cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(1027) Էսկուլապիա
Ընտանիք
Էսկուլապիա աստերոիդը պատկանում է Թեմիսի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի 535 անդամ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 3, 08 ա. մ., իսկ արտաքին սահմանը՝ 3, 24 ա. մ. հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Ֆեմիսի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1923 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ջորջ վան Բիսբրուկի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կատարսիս
Հասկացության պատմություն
Փիլիսոփայական գրականության մեջ կատարսիս հասկացությունն ունի ավելի քան մեկ ու կես հազար տարբեր մեկնաբանություններ։ Ավանդաբար մեկնաբանվում է որպես՝ հին հունական փիլիսոփայության և էսթետիկայի կատեգորիա, որը բնութագրում է՝ էսթետիկ ապրումների բնույթն ու ազդեցությունը՝ կապված հոգու մաքրման հետ։ Կատարսիսի գաղափարն առառջին անգամ օգտագործվել է հին հունական մշակույթում՝ որոշ միստերիաների և կրոնական տարրերի բնութագրման նպատակով։ Հունական կրոնական բուժումներում կատարսիսը դա՝ մարմնի ազատումն է որևէ վնասակար մատերիայից, հոգու ազատումը՝ «ապականությունից» և ցավոտ աֆեկտներից։ Հին հունական փիլիսոփայության մեջ օգտագործվում էր տարբեր իմաստներով (մոգական, առեղծվածային, կրոնական, հոգեբանական, բժշկական, բանաստեղծական, փիլիսոփայական և այլն)։ Կատարսիսի մասին պատկերացումները տեղափոխվել են կրանական-բժշկական ոլորտից դեպի արվեստի տեսություն՝ մինչ Արիստոտելը։ Հերակլիտը, ըստ ստոիկների վկայության, խոսում էր կրակի միջոցով մաքրման մասին։ Ավանդական պատկերացումներում տերմինը ծագում է հնագույն պյութագորասականությունից, որը՝ հոգու մագրման համար, խորհուրդ էր տալիս երաժշտությունը։ Կատարսիսի մասին պյութագորասականության ուսմունքը ազդեցություն են թողել Պլատոնի և Արիստոտելի վրա ։ Պլատոնն առաջարկեց ուսմունք, ըստ որի կատարսիսը հոգիների ազատագրումն է մարմնից, կրքերից կամ հաճույքներից։
Նոր ժամանակների վերլուծություններ
Արիստոտելյան կատարսիսի գաղափարը նոր զարգացման խթան ունեցավ վերածննդի դարաշրջանում։ Ողբերգության դաստիարակչական ազդեցությունը զարգանում էր որպես մարդկային կրքերի մաքրման միջոց։ Այդ ժամանակահատվածում զարգանում էր նաև, այսպես ասած, կատարսիսի հեդոնիստական ըմբռնումը, այսինքն՝ անմիջապես հաճույքի համար բարձր գեղագիտական ապրումների ընկալումը։ XIX դարի վերջում կատարսիսի գաղափարը նշանակալի տարածում գտավ հոգեբանությունում և հոգեթերապիայում։ Որոշիչ էր նաև, որ Յոզեֆ Բրեյերն ու Զիգմունդ Ֆրոյդը օգտագործեցին այն իրենց տեսությունում և հոգեթերապևտիկ պրակտիկայում։ Մեթոդի էությունը կայանում էր նրանում, որ հիվանդին հասցնում էին հիպնոսային վիճակի, որտեղ հնարավոր էր ստանալ ախտաբանական հիշողությունների և տարբեր տրավմատիկ ապրումների մասին ինֆորմացիա։ Արդյունքում, հիվանդի մոտ առաջացած հիշողությունները տանում են ախտածին էֆեկտների ազատագրման, նաև հնարավոր է վերացնել հիստերիկ ախտանշանները։ Ֆրոյդի ուսմունքում «կատարսիս» տերմինն օգտագործվում էր հոգեթերապիայի մեթոդներից մեկի բացատրության համար, որը տանում էր՝ խորը կոնֆլիկտներից հոգու մաքրմանը և հիվանդի վիճակի թեթևացմանը։ Ժամանակակից մի շարք հոգեթերապևտիկ մեթոդներ և հնարներ հիմնված են կատարսիսի ձեռքբերումների վրա։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեվերլուծություն Կատեգորիա:Վերլուծական հոգեբանություն Կատեգորիա:Հին Հունաստանի փիլիսոփայություն
Ջոն Հաուսմեն
Ջոն Հաուսմեն, բրիտանո–ամերիկյան թատրոնի և կինոյի դերասան, սցենարիստ, ռեժիսոր ու պրոդյուսեր «Օսկար» մրցանակաբաշխության հաղթող (անգլերեն՝ John Houseman)։
Կենսագրություն
Ժակ Հաուսմենը ծնվել է Բուխարեստում՝ հացահատիկ վաճառողի ընտանիքում։ Նրա մայրը անգլիացի էր, իսկ հայրը՝ ֆրանսիացի։ Ժակը ավարտելով Կրիֆտոլի Բրիստոլական քոլեջը, դառնում է Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացի և Լոնդոնում զբաղվում հացահատիկի վաճառքով։ Դրան զուգահեռ նա գրում էր նոր հոդվածներ ամսագրերի համար և գերմաներեն ու ֆրանսերեն թատերական պիեսները թարգմանել է անգլերեն։
1925 թվականին նա արտագաղթեց Նյու Յորք։ Ֆոնդային շուկայի ճգնաժամից հետո 1929 թվականին Ժակ Հաուսմենը սկսեց պիեսներ գրել և բեմադրել ինքնուրույն, հենց այդ ժամանակ էլ նա իր անունն ու ազգանունը դարձրեց ամերիկյան՝ Ջոն Հաուսմեն։ 1933 թվականին Թոմսոն Վիրջիլը նրան հրավիրում է, որպես ռեժիսոր «4 սրբեր 3 գործողություններում» օպերա (այն Թոմսոնի և Ստայն Գերտրուդի համատեղ աշխատանքն է)։
Հաուսմենն ու Ուելսը
1934 թվականին Հաուսմենն սկսեց աշխատել «Panic» պիեսի վրա՝ Արչիբալդ Մակլիշի դրամայի համաձայն։ 50 տարեկան սնանկ ֆինանսիստի գլխավոր դերի համար նա հրավիրեց սկսնակ երիտասարդ դերասանի ՝ Ուելս Օրսոնին, ում նա նկատել էր «Romeo and Juliet» պիեսի ժամանակ։ Դերակատարների մեջ էր նաև Հաուսմենի նախկին կինը՝ Զիտա Յոհանն (1929-1933), 3 տարի առաջ Բորիս Կարլոֆֆի հետ սարսափ ֆիլմեր «Universal» և «The Mummy»–ում նկարահանված։
1936 թվականին Ջոն Հաուսմենն ու հայտնի դերասանուհի Ռոզա ՄակԿլենդոնն գլխավորել են «Federal Theatre Project - Classic Theatre»–ը նախագահ Ռուզվելտի նախաձեռնությամբ։
1935 թվականին այդ միջոցառման շրջանակներում դուրս է եկել Շեքսպիրի «Macbeth» պիեսի նոր տարբերակը, որը ստացավ «Voodoo Macbeth»։ Գործողությունները կատարվում էին Գայիթի Անրի Քրիսթով թագավորի բակում, կախարդների փոխարեն բեմ էին բարձրանում շամանները, իսկ գլղավոր դերը տանում էր Ջեկ Քարթերը։ Ռեժիսոր դարձել էր Օրսոն Ուելսը, իսկ երաժշտությունը գրել էր Թոմսոն Վիրջիլը։
Հաուսմենի և Ուելսի հաջորդ համատեղ աշխատանքն էր Կրիստոֆեր Մառլոյի «The Tragical History of Doctor Faustus» 1936 թվականին, որտեղ Ուելսը հանդես է եկել, որպես ռեժիսոր և դերասան։ 1937 թվականին դուրս է եկել մյուզիքլ «Cradle Will Rock»–ը Մարկ Բլիցշտեյնի (պրոդյուսեր՝ Հաուսմեն, Ռեժիսոր՝ Օրսոն Ուելս )։ Հենց այդ տարի ել ընկերները հիմնեցին «Mercury Theatre»–ը։ Թատրոնի հայտնի բեմադրություններից կարելի է առանձնացնել Շեքսպիրի «Julius Caesar»–ը, Ստոկերի «Dracula»–ն և այլն։ Ընկերության մեջ աշխատում էին այնպիսի հայտնիներ, ինչպիսիք էին Ագնես Մուրխեդը, Բերնարդ Խերրմանն և Ջորջ Կուլուրիսը։
Թատրոնին հայտնիություն բերեց ռադիոթատրոն «War of the Worlds» ըստ Գերբերտ Ուելլսի, 1938 թվականին ԱՄՆ–ում առաջ քաշելով մեծ աղմուկ։ Հեղինակները շոկի մեջ էին՝ նրանց անընդհատ զանգահարում էին վախեցած քաղաքացիները։
Այդ տարի Հաուսմենն հանդես եկավ, որպես պրոդյուսեր և երկրորդ պլանի դերասան Ուելսսի այդպես էլ չվերջացած «Too much Johnson» ֆիլմում (1938 թվական)։
1939 թվականի գարնանը Ուելլսը հասավ Հոլլիվուդ, բայց Ուելլսի դեբյուտային «Heart of darkness» ֆիլմի վրա գործընկերները վիճեցին և բաժանվեցին։
Այդ թվում 1941 թվականին նա համաձայնվում է օգնել Ուելլսին «Citizen Kane» ֆիլմի սցենարի հետ կապված աշխատանքներում աջակցելով սցենարիստ Մանկևիչին։ Այդ աշխատանքից հետո նրանց ճանապարհները ընդմիշտ բաժանվում են։
Ուշ տարիներ
Ուելլսի հետ բաժանումից հետո Հաուսմենն հանդես էր գալիս, որպես ռեժիսոր «The Devil and Daniel Webster» պիեսում (1939 թվականին) և, որպես պրոդյուսեր «Native Son»–ում (1941 թվական) Բրոդվեյում։ Ավելի ուշ «Citizen Kane»–ի շնորհանդեսից հետո նա դարձավ «David O. Selznick Productions»–ի նախագահ։ Pearl Harbor-ի վրա հարձակումից և Ամերիկայի Երկրորդ Համաշխարհային Պատերազմի մեջ մտնելուց հետո, աշխատելով «Ամերիկայի ձայնը» ռադիոկայանում, 1943 թվականին նա դարձավ ԱՄՆ–ի քաղաքացի։ 1945-1962 թվականներին աշխատել է, որպես պրոդկուսեր 18 ֆիլմերի համար «Paramount», «Universal» и «Metro-Goldwyn-Mayer» ստուդիաներում, միացյալ նաև ֆիլմ–նուարը՝ «Blue Dahlia» (1946 թվական) և «Julius Caesar» (1945 թվական), որի համար ստացել է «Օսկար» «Լավագույն ֆիլմ» նոմինացիայում։ Այդ ընթացքում «Julius Caesar»–ը չունեցավ ոչ մի առևտրային հաջողություն։ 1952 թվականին Հաուսմենն ամուսնացավ Ջոան Քարտնիի հետ, որի հետ ապրեց մինչև կյանքի վերջ։ Նրանք ունեցան երկու երեխա։ 1956 թվականին «Lust for Life» ֆիլմը, որի պրոդյուսերն էր Հաուսմենը, ստացավ «Ոսկե գլոբուս», որպես լավագույն դրամա։ 70–ական թվականներից սկսած Հաուսմենը սկսեց հանդես գալ թատրոններում, որպես դերասան։ Հանդիսատեսին դարձավ հայտնի իր պրոֆեսոր Չարլզ Կինգսֆիլդի դերով՝ «Paper chase» ֆիլմում (1973 թվական)։ Այդ դերի համար Հաուսմենը ստացել է «Օսկար», որպես երկրորդ պլանի դերասան և մրցանակ «Ոսկե գլոբուս»։ Հետագայում նա այդ նույն դերը կատարեց նույն անունն ունեցող սերիալում (1978-1986 թվականներ), որի համար ստացավ երկու «Ոսկե գլոբուս», որպես լավագույն դերասան։ 1975 թվականին նա նկարահանվել է «Rollerboll» ֆիլմում, իսկ 1978 թվականին ռեժիսոր Նիլ Սեյմոնի ֆիլմում՝ «Cheap detective»-ում, որտեղ կատարեց դերասան Սիդնի Գրինստրիտի դերը։ 80-ական թվականներին Հաուսմենը հանդես եկավ Էդվարդ Ստրետտոն պապիկի դերը՝ «Silver Spoons» ֆիլմում, Ռիկ Շրոդորի հետ միսին գլխավոր դերերում, այդպես նաև նկարահանվել է հայտնի գովազդային հոլովակներում։ Նա նաև նկարահանվել է Ջոն Կարպենտերի «Fog» (1980 թվական), իսկ 1983 թվականին խաղաց հրեա պրոֆեսոր Ահարոն Յաստրովի դերը «Wind war» հեռուստասերիալում, որի համար ստացել է արդեն 4-րդ «Ոսկե գլոբուս»–ը։ Ջոն Հաուսմենը դասավանդել է դերասանական արվեստ Ջուլիարդական դպրոցում, նրա առաջին աշակերտներից էին Կեվին Կլայնն ու Պատտի ԼուՊոուն։ 1988 թվականին նա հայտնվեց փոքր դերերով «Naked Gun» ֆիլմում (ավտոդպրոցի ուսուցիչ) և «Նոր Ամանորյան հեքիաթ» ֆիլմում, որը դուրս եկավ նրա մահից հետո։ Հենց այդ 1988 թվականին Հաուսմենը մահացավ ոսկորների քաղցկեղից հենց Մալիբույի իր տանը (Կալիֆորնիա նահանգ)։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:«Օսկար» մրցանակաբաշխության թեկնածուներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակաբաշխության թեկնածուներ Կատեգորիա:Ողնաշարի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ
Նատալյա Գումենյուկ
Նատալյա Պետրովնա Գումենյուկ (Наталія Петрівна Гуменюк, ), ուկրաինացի լրագրող, գրող և հասարակական գործիչ։ «Գրոմադսկի հեռուստաընկերության» ղեկավար (2015-2019)։
Կենսագրություն
Նատալյա Գումենյուկը ծնվել է 1983 թվականի հուլիսի 21-ին Բիրոբիջանում ։ Չորս տարեկանում երազել է աստղագետ դառնալ, իսկ ինը տարեկանում հետաքրքրվել է ռազմական հակամարտություններով՝ երազել դառնալ հումանիտար աշխատող ։
2002-2003 թվականներին աշխատել է որպես լրագրող «Նոր ալիք»-ում, 5 կանալ-ում (2003), ProfiTV լրատվական գործակալությունում (2004), ICTV-ի «Փաստեր» ծրագրում (2003-2004)։ 2005-2007 թվականներին եղել է «K1» հեռուստաալիքի «Մեկ ռեպորտաժ» հաղորդաշարի հեղինակ և վարող, միջազգային բաժնի վարիչ և հատուկ թղթակից։ 2007 թվականին աշխատել է որպես «Ինտեր» հեռուստաալիքի հատուկ թղթակից։ 2007 թվականից եղել է նույն հոլդինգի մաս կազմող «Ինտեր» և «K1» հեռուստաալիքների միջազգային բաժնի ղեկավար ։ Որպես «Ինտեր»-ի միջազգային բաժնի ղեկավար՝ պատասխանատու է եղել 2008 թվականի օգոստոսին Հարավային Օսիայում զինված հակամարտությունը լուսաբանելու համար։ Խմբագրական նյութերի համար «Ինտեր»-ը ներկայացվել է միջազգային «Էմմի» մրցանակի «նորություններ» անվանակարգում ։ 2009 թվականի դեկտեմբերին Գումենյուկը առանց հիմնավոր պատճառի հեռացվել է «Ինտեր» հեռուստաալիքից ։ 2010 թվականին դարձել է Հարավարևելյան Ասիայի վերաբերյալ մի շարք նյութերի հեղինակ BBC-ի ուկրաինական ծառայության և «Պրոֆիլ» շաբաթաթերթի համար։ 2010-2011 թվականներին եղել է «Ինտեր» հեռուստաալիքի «Մերոնք» նախագծի հեղինակն ու գլխավոր խմբագիրը արտասահմանում գտնվող ուկրաինացիների մասին հաղորդումների գծով ։
2010 թվականից, որպես անկախ ֆրիլանսեր լրագրող, սկսել է համագործակցել Ռոյթերսի, Լեհական հեռուստատեսության, BBC-ի ուկրաինական ծառայության, RTL 4-ի, Open Democracy-ի, Ուկրաինական պրավդայի, Tochka.net-ի և «Պրոֆիլ» շաբաթաթերթի հետ ։ Լուսաբանել է Արաբական գարնան իրադարձությունները ։ Մասնակցել է «Դադարեցրե՛ք գրաքննությանը» հասարակական շարժման աշխատանքներին ։ Դասավանդել է «Միջազգային մեդիա համակարգեր» դասընթացը Մոհիլայան լրագրության դպրոցում ։
2013 թվականին դարձել է Հանրային հեռուստատեսային նախագծի հիմնադիրներից մեկը ։ 2014 թվականի փետրվարին, Հանրայինում աշխատանքին զուգահեռ, սկսել է վարել «Ինտերնացիոնալ» հաղորդումը «Արիստոկրատներ» ռադիոյով ։ 2014 թվականի մարտին վարել է Docudays UA կինոփառատոնի մրցանակաբաշխության հաղթողների պարգևատրման արարողությունը ։ Ուկրաինայի արևելքում զինված հակամարտության սկզբից լուսաբանել է մարտական գոտում տեղի ունեցող իրադարձությունները ։ 2015 թվականի հունվարից ղեկավարել է Հանրային հեռուստատեսության ռուսալեզու ծառայությունը ։ 2015 թվականի մայիսին փոխարինել է Ռոման Սկրիպինին որպես Հանրային հեռուստատեսության ղեկավար ։ Գումենյուկը BBC-ի գլոբալ մարտահրավերի միակ կին փորձագետն է, որը նկարահանվել է 2015 թվականի հուլիսին ։
2015 թվականի ամռանը նա հրաժարվել է «Վաստակի համար» պետական շքանշանից ։ 2016 թվականին եղել է Docudays UA կինոփառատոնի և «Պատվո մասնագիտություն» լրագրողական մրցանակի ժյուրիի անդամ  ։ «Մասնագիտության պատիվ» մրցանակի ժյուրիի անդամների շարքերում Ռոման Սկրիպինի ներկայության կապակցությամբ Նատալյա Գումենյուկը ի նշան բողոքի լքել է մրցույթի դիտորդական խորհուրդը ։
2019 թվականի նոյեմբերի 9-ին Վլադիմիր Զելենսկին Գումենյուկին ընդգրկել է Ուկրաինայի նախագահին կից Խոսքի ազատության և լրագրողների պաշտպանության խորհրդի կազմում ։
2020 թվականի մայիսին Գումենյուկը գործարկել է «Հասարակական հետաքրքրությունների լրագրության լաբորատորիա» նախագիծը ։ 2020 թվականի սեպտեմբերի 2-ից Ուկրաինայի Ազգային հանրային հեռուստառադիոընկերության ռազմավարական պլանավորման նորությունների գլխավոր խմբագիրն է, որտեղ նրան հրավիրել է Անգելինա Կարյակինան ։
Ազդեցություն
2017 թվականին Գումենյուկն ընդգրկվել է Res Publica-ի թերթի կողմից կազմված, Visegrad Fund-ի, Financial Times-ի և Google-ի կողմից կազմված New Europe 100 ցուցակում ։
2019 թվականին ընդգրկվել է «Ֆոկուս» շաբաթաթերթի կազմած «Ուկրաինայի 100 ամենաազդեցիկ կանանց» ցուցակում ։
Անձնական կյանք
Նատալյա Գումենյուկի ամուսինը ռուս լրագրող Պյոտր Ռուզավինն է, ով աշխատում է «Անձրև» հեռուստաալիքում ։
2017 թվականի մարտին նա հաղորդագրություն էր հրապարակել Facebook-ում, որտեղ գրել է, որ իրեն նյարդայնացնում են այն մարդիկ, ովքեր «կեղտոտում են լրահոսը սեփական երեխաների մասին գրառումներով՝ ուրիշներին պարտադրելով պատմություններ, որոնք հետաքրքրում են միայն իրենց ծնողներին՝ գենետիկական կապի պատճառով»։ Դրանից հետո այդ գրառումը դիտարկվել է Հանրայինի խմբագրության կողմից, որոշվել, որ այդ միջադեպը գտնվում է խորհրդի իրավասությունից դուրս ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Կիևի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի հասարակական գործիչներ
Մարինա Եսիպենկո
Մարինա Նիկոլաևնա Եսիպենկո (Мари́на Никола́евна Есипе́нко, ), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասանուհի, հեռուստահաղորդավարուհի։ 1987 թվականից հանդես է գալիս Ե. Վախթանգովի անվան պետական ակադեմիական թատրոնում։ ՌԴ վաստակավոր արտիստ (2001)։ ՌԴ ժողովրդական արտիստ (2016)։
Կենսագրություն
2004 թվականից Օլեգ Միտյաևի հետ վարում է «Լուսավոր անցյալ» ամենամյա մշակութային մրցանակաբաշխությունը, որն անց է կացվում Չելյաբինսկի մարզում ։
Անձնական կյանք
Քաղաքացիական ամուսնություն թատրոնի և կինոյի դերասան, բարդ Նիկիտա Ջիգուրդայի հետ ։
Այնուհետև ամուսնացել է բարդ, երաժիշտ, դերասան Օլեգ Միտյաևի հետ։ Ունեն դուստր՝ Դարյա Եսիպենկոն (ծնվ.՝ 2000 թ.) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք
Սկրունդա
Սկրունդա (Skrunda, Schrunden), փոքր քաղաք Կրուզեմեյում, Լատվիայի արևմուտքում, վարչական կենտրոնը գտնվում է  Սկրունդսկիի շրջանում։
Պատմություն
Առաջին անգամ հիշատակում է 1253 թվականին, սակայն քաղաքի կարգավիճակ ստացել է 1996 թվականից։ Քաղաքը գտնվում է Սալդուս և Լիեպայա  ճանապարհի միջև, Կուլդիգա քաղաքից 35 կմ դեպի հարավ։ 1368 թվականին  կառուցվել է Սկրունդե ամրոցը, որը պահպանվել է մինչև օրս։
Բնակելի զանգված Սկրունդա - 1
Մոտ չորս կիլոմետր հեռավորության վրա Սառը պատերազմի ժամանակ՝ Մերձբալթիկայում եղել է վերջին խորհրդային ռադարը և մի շարք ռադիոլոկացիոն համալիրներ՝ «Դնեստրի - Մ» և «Դարյալ»։ Սկրունդա - 1 մոտակայքում գտնվող ռազմական քաղաքում է ապրում ողջ աշխատաազումը ։  Ռադարը դադարել է գործել 1998 թվականի օգոստոսի 31-ից  ։ Ապամոնտաժումից հետո ռադարային արտադրանքի և վերջին ռուսական զորքերի տարածաշրջանից դուրս բերումը կատարվել է հոկտեմբերին 1999 թվականին և  «Սկրունդա-1» քաղաքը դարձել է ուրվական ։ 2010 թվականի հունիսին, այն վաճառվել է 170 հազար լատվիական ընկերություն «Iniciative Europa», գրանցվել է Լատվիայում, բայց պատկանում է Ռուսաստանում մասնավոր անձի  ։
Ավտոճանապարհներ
Սկրունդայի միջով անցնում է Ռիգա - Լիեապայա ավտոմայրուղին։ Սկրունդայի միջով անցնում է տարածաշրջանային դժվարանցանելի Կուլդիգա - Սկրունդա - Էմբուտե։ Սկրունդայի միջով անցնում է պիտանի տարածաշրջանային Սկրունդա - Էզերե և Սկրունդա - Այզպուտե ավտոճանապարհը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1996 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վերլուծի՛ր սա
«Վերլուծի՛ր սա» (Analyze This), ամերիկյան կատակերգություն՝ ռեժիսոր Հարոլդ Ռեմիսի կողմից։
Սյուժե
Նյու Յորքյան մաֆիոզ Փոլ Վիթին (դե Նիրո) նյարդային քայքայման եզրին է։ Նրա վրա մահափորձ է կատարվել, որի պատճառով վախճանվել է նրա զինակիցը։ Եվ իրականում՝ մաֆիոզի գործը այդքան էլ հեշտ չէ։ Հանկարծ անհաջողակ հոգեվերլուծաբան Բեն Սոբելի մեքենան բախվում է քրեական պետի մեքենային։ Վիթիին ինչ-որ կերպ օգնելու համար՝ զինակիցները նրան ուղարկում են Սոբելի մոտ, և նրա մոտ սովորական կյանքի ճանապարհը ոտից գլուխ է․ մաֆիոզների համար գոյություն ունի միայն ինքը և իր էմոցիոնալ քայքայումը։
Մրցանակներ և անվանակարգեր
2 անվանակարգեր «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1999 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հարոլդ Ռեմիսի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Նյու Յորքում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Նյու Ջերսիում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Universal Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ավստրալիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ավստրալիական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան դետեկտիվ ֆիլմեր
Լիտվայի գեղարվեստի թանգարան
Պատմություն
Հաստատությունը հիմնադրվել է XX դարում, երբ մշակութային վերածննդին հաջորդեց Ռուսական կայսրության կողմից լիտվերենի արգելքի վերացումը։ Լիտվայի արվեստի միությանը նվիրաբերվեցին մի շարք ցուցահանդեսների արվեստի նմուշներ, և կառույցը սկսեց մշտական հաստատություն հիմնելու ծրագրեր մշակել, սակայն Առաջին համաշխարհային պատերազմը ընդհատեց այս գործընթացը։ Հետպատերազմյան ժամանակաշրջանում վերսկսվեցին թանգարան ստեղծու ծրագրերը։ 1933 թվականին Վիլնյուսը վերահսկող լեհական կառավարության վարչական մարմին Վիլնյուսի դատավորությունը որոշում է կայացրել ստեղծելու քաղաքային թանգարան։ Արվեստի գործերը հավաքվեցին և պահվեցին տարբեր շենքերում, սակայն այցելուների համար հասանելի չէին։ 1941 թվականի ապրիլին կազմակերպվեց առաջին ցուցահանդեսը. այդ ժամանակ կառույցը կոչվում էր Վիլնյուսի արվեստի պետական թանգարան։ Թանգարանը ազգային կարգավիճակ է ստացել 1977 թվականին և հանդիսանում է Լիտվայի մշակույթի նախարարության մաս։
Հավաքածու
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է շուրջ 2500 կտավներ, ոորնք թվագրվում են 16-19-րդ դարեր։ Դրանք հիմնականում XVI-XVIII դարերի Լիտվայի Մեծ դքսության ազնվականության և հոգևորականության դիմանկարներ են, Լիտվայի եկեղեցիների և մենաստանների կրոնական աշխատանքներ։ Ներկայացված են նաև 15-20-րդ դարերի իտալացի, գերմանացի, ֆրանսիացի, ֆլամանդացի, հոլանդացի, լեհ, անգլիացի ու ճապոնացի արվեստագետների ավելի քան 8,000 կտավներ։
20-րդ դարի առաջին կեսից ներկայացված են ավելի քան 12,000 աշխատանքներ, 20-րդ դարի երկրորդ կեսից՝ ավելի քան 21,000 ցուցանմուշներ։ Քանդակների հավաքածուն եվրոպական երկրների մի շարք ցուցանմուշներով արտացոլում է XIV-XX դարերը։
Այլ ուշագրավ հավաքածուներ ներառում են ջրաներկով, լուսանկարչական և այլ աշխատանքներ։
Ալեքսանդրիայի ազգային թանգարան
Ալեքսանդրիայի ազգային թանգարան (Alexandria National Museum), թանգարան Ալեքսանդրիա քաղաքում, որը բացվել է 2003 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Եգիպտոսի նախագահ Հոսնի Մուբարաքի կողմից՝ իտալական ոճով վերակառուցված առանձնատանը։
Պատմություն
Թանգարանը գտնվում է Փաշայի և հարուստ փայտավաճառ Ասադ Բասիլենի (أسعد باسيلي) նախկին առանձնատանը, որը կառուցվել է 1926 թվականին իտալական ոճով։ Եռհարկանի շենքը եղել է Ալեքսանդրիայի բարձր խավի հանդիպման վայր։
Պալատը 1954 թվականին 53 հազար եգիպտական ֆունտով վաճառվել է ամերիկյան դեսպանատան կարիքների համար, իսկ 1997 թվականին Եգիպտոսի հնությունների ծառայությունը այն վերագնել է 12 միլիոն եգիպտական ֆունտով՝ վերածելով այն պետական սեփականության։ Թանգարանը բացվել է 2003 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։
Ցուցանմուշներ
Ալեքսանդրիայի ազգային թանգարանում պահվում է մոտ 1800 գտածո, որոնք պատմում են Ալեքսանդրիայի և Եգիպտոսի պատմության մասին։ Այդ ստեղծագործությունների մեծ մասը այստեղ է հասել եգիպտական այլ թանգարաններից։ Թանգարանը հիմնականում կենտրոնացած է երեք հավաքածուների վրա, որոնք գտնվում են երեք հարկերում․
Թանգարանում կա նաև ակնագործության, զենքի, քանդակագործության, սպասքեղենի հավաքածուներ ։
Ժողովրդավարություն և առաջընթաց կուսակցություն
Ժողովրդավարություն և առաջընթաց կուսակցություն, ԺԱԿ (Demokrasi ve Atılım Partisi, DEVA), Թուրքիայի Հանրապետության նախկին փոխվարչապետ Ալի Բաբաջանի կողմից հիմնադրված կուսակցություն։ Իր հիմնադրման օրից կուսակցությունը անմիջապես ներկայացված է Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովում ի դեմս գործող պատգամավոր Մուսթաֆա Էներօղլուի, ով կուսակցության հիմնադիրներից է ։ Կուսակցության թուրքերեն հապավումը՝ DEVA, նշանակում է միջոց ։
Պատմություն
Կուսակցության հիմնադիրների թվում են պատգամավոր Մուսթաֆա Էներօղլուն, նախկին արդարադատության նախարար Սաբուլլահ Էրգինը, Բալըքեսիրի նախկին քաղաքապետ Ահմեթ Էդիպ Ուղուրը, Գիտության, արդյունաբերության և տեխնոլոգիայի նախկին նախարար Նիհաթ Էրգյունը և նախկին պետական նախարար Սելմա Ալիյե Կավաֆը ։ 2020 թվականի մարտի 10-ին տեղի ունեցած հիմնադիր ժողովին Ալի Բաբաջանը միաձայն ընտրվել է կուսակցության նախագահ ։ 2020 թվականի մարտի 11-ին Բաբաջանը ներկայացրել է կուսակցության խորհրդանիշերը և օրակարգը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքիայի կուսակցություններ Կատեգորիա:2020 հիմնադրված կուսակցություններ Կատեգորիա:2020 հիմնադրումներ Թուրքիայում
Ուրս Մայլեի պատկերասրահ
Պատմություն և նկարագրություն
«Galerie Urs Meile» պատկերասրահը հիմնադրվել է ժամանակակից արվեստի ստեղծագործությունների կոլեկցիոներ Ուրս Մեյլեի որդու կողմից Լյուցեռնում (Շվեյցարիա) 1992 թվականին։ Պատկերասրահի ստեղծման նպատակն է ներկայացնել և տարածել ժամանակակից արվեստը՝ սկսած գեղանկարչությունից և քանդակագործությունից մինչև  լուսանկարչություն և ինստալյացիաներ։ Պատկերասրահն առաջին միջազգային կազմակերպություններից է, որը կենտրոնացել է չինական արվեստի ստեղծագործությունների վրա։ Մայլեն սկսել է աշխատել չինացի նկարիչների հետ՝ 1995 թվականին մասնաճյուղ բացելով Պեկինում։ Աստիճանաբար Լյուցեռնի մասնաճյուղը ստանձնել է գործառնական գործունեությունը, մինչդեռ Պեկինի պատկերասրահը դարձել է կոլեկցիոներների, հոգաբարձուների, նկարիչների և արվեստասերների հավաքատեղի։
Եվրոպացի գիտակներին չինացի արվեստագետներ Վան Սինգվեյի, Սի Նանսինի և Ցիու Շիհուանի ստեղծագործություններին ծանոթացնելու հետ միաժամանակ պատկերասրահը կազմակերպում է չինացի հանրության ծանոթությունը ժամանակակից եվրոպական արվեստի ստեղծագործություններին, մասնավորապես, Ասիայում դառնալով Թոբիաս Ռեհբերգերի ներկայացուցիչը։ Նոր ցուցահանդեսային տարածքի բացումը կայացել է 2017 թվականի մայիսին։ Պեկինի «798 Art District»-ի նոր տարածքը գտնվում է 520 քառակուսի մետր մակերեսով պատմական շենքերից մեկում, որը նախկինում պատկանել է Դաշանզի (Dashanzi) գործարանային համալիրին, ինչը հնարավորություն է տվել ընդլայնելու պատկերասրահի գործունեությունը։ Նախկին պահեստն ամբողջությամբ վերանորոգվել և վերակառուցվել է ցուցահանդեսային նպատակներով՝ ճապոնացի ճարտարապետ Միցունորի Սանոյի նախագծով և ղեկավարությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի պատկերասրահ Կատեգորիա:1992 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Լյուցեռնի թանգարաններ
Ագնիա Դիտկովսկիտե
Ագնիա (Ագնե) Օլեգովնա Դիտկովսկիտե (Agnija (Agnė) Ditkovskytė, А́гния (А́гне) Оле́говна Дитковски́те, ), լիտվացի և ռուս դերասանուհի։
Կենսագրություն
Ագնիա Դիտկովսկիտեն ծնվել է 1988 թվականի մայիսի 11-ին լիտվացի ռեժիսոր Օլեգաս Դիտկովսկիսի ու ռուս դերասանուհի Տատյանա Լյուտաևայի ընտանիքում։ Մինչև 15 տարեկանն ապրել է Լիտվայում, իսկ 2004 թվականին մոր ու կրտսեր եղբոր՝ Դոմինիկ Ռամանաուսկասի հետ (Dominik Ramanauskas) տեղափոխվել է Մոսկվա ։
Ագնիա Դիտկովսկիտեն, որոշելով գնալ իր ծնողների ուղով, ընդունվել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտ, սակայն առաջին կուրսում թողել է ուսումը։ Չնայած դրան՝ Ագնիան սկսել է պրոֆեսիոնալ կարիերա՝ նկարահանվելով «Տապ» («Жара») լիամետրաժ ֆիլմում, որում կատարել է գլխավոր դերերից մեկը ։
2010 թվականին գեղասահորդ Պովիլաս Վանագասի հետ մասնակցել է Առաջին ալիքի «Սառույց և կրակ» («Лёд и пламень» հեռուստաշոուին ։ 2015 թվականին պարող Եվգենի Ռաևի հետ մասնակցել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Պարեր աստղերի հետ» շոուի իններորդ եթերաշրջանին ։
Ագնիան նկարահանվել է Ալեքսեյ Չումակովի «Тут и там» երգի տեսահոլովակում և «Danissimo»-ի գովազդում ։
Ռոմա Կենգայի հետ երգել է «Самолёты» երգը ։ 2015 թվականին մասնակցել է Биплан խմբի «Киносны» երգի նոր տարբերակի ձայնագրմանը։
2016 թվականին Ագնիա Դիտկովսկիտեն նկարահանվել է «Artik & Asti» խմբի «Тебе всё можно» տեսահոլովակի գլխավոր դերում։
Անձնական կյանք
2006 թվականից հանդիպել է դերասան Ալեքսեյ Չադովի հետ. նրանք ծանոթացել են «Տապ» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ ։ Ագնիա Դիտկովսկիտեն ու Ալեքսեյ Չադովը միասին եղել են ԱՄՆ-ում «Սերը մեծ քաղաքում» ֆիլմի նկարահանման ժամանակ, որում Չադովը կատարում էր գլխավոր դերերից մեկը։ 2009 թվականին նրանք բաժանվել են, սակայն երեք տարի անց նրանց հարաբերությունները վերականգնվել են, և 2012 թվականի օգոստոսի 24-ին զույգն ամուսնացել է ։ 2014 թվականի հունիսի 5-ին ծնվել է նրանց որդին՝ Ֆեոդորը   ։ 2015 թվականի մայիսի 2-ին Ագնիա Դիտկովսկիտեն ու Ալեքսեյ Չադովը բաժանվել են ։
2017 թվականի ապրիլի 16-ին ծնվել է դերասանուհու երկրորդ երեխան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լիտվացի դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ
Սրաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Սյունիքի մարզի Սրաշեն գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 7 հուշարձան (3 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Նիկոկլիա
Նիկոկլիա, (Νικόκλεια) գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 105 մարդ։ Տեղակայված է Կուկլիա գյուղից 3 կմ դեպի հյուսիս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Նահատակ Սոլեյմանի ռազմագործողություն
«Նահատակ Սուլեյմանի» ռազմագործողություն, Իրանի Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի կողմից իրականացված ռազմագործողություն ընդդեմ Իրաքում տեղակայված Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ռազմաբազաների 2020 թվականի հունվարի 8-ի գիշերը։ Համաձայն իրանական կողմի՝ այդ հարձակումը իրականացվել է ի պատասխան հունվարի 3-ին Իրաքի մայրաքաղաք Բաղդադի օդանավակայանում ամերիկյան զինված ուժերի կողմից իրանական Ղոդս ուժերի հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ Ղասեմ Սոլեյմանիի սպանության։
Հարձակում
Իրաքի տարածքում տեղակայված և հրթիռային հարձակման ենթարկված ամերիկյան ռազմաբազաներն են եղել երկրի արևմուտքում գտնվող Այն ալ-Ասադ ավիաբազան և Էրբիլում գտնվող օդանավակայանը ։
Ըստ CNN հեռուստաընկերության հարձակումից առաջ ամերիկյան զորքերը Մերձավոր Արևելքում իրենց զենիթահրթիռային համալիրները բարձր մարտական պատրաստվածության վիճակի էին բերել, ինչը սակայն չկանխեց ռազմաբազաների խոցումը ։
Իրաքի վարչապետ Ադիլ Աբդուլ Մահդին հայտարարել է, որ Իրանի իշխանություններն իրեն տեղեկացրել են Իրաքում ԱՄՆ ռազմական օբյեկտներին հարվածելու մասին միայն հունվարի 8-ի կեսգիշերից հետո։ CNN-ի տվյալներով՝ հարվածները հասցվել են տեղական ժամանակով ժամը 02։00-ին։ Վարչապետը հայտնել է, որ հարվածները հասցվել են կամ արդեն հասցվում են, սակայն հստակ նպատակներ Թեհրանը չի բացահայտել ։
Իրանի ղեկավարության մեկնաբանություններ
Իրանի գերագույն առաջնորդ այաթոլլա Ալի Խամենեին հայտարարել է, որ Իրաքում ամերիկյան ռազմաբազաների վրա հարձակումը «ապտակ» է ԱՄՆ-ին, և ավելացրել է, որ այն համարժեք պատասխան չէ գեներալ Քասեմ Սուլեյմանիի մահվան համար։ «Նրա սպանության համար մեր վերջնական պատասխանը կլինի այն, որ մենք ԱՄՆ-ի բոլոր ուժերը դուրս կբերենք տարածաշրջանից», - հարձակումից հետո Twitter-ում գրել է Իրանի նախագահ Հասան Ռոհանին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանի ռազմական պատմություն Կատեգորիա:Իրան-ԱՄՆ հարաբերություններ Կատեգորիա:2020 հունվարի իրադարձություններ Իրաքում
Հայկական կարմիր բանակ
Կարմիր բանակ հայկական (ԿԲՀ), զորական միավորում։
Պատմություն
Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ զինուժ
Մագնոլիա կոբուս
Մագնոլիա կոբուս, մագնոլիազգիների ընտանիքի, մագնոլիա ցեղի բույս։
Նկարագրություն
Մագնոլիա ցեղի ամենացրտադիմացկուն ներկայացուցիչն է։ Երևանում աճում է թփանման ձևը, որի բարձրությունը հասնում է 1,8 մետրի, ամեն տարի ծաղկում է (ծաղիկները մուգ մանուշակագույն-բոսորագույն են), չի ցրտահարվում անգամ ամենացուրտ ձմռան դեպքում։ Իջևանում մշակվում է ծառանման ձևը և նույնպես աչքի է ընկնում բարձր դիմացկունությամբ։ Մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում հանրապետության ցածրադիր շրջանների (ծովի մակերևույթից մինչև 1300 մ բարձրության վրա) համար։
Տարածվածություն
Հայաստանում հանդիպում է Երևանում և Իջևանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մագնոլիազգիներ
Նամպա
Նամպա (Nampa), քաղաք ԱՄՆ Այդահո նահանգի Քանյոն շրջան ում։ Նամպան կայսրության ամենամեծ քաղաքն է, իսկ նահանգի երկրորդ քաղաքը Բոյսե ն է։
Պատմություն
Բնակավայրը բնակեցվել է 1880-ական թվականներին։ Գրեյնջերի, Վայոմինգ և Հանդիգթոնի Օրեգոն քաղաքների միջև ընկած երկաթագծի մոտ ։ Այստեղ հաստատված հավատացյալ բնակիչները քաղաքն անվանեցին «Նոր Երուսաղեմ» (New Jerusalem, «Նոր Երուսաղեմ»)։ Մեկ տարվա ընթացքում բնակավայրերի թիվը 15-ից հասել էր 50-ի։ Հետագայում բնակավայրը վերանվանվեց «Նամպա»։ Ըստ որոշ տեղական պատմաբանների՝ այս բառը ծագում է հնդկական «նամբ» բառից։ Ցուրտ եղանակին հնդկացիների մոկասինները լցվում էին ցառույցով, ինչի պատճառով նրանց ոտնահետքերը սովորականից մեծ են երևում ։ 1890 թվականին բնակավայռը ստացել է քաղաքի կարգավիճակ։ Նամպայում առաջին տարրական դպրոցը կառուցվել է 1890-ականներին։ 1909 թվականին բռնկված հրդեհի պատճառով այրվել է մի քանի կենտրոնական թաղամաս։ 1908 թվականին Նամպայում կառուցվեց Կարնեգի թանգարանը։ 1906-1911 թվականներին հողերի մելիոցարիայի բույրոն կառուցում էր Դիր-Ֆլետ ջրամբարը։ Նախագահ Ռուզվելտը Նամպայի շրջակայքում հիմնել է Դիր-Ֆլետ արգելոցը։ 1937 թվականից սկսած՝ քաղաքը հյուրնկալում է Սնեյք գետի մոտ անցկացվող ռոդեոն։
Նկարագրություն
Նամպան գտնվում է մոտ 750 մետր բարձրության վրա։ Քաղաքի տարածքը 76,4 կմ² է ։ 2010 թվականի տվյալներով Նամպայի բնակչությունը կազմում էր 81 557 մարդ ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 1068 մարդ/կմ²։ Բնակիչների միջին տարիքը 30 տարի 1 ամիս է ։ Բնակչության սեռական կազմը․ 49,2 % — տղամարդիկ, 50,8 % — կանայք; Ռասայական կազմը բնակչությունը ըստ 2010 թվականի դրությամբ։
{|
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ
Ամատրիչանա
Ամատրիչանա (l'amatriciana, հռոմեական բարբառով՝ matriciana), իտալական սոուս, որի հիմնական բաղադրիչներն են գուանչիալե խոզի միսը, պեկորինո պանիրը և լոլիկը։ Ուտեստն այդպես է անվանվել Ամատրիչե քաղաքի պատվին (Լացիո շրջան, Ռիետի գավառ)։ Ամատրիչանան ընդգրկված է Լացիոյի ավանդական սննդատեսակների ցանկում։
Պատմություն
Ամատրիչանայի նախորդը եղել է գրիչա սոուսը (gricia կամ griscia), որը, ըստ մի վարկածի այդպես է կոչվել է Գրիշանո (Grisciano) գյուղի պատվին։ Վերջինս ներկայումս գտնվում է Ամատրիչեի մոտակայքում և Ակումոլի կոմունայի մի մասն է կազմում։ Գրիչա սոուսը հայտնի է որպես՝ առանց լոլիկի ամատրիչանա, թեև տարբերվում է նաև այլ բաղադրիչներով ։ Սոուսի մեջ լոլիկ ավելացնելը մտահղացել 18-րդ դարի վերջին։ Դրա առաջին գրավոր հիշատակումը հանդիպում է «L'Apicio Moderno» խոհարարական գրքում, որը գրվել է 1790 թվականին հռոմեացի խոհարար Ֆրանչեսկո Լեոնարդիի կողմից ։
19-րդ դարի սկզբին Հռոմում ամատրիչանայի սոուսով մակարոնի համբավը զգալիորեն աճել է Հռոմի և Ամատրիչե քաղաքների սերտ կապերի շնորհիվ ։ Ամատրիչանան շուտով դարձավ հռոմեական խոհանոցի դասական ուտեստ։ Հռոմեական բարբառով այս սոուսը սկսեցին անվանել մատրիչանա, կորցնելով առաջին ձայնավորը, ինչը բնորոշ է այս բարբառին ։
Տարբերակներ
Ամատրիչանայի բաղադրատոմսը տարածվեց ամբողջ Լացիոյի շրջանում, ենթարկվելով որոշ փոփոխությունների։ Գրեթե ամենուրեք օգտագործվում է խոզի միս, իսկ լոլիկը նշված չէ, ինչպես օրինակ՝ Գոսեթիի խոհարարական գրքում ։ Սոխը չի օգտագործվում Ամատրիչե քաղաքում, սակայն խորհուրդ է տրվում դասական հռոմեական խոհարարական գրքերում ։ Յուղի փոխարեն հաճախ օգտագործվում է ձիթապտղի յուղ, կամ էլ ուտեստը պատրաստվում է առանց յուղի ։ Սոուսի մեջ կարելի է ավելացնել ձիթայուղի մեջ տապակած սխտոր։ Պանիրներից օգտագործվում է պեկորինո ռոմանո տեսակը  կամ ամատրիչանական այծի պանիրը։ Երբեմն ավելացնում են սև պղպեղ կամ տաքդեղ։
Ամատրիչինան մատուցում են սպագետտիի, բուկատինիի կամ ռիգատոնիի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալական խոհանոց Կատեգորիա:Սոուսներ
Հոկտեմբեր: Կարտոֆիլի բերքահավաք
«Հոկտեմբեր» կամ «Կարտոֆիլի բերքահավաք» (Saison d'octobre, récolte des pommes de terre, Season of October: The potato gatherers ), 1878 թվականին ֆրանսիացի նկարիչ Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի կողմից նկարված նկար (, 1848—1884): Պատկանում է Մելբուրում գտնվող Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահին։ Նկարի չափը 180,7 × 196 սմ է ։ Օգտագործվում է նաև  «Կարտոֆիլ հավաքող կանայք» անունը  ։
Նկարագրություն
Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժը այս նկարը նկարել է իր հայրենի գյուղում՝ Դանվիլլերում, որը գտնվում է Լոթարինգիայի Մյոզ դեպարտամենտում՝ Ֆրանսիայի հյուսիս-արևմուտքում։ Գյուղի անվանումը (Damvillers) գրված է նկարի ներքևի ձախ հատվածքում՝ անմիջապես նկարչի ստորագրության տակ ։
Նկարում պատկերված է այն դաշտը, որտեղ հավաքվում է կարտոֆիլի բերքը։ Նկարի առաջին պլանում գյուղացի կին է, որը գործած զամբյուղի մեջ է հավաքում կարտոֆիլը։ Նրա հետևի մասում՝ աջ կողմում, մեկ այլ կին կարտոֆիլ է հավաքում զամբյուղի մեջ։ Հեռվում երևում են այլ կանայք ևս։ Տեսարանը ներկայացնում է աշնանային թխպոտ օր, երկինքը ծածկված է ամպերով։ Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի մի այլ գյուղական նկարի՝ «Հունձքի» նման կտավի հորիզոնական գիծը բավականին բարձր է։
Պատմություն
1897 թվականից նկարը եղել է Ավստրալիայի գործարար Ջորջ Մակքոլչի (Ջորջ McCulloch, 1848-1907) հավաքածուում, որը 1890-ականների սկզբին տեղափոխվել է Լոնդոն և հավաքել նկարների պատկերասրահ։ 1907 թվականին, նրա մահից հետո, նկարը անցել է Մարիա Կուտց Մարիին (Mary Coutts Michie)՝ նրա այրուն։ 1927 թվականի  հոկտեմբերին նկարը ձեռք է բերվել Ավստրալիայի  Ֆելտոն Բուքեստ հիմնադրամի կողմից՝ հիմնվելով Ալֆրեդ Ֆելտոնի (1831-1904)  նվիրաբերված գումարների վրա, իսկ 1928 թվականին այն փոխանցվել է Վիկտորիայի Ազգային պատկերասրահին ։
Կարծիքներ
«Ես ապրում եմ Փարիզում։ Ես եկել եմ այստեղ, որպեսզի տեսնեմ ֆրանսիական արվեստի նկարների 3-ամյա ցուցահանդեսը։ Բայց, թողնելով այս ամենը, ես ուզում եմ խոսել այն իսկական նկարի մասին։ Խոսքը «Կարտոֆիլ հավաքող կանայք» նկարի մասին է։ Դեմքերը և ամբողջ նկարը կարծես կենդանի լինեն։ Ամեն ինչ գրված է օդում՝ գույնը, շարժումները, դիմագիծը։ Ամեն ինչ այնքան ամբողջական է,  որ կարծես  հրաշք լինի։ Իսկ նրա  «Հանգիստ դաշտում» նկարը  ավելի թույլ է»։
Արտաքին հղումներ
October, 1878, Jules Bastien-Lepage, Google Cultural Institute
Կատեգորիա:1887 նկարներ Կատեգորիա:Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի նկարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արվեստ
Կարմիր բերդ
Կարմիր բերդ, Թազաքենդ, հնավայր Երևանից հյուսիս, Հրազդան գետի աջ ափին, Զովունի գյուղի մոտ։
Հայտնի է վաղ երկաթի դարաշրջանի ամրոցով (պահպանվել է մինչև վաղ միջնադար), միջին բրոնզի և վաղ երկաթի դարաշրջանների խոշոր դամբարանադաշտով։ 1896 թվականին Կարմիր բերդում առաջին անգամ պեղումներ է կատարել գնդապետ Պ. Չարկովսկին, որը պեղված նյութերը հանձնել է Կովկասյան թանգարանին (այժմ՝ Վրաստանի պետական թանգարան)։ Այնուհետև, 1903 թվականին, Մ. Զաքարյանցը Մոսկովյան հնագիտական ընկերության անդամ, արքեպիսկոպոս Մեսրոպ Սմբատյանցի հանձնարարությամբ, առանց կարգ ու կանոնի, բացել է 17 դամբարան, կազմել կցկտուր ու թերի հաշվետվություն և միայն որոշ նյութեր հանձնելով Մոսկովյան հնագիտական ընկերությանը՝ մնացածը վաճառել է Հնագիտական հանձնաժողովին։
1909 թվականին Է. Ռեսլերը շարունակելով պեղումները՝ բացել է ևս 28 դամբարան։ Սովետական իշխանության օրոք Կարմիր բերդում պեղումներ են կատարել Բորիս Պիոտրովսկին (1934), Համլետ Մարտիրոսյանը (1962) և Աշոտ Եսայանը (1965-1967)։ Բացվել են երկու տիպի՝ հիմնահողային, տուֆե խոշոր սալերով ծածկված և կողքերից ու վերևից սալերով ծածկված դամբարաններ։ Հայտնաբերվել են մ.թ.ա. II հազարամյակի 1-ին կեսի (միջին բրոնզի դարաշրջան) կարմիր փայլեցված մակերևույթի վրա սև եռանկյունի, ցանցկեն, շախմատաձև, ալիքավոր նախշերով, անկանթ, մ. թ. ա. II հազարամյակի 2-րդ կեսի (ուշ բրոնզի դարաշրջան) սև փայլեցված՝ փայլանախշով կամ խորադիր նախշերով խեցեղեն, ուշ բրոնզի և վաղ երկաթի դարերի բրոնզե և երկաթե զենքեր, պերճանքի առարկաներ և այլ իրեր, որոնց մեջ հատկապես արժեքավոր են նախշավոր խեցեղենի նմուշներ 12 բրոնզե գոտիները։ [[Պատկեր:ZOVUNI ANTIQUE.jpg|աջից|մինի|150px|Զովունի գյուղի տարածքից պեղված հնագույն անոթներ,
Գավառի Պետական համալսարանի հնագիտական և պատմագիտական թանգարանում]]
Կարմիր բերդից հայտնաբերված նյութերի վերաբերյալ փաստաթղթերը պահվում են ԽՍՀՄ ԳԱ հնագիտության ինստիտուտի արխիվում, իսկ նյութերը՝ Մոսկվայի պատմության, Վրաստանի պետական թանգարաններում և ԽՍՀՄ ԳԱ մարդաբանության և ազգագրության ինստիտուտներում (Լենինգրադ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դամբարանադաշտեր Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի հայկական բերդեր և ամրոցներ
Պրոխորովկա (գյուղ, Վոլնովախսկի շրջան)
Պրոխորովկա (Прохорівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պրոխորովկա գյուղում բնակվում էր 502 մարդ։
Հեռակա կրթության ազգային համալսարան (Իսպանիա)
Հեռակա կրթություն ազգային համալսարան ( National University of Distance Education, Universidad Nacional de Educación a Distancia, сокр UNED), միակն է իսպանիայի համալսարաններից, որը գտնվում է անմիջապես Իսպանիայի կառավարության կառավարման տակ։
Համալսարանի շտաբ-բնակարանը գտնվում է Մադրիդում, իսկ մասնաճյուղերը բոլոր ինքնավար համայնքներում։ Բացի այդ, այն ներառում է 14 ուսումնական կենտրոնների և երեք քննական կետեր Եվրոպայի, Ամերիկայի և Աֆրիկայի 13 երկրներում։
Համալսարանը համատեղում է ավանդական կրթությունը ծրագրերի հեռավար կրթություն ծրագրերով լսարաններում։ Հաշվում է ավելի քան 260 հազար ուսանողներ։ Այն հանդիսանում է ամենամեծ համալսարանը Իսպանիայում և երկրորդ ամենամեծը Եվրոպայում։
Պատմություն
Համալսարանը հիմնադրվել է 1972 թվականին ավելի վաղ մեծ Բրիտանիայի Բաց համալսարանում առաջացած հայեցակարգի ազդեցության տակ  հնարավորություն է տրվում որակյալ և շարունակական կրթության ամբողջ համակարգի միջոցով հեռակա կրթություն ստանալ. Նա տալիս է նույն աստիճանները, ինչ որ այլ համալսարաններ Իսպանիայում, և ունի նույն մակարդակի ընդունելության պահանջները։ այսպիսով, փաստորեն, այն չի հանդիսանում "բաց", քանի որ ընտրության կոշտությունը ոչնչով ավելի ցածր չէ, քան սովորական Իսպանիայի համալսարաններում։
Նա մի շարք հատկանիշներով տարբերվում է այլ իսպանական համալսարաններից։ Նա ըստ իր ընդգրկման համազգային է, ցուցադրում է լայն հասարակական ազդեցություն ռադիո և հեռուստատեսային ծրագրերի միջոցով։
Համալսարանն աջակցում է բարձրագույն կրթության բարձր ստանդարտ։ Վերջին 30 տարիների ընթացքում նա շնորհել է մոտ 2000-ի չափով փիլիսոփայության դոկտորի կոչում ։
Համալսարանի Միջազգային հեղինակությունը պերճախոս հաստատում է այն փաստը, որ 1997 թվականից այստեղ տեղադրված ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հեռավոր կրթության ամբիոն, որը զբաղվում է հեռավար կրթության ոլորտում փաստաթղթերի մշակմամբ և հետազոտությամբ։
Լասա
Լասա, (Λάσα) գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 91 մարդ։ Տեղակայված է Ֆիտի գյուղից 2 կմ դեպի արևմուտք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Միջնադարյան արվեստի ազգային թանգարան (Կորչա)
Միջնադարյան արվեստի ազգային թանգարան (Kombëtar I Artit Mesjetar Korçë Museum), Ալբանիայի արվեստի ազգային թանգարան։ Գտնվում է Ալբանիայի Կորչա քաղաքից հարավ-արևելք գտնվող Ֆան Նոլի բուլվարում։
Նկարագրություն
Հիմնադրվել է 1980 թվականի ապրիլի 24-ին։
Թանգարանի ամենակարևոր մասը նրա ավելի քան 6500 սրբապատկերների հավաքածուն է, որը համարվում է Եվրոպայում ամենահարուստներից մեկը։ Մշտական ​​ցուցահանդեսում ներկայացված են 13-19-րդ դարերի մոտ 200 պատկերակներ։
Թանգարանի հավաքածուում ներկայացված է սրբանկարիչների աշխատանքներ, այդ թվում՝ Օնուֆրիայի, սրբանկարչի և ալբանացի գլխավոր մոնումենտալ նկարիչներից մեկի աշխատանքները, որոնք 16-րդ դարում ստեղծագործել են Կենտրոնական և Հարավային Ալբանիայի և հարավ-աևմտյան Մակեդոնիայի տարածքում, Նիկոլայի, Օնուֆրիայի որդու, Դավիդ Սելենիցայի, Կոնստանդին Շպատարակի, Կոնստանդին Ժերոմոնակի, Զոգրաֆի եղբայրների, Չեթիրետովի (Գեորգիա, Հովհաննես, Նաումա, Նիկոլայ և Գեորգի կրտսեր) և այլոց աշխատանքներ ։
Թանգարանը ակտիվորեն համագործակցում է Սալոնիկի Բյուզանդական թանգարանի հետ։ Սալոնիկում համատեղ աշխատանքի արդյունքում վերականգնվել է թանգարանային հավաքածուի 88 ամենակարևոր սրբապատկերները։
Շենքը վերակառուցվել է 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ին՝ Կորչայի քաղաքապետարանի և Հունաստանի կառավարության ֆոնդի համագործակցությամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբանիայի թանգարաններ Կատեգորիա:1980 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Անղալադյան
Անղալադյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
(1028) Լիդինա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,403389 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,0367 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7701 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Լիդինա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 2,0562 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2293,33 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,156977 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,4° անկյուն։
Լիդինա աստերոիդը պատկանում է Կիբելեի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 3,27 - 3,7 ա. մ. մեծ կիսաառանցքներով, էքսցենտրիսիտետը՝ փոքր է քան 0,3 և ուղեծրի թեքումը՝ փոքր քան 25°։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Կիբելեի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1923 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Վլադիմիր Ալբիցկու կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Չինար Իսոյան
Չինար Մամիկոնի Իսոյան, հայ փոփ երգչուհի, դաշնակահարուհի, հեռուստահաղորդավար, կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն
Չինար Իսոյանը ծնվել է 1987 թվականին Երևանում, ճարտարապետ Մամիկոն Սարգիսի Իսոյանի և ինժեներ Մանիկ Ստեփանի Իսոյանի (ծննդյան ազգանունը՝ Սոֆոյան) ընտանիքում։ Վաղ հասակից տեղափոխվել է ծնողների հայրենի Դամալա գյուղ, որտեղ անցել է Չինարի մանկությունը։ Ութ տարեկանում նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Դոնի Ռոստով։
1995 թվականին Չինարը հաճախել է Դոնի Ռոստովի № 82 դպրոց, 8 տարեկանից սովորել է Պրոկոֆևի անվան թիվ 10 երաժշտական դպրոցում, նախ դաշնամուրի դասարանում, ապա`ակադեմիական վոկալ (օպերային երգեցողություն), հետագայում` կոմպոզիցիա և ջազ երաժշտություն։ Երաժշտական դպրոցում սովորելու տարիներին մասնակցել է մարզային, համառուսական և միջազգային մրցույթների։ 2002 թվականին Մոսկվայի մեծ բեմում առաջին անգամ կատարել է Անուշի արիան՝ Արմեն Տիգրանյանի «Անուշ» օպերայից ։
2003 թվականին ընդունվել է Ռոստովի արվեստի դպրոցի դաշնամուրի դասարան, որն ավարտել է 2007 թվականին։ Նույն թվականին սկսվել է երգչուհու երաժշտական կարիերան Ստեփանակերտում կայացած «Ընծա-2007» երիտասարդ կատարողների մրցույթում։
2007 թվականին երաժշտական դպրոցում դասավանդել է դաշնամուր։ 2007 թվականին բյուջետային հիմունքներով ընդունվել է կոնսերվատորիայի «Երաժշտական արտադրությունը շոու բիզնեսի ոլորտում» ֆակուլտետ։ 2012 թվականին ավարտել է կոնսերվատորիան։ 2013 թվականին մասնակցել է «Հայաստանի ձայնը 2» նախագծին։
Հյուրախաղերով հանդես է գալիս Ռուսաստանում, Հայաստանում,  Հունաստանում։
Դա (գետ)
Դա կամ Սև գետ (Đà, տայերեն Դա ՝ նշանակում է «մուգ-դարչնագույն»), վերին հոսանքում Չինաստանում հայտնի է որպես Լիքսիան գետ ։ Հոսում է Չինաստանի և հյուսիսարևմտյան Վիետնամի տարածքով։
Հուն
Դա գետը սկիզբ է առնում Չինաստանի Յուննան նահանգից։ Չինաստանից գետի հունը անցնում է Վիետնամական Լայ Տյաու (որտեղ այն կազմում է Դիեն Բիեն նահանգի հետ սահմանի մի մասը), Սոն Լա և Հոա Բինհ նահանգներով։
Դա գետը Հոնգհա գետի (հայտնի է նաև Կարմիր գետ) ամենակարևոր վտակն է, որին միանում է Վիետչի մոտակայքում Ֆուտխո նահագի Թամ Նոնգ շրջանում։ Այն նաև կազմում է Ֆուտխո նահանգի և Հանոյի սահմանի մի մասը (նախկինում սահմանը Հա Տայ նահանգի հետ էր) ։
Գետի ընդհանուր երկարությունը 910 կմ է, Չինաստանում՝ մոտավորապես 427 կմ, իսկ Վիետնամում՝ 527 կմ։
Հիդրոէներգետիկա
Սև գետը տալիս է հիդրոէլեկտրաէներգիայի զգալի պաշարներ։
Չինաստանում պլանավորված էր կառուցել յոթ հիդրոէլեկտրակայաններ, որից ավարտվել են վեցի կառուցումը՝ Յայանգշանի, Շիմենկանի, Լոնգմայի, Ջուֆուդուի, Գելանթաի և Տուկահեի։ Խինպինգզհայի հիդրոէլեկտրակայանը դեռ պլանավորման փուլում է   ։ Հիդրոէլեկտրակայանների ողջ խմբի արտադրած էներգիայի հզորությունը մոտավորապես 1 300 մեգաՎատտ է ։
Վիետնամում Սև գետի վրա կան երեք խոշոր հիդրոէլեկտրակայաններ։ Խոաբին հիդրոէլեկտրակայանի կառուցումն ավարտվել է 1994 թվականին։ Շոն Լա հիդրոէլեկտրակայանի կառուցումն ավարտվեց 2012-ին և դարձավ Հարավարևելյան Ասիայի հիդրոէլեկտրաէներգիայի խոշորագույն արտադրողը։ Լայ Տյաու նահանգի Մյուոնգ Տե շրջանում գտնվող Լայ Տյաու հիդրոէլեկտրակայաը բացվել է 2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին ։ Այս երեք  հիդրոէլեկտրակայանների արտադրած  ընդհանուր էլեկտրական հզորությունը 5 520 մեգաՎատտ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիետնամի գետեր Կատեգորիա:Չինաստանի գետեր Կատեգորիա:Գետեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ասիայի միջազգային գետեր
Անոփյան
Անոփյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Սևաքարի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Միրզա Ֆաթալի Ախունդովի տուն-թանգարան
Միրզա Ֆաթալի Ախունդովի տուն-թանգարան (Mirzə Fətəli Axundovun ev-muzeyi), ադրբեջանցի գրող, դրամատուրգ և լուսավորիչ Միրզա Ֆաթալի Ախունդովի (1812-1878) տուն-թանգարան, որը գտնվում է Ադրբեջանի Շեքի քաղաքում։ Միրզա Ֆաթալի Ախունդովը ծնվել է այս տանը, այստեղ է անցել Ախունդովի մանկությունն ու պատանեկությունը ։
Պատմություն
Տունը կառուցվել է 1800 թվականին։ 1811 թվականին այն գնել է Միրզա Ֆաթալի Ախունդովի հայրը՝ Միրզա Մուհամեդ Թաղին։ Միրզա Ֆաթալի Ախունդովը ծնվել է այստեղ 1812 թվականին։ Երկու տարի անց Ախունդովի հայրը ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Թավրիզի մերձակայքում գտնվող Խամենե գյուղ։ Երբ Ախունդովը 13 տարեկան էր, նրա ծնողները բաժանվել են ։
1940 թվականին այստեղ հիմնադրվել է տուն-թանգարան ։ 2012 թվականին, կապված Ախունդովի 200-ամյակի հետ, ավարտվել է թանգարանի շենքի հիմնանորոգումն ու վերակառուցումը ։
Նկարագիր
Միրզա Ֆաթալի Ախունդովի տուն-թանգարանը Ադրբեջանի ամենահին թանգարան-հուշահամալիրն է։ Այն ստեղծվել է 1940 թվականին։ Տուն-թանգարանը զբաղեցնում է երկու շենք։ Առաջինը, որում ծնվել է Ախունդովը, բաղկացած է երկու սենյակից։ Երկրորդ մասնաշենքը կառուցվել է ավելի ուշ։ Այստեղ ցուցադրվում են Ախունդովի անձնական իրերը՝ գրողի կյանքի և ստեղծագործական ուղու մասին պատմող առարկաներ ։
Տունը, որտեղ ծնվել է Միրզա Ֆաթալի Ախունդովը, կառուցվել է արևելյան ոճով, ինչի մասին վկայում են ծխնելույզներն ու դարակները։ Տան դռները շատ ցածր են, ուստի տուն մտնելու և սենյակից սենյակ տեղափոխվելու համար հարկավոր է կռանալ։ Ինչպես ասում են թանգարանի էքսկուրսավարները, նման ձևով կառուցումը կատարվել է այն նպատակով, որ տուն մտնողը խոնարհվի տան տիրոջ առջև՝ դրանով իսկ հարգանք ցուցաբերելով նրա հանդեպ։ Բացի այդ, դռների և առաստաղի ցածր դիրքը ամռանը ապահովում էր զով ջերմաստիճան, իսկ ձմռանը տաք։ Մեկ այլ սենյակում ցուցադրվում են  Ախունդովի մոր անձնական իրերը ։