cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յոհաննես վան Քյոլեն
Յոհաննես վան Քյոլենն իր ընկերությունն անվանեց «In de Gekroonde Lootsman» (Թագակալ լոցման)։ Շուտով նա իր ընկերություն աշխատանքի ընդունեց քարտեզագիր Կլաաս Յանսոն Վոոգթին (Claes Janszoon Vooght): 1681 թվականից թողարկվում է «Փայլատակող նոր ծովային լապտեր» (Nieuwe Lichtende Zee-Fakkel) հնգհատոր ատլասը, որի համար Վոոգթը կազմեց քարտեզներ, իսկ պատկերազարդումը հանձնվեց Յան Լույկենին։ Հնգհատոր այս ատլասը թողարկվեց 1681-1684 թվականների ընթացքում, պարունակում էր 130-ից ավել նոր քարտեզներ և մեծ համբավ բերեց Յոհան վան Քյոլենին։
Յոհաննեսի որդին՝ Գերհարդ վան Քյոլենը (1678-1726) շարունակեց հոր գործը և նույնպես կազմեց նոր ատլասներ։ Իսկ թոռը՝ Յոհաննես վան Քյոլեն Կրտսերը (1704-1755) ատլասների նոր ժողովածու է հրապարակում, որտեղ ներկայացված էին Ասիայի ծովային ուղիների քարտեզներ։ Այն առաջին անգամ լույս տեսավ 1755 թվականին։ Յոհաննեսի թոռնորդի Գերհարդ Հյուլստ վան Քյոլենը (1733-1801) թողարկեց «Zee-Fakkel»-ի վերջին հրատարակությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլանդացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Քարտեզագիրներ
Սելեզովկա
Սելեզովկա (Селезівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1039 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սելեզովկա գյուղում բնակվում էր 249 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,897 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 277,59 մարդ/կմ²։
Սելեզովկայում է գտնվում Պոլեսսկի բնության արգելոցի կենտրոնական կալվածքը, որը հիմնադրվել է 1968 թվականին՝ նպատակ ունենալով պահպանել ուկրաինական Պոլիսիայի բնական համալիրները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1039 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վիհմա (գյուղ, Վիհուլա շրջան)
Վիհմա (Võhma), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիհուլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 36 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիհուլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ռալֆ Հենրի Բաեր
Ռալֆ Հենրի Բաեր (Ralph Henry Baer, ), հրեա-գերմանական ծագմամբ ամերիկացի գյուտարար, տեսախաղերի նախագծող, ինժեներ, գործարար, որն ստացել է «Տեսախաղերի հայր» մականունը՝ այդ ինդուստրիայի զարգացման գործում (հատկապես համակարգչային խաղերի ստեղծման առաջին տարիներին) իր ունեցած հսկայական ավանդի համար։
Կենսագրություն
Ռուդոլֆ Հենրիխ Բաերը (գյուտարարի իսկական անունը) ծնվել է 1922 թվականի մարտի 8-ին Ռոդալբեն քաղաքում։ Նրա հայրը՝ Լեո Բաուերը, աշխատել է որպես կաշվեկար մոտակա Պիրմազենս քաղաքի կոշկեղենի արտադրամասում ։ Մայրը եղել է Լոտտե Բաուերը (մինչև ամուսնությունը՝ Կիրշբաում, Charlotte Lauren Kirschbaum, 1899—1999):
1933 թվականին՝ 11 տարեկան հասակում, երբ իշխանության գլուխ են անցնում նացիստները, Բաերը հեռացվում է դպրոցից՝ իր հրեական ծագման պատճառով ։ Նրա ընտանիքը զգում է, որ երկրում հրեաների հետապնդումներն ավելի են սաստկանում, ուստի 1938 թվականի օգոստոսին, երբ Ռուդոլֆը 16 տարեկան էր, նրանք արտագաղթում են ԱՄՆ և ժամանում Նյու Յորք։ Դա տեղի է ունենում տխրահռչակ «Բյուրեղապակյա գիշերվանից» երեք ամիս առաջ։ Շուտով ապագա գյուտարարը փոքր-ինչ փոխում է իր անունը և հպատակագրվում՝ դառնալով ԱՄՆ քաղաքացի    ։
ԱՄՆ ժամանելուց ընդամենը մեկ շաբաթ անց Բաերն արդեն աշխատում էր մանիկյուրային հավաքածուների տուփեր արտադրող գործարանում՝ շաբաթական վաստակելով 12 դոլար (2014 թվականի գներով՝ ավելի քան 200 դոլար ). հենց այդտեղ 16-ամյա պատանին արել է իր առաջին գյուտը՝ փայտե սեղմակ, որը պահում էր 5-6 տուփ միաժամանակ, ինչն զգալիորեն բարձրացրել է աշխատանքի արտադրողականությունը ։ Վեց ամիս անց նա մետրոյում տեսել է ամսագրի շապիկ, որի վրա գրված էր այն մասին, որ ռադիոյի և հեռուստատեսության սպասարկման ոլորտում կարելի է մեծ գումարներ աշխատել։ Ոգեշնչված այդ գաղափարից՝ Բաերը սկսել է թեմատիկ գրականություն գնել, 1940 թվականին ավարտել է Ռադիոյի Ազգային ինստիտուտը՝ «ռադիոտեխնիկ» մասնագիտությամբ։ Ծախսելով այդ ամենի համար շուրջ մեկուկես տարի՝ Բաերը թողել է աշխատանքը գործարանում և սկսել է զբաղվել ռադիոընդունիչների, հեռուստացույցների, ալեհավաքների սպասարկմամբ։ 1943 թվականին նա զորակոչվել է բանակ, մեկ տարի ծառայել ԱՄՆ-ում, այնուհետև ևս երկու տարի Անգլիայի և Ֆրանսիայի ռազմական հետախուզությունում ՝ շարքայինի կոչումով (անձնական համար՝ 32887607) :
Պատերազմից վերադառնալով՝ Բաերն ընդունվել է Ամերիկյան հեռուստատեսային տեխնոլոգիաների ինստիտուտը Չիկագոյում և 1949 թվականին ավարտել այն՝ «հեռուստատեսային ինժեներ» մասնագիտությամբ (այն ժամանակ ծայրահեղ հազվադեպություն) և «գիտությունների բակալավրի» աստիճանով ։ Նույն թվականին Բաերը գլխավոր ինժեների պաշտոն է ստացել Wappler, Inc. փոքրիկ ֆիրմայում, որը կենտրոնացած էր բժշկական էլեկտրական սարքավորումների ստեղծման վրա։ Այստեղ ևս նա կարողացել է իրեն դրսևորել որպես գյուտարար. նա կատարելագործել է և ստեղծել էլեկտրական հերձադանակներ, էպիլյատորներ և այլ սարքեր։
1951 թվականին Բաերը տեղափոխվել է Loral Corporation ընկերություն, որտեղ ևս աշխատել է որպես ավագ ինժեներ՝ զբաղվելով IBM-ի համար անհրաժեշտ սարքավորումների բարելավմամբ։
1952 թվականից մինչև 1956 թվականը աշխատել է Transitron, Inc. ընկերությունում որպես ավագ ինժեներ, իսկ ավելի ուշ՝ որպես փոխնախագահ ։
1956 թվականին Բաերը հիմնադրել է իր սեփական ընկերությունը։ Այնտեղ աշխատել են մինչև 500 ինժեներներ, որոնք զբաղվել են հիմնականում ռազմական պատվերներով ։ Հենց այդ աշխատանքն էր, որ Բաերին այնպիսի գաղափար ներշնչեց, որն արդյունքում հանգեցրել է աշխարհում առաջին խաղային վահանակի ստեղծմանը։
207
Մահեր
Կատեգորիա:207 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ռալֆ Հենրի Բաեր
Կենսագրություն
1975 թվականին նա սկսել է ինքնուրույն խորհրդատվական բիզնես և համագործակցել Marvin Glass & Associates-ի հետ (Չիկագո) ։
2005 թվականին լույս է տեսել Բաերի «Տեսախաղեր։ Սկզբում» գիրքը։ 2006 թվականին Ռալֆ Բաերն իր բոլոր սարքավորումներն ու փաստաթղթերը, որ կապված են իր գյուտերի հետ, նվիրել է Սմիթսոնյան ինստիտուտին ։
Անձնական կյանք և մահ
1952 թվականին Ռալֆ Բաերն ամուսնացել է Դենա Ուինսթոնի հետ։ Զույգը միասին ապրել է ավելի քան կես դար՝ մինչև Դենայի մահը 2006 թվականին։ Այդ ամուսնությունից ծնվել են երեք երեխաներ՝ Ջեյմսը, Մարկը և Նենսին։ Ինքը՝ Ռալֆ Բաերը, մահացել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 6-ին։ Մահվան պահին նա ուներ երեք երեխա և չորս թոռ ։ Նա թաղվել է իր մահից երեք օր անց՝ Adath Yeshurun տաճարի մոտ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համակարգչային խաղեր մշակողներ Կատեգորիա:ԱՄՆ էլեկտրատեխնիկներ Կատեգորիա:Գերմանիայից ԱՄՆ ներգաղթածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գյուտարարներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Ամերիկյան տեխնոլոգիական ընկերության հիմնադիրներ
Նակուրու
Նակուրու (Nakuru), քաղաք, որը գտնվում է Քենիայի հարավարևմտյան հատվածում։
Աշխարհագրական տեղագրություն
Ծովի մակարդակից գտնվում է 1952 մետր բարձրության վրա ։ Տեղակայված է Նակուրու լճի ափին՝ Արևելաաֆրիկական բեկվածքի (Ռիֆտ-Վալի) արևելյան մասում։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1904 թվականին։ Գաղութային ժամանակաշրջանում Նակուրուն հիմնականում բնակեցվել է սպիտակամորթներով՝ հաստատվելով այսպես կոչված Ճերմակ բարձրավանդակում (White Highlands)։ Նակուրուն կարևոր երկաթուղային հանգույց է։ Այնտեղով է անցնում Նայրոբին Ուգանդային միացնող երկաթգիծը։ Այժմ Նակուրուն գյուղատնտեսական ընդարձակ շրջանի կենտրոնն է։
Քաղաքի մերձակայքում տեղակայված են Նակուրու Լիճ անունը կրող ազգային զբոսայգին, Մենենգայի հրաբխային խառնարանը և նախնադարյան Հայրաքս Հիլ կեցավայրը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քենիայի քաղաքներ
Լապանուզ
Լապանուզ (Lapanouse), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 750 մարդ, բնակչության խտությունը` 27.58 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 27.19 կմ² տարածք։
2016 թվականի հունվարից բնակավայրը Սևերակ լը Շատո, Բուզեն, Լավերն, Ռեկուլ Պրևենքիեռ համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Սևերակ դ'Ավերոն համայնքի մաս։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 481 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 356-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 125։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,0 %։ 356 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 337 անձ (177 տղամարդ և 160 կին)։ Գործազուրկ են եղել 19 անձ (6 տղամարդ և 13 կին)։ 125 անաշխատունակներից 41-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 63-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մարոնիներ
Մարոնիներ (ինքնանվանումը՝ մարունի), արևելյան-քրիստոնեական եկեղեցու հետևորդներ, որոնք կազմում են Լիբանանի արաբ ժողովրդի գլխավոր համայնքներից մեկը։ Անունն ըստ ավանդության առաջացել է Մար Մարոնից (IV-V դարեր)։ VII դարի վերջին Մարոնիները իրենց առաջին պատրիարքի՝ Յուհաննա Մարոնի գլխավորությամբ կենտրոնական Ասորիքից ապաստանել են Լիբանան լեռ (Ջիբբատ Բշարրիի շրջան), իրենց դավանանքը պարտադրել տեղաբնիկ հեթանոս լեռնականներին և քրիստոնյա բնակչությանը (հակոբիկյան ասորի, քաղկեդոնական հույն և այլն), կազմել ինքնուրույն համայնք։ 1182 թվականին Մարոնիները ճանաչել են Վատիկանի գերագահությունը՝ պահպանելով սեփական ծիսակատարությունը (ասորերեն, որին զուգընթաց, հետագայում նաև արաբերեն)։ Մարոնիների հոգևոր պետի՝ «Անտիոքի պատրիարքի» նստավայրը Բկերկեն է (Բեյրութից 15 կմ հյուսիսարևելյան)։ Մարոնիների մոտ խոսակցական արաբերենի (սիրիա-լիբանանյան բարբառ) տարածումն սկսվել է XVI դարում, երբ Լիբանանի հյուսիսի մարոնաբնակ շրջանները հետզհետե առնչվել են դրուզական (1770 թվականից համալիբանանյան) ամիրայության հետ։ XVII դարի վերջից Կիլիկիայից Լեռնալիբանան տեղափոխված բազմաթիվ հայեր աստիճանաբար միաձուլվել են Մարոնիների հետ։ Մարոնիների թիվը Լիբանանում 600 հազար Է (1971)։ Համաձայն 1943 թվականի «Ազգային ուխտի», Լիբանանի պրեզիդենտը, պառլամենտի անդամների մոտ 1/3-ը պետք է լինեն Մարոնիներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան-քրիստոնեական եկեղեցու հետևորդներ
Տրիբուսովկա
Տրիբուսովկա (Трибусівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պեսչանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1815 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Տրիբուսովկա գյուղում բնակվում էր 987 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,34 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 421,79 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պեսչանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1815 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
208
Մահեր
Կատեգորիա:208 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Սանտի Ապոստոլի (Վենետիկ)
Սանտի Ապոստոլի (Վենետիկ) (Santi Apostoli), եկեղեցի Վենետիկում, Կանարեջիոյի տարածքում ՝ համանուն հրապարակում։ Գտնվում է Մեծ ջրանցքի վրա  գտնվող  Կա' դ'Օրո պալատից ոչ հեռու։
Եկեղեցին կանգնեցվել է այն վայրում, որտեղ բնակություն են հաստատել Վենետիկի առաջին բնակիչները։ Եկեղեցին հաճախ վերակառուցվել է։ Եկեղեցու շենքն իր ներկայիս տեսքը ձեռք է բերել 18-րդ դարի կեսերին։ Եկեղեցու կողքին խոյացած զանգակատունը, որը քաղաքի ամենաբարձրերից մեկն է, կառուցվել է 1672 թվականին և իր ներկայիս տեսքը ստացել է 18-րդ դարում՝ ճարտարապետ Անդրեա Տիրալիի շնորհիվ (Andrea Tirali):
Եկեղեցու կողքին գտնվում է մատուռ՝ կառուցված վերածննդի ոճով՝ ըստ  ճարտարապետ Մաուրո Կոդուչիի նախագծի։ Մատուռում է գտնվում Մարկո Կոռնարոյի դամբարանը, քանդակագործ Թուլիո Լոմբարդոյի աշխատանքները։
Եկեղեցու խորանի վերևում տեղադրված է Վենետիկյան դպրոցի վերջին մեծ ներկայացուցիչ Ջովաննի Բատիստա Տիեպոլոյի «Սուրբ Լուսիայի հաղորդություն» (1748) կտավը։ Եկեղեցու նկարազարդմանը մասնակցություն է ունեցել նաև Ֆաբիո Կանալը (Fabio Canal):
Պատմություն
7-րդ դարում Վենետիկը դեռ քաղաք չէր, այլ փոքր համայնքների միավորում՝ ցրված ամբողջ ծովածոցում։ Սուրբ Մագնուս ( San Magno) Օդերզոյի եպիսկոպոսը եկել էր ծովածոց և հիմնել ութ եկեղեցի ։ Պատմաբան Ֆլամինիո Կորնարոյի պատմած լեգենդի համաձայն, Սուրբ Մագնուսը տեսիլք է ունեցել Տասներկու Առաքյալների մասին, որոնք պատվիրել են նրան եկեղեցի կառուցել մի վայրում, որտեղ կտեսնի տասներկու կռունկ։ Այդ վայրը Կանարեջիոյի գավառում գտնվելու պատճառով հանդիսացել է Սան Ապոստոլիի եկեղեցու տեղը ։
1490-ական թվականներին եկեղեցուն ավելացվել է Կապելլա Կոռնարոն, որը կառուցվել էր Վենետիկյան հարուստ Կոռնարո ընտանիքի համար որպես դամբարան ։ Այն համարվել է Վենետիկի Վաղ Վերածննդի դարաշրջանի ամենակարևոր մատուռներից մեկը։ Անհայտ է, թե կոնկրետ ով է նախագծել մատուռը, չնայած այն առավել հաճախ վերագրվում է ճարտարապետ Մաուրո Կոդուչիին ։ Միևնույն ժամանակ եկեղեցու ճակատին ավելացվել է շքամուտք և կառուցվել է սրբադասարան։ Այս փոփոխությունները վերահսկել է նաև Կոդուչին։
209
Մահեր
Կատեգորիա:209 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Բատուրինո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Բատուրինո (Батурино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 25 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի բնակավայրեր
Փխրունություն
Փխրունություն, պինդ մարմինների՝ մեխանիկական լարումների ազդեցությամբ առանց պլաստիկ դեֆորմացիայի քայքայվելու հատկություն (պլաստիկության հակառակ հատկություն)։ Փխրուն ճաքի առաջացումը և փխրուն քայքայման պրոցեսի զարգացումը կապված են պլաստիկ դեֆորմացիայի տեղային փոքր գոտիների առաջացման հետ։ Փխրուն քայքայման դեպքում առաձգական և պլաստիկ դեֆորմացիաների համեմատական չափը կախված է նյութի հատկություններից և աշխատանքային պայմաններից։ Ձգող լարումների կիրառումը երեք հիմնական առանցքներով (եռառանցք լարված վիճակ), դետալի հատույթի կտրուկ փոփոխության մասերում լարումների կենտրոնացումը, ջերմաստիճանի իջեցումը և բեռնման արագության մեծացումը, ինչպես նաև բեռնված կոնստրուկցիայի առաձգական էներգիայի պաշարի մեծացումը նպաստում են նյութի՝ փխրուն վիճակի անցնելուն։ Միայն հարվածային բեռնվածքների դեպքում դիտվող նյութի փխրունությունը կոչվում է այդ նյութի հարվածային փխրունություն։ Միայն ցածր ջերմաստիճանների պայմաններում դրսևորվող փխրունությունը կոչվում է սառնաբեկություն։
Կատեգորիա:Ֆիզիկական հատկություններ Կատեգորիա:Նյութերի դիմադրություն
Կոխենիս
Կոխենիս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում ։ Գտնվում էր Բոհտան գետի աջ ափին՝ սարավանդի վրա, Սղերդ քաղաքից 45 կմ հարավ-արևելք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Օրա Նամիր
Օրա Նամիր (אורה נמיר, ), իսրայելցի նախկին քաղաքական գործիչ և դիվանագետ։ 1974-1996 թվականներին եղել է Քնեսեթի անդամ, 1990-ական թվականների ընթացքում զբաղեցրել Շրջակա միջավայրի պահպանության նախարարի և Սոցիալական հարցերի և ապահովության նախարարի պաշտոնները։ Հետագայում եղել է Իսրայելի դեսպանը Չինաստանում և Մոնղոլիայում։
Կենսագրություն
Նամիրը ծնվել է Հադերայում, Մանդատային Պաղեստինում։ Նախքան Նյու Յորքի Հանթեր քոլեջում դասականություն և անգլերեն գրականություն սովորելը, Արաբա-իսրայելական պատերազմի ժամանակ որպես սպա ծառայել է Իսրայելի պաշտպանության բանակում։
1951-1955 թվականներին Երկրորդ Քնեսեթում եղել է ՄԱՊԱՅ-ի խորհրդարանական խմբակցության և կոալիցիոն կառավարության քարտուղար, նախքան Միավորված ազգերի կազմակերպությունում Իսրայելի պատվիրակության քարտուղար դառնալը։ 1967-1974 թվականներին եղել է «Նա'ամաթ» կազմակերպության Թել Ավիվ մասնաճյուղի գլխավոր քարտուղարը։
Նամիրն ամուսնացել է իրենից 33 տարի մեծ Մորդեխայ Նամիրի հետ, որը նույնպես եղել է Սոցիալական հարցերի և ապահովության նախարար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելցի կին դիվանագետներ Կատեգորիա:Քնեսեթի կին անդամներ Կատեգորիա:Իսրայելի դեսպաններ Կատեգորիա:Կին դեսպաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելի նախարարներ Կատեգորիա:Իսրայելցի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելցի լրագրողներ Կատեգորիա:Հրեա քաղաքական գործիչներ
(2539) Նինգքսիա
(2539) Նինգքսիա (Ningxia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1964 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,262654 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8801 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6452 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1243,16 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289586 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,98° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1964 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կույանովո (գյուղ, Կալտասինսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 69 մարդ։
Իասիարա
Իասիարա  (Iaciara), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ, Գոյաս նահանգի արևելյան մասում։ Մտնում է Վան դու Պարանան գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 11 841 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 625,284 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 7,3 մարդ/կմ²։
Կույանովո (գյուղ, Կալտասինսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կալտասինսկի շրջանի բնակավայրեր
Իասիարա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի բնակավայրեր
Սեմյոնի
Սեմյոնի (Семени), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սեմյոնի գյուղում բնակվում էր 63 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,319 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 197,49 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Յալթայի քաղաքային խորհուրդ
Յալթայի քաղաքային խորհուրդ (Ялтинська міськрада, Yalta şeer şurası), քաղաքային խորհուրդ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունում։ Տեղաբաշխված է Ղրիմի հարավային ափին, տուրիստական և առողջարանային գոտում։
Բնակչություն
Ռուսները կազմում են բնակչության մեծամասնությունը։ 2001 թվականի ուկրաինական մարդահամարի տվյալներով՝ շրջանի բնակչությունը կազմում էր 139 584 մարդ։ Բնակչության էթնիկական կազմը հետևյալն էր՝
Շրջանի կազմ
Շրջանի կազմի մեջ է մտնում 2 քաղաք — Յալթա և Ալուպկա, և 7 գյուղական խորհուրդ, որոնք միավորում են 21 քաղաքատիպ ավան և 9 գյուղեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Ելենա Լիխովցևա
Ելենա Ալեքսանդրովնա Լիխովցևա (Елена Александровна Лиховцева, ծնվել է 1975 թվականի սեպտեմբերի 8-ին, Ալմա Աթա, Ղազախստան, ԽՍՀՄ), ղազախ, իսկ հետագայում ռուս պրոֆեսիոնալ թենիսիտուհի և մարզիչ, Ռուսաստանի Սպորտի վաստակավոր վարպետ։
Մահեշ Բհուպատիի հետ միասին հաղթանակ է տարել 2002 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարի խառը զուգախաղում և Դանիել Նեստորի հետ միասին նույն կոչմանն է արժանացել 2007 թվականի Ավստրալիայի բաց առաջնության խառը զուգախաղի մրցաշարում։
Նա եզրափակիչ է հասել նաև մի շարք մրցաշարերում, այդ թվում 2004 թվականի Ավստրալիայի բաց առաջնության կանանց զուգախաղում, 2004 թվականի Ֆրանսիայի բաց առաջնության կանանց զուգախաղում և 2003 թվականի խառը զուգախաղում, 2000 և 2004 թվականների ԱՄՆ բաց առաջնության կանանց զուգախաղում։ 2004 թվականի Օլիմպիական խաղերում նա Սվետլանա Կուզնեցովայի հետ զույգով հաղթանակ է տարել առաջին շրջանում, սակայն պարտվել են երկրորդ շրջանում։
Ընդհանուր տեղեկություն
Ելենան գործարար Ալեքսանդր Լիխովցևի և նրա կնոջ՝ Վալենտինայի, մասնագիտությամբ ֆիզիկոս, երկու երեխաներից մեկն է։
Ելենան ամուսնացած է երկրորդ անգամ։ Նրա ամուսինը հայտնի լրագրող և հեռուստահաղորդավար Անդրեյ Մորոզովն է։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 5-ին նրանք ունեցել են դուստր՝ Անաստասիա ։ 2014 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ծնվել է նրանց երկրորդ դուստրը՝ Ալեքսանդրա։
Լիխովցան թենիսով սկսել է զբաղվել 7 տարեկան հասակից, նրա առաջին մարզիչը եղել է Լիլիա Մաքսիմովան, սիրելի ծածկույթը՝ հարդ։
ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո Լիխովցևան որոշ ժամանակ մրցաշարերում ներկայացնում էր Ղազախստանը։ Միայն 1995 թվականի հուլիսին, Սան Դիեգոյի մրցաշարից առաջ, Ելենան վերջապես կարգավորել է Ռուսաստանի քաղաքացիություն ստանալու խնդիրները։
Առաջին տարիներ
Պատանեկական տարիներից ցուցաբերել է արտասովոր ընդունակություններ։ 1989 թվականին հաղթանակ է տարել ԽՍՀՄ պատանեկական առաջնությունում, եզրափակիչում հաղթելով Աննա Սմաշնովային։ Երկու տարի անց նա մասնակցել է «Orange Bowl» հեղինակավոր միջազգային մրցաշարին և Նատաշա Զվերևայից հետո դարձել է երկրորդ խորհրդային թենիսիստուհին, ով կարողացել է տվյալ մրցաշարում հաղթանակ տանել մինչև 18 տարեկանների դասակարգում։ Եզրափակիչ հանդիպման ժամանակ Ելենան հաղթել է մեծահասակների մրցաշարերում իր ապագա մրցակցուհի, արգենտինացի Պաոլա Սուարեսին։
Գորոդեց (գյուղ, Վլադիմիրեցի շրջան)
Գորոդեց (Городець), գյուղ Ուկրաինայի Ռովնոյի մարզի Վլադիմիրեցի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1540 թվականին։
Ելենա Լիխովցևա
Առաջին տարիներ
1992 թվականին բավականին ակտիվորեն մասնակցել է նաև զուգաքաղի մրցաշարերի՝ ITF մանր մրցաշարերում նա մասնակղել է 24 հանդիպումների, որոնցից հաղթանակ է տարել 22-ում։
Գորոդեց (գյուղ, Վլադիմիրեցի շրջան)
Չճշտված տվյալներով Գորոդեց գյուղում բնակվում էր 2 109 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 52,21 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 40,39 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1540 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ելենա Լիխովցևա
1994-1999 թվականներ
1994-1995 թվականներին Ելենան ամրապնդվել է նախկինում ձեռք բերված մակարդակում, պարբերաբար աչքի ընկնելով WTA ոչ մեծ մրցաշարերի որոշիչ փուլերում և պարբերաբար պայքար ծավալելով վարկանիշի առաջատաների հետ առավել խոշոր մրցաշարերում։ 1996 թվականին նա աչքի է ընկել կարիերայում իր հերթական փուլային նվաճմամբ՝ Ավստրալիայի բաց առաջնությունում նա հասել է չորրորդ շրջան, ընթացքում մրցաշարից դուրս թողնելով աշխարհի 4-րդ ռակետ և մրցաշարի գործող չեմպտոն Մարի Պիրսին։ Մի քանի ամիս անց, Բեռլինի մրցաշարում, Լիխովցևան կարողանում է առավելության հասնել այդ ժամանակ աշխարհի 2-րդ ռակետ Արանչա Սանչես-Վիկարիոյի նկատմամբ։ Տարվա վերջին բավականին լավ արդյունքները նրան թույլ են տալիս 1997 թվականի մրցաշրջանի սկզբին մտնել աշխարհի ուժեղագույն քսան թենիսիստուհիների մեջ։
Հաջորդ տարին նրան բերել է երկրորդ մենախաղային տիտղոսը WTA մրցաշարերում՝ հաղթելով Գոլդ Քոստի հունվարյան մրցաշարում, սակայն չի հաջողվել պահպանել նախորդ տարվա արդյունքները և մրցաշրջանի վերջում Ելենան հաճախ պարտություններ է կրել և դեկտեմբերին իջել է վարկանիշային աղյուսակի 38-րդ հորիզոնական։ 1998-1999 թվականներին արդյունքները աստիճանաբար վերադարձել են պիկային մակարդակ և Լիխովցևան կրկին մտել է քսան ուժեղագույն թենիսիտուհիների մեջ և առաջին անգամ իրավունք է նվաճել մասնակցելու տարվա ամփոփիչ մրցաշարին։
1996 թվականին աստիճանաբար լավ մակարդակ են բարձրացել զուգախաղային արդյունքները WTA մրցաշարերում։ Կանոնավոր մրցաշրջանի մի քանի քառորդ և կիսաեզրափակիչ արդյունքներից հետո Ելենան՝ հայրենակցուհի Աննա Կուրնիկովայի հեի միասին, դուրս է եկել կարիերայում իր առաջին քառորդ եզրափակիչը Մեծ Սաղավարտի մրցաշարում, այդ արդյունքին հասնելով ԱՄՆ բաց առաջնությունում։ Շուտով հաջողվում է նման միցաշարերում ջանքերը միավորել ճապոնուհի Աի Սուգիյամայի հետ, որից հետո Լիխովցևան սկսել է բավականին կանոնավոր հասնել պրոֆեսիոնալ մրցաշարերի որոշիչ փուլեր, իսկ վարկանիշային աղյուսակում աստիճանաբար մտնել սկզբում Թոփ 20, իսկ այնուհետև նաև Թոփ 10։
1990-ական թվականների վերջին՝ 1997-1999 թվականներին, ռուսաստանցին 13 անգամ մասնակցել է WTA մրցաշարերի որոշիչ փուլերում և շահել է 7 տիտղոս։ Դրանցից վեցը շահվել են Սուգիյամայի հետ զույգով։ Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերում ևս երկու անգամ հաջողվել է դուրս գալ քառորդ եզրափակիչ։
2000-2008 թվականներ
2000 թվականի մրցաշրջանը հերթական հաջողությունն է բերել Լիխովցևայի կարիերայում՝ հինգերորդ փորձից նա կարողացել է հաղթել Մեծ Սաղավարտի մրցաշարի չորրորդ շրջանի հանդիպումը և առաջին անգամ նման մրցաշարի ուժեղագույն ութ թենիսիստուհիների մեջ։ Այդ արդյունքին հասնելու համար ռուսաստանցին առավելության է հասել այդ պահին աշխարհի 4-րդ ռակետի Սերենա Ուիլյամսի նկատմամբ։ Հետագայում արդյունքները կանոնավորվել են, իսկ մի քանի կիսաեզրափակիչ փուլերը և եզրափակիչը Լայպցիգի մրցաշարում (որտեղ միմյանց միջև կայացած տաս հանդիպմներում վեցեցրորդ անգամ հաղթանակ է տարել Նատալի Տոզիայի նկատմամբ ) Լիխովցևային թույլ են տվել երկրորդ տարին անընդմեջ խաղալ ամփոփիչ մրցաշարում։ Հետագայում նրա արդյունքները անկում են ապրել և Ելենան այլևս նման մրցաշարում մասնակցություն չի ունեցել։
Հետագա մի քանի տարիների ընթացքում Լիխովցևան կանոնավորապես պահպանել է իր դիրքը Թոփ 50-ում, սակայն մինչ 2004 թվականի օգոստոսը որևէ խոշոր հաղթանակներ հազվադեպ են եղել։ Այդ մրցաշրջանի ամռան վերջում, մի քանի շաբաթվա ընթացքում, ռուսաստանցին սկզբում հասնում է մինչև առաջին մակարդակի մրցաշարի եզրափակիչ Կանադայում, իսկ այնուհետև շահում կարիերայում իր երրորդ և վերջին մենախաղային տիտղոսը WTA մրցաշարում՝ Ֆորեստ Հիլսում։
2000-ական թվականների առաջին կեսին են գալիս զուգախաղային արդյունքների աճը։ Զուգախաղերում խաղալով սկզբում Կարա Բլեյքի, իսկ այնուհետև Սվետլանա Կուզնեցովայի և Վերա Զվոնարյովայի հետ, Լիխովցևան 50 անգամից ավել դուրս է եկել տարբեր մրցաշարերի եզրափակիչներ (դրանցից չորս անգամ Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերում)։ Արդյունքների ընդհանուր կանոնավորությունը ռուսաստանցուն թույլ են տվել ու տարի անընդմեջ՝ 1998-ից մինչև 2005 թվականները, խաղալու զուգախաղային ամփոփիչ մրցաշարերում և երկու անգամ (երկուսն էլ Կարա Բլեյքի հետ) այնտեղ հասնելու մինչև որոշիչ մրցախաղ։
2004 թվականի սեպտեմբերի վերջին, մրցաշրջանի ընթացքում Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերում երրորդ եզրափակիչից հետո, ռուսաստանցի թենիսիստուհին դասակարգման վարկանիշային աղյուսակում զբաղեցրել է կարիերայում իր համար բարձրագույն հորիզոնականը՝ աշխարհի թիվ 3 ռակետ։ Կարիերայի ավարտին մոտ Լիխովցևան խաղացող-մարզչի և զույգում խաղընկերուհու դեր է կատարել իր ավելի երիտասարդ հայրենակցուհիների համար՝ սկզբում այդ դերումք եղել է Ելենա Վեսնինան, իսկ այնուհետև Եվգենիա Ռոդինան։ Զուգահեռաբար բավականին բարձր մակարդակում էր անցնում նաև կարիերան խառը զուգախաղի մրցաշարերում։ 1998-2007 թվականներին Ելենան բազմաթիվ անգամներ հասել է Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերի քառորդ եզրափակիչ փուլ և երկու անգամ արժանացել է մրցաշարի հաղթողի տիտղոսին՝ 2002 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարում նրա խաղընկերն էր Մահեշ Բհուպատին, իսկ հինգ տարի անց, 2007 թվականի Ավստրալիայի բաց առաջնությունում, Դանիել Նեստորը։
Ազգային մրցաշարեր
Ռուսական քաղաքացիություն ձևակերպելուց քիչ անց Ելենան սկսել է Ֆեդերացիայի գավաթում ընդգրկվել ազգային հավաքական։ Առաջին հանդիպումները կայացել են 1996 թվականին եվրո-աֆրիկյան գոտու մրցաշարում։ Հետագա ութ տարիների ընթացքում միայն մեկ մրցաշրջան է հավաքականը հանդես եկել առանց նրա մասնակցության։ Լիխովցևան ազգային հավաքականի կազմում անց է կացրել 42 հանդիպում և հաղթանակ տարել նրանցից 26-ում։ Այդ ընթացքում Ռուսաստանի հավաքականը երեք անգամ հանդես է եկել եզրափակիչում և մեկ անգամ դարձել մրցաշարի հաղթող։
Ամբողջ կարիերայի ընթացքում Լիխովցևան երեք անգամ բավականին միավորներ է հավաքել Օլիմպիական խաղերում հանդես գալու համար։ 1996 և 2000 թվականներին նա հանդես է եկել մենախաղի մրցաշարում, իսկ 2000 և 2004 թվականներին՝ զուգախաղում։ Սակայն զգալի հաջողություններ չեն գրանցվել և միակ նշանակալից արդյունքը նրա և Սվետլանա Կուզնեցովայի համատեղ զույգի առաջին համար տակ դասակարգումն էր 2004 թվականի խաղերում։
Հետագա կարիերա
Պրոֆեսիոնալ կարիերայի ավարտից հետո Ելենան մարզչական կարիերա է սկսել է Ռուսաստանի թենիսի ֆեդերացիայում, հանդիսանալով Ֆեդերացիայի գավաթում ազգային հավաքականի մարզիչներից մեկը ։ Նաև Լիխովցոան հանդիսանում է Ռուսաստանի մինչև 12 տարեկան աղջիկների հավաքականի ավագ մարզիչը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս թենիսիստներ Կատեգորիա:Մեծ սաղավարտի (թենիս) մրցաշարեր Կատեգորիա:Ավստրալիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թենիսի բաց առաջնություն Կատեգորիա:Ուիմբլդոնի մրցաշար Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնություն
Տայոց քար
Տայոց քար, ամրոց և բնակավայր Մեծ Հայքի Տայք նահանգի Ճակք գավառում, Իշխանից մոտ 20 կմ արևելք։ Եղել է Մամիկոնյան տոհմի կենտրոններից։ Տայոց քար ամրոցի մասին պատմական աղբյուրներում պահպանվել են միայն հիշատակություններ։
Տայոց քար եկեղեցի
Հայտնի է Տայոց քարի (Թավուզ քարի) բազմանիստ կենտրոնագմբեթ եկեղեցին, որն այժմ կիսավեր է։ Այն երկաստիճան պատվանդանի վրա բարձրացող ութ խորանով, կենտրոնակազմ հորինվածքով սրբատաշ տուֆաքարից կառույց է։ Գմբեթատակ բոլորակ տարածությունը շրջափակում են հատակագծում ուղղանկյուն ութ խորշեր, որոնցից արևելյանն (երկու կողմում անկանոն եզրագծով ավանդատներ են) ունի կիսաշրջանաձև ավարտ։ Տայոց քար եկեղեցու հատակագիծը արտաքուստ եկեղեցու ծավալի 16 նիստերին կան միմյանց հաջորդող լուսամուտներ (մեկական՝ յուրաքանչյուր նիստում, արևելքում՝ երեք) և եռանկյունաձև խորշեր։ Մուտքերը երեքն են՝ հյուսիսից, հարավից և արևմուտքից։ Գմբեթի ութանիստ թմբուկը բարձրանում է ներսի կիսաբոլորակ ութ որմնասյուները միմյանց կապող գմբեթակիր կամարների վրա։ Հուշարձանի կառուցման թիվը հայտնի չէ, ըստ Թորոս Թորամանյանի «․․․Ներսես Գ-ի շինած լինելուն հավաստիքներ կան»։
Կիլոգրամ
Կիլոգրամ (նշանակումը՝ կգ, kg), միավորների միջազգային համակարգում զանգվածի չափման միավոր, յոթ հիմնական չափման միավորներից մեկը։
Անվան ծագումնաբանություն և կիրառում
«Կիլոգրամ» բառը առաջացել է ֆրանսերեն «kilogramme» (կիլոգրամ) բառից, որն էլ իր հերթին ծագել է հունարեն «χίλιοι» (chilioi) բառից, որը նշանակում է «հազար» և «γράμμα» (gramma, գրամմա), որը նշանակում է «փոքր զանգված» ։ «Kilogramme» բառը ֆրանսերենում հաստատվել է 1795 թվականին ։ Բառի ֆրանսիական գրառումը անցել է Մեծ Բրիտանիային, որտեղ առաջին անգամ օգտագործվել է 1797 թվականին, հենց այդ ժամանակ էլ ԱՄՆ-ում բառն ընդունվեց որպես՝ «kilogram»։ Ներկայումս Մեծ Բրիտանիայում օգտագործվում են բառի երկու ձևերը միաժամանակ, սակայն «kilogram» ձևն ավելի ընդունելի է համարվում ։
19-րդ դարում ֆրանսիական «kilo» (կիլո) բառը, «kilogramme» (կիլոգրամ)-ի կրճատված ձևը մտել է անգլերենի մեջ, որն օգտագործվել է ինչպես կիլոգրամի, այնպես էլ կիլոմետրի համար ։ Երբ 1866 թվականին ԱՄՆ-ի Կոնգրեսը օրինականացրեց մետրական համակարգը, այն թույլատրեց օգտագործեց «kilo» բառը որպես «kilogram» բառի այլընտրանքային հոմանիշ, բայց 1990 թվականին այս ամենը չեղյալ հայտարարվեց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զանգվածի միավորներ
ԱՄՆ-ի քաղաքացիական և առևտրային իրավունքի աղբյուրներ
ԱՄՆ-ի քաղաքացիական և առևտրային իրավունքը ստեղծվել է ընդհանուր իրավական համակարգի հիման վրա և ունի մի շարք առանձնահատկություններ։ ԱՄՆ-ում, ինչպես Անգլիայում, իրավական կարգավորման ոլորտում նախապատվությունը տրվում էր դատական նախադեպին։ ԱՄՆ-ում դատական նախադեպը զարգացել է Անգլիայի նախադեպային իրավունքի կիրառման հիման վրա։ Կարևոր առանձնահատկություն է նաև այն, որ այստեղ մեծ էր ԱՄՆ-ի 1787 թվականի սահմանադրության նշանակությունը, որը համարվում էր իրավունքի հիմնական աղբյուր։ ԱՄՆ-ի քաղաքացիական և առևտրային իրավունքի առանձնահատկությունը ֆեդերալիզմի մեջ է, ինչն էլ դաշնային և նահանգային դատարանների իրավասության տարբերության հիմնքն է։ Ընդհանուր իրավունքը ԱՄՆ-ում զարգացել է ինչպես դաշնային, այնպես էլ նահանգային դատարաններում։ 1938 թվականին ԱՄՆ-ի Գերագույն դատարանը սահմանեց, որ ընդհանուր իրավունքը կիրառվում է միայն նահանգների դատարաններում, դրա համար էլ մի նահանգի կողմից կայացված որոշումները մյուս նահանգի համար որպես դատական նախադեպ կիրառվել չեն կարող։ ԱՄՆ-ի քաղաքացիական և առևտրային իրավունքի շատ բնագավառներ ունեն իրավական կարգավորում։
Քաղաքացիական իրավունքի կարգավորումը
Քաղաքացիական իրավունքի վերաբերյալ օրենքների ընդունումը հիմնականում նահանգների օրենսդիր մարմինների իրավասությանն է պատկանում։ Դաշնության օրենսդիր մարմինները հիմնականում լուծում են հեղինակային, արտոնագրային, առևտրային իրավունքի վերաբերյալ հարցեր։ ԱՄՆ-ի մի քանի նահանգներում քաղաքացիական իրավունքն ունի կոդիֆիկացված բնույթ (Կալիֆոռնիա, Լուիզիանա, Ջորջիա, Մոնտանա, Հյուսիսային և Հարավային Դակոտա)։ Կալիֆոռնիայի 1873 թվականի քաղաքացիական օրենսգիրքը մեծապես նպաստեց մյուս նահանգների քաղաքացիական օրենսգրքերի ձևավորմանը։ Բացառություն է կազմում Լուզանիա նահանգի քաղաքացիական օրենսգիրքը, որի հիմքում Ֆրանսիայի քաղաքացիական օրենսգիրքն է։ Մյուս նահանգներում ընդունվեցին օրենքներ, որոնք նպատակաուղղված էին քաղաքացիաիրավական և առևտրաիրավական ոլորտների կարգավորմանը։ Շատ նահանգներ էլ հետևեցին Նյու Յորքի օրինակին, որն առաջինը բացահայտեց քաղաքացիական և առևտրային իրավունքի պարբերաբար փոփոխության անհրաժեշտությունը։ 19- րդ դարի վերջում ԱՄՆ-ում իրավական ակտերի հակասությունները և այլ խոչընդոտներ վերացնելու համար կատարվեց նախադեպային իրավունքի կոդիֆիկացիա, որը չէր հանդիսանում իրավունքի աղբյուր, սակայն դա էին հավաստում Գերագույն և նահանգների դատարանների մի շարք որոշումներ ։
Առևտրային իրավունքի կարգավորումը
ԱՄՆ-ի առևտրային իրավունքի աղբյուների շարքում մեծ նշանակություն ունի Միասնական առևրային օրենսգիրքը, որն ընդունվեց համարյա բոլոր նահանգների կողմից, բացի Լուիզիանայից, Վիրջինիայից և Կոլումբիա դաշնային օկրուգից։ Օրենսգիրքը կազմված է 10 մասից («Ընդհանուր դրույթներ», «Առուվաճառք», «Առևտրային փաստաթղթեր», «Բանկային դեպոզիտներ և ներդրամարկղային գործարքներ», «Ակրեդիտիվներ», «Մասսայական օտարում», «Կոնոսամենտ», «Արժեքավոր փաստաթղթեր», «Գործարքների ապահովում», «Օրենքի ուժի մեջ մտնելը»), սակայն չի ներառում առևտրային իրավունքի բոլոր ինստիտուտների վերաբերյալ դրույթներ։ Օրենսգիրքը թույլատրում է միաժամանակ օգտագործել և´ ընդհանուր, և´ արդարության իրավունքը։ ԱՄՆ-ի առևտրային իրավունքի աղբյուր են համարվում նաև գործադիր իշխանության ակտերը (հրամաններ, հրահանգներ, կանոններ), որոնք առավել մանրամասնում և կենկրետացնում են օրենքը։ ԱՄՆ-ի դաշնային օրենսդրությունը ներառում է օրենքների հավաքածու, որը փոփոխվում է 6 տարին մեկ։ Այն կազմված է 50 մասից, որոնցից յուրաքանչյուրը վերաբերում է իրավունքի համապատասխան բնագավառին։ ԱՄՆ-քաղաքացիական և առևտրային իրավունքի հին աղբյուրների շարքին էր պատկանում նաև սովորույթը, որը հիմա չունի նախկին նշանակությունը։ Այստեղ կան նաև այսպես կոչված առևտրային սովորույթներ, որոնք թեև իրավունքի նորմ չեն համարվում, սակայն կարող են օգտագործվել որպես դատական նախադեպ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ
Կավայայի շրջան
Կավայայի շրջան (Rrethi i Kavajës), շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Ալբանիայի Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի կենտրոնում։ Հանդիսանում է Տիրանայի գավառի չորս շրջաններից մեկը։
Վարչական բաժանում
Կավայայի շրջանն ունի 8 համայնք, որոնք ներառում են 2 քաղաք և 66 գյուղ։
Վարչական կենտրոնը Կավայա քաղաքն է։ 2010 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 24 230 մարդ ։ Քաղաքն ու շրջակա ավանները կազմում են 695 քառ.կմ տարածք։
Աշխարհագրություն
Կավայայի շրջանը գտնվում է Կենտրոնական Ալբանիայում, Ադրիատիկ ծովի ափին։ Հյուսիսում գտնվում է Դուրրես քաղաքը։ Ծովափնյա դաշտավայրը արևելքում վերածվում է 400 մ բարձրության բլրաշղթայի։ Լյուշնյայի շրջանի հետ բաժանված է Շկումբինի գետով։
Բնակչության մեծամասնությունը ապրում է գյուղերում։
Տնտեսություն
Շրջանի վարչաքաղաքական կենտրոն Կավայա քաղաքը կառուցվել է Դուրրեսից և մայրաքաղաք Տիրանայից եկող առևտրական ճանապարհի վրա։ Այն ուղղվում էր հարավային Ալբանիա։ Կավայայի շրջանի ապագա զարգացումը կապված է զբոսաշրջության հետ։ 21-րդ դարի սկզբին այստեղ սկսել է հյուրանոցների ու ժամանցի վայրերի կառուցումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալբանիայի շրջաններ Կատեգորիա:Տիրանայի գավառ
Վիհմա (գյուղ, Մուստյալա շրջան)
Վիհմա (Võhma), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Մուստյալա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 90 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Մուստյալա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Աննա Իզրյադնովա
Աննա Ռոմանովնա Իզրյադնովա (А́нна Рома́новна Изря́днова, ), ռուս բանաստեղծ Սերգեյ Եսենինի առաջին քաղաքացիական կինը։
Կենսագրություն
Աննա Իզրյադնովան ծնունդով Մոսկվայից է։ Նա և քույրերը՝ Սերաֆիման և Նադեժդան, նույնպես ապրել են Մոսկվայում, եղել են 20-րդ դարի համար բնութագրական առաջադեմ այն ռուս աղջիկներից, որոնք իրենք էին վաստակում, հաճախում էին դասախոսությունների և բազմաթիվ հանրահավաքների, հետաքրքրվում էին այդ ժամանակներում նորաձև բանաստեղծներով։
Աննա Ռոմանովնա Իզրյադնովան սրբագրիչ էր աշխատում «Ի. Դ. Սիտինի ընկերություն» տպարանում ։
1913 թվականին Աննան ծանոթացել է Սերգեյ Եսենինի հետ, որն ընդունվել էր տպարան աշխատանքի սկզբում որպես առաքման բեռնակիր, իսկ հետո սկսել էր աշխատել բարձր ընթերցող (սրբագրիչի օգնական)։ Եսենինի հետ Աննա Իզրյադնովան հաճախել է Շանյավսկու անվան համալսարանը։
1914 թվականին Աննա Իզրյադնովան քաղաքացիական ամուսնություն է հաստատել Եսենինի հետ։ 1914 թվականի սեպտեմբերին, Իզրյադնովայի խոսքերով, Եսենինը արդեն որպես սրբագրիչ սկսել է աշխատել Չերնիշև-Կոբելկովի տպարանում։ Որոշ ժամանակ Իզրյադնովան և Եսենինը, ինչպես գրել է Աննա Ռոմանովնան իր հուշերում, միասին ապրել են Սերպուխովի ուղեմուտքի մոտ վարձված բնակարանում։
1914 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Աննա Իզրյադնովան որդի է ունեցել և կոչել նրան Յուրի ։ Սերգեյ Եսենինի մահից հետո Մոսկվայի Խամովնիչեսկի շրջանի ժողովրդական դատարանում բարձրացրել է Յուրիին՝ որպես բանաստեղծի որդի ճանաչելու հարցը ։ Որդուն բանակ ճանապարհելով՝ Աննա Ռոմանովնան ընդմիշտ կորցրել է նրա հետ կապը։ Յուրին ընկել է ռեպրեսիայի ալիքի տակ Եսենինի մյուս աշակերտների հետ։ 1937 թվականի օգոստոսի 13-ին Յուրի Եսենինը գնդակահարվել է Ստալինի դեմ մահափորձի կեղծ մեղադրանքով։ Հետմահու արդարացվել է 1956 թվականին։
Աննա Իզրյադնովան ամբողջ կյանքում եղել է Եսենինին նվիրված՝ իր վրա վերցնելով համատեղ կյանքի ամբողջ հոգածությունը։ Նա երբեք չի դատապարտել նրա արարքների համար, թեպետ երբեմն գանգատվել է նրա ոչ գործունյա լինելուց։ Այսպես է նա գրել Սերգեյ Եսենինի մասին իր հուշերում. «Ռոճիկը վատնեց գրքերի, ամսագրերի վրա՝ առանց մտածելու՝ ինչպես ապրել…»։ 1914 թվականի ամռանը Եսենինը թողել է աշխատանքը և միայնակ մեկնել Ղրիմ հանգստի՝ սկզբում պլանավորելով, որ Աննան կգնա իր մոտ։ Ավելի ուշ Իզրյադնովան ստիպված էր հավաքել նրա վերադառնալու համար գումարը, ինչի համար դիմել է Եսենինի հորը՝ Ալեքսանդր Նիկիտիչին։ Ղրիմից վերադառնալուց հետո Եսենինն սկսել է ապրել ընկերների հետ, իսկ 1915 թվականի մարտին տեղափոխվել է Պետրոգրադ՝ գրական բախտ փնտրելու։
Մոտ կապերի խզումից հետո Սերգեյ Եսենինը Աննայի հետ պահել է բարեկամային, ընկերական հարաբերությունները, այցելել է նրան իր կյանքի դժվար պահերին։ Վերջին անգամ նրանք տեսնվել են մահից կարճ ժամանակ առաջ՝ 1925 թվականի աշնանը՝ Լենինգրադ իր վերջին այցից առաջ։
Աննա Իզրյադնովան, այդպես էլ չիմանալով իր որդու ողբերգական վախճանի մասին, մահացել է Մոսկվայում 1946 թվականին։ Թաղվել է Վվեդենսկի գերեզմանոցում։
Ա. Ռ. Իզրյադնովայի հուշերը Եսենինի մասին հրատարակվել են 1965 թվականին։
Եմենի միավորում
Եմենի միավորում, տեղի է ունեցել 1990 թ.-ի մայիսի 22-ին, երբ Եմենի Ժողովրդավարական հանրապետությունը (հայտնի է նաև որպես Հարավային Եմեն) միավորվեց Եմենի Արաբական հանրապետության հետ (հայտնի է նաև որպես Հյուսիսային Եմեն), կազմելով Եմենի հանրապետությունը (հայտնի է որպես Եմեն)։
Աննա Իզրյադնովա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերգեյ Եսենին Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ
Եմենի միավորում
Նախապատմություն
1918 թ.-ի նոյեմբերին Օսմանյան կայսրության փլուզումից հետո, Հյուսիսային Յեմենը դարձավ պետություն։ Ադենը, Հարավային եմենում, կառավարվում էր որպես բրիտանական Հնդկաստանի մաս, իսկ 1937 թ.-ին դարձավ բրիտանական գաղութ։ Հարավային Եմենի մեծ մասը բրիտանական պրոտեկտորատ էր, որն իրականում գտնվում էր գաղութային վերահսկողության տակ։ Սառը պատերազմի կոնֆլիկտներից մեկում, Հարավային Եմենի ապստամբությունը (Սովետական Միության աջակացությամբ) երկու ազգայնամոլական կուսակցությունների առաջնորդությամբ ապստամբության պատճառ հանդիսացավ, որի հետևանքով 1967 թ.-ին Միացյալ Թագավորությունը միավորեց տարածքը և դուրս եկավ գաղութի կարգավիճակից։
Հյուսիսային Եմենի քաղաքացիական պատերազմից հետո, հյուսիսը ստեղծեց հանրապետական կառավարություն, որի մեջ ներառված էին ցեղային ներկայացուցիչներ։ Այն վայելում էր նավթի սուղ եկամուտները և դրամական փոխանցումները Պարսկական ծոցի նավթով հարուստ արաբական պետություններում աշխատող իր քաղաքացիների կողմից։ 1980-ին նրա բնակչությունը հասնում էր 12 միլիոնի, ի տարբերություն Հարավային Եմենի, որտեղ բնակչության թիվը կազմում էր 3 միլիոն ։
Հարավային Եմենը զարգացավ հիմնականում որպես աշխարհիկ հասարակություն, որն առաջին հերթին ղեկավարվում էր ազգային ազատագրական ճակատի կողմից, որը հետագայում ձևավորվեց Եմենի սոցիալիստական կուսակցության մեջ։ Մերձավոր Արևելքում գտնվող միակ բացահայտ կոմունիստ ժողովուրդը՝ Հարվային Եմենը զգալի օգնություն ստացավ արտասահմանից, ինչպես նաև մեկ այլ աջակցություն ԽՍՀՄ-ից։ 1972-ի հոկտեմբերին, հարավի և հյուսիսի միջև ընդհարումներ սկսվեցին, Հյուսիսային Եմենը օժանդակություն էր ստանում Սաուդյան Արաբիայի կողմից, իսկ Հարավային Եմենը՝ Սովետական Միության։ Մարտական գործողությունները կարճատև էին, և հակամարտությունը հանգեցրեց 1972-ի հոկտեմբերի 28-ին Կահիրեի համաձայնագրին, որը նախատեսում էր երկու երկրների միավորման ծրագիր ։
1979-ի փետրվար-մարտ ամիսներին մարտական գործողությունները նորից սկսվեցին, երբ Հարավային Եմենը ազգային ժողովրդավարական ճակատով հյուսիսային ապստամբներին օգնություն էր մատակարարում և հատում սահմանը ։ Հարավային զորքերը այն հասցրին մինչև Թաիզ քաղաքը նախքան նահանջելը ։ Դարձյալ, Հյուսիային Եմենին աջակցում էին հակակոմունիստական Սաուդյան Արաբիան և  Թայվանը, իսկ 1979-ից 1990 թթ.-ին Սաուդյան Արաբիայի թագավորական օդուժի անունից գաղտնի կերպով ։
1980-ականների վերջին նավթի հետազոտությունը երկու ազգերի՝ Մարիբ սահմանի մոտ, Հյուսիսային Եմենում և հարավում գտնվող Շավբայի նահահանգապետարանը մեծ հետաքրքություն ուներ շահագործելու այնտեղ առկա ռեսուրսները և երկու ազգերի տնտեսությnւնները՝ մշակելով համաձայնագրեր ։ 1988 թ.-ի մայիսին երկու կառավարությունները հասկացան, որ զգալիորեն նվազել է լարվածությունը, ներառյալ համաձայնագրերը՝ վերսկսելու միավորման վերաբերյալ քննարկումներ, հիմնելու նավթի հետազոտության համատեղ տարածք իրենց չընդգծված սահմանի երկայնքով, որն այժմ կոչվում է «Համատեղ ներդրումային տարածք» «Հանթ և Էքսթոն» նաթվային ընկերության կողմից ։ Նույն ամսին նրանք ստեղծեցին «Եմենի» ընկերությունը՝ հանածոների և նավթային պաշարների ներդրումների համար։
1989-ի նոյեմբերին, Հյուսիսայի Եմենի Ալի Աբդուլահ Սալեհը և Հարավային Եմենի Ալի Սալիմ ալ-Բեհդադը համատեղ ընդունեցին 1981 թ.-ի ի սկզբանե կազմված միասնության սահմանդրության նախագիծը, որը ներառում էր Եմենի բնակավայրերի ապառազմականացված սահմանը և սահմանի անցումը՝ ազգային նույնականացման քարտի միակ հիմքի վրա մայրաքաղաք Սանաայում։
Միավորում
1990 թ.-ի մայիսին համաձայնեցվեց միասնության սահմանդրությունը և 1991 թ.-ի մայիսին վավերացվեց բնակչության կողմից։ Այն հաստատեց Եմենի հանձնառությունը ազատ ընտրություններին, բազմակուսակցական քաղաքական համակարգին, մասնավոր սեփականության իրավունքին, օրենքով սահմանված հավասարությանը, և մարդու հիմնական իրավունքների հարգանքը։ Խորհրդարանական ընտրությունները անցկացվեցին 1993 թ.-ի ապրիլի 27-ին։ Միջազգային խմբերը աջակցեցին ընտրությունների կազմակերպմանը և իրական քվեարկությանը։ Արդյունքում, խորհրդարանը ընդգրկեց 143 ընդհանուր ժողովրդական կոնգրես, 69 Եմենի Սոցիալիստական կուսակցություն, 63 ամենամեծ իսլամական կուսակցություն, 6 Արաբական սոցիալիստական կուսակցություն, 3 նասերիստական միութենական ժողովրդական կուսակցություն, 2 Ալ Հաք, և 15 անկախ կուսակցություններ։ Նոր խորհրդարանը խստորեն ներկայացրեց Հյուսիսը։ Եմենի Սոցիալիստական կուսակցությունը, թեև ամենաշատ տեղերն էր շահել՝ քվեարկելով քիչ բնակեցված հարավում, նոր կոալիցիոն կառավարության չնչին մասն էր կազմում ։ Իսլահի նախագահին՝ Աբդուլահ իբն Հուսայն ալ-Ահմարին հրավիրեցին իշխող կոալիցիայի, և նախագահական խորհուրդը փոփոխվեց՝ ընդգրկելու մեկ Իսլահի անդամ։
Ի վերջո, նոր կազմավորված ժողովուրդը բախվեց քաղաքական ճգնաժամին, երբ մոտավորապես 800,000 Եմենի քաղաքացի և արտերկրյա աշխատողների ուղարկեցին հայրենիք Սաուդյան Արաբիայից՝ ըստ Եմենի որոշման, որպեսզի աջակցություն չցուցաբերեն կոալիցիոն ուժերին Իրաք-քուվեյթյան պատերազմում։ Աշխատողներից ստացվող փոխանցումները, որոնք տնտեսության կարևոր մաս էին կազմում, կրճատվել էին, և Եմենի շատ բնակիչներ տեղափոխվել էին փախտականների ճամբարներ, մինչդեռ կառավարությունը որոշում կայացրեց, թե որտեղ բնակեցնել նրանց, և ինչպես ներգրավել նրանց աշխատուժի մեջ։ Եմենի բնակիչների հայրենադարձությունը անմիջապես մեծացրեց բնակչության թիվը 7%-ով ։
Քաղաքացիական պատերազմ
Կոալիցիայի ներսում տեղի ունեցող բախումները հանգեցրին 1993 թվականի օգոստոսի սկզբին փոխնախագահ Ալի Սալիմ ալ-Բեհիդի Ադեն ինքնակամ աքսորվելուն և ընդհանուր անվտանգության մեջ իրավիճակի վատթարացմանը, քանի որ քաղաքական մրցակիցները սահմանեցին միավորներ, ցեղային տարրերը օգտվեցին անկայուն կարգավիճակից։ Հարավային Եմենի նախկին վարչապետ Հյադար Աբու Բաքր ալ-Ատտասը շարունակում էր ծառայել որպես Եմենի վարչապետ, բայց նրա կառավարությունն անարդյունավետ էր քաղաքական բախումների հետևանքով։ Հյուսիսային և հարավային առաջնորդների միջև շարունակական բանակցությունները հանգեցրին 1994 թ.-ի փետրվարի 20-ին Ամմանում, Հորդանանում համաձայնագրի և փաստաթղթի ստորագրմանը։ Չնայած դրան, բախումները ակտիվացան մինչև 1994 թ.-ի մայիսին սկսվեց քաղաքացիական պատերազմը։ Հատկանշական է, որ այն հաստատություններից մեկը, որը դեռևս չէր միավորվել, երկու ժողովուրդների ռազմական զենքն էր։
1994 թ.-ի մայիսի 21-ին հարավային առաջնորդները բաժանվեցին և հիմնեցին Եմենի Ժողովրդավարական Հանրապետությունը, սակայն նոր պետությունը ճանաչում չստացավ միջազգային հանրության կողմից։ Ալի Նաշիր Մուհամմադը՝ Հարավային Եմենի աքսորված առաջնորդը, աջակցեց ռազմական գործողություններին ընդդեմ անջատողականների ։
1994 թ.-ի հուլիսի 7-ին Ադենը գերեվարվեց։ Մեկ այլ դիմադրություն շատ արագ անհաջողության պառակտվեց, և հազարավոր հարավային առաջնորդներ և զինվորականներ աքսորվեցին։
Քաղաքացիական պատերազմի հետևանքով, Եմենի սոցիալիստական կուսակցության առաջնորդները Եմենի ներսում վերակազմավորեցին կուսակցությունը և 1994 թ.-ի հուլիսին ընտրեցին նոր քաղբյուրո։ Այնուամենայնիվ, կուսակցությունը կորցրեց իր նախկին ազդեցությունը։  1994.թ-ի սեպտեմբերին Իսլահը իրականացրեց կուսակցական համագումար։ 1995 թ.-ի հունիսին ընդհանուր ժողովրդական կոնգրեսը նույնը արեց։
Բլիչ
Բլիչը ( ブリーチ), ճապոնական մանգա-սերիալ է՝ գրված և պատկերազարդված Տայտո Քուբոյի կողմից։ Բլիչը նկարագրում է Կուրոսաքի Իչիգոյի արկածներն այն բանից հետո, երբ նա ձեռք է բերում Հոգի ուղեկցողի ( 死神 Շինիգամի, բառացի՝ «մահվան աստված») ուժը մեկ այլ Հոգու ուղեկցող Րուքիա Կուչիկիից։ Նրա նոր բացահայտված ուժը ստիպում է նրան ընդունել մարդկանց չար հոգիներից պաշտպանելու ու մոլորված հոգիներին անդրաշխարհ ուղեկցելու պարտականությունները։
Եմենի միավորում
Քաղաքացիական պատերազմ
1994 թ.-ին սահմանադրական միության մեջ կատարված փոփոխություները կասեցրին նախագահական խորհրդի գործունեությունը։ 1994 թ.-ի հոկտեմբերի 1-ին նախագահ Ալի Աբդալահ Սալեհը ընտրվեց խորհրդարանի կողմից 5 տարի ժամկետով։ Սահմանդրությունը նախատեսում էր, որ այսուհետև նախագահը պետք է ընտրվի    հանրային քվեարկությամբ՝ օրենսդիր մարմնում ընտրված առնվազն երկու թեկնածուներից։
Բլիչ
Բլիչը թողարկվել է ճապոնական մանգա-անթոլոգիա Weekly Shōnen Jump-ում 2001 թվականի օգոստոսից ու հավաքվել է շուրջ 63 տանկոբոն հատորներում 2014-ի մայիսի դրությամբ։ Դրա հրապարակումից հետո Բլիչը նյութ է դարձել մեդիա-ֆրենչայզների, որոնց մեջ են մտնում անիմացիոն հեռուստասերիալը, որը թողարկել է Studio Pierrot-ն Ճապոնիայում 2004-2012 թթ., երկու օրիգինալ վիդեո-անիմացիաները, չորս անիմացիոն գեղարվեստական ֆիլմերը, տասը ռոք-մյուզիքլներ ու բազմաթիվ վիդեո-խաղեր, ինչպես նաև այլ՝ Բլիչին նվիրված ապրանքներ։
Եմենի միավորում
Հետևանքներ
Ընդունելով արևելյան ոճի կառավարման համակարգ՝ Եմենը անցկացրեց իր առաջին ուղղակի նախագահական ընտրությունները 1999 թ.-ի սեպտեմբերին՝ ընտրելով նախագահ Ալի Աբդուլահ Սալեհին՝ 5 տարի ժամկետով, որն ընդհանուր առմամբ համարվում էր ազատ, անկախ ընտրություն: Եմենը անցկացրեց իր երկրորդ բազմակուսակցական խորհրդարանական ընտրությունները 1997 թ.-ի ապրիլին։ 2000-ի ամռանը ընդունված սահմանադրական փոփոխությունները երկարաձգեցին նախագահական ժամկետը 2 տարով՝ դրանով իսկ տեղափոխելով հաջորդ նախագահական ընտրությունները 2006 թ.-ն։ Փոփոխությունները նաև ընդլայնեցին խորհրդարանական լիազորությունների ժամկետը 6 տարով, այդպիսով ընտրություները տեղափոխվեցին 2003 թ.-ն։ 2001 թ.-ի փետրվարի 20-ին նոր սահմանադրական փոփոխությամբ ստեղծվեց երկպալատական օրենսդիր մարմինը, որը կազմված էր Շուրայի խորհրդից (111 տեղ, անդամներին նշանակում է նախագահը) և Ներկայացուցիչների պալատից (301 տեղ, անդամները ընտրվում են հանրային քվեարկությամբ)։ Եմենը այժմ գերիշխող կուսակցական համակարգ է, որն ունի ընդհանուր ժողովրդական կոնգրես։
Բլիչ
2006 թվականի մարտի 15-ին Viz Media-ն ձեռք բերեց Բլիչ անիմեի՝ արտասահմանյան հեռուստատեսության ու տնային վիդեոյի տարածման իրավունքը։ Cartoon Network-ի Adult Swim-ը սկսեց հեռարձակել Բլիչն ԱՄՆ-ում 2006 թ.-ի սեպտեմբերի 9-ից։ Viz Media-ն լիցենզավորել է մանգան ԱՄՆ-ում ու Կանադայում անգլերեն լեզվով թողարկման համար ու թողարկել է 60 հատորներ 2014 թ.-ի ապրիլի դրությամբ, ինչպես նաև հրապարակել է Բլիչի գլուխներ Shonen Jump ամսագրում 2007 թ.-ի նոյեմբերից։ Viz Media-ն թողարկել է Բլիչ առաջին ֆիլմ «Բլիչ։ Ոչ ոքի հիշողությունները» DVD-ով Հյուսիսային Ամերիկայում 2008 թ.-ի հոկտեմբերի 14-ին։ Երկրորդ ֆիլմ «Բլիչ։ Ադամանդե փոշու ապստամբությունը» թողարկվել է 2009 թ.-ի սեպտեմբերի 15-ին։ Երրորդ ֆիլմ «Բլիչ։ Դժոխքի դարպասները» թողարկվել է DVD և Blu-ray տարբերակվենով 2012 թ.-ի դեկտեմբերի 4-ին։ Ի դեպ, Hulu-ն թողարկել է անիմեի լուսագրերով տարբերակը Ճապոնիայում հեռարձակված ամեն սերիայից մի շաբաթ անց։