cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էվոլյուցիոնիզմի քննադատություն
Կրոնական էություն
Էվոլյուցիայի կրոնական էության մասին հայտարարությունները ճիշտ չեն, քանի որ կրոնը բնութագրվում է ոչ թե իր հետևորդների դոգմատիկ կամ ջերմ համոզմունքով, այլ անտեսանելիի, հոգևոր և գերբնականի հանդեպ հավատքով։ Էվոլյուցիայի հավատարմությունը հիմնված չէ դոգմայի կամ հավատքի վրա։
Նմանապես, կրեացիոնիստներն առարկում են էվոլյուցիան՝ ասելով, որ այն աթեիստական ​​է, կամ որ էվոլյուցիան «աթեիզմի կրոնի» մի մասն է։ Երբեմն նրանք նույնիսկ փորձում են գիտությունը ներկայացնել որպես «աթեիստական ​​կրոնի գիտություն»։
ԱՄՆ դատարանը մերժեց նաև այս փաստարկները. եթե նույնիսկ քննարկման շրջանակներում էվոլյուցիան կրոն կամ կրոնական դոգմա լինի, արժե դադարեցնել էվոլյուցիայի ուսուցումը և դրան հակադրվող այլ կրոն չներկայացնել։ Այնուամենայնիվ, նախադեպային իրավունքը և, հավանաբար, նաև ողջամտությունը հստակ ցույց են տվել, որ էվոլյուցիան կրոն չէ, և դրա ուսմունքը չի խախտում Հիմնադրման դրույթը ։
Անկեղծելիություն
Նշվել են նաև էվոլյուցիայի կեղծման բազմաթիվ այլ եղանակներ, ինչպես օրինակ Հալդեյնի առաջարկած նախաքեմբրյան ճագարը։ Այն փաստը, որ մարդիկ ունեն մեկ զույգ քրոմոսոմ ավելի քիչ, քան մեծ կապիկները, վկայում է քրոմոսոմների միաձուլման կամ ընդհանուր նախահայրի մեջ պառակտման ստուգելի վարկածի մասին։ Միաձուլման վարկածը հաստատվեց 2005 թվականին, երբ պարզվեց, որ մարդու երկրորդ քրոմոսոմը համապատասխանում է երկու քրոմոսոմների միաձուլմանը, որոնք առանձնացված են մնացել այլ պրիմատներում ։
Ապացույցների խնդիրների առկայությունը գիտության մեջ
Ապացույցների խնդրի առկայությունը գիտության մեջ հայտնի փաստ է։ Դա պայմանավորված է թե՛ նրանով, որ հստակ ապացույցները հնարավոր են միայն ճշգրիտ գիտություններում, և թե՛ նրանով, որ փաստերը կարող են տարբեր կերպ մեկնաբանվել որոշակի տեսության շրջանակներում։ «Ճշմարիտ» այն տեսությունն է, որն առավելագույնս ամբողջությամբ ծածկում է գոյություն ունեցող փաստերը, քանի դեռ մեկ այլ տեսություն չի ընդգրկում ավելի շատ փաստեր։ Հարկ է նշել, որ այս դեպքում հին տեսությունը չի դադարում գոյություն ունենալ, այլ դառնում է նորի մաս։ Այսպիսով, Դարվինի տեսության շրջանակներում որոշ չլուծված հարցեր բացատրվել են նեոդարվինիզմում, իսկ դարվինիզմի և նեոդարվինիզմի շրջանակներում չլուծված հարցեր՝ էվոլյուցիայի սինթետիկ տեսության շրջանակներում։
Դիտարկման անհնարինություն
Ի պատասխան՝ կրեացիոնիստները սովորաբար ասում են, որ նման գործընթացները ցույց են տալիս միայն միկրոէվոլյուցիան, բայց չեն կարող ցույց տալ մակրոէվոլյուցիան։ Միկրոէվոլյուցիայի գոյությունը չի հերքվում կրեացիոնիստների կողմից, և դա հեշտությամբ հաստատվում է տարբեր շների ցեղատեսակների օրինակով։ Բայց եթե դիմենք մակրոէվոլյուցիայի կենսաբանական սահմանմանը, ապա միկրոէվոլյուցիան և մակրոէվոլյուցիան կարելի է դիտարկել։ Օրինակ, տեսակավորումը ուղղակիորեն նկատվել է բազմաթիվ անգամներ՝ չնայած հակառակի մասին տարածված սխալ պատկերացումներին։ Բացի այդ, ժամանակակից STE-ն որևէ տարբերակում չի դնում մակրոէվոլյուցիայի և միկրոէվոլյուցիայի միջև՝ մեկը դիտարկելով որպես մյուսի շարունակություն, միայն ավելի մեծ մասշտաբով։ Դրա օրինակն է օղակի տեսարանները։
Ապացույցների անկայունություն
Առարկությունների առնչվող տեսակն այն է, որ էվոլյուցիան իբր հիմնված է թերի ապացույցների վրա և, հետևաբար, չունի ամուր փաստացի հիմք։ Քննադատները սովորաբար պնդում են, որ շատ կեղծ և շինծու ապացույցներ են օգտագործվում էվոլյուցիան աջակցելու համար։ Նշվում է նաև, որ որոշ ապացույցներ հետագայում մերժվել են կամ կասկածի տակ են դրվել։
Նմանապես, հակաէվոլյուցիոն փաստարկները վերլուծում են էվոլյուցիոն մտքի զարգացումը և ընդհանրապես գիտության պատմությունը։ Կրեացիոնիստները նշում են, որ նախկինում գիտական ​​հեղափոխությունները հերքել են այն տեսությունները, որոնք նախկինում համարվում էին անսասան։ Այսպիսով, ենթադրվում է, որ էվոլյուցիայի ներկայիս տեսությունը կհրաժարվի նման հեղափոխությունից, քանի որ «տեսությունը ճգնաժամի մեջ» այս կամ այն ​​պատճառով ։
Էվոլյուցիայի քննադատները մատնանշում են անցյալում առկա կեղծ կեղծիքները, ինչպիսին է Փիլտդաուն մարդը։ Ելնելով դրանից՝ պնդում են, որ քանի որ գիտնականները նախկինում խաբվել են, ապա էվոլյուցիայի ժամանակակից ապացույցները կարող են լինել խարդախ կամ սխալ։ Էվոլյուցիոն ապացույցների մեծ մասը տարիների ընթացքում խարդախություն է անվանվել։ Դրանցից են՝ Archeopteryx-ը, կեչու ցեցի մելանիզմը և Դարվինյան ցիցերը։ Հետագայում խարդախության մասին բոլոր նման մեղադրանքները հերքվեցին ։.
Նաև պնդում են, որ էվոլյուցիայի որոշ ապացույցներ, որոնք դրան աջակցում էին անցյալում, այժմ համարվում են ապացույցների հետ անհամատեղելի։ Օրինակ, Էռնստ Հեկելի սաղմերի համեմատական ​​գծագրերը, որոնք օգտագործվում են բիոգենետիկ օրենքը («ontogeny recapitulates phylogenesis») պատկերացնելու համար, ոչ միայն սխալ էին, այլ ակնհայտորեն կեղծ ։
Խելացի դիզայնի կողմնակից Ջոնաթան Ուելսը քննադատում է կենսաբանության դասագրքերը՝ պնդելով, որ նման ապացույցները դեռևս հրապարակվում են դրանցում, նույնիսկ այն բանից հետո, երբ դրանք անտեսվել են։ Ի պատասխան՝ Գիտության կրթության ազգային կենտրոնը նշում է, որ Ուելսի կողմից վերանայված դասագրքերից ոչ մեկը չի օգտագործում այս նկարազարդումները որպես ապացույց, Հեկելի գծագրերը ներկայացված են պատմական համատեքստում՝ քննարկելով, թե ինչու են դրանք սխալ, և ճշգրիտ ժամանակակից նկարներ և լուսանկարներ, որոնք օգտագործվում են դասագրքերում։, սխալ են ներկայացնում Ուելսը։
Էվոլյուցիոնիստների ենթադրյալ սխալի մեկ այլ հանրաճանաչ օրինակ է մնացորդային օրգանները։ Կրեացիոնիստները կարծում են, որ վեստիգիալ օրգանները «օրգաններ են, որոնք ենթադրաբար կենդանու մեջ ոչ մի ֆունկցիա չեն կատարում»։ Ուստի, երբ գիտնականներն ապացուցում են մեկ այլ տարրական օրգանի օգտակարությունը, սա ներկայացվում է որպես էվոլյուցիայի տեսության սխալ։ Իրականում, տարրական օրգանները կառուցվածքներ են, որոնք փոքրացված են և ունեն ավելի քիչ հնարավորություններ՝ համեմատած այլ օրգանիզմների համապատասխան կառուցվածքների հետ։ Թեև վեստիգիալ շատ օրգաններ լիովին անգործունակ են, ֆունկցիայի բացակայությունը պարտադիր պայման չէ վեստիգիայի համար։ Այսպիսով, Դարվինը, որպես տարրական օրգանի օրինակ, բերել է թռիչքի համար ոչ պիտանի, բայց ոչ անպետք ջայլամի թևը։
Անվստահելի կամ անհամապատասխան ապացույցներ
Կրեացիոնիստները պնդում են, որ որոշ տեսակի ապացույցներ չեն տրամադրում հուսալի տեղեկատվություն անցյալի մասին։ Օրինակ, նրանք պնդում են, որ ռադիոիզոտոպների թվագրման մեթոդները, որոնք հիմնված են որոշ իզոտոպների մշտական ​​կիսամյակի վրա, կարող են լինել ոչ ճշգրիտ և տալ անվստահելի արդյունքներ։ Հատկապես հաճախ քննադատվում է ռադիոածխածնային վերլուծությունը՝ հիմնված ուսումնասիրված նյութերում կայուն ածխածնի իզոտոպների պարունակությունը 14C ռադիոակտիվ իզոտոպի քանակի հետ համեմատելու վրա։
Ենթադրվում է, որ ռադիոիզոտոպների թվագրումը կախված է մի շարք չհիմնավորված ենթադրություններից, ինչպիսիք են միանմանության սկզբունքը, իզոտոպների քայքայման հաստատուն արագությունը և մթնոլորտում ածխածնի 14-ի ձևավորման հաստատուն արագությունը։ Այս փաստարկները հերքվում են գիտնականների կողմից, քանի որ անկախ մեթոդները հաստատել են ռադիոիզոտոպային մեթոդի ճշգրտությունը, և այդ դրույթներից մի քանիսը կատարելագործվել են մեթոդի մշակման ընթացքում։ Բացի այդ, բացի ածխածնի իզոտոպներից, կան մի շարք այլ իզոտոպային տարրեր, որոնք ճշգրտում և ուղղում են վերլուծության արդյունքները ։
Փաստարկվում է նաև, որ բրածոների մեջ չափազանց շատ «դատարկ կետեր» կան, որ բրածոներն օգտագործվում են որպես փոխադարձ երաշխիք, կամ որոշ բրածոներ «տեղը չեն»։ Ժամանակակից երկրաբանությունը բացատրում է բրածոների անոմալիաների ծագումը
Հասարակության մեջ ճանաչվածության աստիճանը
Համաձայն Հասարակական կարծիքի ուսումնասիրման համառուսաստանյան կենտրոնի (VTsIOM) կողմից 2011 թվականին անցկացված հարցման՝ ռուսների 17%-ը չի հավատում, որ այսօրվա մարդիկ զարգացել են վաղ մարդկային տեսակներից։ Համաձայն Ամերիկյան ազգային գիտական ​​հիմնադրամի 2003 թվականի տվյալների՝ ռուսների 44%-ը համաձայն է թեզի հետ՝ «Ըստ ժամանակակից պատկերացումների՝ մարդիկ առաջացել են ավելի վաղ կենդանիների տեսակներից»։ .
Հղումներ
Կատեգորիա:Կենսաբանական էվոլյուցիա
Մառա Կարֆանիա
Մարիա Ռոզարիա (Մառա) Կարֆանիա (Maria Rosaria (Mara) Carfagna, ), իտալացի քաղաքական գործիչ, նախկինում ֆոտոմոդել և հեռուստահաղորդավար, հավասար հնարավորությունների հարցերով նախարար 4-րդ կառավարությունում։ 2006 թվականին ընտրվել է Իտալիայի պատգամավորների պալատում՝ «Առա՛ջ, Իտալիա», 2008 մայիսի 8-ին մտել է Սիլվիո Բերլուսկոնիի կառավարության կազմի մեջ։ Իտալիայի հարավի գործերի և շրջանների զարգացման գծով նախարար է (2021 թվականից)։
Կենսագրություն
1997 թվականին Մառա Կարֆանիան մասնակցել է Միսս Իտալիա գեղեցկության մրցույթին և զբաղեցրել է վեցերորդ տեղը ։ Նա 2001 թվականին ավարտել է Սալերնո համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը ։ 2000-ական թվականների սկզբին Կարֆանիան սկսել է աշխատել Mediaset մեդիա ընկերության (որի հիմնադիրը և սեփականատերերից մեկը Սիլվիո Բերլուսկոնին է) մի քանի հեռուստանախագծերում։ Զուգահեռ շարունակել է ֆոտոմոդելի կարիերան, այդ թվում՝ Maxim ամսագրի համար թոփլես նկարահանվել։
2006 թվականին Կարֆանիան ընտրվել է Իտալիայի պատգամավորների պալատում «Առա՛ջ, Իտալիա» կուսակցության կողմից, 2008 թվականին վերընտրվել է ։ 2007 թվականի հունվարին Բերլուսկոնին անհաջող կատակել է, որ մեծ հաճույքով կամուսնանար Կարֆանիայի հետ, եթե ամուսնացած չլիներ։ Բերլուսկոնիի կինը՝ Վերոնիկա Լարիոն, իտալական մամուլի միջոցով պահանջել է ամուսնուց ներողություն խնդրել, որը, վերջին հաշվով, նա հայտնել է ։
2008 թվականի մայիսի 8-ին Սիլվիո Բերլուսկոնին իր ձևավորած կառավարությունում Կարֆանիային նշանակել է հավասար հնարավորությունների հարցերով նախարար, նա դարձել է չորս կին նախարարներից մեկը Բերլուսկոնիի չորրորդ գրասենյակում ։ Նախարար նշանակվելուց կարճ ժամանակ անց Կարֆանիան քննադատության է ենթարկվել սեռական փոքրամասնությունների իրավունքների համար պայքարողների կողմից, երբ թույլ չի տվել նույն տարվա հունիսին գեյ-շքերթի անցկացումը, քանի որ չէր կարծում, որ գեյերը խտրականության են ենթարկվում ։ Նրա առաջին խոշոր նախաձեռնությունը փողոցային մարմնավաճառությունը քրեականացնող օրենքն է։
2021 թվականի փետրվարի 13-ին երդում է տվել Դրագիի կառավարությանը, որտեղ նա առանց պորտֆելի նախարար է նշանակվել Իտալիայի հարավի գործերի և շրջանների զարգացման գծով ։
Պեսչանոե (այլ կիրառումներ)
Պեսչանոե, կարող է վերաբերել՝
Բորիս Պրիմերով
Կենսագրություն
Բորիս Պրիմերովը ծնվել է Ռոստովի մարզի Մատվեև Կուրգան գյուղում։ Հայրը եղել է Դոնի կազակ, սովորել է կադետական կորպուսում, Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո դարձել է Կարմիր բանակի սպա, հետագայում հեռացվել է կուսակցությունից և արտաքսվել։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։ Պատերազմի ավարտից հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Մեչետինսկայա գյուղ, որտեղ Բորիսի հայրն աշխատանք է գտել կոլխոզում։
Պրիմերովի առաջին հրապարակումները տպագրվել են Ռոստովի Դոնում։ 1960-ականների կեսերին նա մեկնել է Մոսկվա և ընդունվել Գրականության ինստիտուտ երկրորդ փորձից։ 1968 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ։ 1971 թվականին ավարտել է ինստիտուտը։
Հեղինակ է քնարական հավաքածուների «Синевой разбуженное слово» (1964 թ.), «Դադրող անձրև» (1967 թ.), «Տարվա կարմրություն» (1971 թ.), «Գարնանային հյուր», «Միայնակ հարազատ երկնքի հետ» (երկուսն էլ 1972 թ.), «Талая заря» (1974 թ.) :
Ամուսնացած է եղել Նադեժդա Վասիլևնա Կոնդակովայի հետ։
1992 թվականից հետո նա միացել է Ելցինյան ընդդիմությանը, մասնակցել հանրահավաքներին և երթերին։ 1993 թվականին Ելցինյան հեղաշրջման ժամանակ եղել է Ռուսաստանի խորհրդարանի պաշտպաններից։
1995 թվականի մայիսի 5-ին ինքնասպանություն է գործել՝ իրեն կախելով Պերեդելկինոյի իր տանը՝ թողնելով գրություն. «Երեք ճանապարհներ ունի Ռուսաստանը. ես ընտրում եմ մահը։ Յուլիա Վլադիմիրովնա Դրունինան ինձ կանչել է ... Տհաճ է դավաճանների հետ ապրելը՝ Լուժկովի և Ելցինի... Սթափվի՛ր, ազգ ... նման բան չի եղել ու չի լինի աշխարհում»։
Բորիս Պրիմերովը թաղված է Պերեդելկինոյի գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Պերեդելկինոյի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Մոհիտո
Մոհիտո, Կուբայի ավանդական սոդայաջրով վիսկի։
Ավանդական մոհիտոն կոկտեյլ է, որը բաղկացած է 5 բաղադրիչներից՝ սպիտակ ռոմ, շաքարավազ, կիտրոնի հյութ, հանքային ջուր և դաղձ ։ Քաղցրության, ցիտրուսի և դաղձի միակցությունը լրացնում է ռոմը և մոհիտոյին դարձնում հայտնի ամառային ըմպելիք  ։
Մոհիտոն պատրաստելու համար անհրաժեշտ է թարմ լայմի հյութը ավելացնել շաքարավազի և դաղձի տերևների վրա։ Խառնուրդը պետք է թեթև խառնել տրորիչով։ Դաղձի տերևները պետք է տրորել այնպես, որ նրանից եթերային յուղը դուրս գա, սակայն չպետք է ջարդել տերևները ։ Այնուհետև ավելացվում է ռոմը, և խառնուրդը թեթևակի խառնվում է, շաքարավազը լուծվում է, դաղձի տերևները վեր են բարձրանում՝ գեղեցիկ տեսք ապահովելով։ Վերջում ըմպելիքին ավելացնում են ջարդած սառույց և հանքային ջուր։ Դաղձի տերևները և լայմի կտորներն օգտագործվում են բաժակը ձևավորելու համար։
Պատմություն
Կուբայի մայրաքաղաք Հավանան մոհիտոյի ծննդավայրն է, չնայած որ այս դասական կոկտեյլի ճշգրիտ ծագումը վիճաբանությունների առարկա է հանդիսանում։ Մի պատմության մեջ Մոհիտոն նմանեցվում է 16-րդ դարի Ֆրենսիս Դրեյքի El Draque խմիչքին։ 1586 թվականին դեպի Կարթագեն իր հաջողակ ճանապարհորդությունից հետո Դրեյքի նավերը գնում էին Հավանա, նավի վրա կար լնդախտի համաճարակ։ Հայտնի էր, որ Հարավային Ամերիկայի տեղացի հնդկացիները ունեին դեղամիջոցներ արևադարձային տարբեր հիվանդություների համար, այնպես որ նավի անձնակազմը նավարկեց դեպի Կուբա և հետ վերադարձավ արդյունավետ դեղամիջոցներով։ Բաղադրիչները aguardiente de caña (թարգմանվում է եփած ջուր, ռոմը պատրաստվում է շաքարավազից) խառնվում է արևադարձային բաղադրիչներով. լայմ, շաքարաջուր և անանուխ։ Կիտրոնի հյութը օգնում է ցրտահարության և դիզենտերիայի դեմ, և ռոմը շուտով ընդարձակորեն օգտագործվեց Բրիտանիայում (սկսած 1650 թվականից)։ Որոշ պատմիչներ վկայում  են որ աֆրիկացի ստրուկները 19-րդ դարում աշխատում էին Կուբաի շաքարավազի դաշտերում և պատրաստում էին կոկտեյլ։ Գուառապո՝ շաքարավազի հյութ էր հիճախ  օգտագործվում Մոհիտոյում, որը հայտնի խմիչք էր նրանց համար, ովքեր այդպես են անվանել խմիչքը։ Այն երբեք իր մեջ չէր պարունակում կիտրոնի հյութ։
Կան մի քանի վարկածներ Մոհիտոի իսկական անվան մասին։ Վարկածներից մեկն ասում է, որ անունը ծագել է Մոջո անունից․ կուբայական համեմունքներ, որոնք պատրաստված են կիտրոնից և օգտագործվում են ալյուրից պատրաստված աղանդերներում։ Մյուս վարկածն այն մասին է, որ Մոհիտոյի անունը մոջադիտո անունից է (իտալերեն՝ քիչ խոնավ)։ Կանարյան կղզիներից ներգաղթի հսկայական ազդեցության շնորհիվ այս տերմինը հավանաբար առաջացել է մոջո անունից, որը ընդունվել է Կուբայում որպես ցիտրուսային համեմունք։
Մոհիտոն հաճախ ներկայացվում է որպես գրող Էռնեստ Հեմինգուեյի սիրելի ըմպելիք։ Հաճախ ասվում էր, որ Էռնեստ Հեմինգուեյը La bodeguita del Medio կոչվող բարը հայտնի էր դարձրել, երբ նա դարձավ այդ բարի կանոնավոր հաճախորդներից մեկը և բարի պատի վրա գրեց «Իմ մոհիտոն լա Բոդեգուտայում է, իմ դայկիրին՝ Էլ Ֆլորիդայում» ("My mojito in La Bodeguita, My daiquiri in El Floridita"): Այս մակագիրը ձեռագիր գրված և ստորագրված է` չնայած Հեմիգուեյի կենսագիրների կասկածամիտ արտահայտությանը մոհիտոի նկատմամբ նրա ճաշակին։ La Bodeguita del Medio-ն ավելի հայտնի է իր ուտելիքներով, քան խմիչքներով։
Ըստ Միջազգային շուկայի ուսումնասիրություն (International Market Research) կազմակերպության՝ 2016 թվականին մոհիտոն Բրիտանիայում և Ֆրանսիայում ամենահայտնի կոիկտեյլն է եղել։
Տարատեսակներ
Հավանայում շատ հյուրանոցներ ավելացնում են կծու համեմումքներ, որպեսզի քաղցրությունը վերացնեն. միչդեռ շաքարի փոշին ավելի լավ խառնվում է անանուխի տերևների հետ, քան թե սովորական շաքարավազը, և շատ հաստատություներ օգտագործում են օշարակ, որպեսզի վերահսկեն քաղցրության աստիճանը։ Այսօր Հավանայի շատ բարեր ավելի հաճախ օգտագործում են կիտրոնի հյութ, քան թարմ կիտրոն։ Վարդի մոհիտոն մոհիտոյի տեսակ է, որը պարունակում է վարդի թերթիկների նրբահամ բույր, Lanique կոչվող վարդի յուղից պատրաստված 39 տոկոսանոց լիկյորն առաջին անգամ ստեղծվել է Մեծ Բրիտանիայի Մանչեստր քաղաքում գտնվող Albert's Schloss բարում։ Մոհիտոն առանց ալկոհոլի անվանվում է Վիրջին մոհիտո կամ Նոջիտո. Քոջիտոն ունի կոկոսի բույր՝ իր բաղադրության մեջ կոկոսի համով ռոմ պարունակելու շնորհիվ։ South Side կոչվող կոկտեյլը պատրաստվում է ջինով, այլ ոչ թե ռոմով։ South Side Fizz-ին ավելացվում է գազավորված ջուր։ Կեխտոտ մոհիտոն պարունակում է ոսկե ռոմ՝ սպիտակ ռոմի փոխարեն, ավելացվում է հում շաքարավազի հետ կամ դեմերարա։ Դեմերարան բաց շականակագույն, մասամբ զտած շաքարավազ է։ Սա մոհիտոյին տալիս է կարամելային համ։
Մեքսիկայում տեկիլա արտադրող Don Julio ընկերությունն առաջարկում է «Mojito Blanco»-ն, որտեղ ռոմը պարզապես փոխարինված է տեկիլայով։
Պերուում կան մոհիտոի տարբեր տեսակներ, որոնց պատրաստման ընթացքում ավելացվում են մրգեր, օրինակ՝ թուրինջը․ դրանից պատրաստված մոհիտոն կոչվում է "Mojito de toronja", կամ օրինակ՝ մարակույա, որից պատրաստված մոհիտոն կոչվում է "Mojito de maracuya"։ Որոշ ռեստորաններում մատուցվող այտ մոհիտոյում ավելացնում են այլ բաղադրիչներ, որոնք օրիգինալ համ են հաղորդում։ Մոհիտոյի մեջ օգտագործվում են նաև այլ մրգեր. տանձ, ազնվամորի, նարինջ։ Նման մրգերը կարող են նաև օգտագործվել այլ մրգերի փոխարեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ըմպելիքներ Կատեգորիա:Ալկոհոլային խմիչքներ Կատեգորիա:Թունդ ալկոհոլային խմիչքներ
Կանգռու (գյուղական ավան, Կիիլի շրջան)
Կանգռու (Kangru), գյուղական ավան Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կիիլի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղական ավանում բնակվում էր 801 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կիիլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղական ավաններ
Եկատերինա Ստարշովա
Եկատերինա Իգորևնա Ստարշովա (), թատրոնի և կինոյի ռուս դերասանուհի։ Առավել հայտնի է «Հայրիկի դուստրերը» հեռուստասերիալում Կոճակի դերում։
Կենսագրություն
Եկատերինա Ստարշովան ծնվել է Մոսկվայում, գեղասահորդներ Ելենա Միխայլովսկայայի և Իգոր Ստարշովի ընտանիքում։ 2007 թվականին նրան հաստատել են «Հայրիկի դուստրերը» հեռուստասերիալի Կոճակի (Պոլինա Վասնեցովա) դերում։ 2008 թվականի սեպտեմբերի 1-ին գնացել է առաջին դասարան ։ Նկարահանվել է «Ֆրուտո Նյանյա», « Կինդեր սյուրպրիզ », «Արքայադուստր» մանկական կոսմետիկայի, «Պիկովիտ» վիտամինների և «Գետաձի» խաղալիքների հիպերմարկետի գովազդային հոլովակներում։
Արհեստավարժ գեղասահորդ է ։ Մասնակցել է Փարիզում սառույցի վրա պարերի միջազգային շոուին և զբաղեցրել 2-րդ տեղը։
Մասնակցել է 2016 թվականի հունվարին կազմակերպված «Պարեր աստղերի հետ» շոուին Վլադիսլավ Կոժևնիկովի հետ զուգապարով ։
2019 թվականին ընդունվել է Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան Մոսկվայի պետական համալսարանի ֆունդամենտալ բժշկության ֆակուլտետ ։
Անձնական կյանք
2017 թվականի հուլիսի 3-ին Instagram սոցիալական կայքում մի երիտասարդի հետ լուսանկար է հրապարակել՝ մեկնաբանելով այն. «Երբ ցանկացա հիշողությանս մեջ դրոշմել, թե ինչպես եմ նայում ընկերոջս…», սակայն նույն թվականի օգոստոսի 16-ին հարցազրույցում հայտարարել է, որ ինքն ունեցել է ընկեր, բայց մտերիմ շփումից հետո բավականին արագ բաժանվել են, և նա այժմ զբաղված է միայն աշխատանքով ։
2018 թվականի դեկտեմբերի 19- ին Cosmopolitan-ին տված հարցազրույցում խոստովանել է, որ հանդիպում է Վասիլի անունով մի երիտասարդի հետ, ում հետ ծանոթացել է սահադաշտում։ Ստարշովայի խոսքով՝ ինքը մանկուց է ծանոթ եղել Վասիլիին, սակայն իրական զգացմունքները ծնվել են միայն հիմա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ
Գաբրիել Մարգարյան
Գաբրիել Մովսեսի Մարգարյան, հայ մանկաբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1956): Հայաստանում առաջինն է կատարել տրոպիկական հիվանդություններով պայմանավորված սակավարյունությամբ հիվանդ երեխաների արյան փոխներարկում ։
Կենսագրություն
Գաբրիել Մարգարյանը ծնվել է 1901 թվականին Մարգարա (այժմ՝ ՀՀ Արմավիրի մարզում) գյուղում։ 1927 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1936-1941 թվականներին աշխատել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի մանկական հիվանդությունների կլինիկայում։ Հայրենական պատերազմի (1941-1945) տարիներին եղել է ռազմադաշտային հոսպիտալի ներքին հիվանդությունների բաժնի պետ, 1947-1956 թվականներին՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի մանկական հիվանդությունների ամբիոնի վարիչ ։ Եղել է Հայաստանի մանկաբույժների գիտական ընկերության նախագահ, առողջապահության նախարարության գլխավոր մանկաբույժ ։
Աշխատանքները վերաբերում են երեխաների մոտ կալա ազար (լեշմանիոզ) հիվանդության ուսումնասիրությանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկաբույժներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
(5412) Ռոու
(5412) Ռոու (Rou), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1973 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,444674 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9831 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9063 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1396,14 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,257853 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,41° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1973 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Ժուրավլյովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արմենակ Դարբինյան
Արմենակ Վաղարշակի Դարբինյան (ծնվ. 25 հուլիսի 1961 թ., գ. Սարուխան, Կամոյի շրջան), ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ կենտրոնական բանկի խորհրդի անդամ։
Աշխատանքային գործունեություն
Ամուսնացած է, ունի երեք որդի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ տնտեսագետներ Կատեգորիա:Հայ բանկիրներ Կատեգորիա:ՀՀ ԿԲ խորհրդի անդամներ Կատեգորիա:ՀՊՏՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտության դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ
Խաղային բարձակ
Խաղային բարձակը (խաղաբարձակ) կամ խաղային կցորդը էլեկտրոնային սարք է, որը նախատեսված է տեսախաղերի համար։ Այդպիսի սարքերի համար, ի տարբերություն անհատական համակարգիչներից, տեսախաղերի մեկնարկումը և աշխատեցումը հիմնական խնդիրն է։ Տնային խաղաբարձակները օգտագործում են հեռուստացույցը և համակարգչային ցուցադրիչը որպես ցուցադրման անկախ սարք։ Դյուրակիր (գրպանի) խաղային համակարգերը ունեն սեփական ներկառուցված ցուցադրող սարք (ոչինչին չեն կցվում), այդ իսկ պատճառով դրանց խաղային կցուրդ անվանելը փոքր-ինչ սխալ է։
Սկզբից խաղաբարձակները տարբերվում էին անհատական համակարգիչներից մի շարք կարեւոր հատկանիշերով։ Օրինակ, որպես հիմնական ցուցադրման սարք դրանք օգտագործում էին հեռուստացույցը, և չէին աջակցում անհատական համակարգիչների համար ստեղծած հիմնական արտաքին սարքերի մեծ մասը, ինչպիսիք են, օրինակ, մոդեմը և ստեղնաշարը։ Մինչեւ վերջերս գրեթե բոլոր վաճառվող խաղային բարձակները նախատեսված էին այլ բարձակների աջակցման բացակայության պայմաններով տարածվող սեփականատիրական խաղերը մեկնարկելու համար։ Որոշ բարձակների սխեմաները և ծրագրաշարը կարող են տարածվել, որպես բացառություն, ազատ լիցենզիայով։
Մեր օրերին դառնալով բազմադեր խաղային համակարգերի շուկա, խաղաբարձակների շուկան զարգացել է համեմատաբար պարզ էլեկտրոնային հեռուստատեսային խաղային համակարգերից, ինչպիսին է, օրինակ, Pong բարձակը։
Խաղային բարձակների սերունդները
Կան տարբեր սերունդների խաղային համակարգեր. ներկա պահին կա ութ սերունդ։ Ստորեւ թվարկված են սերունդների առավել հանրաճանաչ ներկայացուցիչները։
1 սերունդ
Տնային խաղային համակարգեր (1972—1980 թթ)։
2 սերունդ
Վաղ 8-բիթանոց բարձակներ՝ փամփուշտերի վրա խաղերով (1976—1992 թթ)։
3 սերունդ
8-բիթանոց խաղային համակարգերի ժամանակամիջոց (1983—2003 թթ)։
4 սերունդ
16-բիթանոց խաղաբարձակների ժամանակամիջոց (1987—2003 թթ)։
5 սերունդ
32- և 64-բիթանոց խաղային համակարգեր (1993—2006 թթ)։
6 սերունդ
1998—2003 թվականները
7 սերունդ
2004 թվականից մինչեւ այսօր
8 սերունդ
2011 թվականից մինչեւ այսօր
Ավանդական. Դյուրակիր.
Բարձակի կառուցվածքը
Սովորաբար խաղաբարձակը բաղկացած է մի քանի տարրերից.
Խաղային փամփուշտներ
Խաղային համակարգերի համար նախատեսված փամփուշտներն իրենից ներկայացնում են տպասալիկ, որը տեղադրված է պլաստմասե պատյանի մեջ։ Պատյանի մի կողմից գտնվում է բարձակին միանալու հարակցիչ։ Տպասալիկի վրա գտնվում է մշտական հիշողության սարքը, որի մեջ գրված է խաղը։ Շատ անգամ փամփուշտներում բացի մշտական հիշողության սարքի գտնվում են նաեւ այլ տարրեր, որոնք կարող են մեծացնել բարձակի հնարավորությունները, օրինակ՝ լրացուցիչ դիպվածամատչելի հիշողություն կամ համամշակիչ։
Խաղային փամփուշտները խաղային բարձակների համար եղել են տվյալների առաջին կրիչները և ամենատարածվածն ընդհուպ մինչեւ 1995 թվականը։
Քարտեր
Որոշ բարձակները, օրինակ «Sega Master System» և «PC Engine»-ն օգտագործում էին տարբեր տեսակի հիշաքարտեր՝ խաղերը պահպանելու համար։ Իրենից քարտերը ներկայացնում էին պարզեցված և փոքրացված փամփուշտ, որի մեջ անհնար էր տեղադրել որեւէ բաղադրամաս, բացի մշտական հիշողության սարքի։
Մագնիսական կրիչներ
Երկար ժամանակ կենցաղային համակարգիչները օգտագործում էին մագնիսական ժապավեններ և ճկուն սկավառակներ։ Գլխավորապես դրանց ժողովրդականությունը կայանում էր այն հնարավորության մեջ, որ կրիչի վրա կարելի էր գրել նոր տվյալներ, օգտագործելով նույն իսկ սարքը, որի վրա կրիչը կարդացվում էր։
Բարձակներում մագնիսական կրիչները հազվադեպ էին օգտագործվում։
Օպտիկական կրիչներ
Անցումն օպտիկական կրիչներին (սեղմասկավառակներին) սկսվեց 1990-ականների կեսերին։ Չնայած նրան, որ սկավառակներից բեռնումն ավելի երկար էր տեւում, քան փամփուշտներ օգտագործելիս, սկավառակները շատ ավելի էժան էր արտադրել և դրանց տարողությունն ավելի մեծ էր։ Սկավառակներ օգտագործող խաղաբարձակներից առաջիններից մեկը Amiga CD32 բարձակն էր, որը թողարկվել է 1993 թվականի սեպտեմբերին։ 21-րդ դարի սկզբին զանգվածային բարակների մեծ մասը օգտագործում էր օպտիկական կրիչներ. CD-ROM, DVD-ROM և այլն։
PlayStation Portable-ն օգտագործվում են համընդանուր մեդիա սկավառակներ (UMD)։
Համացանց
7-րդ սերնդի հիմնական երեք բարձակները (Xbox 360, PlayStation 3 և Wii) առաջարկում են խաղերը համացանցում տարածելու որեւէ տարբերակ։ Ծառայություններ՝ Microsoft Xbox Live (Xbox Live Arcade, Xbox Live Marketplace), Sony PlayStation Network (PSN), Nintendo Virtual Console, WiiWare։
Խորհրդային խաղային բարձակներ
Խորհրդային խաղաբարձակներն արտադրվում էին Ռուսաստանի և Բելառուսի տարածքում գտնվող գործարաններում 1980—1990 թվականներին «Էլեկտրոնիկա» խաղաշարում։ Արտադրվող բարձակների քանակը բավական չէր, ուստի խաղերը մեծ ժողովրդականություն էին վայելում և միանգամից եւեթ զգացվեց դրանց պակասությունը։ Խաղերի մեծ մասը այս կամ այն չափով կրկնում էին արտասահմանյան մշակումները, այդ իսկ պատճառով կարող էին հաջողություն ունենալ լոկ փակ սահմանների դեպքում։
ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո խորհրդային շուկան սկսեց արագորեն լցվել արտասահմանյան բարձակներով և դրանց կլոններով, որոնցից առաջինը դարձավ մատչելի գին ունեցող 8-բիթանոց «Dendy» (NES-ի չինական նմանակ) խաղաբարձակը։
Հեռուստատեսային խաղաբարձակներ
Խորհրդային առաջին խաղաբարձակ «Պալեստրա-02»-ն հիմնվում էր տրամաբանական մանրասխեմաների վրա։ 1978 թվականին լույս տեսավ խորհրդային առաջին միաբյուրեղ հեռուստախաղ «Տուրնիր»-ը, որը ստեղծվել էր արտասահմանյան ինտեգրալ մանրասխեմա «AY-3-8500»-ի հիման վրա։ Նույն տարի սկսվեց հայրենական ինտեգրալ մանրասխեմա «К145ИК17»-ի արտադրությունը, որը տարբերվում էր նախօրինակից խաղերը մեկ կոճակով հաջորդաբար ջոկելու համար ներկառուցված հաշվիչի առկայությամբ։ Դրա հիման վրա թողարկվեցին «Электроника Экси Видео 01» և «Электроника Экси Видео 02» (7 խաղ, լուսային ատրճանակով) խաղաբարձակները։ Բացի հեռուստացույցից, բարձակին միացվում էին երկու ձողղեկ և լուսային ատրճանակ։ Քիչ անց Օրջոնիկիձե քաղաքում սկսվեց «Электроника Видеоспорт» խաղնաբարձակների շարի արտադրությունը՝ նույնպես «К145ИК1»-ի հիման վրա։ «AY-3-8500» ԻՄՍ-ի հիման վրա ամենից տարածված խաղերն են թենիսը, հոկեյը, սկվոշը, մարզումը, հրաձգություն-1 և հրաձգություն-2։
Ծանոթագրություններ
<div class="references-small" id="cx364" style="" data-source="364" data-cx-state="source" data-cx-weight="288" contenteditable="true" data-cx-draft="true">
Գրականություն
Կատեգորիա:Համակարգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ
Իվանե Ա
Իվանե Ա Զաքարյան,, Զաքարյան տոհմի ներկայացուցիչ։ Հոր՝ Սարգիս Զաքարյանի մահից հետո վրաց արքայի օժանդակությամբ Զաքարե Զաքարյանը նշանակվել է գլխավոր զորքերի սպարապետ՝ ամիրսպասալար, իսկ Իվանեն՝ մսախուրթուխուցես ։ Զաքարե Բ Զաքարյանի մահից (1212 թվական) հետո Իվանե Զաքարյանը ստացել է ամիրսպասալարի, 1213 թվականին՝ 14-ամյա գահաժառանգ Գեորգի IV Լաշայի (Իվանե Ա-ն նրա դաստիարակն էր) գահ բարձրանալուց հետո` նաև աթաբեկի (թագավորահայր) պաշտոնները, դարձել է վրաց արքունիքի ամենաազդեցիկ դեմքերից մեկը։ Իվանե Զաքարյանի մահից (1227 թվական) հետո Զաքարյանների տոհմի ավագությունն անցել է Իվանեի որդուն՝ Ավագ Զաքարյանին (ծննդյան թվականն անհայտ է – 1250 թվական), վերջինս ժառանգել է նաև աթաբեկի պաշտոնը։ Սակայն մոնղոլական տիրապետության հաստատումից հետո թուլացած Զաքարյանները տրոհվել են ֆեոդալական առանձին տների ։ Վրացական արքունիքում Զաքարյանները պահպանել են իրենց ազդեցությունը, շարունակել են վարել ամիրսպասալարի, արքունի մեծ վեզիրի, աթաբեկի պաշտոնները։ Զաքարյաններից վերջին ամիրսպասալար է հիշատակվում Զազան (1345–80 թվականներ)։ Այնուհետև մինչև XVIII դարը Զաքարյանների մասին հիշատակություններ չկան։ Զաքարե Բ Զաքարյանի ազատագրական կռիվներին մասնակցել է նաև Իվանեն, վերջինս Խլաթի պաշարման մարտական գործողություններում գերի է ընկել։ Զաքարեն եղբորը վերադարձնելու համար ստիպված է եղել դադարեցնել կռիվը Այյուբյան սուլթանական պետության հետ և հաշտության պայմանագիր կնքել նրանց հետ ։
Կենսագրական տեղեկություններ
Իվանեն ծնվել է Վրաստանում, ամիրսպասալար Սարգիս Զաքարյանի ընտանիքում։ Եղել է ընտանիքի միջնեկ զավակը։ Ունեցել է ավագ եղբայր՝ Զաքարեն և փոքր քույր՝ Նանա։ 1191 թվականին նշանակվել է Վրաստանի պետության մսախուրթուխուցես, 1212 թվականին՝ ավագ եղբոր՝ Զաքարե Բ-ի մահից հետո՝ հայ-վրացական բանակի ամիրսպասալար, 1213 թվականին՝ նաև Վրաստանի աթաբեկ ։ 1191 թվականին նշանակվել է Վրաստանի պետության մսախուրթուխուցես, 1212 թվականին՝ ավագ եղբոր՝ Զաքարե Բ-ի մահից հետո՝ Հայ-վրացական բանակի ամիրսպասալար, 1213 թվականին՝ նաև Վրաստանի աթաբեկ։
1190-1210 թվականներին զինակցել է ամիրսպասալար եղբորը՝ Զաքարե Բ-ին և մասնակցել Հայաստանի ազատագրական պատերազմներին։ Քսանամյա պատերազմների արդյունքում, եղբոր՝ Զաքարե Բ-ի հետ ազատագրել է Բագրատունյաց Հայաստանից առավել մեծ տարածք և դրա վրա ստեղծել բացարձակ ինքնուրույն, անկախ պետություն։ Ազատագրված տարածքներից ստացել է Աղստևը, Ձորագետը, Սևանա լճի ավազանը, Փառիսոսը, Բջնին, Դվինը։ Կայեն և Բջնի ամրոցներից հետո գահանիստ է դարձրել Դվին քաղաքը, որը դարձել է Զաքարյան պետության արևելյան վարչաքաղաքական կենտրոնը։ 1209 թվականին Խլաթի պաշարման ժամանակ անզգուշորեն գերի է ընկել և ազատվել փրկագնով՝ դստերը՝ Թամթային Խլաթի ամիրայի որդուն կնության տալու պայմանով ։ (Թամթան 1245 թվականին դարձել է Խլաթի կառավարիչ-թագավոր)։ Զաքարե Բ-ի մահից հետո փաստորեն դարձել է Հայաստանի միանձնյա տիրակալ և վրացական արքունիքի ամենաազդեցիկ դեմքը։ Դիվանագիտական ակտիվ քաղաքականություն է իրականացրել Հայաստանի մոտիկ ու հեռավոր հարևանների հետ՝ ապահովելով Հայաստանի անկախությունը։ 1219 թվականին ազատագրել է Սյունիքի Որոտան բերդը ։ 1225 թվականին Հայ-վրացական միացյալ բանակով Գառնի գյուղաքաղաքի մոտ ճակատամարտ է տվել Խորեզմի շահ Ջալալ ադ Դինի զորքերի դեմ և պարտվել։ Հովանավորել է գիտության և մշակույթի գործիչներին, կառուցել է աշխարհիկ ու հոգևոր շինություններ ։
Հետևելով Թամար թագուհու հորդորներին, Իվանեն դավանել է ուղղափառ եկեղեցուն (Վարդան Արեւելցին Կիլիկիա ուղարկած Զաքարե Բ-ի դեսպանագնացության մասին գրում է. <Բայց Իւանէ խաբեալ ի թագուհւոյն Թամարայ՝ տկարացաւ ի հաւատոյն> /էջ 182/), որի մասին պատմության մեջ կա մի հետաքրքիր դրվագ. Սելջուկյան սուլթանական պետության դեմ արշավանքների ժամանակ վրացի ուղղափառ հոգևորականները սպասավորում էին շարժական վրաց-եկեղեցուն։ Հայ-վրացական բանակի հրամանատար Զաքարե Զաքարյանը ցանկանում էր, որ հայոց եկեղեցու հետևորդ զինվորականներն իրենց հոգևոր կարիքների համար նույնպես նման շարժական եկեղեցի ունենան։ Այդ ցանկությունը հանդիպում է հայ հոգևորականության դիմադրությանը։ 1205 թվականին Լոռեի հոգևոր ժողովը մերժում է Զաքարե Զաքարյանի այս առաջարկը։ Վերջինս սպառնում է բռնություն գործադրել։ Վեճը կարգավորվում է Զաքարեի խոստովանահայր Մխիթար Գոշի միջամտությամբ, որն Անիում 1207 թվականին կրկին ժողովված հոգևորականությանը խորհուրդ է տալիս բավարարել Զաքարեի ցանկությունը.
Իվանե Զաքարյանը մահացել է 1227 թվականին, և թաղվել Ախթալայի Ս. Աստվածածին վանքում։
Կիրակոս Գանձակեցին իր «Հայոց Պատմությունում» հիշատակում է՝
Խոսքը Ախթալայի եկեղեցու մասին է։ Ըստ Գանձակեցու՝ նույն եկեղեցում է ամփոփված նաև Իվանե Ա-ի որդին՝ իշխան Ավագը (մահացել է 1250 թվականին, Բջնիում)։
Քաղաքական-ռազմական գործունեություն
Լինելով ազդեցիկ տոհմի ներկայացուցիչ և ունենալով նշանակալից և կարևոր դիրք արքունիքում, ի վիճակի է եղել վարելու հայանպաստ քաղաքականություն։ Եղբոր հետ միասին հաղթանակ է տարել Շամքորի ճակատամարտում, որով էլ սկսցել է Հայաստանի ազատագրական պայքարը ։ 1196 թվականին Զաքարե և Իվանե եղբայրները վերջնականապես ազատագրել են Ամբերդը, որը Իվանեի հովանավորությամբ հանձնվել է իր քաջությամբ ու անձնազոհությամբ աչքի ընկած Վաչե Վաչուտյանին, վերջինս այն դարձրել է իշխանանիստ ։ Այդ ժամանակաշրջանից Կամսարականների նախկին այս ամրոցը դարձել է Արարատյան կողմնակալության իշխանանիստ կենտրոնը։ Վաչե Վաչուտյանն ու իր որդի Քուրդն Ամբերդում վերականգնողական ու շինարարական հսկայական աշխատանքներ են կատարել։ Իվանեի հովանավորությամբ Ամբերդում իշանություն հաստատած Վաչե Ա Վաչուտյանը վարել է նաև շինարարական քաղաքականություն՝ կառուցելով Սանահինի վանքի Մեծ (բաց) գավիթը (1211 թվական), Կեչառիսի Սուրբ Նշան եկեղեցին (1213 թվական), Արա գյուղի իջևանատունը, Մակարավանքի գավիթը (1216 թվական), Հովհաննավանքի գմբեթավոր գավիթը ։
Դեռևս 1124 թվականից սկսած Անիի ազատագրական կռիվները անամփոփ էին մինչև Զաքարեի և Իվանեի քաղաքական դաշտում հայտնվելը։ Անին Զաքարյան իշխանների կողմից ազատագրվել է երեք անգամ, սակայն վրաց արքան ետ է վերադարձրել այն Շադդադյաններին՝ ապագայում կրկին ազատագրելու մտադրություններով։ Սակայն այս անգամ հերթը վրաց արքային չի հասել, Իվանեն և Զաքարեն 1199 թվականին արշավել են Անի և վերջնականապես գրավել հայերի համար ստրատեգիական նշանակության այդ քաղաքը։ Շադդադյանները հիմնահատակ հեռացել են Անիից․ քաղաքը վերադարձել է իր բնականոն կյանքին։ Թշնամուց մաքրվեել են նաև Արցախը, Սյունիքը և Արարատյան դաշտը։ Շարունակելով հաղթարշավը՝ 1201 թվականնին ազատագրվել է Բջնին, 1203 թվականին հայ-վրացական ուժերը արշավել են Դվին և ազատագրել այն։ 1206 թվականին ազատագրվել է Կարսը, ապա նաև Բասենն ու Բագրևանդը։ Շարունակելով հաղթարշավը հայկական ուժերը հասել են Մանազկերտ և Արճեշ։ 1209 թվականին հայ-վրացական ուժերը պաշարել են Վանա լճի ափին ընկած Խլաթը՝ Շահ Արմենների նստավայրը, սակայն հարձակվող ուժերը ստիպված էին կասեցնել Խլաթի ազատագրումը, քանի որ աթաբեկ Իվանեն պատահաբար ընկել էր որսափոսը և գերվել էր թշնամու կողմից։ Իվանեին ազատ արձակելու համար Զաքարեն ստիպված է եղել հանգիստ թողնել Խլաթում հաստատված Շահ Արմեններին, իսկ Իվանեն իր դստերը՝ Թամթային կնության է տվել Խլաթի ամիրայի որդուն՝ էմիրին ։
Իվանե աթաբեկը և նրա ժառանգները իշխում էին Գուգարքի մնացյալ հատվածում, Այրարատ նահանգի արևելյան մասում, Սևանի ամբողջ ավազանում և Սյունիքի հյուսիսարևելյան գավառներում։ Նրանց իշխանաիստ կենտրոններն էին նախ Բջնին, ապա՝ Դվինը։ Զաքարյանները, շնորհիվ Զաքարեի և Իվանեի ազատագրական գործունեության, կարողացան ստեղծել խոշոր և ինքնուրույն իշխանապետություններ։ Այն իր մեջ էր ընդգրկվում Շիրակը՝ Անի մայրաքաղաքով, Արարատյան դաշտը, Արաքս գետի միջին հոսանքը, Սևանի շրջակայքը։ Զաքարյանները այնքան էին տարածքային աճ գրանցել և հզորացել, որ ունեին կախյալ իշխանապետությունները. Հայաստանի հյուսիս-արևելքում՝ Տավուշում, Գարդմանում և Փառիսոսում ստեղծվել էր Զաքարյաններից կախվածության մեջ գտնվող Վահրամյան իշխանությունը, որի կենտրոնը Գագ ամրոցն էր։ Այս իշխանության հիմնադիրը Վահրամն էր՝ Սարգիս Զաքարյանի եղբայրը։ Զաքարյանների մի ճյուղն էլ հաստատվել էր Ջավախքում՝ Թմուկ բերդում։ Զաքարյանների ենթակա իշխանություններ հաստատվել են նաև Վայոց ձորում՝ Պռոշյանները, Արագածոտնում՝ Վաչուտյանները՝ Ամբերդ նստավայրով, Սյունիքում՝ Օրբելյանները, իսկ Արցախում գործում էր Հասան-Ջալալյանների ենթակա իշխանությունը։ 1210-1211 թվականների, վրաց-հայկական բանակը, անցնելով Արաքսը, ներխուժել է Ատրպատական և հասել մինչև Ղազվին։ Հաղթական արշավանքից վերադառնալով` 1212 թվականին Զաքարե Զաքարյանը կնքել է իր մահկանացուն և թաղվել Սանահինի վանքում։ Այդուհետ Վրաստանի վարած պատերազմները դադարեցվել են։ Զաքարեն վրաց արքունիքում թագավորից հետո ամենաբարձր դիրքն էր զբաղեցնում։ Զաքարեի եղբայր Իվանեն, էլ ավելի է ամրապնդել Զաքարյանների դիրքերը՝ Թամար թագուհուց ստանալով մինչ այդ վրաց արքունիքում գոյություն չունեցած աթաբեկի գործակալությունը։ Այսպիսով՝ նրա ձեռքում կենտրոնացան ոչ միայն հայկական բանակի հրամանատարությունն ու արքունի մեծ վեզիրի պաշտոնը, այլև գահաժառանգի դաստիարակությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաց ազնվականություն Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ ազնվականություն Կատեգորիա:Զաքարյաններ Կատեգորիա:Հայ հրամանատարներ
Ռալֆ Բակշի
Ռալֆ Բակշի, ամերիկացի անիմացիոն ռեժիսոր, սցենարիստ, «մեծահասակների» անիմացիայի և անիմացիայում ռոտոսկոպիայի տեխնոլոգիայի օգտագործման ռահվիրաներից մեկը։ Նա հայտնի է դարձել «Փոփ Ամերիկա», «Ֆրից կատվի արկածները», «Մատանիների տիրակալը», «Կրակ և սառույց» և «Կախարդներ» մուլտֆիլմերով։ Ռալֆ Բակշին իր աշխատանքի համար ստացել է մի քանի մրցանակներ, այդ թվում՝1980 թվականին «Ոսկե Գրիֆինը» և «Մատանիների տիրակալը» ֆիլմերի համար, իսկ 1988 թվականին՝ «Էննի» մրցանակ՝ անիմացիայի արվեստում նշանակալի ներդրման համար։ Բակշիի ֆիլմերը հազվադեպ են հաջողություններ ունեցել տոմսարկղերում, բայց ձեռք են բերել ժանրային դասականների և «պաշտամունքային կինոյի» կարգավիճակ
Կենսագրություն
Ռալֆ Բակշին ծնվել է հրեական ընտանիքում, Հայֆայում։ 1939 թվականին նրա ընտանիքը գաղթել է ԱՄՆ, և նա մեծացել Բրուքլինի Բրաունսվիլ թաղամասում։ Ընտանիքն ապրում էր ցածր վարձով բնակարանում։ Մանկության տարիներին նա վայելում էր հետքրքրաշարժ գրքերը, և հաճախ դրանք գտնելու համար փնտրում էր աղբարկղերում։ «Եվ հրացանները փայտ էին, և շենքերի մեծ մասը պատրաստված էին հին փայտից՝ վերադառնալով դարասկզբին, և դրանք շատ էին ներկվել, բայց ներկը խունացած էր, իմացեք հարյուրամյա ձյունն ու անձրևը, նորից ներկված և խունացած »։ Բակշին սիրում էր խունացած գույները, մեխերը, փայտե տուփերը, և փայտից կառուցում էր իր սեփական խաղալիքները։ Ռալֆը հիշում է. «Ես հիանալի զգացում ունեի փայտի, ցեմենտի և մեխերի հետ» ։
1947 թվականի գարնանը Բակշիի հայրն ու հորեղբայրը գործարար հնարավորություններ որոնելու համար մեկնել են Վաշինգտոն, իսկ շուտով ընտանիքը տեղափոխել է Ֆոգի Բոթոմ սևամորթների թաղամաս։ Բակշին հիշում է․ «Բոլոր ընկերներս սևամորթ էին, բոլորը, ում հետ գործ էին անում, սևամորթ էին, դիմացի դպրոցը՝ սև։ Տարանջատված էր, ուստի ամեն ինչ սև էր։ Ես գնացի սևամորթների կինոնկարներ դիտելու, սևամորթ աղջիկները նստեցին գիրկս։ Ես գնացի սևամորթների երեկույթների։ Ես թաղամասի մեկ այլ սևամորթ երեխա էի։ Խնդիր չկա» ։
Տեղական դպրոցների ռասսայական տարանջատումը նշանակում էր, որ մոտակա սպիտակամորթների դպրոցը գտնվում էր մի քանի մղոն հեռավորության վրա. Բակշին ստացել է մոր թույլտվությունը՝ ընկերների հետ հաճախելու սևամորթների մոտակա դպրոց։ Ուսանողների մեծ մասը խնդիր չունեին Բակշիի ներկայության հետ, բայց ուսուցիչը խորհուրդ է հարցրել տնօրենից, որը ոստիկանություն էր կանչել։ Վախենալով, որ տարանջատված սպիտակամորթները խռովություն կբարձրացնեն, եթե իմանան, որ սպիտակ, առավել ևս՝ հրեա ուսանող է հաճախում է սևամորթների դպրոց, ոստիկանությունը հեռացրել է Բակշիին իր դասարանից ։ Մինչդեռ նրա հայրը տառապում էր անհանգստության նոպաներից։ Մի քանի ամսվա ընթացքում ընտանիքը տեղափոխվել է Բրաունսվիլ, որտեղ նրանք հազվադեպ էին խոսում այդ իրադարձությունների մասին ։
15 տարեկանում հանրային գրադարանում Գենին Բիրնսի ծաղրանկարչության ամբողջական ուղեցույցը հայտնաբերելուց հետո Բակշին սկսել է նկարել՝ ներկայացնելու իր փորձը և ստեղծելու ֆանտազիայով ազդված արվեստի գործեր։ Պատանեկության տարիներին Բակշին զբաղվել է բռնցքամարտով։ Թոմաս Ջեֆերսոնի ավագ դպրոց հաճախելիս նրան դասերը չեն հետաքրքրել՝ իր ժամանակի մեծ մաս կենտրոնացնելով «աղջիկների, ուսուցիչներին հետ կոպիտ խոսելու և խզմզելու վրա»։ Սննդային պայքարի մասնակցելուց և ծխելիս բռնվելուց հետո Բակշին ուղարկվել է տնօրենի գրասենյակ։ Հավատալով, որ Բակշին դժվար թե առաջընթաց ունենար Թոմաս Ջեֆերսոն ավագ դպրոցում, տնօրենը նրան տեղափոխել է Մանհեթենի արդյունաբերական արվեստի դպրոց։ 1956 թվականի հունիսին Բակշին ավարտել է դպրոցը՝ ստանալով մուլտֆիլմային նկարներ անելու մրցանակ։ Ռալֆը ներկայումս ապրում է Նյու Յորքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռեժիսորներ Կատեգորիա:Սցենարիստներ
Լեո Բասսի
Լեո Բասսի (Leo Bassi, ), իտալացի դերասան և կատակերգու։ Նրա ելույթի ոճը պրովոկացիոն է։ Լեոն բացահայտորեն քննադատում է քաղաքականությունը և կրոնը (հատկապես կաթոլիկությունը)։ Նա նկարահանվել է կինոյում, եղել է թատերական դերասան, ծաղրածու, հաղորդավար, ինչպես նաև ելույթ է ունեցել հեռուստահաղորդումներում։ Ներկայացումներում խաղալուց բացի նա նաև ստեղծում է իր երգիծական պերֆորմանսները և թատերականացված գործողությունները, որոնցում քննարկվում են քաղաքականությունը և որոշ մշակութային դեպքեր, օրինակ՝ Bassibus o el Belén de Lavapiés: Լեո Բասսին նաև կարդում է դասախոսություններ և քննարկումներ տարբեր թեմաներով։
Կենսագրություն
Լեո Բասսի ծնվել է Նյու Յորքում 1952 թվականին։
6 սերունդ առաջ Լեոյի նախնին կռվել է Ջուզեպպե Գարիբալդիի հետ միասին, իսկ հետո ստեղծել առաջին կրկեսը Տոսկանայում, որը մինչ օրս պահպանվել է։ Նրա պապը՝ բրիտանացի Ջիմմի Ուիլլերը, դարձել է առաջին հեռուստատեսային կատակերգուն (հանդես է եկել BBC հեռուստաալիքում), նաև հանդես է եկել London Palladium-ում։
Նրա հայրը՝ Լեո Բասսի կրտսերը, եղել է հայտնի ձեռնածու, ԱՄՆ-ում աշխատել է այնպիսի հայտնի աստղերի հետ, ինչպիսիք են Մարքս Գրաուչոն, Լուի Արմսթրոնգը, Էդ Սալլիվանը և այլք։
Լեոան իր կարիերան սկսել է 7 տարեկանում Ավստրալիայում։ Նրա ծնողներն այնտեղ ելույթ էին ունենում Sorlies շրջիկ շոուի կազմում։ Տեղի ֆերմերների և աբորիգենների առջև ցուցադրում էին «Ալադինի կախարդական լամպը» հեքիաթի «վատ» տարբերակը։
Հաջորդ տասը տարին նա մասնակցել է հյուրախաղերի աշխարհի տարբեր ծայրերում։ Թատրոնի ներսում կամ նրա շուրջը հավաքվում էին մարդիկ, որպեսզի սովորեն ձեռնածություն։
Երբ լրացավ նրա տասնյոթ տարին, նա արդեն պաշտոնապես հանդես էր գալիս որպես ձեռնածու իր հոր և հորաքրոջ հետ «El Trio Bassi» խմբի կազմում։
Լուկինո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Լուկինո (Лукино), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Լեո Բասսի
Կենսագրություն
23 տարեկանում նա թողնում է ընտանեկան խումբը և փորձում է ստեղծել կատակերգուի սոլո կարիերա։ Հինգ տարի շարունակ նա փողոցներում ելույթ էր ունենում «Աշխարհի ամենափոքր կրկեսը» շոուում։
Լուկինո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։
Լեո Բասսի
Կենսագրություն
1978 թվականին Բասսին ելույթ է ունենում մի քանի համաշխարհային փառատոններում, ձեռք է բերում ճանաչում և ձևավորում է իր սեփական ոճը։ Այդ ժամանակից նա ելույթ է ունենում փողոցներում, մասնակցում է բացօթյա մեծամասշտաբ միջոցառումներ, ինչպես նաև տարբեր հեռուստահաղորդումներում։
2005 թվականին դերասանը գրեց «Հայտնություն» գիրքը, որը բուռն քննարկումների տեղիք տվեց Իսպանիայում։
Ռոգովո-2
Ռոգովո-2 (Рогово-2), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Պետրաշովկա (այլ կիրառումներ)
Պետրաշովկա, կարող է վերաբերել՝
Սիրիայի և Լիբանանի ֆրանսիական մանդատ
Սիրիայի և Լիբանանի ֆրանսիական մանդատ (Mandat français en Syrie, الانتداب الفرنسي على سوريا ولبنان), Սան Ռեմոյի խորհրդաժողովի արդյունքում ստեղծված մանդատային տարածք Մերձավոր Արևելքում ։
Ազգերի լիգայի կողմից այն հաստատվել է 1923 թվականի սեպտեմբերի 29-ին։ Ֆրանսիական մանդատը ստեղծվել է ժամանակակից Սիրիայի և Լիբանանի, ինչպես նաև Թուրքիայի Հաթայի մարզի տարածքում։
Պատմություն
Սիրիայի և Լիբանանի ֆրանսիական մանդատը կազմավորվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմում Օսմանյան Թուրքիայի կրած պարտությունից և տարրալուծումից հետո։ Մերձավոր Արևելքում ստեղծված մանդատները բաժանվեցին Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի միջև։
Ֆրանսիային բաժին հասավ Սիրիան և Լիբանանը, ինչպես նաև Ալեքսանդրետտայի սանջակը։ Մեծ Բրիտանիայի մանդատը ընդգրկում էր Իրաք, Անդրհորդանանն ու Պաղեստինը, որոնք նախկինում Օսմանյան կայսրության հարավային երկրամասերն էին։
Ֆրանսիական մանդատի կազմում Սիրիան մտավ կազմալուցված և մասնատված վիճակով։ Սիրիայի հիմնական տարածքում ձևավորվել էին վեց երկրամասեր։ Դրանցից խոշորագույններն էին Հալեպն ու Դամասկոսը։ Մյուս երկրամասերն էին Ալավինների թագավորությունը, Ջաբալ ալ-Դրուզը, Մեծ Լիբանանը, ինչպես նաև Ալեքսանդրետտայի սանջակը։
Հետագայում Մեծ Լիբանանի տարածքում ստեղծվեց Լիբանանի Արաբական Հանրապետությունը։ 1924 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ալավինները լքեցին մանդատային դաշնությունը, իսկ Հալեպի և Դամասկոսի միավորման հետևանքով ստեղծվեց Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունը։
1940-ական թվականներին մանդատի մեջ մտնող երկրները ազգային-ազատագրական պայքար սկսեցին Ֆրանսիայի կենտրոնական կառավարության դեմ։ Առաջին անկախացած երկիրը Լիբանանն էր, ով իր անկախությունը հռչակեց 1943 թվականի նոյեմբերի 22-ին։
Ֆրանսիական զորքերը վերջնականապես լքեցին տարածաշրջանը 1946 թվականին, երբ Սիրիան իր շուրջը համախմբեց մասնատված մանդատային տարածքները։ Որոշ ժամանակ հետո Ալեքսանդրետտայի սանջակը կցվեց Թուրքիային, որի կազմում էլ դարձավ Հաթայի մարզի մաս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի պատմություն Կատեգորիա:Լիբանանի պատմություն Կատեգորիա:Ֆրանսիական մանդատային տարածքներ Կատեգորիա:1923 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ
Պետրենկի (այլ կիրառումներ)
Պետրենկի, կարող է վերաբերել՝
Վեսնյանկա (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Վեսնյանկա գյուղում բնակվում էր 243 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,663 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 366,52 մարդ/կմ² ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Էրիկ Ասատուրյան
Էրիկ Ասատուրյան, նախկին պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, ով խաղացել է որպես հարձակվող։ 2020 թվականից գլխավորում է Լանսի ակադեմիան։
Ծնվելով Ֆրանսիայում` խաղացել է Հայաստանի ազգային հավաքականում և 1996 թվականի հոկտեմբերի 5-ի իր առաջնախաղից հետո մասնակցել է 12 միջազգային խաղի` խփելով 3 գոլ, այդ թվում 1998 թվականի Աշխարհի գավաթի նախընտրական փուլի Հյուսիասային Իռլանդիայի դեմ խաղի ժամանակ։
Մարզչական կարիերա
Կարիերայի ավարտից հետո Ասատուրյանը աշխատել է Բրեստ ՖԱ-ի և Լանս ՖԱ-ի երիտասարդական հավաքականների հետ ։ 2005 թվականից մինչև 2011 թվականը նա տարբեր պաշտոններ է ունեցել Լանսում, ներառյալ մինչև 18 տարեկանների հավաքականի և պահեստայինների ավագ թիմի կառավարումը։
2012 թվականի հունիսից 2014 թվականի հունիսը նա աշխատել է Կատարի Ալ-Դուխաիլ ակումբում, այդ թվում նաև երիտասարդական հավաքականի հետ։ Այնուհետև վերադարձել է Բրեստ ՖԱ և դարձել նրանց մինչև 19 տարեկանների ղեկավար։ 2019 թվականի հունիսին նշանակվել է Ռենն ՖԱ-ի մինչև 19 տարեկանների հավաքականի և երիտասարդական հավաքականի պատասխանատու ։ Այնուամենայնիվ, 4 ամիս անց նա որոշել է հրաժարվել պաշտոնից։ 2020 թվականի հունվարին նա վերադարձել է Լանս՝ որպես ակուբի ակադեմիայի ղեկավար ։
Պարգևներ
Թուլուզ
Գենգան
Խումար Զուլֆիղարովա
Խումար Ռզա ղիզի Զուլֆիղարովա (Xumar Rza qızı Zülfüqarova, ), բալետի ադրբեջանցի արտիստուհի, բալետմայստեր, Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստուհի, Ադրբեջանի Պարի Պետական Անսամբլի հիմնադիր։
Կենսագրություն
Խումար Զուլֆիղարովան ծնվել է 1927 թվականի նոյեմբերի 15-ին Բաքվում `թատրոնի և կինոյի դերասան Ռզա Աֆղանլիի ընտանիքում։ 1945 թվականին ավարտել է Բաքվի Խորեոգրաֆիա դպրոցը։ Նա ստեղծեց պարը `Ուզեիր Հաջիբեկովի «Քյոռօղլի» օպերայի հիման վրա։ Հանդես է եկել Կարա Կարաևի «Յոթ գեղեցկուհիներ» բալետում։ Խումար Զուլֆիղարովան սկսեց իր մանկավարժական գործունեությունը 1950 թվականին Բաքվի Խորեոգրաֆիա դպրոցում ։
Խումար Զուլֆիղարովան մահացել է 2017 թվականի հուլիսի 2-ին 90 տարեկան հասակում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի բալետի արտիստներ‎ Կատեգորիա:Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ
Ֆեդերատներ (այլ կիրառումներ)
Ֆեդերատներ եզրը կարող է վերաբերել՝