cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(6558) Նորիզուկի
(6558) Նորիզուկի (Norizuki), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի ապրիլի 14-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Սեն Կլու (պալատ)
Սեն Կլուի ծագում
6-րդ դարում Քլոդովալդ (Chlodovald, մոտ 520-560 սեպտեմբերի 7) Մերովինգների տոհմիցՔլոդոմիր թագավորի թոռն այդ վայրերում հիմնել է վանական համալիր։ Մահից հետո նրա գերեզմանը դարձել է քրիստոնյաների ուխտատեղի, իսկ նա ինքը սուրբ է հռչակվել։
(6558) Նորիզուկի
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,263683 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1209 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4065 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1244 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289388 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,98° անկյուն։
Սեն Կլու (պալատ)
Սեն Կլուի ծագում
Վանական համալիրի մոտ առաջացել է համանուն Սեն Կլու քաղաքը։ 1346 թվականին Հարյուրամյա պատերազմի ընթացքում այն այրվել է անգլիացիների կողմից, իսկ 1411 թվականին` արմանյակների (Armagnacs) կողմից։
16-րդ դար
16-րդ դարում վանական համալիրի տեղում Եկատերինա Մեդիչին պալատ է կառուցել, որը մոտ 1570 թվականին նվիրել է իր ձիավարության ուսուցիչ Ժեռոմ դե Գոնդիին, որը Ֆլորենցիական բանկիրների ազդեցիկ ընտանիքի ներկայացուցիչ էր և Ֆրանսիա էր եկել թագուհու շքախմբի հետ։ Նոր շենքի գլխավոր ճակատը դեպի հարավ էր ուղղված, ամրոցի մի թևից տեսարան էր բացվում Սենայի վրա։ Այդ ժամանակ կառուցեցին իտալական ոճով զբոսայգի՝ պատշգամբներով, կիտրոնագույն արահետներով, ջրային կասկադներով և առատ քանդակագործությամբ։
(6558) Նորիզուկի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սեն Կլու (պալատ)
16-րդ դար
Կրոնական պատերազմների ժամանակ Հենրիխ III-ը կանգ է առել ամրոցում Փարիզի պաշարման ժամանակ, որտեղ էլ նա սպանվել է միաբան Ժակ Կլեմանի կողմից 1589 թվականի օգոստոսի 1-ին։
17-րդ դար
1604 թվականին Ժեռոմ դե Գոնդիի մահից հետո ամրոցը ժառանգել է նրա որդի Ժան-Բատիստ II դե Գոնդին, որը 1618 թվականին ամրոցը վաճառել է Ժան դը Բուեիլին (Jean de Bueil), գրաֆ դե Սանկյորին, որը շուտով մահացել է։ Հետագայում Սեն Կլուն գնել է Ժան-Ֆրանսուա Պոլ դե Գոնդին` Փարիզի արքեպիսկոպոսը։ Նա վարձել է հիդրավլիկ ինժեներ Թոմաս Ֆրանչինիին (Thomas Francine, Tommaso Francini) այգիները ձևավորելու համար։ 1654 թվականին Ժան Ֆրանսուա Պոլ Գոնդիի մահից հետո ամրոցը բաժին է հասել Ֆիլիպ Էմանուել դե Գոնդիին, ապա նրա ազգական Անրի դը Գոնդիին, որը հայտնի է որպես Ռեցի դուքս։ Նա 1655 թվականին վաճառել է իր սեփականությունը Բարտոլոմեյ Հերվարթին (Barthélemy Hervart), գերմանական բանկիր, այդ ժամանակ նախկին ինտենդանտ, ապա ֆինանսների սուպերինտենդանտ։ Նա ընդլայնել է այգու տարածքը մինչև 12 հեկտար և այն զգալիորեն վերակառուցել է։ Հերվարթի ժամանակ այգում կառուցել են Մեծ կասկադ, որը չի պահպանվել մինչեւ մեր օրերը։
Այգիների և ամրոցի տեսակը նրա գոյության այս փուլում պատկերված է Սիլվեսթր Իսրայելի փորագրանկարներում, որից երևում է, որ պալատը կառուցված է ակնհայտ իտալական ազդեցությամբ, հարթ տանիքով և ճակատամասերով, որոնք ֆրեսկոյանման են ձևավորված։ Պատշգամբի այգիները բազմաթիվ շատրվաններով իջնում էին դեպի Սենա գետ։ 1658 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Հերվարթը Սեն Կլուում շքեղ ընդունելություն է կազմակերպել ի պատիվ Լյուդովիկոս XIV-ի, նրա եղբոր՝ Ֆիլիպ Օռլեանցու, նրանց մոր` Աննա Ավստրիացու և Կարդինալի։ Երկու շաբաթ անց՝ հոկտեմբերի 25-ին, Ֆիլիպ Օռլեանցին 240 000 լիվրով գնել է դաստակերտ։ Հնարավոր է, որ Մազարինին ստիպել է Հերվարթին, քանի որ նպատակ ուներ Փարիզի արևմուտքում թագավորական բնակարանների շարք ստեղծել։ Նա դրանով փրկել է չափազանց հարուստ բանկիր Նիկոլյա Ֆուկեի ճակատագրին արժանանալուց, որի շքեղ ամրոց Վո լե Վիկոնտը միապետի նախանձն էր շարժելորն էլ հանգեցրել էր ֆինանսիստի հետագա անկմանը ։ Շինության վերակառուցման աշխանքները հանձնանրարվել է Օռլեանի դուքս Անտուան Լենորին։ Շինությունը` կողային թևերի կառուցումից հետո, ձեռք է բերել դեպի արևմուտք նայող П-աձև տեսք, որից ձևավորված կուրդանյորը (cour d'honneur, «պատվո հրապարակը») նայում էր Սենային։ 1660 թվականին դքսուհի Աննա Ստյուարտը զարդարել է Ժան Նոկրեի (Jean Nocret) նկարներով, իսկ 1680 թվականին 45 մետրանոց Ապոլլոնի պատկերասրահը, որը զբաղեցնում էր ամբողջ աջ թևը, ծածկվել է Պիեռ Մանյարի գեղանկարներով։ Ձմեռային այգու ներքին հարդարումը կատարել է Ժան Ռուսոն (Jean Rousseau) ։
1669 թվականի օգոստոսի 27 -ին Սեն Կլուում ծնվել է Ֆիլիպ առաջինի կնոջ վերջին երեխան`Աննա Մարիա Օռլեանցին, ապագա Լյուդովիկոս XV -ի տատիկը։ Մի տարի չանցած հունիսի 30 -ին այստեղ` պերիտոնիտից, մահացել է նրա մայրը։ Հատկապես հենց այդ կապակցությամբ Ժան Բենին Բոբսյուեն կազմել է հանրաճանաչ մահախոսականը։
1677 թվականի հոկտեմբերին Մեսյեն կազմակերպել է հնգօրյա տոնակատարություն ի պատիվ իր եղբոր ՝ Լուի XIV-ի, երբ պալատականներին ցույց է տվել փայլուն ձևավորված նստավայրը։ Այդ ժամանակ Ապոլլոնի պատկերասրահի երկու ծայրերը ամփոփում էին սրահներ, որոնք իրար հետ միացված էին բաց անցուղիներով։ Այս սխեման հետագայում օգտագործում են Վերսալում, որտեղ արևի աստվածը կորոշի ստեղծել համալիր, որը կգերազանցի և՛Սեն Կլուին, և՛իր ֆավորիտուհու Կլանյի ամրոցը (Le château de Clagny) ։ 1679 թվականին Լեոպոտրայի մահից հետո կալվածքի աշխատանքները շարունակել է նրա օգնական Ժան Ժերարը (Jean Girard), որը առավելապես քարագործ վարպետ էր, քան ճարտարապետ, եւ, հավանաբար, Թոմաս Գոբերը (Thomas Gobert)։ Ապա, հարյուրամյակի վերջում ամրոցի վերակառուցումը հանձնարարվել է Պալատական առաջին ճարտարապետ Ժյուլ Մանսարին։ Նա ամրոցի ձախ թևում կառուցել է Մեծ սանդուղք` Վերսալի Դեսպանների աստիճանավանդակի ոճով։ Ամենայն հավանականությամբ նրան է պատկանում նաև ամրոցի ճակատամասի վերջնական լուծումը, որոնք ձեւով նման են եղել նրա այլ ստեղծագործություններին։ Նրա հեղինակության մասին է վկայում Ժակ Ֆրանսուա Բրոնդելը։ Արդյունքում շենքը ընդունել է այն տեսքը, որը պահպանվել է մինչև նրա ավերվելը։ Եռահարկ Corps de Logis-ը և երկհարկանի կողային թեւերը ավարտուն տեսք են ստացել պատշգամբային բարձր տանիքներով։ Գլխավոր մասնաշենքի հինգ մասանի կոմպոզիցիան բաղկացած է եղել կենտրոնական երեք առանցքով եռանկյուն ճակտոնով և առավել արտահայտված սահմանափակող ռիզալիտով  (risalita, «ելուստ» բառից, առաջ ընկած ճակատամաս), որոնցից յուրաքանչյուրն ընդգծված է տանիքի ելուստներով, ինչպես նաև նրանց միջև ճակատամասի տպավորիչ մասերով։
Դեկորատիվ ձևավորման մեջ Լուի Լևոյի Վերսալյան պալատի կոնվերտի շինության հետ նմանություն կա։ Նույն հարկեհարկ գոգավոր ձևավորված ցոկոլային հարկով, շքամուտքը (piano nobile) ընդգծված է որմնասյուներով եւ կոմպոզիտ օրդերների սյուներով (Վերսալում հոնիական), ուղղանկյուն պատուհանաբացվածքների ներքևի տարածությունը լի է դեկորատիվ հարթաքանդակներով։ Երրորդ հարկը զարդարված է կորնթական խոյակների թիակներով եւ կենտրոնական սյունասրահի սյուների ներքևի արձաններով։ Սկզբունքային տարբերությունը Վերսալի նկատմամբ այն է, որ հստակ շեշտադրում է կատարված շինության կենտրոնի վրա և լյուկարններով (lucarne,, «լույս» բառից) պատշգամբային տանիքի վրա։ Ամրոցի կողային թեւերը, որոնք կուրդանյորը շրջափակում են, ունեն ենթակա նշանակություն, որը ընդգծված է ոչ միայն իրենց բարձրությամբ, այլև երկու հարկերում էլ ռուստիկուսի կիրառմամբ։
Նույն ժամանակահատվածում Անդրե Լենորն արմատապես վերակառուցել է այգիները, եւ դրանք ձեռք են բերել այն տեսքը, որը պահպանվում է առ այսօր։ Վերակառուցման ժամանակ նա կոմպոզիցիայի նոր այգու մեջ ներառել է Մեծ կասկադը, որը 1664-1665 թվականներին կառուցել է Անտուան Լեպոտրը, իսկ 1698 թվականին Արդուեն Մանսարը ավելացրել է Մեծ լողավազանը եւ Ստորին ջրանցքը ։ Ծախսերը կազմել են 156 000 լիվր։ Պետք է նկատել, որ չնայած դասական լուծումը չի համապատասխանում պալատի այգիների հանգուցային մասում տեղաբաշխվածությանը եւ ռելիեֆի բավական կտրուկ տատանումներին, Լենորը Սեն Կլուն համարել է առավել կատարյալ, նաև զբոսանքների հարմար, քան իր այլ մեծ աշխատանքներից Վերսալյան այգին։ Այստեղ ֆրանսիական այգու հայտնի հանճարը ինչ-որ չափով կարողացել է առաջ ընկնել լանդշաֆտային այգիներից։
1701 թվականի հունիսի 8-ին Ֆիլիպ I Օռլեանցին մահացել է Սեն Կլուում կաթվածից։
XVIII դար
Գրեթե ամբողջ XVIII դարի ընթացքում Սեն Կլուն եղել է Օռլեանի դինաստիայի տիրապետության տակ։ 1784 թվականի նոյեմբերի 5-ին Մարի Անտուանետն իր եղբորը գրած նամակում հայտնել է. «''Հետաքրքիր ձեռք բերում է իմ երեխաների և ինձ համար... Օռլեանի դուքսը Սեն Կլուն ինձ է վաճառում»։'' Երկարատև բանակցություններից հետո Լյուդովիկոս XVI-ը 6 մլն լիվրով գնել է ամրոցը Լու Ֆիլիպ I -ից, որն արդեն տասնմեկ տարի կիսախայտառակված վիճակում ապրում էր Սենտ Ասիզեում (Sainte-Assise)։
Սա առիթ է հանդիսացել թագուհու հերթական վարկաբեկման համար, քանի որ նախ մինչ այդ չէր հաջողվել մարել հսկա ազգային պարտքը, որը գոյացել էր ահաբեկչական Յոթնամյա պատերազմի ընթացքում և զգալիորեն ավելացել էր Ամերիկայի պատերազմից և երկրորդ, որ Ֆրանսիայում թագուհուն անշարժ գույքը որպես անձնական սեփականություն նվիրելու ավանդույթներ չկային։ Արդեն Մարի Անտուանետին էր պատկանում Փոքր Տրանոնը, բայց դա մեկուսի հաճույքի տուն (maison de plaisance) էր, իսկ Սեն Կլուն լայնածավալ ամրոց էր, իսկ թագուհին անկախ ամեն ինչից նախկինի պես, չնայելով Առաջին դոֆին Լյուդովիկոս Իոսիֆի ծնունդին, Ֆրանսիայում ընկալվում էր ինչպես ավստրիուհի` թշնամական ազգի ներկայացուցիչ։ Նվիրատվության վկայականի գրանցման ժամանակ Փարիզի խորհրդարանում դժգոհություններ են եղել. ստորին պալատի անդամներից մեկը բացականչել է «հակաքաղաքական և անբարոյական է» տեսնել, որ պալատը թագուհուն է պատկանում։ Սակայն Մարիա Անտուանետն այնուամենայնիվ սեփականատեր դարձավ։ Ընդ որում, նրան մտահոգում էր իր երեխաների ապագան. ավագ որդուն բաժին կհասներ Ֆրանսիայի գահը, սակայն մյուսների ճակատագիրն այնքան էլ ապահովված չէր լինի, իսկ Սեն Կլուն նա կարող էր կտակել նրանցից ցանկացածին։ Մարիա Անտուանետն ամրոցի արդիականացման աշխատանքներում ներգրավել է իր ճարտարապետին` լոթարինգացի Ռիշար Միկին։ Հետագայում ավելացվել է de Corps Logis և նրան հարակից աջ թևը, վերաձևավորել է պարտեզի ճակատը, նոր լուսավորություն է ստեղծել, իսկ թագուհու անձնական սենյակները ձևավորել է նեոկլասիցիզմի ոգով, Լյուդովիկոս XVI-ի ոճով։ Արդուեն Մանսարի Մեծ սանդուղքն արժանացել է իր նախատիպի ճակատագրին. այն ապամոնտաժվել է հանուն լրացուցիչ սենյակների և փոխարինվել է նոր քարե աստիճաններով։ Գարդ Մոբելի պահուստային կահույքով նորից ձևավորած սենյակները հետագայում զարդարվել են հատուկ նրանց համար պատվիրված ինկրուստացված (, բառացի` կեղևով պատած) փայտի նոր տարրերով, որոնք լաքապատված և ոսկեզօծ բրոնզից էին։
Սեն Կլուի ձևավորման աշխատանքներին ներգրավված են եղել այնպիսի հայտնի ատաղձագործներ, ինչպիսիք են` Ժակ Անրի Ռիզեները (ֆր.՝ Jean-Henri Riesener), Դավիթ Ռենտգենը (ֆր.՝ David Roentgen), Ադամ Վայսվալերը, Ժորժ Ջակոբը (ֆր.՝ Georges Jacob)։ Վերջինս 1787 թվականին Սեն Կլուի թագավորական սենյակների համար պատրաստել է 60 նստատեղերից կազմված հավաքածու (կանապե, բազկաթոռ, աթոռներ և աթոռակ)։ Դրանցից մի մասը կարելի է տեսնել Վերսալում Դոֆինի Մեծ աշխատասենյակում։ Ֆրանսիական պալատներից բացի (Լուվր, Ֆոնտեբլո) այսօր ամրոցի կահավորման իրերը սփռված են բազմաթիվ արտասահմանյան հավաքածուներում, ինչպես, օրինակ, Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանում և Ֆրիկի հավաքածուում, Լոնդոնում` Ուելիս հավաքածուում և Վադեստոնի հավաքածուում (Գվարդիայի սպաների լոնդոնյան ակումբ) և այլն։
Բաստիլի գրավումից հետո թագավորական ընտանիքը ստիպված է եղել տեղափոխվել Փարիզ, Թյուիրլի, սակայն 1790 թվականի հունիսին կարողացել է գնալ Սեն Կլու։ Այստեղ նույն թվականի հուլիսին Մարի Անտուանետը գաղտնի հանդիպումներ է ունեցել Միրաբոյի հետ, որոնց ընթացքում քննարկվել են Լյուդովիկոս XVI-ի Ռուան մեկնելու պլանները, որը գտնվում էր թագավորին հավատարիմ մնացած տարածքում, կամ՝ Կոպյենի պալատում։ 1790 թվականի հոկտեմբերի 30-ին թագավորական ընտանիքը այնուամենայնիվ վերադարձել է Փարիզ, ընդմիշտ լքելով Սեն-Կլուն։ Ամրոցը հայտարարվել է ազգային հարստություն և նրա պարունակությունը վերավաճառվել է։
Հանրապետության 8-րդ տարվա բրյումերի 18-ին (1799 թվականի նոյեմբերի 9-ին ըստ Գրիգորյան օրացույցի) Սեն Կլու պալատի Ձմեռային այգում տեղի է ունեցել պետական հեղաշրջում, որի արդյունքում Դիրեկտորիան զրկվել է իշխանությունից և ստեղծվել է նոր ժամանակավոր կառավարություն` հյուպատոս Նապոլեոն Բոնապարտի գլխավորությամբ։ Իսկ հինգ տարի էլ չանցած 1804 թվականի մայիսի 18-ին Նապոլեոնն այստեղ՝ ամրոցում ֆրանսիացիների կայսր է հռչակվել։ Սեն Կլուն Թյուրլիի հետ միասին դարձավ նոր միապետի հիմնական նստավայր։
XIX դար
Այն բանից հետո, երբ Նապոլեոնը Սեն Կլուն կայսերական նստավայր դարձրեց, նա հրամայեց Ֆրանսուա Լեմուանի և Ժան Նոկրեի կատարած ներքին հարդարմաբ Վեներայի սրահը վերափոխել որպես Գահի սենյակ, որը մինչ այդ չկար դղյակում։ Մնացած տեղերում ձեռնարկվել են միայն ներքին կահավորման աշխատանքներ։
1810 թվականի ապրիլի 1-ին Սեն Կլուում տեղի է ունեցել Մարիա-Լուիզա Ավստրիացու հարսանիքը Նապոլեոնի հետ (Մարիա-Լուիզան Սեն Կլու պալատի նախորդ սեփականատիրոջ ազգականուհին էր, որը գլխատվել էր գիլյոտինով)։
1814 թվականին ամրոց ներխուժած պրուսները կայսերական լոգասենյակում հայտնաբերել են Ալբրեխտ Ալթդորֆերի «Ալեքսանդրի ճակատամարտ» կտավը, որը ֆրանսիական զինվորները առևանգել էին Մյունխենում ։
1815 թվականի հուլիսի 3-ին, Հարյուր օր անց, ամրոցում ստորագրվել է Փարիզի հանձնումը Բլյուխերին (Gebhard Leberecht von Blücher, 1742-1819) եւ Վելինգթոնին։
1830 թվականին Կարլ X-ը Սեն Կլուում ստորագրել է Հուլիսյան օրդոնանսները, որոնք սահմանափակում էին մամուլի ազատությունը եւ կրճատում ընտրողների քանակը, որի հետևանքով Փարիզում բաց ապստամբություն առաջացավ, եւ Բուրբոնները վերջնականապես կորցրեցին ֆրանսիական գահը։
1852 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Ապոլլոնի պալատական պատկերասրահում Շարլ Լուի Նապոլեոն Բոնապարտին մեկ անգամ եւս հռչակեցին ֆրանսիացիների կայսր` Նապոլեոն III անվամբ։ Երկրորդ կայսրության ժամանակ գարնան և աշնան ամիսներին նա իր տիկնոջ` կայսրուհի Եվգենիայի հետ ապրել են այս դղյակում։ 1862 թվականին ձմեռային այգին ոչնչացվել է, որը կառուցվել էր դեռևս Մեսյեի օրոք, իսկ կայսրուհու ննջարանը վերափոխվել է Լյուդովիկոս XVI-ի ոճով սրահի։
1870 թվականի հուլիսի 28-ին Նապոլեոն III -ը Սեն Կլուից պատերազմ է հայտարարել Պրուսիային, որը հետագայում հանգեցրեց եւ՛ կայսեր, եւ՛ ամրոցի աղետին։ Փարիզի բարձունքներում գտնվող պալատը գրավեցին։ Ամրոցում տեղակայվեցին պրուսական զորքերի շտաբը, իսկ մայրաքաղաքը գնդակոծվում էր մերձակա հրապարակներից։ 1870 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Մոն Վալերի բարձունքներից ֆրանսիական հրետանու արձակած հրաձգությունից շենքը բռնկվել է։ Բարեբախտաբար, պալատի ներքին կահավորումը կայսրուհի Եվգենյան հասցրել է փրկել նախքան հակառակորդը կգրավեր այն։
Այրված պալատի պատերը առանց տանիքի դիմացել են մինչև 1891 թվականը, երբ էլ վերջնականապես ապամոնտաժվել են։ Շենքի աջ թևի ֆրոնտոնը և պահպանված մասերից մեկը գնել է Ֆերդինանդ I Բուլղարացին եւ դրանք օգտագործել է Սև ծովի ափին գտնվող Եվկսինոգրադ պալատի կառուցման ժամանակ։
1900 թվականին զբոսայգու ներքևի մասում տեղադրվել է Էլիաս Ռոբերտի «Ֆրանսիան թագադրում է Արվեստը և Արդյունաբերությունը» քանդակախումբ ։
XX և XXI դարեր
Այսօր Բուրբոնների և Բոնապարտների նախկին նստավայրում մնացել են ընդամենը մի քանի պալատական շինություններ և 460 հեկտար շքեղ զբոսայգին տասնյակ բազմատեսակ շատրվանների, կասկադի և քանդակային դեկորացիայի հետ միասին, որոնք ներառված են Սեն Կլուի Ազգային դոմենում։ Սեն Կլու զբոսայգին բաժանված է առանձին մասերի, որոնք պուրակային արվեստի տարբեր ոճերով է ձևավորած. անգլիական և ֆրանսիական։ Զբոսաշրջիկների և ֆրանսիացիների այցելության սիրած վայրերն են ֆրանսիական զբոսայգին, Մարի Անտուանետի վարդանոցը, անգլիական այգին (1820-ական թվականներին հիմնված Տրոկադերո այգիներ) և Փարիզի վրա բացվող տեսարանով պատշգամբները, որոնք հայտնի են «La Lantern» (ֆր. Լապտեր) անվամբ, քանի որ այստեղ լապտերներ էին վառվում, երբ Նապոլեոն I-ը գտնվում էր նստավայրում։ Այգիների տարածքում է գտնվում նաև Սեն Կլու ամրոցի թանգարանը և Պաստերի Ինստիտուտը։
1999 թվականի դեկտեմբերի 26-ի փոթորիկը մեծ վնաս է հասցրել այգուն, ինչպես նաև Վերսալին։ Վերականգնողական աշխատանքները շարունակվում են առ այսօր։ Պալատական զբոսայգին Փարիզի և Իլ դե Ֆրանսի բնակիչների համար հանգստի սիրված վայր է։
2003 թվականից զբոսայգում անցկացվում է «Ռոկը Սենայի վրա» փառատոնը ։
2007 հուլիսին ֆրանսիական մամուլը հայտնել էր ամրոցի վերականգնման պլանների մասին, սակայն դա առավելապես ցանկություն էր, քան իրական նախագիծ։ «Սեն Կլուի վերականգնման» կամ «Եկեք վերականգնենք Սեն Կլուն» ասոցիացիան, որն ստեղծվել էր 2006 թվականին, ձգտում էր այդ նպատակի ֆինանսավորման հարցը լուծել այգի հաճախողներից գումար գանձելու միջոցով։
Հետաքրքիր փաստեր
1672 թվականին Լյուդովիկ XIV-ի օրոք պալատի այգում կառուցվել է դե Բրետեյլ պավիլյոնը, որը 1875 թվականից օգտագործվել է որպես Չափի և քաշի միջազգային բյուրո։ Ներկայումս շենքը տեղափոխվել է Սևր։
1677 թվականին Սեն Կլուում Պիեռ Շիկանոյի մանուֆակտուրայում կազմակերպվել է ճենապակու արտադրություն, որը գործել է հարյուր տարի։ Մանուֆակտուրայի արտադրանքը եվրոպական ճենապակու արտադրանքի լավագույն նմուշներին է պատկանում։
Վզնոցի մասին պատմության ժամանակ թագուհին ասել է. «Եթե ավելորդ գումար ունենայի, ապա կգերադասեի այն ծախսել Սեն Կլուում նոր ձեռքբերումների վրա», սակայն դա նրան չի փրկել մեղադրանքներից։ Սեն Կլու ամրոցի գոյության հիմնական ժամանակները համընկնում են մեկ այլ ֆրանսիական դղյակի` Թյուիլրիի հետ։ Երկու շինություններն էլ կառուցվել են Եկատերինա Մեդիչիի օրոք։ Ամրոցի շինարարությունը հիմնականում ավարտվել է Լյուդովիկոս XIV-ի օրոք։ Նույն ժամանակում էլ ստացել է այգիների այն տեսքը, որը հասել է մինչև մեր օրերը։ Երկու դղյակներն էլ կործանվել են 1870 -ական թվականներին։
1855 թվականին Անգլական թագավորական ընտանիքը` հանձինս Վիկտորիա թագուհու, Ալբերտի և նրանց երեխաներից Էդուարդի և Վիկտորիայի հյուրընկալվել է Շատո Սեն Կլու պալատում։ Հենրի VI-ից հետո (1431 թվական) մինչև այդ բրիտանական որևէ միապետ պաշտոնական այցով այլևս չէր եղել Ֆրանսիայում։ Նապոլեոնը հասկանալով իրադարձության պատմական նշանակությունը կազմակերպել էր շքեղ և ջերմ ընդունելություն։ Իսկ Նապոլեոնի սիրելի նկարիչ Շառլ Մյուլլերը «Նորին Մեծություն Անգլիայի թագուհու ժամանումը Շատո Սեն Կլու պալատ» (ֆր.՝ «Arrivée de S.M. la reine d’Angleterre au Palais de Saint-Cloud») կտավում փոխանցել է ընդունելության մթնոլորտը։
Սեն Կլուն հեծանվասպորտի սիրահարների սիրված վայրերից մեկն է։ 1868 թվականի մայիսի 31-ին այստեղ, զբոսայգու պուրակներում առաջին հեծանվային մրցույթն է եղել (2 կմ)։ Այս թվականը նշանավորվել է այդ սպորտաձևի սկիզբնավորմամբ։ Հեծանվային զբոսանքները տեղաբնակների սիրելի զբաղմունքներից է։ 2008 թվականին ԱՄՆ նախկին նախագահ Ջորջ Բուշը Եվրոպա այցի ժամանակ հեծանիվ է քշել Սեն Կլու այգում։
Զբոսայգում պարբերաբար հյուրընկալվում են մի շարք մշակութային միջոցառումներ` երաժշտության, արվեստի փառատոններ, տոնական և մանկական միջոցառումներ, հնաոճ ավտոմեքենաների ցուցադրություններ և այլն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պալատներ Կատեգորիա:Ղեկավարների նստավայրեր Կատեգորիա:Այրված պալատներ Կատեգորիա:1701 Կատեգորիա:Նապոլեոնի նստավայրեր Կատեգորիա:Սեն Կլու
Ունա Լոուրենս
Ունա Լոուրենս (Oona Laurence, ), թատրոնի ամերիկացի երիտասարդ դերասանուհի, որը հայտնի է Բրոդվեյի «Մաթիլդա» ներկայացման մեջ Մաթիլդա Վորմվուդի դերը կատարելու շնորհիվ, որին մասնակցել են նաև Բեյլի Ռյոնը, Միլլի Շապիրոն և Սոֆյա Գեննուսան։ Ապրում է Նյու Յորքում և հանդես է գալիս կինոյում, թատրոնում և հեռուստատեսությունում։ «Մաթիլդա» մյուզիքլում կատարած դերի համար Լոուրենսը 2013 թվականին արժանացել է Թոնի մրցանակի ։
Կարիերա
Տեղի թատրոնում մի քանի դերերից և կարճամետրաժ ֆիլմերում ու հեռուստատեսային դրվագներում երկրորդական դերեր կատարելուց հետո՝ 2012 թվականին, Լոուրենսն ընտրվել է մասնակցելու «Մաթիլդա» նոր երաժշտական ներկայացմանը։ Նա ստացել է Մաթիլդայի դերը՝ մասնակցելով շոուին 2013 թվականի մարտի 4-ից մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերի 15-ը։
«Մաթիլդա» ներկայացումից հետո Լոուրենսն սկսել է նկարահանվել կինոյում՝ հանդես գալով «Ամերիկյան գլադիատորներ», «Փոքր խաղ», «Ուրիշների վիշտը», «Ես ժպտում եմ ի պատասխան», «Կույսը», «Գառնուկ» և «Ձախլիկը» ֆիլմերում։ Վերջինում մարմնավորելով Ջեյք Ջիլենհոլի և Ռեյչել ՄաքԱդամսի հերոսների դստերը։
Ունա Լոուրենսը նկարահանվել է նաև հեռուստատեսային ֆիլմերում՝ «Օրենք և կարգ։ Հատուկ բաժին» (Law and Order: Special Victims Unit) և «Նարնջագույնը նոր սևն է»։
Անձնական կյանքը
Լոուրենսն ապրում է Նյու Յորքում և ունի երկու կրտսեր քույրեր՝ Էյմի և Jetè, ովքեր նույնպես դերասանուհիներ են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Բերբենո դի Վալտելինա
Բերբենո դի Վալտելինա  (Berbenno di Valtellina), կոմունա Իտալիայում` Լոմբարդիա մարզի Սոնդրիո գավառում ։ Սահմանակից է Բուլյո ին Մոնտե, Չեդրասկո, Կոլորինա, Ֆուզինե, Պոստալեզիո, Տոռե դի Սանտա Մարիա համայնքներին ։ Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 4.246, բնակչության խտությունը կազմում է 119 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 23010, հեռախոսային կոդ՝ 0342:
Օգոստոսի 15-ին կոմունայում նշվում է հատկապես Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը։ Սուրբ Հովսեփը, սուրբ առաքյալ Բարդուղիմեոսը, սուրբ Ավունդիոսը, սուրբ Պետրոս առաքյալը և սուրբ Վենինինը հարգվում են որպես կոմունայի և նրա շրջանների հովանավորներ։ Տոնը նշվում է փետրվարի 12-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Անդրեա Գեզ
Անդրեա Միա Գեզ (Andrea Mia Ghez, ), ամերիկացի գիտնական-աստղագետ, 2020 թվականին արժանացել է Ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակի՝ «մեր գալակտիկայի կենտրոնում գերզանգվածային կոմպակտ օբյեկտի հայտնաբերման համար»։ Նոբելյան մրցանակ ստացել է Ռեյնհարդ Գենցելի, ինչպես նաև Ռոջեր Պենրոուզի հետ համատեղ, որին մրցանակը շնորհվել է «այն հայտնագործության համար, որ սև խոռոչի առաջացումը հետևում է հարաբերականության ընդհանուր թեորիայից» ։ Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանի պրոֆեսոր և ԱՄՆ գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ է ։
Կենսագրություն
Անդրեա Գեզը ծնվել է 1965 թվականի հունիսի 16-ին Նյու Յորքում՝ իռլանդական ծագմամբ կաթոլիկուհի Սյուզեն Գեզի (ծնունդով՝ Գեյթոն, ծնված 1937 թվականին) և հրեական ծագմամբ բնիկ հռոմեացի Ջիլբերթ Գեզի (1938-2015) ընտանիքում  ։ Ջիլբերթ Գեզը և նրա ծնողները՝ Էլզի Մարքսը և Հենրի Գեզ դե Կաստելնուովոն, ռասայական կանոնի ընդունումից հետո փախել են Իտալիայից և զինվորական տարիներ անցկացրել Նյու Յորքում ։
Մանկությունն անցել է Չիկագոյում, որտեղ նրա հայրը Ռուզվելտի համալսարանի բիզնեսի դպրոցի տնտեսագիտության պրոֆեսոր էր, իսկ մայրը՝ Չիկագոյի համալսարանի վերածննդի հասարակության գեղարվեստական թանգարանի տնօրենը և նրա ցուցադրությունների համակարգողը ։ Սկզբից սովորել է մաթեմատիկա, բայց հետո մասնագիտացումը փոխել է ֆիզիկայի ։ 1987 թվականին Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում ստացել է բակալավրի աստիճան։ 1992 թվականին Կալիֆոռնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտում ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան ։
Այժմ Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանում ֆիզիկայի և աստղագիտության ամբիոնի պրոֆեսոր է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի կին դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին աստղագետներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Չիկագոյի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկյան փիլիսոփայական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին ֆիզիկոսներ
Մոլդովական իշխանություն
Մոլդովական իշխանություն, Մոլդավիա (ռում.՝ Moldova), ֆեոդալական պետություն 14-19-րդ դարերում։ Առաջացել է Մոլդովա գետի հովտում (այստեղից էլ՝ անունը), որպես Հունգարիայի վասալ իշխանություն։ 1359 թվականից անկախացել է (մայրաքաղաքը Բայան էր, այնուհետև՝ Սուչավան, 16-րդ դարի 2-րդ կեսից՝ Ցասսին)։ Մոլդովական իշխանության մեջ մտել են Մոլդովան, Բուկովինան, Բեսարաբիան։ Գերագույն իշխանությունը մոլդովական իշխանությունում պատկանել է հոսպոդարին (իշխանին, առաջին իշխանը Բոգդան I-նն էր՝ 1359-1365 թթ.), ով կառավարել է երկիրը բոյարական դումայի (դիվանի) օգնությամբ։ 14-16-րդ դարերում պաշտոնական լեզուն սլավոներենն էր, 17-րդ դարում՝ մոլդավերենը։ Իշխանությունն ամրապնդվել է Ալեքսանդր Բարեպաշտի օրոք (1400-1432 թթ.), առավել զարգացման հասել Շտեֆան Մեծի ժամանակ (1457-1504 թթ.), ով երկարատև պայքար է մղել թուրքերի դեմ։ 16-րդ դարից մոլդովական իշխանությունն ընկել է թուրքական լծի տակ, որը տևել է 300 տարի։ 1711-1821 թվականներին երկիրը կառավարել են սուլթանի կողմից նշանակված հոսպոդարները (ընտրվել են ֆանարիոտներից՝ Կոստանդնուպոլսի հույն հոգևոր և աշխարհիկ վերնախավի ներկայացուցիչներից)։ Մոլդավացիները պայքարել են իրենց անկախության համար, բազմիցս դիմել են Ռուսաստանի օգնությանը (Շտեֆան Մեծը դաշինք էր կնքել Իվան III-ի, Պյոտր (Պետրոս) Ռարեշը՝ Իվան IV-ի հետ, Պետրոս I-ի հետ ռազմական օգնության պայմանագիր էր կնքել Դիմիտրիե Կանտեմիրը)։ 18-րդ դարի ռուս-թուրքական պատերազմների հետևանքով թուրքական տիրապետությունը մոլդովական իշխանությունում թուլացել է։ 1774 թվականին Ավստրիան զավթել է Բուկովինան, 1812 թվականին Բեսարաբիան մտել է Ռուսաստանի կազմի մեջ, 1859 թվականին Կարպատների և Պրուտ գետի միջև ընկած շրջանը միավորվել է Վալախիայի հետ։
Կատեգորիա:Մոլդովայի պատմություն Կատեգորիա:Պատմական մարզեր
Տինբաևո
Տինբաևո (Тынбаево, Тымбай), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միշկինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 462 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միշկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Արխանգելսկոե (գյուղ, Բաշտանկայի շրջան)
Արխանգելսկոե (Архангельське), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բաշտանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1813 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Արխանգելսկոե գյուղում բնակվում էր 205 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,405 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բաշտանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1813 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Վադիմ Լուկով
Վադիմ Լուկով (Вади́м Бори́сович Лу́ков, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։
Կենսագրություն
1975 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։ Տիրապետում է ֆրանսերենին, նիդեռլանդերենին և անգլերենին։
1975 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի 2-րդ աստիճանի մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Մոսկվայի 850-ամյակի հուշամեդալով պարգևատրվածներ
Աստերոիդների ցանկ (38601-38700)
Աստերոիդների ցանկ (38501-38600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (38701-38800)
Սվեժենկայա
Սվեժենկայա (Свеженькая), գյուղ Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Զուբովո-Պոլյանսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Զուբովո-Պոլյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Անտառային հեքիաթ (քանդակ, Երևան)
«Անտառային հեքիաթ», քանդակ, որը գտնվում է Երևանի Կենտրոն համայնքում՝ Հրազդանի կիրճում, Երևանի մանկական երկաթուղու տարածքում։ Տեղադրվել է 1994 թվականին։ Քանդակի նյութը տուֆ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի հուշարձաններ Կատեգորիա:Նորայր Կարգանյանի քանդակներ
Ֆեդոսեյ Կերկայոլ
Ֆեդոսեյ Կերկայոլ (Федосей-Керкаёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լյոկ Ներյազ գետի ձախ ափին՝ 26 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 17 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Բերչուլես
Բերչուլես (Bérchules), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Գրանադա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ալպուխարա Գրանադինա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 69 կմ2։ Բնակչությունը՝ 822 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 108 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Ալեքսանդր Գրիբոյեդով
Ալեքսանդր Սերգեյի Գրիբոյեդով (Александр Сергеевич Грибоедов, ), ռուս դրամատուրգ, բանաստեղծ, դիվանագետ, «Խելքից պատուհաս» (1824-28, Горе от ума) կատակերգության հեղինակ (թարգմանվել է հայերեն Ս. Վահունու և Գևորգ Աբովի կողմից )։ 1810 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի բանասիրական և իրավաբանական ֆակուլտետները, ապա սովորել նաև ֆիզիկամաթեմատիկական ֆակուլտետում։ Ուսանողական տարիներին շփվել է ապագա դեկաբրիստների հետ։ Առաջին գործը «Երիտասարդ ամուսիններ» կատակերգությունն էր։
Ծագումը և կյանքի վաղ շրջանը
Գրիբոյեդովը ծնվել է Մոսկվայում, ազնվականական ապահովված ընտանիքում։ Նրա նախահայր Յան Գրժիբովսկին (լեհերեն Jan Grzybowski ) տասնյոթերորդ դարի սկզբում Լեհաստանից տեղափոխվել է Ռուսաստան։ Հեղինակի ազգանունը՝ Գրիբոյեդով, Գրժիբովսկի ազգանվան յուրօրինակ թարգմանությունն է ։ Ալեքսեյ Միխայիլովիչի թագավորության օրոք այդ տոհմի նշանավոր ներկայացուցիչ Ֆյոդոր Ակիմի Գրիբոյեդովը  դպիր էր, 1649 թվականի հանրահայտ օրենսգրքի հինգ կազմողներից մեկը։
Գրողի հայրը պաշտոնաթող սեկունդ-մայոր Սերգեյ Իվանովիչ Գրիբոյեդովն (1761-1814) է, մայրը՝ Անաստասիա Ֆյոդորովնան (1768-1839)։
Հարազատների վկայությամբ՝ Ալեքսանդրը փոքր ժամանակ շատ ուշիմ և արտակարգ զարգացած երեխա էր։ Վկայություններ կան, որ նա հեղափոխական գաղափարներով հայտնի նշանավոր գրող Ալեքսանդր Ռադիշչևի զարմիկի թոռն է (դա հանգամանորեն թաքցնում էր ինքը՝ դրամատուրգը)։ Վեց տարեկանում ազատ տիրապետում էր երեք օտար լեզուների, պատանեկության տարիներին՝ արդեն վեց լեզվի, մասնավորաբար՝ կատարելապես տիրապետում էր անգլերենին, ֆրանսերենին, գերմաներենին, իտալերենին, հին հունարենին։
1803 թվականին նա ընդունվեց Մոսկվայի համալսարանի ազնվականական պանսիոնը, երեք տարի անց՝ Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրության բաժինը։ 1808 թվականին ավարտեց այն՝ ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի կոչում , ապա ընդունվեց փիլիսոփայության ֆակուլտետի բարոյաքաղաքական /իրավաբանական/ բաժինը, 1810 թվականին ստացավ իրավական գիտությունների թեկնածուի աստիճան, բայց դարձյալ մնաց համալսարանում, այս անգամ արդեն՝ մաթեմատիկա և բնական գիտություններ ուսումնասիրելու նպատակով։
Պատերազմը
1812 թվականի սեպտեմբերի 8-ին կոռնետ Գրիբոյեդովը հիվանդացավ և մինչև նոյեմբերի մեկը մնաց Վլադիմիրում՝ չկարողանալով հասնել իր նշանակման վայրը։ 1812 թվականի ամռանը, Հայրենական պատերազմի ժամանակ, երբ թշնամին ներխուժեց Ռուսաստան, նա մտավ  կոմս Պյոտոր Իվանովիչ Սալտիկովի մոսկովյան հուսարական կամավորական գունդը ։ Այստեղ նա ընկավ «լավագույն ազնվականական ընտանիքների զավակ՝ երիտասարդ կոռնետների» ընկերակցության մեջ։  Իսկ այդ «լավագույն ազնվականական ընտանիքների» թվում էին  իշխան Գոլիցինը, կոմս Տոլստոյը, կոմս Եֆիմովսկին, Ալյաբևը, Շերեմետևը... Իր կյանքի այդ շրջանի մասին Գրիբոյեդովը հետագայում նամակներից մեկում գրել է. «Այդ ընկերակցության մեջ ես անցկացրի ընդամենը չորս ամիս, բայց արդեն չորրորդ տարին է՝ չեմ կարողանում ուղիղ, շիտակ ճանապարհի վրա ընկնել»։
Մինչև 1815 թվականը Գրիբոյեդովը ծառայում է հեծելազորի գեներալ Կոլոգրիվովի զորամասում։ Իր առաջին գրական փորձերը նա  կատարել է  1814 թվականին։  Դրանցից են՝ «Երիտասարդ ամուսինները» կատակերգությունը, որը թարգմանություն էր ֆրանսերենից, «Նամակ Բրեստ -Լիտովսկից՝ հրատարակչին»,  «Հեծելազորային ռեզերվների մասին» ակնարկը։ Այդ գործերը նրան ճանաչում բերեցին ։
Մայրաքաղաքում
1815 թվականին Գրիբոյեդովը եկավ Պետերբուրգ, որտեղ ծանոթացավ «Հայրենիքի որդին» ամսագրի հրատարակիչ Ն. Ի. Գրեչի և հայտնի թատերագիր Ն. Ի. Խմելնիցկու հետ։
1816 թվականի գարնանը սկսնակ գրողը թողեց զինվորական ծառայությունը, իսկ արդեն ամռանը լույս ընծայեց մի հոդված Բյուրգերի «Լենորա» բալլադի ռուսերեն ազատ թարգմանության վերլուծության մասին։ Հենց այս ժամանակաշրջանում էլ  Գրիբոյեդովի անունը հայտնվում է մասոնական «Լե ամիս ռեյունիս» (Միացյալ ընկերներ) օթյակի իսկական անդամների ցուցակում։​ 1817 թվականի սկզբին Գրիբոյեդովը դարձավ մասոնական «Դու Բիեն» օթյակի հիմնադիրներից մեկը։ Ամռանը անցավ դիվանագիտական ծառայության՝ զբաղեցնելով արտաքին գործերի կոլեգիայի նահանգային քարտուղարի պաշտոնը։ Իր կյանքի այդ շրջանում գրողը ծանոթանում է Ալեքսանդր Պուշկինի, Վ. Կյուխելբեկերի հետ, գրում «Թատրոն» բանաստեղծությունը (ի պատասխան,,Երիտասարդ ամուսինները,, կատակերգության զագոսկինյան քննադատության)։ Տարբեր թատերագիրների հեղինակակցությամբ գրում է նաև «Ուսանողը», «Ձևացված անհավատարմություն»,  «Ամուսնացած հարսնացուն» կատակերգությունները։
Արևելքում
1818 թվականին Գրիբոյեդովը, մերժելով ԱՄՆ-ում՝ ռուսական դիվանագիտական առաքելությամբ հանդես գալու առաջարկը, աշխատանքի նշանակվեց Պարսկաստանում ռուսական դիվանագիտական ծառայությունում որպես քարտուղար։ Նախքան Թեհրան մեկնելը  ավարտեց աշխատանքն իր «Ինտերմեդիայի փորձեր» երկի վրա։ Օգոստոսին ճանապարհ ընկնելով դեպի իր ծառայության վայրը, մի շարք քաղաքներում կարճատև կանգառներ կատարելով, երկու ամսում հասավ Մոզդոկ, այստեղից էլ, դարձյալ ոչ տևական դադարից հետո, շարժվեց դեպի Թիֆլիս։ Ընդ որում՝ ընթացքում հանգամանորեն գրի էր առնում իր ճամփորդական տպավորությունները։ 1819 թվականի սկզբին գրեց հեգնական «Նամակ հրատարակչին՝ Թիֆլիսից», իրագործեց իր առաջին գործուղումը շահական պալատ։ Սեպտեմբերին՝ պարսկական գերությունից իր գործադրած ջանքերի շնորհիվ ազատություն ստացած ռուս զինվորների ջոկատի և փախստականների, գաղթականների մի մեծ խմբի գլուխ անցած՝ Թավրիզից ճանապարհ ընկավ դեպի Թիֆլիս։ Մոտ մեկ ամիս տևած այս «ճանապարհորդության» առանձին դրվագներ նա նկարագրել է իր օրագրերում, «Վագինի պատմածը», «Անանուրյան կարանտին» ստեղծագործություններում։
1821 թվականը Գրիբոյեդովն անցկացրեց Վրաստանում։ Այդտեղ և այդ ժամանակ սկսեց գրել իր գլուխգործոցը՝ «Խելքից պատուհաս» թատերաերկը, մտերմացավ զինվորական ծառայությունը Վրաստանում շարունակելու եկած Վիլհելմ Կյուխելբեկերի հետ։ 1822 թվականի փետրվարից Գրիբոյեդովը ծառայության անցավ Կովկասում ռուսական զորքերի հրամանատար գեներալ Ալեքսեյ Երմոլովի շտաբում՝ որպես դիվանագիտական մասի քարտուղար։ Ամենայն հավանականությամբ՝ այդ տարում է գրել «1812 թվական» դրաման՝ նապոլեոնյան բանակի նկատմամբ ռուսների տարած հաղթանակի մասին։ 1823 թվականի սկզբին նա ժամանակավորապես թողեց ծառայությունը, վերադարձավ հայրենիք, երկուսուկես տարի ապրեց Մոսկվայում, Պետերբուրգում, Տուլայի նահանգում, շարունակեց աշխատանքը «Խելքից պատուհաս» թատերգության վրա, գրեց նոր գործեր, այդ թվում՝ «e-moll» հանրահայտ վալսը։ 1824 թվականի վերջերին դարձավ Ռուսական բանահյուսության սիրահարների ազատ ընկերության իսկական անդամ։
Հարավում
1825 թվականի մայիսին Գրիբոյեդովը, հետաձգելով Եվրոպա այցելելու մտադրության իրագործումը, վերադարձավ իր ծառայության վայրը՝ Կովկաս։ Սովորեց արաբերեն, թուրքերեն, վրացերեն և պարսկերեն։ Պարսկերենի նրա առաջին ուսուցիչը  Միրզա Ջաֆար Թոփչիբաշևն էր ։
Աշխատեց Գյոթեի «Ֆաուստ» ողբերգության «Նախաբան թատրոնում» հատվածի ազատ թարգմանության վրա, Բուլգարինի խնդրանքով ծանոթագրություններ կազմեց  Դ. Ցիկուլինի «Արտասովոր արկածներ և ճամփորդություններ»-ի համար։ Վրաստանից վերադառնալիս այցելեց Կիև, որտեղ հանդիպեց հեղափոխական ընդհատակի հետագա դեկաբրիտ ակնառու գործիչներ Մ. Բեստուժև-Ռյումինին, Ա. Մուռավյովին, Ս. Մուռավյով-Ապոստոլին և Ս. Տրուբեցկոյին։ Միառժամանակ ապրեց Ղրիմում՝ հաճախ այցելելով իր վաղեմի ընկերոջ՝ Ա. Զավադովսկու առանձնատուն ։ Կարծիք կա, որ հենց հարավում ունեցած հանդիպումների տպավորության տակ է գրել «Պոլովցի այրերի երկխոսությունը»։
Այծի արձանիկ (մ․թ․ա․ 14-13-րդ դարեր, Ներքին Գետաշեն)
Այծի արձանիկ, մ․թ․ա․ 14-13-րդ դարերի արձանիկ, որը հայտնաբերվել է Ներքին Գետաշենում։ Ներառված է Հայաստանի պատմության թանգարանի հավաքածուում 10 համարի ներքո։
Ալեքսանդր Գրիբոյեդով
Հարավում
Կովկաս վերադառնալուն պես, ոգեշնչված գեներալ Վելյամինովի արշավանքով, Գրիբոյեդովը գրեց «Գիշատիչները Չեգեմում» հայտնի բանաստեղծությունը։
Այծի արձանիկ (մ․թ․ա․ 14-13-րդ դարեր, Ներքին Գետաշեն)
Նկարագրություն
Ձողաձև հիմքով քառանկյունի հարթակի վրա կանգնած այծի ձուլածո քանդակ է։ Կեցվածքը հանգիստ է։ Բարձր պարզած գլուխը զարդարված է ետ կեռված եղջյուրներով։ Երկարականջ է, քթանցքները և աչքերը ընդգծված են կլոր փոսիկներով, բերանը՝ ակոսով։ Պոչը կարճ է՝ դեպի վեր ոլորված։ Գիրուկ իրանը երկու կողներին ունի անկյունաձև բացվածքներ։ Ֆիգուրան սնամեջ է, ներսում ունի բրոնզե գնդիկներ՝ ձայն արձակելու համար ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի պատմության թանգարանի նմուշներ Կատեգորիա:Հնագիտական գտածոներ
Ալեքսանդր Գրիբոյեդով
Հարավում
1826 թվականի հունվարին Գրոզնայա ամրոցում նա ձերբակալվեց՝ կասկածվելով դեկաբրիստներին հարելու մեջ, և տարվեց Պետերբուրգ, բայց հետաքննությամբ չկարողացան գաղտնի ընկերությանը նրա պատկանելության ապացույցներ գտնել։ Մոտ հինգ ամիս քննության տակ պահելուց հետո ստիպված էին ազատ արձակել, բայց դեռ մի որոշ ժամանակ շարունակեցին գաղտնի հետևել նրան։
Գրիբոյեդովին հուղարկավորեցին Մթածմինդա սարի վրա՝ Սուրբ Դավիթ եկեղեցուն կից քարայրում։ 100 տարի անց, 1929 թվականին՝ Գրիբոյեդովի մահվան 100-ամյակի կապակցությամբ Պարսկաստանում, սպանության վայրում, իշխանությունների նախաձեռնությամբ պաշտոնապես բացվել է Մթածմինդա (պանթեոն)։
Դիվանագիտական սկանդալը հարթելու նպատակով շահը Պետերբուրգ ուղարկեց իր թոռին՝ բազում թանկարժեք նվերներով։ Դրանց մեջ էր նաև նշանավոր «Շահ» ադամանդը, որը մի ժամանակ զարդարել էր մեծ մոգոլների գահը։
Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս» չափածո կատակերգությունը, իրավամբ, ռուսական թատերգության ու պոեզիայի գագաթներից է համարվում։ Գրված լինելով աֆորիստիկ ոճով՝ ժողովրդականացված տասնյակ մեջբերումների տեսքով այն տարածվել է երկրով մեկ։ Դեռ նախքան տպագրվելը՝ ունեցել է շուրջ քառասուն հազար ձեռագիր ընդօրինակումներ՝ գաղտնի սփռվելով Ռուսաստանի ողջ լայնությամբ։ Ռուս գրականագետները արդարացիորեն նշում են․ «Ռուսական իրականության մեջ դա առաջին դեպքն էր, երբ գրականությունը համարձակորեն մխրճվում էր քաղաքականության մեջ»։ Շատերն են պաշտպանում այն տեսակետը, որ Գրիբոյեդովի այդ ստեղծագործությունը «թուք էր՝ նետված այսպես կոչված՝ բարձր հասարակության դեմքին»։
«Խելքից պատուհաս» կատակերգությունը առաջին անգամ բեմադրվել է Երևանում՝ քաղաքը պարսիկներից 1828 թվականին ազատագրած ռուսական զորքի սպաների ուժերով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մթածմինդա պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:19-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Պոլիգլոտներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Զորակ Կամսարական
Զորակ Կամսարական, հայ նախարար Հայկական մարզպանությունյում, Արշարունիք և Շիրակ գավառների տանուտերը, Գազավոն Կամսարականի որդին, Ներսեհ Կամսարականի հայրը, Կամսարականների նախարարական տոհմից
Կենսագրություն
Զորակ Կամսարականը մասնակցել է 554 թվականի մարտի 29-ին տեղի ունեցած Դվինի երկրորդ եկեղեցական ժողովին։ 571-572 թվականների ապստամբության ընթացքում աջակցել է այն գլխավորող հայոց սպարապետ Կարմիր Վարդանին։ Ապստամբության ժամանակ 3 անգամ հարձակվել և կոտորել է պարսկական զորքերին։ Ապստամբության գլխավոր ճակատամարտը տեղի է ունենում 572 թվականի փետրվարի 2-ին՝ Դվինում։ Զորակը ջախջախում է Սուրեն մարզպանի 15․000-ոց բանակը, սպանում նրան և գրավում Դվինը ։
Աբազներ
Աբազներ (Աբազերեն՝ абаза), ազգություն։ Ընդհանուր թիվը մոտ 62,000 է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աբազներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ազգեր Կատեգորիա:Կովկասի ազգեր Կատեգորիա:Թուրքիայի ազգեր
Լուի Գարրել
Վաղ տարիներ
Լուի Գարրելը ռեժիսոր Ֆիլիպ Գարրելի և դերասանուհի Բրիջիթ Սիի որդին է։ Նրա պապիկը՝ Մորիս Գարրելը, և կնքահայրը՝ Ժան-Պիեր Լիդը, նույնպես հանրահայտ դերասաններ են։ Լուի Գարրելն ավարտել է Փարիզի կոնսերվատորիան ։
Կարիերա
Գարրելը վեց տարեկան էր, երբ առաջին անգամ նկարահանվել է կինոյում (Le baisers de secours): Տասներկու տարի անց նա հայտնվեց երկրորդ ֆիլմում՝ Ceci est mon corps:
2002 թվականին Գարրելը ձեռք բերեց միջազգային ճանաչում՝ խաղալով Եվա Գրինի երկվորյակ եղբոր դերը Երազողները ֆիմում ։ Բերնարդո Բերտոլուչչին նկատել է նրան Փարիզում անցկացրած առաջին քաստինգի ժամանակ։ Գարրելը հետագայում նկարահանվեց ֆրանսիական բազմաթիվ ֆիլմերում, որոնցից մեկն էր իր հոր՝ Ֆիլիպ Գարրելի կողմից նկարահանված Les Amants réguliers (2005) ֆիլմը։ Նա ստացել է Ցեզար մրցանակը Ամենախոստումնալից դերասան անվանակարգում ։
Երիտասարդ Գարրելը փորձում է իր ուժերը տարբեր բնագավառներում. նա ցուցադրում է իր երգելու կարողությունը Հոնորեի Les Chansons d'amour ֆիլմում ։ 2008 թվականին Գարրելը գրեց և նկարահանեց Mes copains կարճամետրաժ ֆիլմը ։
Անձնական կյանք
Իր մայրենի ֆրանսերենից բացը Գարրելը խոսում է նաև անգլերեն ու իտալերեն։
Գարրելը հանդիպում էր դերասանուհի Գոլշիֆթեհ Ֆարահանիի հետ 2012 թվականից մինչև 2014 թվական։ 2015 թվականի ապրիլից Գարրելը հանդիպում է Լաետիտիա Քաստայի հետ ։
Սառցե դույլի մարտահրավեր
Սառցե դույլի մարտահրավեր (Ice Bucket Challenge), գործողություն, որի ընթացքում կատարողը պետք է սառույցով ջրի դույլը լցնի իր գլխին և նվիրաբերի գումար բարեգործական կազմակերպության։ Գործողությունը կատարողը այնուհետև կարող է մի քանի մարդկանց անուններ նշել, ովքեր նույնպես պետք է սառույցով դույլը լցնեն իրենց գլխին։ Եթե 24 ժամվա ընթացքումը առաջադրված մասնակիցը չի կատարում գործողությունը, ապա պետք է գումար նվիրաբերի ամերիկյան «ALS Association» բարեգործական կազմակերպությանը ։
Այս գործողությունը, որին միացել են բազմաթիվ համաշխարհային աստղեր, հայտնի է դարձել 2014 թվականի ամռանը Միացյալ Նահանգներում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինտերնետային ֆորումներ Կատեգորիա:Բարեգործություն
Դարեն Քրիս
Դարեն Էվերեթ Քրիս (Darren Everett Criss, ), ամերիկացի դերասան, երգիչ և երգերի հեղինակ։ Հայտնություն է ստացել «Glee» (2010-2015) հեռուստասերիալում դերակատարմամբ և արժանացել է Էմմի և Ոսկե Գլոբուս մրցանակների՝ կատարելով սերիական մարդասպան Էնդրյու Քյունենենի դերը «Ամերիկյան կրիմինալ պատմություններ։ Ջանի Վերսաչեի սպանությունը» (2018) հեռուստասերիալում։ Նա նաև հայտնվել է Բրոդվեյում և ֆիլմերում, թողարկել է մի շարք երգեր, թե որպես մենակատար, թե որպես խմբի անդամ։
Չիկագոյում տեղակայված StarKid Productions երաժշտական թատերական ընկերության հիմնադիր անդամ և համանախագահն է, առաջին անգամ իր վրա ուշադրություն է սևեռել StarKid-ի «A Very Potter Musical» ներկայացման մեջ կատարելով Հարի Փոթերի դերը և գրելով երաժշտության և տեքստերի մեծ մասը։
Վաղ կյանք և կրթություն
Ծնվել է Կալիֆոռնիայի Սան Ֆրանցիսկո քաղաքում, Սերինա և Չարլզ Ուիլիամ Քրիսի` ներդրումային բանկիրի և արվեստների հովանավորի կրտսեր երեխան է ։ Ունի ավագ եղբայր՝ Չարլզ «Չակ» Քրիսը, որը Freelance Whales բենդի անդամ է ։ Քրիսը եվրասիացի է, նրա մայրը ծնունդով Ֆիլիպինների Սեբու քաղաքից է, ունի չինական, ֆիլիպինյան և իսպանական ծագում, իսկ հայրը՝ ծնունդով Փեսնսիլվանիայի Պիտսբուրգ քաղաքից է, ունի անգլիական, գերմանական և իռլանդական ծագում ։ Քրիսը հիմնականում մեծացել է Սան Ֆրանցիսկոյում, բացառությամբ 1988-ից 1992 թվականներին, երբ ընտանիքը բնակվում էր Հավայիի Հոնոլուլուում, որտեղ հայրը հիմնադրել է EastWest բանկը և զբաղեցրել նախագահի և գործադիր տնօրենի պաշտոնը ։
Երաժշտական և թատերական թրեյնինգ
Երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրությունը հայտնվել է դեռ վաղ մանկությունից, հինգ տարեկան հասակում սկսել է հաճախել ջութակի դասերի և հաջորդ 15 տարիներին ուսումնասիրել է դասական երաժշտություն ։ Քրիսը ինքնուրույն սովորել է նվագել այլ գործիքներ, այդ թվում կիթառ, ֆորտեպիանո, մանդոլինա, շրթհարմոն և թմբուկ ։ Ավագ դպրոցում խորացել է երաժշտության մեջ՝ զբաղեցնելով դպրոցական երգչախմբի կոնցերտմեյսթերի պաշտոնը, եղել է սեփական խմբի առաջնորդը և իր հասկակիցները քվեարկել են նրա օգտին «ամենայն հավանականությամբ Գրեմմի մրցանակի արժանանալու համար» ։ 15 տարեկանում սկսել է զբաղվել երաժշտական ստեղծագործությունների ուսումնասիրմամբ և գրել է իր առաջին երգը, որն ավելի ուշ օգտագործել է որպես 2009 թվականին թողարկված իր առաջին EP Human ալբոմի առաջատար սինգլ ։
Հետաքրքրություն է հայտնել կատարողական արվեստների նկատմամբ։ 10 տարեկան հասակում ընդունվել է Ամերիկյան կոնսերվատրիայի թատրոն («Երիտասարդ կոնսերվատորիա» նախագիծ), որտեղ ուսումնասիրել է թատերական ներկայացումներ իր կազմավորման ողջ ընթացքում ։ Սուրբ Իգնատիոսի անվան քոլեջում եղել է թատերական արվեստների նախագծի անդամ և ելույթ է ունեցել դասական պիեսներում, ներառյալ՝ «Երաժիշտը», «Աննա Ֆրանկի օրագիրը» և «Ջութակահարը տանիքին» ։ Ակտիվ է եղել որպես դերասան և ռեժիսոր Միչիգանի համալսարանի ուսանողական թատերական «Արվեստների նկուղ» կազմակերպությունում ։ 2008 թվականին մեկ կիսամյակ անցկացրել է արտասահմանում, որտեղ ուսումնասիրել է իտալական թատրոնը Արեցցոյի dell’Arte ակադեմիայում
Դեբյուտ
Թատրոնի բեմում իր առաջնաելույթը կատարել է տաս տարեկան հասակում՝ կատարելով Սեզարիոյի դերը «Ֆաննի» մյուզիքլում (1997), հետո Ռիչարդ Ռոդջերսի թատրոնում անցկացվող Սթիվեն Սոնհայդի հեղինակային «Ես լսո՞ւմ եմ վալս» (1998) մյուզիքլում կատարել է Մաուրոյի և «Զենքը ձեռքին երեխաներ» մյուզիքլում (1999) Բորգեարա Քոլհաունի դերերը   ։
Ողջ երիտասարդության ընթացքում հայտնվել է ամերիկյան թատերական կոնսերվատորիայում և խաղացել է «Սուրբ ծննդյան հեքիաթ», «Ամառային գիշերվա երազ» և «Վոյսեյի ժառանգությունը» պիեսներում ։ Միչիգանի համալսարանում ելույթ է ունեցել «Հպարտություն և նախապաշարմունք», «Մի քանի լավ տղաներ» և «Ինիշման կղզու անդամալույծը» բեմականացումներում։
Պավել Լյադով
Պավել Լյադով (Па́вел Фёдорович Ля́дов, ), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։
Դարեն Քրիս
StarKid Productions
2009 թվականին պատկերավոր արվեստների բաժնում բակալավրի աստիճան ստանալուց հետո, Միչիգանի համալսարանից ընկերների և համակուրսեցիների հետ հիմնել է «StarKid» թատերական ընկերությունը։ Այդ ընկերությունում նրա առավել նշանակալից դերերն ունեցել է «Շատ Փոթերային մյուզիքլ» «Շատ Փոթերային շարունակություն» և «Շատ Փոթերային տարի» մյուզիքլներում (Ջոան Ռոուլինգի վիպաշարի հիման վրա) ։ «Շատ Փոթերային մյուզիքլի» երաժշտությունը և տեքստերը գրել է Էյ Ջեյ Հոլմսի հետ, իսկ «Ես և իմ առնանդամը»՝ Էյ Ջեյ Հոլմսի և Կառլոս Վալդեսի հետ։ Միայնակ գրել է սիքվելի՝ «Շատ Փոթերային մյուզիքլի» և «Աստղանավի» երաժշտությունը և տեքստը    ։
Տոռե դի Սանտա Մարիա
Տոռե դի Սանտա Մարիա (Torre di Santa Maria), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Սոնդրիո գավառում ։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալերի կազմում է 891 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 20 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 45 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 23020, հեռախոսային կոդ՝ 0342:
Պավել Լյադով
Կենսագրություն
1958 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանը։ Տիրապետել է ռումիներենին և գերմաներենին։
Տոռե դի Սանտա Մարիա
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Պավել Լյադով
Կենսագրություն
1961 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։
Տոռե դի Սանտա Մարիա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Լոմբարդիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պավել Լյադով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Հարրի Փոթերը և Անիծված երեխան
«Հարրի Փոթերը և անիծված երեխան» (Harry Potter and the Cursed Child), պիես, որը բաղկացած է երկու մասից (չորս գործողություն)։ Պիեսի պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի հուլիսի 30-ին, Լոնդոնի Palace թատրոնում։ Հարրի Փոթերի վիպաշարի ութերորդ մասն է ։ Հեղինակներն են գրող և սցենարիստ Ջեք Թորնը, ռեժիսոր Ջոն Թիֆանին և Ջոան Ռոուլինգը։ «Հարրի Փոթերը և անիծված երեխան» գիրքը ԱՄՆ-ում և Կանադայում լույս տեսնելու առաջիկա երկու օրերում վաճառվել է ավելի քան 2 միլիոն օրինակով ։ Նույն ժամանակահատվածում Միացյալ Թագավորությունում վաճառվել է 847,885 օրինակով։
Սյուժե
19 տարի է անցել «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները»-ում նկարագրված դեպքերից։ Հարրի Փոթերը և իր կինը՝ Ջինի Ուիզլին հանդիպում են Ռոնի և Հերմայոնիի հետ Քինգս-Քրոսում։ Նրանք իրենց երեխաներին Հոգվարթս էին ուղարկում։ Գնացքում Հարրիի փոքր որդին՝ Ալբուս Սևերուս Փոթերը, ով ծանր էր տանում այն հանգամանքը, որ ինքը հայտնի կախարդի որդին է, ծանոթանում և սկսում է ընկերություն անել իր ապագա համադասարանցի Սքորպիուս Մալֆոյի հետ։ Ալբուսը և Սքորպուսը դառնում են Սլիզերինի ուսանողները։ Անցնում է երեք տարի, որի ընթացքում Ալբուսը տառապում է ուրիշ ուսանողների անցանկալի ուշադրություններից և իր հայտնի հոր հետ համեմատություններից։ Սքորպիուսը, ով անվստահ տղա է, տառապում է այն ծաղրանքներից, ըստ որի նա հանդիսանում է Դրակո Մալֆոյի տղան։