cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պարսեր
Ծեսեր
Օրինակ, Ֆրեդի Մերկուրիի մարմինը դիակիզվեց, քանի որ բրիտանական օրենսդրությամբ, ինչպես և շատ այլ երկրներում, թաղումը իրականացվում է դիակիզմամբ կամ հուղարկավորությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանական ազգեր Կատեգորիա:Հնդկաստանի ազգեր Կատեգորիա:Պակիստանի ազգեր Կատեգորիա:Զրադաշտականություն Կատեգորիա:Ասիայի էթնիկ խմբեր
Վիլյամ Բյանդա
Վիլյամ Բյանդա (William Bianda, ), ֆրանսիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ռոմայի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում ։
Լանս
Բյանդան Լանսի ակադեմիայի սան է։ Իր առաջին պայմանագիրը կնքեց 2017 թվականի հուլիսի 29-ին ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը ֆրանսիացին նշեց 2017 թվականի դեկտեմբերի 8-ին՝ Փարիզի դեմ խաղում ։ Մի քանի հանդիպում թիմի մեկնարկային կազմում անցկացնելուց հետո՝ 2018 թվականի հունվարի 30-ին՝ Սոշոյի դեմ խաղում նա ծանր վնասվածք ստացավ ՝ բաց թողելով մրցաշրջանի շարունակությունը։ Լանսի առաջին թիմի կազմում Բյանդան անցկացրեց 9 հանդիպում։
Ռոմա
2018 թվականի հունիսի 27-ին Բյանդան 6 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց Ռոմա  ։ Նա ակումբի հետ կնքեց 5 տարվա պայմանագիր  ՝ ստանալով 28 համարի մարզաշապիկը։
Միջազգային կարիերա
Բյանդան ծնվել է Ֆրանսիայում և ունի կոտ դ'իվուարական արմատներ ։ Նա Ֆրանսիայի Մ17 հավաքականի կազմում մասնակցեց 2017 թվականի Եվրոպայի և աշխարհի առաջնություններին, սակայն երկու մրցաշարից էլ Ֆրանսիան դուրս մնաց՝ փլեյ-օֆֆում պարտվելով Իսպանիային  ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի հուլիսի 19-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լանսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռոմայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Վիեննայի ճակատամարտ (Schlacht am Kahlen Berge կամ Kahlenberg, bitwa pod Wiedniem կամ odsiecz wiedeńskaմ թրք.: İkinci Viyana Kuşatması, օսմ.՝: Beç Ḳalʿası Muḥāṣarası), տեղի է ունեցել 1683 թվականի սեպտեմբերի 12-ին` Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի երկամսյա պաշարումից հետո, Օսմանյան կայսրության և Սրբազան Հռոմեական կայսրության ու նրա դաշնակիցների միջև։ Այս ճակատամարտում քրիստոնյաների հաղթանակը վերջնականապես վերջակետ դրեց Օսմանյան կայսրության՝ դեպի Եվրոպա արշավանքներին, իսկ Ավստրիան դարձավ Կենտրոնական Եվրոպայի ամենահզոր տերությունն առաջիկա մի քանի տասնամյակների ընթացքում  ։
Լայնամասշտաբ ճակատամարտում հաղթեցին Լեհաստանի թագավոր և Լիտվիայի Մեծ իշխան Յան III Սոբեսկու ղեկավարած լեհա-ավստրիա-գերմանական զորքերը։ Օսմանյան կայսրության զորքերը ղեկավարում էր Մեհմեդ IV-ի մեծ վեզիր Կարա-Մուստաֆան ։
Վիեննայի ճակատամարտը դարձավ շրջադարձային իրադարձություն Կենտրոնական Եվրոպայի պետությունների և Օսմանյան կայսրության միջև ընթացող երեքդարյա պատերազմում։ Հետագա 16 տարիներին ավստրիական զորքերը անցան լայնամասշտաբ հարձակման և թուրքերից հետ վերցրեցին Հարավային Հունգարիայի և Տրանսիլվանիայի հսկայական տարածքներ ։
Ճակատամարտի նախադրյալներ
Օսմանյան կայսրությունը մշտապես ձգտում էր գրավել Վիեննան։ Ռազմավարական նշանակություն ունեցող Վիեննան վերահսկում էր Դանուբ գետը, որը Սև ծովը միացնում էր Արևմտյան Եվրոպային, ինչպես նաև Արևմտյան Միջերկրականից դեպի Գերմանիա ձգվող առևտրային ճանապարհները։ Նախքան ավստրիական մայրաքաղաք Վիեննայի երկրորդ պաշարումը սկսելը
Բացի այդ, Օսմանյան կայսրությունը ռազմական օգնություն էր ցուցաբերում հունգարներին և ոչ կաթոլիկ կրոնական փոքրամասնություններին, ովքեր բնակվում էին Հունգարիայի՝ Ավստրիայի կողմից գրավված հատվածում։ Այդ երկրում երկար ժամանակահատվածում կաթոլիկ հակառեֆորմացիայի մոլի կողմնակից, Ավստրիայի կայսր Լեոպոլդ I Հաբսբուրգի հակաբողոքականության քաղաքականության հետևանքով ձևավորվում էր դժգոհություն։ Արդյունքում այդ դժգոհությունը ծնեց բացահայտ ապստամբություն, և 1681 թվականին բողոքականներն ու Հաբսբուրգների այլ հակառակորդներ միացան թուրքերին։ Թուրքերը ճանաչեցին ապստամբած հունգարների առաջնորդ Իմրե Տյոկյոլին որպես Վերին Հունգարիայի թագավոր։ Նրանք այդ տարածքները ետ էին վերցրել Հաբսբուրգներից։ Թուրքերը ապստամբներին նույնիսկ խոստացել էին ստեղծել հատուկ նրանց համար «Վիեննական թագավորություն», եթե նրանք օգնեն գրավել քաղաքը։
1681-1682 թվականներին կտրուկ ավելացան Իմրե Տյոկյոլի ուժերի և ավստրիական կառավարական զորքերի միջև ընդհարումները։ Վերջինները ներխուժեցին Հունգարիայի կենտրոնական հատված, ինչն էլ պատերազմի պատճառ հանդիսացավ։ Մեծ վեզիր Կարա Մուստաֆա փաշան կարողացավ համոզել Մեհմեդ IV սուլթանին թույլատրել Ավստրիայի դեպ արշավանք իրականացնել։ Սուլթանը հրամայեց վեզիրին մտնել Հունգարիայի հյուսիս-արևելյան հատված և պաշարել Դյոր և Կոմարնա ամրոցները։ 1682 թվականի հունվարին սկսվեց թուրքական զորքերի մոբիլիզացիա, իսկ նույն թվականի օգոստոսի 6-ին Օսմանյան կայսրությունը պատերազմ հայտարարեց Ավստրիային։
Այդ ժամանակներում մատակարարման հնարավորությունները ցանկացած լայնամասշտաբ առաջխաղացում դարձնում էին ռիսկային։ Այդ դեպքում ընդամենը երեք ամիս հետո թուրքական զորքը ստիպված էր լինելու ձմեռել իր երկրից բավականին հեռու՝ թշնամու տարածքում։ Այդ իսկ պատճառով մոբիլիզացիայի սկսվելու մինչև գրոհն ընկած 15 ամիսների ընթացքում ավստրիացիները ակտիվորեն պատրաստվում էին պատերազմի։ Նրանք Կենտրոնական Եվրոպայի այլ պետությունների հետ դաշինքներ կնքեցին, ինչը վճռորոշ դեր կատարեց թուրքերին պարտության մատնելու գործընթացում։ Հենց այդ ձմեռ Լեոպոլդ I կայսրը դաշինք կնքեց Լեհաստանի հետ։ Նա պարտավորվեց օգնել լեհերին, եթե թուրքերը պաշարեն Կրակովը, իսկ լեհերն իրենց հերթին պարտավորվեցին օգնել Ավստրիային, եթե թուրքերը պաշարեն Վիեննան։
1683 թվականի մարտի 31-ին Հաբսբուրգների կայսերական պալատ է հասնում պատերազմ հայտարարելու նոտան։ Այն ուղարկել էր Կարա Մուստաֆա փաշան Մեհմեդ IV սուլթանի անունից։ Հաջորդ օրը թուրքական բանակը Էդիրնե դուրս է գալիս և մեկնում զավթողական արշավանքի։ Մայիսի սկզբին թուրքական զորքերը ժամանեցին Բելգրադ, իսկ այնուհետև շարժվեցին դեպի Վիեննա։ Հուլիսի 7-ին 40.000 ղրիմյան թաթարներ ավստրիական մայրաքաղաքից դեպի արևելք 40 կմ հեռավորության վրա ճամբար են տեղադրում։ Այդ շրջանում ավստրիացիները թվաքանակով երկու անգամ քիչ էին։ Առաջին ընդհարումներից հետո Լեոպոլդ I կայսրը 80.000 փախստականների հետ միասին նահանջում դեպի Լինց։
Լեհաստանի թագավորը, որպես օգնություն, 1683 թվականի ամռանը ժամանում է Վիեննա՝ այդպիսով ցուցադրելով իր պարտավորությունները կատարելու պատրաստակամությունը։ Հանուն այդ քայլի, նա նույնիսկ իր երկիրը թողեց անպաշտպան։ Որպեսզի իր բացակայության ընթացքում Լեհաստանը հեռու պահի օտարների ներխուժումներից, թագավորը նույնիսկ Իմրե Տյոկյոլին սպառնաց մինչև վերջ ոչնչացնել նրա հողերը, եթե վերջինս հարձակվի լեհական տարածքների վրա։
Վիեննայի պաշարում
Թուրքերի հիմնական ուժերը Վիեննայի մոտ ժամանեցին հուլիսի 14-ին։ Նույն օրը Կարա Մուստաֆան քաղաք է ուղարկում այն հանձնելու վերջնագիր ։
Կոմս Էռնստ Րյուդիգեր ֆոն Շտարեմբերգը, ով իր հրամանատարության ներքո ուներ 11.000 զինվոր, 5.000 կամավորական 370 հրանոթ, կտրականապես հրաժարվեց կապիտուլացիայի ենթարկվել։ Այդ պահից մի քանի օր առաջ նա տեղեկություն էր ստացել էր Վիեննայի հարավ տեղակայված Պերխտոլդսդորֆ քաղաքում տեղի ունեցած դաժան կոտորածի մասին։ Այդ քաղաքի իշխանությունները քաղաքը հանձնելու որոշում էին ընդունել, սակայն թուրքերը վերցնելով այն՝ կոտորած էին կազմակերպել ։
Վիեննայի բնակիչները քաղաքի պարիսպներից դուրս գտնվող տները քանդել էին, որպեսզի պաշարողներին թողնեն առանց պաշտպանիչ շինությունների։ Այդ քայլը հնարավորություն տվեց ավստրիացիներին թուրքերի վրա ուղղել սարսափեցնող կրակ, եթե վերջինները հարձակվեին։ Դրան ի պատասխան Կարա Մուստաֆան իր զինվորներին կրակից պաշտպանելու նպատակով հրամայեց քաղաքի ուղղությամբ փորել երկար խրամատներ ։
Չնայած որ թուրքերն ունեին 300 հրանոթից բաղկացած գերազանց հրետանի՝ Վիեննայի պարիսպները, որոնք կառուցվել էին տվյալ ժամանակահատվածի պաշտպանական կառույցների վերջին լուծումներով, բավականին ամուր գտնվեցին։ Այդ իսկ պատճառով թուրքերը ստիպված էին դիմել քաղաքային վիթխարի պարիսպների ականապատման ։
Թուրքական հրամանատարությունն ուներ քաղաքը գրավելու երկու տարբերակ՝ կա՛մ ամբողջ ուժերով ներխուժել ամրոց (ինչը շատ հնարավոր է, որ հանգեցներ թուրքերի հաղթանակի, քանի որ նրանց թվաքանակը 20 անգամ մեծ էր քաղաքի պաշտպանների թվաքանակից), կա՛մ պաշարել քաղաքը։ Թուրքերը ընտրեցին երկրորդ տարբերակը ։
Թվում է, թե թուրքերը անտրամաբանական գործեցին, սակայն լավ ամրացված քաղաքի գրոհը կարող էր շատ թանկ նստեր թուրքերի վրա մեծաթիվ կորուստներ ունենալու իմաստով։ Պաշարումը նվազագույն կորուստներով քաղաքը վերցնելու հրաշալի տարբերակ էր, և թուրքերի մոտ այդ նպատակը գրեթե իրականացավ։ Միակ հանգամանքը, որ նրանք հաշվի չէին առել, դա ժամանակն էր։ Վիեննայի գրավման նրանց գործողությունների դանդաղկոտությունը և դեպի Ավստրիայի խորքը անշտապ շարժվող զորքերի տեղաշարժերը հանգեցրեցին այն բանին, որ քրիստոնեաների հիմնական ուժերը հասան Վիեննա ժամանակին։
Պալացցո Կորսինի
Պալացցո Կորսինի Հին Հռոմի Բարոկկո ոճով կառուցված պալատ։ Կառուցվել է 1730-1740 թվականներին Կորսինի ընտանիքի համար, XV դարում ստեղծված ամառանոցի հիմքի վրա, որը պատկանում էր Ռիարիո ընտանիքին։ Պալատը գտնվում է Հռոմի Տռաստեվեռե մարզում, Ֆառնեզին ամառանոցի մոտ։ 1659-1689 թվականներին պալատում ապրում էր նախկին Շվեդիայի թագուհին, ով հեռանալով գահից բնակություն է հաստատում այդ պալատում։ Նրա հովանավորության ներքո պալատը դարձավ հռոմեական Արկադիական ակադեմիայի հանդիպումների վայր։ Հռոմի Նապոլեոնյան բռնազավթման ժամանակ պալատում բնակություն է հաստատել Ժոզեֆ Բոնապարտը։ Ներկայումս Պալացցո Կորսինի պալատում կան մի քանի առանձին Դեյ Լինչի ազգային ակադեմիաներ և Կորսինիի պատկերասրահ։ Պարտեզը, որը գտնվում է Յանիկուլ բլուրի վրա, պատկանում է Հռոմի բուսաբանական այգուն։ Բացի դրանից պալատը միակը չէ Իտալիայում։ Կան մի շարք պալատներ, որոնք պատկանում են ֆլորենցիական ընտանիքին։ Այս հռոմեական պալատը կոչում են Palazzo Corsini Lungarno այն օրվանից երբ ընտանիքի անդամներից մեկը ստանձնեց պապական աթոռը։ Մի այլ Պալացցո Կորսինի անվանմամբ պալատ կա Ֆլորենցիայում գտնվող Արնո գետի ափին։
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Վիեննայի պաշարում
Թուրքերը փակել էին քաղաքին սննդամթերք մատակարարելու բոլոր ուղիները, որի հետևանքով Վիեննայի կայազորն ու բնակիչները հայտնվել էին անելանելի իրավիճակում։ Սովածությունն ու հոգնածությունը դարձան այնքան սուր խնդիրներ, որ կոմս ֆոն Շտարեմբերգը հրամայեց մահապատժի ենթարկել յուրաքանչյուրին, ով կքնի պահակակետում։ Օգոստոսի վերջին պաշարյալների ուժերը գրեթե ամբողջությամբ սպառվել էին, բայց հենց այդ ժամանակ Լոտարինյան դուքս Կառլ V-ը Վիեննայից դեպի հյուսիս-արևելք 5 կմ հեռավորության վրա գտնվող Բիզամբերգի մոտ ջախջախեց Իմրե Տյոկյոլին։
Պալացցո Կորսինի
Կորսինի պատկերասրահ
Հին արվեստի ազգային պատկերասրահ, հայտնի գեղարվեստական թանգարան, զբաղեցնում է Պալացցո Կորսինիի երկրորդ հարկը։ Պատկերասրահի հին արվեստի հավաքածուն (կտավների ճնշող մեծամասնությունը հանձնվել են 1000 թվականից հետո) գտնվում է հռոմեական տարբեր մասնաշենքերում։ Պալացցո Բարբերինի, Բորգեզե պատկերասրահ և Պալացցո Կորսինի։ Կորսինի պատկերասրահի հիմնական ցուցանմուշների մեծամասնությունը որպես նվեր փոխանցվել է Կորսինի ընտանիքի կողմից։ Ի սկզբանե ցուցանմուշները հավաքվել էին XVII դարի մոլի կոլեկցիոներների կողմից, կարդինալ Ների Մարիա Կորսինիի։ Հավաքածուն ընդլայնվել է նաև ընտանիքի մյուս անդամների, պապ Կլիմենտ XII -ի և նրա եղբորորդու կողմից։ 1883 թվականին պալատը ամբողջովին փողանցվել է պետությանը, այսպիսով Կորսինիի կոլեկցիաները վերադարձվեցին իրենց նախկին տեղը։ Կոլեկցիայի մեջ կային վերածննդի դարաշրջանից մինչև XVIII դարը նկարված կտավներ։ Ներկայացված էին ոչ միայն պատմական և կրոնական այլ նաև բնանկարչային և ժանրային կտավներ։Կորսինիի պատկերասրահի կտավների հեղինակներն են Ֆրա Բեատո Անժելիկոն, Յակաբո Բասանոն, Կարրաչչին, Կարավադջոն, Վան Դեյկան, Ֆրանչեսկո Ֆրանչին, Ջենտիլեսկին, Ջորդանոն, Գվերչինոն, Անգելիկի Կաուֆման, Լանֆրանկոն, Կարլո մարատտին, Մուրիլյոն, Մատտիա Պրետին, Գվիդո Ռենին և այլք։
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Վիեննայի պաշարում
Սեպտեմբերի 6-ին լեհական բանակը Վիեննայից դեպի հյուսիս-արևմուտք 30 կմ հեռավորության վրա գտնվող Տուլն քաղաքի մոտ անցավ Դանուբ գետը և միացավ Սրբազան լիգայի մնացյալ զորքին, որի գործողություններն արդեն օրհնել էր Հռոմի պապ Ինոկենտիոս XI-ը։ Միայն Հաբսբուրգների հակառակորդ Լյուդովիկ XIV-ը ոչ միայն հրաժարվեց օգնել դաշնակիցներին, այլև օգտվելով ստեղծված իրավիճակից, հարձակվեց Հարավային Գերմանիայի վրա։
Պալացցո Կորսինի
Հղումներ
Կատեգորիա:Հռոմի պալատներ Կատեգորիա:Իտալիայի ազգային թանգարաններ
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Վիեննայի պաշարում
Սեպտեմբերի սկզբին թուրքական 5.000 հմուտ ականապատողներ մեկը մյուսի հետևից պայթեցրեցին քաղաքային պարսպի նշանակալի հատվածներ՝ Բուրգսկյան բաստիոնը, Լյոբելսկյան բաստիոնը և Բուրգսկյան պարսպի ետևի պաշտպանիչ հատվածները։ Արդյունքում առաջացան 12 մետր լայնությամբ բացվածքներ։ Ավստրիացիներն իրենց հերթին փորձում էին թունելներ փորել, որպեսզի խանգարեն թուրքական ականապատողներին։ Սակայն սեպտեմբերի 8-ին թուրքերն այնուամենայնիվ գրավեցին Բորգսկյան ետնապարիսպը։ Եվ այնուհետև, պաշարյալները սկսեցին պատրաստվել հենց քաղաքի ներսում մարտական գործողություններ վարելուն։
Հակամարտող կողմերի ուժեր
Օսմանյան կայսրության թվաքանակը կազմում էր մոտավորապես 200.000 մարդ։ Անմիջապես պաշարմամբ զբաղվում էին 18.000 ենիչերիներ, ևս 70.000 թուրքական զինվորներ հետևում էին շրջակա տարածքին ։
Վճռական ճակատամարտը տեղի ունեցավ սեպտեմբերի 11-ին, երբ Լեհաստանի թագավոր և Լիտվիայի Մեծ իշխան Յան III Սոբեսկու հրամանատարությամբ Վիեննային մոտեցան Սրբազան լիգայի միացյալ ուժերը ։ Ընդհանուր 84450մարդ (որոնցից 3000-ը պահպանում էին դմբկահարներին և պատերազմին չեն մասնակցել։
Ճակատամարտի նախաշեմին
Դաշնակից քրիստոնեական ուժերը ստիպված էին գործել արագ։ Պետք է փրկել քաղաքը թուրքերից, հակառակ դեպքում դաշնակիցները ստիպված էին իրենց սկսել պաշարել գրավյալ Վիեննան։ Չնայած դաշնակից ուժերի ազգային բազմազանության և զորքերի տարբերությունների՝ դաշնակիցներին հաջողվեց ընդամենը վեց շաբաթում ստեղծել զորքերի ղեկավարման մարմին։ Զորքի առանցքը դարձավ Լեհաստանի թագավորի հրամանատարությամբ գործող լեհական ծանր հեծելազորը։ Զինվորների մարտական ոգին բարձր էր, քանի որ նրանք գնում էին պատերազմի ոչ թե իրենց թագավորների շահերի համար, այլ հանուն քրիստոնեական հավատքի։ Նաև էական դեր խաղաց այն, որ ի տարբերություն խաչակրաց արշավանքների, պատերազմը ընթանում էր հենց Եվրոպայի սրտում։
Խանը թուրքական գերագույն հրամանատարի կողմից իրեն նվաստացած և վիրավորված էր զգում, այդ իսկ պատճառով հրաժարվեց իրենց մոտով դեպի լեռներ ընթացող լեհական զորքերին։ Հարկ է նշել նաև, որ բացի թաթարները չէլի ուժեր կային, որոնք չէին ենթարկվում Կարա Մուստաֆային։
Այդ բոլոր հակասությունների պատճառով դաշնակցային բանակը կարողացել է մոտենալ Վիեննային։ Լոտարինյան դուքս Կառլ V-ը գերմանական տարածքներից հավաքեց զորք, որը նաև համալրվեց և ուժեղացավ Սոբեսկիի բանակի ժամանումով։ Վիեննայի պաշարման վեցերորդ շաբաթն էր ընթանում, երբ դաշնակցային բանակը ժամանեց Դանուբի հյուսիսային ափ։ Սրբազան լիգայի զորքերը ժամանեցին Կալենբերգ (Ճաղատ լեռ), որը լեռներում իշխող դիրք ուներ։ Նրանք պաշարյալներին տեղեկացրեցին իրենց ժամանման մասին ազդանշանային հրթիռների միջոցով։ Դաշնակիցները ռազմական խորհրդում որոշեցին բարձրանալ Դանուբի հոսանքն ի վեր 30 կմ և անցնելով գետը՝ Վիեննական անտառների կողմից մոտենալ քաղաքին։ Սեպտեմբերի 12-ի վաղ առավոտյան՝ բուն ճակատամարտից առաջ, լեհական թագավորի ու նրա կնոջ պատվին իրականացվում է ժամերգություն։
Ճակատամարտ
Ճակատամարտը սկսվեց այն բանից հետո, երբ քրիստոնեաների բոլոր ուժերը տեղաբաշխվեցին։ Առավոտյան ժամը 4-ին թուրքերը հարձակվեցին, որպեսզի դաշնակիցներին խոչընդոտեն իրենց ուժերը լավ դասավորել։ Կառլ Լոթարիացին և ավստրիական զորքերը ձախ թևում ձեռնարկեցին հակագրոհ, իսկ գերմանացիները գրոհեցին թուրքերի կենտրոնը։
Այդ ժամանակ Կարա Մուստաֆան իր հերթին հակագրոհ ձեռնարկեց՝ թուրքական ենիչերների մի մասը թողնելով քաղաքի գրոհի համար։ Նա ցանկանում էր գրավել Վիեննան նախքան Սոբիսկու ժամանումը, սակայն արդեն ուշ էր։ Թուրքական ականապատողները արդեն վերջացրել էին քաղաքային պարիսպների պայթեցման նպատակով պայթուցիչների տեղադրում, սակայն պայթյունի ուժգնությունը մեծացնելու նպատակով տեղադրված ռումբերը դեռևս ծածկում էին հողով և ավազով։ Ավստրիացները կարողացան փորել հակառակ կողմից թունել և ժամանակին չեզոքացնել ականները ։
Ռոկա դի Կամբիո
Ռոկա դի Կամբիո (Rocca di Cambio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 498 մարդ (2005 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 18,05 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 27,59 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 67047։ Հեռախոսային կոդ՝ 0862։
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Ճակատամարտ
Մինչ թուրքական և ավստրիական ականապատողներն ու ականազերծողները պայքարում էին արագության գործոնով, վերևում ընթանում էր կատաղի ճակատամարտ։ Լեհական հեծելազորը հոըժկու հարված հասցրեց թուրքերի աջ թևին։ Վերջիններս շեշտը դրել էին ոչ թե դաշնակցային զորքերի ջախջախման վրա, այլ քաղաքի շուտափույթ գրավման։ Այդ սխալն էլ հենց նրանց ձախողեց։
Ռոկա դի Կամբիո
Բնակավայրի տոնը նշվում է դեկտեմբերի 13-ին։
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Ճակատամարտ
12 ժամյա ճակատամարտից հետո լեհերը շարունակում էին ամուր դիրքավորվել աջ թևում։ Քրիստոնեական հեծելազորը ամբողջ օրը կանգնած էր բլուրների վրա՝ հետևելով ճակատամարտին, որում հիմնականում դեռևս մասնակցում էր հետևակը։ Մոտավորապես ժամը 17-ին չորս մասին բաժանված հեծելազորը անցավ հարձակման։ Այդ չորս մասերից մեկը կազմված էր ավստրո-գերմանական հեծյալներից, իսկ մնացած երեքը՝ լեհերից ու Լիտվիայի Մեծ իշխանության քաղաքացիներից։ 20.000 հեծյալից կազմված հեծելազորը (պատմության ամենախոշոր հեծելազորային գրոհներից մեկն է) Յան Սոբիսկու անմիջական հրամանատարությամբ իջնում է բլուրներից և ճեղքում թուրքերի շարքերը, որոնք առանց այդ էլ ամբողջ օրը հոգնելուց հետո բաժանվել էին երկու մասի։ Քրիստոնեական հեծյալները հարվածեցին ուղիղ թուրքական ճամբարին։ Այդ պահին Վիեննայի կայազորը դուրս եկավ քաղաքից և միացավ հակագրոհին ։
Օսմանյան զորքերը ոչ միայն ֆիզիկապես հյուծված էին, այլև նրանց մարտական ոգին ընկել էր այն բանից հետո, երբ Վիեննայի պարիսպները պայթեցնելու փորձը ձախողվեց, և իրենք չկարողացան ներխուժել քաղաք։ Հեծելազորի հարձակումը նրանց ստիպեց նահանջել դեպի հարավ և արևելք։ Հեծելազորի հարձակումից առնվազն երեք ժամ անց քրիստոնեաները հասան լիակատար հաղթանակի և փրկեցին Վիեննան։
Ռոկա դի Կամբիո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վիեննայի ճակատամարտ (1683)
Ճակատամարտի հետևանքներ
Թուրքերը կորուստները կազմում էին շուրջ 15.000 սպանված և վիրավոր և ավելի քան 5.000 մուսուլման գերի ընկավ։ Բացի այդ, դաշնակիցները վերցրեցին նաև օսմանյան բոլոր հրանոթները։ Դաշնակիցները կորուստները կազմեցին 4.5 հազար մարդ։ Չնայած թուրքերը շտապ կարգով նահանջեցին, այնուամենայնիվ նրանք հասցրին սպանել ավստրիացի բոլոր գերիներին՝ բացառությամբ մի քանի ազնվականի, որոնց թողեցին այն հաշվարկով, որ նրանց դիմաց փրկագին կստանան։
Քրիստոնեաների ձեռքում հայտնված ավարը հսկայական էր։ Մի քանի շաբաթ անց Յան Սոբեսկին իր կնոջն ուղղված նամակում գրում է՝
«Մենք գրավեցին չլսված քանակությամբ հարստությո... վրաններ, ոչխարներ, կովեր և մեծ քանակությամբ ուխտեր... այդ պատերազմում, որին հավասարը չի եղել, թշնամին պարտվեց և կորցրեց ամեն ինչ։ Նրանց մնում էր միայն փախչել՝ փրկելով սեփական կյանքը... Հրամանատար Շտարբերգը գրկեց և համբուրեց ինձ և կոչեց ինձ իր փրկիչ»։
Այս բուռն զգացմունքային խոսքրը չխանգարեցին Շտարեմբերգին հրամայել անմիջապես վեերականգնել Վիեննայի վնասված պարիսպները, որպեսզի պատրաստ լինեն թուրքական հնարավոր հակահարձակմանը։ Այնուամենայնիվ հարձակում այդպես էլ չեղավ։ Վիեննայի ճակատամարտի հաղթանակը Հունգարիայի և Բալկանյան մի քանի երկրների նվաճման սկիզբ հանդիսացավ։
1699 թվականի Ավստրիան Օսմանյան կայսրության հետ կնքեց թագավորական խաղաղության պայմանագիր։ Դրանից առաջ թուրքերը հաշվեհարդար տեսան խայտառակ պարտություն կրած Կարա Մուստաֆայի հետ։ 1683 թվականի դեկտեմբերի 25-ին ենիչերների հրամանատարի կարգադրությամբ Բելգրադում մահապատժի ենթարկեցին Կարա Մուստաֆային։ Նրան վերջույթներից կապել էին մետաքսյա պարաններ, որոնցից յուրաքանչյուրը ձգում էին մի քանի մարդ։
Հայերի մասնակցությունը ճակատամարտին
Վիեննայի ճակատամարտին հայերի մասնակցության մասին հայտնում է լեհահայ Սադոկ Բարոնչը, որը, խոսելով ճակատամարտին մասին, հայտնում է, որ. «Այդ գործին միացան 5.000 ալեբարդակիր հայեր և ըստ երևույթին դա վերջին անգամ էր, որ նրանք հավաքվում էին այդքան մեծ քանակությամբ»` այս խոսքերը հաստատելով «79-րդ» հղումով։ Հիշատակված հղումի տողատակում համապատասխանող տեղում էլ գրված է, որ այս տեղեկությունը նա վերցրել է մի անանուն հեղինակի նամակից, ուղղված ինչ որ մեկին Սիլեզիայում և թվագրված է՝ 1683 թվականի օգոստոսի 27-ով։ Այդ նամակում ասվում է. «Այնտեղ էին նաև 5.000 հայեր, որոնք առանձնանում էին։ Նրանք երկար, կարմիր գլխարկներ և թևնոցներ, ինչպես նաև երկար տաբատներ ունեին, կարծես վոլխովներ լինեին, իսկ զենքերից էլ նրանք կրում էին մուշկետներ և տապարներ։ Նրանք նաև վրան խաչն ու իրենց զինանշանը պատկերող դրոշներ ունեին »:
Ճակատամարտի պատմական նշանակություն
Չնայած այն ժամանակ դեռևս ոչ ոք չէր կանխատեսում, բայց Վիեննայի ճակատամարտը վճռեց ամբողջ պատերազմի ելքը։ Հետագա 16 տարիների ընթացքում թուրքերը անօգուտ կռվում էին՝ կորցնելով Հունգարիան և Տրանսիլվանիան, մինչև որ վերջնականապես չընթունեցին սեփական պարտությունը։ Պատերազմի ավարտը հաստատվեց Թագավորական խաղաղության համաձայնագրով ։
Լյուդովիկոս XIV-ի վարած քաղաքականությունը կանխորոշեց առաջիկա մի քանի հարյուր տարվա պատմության ընթացքը. գերմանախոս երկրները ստիպված էին պատերազմել և՛ Արևմտյան, և՛ Արևելյան ճականերում։ Մինչ գերմանական զորքերը կռվում էին Սրբազան լիգայի կազմում, Լյուդովիկը օգտվեց այդ առիթից և գրավեց Լյուքսեմբուրգը, Էլզասը և Ստրասբուրգը, Գերմանիայի հարավում ոչնչացրեց հսկայական տարածքներ։ Իսկ Ավստրիան չկարողացավ որևէ օգնություն ցույց տալ գերմանացիներին Ֆրանսիայի դեմ պատերազմում, քանի դեռ ընթանում էր թուրքերի հետ պատերազմը։
1906 թվականին Վիեննայի հյուսիսում՝ Կալենբուրգ բլրի գագաթին, ավստրիացիները Յան Սոբեսկու պատվին կառուցեցին Սուրբ Իոսիֆի եկեղեցի ։ Վիեննա - Վարշավա երկաթուղային գիծը նույնպես անվանվեց Յան Սոբիսկու պատվին։ Սոբեսկու վահան համաստեղությունը նույնպես անվանվել է նրա պատվին։
Պատերազմից հետո լեհ-ավստրիական բարեկամությունը երկար չտևեց, քանի որ Կառլ V Լոթարինգցին սկսեց թերագնահատել պատերազմում Յան III Սոբիսկու և նրա լեհական զորքերի դերը։ Ոչ Սոբեսկին և էլ Ռեչ Պոսպոլիտան Ավստրիայի փրկությունից ոչինչ չշահեցին։ Ընդհակառակը, նՎիեննայի ճակատամարտում ավստրիացիների հաղթանակը Ավստրիական կայսրության ստեղծման (1804-1867) և Ռեչ Պոսպոլիտանի անկման հիմք հանդիսացավ։ 1772 և 1795 թվականներին Հաբսբուրգները մասնակցեցին Ռեչ Պոսպոլիտայի առաջին և երրորդ բաժանմանը, որի արդյունքում այդ պետությունը անհետացավ Եվրոպայի քաղաքական քարտեզից։ Պատկերավոր է Ռուսաստանի կայսեր Նիկոլայ I-ի հետևյալ արտահայտությունը. - «Լեհական թագավորներից ամենահիմարը եղել է Յան Սոբիսկին, իսկ ռուսական կայսրերից ամենահիմարը եղել եմ ես։ Սոբիսկին այն բանի համար, որ 1683 թվականի փրկեց Ավստրիան, իսկ ես այն բանի համար, որ փրկեցի այն 1848 թվականին»։ Նա նկատի ուներ այն, որ Ղրիմի պատերազմում Ռուսաստանը պարտվեց առաջին հերթին Ավստրիայի ուխտադրժության պատճառով. Ռուսաստանը իր զորքերի կեսը ստիպված էր պահել Ավստրիայի հետ սահմանին, որպեսզի խուսափի թիկունքից հարվածից։
Ճակատամարտի կրոնական նշանակություն
Մուսուլմանների հանդեպ տարած հաղթանակի հիշատակի պատվին Հռոմի պապ Ինոկենտիոս XI-ը հաստատեց կաթոլիկ եկեղեցու տարածքում Չենստհովսկյան Աստվածածնի սրբապատկերի տոնի նշումը։ Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու տոնացույցում այդ տոնը նշվում է սեպտեմբերի 12-ին։
1711 թվականին Վիեննայի Սուրբ Ստեփանոսի մայր տաճարի համար ճակատամարտի ժամանակ գրավված զենքերից ձուլվել է զանգ։
Ճակատամարտի արտացոլումը մշակույթում
Առասպելի համաձայն` հենց Վիեննայի ճակատամարտից հետո են սկսել քաղաքում սուրճ խմել։ Հայտնի է, որ Վիեննայի առաջին սրճարանները բացվել են հայ առևտրականների կողմից։ Առաջին սրճարանը 1685 թվականի հունվարի 17-ին գործարկել է Յոհանես Դիոդատոն (իրական անունը՝ Հովհաննես Աստվածատուր) , հաջորդը 1697 թվականի մարտի 23-ին բացել է ծնունդով երևանցի  Իսահակ դե Լուկան (իրական անունը՝ Սահակ Ղուկասյան)։ Հենց նա է եղել նաև «Երկնագույն տափաշշի ներքո» մեկ այլ վիեննական սրճարանի սեփականատերը, որը բացվել է 1703 թվականին             ։
Օգտագործված գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Սաքսոնիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Բավարիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Ֆրանկոնիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Շվաբիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Վալախիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրության պատերազմներ Կատեգորիա:Սրբազան Հռոմեական կայսրության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Տրանսիլվանիայի պատերազմներ Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պաշարումներ
Ջենիֆեր Կրիստալ Ֆոլի
Ջենիֆեր Էյ Կրիստալ Ֆոլի (Jennifer A. Crystal-Foley, ), ամերիկացի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Ջենիֆեր Էյ Կրիստալը ծնվել է 1973 թվականի հունվարի 26-ին ԱՄՆ-ի Կալիֆոռնիա նահանգի Լոս Անջելես քաղաքում, դերասան Բիլլի Կրիստալի (ծնվ․ 1948) և վավերագրական ֆիլմերի պրոդյուսեր Ջենիս Կրիստալի (փոքր տարքում Գոլդֆինգեր, ծնվ․ 1949) ընտանիտում, ովքեր ամուսնացած են 1970 թվականի հունիսի 4-ին։ Ջենիֆերը ունի ավագ քույր՝ դերասանուհի Լինդսեյ Էյ Կրիստալը, ով ծնվել է 1970 թվականին։
1994 թվականի Ջենիֆերը ավարտել է Հյուսիսարևմտյան համալսարանը։
Կարիերա
Ջենիֆերը կինոյում դեբյուտել է 1991 թվականին, խաղալով «Նիստեր» մինի - սերիալում, որի համար հաջորդ տարում ստացել է «Լավագույն երիտասարդ դերասանուհի, նկարահանված պրայմ-թայմից դուրս կամ կաբելային սերիալում» նոմինացիայի «Երիտասարդ դերասան» մրցանակը։
Անձնական կյանք
2000 թվականից Ջեննիֆերը ամուսնացած է Միքայել Ֆրենսիս Ֆոլիի հետ ։ 2003 թվականի հունիսի 20 - ին ծնվել է նրանց աղջիկը՝ Էլլա Ռայան Ֆոլին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Դմիտրի Ուշակով
Դմիտրի Նիկոլաևիչ Ուշակով (Дмитрий Николаевич Ушаков, ), ռուս սովետական լեզվաբան։ ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ (1939)։ Ավարտել է Մոսկվայի համալսարանը (1895)։ Եղել է կանանց բարձրագույն դասընթացների, խոսքի ինստիտուտի, Մ․ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի, Մոսկվայի Ն․ Չեռնիշևսկու անվան պատմության, փիլիսոփայության և գրականության ինստիտուտի, Պետական համալսարանի պրոֆեսոր։ Դմիտրի Ուշակովի աշխատությունները՝ «Ռուսական բարբառագիտության ուրվագիծ՝ Եվրոպայում ռուսերենի բարբառների առաջին քարտեզի հավելվածով» (1915), «Լեզվագիտության համառոտ ներածություն» (1913) և այլ գործեր հիմք ծառայեցին ռուսական բարբառագիտության զարգացման համար։ Դմիտրի Ուշակովը եղել է Մոսկվայի բարբառագիտական հանձնաժողովի ստեղծողներից (1903), 1915 թվականից՝ նախագահը, 1904-1931 թթ.՝ հանձնաժողովի հրատարակած գրականության խմբագիրը։ 1901 թվականից մասնակցել է ռուսաստանի ուղղագրության բարեփոխման աշխատանքներին, 30-ական թթ․ գլխավորել լուսժողկոմատի ուղղագրական հանձնաժողովը։ Դմիտրի Ուշակովը նախաձեռնել է Ռուսաստանի ուղղախոսության ուսումնասիրությունը («Ռուսերենի ուղղախոսությունը և նրա խնդիրները», 1928, «Ճիշտ արտասանության հարցի շուրջը», 1936, հրտ․ 1964)։ Նրա խմբագրությամբ և հեղինակային մասնակցությամբ 1935-1940 թթ. լույս է տեսել «Ռուսերենի բացատրական բառարանի» 4 հատոր։ Դմիտրի Ուշակովի մի խումբ աշակերտներ դարձել են «մոսկովյան հնչութաբանական դպրոցի» միջուկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս լեզվաբաններ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսագետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի պրոֆեսորներ‎ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ռուս բանասերներ Կատեգորիա:Խորհրդային լեզվաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային գիտնականներ
Պերիսկոպ (հավելված)
«Պերիսկոպ» (Periscope), ուղիղ եթերում հոսքային տեսագրման (վիդեոստրիմինգ) նախկին հավելված «iOS» և «Android» հավելվածների համար՝ մշակված Քեյվոն Բեյքպուրի և Ջո Բերնստինի կողմից։
2015 թվականի մարտին 100 միլիոն ԱՄՆ դոլարով հավելվածի ստարտափը ձեռք է բերվել «Թվիթթեր»-ի կողմից ։ Մարտի 16-ին կայանում է հավելվածի վերագործարկումը «iOS»-ի, իսկ մեկ ամիս անց նաև «Android»-ի համար։
2021 թվականի մարտի 31-ին դուրս է եկել գործածությունից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:IOS հավելվածներ Կատեգորիա:Անդրոիդի ծրագրային ապահովում
Ցելինգեն
Ցելինգեն (Zellingen), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։ Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Մայն Շպեսարտ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 6373 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31ի) ։ Տարածքը կազմում է 41,45 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 6 77 203։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Ռեբեկա Ջոնսոն (ծագումնաբան)
Ռեբեկա Նիկոլ Ջոնսոն (Rebecca Johnson, ), ավստրալիացի գիտնական և հաղորդակցման մասնագետ։ 2015 թվականի ապրիլից ի վեր Ջոնսոնը հանդիսանում Ավստրալիայի թանգարանների հետազոտական ինստիտուտի (ԱԹՀԻ) տնօրենն ու ավագ գիտնականը։ Ուշագրավ է, որ Ավստրալիայի թանգարանի 1827 թ․ հիմնադրումից ի վեր Ջոնսոնը թանգարանում երբևէ նշանակված առաջին կին ղեկավարն է։ Նա նաև ղեկավարում է Ավստրալիայի թանգարանի Ավստրալիայի Վայրի բնության գենոմիկայի կենտրոնը ։ Ջոնսոնը «Կոալա գենոմ» կոնսորցիումի ավագ հետազոտողն է ։
Կյանք և կրթություն
Ջոնսոնը ծնվել է Հարավային Ավստրալիայի Մինլատոն քաղաքում, այնուհետև տեղափոխվել մայրաքաղաք Սիդնեյ։ 1996 թվականին ավարտելով Սիդնեյի համալսարանը՝ ստացել է բակալավրի գիտական աստիճան, իսկ 2000 թ․ Լա Թրոբի համալսարանում ստացել դոկտորի կոչում մոլեկուլային էվոլյուցիայի գենետիկայի ոլորտում։
Հետազոտություն
Nsոնսոնը աշխատել է կենդանիների մոլեկուլային գենետիկայի մեջ Սիդնեյում, Թաունսվիլում Քվինսլենդում, Մելբուրնում և Բոստոնում գտնվող ԱՄՆ լաբորատորիաներում։ Նա 2003 թ.-ին միացել է Ավստրալիայի թանգարանին որպես լաբորատորիայի վարիչ, այնուհետև դարձել է հետազոտությունների ղեկավար ՝ նախքան Ավստրալիայի Վայրի բնության գենոմիկայի կենտրոնի ղեկավար դառնալը (բազմակողմանի կառավարման դերը ՝ որպես Վայրի բնության գենետիկայի լաբորատորիայի, «Սառեցված հյուսվածքների լաբորատորիա» հավաքածուի ղեկավար և վերահսկել միկրոսկոպիայի և միկրոալիզացման լաբորատորիայի ղեկավարը)։. Այժմ նա ղեկավարում է ինչպես Ավստրալիայի Վայրի բնության գենոմիկայի կենտրոնը, այնպես էլ երեք այլ ստորաբաժանումներ, որոնք բաղկացած են Ավստրալիայի թանգարանի գիտական ենթակառուցվածքներից։
Ջոնսոնը հիմնադրել և հանդիսանում է «Կոալա գենոմ» կոնսորցիումի ավագ հետազոտողը։ Կոնսորցիումը Նոր Հարավային Ուելսի, Սիդնեյի, ինչպես նաև Սանշայն-Քոստի համալսարանների միջև համագործակցություն արդյունքն է։ Կոալայի ամբողջական ժառանգակազմը հրապարակվել է" Nature Genetics" պաշտոնական էջում 2018 թ․ : Թիմը աշխատում է վտանգված տեսակների գենոմի պահպանման ուղղությամբ։
Ջոնսոնի մասնագիտական գործունեությանը մեծապես նպաստել են մենթորներ Մարիան Ֆրոմերը, Ջոն Սվեդը և հանգուցյալ պրոֆեսոր Ռոս Քրոզիերը ։ Ռեբեկան իր հերթին մենթոր է իր ուսանողների և երիտասարդ հետազոտողների համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիդնեյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Կին ծագումնաբաններ Կատեգորիա:Գենետիկա Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ ըստ ոլորտի Կատեգորիա:Կին գիտնականներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Ավստրալիացի գիտնականներ
Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնություն 1936/1937
1936/1937 մրցաշրջանի Մեծ Բրիտանիայի տնային առաջնությունը քառասունիններորդն էր։ Հաղթող դարձավ ի հավաքականը, որի համար այս հաղթանակը 7-րդ և վերջին միանձնյա հաղթանակն էր։ Բոլոր հետագա հաղթանակները թիմը կիսել է այլ բրիտանական հավաքականներից որևէ մեկի հետ։
Ուելսցիները մեկնարկեցին անգլիացիների նկատմամբ տարած հաղթանակով, որին հաջորդեց նույն 2։1 հաշվով շոտլանդացիների նկատմամբ տարած հաղթանակը։ Մրցաշարում հաղթելու համար իռլանդացիների հետ խաղում ուելսցիներին բավարարում էր ոչ-ոքին, սակայն նրանք, հաղթելով 4։1 հաշվով, ցուցադրեցին 100 տոկոսանոց արդյունք։ Ուելսցիներից կրած պարտությունից հետո, շոտլանդացիները կարողացան տանել երկու հաղթանակ, ինչը նրանց դուրս բերեց երկրորդ հորիզոնական։ Անգլիացիները կարողացան միավորներ վաստակել միայն իռլանդացիների հետ խաղում՝ հաղթելով 3։1 հաշվով։
Մրցաշարային աղյուսակ
Հաղթանակի համար շնորհվում էր 2 միավոր, ոչ-ոքիի համար՝ 1։
Ռմբարկուներ
<div style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; -o-column-count: 3; -ms-column-count: 3; column-count: 3;">
1 գոլ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի Միացյալ Թագավորության տնային առաջնություն Կատեգորիա:1936 ֆուտբոլում Կատեգորիա:1937 ֆուտբոլում
Շիրոլ
Շիրոլ (Chirols), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 256 մարդ, բնակչության խտությունը` 37.05 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.91 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 130 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 26 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 169 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 109-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 60։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 64,5 %։ 109 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 98 անձ (57 տղամարդ և 41 կին)։ Գործազուրկ են եղել 11 անձ (4 տղամարդ և 7 կին)։ 60 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 25-ը` թոշակառուներ, իսկ 26-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սեն Մարտեն դյու Ֆրեն
Կոմունայի կոդը՝ 01373։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 390 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս-արևելք՝ Լիոն քաղաք, 70 կմ է և 26 կմ արևելք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման կիսախոնավ է, ձմռանը ցուրտ է, իսկ ամռանը տաք։ Կոմունայում անձրևներ լինում են ոչ հաճախ, հիմնականում ամռան ամիսներին։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1077 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 715 մարդկանցից 552 -ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 163-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 77,2 % է, 1999 թվականին՝ 74,9%)։ 552 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 512-ը (288 տղամարդ, 224 կին), գործազուրկ է եղել 40 մարդ (18 տղամարդ և 22 կին)։ 163 պասիվներից 48 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 66-ը՝ թոշակառու, 49 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
ԼԳԲՏ իրավունքները Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունում
Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպության անդամ երկրներից շատերում, այդ թվում Ֆրանսիայի նախկին գաղութներում, նույնասեռականների սեռական կյանքը չի համարվում քրեական հանցագործություն։ Սա մասամբ պայմանավորված է ֆրանսիական իշխանության ժամանակ գոյություն ունեցող հակա-համասեռամոլության մասին օրենքների բացակայությամբ։ Այնուամենայնիվ, անդամ պետությունների մեծ մասում, այդ թվում այն երկրներում, որտեղ նույնասեռականների սեռական գործունեությունը քրեական հանցանք չէ, առկա են սոցիալական տաբուներ։ Անդամ-պետությունների փոքրամասնություններում նույնասեռական զույգերը կարող են գրանցել քաղաքացիական միավորումներ կամ ամուսնություններ։
Մորու երկրի գաղտնիքը
Մորու երկրի գաղտնիքը (Тайна Страны Земляники), 1973 թվականին նկարված խորհրդային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը նկարահանվել է «Կիևնաուչֆիլմ» ստուդիայում։ Ըստ Ռադի Պոլոնսկու համանուն հեքիաթի։
ԼԳԲՏ իրավունքները Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունում
Նույնասեռականների սեռական գործունեության օրինականություն
===Անդամ պետություններ, որոնք ճանաչում են նույնասեռական հարաբերությունները և պաշտպանում են խտրականությունից ===
Մորու երկրի գաղտնիքը
Սյուժե
Դենիսկան և նրա ընկերուհի Լարիսկան փախչում են պիոներական պալատից, որպեսզի մորի հավաքեն։ Ճանապարհին ինչ–որ մեկը գողանում է նրանց կողմնացույցը։ Գողին հետապնդելիս նրանք ընկնում են Վայրի մորու աշխարհ, որտեղ ընկերանում են պարծենկոտ Կուզկայի և շողոքորթ Կիվի հետ։ Պարզվում է, որ կողմնացույցը գողացել է Միաբեղը։ Բանսարկու ճանճը Միաբեղին հայտնում է Երկրում օտար մարդկանց հայտնվելու մասին, և խուլիգանները (Միաբեղի զորքը) կապում են պիոներներին և նստեցնում են նրանց մութ փոսում։ Սակայն վերջիններս իրենց հանդեպ լավ տրամադրելով տեղի մի քանի երեխաների, հաղթում են չար Միաբեղին, որը ցանկանում էր բոլոր երեխաներին դարձնել պարծոնկոտ, բանսարկու, շողոքորթ և խուլիգան։ Ընդ որում, Միաբեղն ինքնուրույն չի գործում. նա ունի հանելուկային սև տեր` հրեշը, որը հաճույք է ստանում երեխաների տանջանքներից և ուժ է ստանում իր կուլ տված հատապտուղներից այն պայմանով, որ դրանք ինքը չի հավաքում ։
Հայտնվելով տանը` երեխաները փորձում են հասկանալ, թե արդյո՞ք երազում չեն տեսել այս բոլոր արկածները։
ԼԳԲՏ իրավունքները Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունում
Նույնասեռականների սեռական գործունեության օրինականություն
Ծանոթագրություն՝ † ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի հռչակագիրը ստորագրվել է ԼԳԲՏ իրավունքների օգտին։ ‡ Ստորագրվել է այլընտրանքային հայտարարություն ընդդեմ ԼԳԲՏ իրավունքների
Մորու երկրի գաղտնիքը
Տարբերություններ հեքիաթից
Գրական բնօրինակում երեխաները երեքն էին` Անտոշկան, Լարիսկան և Դենիսկան։ Սակայն մուլտֆիլմի հերոս տղան, չնայած բնավորությամբ նման է Անտոշկային, բայց կոչվել է Դենիսկա` Լարիսկայի հետ հանգի համար։ Տարբերվում է նաև հերոսների տարիքը. գրքում հիշատակվում է, որ Լարիսկան դեռևս պիոներ չէր (այսինքն, հոկտեմբերիկ էր), և համապատասխանաբար, Դենիսկայից և Անտոշկայից փոքր էր։ Մուլտֆիլմում Լարիսկան և Դենիսկան երկուսն էլ ասում են, որ իրենք պիոներներ են, և դատելով արտաքինից, նրանք նույն տարիքին են։
ԼԳԲՏ իրավունքները Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունում
Նույնասեռականների սեռական գործունեության օրինականություն
Ամուսնություն
Մորու երկրի գաղտնիքը
Վերաթողարկում
Մուլտֆիլմը երկու անգամ պաշտոնապես վերաթողարկել է.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Կիևնաուչֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ալլա Գրաչովայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1973 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր
ԼԳԲՏ իրավունքները Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպությունում
Նույնասեռականների սեռական գործունեության օրինականություն
Զուգընկերների այլ տեսակներ
Անդամ պետություններ, որտեղ նույնասեռականների սեռական գործունեությունը օրինական է և պաշտպանված է հակա-խտրականության օրենքներով
Ծանոթագրություն՝ † ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի հռչակագիրը ստորագրվել է ԼԳԲՏ իրավունքների օգտին։ ‡ Ստորագրվել է այլընտրանքային հայտարարություն ընդդեմ ԼԳԲՏ իրավունքների
Աֆրիկա
Եվրոպա
Անդամ պետություններ, որտեղ նույնասեռական սեռական գործունեությունը հանցագործություն չէ
Աֆրիկա
Ամերիկա
Ասիա
Եվրոպա
Օվկիանիա
Անդամ պետությունները, որտեղ բոլոր նույնասեռական գործունեությունը հանցագործություն է
Ծանոթագրություն՝ † ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի հռչակագիրը ստորագրվել է օգուտ ԼԳԲՏ իրավունքների։ ‡ Ստորագրվել է այլընտրանքային հայտարարություն ընդդեմ ԼԳԲՏ իրավունքների։
Աֆրիկա
Ամերիկա
Անդամ պետությունները, որտեղ միայն տղամարդ նույնասեռականների սեռական գործողությունը հանդիսանում է հանցագործություն
Աֆրիկա
Ամերիկա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ իրավունքներ Կատեգորիա:Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպություն
Դերիկ (Դերիկի գավառ)
Դերիկ, ավան Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դերիկի գավառակում ։
Բնակչության մասին տվայլներ հայտնի չեն։
Միկրոշերտավոր գիծ
Մարման գործակիցը միավոր երկարության վրա (գծային մարում)
Մարման գործակիցը միավոր երկարության վրա չափվում է դԲ/մ-ով՝
որտեղ
Արտաքին հղումներ
Microstrip Analysis/Synthesis Calculator
Կատեգորիա:Ռադիոտեխնիկա Կատեգորիա:ԳԲՀ
Տոլլա (Հարավային Կորսիկա)
Տոլլա (Tolla), համայնք Ֆրանսիայում, Կորսիկա մարզի Հարավային Կորսիկայի գավառում։ Մտնում է Բաստելիկա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Այաչչո շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 2A326։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 126 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 79 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 48-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 31-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 60,8 %, 1999 թվականին եղել է՝ 62,1 %)։ 48 աշխատունակ բնակիչներից 39-ը աշխատում էին (20 տղամարդ և 19 կին), անաշխատանք էին 9-ը (6 տղամարդ և 3 կին)։ 31 անգործունակ մարդկանցից 3-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 15-ը թոշակառու, 13-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
2008 թվականին կոմունայում հաշվվել են 64 հարկատու տնտեսություններ, որտեղ ապրել է 126 մարդ։ Միջին եկամուտը մեկ մարդու հաշվով կազմել է 15 475 եվրո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
La Voz de la Mujer
La Voz de la Mujer («Կնոջ ձայնը»), Արգենտինայի առաջին անարխո-ֆեմինիստական և ֆեմինիստական թերթը։ 1896-1897 թվականներին տպագրվել է Բուենոս Այրեսում, 1899 թվականին՝ Ռոսարիոյում։ Ի լրումն առաջարկվող անարխիստ ֆեմինիզմի՝ թերթը պաշտպանել է անարխիստական կոմունիզմի իդեալները։ Թերթի կարգախոսն է եղել "Ni dios, ni patrón, ni marido" («Ոչ աստված, ոչ ղեկավար, ոչ ամուսին»)։ Ի սկզբանե (1894-1897) տպագրվել է Բուենոս Այրեսում։ Համաձայն փաստաթղթերի՝ 1899 թվականին տպագրվել է Ռոսարիոյում Վիրջինիա Բոլտենի գլխավորությամբ, սակայն ոչ մի օրինակ չի պահպանվել ։ Կա վկայություն, որ 1910 թվականին մտադրություն է եղել թերթը վերահրատարակել Մոնտեվիդեոյում, սակայն նախագիծն անհաջողության է մատնվել ։
Ռոկա դի Մեձո
Ռոկա դի Մեձո (Rocca di Mezzo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1547 մարդ (2005 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 17,79 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 86,95 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 67048։ Հեռախոսային կոդ՝ 0862։
La Voz de la Mujer
Պատմություն
«La Voz de la Mujer»-ի յուրաքանչյուր համար ունեցել է 4 էջ ծավալ և 1000-2000 տպաքանակ, ինչպես նաև գաղտնի բաժանվում էր հրատարակիչների կողմից։ Թերթը համագործակցել է հայտնի անարխիստներ Լուիզ Միշելի և Էմմա Գոլդմանի հետ։ Առաջին համարը թողարկվել է 1896 թվականի հունվարի 8-ին։ Ֆինանսական դժվարություններից ելնելով՝ վերջին համարը թողարկվել է 1897 թվականի հունվարի 1-ին ։
Թերթը կոչ է արել կանանց ապստամբել տղամարդկանց ճնշման դեմ՝ առանց պրոլետարիատական պայքարից հրաժարվելու և ստեղծելու անարխիստական կոմունիզմ։
Ռոկա դի Մեձո
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Լեուցիյը։ Բնակավայրի տոնը նշվում է հունվարի 11-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
La Voz de la Mujer
Պատմություն
Խմբագիրների հիմնական թիրախն է եղել ամուսնության ինստիտուտը, և նրանք կնոջը դիտել են որպես շահագործման շղթայի ճնշված օղակ։ Պաշտպանում էին ազատ սիրո գաղափարը, որը նկարագրում էին որպես «միություն, որը կարող է ավարտվել, երբ սերը վերջանում է» ։
Թերթի համարներից հավաքել է անարխիստ պատմաբան Մաքս Նետլաուն։ Դրանք գտնվում են Ամստերդամի Սոցիալական պատմության միջազգային ինստիտուտում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինական թերթեր Կատեգորիա:Հայտնվել է 1896 թվականին
Հնէաաշխարհագրություն
Հնէաաշխարհագրություն, հնաշխարհագրություն, պատմական երկրագիտություն, ֆիզիկաաշխարհագրական գիտության ուղղություն։ Ուսումնասիրում է ժամանակակից միասնական աշխարհագրական թաղանթի և լանդշաֆտների զարգացման պատմության օրինաչափությունները։ Երկրագնդի այժմյան աշխարհագրական միջավայրում ամենից լավ պահպանվել են անթրոպոգենի հետքերը (սառցապատումներ, հրաբխականություն և այլն)։ Այդ դարաշրջանի հնէաաշխարհագրությանն առավել զարգացած է և ունի կարևոր նշանակություն։ Հնէաաշխարհագրությունը միաժամանակ երկրաբանական գիտություն է, հանդիսանում է պատմական երկրաբանության մասը և ուսումնասիրում է երկրի մակերևույթի ֆիզիկաաշխարհագրական պայմանները։ Պատմաերկրաբանական տեսանկյունից հնէաաշխարհագրությունը ուսումնասիրում է այն երևույթները, որոնք անմիջականորեն արտահայտվում են երկրաբանական տարեգրության մեջ։ Հնէաաշխարհագրությունը կապված է ֆիզիկաաշխարհագրական և երկրաբանական գիտությունների, ինչպես նաև ֆիզիկայի, քիմիայի, մաթեմատիկայի, կենսաբանության և այլ գիտությունների հետ, որոնց վրա հենվելով մշակել է ուսումնասիրությունների իր մեթոդները՝ ժամանակի և ջերմաստիճանների իզոտոպային որոշման, հնէամագնիսական, փոշեհատիկային վերլուծության, մատրիցաների, ինչպես նաև հնէալիթոլոգիական և հնէակենսաբանական մի շարք մեթոդներ։
Օրբիտա
«Օրբիտա» (орбита), ԽՍՀՄ առաջին հեռավոր ռադիոկապի համակարգի երկրային կայանների («Մոլնիա-Օրբիտա») պայմանական անվանումը։ Վերահաղորդման համար «Մոլնիա» կապի արբանյակների միջոցով այդ կայանները հաղորդում և ընդունում էին կենտրոնական հեռուստատեսության մեներանգ և գունավոր ծրագրերը։
Հնէաաշխարհագրություն
Հնէաաշխարհագրությունը ձևավորվել է 19-րդ դարի կեսերին։ Հնէաաշխարհագրության զարգացման գործում մեծ ներդրում ունեն Ա. Պ. Կարպինսկին, Ա. Պ. Կրոպոտկինը, Ս. Ա. Գրիգորևը, Ն. Մ. Ստրախովը, Դ. Վ. Նալիվկինը, Լ. Բ. Ոուխինը, Բ. Պ. Ժիժչենկոն, Կ. Կ. Մարկովը և ուրիշներ։ Հայաստանում ուսումնասիրված են հնէաաշխարհագրության առանձին հարցեր (սառցապատումներ, հրաբխականություն և այլն), կան նախնական հնէաաշխարհագրական ամփոփումներ և առանձին հենակայանային կարվածքների ուսումնասիրություններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Աշխարհագրություն
Օրբիտա
1967 թվականից սկսեցին աշխատել առաջին 20 կայանները, իսկ 1973 թվականին դրանց թիվը կրկնապատկվել է։ Սկզբում գործում էին միայն դեցիմետրային ալիքների տիրույթում աշխատող «Մոլնիա–1» արբանյակներով համակարգերը, իսկ 1972 թվականին շարք մտան սանտիմետրային ալիքների տիրույթում գործող «Մոլնիա–2» արբանյակներով «Օրբիտա–2» կայանները։ 1974 թվականից «Օրբիտաների» համակարգում սկսել են գործել շուրջստացիոնար (ստացիոնարին մոտ) ուղեծիր դուրս բերված ԵԱԱ–ներ («Մոլնիա–1Ա», «Ռադուգա»)։
«Օրբիտայի» ստեղծմամբ երկրի հեռավոր կետերի հեռուստակենտրոնները հնարավորություն ստացան (մալուխային և ռադիոռելեային գծերով ստացված ծրագրերին զուգահեռ) վերահաղորդել նաև կենտրոնական հեռուստատեսության 1 կամ 2 ծրագիր։ Համակարգի մեջ էին մտնում ԽՍՀՄ տարբեր շրջաններում և սոցիալիստական ճամբարի մի քանի պետություններում տեղակայված հաղորդիչ և ընդունիչ կայանները։
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հեռուստատեսություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի հեռուստատեսություն
Շառլ Դյումարեսք
Շառլ Էդուար Արման Դյումարեսք (ֆր.՝ Charles Édouard Armand-Dumaresq, ), ֆրանսիացի բատալիստ (մարտանկարիչ)։ Կատարել է նաև վիմագրություններ։
Կենսագրություն
Շառլ Էդուար Արման Դյումարեսքը ծնվել է 1826 թվականի հունվարի 1-ին Փարիզում նկարիչ Գաբրիել Արմանդիի ընտանիքում (Gabriel Armand)։ Կուտյուրի գունանկարչական դպրոցի աշակերտը, սկզբում զբաղվում էր պատմական նկարչությամբ, բայց 1854 թվականից սկսեց նկարել մարտեր և զինվորական կենցաղի տեսարաններ։ Ֆրանսիական բանակի հետ մեկնել է Ալժիրի և Իտալիա արշավների, և ամենուր ուսումնասիել է ճամբարային և մարտական ​​կյանքը։ Նրա նկարները հաճախ հակասում են կոմպոզիցիայի բոլոր կանոններին, սակայն միշտ լի են կենդանությամբ, ճշմարիտ իրականությամբ և առանձնանում են ուժեղ գունագեղությամբ, երբեմն ծայրահեղության մեջ ընկնող։ Դրանց մեջ առավել ուշագրավ են « Մահը 1812 թվականի Պատվի դաշտում», «Բորոդինյան ճակատամարտում մեծ ռեդուտի գրավումը», «Գեներալ Բիզոյի մահը», «Դրվագներ Սոլֆերինոյի ճակատամարտից», «Կարլ XII-ը Բենդերում» և «Կիրասիրների հարձակումը Էյլաուում»։
Շառլ Էդուար Արման Դյումարեսքը հանդիսանում էր 1867 թվականին Փարիզում կայացած համաշխարհային ցուցահանդեսի միջազգային ժյուրիի անդամ։
Շառլ Էդուար Արման Դյումարեսքը մահացել է 1895 թվականի մարտի 6-ին Փարիզում։