cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գուստավ Թեոդոր Հոլսթ
Հետագա տարիներ
1927 թվականին Նյու Յորքի սիմֆոնիկ նվագախմբի կողմից Հոլսթին հանձնարարվեց սիմֆոնիա գրել։ Փոխարենը նա գրել է «Edgon Heat» նվագախմբային ստեղծագործությունը՝ ոգեշնչված Թոմաս Հարդիի Ուեսեքսից։ Այն առաջին անգամ հնչել է 1928 թվականի փետրվարին՝ Հարդիի մահից մեկ ամիս անց, հիշատակի համերգի ժամանակ։ Այդ ժամանակ հանրությունը կարճ ոգևորություն ունեցավ այս ամենի հանդեպ, Հոլսթյանը թուլանում էր, և ստեղծագործությունը լավ չընդունվեց Նյու Յորքում ։ Օլին Դաունսը The New York Times-ում կարծիք է հայտնել, որ «նոր ստեղծագործությունը երկար ու չտարբերվող թվաց» ։ Ամերիկյան ելույթի հաջորդ օրը Հոլսթը բրիտանական պրեմիերայում ղեկավարել է Բիրմինգհեմ քաղաքի նվագախումբը։ Times-ը խոստովանեց, որ ստեղծագործությունը մռայլ է, բայց նշեց, որ այն համապատասխանում է աշխարհի մասին Հարդիի մռայլ հայացքին. «Egdon Heath-ը ամենայն հավանականությամբ, հայտնի չէ, բայց հասկանում ես, թե ինչ է ուզում ասել կոմպոզիտորը, անկախ նրանից՝ մեզ դուր է գալիս, թե ոչ, ճշմարտությունը դա է» ։ Հոլսթը վշտացած էր իր որոշ նախկին ստեղծագործությունների թշնամական ակնարկներից, բայց նա անտարբեր էր Egdon Heath-ի քննադատական ​​կարծիքի նկատմամբ, որը նա համարում էր, Ադամսի խոսքերով, որպես իր «ամենակատարյալ ստեղծագործությունը» ։
Իր կյանքի վերջում Հոլսթը գրել է երգչախմբային ֆանտազիա (1930) և BBC-ի կողմից նրան հանձնարարվել է ստեղծագործություն գրել զինվորական նվագախմբի համար։ Ստացված նախերգանքը և Համմերսմիթը հարգանքի տուրք էր այն վայրին, որտեղ նա անցկացրել էր իր կյանքի մեծ մասը։ Կոմպոզիտոր և քննադատ Քոլին Մեթյուզը ստեղծագործությունը համարում էր «այնքան անզիջում, որքան Egdon Heath-ը, որը, Իմոջեն Հոլսթի խոսքերով, «չափազանց մարդաշատ Լոնդոնի մեջտեղում հայտնաբերել է նույն անդորրը, որը նա գտել էր այնտեղ ։ «Էգդոն Հիթի մենությունը» ստեղծագործությունը դժբախտություն չբերեց՝ պրեմիերան տեղի ունեցավ մի համերգի ժամանակ, որը նաև ցուցադրեց Ուոլթոնի Բելշազարի խնջույքի լոնդոնյան պրեմիերան, որտեղ այն որոշ չափով աչքի չընկավ։
Հոլսթը երաժշտություն է գրել բրիտանական «The Bells » (1931) ֆիլմի համար և ուրախացել, երբ նրան ընդգրկել են ամբոխի տեսարանում ։ Նա գրել է «ջազ խմբի ստեղծագործություն», որը հետագայում Իմոջենը կազմակերպել է նվագախմբի համար որպես «Capriccio» ։ Իր ողջ կյանքի ընթացքում տարբեր հաջողությամբ օպերաներ ստեղծելով՝ Հոլսթը գրեց իր վերջին օպերան ՝ «The Wandering Scholar», այն, ինչ Մեթյուզն անվանում է «ճիշտ միջոցը իր սև հումորի զգացողության համար, որը գրում է անմիջականորեն» ։
Հարվարդի համալսարանը Հոլսթին առաջարկեց դասախոսություն վարել 1932թ.-ի առաջին կիսամյակի ընթացքում։ Ժամանելով Նյու Յորք, նա ուրախ էր վերամիավորվել իր եղբոր՝ Էմիլի հետ, ում բեմական կեղծանունը՝ Էռնեստ Կոսսարտ, նրան տարել էր Բրոդվեյ, բայց Հոլսթը հիասթափված էր մամուլի հարցազրուցավարների և լուսանկարիչների շարունակական ուշադրությունից։ Նա վայելում էր Հարվարդում անցկացրած ժամանակը, բայց այնտեղ հիվանդանում է. տասներկումատնյա աղիքի խոցը նրան մի քանի շաբաթ շարունակ ահանգստացնում էր։ Նա վերադարձավ Անգլիա, ում կարճ ժամանակով միացավ իր եղբայրը՝ Քոթսվոլդսում միասին հանգստանալու նպատակով ։ Նրա առողջական վիճակը վատացավ, և նա ավելի հեռացավ երաժշտական ​​գործունեությունից։ Նրա վերջին ջանքերից էր 1934 թվականի մարտին առաջնորդել Սուրբ Փոլի աղջիկների դպրոցի նվագախմբի երիտասարդ երաժիշտներին՝ իր վերջին ստեղծագործություններից մեկի՝ Brook Green Suite-ի կատարմամբ ։
Հոլսթը մահացավ Լոնդոնում 1934թ. մայիսի 25-ին, 59 տարեկան հասակում, սրտի անբավարարությունից՝ իր խոցի վիրահատությունից հետո ։ Նրա մոխիրը թաղվել է Սասեքսի Չիչեսթեր տաճարում՝ Թոմաս Ուելքսի՝ իր սիրելի Թյուդոր կոմպոզիտորի հուշահամալիրի մոտ ։ Եպիսկոպոս Ջորջ Բելը հուղարկավորության ժամանակ հանդես եկավ հիշատակի ելույթով, իսկ Վոն Ուիլյամսը վարեց Հոլսթի և իր երաժշտությունը ։
Ոճ
Հոլսթի կողմից ժողովրդական երգի կլանումը, ոչ միայն մեղեդիական իմաստով, այլև դրա պարզության և արտահայտման խնայողության առումով, օգնեց ձևավորել մի ոճ, որը նրա ժամանակակիցներից շատերը, նույնիսկ երկրպագուները, համարում էին խիստ ։
Հոլսթի կիրառած շատ բնութագրեր՝ ժամանակի ոչ սովորական նշաններ, բարձրացող և իջնող տոներ, օստինատո, բիտոնալություն և երբեմն-երբեմն բազմատոնություն, նրան առանձնացնում էին անգլիացի այլ կոմպոզիտորներից ։ Վոն Ուիլյամսը նշեց, որ Հոլսթը միշտ ասում էր այն, ինչ ցանկանում էր ասել, ուղղակիորեն և հակիրճ. «Նա չէր վախենում ակնհայտ լինելուց, երբ պահանջվում էր, և ոչ էլ վարանում էր հեռու լինել, երբ հեռավորությունն արտահայտում էր իր նպատակը» ։ Քենեդին ենթադրել է, որ Հոլսթի ոճի ներկայացումը մասամբ կոմպոզիտորի վատառողջության արդյունքն էր ։ Այնուամենայնիվ, որպես փորձառու գործիքավորող և նվագախմբի անդամ, Հոլսթը երաժշտությունը հասկանում էր իր նվագարկիչների տեսանկյունից և համոզվում էր, որ, որքան էլ դժվար լինի, նրանք միշտ իրագործելի են ։ Ըստ իր աշակերտ Ջեյն Ջոզեֆի, Հոլսթը իր կատարման մեջ զարգացրել է «գործնական ընկերակցության ոգին... ոչ ոք չի կարող ավելի լավ իմանալ, քան նա պրոֆեսիոնալ երաժշտի համար հնարավոր ձանձրույթը, և այն երաժշտությունը, որը ձանձրույթն անհնարին է դարձնում» ։
Վաղ Ժամանակի աշխատանքներ
Թեև Հոլսթը ոսանողության տարիներին և վաղ հասուն տարիքում գրել է մեծ թվով ստեղծագործություններ, մասնավորապես երգեր, սակայն այն ինչ գրել է մինչև 1904 թվականը, հետագարում նա դրանք անվանել է «վաղ ժամանակի սարսափներ» ։ Այնուամենայնիվ, կոմպոզիտոր և քննադատ Քոլին Մեթյուզը նույնիսկ այս աշակերտական ​​ստեղծագործություններում ընդունում է որպես «բնազդային նվագախմբի հմայք» ։ Այս ժամանակաշրջանի մի քանի գործերից, որոնք ունեն որոշակի ինքնատիպություն, Մեթյուզը մատնանշում է 1894 թվականի «G minor» լարային տրիոն (որը մինչև 1974 թվականը չի հնչել) որպես Հոլսթի առաջին անկրկնելի ստեղծագործություն ։ Մեթյուզը և Իմոջեն Հոլսթը ընդգծում են «Elegy» շարժումը «The Cotswold Symphony» (1899–1900), որպես աշկերտական ​​ստեղծագործություններից ավելի կատարյալ, իսկ Իմոջենը տեսնում է իր հոր իրական «ես»-ի ակնարկները 1899 թվականի «Suite de ballet» և «Ave Maria»-ում։ Նա և Մեթյուզը պնդում են, որ Հոլսթը գտել է իր իսկական ձայնը Ուիթմենի «Միստիկ շեփորահարը» (1904) հատվածներում, որտեղ կարճ ակնկալվում են «Մոլորակներ»-ում Մարսին բնութագրող շեփորի զանգերը ։
Փորձարարական տարիներ
20-րդ դարի սկզբին, ըստ Մեթյուսի, թվում էր, որ Հոլսթը կարող է հետևել Շյոնբերգին մինչև ուշ ռոմանտիզմ։ Փոխարենը, ինչպես Հոլսթը հետագայում հասկացավ, իր հանդիպումը Purcell's Dido and Aeneas-ի հետ դրդեց նրան փնտրել «անգլերեն լեզվի երաժշտական ​​բառակապակցությունները» ։ Ժողովրդական երգի վերածնունդը դարձավ Հոլսթի հետագա կատալիզատորը, որպեսզի նոր դարի առաջին տասնամյակում ոգեշնչում փնտրի այլ աղբյուրներից ։
Հնդկական ժամանակաշրջան
Հոլսթի հետաքրքրությունը հնդկական առասպելաբանության նկատմամբ, որը կիսում են իր ժամանակակիցներից շատերը, առաջին անգամ երաժշտականորեն ակնհայտ դարձավ Սիտա օպերայում (1901–06) ։ Օպերայի երկարատև ստեղծման ընթացքում Հոլսթն աշխատել է հնդկական թեմաներով այլ ստեղծագործությունների վրա։ Դրանցից ՝ «Մայա»-ն (1901)  ներառում է ջութակ և դաշնամուր, որը կոմպոզիտոր և գրող Ռեյմոնդ Հեդը համարում էր «անփույթ սալոնային ստեղծագործություն, որի երաժշտական ​​լեզուն վտանգավոր կերպով մոտ է Սթիվեն Ադամսին» ։ Այնուհետև Վոն Ուիլյամսի միջոցով Հոլսթը հայտնաբերեց և դարձավ Ռավելի երաժշտության երկրպագուն, որին նա համարում էր «մաքրության մոդել» Հայդնի մակարդակի վրա, մեկ այլ կոմպոզիտոր, որով նա մեծապես հիանում էր ։
Ռավելի, հինդու հոգեպաշտությունը և անգլիական ժողովրդական մեղեդիների համակցված ազդեցությունը Հոլսթին հնարավորություն տվեց դուրս գալ Վագների և Ռիխարդ Շտրաուսի երբեմնի ամենատարբեր ազդեցություններից և կերտել իր ոճը ։ Իմոջեն Հոլսթը ընդունել է Հոլսթի սեփական առաջարկը (գրել է Վոն Ուիլյամսին). «Պետք է հետևել Վագներին այնքան ժամանակ, մինչև նա ձեզ առաջնորդի դեպի նորույթներ»։ Նա գրում է, որ չնայած իր մեծ օպերայի՝ Սիտանի, մեծ մասը «հին ու բարի վագներյան ստեղծագործություն» է, վերջում երաժշտության մեջ փոփոխություն է տեղի ունենում, և Երկրի Ձայնը ներկայացնող թաքնված երգչախմբի գեղեցիկ հանգիստ արտահայտությունները կան, որը «Հոլսթի սեփական լեզուն է» ։
Ռուբբրայի, 1911 թվականին Հոլսթի Ռիգ Վեդայի օրհներգի հրապարակումը նշանակալից իրադարձություն էր կոմպոզիտորի զարգացման մեջ. «Մինչ այդ Հոլսթի երաժշտությունը, իրոք, ցույց էր տալիս արտասանության հստակություն, որը միշտ եղել է նրա բնութագիրը, բայց ներդաշնակությունը քիչ էր, ինչը կարող էր առանձնացնել նրան որպես ժամանակակից երաժշտության կարևոր գործիչ» ։ Դիկինսոնը նկարագրում է այս վեդական միջավայրերը որպես պատկերավոր, այլ ոչ թե կրոնական. թեև որակը փոփոխական է, բայց սուրբ տեքստերը հստակորեն «կենսական աղբյուրներ են շոշափել կոմպոզիտորի երևակայության մեջ» ։ Թեև Հոլսթի հնդկական չափածո երաժշտությունը մնաց ընդհանուր առմամբ արևմտյան բնույթով, որոշ վեդական միջավայրերում նա փորձեր կատարեց հնդկական ռագայի (կշեռքների) հետ ։
Կամերային « Սավիտրի » օպերան (1908) գրված է երեք մենանվագ ձայների՝ փոքրիկ թաքնված կանացի երգչախմբի և երկու ֆլեյտաների, անգլիական եղջրափողի և կրկնակի լարային քառյակի գործիքային համադրությամբ ։ Երաժշտական ​​քննադատ Ջոն Ուորաքը մեկնաբանում է «արտասովոր արտահայտչական նրբությունը», որով Հոլսթը սփրում է իր ուժերը։ Ստեղծագործությունը բացող երկու առանց ուղեկցող վոկալային տողերը հմտորեն փոխանցում են մահվան՝ անտառի միջով անշեղորեն առաջխաղացող և Սավիտրիի միջև հարաբերությունները, որոնց վախեցած պատասխանները պտտվում են նրա շուրջը, չկարողանալով խուսափել նրա ներդաշնակ ձգումից» ։ Հեդը նկարագրում է ստեղծագործությունը որպես իր ժամանակների եզակի՝ իր կոմպակտությամբ և համարում է Հոլսթի ամենահաջող փորձը՝ վերջ դնելու վագներյան քրոմատիզմի գերիշխանությանը իր երաժշտության մեջ ։ Դիկինսոնը դա համարում է նշանակալից քայլ՝ «ոչ թե դեպի օպերա, այլ դեպի Հոլսթի տեսլականի իմաստաբանական հետապնդում» ։
Ժողովրդական երգը և այլ ազդեցությունները
Հոլսթի հնդկական տեքստերի պարամետրերը կազմում էին նրա կոմպոզիտորական ստեղծագործության միայն մի մասը 1900-1914 թվականներին։ Նրա երաժշտական ​​զարգացման համար շատ կարևոր գործոն էր անգլիական ժողովրդական երգի վերածնունդը, որն ակնհայտ է «A Somerset Rhapsody» (1906–07 թվականներ) նվագախմբային սյուիտում։ Այն ի սկզբանե հիմնված էր տասնմեկ ժողովրդական երգիերի վրա. այն հետագայում կրճատվել է, հասնելով չորս երգի ։ Դիտարկելով ստեղծագործության ազգակցական կապը Վոն Ուիլյամսի Նորֆոլկ ռապսոդիայի հետ՝ Դիկինսոնը նշում է, որ իր ընդհանուր կառուցվածքով Հոլսթի ստեղծագործությունը «բարձրանում է երգի ընտրության մակարդակից» ։ Իմոջենը ընդունում է, որ Հոլսթի կողմից անգլիական ժողովրդական երգերի հայտնագործությունը «փոխակերպեց նրա նվագախմբային գրությունը», և որ A Somerset Rhapsody-ի կոմպոզիցիան շատ բան արեց՝ հեռացնելու քրոմատիկիզմը, որը գերիշխում էր նրա վաղ ստեղծագործությունների մեջ ։1906 թվականի «Երկու երգ առանց խոսքերի» ստեղծագործության մեջ Հոլսթը ցույց տվեց, որ կարող է ստեղծել իր սեփական օրիգինալ երաժշտությունը՝ օգտագործելով ժողովրդական բառապաշարը ։ «Արևմուտքի երգեր» ֆանտաստիկ նվագախմբային ժողովրդական երգը, որը նույնպես գրվել է 1906 թվականին, կոմպոզիտորը այդպես էլ չհրապարակեց, թեև այն ի հայտ եկավ 1980-ականներին Ջեյմս Քուրնոուի նվագախմբի համար մշակման տեսքով ։
«Մոլորակները»
Չնայած Phantastes-ի լայնածավալ նվագախմբային ստեղծագործություն ստեղծելու ձախողմանը Հոլսթը ունեցավ «Մոլորակները» ստեղծագործության գաղափարը 1913 թվականին՝ մասամբ աստղագուշակության նկատմամբ իր հետաքրքրության և նաև նրա վճռականության պատճառով ։ Ընտրված ձևաչափի վրա կարող էր ազդած լինել Շյոնբերգի Fünf Orchesterstücke-ի կողմից և կիսում է գեղագիտական ինչ-որ բաներ Դեբյուսիի Նոկտյուրններից կամ La mer-ից ենթադրում է Մեթյուսը ։ Հոլսթը սկսեց ստեղծել «Մոլորակները» 1914 թվականին։ Գործերը իրենց վերջնական հաջորդականությամբ չհրապարակվեցին. առաջինը գրվել է «Մարս»-ը, որին հաջորդել են «Վեներան» և «Յուպիտերը»։ «Սատուրնը», «Ուրանը» և «Նեպտունը» ստեղծվել են 1915 թվականին, իսկ «Մերկուրին» ավարտվել է 1916 թվականին ։
Յուրաքանչյուր մոլորակ ներկայացված է առանձին բնավորությամբ։ Դիկինսոնը նկատում է, որ «ոչ մի մոլորակ այլից գույն չի վերցնում» ։ «Մարս»-ում հինգ հարվածից բաղկացած կայուն, անհավասար ռիթմիկ երաժշտություն է, որը զուգորդվում է շեփորի ձայներով և ներդաշնակ դիսոնանսով, տալիս է մարտական ​​երաժշտություն տեսք, որը Շորթի հավաստմամբ եզակի է բռնության և սարսափի արտահայտությամբ՝ պատերազմի իրականությունը, քան հերոսական գործերը փառաբանելը» ։ «Վեներա»-ում Հոլսթը ընդգրկեց երաժշտություն վոկալային ստեղծագործությունից՝ «A Vigil of Pentecost»՝ բացումը ապահովելու համար. Շարժման ներսում գերիշխող տրամադրությունը խաղաղ հրաժարականի և կարոտի տրամադրությունն է ։ «Մերկուրիում» գերակշռում են անհավասարաչափ տոնայնությունը և թեմայի արագ փոփոխությունները, որոնք ներկայացնում են թեւավոր սուրհանդակի արագ թռիչքը ։ «Յուպիտերը» հայտնի է իր կենտրոնական մեղեդիով՝ «Thaxted», Դիկինսոնի կարծիքով՝ «ֆանտաստիկ հանգստություն, որը շատերին հեռու է պահում գաղտագողի հաճույքից»։ Դիկինսոնը և այլ քննադատներ դատապարտել են մեղեդու ավելի ուշ օգտագործումը «I Vow to Thee, My Country» հայրենասիրական օրհներգում, չնայած Հոլսթի լիարժեք մեղսակցությանը ։
«Սատուրնի» համար Հոլսթը դարձյալ օգտագործեց նախկինում ստեղծված վոկալ ստեղծագործությունը՝ Dirge և Hymeneal, որպես շարժման հիմք, որտեղ կրկնվող ակորդները ներկայացնում են ծերության անողոք մոտեցումը ։ Հաջորդում է «Ուրանը»,որը ունի Բեռլիոզի ֆանտաստիկ սիմֆոնիայի և Դուկասի «Կախարդի աշակերտի» տարրերը, որոնք պատկերում են հրաշագործին, ով «անհետանում է ծխի ամպը մեջ, երբ շարժման ձայնային ազդակը նվազում է fff-ից մինչև ppp մի տարածության մեջ՝ մի քանի ուղղությամբ» ։ «Նեպտունը»՝ վերջին շարժումը, ավարտվում է անխոս կանացի երգչախմբով, որն աստիճանաբար նահանջում է, մի էֆեկտ, որը Ուորաքը նմանեցնում է «չլուծված անժամկետության... երբեք չի ավարտվում, քանի որ տարածությունը չի ավարտվում, այլ հեռանում է դեպի հավերժական լռություն» ։ ]  Բացի «I Vow to Thee...»-ի հետ իր զիջումից, Հոլսթը պնդում էր ամբողջ ստեղծագործության միասնությունը և դեմ էր առանձին շարժումների կատարմանը[9]: Այնուամենայնիվ, Իմոգենը գրել է, որ ստեղծագործությունը «տուժել է հատվածներում որպես ֆոնային երաժշտություն մեջբերվելուց» ։
Հասունություն
«Մոլորակները» ստեղծագործության ընթացքում և դրանից հետո Հոլսթը գրել է բազմաթիվ վոկալ և երգչախմբային ստեղծագործություններ, որոնցից շատերը պատերազմի ժամանակ «Taxted Whitsun» փառատոների համար էին, 1916–1918 թվականներ:Դրանք ներառում են 1916 թվականի Վեց երգչախմբային ժողովրդական երգերը՝ հիմնված West Country մեղեդիների վրա, որոնցից «Swansea Town»՝ իր «բարդ տոնով», Դիկինսոնի կողմից համարվում է ամենահիշարժանը ։ Հոլսթը նսեմացնում էր երաժշտությունը, որպես «արվեստի սահմանափակ ձև», որում «մաներիզմը գրեթե անխուսափելի է», այնուամենայնիվ, կոմպոզիտոր Ալան Գիբսը կարծում է, որ Հոլսթի հավաքածուն առնվազն հավասար է Վոն Ուիլյամսի 1913 թվականի հինգ անգլերեն ժողովրդական երգերին ։
Հոլսթի առաջին կարևոր աշխատանքը «Մոլորակներից» հետո «Հիսուսի օրհներգն» էր, որն ավարտել է 1917 թվականին։ Բառերը գնոստիկական տեքստից են՝ Հովհաննեսի ապոկրիֆ ակտերը, օգտագործելով հունարենից թարգմանությունը, որը Հոլսթը պատրաստել էր Քլիֆորդ Բաքսի և Ջեյն Ջոզեֆի օգնությամբ ։ Ղեկավարը մեկնաբանում է Հիմնի նորարար բնույթը. «Հոլսթը մի կողմ թողեց վիկտորիանական և Էդվարդյան սենտիմենտալ օրատորիոն և ստեղծեց այն տեսակի ստեղծագործությունների նախորդը, որը Ջոն Թավեները, օրինակ, պետք է գրեր 1970-ականներին» ։ Մեթյուզը գրել է, որ հիմնի «էկստատիկ» որակը համապատասխանում է անգլիական երաժշտությանը «գուցե միայն Թիփեթի «The Vision of Saint Augustine» պայթուցիկ ակորդային տեղաշարժերով» ։
Ode to Death (1918–19) ստեղծագործության մեջ Մեթյուզը ընկալում է հանդարտ, զիջող տրամադրությունը որպես «կտրուկ-դեմք»՝ օրհներգի կյանքի բարելավող ոգեղենությունից հետո ։ Ուորաքը վկայակոչում է իր մեկուսացած հանգստությունը․ Իմոջեն Հոլսթը կարծում էր, որ օդում արտահայտվում է Հոլսթի անձնական վերաբերմունքը մահվան նկատմամբ ։1922 թվականին նրա պրեմիերայից ի վեր այս ստեղծագործությունը հազվադեպ է հնչել, չնայած կոմպոզիտոր Էռնեստ Ուոքերը կարծում էր, որ դա Հոլսթի լավագույն ստեղծագործությունն էր մինչ այդ ։
Ազդեցիկ քննադատ Էռնեստ Նյումանը «The Perfect Fool»-ը համարում էր «ժամանակակից բրիտանական օպերաներից լավագույնը», սակայն դրա անսովոր կարճ տեւողությունը (մոտ մեկ ժամ) և պարոդիկ, քմահաճ բնույթը, որը The Times-ը նկարագրում է որպես «փայլուն հանելուկ», ասում է՝ օպերային հիմնական հոսքից դուրս է ։ Օպերայից միայն բալետային երաժշտությունը, որը The Times-ն անվանել է «ամենափայլունը փայլուն պահերով շողացող ստեղծագործության մեջ», պարբերաբար հնչում է 1923 թվականից ։ Հոլսթի լիբրետոն մեծ քննադատության է արժանացել, թեև Էդվին Էվանսը նկատում է օպերայում այն ​​հազվագյուտ վերաբերմունքի մասին, որ կարող է լսվել երգի բառերը ։
Ավելի ուշ ժամանակների գործերը
Նախքան 1924 թվականին իր հարկադիր հանգիստը, Հոլսթը նոր հետաքրքրություն դրսևորեց կոնտրպունտի նկատմամբ՝ 1922 թվականի իր «Ֆուգալ նախերգանքը» ամբողջական նվագախմբի համար և 1923 թվականի նեոդասական ֆուգալ կոնցերտը ֆլեյտայի, հոբոյի և լարերի համար ։ Վերջին տասնամյակում նա միախառնեց երգը և փոքր ստեղծագործությունները հիմնական ստեղծագործությունների և երբեմն նորերի հետ; Ֆլեյտայի, ջութակի և հոբոյի համար 1925 թվականի Տերցետտոն յուրաքանչյուր գործիք նվագում է տարբեր ստեղներով, դա Իմոջենը նշում է որպես Հոլսթի միակ հաջողված կամերային աշխատանքը ։1924 թվականին ավարտված երգչախմբային սիմֆոնիայի մասին Մեթյուզը գրում է,«Իրական որակի մի քանի շարժումներից հետո եզրափակիչը ցնցող հակակլիմաքս է»։ Հոլսթի նախավերջին՝ «At the Boar's Head» (1924) օպերան հիմնված է Շեքսպիրի Հենրի IV-ի պանդոկի մաս 1 և 2 տեսարանների վրա ։ Երաժշտությունը, որը հիմնականում բխում է Սեսիլ Շարփից և այլ հավաքածուներից հավաքված հին անգլերեն մեղեդիներից, ունի արագություն և եռանդ։ [4] Ժամանակակից քննադատ Հարվի Գրեյսը նկատեց ինքնատիպության բացակայությունը, որը, ըստ նրա, «կարելի է ցույց տալ ոչ պակաս համոզիչ կերպով կոմպոզիտորի կողմից նյութի մշակմամբ, քան նրա գյուտով» ։
Egdon Heath-ը(1927) Հոլսթի առաջին խոշոր նվագախմբային աշխատանքն էր «Մոլորակներ»-ից հետո։ Մեթյուզն ամփոփում է երաժշտությունը որպես «անորսալի և անկանխատեսելի հիմնական տարրերով՝ անզարկերակ թափառող մեղեդի [լարերի համար, տխուր փողային երթ և անհանգիստ երաժշտություն լարերի և հոբոյի համար» ։ Մինչև վերջ առեղծվածային պարը, ասում է Մեթյուզը, «տարօրինակ գործի ամենատարօրինակ պահն է» ։ Ավելի հանրաճանաչ հաջողության հասավ A Moorside Suite փողային նվագախումբը, որը գրվել էր 1928 թվականի փողային նվագախմբերի ազգային փառատոնի առաջնության համար:Թեև գրված է հյուսիսային փողային նվագախմբի երաժշտության ավանդույթների համաձայն, սյուիտը, ըստ Շորթի, կրում է Հոլսթի անսխալականությունը։ Տպագիր, «սկսած բացվող Շերցոյի 6/8-ից մինչև ամփոփիչ մարտի եռանդուն մեղեդիական չորրորդները, միջանկյալ Նոկտյուրնը, որը նմանություն ունի Սատուրնի դանդաղաշարժ երթի հետ» ։ Ինչպես «Egdon Heath»-ի դեպքում, որը պատվիրել է որպես սիմֆոնիա, հոդվածը բացահայտում է փողային նվագախմբի այս ստեղծագործության սիմֆոնիկ բնույթը։
Ձայնագրություններ
Հոլսթը որոշ ձայնագրություններ է կատարել՝ վարելով իր իսկ երաժշտությունը։ Կոլումբիայի ընկերության համար նա 1922 թվականին ձայնագրեց Բենի Մորան, «Մարտական երգը» և ամբողջական «Մոլորակները» Լոնդոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ (LSO)՝ օգտագործելով ակուստիկ գործընթացը:Վաղ ձայնագրության սահմանափակումները կանխեցին կանանց ձայնի աստիճանական մարումը «Նեպտունի» վերջում, և ստորին լարերը պետք է փոխարինվեին տուբայով՝ արդյունավետ բաս ձայն ստանալու համար։ Անանուն լարային նվագախմբի հետ 1925 թվականին Հոլսթը ձայնագրել է St Paul's Suite և Country երգը ։ Կոլումբիայի գլխավոր մրցակիցը՝ HMV-ն, թողարկեց նույն երգացանկի որոշ ձայնագրություններ՝ անանուն նվագախմբի հետ, որը ղեկավարում էր Ալբերտ Քոութսը։ Երբ սկսվեց էլեկտրական ձայնագրությունը, ձայնագրման կտրուկ բարելավված որակով, Հոլսթը և LSO-ն նորից ձայնագրեցին «Մոլորակները» շարքը Կոլումբիայի համար» 1926 թվականին ։
LP-ի վաղ ժամանակաշրջանում Հոլսթի երաժշտությունից քիչ բան էր հասանելի սկավառակի վրա։ Նրա ստեղծագործություններից միայն վեցն են թվարկված The Record Guide-ում։ The Planets, The Perfect Fool բալետային երաժշտությունը, Սուրբ Փոլի Սյուիտը և երեք կարճ երգչախմբային ստեղծագործություններ:Ստերեո LP-ի և CD-ի ժամանակներում ամբողջ աշխարհից թողարկվել են The Planets-ի բազմաթիվ ձայնագրություններ՝ նվագախմբերի և դիրիժորների կատարմամբ։ 21-րդ դարի սկզբին հիմնական և շատ փոքր նվագախմբային և երգչախմբային ստեղծագործությունները թողարկվել էին սկավառակի վրա։ The Penguin Guide to Recorded Classical Music-ի 2008 թվականի թողարկումը պարունակում էր յոթ էջ Հոլսթի ստեղծագործությունների ցանկը CD-ով։ Օպերաներից ձայնագրվել են Savitri, The Wandering Scholar, and At the Boar's Head շարքերը ։
Ժառանգություն
Ուորաքն ընդգծում է, որ Հոլսթը բնազդային ըմբռնում է ձեռք բերել, թերևս ավելի շատ, քան ցանկացած անգլիացի կոմպոզիտոր, ժողովրդական երգի կարևորության մասին։ Դրանում նա գտավ «նոր հայեցակարգ ոչ միայն այն մասին, թե ինչպես կարելի է կազմակերպել մեղեդին, այլ այն մասին, թե ինչ ազդեցություն է ունեցել հասուն գեղարվեստական լեզվի զարգացման վրա» ։ Հոլսթը չի հիմնել կամ ղեկավարել կոմպոզիտորական դպրոց. այնուհանդերձ, նա ազդեցություն գործեց ինչպես ժամանակակիցների, այնպես էլ հաջորդների վրա։ Ըստ Շորթի՝ Վոն Ուիլյամսը նկարագրել է Հոլսթին որպես «ամենամեծ ազդեցություն իմ երաժշտության վրա», թեև Մեթյուզը պնդում է, որ յուրաքանչյուրը հավասարապես ազդել է մյուսների վրա ։ Հետագա կոմպոզիտորների շարքում Շորթը ճանաչում է Մայքլ Թիփեթին որպես Հոլսթի «ամենանշանակալի գեղարվեստական ժառանգորդը» և՛ կոմպոզիցիոն ոճի առումով, և՛ այն պատճառով, որ Թիփեթը, ով փոխարինեց Հոլսթին որպես Մորլի քոլեջի երաժշտության տնօրեն, պահպանեց այնտեղ Հոլսթի երաժշտության ոգին ։ Հոլսթի հետ վաղ հանդիպման մասին Թիփեթն ավելի ուշ գրեց. «Հոլսթը կարծես հենց իմ ներսում էր՝ սուր հոգևոր տեսլականով»։ Քենեդին նկատում է, որ «ունկնդիրների նոր սերունդը... Հոլսթին ճանաչեց շատերի ոգեշնչման աղբյուրը, որով նրանք հիանում էին Բրիթենի և Թիփեթի երաժշտության մեջ» ։ Հոլսթի աշակերտ Էդմունդ Ռուբբրան խոստովանեց, թե ինչպես է ինքը և այլ երիտասարդ անգլիացի կոմպոզիտորներ կրկնօրինակել Հոլսթի ոճը ։
Շորթը մեջբերում է այլ անգլիացի կոմպոզիտորների, ովքեր պարտք են Հոլսթին, մասնավորապես՝ Ուիլյամ Ուոլթոնին և Բենջամին Բրիթենին, և ենթադրում է, որ Հոլսթի ազդեցությունը կարող էր զգացվել ավելի հեռուներում։ Ամենից առաջ Շորթը ճանաչում է Հոլսթին որպես ժողովրդի համար կոմպոզիտոր, որը կարծում էր, որ կոմպոզիտորի պարտականությունն է երաժշտություն տրամադրել գործնական նպատակների համար՝ փառատոներ, տոնակատարություններ, արարողություններ, Սուրբ Ծննդյան երգեր կամ պարզ օրհներգեր։ Այսպիսով, ասում է Շորթը, «շատ մարդիկ, ովքեր, հնարավոր է, երբեք չեն լսել Հոլսթի գլխավոր գործերից որևէ մեկը, այնուամենայնիվ, մեծ հաճույք են ստացել լսել կամ երգել այնպիսի փոքրիկ գլուխգործոցներ, ինչպիսին է «In the Bleak Midwinter»երգը ։
2009 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Չիչեսթերի տաճարում Հոլսթի հիշատակին նվիրված համերգներից հետո նոր հուշահամալիր բացվեց՝ նվիրված կոմպոզիտորի մահվան 75-րդ տարելիցին։ Այն մակագրված է Հիսուսի օրհներգի տեքստից՝ «Երկնային ոլորտները մեզ համար երաժշտություն են ստեղծում» ։ 2011 թվականի ապրիլին BBC հեռուստատեսային վավերագրական ֆիլմը՝ «Holst»: «In the Bleak Midwinter» ստեղծագործությունում նկարագրում էր Հոլսթի կյանքը՝ մասնավորապես անդրադառնալով սոցիալիզմին և աշխատավոր մարդկանց գործին նրա աջակցությանը ։ Հոլսթի ծննդավայրը՝ 4 Pittville Terrace (հետագայում հայտնի է որպես 4 Clarence Road) Փիթվիլում, Չելթենհեմ, այժմ Հոլսթի անվան թանգարանն է և բաց է այցելուների համար ։
Ծանոթագրություններ
ՆշումներԾանոթագրություններ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օպերային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բրիտանացիներ Կատեգորիա:Անգլիացի սոցիալիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԵՊՀ ԻՄ հոդվածներ 2023
TDW
TDW (գերմ․` Gesellschaft für verteidigungstechnische Wirksysteme mbH) ուղղորդվող հրթիռների մարտագլխիկներ մշակող և արդյունահանող եվրոպական առաջատար ընկերություն ։ Ընկերությունը հիմնադրվել է 1994 թ․ և ունի 130 աշխատող։ Տեղակայված է Գերմանիայի Շրոբենհաուզեն քաղաքում։ TDW-ն MBDA Deutschland GmbH ընկերության 100% դուստր ձեռնարկությունն է և հանդիսանում է եվրոպական ուղղորդվող զենքերի արտադրությամբ զբաղվող MBDA ընկերության մասը։
Պատմություն
Ընկերությունը ստեղծվել է Շրոբենհաուզեն քաղաքի տեղում 1960-ականներին։ Գործունեությունը սկսվել է որպես Bölkow ընկերության մաս, որը հետագայում գարձել է DASA, ապա՝ Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB)։ Որպես իրավաբանական անձ TDW-ն ստեղծվել է 1994 թ․՝ որպես DASA-ի դուստր ձեռնարկություն։ 1995 թ․ DASA-ի և Dornier GmbH-ի ողջ հրթիռաշինական գործունեությունը միավորվեց LFK-Lenkflugkörpersysteme GmbH ընկերությունում, որի 100% սեփականությունն էր հանդիսանում TDW ընկերությունը։ Այն LFK-ի հետ միասին միացվեց EADS (այժմ՝ Airbus) ընկերությանը, որն էլ 2006 թ․ վաճառեց դրանք եվրոպական հրթիռաշինական MBDA խմբին ։ 2012 թ․ LFK GmbH-ն վերանվանվեց MBDA Deutschland GmbH։ Վիքիլիկսը դիվանագիտական խողովակներով պարզել էր, որ TDW-ը ճանաչվել է որպես օտարեկրյա տարածքում ԱՄՆ-ի ռազմական տեխնիկայի «կարևոր ենթակառուցվածքներից ու հիմնական ռեսուրսներից» մեկը ։
Արտադրանք
TDW-ն ունի հաճախորդներ Ֆրանսիայից, Գերմանիայից, Նորվեգիայից, Շվեդիայից, Թուրքիայից, Միացյալ Թագավորությունից և ԱՄՆ-ից։ Ընկերության արտադրատեսակները ներառում են բոլոր տեսակի մարտագլխիկներ։ Բեկորային/ֆուգասային մարտագլխիկներ և խոցունակության բարձրացման սարքավորումներ, արկեր փակ պաշտպանական կառույցների ոչնչացման և հականավային կիրառությունների համար, կումուլյատիվ էֆեկտներ տանկերի ոչնչացման համար և բազմակի ազդեցության մարտագլխիկներ տարբեր թիրախային կատեգորիաների ոչնչացման համար։ 2012 թ․ ցուցադրվեց նոր մշակված Mk82 մարտագլխիկը, որն օժտված է նորարարական չափանշելի տեխնոլոգիայով, այն ունակ է հարմարեցնելու պայթյունի ազդեցությունը ռազմական թիրախին համապատասխան մակարդակին՝ նվազագույնի հասցնելով ուղեկցվող վնասը ։ Արհեստական բանականությամբ կառավարվող բազմաֆունկցիոնալ պայթուցիչը (PIMPF) դատարկ տարածությունները սենսորի միջոցով գտնող և թիրախային շերտերը հաշվարկող, կիրառության մեջ գտնվող պայթուցիչ է, որն ունի NSM և Taurus տեսակի մարտագլխիկներ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի կազմակերպություններ
Օբուդայի համալսարան
Օբուդայի համալսարան (Óbudai Egyetem, Universitas Budensis), Բուդապեշտի բարձրագույն տեխնիկական ուսումնական հաստատություն, հիմնադրվել է 2000 թվականին, որպես Բուդապեշտի տեխնիկում։ 2010 թվականին համալսարանը վերանվանվել է հին քաղաքի` Օբուդայի անունով, որն այսօր Հունգարիայի մայրաքաղաքի շրջաններից մեկն է։ Ուսումնական կենտրոնը ստեղծվել է երեք պոլիտեխնիկական ինստիտուտների` Դոնաթ Բանկիի տեխնիկական քոլեջի, Կալման Կանդոյի տեխնիկական քոլեջի և Թեթև արդյունաբերության քոլեջի միավորումից։ Ունենալով 13.000 ուսանող` Օբուդայի համալսարանը համարվում է երկրի մեծագույն տեխնիկական համալսարաննեից մեկը։ Բուհը հաջողությամբ ավարտած ուսանողներն ստանում են միջազգային մակարդակով ընդունված դիպլոմ։ Դասավանդողների 40 %-ն ունեն գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ Համալսարանն ունի լայն միջազգային կապեր. համալսարանից յուրաքանչյուր տարի ավելի քան 100 ուսանող ուղարկվում են վերապատրաստման եվրոպական այլ երկներ։
Պատմություն
1370 թվականի վերջին Հունգարիայի Լյուդվիգ I Մեծ թագավորն սկսել է ապագա համալսարանի շենքի մեծածավալ շինարարությունը։ 1395 թվականի հոկտեմբերի 6-ին, տեղական իշխանությունների խնդրանքով, Հռոմի Պապ Բոնիֆաս IX-ն Օբուդայի համալսարանի հիմնադրման մասին հրաման է արձակում. թույլտվությունն արտոնում էր չորս ֆակուլտետներից բաղկացած համալսարան ստեղծել։ Նոր բուհը ներառում էր աստվածաբանության, կանոնիկ իրավունքի, բժշկության և հումանիտար գիտությունների ֆակուլտետներ։ Ստեղծման պահից սկսած Օբուդայի համալսարանը սերտորեն կապված էր Վիեննայի համալսարանի նոր ամբիոնների հետ։
Ֆակուլտետներ
Համալսարանում նախկին պոլիտեխնիկական ինստիտուտների միաձուլմամբ ստեղծվել են հետևյալ ֆակուլտետները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարիայի համալսարաններ Կատեգորիա:Բուդապեշտ
Լև Շթայնբերգ
Լև Շթայնբերգ (ռուսերեն՝ Лев Петрович Штейнберг, ), խորհրդային դիրիժոր և կոմպոզիտոր։
Կենսագրություն
Սովորել է Պետերբուրգի կոնսերվատորիայում։ Աշակերտել է Անտոն Ռուբինշտեյնին և Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովին։
1928 թվականից Մեծ թատրոնի դիրիժորն է եղել։
1937-1938 թվականներին դասավանդել է Մոսկվայի Կոնսերվատորիայում։
Որպես կոմպոզիտոր նա գրել է մեկ բալետ, մեկ օպերա, 3 սիմֆոնիա և մեկ կանտատ։
Ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ։
Բոլատյան
Բոլատյան, հայկական ազգանուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
(6520) Սուգավա
(6520) Սուգավա (Sugawa), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի ապրիլի 16-ին Սատորու Օտոմոյի և Օսամու Մուրամացուի կողմից Կիյոսատոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,342586 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8806 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8045 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1309,61 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,274891 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,79° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սատորու Օտոմոյի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Օսամու Մուրամացուի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սուրովցևո (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Սուրովցևո (Суровцево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 20 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Օբլու
Օբլու (Oblu), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Կաիու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Կաիու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Վեկտորական տարածություն
Վեկտորական տարածություն (հաճախ՝ գծային տարածություն), վեկտորների խումբ, որոնք կարող են գումարվել իրար կամ բազմապատկվել թվով (սկալյարով)։ Սկալյարները հաճախ վերցվում են իրական թվերից, բայց գոյություն ունեն վեկտորական տարածություններ, որոնց համար սկալյար բազմապատկումը սահմանված է կոմպլեքս թվերով, ռացիոնալ թվեր կամ ցանկացած այլ դաշտով։ Վեկտորական տարածությունում վեկտորների գումարումը և սկալյարով բազմապատկումը պետք է բավարարի որոշոկի աքսիոմների։
Էվկլիդեսյան վեկտորները վեկտորական տարածության օրինակներ են։ Նրանք արտահայտում են ֆիզիկական մեծություններ, ինչպես օրինակ՝ ուժ (ցանկացած նույն տեսակի երկու ուժ կարող է գումարվել, և բազմապատկվել սկալյարով)։ Նույն սկզբունքով, բայց ավելի երկրաչափական տեսանկյունից, եռաչափ տարածության մեջ տեղափոխությունն արտահայտող վեկտորները վեկտորական տարածության օրինակներ են։ Վեկտորական տարածությունում վեկտորները պարտադիր չէ, որ սլաքների տեսք ունենան նախորդ օրինակների նման․ վեկտորները՝ որոշակի հատկություններով աբստրակտ մաթեմատիկական օբյեկտներ են, որոնք երբեմն կարող են պատկերվել սլաքների տեսքով։
Հատկություններ
Վերոհիշյալ գործողությունները՝ գումարումը և բազմապատկումը, բավարարում են հետևյալ ութ աքսիոմներին՝
Գծային տարածության բազիս և չափողականություն
L գծային տարածության x, y, z... էլեմենտները կոչվում են գծորեն կախված, եթե գոյություն ունեն այնպիսին, որ միաժամանակ զերո չեն և :
L գծային տարածության x, y, z... էլեմենտները կոչվում են գծորեն անկախ, եթե գոյություն չունեն նման սկալյարներ, այսինքն այդ համախմբից չկա այնպիսին, որը կարտահայտվի մյուսների գծային կոմբինացիաով։
Եթե էլեմենտների համախումբը պարունակում է զրոյական էլեմենտը, հետևաբար դրանք գծորեն կախված են։ L գծային տարածության համախումբը կոչվում է բազիս այդ տարածության մեջ, եթե դրանք գծորեն անկախ են և այդ տարածության կամայական x էլեմենտի համար գոյություն ունեն այնպիսի  սկալյարներ, որ
Կատեգորիա:Գծային հանրահաշիվ Կատեգորիա:Ֆիզիկայի հասկացություններ
Բեմա
Բեմա (Bema), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Սոնդրիո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 144 մարդ։ Գտնվում է Հռոմից 530 կմ և 24 կմ Սոնդրիո քաղաքից հեռավորության վրա։ Զբաղեցնում է 18 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 23010, հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0342:
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը սուրբ Բարդուղիմեոսն է։ Ամեն տարվա օգոստոսի 24-ին այստեղ տեղի է ունենում փառատոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Լոմբարդիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ո՞վ է հորինել անիվը
«Ո՞վ է հորինել անիվը» («Кто придумал колесо?»), խորհրդային երիտասարդական գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վլադիմիր Շրեդելը 1966 թվականին «Լենֆիլմ» ստուդիայում Վլադիմիր Կրակովսկու «Վերադարձ դեպի հորիզոն» («Возвращение к горизонту») վիպակի հիման վրա ։
Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 1967 թվականի ապրիլի 24-ին։
Սուժե
Լիրիկական ֆիլմ է առաջին սիրո և ինքնուրույն կյանքի առաջին փորձերի մասին։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Սևա Լոսևը աշխատանքի է ընդունվում քիմկոմբինատում։ Ֆիլմի հերոսը բանվոր տղա է, հետաքրքրասեր և խոհուն, երբեմն դյուրահավատ է մարդկանց նկատմամբ, երբեմն էլ ավելորդ կասկածամիտ է ու դյուրագրգիռ («Երևի վատ բնավորություն ունեմ», — խոստովանում է նա ֆիլմի վերջին կադրում՝ դիմելով հանդիսատեսին)։ Սիրո, բարեկամության, աշխատանքի հարցում ամեն ինչ հարթ չէ, ամեն ինչ միանգամից չի ստացվում, բայց նա համառորեն փնտրում է իր տեղը կյանքում, իր իսկական կոչումը։ Երիտասարդի բնավորության կայացման միջոցով նա հասնում է մարդկանց առջև իր գործերի համար բարձր պատասխանատվության գիտակցման։
Դերերում
Ֆիլմում հնչում է կոմպոզիտոր Իսահակ Շվարցի «Облако напрокат» երգը (տեքստը՝ Գենադի Շպալիկովի) և «Каникулы любви» («У моря, у синего моря») երգը ճապոնական դուետի կատարմամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1966 ֆիլմեր Կատեգորիա:«Լենֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ
Հարոլդ I (Անգլիայի թագավոր)
Հարոլդ I Նապաստակի թաթ (Harold Harefoot, ), 1035-1040 թթ. Անգլիայի թագավոր Քնյութլինգների արքայատոհմից։
Ըստ ավանդության «նապաստակի թաթ» մականունը ստացել է որսորդական հմտությունների և արագավազ լինելու համար։
Կենսագրություն
Հարոլդը Անգլիայի, Դանիայի և Նորվեգիայի թագավոր Կնուդի և Էլֆգիֆ Նորթhեմպտանցու ապօրինի որդին էր։
1035 թվականին Կնուդ Մեծի մահվանից հետո Անգլիայի և Դանիայի գահը պետք է ժառանգեր Կնուդի միակ օրինական ժառանգ Հարդեկունդը, ով հոր կյանքի վերջին տարիներին Դանիայի կառավարիչն էր։ Սակայն Նորվեգիայի թագավոր Մագնուս I-ի հարձակումը խանգարում է Հադեկունդին գնալ Անգլիա և մասնակցել թագադրման արարողությանը։ Սրանից օգտվեցին անգլիական մագնատների մի մասը՝ Էռլ Լեոֆիկի և Էլֆգիֆ Նորթեմտոնցու գլխավորությամբ, ովքեր առաջարկում էին երկրի գահապահությունը հանձնել Հարոլդին։ 1036 թվականի սկզբին Օքսֆորդում կայացած խորհրդի ժամանակ Հարոլդը և Հարդեկունդը գալիս են փոխհամաձայնության․ Հարոլդը դառնում էր Անգլիայի գահապահ, իսկ թագուհի-մայր Էմմա Նոթմանդացուն էր մնում արքունիքը, հուսկերների գվարդիան և հսկողությունը արքունական գանձարանի վրա։ Այնուամենայնիվ Հարոլդը հարձակվում է Վինչեսթրում գտնվող Էմմայի նստավայրի վրա և գրավում գանձարանը։ 1037 թվականի վերջին Անգլիայի բոլոր մագնատները ընդունում են Հարոլդին որպես թագավոր, իսկ Էմման փախչում է երկրից։
Ըստ որոշ պատմաբանների, Հարոլդի կառավարման ժամանակ երկրի իշխանությունը փաստացիորեն պատկանում էր նրա մորը՝ Էլֆգիֆին։ 1036 թվականին Անգլիայում է լինում Էթելրեդ II-ի կրտսեր որդին՝ Ալֆրեդ Էթելինգը, ով իրավունք ուներ անգլիական գահի համար։ Վախենալով որ նրա ներկայությունը կվտանգի Հարոլդի իշխանությունը, վերջինիս կողմնակիցները Էռլ Հոդվինի գլխավորդությամբ գողանում են Ալֆրեդին։ Դրանից հետո հանում են նրա աչքերը և նա շուտով մահանում է։ Ալֆրեդ Էտելինգի մահը Հարոլդի դեմ է հանում ոչ միայն Հարդեկունդին, ով մահացածի եղբայրն էր, այլ նաև Նորմանդիայի դուքսին, որի պաշտպանության ներքո էր գտնվում Ալֆրեդը։
Հարոլդի դիրքերը Անգլիայում բավական ամուր էին։ Նրա գահակալման ընթացքում դժգոհության և ապստամբության ոչ մի դեպք չի գրանցվել։ Սակայն Հարդեկունդը Դանիայում հարձակում է կազմակերպում։ 1039 թվականին, Նորվեգիայի հետ համաձայանության գալով, Հարդեկունդը հավաքում է մեծ նավատորմ և գնում Անգլիան գրավելու։ Սակայն պատերազմ չի լինում, քանի որ 1040 թվականի մարտի 17-ին Հարոլդ I-ը մահանում է։ Հարդեկունդը գալիս է Ուեսեքե և հռչակվում թագավոր։ Հարոլդի մարմինը հանվում է Ուեստմինստերյան աբբայությունից և նետվում Թեմզայի ճահիճների մեջ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Անգլիայի միապետներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ
Կաբիրիայի գիշերները
«Կաբիրիայի գիշերները» (Le notti di Cabiria), Ֆեդերիկո Ֆելինիի դրամատիկ ֆիլմը մարմնավաճառուհի Կաբիրիայի մասին, ում դերակատարը ռեժիսորի կինն էր՝ Ջուլիետա Մազինան։ Ֆիլմն արժանացել է 1957 թվականի Կաննի կինոփառատոնի երկու մրցանակի, ներառյալ լավագույն դերասանուհու մրցանակը, «Օսկար» մրցանակի՝ Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ անվանակարգում, և 1957 թվականի Սան Սեբաստիանի միջազգային ամենամյա փառատոնի լավագույն դերասանուհու մրցանակի։ Ֆիլմը գտնվում է «IMDb վարկածի 250 լավագույն ֆիլմեր»-ի ցանկում։
Սյուժեն
Ֆիլմի գլխավոր հերոսուհին՝ Կաբիրիան առանց հանձնվելու փնտրում է իր «մեծ սերը»։ Սակայն կյանքն անընդհատ նրան տհաճ ու անսպասելի անակնկալներ է անում և հերոսուհու փնտրտուքները վերածում իսկական ցավի։ Կաբիրիային հանդիպած բոլոր մարդիկ միայն օգտագործում են նրան իրենց անձնական հետաքրքրությունների ու շահերի համար։ Բայց հուսահատված Կաբիրիան չի դադարում աղոթել Սուրբ Աստվածամորը և խնդրել նրանից հնարավորություն տալ իրեն վերափոխել սեփական կյանքը։
Եվ վերջապես, իր կենսական ապրուստը մարմնավաճառությամբ վաստակող Կաբիրիան հանդիպում է իր տղամարդուն։ Դա Օսկարն էր, ով հայտնվեց կրկեսի հիպնոսային համարից հետո։ Օսկարը սովորական հաշվապահ էր աշխատում բավականին մեծ ընկերությունում և Կաբիրիային պայծառ ու անհոգ ապագա էր խոստանում։ Կաբիրիան՝ անսահման երջանիկ այն մտքից, որ վերջապես կարող է փոխել իր կյանքը, սիրահարվում է։ Նա վաճառում է իր տնակը և գնում իր սիրելիի մոտ…
Ճակատագրի հաջորդ դաժան քայլը Կաբիրիայի սրտին մահացու հարված է հասցնում։ Օսկարը վճռել էր վերցնել գումարն ու սպանել նրան։ Նա նույնպես օգտագործեց Կաբիրիային։ Բայց հերոսուհին չչարացավ ո՛չ չարագործի, ո՛չ ճակատագրի նկատմամբ։ Կյանքից այլևս ոչինչ չակնկալող Կաբիրիան քայլում էր փողոցով ու անցորդներին նվիրում իր անկրկնելի ժպիտը…
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1957 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆեդերիկո Ֆելինիի ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Իտալական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:1950-ականների ֆիլմեր
Ստեղծագործականության հոգեբանություն
Ստեղծագործականության հոգեբանություն, հոգեբանության բաժին, մարդուն  սովորեցնում է նորի, յուրահատուկի ստեղծումը  գործունեության տարբեր ոլորտներում, ամենից առաջ գիտության, տեխնիկայի, արվեստի, ինչպես նաև առօրյա կյանքում մարդու ստեղծագործական ներուժի ձևավորման, զարգացման և կառուցման մեջ ։
Ստեղծագործական հոգեբանությունը հոգեբանության մաս է, մշակված ընդհանուր հոգեբանությունից, անձի հոգեբանությունից և դիֆերենցիալ հոգեբանությունից։ Գիտության այս ճյուղը ուսումնասիրում է ստեղծագործական գործունեության կառուցվածքի, կարգավորման և զարգացման հոգեբանական օրինաչափությունները, ինչպես նաև ստեղծագործական առանձնահատկությունները, բնավորության հնարավորությունները ։
Ստեղծագործականության հոգեբանությունը ուղղված է այնպիսի երևույթների բացահայտմանը, որոնք մարդուն դարձնում են ակտիվ ստեղծագործող ։
Ստեղծագործականության հոգեբանությունը  հոգեբանության բարդ բաժիններից մեկն է՝ նորի և յուրահատուկի քննադատության  անորոշության պատճառով ։
Ստեղծագործական հոգեբանությունը ներկայացված է հոգեբանության տարբեր ուղղություններում՝  մշակույթա-պատմական մոտեցման, գործունեության տեսության, հոգեվերլուծության, գեշտալտ-տեսության, էքզիստենցիալիզմի, հումանիտար ուղղության և կոգնիտիվ հոգեբանության մեջ։ Ստեղծագործական հոգեբանությունը մեծ դեր ունի նաև այլ գիտությունների՝ փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, տնտեսության, մենեջմենթի, գովազդի, մարքեթինգի, ինֆորմատիկայի, մանկավարժության, արվեստագիտության համար ։
Ստեղծագործականության խնդիրների նշանակություն
Տեսական պլանում ստեղծագործականությունը իրենից ներկայացնում է ուսումնասիրության համակարգված օբյեկտ՝ դառնալով օրինակ շատ գիտությունների համար։ Հոգեբանության համար ստեղծագործականություն հասկացությունը համարվում է գլխավոր թեմաներից մեկը։ Դա կապված է այն երևույթի հետ, որ իր գործողությունների մեջ տարբեր տեսանկյուններում փաստացի առաջանում են բոլոր հոգեբանական գործընթացները՝ կոգնիտիվ, աֆֆեկտիվ, կամային։ Թեմայի պրակտիկ նշանակությունը մեծանում է այն պատճառով, որ ներկա ժամանակում զարգացումը,  կապված աշխատանքի  բնույթի վերափոխման հետ, ստեղծագործականության դերը  մարդու կյանքում հաճախ մեծանում է ։
Անտիկ շրջան
Անտիկ փիլիսոփաների համար ստեղծագործականությունը ներկայանում էր երկու ձևով՝ որպես աստվածային, տիեզերքի ծննդի գործողություն, և որպես մարդկային, արվեստ, մարդ։ Արիստոտելը ժխտում էր աստվածային արարումը, պնդելով, որ ստեղծագործականությունը նորի և յուրօրինակի ստեղծում է։ Պլատոնն ասում էր, որ արարելու հնարավորությունը ենթակա է զննման ։
XIX—XX դդ․
Ստեղծագործականության հոգեբանությունը առաջացավ 19-20 դարերում, դեռևս չհամարվելով գիտության առանձին ոլորտ, այն դիտվում էր որպես  ստեղծագործականության որոշակի ուղղություն։ Դրանց աղբյուրները եղել են կենսագրությունները, ինքնակենսագրությունները, գրական ստեղծագործությունները։ Գիտնականները միավորում էին ստացված նյութերը և առանձնացնում էին ստեղծագործականության հնարավորությունների տեսակները,  անձի ստեղծագործականության որակը, ստեղծագործական գործընթացի փուլերը, նկարագրում էին ստեղծագործականության բնույթը։ Փորձարարական հոգեբանության զարգացումը ազդեց ստեղծագործականության հոգեբանության ուսումնասիրության հնարավորությունների վրա։ Սկսեցին օգտագործել ակտիվ մեթոդներ՝  սկզբնական տվյալների ստացման համար։ Հոգեբանները օգտագործում էին այնպիսի մեթոդներ, ինչպես հարցաթերթիկը, հարցազրույցը, անց էին կացնում փորձարարական ուսումնասիրություններ։ Այդ օրինակով  ստեղծագործականությունը ուսումնասիրվում էր տարբեր կողմերից։ Ստեղծագործականության հոգեբանությունը վերածվեց խառը գիտության, այն իր մեջ ներառում էր հոգեբանական, փիլիսոփայական, գեղագիտական, տեխնիկական և այլ մտքեր ։
Գիտա-տեխնիկական հեղափոխություն
Հոգեբանության նոր տիպի զարգացման պայմանը՝ որպես գիտական ստեղծագործականության,  առաջացավ գիտա-տեխնիկական հեղափոխության իրավիճակում, երբ էականորեն ծագեց ստեղծագործական գործունեության արդյունավետ ուղղության պահանջմունքը, հատկապես գիտության մեջ և տեխնիկայում։ Հասարակության մեջ առաջացավ պահանջ՝ անհրաժեշտ դարձավ «ստեղծել» ստեղծարար աշխատողներ, խթանել նրանց ստեղծագործական աշխատանքը, ստեղծել մոտիվացիայի պայմաններ, ձևավորել ստեղծագործական խմբեր։ Այս պահանջմունքին ի պատասխան առանձնացավ մի  ուղղություն, որն ուսումնասիրում էր գիտական և տեխնիկական ստեղծագործությունը։ 1950 թվականին ամերիկացի հոգեբան Դ․ Գիլֆորդը իր գործընկերներին առաջարկեց ըստ զուգորդման ընդլայնել ստեղծագործականության հոգեբանության ոլորտի ուսումնասիրությունները։ Այնուամենայնիվ, որոնք առաջացան ստեղծագործականության հոգեբանության ոլորտում, չկարողացան բավարարել իրենց առջև դրված խնդիրը։ Առաջացան բազմաթիվ ուսումնասիրություններ, որոնք համակարգված չէին  և դրդում էին գործունեության արդյունավետության իջեցմանը։ Աշխատանքի առատությունը դուրս եկավ իր ընդհանուր հնարավորությունների շրջանակներից ։
Ստեղծագործականության հիմքերը՝ ըստ հոգեբանության խորացված ուղղությունների
Հոգեբանությունը ստեղծագործականության  հոգեվերլուծությունն  է՝ սկզբնականորեն ուղղված հոգեբանությանը։ Ստեղծվել է Զ․ Ֆրոյդի կողմից, դիտվում է  երկու հիմնական  տեսանկյունից՝ մոտիվացիա և ստեղծագործականության անգիտակցական բաղադրամասեր։ Համաձայն Զ․ Ֆրոյդի, ստեղծագործագանության շարժառիթները  կապված են էրոսի (կյանքի ձգտում) հետ  և համարվում են սեռական ցանկություններից առաջացած։ Ըստ Ֆրոդի անգիտակցականը «հոգեկանի ամենաստեղծագործական մասն է» ։
Կ․ Յունգը՝ անալիտիկ հոգեբանության հիմնադիրը, մարդու մեջ առանձնացնում է երկու սկզբունք՝ անձնային և ստեղծագործական, որոնք գտնվում են անալիտիկ հարաբերությունների մեջ ։ Նա նկատեց, որ ապագա հոգեբանական իրավիճակների, նոր մտքերի սկիզբը կոլեկտիվ անգիտակցականի նախատիպեր են։ Նրանք համարվում են ստեղծագործականության ներշնչման աղբյուրներ։
Ըստ Է․ Նոյմանի, ստեղծագործականության գործընթացներին տիրապետում է անգիտակցականը, որն ստեղծում է իր ձևերն ինքնաբերաբար, ինչպես դա անում է բնությունը, որը ատոմից և բյուրեղից մինչև օրգանական կյանք և մոլորակային համակարգ ինքնաբերաբար ստեղծում է ձևեր, որոնք կարող են մարդու վրա տպավորություն թողնել իրենց գեղեցկությամբ։
Կոլեկտիվ անգիտակցականի նախատիպերը համարվում են անձև կառույցներ, որոնք արվեստի մեջ տեսանելի պատկերներ են ձեռք բերում ։
Անհատական հոգեբանության հիմնադիր Ա․ Ադլերը կարծում էր, որ յուրաքանչյուր մարդ ունի ստեղծագործական ուժ, որի շնորհիվ կարող է կառավարել սեփական կյանքը։ Նրա ստեղծագործականության կոմպենսացիոն տեսությունը, գիտությունը, արվեստը  և մշակույթի այլ ոլորտներ դիտում է որպես  մարդու սեփական թերությունների կոմպենասացիայի հնարավորություն ։
Ստեղծագործականության տեսությունը՝ ըստ գեշտալտ հոգեբանության
Գեշտալտ հոգեբանության տեսանկյունից ստեղծագործականությունը մտածողության գործընթացում առանձին փաստերի «միացում» է ։  Գեշտալտ հոգեբանության ներկայացուցիչ Մ․ Վերտգեյմերը զբաղվել է ստեղծագործական մտածողության ուսումնասիրությամբ։ Մշակված մեթոդի հիման վրա նա ուսումնասիրեց մտածողության փուլերը։ Գեշտալտ հոգեբանության հետազոտության համատեքստում գիտական շրջանառության մեջ եղել են հետևյալ հասկացությունները՝ «խնդրահարույց իրավիճակ», «ինսայթ», «արդյունավետ մտածողություն», «վերամիավորվածություն» ։ Մ․ Վերտգեյմերը Ա․ Էյնշտեյնի հետ զրույցներում հետազոտել և բացատրել է ֆիզիկայում ստեղծագործականության մտածողության դերը՝  օգտվելով նրա հարաբերականության տեսությունից։ Ստեղծագործական գործընթացը  ստեղծագործական արդյունքի հետ կապելը չհաջողվեց։ Նրա կարծիքով, սուբյեկտի ստեղծագործական ակտիվությունը թաքնված է նոր մտքերի առաջացման մեջ ոչ միայն  Ֆիզիկայում, այլև  հոգեբանության մեջ ։
Ստեղծագործականությունը՝ ըստ կոգնիտիվ տեսության
Ջ․ Քելլին ստեղծագործականությունը դիտում էր որպես այլընտրանքային բանականություն։ Նա մշակեց ստեղծագործականությունը և ստեղծագործական անհատականությունները, որն առաջինը ներկայացրեց այլընրանքային, ենթադրական  մտածողությունը։ Ըստ Ջ․ Քելիի կյանքը ստեղծագործական հետազոտական գործընթաց է ։ Համաձայն նրա դիրքորոշման անհատականությունը կառույցի յուրահատուկ համակարգ է, որը նա օգտագործում է կյանքի փորձի մեկնաբանության համար՝ աշխարհի սեփական մոդելի ստեղծում ։
Հումանիտար տեսություն
Ա․ Մասլոուն ստեղծագործականությունը դիտում էր որպես մարդու առանձնահատուկ ֆունկցիա, որը օգնում էր նրան ինքնաարտահայտման համար։ Ըստ նրա ստեղծագործականության հնարավորությունը համարվում է բնածին, և հատուկ տաղանդի կարիք չունի։ Կ․ Ռոջերսը ստեղծագործականությունը դիտում էր որպես յուրահատուկ երևույթ, նա համարում էր, որ կյանքը և աշխարհընկալումը ստեղծագործական ակտ է ։ Նա ստեղծագործականությունը նշեց որպես նոր արտադրանքի ստեղծում գործողությունների օգնությամբ ։
Ստեղծագործական անհատականության զարգացման տեսություն
Տեսության հեղինակը համարվում է Գ․ Ս․ Ալտշուլլերը։ Նա կարծում էր, որ ստեղծագործականության հնարավորությունը ոչ թե տաղանդն է, այլ մարդու բնույթը։ Ստեղծագործականությունը իրականացվում է ինտելեկտուալ և հոգեկան գործունեության մեջ։ Ստեղծագործական հնարավորություններ ունի յուրաքանչյուր մարդ, միայն պետք է, որ նրանք անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծեն դրա իրականացման համար։  Ստեղծագործական անհատականության զարգացման գլխավոր միջոցը համարվում է ինքնակատարելագործումը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոգեբանություն
Պրուդի (գյուղ, Սովետսկիի շրջան)
Պրուդի (Пруди, Ableş), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սովետսկիի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Աբլեշ։
Սիմոն Պապոյան
Սիմոն Ավետիքի Պապոյան, հայ ճառագայթաբան-ուռուցքաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1961), պրոֆեսոր (1962): ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1968): ՌԴ ԲԳԱ ակադեմիկոս (1999):
Պրուդի (գյուղ, Սովետսկիի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պրուդի գյուղում բնակվում էր 2 747 մարդ։
Սիմոն Պապոյան
Կենսագրություն
Սիմոն Պապոյանը ծնվել է 1925 թվականի հունվարի 6-ին, Աշտարակ քաղաքում։ 1946 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1961-1970 թվականներին եղել է Երևանի բժշկական ճառագայթաբանության ինստիտուտի տնօրեն, 1970-1995 թվականներին՝ ճառագայթային անվտանգության լաբորատորիայի վարիչ, 1997 թվականից՝ ճառագայթային ախտորոշման մեթոդական կենտրոնի խորհրդական։ Զբաղվել է ճառագայթաակտիվ և անդրամանուշակագույն ճառագայթների ուռուցքածին հատկությունների, ուռուցքների դեղաբուժության հարցերով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճառագայթաբաններ Կատեգորիա:Հայ ուռուցքաբաններ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ