cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Չաումահալի պալատ
Պալատի շինարարությունը սկսվել է 1750 (1751) թվականի Հայդարաբադի երրորդ նիզամի՝ Սալաբատ Ջանգի կողմից և ավարտվել է 1857-1869 թվականների միջև եղած ժամանակահատվածում՝ Հայդարաբադի ութերորդ նիզամ Ասաֆ Ջահ V-ի օրոք ։ Համարվում է, որ այն կառուցվել է Շահ Իրանի Սպահանի պալատի օրինակով ։ Շինարարության ընթացքում պալատի ճարտարապետության մեջ արտահայտվել է իրանական, հինդո-սարացինական, ռաջաստանական և եվրոպական ոճերի ազդեցությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1858 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Հնդկաստանի թանգարաններ Կատեգորիա:Հնդկաստանի պալատներ Կատեգորիա:Ղեկավարների նստավայրեր
Ռյուո
Ռյուո (竜王町), Ճապոնիայի Սիգա պրեֆեկտուրայի Գամո գավառում գտնվող ավան։ Ավանի մակերեսը կազմում է 44,52 կմ², բնակչությունը՝ 12 356 մարդ , բնակչության խտությունը՝ 277,54 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Սիգա պրեֆեկտուրայում։ Այս ավանի հետ սահմանակցում են Օմիհատիման, Հիգասիոմի, Կոկա, Յասու, Կոնան քաղաքները ։
Բնակչություն
Ավանի բնակչությունը կազմում է 12 356 մարդ (2014 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 277,54 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.
Սիմվոլիկա
Ավանը խորհրդանշող ծառ է համարվում սոճին, ծաղիկը Rhododendron reticulatum-ն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի ավաններ
Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնություն 2020 (որակավորում)
ՈՒԵՖԱ-ի Եվրո-2020-ի ընտրական մրցաշար, տեղի կունենա 2019 թվականի մարտից մինչև 2020 թվականի մարտ, որոշելու է տղամարդկանց այն 24 թիմերը, որոնք կպայքարեն եզրափակիչ մրցաշարի համար  : Որակավորման գործընթացին կմասնակցեն 55 ազգային թիմեր:
Մրցաշարի ձևաչափ
Կազմակերպիչ երկրի ավտոմատ որակավորումը չի լինի ՈՒԵՖԱ-ի բոլոր 55 ազգային հավաքականները, այդ թվում` 12 հավաքականներ, որոնց երկրները կանցկացնեն խաղերը. պետք է մասնակցեն որակավորման մրցաշարին՝ վերջնական մրցաշարի 24 տեղերը որոշելու համար:
Խմբային փուլ
Հիմնական որակավորման գործընթացը սկսվել է 2019 թվականին: 2016 թվականի մայիսին Կոսովոյի կողմից ՈՒԵՖԱ-ին ընդունվելուց հետո հայտարարվեց, որ ՈւԵՖԱ-ի Ազգերի լիգայի խմբային փուլը ավարտվելուց հետո 55 անդամները բաժանվելու են 10 որակավորման խմբերի, յուրաքանչյուր երկու խմբի լավագույն երկու թիմերը կարող են անցնել Եվրո 2020: Որակավորման խաղերը կանցկացվեն 2019 թվականի մարտին, հունիսին, սեպտեմբերին, հոկտեմբերին և նոյեմբերին:
Խմբեր
{|
Ռմբարկուներ
100 խաղում խփվել է 315 գոլ՝ մեկ խաղում միջինը 3,15 գոլ (2019 թվականի հունիսի 11-ի դրությամբ):
7 գոլ
5 գոլ
1 գոլ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2019 ֆուտբոլում Կատեգորիա:2018-19 ՈՒԵՖԱ ֆուտբոլում
Մալի Բոբրիվեց
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Պենչո Սլավեյկով
Պենչո Սլավեյկով (Пенчо Петков Славейков, ), բուլղարացի գրող, Misal («Միտք»)շրջանակի մասնակիցներից։
Գրող Պետկո Ռաչև Սլավեյկովի կրտսեր որդին։
Կենսագրություն
Ծնվել է Տրյավնայում, Բուլղարիայի ազգային զարթոնքի ժամանակահատվածում, Պետկո Սլավեյկովի և Իրինա Ռայկովայի ընտանիքում։ Կրթություն ստացել է Տրավնյայում, Ստարա Զագորայում, Պլովդիվում։ 1883 թվականին նա դառնում է Պլովդիվի ռեալական գիմնազիայի լավագույն սաներից մեկը։
1884 թվականի հունվարին դժբախտ պատահար է տեղի ունենում։ 18-ամյա Պենչոն ձյան տակ քնում է նստարանի վրա, որի հետևանքով հիվանդանում է թոքաբորբով, և չնայած Պլովդիվում, Սոֆիայում, Լայպցիգում, Բեռլինում ու Փարիզում երկարմյա բուժումից հետո նրա մոտ լուրջ խանգարումներ են ի հայտ գալիս, առանց ձեռնափայտի չի կարողանում քայլել, խոսում և գրում է դժվարությամբ։ Նրա մոտ ի հայտ է գալիս մելանխոլիա և նա միակ բուժումը գտնում է գրականության մեջ։
Սլավեյկովի աշխատանքները ներառում են բանաստեղծություններ, մտերմիկ զրույցներ։ Համագործակցել է մի շարք ամսագրերի հետ, որոնք տպագրել են նրա գործերը։ Կյանքի մի մասն անց է կացրել Լայպցիգում, որտեղ սովորել է փիլիսոփայություն, ծանոթացել գերմանական գրականության, մտքի և արվեստի ստեղծագործությունների հետ։
1898 թվականին, վերադառնալով Բուլղարիա, մի շարք ակնառու գրողների հետ, ինչպիսիք են Կրեսյու Կրեստևը, Պետկո Թոդորովը, Պեյո Յավորով, միացել է Միսալ գրական շրջանակին, 1901–1909 թվականներին եղել է Բուլղարիայի ազգային գրադարանի տնօրենի օգնական, 1909–1911 թվականներին՝ տնօրեն, 1908–1909 թվականներին՝ Իվան Վազովի անվան ազգային թատրոնի տնօրեն։
1909 թվականին ուղարկվել է Մոսկվա, Ստամբուլ, Աթենք, Նեապոլ, Սորենտո, Հռոմ (1911), որտեղ ուսումնասիրել է գրադարանների զարգացումները։
Մշակույթի նախարար Ստեֆան Բոբչևի հետ քաղաքական թյուրիմացությունների պատճառով 1911 թվականի հուլիսի 10-ին ազատվել է Ազգային գրադարանի տնօրենի պաշտոնից, հեռացել է Բուլղարիայից, բնակվել Ցյուրիխում, Լյուցերնում, Գյոշենենում, Անդերմատում, Լուգանոյում, Շվեյցարիայի այլ վայրերում նախքան Իտալիայում հաստատվելը, որտեղ երեք ամիս մնալուց հետո, 1912 թվականի մայիսին մեկնում է Ֆլորենցիա, Էնգադին՝ բուժման փնտրտուքներով։ Մայիսի վերջում մեկնում է Բրունատե՝ Կոմո լճի մոտ, որտեղ էլ մահանում է 1912 թվականի հունիսի 10-ին։
Սլավեյկովը թաղված է Բրունատեի գերեզմանատանը, մասունքները տեղափոխվել են Բուլղարիա 1921 թվականին։
Հիշատակ
Սլավեյկովը պատկերված է 1999 և 2006 թվականներին թողարկված բուլղարական 50 լևի հակառակ կողմում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գրադարանավարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բուլղարացի լրագրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի թարգմանիչներ
Ջանալի Աքբարով
Ջանալի Խանելի Աքբարով (Canəli Xanəli oğlu Əkbərov, ), Ադրբեջանցի խանենդե, Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ  ։
Կենսագրություն
Ջանալի Աքբարովը ծնվել է 1940 թվականի մարտի 10-ին Լենքորանի շրջանի Տուկավիլա գյուղում ։ Ջանալի Աքբարովը երաժշտական կրթությունն է ստացել Ադրբեջանի պետական ​​երաժշտական ​​դպրոցում։ Նրա ուսուցիչներն էին Սեիդ Շուշինսկին և Խան Շուշինսկին։
1965 թվականից Ջանալի Աքբարովը եղել է Ադրբեջանի պետական ​​ֆիլհարմոնիայի, իսկ 1976 թվականից ՝ Ադրբեջանի պետական ​​օպերայի և բալետի թատրոնի մենակատար։ Ջանալի Աքբարովը հյուրախաղերով եղել է արտասահմանյան շատ երկրներում, այդ թվում ՝ Գերմանիայում, Մալիում, Ավստրիայում և այլն։ Նա մեծ հաջողությունների է հասել Սամարղանդի Արևելյան երաժշտության սիմպոզիումում և Կույբիշևում ՝ Արևելյան երաժշտության փառատոնում ։
1989 թվականից նա Ադրբեջանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ է, իսկ 1992 թվականից ՝ ժողովրդական արտիստ։ 2002 թվականին պարգևատրվել է «Փառքի» շքանշանով։
Ներկայումս նա Ադրբեջանի մշակույթի և արվեստի համալսարանի «Մուղամ արվեստ» բաժնի վարիչն է։ 2020 թվականին նախագահ Իլհամ Ալիևը Ջանալի Աքբարովին պարգևատրել է «Աշխատանքի» շքանշանով ։
Բաշվան (Կարաքիլիսայի գավառ)
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 8 տուն քուրդ բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բոլշոե Բորոտնո
Բոլշոե Բորոտնո (Большое Боротно), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Օկուլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 11 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Օկուլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Վասիլի Շուկշին
Վասիլի Շուկշին (Василий Макарович Шукшин, )՝ ռուս գրող, դերասան, սցենարիստ և ռեժիսոր։
Վ. Շուկշինն այսպես կոչված «վաթսունականների» (սովետական արվեստի ուղղություն 1950 և 1960 թթ.) ներկայացուցիչներից էր։ Շուկշինը իր ստեղծագործություններում նկարագրում է հասարակ մարդկանց կյանքը։
Կենսագրություն
1960 թվականին ավարտել է Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը։ Տպագրվել է 1959 թվականից։ 1963 թվականին հրատարակել է «Գյուղաբնակները» պատմվածքների ժողովածուն։ 1964 թվականին Շուկշինի սցենարով նկարահանվել է «Ապրում է այսպիսի տղա» ֆիլմը։ ժամանակի ընթացքում ավելի որոշակի է հնչել գրողի բանավեճը «մարդ–ֆանաոմների», դեմագոգների և բյուրոկրատների հետ («Այնտեղ, հեռվում», ժողովածու)։ Շուկշինի հետաքրքրությունը հյութեղ ժողովրդական բնավորությունների նկատմամբ տարբեր կերպ է դրսևորվել «Լյուբավինները» (1965, «Լյուբավինների վախճանը», կինոնկար, 1972) պատմահեղափոխական վեպում, Ստեփան Ռազինի մասին «Ես եկել եմ ազատություն տալու ձեզ» (1971) կինովեպում, պատմվածքաշարերում («Բնավորություններ», ժողովածու, 1973, «Ձեր որդին և եղբայրը», 1966, «Տարօրինակ մարդիկ», 1971, ֆիլմերը)։ Քաղքենիական գիտակցության հոգեզրկությանը մարդկային հոգու դիմակայման թեման «Կարմիր բռինչ» կինովիպակում (նաև Շուկշինի սցենարով ստեղծված նույնանուն ֆիլմում, ուր Շուկշինը խաղացել է գլխավոր դերը) հասել է գեղարվեստական մարմնավորման մեծ ուժի։ Շուկշինը նկարահանվել է նաե «Երկու Ֆեոդոր», «Խոսք եմ խնդրում», «Նրանք մարտնչել են հանուն հայրենիքի», «Հասարակ պատմություն», «Տղամարդկային խոսակցություն», «Լճի մոտ» (Չեռնիխի դերակատարման համար՝ ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1971) ֆիլմերում։ Շուկշինի ստեղծագործությանը բնորոշ է աշխարհը ազգային և սոցիալհոգեբանական տիպերի բազմազանության մեջ տեսնելու ձգտումը, ուշադրությունը կենսական պրոցեսների բարդությունն արտացոլող ժամանակակից հասարակության կուլտուրական և բարոյական շերտավորման նկատմամբ։ Հայկական հեռուստատեսությամբ բեմադրվել են Շուկշինի «Մինչև աքլորականչը» (1976) և «Դեպք ռեստորանում» (1981) գործերը։
Մրցանակներ
Լենինյան մրցանակ (1976, ետմահու)։
Խոռատունիք
Խոռատունիք, այժմ կոչվում է Հորադիզ (Horadiz), քաղաք ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Ֆիզուլիի շրջանում, Արաքս գետի ձախ ափին։ Մինչև 2007 թվականը քաղաքատիպ ավան էր։ Բնակչությունը՝ ։
Պատմություն
XIX դարում Հորադիզը մտնում էր Ռուսական կայսրության Շուշի գավառի կազմի մեջ ։ Արցախյան պատերազմի ժամանակ այստեղ անցել են ծանր մարտեր։ 1993 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Հորադիզը զբաղեցրել են հայկական զորքերը։
1994 թվականի հունվարի 5-ին, ադրբեջանական զորքերի հակահարձակման արդյունքում քաղաքը անցել է Ադրբեջանի վերահսկման տակ։ Ադրբեջանական Հանրապետության նախագահ Իլհամ Ալիևի 2007 թվականի հոկտեմբերի 23-ի հրամանագրով քաղաքատիպ ավան Հորադիզին շնորհված է եղել քաղաքի կարգավիճակ։
Մինչև 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ի պատերազմը քաղաքը մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա էր գտնվում հայ-ադրբեջանական շփման գծից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆիզուլիի շրջանի բնակավայրեր
Կոժանկա (գյուղ, Օրատովկայի շրջան)
Կոժանկա (Кожанка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Օրատովկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1780 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կոժանկա գյուղում բնակվում էր 604 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2317 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 260,68 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Օրատովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1780 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
(3017) Պետրովիչ
(3017) Պետրովիչ (Petrovic), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,607854 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2754 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9403 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1538,24 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,234034 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,83° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մեծ Մհեր
Մեծ Մհեր կամ Առյուծաձև Մհեր կամ Առյուծ Մհեր, «Սասնա Ծռեր» հայկական ժողովրդական էպոսի հերոս։ Եղել է Սանասարի որդին և Սասունցի Դավթի հայրը։ Ըստ ավանդության, Մեծ Մհերը ամուսնացած է եղել Կարսի թագավոր Թևաթորոսի աղջկա՝ Արմաղանի հետ։
Իր հորից՝ Սանասարից և հորեղբորից՝ Բաղդասարից, ժառանգել է Քուռկիկ Ջալալին, թուր կեծակին և խաչ պատերազմին։ Ունեցել է երկու որդի։ Ավագը եղել է Եգիպտոսի քաղաքի թագուհի Իսմիլի որդին՝ Մելիքը, իսկ երկրորդը ունեցել է Արմաղանից և կոչվել է Դավիթ։
Հայկական ժողովրդական էպոսի երկրորդ գլուխը նվիրված է Մեծ Մհերին և նրա գործունեությանը, ինչպես նաև Մեծ Մհերի ու Մըսրա Մելիքի մենամարտին։
Կենսագրություն
Տարիներ անց Մհերը դառնում է չափահաս և գալիս է ամուսնանալու ժամանակը։ Նրա ավագ եղբայրը՝ Օհանը և նրա քեռին՝ Թորոսը գնում են Կարս` Թևաթորոս թագավորի դստեր ձեռքը ուզելու, սակայն իմանում են, որ նրա արքայադուստրը գտնվում է Սպիտակ դև թագավորի գերության մեջ։
Իմանալով այս մասին՝ Մհերը կարողանում է հաղթել Սպիտակ դև թագավորին և նրա փահլեվաններին, ամուսնանալով գերության մեջ գտնվող արքայադստեր` Արմաղանի հետ։
Մհերը կառավարել է Սասունը Արաբական տիրապետության շրջանում։ Նրա հայրը կարողացել էր պայքարել և հաղթել Բաղդադի խալիֆին և նրա առաջ ծառացել էր Եգիպտոսի խնդիրը։ Մհերի կառավարման առաջին տարիներին Սասունը հարկատու էր Մըսրին։ Նա կարողանում է գնալ և Մելիք իշխանի հետ համաձայնության գալով Սասունը դարձնել Եգիպտոսից անկախ երկիր։
Իր խոստումը չդրժելով Մըսրա Մելիքի մահից հետո նա գնում է Մըսր և տերության կանգնում Եգիպտոսի թագուհի Իսմիլին։ Իսմիլը կարողանում է Մհերին օգտագործել և որդի ունենալ։ Երդումը դրժելու համար Մհերին և Արմաղանին Աստված պատժում է և ասում, որ երբ նրանք որդի ունենան, նույն օրը պետք է մահանան և մահանում են հենց այդ դեպքի հետևանքով։
Գալինա Սմիռնովա
Գալինա Ալեքսանդրովնա Սմիռնովա (Галина Александровна Смирнова, ), խորհրդային նկարիչ, գեղանկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության) ։
Կենսագրություն
Գալինա Ալեքսանդրովնա Սմիռնովան ծնվել է 1929 թվականի փետրվարի 17-ին Կոստրոմայի մարզի Սոլիգալիչ քաղաքում։
Սովորել է Կոստրոմայի գեղարվեստի ուսումնարանում։ 1949 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչական բաժինը։ Սովորել է Իվան Ստեպաշկինի, Միխայիլ Ավիլովի, Վլադիսլավ Անիսովիչի մոտ։
1955 թվականին Գալինա Սմիռնովան ավարտել է ինստիտուտը Յուրի Նեպրինցևի արվեստանոցում Պյոտր Լիտվինսկու, Յուրի Բելովի, Եվգենի Մալցևի, Պյոտր Ռեյխետի և այլ երիտասարդ նկարիչների հետ ։
1955 թվականից մասնակցել է Լենինգրադի նկարիչների ցուցահանդեսներին։ Ստեղծել է ժանրային և թեմատիկ նկարներ, դիմանկարներ, բնանկարներ, նատյուրմորտներ։ 1960 թվականին դարձել է ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության անդամ։
Ստեղծագործական առումով առավել հետաքրքիր են ժամանակակիցների դիմանկարները, ինչպես նաև սյուժետային նկարների նատուրալ էտյուդները։ Որպես օրինակ կարող է ծառայել «Տեսաբաններ» (1965) խմբային դիմանկարը, որն ստեղծվել է համահեղինակ նկարիչ Է. Վ. Կոզլովի հետ (Նովոսիբիրսկի պետական արվեստի թանգարանի հավաքածու)։ Կերպարի վրա աշխատելիս Գալինա Սմիռնովան կարողանում է գտնել հիմնական գաղափարը և արագ արտահայտել այն ծավալների և հիմնական տոների հարաբերությունների միջոցով, պահպանելով առաջին տպավորության թարմությունը և անմիջականությունը։
1970-ական թվականներին ուժեղանում է նրա գեղանկարչության դեկորատիվությունը և գրաֆիկությունը, գույնի տեղայնությունն ու հագեցվածությունը, կոմպոզիցիայի պայմանականությունը ։
Ամուսինը Էնգելս Վասիլևիչ Կոզլով (1926-2007), գեղանկարիչ, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ։
Գալինա Սմիռնովայի ստեղծագործությունները գտնվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում, Մեծ Բրիտանիայում, Ֆրանսիայում և այլ երկրներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռեպինի անվան ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս կին արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիմանկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարչուհիներ
Ալեքսանդր Սոկոլով
Ալեքսանդր Սոկոլով (Александр Иванович Соколов, ), խորհրդային գեղանկարիչ և մանկավարժ, ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարիչ, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1918 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, Տամբով նահանգի Ալեշկի գյուղում (այժմ` Վորոնեժի մարզ, Տերնովսկի շրջան)։
1929 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Լենինգրադ։ Այնտեղ Սաշա Սոկոլովը իր ուսումը շարունակել է միջնակարգ դպրոցում, իսկ մի քանի տարի անց ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտին կից Գեղարվեստի միջնակարգ դպրոց, որն ավարտել է 1939 թվականին։
Նույն 1939 թվականին նա ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչության ֆակուլտետի առաջին կուրս, սակայն ֆիննական պատերազմի պատճառով ուսումը երկար ժամանակով ընդհատվել է։ Սոկոլովը զորակոչվել է Կարմիր բանակ, որի շարքերում ծառայելու ժամանակ էլ սկսվել է Հայրենական մեծ պատերազմը։ 1941-1945 թվականներին նա կռվել է Լենինգրադի ճակատում` հրետանային ստորաբաժանումներում։
Զորացրումից հետո 1945 թվականին վերադարձել է ուսմանը, սովորել է Վենիամին Բելկինի, Միխայիլ Բերնշտեյնի, Պավել Նաումովի և Անդրեյ Միլնիկովի մոտ ։ 1950 թվականին ավարտել է ինստիտուտը` Վիկտոր Օրեշնիկովի արվեստանոցում` որակավորված գեղանկարչի կոչումով։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Առաջնորդի պատգամը պարտիզաններին» նկարը ։ Նույն թվականին իր դիպլոմային աշխատանքի արդյունքներով նա դարձել է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։
Ինստիտուտն ավարտելուց հետո սովորել է ասպիրանտուրայում, միաժամանակ նկարչություն է դասավանդել Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում։ Ասպիրանտուրան ավարտելուց հետո պաշտպանել է ատենախոսությունը` արվեստագիտության թեկնածուի աստիճանի համար։ Ատենախոսական աշխատանքը եղել է «Հացը հեռացավ» նկարը։ 1960 թվականին Սոկոլովին շնորհվել է դոցենտի, իսկ 1972 թվականին` Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսորի կոչում։
Ցուցահանդեսների է սկսել մասնակցել 1950 թվականից` ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ։ Նկարել է ժանրային թեմատիկ նկարներ, պատմա-հեղափոխական կոմպոզիցիաներ, դիմանկարներ և բնանկարներ։ Նա համբավ է ձեռք բերել որպես թեմատիկ նկարների և բազմաթիվ բնապատկերային էտյուդների հեղինակ, որոնցում ստեղծել է ժամանակակիցների` հետպատերազմական գյուղի փականագործ-բանվորների, կանանց ու երեխաների հիշվող կոլեկտիվ դիմանկարներ ։ Ստեղծել է տիպային դիմանկարներ, որոնք օժտված էին վառ անհատական հատկություններով։ Նկարչի ստեղծագործություններից են «Նկարիչ Գեորգի Պեսիսի դիմանկարը» (1958 թվական), «Մագնիտկայի ծուխը», «Գարնան մեծ տագնապը» , «Դարբինները» (բոլորը` 1960 թվական), «Հերոս Պ. Պրոտասովի աշխատանքի դիմանկարը» (1961 թվական), «Հին Լադոգան։ Մթնշաղը», «Նոր Լադոգան։ Բակենապահի մոտ», «Փետրվար» (բոլորը` 1962 թվական), «Գարնանային անձրևը» (1963 թվական), «Պողպատագործները», «Գարուն։ (Իզբորսկ)», «Կյանքի ճանապարհը» , «Պիրսի վրա» (բոլորը` 1964 թվական), «Անդրբևեռի ձկնորսները» , «Թշնամիները» (երկուսն էլ` 1967 թվական) , «Մթնշաղ Պոնոյ գետի վրա», «Փետրվար» երկուսն էլ` 1970 թվական), «Լենին», «Փետրվար», «Նատյուրմորտ ձկան հետ» (բոլորը` 1972 թվական), «Հյուսիսային գարուն» , «Գարնանային քամի» (երկուսն էլ` 1973 թվական) և այլ նկարներ։
Մահացել է 1973 թվականի մայիսի 9-ին Լենինգրադում` 55 տարեկան հասակում։ Թաղված է Բոգոսլովսկոյե գերեզմանատանը ։
Ալեքսանդր Սոկոլովի ստեղծագործությունները պահվում են Ռուսաստանի, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Բոգոսլովսկոե գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Չելեստա
Չելեստան հարվածային գործիքների ընտանիքին պատկանող գործիք է։ Այն զանգակի (հարվածային գործիք) և դաշնամուրի խառնուրդն է։ Չելեստան ստեղծել է Ավգուստ Վիկտոր Մուսթելը 1886-ին։ Այս գործիքը ունի 4-ից 5 օկտավանի դաշնամուրի տեսք։ Այն ունի նաև սեղմակ՝ տեմբրը փոխելու համար։ 3 օկտավանի չելեստաները իրենց փոքր լինելու պատճառով սեղմակ չունեն։
Բնութագիր և օգտագործում
Չելեստայի հիմնական դերը նվագախմբին հատուկ տեմբր տալն է։ Հիմնականում չելեստան օգտագործվում է փողային գործիքների՝ ֆլեյտայի, պիկոլո ֆլեյտայի կամ տավիղի հետ դուետով։ Չելեստա անվան արմատները գալիս են ֆրանսերեն celeste բառից, որը նշանակում է երկնային կամ դրախտային։
Սկզբնական շրջանում չելեստաները պատրաստվել են Ֆրանսիայում և ունեին 5 օկտավա։ Այնուհետև գործարանային պատճառներով սկսեցին պատրաստվել 4 օկտավանի չելեստաներ։ Այժմ մեծ սիմֆոնիկ նվագախմբերում օկտագործվում են գերմանական գործարանների արտադրության չելեստաներ, որոնց տեմբրը ավելի մոտ է ստեղնաշարային գործիքների տեմբրին, բայց այն համարվում է հարվածային գործիք։ Դրանք ունեն 5 օկտավա։ Չելեստա նվագողը նստում է նվագելու ժամանակ և նվագում է ինչպես դաշնակահարը՝ 2 բանալիով (ջութակի և բասի)։ Չելեստան ունի հատուկ հենարան նոտաները դնելու համար։
Առաջին խոշոր կոմպոզիտորը որը չելեստան օգրագործել է սիմֆոնիկ նվագախմբում Պյոտր Չայկովսկին է։ Նա այն օգտագործել է իր «Վոևոդա» սիմֆոնիկ բալլադում։ Այնուհետև նա չելեստային կարևոր դեր է տվել «Ընկույզ-Կոտրիչ» (Щелкунчик) բալետում։ Մեկ տարի հետո նա ևս մեկ անգամ չելեստան օգտագործել է «Փոթորիկ» (ըստ Շեքսպիրի) տեսարանային երաժշտության մեջ։ Այնուհետև չելեստան օգտագործել է ավստրիացի Գուստավ Մալերն իր վեցերորդ և ութերորդ սիմֆոնիաներում։ Գուստավ Հոլսթը չելեստան օգտագործել է իր «Մոլորակներ» սիմֆոնիկ պատկերների «Նեպտուն» համարում («Նեպտուն` առեղծվածային մոլորակ»)։ Շելեստային շատ կարևոր դեր է տվել հունգարացի Բելա Բարտոկն իր «Երաժշտություն լարայինների, հարվածայինների և չելեստայի համար» ստեղծագործությունում։ Այն նաև օգտագործվել է Ջորջ Գերշվինի կողմից իր «Մի ամերիկացի Փարիզում» ստեղծագործության մեջ։ Ջիակոմո Պուչինին, Մորիս Ռավելը, Ռիխարդ Շտրաուսը, Բենջամին Բրիթենը և այլք չելեստան օգտագործել են իրենց օպերաներում։ Այսօր Վոլֆգանգ Մոցարտի «Կախարդական Սրինգը» օպերայի ստեղնաշարային զանգակի պարտիան կատարում է չելեստան։
Այլ օգտագործում
Չելեստան օգտագործվում է նաև ջազ, ռոք և փոփ երաժշտությունների մեջ։ Շատ ֆիլմերի կոմպոզիտորներ ֆիլմի երաժշտություն ստեղծելու ժամանակ օգտագործում են չելեստա։
Կատեգորիա:Ստեղնաշարային երաժշտական գործիքներ
Հայելիով Վեներան (նկար, Վելասկես)
«Հայելիով Վեներան» (La Venus del espejo), իսպանացի նկարիչ Դիեգո Վելասկեսի վրձնին պատկանող կտավ է, որը ստեղծվել է 1647-ից 1651 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ։ Կտավում նկարիչը պատկերել է կիսամերկ, ընկողմանած վիճակում գտնվող Վեներային։ Վերջինս ժպիտով նայում է իրեն հայելու մեջ, որը բռնել է Էրոսը։ Նկարն այսօր պահպանվում է Լոնդոնի ազգային պատկերասրահում։
Սյուժե
Նկարի սյուժեն ստեղծելիս Վելասկեսը ներշնչվել է Վերածննդի վենետիկյան գեղարվեստի դարաշրջանից։ Ռենեսանսի դարաշրջանում ստեղծվում էին մեծ քանակությամբ այսօրինակ կտավներ՝ մերկ կանանցով, որոնք պարունակում էին դիցաբանական տեսարաններ։ Նման նկարներ ստեղծել են նաև Ջորջոնեն՝ «Քնած Վեներա», Տիցիանը՝ «Ուրբինյան Վեներա»։ Նկարում Վեներան ընկողմանած է աջ կողմի վրա։ Նա աջ ձեռքը դրել է գլխի տակ։ Իսկ Էրոսը պատկերված է ծնկաչոք վիճակում՝ երկու ձեռքով հայելի բռնած։
Պատմություն
Նկարի ճշգրիտ ստեղծման մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։ Միայն աշխարհին հայտնի է, որ նկարը ավարտին է հասցվել 1647-1651 թվականներին։ Ըստ ենթադրությունների հավանական է, որ Վելասկեսը «Հայելիով Վեներան» կտավը ստեղծել է Իտալիա կատարած այցելության ժամանակ, քանի որ իսպանական ինկվիզիցիան արգելում էր նկարել կանացի մեր մարմին։ «Հայելիով Վեներան» Վելասկեսի վրձնին պատկանող այն բացառիկ պահպանված աշխատանքն է, որում պատկերված է կնոջ հոլանի մարմին։ XVIII դարի վերջին նկարը գտնվում էր դքսուհի Մարիա Կաետանա դը Սիլվա Ալբայի դղյակում։ Դքսուհու մահվանից հետո նկարը գնել է Մանուել Գոդոյը՝ Իսպանիայի կայսր Կառլոս 4-րդի ընկերն ու ֆավորիտը։ 1813 թվականին նկարը տեղափոխվում է Յորքշիրի կոմսություն՝ Միացյալ Թագավորություն ։ 1906 թվականին կտավը գնվել է Բրիտանիայի ազգային հավաքածուի ֆոնդի կողմից (The National Art Collections Fund) հատուկ Լոնդոնի ազգային պատկերասրահի համար։ 1914 թվականին նկարը զգալիորեն տուժեց սուֆրաժիստ՝ ֆաշիստ Մերի Ռիչարդսոնի կողմից։ Սակայն նկարը վերականգնվեց և կրկին վերադարձավ իր հին տեղը, որտեղ ցայսօր էլ ցուցադրվում ու պահպանվում է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1647 նկարներ Կատեգորիա:Դիեգո Վելասկեսի նկարներ Կատեգորիա:Իսպանիայի արվեստ Կատեգորիա:Լոնդոնի ազգային պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Մերկ կանանց պատկերով նկարներ Կատեգորիա:Աֆրոդիտեն կամ Վեներան գեղանկարչության մեջ
Ալմերիա (այլ կիրառումներ)
Ալմերիա, կարող է վերաբերել՝
Բաշքենդ (Բայազետի գավառ)
Բաշքենդ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում ։ Գտնվում էր Կազլը լճակի մոտ ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Պեսկի (գյուղ, Դվուրեչենսկի շրջան)
Պեսկի (Піски), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչենսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1720 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պեսկի գյուղում բնակվում էր 549 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,223 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2461,88 մարդ/կմ²։
Բոլոմեր
Բոլոմեր, գյուղաքաղաք Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում։ Գտնվում էր Արածանի գետի աջ կողմի վտակ Խութիդերե գետի Թուզլու վտակի ափին, Երզնկա քաղաքից 45 կմ հարավ-արևելք։ Հանդիսանում էր Բոլոմեր գյուղախմբի կենտրոնը։
Անվան ստուգաբանություն
Բնակավայրի անվանումը կապված է մորի բառի հետ։ Տեղացիների բարբառով այն նշանակել է անտառ։
Աշխարհագրություն
Տարածքն անտառապատ էր։
Բնակչություն
Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմն ուներ 5000 բնակիչներ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Բոլոմերից արևելք կային 5 հայկական եկեղեցիների ավերակներ, որոնցից երեքի անունները հայտնի են` '''Ս. Գևորգ, Ս. Սարգիս, Ս. Փրկիչ'''։
Բնակավայրից արևմուտք պահպանվում էր Բոլոմորի բերդի ավերակները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի քրդաբնակ բնակավայրեր
Ապագայի գրադարան
Ապագայի գրադարան (Framtidsbiblioteket), շոտլանդացի գեղանկարիչ Քեթի Փաթերսոնի հասարակական արթ-նախագիծը, որը մեկնարկել է 2014 թվականին և տևելու է 100 տարի։ Մեկ դարի ընթացքում յուրաքանչյուր տարի ժամանակակից խոշոր գրողներից մեկը նախագծին է փոխանցում իր նոր վեպը։ Այս ձևով հավաքված ստեղծագործությունները կհրատարակվեն 2114 թվականին։
Նախագիծը մտածել է Քեթի Փաթերսոնը 2014 թվականի ամռանը։ Նախագծի իրականացման համար հատուկ հիմնադրամ է ստեղծվել։ Նախագծին աջակցում են Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյի քաղաքային իշխանությունները։ Նախագիծը ստեղծվել է քաղաքի պատվերով հասարակական արվեստի «Դանդաղ տարածություն» նախագծի համար, որը ստեղծվում է նախկին նավահանգստի տարածքում ։
Ստեղծագործությունները պահվելու են Օսլոյի Բյորվիկա շրջանում գտնվող հասարակական գրադարանի նոր շենքի հատուկ սարքավորված սրահում ։ Ստեղծագործությունների ցանկը կցուցադրվի էկրանին, սակայն ստեղծագործությունները հասանելի չեն լինի ընթերցման համար։
Հիմնադրամի կոմիտեն յուրաքանչյուր տարի ընտրում է նոր հեղինակի՝ «գրականության կամ պոեզիայի մեջ ունեցած մեծ ներդրման և ներկա ու ապագա սերունդների երևակայությունը գրավելու կարողության» չափանիշերի հիման վրա ։
Հազար սոճի է տնկվել Նորդմարկի անտառում, որոնցից 2114 թվականին թուղթ կսարքեն՝ սահմանափակ՝ 1000 խմբագրաքանակ ունեցող անթոլոգիայի տպման համար ։ Անթոլոգիայի ձեռքբերման վկայականները վաճառվել են 625 ֆունտ ստերլինգով ։
Մարգարեթ Էթվուդը դարձավ առաջին հեղինակը, որը միացավ նախագծին․ նա 2015 թվականի մայիսին տվեց Scribbler Moon վեպը։ Երկրորդ մասնակիցը Դևիդ Միտչելն էր, որը 2016 թվականի մայիսին տվեց From Me Flows What You Call Time վեպը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արխիվներ Կատեգորիա:Փաստաթղթեր
Նորաբեր
Նորաբեր, գյուղ Հայկական ԽՍՀի Անիի շրջանում, Մարալիկ քաղաքտիպ ավանից 14 կմ հյուսիս-արևմուտք, Երևան-Գյումրի երկաթուղու վրա, Ախուրյանի ձախ ափին, հարթավայրում, արգավանդ դաշտերով շրջապատված։
Քյալալի անվանումով ընդգրկված է եղել Արևելյան Հայաստանի Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլի գավառում։ Նորաբեր է վերանվանվել 03.02.1947 թվականին։
Բնակչություն
Նորաբերի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը կարտոֆիլի ու կաղամբի մշակությունն էր։
Օգտակար հանածոներ
Գյուղն ունի բազալտի, տուֆի պաշարներ, ծծմբային հանքային ջուր։
Պատմություն
Տները տուֆակերտ էին։ Խմելու ջուրը ստանում էին ջրհորներից։
Կրթություն
Գյուղն ուներ տարրական դպրոց, ակումբ, գրադարան, բուժկայան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Մալի Բուզատ
Մալի Բուզատ (Малый Бузат, Кесе Буҙат), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիբաշևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 64 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիբաշևսկի շրջանի բնակավայրեր
Բոլշոե Բունկովո
Բոլշոե Բունկովո (Большое Буньково), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Նոգինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2941 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Նոգինսկի շրջանի բնակավայրեր
Հորադիզ (գյուղ)
Հորադիզ, գյուղ Արցախի Հանրապետության Հադրութի շրջանում։ Ըստ Ադրբեջանի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ գյուղը գտնվում է Ֆիզուլիի շրջանում։
Արցախյան պատերազմ
1993 թվականի սեպտեմբերի 7-ին գյուղը անցել է Արցախի Պաշտպանության բանակի վերահսկման ներքո ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հադրութի շրջանի բնակավայրեր
Ասրիկ Ջրդախանի եկեղեցի
Ասրիկ Ջրդախանի եկեղեցի (Əsrik Cırdaxan kilsəsi), եկեղեցի ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Թովուզի շրջանի Ասրիկ Ջրդախան գյուղի մոտակայքում ։
Գյուղը և եկեղեցին գտնվում են Տավուշ քաղաքից 14 կմ հարավ՝ Ասրիկ գետի ձախ ափին՝ Խորանաշատի վանքից 2,5 կմ հյուսիս-արևելք, ծովի մակերևույթից 740-810 մ բարձրության վրա ։
Պատմություն
Համաձայն որոշ տվյալների, եկեղեցին կառուցվել է7-ից 10-րդ դարերի ժամանակահատվածում։ 1770-ական թվականներին գյուղատեղին հայաթափվել է, իսկ այս վայրում հաստատվել են խաշնարած թյուրքախոս ցեղերը, ապա՝ 20-րդ դարի սկզբներին հիմնել Ասրիկ Ջրդախան գյուղը ։
Այժմ եկեղեցին գտնվում է քայքայված վիճակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թովուզի շրջանի վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ասրիկ Ջրդախան Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախկին շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ադրբեջանում ոչնչացված հայկական հուշարձաններ
Զեմլյանկա (գյուղ, Գլուխովի շրջան)
Զեմլյանկա (Землянка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զեմլյանկա գյուղում բնակվում էր 598 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վիլլա դ’Օնյա
Վիլլա դ’Օնյա  (Villa d'Ogna), կոմունա Իտալիայում, Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 1744 մարդ, խտությունը՝ 349 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 5 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 24020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0346։
Բնակավայրի հովանավորն է Մատթեոս առաքյալը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 21-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բարաքյաթ
Բարաքյաթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բայազետի գավառում ։ Գտնվում է Բայազետ քաղաքից հյուսիս-արևմուտք, Գայլատու լիճ թափվող գետակներից մեկի վերին հոսանքում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Փեթեր Հանդքե
Պետեր Հանդքե (Peter Handke, ), ավստրիացի գրող, դրամատուրգ և թարգմանիչ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (2019)    ։
Կենսագրություն
1961 թվականին Հանդքեն ընդունվում է Գրացի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ, սակայն քիչ անց հասկանում է, որ իրավաբանությունն իր կոչումը չէ։
1987-1990 թվականներին ճանապարհորդել է Եվրոպայի երկրներում, Եգիպտոսում։
1990 թվականից Հանդքեն ապրում է Ֆրանսիայում (որտեղ ամուսնանում է երկրորդ անգամ)։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ավստրիացի գրողներ Կատեգորիա:Ավստրիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու բանաստեղծներ
Անդրեյ Կառլով
Անդրեյ Գենադևիչ Կառլով (, Թուրքիա), ռուս դիվանագետ, Արտակարգ և լիազոր դեսպան (2011)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1954 թվականի փետրվարի 4-ին Մոսկվայում։ Ըստ անձնական նկարագրության. «Ես մեր ընտանիքի երրորդ սերնդի ներկայացուցիչն եմ, ով աշխատում է դիվանագիտական ծառայությունում։ Իմ պապիկը 1922 թվականին աշխատել է Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարությունում (ԱԳՆ)։ Ես մեծացել եմ դիվանագետների ընտանիքում, և իմ ծնողների օրինակն ինձ համար մեծ նշանակություն է ունեցել» ։
1976 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ միջազգային տնտեսական հարաբերությունների ֆակուլտետը և հենց այդ նույն տարում էլ անցել է աշխատանքի դիվանագիտական ծառայությունում։
1976-1981 և 1984-1990 թվականներին աշխատել է ԿԺԴՀ-ում ԽՍՀՄ-ի դեսպանատանը։ Տիրապետել է կորեերեն և անգլերեն լեզուների ։
1992 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի ԱԳՆ դիվանագիտական ակադեմիան։
1992 թվականից մինչև 1997 թվականը աշխատել է Կորեայի Հանրապետությունում (Հարավային Կորեա) Ռուսաստանի դեսպանատանը ։
2001 թվականի հուլիսի 9-ից մինչև 2006 թվականի դեկտեմբերի 20-ը եղել է Հյուսիսային Կորեայում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան ։ Օժանդակել է Փհենյանում ուղղափառ Երրորդության տաճարի կառուցմանը ։ 2006 թվականի օգոստոսի 13-ին տաճարի սրբացման օրը, պատրիարք Կիրիլը (Գունդյաև) պարգևատրվեց Սերաֆիմ Սարովսկիի կուսակրոն խաչի III աստիճանով ։
2007-2009 թվականներին եղել է Ռուսաստանի ԱԳՆ հյուպատոսական վարչության փոխտնօրեն։
2009 թվականի հունվարի 26-ից մինչև 2013 թվականի հուլիսի 12-ը եղել է Ռուսաստանի ԱԳՆ հյուպոսական վարչության տնօրեն։
2013 թվականի հուլիսի 12-ից մինչև իր կյանքի վերջը եղել է Թուրքիայի Հանրապետությունում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան ։
Մահ
2016 թվականի դեկտեմբերի 19-ին մահացել է Անկարայի ժամանակակից արվեստի Կենտրոնի ցուցահանդեսի բացման ժամանակ, իր վրա մահափորձ կատարելու արդյունքում  ։ Դեսպանի ելույթի ժամանակ ահաբեկիչը, ով բացահայտվեց որպես նախկին ոստիկան Մևլութ Մերթ Ալթինթաշ, հագնվել էր դասական կոստյում և փողկապ, հանեց ատրճանակը և կրակեց Կառլովի վրա բացականչելով. «Այս վրեժը Հալեպի համար։ Մենք մեռնում ենք այնտեղ, դու կմեռնես այստեղ», որից հետո ավելացրեց նաև իսլամիստների ավանդական «Ալլահու Ակբար» բացականչությունը ։ Մի քանի տեղեկությունների համաձայն, կրակողը ատրճանակով ներս է մտել ցույց տալով ոստիկանական փաստաթուղթ ։ Թուրքական ԶԼՄ-ների փոխանցմամբ, հարձակվողին կրակել և սպանել են թուրք ոստիկանները ։
Հենց այդ օրը Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Լավրովին հրամայեց Կառլովին ներկայացնել պետական մրցանակի և առաջարկ կատարել նրա հիշատակի հավերժացման համար ։ Պուտինի խոսքերի համաձայն, Կառլովը եղել է «հիասքանչ դիվանագետ», «շատ ինտելիգենտ, մեղմ և բարի մարդ» ։
Հրաժեշտի և թաղման արարողություններ
2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Անդրեյ Կառլովի հրաժեշտի արարողությունը տեղի ունեցավ Անկարայի Էսենբորգ օդանավակայանում։ Թուրքական կողմից ներկայացան Անկարայի քաղաքապետ Մելիհ Գյոկչեկը, ներքին գործերի նախարար Սուլեյման Սոյլուն ր փոխ-վարչապետ Տուգրուլ Տյուրկեշը ։ Օդանավակայանում հոգեհանգստի արարողությունը իրականացրեց Կոստանդնուպոլսի տիեզերական պատրիարքության վանահայր Վիսարիոն ։
Այդ նույն օրը ԱԴԾ-ի ինքնաթիռը Անդրեյ Կառլովի մարմինը բերեց Մոսկվա։ Վնուկովո օդանավակայանում ինքնաթիռին դիմավորեցին Ռուսաստանի և Թուրքիայի ԱԳՆ ղեկավարները` Սերգեյ Լավրովը և Մևլյութ Չավուշօղլուն ։ Հոգեհանգստյան պատարագը տեղի ունեցավ Քրիստոս Փրկիչ տաճարում, պատարագը անցկացնում էին ամբողջ Ռուսաստանի և Մոսկվայի Պատրիարք Կիրիլը։
Հուշեր
2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Անկարայի քաղաքապետը որոշեց Ժամանակակից արվեստի կենտրոնի ցուցահանդեսի սրահը, որտեղ սպանվեց Անդրեյ Կառլովը, անվանել ի պադիվ իրեն ։
(3018) Գոդիվա
(3018) Գոդիվա (Godiva), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1982 թվականի մայիսի 21-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում ։
Անդրեյ Կառլով
Հուշեր
2016 թվականի դեկտեմբերի 20-ին ՄՀՄՊԻ գիտական խորհուրդը ուսանողների և ինստիտուտի դասախոսների, ովքեր զբաղվում էին արևելյան հարցերով, համար սահմանեց Ա. Գ. Կառլովի անվան կրթաթոշակ և մրցանակ։ Բացի դրանից, դեսպանի անունով պետք է նաև պարգևատրել ՄՀՄՊԻ-ի դիպլոմային ակումբը ։
(3018) Գոդիվա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,369465 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9311 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8078 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1332,21 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,270227 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,73° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1982 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էդվարդ Բոուելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Անդրեյ Կառլով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հրաձգային զենքից մահացածներ Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թուրքիայում սպանված անձինք Կատեգորիա:Թուրքիայում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության հերոսներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ
Ավետիք (մանրանկարիչ)
Ավետիք (ծննդյան և մահվան թվականները անհայտ), միջնադարի հայ մանրանկարիչ։
Կենսագրություն
Ենթադրվում է, որ ստեղծագործել է XIV դարում։ Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանի կիլիկյան 13-րդ դարի ավետարաններից մեկում (№ 7644, ստացող՝ Սմբատ Գունդստաբլ) գտնվում է Քրիստոսի կյանքին նվիրված յոթ մանրանկար, որոնցից մեկի տակ հեղինակի հիշատակագրությունն է՝
Ենթադրվում է, որ այդ յոթ մանրանկարները հետագայում են ավելացվել ձեռագրի մեջ։ Ավետիքի մանրանկարների խտացված գույները աղերսվում են վաղ շրջանի հայկական ձեռագրերի երփնագրին։ Նկարների խորքը ծանրաբեռնված է ճարտարապետական կառույցների պատկերներով։ Մարդկային դեմքերը նկարված են լուսավոր գույների համադրությամբ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ մանրանկարիչներ Կատեգորիա:14-րդ դարի անձինք
Պեսչանկա (գյուղ, Դվուրեչենսկի շրջան)
Պեսչանկա (Піщанка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչենսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1725 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պեսչանկա գյուղում բնակվում էր 92 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,589 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 156,2 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչենսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1725 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գոտիների տեսություն
Գոտիների տեսություն, պինդ մարմնի քվանտային տեսության բաժինը, ուսումնասիրում է էլեկտրոնի Էներգետիկ վիճակները բյուրեղային ցանցի պարբերական պոտենցիալ դաշտում։ Ի տարբերություն անընդհատ էներգետիկ սպեկտրով ազատ էլեկտրոնի, ատոմում Էլեկտրոնն ունի էներգիայի միայն խիստ որոշակի, ընդհատ արժեքներ։ Միջուկին մոտ գտնվող էլեկտրոններին համապատասխանում են ցածր էներգետիկ մակարդակներ։ Միջուկի հետ թույլ կապված արտաքին արժեքական էլեկտրոնները ազատ տեղափոխվում են բյուրեղային ցանցում և կարող են մի ատոմից անցնել մյուսը։ Այդ էլեկտրոնների Էներգիայի հնարավոր արժեքները կազմում են քվազիանընդհատ առանձին տիրույթներ՝ էևերգետիկ գոտիներ։ Ընդ որում էներգետիկ գոտին այնքան ավելի լայն է, որքան թույլ է էլեկտրոնի կապը միջուկի հետ։ Պինդ մարմինը ատոմների միասնական համակարգ է, որտեղ էլեկտրոնի շարժումը նկարագրվում է Բլոխի ֆունկցիաներով։ Ատոմների փոխազդեցության հեռավորության դեպքում հանգեցնում է արժեքական էլեկտրոնների մակարդակների ճեղքմանը և գոտիների առաջացմանը։
Կատեգորիա:Քվանտային ֆիզիկա
Ջորջ Օրուել
Էրիկ Արթուր Բլեր (Eric Arthur Blair),, ավելի հայտնի է Ջորջ Օրուել (George Orwell) գրական կեղծանվամբ), անգլիացի գրող, լրագրող։
Կենսագրություն
Ծնվել է բրիտանացի առևտրային գործակալի ընտանիքում 1903 թվականի հունիսի 25, Մոթիհարի, Հնդկաստան։ 1922-1927 թվականներին ծառայել է Բիրմայի գաղութային ոստիկանությունում, ապա երկար տարիներ բնակվել է Մեծ Բրիտանիայում և Եվրոպայում՝ գոյությունն ապահովելով պատահական եկամուտներով։ Այդ ժամանակ էլ սկսել է հանդես գալ գեղարվեստական ստեղծագործություններով ու հրապարակախոսական հոդվածներով։ Ջորջ Օրուել գրական կեղծանունով սկսել է հանդես գալ 1933 թվականից։ 1936-1939 թվականներին մասնակցել է Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Օրուելը վարել է հակաֆաշիստական հաղորդում BBC-ում։ Մահացել է թոքախտից 1950 թվականի հունվարի 21-ին Լոնդոնում։
Վաղ տարիներ
Էրիկ Արթուր Բլեյրը ծնվել է հունիսի 25-ին, 1903 թվականին, Հնդկաստանի Բիխարի քաղաքում ։ Նրա մեծ պապը, Չարլզ Բլեյրը, Դորսեթում հարուստ ջենթլմեն էր, ով ամուսնացել էր Վեսթմորլանդի քաղաքապետի աղջկա՝ Մերի Ֆեյնի հետ։ Բլեյրը եկամուտներ էր ստանում Ջամայկայից, որպես բնակարանի սեփականատեր ։ Էրիկի պապիկը՝ Թոմաս Ռիչարդ Արթուր Բլեյրը, եկեղեցական էր ։ Չնայած առաքինությունն ու ազնվազարմությունը փոխանցվեց սերնդեսերունդ, Բլեյրների ընտանիքը ֆինանսական բարգավաճում չունեցավ։ Բլեյրը ասել է, որ իր ընտանիքը պատկանում էր հասարակության միջին կամ անգամ ցածր խավին ։
Նրա հայրը՝ Ռիչարդ Ուոլմսլի Բլեյրը, աշխատել է Հնդկական քաղաքացիական ծառայության բաժնում ։  Նրա մայրը, Իդա Մաբել Բլեյրը, մեծացել է Մուլմեյնում, Բիրմայում, որտեղ նրա ֆրանսիացի հայրը մատուցում էր սպեկուլյատիվ ծառայություններundefined: Էրիկը ուներ երկու քույր՝ Մարջորին, նրանից հինգ տարի մեծ և Ավրիլը՝ հինգ տարի փոքր։ Երբ Էրիկը ընդամենը մեկ տարեկան էր, նրա մայրը որոշում է Բլեյրին և քույրերին Անգլիա տանել ։ Նրա ծննդյան վայրը և նախնիների տունը Մոտիհարիում հայտարարվել է որպես պաշտպանված գոտի, քանզի այն ունի հատուկ պատմական կարևորություն ։
1904 թվականին Իդա Բլեյրը երեխաների հետ հաստատվում է Օքսֆորդշայրում։ Էրիկը մեծանում է իր քույրերի և մոր հետ։ Էրիկը և իր քույրերը հորը չեն տեսնում 1907 թվականի կեսերից մինչև 1912-ի վերջերը ։ Էրիկի մոր, 1905 թվականին գրված, օրագիրը պատկերում է հասարակական ակտիվություն և արվեստի խոր հետաքրքրություն ։
Մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, Էրիկը ընտանիքի հետ մեկնում է Շիփլեյք, Օքսֆորդշայր, որտեղ մտերմանում է Բուդիքոմների ընտանիքի, հատկապես նրանց դուստր Ջակինթայի հետ։ Երբ նրանք առաջին անգամ հանդիպեցին, Էրիկը դաշտում գլխի վրա կանգնած էր։ Երբ Ջակինթան հարցրեց թե ինչու է այդպես կանգնել, վերջինս պատասխանեց, որ գլխի վրա կանգնած մարդիկ ավելի լավ են նկատում մարդուն։ Ջակինթան և Էրիկը հաճախակի կարդում էին բանաստեղծություններ և երազում էին մի օր հայտնի միջազգային գրող դառնալու մասին։ Այս ժամանակաշրջանում Էրիկը նաև սիրում էր հրաձգություն և ձկնորսություն։ Նա նաև սիրում էր Ջակինթայի և նրա եղբոր հետ թռչուններին նայել ։ Հինգ տարեկան հասակում, Էրիկը սկսում է հաճախել Հենլի-օն-Թեյմսի վանական դպրոց, որտեղ հաճախել է նաև նրա քույր Մարջորին ։ Հռոմեական կաթոլիկ դպրոցը կառավարում էր մի հոգևորական, ով Ֆրանսիայից 1903 թվականին աքսորվել էր կրոնական կրթության կասկածանքներով։ Էրիկի մայրը ցանկանում էր, որ նա ստանա բարձրագույն կրթություն, սակայն ընտանիքը ցավոք սրտի չէր կարողանում վճարել չափազանց բարձր ուսման վարձը և նրան հարկավոր էր ուսումնական հաստատության կողմից տրամադրվող ֆինանսական օժանդակություն։ Էրիկի մոր՝ Իդա Բլեյրի եղբայր Չարլս Լիմուզինը, խորհուրդ է տալիս երեխային տանել Սբ. Սիպրիանի անվան դպրոցը, որը գտնվում էր Արևելյան Սասիքս նահանգում ։ Լիմուզինը պրոֆեսիոնալ գոլֆ խաղացող է եղել և դպրոցի տնօրենի հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ, քանզի այդ դպրոցում տարել է բավականին շատ հաղթանակներ 1903 և 1904 թվականներին ։ Դպրոցի տնօրենը համաձայնվում է ֆինանսապես օգնել տղային։ Բազում խոսակցություններից և բանակցություններից հետո դպրոցի մնացած անձնակազմի հետ, կարողանում է տղայի ուսման վարձը կիսով չափ զեղչել։ Այսպիսով, 1911 թվականի սեպտեմբերին Էրիկը սկսում է իր առաջին աշակերտական քայլերը դպրոցում։ Նա տուն էր գալիս միայն արձակուրդների ընթացքում, իսկ մնացած ժամանակ անց էր կացնում դպրոցում։ Այդ ժամանակահատվածում, երբ մայրը աշխատում էր Թոշակների Նախարարությունում, Էրիկը տեղյակ չէր, որ նրա ուսման վարձը կիսով չափ զեղչվել է։ Սակայն քիչ ժամանակ պահանջվեց նրան հասկանալու համար, որ իր ընտանիքը համեմատաբար քիչ է վաստակում ։ Չնայած այն ամենին, որ իրեն հատուկ հնարավորություն է տրվել սովորել դպրոցում, Էրիկը ատում էր այն։ Դպրոցական տարիներին գրել է «Երջանկությունը այնքան շատ էր», որը հրատարակվել է իր մահից հետո ։ Այս ժամանակահատվածում հանդիպում է Սիրիլ Քոնոլիին, ով իր պես դառնում է ճանաչված գրող։ Մի քանի տարի հետո, Քոնոլին հրատարակում է Օրուելի էսսեներից մի քանիսը։
Սուրբ Սիպրիանի դպրոցում Էրիկը գրում է տարբեր բանաստեղծություններ, որոնք հրատարակվում են Հենլի և Հարավային Օքսֆորդշայր ամսագրում ։ Հարոու Պատմական Մրցանակ է վաստակում և գրավում է երկրորդ հորիզոնականը, առաջինը զիջելով Սիրիլ Քոնոլիին։ Մրցանակի շնորհիվ, Էրիկը վաստակում է ֆինանսական օժանդակություն ստանալու իրավունք Վելինգթոնյան և Էթոնյան քոլեջներում։ Էրիկը ընտրեց Էթոնյան քոլեջը, սակայն տեղերը խիստ սահմանափակ էին և նա սկզբնական ֆինանսական օժանդակություն չստացավ։ Ստիպված էր սպասել այնքան ժամանակ, մինչև նոր տեղեր կբացվեին։ Այսպիսով, որոշեց մնալ Սբ. Սիպրիանի անվան դպրոցում մինչև 1916 թվականի դեկտեմբեր ։
Էթոնյան վարժարանից այդպես էլ օժանդակություն չստանալով՝ Էրիկը դիմում է Վելինգթոնյան քոլեջ և ընդունվում՝ այնտեղ անցկացնելով գարնանային կիսամյակը։ 1917 թվականի մայիսին վերջապես տեղ է զբաղեցնում Էթոնյան վարժարանում։ Մինչև 1921 թվականի դեկտեմբեր նա անց է կացնում վարժարանում, մինչև լքում է դպրոցը 18 կամ 19 տարեկան հասակում։ Օրուէլը պատմում է, որ Էթոնյան վարժարանը «հրեշավոր» էր, բայց այնուամենայնիվ նա իրեն լավ էր զգում և հետաքրքրված էր դասերով ։  Այնտեղ նրա դասղեկն է դառնում Էնդրու Սիդենհամ Հարրար Գոուն, ով նաև համաձայնվում է տղային տալ մի շարք խորհուրդներ կարիերայի մասին ։ Բլեjրը կարճ դասավանդվել է ֆրանսերեն Ալդուս Հաքսլիյի կողմից, ով նրա ուսուցիչներից էր Էթոնում։ Սթիվեն Ռանչըմոնը, ով նույնպես Էթոնում էր Օրուելի հետ, նշեց, որ նա և իր ժամանակակիցները գնահատել են Հուքլիի հայտնի լեզվական գործը ։ Սիրիլ Քոնոլլին Օրուելի հետ հաճախեց Էթոնյան վարժարան, սակայն քանի որ առանձին դասեր էին անցնում, նրանք այդքան էլ կապված չէին միմյանց հետ ։
Օրուելի դպրոցի կողմից տրամադրված ակադեմիական կատարողական հաշվետվությունները ենթադրում են, որ նա հաճախ անտեսել է իր ակադեմիական ուսումնասիրությունները, սակայն իր ժամանակաշրջանում Էթոնում աշխատել է Ռոջեր Մինորսի հետ՝ «Ընտրությունների ժամանակներ» ամսագրի համար, որը հետագայում միացել է այլ հրապարակումներին և ամսագրերին, օրինակ, Քոլեջյան Օրեր և Բաբլ ու Սքուիկ։ Օրուելը մասնակցել է նաև Էթանյան ռագբիյի խաղերին ։ Նրա ծնողները չէին կարող Օրուելին համալսարան ուղարկել առանց հատուկ կրթաթոշակի և նրանք եզրակացրին Օրուելի վատ ակադեմիական արդյունքներից, որ նա չի էլ կարողանա հաղթել ցանկացած տեսակի կրթաթոշակ։ Ռանչըմոնը նշել է, որ Օրուելը մի շարք ռոմանտիկ գաղափարներ է ունեցել արևելքի մասին և ընտանիքը որոշել է, որ տղան պետք է ներգրավվի Հնդկաստանի ոստիկանական ծառայություն ։ Դրա համար, նա ստիպված էր հանձնել ընդունելության քննություն։ 1921 թվականի դեկտեմբերին նա հեռացավ Էթոնից և որոշեց միանալ իր թոշակառու ծնողներին և կրտսեր եղբայր Ավրիլին, ով այդ ամսվա ընթացքում տեղափոխվեց Սաուզվոլդ քաղաք ։ Բլեյրը ներգրավված էր Քրեյգարսթ կոչվող դասավանդման կենտրոն, որտեղ հիմնականում կենտրոնացած էր դասական գրականության, անգլերենի և պատմության վրա։ Նա հանձնում է ընդունելության քննություն՝ զբաղեցնելով ամենաբարձր 26 թեկնածուներից յոթերորդ տեղըundefined:
Ոստիկանական փորձը Բիրմայում
Օրուելի մայրական տատիկը ապրում էր Մուլմեյնում, ուստի նա ընտրեց Բիրման, որպես իր ոստիկանական ծառայության վայր, որը այդ ժամանակ դեռևս Հնդկաստանի Բրիտանական նահանգներից էր։ 1922 թվականի հոկտեմբերին, նա միացավ Բիրմայում Հնդկաստանի կայսերական ոստիկանությանը ։ Մեկ ամիս անց, նա ժամանում է Ռանգուն և մեկնում Մանդալայի ոստիկանության ուսումնական դպրոց։ Ոստիկանության ուսումնական դպրոցը ավարտելուց հետո, 1922 թվականի նոյեմբերի 29-ին, նա նշանակվում է շրջանային վերակացուի օգնական, որպես փորձաշրջան, որը պաշտոնապես սկսվում է նոյեմբերի 27-ին, Օրուելին բերելով ամսական 325 Հնդկական ռումին։ Օրուելը նաև ստանում էր հավելյալ ամսական 125 ռումին և 75 ռումին որպես նպաստ։ Ընդհանուր եկամուտների քանակը կազմում էր 525 ռումին՝ հաշվի չառնելով հարկերը ։ Միմյոյի կարճատև տեղաբաշխումից հետո, Բիրմայի գլխավոր ոստիկանական բաժնում, Օրուելը տեղափոխվում է Միաունգմյա 1924 թվականի սկզբին, որպես առաջնային գծի ոստիկան։