cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պլանարիա
Մարսողական համակարգ
Պլանարիան սնվում է ջրում ապրող մանր կենդանիներով` գիշատիչ է։ Պլանարիայի բերանը գտնվում է մարմնի փորային կողի մեջտեղում, հարձակվելիս նա մարմնով սեղմում, ծածկում է զոհին և բերանից հանելով իր մկանուտ կլանը` դրանով շրջապատում է որսին ու կուլ տալիս կամ ծծում նրա պարունակությունը։ Մարսողությունը տեղի է ունենում աղիքում, որն առաջնացնում է 3 ճյուղ։ Դրանցից մեկը ուղղվում է դեպի մարմնի առջևի ծայրը, իսկ երկուսը` կլանի կողքերով դեպի հետևի ծայրը։ Այդ երեք ճյուղերն էլ նորից ճյուղավորվում են` ծայրերում առաջացնելով բազմաթիվ փակ, փոքր խողովակներ։ Դրանց մեջ սնունդը մարսվում է, իսկ չմարսված մնացորդները հեռացվում է բերանային անցքով։
Կատեգորիա:Տափակ որդեր
Միխայիլ Աստվածատուրով
Միխայիլ Իվանի Աստվածատուրով, հայ խորհրդային նյարդախտաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1908)։
Կենսագրություն
Ծնվել է Դերբենդ քաղաքում (այժմ՝ ՌԴ Դաղստանի Հանրապետությունում)։ 1900 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի բնական գիտությունների ֆակուլտետը։ Ուսանողական տարիներին աշխատել է Ն. Ե. Վվեդենսկու ֆիզիոլոգիական լաբորատորիայում։ 1904 թվականին ավարտել է Ռազմա-բժշկական ակադեմիան և աշխատանքի անցել հոգեբուժության ու նյարդախտաբանության ամբիոնում։ Աստվածատուրովը եղել է Վարշավայի զինվորական (1912 թվականից) և Պետերբուրգի նիկոլաևյան զինվորական հոսպիտալների (1914 թվականից) կոնսուլտանտ։ 1916-1936 թվականներին ղեկավարել է Ռազմա-բժշկական ակադեմիայի նյարդային հիվանդությունների ամբիոնը։ Աստվածատուրովը հեղինակ է 100-ից ավելի գիտական աշխատությունների։ Գիտական գործունեության հիմնական ուղղությունը եղել է շարժողական և ռեֆլեկտոր խանգարումների մեկնաբանումը էվոլյուցիայի ուսմունքի տեսանկյունով։ Աստվածատուրովի հետազոտությունները նվիրված են զգացողության խանգարումների կենսագենետիկական անալիզներին, կեղևաընդերային փոխհարաբերության խանգարումներին։
Մահ
Մահացել է մարտի 28-ին, Սանկտ-Պետերբուրգում։ Թաղված է Ալեքսանդր Նևսկու մայրավանքի գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային նյարդաբաններ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ նյարդախտաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային վիրաբույժներ
Վրաստանի գիտական ազգային գրադարան
Վրաստանի գիտական ազգային գրադարան (ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, նախկինում՝ Վրացական ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի գիտական գրադարան), հիմնադրվել է Վրացական ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի հետ միաժամանակ՝ 1941 թվականին, և նախապես ծառայում էր միայն ակադեմիայի գիտական աշխատակիցներին։ Նրա գրքային ֆոնդն ընդգրկում էր երկու հազար օրինակ։ Բացի դրանից, ակադեմիայի գիտահետազոտական ինստիտուտներում գործում էին իրենց գիտական գրադարանները։ Ակադեմիայի զարգացմանը զուգահեռ առաջացավ հիմնական գրադարան կազմակերպելու հարցը, որը հաջողությամբ լուծվեց 1945 թվականին։ Մի քանի տարի անց գրադարանի գրքային ֆոնդը, որ հարստացել էր գիտության գրեթե բոլոր ճյուղերին վերաբերող գրականությամբ, ներառում էր արդեն շուրջ 400 հազար տպագիր օրինակ։ Առանձին ուշադրություն էր դարձվում արտասահմանում տպագրված վրացերեն գրքերի և վրացական գրականության հազվագյուտ օրինակների ձեռքբերմանը, ինչպես նաև արտասահմանյան գրադարաններում, թանգարաններում ու մշակութային կենտրոններում պահվող հին վրացական ձեռաագրերի միկրոֆիլմերի ձեռքբերմանը միջազգային գրքափոխնակության միջոցով։ Տարբեր տարիների գրադարանը նվեր ստացավ բազմաթիվ հայտնի գիտնականների ու հասարակական գործիչների անձնական հավաքածուներ ու գրադարաններ, ինչպիսիք են Էքվթիմե Թաքաիշվիլին, Վուկոլա Բերիձեն, Ս. Նարիկաշվիլին, Վ. Վորոնինան, Ա. Բայկովան, Մ. Պոլիևկտովան, Գ. Լոմտատիձեն, Ն. Լորդկիպանիձեն, եղբայրներ Ի. և Վ. Ասլանիշվիլիները և այլք։ Բանաստեղծ, ակադեմիկոս Իոսիֆ Գրիշաշվիլին պետությանը կտակեց հարուստ գրադարան-թանգարան (այն այժմ գտնվում է Վրաստանի գիտական ազգային գրադարանում), որ բաղկացած էր 100 հազար գրքից, այդ թվում և հազվագյուտ հրատարակություններ։
Գրադարանի շենքը
Սկզբում գրադարանը տեղակայված էր Վրացական ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի նախագահության շենքում։ 1960-ական թվականներին գրադարանի նոր շենքի կառուցման համար տեղ հատկացվեց Թբիլիսիի կենտրոնում, որտեղ այդ ժամանակ արդեն գործում էին մի քանի գիտահետազոտական ինստիտուտներ։ 1970 թվականին գրադարանը տեղափոխվեց այդ շենքը, որտեղ է գործում է մինչ օրս (Ալեքսիձեի փողոց 1-4։ Գրադարանի հինգհարկանի շենքը (ճարտարապետներ՝ Գ. Լեժավա և Ի. Լիբերման) կառուցված է այնպես, որ առավելագույնս հարմար լինի ընթերցողի համար։ Այստեղ կան 90 աշխատասենյակներ, մեծ ընթերցասրահ 200 անձի համար, 6 հարակից ընթերցասրահներ օժանդակ գրական ֆոնդով։ Գրադարանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 10 հազար քառ. կմ, իսկ հարակից տարածքները (բակ)՝ 1,25 հա։
Գրադարանի ֆոնդերը, կառուցվածքը և գործունեությունը
2006 թվականին միավորվեցին Գ. Միքելաձեի անվան գիտատեխնիկական գրադարանը (այն տեղակայված էր առանձին շենքում, որը գտնվում էր Կոստովի փողոց, 47 հասցեում) և Վրաստանի գիտությունների ակադեմիայի գիտական գրադարանը, և արդյունքում ձևավորվեց Վրաստանի գիտական ազգային գրադարան՝ որպես իրավաբանական անձ։ Տեխնիկական գրադարանի ֆոնդերի հիմնական մասը կազմում էին գիտատեխնիկական աշխատությունները, կատալոգները, վկայագրերը (շուրջ 20 մլն օրինակ) և այլն։ Ներկայում Վրաստանի գիտական ազգային գրադարանը ամենամեծն է երկրում. նրա գրքային ֆոնդն ընդգրկում է ավելի քան 3.5 մլն միավոր, այդ թվում՝ ավելի քան 600 հազար արտասահմանյան հրատարակություն։ Այստեղ պահպանվում են բազմաթիվ հայտնի մարդկանց անձնական գրադարաններ, հազնագյուտ հրատարակություններ, այդ թվում այնպիսի գրքեր, որոնցից պահպանվել են եզակի օրինակներ։ Մասնավորապես Վ. Կորբոյի գիրքը, որում նկարագրված է վրաց եկեղեցին V-VI դարերում, ստացվել է Վատիկանի գրադարանից, 10-րդ դարի եզակի ձեռագրերից մեկի՝ Բերդսկի ավետարանի միկրոֆիլմերը, որ ստացվել են Օքսֆորդի համալսարանից, IX-XI դարերի, այսպես կոչված, Սինայի ու Երուսաղեմի վրացական ձեռագրերի միկրոֆիլմերը, որ ստացվել են ԱՄՆ Կոնգրեսի գրադարանից։ Գրադարանում պահպանվում են Շոթա Ռուսթավելու «Ընձենավորը» պոեմի բոլոր վրացերեն հրատարակություններն ու թարգմանությունները։
Գրադարանում գործում են մատենագրության, բաժանորդների սպասարկման, կոմպլեկտավորման, մշակման, գրքերի վերանորոգման բաժիններ, գրքերի կազմման արհեստանոց, ֆտոլաբորատորիա։ Վերջին տարիներին բացվել են նոր բաժիններ, ինչպիսիք են գիտական տեղեկատվական վերլուծության խումբը, PR-խմբերը, գիտատեխնիկական թարգմանության խումբը, էլեկտրոնային ռեսուրսների կառավարման խումբը և այլն։
Գրաարանում ներդրվում են նորագույն տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ։ Ընթերցողները հնարավորություն ունեն կարդալ արտասահմանյան պարբերական հրատարակություններ էլեկտրոնային կատալոգի միջոցով։ 2007 թվականին գրադարանում բացվել է կույրերի սպասարկման հատուկ կենտրոն։
Վրաստանի գրադարանների միության օժանդակության շնորհիվ Վրաստանի գիտական ազգային գրադարանը ստանում է այնպիսի հրատարակությունների տվյալների բազան, ինչպիսիք են Քեմբրիջ, Օքսֆորդի համալսարանների ամսագրերը։
Վրաստանի գիտական ազգային գրադարանը կապված է աշխարհի շատ երկրների առաջատար գիտական կազմակերպությունների ու գրադարանների հետ, այդ թվում՝ Ավստրիայի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, Ռուսաստանի, Լատվիայի, Լիտվայի, Ուկրաինայի, Լեհաստանի, ԱՄՆ-ի, Շվեյցարիայի և այլն։ Նշված երկրների ու Վրաստանի միջը իրականացվում են գրքերի ու տպագիր հրատարակությունների, ինչպես նաև աշխատակիցների փորձի փոխանակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թբիլիսիի գրադարաններ Կատեգորիա:Ազգային գրադարաններ Կատեգորիա:1941 հիմնադրումներ Վրաստանում
Ալ-Սանամեյնի շրջան
Ալ-Սանամեյնի շրջան (ناحية الصنمين), Սիրիայի Արաբական Հանրապետության շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Ալ-Սանամեյնի գավառի 3 շրջաններից մեկը։
Վարչական կենտրոնն է Ալ-Սանամեյն քաղաքը։ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալներով շրջանն ունի 113,316 բնակչություն ։ Տարածքը կազմում է 502.05 կմ²։
Ունի 17 գյուղ և ավան
Rusline
«Ռուսլայն» (իրավաբանական անվանումը — «Ռուսլայն» ավիացիոն ընկերություն ԲԸ), ռուսական ավիաընկերություն, իրականացնում է կանոնավոր, չարտերային փոխադրումներ Մոսկվայի Վնուկովո օդանավակայանից Ռուսաստանի այլ քաղաքներ, ԱՊՀ և հեռավոր արտասահմանի երկրներ։
Պատմություն
«Ռուսլայն» ավիաընկերության պատմությունը սկսվել է հունիսի 1997 թվականի հունիսի 2-ից, որպես չարտերային ավիափոխադրումների օպերատորի՝ սեփական օդանավերի պարկով և ամբողջությամբ համալրվող անձնակազմի հետ, որին հաջորդում է տուր-օպերատորի սեփական վկայականի ստացումը։ (2003 թ.):
2010-ին «Ռուսլայն» ավիաընկերությունը սկսել է ինտեգրվել «Amadeus» վաճառքի միջազգային համակարգին։ Փոխադրողին շնորհվել է կոդ՝ 7R Օդային տրանսպորտի միջազգային ասոցիացիայի համակարգում (IATA): Կնքվել կոդ-փոխանակման համաձայնագրեր, որոնցով գործընկեր ընկերություններ են  դարձել «Ուրալյան ավիաուղիներ»-ը և «Սարատովի ավիաուղիներ»-ը։
SkyService 2017 միջազգային մասնագիտական մրցանակաբաշխության արդյունքներով՝ 21 թիմերի մասնակցությամբ, «Ռուսլայն»-ի թիմը զբաղեցրել է 3-րդ հորիզոնականը ։
2018 թվականի մարտի 21-ից ավիաընկերությունը տեղափոխում է իր չվերթները «Դոմոդեդովո»-ից «Վնուկովո»
Երթուղային ցանց
Ավիաընկերության երթուղային ցանցը 2014 թվականի մարտի դրությամբ ունի 49 ուղղություններ։
Ավիաընկերությունը բազավորված Է Վնուկովո օդանավակայանում։ Բացի այդ ՝ ավիաընկերության օդանավերը բազավորված են նաև օդանավակայաններում Վորոնեժի, Եկատերինբուրգի (Կոլցովո), Տյումենի (Ռոշչինո), Սանկտ Պետերբուրգի (Պուլկովո) օդանավակայաններում, որը թույլ է տալիս կատարել թռիչքներ դեպի տարածաշրջանային օդանավակայաններ. Բելգորոդ, Վորկուտա, Իվանովո, Իժևսկ, Յոշկար-Օլա, Կազան, Կուրգան, Կուրսկ, Լիպեցկ, Մախաչկալա, Օրենբուրգ, Պերմ, Պենզա, Սարատով, Սամարա, Սարանսկ, Սիկտիվկար, Թեհրան, Ուլյանովսկ, Ուֆա, Վոլգոգրադ, Դոնի Ռոստով, Օդեսա։
2016 թվականի փետրվարի 1-ից Տյումեն քաղաքից մեկնարկում է տասներկու կանոնավոր ուղղություններ՝ Գոռնո-Ալտայսկ, Մոսկվա, Կրասնոդար, Կրասնոյարսկ, Միներալնիե Վոդի, Նադիմ, Նովոսիբիրսկ, Օմսկ, Դոնի Ռոստով, Պյատիգորսկ, Տոմսկ, Ուֆա ։
Աշնանային և ձմեռային ժամանակահատվածում (2016-2017 թթ) ավիաընկերությունը առաջարկում է տրանսֆերային չվերթներ՝ Եկատերինբուրգի կամ Տյումենի միջոցով ։
Նավատորմ
Ավիաընկերության նախնական օդանավերն էին Տու-134 և Յակ-40 օդանավերը։ 2012 թվականի ապրիլից մինչև 2013 թվականի ապրիլը շահագործվել է նաև Airbus A319 տեսակի օդանավեր։ (Օդանավեր АН-24 Ուլան-ՈՒդե - Իրկուտսկ)։ 2018 թվականի հունիսի դրությամբ ավիաընկերության նավատորմը բաղկացած է հետևյալ օդանավի տեսակներից.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսական ավիաընկերություններ Կատեգորիա:Ավիաընկերություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվայի ընկերություններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ապրանքանիշեր
Սիգեֆումի Մորի
Սիգեֆումի Մորի (ճապ.` 森 重文, ), ճապոնացի մաթեմատիկոս, 1990 թվականի Ֆիլդսի մրցանակի դափնեկիր։ Հայտնի է հանրահաշվական երկրաչափության վերաբերյալ աշխատություններով։
Կենսագրություն
Մորին ծնվել է 1951 թվականին Նագոյայում։ Սովորել է Կիոտոյի համալսարանում, 1973 թվականին ստացել է բակալավրի աստիճան, 1975 թվականին` մագիստրոսի։ Դրանից հետո դասավանդել է նույն համալսարանում և 1978 թվականին Մասայոսի Նագատայի գլխավորությամբ պաշտպանել է ատենախոսություն «Էնդոֆորմիզմների օղակները և աբելևյան որոշակի բազմազանությունները» թեմայով, որից հետո շարունակել է աշխատել Կիոտոյի համալսարանում որպես ասիստենտ, իսկ 1980 թվականին դարձել է մաթեմատիկայի դասախոս Նագոյայի համալսարանում։ 1982 թվականին դարձել է դոցենտ, 1988 թվականին` պրոֆեսոր, 1990 թվականից` Կիոտոյի համալսարանի պրոֆեսոր։ Չնայած Ճապոնիայում պաշտոնական ուսուցողական դիրքորոշմանը, 1977-1992 թվականներին Մորին երկար ժամանակ է անցկացրել ԱՄՆ-ում, 1977-1980 թվականներին աշխատել է հրավիրված դասախոս Հարվարդի համալսարանում, 1981-1982 թվականներին` Հեռանկարային հետազոտությունների ինստիտուտում, 1985-1987 թվականներին` Կոլումբիայի համալսարանում, 1987-1989 և 1991-1992 թվականներին` Յուտայի համալսարանում։
Մորիի առավել ճանաչված աշխատությունները վերաբերում են եռաչափ հանրահաշվական բազմազանություններին։ Մորիի արդյունքների ընդհանրացումը մեծ չափերի բազմազանության վերաբերյալ, որը երբեմն անվանում են Մորիի ծրագիր, համարվում է ժամանակակից հանրահաշվական երկրաչափության հետազոտությունների ակտիվ բնագավառներց մեկը։ Մորին 2014 թվականին ընտրվել է Միջազգային մաթեմատիկական միության նախագահ` դառնալով Ասիայից ընտրված այդ պաշտոնում մաթեմատիկոսների առաջին ներկայացուցիչը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ
Ֆերացանո
Ֆերացանո (Ferrazzano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Քոսալար (Ղազախի շրջան)
Բնակչություն
2009 թվականի մարդահամարի համաձայն գյուղում բնակվում է 3,869 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախի շրջանի բնակավայրեր
Ալ-Մասմիայի շրջան
Ալ-Մասմիայի շրջան (ناحية المسمية), Սիրիայի Արաբական Հանրապետության շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Ալ-Սանամեյնի գավառի 3 շրջաններից մեկը։
Վարչական կենտրոնն է Ալ-Մասմիա քաղաքը։ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալներով շրջանն ունի 8,773 բնակչություն ։ Տարածքը կազմում է 487.18 կմ²։
Ունի 14 գյուղ և ավան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Ալ-Սանամեյնի գավառ
Ֆոսալտո
Ֆոսալտո (Fossalto), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1619 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 58 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 28 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86020, հեռախոսային կոդ՝ +39 0874։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Օսկարի 17-րդ մրցանակաբաշխություն
Դափնեկիրների և նոմինանտների ցուցակ
★ Հաղթողները ընդգծված են առանձին գույնով
Չերչեմաջորե
Չերչեմաջորե (Cercemaggiore), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Օսկարի 17-րդ մրցանակաբաշխություն
Հետաքրքիր փաստեր
Վերջին անգամ հանձնվել են գիպսից արձանիկներ։ Ավելի ուշ դրանց փոխարինեցին սովորական ոսկե արձանիկները։
Չերչեմաջորե
Բնակչությունը կազմում է 4274 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 76 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 56 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86012, հեռախոսային կոդ՝ +39 0874։
Օսկարի 17-րդ մրցանակաբաշխություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսկար կինոմրցանակ
Չերչեմաջորե
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ղաբաղիբի շրջան
Ղաբաղիբի շրջան (ناحية غباغب) Սիրիայի Արաբական Հանրապետության շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Ալ-Սանամեյնի գավառի 3 շրջաններից մեկը։
Վարչական կենտրոնն է Ղաբաղիբ քաղաքը։ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալներով շրջանը ունի 45,793 բնակչություն ։ Տարածքը կազմում է 341.52 կմ²։
Ունի 13 գյուղ և ավան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Ալ-Սանամեյնի գավառ
Հայրենակցական միություններ
Հայրենակցական միություններ, Արևմտյան Հայաստանից և Կիլիկիայից գաղթած համերկրացի հայերին միավորող կազմակերպություններ։ Առաջացել են 19-րդ դարի 80-ական թվականներին, ԱՄՆ-ում։ Նպատակն էր՝ սատարել միմյանց օտարության մեջ, օգնել հայրենիքում մնացած հայրենակիցներին և նպաստել կրթական գործին։ Առաջին հայրենակցական միությունները ստեղծել են Խարբերդից, Դատեմից, Մալաթիայից, Մորենիկից գաղթածները։
Առաջին Հայրենակցական միությունները
Հետագա տարիներին, սփյուռքի ընդարձակման պայմաններում հայրենակցական միություններ են հիմնել Չմշկածագից, Սեբաստիայից, Կեսարիայից, Վանից, Մուշից և այլ տեղերից գաղթածները։ Մինչև 1920-ական թվականները հայրենակցական միությունները գլխավորապես կրել են «կրթասիրաց» և «ուսումնասիրաց» անունները, հետագայում, վերանայելով իրենց ծրագրերը, կոչվել են «վերաշինական» կամ «վերաշինաց», և հայրենակցական միությունների կարևոր խնդիրն է դարձել ոչ միայն օգնել եղեռնից փրկված իրենց համերկրացիներին, այլև կազմակերպել նրանց հայրենադարձությունը Հայաստան։ Հայրենակցական միությունները դիմել են Խորհրդային Հայաստանի կառավարությանը՝ ներգաղթողների համար (հայրենակցական միությունների օժանդակությամբ) հատուկ ավաններ հիմնելու խնդրանքով։ Այդպես ծնունդ են առել Նոր Արաբկիրը, Նոր Սեբաստիան, Նոր Մալաթիան, Նոր Զեյթունը, Նուբարաշենը, Նոր Հաճընը, Նոր Մարաշը, Նոր Երզնկան, Նոր Կեսարիան, Նոր Գեղին. Բալահովիտը, Նոր Խարբերդը, Նոր Այնթապը, Մուսալեռ գյուղը ևն։ Հայրենակցական միությունները օժանդակել են նաև Լենինականի երկրաշարժից (1926 թվական) տուժածներին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին դեղորայք և պարեն են ուղարկել խորհրդային բանակի մարտիկներին, միջոցներ տրամադրել «Սասունցի Դավիթ» տանկային շարասյան կառուցման, 1946-1948 թվականներին Հայաստան ներգաղթի կազմակերպման համար։ 1994 թվականին գործել են շուրջ 100 հայրենակցական միություններ, որոնք մասնաճյուղեր ունեն ԱՄՆ-ի, Կանադայի, Արգենտինայի, Բրազիլիայի, Ուրուգվայի, Ֆրանսիայի, Լիբանանի, Սիրիայի հայաշատ քաղաքներում։ Նրանցից շատերն ունեն իրենց պաշտոնաթերթերը։
Հայրենակցական միությունների աշխատանքները
Հայրենակցական միությունները մեծ աշխատանք են կատարել թողած հայրենիքի պատմությունն ուսումնասիրելու գործը կազմակերպելու ուղղությամբ։ Հրատարակվել են աշխատություններ, որոնցում լուսաբանվում են իրենց հայրենիքի՝ Արևմտյան Հայաստանի ու Կիլիկիայի պատմությունը, 19-րդ դարի վերջի 20-րդ դարի սկզբի իրադարձությունները, քննարկվում ժողովրդագրության, ազգագրության հարցերը, նկարագրվում հայկական ճարտարապետական հուշարձանները։ Ստեղծվել են մենագրություններ, հուշագրություններ, հուշաալբոմներ՝ նվիրված Մեծ եղեռնի ողբերգական տարիներին, շատ տեղերում հայերի մղած հերոսական ինքնապաշտպանական մարտերին, նրա կազմակերպիչներին ու հերոսներին։ Հայրենակցական միությունները աջակցում են պատմական ճշմարտության վերականգնմանը, լայնորեն սատարում միջազգային հասարակայնությանը, որը հանդես է գալիս հայկական հարցի արդարացի լուծման օգտին։
Հայաստանի անկախության ամերիկյան կոմիտե
Հայաստանի անկախության ամերիկյան կոմիտե ("American Committee for the Independence of Armenia"), կազմակերպություն, որի նպատակն էր Հայաստանի անկախության ու պետականության պաշտպանությունը։ Ձևավորվել է ամերիկյան իրավաբան Վահան Կարդաշյանի նախաձեռնությամբ, 1918 թվականի վերջին 1919 թվականի սկզբին։ Առաջին հավաքը կայացել է 1919 թվականի փետրվարին։ Կոմիտեի մեջ են մտել 20 նահանգների նահանգապետներ. կոնգրեսի նշանավոր անդամներ, մշակութային գործիչներ, արդյունաբերողներ, եկեղեցականներ, բարեգործներ, ընդամենը՝ 400 մարդ։ Կոմիտեի հեղինակությունը բարձրացնելու և այն հօգուտ Հայաստանի ամերիկյան ազդեցիկ լոբբի դարձնելու նպատակով հայեր չեն ընդգրկել նրա մեջ։ Գործադիր կոմիտեն ղեկավարել է Գերմանիայում ԱՄՆ-ի նախկին դեսպան Ջեյմս Ու. Ջերարդը։
Գործունեությունը
Կոմիտեի անդամների մեծ մասը սկզբնական շրջանում հավանություն է տվել Հայաստանի մանդատը ընդունելու կառավարության մտադրությանը, սակայն Թուրքիայում քեմալական շարժման և ամերիկյան իզոլյացիոնիստների դիրքերի ուժեղացման համեմատ նա սկսեց գերազանցապես հանդես գալ արդեն գոյություն ունեցող Հայաստանի Հանրապետության ճանաչման և նրան ուղղակի ֆինանս, ու ռազմական օգնություն ցուցաբերելու օգտին։ Դա հակասում էր մի շարք միսիոներ, ու բարեգործ, հաստատությունների ծառայողների առաջարկությանը, որոնք պաշտպանում էին ԱՄՆ-ի մանդատը ամբողջ Մերձ. Արլ-ի վրա տարածելու կամ Հայաստանի, Անատոլիայի և Կ. Պոլսի նկատմամբ համատեղ մանդատ հաստատելու գաղափարը։ Հայաստանի անկախության ամերիկյան կոմիտեն և հայերը գտնում էին, որ Թուրքիայի հետ ամեն մի համագործակցություն անիմաստ է։ Այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ-ի սենատը մերժեց Հայաստանի մանդատի մասին պրեզիդենտ Վ. Վիլսոնի առաջարկը. Կոմիտեն շարունակում էր կոչ անել՝ ուղղակի օգնություն ցուցաբերել Հայաստանի Հանրապետությանն ու ապահովել 1920 թվականի Սևրի հաշտության պայմանագրի կատարումը։ Միևնույն ժամանակ միսիոներ, ու բարեգործական հաստատությունների հետ կապված շատ նշանավոր ամերիկյան գործիչներ սկսեցին նահանջել քաղաքական հակումներից և առաջնությունը տալ մարդասիրական նպատակներին։ Նրանք ստեղծեցին «Հայաստան-Ամերիկա» ընկերությունը, որը գլխավորեցին Ուոլտեր Ջ. Սմիթն ու Ջորջ Մոնտգոմերին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայկական հարց
Ղարափափաղ (Ղազախի շրջան)
Բնակչություն
2009 թվականի մարդահամարի համաձայն գյուղում բնակվում է 1836 մարդ, այդ թվում՝ 885 տղամարդ և 951 կին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախի շրջանի բնակավայրեր
Ստրկություն մարդկային
Ստրկություն մարդկային (Of Human Bondage), անգլիացի գրող, արձակագիր Վիլյամ Սոմերսեթ Մոեմի հայտնի վեպերից մեկը՝ գրված 1915 թվականին ։ Մոեմը սկզբնապես մտադրված էր իր վեպը անվանել՝ «Beauty from Ashes», սակայն կանգ առավ Սպինոզայի՝ մարդկային ստրկությանը վերաբերվող բարոյագիտական պոստուլատի վերնագրի վրա : Համաձայն ամերիկյան «Ժամանակակից գրադարան» հրատարակչության՝ «Ստրկություն մարդկային» վեպը 20-րդ դարի 100 լավագույն անգլիալեզու վեպերի շարքում 66-րդ հորիզոնականն է զբաղեցնում։
Վեպում նկարագրված է 1876 թվականին ծնված անգլիացի բժիշկ Ֆիլիպ Քերրիի կյանքը՝ վաղ մանկությունից մինչև 30 տարեկան հասակը ։ Անցնելով դժվարությունների միջոցով՝ հերոսը հաջողությունների է հասնում՝ չնայած ի ծնե հաշմանդամությանը. նա կաղում էր։ Հերոսի գործողությունները ուղեկցվում են կյանքի իմաստի և իր կոչումը գտնելու բազմաթիվ փորձերով։
Սյուժե
Գրքի առաջին գլուխները նվիրված են Ֆիլիպի՝ Քենթի արևելքում ընկած ձկնորսական քաղաքում՝ Բլեքսթրեբելում ապրած կյանքի և Թերքենբերգի թագավորական դպրոցում անցկացրած տարիներին ։ Ֆիլիպի մայրը՝ Հելեն Քերրին մահանում է 1885 թվականին և տղային իր խնամակալության տակ են առնում հորեղբայրն ու նրա կինը՝ Վիլլիամը և Լուիզան։ Ամուսինները երեխա չունեին և Ֆիլիպի համար կարողացան կրթություն ապահովել Թագավորական դպրոցում, որտեղ հերոսը բազմաթիվ անգամ իր կաղ ոտքի պատճառով ծաղրուծանակի ենթարկվեց, և այդ ամենը դառը հետևանքներ թողեց նրա հետագա կյանքում։
Բարեկամները հույս ունեին, որ դպրոցը ավարտելուց հետո Ֆիլիպը կընդունվի Օքսֆորդի համալսարան և հոգևորականի կոչում կստանա՝ շարունակելով հորեղբոր գործը, սակայն երիտասարդը սկսում է կասկածել իր հավատի մեջ և ուղևորվում է Հայդելբերգ (Գերմանիա), որտեղ էլ լատիներեն, գերմաներեն և ֆրանսերեն է սովորում, ծանոթանում արվեստի և մշակույթի հետ։
Գերմանիայում ապրելու տարիներին Ֆիլիպը ծանոթանում է անգլիացի փաստաբան Հեյվորդի հետ։ Հերոսը հենց սկզբում էլ համակրանքով է լցվում դեպի իր նոր ծանոթը. նրան հիացնում են վերջինիս՝ գրականության և արվեստի ոլորտում հիմնավոր գիտելիքերը։ Սակայն Հեյվորդի բռնկուն իդեալիզմը Ֆիլիպին տարակուսանքի մեջ է գցում։
Հայդելբերգում Ֆիլիպը դադարում է հավատալ Աստծուն, անսովոր հոգեկան վերելք է ապրում և գիտակցում, որ այս քայլով իր վրայից դեն է նետում պատասխանատվության բեռը, որը մինչ այդ իր ամեն քայլին մեծ նշանակություն էր հաղորդում։ Ֆիլիպը իրեն հասուն, անվախ և ազատ է զգում ու որոշում նոր կյանք սկսել։ Հերոսը փորձում է Լոնդոնում որպես հաշվապահ աշխատել, բայց պարզում է, որ այդ մասնագիտությունը ևս իրենը չէ։ Հենց այդ ժամանակ էլ երիտասարդը որոշում է մեկնել Փարիզ և գեղանկարչությամբ զբաղվել։ Ֆիլիպի նոր ծանոթները, ում հետ նա «Ամիտրինո» ստուդիայում էր աշխատում, վերջինիս ծանոթացնում են բոհեմական կյանք վարող պոետի՝ Քրոնշոուի հետ։ Քրոնշոուն Հեյվորդի հակապատկերն է՝ ցինիկ և մատերիալիստ։ Նա Ֆիլիպին ծաղրում է, քանի որ վերջինս առանց քրիստոնեական բարոյագիտությունից հրաժարվելու փորձ էր անում քրիստոնեական հավատքից հրաժարվել։
Շփոթության մեջ հայտնված Ֆիլիպը Քրոնշոուից կյանքի իմաստի էությունն է հարցնում, իսկ պոետը նրան խորհուրդ է տալիս պարսկական գորգերը ուսումնասիրել և հրաժարվում է հետագա բացատրություններից։ Ֆիլիպը պատրաստ չէր ընդոնել Քրոնշոուի փիլիսոփայությունը, սակայն վերջինիս հետ համաձայնվում է այն հարցում, որ գոյություն չունի աբստրակտ բարոյականություն, և հրաժարվում է նաև դրանից։ Նա փորձում է մի կողմ դնել բարիքի և մեղքի ընդունված նորմերը և ինքն իր կյանքի օրենքները սահմանել։
Լիվոռնոյի հայկական տպագրություն
Կատեգորիա:Հայկական տպարաններ Կատեգորիա:Իտալահայ մշակույթ Կատեգորիա:Հայկական տպագրություն
Ստրկություն մարդկային
Սյուժե
Գլխավոր հերոսը տարակուսանքի մեջ է հայտնվում. փիլիսոփայությունը, որն ինքը իր համար հորինել և որով առաջորդվում էր, անկարող էր լուծել նրա խնդիրները։ Ֆիլիպը համոզվում է, որ ինտելեկտը լրջորեն չի կարող մարդկանց օգնել կրիտիկական պահերին, նրա բանականությունը ընդամենը դիտողի կարգավիճակում էր, որը փաստերն էր արձանագրում, սակայն անկարող էր միջամտել իր գործերին։ Երբ գալիս է գործելու ժամանակը, մարդը խոնարհվում է իր բնազդների և կրքերի բեռի տակ։ Այս ամենը Ֆիլիպին դեպի ֆատալիզմ է մղում։
Որոշ ժամանակ անց Ֆիլիպը Միլդրիդին երրորդ անգամ է հանդիպում։ Նա այլև կիրք չի զգում, բայց ինչ-որ կործանիչ հրապուրանք է զգում դեպի այդ կինը և կրկին ահռելի գումար է ծախսում վերջինիս վրա։ Բացի դրանից՝ նա սնանկանում է բորսայում, կորցնում է իր խնայողությունները, թողնում է բժշկական համալսարանը և աշխատանքի ընդունվում մանուֆակտուրային խանութում։
Հենց այս ժամանակ էլ Ֆիլիպը Քրոնշուի հանելուկի պատասխանն է գտնում և հրաժարվում է իր վերջին խաբկանքից՝ ուժ է գտնում իր վրայից դեն նետել վերջին ծանր բեռը։ Հերոսը գալիս է այն համոզմունքի, որ կյանքը իմաստ չունի, և մարդու գոյությունը աննպատակ է։ Իմանալով, որ իմաստ չկա և ոչինչ նշանակություն չունի, այնուամենայնիվ, մարդը կարողանում է հաճույք ստանալ՝ ընտրելով տարբեր թելեր, որոնցից էլ նա կյանքի անվերջանանալի կտորն է հյուսում։ Կյանքի իմաստի բացակայությունը Ֆիլիպին ոչ թե հուսահատության է հասցնում, ինչպես ենթադրվում էր, այլ երջանիկ է դարձնում։ Ըստ նրա՝ անհաջողությունը ոչինչ չի փոխում, իսկ հաջողությունը զրոյի է հավասար։ Մարդն ընդամենը փոքր ավազե հատիկ է մարդկային հորձանուտում՝ ակնթարթորեն հայտնված երկրի վրա, բայց նա ամենազոր է դառնում, երբ բացահայտում է գաղտնիքը։
Ֆիլիպի հորեղբայրը մահանում է և զարմիկին ժառանգություն է թողնում։ Այս գումարը Ֆիլիպին թույլ է տալիս վերադառնալ բժշկական համալսարան։ Այդ ժամանակ նա, տպավորվելով Էլ Գրեկոյի նկարներից, ոգեշնչվում է Իսպանիա մեկնելու մտքով, բացի այդ հերոսը ցանկանում էր Արևելքի երկրներ ճանապարհորդել։ Սակայն Ֆիլիպի նոր ընկերուհին՝ տասնիննամյա Սալլին հայտնում է հղիության մասին։ Ֆիլիպը, որպես ազնիվ մարդ, որոշում է ամուսնանալ՝ թողնելով ճանապարհորդության մասին երազանքները։ Շուտով պարզվում է, որ Սալլին սխալվել է, բայց հերոսը այդ փաստից ոչ թե ուրախանում, այլ հիասթափություն է ապրում։ Նա հասկանում է, որ պետք է ապրել ներկա, ոչ թե ապագա օրով, և որ մարդու կյանքի ամենապարզ զարդանախշը հենց ամենակատարյալն է։ Նա առաջարկություն է անում Սալլին, չնայած չի սիրում վերջինիս, այլ համակրանք է տածում և հարգում, իսկ կրքոտ սերը՝ ինչպես ցույց էր տվել Միլդրեդի պատմությունը, երբեմն միայն դառնություն է բերում։
Վերջապես Ֆիլիպը համակերպվում է իր կաղ ոտքի հետ, քանի որ համարում է, որ առանց դրա ինքը չէր կարող այդպես սուր զգալ գեղեցկությունը, կրքոտ կերպով սիրել արվեստն ու գրականությունը և հետևել կյանքի դրամային։ Ծաղրանքը և արհամարհանքը, որին նա արժանացել էր, ստիպել էին ինքնավերլուծությամբ զբաղվել և գնահատել իրեն։
Վերնագիր
Սոմերսեթ Մոեմն իր գրքի վերնագիրը փոխառել է Սպինոզայից։ Վերջինիս «Էթիկայի» IV մասը կոչվում է «Ստրկություն մարդկային կամ զգացմունքների ուժը» ։ Այս հատվածում Սպինոզան քննարկում է մարդկանց կողմից իրենց զգացմունքները կառավարելու անկարողության խնդիրը, ինչը, ըստ նրա՝ հենց ստրկություն է։
Փիլիսոփան տալիս է բարու և չարի կատեգորիաների սահմանումը, որոնք հիմնված են մարդկանց համոզմունքների վրա՝ դրանք կապելով նրանց «հաճույքի կամ ցավի զգացումներ»-ի հետ։ Նա նաև սահմանում է կատարելությունը/անկատարությունը՝ ելնելով ցանկություններից՝ կոնկրետ նպատակների և ծրագրերի իմաստով։ Ֆիլիպ Քերրին՝ վեպի գլխավոր հերոսը փնտրում էր այդ կարևոր եզրը, և բավարարվեց միայն այն ժամանակ, երբ գիտակցեց, որն է իր նպատակը և երբ գտավ մեկին, ով իր հետ կկիսեր այն։
Ինքնակենսագրականություն
Մոեմի խոսքերով «Ստրկություն մարդկային»-ը վեպ է, ոչ թե ինքնակենսագրություն։ Չնայած դրան՝ գրքում տեղ են գտել բազմաթիվ ինքնակենսագրական տարրեր։
Հատկանշական է, որ իր հերոսի նման Մոեմը վաղ տարիքում է զրկվել ծնողներից և դաստիարակվել հորեղբոր՝ հոգևորականի ընտանիքում, մեծացել է Ուինսթեբլ քաղաքում, սովորել՝ Քենթերբերի թագավորական դպրոցում։ Նա գրականություն և փիլիսոփայություն է ուսումնասիրել Հայդելբերգի համալսարանում և բժշկություն է սովորել Լոնդոնում։ Սակայն, ի տարբերություն իր հերոսի՝ Ֆիլիպի՝ Մոեմը կաղ չէր, այլ կակազում էր։ Չնայած դրան՝ Մոեմը երբեք նկարչությամբ չի զբաղվել, այլ միայն հետաքրքրված է եղել դրանով։
Հեղինակը 4 նկարիչների՝ Պիսսարոյի, Ռենուարի, Մոնեյի և Սիսլիեյի նկարների անձնական հավաքածու ուներ և հենց այս նկարիչների անուններն էլ գրքում հիշատակվում են։ Հեղինակի գրական ճաշակը մեծապես համընկնում է հերոսի ճաշակի հետ։ Ամփոփելով, մենք տենում ենք, որ նա կարդացել է Ռասկինի ստեղծագործությունները և Եվրոպական արվեստի շատ գործերի հետ է ծանոթացել։ Սոմերսեթ Մոեմի այլ ստեղծագործությունները նույնպես այս թեմատիկան ունեն՝ օր.՝ Լուսին և վեցպենսանոց վեպը։ Հեղինակը նաև հոդված է գրել «Life» ամսագրի համար՝ վերնագրված «Ես սիրեցի նկարչությունը»։ «Ստրկություն մարդկային» վեպը առավելագույնս է արտահայտում Մոեմի գեղարվեստական հայացքները։ Ըստ Սթենլի Արչերի՝ գրքում ավելի քան 30 արվեստագետների անուններ և 10 հայտնի նկարների վերնագրեր են հիշատակվում։ Վեպում նշված նկարիչների գրեթե կեսը իրենց նկարչական կարիերան ծավալել են XIX դարում։ Նկարիչներից 13-ը ֆրանսիացիներ են, 5-ը անգլիացիներ և միակ ամերիկացի նկարիչը Ուինսթլերն է։ Արվեստագետներից 11-ը գիրքը գրելու պահին կենդանի էին։
Մոեմի վերաբերմունքը վեպին
Մոեմը համարում էր, որ վեպը ծանրաբեռնված էր ավելորդ մանրուքներով և բազմաթիվ տեսարաններ ավելացված էին ծավալը ապահովելու ու ժամանակին համընթաց լինելու համար։ Վեպը գրվել է 1915 թվականին և տարբերվում էր իր ժամանակակիցներից։ 1960-ական թվականներին Մոեմը կրճատեց վեպը, պատճառաբանելով, որ վերջապես գրողները հասկացել են, որ վեպի չափերը չափորոշիչ չեն և հաճախ մի տողը կարող է ավելի մեծ բովանդակություն հաղորդել, քան մի ամբողջ էջը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրքեր Կատեգորիա:Անգլիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Անգլիական գրականություն Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր
Վինովո
Վինովո (Vinovo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 13.595 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 768 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 18 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10048։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Բարդուղիմեոս առաքյալը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռոբերտ Սոլսբերի
Ռոբերտ Արթուր Թոլբոթ Գասքոյն-Սեսիլ, Սոլսբերիի 3-րդ մարքիզ (Robert Arthur Talbot Gascoyne-Cecil, 3rd Marquess of Salisbury, ), անգլիական քաղաքական և պետական գործիչ։ 1866-67 և 1874-78 թվականներին եղել է Հնդկաստանի գործերի նախարար, 1878-80 թվականներին՝ արտգործնախարար, 1881 թվականին՝ պահպանողականների պարագլուխ Լորդերի պալատում, այնուհետև՝ նաև պահպանողական կուսակցության ղեկավար, 1885-86, 1886-92 և 1895-1902 թվականներին՝ վարչապետ և մինչև 1900-ը, միաժամանակ արտգործնախարար։ Վարել է Օսմանյան կայսրության ամբողջության պահպանման քաղաքականություն, անգլիական շահերն ամրապնդելու նպատակով օգտագործել հայկական հարցը որպես սուլթանական կառավարության վրա ճնշում գործադրելու միջոց։ Եվրոպական տերությունների վերահսկողությամբ Արևմտյան Հայաստանում բարենորոգումների քաղաքականության հիմնադիրներից էր։ 1878 թվականին հանդես է եկել 1878 թվականի Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի պայմանների, մասնավորապես՝ նրա 16-րդ հոդվածի դեմ, և ապրիլի 1-ին շրջաբերական ուղղել բոլոր անգլիական դեսպաններին, որում պայմանագիրը գնահատել է որպես անհամատեղելի Մեծ Բրիտանիայի «օրինական շահերի» հետ։ 1878 թ. մայիսի 30-ին գաղտնի համաձայնագիր է ստորագրել Ռուսաստանի հետ Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրը փոփոխելու վերաբերյալ, եղել է անգլոթուրքական համաձայնագրի նախաձեռնողներից։ Մեծ Բրիտանիայի երկրորդ լիազոր ներկայացուցիչն էր 1878 թ. Բեռլինի կոնգրեսում։ 12-րդ նիստում պահանջել է վերանայել Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածը, 14-րդ նիստում հրապարակել է թուրքական կողմի հետ համաձայնեցված Բեռլինի «դաշնագրի 61-րդ հոդվածը»։ 1895 թվականի դառնալով պրեմիեր մինիստր՝ 1894 թ. Սասունի կոտորածների կապակցությամբ, հասարակական կարծիքի ճնշման տակ հարկադրված էր վերստին բարձրացնել Արևմտյան Հայաստանում բարենորոգումների հարցը, որը հարուցեց եվրոպական տերությունների հակազդեցությունը։
1896 թվականի ապրիլի 30-ին Սոլսբերին Լորդերի պալատում հայտարարեց, թե հայ բնակչությանը պաշտպանելու համար զերծ պետք է մնալ ռազմական միջամտությունից, քանի որ «անգլիական նավերը չեն կարող բարձրանալ Տավրոսի լեռները»։ Բալմորալի անգլոռուսական բանակցությունների ժամանակ պաշտպանել է Օսմանյան կայսրության ամբողջականությունը պահպանելու տեսակետը։ 1896-97 թվականներին Եվրոպական տերությունների դեսպանների կոնֆերանսի նախաձեռնողներից էր, որտեղ մշակվեց Արևմտյան Հայաստանի բարենորոգումների նոր նախագիծ։ Սոլսբերին 1897 թվականի հոկտեմբերին Կ. Պոլսի անգլիական դեսպանին գրել է, որ բրիտանական քաղաքականությունն այսուհետև հանգելու է «մեր դիրքերի ուժեղացմանը Նեղոսի ափերին և հրաժարմանը ամեն տեսակ պարտավորություններից Կոստանդնուպոլսում»։ Դա նշանակում էր եվրոպական տերությունների հսկողությամբ Արևմտյան Հայաստանի բարենորոգումների քաղաքականության ձախողում, որի հեղինակը ինքը Սոլսբերին էր։ 1902 թվականին հեռացել է քաղաքական գործունեությունից։
Գրականություն
Կատեգորիա:Անգլիացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:1830 ծնունդներ Կատեգորիա:1903 մահեր Կատեգորիա:Միացյալ Թագավորության վարչապետներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կապիչի շքանշանի ասպետներ
Թաթոս Գևորգյան
Թաթոս Ռաֆիկի Գևորգյան, հայ ազատամարտիկ, Արցախյան պատերազմի մասնակից, «Արամ Մանուկյան» կամավորական ջոկատի հրամանատար։ Ազատամարտիկ Դավիթ Գևորգյանի ավագ եղբայրը։
Կենսագրություն
Թաթոս Գևորգյանը ծնվել է 1956 թվականի նոյեմբերի 27-ին Շիրակի մարզի Ջաջուռ գյուղում, ատաղձագործ Ռաֆիկ Գևորգյանի ընտանիքում։ Նրա պապը՝ Միսակ Գևորգյանը մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին և զոհվել է մարտերից մեկում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Ջաջուռի միջնակարգ դպրոցում, որից հետո տեղափոխվել է Երևանի Միսաք Մանուշյանի անվան թիվ 48 միջնակարգ դպրոց։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել և 1979 թվականին ավարտել է Ալեքսանդր Թամանյանի անվան շինարարական տեխնիկումը, ապա Երևանի Կառլ Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 18 տարի աշխատել է «Երևանշին» տրեստում, զուգահեռ` 1984 թվականից աշխատել է դեղատների Գլխավոր վարչությունում («Արֆարմացիա»)։ 1983-1986 թվականներին սովորել և ավարտել է ՀԿԿ Կենտկոմի Մարքսիզմ-Լենինիզմի Համալսարանի կուսակցական տնտեսական ակտիվի ֆակուլտետը։ 2006 թվականի օգոստոսի 1-ից աշխատել է «Ալֆա ֆարմ» ընկերությունում։
Մարտական ուղի
Թաթոս Գևորգյանը իր մարտական ուղին սկսել է 1988 թվականից՝ Հ.Ա.Բ. «Արամ Մանուկյան» ջոկատից, որպես հրամանատար։
1990 թվականին մասնակցել է Երասխի ինքնապաշտպանությանը, պաշտպանել է Ջերմուկի և Ջերմաջուրի սահմանները, Այգեպարի և Ոսկեպարի ինքնապաշտպանական գործողություններին։
1991 թվականին տեղափոխվել է Լեռնային Ղարաբաղ և 1992 թվականին ընդգրկվել «Արամո 114» ջոկատում և մասնակցել Իվանյանի, Վարանդայի և Շուշիի ազատագրմանը։
1993 թվականին մասնակցել է Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի ինքնապաշտպանական մարտական գործողություններին, Հաթերքի, Մեծշենի ազատագրմանը։
Թաթոս Գևորգյանը մահացել է 2018 թվականի փետրվարի 21-ին Երևանում։ Հուղարկավորվել է փետրվարի 23-ին Ջաջուռ գյուղում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:1956 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 27 ծնունդներ
Էռնեստ Բեգլարյան
Էռնեստ Սանթուրի Բեգլարյան, հայ բանաստեղծ, գրող, լրագրող, մանկավարժ ։
Գրող, լրագրող Աշոտ Բեգլարյանի հայրն է։
Կենսագրություն
Էռնեստ Բեգլարյանը գրել է քնարական ստեղծագործություններ, առակներ, որոնք թարգմանվել և տպագրվել են տեղական և արտասահմանյան հրատարակչություններում։ Արժանացել է բազմաթիվ պատվոգրերի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Արցախի գրողների միության անդամներ
Սիմոն Բալյան
Սիմոն Բալյան Սիմոն բեյ Պալյան, ճարտարապետ։
Եղել է Կարապետ Բալյանի որդին։
Կենսագրություն
Կրթություն է ստացել է Եվրոպայում, սակայն հայտնի չէ, թե որ դպրոցում է սովորել։ Եղբոր՝ Սարգիս բեյի հետ աշխատել է որպես ճարտարապետ։ Մյուս եղբոր՝ Հակոբ Բալյանի մահից հետո նշանակվել է պալատի օգնական ճարտարապետ, միաժամանակ՝ գծագրող, զարդանախշերի մասնագետ, հրաշալի մանրանկարիչ։ Բալյանների արհեստանոցում նախագծված կառույցների արտաքին հատվածների վրա արել է նկարներ՝ ջրաներկի տեխնիկայով։ Որպես ճարտարապետ մասնակցել է Մաչքայի զինանոցի (1861-1862), Մաչքայի ոստիկանատան, Ելդըզի ապարանքի (Սարգիս Բալյանի հետ) շենքերի նախագծման աշխատանքներին։ Մանրանկարներով զարդարել է իր և Գրիգոր ու Կարապետ Բալյանների կառույցները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Հայ մանրանկարիչներ
Դառաայի շրջան
Ունի 8 գյուղ և ավան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Դառաայի գավառ
Լյուդվիգ Մինիգերոդե
Լյուդվիգ Մինիգերոդե (Ludwig Minnigerode, ), ավստրիացի պատմանկարիչ և ժանրային նկարիչ, մանկավարժ։
Կենսագրություն
Լյուդվիգ Մինիգերոդեն սովորել է Էդուարդ ֆոն Էնգերթի գլխավորած Վիեննայի ակադեմիայում։ Պատմական և ժանրային նկարիչ էր։ Համալսարանն ավարտելուց հետո դասավանդել է Ավստրիայի արվեստի և արդյունաբերական թանգարանի Վիեննայի արվեստների և արհեստների ուսումնարանում։ Նրա առավել նշանավոր աշակերտն է Գուստավ Կլիմտը։ Մինիգերոդենի աշակերտներից են նաև Մարի Առնսբուրգը, Կառլ Մարտին Շադեն, Ալոիզ Հենիշը, Ալֆրեդ Բազելը։
1918 թվականին Վիեննայից տեղափոխվել է Զալցբուրգ, որտեղ էլ անցկացրել է իր վերջին տարիները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի մանկավարժներ
Կայմաղլի
Ղայմաքլի (Qaymaqlı), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Ղազախի շրջանում։ Գտնվում է Հայաստանի սահմանից 150 մետր հեռավորության վրա ։
Տնտեսություն
Գյուղի բնակչությունը զբաղվում է հիմնականում անասնապահությամբ և մեղվաբուծությամբ ։
Բնակչություն
2009 թվականի մարդահամարի համաձայն գյուղում բնակվում է 2183 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Հայ-ադրբեջանական շփման գծի բնակավայրեր ադրբեջանական կողմից
Արտերկրում աշխարհի երկրների ռազմակայաններ
Աշխարհի երկրների արտերկրում գտնվող ռազմակայաններ, աշխարհի երկրների ռազմաբազաներ, որոնք գտնվում են այլ պետությունների տարածքում։
Սառը պատերազմի ժամանակ ամենաշատ թվով ռազմաբազաներ ունեցել են ԽՍՀՄ-ն և ԱՄՆ-ն։ Ներկայումս Ռուսաստանը ունի մի քանի ռազմաբազաներ այլ երկրների տարածքներում։ ԱՄՆ-ն՝ Սառը պատերազմից հետո կրճառել է արտասահմանյան ռազմաբազաների թիվը, այնուամենայնիվ ավելացրել է իր ռազմական ներկայության աշխարհագրությունը՝ ի հաշիվ գլոբալ տեղաշարժերի։ Բացի ԱՄՆ-ից և Ռուսաստանից այլ երկրների տարածքներում ռազմաբազաներ ունեն Եվրոպայի և Ասիայի որոշ երկրներ ։
Արտասահմանում Ֆրանսիայի ռազմաբազաներ
Աֆրիկայում ՝
Համաձայն «Ռազմական բալանս» տեղեկագրքի 2014 թվականին Ֆրանսիան Աֆրիկայում ունեցել է մշտապես պատրաստ ռազմական գործողությունների համար ռազմական տեխնիկա՝ 1 շտաբի և 2 հետևակային վաշտերի հաշվարկով (ևս մեկ Breguet Atlantic տիպի ինքնաթիռ հականավակային պայքարի համար և մեկ Transport Allianz C.160 Transall տիպի ռազմափոխադրիչ ինքնաթիռ) Սենեգալում, 2 800 զինվորականներ Մալիում, 950 զինվորականներ Չադում, որոնցից 150-ը գտնվում են մայրաքաղաք Նջամենայում և 350-ը Սուդանին սահմանակից Աբեշե քաղաքում, 1 900 զինվորականներ Ջիբութիում, 400 զինվորականներ Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետությունում, 900 զինվորականներ Գաբոնում և 450 զինվորականներ Կոտ դ'Իվուարում (ընդհանուր 7 400 զինվորականներ)։ Բացի այդ, մշտական տեղակայված զորախումբ ունի Ռեյունյոն կղզում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռազմաբազաներ ըստ երկրի
Արևելքի ժողովուրդների առաջին համագումար
Արևելքի ժողովուրդների առաջին համագումարը տեղի է ունեցել 1920 թվականի սեպտեմբերի 1-8-ին, Բաքվում, Կոմունիստական ինտերնացիոնալի որոշմամբ։
Համագումարին մասնակցել են Արևելքի 37 ազգեր ներկայացնող 2045 պատգամավորներ, ինչպես նաև կոմունիստական ինտերնացիոնալի գործկոմի, Եվրոպայի մի շարք կոմունիստ, և սոցիալիստ, կուսակցությունների, երիտասարդության կոմունիստական ինտերնացիոնալի պատվիրակությունները։ Համագումարի աշխատանքներին մասնակցել են նաև Հայաստանի 101 պատգմավորներ։ Համագումարը լսում և քննարկում է Կոմինտերնի գործկոմի նախագահ Գրիգորի Զինովևի «Կոմինտերնը և Արևելքի ժողովուրդների խնդիրները». Կոմինտերնի գործկոմի քարտուղար Կ. Ռադեկի «Միջազգային իրադրության և Արևելքի աշխատավոր զանգվածների խնդիրների մասին», Կոմինտերնի գործկոմի անդամ Մ. Պավլովիչի՝ «Ազգային և գաղութային հարցերի մասին» և այլ զեկուցումներ։ Արծարծված հարցերի վերաբերյալ ընդունվում են բանաձևեր ու որոշումներ, կոչ (մանիֆեստ)՝ ուղղված Արևելքի ժողովուրդներին, ուղերձ՝ Եվրոպայի, Ամերիկայի, ճապոնիայի սոցիալիստներին։
Խորհրդային Հայաստանի պատվիրակների զեկուցումներում, ելույթներում, հայտարարություններում և այլ փաստաթղթերում արծարծվում էին Հայաստանի տնտեսական և քաղաքական ծանր իրավիճակի, հայերի ցեղասպանության, թուրքական բռնաճնշումների, արևմտյան դիվանագիտության դրսևորումների և այլ հարցեր։ Քննադատվել են երիտթուրքերի և քեմալականների ծավալապաշտական ձգտումները։ Դատապարտելով երիտթուրքերի հակահայկական քաղաքականությունը՝ Կոմինտերնի գործկոմի ներկայացուցիչը համագումարում նշում է Բրեստի կոնֆերանսում Թուրքիայի ներկայացուցչի «զայրացուցիչ վարքագծի», թուրք ազգայնականների կողմից պայմանագրով չբավարարվելու և Հայաստանի վրա արշավելու մասին։
Համագումարին (ղեկավարության նախաձեռնությամբ) հրավիրվել էր նաև թուրք քաղաքական գործիչ, Ցեղասպանության գլխավոր կազմակերպիչներից մեկը՝ Էնվեր փաշան, ով ցանկանում էր հանդես գալ Մարոկկոյի, Ալժիրի, Թունիսի, Եգիպտոսի և այլ երկրների ճնշված ժողովուրդների անունից, պահանջելով իր ղեկավարությամբ ստեղծել «իսլամական բանակ»՝ իբրև թե ազատագրելու Արևելքի ժողովուրդներին իմպերիալիզմի լծից։ Էնվեր փաշային չթույլատրվեց մասնակցել համագումարի նիստերին, սակայն նրա հայտարարությունն ընթերցվեց։ Դրանում էնվերը աշխատում Էր իրենից հեռացնել ցեղասպանության մեղավորությունը, ինչպես նաև մերժում էր Անդրկովկասի դեմ թուրքական նվաճողական գործողությունները, գովաբանում թուրք կառավարողների քաղաքականությունը «ազգերի ինքնորոշման և հավասարության» հարցում։ Էնվերի հայտարարությունը համագումարում չարժանացավ պաշտպանության, ընդունված բանաձևը թուրք, կառավարողների և հատկապես էնվերի քաղաքականության դատապարտումն էր առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Համագումարի մի շարք պատգամավորների ելույթներում քննադատվեցին երիտթուրքերի և քեմալականների նպատակները, որոշակիորեն նշվեց, որ քեմալական շարժումը ոչ ժոդովըրդական Է և ոչ Էլ կոմունիստական։ Համագումարին՝ էնվեր փաշայի հրավիրումը առաջացրեց Եվրոպայի մի շարք երկրների կոմունիստ, և սոցիալիստ, կուսակցությունների խիստ տարակուսանքը։ N ինտերնացիոնալի պարագլուխներից ժան Լուրեն սխալ է համարել համագումար հրավիրել մեկին, «որի ձեռքերին միլիոնավոր հայերի արյուն կա...»։ Համագումարի ընդունած որոշումներում և հայ պատվիրակների՝ համագումարին ներկայացրած փաստաթըղթերում հայ ժողովրդի ազատագրական պայքարին և պատմական ճշմարտության վերականգնման նրա ձգտմանը տրվել է ոչ ճիշտ, միտումնային գնահատական։ Հայաստանի Հանրապետության փորձերը հայկական հարցի լուծման ուղղությամբ գնահատվել են որպես «դաշնակ իմպերիալիստների ակնհայտ իմպերիալիստական նպատակներ», որոնք, իբր, ժողովրդին մղում են պատերազմի ընդդեմ «բուրժ. լծից ազատագրված Ռուսաստանի և Ադրբեջանի ժողովրդի»։ Խոշտանգված և կործանման եզրին հասած Հայաստանը հայտարարվել է «իմպերիալիստական»։ Նմանօրինակ սխալ քաղաքականություն է վարել նաև համագումարում ընտրված Արևելքի ժողովուրդների պրոպագանդայի և գործողության խորհուրդը։
Саакян Рубен, Первый съезд народов Востока (стенографический отчёт: Армения и Армянский вопрос). Вестник общественных наук, 2021, N 2, с. 37-65, http://www.lraber.sci.am/arm/sites/default/files/Lraber%20%202021-2_1.pdf
Կատեգորիա:1920
Կամպոբասո (գավառ)
Կամպոբասո (Provincia di Campobasso, Pruìnge de Cambuàsce), գավառ Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում։
Բնակչությունը կազմում է 180 230 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 63 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 2 853 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86030, հեռախոսային կոդ՝ 0875։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի գավառներ
Վերա ֆոն Կրեմեր
Վերա ֆոն Կրեմեր (Vera Adelaide Sofia von Kræmer,, ), շվեդ լրագրող, գրող և թարգմանչուհի ։
Կենսագրություն
Վերա ֆոն Կրեմերը ծնվել է 1878 թվականին, Վիսբյու քաղաքում ։ Նրա ծնողներն էին լեյտենանտ Գուստավ ֆոն Կրեմերը և Աննա Յադերինը։ Մանկության տարիներն անցել են Վիսբյուում և Սմոլանդում։ Չափահաս տարիքում նա մոր հետ տեղափոխվել է Ստոկհոլմ։ Գուստավի հետ  ամուսնալուծվելուց հետո նրա մայրը նորից ամուսնացավ Կարլ Բրանտինգի հետ, որը երեք անգամ դարձել էր Շվեդիայի վարչապետ։ Հետևաբար Վերան ապրում էր պետության մտավոր և քաղաքական վերնախավի միջավայրում։ 1897 թվականին Վերան առաջին անգամ հանդես եկավ որպես թարգմանիչ՝ թարգմանելով Հենրիկ Սենկևիչի ստեղծագործությունները և դրանք հրատարակելով Social-Demokraten թերթում, իսկ հաջորդ տարի նրա թարգմանությունը հրատարակվեց առանձին գրքով՝  Från Neros dagar (Quo Vadis) անվանումով։ Վերա ֆոն Կրեմերն աշխատել է որպես լրագրող, նախ Svenska Dagbladet-ում  (1900-1905), այնուհետև մինչև 1913 թվականը՝ Social-Demokraten-ում, ապա՝ Stockholms-Tidningen-ում (1913-1918)։ 1905-1912 թվականներին աշխատել է նաև որպես Mitt hem շաբաթաթերթի խմբագիր, որն այնուհետև վերանվանվել է Vi och vårt: 1918-1919 թվականներին Վերա ֆոն Կրեմերը եղել է նաև սուֆրաժիստ կանանց շարժման խմբագիրը։  Նա գրել է նաև այլ թերթերում և ամսագրերում, մասնավորապես՝ Idun-ում  և  Husmodern-ում։ Հետագայում նա գրեթե մինչև իր մահը վարում էր Svar omgående-ի խորհուրդների սյունակը։
1918 թվականին Վերան թողեց լրագրությունը և միացավ Svenska biografbyrån-ին, որը շուտով կոչվեց Svensk Filmindustri՝ դառնալով շվեդական ֆիլմերի առաջին գրախոսներից մեկը։ Այստեղ նա աշխատել է 10 տարի, իսկ 1928 թվականից եղել է անկախ գրախոս։
Վերա ֆոն Կրեմերը շվեդերեն է թարգմանել է ավելի քան 50 վեպեր և գրքեր, հիմնականում անգլերենից և նորվեգերենից։ Նա գրել է 20 գիրք։
Մահացել է 1940 թվականին, քաղցկեղից։
Անձնական կյանք
1899 թվականին Վերան ամուսնացել է Բու Գուստավ Յարնի հետ, բայց ֆինանսական դժվարությունների պատճառով այս ամուսնությունը ավարտվել է 1905 թվականին։ Հետագայում նա ապչել է Հյուգո Լինդբլադի հետ, չնայած պաշտոնապես հարաբերություններն օրինականացրել են միայն երկու տասնամյակ անց, երբ որոշել են աղջիկ՝ Գրետա Լիզային։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ կին գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ լրագրողներ Կատեգորիա:Շվեդ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Շվեդ խմբագիրներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ
Վիսկե
Վիսկե  (Vische), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 1.413 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 88 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 16 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10030։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Բարդուղիմեոս առաքյալը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գյունգյորեն
Գյունգյորեն (Güngören), շրջան Ստամբուլի մարզի եվրոպական հատվածում։ Մտնում է Ստամբուլ քաղաքի կազմի մեջ։
Պատմություն
Հնում այստեղ եղել է հունաբնակ Վիդոս գյուղը։ Օսմանյան կայսրության ժամանակաշրջանում Գյունգյորենը եղել է Օսման II սուլթանի որսավայրը։
1936 թվականին հունական Վիդոս անվանումը վերանվանվել է թուրքական Գյունգյորենի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Ղազախբեյլի
Ղազախբեյլի (Qazaxbəyli), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Ղազախի շրջանում։
Բնակչություն
2009 թվականի մարդահամարի համաձայն գյուղում բնակվում է 1179 մարդ, այդ թվում՝ 566 տղամարդ և 613 կին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ղազախի շրջանի բնակավայրեր
Հայաստանն Առաջին համաշխարհային պատերազմում
1915 թվականի գարնանը ռուսական զորքերը հարձակողական հաջող օպերացիա կազմակերպեցին Վան և Ուրմիա լճերի շրջանում, ազատագրեցին Վան քաղաքը (որտեղ ռուսական զորքերը մնացին 80 օր)։ Վանի գրավմամբ անխուսափելի ջարդերից փրկվեցին հազարավոր վասպուրականցիներ, որոնք այնուհետև նահանջող ռուսական զորքերի հետ գաղթեցին Արևելյան Հայաստան և Անդրկովկաս։ 1915 թվականի հուլիս-օգոստոսին Ալաշկերտի օպերացիայի ընթացքում ռուսական զորքերը պարտության մատնեցին հակառակորդին, խափանեցին Կարսի ուղղությամբ Կովկասյան ճակատը ճեղքելու թուրքական հրամանատարության ծրագիրը՝ դրանով թեթևացնելով անգլիական զորքերի գործողությունները Միջագետքում։ 1915 թվականի դեկտեմբերից 1916 թվականի փետրվարը ռուսական բանակը գեներալ Յուդենիչի հրամանատարությամբ հաջողությամբ իրականացրեց էրզրումի հարձակողական օպերացիան, որի հետևանքով ռուսական զորքերը փետրվարի 3 (16)-ին գրավեցին էրզրումը։ Թուրքական զորքերի հետապնդումը շարունակվեց մինչև փետրվարի կեսը. ռազմաճակատի գիծը կայունացավ էրզրումից արևմտյան 70-100կմ երկարությամբ։ Միաժամանակ ռուսական բանակի այլ զորամասեր հարձակման անցան Սև ծովի ափերով և գրավեցին Ռիզե ու Տրապիզոն նավահանգիստները։