cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էդուարդ VIII
Էդուարդ VIII (Edward VIII, մկրտության անունը ՝ Էդուարդ Ալբերտ Քրիստիան Գեորգ Անդրեյ Պատրիկ Դավիդ, ), Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի Միացյալ Թագավորության թագավոր, Հնդկաստանի կայսրը 10 ամիս տևողությամբ (1936 թվականի հունվարի 20-ից մինչև դետկտեմբերի 11-ը)։ Չի թագադրվել։ Հրաժարվել է գահից՝ հանուն ամուսնալուծված կնոջ՝ Ուոլլիս Սիմփսոնի հետ ամուսնության, որի հետ Բրիտանիայի կառավարությունն այդպես էլ չհաշտվեց։ Միաժամանակ նա հայտարարեց. «Ես անհնարին եմ համարում... կատարել թագավորի պարտականություններն առանց այն կնոջ օգնության և աջակցության, որին սիրում եմ»։
1937 թվականի մարտի 8-ին, հրաժարվելով գահից, ստացավ Վինձորի հերցոգի տիտղոս (Duke of Windsor)։ Հայտնի է իր՝ նացիստական Գերմանիայի ղեկավարության հետ անձնական կապերով։ 1940—1945 թվականներին եղել է Բահամյան Կղզիներ կառավարիչը, պատերազմից հետո ապրել է Ֆրանսիայում։
Նրա արարքը երգվել է Հարրի Բելաֆոնտեի կողմից «Love Alone» երգում։ Էդուարդի և Ուոլիսի պատմությունը հիմք է դարձել Մադոննայի «ՄԵՆՔ։ Հավատում ենք սիրուն» ֆիլմի համար։
Պատանեկություն. Ուելսի արքայազնը
Ծնվել է Ուայթ-Լոջ, Սուրեյում։ Հանդիսացել է Վիկտորիա թագուհու մեծ ծոռը՝ արական գծով։ Ծնված օրվանից ունեցել է գերազանցության տիտղոս։ Մկրտվելիս ստացել է յոթ անուն. Էդուարդ՝ պապի պատվին, Ալբերտ՝ նախապապի, Քրիստիան՝ նախապապ Քրիստիան IX-ի՝ Դանիայի թագավորի պատվին, իսկ Ջորջ (Գեորգ), Էնդրյու (Անդրեյ), Պատրիկ և Դեյվիդ (Դավիթ) համապատասխանաբար Անգլիայի, Շոտլանդիայի, Իռլանդիայի և Ուելսի սուրբ հովանավորների պատվին։ Անվանումներից նախընտրել է վերջինը՝ Դեյվիդ կամ Դավիթ, ինչպես էլ նրան անվանել են մտերիմներն ու ընկերները մինչև մահ։
Ուելսի արքայազնը միայնակ էր և մտերիմ հարաբերությունների մեջ էր մի քանի ամուսնացած կանանց հետ։ 1930 թվականին նա ծանոթանում է ամերիկուհի Ուոլիս Սիմպսոնի հետ (նախկինում ամուսնալուծված և երկրորդ անգամ ամուսնացած), որի հանդեպ խորը կապ է զգում, որն էլ վատացնում է նրա և հոր հարաբերությունները։ Էդուարդը որոշում է ամուսնանալ նրա հետ և պահանջում է, որ ծնողներն ընդունեն Ուոլիսին։
Թագավորում
1936 թվականի սեպտեմբերին հրատարակվեցին նամականիշեր Էդուարդ VIII-ի պատկերով։
Գահից հրաժարվելը
1936 թվականի նոյեմբերի 16-ին վարչապետ Բոլդուինը հայտարարեց, որ թագավորն ունի երեք այլընտրանք.
Արդեն իր կարճ կառավարման ժամանակ նա դեմ էր խառնվելուն Գերմանիայի ներքին գործերին, կողմ էր Մուսոլինիի ագրեսիային ընդդեմ Եթովպիայի, կոնֆիկտի մեջ էր մտնում կառավարության հետ քաղաքական հարցերով ։ Կառավարական շրջանակներում շշուկներ էին տարածվել, որ Ուոլիսը գերմանացի լրտես է ։ Սակայն չկա այնպիսի փաստարկ, որ գահից հրաժարվելը քաղաքական բովանդակություն է ունեցել։ Չցանկանալով տերությունը տանել ճգնաժամի և հնարավոր մասնատման, հստակ որոշելով ամուսնանալ սիրած կնոջ հետ՝ Էդուարդը ընտրեց վերջին տարբերակը։ Պատրաստվեց հրաժարման մասին օրենք, որի համաձայն, Էդուարդը փաստաթուղթը ստորագրեց 1936 թվականի դեկտեմբերի 10-ին իր ամրոցում, երեք եղբայրների՝ հերցոգ Ալբեր Գեորգ Յորքսկու, հերցոգ Հենրի Գլոտերսկու և հերցոգ Գեորգ Քենտսկու մասնակցությամբ։ Հաջորդ օրը նա տվեց ֆորմալ համաձայնություն (Royal assent) բոլոր տերություններին, բացառությամբ Իռլանդիայի, որը չէր ցանկանում տվյալ իրավիճակի պատճառով խորհրդարան գումարել և միայն դեկտեմբերի 12-ին հաստատեց այդ որոշումը. այդպիսով, 24 ժամվա ընթացքում Բրիտանիայում և Իռլանդիայում տարբեր արքաներ էին։
Դեկտեմբերի 11-ի գիշերը արքան հանդես եկավ հետևյալ խոսքերով. «Ես անհնարին եմ համարում... կատարել թագավորի պարտակնություններն առանց այն կնոջ օգնության և աջակցության, որին սիրում եմ»։
Անմիջապես հետո, 1936 թվականի դեկտեմբերի 11-ին, հաջորդ ժառանգորդը՝ գերցոգ Ալբերտ Գեորգ Յորսկին դարձավ Մեծ Բրիտանիայի արքա՝ Գեորգ VI, իսկ նրա աղջիկ Եղիսաբեթը՝ այժմյան թագուհին, դարձավ գահի ժառանգորդուհին։ Գեորգ VI-ը թագադրվեց 1937 թվականի մայիսին. հենց նույն օրը, երբ պատրաստվում էր թագադրվել եղբայրը։
Միֆը այն մասին, որ Էդուարդը հրաժարվեց գահից հանուն սիրո և ամուսնության, հայտնի է մինչև օրս։ Համարվում է, որ հենց դա հիմք դարձավ կառավարության հետ առերեսվելու։ Անխոս, թագավորի` երկու անգամ ամուսնացած կնոջ հետ ամուսնանալու ձգտումը կարող էր լինել անցանկալի, բայց ոչ այնքան, որ տաներ հրաժարման։ Այս դեպքում արքայի սերը չարյաց փոքրագույնն էր։
Ընդհանրապես Էդուարդին անհրաժեշտ չէր ինչ-որ մեկի համաձայնությունը ամուսնության համար. նա սուվերեն էր, և կարող էր ամուսնանալ նրա հետ, ում հետ հարկ էր համարում։ Միակ պահանջն այն էր, որ կինը չպիտի պատկաներ կաթոլիկ եկեղեցուն, այլ պիտի լիներ բողոքական, քանի որ Բրիտանիայի արքան Անգլիկան եկեղեցու գլխավորն էր։ 1701 թվականի Իրավահաջորդության ակտը հնարավորություն է տալիս սուվերենին ամուսնական ընտրություն կատարել արքայական ընտանիքի ցանկացած անդամի համար, բայց հենց միապետին ոչ ոք չէր կարող կառավարել ։ Գեորգ V-ը անձամբ է ընտրել կին իր որդու` Էդուարդ Ալբերտի համար։ Թագավորը փորձեց կին ընտրել նաև Էդուարդի համար, սակայն նա ավելի քիչ գայթակղիչ էր և ավելի շատ ազատասեր, քան հնազանդ Ալբերտը։ Այսպիսով, թագավորի մահվանից հետո Էդուարդը, դառնալով արքա, կարող էր ընտրել իր համար ցանկացած ոչ կաթոլիկ կնոջ։
Չգրված սահմանադրությամբ՝ միապետը իրավունք ունի անել այն ամենը, ինչ ուզում է, պայմանով, որը դա երբեք չի դառնա հասարակության սեփականությունը։ Նույնիսկ Էդուարդին այնպիսի մտերիմ մարդու, ինչպիսին էր Ուինսթոն Չերչիլը, անհասկանալի էր գահից հրաժարվելու իմաստը։ Նա կարծում էր, որ.
«Սուվերենի և պառլամենտի մեջ կոնֆլիկտ չի եղել։ Պառլամենտում Էդուարդի անձնականը քննարկելու հարց չի եղել, և իր կարծիքն ասելու իրավունք նա չուներ։ Սա իսկապես այն պատճառը չէր, որը ծնել է հակառակ գործոն Էդուարդի և պառլամենտի միջև։ Ուոլիսի հետ ամուսնության հարցը կարող էր որոշվել սովորական քննարկման միջոցով։ Ոչ մի մինիստություն չուներ իրավունք պահանջելու կամ գոնե խորհուրդ տալու սուվերենին՝ հրաժարվել գահից։ Նույնիսկ ամենալուրջ պառլամենտական գործընթացի ժամանակ հարցը կարող էր լուծվել Էդուարդի օգտին։ Եթե նույնիսկ Էդուարդին ստիպել են հրաժավել, ապա դա եղել է շատ կոպիտ խախտում և իհարկե կարող էր ստվերել ամբողջ Բրիտանական կայսրությունը ։
Ժամանակակից պատմաբանները և Էդուարդի խորհրդականները պնդում են, որ եթե Էդուարդը պաշտոնապես հայտարարեր Ուոլիսի հետ ամուսնության մասին, ապա 1936 թվականի ճգնաժամը չէր էլ ծագի։ Էդուարդը լիովին կարող էր դառնալ լիիրավ թագավոր` լինելով չամուսնացած մարդ, 1937-ի մայիսին կթագադրվեր, կճանաչվեր բրիտանական և գաղութային երկրների կողմից, որից հետո կլիներ արքա և Կայսր։ Լինելով դեռևս Ուելսի արքայազն՝ Էդուարդը օգտվում էր իր վիթխարի հայտնիությամբ ոչ միայն իր ժողովրդի մեջ, այլ նաև ամբողջ աշխարհում. բոլոր վայրերում սիրում էին նրան։ Այդպիսով կարծիքը, որ նրան կարող էին չընդունել, հերքվում է։ Նույնիսկ հակառակ իր ընտանիքի անդամների` նա կարող էր թագադրվել, իսկ որոշ ժամանակ անց խոսել Ուոլիս Սիմփսոնի հետ ամուսնության մասին ։ Միգուցե այն կարող էր անսպասելի և չափազանց հնչեղ լինել, բայց նույնիսկ այդ հարսանիքը անիմաստ համարողները չէին կարող ոչինչ անել։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Վինձորներ Կատեգորիա:Ուելսի արքայազններ Կատեգորիա:Բողոքական միապետներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Կապիչի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Վիկտորիանական թագավորական շղթայի ասպետներ Կատեգորիա:Բաղնիքի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Սուրբ Պատրիկի շքանշանի ասպետներ
Օլիմպիա (կտավ)
«Օլիմպիա» (Olympia), Էդուարդ Մանեի կտավը։ 1863 թվականին ֆրանսիացի գեղանկարիչ Էդուարդ Մանեի կողմից ստեղծված կտավը համարվում է ժամանակակից գեղանկարչության գլուխգործոցներից մեկը։ 1865 թվականին Փարիզյան սալոնում կտավն արվեստի պատմության մեջ ամենահայտնի սկանդալներից մեկի պատճառն է դարձել։ Այսօր «Օլիմպիա»-ն ֆրանսիական կառավարության սեփականությունն է և ցուցադրվում է Օրսե թանգարանում, Փարիզում։
Կտավի նկարագրություն
Կտավի վրա պատկերված է կիսապառկած մերկ կին։ Աջ ձեռքով նա հենված է ճոխ սպիտակ բարձերին, մարմնի վերևի մասը փոքր-ինչ բարձր է։ Նրա ձախ ձեռքը կոնքի վրա է։ Բնորդուհու դեմքն ու մարմինն ուղղված են դեպի հանդիսատեսը։ Նրա ճերմակ անկողնու վրա նետված է բաց դեղնավուն ծածկոց, որը զարդանախշված է ծաղիկներով։ Ծածկոցի ծայրն աղջիկը պահում է ձեռքով։ Հանդիսատեսը տեսնում է նաև մահճակալի մուգ կարմիր պաստառը։ Աղջիկն ամբողջությամբ մերկ է, նրա վրա միայն մի քանի զարդարանքներ կան. նրա հետ հավաքված խարտյաշ մազերը զարդարված են մեծ վարդագույն խոլորձով, պարանոցին սև թավիշով ամրացված է մարգարիտ։ Մարգարիտը համապատասխանեցված է ականջօղերին, իսկ աջ ձեռքին բնորդուհին ունի ոսկե լայն ժամացույց։ Ոտքերը զարդարված են նրբագեղ կոշիկներով։ Մանեի կտավի երկրորդ կերպարը սևամորթ սպասուհին է։ Նրա ձեռքին սպիտակ թղթի մեջ փաթաթված շքեղ ծաղկեփունջ է։ Սևամորթ կնոջ հագին վարդագույն զգեստ է, որը խիստ հակադրված է նրա մաշկին, իսկ նրա գլուխը գրեթե կորչում է կտավի սև երանգի ֆոնի մեջ։ Մահճակալի ներքևի մասում պատկերված է սև կատու, ինչը կարևոր կոմպոզիցիոն տարր է կտավի աջ հատվածում։ Ներքին հարդարանքի տարածքային խորքն իսպառ բացակայում է կտավում։ Նկարիչը գործում է միայն երկու պլանով. առաջին պլանում լուսավոր մարդկային կերպարներն են, իսկ հետնամասում` մուգ ինտերիերը։ Պատի ոսկեգույն գիծը նկարի մուգ ֆոնն ասես երկու հավասար մասերի է բաժանում։ Դա թույլ է տալիս Օլիմպիայի գլխավերևում քառակուսի շրջանակով ընդգծել փոքր ձախ մասը, իսկ մեծ ուղղանկյուն հատվածով ընդգծել սպասուհու մարմինը։ Օլիմպիայի մարմնի հետևում պատկերված պատի մուգ դարչնագույն և կանաչ հատվածներն ընդգծում են մոդելի խարտյաշ մազերը։ Սևամորթ սպասուհու հետևում պատկերված ամբողջ տարածությունը ծածկված է կանաչ վարագույրներով, միայն մի փոքրիկ հատվածում երևում դռան ճեղքը։
Գունային գամմա
Կտավի գունային գամման առանձնանում է զսպվածությամբ. նկարչի կտավում միայն մի քանի երանգներ կան։ Դրանք են սպիտակը, սևը, կապույտը (որը դառնում է մուգ կանաչ)։ Տաք երանգներից առկա են դարչնագույն-ոսկեգույնն ու կարմիրը։ Բնորդուհուն ու իր անկողինը պատկերող լուսավոր, բաց գույները հակադրվում են սենյակի մուգ, հիմնականում` սև երանգներին, սպասուհու ու կատվի կերպարներին, ում ուրվագծերը գրեթե կորչում են վարագույրի ֆոնին։ Այսպիսի խիստ հակադրությունը բաժանում է կտավը հորիզոնական ուղղությամբ։ Նկարիչը մի քանի աչքի ընկնող շեշադրումներ է անում. խոլորձի հարուստ գույնը մազերի մեջ, ծաղկեփնջի գույներն ու ծածկոցի նախշազարդերը։ Աչքի են ընկնում սպասուհու կարմիր գլխաշորն ու մահճակալի պաստառը։ Վարագույրի մուգ կանաչ գույնը համապատասխան է ծաղկեփնջի տերևների, ծածկոցի ծայրերի ու սավանի կանաչ ստվերների գույներին։
Կոմպոզիցիոն համակարգ
Կտավի կոմպոզիցիայի հիմքում շատ կրկնած եռանկյուն ձևն է։ Մահճակալի մուգ կարմիր պաստառի եռանկյունին ներքևի ձախ անկյունում կպչում է վերևից կախված մահճակալի հստակ ուրվագծվող անկյունին։ Նույն երկրաչափական պատկերն է ձևավորում նաև դրանց վերևում գտնվող կանաչ վարագույրը։ Աջ կողմում սպասուհու մարմինը ևս եռանկյան մեջ է։ Կտավի կոմպոզիցիոն կենտրոնը Օլիմպիայի գիրկն է, ինչն ընդգծում է նրա գծային պատկերմամբ. դեպի աղջկա գիրկն են գնում երկու կանանց ուսերի ու ձեռքերի ուղղությունները, այդ կողմ են ուղղված նաև պաստառների ուղղահայաց ոսկեգույն գծերն ու Օլիմպիայի ոտքերի խաչվող գծերը։ Մանեի պատկերման ձևը շատ հարթ է։ Վարպետը հրաժարվում է ավանդական բազմաշերտությունից։ Ներկը երբեմն դուրս է գալիս պատկերվող առարկայի սահմաններից, օրինակ, ծաղկեփունջն ուղղակի կազմված է առանձին գունային հետքերից։ Կտավում զգացվում է նոր ոճի` իմպրեսիոնիզմի ծնունդը, որի հիմնադիրներից մեկն էլ կտավի հեղինակն է։
Ստեղծման պատմություն
Կտավի վրա նշված է ստորագրություն և տարեթիվ` éd Manet 1863: Նկարն ստեղծվել է նույն տարում, ինչ «Նախաճաշ խոտի վրա» կտավը` 1863 թվականին «Մերժվածների սալոն»-ում սկանդալի պատճառ դառնալով։ Սակայն Փարիզյան սալոնի հաղթահերոսն այդ տարի դարձել է Ալեքսանդր Կանաբելն իր «Վեներայի ծնունդը» կտավով։ Հնարավոր է` հենց այս կտավն է իր ճանաչվածության համար պայքարող Էդուարդ Մանեին ներշնչել ստեղծելու իր «Օլիմպիա»-ն։ Դեռևս 1850-ականներին Իտալիայում նա աշխատել է «Ուրբինյան Վեներա»-յի կրկնօրինակի վրա և լավ ծանոթ էր սյուժեին։ Նկարի ստեղծման մասին ըստ էության շատ բան հայտնի չէ։ Պահպանվել են սանգինայով արված երկու էսքիզ։ Ջրաներկով նկարը ամենայն հավանականությամբ նկարվել է կտավից հետո և դրվում է 1867 թվականին «Օլիմպիա»-յի մոտիվներով օֆորտով ստեղծված երկու նկարների հետ նույն շարքում։ Այս էսքիզներից մեկը հետո Մանեն պետք է նկարեր իր «Էմիլ Զոլայի դիմանկարի» հետին ֆոնին։ Օլիմպիայի համար բնորդուհի է ծառայել Մանեի սիրելի բնորդուհին` Վիկտորիա Մյորանը։ Սակայն ենթադրություն կա, որ Մանեն կտավում օգտագործել է հայտնի կուրիտզանուհի, Նապոլեոն Բոնապարտի սիրուհի Մարգարիտա Բելանժեի կերպարը ։
Նախորդողներ
Օլիմպիան համարվում է 19-րդ դարի նյու ժանրի ամենահայտնի կտավներից մեկը։ Սակայն Օլիմպիան ունի հայտնի կերպարի մի շարք նախորդողներ. պառկած մերկ կնոջ կերպարը արվեստի պատմության մեջ հնագույն ավանդույթներ ունի։ Մանեի «Օլիմպիա»-յի ուղղակի նախորդողներն են Ջորջոնեի «Քնած Վեներան» (1510 թվական) և Տիցիանի «Ուրբինյան Վեներան» (1538 թվական)։ Մեկ կանայք այս բոլոր կտավներում միևնույն դիրքում են պատկերված։ Մանեի «Օլիմպիա»-ն մեծ նմանություն ունի Տիցիանի կտավի հետ, հենց նրանից է Մանեն կրկնօրինակել ուսումնառության տարիներին։ Ե՛վ Ուրբինյան Վեներան, և՛ Մանեի «Օլիմպիա»-ն պատկերված են տնային պայմաններում. ինչպես Տիցիանի կտավի հետին պլանում, այնպես էլ Մանեի «Օլիմպիա»-յի պառկած կնոջ հետևի ֆոնում պատը հստակ բաժանված է հորիզոնական գծերի։ Երկու կանայք հենված են աջ ձեռքի վրա, երկու կանանց աջ ձեռքը զարդարված է թևնոցով, իսկ ձախ ձեռքը փակում է գիրկը։ Երկու կանաց ոտքերի մոտ պատկերված է կատու կամ շնիկ և ներկա է սպասուհի։ Վերածննդի ժամանակաշրջանի մոտիվները փարիզյան իրականություն տեղափոխելու փորձ Մանեն արդեն արել է «Նախաճաշ խոտի վրա» կտավում։ Մերկ Օլիմպիայի բաց և ուղիղ հայացքը արդեն հայտնի է Գոյայի «Մերկ մախա»-յից, իսկ գունատ ու մուգ մաշկի հակադրությունն արդեն պատկերվել էր Լեոն Բենուվիլի «Էսթեր» կտավում, չնայած այդ կտավում սպիտակամորթ կինը հագուստով է։ 1850 թվականին Փարիզում մեծ տարածում գտան նյու ժանրով պառկած կանանց լուսանկարները։
Մանեի վրա ազդեցություն են ունեցել ոչ միայն գեղանկարչությունն ու լուսանկարչությունը, այլև Շառլ Բոդլերի «Չարի ծաղիկներ» բանաստեղծական ժողովածուն։ Կտավի առաջնային միտքը Ժաննա Դյուվալին նվիրված նրա մի շարք ստեղծագործություններով անցնող «կին կատու» փոխաբերությանը նմանություն ուներ։ Այս կապը հստակորեն երևում է առաջնային էսքիզներում։ Պատրաստի կտավում կնոջ ոտքերի մոտ հայտնվում է ստվերի մեջ գտնվող կատու, որն ունի տիրուհու աչքերի նույն արտահայտությունը։
Կտավի անվանում և ենթատեքստ
Կտավի սկանդալային լինելու պատճառներից մեկը դրա անվանումն է. նկարիչը չի հետևել նկարում կնոջ մերկությունը դիցաբանական թեմայով արդարացնելու ավանդույթին և իր նյու ժանրի գործը չի անվանել «Վեներա» կամ «Դանայա»։ 19-րդ դարի գեղանկարչության մեջ հայտնվել են մի շարք «տարփուհիներ», որոնցից ամենահայտնին, իհարկե, Դոմինիկ Էնգրի «Գլխավոր տարփուհին» է, սակայն Մանեն շրջանցել է այս տարբերակը ևս։ Ընդհակառակը, աղջկա ոչ մեծաթիվ զարդանքներն ու կոշիկների ձևը ցույց են տալիս, որ Օլիմպիան ապրում է ժամանակակից աշխարհում, ոչ թե ինչ-որ անորոշ Ատտիկայում կամ Օսմանյան կայսրությունում։ Անսովոր է նաև աղջկան տված անունը։ Դրանից մեկուկես տասնամյակ առաջ, 1848 թվականին, Ալեքսանդր Դյուման հրատարապում է իր հայտնի «Քամելիազարդ տիկինը» վեպը, որտեղ Օլիմպիա անունը կրում է վեպի գլխավոր հակահերոսն ու վեպի գլխավոր հերսուհու կոլեգան։ Ավելին, այս անունն օգտագործվում էր որպես հասարակ անուն. այսպես էին կոչում թեթևաբարո տիկնանց։ Նկարչի ժամանակակիցների համար այդ անունը խորհրդանշում էր ոչ թե հեռավոր Օլիմպոս լեռը, այլ անբարոյական կնոջ։ Դա հաստատում է նաև կտավի նշանների լեզուն. Կտավն «Օլիմպիա» անվանելու մտքի հեղինակն անհայտ է։ 1864 թվականին, կտանվ ստեղծելուց մեկ տարի անց, հայտնվել է Զախարի Աստրյուկի «Կղզու դուստրը» բանաստեղծությունը` նվիրված Օլիմպիային։ Այդ պոեմը տպագրված է Փարիզյան սալոնի 1865 թվականի կատալոգի մեջ։ Զախարի Աստրյուկը գրել է այդ բանաստեղծությունը` ներշնչվելով իր ընկերոջ կտավով։ Սակայն հետաքրքրական է, որ 1866 թվականին Մանեի վրձնով նկարված դիմանկարում Զախարի Աստրյուկը պատկերված է ոչ թե «Օլիմպիա»-յի, այլ` Տիցիանի «Ուրբինյան Վեներա»-յի ֆոնին։
Նոր ձեռագիր
Մանեի «Օլիմպիա»-յի պատճառով տեղի է ունեցել 19-րդ դարի արվեստի ոլորտի ամենամեծ սկանդալներից մեկը։ Սկանդալային էր թե՛ նկարի սյուժեն, թե՛ նկարչի գեղանկարչական ոճը։ Ճապոնական արվեստով չափազանց շատ տարված Մանեն հրաժարվել է լույսի ու մթի նրբերանգների մանրամասն մշակումից, ինչին այդքան ձգտում էին այլ նկարիչներ։ Այդ պատճառով ժամանակակիցները չեն կարողացել տեսնել մերկ մարմնի ծավալն ու համադրությունը կոպիտ ու հարթ են համարել։ Գյուստավ Կուրբեն համեմատել է Օլիմպիան թղթախաղի քարտի վրա պատկերված կնոջ հետ, ով նոր է դուրս եկել լոգարանից։ Մանեին մեղադրել են անբարոյականության ու վուլգարության համար։ Անտոնին Պրուստն ավելի ուշ հիշում էր, որ նկարը պահպանվել է միայն ցուցահանդես կազմակերպիչների կողմից կիրառված անվտանգության միջոցների շնորհիվ։
Նկարիչ Դեգան ասել է.
Ազդեցություն
«Օլիմպիա»-յի մոտիվներով առաջին կտավն ստեղծած նկարիչը Պոլ Սեզանն էր։ Իր «Ժամանակակից Օլիմպիա»-յում նա մի քիչ առաջ է անցել` անբարոյական կնոջ ու սպասուհու հետ պատկերելով նաև հաճախորդին։ Պոլ Գոգենը նկարել է «Օլիմպիա»-յի կրկնօրինակը 1891 թվականին, «Օլիմպիա»-ն ներշնչել է նաև Էդգար Դեգային ու Անրի Ֆանտեն-Լատուրին։ Պաբլո Պիկասոն իր` «Օլիմպիա»-յի պարոդիայում հագնված սպասուհուն փոխարինել է երկու մերկ տղամարդկանցով։ Ամբողջ 20-րդ դարում Օլիմպիայի մոտիվը շատ էր հանդիպում ամենատարբեր նկարիչների աշխատանքներում։ Լարի Ռիվերսը 1970 թվականին պատկերել է սևամորթ Օլիմպիային և աշխատանքն անվանել է «Ես սիրում եմ Օլիմպիային սև դեմքով» ("I like Olympia in Black Face"): Ամերիկացի նկարիչ Սյուարդ Ջոնսոնն ստեղծել է "Confrontational Vulnerability" անունով քանդակ` Օլիմպիայի մոտիվներով։ 2004 թվականին Օլիմպիայի դիրքում Ջորջ Բուշ կրտսերին պատկերող ծաղրանկարը հանվել է վաշինգտոնյան քաղաքային թանգարանի ցուցադրությունից
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էդուարդ Մանեի նկարներ Կատեգորիա:Գեղանկարչություն Կատեգորիա:Մերկ կանանց պատկերով նկարներ
Սաակաշվիլու նախագահական գրադարան
Սաակաշվիլու նախագահական գրադարան (სააკაშვილის საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკა), մասնավոր գրադարան Թբիլիսիում։
Ընթերցասրահ
Գրադարանի ընթերցասրահում է գտնվում շուրջ 6 հազատ գիրք։ Հիմնականում ներկայացված է քաղաքականության տեսության, տարածաշրջանային հետազոտությունների, ազգային անվտանգության, իրավունքի, պատմության, ճարտարապետության, դիզայնի և ուրբանիզացիայի թեմատիկայով գրականություն։
Սոցիալական գիտությունների բաժինը ընդգրկում է տնտեսագիտության, մարդաբանության, սոցիոլոգիայի և հոգեբանության գրականությունը։ Գրադարանը համագործակցում է միջազգային այնպիսի առաջատար հրատարակչությունների հետ, ինչպիսիք են. SAGE, Cambridge, Wiley, Chicago University Press, издательство Harvard University Press, Bloomsbury, Palgrave, Person, Rutledge :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի գրադարաններ Կատեգորիա:2014 հիմնադրումներ Վրաստանում Կատեգորիա:2014 հիմնադրված գրադարաններ
Անտուան Կլոդե
Ժան Ֆրանսուա Անտուան Կլոդե (Jean Francois Antoine Claudet, ), լուսանկարչության ռահվիրա, առաջին առևտրային լուսանկարիչներից մեկը Մեծ Բրիտանիայում։
Կենսագրություն
Անտուան Կլոդեն ծնվել է Ֆրանսիայում՝ Լիոնում (այլ տվյալներով` Château de Rosay), 1797 թվականի օգոստոսի 12-ին (այլ տվյալներով` 1798 թվականին ): Անտուան Ֆրանսուա Ժան Կլոդեն եղել է մեծահարուստ բուրժուական ընտանիքի վեց երեխաներից երկրորդը։ 1807 թվականին` հոր մահից հետո, տան գլխավորը մնաց մայրը, որը երբեմն օգնություն էր ստանում հարազատներից։ Անտուան Կլոդեն ստացել է առևտրական և դասական կրթություն։ Քեռի Կլոդի խնդրանքով 1818 թվականին տեղափոխվում է Փարիզ, որպեսզի աշխատի նրա բանկում, սակայն հրապուրվում է ապակու արտադրությամբ։ Ժյուլի Բուրդելենի (ֆր. Julie Bourdelain, նա մահացել է 1881 թվականին, Կլոդեի հետ ամուսնությունից ունեցել է երկու որդի) հետ ամուսնանալուց հետո սկսել է աշխատել Փարիզում տեղակայված Ponces Grimblot արվեստանոցում, որպես կառավարչի տեղակալ (այլ տվյալներով` Փարիզի մերձակայքում գտնվող Շուազի-լե-Ռուա ապակու գործարանում)։
Կլոդեն փոխադրվում է Լոնդոն 1827 թվականին (կամ 1829): 1829 թվականին նա այստեղ բացում և ղեկավարում է իր ֆրանսիական ընկերության ներկայացուցչությունը (այն գտնվում էր Հոլբորնում)։ 1833 թվականին Կլոդեն հայտնագործում է ապակե գլանների կտրման մեքենան։ Դրա օգտագործումն այնպիսի նշանակալի առևտրական և գեղարվեստական արդյունք է տալիս, որ 1853 թվականին արքայազն Ալբերտն այդ հայտնագործության համար նրան հանձնում է Արվեստի թագավորական ընկերության մեդալ։ 1837 թվականին նա գործընկերային հարաբերության մեջ է մտնում ոմն Ջորջ Խոութոնի հետ։ Չնայած նա երբեք չհրաժարվեց ֆրանսիական քաղաքացիությունից, Լոնդոնն այդ ժամանակվանից դարձավ նրա հիմնական բնակության վայրը, նրա մնացած ողջ կյանքի ընթացքում։
Կլոդեն հետաքրքրվեց դագերոտիպությամբ և ուղևորվեց Փարիզ, որպեսզի սովորեր այն հենց Լուի-Ժակ Դագերից։ Չնայած դագերոտիպի արտոնագիրը գնվել էր ֆրանսիական կառավարության կողմից, որպեսզի այն օգտագործման համար ազատ լիներ, Դագերը մինչ այդ այն ձևակերպել էր իր անվամբ, Մեծ Բրիտանիայում։ Կլոդեն ձեռք էր բերել միայն անհատական թույլտվություն, դագերոտիպի առևտրական նպատակով օգտագործման համար և հետո զղջացել էր, որ արտոնագիր ձեռք չէր բերել։ Նա գնեց նաև Դագերի վաղ շրջանի աշակերտների աշխատանքները և դրանք սկսեց անմիջապես վաճառել Լոնդոնում գտնվող իր ապակու խանութի միջոցով։ Անգլիա վերադառնալուց հետո Կլոդեն փորձեց արագացնել դագերոտիպի ստեղծման գործընթացը, որը նպաստեց կարմիր լույսի օգտագործման սեփական արտոնագրի ստացմանը։ 1841 թվականի հունիսին Կլոդեն բացում է Adelaide Gallery ստուդիան սուրբ Մարտինի եկեղեցու մոտակայքում, որը նրա մոտ արթնացնում է մասնագիտական մրցակցություն Ռիչարդ Բիրդի հետ (նա ստեղծել էր ֆոտոդիմանկարներ, օգտագործելով ամերիկյան անդրադարձնող խցիկներ)։ Երբ Բիրդը ձեռք է բերում դագերոտիպի լիակատար բրիտանական արտոնագիր, փորձում է չեղարկել Կլոդի արտոնագիրը։ Կլոդեն վերջին հաշվով շահում է Բիրդի նկատմամբ սկսած երկարատև դատական գործընթացը։ Հանրության շրջանում Կլոդի ստուդիան ավելի շատ մասսայականություն էր վայելում, քան իր մրցակցի ստուդիան ։
1841 թվականի սկզբում Թագավորական ընկերության և Académie des Sciences-ի նստաշրջանում նա տեղեկացրեց, որ հայտնագործություն է կատարել, քլորի և բրոմի օգտագործումը կարող է արագացնել դագերատպության գործընթացը։ Կլոդեն առանց արտոնագրային սահմանափակումների գործընթացը դարձրեց մատչելի բոլորի համար։ Նա արտոնագրեց կարմիր լույսը մութ սենյակում օգտագործելու գաղափարը, և առաջին անգամ օգտագործվում է արհեստական լույսը նկարահանումների ժամանակ, նկարիչների կողմից դեկորացիայի ֆոնի ձևավորման նպատակով։ 1842 թվականին նա առաջինը կատարեց ստերեոդագերատպություն հայտնի ֆիզիկոս Չարլզ Ուինստոնի համար։ Նրա Լոնդոնի տեսարանները վերևից դագերոտիպների շարքը, 1843 թվականի սկզբներին The Illustrated London News-ի համար Լոնդոնի համայնապատկերի ստեղծման հիմք հանդիսացավ։
Լուսանկարներում Անտուան Կլոդեի բնատիպարներն ավելի բնական տեսք ունեին, քան 19-րդ դարի կեսերին մյուս դագերոտիպիստների մոտ աշխատած բնատիպարները։ 1842 թվականին նա հրապուրվեց ստերեոսկոպիկ լուսանկարչությամբ, որը դարձավ նրա հիմնական զբաղմունքը հետագա տասնամյակում։ Կլոդեն սկսեց կիրառել Ուիլյամ Հենրի Ֆոքս Տալբոտի կողմից մշակված կալոտիպության գործընթացը, որը նրան հնարավորություն տվեց նեգատիվների հիման վրա ավելի շատ լուսանկարներ թողարկել։ Այդ ժամանակահատվածում նա փորձարկեց նաև խոնավ կոլլոիդային պրոցեսը։ Նրա ասիստենտը եղել է ճանաչված հոլանդացի լուսանկարիչ Նիկոլաս Հեննեմանը (Nicolaas Henneman), որը երկար տարիներ աշխատել էր Տալբոտի հետ ։ Սակայն նա եղել է վերջին լոնդոնյան լուսանկարիչը, որը շարունակում էր առաջարկել դագերոտիպ-լուսանկարներ։
Կլոդեի ստուդիայի այցելուներից մեկը գրել է`
1851 թվականին Վիկտորյա թագուհին, տեսնելով Կլոդեի լուսանկարները, նրան երկու տարի անց նշանակում է թագավորական լուսանկարիչ։ 1853 թվականին, նա ընտրվում է Արվեստի Թագավորական ընկերության անդամ ։ Նա կանոնավորապես մասնակցում էր Գիտության զարգացման Բրիտանական ընկերության նստաշրջաններին։ Նա պարգևներ է ստացել Վիկտորյա թագուհուց և Նապոլեոն III-ից լուսանկարչության բնագավառում ունեցած նվաճումների համար ։ Կլոդեին են պատկանում այդ բնագավառի 40-ից ավելի գիտական ուսումնասիրություններ։ 1853 թվականի մարտին, նա ստանում է գրպանի ծալովի ծավալադիտակի արտոնագիր, իսկ երկու տարի անց նա ստանում է մեկ այլ արտոնագիր մեծ ստերեոսկոպի համար, որը հաշվարկված էր ավելի քան 100 սլայդի համար։ Կլոդեին որոշիչ դեր է վերագրվում կինոֆիլմերի պրոեկցիոն էկրանի գաղափարի ստեղծման հարցում ։ Նրա որդի Հենրին աստիճանաբար իր վրա է վերցնում հոր բիզնեսը, բայց Անտուան Կլոդեն առաջվա պես ակտիվորեն փորձարարություններ էր իրականացնում և աշխատանքներ հրապարակում լուսանկարչության բնագավառում։
Հանրակառքից իջնելիս ստացած ծանր վնասվածքը նրա առողջությանը զգալի հարված հասցրեց, որից հետո էլ 1867 թվականի դեկտեմբերի 27-ին նա մահացավ Ռիջենթս-պարկի Գլոստեր Ռոուդ 21-ում գտնվող իր տանը։ Լուսանկարչի որդին Հենրի Կլոդեն սկսեց նյութեր հավաքել հոր կենսագրության համար։ Դրանք պահվում էին Կլոդեի լուսանկարչության տաճարում։ Նրա մահից մեկ ամիս էլ չանցած 1868 թվականի հունվարի 23-ին Լուսանկարչության տաճարում հրդեհ բռնկվեց և շենքն ամբողջովին ավերվեց, որն էլ անդառնալի կորուստ դարձավ վաղ շրջանի լուսանկարչության պատմաբանների համար։ Ոչնչացվեց ավելի քան 20000 փորագրություններ, նեգատիվներ և դագերոտիպեր։ Կլոդեի որոշ դագերոտիպեր պահպանվել են և ցուցադրվում են թանգարաններում, ներառյալ Շոտլանդիայի ազգային պատկերասրահը և Փոլ Գեթիի թանգարանը ։ Ազգային դիմանկարային պատկերասրահում պահվում են նրա քսանից ավելի լուսանկարներ (42 պահպանվածներից և լուսանկարչի ստեղծագործության հետ համապատասխանողներից) ։
Շախմատիստների պատկերում
Հայտնի են Անտուան Կլոդեի հետ կապված տաս և ավելի խաղացող շախմատիստների լուսանկարներ, որոնք վերաբերվում են 19-րդ դարի 40-ական թվականներին, որոնցից երկու առավել հայտնիները մտնում են Մետրոպոլիտեն թանգարանի հավաքածուների մեջ։ Երկու լուսանկարներն էլ արված են նույն տեղում և նույն վայրում (խաղընկերները երկրորդ լուսանկարում տեղափոխվել են, բայց խաղատախտակի վրա դրությունը չի փոխվել)։ Նրանց մի մասի վրա արտացոլված են լուսանկարիչ Անտուան Կլոդեն և հավանաբար Տալբոտի և Կլոդեի օգնականը, Հեննեմանը։ Հենց վերջինս էլ առաջին անգամ հրապարակել է այս լուսանկարների որոշ մասը։ «Շախմատ խաղացողները» լուսանկարների այս շարքը վերագրվում է Տալբոտի ընկերական շրջապատի արվեստի պատմաբան, ժամանակակից լուսանկարիչներին։ Առավել հավաստի հատկանիշների և անձանց թվում են Ֆոքս Տալբոտը, Կլոդեն և Նիկոլաս Հեննեմանը։ Այդ լուսանկարների մի մասը ունեն դրոշմ կամ մակնշումներ, որոնք վկայում են, որ դրանք վաճառքի են ներկայացվել Հեննիմանի կողմից Լոնդոնում 1847-1851 թվականների ընթացքում, երեք շիլինգով։ Դրանց նեգատիվներից ոչ մեկը, որքան հայտնի է չեն պահպանվել։ Այդ երկու լուսանկարների բազմաթիվ արտատպություններում չկան հեղինակի ստորագրությունը հավաստող փաստեր։
Ներկայումս Մետրոպոլիտենի գիտաշխատողներն այդ երկու լուսանկարների կոմպոզիցիան վերագրում են Կլոդեի հավաքածուին, թեև ընդունում են, որ լուսանկարներում ինքն է կեցվածք ընդունել (երկու դեպքում էլ լուսանկարներում նա առանց գլխարկի է պատկերված) ։ Նրանք չեն համարձակվում հաստատել, թե ով է շախմատային խաղում նրա հակառակորդը, ենթադրում են, որ հեղինակը կարող է լինել նաև Հեննեմանը, թեև ավելի փոքր հավանականությամբ։ Հավանաբար, որպես Կլոդեի հակառակորդ հանդես է գալիս տեր հայր Կալվերտ Ռիչարդ Ջոնսը, ուելսցի հողատիրոջ որդին, մաթեմատիկոս, նախկին ծովանկարիչ, լուսանկարիչ դագերոտիպիստ, զբաղվել է նաև կալոտպությամբ ։
Չիկագոյի արվեստի ինստիտուտի կայքը այդ լուսանկարները վերագրում է Տալբոտին։ Շաաֆի վերջին ուսումնասիրությունները հաստատում են, որ լուսանկարները հավանաբար կատարվել են Կլոդեի արվեստանոցում, որը որոշ ժամանակ եղել է Հեննեմանի սեփականությունը, այնուհետև պարտքի դիմաց անցել է Տալբոտին։ Լուսանկարի չափերը համընկնում են Կլոդեի կողմից օգտագործվող կալոտիպերի չափերին ։ Նրա արվեստանոցային հայտնի դիմանկարները հաճախ արտացոլում են ցուցադրանքը և դրանց տարրերը, այլ ոչ թե կտորների հասարակ ծալազարդը, որ երևում է շախմատիստների լուսանկարում։ Շաաֆը համարում էր, որ այդ լուսանկարները Լոնդոնի Adelaide Gallery արվեստանոցում կամ էլ King William Street 18 հասցեում գտնվող արվեստանոցում չեն ստեղծվել, որը Կլոդեն բացել էր 1843 թվականին, այլ կատարվել են Ռիջենթս-պարկ Կոլիզեի արվեստանոցում, չնայած հետազոտողը ենթադրում է, որ դրանց հեղինակը կարող է լինել այլ լուսանկարիչ։ Մի ամբողջ շարք լուսանկարներում պատկերված է Նիկոլաս Հեննեմանը։ Այնուամենայնիվ, Շաաֆը գտնում էր, որ ենթադրյալ հեղինակը չի կարող Հեննեմանը լինել, որը քաջածանոթ լինելով լուսանկարչության տեխնիկական կողմին, բավարար չափով չէր տիրապետում նրա գեղագիտական կողմին։
Լուսանկարի գեղանկարչական կառուցվածքը չափազանց պարզ է, լուսավորությունը ստեղծում է դրամատիկ միջավայր, դեմքի արտահայտությունը լիովին արժանահավատ է, չնայած բեմադրական բնույթին։ Առկա են կենդանի և բնօրինակ դիմանկարներ, որոնք նման են Դեյվիդ Օկտավիուս Հիլի և Ռոբերտ Ադամսոնի լավագույն ինքնաբերական դիմանկարներին։
Տալբոտին դասում են նրանց թվին, որոնք ավանդաբար կապված են նրա ստեղծագործության հետ։ Հնարավոր է սակայն որ այդ լուսանկարների մի մասը ստեղծվել են Տալբոտի մահից հետո 1867 թվականին (այդ մասին է վկայում յուրահատուկ լուսանկարչական թուղթը), մինչև որ միսս Տալբոտը 1930 թվականին այն դարձրեց լայն մասսաների սեփականությունը։
Տակբոտը շախմատ էր խաղում նամակագրությամբ, որի մասին հաճախ հիշատակում էր իր նամակներում, բայց ոչինչ չի կապում նրան այդ լուսանկարների հետ։ Դրանցից առավել հները ստեղծվել են 1841 թվականի սեպտեմբերին (հետագայում այդ օրը կտրվել էր լուսանկարի վրայից), և այժմ թվագրվում է 1842 թվականի ապրիլի 7-ով և հուլիսով։ Լուսանկարչության պատմության հին աշխատանքներում, Մետրոպոլիտենի հավաքածուի աշխատանքները թվագրվում են նույնիսկ 1940 թվականով ։ Խորհրդային շախմատային ամսագրում այդ լուսանկարներից մեկի տակ նշված էր «Աշխարհում առաջին շախմատային լուսանկարը», ամսագիրն այն վերագրում է Տալբոտին և թվագրվում 1846 թվականով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Բրիտանացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Ավտոճանապարհային վթարներից զոհվածներ
Միան և ես
«Միան և ես» (Mia and Me), անիմացիոն սերիալ ։ Սերիալը վաճառվել է ավելի քան 50 երկրներում և հեռարձակվում է ամբողջ աշխարհում մոտ 70 ալիքներով։ Ընգրկում է իր մեջ հեռուստասերիալը և CGI-անիմացիան ։
Սյուժե
Պատմությունը սկսում է, երբ Միա անունով մի աղջիկ մեկնում է սովորելու Ֆլորենցիայի հեղինակային գիշերօթիկ դպրոցում աշակերտներկի փոխանակությամբ։ Վերջերս նրա ծնողները զոհվել են դժբախտ պատահարի պատճառով։ Միայի հորաքույրը նվիրում է նրան խաղ մեծ գրքի տեսքով, որի անունն էր «Սենտոպիայի լեգենդները» (գիրքը, որը Միայի հայրիկը կարդում էր իր մանկության ժամանակ), որը ամբողջությամբ լցված է միստիկական ռուներով, և թևնոց, որը թույլ էր տալիս նրան տեղափոխվել Սենտոպիայի կախարդական աշխարհ։ Այն լի էր թևավոր էլֆերով (փերիներ), պաներով (այծանման արարածներ), միաեղջյուրներով, վիշապներով և ուրիշ արարածներով։
Սենտոպիա կատարած ճանապարհորդության ժամանակ Միան դառնում է գեղեցիկ, թևավոր և հեքիաթային էլֆուհի։ Առաջին Ճանապարհորդության ժամանակ Միան ծանոթանում է Ֆադլ անունով պանի հետ և փրկում է Լիրիա անունով միաեղջյուրին, ընդ որում պարզվում է, որ նա կարողանում է խոսել միաեղջյուրների հետ, ինչը Սենտոպիայում չէր հոջողվել դեռ ոչ մի էլֆի։ Հետո Միան ծանոթանում է Մո և Յուկո անուններով էլֆերի հետ, որոնք դառնում են նրա ընկերները և օգնում են նրան Պանտեյայի դեմ կռվի մեջ, որը ցանկանում էր գողանալ բոլոր միաեղջյուրներն, որպեսզի երկարացնի իր երիտասարդությունը։ Պանտեյայի դեմ զենքը և կամակատարը դառնում է Տրուբատուսը (Ֆադլի երաժշտական գործիքը, որն արձակում է սրասափելի ձայն)։ Երբ Տրուբատուսը հայտնվում է Պանտեյայի ձեքերում, նա բաժանում է այն մի քանի մասերի։ Որոշ ժամանակ անց Լիրիա միաեղջյուրի մոտ ծնվում է որդի՝ Օնչոն, որը կարողանում էր կենդանացնել մահացած հողը և գտնել Տրուբատուսի մասերը, դրանից հետո Միան և նրա ընկեները ամեն սերիայում հավաքում են այդ մասերը։ Միաեղջյուրներին բռնելու Գորգոնայի հերթական փորձի ժամանակ Լիրիան, պաշտպանելով Օնչոյին, թողնում է, որ իրեն առևանգեն։ Ամենավերջում Միային, Մոյին և Յուկոյին վերջապես հաջողվում է հավաքել Տրուբատուսի բոլոր մասերը։ Սկսվում է Պանտեյայի դեմ վերջնական պայքարը։ Ամբողջությամբ հավաքելով Տրուբատուսը՝ հերոսները հաղթում են Պանտեյային, և նա դառնում է թերթիկներ։
Այդ ժամանակ իրական աշխարհում Միան ծանոթանում է Վինսենթի հետ, որն արագ իմանում է Միայի գաղտնիքը։ Միան ծանոթանում է նաև հարուստ ընտանիքից մի տհաճ անձնավորության՝ Վիոլետայի հետ, որը նա հաճախ էր նվաստացնում Միային։ Միայի երկրորդ ամենալավ ընկերը դառնում է սենյակի հարևանուհին՝ Պոլան, որն անցյալում ենթարկվում էր Վիոլետային։
Երկրորդ սեզոնում Միան տեղափոխվում է իր պապիկ Ռենցոյի մոտ՝ ֆերմա, որտեղ հարևանությամբ ապրոմ էր կոմսուհի Դի Նոլան՝ Վիոլետայի մայրիկը։ Շուտով պարզվում է, որ Ռենցոյի մոտ կային բաց թողնված վճարումներ և նա կարող էր մնալ առանց իր ֆերմայի։ Սկզբում Միան և Մարիոն փորձում էին փող հավաքել՝ խմորեղեն վաճառելով, և այդ իսկ պատճառով Մարիոն հանուն Ռենցոյի ընդունվում է աշխատանքի կոմսուհի Դի Նոլայի մոտ։ Վիոլետայի ձին՝ Սափֆիրը հաճախ թամբից վայր էր գցում Վիոլետային և չէր թողնում իր վրա զբոսնել, այս իսկ պատճառով կոմսուհի Դի Նոլան Վիոլետայի խնդրանքով ձիուն տանում է սպանդանոց։ Ռենցոն հանուն Միայի գնում է այդ ձին, և Միան որոշում է մասնակցել ձիերի մրցույթին և հաղթել այն, որպեսզի փրկի ֆերման։
Այդ ժամանակ Սենտոպիայում Միան, Մոն և Յուկոն հանդիպում են նոր անտագոնիստի՝ Ռիքսյելի հետ, որին էլֆերը իսկզբանե շատ ջերմ էին ընդունում։ Ռիքսյելի խնդիրը թևավոր միաեղջյուր Օնոյին (Օնչոի հայրիկին) գտնելն ու Դիստոպիային հասցնելն էր։ Գարգոնան միավորվում է Ռիքսյելի հետ։ Միան, Մոն, Յուկոն և Օնչոն սկսում են փնտրել չորս ոսկե օղակ, որոնցից կազմված է թագավոր Օնոյի թագը։ Այդ թագը Ծիածան կղզու բանալին է, որը հանդիսանում է կարևոր մաս Ռիքսելի թույնի հակադեղի համար։ Սենտոպիայի աշխարհում հայտնվում է նաև Վիոլետան, որը դառնում է էլֆուհի Վարիան։ Վարիան ցանկանում է միանալ Միայի, Մոյի, և Յուկոյի թիմին, բայց նրան դուր չի գալիս, որ Միան է նրանց առաջնորդը։ Այդ իսկ պատճառով Վարիան գաղտնի գործարք է կնքում Ռիքսելի հետ, որն էլ խոստանում է օգնել ազատվել Միայից։ Երբ Միան և Օնչոն հայտնվում են Ծիածանի կղզում, իմանում են, որ Օնչոի հայրիկը՝ Օնոն ողջ է։ Որպեսզի գտնեն Օնոյին ընկերները մեկնում են սառը երկրներ, որտեղ նրանք գտնում են սառյուցի մեջ սառցրած Օնոյին և ազատում նրան։
Վիոլետայի և իր մոր հարաբերությունները չեն ստացվում, և այդ իսկ ղպատճառով Սենտոպիա կատարած հերթական ճանապարհորդությունից հետո նա շպրտում է համայիլը, որը նրան օգնում էր վերադառնալ իրական աշխարհ։ Երբ հայտնի է դառնում Վիոլետայի անհետացումը իրական աշխարհում, Միան սկսում է մտածել, որ Վարնան Վիոլյետան է, շուտով իր ենթադրությունները ճշմարիտ են դառնում։ Երբ սկսում է մրցույթը, Միան հանդիպում է Վիտորիո Դի Նոլային, և նա խնդրում է փոխանցել Վիոլետային, որ նա շատ է սիրում նրան և առաջարկում է տեղափոխվել իր հետ ապրել։ Վիոլետան վերադառնում է իրական աշխարհ, որտեղ նա վերամիավովում է հոր հետ, դեմ է դուրս գալիս մորը և հարժարվում է մասնակցել մրցույթին, որիւ արդյունքում կոմսուհի Դի Նոլան ստիպված էր ինքը մասնակցել մրցույթին։ Վերջում Միային և նրա ընկերներին հաջողվում է հաղթել Ռիքսելին։ Միան վերադառնում է իրական աշխարհ և հաղթում է մրցույթում։
Սևակ Ավետիսյան
Կենսագրություն
Սևակ Ավետիսյանը ծնվել է 1988 թվականի հունվարի 7-ին Երևանում։ 1997-2006 թվականներին սովորել է Երևանի պարարվեստի ուսումնարանում։ 2004 թվականին՝ Երևանի Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերային և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի բալետի դերասան, իսկ 2005 թվականից՝ առաջատար մենապարող ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բալետի հայ պարողներ Կատեգորիա:Երևանի պարարվեստի ուսումնարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մովսես Խորենացու մեդալակիրներ Կատեգորիա:ՀՀ վաստակավոր արտիստներ
Հառասթա
Աշխարահագրություն
Քաղաքը գտնվում է մարզի հարավարևմտյան մասում։ Տեղակայված է ծովի մակարդակից 712 մ բարձրության վրա։ Գտնվում է երկրի մայրաքաղաք Դամասկոսից հյուսիս-արևելք, մոտակա օդանավակայանը գտնվում է մայրաքաղաք Դամասկոսում։
Բանկչություն
Ըստ 1981 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում է 25 657 մարդ։ 2013 թվականի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում է 45,974 մարդ ։ Ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Դամասկոսում։
Տրանսպորտ
Քաղաքին ամենամոտ օդանավակայանը Դամասկոսում է։ Այնտեղ է գտնվում նաև երկաթուղային հիմնական հանգույցը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռիֆ Դիմաշկի գավառ Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքներ
Վիկտոր Կրովոպուսկով
Կենսագրություն
Վիկտոր Կրովոպուսկովը ծնվել է 1948 թվականի սեպտեմբերի 29-ին։ Սուսերամարտով զբաղվել սկսել է 1963 թվականին «Լոկոմոտիվ» ակումբում։ Տասնվեց տարեկանից սկսել է մարզվել Լև Կորեշկովի մոտ, այնուհետև տեղափոխվել է ԲԿՄԱ ակումբ, որտեղ նրա մարզիչն է դարձել Դավիթ Տիշլերը ։
1968 թվականին Վիկտոր Կրովոպուսկովը հաղթել է պատանիների աշխարհի առաջնությունում ։
Վիկտոր Կրովոպուսկովը 1976 և 1980 թվականներին դարձել է օլիմպիական չեմպիոն թիմային և անհատական առաջնություններում։ ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում նա մարզվել է Մարկ Ռակիտայի ղեկավարությամբ։ 1974, 1975, 1979, 1983 և 1985 թվականներին Վիկտոր Կրովոպուսկովբ աշխարհի չեմպիոն է դարձել թիմային առաջնություններում, 1978 և 1982 թվականներին՝ անհատական առաջնություններում, իսկ 1976 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ չեմպիոն անհատական և թիմային առաջնություններում։ 1973, 1978, 1981 թվականներին դարձել է աշխարհի թիմային առաջնության արծաթե, իսկ 1982 թվականին՝ բրոնզե մեդալակիր ։ 1979 թվականին Սուսերամարտի միջազգային ֆեդերացիայի կողմից ճանաչվել է աշխարհի լավագույն սուսերամարտիկ։
Վիկտոր Կրովոպուսկովն աչքի է ընկել արագ ռեակցիայով, ինչպես նաև մենամարտի վճռական պահերին սառնասրտությունը պահպանելու հատկությամբ ։ Ավարտել է Ռուսաստանի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտը (ներկայում՝ Ավարտել է Ռուսաստանի ֆիզկուլտուրայի, սպորտի, երիտասարդության ու զբոսաշրջության համալսարան)։
Մարզական կարիերան ավարտելուց հետո որպես մարզիչ աշխատել է ԽՍՀՄ-ում, Ռուսաստանում, Ճապոնիայում, Իրանում։ Հետագայում որպես մարզիչ-ուսուցիչ աշխատանքի է անցել Մոսկվայի «Չերտանովո» օլիմպիական ռեզերվների մանկական-պատանեկան մարզական դպրոցում ։
2006 թվականին Վիկտոր Կրովոպուսկովն ընդգրկվել է Ռուսաստանի սուսերամարտի փառքի սրահում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս սուսերամարտիկներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ օլիմպիական չեմպիոններ
Կուլիչ
Կուլիչ (Кулич, միջ. «կլոր կամ ձվաձև հաց» բառից), Զատկի հացի ռուսերեն անվանում։ Արևելյան սլավոնների մոտ տոնական հացը եղել է կլոր ու բարձր, իսկ նրա վրա արվել են խմորից զարդարանքներ։ Կուլիչի գլանաձև տեսքը կապված է արտոս թխելու եկեղեցական սովորության հետ։ Բարձր ու փխրուն կուլիչը կոչվում է «բաբա»։
Նկարագրություն
Կուլիչը թխվում է խմորիչով պատրաստված խմորից, կարող է լինել տարբեր աստիճանի ամոքահունց և ունենալ տարբեր ձևեր ու չափեր, բայց միշտ բարձր է։ Մեծ Լեհաստանի լեհերը կուլիչի փոխարեն թխել են «բաբա» կամ «բաբկա» (baby, babki)՝ Զատկի ոչ մեծ ամոքահունց հացեր, որոնք պատրաստվել են ցորենի ալյուրից։
Կուլիչը պատրաստվում է խմորից գլանի տեսքով, հաճախ ավելացվում է չամիչ, վերևից պատվում է շաքարի փոշով կամ գլազուրով։ Որպես համեմունք օգտագործվում են վանիլ, հիլ, մշկընկույզ։
Ռուսաստանի տարբեր շրջաններում կուլիչները թխվել են տարբեր ձևով (օրինակ՝ Վոլոգդայի նահանգում թխվել է բացված հատապտղով կարկանդակի ձևով), բայց առավել հաճախ կուլիչին տվել են եկեղեցական բարձր պրոսֆորայի (եկեղեցական հաց) ձև (արտոսի նմանությամբ) և այն պատրաստել են հնարավորինս ուտիսվա (այսինքն՝ ոչ պասուց)։ Դրան հասել են խմորի մեջ մեծ քանակությամբ ձու և յուղ ավելացնելով։
Գոյություն ունի կուլիչը, ինչպես նաև պասքան, Զատկի ձուն և տոնական այլ հյուրասիրությունները Մեծ Պասի ավարտին օրհնելու ավանդույթ։ Սովորաբար դա տեղի է ունենում Ավագ շաբաթ օրը, բայց որոշ տաճարներում կարող է կատարվել Զատկի տոնական ժամերգության ավարտից հետո ։
Կուլիչը կերել են Զատկի ժամերգությունից հետո. երբեմն հենց եկեղեցում ծխականները հյուրասիրել են միմյանց ու եկեղեցականներին իրենց բերած կուլիչից, բայց առավել հաճախ տանը Զատկի ընթրիքից հետո տանտերը կուլիչը բաժանել է տան անդաների քանակով։
Ծագում
Կուլիչն արտոսի՝ եկեղեցական հացի նմանակն է, նրա ժողովրդական, «տնային» տարբերակը։ Ռուսաստանում արտոսը եղել է գլանաձև բարձր հաց, որն օրհնվել է Զատկի առաջին օրը՝ պատարագի ժամանակ և բաժանվել հավատացյալներին Սուրբ շաբաթ օրը՝ աղոթքից հետո ։
Ըստ Վ. Խոլոդնայայի՝ կուլիչի վրա ազդեցություն է ունեցել գարնանային ծիսական թխվածքի սլավոնական ավանդույթը։ Զատկի կուլիչը հանդես է եկել որպես ծիսական հաց, որը սովորաբար թխել են ցանքի աշխատանքների նախօրեին թթված խմորից։ Այդ սրբազան հացը գյուղացիներն օգտագործել են որոշակի ծեսերի ժամանակ, իսկ նրա մնացորդները՝ բերքի ու անասունների ծնաճի վերաբերյալ գուշակություններում ։
Վիլյամ Պոխլյոբկինը կարծում է, որ նախկինում Ռուսիայում կուլիչները կարող էին թխել տարվա մեջ երկու-երեք անգամ, այսինքն՝ ոչ միայն Զատկին, այլ նաև մեծ տոների ժամանակ։
Անվանում
Ռուսերենի խոսվածքներում հանդիպում են նաև այլ անվանումներ՝ կուլիցա (кули́ца) և կուլիչկա (кули́чка), իսկ կուլիչ առը կարող է օգտագործվել այլ թխվածքներ անվանելու համար։
Ուկրաիներենում և ուկրաինացված ռուսերենում կուլիչի փոխարեն օգտագործվում է պասքա բառը' ։ Չնայած երբեմն պասքան հակադրվում է կուլիչին խմորից պատրաստված ձևավորման առկայությամբ ու գլազուրի բացակայությամբ, փաստացիորեն այն չի տարբերվում կուլիչից ոչ բաղադրատոմսով , ոչ էլ արտաքին տեսքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական խոհանոց Կատեգորիա:Զատիկ
Պոլեն Սումանու Վիեյրա
Պոլեն Սումանու Վիեյրա (Paulin Soumanou Vieyra, ), բենինցի/սենեգալցի կինոռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, կինոքննադատ։ 10 տարեկանից ապրել է Սենեգալում։
Կենսագրություն
Պոլեն Սումանու Վիեյրան ծնվել է 1925 թվականին Պորտո Նովոյում, Բենին։ Կրթություն ստացել է Փարիզում ։ 1955 թվականին Փարիզում նկարահանել է առաջին Ֆրանկոֆոն աֆրիկյան ֆիլմը՝ Afrique sur Seine: Սենեգալի անկախությունից հետո դարձել է ազգային ռադիոյի գլխավոր խմբագիր և վավերագրական ֆիլմերի տնօրեն։ 1960-ական թվականների կեսերից աշխատել է որպես պրոդյուսեր և կինոքննադատ, օգնել է շատ սենեգալացի ռեժիսորների, այդ թվում՝ Ուսման Սեմբենին։ 1980-ական թվականներին ղեկավարել է Տեղեկատվության նախարարության կինոյի բաժինը, դասավանդել է Դակարի համալսարանում։ Նրա աշխատանքը բարձր է գնահատել Ժորժ Սադուլը։
Անձնական կյանք
1961 թվականին ամուսնացել է գվադելուպացի Միրիամ Վարներ-Վիեյրայի հետ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սենեգալցի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Սենեգալցի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Սենեգալցի սցենարիստներ Կատեգորիա:Սենեգալցի կինոռեժիսորներ
Արիստոլոխիա վրացական
Արիստոլոխիա վրացական, արիստոլոխիազգիների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Բազմամյա կոճղարմատավոր խոտաբույս է։ Ցողունները ուղիղ կանգնած են, պարզ, չճյուղավորված և ունեն 25–45 սմ բարձրություն։ Տերևները խոշոր են, ամբողջական, լայն սրտաձև–օվալ։ Ծաղկապատը խոշոր է 3,5–4,5 սմ, սպիտակականաչավուն, ձագարաձև, կորացած։ Ծաղիկը տեղավորված է տերևի տակ ։
Տարածվածություն
Հայաստանում հանդիպում է միայն Իջևանի ֆլորիստական շրջանում։ Աճում է նաև Վրաստանում և Հյուսիսարևելյան Անատոլիայում ։
Էկոլոգիա
Աճում է ստորին լեռնային գոտում՝ ծովի մակարդակից 600-1300 մ բարձրությունների վրա, անտառի ծածկոցի տակ։  Ծաղկում է մայիս-հունիս ամիսներին, պտղաբերում՝ հունիս-հուլիսին ։
Պահպանություն
Վտանգված տեսակ է։ Հայտնի է ընդամենը մեկ պոպուլյացիա Հյուսիսային Հայաստանի անտառներում։ Տարածման և բնակության շրջանները 500 կմ²-ից փոքր են։ Տեսակին կապված անտառտնտեսական աշխատանքների հետ տարածման և բնակության շրջանների նվազում է սպառնում։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված էր որպես հազվագյուտ տեսակ։ CITES–ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում ընդգրկված չէ։
Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:Արիստոլոխիազգիներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր
Օկտավիան Գոգա
Օկտավիան Գոգա (Octavian Goga, ), ռումինացի պոետ, դրամատուրգ, ակադեմիկոս, աջ ծայրահեղական քաղաքական գործիչ։ 1937 թվականի դեկտեմբերի 28-ից մինչև 1938 թվականի փետրվարի 11-ը եղել է Ռումինիայի վարչապետ։ Ռումինական ակադեմիայի անդամ։
Կենսագրություն
Օկտավիան Գոգան ծնվել է Տրանսիլվանիայի Սիբիու քաղաքի Ռեշինարի գյուղում։ Ավարտել է Բուդապեշտի համալսարանը։ Եղել է ռումինական ազգայնական շարժման ակտիվ ներկայացուցիչ Տրանսիլվանիայում։ Մինչ Առաջին համաշխարհային պատերազմը, ձերբակալվել է հունգարական իշխանությունների կողմից։ Մի քանի անգամ, մինչև Ռումինիայի և Տրանսիլվանիայի միավորումը, թաքնվել է Ռումինիայում, որտեղ ակտիվ մասնակցություն է ունեցել երկրի գրական և քաղաքական կյանքում։ 1920 և 1926 թվականներին զբաղեցրել է Արվեստների և ներքին գործերի նախարարի պաշտոնները՝ գեներալ Ալեքսանդր Ավրեսկու կառավարությունում։ 1935 թվականին գլխավորել է պրոֆաշիստական Ազգային-քրիստոնեական կուսակցությունը։ 1930-ական թվականներին մասնակցել է ռումինական մի քանի բանկերի և մոնոպոլիաների կառավարմանը, որոնց միջոցով էլ կապ է հաստատել արտասահմանյան կապիտալի հետ։ 1937 թվականի դեկտեմբերի 28-ից մինչև 1938 թվականի փետրվարի 11-ը զբաղեցրել է Ռումինիայի վարչապետի պաշտոնը։ Գոգայի կառավարությունը, որի կազմի մեջ մտել է նաև Ալեքսանդր Կուզան, վարել է ազգայնական պրոֆաշիստական քաղաքականություն՝ արտաքին քաղաքականության մեջ ուղղված լինելով դեպի հիտլերյան Գերմանիա։ Ընդունել է մի քանի հակասեմական օրենքներ, որոնցով հրեաները զրկվում էին ռումինական քաղաքացիությունից։
Իշխանությունից հեռացվելուց հետո՝ Օկտավիան Գոգան հաստատվել է Տրանսիլվանիայի իր կալվածքներում, որտեղ էլ 1938 թվականի մայիսի 7-ին մահացել է գլխուղեղի արյան զեղումից։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռումինացի գրողներ Կատեգորիա:Ռումինիայի վարչապետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռումինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռումինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռումինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ռումինիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բուդապեշտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ
Ունելիվայամ
Ունելիվայամ (Унэливаям), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի երկրամասի հյուսիս-արևմտյան մասում։ Գետի երկարությունը մոտ 18 կմ է։ Հոսում է Պենժինսկի շրջանում և Կամչատկայի երկրամասում ։ Թափվում է Օխոտի ծով։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Միկել թանգարան
Միկել թանգարան (Mikkeli muuseum), նկարչական թանգարան, որը համարվում է Էստոնիայի արվեստի թանգարանի մասնաճյուղերից մեկը։
Այն տեղակայված է Էստոնիայի մայրաքաղաք Տալլինի պալատա-պուրակային համույթի հարևանությամբ։
Թանգարանում ներկայացված են գլխավորապես արևմտյան արվեստի և կերամիկայի հավաքածուներ, ինչպես նաև հնագույն չինական ճենապակի, որը թանգարանին նվիրաբերել է նշանավոր կոլեկցիոներ Յոհաննես Միկկելեմը 1994 թվականին։
Պատմություն
1994 թվականին կոլեկցիոներ Յոհաննես Միկկելը Էստոնական գեղարվեստական թանգարանին է նվիրաբերում իր արտասահմանյան արվեստի հավաքածուն։
Յոհաննես Միկկելը (1907-2006) ծնունդով եղել է Հարավային Էստոնիայից և ուսումնասիրել է տարբեր առարկաներ, այդ թվում նաև արվեստը։
Բարձրագույն կրթությունը ստացել է Տարտուի (Դորպատի) համալսարանում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո աշխատել է Տալլինի հնագիտական որոնումների խմբի հետ։
Իր կապերի շնորհիվ նա կարողացել է հավաքել քանգարանի ներկայիս հավաքածուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տալլինի թանգարաններ Կատեգորիա:1997 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:1997 հիմնադրումներ Էստոնիայում
Պիերոս Սոտիրիու
Պիերոս Սոտիրիու կիպրոսցի ֆուտբոլիստ, Կոպենհագեն ակումբի և Կիպրոսի հավաքականի հարձակվող։
Ակումբային կարիերա
Սոտիրիուն «Օլիմպիակոս» ակումբի սան է։ 2011 թվականի մարտի 19-ին՝ «Դոկս» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա նշել է իր նորամուտը Կիպրոսի առաջին դիվիզիոնում ։ Սեպտեմբերի 18-ին՝ «ԱՊՕԷԼ» ակումբի դեմ խաղի ամանակ նա «Օլիմպիակոս» ակումբի կազմում խփել է իր առաջին գոլը ։ 2013 թվականի ամռանը Սոտիրիուն տեղափոխվել է «ԱՊՕԷԼ» ակումբ։ Օգոստոսի 29-ին Եվրոպալիգայի որակաորման փուլի շրջանակներում կայացած բելգիական «Զյուլտե-Վարեգեմ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա նշել է իր նորամուտը նոր թիմի կազմում ։ Նա իր նորամուտային մրցաշրջանում դարձել է չեմպիոն, ինչպես նաև նվաճել է Կիպրոսի գավաթը։ 2014 թվականին, «Այա Նապ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ, Սոտիրիուն «ԱՊՕԷԼ» ակումբի կազմում խփել է իր առաջին գոլը։ Սոտիրիուն ակումբի հետ երրորդ անգամ մասնակցել է առաջնությանը։ 2017 թվականի հունվարի 8-ին՝ Լիմասոլի «Արիսա» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Սոտիրիուն ձևակերպել է Հեթ-տրիկ ։ Նույն թվականին նա դարձել է առաջնության երկրորդ լավագույն ռմբարկու։ Եվրոպայի Լիգայում նա մասնակցել է հունական «Օլիմպիակոս», շվեյցարական «Յանգ Բոյզ» և իսպանական «Աթլետիկ Բիլբաո» ակումբների դեմ խաղերին , Պիերոսը խփել է երեք գնդակ։
2017 թվականի ամռանը Սոտիրիուն տեղափոխվել է դանիական «Կոպենհագեն» ակումբ՝ կնքելով հինգ տարվա պայմանագիր։ Տրանսվերի արժեքը կազմել է 2,5 եվրո ։ Հուլիսի 12-ին՝ սլովենական «Ժիլինա» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա նոր թիմի կազմում նշել է իր նորամուտը ։ Հուլիսի 15-ին՝ «Օլբորգ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա նշել է իր նորամուտը դանիական Սուպերլիգայում ։ Հուլիսի 22-ին՝ «Ռանդերս» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Սոտիրիուն ձևակերպել է «դուբլ», ինչպես նաև խփել է իր առաջին գոլը «Կոպենհագեն» ակումբի կազմում ։ Դեկտեմբերի 7-ին՝ մոլդովական «Շերիֆ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա գոլ է խփել ։
Միջազգային կարիերա
2014 թվականի նոյեմբերի 14-ին՝ Ֆինլանդիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղի ժամանակ Պիերոսը նշել է իր նորամուտը՝ Կիպրոսի հավաքականում ։ 2016 թվականի նոյեմբերի 13-ին՝ 2018 թվականի աշխարհի առաջնության որոկավորման փուլի շրջանակներում կայացած Ջիբրալթարի հավաքականի դեմ խաղի ժամանակ Սոտիրիուն խփել է իր առաջին գոլը ազգային հավաքականի կազմում ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
ԱՊՕԷԼ