cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գուստավ Նյուստրյոմ
Որպես ճարտարապետ
Նյուստրյոմը եղել է բարեխիղճ ճարտարապետ, որը մեծ ուշադրություն է դարձրել մանրուքներին։ Իր կյանքի ընթացքում ճարտարապետական բնագավառներում նա սերտ կապեր է պահպանել հյուսիսային այլ երկրների և, մասնավորապես, Ավստրիայի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆինն ճարտարապետներ Կատեգորիա:Ֆինն մանկավարժներ
Սեռինիա (Բաիա)
Սեռինիա (Serrinha), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում։ Մտնում է Սեռինյա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 71 383 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 568,405 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 132,8 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է հունիսի 13-ին։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1786 թվականի հունիսի 13-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Սփրինգբոկ
Սփրինգբոկ  կամ ցատկող այծքաղ (Antidorcas marsupialis), աֆրիկյան այծքաղ, որը պատկանում է իսկական այծքաղների ենթաընտանիքին (Antilopinae)։ Ընդ որում A. marsupialis տեսակը ներկայումս գոյություն ունեցող Antidorcas (Սփրինգբոկներ) ցեղի միակ տեսակն է, որը Gazella (Վիթեր), Saiga (Սայկագի), Procapra (Ձեռենի) և ուրիշ ցեղերի հետ միասին մտնում է Antilopini տրիբայի կազմի մեջ ։
Արտաքին տեսք
Սփրինգբոկն արտաքնապես շատ է հիշեցնում Թոմսոնի վիթ տեսակին։ Նրա նման այն ունի գորշ դարչնագույն-սև շերտ, որը մարմնի վերին դեղին-շագանակագույն մասը բաժանում է ստորին սպիտակ մասից։ Սփրինգբոկի սպիտակ դունչն աչքերից մինչև բերանի անկյուններ ընդգծված է մուգ շերտով ։ Երբեմն հանդիպում են միատեսակ նրբերանգով առանձնյակներ։
Սփրինգբոկներին բնորոշ հատկանիշն այսպիսին է. նրա կողմից հաճախ կատարվող ուղղահայաց ցատկերի ժամանակ նրա մեջքի վրա բաժանվում են մաշկի երկայնակի ծալքերի եզրերը (մեջքով անցնում է մինչև պոչ)՝ ընդ որում մերկացնելով շլացնող սպիտակ մորթին ։ Սփրինգբոկի հենց այս վարքն ու թեթևությունն է ընկած նրա տվյալ անվան հիմքում. «սփրինգբոկ»-ը հոլանդերեն և գերմաներեն լեզուներից թարգմանաբար նշանակում է «ցատկող նոխազ (արու այծ)»։ Antidorcas ցեղի լատիներեն անունը գալիս է ἀντί (հակառակ) և (այծյամ, վիթ) բառերից և նշանակում է «ոչ վիթ» (այսինքն՝ այս կենդանին չի պատկանում վիթերի ցեղին)։ Տեսակի անվան մեջ marsupialis ածականն առաջացել է marsupium (գրպան) բառից և տվյալ դեպքում հղում է կատարում վերևում հիշատակված գրպանանման մաշկի ծալքին։
Սփրինգբոկի մարմնի երկարությունը 120-150 սմ է, հասակի բարձրությունը՝ 70-90 սմ, իսկ զանգվածն ընկած է 18-45 կգ-ի միջակայքում ։ Երկու սեռերն էլ ունեն օղակաձև կառուցվածքով, սև և քնարաձև եղջյուրներ, բայց նման չեն Թոմսոնի վիթի եղջյուրներին ։ A. m. marsupialis ենթատեսակին պատկանող էգերի եղջյուրները սովորաբար զգալիորեն ավելի կարճ են, քան արուներինը (163-229 մմ համեմատ 229-300 մմ-ի)։ Էգերը և արուները տարբերվում են եղջյուրների երկարությամբ. արուների մոտ այն թույլ է արտահայտված։
Սփրինգբոկի կարիոտիպում հաշվարկվել է 56 քրոմոսոմ։
Վարքագիծ և ապրելակերպ
Սփրինգբոկները հիմնականում բնակվում են քարքարոտ կամ ավազոտ հողերով, ցածր խոտածածկույթով և առանձին տեղակայված թփերով կիսաանապատներում։ Նրանք խուսափում են ինչպես բարձր խոտածածկույթից, այնպես էլ իսկական անտառներից, իսկ ստիպված մտնում են խիտ թփուտներ միայն այն ժամանակ, երբ ձգտում են թաքնվել սառը ձմեռային քամիներից։ Սփրինգբոկների սննդակարգի մեջ մտնում են խոտ, ընձյուղներ, բողբոջներ և թփերի տերևներ։ Առանց ջրի նրանք կարող են ապրել ամիսներով։
Սփրինգբոկն աչքի է ընկնում իր ուղղաձիգ ոստյուններով, որոնք նա անում է անհանգստության դեպքում։ Կանգնած վիճակից կարող է ցատկել 2-3 մետր բարձրությամբ, ընդ որում ոտքերը մնում են ձգված և ամուր, մեջքը կորանում է վերև, իսկ մաշկի ծալքերից մեջքի վրա տեսանելի են դառնում հեռվից երևացող երկար, սպիտակ մազեր։ Այս վարքագիծը, ըստ երևույթին, նախազգուշացնում է ցեղակիցներին գիշատչի մոտենալու մասին, սակայն նման ցատկեր կատարում են նաև ձագերը միմյանց հետ խաղալու ժամանակ ։ Այլընտրանքային վարկածն այն է, որ այն հանդիսանում է գիշատիչներին ազդանշան այն մասին, որ նկատվել են, և հարձակումն անիմաստ է։ Եթե հարձակումը տեղի է ունենում, սփրինգբոկը կարող է արագությունը զարգացնել մինչև 90 կմ/ժ։ Այս տվյալներով՝ նա ամենաարագն է բոլոր կաթնասունների մեջ և երկրորդ տեղի համար (վագրակատվից հետո) մրցում է վիլորոգի և գարնայի հետ։
Չորային եղանակին սփրինգբոկներն ապրում են խմբերով (5-50 կենդանիներ), իսկ անձրևային եղանակին՝ այնուամենայնիվ, կարող են միավորվել հսկայական հոտերի մեջ։ Այդ հոտերը, որոնց կազմում սփրինգբոկները սկսում են տեղափոխվել ավելի լավ արոտավայրեր, նախորդ դարերում կազմված են եղել ավելի քան մեկ միլիոն առանձնյակից։ Այսօր դրանցից ամենամեծն ունի շուրջ 1500 կենդանի։ Չորային շրջանում էգերը և ձագերը կազմում են հարյուրավոր կենդանիներից բաղկացած փոքր հոտեր։ Երիտասարդ արուները կազմում են հոտեր, որոնց մեջ մտնում են մոտավորապես հիսուն արու (ամուրի)։ Մեծահասակ արուները վարում են նստակյաց ապրելակերպ և պաշտպանում են իրենց սեփական արեալները, որոնց տարածքը տատանվում է 10-40 հեկտարի միջև։ Բոլոր էգերին, որոնք մտնում են իրենց արեալի մեջ, նրանք համարում են իրենցը և պաշտպանում նրանց այլ արուների ոտնձգություններից։
Փետրվար-մայիս ամիսներին սփրինգբոկների մոտ սկսվում է մրցաշրջանը։ Հղիությունը տևում է մոտավորապես 170 օր. ծննդաբերությունը տեղի է ունենում օգոստոս-դեկտեմբերի ամիսներին, ընդ որում ծնվում է սովորաբար մեկ ձագ (հազվադեպ՝ երկու)։ Նորածին սփրինգբոկը ոտքի է կանգնում երկրորդ կամ երրորդ օրը. ծննդից 5-6 ամիս հետո երիտասարդ սփրինգբոկին կտրում են մոր կրծքից։ Էգերը սեռահասուն են դառնում 6-7 ամսական հասակում, իսկ արուները՝ 2 տարեկանում։
Փոխհարաբերություններ այլ օրգանիզմների հետ
Սփրինգբոկի հիմնական թշնամին վագրակատուն (Acinonyx jubatus) է։ Մեծահասակ սփրինգբոկների վրա հարձակվում են նաև գորշ բորենիներ (Hyaena brunnea), ընձառյուծներ (Panthera pardus), առյուծներ (P. leo), կրարակալներ (Caracal caracal), պտավոր բորենիներ (Crocuta crocuta) և աֆրիկյան վայրի շներ (Lycaon pictus)։ Ձագերի համար, բացի դրանից, վտանգ է ներկայացնում սևամեջք շնագայլերը (Canis mesomelas), տափաստանային կատուները (Felis lybica), մրջնակերները (Mellivora capensis) և արծիվները՝ մարտական արծիվը (Polemaetus bellicosus), կաֆրյան արծիվը (Aquila verreauxii) և քարարծիվը։
Սփրինգբոկները ենթակա են մի շարք վարակիչ և մակաբուծային հիվանդությունների։ Նրանց մոտ գրանցվել են սիբիրախտի և կոդրիոզի դեպքեր։ Էնդոպարազիտների թվում հայտնի են տարբեր կլոր որդեր, որոնք պատկանում են Trichostrongylidae, Strongylidae, Dictyocaulidae և Ancylostomatidae ընտանիքներին, ինչպես նաև՝ Taenia (սեռ) տիպի երիզորդներ, որոնց թրթուրները (ցիստիցերկոզ) առաջացնում են ցիստիցերկոզներ։ Էկտոպարազիտների թվում են Linognathidae ընտանիքին պատկանող մազակերներ, արյունածծուկներ, քթաըմպանային գոռեխներ և զանազան իքսոդովյան տզեր։
Տաքսոնոմիա և էվոլյուցիա
Մոլեկուլա-ֆիլոգենետիկական անալիզի տվյալներով, որը 2013 թվականին կատարվել է գերմանացի կենսաբանների կողմից, ֆիլոգենետիկ կապերը, որոնք մտնում են Antilopini եռյակի կազմի մեջ, կարելի է պատկերել հետևյալ կալադագրամայով.
Այսպիսով, սպրինգբոկի ցեղը մտնում է Antilopina ենթատեսակի մեջ, իսկ Գերենուկների ազգը նրա համար հանդիսանում է քույրական խումբ (այլ ուսումնասիրությունների տվյալներով՝ Սայգակի ազգից) ։
A. marsupialis տեսակի կազմի մեջ մտնում են 3 ենթատեսակ, որոնք ներկայումս որոշ ուսումնասիրություններով առանձնացվում են առանձին տեսակների մեջ ։
Առավել վաղ շրջանի սփրինգբոկի պեղված մնացորդները հայտնի են Աֆրիկայի պլիոցենյան բաժնում (հայտնաբերվել են նաև մնացորդներ, որոնք վերաբերել են հաջորդող դարաշրջաններին), ընդ որում այդ ժամանակ սփրինգբոկների արեալը մայրցամաքում զբաղեցրել է բավականին ընդարձակ շրջաններ՝ ներառելով նույնիսկ Հյուսիսային Աֆրիկան։ Հայտնի են Antidorcas ցեղի 3 տեսակների բրածոներ. առաջին երկուսը (A. australis և A. bondi) ոչնչացել են շուրջ 7 հազար տարի առաջ, իսկ A. recki տեսակը էվոլյուցիայի ընթացքում պլեյստոցենի սկզբին տվել է A. marsupialis-ի ժամանակակից տեսքը, որի ամենավաղ բրածոների մնացորդները հայտնաբերել են Ֆլորիսբադի գտնվելու վայրում (Հարավաֆրիկյան Հանրապետության Ֆրի Սթեյթ գավառում) և թվագրվել է 100 հազար տարի առաջ։
Սփրինգբոկ և մարդ
Սփրինգբոկը պատկերված է եղել ՀԱՀ-ի նախկին զինանշանի վրա։ ՀԱՀ-ի հավաքականները տարբեր մարզաձևերում, այդ թվում՝ ռեգբիում, հաճախ կրում են «սփրինգբոկ» մականունը։ Այս կենդանու հանդեպ կապվածությունը, սակայն, թուլացել է, քանի որ մարդկանց գիտակցության մեջ այն ասոցացվում է նախկին պետության և նրա ապարտհեյդ համակարգի հետ։ «South African Airways» ավիաընկերությունը 1997 թվականին այն իր խորհրդանշանից հեռացրել է (չնայած Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպության համակարգով «սփրինգբոկը» շարունակում է մնալ ավիաընկերության ազդակոչ)։
Նախկինում սփրինգբոկը շատ տարածված էր իր ավանդական բնակավայրերում։ Դեռևս 19-րդ դարում դիտորդները բախվել են սփրինգբոկների գաղթող հսկայական կուտակումների հետ, որոնց գլխաքանակն ավելի քան 1 միլիոն էր։ Սակայն իրավիճակը փոխվել է, քանի որ սփրինգբոկները, չնայած իրենց հայտնիությանը, երկար ժամանակ ենթակա էին ինտենսիվ որսի։ Նախ և առաջ նրանց միսը գնահատվում էր, երկրորդ, նրանք համարվում էին վնասատուներ, քանի որ նրանց հոտերը տրորում էին հացահատիկային դաշտերը։ Կազմակերպված զանգվածային հրաձգությունը 19-րդ դարում հանգեցրել է Հարավաֆրիկյան Հանրապետության տարածքում սփրինգբոկների լիակատար ոչնչացմանը, և միայն 20-րդ դարում դրանք հարևան պետություններից կրկին բնակություն են հաստատել այնտեղ։ 2013 թվականի դրությամբ սփրինգբոկների ընդհանուր պոպուլյացիան գնահատվել է 2 000 000-2 500 000 առանձնյակ ։ Տեսակը գտնվում է Բնության պահպանության միջազգային միության հազվագյուտ կենդանիների ցանկում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չվտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Կաթնասուններ Կատեգորիա:Ողնաշարավորներ
Էդուարդ Ազարյան
Էդուարդ Ազարյան, հայ խորհրդային մարմնամարզիկ, օլիմպիական չեմպիոն (1980), ԽՍՀՄ քառակի չեմպիոն, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1980)։
Կենսագրություն
Էդուարդ Ազարյանը մարմնամարզությամբ սկսել է զբաղվել վաղ տարիքից, իր հոր՝ օլիմպիական եռակի չեմպիոն Ալբերտ Ազարյանի գլխավորությամբ։ 1978 թվականին Էդուարդ Ազարյանը դարձավ բազմամարտի ԽՍՀՄ չեմպիոն և ընդգրկվեց ԽՍՀՄ հավաքականում։ Նույն թվականին նվաճեց բազմամարտի աշխարհի գավաթի բրոնզե մեդալը և աշխարհի առաջնության թիմային արծաթե մեդալը։ 1980 թվականին Մոսկվայի օլիմպիական խաղերի ժամանակ Էդուարդ Ազարյանը ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում դարձավ օլիմպիական չեմպիոն։
1992 թվականից ապրում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Զբաղվում է մարզչական գործունեությամբ։ Նա ստեղծել է մարմնամարզության կենտրոն Aliso Viejo (Կալիֆոռնիա)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մարզիկներ Կատեգորիա:Հայ օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:Հայ մարմնամարզիկներ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր Կատեգորիա:ԽՍՀՄ օլիմպիական չեմպիոններ
Սոնյա Դելոնե
Նրա աշխատանքը ժամանակակից դիզայնում ներառում էր երկրաչափական աբստրակցիա հասկացությունը, կահույքի ինտեգրումը, գործվածքները, պատերի ձևավորումը և հագուստի ձևավորումը։
Վաղ կյանք (1885-1904)
Սառա Իլինիքն Սթերնը ըստ չճշտված տեղեկությունների ծնվել է 1885 թվականի նոյեմբերի 14-ին Գրադիժսկում, (այն ժամանակ Ուկրաինան Ռուսական Կայսրության մաս էր), այսօր` Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզում ։ Նրա հայրը մեխերի գործարանի աշխատող էր ։ Երիտասարդ տարիքում նա տեղափոխվում է Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ նրան հոգ է տանում իր մորեղբայրը` Հենրի Թերքը։ Հենրին, մի հաջողակ և հարուստ իրավաբան և նրա կինը` Աննան, ցանկանում են որդեգրել Սառային, բայց նրա մայրը դա չէր ցանկանում։ Վերջապես 1890 թվականին Թերք ամուսինները որդեգրում են Սառային ։ Սառային անվանում են Սոնյա Թերք, և նա ստանում է արտոնյալ դաստիարակություն Թերք ընտանիքի հետ։ Նրանք անց են կացնում իրենց ամառները Ֆինլանդիայում և ճանապարհորդում են Եվրոպայով` ներկայացնելով Սոնյային արվեստի թանգարանները և պատկերասրահները։ Երբ Սոնյայի 16 տարին լրանում է, նա հաճախում է լավ հեղինակություն ունեցող միջնակարգ դպրոց Սանկտ Պետերբուրգում, որտեղ նրա ուսուցիչը նկատում է նրա նկարելու լավ հմտությունները։ Երբ Սոնյան դառնում է 18 տարեկան, նրա ուսուցչի առաջարկությամբ նրան ուղարկում են արվեստի դպրոց Գերմանիայում, որտեղ նա հաճախում է Գեղեցիկ Արվեստների Ակադեմիա Կարլսրուեում։ Նա սովորում է Գերմանիայում մինչև 1905 թվականը,ապա որոշում է տեղափոխվել Փարիզ
Փարիզ (1905-1910)
Երբ Սոնյան ժամանում է Փարիզ, նա հաճախում է Լա Պալետ Ակադեմիա Մոնպառնասում։ Չափազանց քննադատական ուսուցման եղանակից դժգոհ` Սոնյան քիչ ժամանակ է անց կացնում Ակադեմիայում և ավելի շատ ժամանակ է անց կացնում Փարիզի պատկերասրահներում։ Այս շրջանի նրա աշխատանքները մեծապես ազդեցությունն է այն արվեստի, որը նա ուսումնասիրում էր` ներառյալ Վան Գոգի պոստիմպրեսիոնիզմ արվեստը, Գոգենի և Անրի Ռուսոի արվեստը, Ֆովիզմի ներկայացուցիչներ Անրի Մատիսի և Դերենի կտավները։ Առաջին տարին Փարիզում Սոնյան հանդիպում և 1908 թվականին ամուսնանում է գերմանական արվեստի պատկերասրահի սեփականատեր Վիլհելմ Ուդի հետ։ Քիչ բան է հայտնի նրանց միության մասին, բայց ենթադրվում է, որ դա եղել է հաշվենկատ ամուսնություն` խուսափելու ծնողների պահանջներից, ովքեր չէին ընդունում Սոնյայի նկարչական կարիերան, և ցանկանում էին, որ Սոնյան վերադառնար Ռուսաստան ։ Սոնյան ձեռք է բերում մուտք դեպի արվեստի աշխարհ` Ուդի պատկերասրահի ցուցահանդեսների և նրա կապերից միջոցով, և Ուդը քողարկում է իր համասեռականությունը Սոնյայի հետ հանրային ամուսնության միջոցով։
Կոմսուհի Դե Ռոսը, Ռոբեր Դելոնեյի մայրը, Ուդի պատկերասրահի կանոնավոր այցելու էր, երբեմն` իր տղայի ընկերակցությամբ։ Սոնյան հանդիպում է Ռոբեր Դելոնեյին վաղ 1909-ականներին։ Նրանք դառնում են սիրեկաններ նույն տարվա ապրիլին և որոշվում է, որ Սոնիան և Ուդը պետք է ամուսնալուծվեն։ Ամուսնալուծությունը ավարտվում է 1910 թվականի օգոստոս ամսին ։ Սոնյան հղի էր, և նա ու Ռոբերտը ամուսնանում են 1910 թվականի նոյեմբերի 15-ին։ Նրանց որդին` Չարլզը ծնվել է 1911 թվականի հունվարի 18-ին : Նրանց օգնում էր նպաստը, որն ուղարկում էր Սոնյայի մորաքույրը Սանկտ Պետերբուրգից :
Սոնյան Ռոբերի մասին ասում էր. «Ռոբեր Դելոնեի մեջ ես գտա պոետի։ Մի պոետ, ով գրում էր ոչ թե բառերով, այլ գույներով» ։
Օրֆիզմ(1911-1913)
1911 թվականին Սոնյա Դելոնեն պատրաստում է մի վերմակ գույնզգույն կտորներից Չարլզի օրորոցի համար, որը հիմա պահվում է Փարիզի Ժամանակակից արվեստի պետական թանգարանի հավաքածուի մեջ։ Այս վերմակը պատրաստվել է ինքնաբուխ և օգտագործվել է երկրաչափական մարմին և գույն։ «1911 թվականին ես միտք ունեի պատրաստել իմ նորածին որդու համար մի վերմակ, պատրաստված գործվածքների կտորտանքներից, որոնցից ես տեսել էի ուկրաինացի գյուղացիների տներում։ Երբ ես ավարտեցի այդ, գործվածքի կտորների դասավորվածությունը իմ մեջ առաջացրեց կուբիզմի մտահղացում և մենք փորձեցինք նույն գործընթացը կիրառել այլ օբյեկտների և նկարների մեջ» Սոնյա Դելոնե ։ Ժամանակակից արվեստի քննադատները այս կետը շրջադարձային են համարում, որտեղից նա թողել է հեռանկարչությունն ու նատուրալիզմը իր արվեստում։ Նույն ժամանակաշրջանում կուբիզմի աշխատանքներ էին ցուցադրվում Փարիզում, և Ռոբերը ուսումնասիրում էր Միշել Էժեն Շևրոյի գույների տեսությունները. ամուսիններն իրենց գույներով փորձերը արվեստի և դիզայնի մեջ անվանում են «սիմուլտանիզմ»։ Սիմուլտանիզմը դրսևորվում է մի դիզայնը մեկ այլի հետ համադրումով և միմյանց վրա ազդեցությամբ. դա նման է գույների տեսությանը` պուանտիլիզմին, որը օգտագործվել է Ժորժ Սյորայի կողմից, որում առաջնային գույնի կետերը շարվում են միմյանց կողքի և փոխադարձ ազդելով` աչքի համար դառնում են իրար խառնված։ Սոնյայի առաջին լայնամաշտաբ նկարը այս ոճում Bal Bullier է (1912–13), որը հայտնի է իր գույնով և ռիթմով։
Դելոնե ընտանիքի ընկեր, պոետ և արվեստի քննադատ Գիյոմ Ապոլիները, 1913 թվականին ստեղծել է օրֆիզմ տերմինը` նկարագրելու Դելոնե ամուսինների կուբիզմի տարբերակը։ Ապոլիների միջոցով է, որ 1912 թվականին Սոնյան հանդիպել է պոետ Բլեզ Սանդրարին, ով դառնալու էր նրա ընկերը և համագործակցողը։ Սոնյա Դելոնեն մի հարցազրույցում նկարագրել է, որ Սանդրարի աշխատանքների հետ ծանոթությունը «տվեց ինձ [նրան] ազդակ, շոկ» ։ Նա պատկերազարդել է Սանդրարի La prose du Transsibérien et de la Petite Jehanne de France պոեմը մի ճամփորդության մասին տրանս-սիբերական երկաթուղիով` ստեղծելով 2 մետր երկարությամբ ակորդեոն գիրք։ Օգտագործելով սիմուլտանիզմ դիզայնի սկզբունքները` գիրքը միաձուլում էր տեքստն ու դիզայնը։ Գիրքը, որը վաճառվել է գրեթե ամբողջությամբ բաժանորդագրությամբ, իրարանցում է առաջացրել Փարիզի քննադատների միջև։ Սիմուլտանիզմ գիրքը ավելի ուշ ցուցադրվում էր Բեռլինի Աշնանային սրահում, 1913 թվականին, նկարների և այլ կիրառվող արվեստի գործերի հետ, ինչպիսիք են շրջազգեստները։ Պաուլ Կլեեն այնքան է տպավորված եղել Սանդրարի պոեմների գրքի կազմերում Սառայի քառակուսիների կիրառությամբ, որ դրանք դարձել են Կլեենի աշխատանքների անփոխարինելի մասնիկ։
Իսպանական և պորտուգալական տարիներ (1914-1920)
1914 թվականին Դելոնե ընտանիքը ճանապարհորդում է Իսպանիայում, ամուսինները Մադրիդում ապրում են մնում են ընկերների հետ։ 1914 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմը սկսելուն պես, Սոնյան և Ռոբերը մնում են Ֆուենտեռաբիայում, իրենց որդու հետ։ Նրանք որոշում են չվերադառնալ Ֆրանսիա ։ 1915 թվականի օգոստոսին նրանք տեղափոխվում են Պորտուգալիա, որտեղ ապրում են Սեմուել Հալփերթի և Էդուարդո Վիանայի հետ նույն բնակարանում ։ Վիանայի և իրենց ընկերներ Ամադեո դե Սոզա-Կարդոզուի, ում արդեն հանդիպել էին Փարիզում և Խոսե դե Ալմադա Նեգրեյրոսի հետ քննարկում են գեղարվեստական համագործակցության հարցեր ։ Պորտուգալիայում Սոնյան նկարում է Marché au Minho (Շուկա Մինհոում, 1916) կտավը, որի մասին նա ավելի ուշ ասում է․ «Տպավորված էի երկրի գեղեցկությամբ» ։ Սոնյան անհատական ցուցահանդես է ունենում Ստոկհոլմում 1916 թվականին։ Ռուսական հեղափոխությունը վերջ է դնում Սոնյայի ֆինանսական օժանդակությանը, որ նա ստանում էր Ռուսաստանում բնակվող իր ընտանիքի կողմից. նրանց այլ եկամուտի աղբյուր էր պետք։ 1917 թվականին Դելոնե ընտանիքը հանդիպում է Սերգեյ Դյագիլեևի հետ Մադրիդում։ Սոնյան հագուստներ է ձևավորում «Կլեոպատրա» (բեմը ձևավորում է Ռոբեր Դելոնեն) և Աիդա ներկայացումների համար Բարսելոնայում։ Մադրիդում նա ձևավորում է «Փըթիթ Կազինո»-ն (գիշերային ակումբ) և հիմնադրում է «Կասա Սոնյա»֊ն, վաճառելով իր ձևավորած ինտերիերի դիզայնը և նորաձևությունը, և մեկ այլ մասնաճյուղ բացելով Բիլբաոում ։ Սոնյան Մադրիդի Սալոնի կենտրոնում էր ։ 1920 թվականին Սոնյա Դելոնեն 2 անգամ ուղևորվում է Փարիզ՝ փնտրելու նոր հնարավորություններ նորաձևության բիզնեսում, և օգոստոսին Սոնյան նամակ է գրում Պոլ Պուարեին` համագործակցության առաջարկով։ Պուարեն մերժում է, պնդելով, որ Սոնյան կրկնօրինակել է իր նմուշները Ateliers de Martine֊ից և ամուսնացել է ֆրանսիացի դասալիքի հետ (Ռոբեր) ։ Բեռլինում, Der Sturm պատկերասրահում ցուցադրում են Սոնյայի և Ռոբերի աշխատանքները, որ ստեղծվել էին Պորտուգալիայում ապրելու տարիներին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիզայներներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ
Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ 1964
Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ 1964, Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ հանդիպում։ Տեղի է ունեցել 1964 թվականի հունիսի 21-ին Մադրիդի «Սանտիագո Բերնաբեու» մարզադաշտում։ Խաղում միմյանց դեմ մրցում էին Իսպանիայի և ԽՍՀՄ-ի ֆուտբոլի հավաքականները ։ Չեմպիոն է դարձել Իսպանիայի հավաքականը, որը ԽՍՀՄ-ի հավաքականին հաղթել է 2։1 հաշվով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային հանդիպումներ
Կազանովա Էլվո
Կազանովա Էլվո (Casanova Elvo), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 16 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 246 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0161։ Փոստային ինդեքս 13030։ Խտությունը՝ 15 մարդ/կմ²։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ.
Լիբիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
Լիբիայում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտները թվով 5-ն են, որը կազմում է ընդհանուր թվի 0,5 %-ը (2017 թվականին 1073-ից)։
2016 թվականից բոլոր լիբիական օբյեկտներն ընդգրկվել են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության վտանգված օբյեկտների ցանկում, քանի որ երկրում 2011 թվականից շարունակվում է քաղաքացիական պատերազմը։ Զինված խմբերը գտնվում են այդ օբյեկտների կամ այդ տարածքների մոտ, ինչը վտանգ է ներկայացնում նրանց պահպանման համար։
Ցանկ
Տվյալ աղյուսակում տեղանքներն ընդգրկված են Համաշխարհային ժառանգության կողմից դասակարգված ձևով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության ցանկեր Կատեգորիա:Լիբիա Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Լիբիայում Կատեգորիա:Աֆրիկայի Համաշխարհային ժառանգություն Կատեգորիա:ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն ըստ երկրի
Մարդուկ
Մարդուկ (սեպագիր՝ 𒀭𒀫𒌓), սկզբում Բաբելոն քաղաքի հովանի աստվածը, մ.թ.ա. XVIII դարից՝ Բաբելոնիայի թագավորության գլխավոր աստվածը։)
Միջագետքի սեմական ցեղերն ու ժողովուրդները Մարդուկ կամ Բել («տեր») են անվանել Շումերի Էնլիլ աստծուն։ Ըստ առասպելի՝ Մարդուկը եղել է իմաստության աստծո՝ Հայայի որդին։ Աստվածների խորհրդում իբր ճանաչվելով «գերագույն»՝ Մարդուկը պայքարել է հրեշների ու քաոսի աստվածների դեմ, մենամարտում սպանել նրանց առաջնորդ Տիամատին՝ նրա վիթխարի դիակից կերտելով երկինքն ու երկիրը, իսկ մատնիչ ու խռովարար Կինգո աստծո արյունը խառնելով կավին, ստեղծել է մարդկանց՝ ի ծառայություն աստվածների։ Նոր Բաբելոնյան թագավորության հիմնադրումից (մ.թ.ա. VII դ. վերջին քառորդ) հետո, երբ նրա միապետները Միջագետքում ստեղծել են կենտրոնացված հզոր տիրակալություն, Մարդուկի պաշտամունքում դրսևորվել է միաստվածության միտում։ Տեղական բոլոր հին աստվածությունները հռչակվել են Մարդուկի տարբեր մարմնավորումների դրսևորումներ (նա կրել է շուրջ 50 աստվածների անվանում)։ Այսպես, Նինուրտան խորհրդանշել է Մարդուկի հզորությունը, Ներգալը՝ մարտը, Էնլիլը՝ իշխանությունը։ Մարդուկի սրբազան կենդանին համարվել է Բաբելոնի վիշապը, երկնային լուսատուն՝ Յուպիտերոս մոլորակը, շաբաթվա օրը՝ հինգշաբթին, կինը՝ սիրո և գեղեցկության դիցուհի Իշտարը։ Մարդուկի աշխարհի արարչագործության հիշատակը մեծահանդես արարողություններով տոնվել է յուրաքանչյուր նոր տարվա սկզբին, Բաբելոն քաղաքում, Մարդուկի գլխավոր մեհյանում՝ Էսագիլու տաճարում։
Շիկամարու Նարա
Շիկամարու Նարա (奈良シカマル, Shikamaru Nara), մանգայի հերոս, որը ստեղծվել է Մասաշի Քիշիմոտոյի կողմից։ Հանդես է գալիս անիմե սերիալներում։ Սյուժեի համաձայն՝ Շիկամարուն նինջա խմբի № 10-րդ թիմի անդամ է, որի անդամներն են նաև Թոջի Ակիմիչին, Ինո Յամանական և նրանց ղեկավար Ասումա Սարուտոբին։ Մանգայի հեղինակը նշել է, որ Շիկամարուի կերպարը իրեն դուր է գալիս հանգիստ բնավորության պատճառով ։
Շիկա ճապոներենից թարգմանաբար նշանակում է եղջերու, իսկ մարու-ն  հանդիսանում է վերջածանց, որը սովորաբար օգտագործվում է տղամարդկանց անուններում։ Բացի այդ, Շիկամարուն հայտնվել է անիմե սերիալում և Նարուտոյի մասին պատմող չորս լիամետրաժ անիմացիոն ֆիլմերում, ինչպես նաև մի շարք այլ ստեղծագործություններում, որոնք կապված են սերիայի հետ, այդ թվում՝ տեսախաղերում և OVA-ներում։
Անիմեի և մանգայի արդյունաբերության բազմաթիվ հրատարակություններ քննարկել են Շիկամարուին։ Որոշ գրախոսներ նշել են նրա ծուլությունը և միտքը, ինչպես նաև առաջնորդի վերածումը  ։ Շիկամարուն նաև շատ տարածված է Նարուտո հանրագիտարանի ընթերցողների շրջանում  ։ Shonen Jump ամսագրի ամերիկյան հրատարակության վարկածով Շիկամարուն մի քանի անգամ զբաղեցրել է չորրորդ և հինգերորդ հորիզոնականը, որպես «Նարուտո» անիմեի ամենասիրված կերպար։ Բացի այդ, նա իր թիմի միակ անդամն է, որին հաջողվել է ընդգրկվել վարկանիշի առաջին տասնյակում։ Շիկամարուի կերպարի հիման վրա ստեղծվել են փափուկ խաղալիքներ, բանալիների կախազարդեր և ներդիրներ   ։
Քննադատություն
Շիկամարուն բարձր վարկանիշ է ունեցել Shonen Jump-ի կողմից կազմակերպվող հերոսների հայտնիության հարցումներում՝ մշտապես գտնվելով առաջին տասնյակում և հասնելով չորրորդ հորիզոնականին։ Վերջին նման հարցումը եղել է 2011 թվականին, որում Շիկամարուն զբաղեցրել է իններորդ հորիզոնականը՝ զիջելով Սասորիին և առաջ անցնելով Հինատայից։
Մի շարք հրատարակություններ գնահատական են տվել Շիկամարուի կերպարին։ IGN կայքը Շիկամարուին անվանել է իր սիրելի կերպարներից մեկը։ Անիմեի 110-րդ սերիայի վերանայման մեջ IGN-ի լրագրողը բարձր է գնահատել Շիկամարուին, որը կարողացել է հաղթահարել իր ծուլությունը և առաջնորդել թիմին Սասկեին որոնելու համար, այդ քայլով նա արդարացրել է իր թյունին լինելու փաստը ։ 135-րդ սերիայի վերանայման մեջ, որում ձախողվել է Սասկեին որոնելու ծրագիրը, իսկ Շիմամարուի թիմի անդամները ծանր վիրավորվել էին, IGN-ը բարձր է գնահատել «չմարված տեսարանը», որտեղ Շիկամարուն սկսել է լաց լինել, իմանալով, որ իր ընկերները կապրեն և ասել է, որ նա կլինի լավագույն առաջնորդը իր ընկերների համար ։ Mania.com-ը նշել է նրա «բանական միտքը», նրան անվանելով անիմեի ամենահետաքրքիր կերպարներից մեկը և շոնեն անիմեի փայլուն մարտիկներից մեկը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նարուտոյի կերպարներ Կատեգորիա:Հորինված հանճարներ
Արտեմի Ռալյո Լոմբարտե
Արտեմի Ռալյո Լոմբարտե (Artemi Rallo Lombarte, ), իսպանացի պետական և քաղաքական գործիչ, Իսպանիայի 11-րդ և 12-րդ գումարման պատգամավորական ժողովի անդամ ։
Կենսագրություն
Արտեմի Ռալյո Լոմբարտեն ծնվել է 1965 թվականի օգոստոսի 9-ին Կաստելյոն դե լա Պլանայում։ 1988 թվականին ավարտել է իրավաբանական կրթությունը, իսկ 1990 թվականին դարձել է Վալենսիայի համալսարանի ասպիրանտ։ Դրանից հետո կրթությունը շարունակել է Ֆրանսիայում և Իտալիայում՝ սովորելով Ստրասբուրգի համալսարանի մարդու իրավունքների միջազգային ինստիտուտում, Հռոմի համալսարանի տեսության ֆակուլտետում, ինչպես նաև Սորբոնի համալսարանում ։
1984-1987 թվականներին, որպես զինծառայող աշխատել է Վալենսիայի երիտասարդական սոցիալիստական կուսակցությունում ։ Միաժամանակ եղել է նաև Վալենսիայի սոցիալիստական կուսակցության քարտուղարը։ Այս կուսակցության շարքերում էլ 1987 և 1995 թվականներին մասնակցել է Վալենսիայի տարածաշրջանային ընտրություններին։ Արդյունքում՝ դարձել է ներքին գործերի հանձնաժողովի քարտուղար և տեղական ինքնակառավարման և առողջապահական մարմինների սպառողական հարցերի հանձնաժողովի փոխնախագահ (1987-1991)։ Ղեկավարել է Վալենսիայի համայնքային խորհուրդը 1985-1987 թվականներին։
1995 թվականի ընտրությունների ձախողումից հետո շարունակել է իր ակադեմիական գործունեությունը ։ 1993-1998 թվականներին՝ Կաստելյոն դե լա Պլանա քաղաքի Խայմե I-ի անվան համալսարանի հանրային իրավունքի բաժնի տնօրեն։ 2004-2007 թվականներին եղել է Իսպանիայի արդարադատության նախարարության իրավագիտության կենտրոնի գլխավոր տնօրենը։ 2007-2001 թվականներին՝ Իսպանիայի տվյալների պաշտպանության գործակալության տնօրենը ։ Ներկայումս հանդիսանում է Խայմե I-ի համալսարանի սահմանադրական իրավունքի պրոֆեսոր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանիայի կորտեսի պատգամավորներ Կատեգորիա:Իսպանիայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Փաստաբաններ Կատեգորիա:Ստրասբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ
F-18E
F-18E Super Hornet ամերիկյան արտադրության բազմաֆունկցիոնալ կործանիչ։
Կամպան սյուր Օդ
Կամպան սյուր Օդ (Campagne-sur-Aude), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
F-18E
Տեխնիկական տվյալներ
F-18E Super Hornet կործանիչները բավականին նոր ինքնաթիռներ են և F-18 Hornet-ի կատարելագործված տեսակներն են։ Ի տարբերություն հին տեսակի` թևերի բացվածքը 20%-ով մեծացված է։ Այս համակարգերն ունեն նոր ռադիոտեղորոշման համակարգ, որը նվազագույնի է հասցրել ինքնաթիռների խոցելիությունը մարտի ժամանակ։ Այս հարցում ԱՄՆ-ի Ռազմաօդային Ուժերը շատ հավասարակշիռ մոտեցում են ցուցաբերել։ F-18E կործանիչներն ունեն նաև մի այնպեսզի կառույց, որը լայնորեն նվազեցրել է կործանիչների քաշը և ծախսերը, առանց որևէ բան զոհաբերելու։ Վերջին կիրառությունը Լիբիայում ևս ապացուցեցին այս կործանիչների հիանալի հատկանիշները, սակայն ևս մեկ անգամ փաստեցին, որ այս կործանիչների թույլ տեղը կրկին մնում է շարժիչների հզորությունը։ Դրանց վերացման դեպքում այն կարող էր հայտնվել 4-5-րդ տեղում` հետ թողնելով ռուսական բոլոր կործանիչներին, որոնց մարտական հատկանիշները ընդհանուր առմամբ բավական առաջնային դիրքերում են։
Կամպան սյուր Օդ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 647 մարդ, բնակչության խտությունը` 108.38 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.97 կմ² տարածք։
F-18E
Մարտավարական տվյալներ
Այս մոդելում ընդլայնված են ինքնաթիռի մարտական հնարավորությունները։ Այստեղ Բոինգ ընկերությունը շեշտը դրել է ոչ թե ինքնաթիռի քիչ տեսանելիության, այլ` մարտում կենսունակության և մարտական ունակությունների ընդլայնման վրա։ F-18E-ը ճկուն և արագընթաց ինքնաթիռ է, ոչ լիարժեք հինգերորդ սերնդի կործանիչ։ Ինքնաթիռը ոչ միայն համարվում է, որպես Ռազմածովային Ուժերի հիմնական կործանիչ, այլ նաև հանդես է գալիս, որպես լիցքավորող (այս առումով այն բացառիկ է)։ Նոր F-18E կործանիչնեը նաև հանդես են գալիս, որպես Ռազմածովային Ուժերի ռադիոպայքարի հիմնական ինքնաթիռներ, որի համար էլ զինված են գերժամանակակից համակարգերով։ Թեև F-18E կործանիչները բավական հաջող են իրենց դրսևորել պատերազմական գործողությունների ժամանակ և ապացուցել են իրենց իսկական բազմանպատակությունը, սակայն, ի տարբերություն այլ կործանիչների, բացառիկ ցուցանիշներ չեն գրանցել։
Կամպան սյուր Օդ
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 660 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 160 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 35 կմ հարավ։
F-18E
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Boeing ընկերության ինքնաթիռներ Կատեգորիա:Կործանիչներ Կատեգորիա:Ռազմական ինքնաթիռներ
Կամպան սյուր Օդ
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 375 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 252-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 123։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,2 %։ 252 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 208 անձ (123 տղամարդ և 85 կին)։ Գործազուրկ են եղել 44 անձ (22 տղամարդ և 22 կին)։ 123 անաշխատունակներից 22-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 56-ը` թոշակառուներ, իսկ 45-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բաիա դա Տրայսան
Բաիա դա Տրայսան (Baía da Traição), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Զոնա դա Մատա Պարաիբանայի մարզում։ Մտնում է Լիտորալ Նորտիյի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 7314 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 102,364 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 71,5 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պարաիբա նահանգի բնակավայրեր
Եկատերինա Բիլոկուր
Եկատերինա Վասիլևնա Բիլոկուր (Білокур Катерина Василівна, Կատերինա Բելոկուր, ), ուկրաինացի խորհրդային նկարչուհի, ժողովրդական դեկորատիվ գեղանկարչության վարպետ, «նաիվ արվեստի» ներկայացուցիչ ։
Պատանեկություն
Եկատերինա Բիլոկուրը ծնվել է 1900 թվականի նոյեմբերի 24-ին (դեկտեմբերի 7-ին) ։ Հայրը` Վասիլի Իոսիֆովիչ Բիլոկուրը, մեծահարուստ մարդ էր, ուներ 2,5 դեսյատին վարելահող, պահում էր անասուններ։ Եկատերինայից բացի ընտանիքում կային երկու որդիներ` Գրիգորին և Պավելը։ 6-7 տարեկան հասակում Եկատերինան սովորեց կարդալ։ Ընտանեկան խորհուրդը որոշեց աղջկան դպրոց չուղարկել, որպեսզի տնտեսեն հագուստի և կոշիկի համար։ Նկարել սկսել է վաղ տարիքից, սակայն ծնողները հավանություն չտվեցին և արգելեցին զբաղվել դրանով։ Եկատերինան նկարում էր հարազատներից գաղտնի` օգտագործելով կտավ և ածուխ։ Հարևան և բարեկամ Նիկիտա Տոնկոնոգ Բիլոկուրի կողմից ստեղծված դրամատիկական խմբակի համար դեկորացիաներ էր նկարում։ 1922-1923 թվականներին Եկատերինան տեղեկանում է Միրգորոդի գեղարվեստական կերամիկայի տեխնիկումի մասին։ Նա ուղևորվում է Միրգորոդ իր հետ վերցնելով երկու նկար, ինչ որ նկարի կրկնօրինակ և պապական տան ուրվանկարը, որը կտավի վրա չէր նկարված, այլ հատուկ այդ նպատակով ձեռք բերված թղթի։ Եկատերինային տեխնիկում չընդունեցին ութամյա կրթության փաստաթուղթ չունենալու պատճառով և նա ոտքով տուն վերադարձավ։ Նկարելու ցանկությունը նրան չէր լքում, որոշ ժամանակ անց նա հաճախում է մանկավարժ Կալիտա ամուսինների կողմից ստեղծված դրամատիկական խմբակ։ Ծնողները համաձայնվում են, որ իրենց աղջիկը մասնակցի ներկայացումներին, մի պայմանով, որ դրամատիկական խմբակը չխանգարի տնտեսության աշխատանքներին։ 1928 թվականին Բիլոկուրը իմանում է Կիևի թատերական տեխնիկումի հավաքագրումների մասին և որոշում է փորձել իր ուժերը։ Բայց իրադրությունը կրկնվում է և նրան մերժում են նույն պատճառով։ 1934 թվականի աշնանը նա փորձում է Չումգակ գետում խեղդվել, որի հետևանքով սառեցնում է ոտքերը։ Ինքնասպանության փորձից հետո հայրն անիծելով համաձայնվում է, որ աղջիկը զբաղվի նկարչությամբ ։
Ստեղծագործական շրջան
1940 թվականի գարնանը Եկատերինան ռադիոընդունիչով լսում է «Чи я в лузі не калина була» երգը Օքսանա Պետրուսենկոյի կատարմամբ ։ Երգն այնքան է գերում Բիլոկուրին, որ նա երգչուհուն նամակ է գրում, ծրարում դնելով կտավի մի կտորի վրա նկարված բռինչ։ Նկարն ապշեցնում է երգչուհուն և նա խորհրդակցելով իր ընկերների, Վասիլի Կասիյանի և Պավլո Տիչինայի հետ դիմում է Ժողովրդական ստեղծագործության կենտրոն։ Շուտով կարգադրություն է գալիս Պոլտավա, մեկնել Բոգդանովկա, գտնել Բիլոկուրին և հետաքրքրվել նրա աշխատանքներով։ Բոգդանովկա է այցելում Վլադիմիր Խիտկոն, ով այդ ժամանակ ղեկավարում էր մարզային Ժողովրդական ստեղծագործության տան գեղարվեստա-մեթոդական խորհուրդը։ Նա Բիլոկուրի մի քանի նկարներ Պոլտավայում ցույց է տալիս նկարիչ Մատվեյ Դոնցովին։ 1940 թվականին Պոլտավայի ժողովրդական ստեղծագործության տանը բացվում է բոգդանովկացի ինքնուս նկարչուհու անհատական ցուցահանդեսը, որն այդ պահին բաղկացած էր 11 նկարներից։ Ցուցահանդեսը մեծ հաջողություն ունեցավ և նկարչուհուն խրախուսեցին Մոսկվա ուղևորությամբ։ Վլադիմիր Խիտկոի ուղեկցությամբ նա այցելեց Տրետյակովյան պատկերասրահ և Պուշկինի թանգարան։
1944 թվականին Բոգդանովկա է այցելում Ուկրաինական ժողովրդական դեկորատիվ արվեստի պետական թանգարանի տնօրեն Վասիլի Նագայը, որը Բիլոկուրից ձեռք է բերում մի շարք կտավներ։ Հենց նրա շնորհիվ էլ Ուկրաինական ժողովրդական դեկորատիվ արվեստի թանգարանն ունի Բիլոկուրի աշխատանքների լավագույն հավաքածուն ։
1949 թվականին Եկատերինա Բիլոկուրը դառնում է Ուկրաինայի նկարիչների միության անդամ։ 1951 թվականին նրան պարգևատրում են «Պատվո նշան» շքանշանով և շնորհում են ՈւԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի կոչում։ Հետագա տարիներին Եկատերինա Բիլոկուրի ստեղծագործությունները պարբերաբար ցուցադրվում են Պոլտավայում, Կիևում, Մոսկվայում և այլ քաղաքներում կազմակերպվող ցուցահանդեսներում։ Բիլոկուրի երեք կտավները «Կոլոս կայսրը», «Կեչին» և «Կոլտնտեսային դաշտը» ընդգրկվում են Փարիզի Միջազգային ցուցահանդեսի խորհրդայի արվեստի ցուցասրահում (1954)։ Այստեղ դրանք տեսնում է Պաբլո Պիկասոն, Բիլոկուրի մասի արտահայտվելով այսպես.
Շուտով նկարչուհին ձեռք է բերում բազմաթիվ ընկերներ` նկարիչներ և արվեստագետներ, որոնց շրջանում նա ճանաչում և հարգանք է վայելում։ Բացի հանդիպումներից, նա Բոգդանովկայից երկարատև նամակագրություն էր հաստատել նրանց հետ։ Նա նամակագրական կապի մեջ էր գրող Պավել Տիչինայի և նրա կնոջ, Լիդիա Պետրովնայի, արվեստագետ  Ստեֆան Տարանուշենկոյի, Ուկրաինական ժողովրդական դեկորատիվ արվեստի թանգարանի տնօրեն Վասիլի Նագայի, նկարիչներ Ելենա Կուլչիցկայայի, Մատվեյ Դոնցովի, Էմմա Գուրովիչի և այլոց հետ։ Բոգդանովկայում նկարչուհին աշակերտուհիներ ուներ, Օլգա Բինչուկը, Տամարա Գանժան և Աննա Սամարսկայան  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ Կատեգորիա:ՈւԽՍՀ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:ՈւԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կին արվեստագետներ
Մարդու և քաղաքացու իրավունքների ընկերություն
«Մարդու և քաղաքացու իրավունքների ընկերություն» (La Société des droits de l'homme et de citoyen), ֆրանսիական հանրապետական ընկերություն, որը գործել է 1848 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ։
Ընկերությունն ունեցել է սեկցիաներ։ Միավորում էր ավելի քան 3 հազար մարդ։ Սերտ կապեր էր պահպանում Փարիզի և գավառների քաղաքական ակումբների հետ։ Ընկերության խնդիրն է եղել երկրի հասարակական և պետական կառուցվածքի դեմոկրատացումը, «հավասարության, համերաշխության և եղբայրության» սկզբունքներով դեմոկրատական ազատությունների ամրապնդումը։
1848 թվականի հունիսյան ապստամբության պարտությունից հետո դադարել է գործելուց։
Կազմակերպություն
SDH-ն ստեղծվել է ֆրանսիական մեկ այլ գաղտնի ընկերության՝ Կարբոնարների օրինակով։ Այն կազմված էր քսանից պակաս անդամ ունեցող խմբերից, որոնցից յուրաքանչյուրին տրվել էր Ջակոբինյան ավանդույթներն արտացոլող անուն՝ «Robespierre», «Marat», «Babeuf», «Louvel», «Blackjack January», «War with the castles», «Washington» և այլն։ Նրանք համազգային ​​կազմակերպություն էին՝ բաղկացած 10-ից առնվազն 20 անդամ ունեցող խմբերից, ինչը նրանց թույլ էր տալիս շրջանցել օրենքը, որը թույլտվություն էր պահանջում 20-ից ավելի անդամ ունեցող խմբերի համար (այս օրենքը փոփոխվել է 1834 թվականի փետրվարին)։ Նրանք առաջին կազմակերպությունն էին, որն իր կրթական գործունեությունը տարածեց աշխատավոր դասի վրա ։
Փարիզում կար 170 խումբ, որոնց ընդհանուր թիվը մոտավորապես 3000 էր։ Դրա ցանցը տարածվում էր ողջ պրովինցիայում և, ըստ ոստիկանության այդ ժամանակվա հաղորդումների՝ կազմում էր մոտ 4 000 անդամ։
Անդամներ և սկզբունքներ
SDH-ի կառավարման կոմիտեն կազմված էր ծայրահեղ ձախերի` Օդրի դե Պույրավո կամ Վոյեր դ' Արգենսոնի ներկայացուցիչներից և հանրապետական ​​երիտասարդ զինյալներից, ինչպիսիք են Էլեոնորա-Լուիս Գոդեֆրոյ Քավեյնակը, Ջոզեֆ Սոբրիերը և Ջոզեֆ Գինարդը։ Չափավորների թվում էին Անտուան ​​Ռիչարդ դյու Կանտալը, գերմանացի գրող Գեորգ Բյուխները (Վոյցեկի հեղինակ, ի թիվս այլ աշխատանքների), չնայած դա ապացուցված չէ։
Բայց շուտով արմատական ​​տարրերn ամրապնդեցին իրենց դիրքերը և 1833 թվականի հոկտեմբերի 22-ին La Tribune ամսագրում հրատարակեցին «Société des droits de l'homme» թեմայով մանիֆեստ, որը պահանջում էր վերադառնալ կառավարություն՝ համաձայն Ջակոբինի սկզբունքների՝ խիստ աշխարհականություն, պետության տնտեսական և կրթական ղեկավարություն, մասնավոր սեփականության խիստ սահմանափակում, տնտեսության ազգայնացում և պլանավորում և այլն։ Ինչպես ապստամբությունը, այնպես էլ հեղափոխությունն այս նպատակին հասնելու միջոց էին։
1834 թվականին Կազմակերպության անդամ և իրավաբան Ժակ-Շառլ Դյուպոն դե լ'Էրը միավորեց «Liberté, égalité, fraternité» («Ազատություն, հավասարություն, եղբայրություն») հայտնի եզրույթները և տպագրեց դրանք Revue Républicaine-ում, որը նա խմբագրել է. «Ցանկացած մարդ ձգտում է ազատության, հավասարության, բայց նա չի կարող դրանց հասնել առանց այլ տղամարդկանց օգնության, առանց եղբայրության» ։
Գործունեություն և պատմություն
Գեներալ Լամարկի հուղարկավորության ժամանակ՝ 1832 թվականի հունիսի 5-6-ը, տեղի ունեցան անկարգություններ, որոնք կազմակերպել էր Կազմակերպությունը։ Դրանք դաժանորեն ճնշվեցին ոստիկանության կողմից։ Հետագա անկարգությունները դրսևորվեցին 1834 թվականին Լիոնում և Փարիզում։ 1834 թվականի ապրիլին Փարիզում լուրջ անկարգություններ սկսվեցին, որոնք հաջորդեցին Լիոնում տարածված Մարդու իրավունքների հանրապետական ​​կազմակերպության գործունեության (խմբերի թույլատրելի չափերի փոփախություն) սահմանափակման մասին օրենքի ընդունմանը։ Բանակը դաժանորեն դադարեցրեց անկարգությունները։ Խռովությունը դադարեցնելու համար պահանջվեց 13,000 ոստիկան և 4 օր մարտ։ Ռուե Թրանսնոնայն բնակելի թաղամասի բոլոր բնակիչները, որտեղից, ինչպես հաղորդվել է, կրակոցներ է արձակվել, սպանվել են ։
Այս իրադարձությունը «ծաղրանկարվեց» La Caricature ամսագրի կողմից՝ խմբագիր Չարլզ Ֆիլիպոնի ղեկավարությամբ, մասնավորապես՝ նրա թանկարժեք երգիծական գծագրող Օնորե Դոմիեի «Rue Transnonain, le 15 Avril 1834» վերնագրով վիմագրության մեջ ։ Ըստ մի փոքր այլ կարծիքի՝ վիմագրությունը նախատեսված էր L’Association Mensuelle բաժանորդագրային հրատարակության համար։ Շահույթն ուղղված էր մամուլի ազատության խթանմանը և Le Charivari երգիծական, քաղաքականապես առաջադեմ ամսագրի դեմ դատական ​​գործի դատական ​​ծախսերը փոխհատուցելուն, որին պարբերաբար մասնակցում էր Դոմիերը։ Ոստիկանությունը Վերո-Դոդատ Պատկերասրահում (1-ին շրջանի անցուղի) հայտնաբերել է Էռնեստ Ժան Օբերի տպարանի ցուցափեղկում կախված փորագրություն։ Հետագայում հայտնաբերել և առգրավել է այնքան փորագրություններ, որքան կարողացել է գտնել, ինչպես նաև բուն վիմագրական քարը, որի վրա պատկերված է եղել պատկերը ։
1835 թվականի հուլիսի 28-ին կազմակերպության կորսիկացի անդամ Ջուզեպպե Մարկո Ֆիեսկին իր երկու հայրենակիցների հետ փորձել է սպանել թագավոր Լուի Ֆիլիպ I-ին` օգտագործելով միմյանց ամրացված և միասին պայթող 20 ատրճանակից բաղկացած «դժոխային մեքենա»։ Չնայած 17 մարդ մահացավ, թագավորը ողջ մնաց։ Ֆիեսկին վիրավորվել է, գերեվարվել, այնուհետեւ բուժվել և հետագայում նախապատրաստվել գիլիոտինի ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Գաղտնի ընկերություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիա
Փարցխիս
Ըստ 2002 թվականին Վրաստանում անցկացված մարդահամարի տվյալների՝ գյուղի բնակչությունը կազմում է 378 մարդ ։
Պատմություն
Փարցախիս գյուղը հայտնի է իր ռազմական պատմությամբ։ 9-11-րդ դարերում Տփղիսի (Թիֆլիսի) ամիրայության հյուսիսային սահմանը Դիգոմի կիրճն էր, հարավում ամիրային պատկանում էին Բիրթվիսի, Օրբեթի և Փարցխիսի բերդերը։
1071 թվականին Փարցխիսում տեղի է ունենում վճռական ճակատամարտ սելջուկ-թուրքերի և Վրաց թագավորության միջև, որը ավարտվում է վրացական ուժերի հաղթանակով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թեթրի Ծղարոյի մունիցիպալիտետի բնակավայրեր Կատեգորիա:Թեթրի Ծղարոյի շրջան
Ալիսկան (նկար, Վան Գոգ)
«Ալիսկան» (Les Alyscamps), կամ «Ալիսկանի ծառուղի» (L'Allée des Alyscamps), հոլանդացի նկարիչ, պոստիմպրեսիոնիզմի և էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ Վինսենթ վան Գոգի երկու նկարներից։ Այս ստեղծագործությունները հեղինակը վրձնել է 1888 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 92 × 73,5 սմ։
Այսօր «Ալիսկան» ստեղծագործություններից մեկը գտնվում է մասնավոր հավաքածուում (ինվ. F569) իսկ մյուսը՝ Վասիլիսա և Էլիզա Գուլանդրիսների ֆոնդում (Աթենք, Հունաստան)։
Պատմություն
1888 թվականի հոկտեմբերին Առլում հանդիպում են Վինսենթ վան Գոգն ու Պոլ Գոգենը։ Երկուսն էլ մտադիր էին նկարել «ոչ նատուրալիստական բնանկար» ։
Վան Գոգն ու Գոգենը միասին այցելել են Հին Հռոմեական Ալիսկան գերեզմանատուն, որը հռոմեացիները կառուցել են քաղաքային պարսիսպներից դուրս։ Ժամանակի ընթացքում քաղաքը մեծացել է, կառուցվել են ֆաբրիկաներ, երկաթգիծ և միայն Allee des Tombeaux (Գերեզմանների ծառուղի) հատվածն է մնացել։ Այդ ծառուղին տանում է դեպի ռոմանական մատուռ ։ Ալիսկանի ծառուղին ողջ Ֆրանսիայում հայտնի է որպես սիրահարների նրբանցք։ Նկարում պատկերված զույգերը երեկոյան զբոսանք են անում Ալիսկանում ։
Նկարագիր
«Ալիսկան» ստեղծագործությունները Գոգը նկարել է Գոգենի՝ Առլ գալու ժամանակ։ Կտավներում պատկերված է Ալիսկան գերեզմանատունը՝ Առլի հռոմեական պարիսպներից հարավ-արևելք։ Ըստ վերլուծությունների, նկարները ստեղծվել են հոկտեմբերի 28-ից 31 ընկած ժամանակահատվածում՝ նախքան անձրևների սեզոնը։
Աճուրդներ
Առաջին նկարը (F569) 2003 թվականի նոյեմբերին Նյու Յորքում անցկացված աճուրդին վաճառվել է 11 767 500 դոլարով ։ Մյուսը (F568) վաճառվել է 2015 թվականի մայիսի 5-ին՝ 66,3 միլիոն դոլարով ։
Պատկերասրահ
Բացի «Ալիսկանից» Վան Գոգը նկարել է ևս երկու նկար՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1888 նկարներ Կատեգորիա:Վինսենթ վան Գոգի նկարներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստ Կատեգորիա:Բնանկարներ
Diamonds (երգ)
«Diamonds», բարբադոսցի երգչուհի Ռիհաննայի երգը նրա յոթերորդ՝ «Unapologetic» (2012) ստուդիական ալբոմի համար։ Երգի հեղինակներն են Սիա Ֆուրլերը, Բենջամին «Բենի Բլանկո» Լևին, Միկել Ս. Էրիկսոնը և Տոր Էրիկ Գերմանսոնը։ Երգի պրոդյուսերն է Բլանկոն, ինչպես նաև StarGate պրոդյուսերական ընկերության ներկայացուցիչներ Էրիկսոնը և Գերմանսենը։ «Diamonds» երգի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2012 թվականի սեպտեմբերի 26-ին՝ «Elvis Duran and the Morning Show» հաղորդման ժամանակ։ Երգը համացանցում հայտնվել է հաջորդ օրը՝ որպես «Unapologetic» ալբոմի գլխավոր սինգլ։ Հոկտեմբերի 2-ին Def Jam Recordings-ը երգն ուղարկել է ԱՄՆ-ի գլխավոր ռադիոկայաններ։ Երաժշտական տվյալներով «Diamonds»-ը իրենից ներկայացնում է փոփ բալլադ՝ չափավոր տեմպով էլեկտրոնային երաժշտության և սոուլի տարրերով ։ Երգի թեման բաժանումն է, այն նաև շարունակում է երգչուհու նախորդ երգերը։
Քննադատները «Diamonds»-ի վերաբերյալ բաժանվել են տարբեր կարծիքների, ոմանք հիացել են Ռիհաննայի տարբեր երաժշտական ոճերով, սակայն մյուսները քննադատել են նրա արվեստը։ Սինգլն զբաղեցրել է առաջին տեղը ութ պետություններում, այդ թվում՝ Ռուսաստանում, Ավստրիայում, Կանադայում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում ու Մեծ Բրիտանիայում, և տեղ է գրավել 3 պետությունների լավագույն տասնյակում։ Այն նաև տեղ է գրավել ամերիկյան Billboard Hot 100-ում և Ռիհաննայի համար դարձել է տասներկուերորդ առաջատար կատարողը, ինչը նրան թույլ է տվել հասնել Մադոննային և The Supremes-ին՝ ընկնելով հիթ շքերթի պատմության առաջին հնգյակը։ Բացի այդ, «Diamonds»-ը դարձավ առաջին հիթը ամերիկյան Hot Dance Club Songs և Hot R&B/Hip Hop Songs հիթ շքերթներում և երկրորդը՝ ամերիկյան Pop Songs հիթշքերթում։
Երգի տեսահոլովակը նկարահանել է Էնթոնի Մանդլերը, այն ռեժիսորը, որի հետ Ռիհաննան մշտապես աշխատում էր։ Նա Ռիհաննային ցույց է տվել չորս տեսարաններում, որոնք իրենցից ներկայացնում էին չորս տարրեր՝ հող, օդ, ջուր, կրակ։ Այդտեղ երգչուհին ցուցադրվում է «անսովոր» և «սյուրռեալիստական» տեսարաններում, օրինակ՝ նա միայնակ պառկած է մաքուր ջրի մեջ, ամբողջ ուժով փախչում է մեքենայից ամայի ճանապարհով, անապատում է վայրի մուստանգների հետ և ներկա գտնվում փողոցային կռվի։ Տեսանյութը քննադատների կողմից ստացել է դրական գնահատականներ, նրանք բարձր են գնահատել ընտրված կերպարները։ Հանդիսատեսը նաև նկատել է, որ տեսանյութի ամբողջ ընթացքում կա տեսարան, որտեղ Ռիհաննայի ձեռքերը միախառնվում են տղամարդու ձեռքերի, որոնք պատված են դաջվածքներով ու նմանություն ունեն Քրիս Բրաունի ձեռքերին։ Ատլանտիկայի երկու կողմերում երգչուհին «Diamonds»-ը կատարել է կենդանի ակուստիկայով, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի «Saturday Night Live» և «Victoria's Secret Fashion Show» հաղորդումներին և անգլիական «The X Factor»-ի իններորդ թողարկմանը։ «Diamonds»-ի պաշտոնական ռեմիքսը, որին մասնակցել է Քանյե Ուեսթը, թողարկվել է 2012 թվականի նոյեմբերի 16-ին։
Գրություն և թողարկում
StarGate-ից Միկել Ս. Էրիկսենը The New York Times-ին հարցազրույց տալիս բացատրել է, ինչպես Բլանկոն երգի ստղծման ընթացքում վերցրել է Էրիկսոնի երգից հատվածներ, ավելացրել է էլեկտրանային հնչյունավորում և դարձրել ավելի «կտրուկ» ։ Այնուհետև նա օգտագործել է ձայնային ծրագիրը, որպեսզի ստանա տեմբր առեղծվածային ֆոնի ստեղծման համար։ Էրիկսոնը հետագայում ավելի մանրամասն պատմել է Բլանկոյի երաժշտական ոճի մասին. «Նրա տեխնիկան իր տեսակով դուրս է սովորականից, քանի որ նա գրեթե երբեք չի նվագում ստեղնաշարային գործիք, բայց նա դրել է ոգեկոչության տարրեր և փոխել դրանց ճիշտ ուղղությամբ, որոնք երգի հետ ներդաշնակվել են» ։ Ավստրալիացի երգչուհի Սիա Ֆուրլերը ավելի ուշ միացել է նրանց և գրել «Diamonds» երգի բառերը ։ Երգը գրելուց հետո նրանք ցանկանում էին, որ երգը կատարի Ռիհաննան, բայց Բլանկոն վստահ չէր, որ նրան դուր կգա երգ, որը դանդաղ տեմպով էր։ Այն բանից հետո, երբ StarGate-ը նվագեց այն Ռիհաննայի համար, նրանք զանգահարեցին Բլանկոյին Լոնդոնից, որ տեղեկացնեն նրան, որ նա գնահատել է երգը՝ ասելով. «Նա անասելի հիացմունքի մեջ էր։ Նա երգեց այն իրար հետևից յոթ անգամ։ Դա նրա սիրելի երգն է։» ։ Հետագայում նա պատմել է, որ նրանք պետք է ավարտեին համադրումը և երգի ստեղծումը Ռիհաննայի ձայնով թողարկելուց բառացիորեն մի քանի օր առաջ, որը, նրա խոսքերով, եղել է «հրաշալի և զարմանալի» ։
Թողարկում և շապիկի ձևավորում
2012 թվականի մարտից Ռիհաննան սկսեց աշխատել իր յոթերորդ ալբոմի ստեղծման վրա։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Def Jam France-ը Twitter-ի իր էջով տեղեկացրեց, որ հաջորդ շաբաթ Ռիհաննան թողարկելու է նոր սինգլ իր յոթերորդ ալբոմի համար, այն դեպքում, որ նրա յոթերորդ ալբոմը պետք էր թողարկվեր 2012 թվականի նոյեմբերին։ Սակայն թվիթը արագ ջնջվեց և փոխարինվեց ավելի ճշտգրիտ տեղեկությամբ. «Ավելի մանրամասն տեղեկությունը կհայտնվի հաջորդ օրը՝ հինգշաբթի, սեպտեմբերի 13-ին» ։ 2012 թվականի սեպտեմբերին iHeartRadio երաժշտական փառատոնում Ռիհաննան ելույթից անմիջապես հետո խոստովանեց, որ իր «Diamonds» սինգլը թողարկվելու է նույն ամսում ։ Նա ասաց, որ երգը «այնքան էլ զվարճալի և հիթային չէ, որքան պարային»՝ ավելացնելով. «Այն հանգիստ, բայց ոգեշնչող է։ Սա այն ձայնագրությունն է, որը... առաջացնում է հզոր զգացմունքներ, երբ ես լսում եմ այն։ Բառերը շատ սրտապնդիչ են և դրական, բայց նրանք սիրո մասին են» ։
Երգի շապիկը թողարկվել է 2012 թվականի սեպտեմբերի 24-ին։ Նրանում Ռիհաննան պատված է ադամանդներով, կարծես թե դա ծանծաղուտ է ։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Ռիհաննան տեղադրել է երգի բառերն ամբողջությամբ PDF ձևաչափով իր Rihanna7.com պաշտոնական կայքում ։ «Diamonds»-ը առաջինը կատարել է նույն օրը Elvis Duran and the Morning Show հեռուստաշոուի ժամանակ, իսկ թողարկվել է հաջորդ օրը ։ Մեծ Բրիտանիայում այն թողարկվել է համացանցով սեպտեմբերի 30–ին iTunes Store–ով ։ Def Jam Recordings–ը համաձայնության է եկել, որ հոկտեմբերի 2–ին երգը հնչելու է ԱՄՆ–ի բոլոր ժամանակակից հանրահայտ ռադիոկայաններով ։ Նոյեմբերի 5–ին այն թողարկվել է CD–ով Գերմանիայում, բացի երգից այն ունենալու էր նաև Բիմբո Ջոնսի ռեմիքսը ։ Դեկտեմբերի 18–ին համացանցով թողակվել են երգի 8 ռեմիքսներ ։
Կոմպոզիցիա
«Diamonds»-ը չափավոր տեմպով բալլադ է, էլեկտրոնային երաժշտության, սոուլ և փոփ ժանրերով, 3 րոպե 45 վայրկյան տևողությամբ  ։ Նրա մեջ Ռիհաննայի վոկալի հետ միասին ներառված են թմբուկներ, ուժգին երաժշտական սինթեզատոր, ցածր բասեր, նվագախմբային ձայն և էլեկտրական ռիթմերի նվագակցություն   ։ Երաժշտական պլանում, համաձայն EMI Music Publishing-ի, «Diamonds»-ը գրված է սի մինորով և երկչափ, չափավոր դանդաղ ռիթմով ։ Ռիհաննայի վոկալը տատնվում է ամենացածրը F3 նոտայից մինչև ամենաբարձր F5 նոտան ։ Rolling Stone-ի տեսաբանը գրել է, որ «երգը էապես նման չէ Ռիհաննայի ոճին, որ փոփ աստղը ձայնի վերադրման միջոցով է կատարել եղանակները» ։ Երգի թեման տարբերվում է անառողջ հարաբերությունների մասին նրա երգերից և ընդգրկում սիրո կոնցեպցիան ։