cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կանտուծիլի
Հայասա կատարած արշավանքները
Մ.թ.ա. 14-րդ դարի սկզբին Նոր Խեթական թագավորության թագավոր Թութհալիաս Գ-ի դեպի Հայասա, որտեղ արդեն թագավորում էր Կարաննին (Կարաննիս), ձեռնարկած արշավանքի մասին գրել է նրա թոռը՝ Մուրսիլիս Բ-ն (մ.թ.ա. 1340 - մ.թ.ա. 1320): Ըստ Մուրսիլիս Բ-ի արձանագրության Թութհալիասը՝ նրա պապը, Հայասա երկրի հետիոտն զինվորներին և կառամարտիկներին հաղթել է, ապա Խաթթի երկրի (Խեթական թագավորություն) հետիոտն զինվորներին և կառամարտիկներին թողել խեթական զորքի գլխավոր հրամանատար Կանտուծիլիի մոտ, որից հետո նրանց վերադարձրել իր երկիր։ Ըստ մեկ այլ արձանագրության Թութհալիաս Գ-ն Կանտուծիլիին ուղարկում է Հայասայի դեմ, Հայասային պատերազմ հայտարարում ու նրա հետևից գնում դեպի Հայասա։ Այս պատերազմի ժամանակ խեթական բանակը գրավում է Արծիյա քաղաքը և նրա ողջ ունեցվածքը ենթարկում ավարի ։ Վճռական ճակատամարտը Կումմախա քաղաքի մոտ առավելություն չի տվել խեթերին։ Մ.թ.ա. 1397 թվականին խեթերը հաղթել են Կարաննիին՝ Կաթխալաիայի (Կապադովկիայում) ճակատամարտում։ Զարգացնելով հաջողությունը, Խեթերը կրկին հարձակվում են Ծոփքի վրա, բայց ետ են շպրտվում։ Նույն թվականին տեղի է ունենում Անիի ճակատամարտը, որի արդյունքում խեթերի զորքերը ստիպված են լինում նահանջել։ Պատերազմը տևում է մինչև մ.թ.ա. 1380 թվականը։ Կարաննիի բանակը մի քանի անգամ հարձակվում է Խեթերի թագավորության վրա և ավերում այն։ Մ.թ.ա․ 1380 թվականին Կարաննիին նույնիսկ հաջողվեց գրավել մայրաքաղաք Հատտուսան և այրել այն։ Վրեժի համար՝ տարիներ շարունակ պատերազմը շարունակվում էր։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հեթական թագավորություն Կատեգորիա:Ռազմական գործիչներ
15 cm sFH 13
15 cm sFH 13, լրիվ անվանումը 15 cm schwere Feldhaubitze 1913 (1913 թվականի 15 սանտիմետրանոց ծանր դաշտային հաուբից), գերմանական ծանր հաուբիցը երկու համաշխարհային պատերազմների ժամանակներից է։ Եղել է նաև Թուրքիայի, Բելգիայի և Նիդեռլանդների զինանոցում։
Պատմություն
Այս հաուբիցը փոխարինել է նույն 15 cm sFH 02 տրամաչափի հաուբիցին։ Նույն զինամթերքի հետ բարելի երկարության ավելացման հաշվին բեռնախցիկի ռեսուրսն աճել է 15 տոկոսով։ Մինչև պատերազմի ավարտը հաուբիցը Գերմանական կայսրության սպառազինությունն էր, Վերսալյան աշխարհից հետո այդ զենքերի մեծ մասը փոխանցվել է Բելգիային և Նիդեռլանդներին՝ որպես ռազմական ռեպարացիաներ (Բելգիայում նրանք ստացել են Obusier de 150 L/17 անվանումը) ։
Մինչև 1933 թվականը նա մնացել էր ծանր զենքի միակ տեսակը, որը թաքցնում էին գերմանացիները։ 1933 թվականին նացիոնալ-սոցիալիստների իշխանության գալուց հետո նոր հաուբիցա է դարձել 15 cm sFH 18-ը, իսկ 1913 թվականի նմուշի հին հաուբիցան հանձնվել է պահուստային ստորաբաժանումներ ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբնական փուլում այդ հաուբիցների մարտկոցները մասնակցել են հրետակոծություններին Հոլանդիայի, Բելգիայի, Ֆրանսիայի և Լյուքսեմբուրգի օկուպացիայի ընթացքում։  Գրավված ռազմադաշտային հաուբիցները ստացել են 15 cm sFH 409(b) (բելգիական) և 406(h) (հոլանդական) կոդային նշաններ ։
1942 թվականի ամռանը 40 դաշտային զենքեր տեղադրվեցին Marder I-ի նոր ինքնագնացքների վրա, որոնք վերափոխվեցին Lorraine 37L ֆրանսիական ռազմատիեզերական զրահամեքենաներից, դրանք հուլիս-օգոստոս ամիսներին մեկնեցին Հյուսիսային Աֆրիկա։ Ավելի ուշ վերափոխվեցին ևս 54 մեքենաներ։ Նրանց մի մասը ստացել է 1943 թվականի ամռանը ձևավորված 21-րդ տանկային դիվիզիան, որը մասնակցել է Նորմանդիայի պաշտպանությանը ։ Այդ պահին Ֆրանսիայում 54 ինքնագնաց հրացաններ են եղել։
Յուրաքանչյուր հաուբիցի զանգվածը գերազանցել է 2,2 տոննան, մոտ 39,17 կգ զանգվածով կրակոցները կարող էին իրականացվել մինչև 8900 մ հեռավորության վրա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1913 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Հաուբիցներ
Բենիսանետ
Բենիսանետ (Benisanet, Benissanet, Benissanet), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Տառագոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ռիբերա դ'էբրե շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 23,1 կմ2։ Բնակչությունը՝ 1263 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Էլսա Անդերսոն
Էլսա Թերեսիա֊Անդերսոն, Շվեդիայի առաջին կին օդաչուն և հմուտ պարաշյուտիստը։
Նա աղքատ գյուղացու դուստր էր Սկոնե նահանգի Ստրովելստորպ քաղաքում։ Մայրը մահացավ, երբ նա վեց տարեկան էր։ Ավագ եղբայրը լքեց ընտանիքը և նոր կյանք փնտրեց Ամերիկայում։
Միշտ վճռականություն և խիզախություն ցուցաբերելով՝ նա ցանկանում էր դառնալ ավելին, քան պարզապես գյուղացու կին, ուստի 1920 թվականին 21 տարեկանում նա սովորեց թռչել՝ դառնալով Շվեդիայի առաջին կին օդաչուն։ Նա ուներ «no. 203» վկայական։ Չբավարարվելով դրանով, նա գնաց Գերմանիա՝ պարաշյուտով թռչել սովորելու։
1922 թվականին Անդերսոնը զոհվեց Շվեդիայի Ասկերունդ քաղաքում իր երրորդ թռիչքի ժամանակ։ Հազարավոր հանդիսատեսներ հավաքվել էին ներքևում՝ սառած Ալսեն լճի սառույցի վրա։ Նա խնդիրներ ունեցավ պարաշյուտը արձակելու հետ կապված, որը բացահայտվեց միայն գետնից փոքր հեռավորության վրա և նա ուժգին բախվեց գետնին։
1926 թվականին շվեդական Աերո ակումբը որպես հուշարձան երեք մետր բարձրությամբ կոթող կանգնեցրեց այն վայրում, որտեղ նրան գտել են մահացած։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կին օդաչուներ Կատեգորիա:Պարաշյուտային սպորտ Կատեգորիա:Ավիապատահարներ Կատեգորիա:Ավիավթարից զոհվածներ
Երկուսից հինգ (մուլտֆիլմ)
Երկուսից հինգ (От двух до пяти), մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը նկարահանվել է ըստ Կոռնեյ Չուկովսկու նույնանուն գրքի։
Ֆիլմում օգտագործվում են Յուրի Աննենկովի, Սերգեյ Չեխոնինի, Վլադիմիր Կոնաշևիչի, Նիկոլայ Ռադլովի և Կուկրինիքսների նկարները։
Սյուժե
Մուլտֆիլմում պատմում է երեխանների` նոր բառեր և արտահայտություններ ստեղծելու զարմանալի կարողությունների մասին, որոնք մեկնաբանում են երևույթներն ըստ իրենց հասկացածի։ Դրանք են` «սուզվում է», «հետ է սուզվում», «շրջազգեստը նույն տաբատն է, միայն թե` մեկ փողքով» և այլ նմանատիպ արտահայտություններ։ Նկարահանվել է ըստ Կոռնեյ Չուկովսկու համանուն գրքի մոտիվների, որտեղ հավաքված են շատ զվարճալի և մանկական դիպուկ արտահայտություններ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1983 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Կոռնեյ Չուկովսկու ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր երեխաների մասին
Բով (Սոմի գավառ)
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 2976 մարդ, բնակչության խտությունը` 117.30 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 25.37 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 110 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 9 կմ հարավ-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1942 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 1410-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 532։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,6 %։ 1410 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1287 անձ (660 տղամարդ և 627 կին)։ Գործազուրկ են եղել 123 անձ (65 տղամարդ և 58 կին)։ 532 անաշխատունակներից 174-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 251-ը` թոշակառուներ, իսկ 107-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ամերիկայի թանգարան
Մադրիդի Ամերիկայի թանգարանը (իսպ. Museo de América), Հարավային և Հյուսիսային Ամերիկաների պատմության մասին պատմող խոշորագույն թանգարաններից մեկն է։ Համարվում է ազգային և ներառում է իր մեջ գեղարվեստական, հնէաբանական և էթնոլոգիական պարունակությամբ հավաքածուներ մինչկոլումբոսական ժամանակներից մինչև Ամերիկայի նվաճումը։
Պատմություն
Հիմնադրվել է 1941 թվականի ապրիլի 19-ին, իսկ 1962 թվականին բոլոր բյուջեները տեղափոխվել են ներկայիս շինությունը կառուցած ճարտարապետներ Լուիս Մոյա Բլանկոի և Լուիս Մարտինես Ֆեդուչիի կողմից։ Թանգարանի ճարտարապետական ոճը պատմաբանական է։
Հավաքածուն
Մշտական ցուցահանդեսը բաժանված է հինգ հիմնական թեմատիկ բաժինների։
Կիսինդի (այլ կիրառումներ)
Կիսինդի, կարող է վերաբերել՝
Թրիալեթի ժայռապատկերներ
Թրիալեթի ժայռապատկերներ (თრიალეთის პეტროგლიფები), ժայռապատկերներ Վրաստանի Ծալկայի մունիցիպալիտետում։ Դրանք թվագրվում են տարբեր ժամանակաշրջաններով՝ սկսած մեզոլիթից մինչև միջին բրոնզի դար։ Ժայռապատկերները ներառում են երկրաչափական, զոոմորֆ և մարդակերպ պատկերներ։ Տրիալեթիի ժայռապատկերները ճանաչվել են որպես Վրաստանի մշակութային ժառանգության հուշարձան և հանդիսանում են «Պարզունակ ժայռային արվեստի հետքերով» մշակութային երթուղու մի մասը, որը նշանակվել է Եվրոպայի խորհրդի կողմից ։
Թրիալեթի ժայռապատկերները գտնվում են Ծալկա քաղաքից մոտ 12 կմ դեպի արևմուտք, Ավդրիս-Ցկալի կամ Պատարա-Խրամի գետի նեղ կիրճում, որը Կցիա գետի աջ վտակն է, Գանտիադի (նախկին Տիկիլիսա) գյուղի ծայրամասում։ Քվեմո Քարթլիի շրջանը, որը պատմականորեն հայտնի է որպես Թրիալեթիա։ Դրանք հայտնաբերվել են 1880-ականներին և նորից հայտնաբերվեցին 1976 թվականին դրանք գտնելու մի շարք ապարդյուն փորձերից հետո։ Թրիալեթի ժայռապատկերները Վրաստանի տարածքում հայտնաբերված նախապատմական ժայռային արվեստի այս տեսակի միակ օրինակն են։ Իմերեթի Մգվիմեվի քարանձավում և Աբխազիայի Աղցում փորագրությունը սահմանափակվում է պարզ երկրաչափական մոտիվներով։ Թրիալեթի ժայռապատկերներով տեղանքը ոչնչացման սպառնալիքի տակ է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նախնադարյան Վրաստան
Հերբերտ Հանկե
Հերբերտ Էդվին Հանկե ամերիկացի գրող և բանաստեղծ, ամերիկայում 20-րդ դարի մի շարք զարգացող մշակութային, սոցիալական և գեղագիտական շարժումների ակտիվ մասնակից       ։
Կյանք
Ծնվել է Մասաչուսեթս նահանգի Գրինֆիլդ քաղաքում, մեծացել Չիկագոյում։ Թեև ընտանիքի միակ երեխան էր, երբեք չի արժանացել այն ուշադրությանը, որն ակնկալում էր։ Սովորել է ավագ դպրոցում։
Ծնողների բաժանումից հետո՝ տասներկու տարեկանում, հեռացել է Չիկագոյից և ապրել թափառաշրջիկի կյանքով։
Նյու Յորք և Թայմս Սքվեր
Հանկեն 1939 թվականին գնացել է Նյու Յորք։ Վարորդը նրան իջեցրել են 103-րդ փողոցի՝ Բրոդվեյի խաչմերուկում։ Վարորդին հարցրել է, թե ինչպես կարող է գտնել 42-րդ փողոցը, և ստացել պատասխան, որ կարող է ուղիղ գնալ և կգտնի 42-րդ փողոցը։ Հաջորդող 10 տարիների ընթացքում Հանկեն ապրել է 42-րդ փողոցում և հայտնի դարձել որպես 42-րդ փողոցի «քաղաքապետ»։
Հանկեի մշտական բնակավայրերն էին 42-րդ փողոցը և Թայմս Սքվերը, որտեղ նա շփվում էր ամենատարբեր մարդկանց հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Հանկեն ծով է դուրս եկել որպես Միացյալ Նահանգների առևտրական նավատորմի անդամ։
Նավերի վրա Հանկեն հաղթահարել է իր կախվածությունները։ Վերադառնալով Նյու Յորք՝ վերադարձել է 42-րդ փողոց։
Հանկեն չհրապարակված գրող էր Չիկագոյում գտնվելու օրվանից։ Նա այցելում էր բոլոր ջազ ակումբները և շփվում Բիլլի Հոլիդեյի, Չարլի Փարքերի և Դեքստեր Գորդոնի, Ալեն Գինզբերգին հետ։ Նրանք ոգեշնչված էին նրա պատմություններից։ Հանկեն նկարահանվել է Ջեք Քերուակի «Ճանապարհին» ֆիլմում որպես Էլմո Հասելի կերպար։
Կարիերա
Ինքը՝ Հանկեն կյանքի պարադոքսալ ազնիվ հայացքով եզակի կերպար է եղել։ Բիթ սերունդի անդամները խրախուսեցին Հանկեին հրապարակել գրածները, ինչը նա արել է 1965 թվականին։
Նրա ինքնակենսագրությունը, որը կոչվում է «Ամեն ինչի մեղավորը», գրվել է 1940-1960-ական թվականներին, բայց հրատարակվել է միայն 1987 թվականին։ 1991 թվականին Հերբերտ Հանկեն թագադրվեց գեղարվեստի թագավոր ։ Նա նախագահեց թագուհի Ֆեյ Ռեյի հետ միասին։
Հանկեն մահացել է 1996 թվականին 81 տարեկանում։ Մի քանի տարի նա ապրում էր Նյու Յորքի D պողոտայի մոտակայքում գտնվող Արևելյան 7-րդ փողոցում գտնվող կիսանկուղային բնակարանում։ Վերջին մի քանի տարիներին նա ապրում էր «Չելսի» հյուրանոցում, որտեղ նրա վարձավճարը գալիս էր Գարսիայի ֆինանսական աջակցությամբ։
Հանկեն ֆիլմում
Հանկեն նկարահանվել է բիթ սերնդի մասին մի քանի վավերագրական ֆիլմերում՝ այդ թվում Ջանեթ Ֆորմանի «Բիթնիկների սերունդ», ամերիկյան «երազանք» ֆիլմում, Ռիչարդ Լեռների և Լյուիս Մակադամսի «Ի՞նչ է պատահել Քերուակին», Ջոն Անտոնելիի «Քերուակ, ֆիլմ» և Հովարդ Բրուքների վավերագրական ֆիլմում՝ «Ուիլյամ Բերոուզի մասին»։ Նա նաև նկարահանվել է նաև Ջեյմս Ռասինի և Ջերոմ Փոյնթոնի ֆիլմում։
Կլաուտ
Կլաուտ  (Claut), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պորդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1076 մարդ, բնակչության խտություն՝ 6 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 166 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33080։ Հեռախոսային կոդ՝ 0427։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Գևորգը։ Տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Արխիպ Կուինջիի նկարների ցանկ
Ստորև ներկայացված է ռուս գեղանկարիչ Արխիպ Կուինջիի (1842-1910) ստեղծագործությունների ցանկը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Արխիպ Կուինջիի նկարներ Կատեգորիա:Նկարների ցանկեր
Երկայնարտ (գետ)
Երկայնարտ, գետ Վայոց ձորի մարզում։ Սկիզբ է առնում Վարդենիսի լեռներից և Հերմոն գյուղում աջից միախառնվում Եղեգիս գետին։ Երկարությունը՝ 15 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վայոց ձորի մարզի գետեր Կատեգորիա:Եղեգիս գետի վտակներ
Վերա Անոշկինա
Վերա Անոշկինա (Կասատկինա) (Ве́ра Никола́евна Ано́шкина (Каса́ткина), ), խորհրդային և ռուս գրականագետ, պրոֆեսոր, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, Մանկավարժական կրթության գիտությունների միջազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս, Ռուսաստանի Դաշնության գիտության վաստակավոր գործիչ (1996)։
Կենսագրություն
Վերա Անոշկինան ծնվել է 1929 թվականի հունիսի 25-ին՝ գիտնականների ընտանիքում։ 1952 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Տոմսկի պետական համալսարանը։ Նրա ուսուցիչներից են եղել Ն. Ա. Գուլյաևը, Ֆ. Զ. Կանունովան, միջնադարի պատմաբան Ա. Ի. Դանիլովը (պատմա-բանասիրական ֆակուլտետի դեկան, ավելի ուշ՝ Տոմսկի համալսարանի ռեկտոր, ԽՍՀՄ կրթության նախարար)։ 1952 թվականից մինչև 1962 թվականը եղել է Տոմսկի համալսարանում եղել է օգնական, այնուհետև ավագ դասախոս։
1962 թվականից՝ Սարատովի մանկավարժական ինստիտուտի ռուսական և արտասահմանյան գրականության ամբիոնի դոցենտ, վարիչ, 1970-1973 թվականներին՝ Միչուրի մանկավարժական ինստիտուտի դոցենտ։ 1974 թվականից մինչև 1979 թվականը ղեկավարել է «Կրթություն» հրատարակչության գրականության խմբագրությունը։
1979 թվականից՝ պրոֆեսոր, 1987 թվականից մինչև 2009 թվականը՝ Նադեժդա Կրուպսկայայի անվան Մոսկվայի մարզային մանկավարժական ինստիտուտի ռուս բանասիրության ֆակուլտետի ռուս դասական գրականության ամբիոնի վարիչ։
«Պարադ», «Գրականագիտական ամսագիր» հրատարակչությունների խմբագրական խորհուրդների անդամ է, Մոսկվայի մարզային համալսարանի գրականագիտության դիսերտացիոն խորհրդի նախագահ, Մոսկվայի քաղաքային մանկավարժական համալսարանի դիսերտացիոն խորհրդի անդամ, Ռուսաստանի հումանիտար գիտական ֆոնդի փորձագետ։
2008 թվականին ավելի քան 200 գիտնականների թվում նամակ է ստորագրել՝ ուղղված Ռուսաստանի նախագահին ի առաջակցություն «Ուղղափառ մշակույթի հիմքերի» և բուհերում աստվածաբանական կրթության զարգացման ։
Ընտանիք
Հայրը՝ հոգեբանության դասավանդող Նիկոլայ Կասատկի։ Մայրը՝ 18-րդ դարի ռուսական դրամատուրգիայի ոլորտի մասնագետ։
Գիտական գործունեություն
Գիտական հետաքրքրությունների ոլորտ՝ բանասիրություն, գրականագիտություն, ռուսական ռոմանտիզմ, պոեզիա, Վ. Ա. Ժուկովսկու, Կ. Ն. Բատյուշկովի, Ա. Ս. Պուշկինի, Ֆ. Ի. Տյուտչևի ստեղծագործություն։
1955 թվականին «Ա. Ն. Տոլստոյի Իվան Գրոզնի դրամատիկ վիպակի մեջ վարպետության և ոճի հարցերը» թեմայով պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիան, իսկ 1977 թվականին՝ «Ֆ. Ի. Տյուտչևը ռուս գրականության պատմության մեջ» թեմայով դոկտորական դիսերտացիան։
Դելտա (ԳՏԿ)
«Դելտա» գիտատեխնիկական կենտրոն, Վրաստանի գիտաարտադրական միավորում։
Վերա Անոշկինա
Գիտական գործունեություն
200-ից ավելի գիտական հրապարակումների հեղինակ է։ Նրա անմիջական մասնակցությամբ «Կլասիկա» հրատարակչությունում պատրաստվել և առաջին անգամ հրատարակվել է «Ֆ. Ի. Տյուտչևի ստեղծագործությունների և նամակների ամբողջական ժողովածուն» 6 հատորով։
Դելտա (ԳՏԿ)
Պատմություն
Դելտայի պատմությունը սկսվում է 20-րդ դարի 60-ական թվականներից։ Իր ներկայիս տեսքով գիտատեխնիկական կենտրոնը գործում է 2010 թվականից։ Այն միավորել է վեց գիտահետազոտական ​​ինստիտուտ և Թբիլիսիի օդանավերի գործարանը և գտնվում է Վրաստանի պաշտպանության նախարարության վերահսկողության տակ։
Գործունեություն
«Դելտան» արտադրում է «Լազիկա» հետևակի մարտական ​​մեքենաներ, «Դիդգորի» զրահատեխնիկա, անօդաչու բազմաֆունկցիոնալ ուղղաթիռներ, ատրճանակներ, դիպուկահար և գրոհային հրացաններ, ոստիկանական և ռազմական տեխնիկա։ Ռազմական գիտական ​​կենտրոնը զբաղվում է նաև ականանետերի և նռնականետերի մշակմամբ, որոնք հաջողությամբ վաճառվում են արտերկրում։
Վերա Անոշկինա
Հիմնական աշխատանքներ
Աղբյուր՝
Դելտա (ԳՏԿ)
Պայմանագիր Դիդգորի Մեդևակի համար
Երեքշաբթի՝ 2016 թվականի փետրվարի 2-ին,«Դելտա»-ն հայտարարեց, որ շահել է Սաուդյան Արաբիային «ավելի քան 100» զրահապատ բժշկական տարհանման մեքենաներ (Didgori Medevac) մատակարարելու պայմանագիրը։ Պայմանագիրը գնահատվում է «մինչև 100 մլն լարի» (մոտ 45 մլն դոլար)։ «12 մեքենաներից բաղկացած առաջին խմբաքանակը Սաուդյան Արաբիա է ուղարկվել հունվարի 30-ին ։
Վերա Անոշկինա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պուշկինագետներ Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրականագետներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:21-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի մանկավարժներ Կատեգորիա:21-րդ դարի մանկավարժներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականագետներ Կատեգորիա:21-րդ դարի գրականագետներ Կատեգորիա:ՌԴ գիտության վաստակավոր գործիչներ
Դելտա (ԳՏԿ)
Պայմանագիր մարտական ​​մոդուլների համար
Տեղեկատվության համաձայն՝ Սաուդյան Արաբիայի և վրացական «Դելտա» ընկերության միջև 32 միլիոն դոլար արժողությամբ զինտեխնիկայի մատակարարման պայմանագիրը կնքվել է 2016 թվականի մարտին, և դրա հիման վրա վրացական կողմը արդեն հունիսին Սաուդյան Արաբիային պետք է մարտական մոդուլների առաջին խմբաքանակը դնի։ Արաբիային վաճառված մոդուլները նման են այն բանին, որ տեղադրվել են Լազիկի հետևակի մարտական մեքենայի վրա, որը 2012 թվականին պատրաստել է «Դելտան» ։
Դիու (այլ կիրառումներ)
Դիու, կարող է վերաբերել՝
Զիլուպեի շրջան
Զիլուպեի շրջան (Zilupes novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի արևելքում, գտնվում է պատմական Լատգալիայի մարզում։ Երկրամասը բաղկացած է երեք շրջաններից և Զիլուպե քաղաքից, որը համարվում է շրջանի կենտրոնը։ 2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 3714 մարդ ։ Տարածքի մակերեսը կազմում է 308.9 կմ² ։
Շրջանը կազմավորվել է 2002 թվականին Զիլուպե քաղաքի և Զալեսայի շրջանի տարածքում, որոնք գտնվում էին Լուդզենկայի կազմի մեջ։ 2009 թվականի հուլիսի 1-ին Լատվիայի վարչատարածքային բարեփոխումների ավարտից հետո շրջանը դարձել է առանձին վարչական միավոր։ Շրջանին են միացվել նաև Լաուդերայի և Պասիենեսի շրջանները։
Աշխարհագրական բնութագիր
Զիլուպեի շրջանը գտնվում է Լատվիայի պատմամշակութային տարածաշրջանի արևելքում։ Արևելքում սահմանակից է Ռուսաստանի Պսկովի մարզին, հարավում՝ Բելառուսի Վիտեբայի մարզին, արևմուտքում՝ Դագդայի մարզին, իսկ հյուսիսում՝ Լուդզենկայի մարզին։
Շրջանի միջով հոսում է Զիլուպե (Կապույտ) գետը, որից շրջանը ստացել է իր անվանումը։
Երկրամասի տարածքով անցնում է ավտոմոբիլային պետական նշանակություն ունեցող A12 ճանապարհը, որը գտնվում է եվրոպական երկաթուղու E22 և M9 դաշնային ճանապարհը։ Շրջանի միջով է անցնում նաև Մոսկվա - Ռիգա երկաթուղին։ Ռուսաստանի սահմանի մոտ է տեղակայված Տերեխովա անցակետը։
Բնակչություն
2015 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ կենտրոնական վիճակագրական վարչության տվյալներով բնակչությունը կազմել է 3080 մարդ, ըստ վարչության տվյալների, քաղաքացիության և միգրացիայի բնակչությունը կազմել է 3344 մարդ ։ Վերջինս՝ 2010 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ բնակչությունը կազմել է 3714 մարդ։
Ազգային կազմ
2011 թվականի Լատվիայի մարդահամարի տվյալներով բնակչության ազգային կազմը բաշխվել է հետևյալ կերպ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ Կատեգորիա:Լատվիայի բնակչություն Կատեգորիա:Լատվիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:2009 հիմնադրումներ Լատվիայում
Բրաշ
Բրաշ (Braches), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 223 մարդ, բնակչության խտությունը` 30.93 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.21 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 100 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 24 կմ հարավ-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 159 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 113-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 46։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,1 %։ 113 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 107 անձ (57 տղամարդ և 50 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (3 տղամարդ և 3 կին)։ 46 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 16-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Երկարգետ (գետ)
Երկարգետ, գետ Հայաստանի Կոտայքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Ծաղկունյաց լեռնաշղթայի լանջերից և ձախից միախառնվում Հանքավան գետին։ Երկարությունը՝ 10 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Հանքավան գետի վտակներ
Անապատականություն
Անապատականություն, քրիստոնյա ուխտյալ միայնակյացների շարժում։ Ժամանակի ընթացքում նշանակել է նաև կենսաձև։ Անապատականները ճգնել են ամայի, անմարդ վայրերում՝ ապաշխարելու, մաքրագործվելու և Աստծո հետ Սուրբ Հոգով հաղորդակցության մեջ մտնելու նպատակով։ Ձգտել են ներհայեցողաբար ընդդիմանալ հասարակության մեջ առկա մերժելի երևույթներին։ Անապատականությունը սերտորեն առնչվում է ճգնավորության հետ։ Իր բուն էությամբ անխզելիորեն կապված է Եղիա մարգարեի և Հովհաննես Մկրտչի անվան հետ։ Քրիստոնեական եկեղեցին նրանց է նկատում իբրև իրենց կոչմանը լիովին համապատասխան, կատարյալ և օրինակելի անապատականներ։ Անապատականությունը նոր ոգով և բովանդակությամբ վերարծարծվել է II–III դդ։ Առաջնորդվելով Պողոս առաքյալի խոսքով (Պողոս. 3.1–5)՝ հավատացյալներից առավել ջերմեռանդները հրաժարվել են սեփականությունից, մեկուսացել հասարակությունից, քաշվել անմարդաբնակ վայրեր, որպեսզի կարողանան անարգել իրականացնել առաքյալի պատգամը՝ մեռնել այս աշխարհի համար և իրենց անձը ներամփոփել «Քրիստոսի հետ Աստծու մեջ»։ Նրանցից առաջինը ս, Պողոս Թեբայիդացին (Ալեքսանդրացի) էր (235–343), որը 97 տարի ապրել է լիակատար մենության մեջ՝ հիմք դնելով միայնական ճգնակեցության։ Հայ եկեղեցին ս. Պողոս Թեբայիդացու հիշատակը տոնում է դեկտեմբերի սկզբին՝ «Սրբոց հարցն եգիպտացւոց» տոնին։ Անապատականության մյուս խոշորագույն դեմքը Հայ եկեղեցու կողմից «նախասկիզբն միանձանց» որակված ս. Անտոն Անապատականն է (251–356), որը, ի տարբերություն ս. Պողոս Թեբայիդացու, բոլորովին կտրված չի եղել մարդկանցից, ունեցել է աշակերտներ և դրա շնորհիվ անհամեմատ մեծ հռչակ վայելել։ Հայ եկեղեցին նրա հիշատակը տոնում է հունվարին։ Նույնքան մեծ հռչակ է վայելելԱնապատականության մյուս սյունը՝ ս. Պախոմիոսը (287–347), որը հիմք է դրել համայնական ճգնակեցության։ Համաձայն «Հարանց վարքի», առավել նշանավոր են եղել Մակար, Տիմոթեոս, Պափնուտիոս, Ոնափրիոս, Պողոս Լուստրացի, Ապաուրա, Ամոն, Աբասիոս, Պելենիոս, Հովհան Գբնեցի, Աբբա Մարկոս, Պողոս Միայնակյաց, Մատրիանոս Կրոնավոր, Սիմեոն Սյունակյաց, Իլարիոն Կրոնավոր, Եփրեմ Խուրի Ասորի, Նեղոս Եգիպտացի, Մարկոս Սալոն (Հիմար), Հովհան Անապատական, Ալեքսիանոս Կամավոր աղքատ, Պարսամ, կանանցից՝ Մարիամ (Մարիանոս), Եփրոսինա, Մարիամ Եգիպտացի անապատականները։
Անապատական կանոնադրության բացակայության հետևանքով սկզբնական շրջանում Անապատականության կենցաղն ու հոգևոր կյանքն աչքի են ընկել դրսևորումների բազմազանությամբ։ Ըստ ճգնության կերպերի, դրանք մեկտեղվել են հետևյալ խմբերի մեջ. խոտաճարակներ (բավարարվել են բանջարաճաշակությամբ՝ Մարիամ Եգիպտացի), սյունակյացներ (տարիներ շարունակ ապրել են սյան վրա՝ Սիմեոն Սյունակյաց), գբնեցիներ (տարիներ շարունակ ապրել են գբի՝ փոսի մեջ՝ Հովհան Գբնեցի)։ III դ. վերջին անապատական կենցաղավարության մեջ աստիճանաբար տիրական դարձած խմբական համակեցությունն անհրաժեշտություն է առաջացրել կանոններ մշակել վանական կյանքի համար, ինչը և իրականացրել է ս.Պախոմիոսը։ Կանանց վանքերի հիմնադրումը ևս կապվում է ս. Պախոմիոսի անվան հետ։ Եկեղեցական պատմագրության մեջ արձանագրվել է Անապատականության երեք տարատեսակ.
Անապատականության դրսևորումներ Հայաստանում ի հայտ են եկել դեռևս I և II դդ, առանձին անհատների և խմբերի ճգնակյաց գործունեության շնորհիվ (տես Ոսկյանք, Սուքիասյանք)։ Հայ առաջին անապատականներից էր Գրիգոր Ա Լուսավորիչը, որը կյանքի վերջում տրվել է ճգնությունների՝ սուրբ օրինակ հանդիսանալով հետագա հայ անապատականների ու ճգնավորների համար։ Անապատականության շարժումը IV դ սկզբին Եգիպտոսից Պաղեստինի և Ասորիքի վրայով թափանցել է Միջագետք, այստեղից էլ՝ Հայաստան։ Անապատականության կազմակերպությունների սկզբնավորումը Հայաստանում կապվում է Մար Ավգինի անվան հետ։ Նրա նախաձեռնությամբ Մծբին քաղաքի մոտ կազմակերպված անապատականության համայնքն իր գործուն մասնակցությունն է բերել նաև հայոց հոգևոր շինությանը (Փավստոս Բուզանդ, «Հայոց պատմություն», դպր. Ե., գլ. ԻԵ–ԻԸ)։ Անապատականության շարժման մեկ այլ ալիք Հայաստան է թափանցել IV դ. 2-րդ կեսին՝ Փոքր Հայքի վրայով։ Այս շարժումը կապվում է անապատական կյանքի սկիզբը հայերի, պափլագոնացիների և մերձպոնտյան ժողովուրդների մեջ հիմնադրած Սեբաստիայի հայկական եկեղեցու ղեկավար ս. Եվստաթեոսի (Սոզոմենուս III, 14, 31) անվան հետ։ Եթե Միջագետքից եկած անապատականների գործունեության կենտրոնը Կորդվաց աշխարհն ու Ռշտունիքն էին, ապա Փոքր Հայքից մուտք գործած անապատականներինը՝ Ծոփքը և Աղձնիքը։ IV դ 2-րդ կեսին Անապատականությունը ավելի է տարածվել։ Անապատականներից շատերը մեծ հեղինակություն են վայելել ինչպես Հայոց արքունիքում, այնպես էլ ժողովրդի մեջ (ս. Անտոն և ս. Կրոնիդես)։ Անապատականության ազդեցությունն ու հեղինակությունը թուլացնելու նպատակով նորահաստատ եկեղեցին, Գանգրայի եկեղեցաժողովում (361–362) հանդես գալով հօգուտ եկեղեցական իշխանության, մասնավոր որոշումներով դատապարտել է անապատականների ղեկավար ս. Եվստաթեոսին, որը կոչ է արել ստրուկներին փախչել իրենց տերերից, կանանց՝ հեռանալ իրենց ընտանիքներից, հրաժարվել ունեցվածքից և միանալ անապատականներին։ Փավստոս Բուզանդի «Հայոց պատմության» մեջ հիշատակվում են անապատականության շարժման այնպիսի ղեկավարներ, որպիսիք են ս. Հակոբ Մծբնացին, Շաղիտան, Գինդը, Դանիել Ասորին և ուրիշներ։ Անապատականության շարժման ղեկավարներին հավատարիմ աշակերտներն ու հետևորդները շարունակել են ուսուցիչների գործը՝ զբաղվելով քարոզչական գործունեությամբ, դարձի բերելով բազում հեթանոսների։ Այս տեսակետից անապատականության շարժումն զգալիորեն նպաստել է եկեղեցու գաղափարական նկարագրի հզորացմանը։ IV դ 2-րդ կեսին անապատականության շարժումն այնպիսի ծավալներ է ընդունել, որ Հայ եկեղեցին միջոցներ է ձեռնարկել անապատականների գործունեությունը կանոնակարգելու համար։ 356-ի Աշտիշատի ժողովի (տես Աշտիշատի եկեղեցական ժողովներ) որոշումներից մեկի համաձայն, Ներսես Ա Մեծ կաթողիկոսը կարգադրել է անապատականների համար կառուցել երեք կարգի բնակարաններ.
Աղբյուրների վկայությամբ, միջնադարյան Հայաստանում առավել մեծ հռչակ է վայելել Վաղարշապատի Սուրենա անապատը (V դ)։ Ունեցել է բազում կրոնավորներ, որոնց վերակացու է կարգվել V դ հայ պատմիչ Ղազար Փարպեցին։ V դ հայտնի է եղել նաև Վիշապաձորի անապատը (Կաղզվանից ոչ հեռու)։ Այստեղ Վարդանանց պատերազմից (451) հետո ճգնել են Սահակ Ա Պարթևի և Մեսրոպ Մաշտոցի աշակերտներ Թաթուլը և Վարոսը՝ իրենց հետևորդներով։ IX դարից անապատական կյանքի կենտրոններ են դարձել Սևանը, Մաքենիսը և Թանահատը։ Վերջին երկուսն այնպիսի բարձր մակարդակի են հասել, որ XI–XIII դդ Կիլիկիայից եկել են այստեղ կրոնավորական և աստվածապաշտական կարգեր ուսանելու։ Սևանի անապատը, որի հիմնադրումն ավանդությունը կապում է ս. Գրիգոր Լուսավորչի անվան հետ, ծաղկել է Մաշտոց Եղիվարդեցու վանահայրության (863–897) օրոք (897–898-ին՝ Հայոց կաթողիկոս Մաշտոց Ա Եղիվարդեցի)։ Գոյատևել է մինչև XIX դ վերջը։ X դ հայտնի են եղել Տանձափարախ մենաստանը (Սյունիք), Տաթևի Մեծ Անապատը, Լիմ անապատը (XIV–XVII դդ) ևն։ Տես նաև Վանականություն։
Գրականություն
Կատեգորիա:Անապատականություն
13 աթոռ
13 աթոռ (13 Stühle), Էմերիխ Յոզեֆ Վայտեկի գերմանակնան սև ու սպիտակ ֆիլմը։ Նկարահանվել է Wien-Film ստուդիայի օգնությամբ՝ Եվգենի Պետրովի և Իլյա Իլֆի՝ «12 աթոռ» վեպի հիման վրա։ Չնայած դրան նրանց անունները ֆիլմի ներկայացման մեջ չկան։ Սցենարը գրվել է Էմոյի և Պեռո Շվոնցերի համատեղ գործունեությամբ։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1938 թվականի սեպտեմբերի 16-ին՝ Դրեզդենում, սեպտեմբերի 20-ին՝ Վենում և հոկտեմբերի 18-ին Բեռլինում։
Սյուժե
Գեղեցկության սրահի սեփականատեր Ֆելիքս Ռաբեն (Հայնց Ռյուման) գնում է Վիեննա, որպեսզի ստանա իր մահացած բարեկամուհու՝ մորաքույր Բառբառայի ժառանգությունը։ Բայց այդ տեղում պարզվում է, որ մորաքույրը նրան ժառանգություն է թողել 12 աթոռ։ Որպեսզի նա գնի հետադարձ տոմս գլխավոր հերոսը ստիպված է լինում վաճառել ժառանգած աթոռները հնոտիավաճառ Ալոնսու Խաֆբաուեռին (Հանս Մոզեռ)։ Գիշերով լուսահոգի մորաքրոջ տուն վերադառնալիս՝ նա գտնում է մի նամակ, որի համաձայն ամբողջ կարողությունը՝ 100 000 վճարանիշ (մարկա) պահված էր աթոռենրից մեկի մեջ։ Քանի որ այդ ժամանակ բոլոր աթոռները արդեն վաճառված էին տարբեր հաճախորդների Ֆելիքսը Խաֆբաուեռին խոստանում է ժառանգության տասը, քսան, ապա ավելի մեծ տոկոսներ, եթե միայն նա հերոսին վերադարձնի աթոռները։ Աթոռների որսը սկսվում է։ Ակտիվ փնտրտուքներ սկսվեցին տարբեր խավերի մարդկանց տներով։ Իրար ետևից հերոսները գտնում են աթոռները, սակայն ապարդյուն՝ դրանք դատարկ էին։ Վերջին աթոռը, որում իսկապես պահպանվում էին փողերը, գտնվում էր մանկատանը։ Պարզվում է, որ փողերը արդեն հանվել էին աթոռի միջից, իսկ մանկատան ավագ աղջիկը դրանք համարել էր ինչ-ոչ մեկի բարեգործության նշան։ Ռաբեն և Խաֆբաուեռին հասկանում են, որ մնացել են ընչազուրկ։ Սակայն շուտով՝ ի շնորհիվ Ռաբենի բացած հնարավորությունների՝ նրանք հարստանում են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:1938 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր
Պոնտե Ռեջինա Մարգերիտա
Պոնտե Ռեջինա Մարգերիտա, հայտնի է նաև որպես Մարգարիտա թագուհու կամուրջ (Ponte Regina Margherita), կամուրջ Հռոմում։ Հատում է Տիբեր գետը։ Կապում է Ազատության հրապարակը Առնալդո դա Բրեսչիա բուլվարին Կամպո Մարցիո և Պրատի շրջաններում։
Նկարագրություն
Կամուրջը կառուցվել է 1886-1891 թվականներին ճարտարապետ Անջելո Վեսկովալիի գլխավորությամբ։ Վերջինս նաև նախագծել է Ումբերտոյի կամուրջը։ Պոնտե Ռեջինա Մարգերիտա կամուրջը նվիրվել է Ումբերտո I թագավորի կնոջը՝ Մարգերիտա Սավոյային։
Կամրջի հիմքերի կառուցման համար ծախսվել է 1միլիոն 547 հազար լիր, իսկ կամրջի շինարարության համար՝ 1,224 միլիոն լիր։ Կամուրջը կապում է Պրատի շրջանը Պիացցա դել Պոպոլո հրապարակին։ Այն առաջին քարե կամուրջն է, որը կառուցվել է Տիբեր գետի վրա երկար ընդմիջումից հետո, որը տևել է մի քանի դար ։ Պոնտե Ռեջինա Մարգերիտա կամուրջը կազմված է երեք կամարից։ Պատված է տրավերտինով։ Երկարությունը 103 մետր է, իսկ լայնությունը՝ շուրջ 21 մետր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1891 հիմնադրումներ
Դիվան (այլ կիրառումներ)
Դիվան, կարող է վերաբերել՝
Դիվերգենտ (այլ կիրառումներ)
Դիվերգենտ, կարող է վերաբերել՝
Ռադիում
Ռադիում, քիմիական տարր է, որի նշանն է Ra և ատոմային թիվը՝ 88։ Ռադիումը՝ որպես ուրանի ճառագայթային տրոհման արգասիք, առկա է ուրանի հանքերում։
Կատեգորիա:Հողալկալիական մետաղներ Կատեգորիա:Ռադիոակտիվ տարրեր Կատեգորիա:Ռադիում
Ֆրանսիում
Ֆրանսիում, քիմիական տարր է, որի նշանն է Fr և ատոմային թիվը՝ 87։ Այն դասվում է ալկալիական մետաղների խմբին։ Շատ ռադիոակտիվ տարր է։ Այն տրոհվում է աստատի, ռադոնի և ռադիումի։
Հայտնաբերվել է 1939 թվականին։ Բնության մեջ այն շատ հազվադեպ է հանդիպում (աստատից հետո ամենաքիչ հանդիպող տարրն է բնության մեջ) Այն օգտագործվել է միայն գիտահետազոտական ​​առաջադրանքներում՝ ինչպես կենսաբանության, այնպես էլ ատոմային կառուցվածքի ոլորտում։ Ենթադրվում էր, որ ֆրանցիումը կարող է օգնել ախտորոշել քաղցկեղի հետ կապված հիվանդությունները։3 սակայն այս կիրառումը ի վերջո համարվել է ոչ գործնական։
Ֆրանցիումի՝ այն սինթեզելու, թակարդելու և սառեցնելու ունակությունը, համեմատաբար պարզ ատոմային կառուցվածքի հետ մեկտեղ, այն դարձրել են մասնագիտացված սպեկտրոսկոպիկ փորձարկումների առարկա։ Այս փորձերը հանգեցրել են էներգիայի մակարդակների և ենթաատոմային մասնիկների միջև զուգակցման հաստատունների ավելի կոնկրետ տեղեկատվության ստացմանը:16 Լազերների կողմից թակարդված իոններից արձակված լույսի վրա կատարված ուսումնասիրությունները տվել են ճշգրիտ տվյալներ ատոմային էներգիայի մակարդակների միջև անցումների վերաբերյալ։ Պարզվել է, որ այս փորձարարական արդյունքները բավականին նման են Քվանտային տեսության կողմից կանխատեսվածներին։ Սխալ և թերի բացահայտումներ Ռուս քիմիկոս Դ.Կ.Դոբրոսերդովը առաջին գիտնականն էր, ով պնդում էր, որ հայտնաբերել է էկա-ցեզիում։ 1925 թվականին նա նկատեց թույլ ռադիոակտիվություն կալիումի՝ մեկ այլ ալկալիական մետաղի նմուշում, և եզրակացրեց, որ էկա-ցեզիումը աղտոտել է նմուշը։ Ռուսաստանը՝ ի պատիվ իր ծագման երկրի:20 Դրանից կարճ ժամանակ անց, նա սկսեց կենտրոնանալ Օդեսայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում իր դասախոսական կարիերայի վրա՝ ընդհանրապես հրաժարվելով էկա-ցեզիումը մեկուսացնելու իր ջանքերից:19
1930 թվականին Ալաբամայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի պրոֆեսոր Ֆրեդ Ալիսոնը հայտարարեց, որ հայտնաբերել է 87 տարրը՝ վերլուծելով աղտոտվածությունը և լեպիդոլիտը՝ օգտագործելով իր մագնիս-օպտիկական մեքենան։ Էլիսոնն առաջարկեց, որ այն կոչվի կույս՝ իր հայրենի Վիրջինիա նահանգի պատվին, ինչպես նաև օգտագործել Vi և Vm նշանները։ 2021թ., սակայն, 1934 թվականին Բերքլիի համալսարանի պրոֆեսոր Մակֆերսոնը հերքեց Ալիսոնի սարքի արդյունավետությունը և նրա վավերականությունը։ կեղծ բացահայտում.22։
Կատեգորիա:Ռադիոակտիվ տարրեր Կատեգորիա:Ալկալիական մետաղներ Կատեգորիա:Դմիտրի Մենդելեև Կատեգորիա:Ֆրանսիում
Ջնարակ
Ջնարակ (չնարեկ, սանդարակ, վերնիճ, ջրդեղ, ապիկի), խեցեղեն իրերի վրա նստեցված ապակենման բարակ ծածկույթ, որն իրը դարձնում է գեղատես և ջրանթափանց, պաշտպանում կեղտոտվելուց, թթուների, հիմքերի, աղերի և այլ լուծույթների ներգործությունից, մեծացնում ջերմային, մեխանիկական և դիէլեկտրիկ կայունությունը ։ Ջնարակները ալկալիական, հողալկալիական և այլ մետաղների ալյումասիլիկատներ կամ ալյումաբորսիլիկատներ են։
Տեխնոլոգիա
Ջնարակվող իրի մակերևույթը պատում են (ընկղմելու, փոշեցրման, վրձինի, լցնելու և այլ միջոցներով) ջնարակի կախույթի կամ փոշու բարակ (0,15–0,3 till) շերտով և ենթարկում ջերմամշակման (թրծում)։ Ըստ թրծման ջերմաստիճանի՝ ջնարակները լինում են դյուրահալ (մինչև 1100 °C) և դժվարահալ (1100–1400 °C), ըստ պատրաստման եղանակի՝ հում (դաշտասպաթային) և եփված (միահալված)։ Հում ջնարակները, որոնք դժվարահալ են և օգտագործվում են հիմնականում ճենապակին և հախճապակին ջնարակապատելու համար, պատրաստում են դաշտային սպաթի, քվարցի, սպիտակ կավի (կաոլին), կալցիումի և մագնեզիումի կարբոնատների, հաճախ նաև ճենապակու ջարդոնի նուրբ մանրացված փոշիները իրար խառնելով։ Այդ ջնարակները թրծումից հետո ունեն (K20-f RO). (0,3 – 1,25). A1203 (3-12)SiO 2 բաղադրությունները։ Եփված Ջնարակի հումքը, դաշտային սպաթից և քվարցից բացի, պարունակում է նաև կավիճ, մարմար, դոլոմիտ, սոդա, պոտաշ, բորաքս, բարիումի, կապարի, երբեմն նաև ստրոնցիումի, անագի, լիթիումի, ցինկի, բիսմութի, ցիրկոնիումի, տիտանի և այլ տարրերի միացություններ։ Լուծելի և թունավոր բաղադրիչներ պարունակելու պատճառով բովախառնուրդը նախօրոք միահալում են։ Հայտնի են նաև չավւազանց դյուրահալ (350–900 °C) Ջնարակներ, որոնց հիմնական բաղադրիչներն են քվարցը, կապարի սուսրը և բորաքսը։ Տարբերում են գունավոր և ճերմակ, թափանցիկ և անթափանց (խուլ) ջնարակներ։ Գունավոր ջնարակ ստանալու համար բովախառնուրդին ավելացնում են գունավոր սիլիկատներ առաջացնող մետաղների (CO, Ni, Mn, Fe ևն) օքսիդներ։ Անթափանց ջնարակները պարունակում են սելենի, ոսկու, պղնձի, արծաթի միացություններ, անթափանց սպիտակ ջնարակները՝ անագի, ցիրկոնիումի, տիտանի օքսիդներ են։ Մետաղը պատելու համար օգտագործվող ջնարակը կոչվում է արծն։ Ջնարակապատ իրերի մեջ մեծ քանակություն է կազմում խեցեգործական (տես նաև խեցեգործություն) բարձրորակ արտադրանքը, մասնավորապես մայոլիկան, հախճապակին։ Իտալական մայոլիկայում, նաև Նիկիայի խեցեգործության մեջ կիրառվել է «հայկական բոլյուս» սիլիկատային կավի հատուկ տեսակը, որը հարուստ է երկաթի օքսիդով։
Տարածում
Դեռես մ.թ.ա. IV հազարամյակից խեցեղենի (անոթներ, ուլունքներ, հմայիլներ, շինանյութեր են) ջնարակումը տարածված է եղել Հին Եգիպտոսում, Հին Միջագետքի, Փոքր Ասիայի երկրներում, Հայկական լեռնաշխարհում, Իրանում, Հունաստանում և այլուր։ Մ.թ.ա. III հազարամյակում կիրառվել է դահանակ և լազուրիթ հիշեցնող կանաչ փիրուզե ջնարակ։ Չինաստանում, ճապոնիայում, Իրանում, Միջին Ասիայում, արաբական երկրներում ջնարակը լայնորեն կիրառվել է X-XIII դարերում, ջնարակապատ շքաղյուսներով երեսպատել են հատկապես մզկիթներն ու պալատները։ Եվրոպայում առաջին անգամ հայտնի է դարձել Իտալիայում, 1438 թվականին՝ Լուկա դելլա Ռոբբիայի շնորհիվ։ Ֆրանսիայում Պալիսսին (1510-1589) ստացել է սպիտակ և թափանցիկ գունավոր ջնարակ։ Ռուսաստանում XVI-XVII դարերում տարածված Էին բազմագույն հախճասալերը։
Ջնարակի օգտագործումը Հայաստանում
Հին Հայաստանում ջնարակ պատրաստում Էին գայլախազի (ապակենման հանքաքար) և մետաղների (երկաթ, մանգան, կոբալտ, պղինձ, քրոմ, արծաթ, կապար են) օքսիդների խառնուրդներից։ Հատուկ բովերում հալեցնելով գայլախազը՝ հալույթը ծորեցնում Էին սառը ջրի մեջ և դարձնում փխրուն զանգված, ապա աղացներում կամ սանդերում մանրացնում և խառնում մետաղօքսիդի փոշուն։ Խառնուրդից պատրաստած թանձր ջրալուծույթի շերտով երեսպատված իրերը թրծում Էին։ Չթրծված կավանոթին վառ գունավորում տալու համար այն պատում են անգորով, ապա ջնարակում և թրծում են հատուկ հնոցներում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խեցեգործություն Կատեգորիա:Դեկորատիվ-կիրառական արվեստ Կատեգորիա:Ծածկույթներ
Ջամալ Մուսիալա
Ծնվելով Գերմանիայում, ունենալով անգլիացի հայր ու գերմանուհի մայր՝ Ջամալը հանդես է եկել և՛ Անգլիայի, և՛ Գերմանիայի ֆուտբոլի հավաքականների տարբեր տարիքային խմբերում։ Ի վերջո ֆուտբոլիստը ընտրել է Գերմանիայի ազգային հավաքականը, որի կազմում մասնակցել է Եվրո 2020-ին։
Երիտասարդ տարիներ
Մուսիալան ծնվել է Գերմանիայի Շտուտգարտ քաղաքում, այնուհետև մինչև յոթ տարեկան հասակը ապրել Ֆուլդայում ։ Դրանից հետո ընթանիքի հետ տեղափոխվել է Անգլիա, որտեղ անցկացրել է իր մանկության մեծ մասը ։ Անգլիայում ապրելու տարիներին նա մարզվել է «Չելսիի» մանկապատանեկան ակադեմիայում։
Ակումբային կարիերա
2019 թվականի հուլիսին Մուսիալան միացել է «Բավարիայի» ակադեմիային ։ 2020 թվականի հուլիսի 3-ին նա իր առաջին պաշտոնական հանդիպումն է անցկացրել «Բավարիա II»-ի կազմում՝ մասնակցելով Լիգա 3-ի շրջանակներում կայացած «Պրոյսենի» դեմ խաղին ։ Այդ հանդիպումը ավարտվել է 3-2 հաշվով՝ մյունխենյան թիմի հաղթանակով։ Նույն թվականի հունիսի 20-ին Ջամալը իր առաջին հանդիպումն է անցկացրել Բունդեսլիգայի շրջանակներում՝ մասնակցելով «Ֆրայբուրգի» դեմ խաղին ։ Այդպիսով նա դարձավ «Բավարիայի» կազմում Բունդեսլիգայում հանդես եկած ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը(17 տարեկան, 115 օրական)։ 2020 թվականի սեպտմեբրի 18-ին Ջամալ Մուսիալան իր առաջին գոլն է խփել Բունդեսլիգայի շրջանակներում կայացած «Շալկե 04»-ի դեմ խաղում, որն ավարտվել է 8-0 հաշվով ։
Չեմպիոնների լիգայի խաղարկությունում ֆուտբոլիստն իր առաջին հանդիպումը անցկացրել է նոյեմբերի 3-ին, երբ գերմանական թիմը մրցում էր «Զալսբուրգի» դեմ ։ Ջամալը այդ հանդիպման ընթացքում փոխարինել է Թոմաս Մյուլերին։ 2021 թվականի փետրվարի 23-ին նա նաև իր առաջին գոլն է խփել Չեմպիոնների լիգայում՝ «Լացիոյի» դեմ կայացած խաղում(4-1) ։
Մարտի 5-ին Ջամալ Մուսիալան թիմի հետ կնքել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը մինչև 2026 թվականը ։
Երիտասարդական
2020 թվականի նոյեմբերին Մուսիալան հրավիրվել է Անգլիայի Մ21՝ մասնակցել է Եվրոպայի Մ21 առաջնության որակավորման փուլի հանդիպումներին ։ Երիտասարդական հավաքականի կազմում նա իր նորամուտը նշել է «Մոլինեուքս» մարզադաշտում տեղի ունեցած Անդորրայի երիտասարդական հավաքականի դեմ խաղում, որն ավարտվել է 3-1 հաշվով՝ անգլիացիների հաղթանակով ։ Իսկ առաջին գոլը խփել է նոյեմբերի 17-ին նույն մարզադաշտում տեղի ունեցած Ալբանիայի հավաքականի դեմ խաղում(5-0) ։
Ազգային հավաքական
2021 թվականի փետրվարի 24-ին Ջամալ Մուսիալան հայտարարեց, որ որոշել է հանդես գալ Գերմանիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Նա հրավիրվեց մասնակցելու ԱԱ 2020-ի որակավորման փուլի հանդիպումներին և իր առաջին հանդիպումն անցկացրեց մարտի 25-ին՝ մասնակցելով Իսլանդիայի հավաքականի դեմ խաղին ։ Նա դաշտ մտավ 79-րդ րոպեին, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 3-0 հաշվով՝ գերմանացիների հաղթանակով։ Մայիսի 19-ին ֆուտբոլիստը հայտնվեց Եվրո 2020-ին մասնակցող Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստների շարքում ։ Հունիսի 23-ին նա մասնակցեց Եվրոպայի առաջնության շրջանակներում կայացած Հունգարիայի հավաքականի դեմ խաղին, այդպիսով դառնալով ամենաերիտասարդ գերմանացի ֆուտբոլիստը, որը հավաքականի կազմում մասնակցել է միջազգային մրցաշարի(18 տարեկան, 117 օրական) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2003 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 23 ծնունդներ Կատեգորիա:Շտուտգարտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ Եվրո 2020-ի ֆուտբոլիստներ
Բուսական աշխարհի կադաստր
Բուսական աշխարհի կադաստր, բուսական աշխարհի օբյեկտների իրավական ռեժիմի, քանակական և որակական բնութագրերի, վիճակի, բնապահպանական, մշակութային և տնտեսական արժեքների, աշխարհագրական և վարչատարածքային տարածվածության, պաշարների և օգտագործման մասին տեղեկությունների ու փաստաթղթերի համակարգ։ Բուսական աշխարհի կադաստր վարում են բուսատեսակների ու համակեցությունների, դրանց աճելավայրերի քանակական և որակական փոփոխությունների բացահայտման նպատակով։ Բուսական աշխարհի պետական հաշվառումն իրականացվում է պարբերաբար՝ ոչ ուշ, քան 10 տարին մեկ, առանձին դեպքերում՝ ՀՀ Կառավարության որոշմամբ։
Կատեգորիա:Բնապահպանություն
Դիվին (այլ կիրառումներ)
Դիվին, կարող է վերաբերել՝
Ասմատ լեզու
Ասմատ, պապուասկական բարբառ, որով խոսում են ասմատ ազգը, Արևմտյան Նոր Գվինեա կղզում՝ Ինդոնեզիայում։
Հիմնական բարբառները, որոնք կարելի է համարել առանձին լեզուներ՝
Նրանցից մի շարք լեզուներ մոտ են ասմատ լեզվին։ Համանման ձևով, չիտակ լեզուն մոտ է ասմատին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինդոնեզիայի լեզուներ Կատեգորիա:Պապուասյան լեզուներ
Կիսլոե (այլ կիրառումներ)
Կիսլոե, կարող է վերաբերել՝
Ինքնաթիռների ցանկ (I-M)
Ինքնաթիռների ցանկ՝ ըստ արտադրողների
IMPA
(IMPA — Industrias Metalúrgicas y Plásticas Argentinas S.A.)
Laviasa
«Latino Americana de Aviación S.A.»
Morane-Saulnier
Ինքնաթիռների ցանկ
Կատեգորիա:Ինքնաթիռների ցանկ
Կիսո (այլ կիրառումներ)
Կիսո, կարող է վերաբերել՝
Լի Հյե Ռի
Լի Հյե Ռի (հանգըլ՝ 이혜리, ), ավելի հայտնի է Հյե Ռի անունով, հարավկորեացի դերասանուհի և երգչուհի։ Նա Girl’s Day խմբի ամենաերիտասարդ անդամն է, նա խաղացել է «Քաղցր կյանք» (2012), «Սոնամ աղջիկների ավագ դպրոցի հետազոտողները» (2014), «Հայդ, Ջեքիլ, ես» (2015) և «Պատասխան 1988-ին» (2015) հեռուստասերիալներում։
Կենսագրություն
Հյե Ռին ծնվել է 1994 թվականի հունիսի 16-ին, Հարավային Կորեայի Գվանջու քաղաքում։ Նա սովորել է Գոնգյոնի աղջիկների ավագ դպրոցում և Սեուլի արվեստի դպրոցում։ Նա հիմա սովորում է Կոնկուկ համալսարանում։
Երաժշտական կարիերա
Հյե Ռին Յուրայի հետ դարձավ Girl's Day խմբի անդամ, երբ Ջիինը և Ջիսունը առաջնելույթից երկու ամիս անց լքեցին խումբը ։
Դերասանական կարիերա
2012 թվականին Հյե Ռին SBS-ի կողմից ընտրվեց «Քաղցր կյանք» դրամայում խաղալու համար։ Նա խաղաց ընտանիքի չորս աղջիկներից ամենաերիտասարդի դերը ։
2014 թվականի օգոստոսին «Իսկական տղամարդ» դորամայի կարճ տեսահոլովակը, որտեղ մասնակցում էր Հյե Ռին, Յություբում երեք օրվա ընթացքում հավաքեց մեկ միլիոնից ավել դիտում ։ 2014 թվականի դեկտեմբերին Հյե Ռին խաղաց «Սոնամ աղջիկների ավագ դպրոցի հետազոտողները» սերիալում, որը հեռարձակվում էր «jTBC» հեռուստաալիքով։ Նա խաղում էր դետեկտիվ ակումբի անդամներից մեկի դերը ։
2015 թվականի հունվարին նա խաղաց «Հայդ, Ջեքիլ, ես» հեռուստասերիալում, որը ցուցադրվում էր «SBS» հեռուստաալիքով ։ 2015 թվականին Հյե Ռին նկարահանվեց «Պատասխան 1988-ին» դրամայում ։
Անձնական կյանք
Հյե Ռին հանդիպել է H.O.T խմբի անդամ Թոնի Անի հետ։ Դա միանգամից գրավել է ԶԼՄ-ների ուշադրությունը, քանի որ նրանց միջև կար 16 տարվա տարբերություն ։ 8 ամիս անց զույգը աշխատանքային ծանր գրաֆիկի պատճառով բաժանվեց ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարողներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի պարային երաժիշտներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Սեստո ալ Ռեգենա
Բնակչությունը կազմում է 6136 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 146 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 41 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33079։ Հեռախոսային կոդ՝ 0434։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բուսական աշխարհի մոնիտորինգ
Բուսական աշխարհի մոնիտորինգ, վայրի բուսատեսակների, հատկապես չափանմուշային, հազվագյուտ, մնացուկային, Կարմիր գրքում գրանցված ու արժեքավոր տեսակների տարածվածության, քանակի, ներկա վիճակի, ինչպես նաև դրանց աճելավայրերի և էկոհամակարգերի վիճակի ու որակի վերահըսկողության, ամբողջության գնահատման, բացասական երևույթների կանխատեսման և կանխարգելման, ժամանակին հայտնաբերման ու վերացման նպատակով իրականացվող երկարատև դիտարկումների համակարգ։ Բուսական աշխարհի մոնիտորինգը նպաստում է բուսական աշխարհի պահպանության և շարունակական օգտագործման կազմակերպմանը։ Մոնիտորիևգն իրականացնում են ՀՀ բնապահպանության նախարարության կենսառեսուրսների կառավարման գործակալությունը, Բուսաբանության ինստիտուտը, Երկրագործության և բույսերի պաշտպանության գիտական կենտրոնը։
Կատեգորիա:Բնապահպանություն
Դորիս Լեսինգ
Դորիս Մեյ Լեսսինգ (Doris May Lessing), ), բրիտանացի գրող, 2007 թ. Գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր։
Ստեղծագործություններ
1949 թ. Լոնդոնում լույս է տեսնում Լեսսինգի առաջին գիրքը՝ «Խոտը երգում է» վերտառությամբ, որն իրենից ներկայացնում է տվյալ ժամանակի կնոջ կյանքի սոցիալական ասպեկտների մի գեղարվեստական ուսումնասիրության փորձ։ 1962-1969 թթ. միջև հրատարակում է կիսաինքնակենսագրական վեպերի շարք «Բռնության երեխանեը» («The Children of Violence») ընդհանուր խորագրով, որը բաղկացած է հինգ վեպերից։ 1962 թվականին հրատարակվում է «Ոսկե տետր» («The Golden Notebook») ֆեմինիստական վեպը, որը նրան համաշխարհային ճանաչում է բերում։ 1979 - 1983 թթ. միջև հրատարակում է ֆանտաստիկ վեպերի շարք «Կանոպուսն Արգոսում» («The Canopus in Argos: Archives Series») ընդհանուր վերտառությամբ, որոնցում պատկերում է ապահայի աշխարհը։ 1988 թ. լոյս է տեսնում գրաքննադատների կողմից Լեսինգի գլուխգործոց համարվող «Հինգերորդ երեխան» («The Fifth Child») վեպը, որտեղ նկարագրվում է աուտիզմով տառապող երեխայի կյանքը։ Այս վեպի շարունակությունն է հանդիսանում 2000 թ. հրատարակված «Բենը մարդկանց մեջ» վեպը։ 2007 թ. լույս է տեսնում Լեսսինգի «Ճեղքվածք» վեպը, որտեղ ներկայացվում է մարդկության այլընտրանքային պատմությունը։ Լեսինգի երկու վեպերը՝ «Լավ հարևանուհու օրագիրը» (1983) և «Եթե ծերությունը կարողանար...» (1984) լույս են տեսել Ջեյն Սոմերս կեղծանունով։ 2007 թ. դեկտեմբերի 10 - ին արժանացել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Զիմբաբվեցի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի կին դափնեկիրներ Կատեգորիա:Գրականության բնագավառում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Կոմունիստ կին գրողներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կին դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմվածքագիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ
Հակոբ Անասյան
Հակոբ Սեդրակի Անասյան, պատմաբան, բանասեր, աղբյուրագետ, մատենագետ, ձեռագրագետ։ Պատմական գիտությունների թեկնածու (1962), Լա Վեռնի ամերիկահայկական միջազգային քոլեջի պատվավոր դոկտոր (1984)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Վենետիկի Ս.Ղազար կղզու Մխիթարյան վարժարանը (1925), Փարիզում հետևել Կ. Բասմաջյանի հայագիտական դասընթացներին (1931-1934)։ 1936 թվականին ներգաղթել է Խորհրդային Հայաստան։ 1936-1947 թվականներին՝ գիտաշխատող ԵՊՀ-ում, 1947-1976 թվականներին՝ ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտում, 1979-1988 թվականներին՝ Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանի Մերձավորարևելյան լեզուների ուսումնական կենտրոնում։ Եղել է նույն համալսարանի Գրիգոր Նարեկացու անվան հայագիտական ամբիոնի պատվավոր անդամ։ Աշխատակցել է հայ պարբերական մամուլին («Երկունք», «Էջմիածին», «Պատմա-բանասիրական հանդես», «Բազմավեպ», «Հանդես ամսօրյա», «[Սիոն (ամսագիր)[|Սիոն]]», «Շողակաթ» և այլն)։ Տիրապետել է հին և նոր բազմաթիվ լեզուների։
Անասյանը հեղինակ է հարյուրից ավելի աշխատությունների, որոնք հիմնականում նվիրված են միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական կացությանը, կրոնի պատմությանը, մշակույթին, գրականությանը, լեզվին, մատենագրությանն ու մատենագիտությանը։ Նա զգալի ավանդ ունի հայ ազգ-ազատագրական շարժումների պատմության ուսումնասիրման բնագավառում։ «Նպաստ մը հայոց ազատագրական պատմության (ԺԷ դար) Մահտեսի Շահմուրատ և Հովհաննես Թութունջի» (1934), «XVII դ ազատագրական շարժումներն Արևմտյան Հայաստանում» (1961), «Ստեփանոս Սալմաստեցի» և այլ աղբյուրագիտական ու պատմագիտական մենագրություններում իր իսկ հայտնաբերած վավերագրերի միջոցով վեր է հանել հայ ազատագրական շարժումների չուսումնասիրված կամ պակաս ուսումնասիրված շատ դրվագներ, լուսաբանել հայ ժողովրդի ծանր վիճակը թուրք-պարսկական տիրապետությունների ներքո, արժեքավոր նոր տվյալներ ի հայտ բերել ֆրանսիական և հաբեշական արքունիքների հետ հայ քաղաքական շրջանակների հարաբերությունների վերաբերյալ։
Աղբյուրագիտական, բնագրագիտական կարևոր նշանակություն ունեն «Հայկական աղբյուրները Բյուզանդիայի անկման մասին» (1957), «Հովհաննես Կամենացի. Պատմութիւն պատերազմին Խոթինու» (1964), «Վարդան Այգեկցին իր նորահայտ երկերի լույսի տակ» (1969), «Գրիգոր Շղթայակրի պատմական մեծ հիշատակարանը» (1980) և այլ աշխատություններ։ Անասյանը կազմել և հրատարակել է վերոհիշյալ հեղինակների երկերի գիտաքննական բնագրերը՝ մանրամասն ծանոթագրություններով։ «Վարդան Այգեկցին իր նորահայտ երկերի լույսի տակ» ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է հայ մատենագրության պատմության մեջ։ Նա հայտնաբերել է Վարդան Այգեկցու «Գիրք հաստատութեան և արմատ հաւատոյ» (Մատենադարան, ձեռ. № 2080) դավանական բնույթի ժողովածուն, «Վասն շատահաջ քննողացն հանդիմանութիւն» նամակը և «Վասն անիրաւ բամբասողաց եկեղեցւոյս Հայաստանեայց» գրվածքը։ Անասյանը նորովի է ներկայացրել առակագիր Վարդան Այգեկցուն՝ որպես իր ժամանակի մեծագույն աստվածաբաններից մեկի։ «Արմատ հաւատոն» նվիրված է Հայ եկեղեցու դավանության և նրա կարգերի պաշտպանությանը՝ «ընդդեմ երկաբնակաց և ամենայն հերձուածողաց»։ «Արմատ հաւատոն» ընդգրկում է և՛ դավանական, և՛ ծիսական խնդիրներ։