cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ենոք Նազարյան
Կենսագրություն
Սովորել Է Կոստանդնուպոլսի գեղարվեստի վարժարանում, կատարելագործվել Իտալիայում։ Վաղ շրջանի գործերից հայտնի Է միայն Պետրոս Ադամյանի մատիտանկար աճյունապատկերը (1891, Կոստանդնուպոլիս)։ Արտիստին նա նկարել է 1891 թվականի հունիսի 4-ին, մահից անմիջապես հետո։ Նազարյանն այդ ժամանակ 23 տարեկան երիտասարդ էր, հավանաբար, նոր ավարտած Պոլսի գեղարվեստի վարժարանը։ Ադամյանին նա պատկերել է մահվան մահճում, գլուխը բարձին, կիսադեմ դիրքով, կիսաբաց բերանով, կարծեք թե հոգեվարքի պահին վեր կենալու վերջի ճիգը գործ դրած։ Ոսկրացած դիմագծերը, փոս ընկած երբեմնի գեղեցիկ աչքերը, ցցված քունքոսկրերը, վտիտ այտերը, բարակած վիզը, այտերին անխնամ աճած մազերը մարդուն համակում են խորին ափսոսանքի զգացումով դեպի երբեմնի հիանալի գեղեցկությամբ օժտված վաղամեռիկ արտիստը։ Անտարակույս է, որ արտիստի դիմագծերի նմանությունը պահպանված է, որի ապացույցն Ադամյանից մեզ հասած լուսանկարներն են։ Բնական է, որ դիմանկարը չէր կարող համազոր լինել կենդանի մարդուց կատարված դիմանկարին, որից պահանջվում է ոչ միայն արտաքին նմանություն, այլև հոգեբանական արտահայտչություն։ Սակայն, նմանության հետ մեկտեղ, Նազարյանը պահպանել է արտիստի դեմքի հոգևարքի պահին քարացած ցավագին կսկիծը։ Արտահայտություն, որպիսին կարող էր ունենալ կյանքի կարոտը չառած, երազած իղձերը չիրագործած, կյանքից անժամանակ հեռացող զգայուն հոգու տեր մարդը։ Թվում է, թե արտիստը, զգալով իր մոտալուտ վախճանը, մահվան հետ մաքառելու վերջին ակնթարթին ծանր հոգևիճակ է ունեցել և այդ արտահայտությունը քարացել է նրա դեմքին, արտահայտելով վիշտ, տառապանք, բողոք։ Բազմախոս է նրա դիմախաղը, մանավանդ կծկված հոնքերի լարվածությամբ և բերանի կիսաբաց վիճակով, որում կարկամել է ցավի վերջին հառաչանքը՝ բնության անարդարության դեմ ուղղված բողոքի արտահայտությամբ։ Բացի այն, դիմանկարը այժմ, լինելով իր տեսակում եզակի, ստացել է պատմական արժեք, այն նաև պատկերացում է տալիս գեղարվեստի վարժարանն ավարտած նկարչի ձեռքի հմտության մասին։ Դիմանկարի կառուցումն ամուր է, գրագետ, դիմագծերն ընդգծված են գրաֆիկորեն, ընկալումն անմիջական է, տպավորությունն՝ ազդեցիկ։ Պետք է ենթադրել, որ 1891 թվականից հետո Նազարյանը մեկնել է Իտալիա կատարելագործվելու։ Այնուհետև նրա կյանքի հետագա ուղին տանում է դեպի Հյուսիսային Կովկաս։ Ժամանակակիցների վկայությամբ, նա 1890-ական թվականների վերջերին ծնողների հետ հեռացել է Պոլսից, հանգրվանելով Ռոստովում կամ Արմավիրում։
Պահպանված աշխատանքներ։ Դիմանկարներ
Այդ շրջանի գործերից են Շալամյան և Այվազյան ամուսինների դիմանկարները կատարված կավճաներկերով (1897)։ Դրանք նկարչի երիտասարդական տարիների առ այսօր հայտնի գեղանկարչական ստեղծագործություններն են, միակ վկայությունները նրա այդ տարիների տաղանդի, որոնք վստահորեն կարելի է համարել նրա գլուխգործոցները, կատարված 1897 թվականին, 28-29 տարիքում։ Հիշյալ դիմանկարները պատվերներ են համատեղ ցուցադրման համար։ Այդ նկատառումով էլ դրանք համաչափ են, կոմպոզիցիայով նման, ունեն միատեսակ ֆոն և կոլորիտ։ Դիմանկարների կոմպոզիցիայում նկատվում է որոշ նմանություն Հ. Հովնաթանյանի դիմանկարների հետ, որն արտահայտվում է մոդելի համար ընտրած որոշակի դիրքով, կեցվածքով, ձեռքերի շարժումով։ Նազարյանը կարող էր տեսնել Հ. Հովնաթանյանի դիմանկարները թիֆլիսեցիների տներում։ Եթե ընդունենք, որ Նազարյանը չի օգտագործել դիմանկարի կառուցման Հ. Հովնաթանյանի սկզբունքը, որպիսին միօրինակության հասած կրկնողությամբ կարելի է տեսնել մասնավորապես առևտրականներին նվիրված Հ. Հովնաթանյանի բազմաթիվ դիմանկարներում, ինչպես՝ ձեռքը գոտիին հենելու և նկարվելու դիրքը ընդունելու սովորությունը, ապա, Հ. Հովնաթանյանի և Նազարյանի գործերում կոմպոզիցիայի այդպիսի նմանությունը պետք է բացատրել առևտրական դասի շրջանում ավանդույթ դարձած որոշակի դիրքով նկարելու սովորությամբ։ Նազարյանը, որպես կանոն, էական նշանակություն է տվել կերպարվողի նմանությանը, որը դիմանկարի, ինչպես նաև կերպարի անկրկնելի անհատականության ամենաանհրաժեշտ նախապայմանն է։ Հ. Շալամյանը կերպարավորված է կես մեջքով, նստած, ձեռքը հենած գոտուն, 19-րդ դարի Թիֆլիսի առևտրականների տոնական տարազով՝ արխալուղով, արծաթյա գոտիով, կրծքից կախված ժամացույցի ոսկյա շղթայով։ Դիմանկարով նրան կարելի է բնութագրել որպես ձեռներեց, գործարար, փորձառու, ինքնավստահ մարդ։ Անկասկած, դիմանկարի վրա նկարիչն աշխատել է երկար սեանսներ, որի ապացույցը մանրամասների բծախնդիր մշակումն է, յուղաներկի տեխնիկայի հատուկ բոլոր նրբություններով։ Եվ չնայած սեանսների երկարատևությանը, կերպարն ընկալված է թարմ տպավորությամբ, անմիջականորեն, պահպանելով մոդելի կենդանի արտահայտությունը։ Հ. Շալամյանի կերպարը, դիմագծերի կոնկրետությամբ, իր մեջ ամփոփում է նրա նկարագրի եզակի անհատականությունը։ Նրա հարցախույզ, խոսուն աչքերի մեջ կարելի է կարդալ իր «ես»-ին նախասիրություն տվող, իր անձնական շահով սահմանափակված մարդու հոգեկան աշխարհը։
Դիմանկարի անթերի կատարումը վկայում է Նազարյանի կատարյալ վարպետության մասին։ Ակնհայտ է, որ նկարիչը գերազանց է տիրապետում գծանկարին։ Անսխալ, կենդանի աշխուժությամբ են նկարված դեմքը և ձեռքերը։ Բացառիկ հմտություն պետք էր ունենալ կավճաներկերով այդպես հանգամանորեն մշակելու այդ դիմանկարը, ռեալիստական ճշմարտացիությամբ, նուրբ գուներանգներով, ֆակտուրային բազմազանությամբ պատկերելով տարբեր առարկաները։ Դիմագծերի ծավալները այդքան շոշափելի դարձնելու, ձեռքերի փափուկ ճկունությունը տալու, զգեստների հատկությունները մեծ ճաշակով պատկերելու, արծաթյա գոտու գեղեցկությունը արտահայտելու, և ոսկյա շղթայի փայլը տալու գերազանց տվյալներ են ցուցաբերված։
Շատ ավելի բարդ ու բազմատարր է կնոջ՝ « Մ. Շալամյանի դիմանկարը», որում նկարիչը հասել է կավճաներկի տեխնիկայի առավելագույն տիրապետման։ Սակայն այդ չէ գլխավորը, այլ դիմանկարի բովանդակությունը՝ կերպարային բնութագրի և գեղարվեստական միջոցների ընդհանրությունը միասին վերցրած։ Տիկին Շալամյանը 40-ի մոտ տարիքի, Թիֆլիսի 19-րդ դարի առևտրական դասին պատկանող հայ կնոջ բնորոշ տիպար է, բարետես, համակրելի դիմագծերով, խաղաղ արտահայտությամբ, զուգված տոնական զգեստներով, զարդերով, իր խավի կանանց պատշաճ շուքով։
Կնոջ դիմանկարը ներդաշնակելու համար ամուսնու դիմանկարին, որպես զույգ պատկեր, նկարիչը նրան նույնպես պատկերել է կես մեջքով դիմահայաց դիրքով, նստած։ Նրա կեցվածքը չնայած արտահայտում է նկարվելու պատրաստակամություն, սակայն, դեմքի կենդանի արտահայտությունը այնքան խոսուն է, մարմնի դիրքն այնպես ազատ է, իսկ հովհար բռնած ձեռքը գտնվում է այնպիսի վիճակում, որ կարծեք թե պատրաստ է շարժվելու։
Հիշյալ դիմանկարով կարելի է բնութագրել Մ. Շալամյանին, որպես ընտանիքին նվիրված, պարկեշտ, բարի, պարզասիրտ, սնապարծությունից ու ցուցամոլությունից զերծ հայ կնոջ։
Երբեմն նկարել է պատվերով, բայց ավելի շատ ծանոթներին, այն էլ երկարատև սեանսներով, որոնց մոտ հյուրասիրվել է և իրեն իրավունք վերապահելով ասել՝ «Ես ազգին նկարիչն եմ, ազգն ալ պարտավոր է հոգալ իմ մասին, կերակրել և պահել ինձ»։
Այդպիսի մի ծանոթություն նա ստեղծել էր Հեքիմյանների ընտանիքի հետ, որը պահպանվել է երկար ժամանակ, առիթ տալով ստեղծելու նրանց դիմանկարները։
Նազարյանը թեպետ նկարում էր և մատիտով, և յուղաներկով, բայց ավելի շատ նախասիրություն տալիս էր կավճաներկերին, որին տիրապետում էր գերազանցորեն։ Հովհաննես և Մարգարիտ Հեքիմյանների դիմանկարները նույնպես կատարված են կավճաներկերով 1915 թ.։ Կարապետ Կուզիկյանի դիմանկարում Կուզիկյանը 60-ին մոտ, սպիտակած մազերով, բեղերով ու փոքրիկ մորուքով առույգ տղամարդ է։ Իր արտաքինով նա գրեթե չի տարբերվում ապահով կյանքով տեղի արհեստավորներից։ Դա բնական է, եթե նկատի ունենանք Ալեքսանդրապոլի՝ որպես գավառական քաղաքի սրճարանատիրոջ կարողությունն ու դիրքը։
Այն դրական հատկությունը, որը բնորոշ է Նազարյանի դիմանկարներին ընդհանրապես՝ կերպավորվող անձնավորության մինչև կոնկրետության հասցրած անհատականության պահպանումը, աչքերի կենդանի, խոսուն արտահայտությամբ, այդպիսի հատկություն ունի նաև հիշյալ դիմանկարը։ Կենդանի, խոսուն աչքերում կարդում ենք գործունյա, ձեռներեց, իր շահը գիտակցող, խաղաղ բնավորության տեր, անհիշաչար մարդու նկարագիր, նույնիսկ բարի թվացող մարդկային հատկություններով։
Գործունեություն Թիֆլիսում
«Կանացի դիմանկարներում» հավանաբար պատկերված է թիֆլիսցի կին. Լայնեզր գլխարկը, մինչև մեջքն իջած մազերը լավ են ներդաշնակում նրա կերպարին։ Թիֆլիսում է նկարված նաև վրացու տարազով «Գեղջուկի դիմանկարը» բավական կենդանի արտահայտությամբ։ Այդ մատիտանկարների մեջ լավագույններից մեկը «Տղամարդու դիմանկարն» է, որտեղ պատկերված է տիպիկ գյումրեցի արհեստավոր։ Կերպարը լրացնում է նրա անշուք արտաքինը՝ անխնամ թողած բեղեր, հին գլխարկ, հնամաշ բաճկոն։ «Հայ քահանայի դիմանկարը» նույնպես իր տիպով հարազատ է այդ պաշտոնի սպասավորին. նրա կիսազարմացական լարված նայվածքը թեպետ խոր չէ, բայց արտահայտիչ է և կենդանի։ Թիֆլիսում կատարած երկու այլ դիմանկարներ նույնպես մասնավոր պատվերներ են և ներկայացնում են Այվազյան ամուսիններին, նկարված 1902-1903 թվականներին, դարձյալ գունավոր կավճաներկերով։ 1906-1910 թվականներին Նազարյանը միակ նկարիչն է եղել Ալեքսանդրապոլում։ Նրան էր վիճակված կատարելու ամենաբազմազան բնույթի պատվերներ։ Ճանաչված լինելով որպես տաղանդավոր նկարիչ, Նազարյանը 1903 թվականին, կաթողիկոսի հանձնարարությամբ, Վենետիկ Մխիթարյան միաբանության թանգարանի համար արտանկարել է «Սևանի տիրամոր պատկերը», որը նրա ստորագրությամբ այժմ պահվում է սուրբ Ղազար կղզու թանգարանում։ Ալեքսանդրապոլի հին բնակիչների հաղորդմամբ, Նազարյանը նկարել է նաև քաղաքի մի քանի անվանի մարդկանց դիմանկարներ, որոնցից հիշատակվում են՝ քաղաքագլուխ Գեղամ Տեր- Պետրոսյանի, քաղաքի կայազորի գեներալ Շահրիմանյանի դիմանկարը, որոնց բնագրերը անհայտ են։ Քիչ են պահպանվել նաև նրա հիմնական գործերը, կատարված գույնով։ Նրա նկարների անհետացման պատճառներից գլխավորը՝ դրանց ոչ այնքան կայուն նյութն է՝ կավճաներկը, որն, ինչպես հայտնի է, ունի կարճատև կյանք և պահանջում է անձեձնմխելի պահպանություն։ Գործերից չորսը պահվում են ՀԱՊ-ում ։
Գրականություն
Եղիշե   Մարտիկյան-Հայկական կերպարվեստի պատմություն, Լաուրա Աթանեսյան
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:1868 ծնունդներ Կատեգորիա:Կոստանդնուպոլիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1928 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Ստամբուլում ծնված անձինք Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության նկարիչներ Կատեգորիա:Անձինք Կոստանդնուպոլսից Կատեգորիա:Հայ դիմանկարիչներ Կատեգորիա:Բնանկարիչներ
Կորեայի Հանրապետության օրհներգ
Էգուկա (հանգըլ։ 애국가, հանջա։ 愛國歌), Հարավային Կորեայի հիմնը ։ Անվանումը թարգմանվում է որպես «Հայրենասիրական երգ»։
Պատմություն
Բառերի հեղինակը հայտնի չէ, բայց կա վարկած, ըստ որի, հիմնի հեղինակը Փենյանի դպրոցի տնօրեն Յուն Ջիհոն է ։
Կատարվել է 1896 թվականին Սեուլում, «Անկախության կամարի» բացման ժամանակ ։ Ինքնիշխանության կորստից հետո Կորեայի վտարանդի կառավարությունն այն դարձրեց ազգային հիմն ։
1948 թվականի օգոստոսի 15-ին՝ Հարավային Կորեայի հիմնադրման օրվա արարողությանը, հիմնի երաժշտությունը փոխարինվեց 1936 թվականին կորեացի կոմպոզիտոր Ան Իկթեի կողմից գրված երաժշտությամբ։ Մինչ այդ, որպես երաժշտություն օգտագործվում էր շոտլանդական «Auld Lang Syne» ժողովրդական երգը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային օրհներգեր Կատեգորիա:Հարավային Կորեայի պետական խորհրդանիշներ
Էռնեստ Ալֆրեդ Ուոլլիս Բաջ
Էռնեստ Ալֆրեդ Ուոլլիս Բաջ (Ernest Alfred Thompson Wallis Budge, ), բրիտանացի հնագետ, եգիպտագետ, բանասեր, արևելագետ։ Աշխատել է Բրիտանական թանգարանում։ Նա հրապարակել է մեծ քանակությամբ աշխատանքներ Հին Արևելքի մասին։
Կենսագրություն և գործունեություն
Ծնվել է Բոդմին քաղաքում, եղել է ապօրինի երեխա, մայրը հյուրանոցի մատուցողուհու դուստր էր, իսկ հոր մասին ոչ մի տեղեկություն չկա։ Վաղ տարիներին Բաջը լքեց Կորնուոլը և տեղափոխվել է Լոնդոն՝ տատիկի և մորաքրոջ մոտ։ Տասներկու տարեկանում ստիպված էր թողնել դպրոցը և աշխատել։ Չնայած դրան՝ նա իր ազատ ժամանակը նվիրում էր եբրայերենի և ասորերենի ուսումնասիրությանը, նրան օգնում էր Չարլզ Սիգերը։ 1872 թվականին Բաջը սկսեց լրջորեն հետաքրքրվել ասորական լեզուներով, միաժամանակ շատ ժամանակ անցկացնելով Բրիտանական թանգարանում։ Սիգերը ծանոթացրեց Բաջին բրիտանացի առաջին եգիպտագետներից մեկի, հնությունների պահպանի՝ Սեմյուել Բիրշի, և նրա օգնականի՝ Ջորջ Սմիթի՝ ապագա ասորագետի հետ։ Սմիթը ակտիվորեն օգնում էր Բաջին սեպագրեր ուսումնասիրելու գործում։
1872-1878 թվականներին Բաջը անցկացրեց ասորերենի ուսումնասիրության վրա։ Ամբողջ ազատ ժամանակը, նույնիսկ ճաշի ժամանակ, նա գնում էր Բրիտանական թանգարան, որը գտնվում էր Սբ. Պողոս եկեղեցու կողքին։ Մի անգամ նրան նկատեց տաճարի երգեհոնահար, հայտնի բրիտանացի երաժշտական գործիչ Ջոն Ստայները, ով որոշեց օգնել Բաջին իրականացնելու ասորագետ դառնալու իր երազանքը։ Դրա համար Ստայները դիմեց իր ծանոթին՝ նախկին վարչապետ Ուիլիամ Գլադսթոնին։ Գլադսթոնը համաձայնվեց գումար տրամադրել Բաջին Քեմբրիջի համալսարան ընդունվելու համար։ Այնտեղ նա սովորեց 1878-1883 թվականներին, ուսումնասիրեց սեմական լեզուներ՝ այդ թվում արաբերեն, եբրայերեն, եթովպերեն՝ շարունակելով ինքնուրույն ուսումնասիրել ասորերենը։
1883 թվականին նա դարձավ Բրիտանական թանգարանի աշխատակից և աշխատեց ասորական հնությունների բաժնում, բայց հետո տեղափոխվեց Հին Եգիպտոսի բաժին, որտեղ Բիրշի ղեկավարությամբ՝ մինչև վերջինիս մահը, ուսումնասիրում էր հին եգիպտական լեզուն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուլիսի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:1857 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 23 մահեր Կատեգորիա:1934 մահեր Կատեգորիա:Բրիտանացի հնագետներ Կատեգորիա:19-րդ դարի անգլիացի գրողներ Կատեգորիա:Բրիտանացի բանասերներ Կատեգորիա:Անգլիացի հնագետներ Կատեգորիա:Անգլիացի արևելագետներ
Կովասնա (քաղաք)
Կովասնա  (Covasna, Kovászna), քաղաք Ռումինիայում Կովասնա գավառի կազմում։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Կովասնայում բնակվում է 10 265 մարդ։ Հունգարացիները կազմում են մեծամասնություն՝ 7 549 կամ 66,4%։ Քաղաքում բնակվում է նաև 3672 ռումինացի (32,3%)։
Բնակչությունն ըստ մարդահամարի տվյալների.
Քույր քաղաքներ
Քույր քաղաքներն են համարվում.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինիայի քաղաքներ
Ֆուադ Ալեսկերով
Ֆուադ Տագիևիչ Ալեսկերով (Фуад Тагиевич Алескеров, ), ռուս մաթեմատիկոս, տնտեսագետ, ֆիզիկոս, տեսության որոշումների ընդունման մասնագետ, խաղերի (ներառյալ մաթեմատիկական մոդելավորման քաղաքական գործընթացները) և կառավարման տեսության, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, Ազգային հետազոտական համալսարանի Տնտեսագիտության Բարձրագույն Դպրոցի իսկական պրոֆեսոր, Ռուսաստանի Դաշնության տեխնիկայի և գիտության պատվավոր աշխատող:
Տնտեսագիտության ֆակուլտետի «Էկոնոմիկայի բարձրագույն դպրոցի» պրոֆեսոր և բարձրագույն մաթեմատիկայի ֆակուլտետի բաժնի վարիչ, միջազգային գիտա-ուսումնական լաբորատորիայի վերլուծության և ընտրության որոշումների վարիչ , «Մարկ Այզերմանի անվան Ընտրության տեսության և որոշումների վերլուծության լաբորատորիայի» վարիչ, «Վադիմ Տրապեզնիկովի անվան Կառավարման ինստիտուտի» վարիչ :
Կենսագրություն
Ֆաուդ Ալեսկորովը ծնվել է 1951 թվականին Բաքվում, այստեղ էլ ստացել է կրթությունը և սովորել է № 23 դպրոցում: Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Ադրբեջանի Մեշադի Ազիզբեկովի անվան նավթի և քիմիայի ինստիտուտ: Իր ինստիտուտի դասախոս Ազադ Միրզաջանզադեի խորհրդով 1969 թվականին մեկնել է Մոսկվա և ընդունվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետ, որն ավարտել է 1974 թվականին: Նրա դասախոսներն էին՝ Ալեքսանդր Կուրոշը, Բորիս Դեմիդովիչը, Անդրեյ Կոլմոգորով, ինչպես նաև տեսության ոլորտի հայտնի գիտնական Մարկ Արոնովիչ Այզերմանը (1913-1992), որը դարձել է նրա գիտական ղեկավարը: 1975-1980 թվականներին եղել է ստաժյոր, «Վադիմ Տրապեզնիկովի անվան Կառավարման ինստիտուտի» ասպիրանտ: 1981 թվականին պաշտպանել է «Վադիմ Տրապեզնիկովի անվան Կառավարման ինստիտուտի» թեկնածուական ատենախոսությունը «Միջկայքային ընտրություն» մասնագիտությամբ՝ «Կառավարում սոցիալական և տնտեսական համակարգերում»: 1980-1985 թվականներին եղել է «Վադիմ Տրապեզնիկովի անվան Կառավարման ինստիտուտի» կրտսեր գիտաշխատող, 1986-1989 թվականներին՝ ավագ գիտաշխատող, 1989-1991 թվականներին՝ սեկտորի վարիչ, 1991-1998 թվականներին՝ լաբորատորիայի վարիչ: 1993 թվականին պաշտպանել է «Վադիմ Տրապեզնիկովի անվան Կառավարման ինստիտուտի» դոկտորական ատենախոսությունը «Տեղական մոդելի ագրեգավորման» մասնագիտությամբ՝ «Կառավարում սոցիալական և տնտեսական համակարգերում»: 1998-2001 թվականներին «Վադիմ Տրապեզնիկովի անվան Կառավարման ինստիտուտի» առաջատար գիտաշխատող, 2001 թվականին՝ լաբորատորիայի վարիչ:
Միաժամանակ աշխատել է «Էկոնոմիկայի բարձրագույն դպրոցում»՝ բարձրագույն մաթեմատիկայի ֆակուլտետի ամբիոնի վարիչ (2003 թվական), ընտրության տեսության և որոշումների վերլուծության լաբորատորիայի վարիչ (2009 թվական), մաթեմատիկայի ֆակուլտետի դեպարտամենտի ղեկավար (2012 թվական):
Կոլեգիայի անդամ
Ֆուադ Ալեսկերովը եղել է մի շարք միջազգային և ռուսական ամսագրերի կոլեգիայի անդամ՝
Հասարակական գործունեություն
Ֆուադ Ալեսկերովը հանդիասանում է մոսկովյան համայնքի առաջադեմ հուդայիզմի՝ «Լե Դոր Վա Դոր» հոգաբարձուների խորհրդի ներկայացուցիչ :
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա:
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Կառավարման տեսություն Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Եվրոպական ակադեմիայի անդամներ
Ադրբեջանի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարարություն
Ադրբեջանի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարարություն (Azərbaycan Respublikası Xarici İşlər Nazirliyi) գործադիր իշխանության հանրապետական մարմին, որը մշակում և իրականացնում է արտաքին գործերի բնագավառում Ադրբեջանի Հանրապետության կառավարության քաղաքականությունը, կազմակերպում և ղեկավարում է դիվանագիտական ծառայությունը՝ իրեն վերապահված լիազորությունների շրջանակներում։ Ադրբեջանի Հանրապետության ԱԳՆ-ն գործում է Ադրբեջանի Սահմանադրության, օրենսդրության, Նախագահի հրամանագրերի, կարգադրությունների և նրա կողմից կանխանշված արտաքին քաղաքական ուղեգծի հիման վրա։ Արտաքին գործերի նախարարությունը համակարգում է Հանրապետության գործադիր իշխանության մարմինների գործունեությունը միջազգային ասպարեզում ։
Պատմություն
1918 թվականին Ադրբեջանը պետականության հիմնադրմանը զուգընթաց ձեռք էր բերում ճանաչում և հաստատում դիվանագիտական կապեր։ Ադրբեջանը դիվանագիտական կապեր էր հաստատել Բելգիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Ուկրաինայի, Վրաստանի, Հայաստանի, Թուրքիայի, Պարսկաստանի և այլ երկրների հետ։ Լիազոր ներկայացուցիչներ էին նշանակվել ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Ֆինլանդիայում, Շվեյցարիայում, Լիտվայում և այլ երկրներում, Բաքվում դիվանագիտական ներկայացուցչություններ ունեին Վրաստանը, Հայաստանը, ավելի վաղ` Պարսկաստանը։
Ադրբեջանի անկախության հռչակմամբ (1991թ.) հանրապետության արտգործնախարարության գործունեությունը ենթարկվեց արմատական փոփոխության, հաշվի առնելով ԱՀ նոր կարգավիճակը միջազգային հարաբերություններում, նախարարության կառուցվածքն ու աշխատակազմի քանակը համապատասխանեցվեց անկախ պետության արտաքին քաղաքականություն իրականացնելու պահանջներին։ Ադրբեջանը դիվանագիտական հարաբերություններ է հաստատել 147 երկրների հետ (2015թ. դրությամբ)։
Առաքելություն
Արտաքին գործերի նախարարության աշխատանքներն ուղղված են Ադրբեջանի Հանրապետության.
Արտաքին գործերի նախարարության աշխատանքներն ուղղված են Ադրբեջանի Հանրապետության արտաքին անվտանգության ամրապնդմանը, զարգացման արտաքին բարենպաստ պայմանների ապահովմանը, միջազգային կազմակերպություններում և միջազգային գործընթացներում ներգրավվածության խորացմանը, բարեկամ և գործընկեր երկրների հետ համագործակցության առավել ամրապնդմանը ։
Ընդհանուր տեղեկատվություն
Նախարար
Տեղակալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախարարություններ Կատեգորիա:1918 հիմնադրումներ Ադրբեջանում Կատեգորիա:1991 հիմնադրումներ Ադրբեջանում
Կիրեևսկի շրջան
Կիրեևսկի շրջան (Киреевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տուլայի մարզում։
Ստեղծվել է 1965 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կիրեևսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 931 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 74996 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 80,55 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ջո Պանտոլիանո
Ջոզեֆ Փիթեր «Ջո» Պանտոլիանո (Joe Pantoliano, ), ամերիկացի դերասան, պրոդյուսեր, ռեժիսոր, սցենարիստ, Էմմի մրցանակի դափնեկիր ։ Հայտնի է դարձել «զզվելի կերպարների» դերերի կատարմամբ․ «Մատրիցա» (1999) ֆիլմում՝ դավաճան Սայֆերին, խուզարկու Թեդին՝ «Հիշիր», Ռալֆ Սիֆարետոն՝ «Կլան Սոպրանո» ֆիլմերում և ուրիշներ։ Նկարահանվել է ավելի քան 100 ֆիլմերում և սերիալներում, այդ թվում՝ «Գրողի տարած ծառայություն Մեշ հոսպիտալում» և «Նյու Յորքի ոստիկանությունը»։
Կենսագրություն
Պանտոլիանոն ծնվել է Նյու Ջերսի նահանգում՝ իտալական ծագմամբ սովորական ընտանիքում։
1987 թվականին նկարահանվել է Սթիվեն Սփիլբերգի «Արևի կայսրություն» ֆիլմում՝ ռազմիկ Ֆրենկ Դեմարեստի փոքր դերում։
2003 թվականին Պանտոլիանոն փոխարինել Է Սթենլի Տուչիին «Ֆրենկն և Ջոնը լուսնի լույսի տակ» բրոդվեյկական բեմադրությունում։ Նույն թվականին «Կլան Սոպրանո» հեռուստասերիալում Ռալֆ Սիֆարետոյի նշանավոր դերի կատարման համար ստացել է Էմմի մրցանակ։
2007 թվականի հոկտեմբերին հանդես է եկել հրապարակային ելույթով այն մասին, որ «Կտավ» ֆիլմն օգնել է իրեն հաշտվել իր դեպրեսիայի հետ, որից, ըստ նրա խոսքերի, տառապել է վերջին 10 տարիների ընթացքում և նաև իր մտադրության մասին հրապարակայնորոն օգնել բոլոր մարդկանց, որոնք տառապում են նույն հիվանդությամբ։ Տառապում է դիսլեքսիայով (կարդալու ունակությունների խանգարում) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1951 ծնունդներ Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Ժխտում (հոգեբանություն)
Ժխտում, հոգեկան գործընթաց, դասվում է հոգեբանական պաշտպանական մեխանիզմների շարքին։ Այս մեխանիզմի կիրառման դեպքում անձը հրաժարվում է ընդունել որևէ անցանկալի երևույթի գոյությունը։
Նկարագրություն
Ժխտումը շատ պարզ ընկալելի հոգեբանական մեխանիզմ է։ Անվանումն ինքնին տալիս է բացատրությունը. անձը, ով կիրառում է այս մեխանիզմը, ժխտում է այն իրադարձությունը կամ տեղեկատվությունը, որը չի ցանկանում ընդունել։
Ժխտումը տարբերվում է արտամղումից։ Հիմնական տարբերությունն այն է, որ արտամղման ենթակա տեղեկատվությունը նախ գիտակցվել է, իսկ ժխտման ենթակա նյութը գիտակցության մեջ չի լինում ։ Գործնականում դա նշանակում է, որ որոշակի ջանքերի դեպքում արտամղված տեղեկատվությունը հնարավոր է հիշել, և սուբյեկտի կողմից դա կընկալվի որպես մոռացված։ Մինչդեռ ժխտված տեղեկատվությունը մարդու կողմից չի կարող հիշվել. այն կարող է միայն ճանաչվել, քանի որ անձի կողմից դա չի ընկալվել որպես գոյություն կամ նշանակություն ունեցող։
Ժխտման տիպիկ օրինակ է անձի՝ կորստին տրվող առաջին արձագանքը։ Հարազատ մարդու կորստի մասին լուրն իմանալու դեպքում սովորաբար մարդիկ ասում են. «Ոչ։ Ես ոչ մեկի չեմ կորցրել։ Դուք սխալվում եք»։ Կարելի է նաև ժխտել անթույլատրելի զգացմունքները կամ մտքերը։
Ժխտումը համարվում է իդեալականացման տարր, երբ իդեալականացվող անձի բացասական որակները չեն ընկալվում։
Այս մեխանիզմը կարող է օգտակար լինել քննադատական իրադրություններում, երբ հարկավոր է պահպանել սառնասրտությունը և սառը դատողությունը։
Ժխտման հիմնական խնդիրն այն է, որ թույլ չի տալիս պաշտպանել իրականությունից։ Կարելի է ժխտել հարազատի մահը, սակայն դրանից այդ կորուստը չի վերականգնվում։ Կամ կարելի է ժխտել որևէ հիվանդության առկայությունը, սակայն դրանից մարդը չի առողջանում ։
Կապ հոգեկան խանգարումների և անձնային տիպերի հետ
Ժխտումը բնորոշ է հատկապես մանյակալ ախտանիշին, հիպոմանիային և, առհասարակ, մանյակալ աստիճանի երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարումներին։ Այդ վիճակում անձը կարող է շատ երկար ժամանակ ժխտել հոգնածությունը, սովը, բացասական հույզերը և խնդիրները։ Դա կարող է տևել այնքան, մինչև օրգանիզմի ֆիզիկական պաշարները սպառվեն ։ Ժխտումը հանդիսանում է պարանոիդ անձնային խանգարմանը բնորոշ հիմնական պաշտպանական մեխանիզմներից մեկը ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեբանական երևույթներ Կատեգորիա:Պաշտպանական մեխանիզմեր
Սոլս Մոնկլեն
Սոլս Մոնկլեն (Saulces-Monclin), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 646 մարդ, բնակչության խտությունը` 31.93 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.23 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 175 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 70 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 27 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 413 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 309-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 104։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,8 %։ 309 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 286 անձ (162 տղամարդ և 124 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (11 տղամարդ և 12 կին)։ 104 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 40-ը` թոշակառուներ, իսկ 45-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Մոբիլ
Մոբիլ (Mobile [moʊˈbiːl]), նավահանգստային քաղաք ԱՄՆ-ի հարավում, Ալաբամա նահանգի մեծությամբ երրորդ քաղաքը, նավահանգիստ Մեքսիկական ծոցի Մոբիլ Բէի ծովախորշում, համանում գետի գետաբերանի մոտ։ Քաղաքը ունի կարևոր տնտեսական դեր Ալաբամա նահանգի համար։
Սկզբնագաղութային ժամանակաշրջան
Մոբիլը հիմնադրվել է 1702 թվականին ֆրանսիացիների կողմից՝ Ժան Բատիստ դե Բենվիլյայի ղեկավարությամբ և ամբողջական անունը եղել է Ֆորտ Լուի դե լյա Մոբիլ։ Այնուհետև, փոթորիկների շարքից և ջրհեղեղներից հետո, որոշում կայացվեց այդ նավահագիստը տեղափոխել ավելի հյուսիս՝ 1711 թվականին, բայց Մոբիլ ծովախորշից ոչ հեռու, որը փաստացի համարվում է Մոբիլ և Ալաբամա գետերի գետաբերանը։
1702 թ.-ից 1720 թվականներին նավահանգիստը համարվում է ֆրանսիական Լուիզիանայի մայրաքաղաքը։ Այնուհետև 1720 թվականին մայրաքաղաքը տեղափոխվեց Բիլկոս (Միսիսիպի), իսկ ավելի ուշ 1723 թվականին Նոր Օրլեան։ Այդ իսկ պատճառով քաղաքը կորցրեց իր մայրաքաղաք լինելու կարգավիճակը, և դրա հետ մեկտեղ ֆրանսիական միապետության ֆինանսատնտեսական լրավճարի մեծ մասից։ Այնուհանդերձ 1723 թվականին քաղաքում սկսվեց առաջին քարե շենքերի կառուցումը և այն անվանափոխվեց Ֆորտ Կոնդե՝ Լյուդովիկ XIV եղբոր պատվին։
1763 թվականին քաղաքին սպասվում էր ուժեղ ցնցում, քանի որ ֆրանս-հնդկական պատերազմի ավարտից և Փարիզյան խաղախ համաձայնագրի ստորագրումից հետո քաղաքը հանձնվեց Մեծ Բրիտանյաին։ Անգլիցիների ժամանումը ունեցավ շատ վատ ազդեցություն քաղաքի բնակչության համար՝ տարածվեցին խտրականությունների, ռասիզմի, ռասայակն խտրականության, ստրկության ծայրահեղ ձևեր։ Նախկին կրեոլները, մետիսները և գունավորները ստիպված եղան լքել քաղաքը, տեղափոխվելով Մեքսիկա և Լուիզիանա։
Ավելի ուշ քաղաքը հանձնվեց ԱՄՆ-ին և մտավ Ալաբամա նահանգի կազմի մեջ։ Քաղաքի կարգավիճակը պաշտոնապես ամրագրվեց 1819 թվականի Մոբիլ անվանումով։
ԱՄՆ-ի կազմում
Մոբիլ ծովախորշը 1860-ական թվականների Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ եղել է մեծ կռիվների վայր։ Լինելով նահանգի միակ ծովային նավահանգիստը, քաղաքը արագ զարգանում էր, որպես արտահանության կենտրոն, որտեղից արտահանվում են Բիրմինգհեմ երկաթի հանքաքարը և պողպատ, ինչպես նաև փայտանյութ ու գյուղարտադրություն։ Ինչպես նաև Մոբիլը համարվում է ԱՄՆ-ի առափնյա անվտանգության գլխավոր բազան և մարզական կենտրոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչությունը 195 111 մարդ (2010), երրորդ հորիզոնականը Ալաբամայում։ Ալգոմերացիայի բնակչությունը կազմում է 412 922 մարդ։ 1970 թվականին քաղաքում բնակվում էին 190 հազար մարդ, արվարձաններով 377 հազար, այդ թվում ժողովուրդի 1/3-ը սևամորթներ։ Այդ ժամանակներից ուժեղացավ սպիտակամորթների հոսքը արվարձաններ, դրա համար Մոբիլի ժամանակակից բնակչության թվում սպիտակամորթները կեսից էլ քիչ են կազմում (մոտավորապես 49%)։ Թվաքանակով նրանց գրեթե հավասարվել են աֆրոամերիկացիները (մոտավորապես 48%), ավելացել են ասիացի և լատինամերիկացի համայնքները։ Ժամանակակից Մոբիլում տիրում է անգլերեն լեզուն, սևամորթները՝ Աֆրիկայից ԱՄՆ-ը բերված նախկին ստրուկնրի հետնորդներն են, խոսում են իրենց յուրահատուկ բարբառով (էբոնիկս)։
Կլիմա
Մոբիլի աշխարհագրական դիրքը Մեքսիկական ծոցի ափին ապահովում է մեղմ մերձարևադարձային կլիմա, տաք և խոնավ ամառներով և մեղմ անձրևային ձմեռներով։ Ամենացածր ջերմաստիճանը արձանագրվել է 1899 թվականի փետրվարի 13-ին (-18°С), իսկ ամենաբարձրը 2000 թվականի օգոստոսի 29-ին (+41°С)։
Տնտեսություն
Մոբիլը խոշոր նավահանգիստ է Մեքսիկական ծոցում։ Հանդիսանում Բիրմինգհեմ քաղաք տանող ջրանցքանման ճանապարհի սկիզբը։ Նավահանգստի բեռնափոխադրությունը 23,7 միլիոն տոննա (1972 թվականին բոքսիտների զգալի ներմուծում)։ Փայտարտամշակման և թղթարտադրական, քիմիական, կավահողի արտադրության, ցեմենտի, նավաշինության, նավագնացության, նավավերանորոգման, նավթավերամշակման, նավթի և գազի հանքարդյունաբերության հիմնարկների զարգացած են։ Կա մեծ այլումինի գործարան։ Զարգացած է առևտուրը Լատինական Ամերիկայի հետ։
Կրթություն
Քաղաքում է գտնվում Հարավային Ալաբամայի համալսարանը՝ բժշկական կենտրոնով, Սպրինգղիլյան քոլեջը, Մոբիլյան քոլեջը, քաղաքային սպորտաառողջարանային համալիրը 16 000 մարդու համար նախատեսված, ինչպես տաև ամերիկյան York համալսարանի գլխավոր գրասենյակը։
Շենքեր
Մոբիլում գտնվում է 15 շենք ավելի քան 30 մետր երկարությամբ։ Ամենաբարձրը RSA Battle House Tower-ն է (227 մետր) ՝ Ալաբամա նահանգի ամենաբարձրը 2006 թվականից։ Դրանից բացի այստեղ են գտնվում RSA–BankTrust Building (նահանգում 4-րդը ըստ բարձրության) և Renaissance Riverview Plaza Hotel-ը (10-րդ հորիզոնականը)։
Հայտնի բնիկներ
* Դեմարկուս Քազընս՝ ամերիկացի հայտնի բասկետբոլիստ * Թիմ Քուկ՝ ամերիկացի գործարար, Էփլ ընկերության գործադիր տնօրեն * Արոն Իյողանսեն՝ ամերիկացի ֆուտբոլիստ, իսլանդական ծագումով
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1702 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կարապի լիճ
Կարապի լիճ, գտնվում է Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի՝ Ազատության հրապարակի հարավարևելյան կողմում։ Կառուցվել է 1963 թվականին։
Տվյալներ
Կարապի լճի հեղինակը ճարտարապետ Գևորգ Մուշեղյանն է։ Լիճն անվանվել է «Կարապի լիճ»։
Լճի մակերեսը 2490 քմ է։ Նրա մի հատվածը՝ 1200 քմ մակերեսով, 2005 թվականից ձմռանը վերածվում է սահադաշտի։ Լճի ջրատարողությունը 2400 խ/մ է։
Խորհրդային տարիներին լճում ապրել են սպիտակ և սև կարապներ, որոնք 90-ականների սկզբում վերացել են։ 2009 թվականին Երևանի քաղաքապետի հրահանգով Կենդանաբանական այգուց «Կարապի լիճ» ջրավազան են տեղափոխվել երկու կարապներ։
Աշխատանքային սեզոնի ընթացքում լիճը մաքրվում է հիդրոքլորիդի 65% լուծույթով ։
Կարապի լճի տարածքում են գտնվում Առնո Բաբաջանյանի հուշարձանը, «Մեղեդի» քանդակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի տեսարժան վայրեր
Աղաչյորեն
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է մարզի հյուսիսային մասում՝ շրջկենտրոն Աքսարայից 50 կիլոմետր դեպի հյուսիս։ Քաղաքը գտնվում է ծովի մակարդակից 1169 մետր բարձրության վրա ։
Տրանսպորտ
Մոտակա օդանավակայանը գտնվում է մոտակա Գյուլշեհիր քաղաքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Թուրքիայի փոքր քաղաքներ
Ավանոս
Ավանոս (Avanos), քաղաք և շրջան Թուրքիայի կենտրոնական մասում, Նևշեհիրի մարզում։
Աշխարհագրական դիրք
Քաղաքը գտնվում է իլի արևելյան մասում՝ Կզըլ Իրմակ գետի երկու ափերին։ Քաղաքը գտնվում է շրջկենտրոն Նևշեհիրից 10կմ հյուսիս-արևելք։ Քաղաքը գտնվում է ծովի մակարդակից 935 մետր բարձրության վրա ։
Շրջանի տարածքը կազմում է 994 կմ²։
Բնակչություն
Թուրքիայի վիճակագրության ինստիտուտի տվյալներով, Ավանոսի բնակչությունը 2012 թվականին կազմել է 13 210 մարդ, որից տղամարդկանց թիվը կազմել է 47,3 %, կանայք համապատասխանաբար՝ 52,7 % : Քաղաքի բնակչության թվաքանակի դինամիկան ըստ տարիների ։
Էկոնոմիկա և տրանսպորտ
Քաղաքի բնակչության հիմնական հատվածը զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ (գինեգործություն և այգեգործություն), կերամիկայի արտադրությամբ և տուրիզմով։ Ինչպես նաև մեծ նշանակություն ունի տավարաբուծությունը։ Մոտակա օդանավակայանը գտնվում է Նևշեհիր քաղաքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Կապադովկիա Կատեգորիա:Թուրքիայի փոքր քաղաքներ
Ալեքսանդրա Իևլևա
Ալեքսանդրա Իևլևա (Алекса́ндра Андре́евна И́евлева, ). ռուս գեղասահորդուհի, հանդես է եկել մենասահքում։ Նա 2007 թվականի Ռուսաստանի առաջնության արծաթե մեդալակիր է։ Ակտիվ մարզական կարիերայի ավարտից հետո՝ գեղասահքի մարզիչ։
Կենսագրություն
Ալեքսանդրայի հայրը ՝ Անդրեյ Իևլևը, ավարտել է Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտի «Աերոմեխանիկայի և ինքնաթիռների ճարտարագիտության ֆակուլտետը»։ Երբ Ալեքսանդրան մոտ երեք տարեկան էր, նա ընտանիքի հետ հայրենի Կանսկից տեղափոխվել է Մոսկվայի մարզի Ժուկովսկի քաղաք։ Երեք տարի անց ընտանիքը կրկին տեղափոխվեց, արդեն՝ Մոսկվա։ Այստեղ էլ ծնվել է նրա կրտսեր քույրը։
Ալեքսանդրայի մայրը՝ Օլգա Իևլևան, կրթությամբ դիզայներ է։ Նա օգնել է դստերը զգեստների մշակման գործում։
Ալեքսանդրան ավարտել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանի ռեժիսորական բաժինը՝ խորեոգրաֆի մասնագիտությամբ] ։
2018 թվականին ծնվել է Ալեքսանդրայի առաջնեկը։
Գեղատեսիլ կամուրջ
Գեղատեսիլ կամուրջ Մոսկվայում (Живописный Мост), կախովի կամուրջ Մոսկվա գետի վրա, տեղակայված է Մոսկվայի արևմուտքում և հանդիսանում է Կրասնոպրեսնինսկի (Մարշալ Ժուկովի պողոտա) պողոտայի մասը։ Կամուրջը բացվել և գործարկվել է 2007 թվականի հոկտեմբերի 27-ին։
Կամրջի կառուցվածքը
Գեղատեսիլ կամուրջը Ռուսաստանի ամենագեղեցիկ կամուրջներից մեկն է և հանդիսանում է ամենաբարձր ճոպանային կամուրջը Եվրոպայում։ Սա ինժեներիայի իսկական հրաշք է և պատկանում է Մոսկվայի ամենատեսարժան 50 վայրերին։ Այս կամրջի յուրահատկությունը կայանում է նրա կառուցվածքում - այն կառուցված է եզակի նախագծով` իր մեջ միավորում է կամարավոր և ճոպանավոր կամուրջների կառուցվածքային հատկանիշները։ Կամրջի հենասյունը ունի կամարաձև կառուցվածք` կայմապարանների (ճոպանների) հովհարաձև դասավորությամբ, որոնք գցված են գետի մի ափից մյուսը։ Կամուրջը Մոսկվա գետը հատում է սուր անկյան տակ։ Կամրջի 2 կողմերի երկայնքով տեղադրված են խլացուցիչ էկրաններ։ Կամարի վերևի մասում կառուցված է դիտահարթակ - էլիպսի ձև ունեցող ռեստորան (ռեստորանի և հարթակի բացումը պլանավորված էր 2009 թվականի վերջում ։ Միջոցների անբավարար լինելու պատճառով 2009 թվականի մարտին ռեստորանի շինարարությունը անորոշ ժամանակով դադարեցվել էր և աշխատանքները ավարտելու համար փնտրվում էր մասնավոր ներդրող։ Կամրջի երկարությունը 1460 մ է, լայնությունը` 37 մ։ Կամարի բարձրությունը 105 մ է, ճոպանների քանակը` 722, կամրջի երթևեկելի մասից մինչև ջրի մակերևույթը` 30 մ։ Դիտահարթակի երկարությունը 33 մ է, լայնությունը` 24 մ, իսկ բարձրությունը` 13 մ։
Ալեքսանդրա Իևլևա
Կարիերա
Ալեքսանդրան սկսել է սահել ութ տարեկանից Մոսկվայի շրջանի Տեքստիլի գեղասահքի դպրոցում, որտեղ նրա առաջին մարզիչն է դառնում Վերա Հարությունյանը։ Այնուհետև նա մարզվել է Ռաֆայել Հարությունյանի և Ելենա Չայկովսկայայի ղեկավարությամբ, իսկ 2006 թվականի աշնանը տեղափոխվել է մարզվելու Ժաննա Ֆեդորովնա Գրոմովայի ղեկավարությամբ։
2006 թվականին Ալեքսանդրան առաջին անգամ մասնակցել է Ռուսաստանի առաջնությանը, որտեղ զբաղեցրել է 7-րդ հորիզոնականը։ Նույն թվականին էլ հաղթել է Ռուսաստանի Գավաթի եզրափակիչը։
Գեղատեսիլ կամուրջ
Տեսահարթակի կառուցվածք
2011 թվականին կամուրջի դիտահարթակի վրա ռեստորան կառուցելուց հրաժարվելու որոշում է ընդունվել, և որոշվել է դիտահարթակի վրա տեղակայել Մոսկվայի ԶԱԳՍ-ը։ Իր ձևով ԶԱԳՍ - ը հիշեցնում է «թռչող ափսե», որը կամրջի վրա տեղավորված է գետնից 100 մ բարձրության վրա։ Այն ունի 2 դահլիճ։ Գլխավոր դահլիճը գտնվում է կախովի կառույցի վրա և ունի դեպի Մոսկվա գետը նայող դիտահարթակ, իսկ երկրորդը գտնվում է գետնի վրա։ Նորապսակները և հյուրերը ԶԱԳՍ - ի գլխավոր շենք գնալու համար օգտվում են վերելակից։ ԶԱԳՍ - ի մոտ կա նաև ոչ մեծ և գեղեցիկ զբոսայգի` սիրահարների ծառուղով, որի մոտակայքում տեղակայված է 75 տեղանոց ավտոկայանատեղի։
Ալեքսանդրա Իևլևա
Կարիերա
2007 թվականի Ռուսաստանի առաջնությունում երկրորդն էր, ընդ որում կարճ ծրագրից հետո առաջատար էր։ Զբաղեցրած մրցանակային տեղի շնորհիվ Ալեքսանդրան հնարավորություն ստացավ մասնակցելու Եվրոպայի առաջնությանը, որտեղ զբաղեցրել է 11-րդ հորիզոնականը, ինչն էլ դեբյուտի դեպքում համարվում է լավ արդյունք։
2008 թվականին Ալեքսանդրային ձախողումները կարծես հետապնդում էին։ Նա 7-րդն էր Skate America- ում, այնուհետև Ռուսաստանի առաջնությունում` 8-րդը և դրանից հետո այդ տարի այլևս ոչ մի միջազգային մրցումների չմասնակցեց։
2008–2009 մրցաշրջանի սկզբում «Nebelhorn Trophy» մրցաշարում Ալեքսանդրան անհաջող հանդես եկավ, որտեղ նա զբաղեցրեց 15-րդ հորիզոնականը։ Ռուսաստանի առաջնությունում 11-րդն էր, որն իր ողջ կարիերայի ամենավատ արդյունքն էր։ 2009 թվականի փետրվարին Ալեքսանդրան Ձմեռային ունիվերսիադային, որտեղ զբաղեցրեց 10-րդ հորիզոնականը։
2009-2010 մրցաշրջանում Ռուսաստանի Գավաթի առաջնությանը նա այդքան էլ հաջող հանդես չեկավ (Սամարայում 1-ին փուլում 4-րդն էր, Պերմում 2-րդ փուլում` 5-րդը, Կազանում՝՝ 3-րդ փուլում՝ 8-րդըն և Մոսկվայում 4-րդ փուլում՝ 11-րդը)։ Այսպիսով, հնարավորություն չունեցավ որակավորվել ազգային առաջնությանը մասնակցելու համար։
2010–2011 մրցաշրջանից սկսած Ալեքսանդրան ռուսաստանյան մրցումներում նախատեսում էր ներկայացնել Մորդովիան ։ Այդ ընթացքում Սարանսկում մարզվում էր ինքնուրույն, թեև 2010 թվականի ամռանը մեկնում է ԱՄՆ` իր առաջին մարզիչ` Ռաֆայել Հարությունյանի մոտ ։ Այնուամենայնիվ, 2011 թվականի Ռուսաստանի առաջնությանը նա չմասնակցեց, իսկ հետագայում էլ ավարտում է իր մարզական կարիերան։
Մարզչական գործունեությամբ զբաղվել է Թուրքիայում։ Ներկայումս որպես մարզիչ աշխատում է Աբու-Դաբիում։ Նրա սաներից են մենասահորդներ Էլիֆ Էրդեմը և Զախրա Լարին։
Անխել Լոպես
Անխել Դոմինգո Լոպես Ռուանո (Ángel Domingo López Ruano, ), իսպանացի ֆուտբոլիստ, աջ պաշտպան։ Նա խաղում է Իսպանիայի հավաքականում։
Ակումբային
Անխելը իր կարիերան սկսեց «Լաս-Պալմաս» ակումբում։ 2003 թվականի հունվարին գնաց «Սելտա» ։ Նրա հետ առաջին շրջանում ակումբը ստացավ ՈՒԵՖԱ չեմպիոնների լիգաին մասնակցելու հնարավորություն, սակայն երկրորդ մրցաշրջանում դուրս թռավ այնտեղից։ Դրանից հետո, դուրս եկավ եվրագավաթից և կրկին ընկավ Սեգունդա։ Խաղացողը կարողացավ սկսել Սեգունդա մրցաշարից, բայց 2007 թվականի օգոստոսի 31-ին «Վիլյառեալ» ։ Այդ ժամանակվանից ի վեր խաղացողը հանդես է գալիս «подводников» համար։ Առաջին երկու մրցաշրջանում խաղացողը մրցում էր Խավի Վենտաի հետ հիմնական կազմի աջ պաշտպանի պաշտոնի համր, իսկ Վենաի դուրս գալուց հետո դարձավ «Լեվանտեի» հիմնական կազմի խաղացող։ 2011 թվականի հունվարի 9-ին ստացավ ձախ ծնկի վնասվածք եւ կես տարի դարձավ հաշմանդամ ։
Հավաքականում
Իսպանիաի հավաքականում 2006 թվականի նոյեմբերի 15-ին Անխելը ելույթ ունեցավ Ռումինիաի հավաքականի դեմ խաղում։ Թիմում ընդամենը խաղացել է 5 խաղ։ Պատմության մեջ դարձավ Իսպանիայի ազգային հավաքականի առաջին խաղացողը Սեգունդաից ։ Ներկայացվել է Իսպանիայի ԵՎՐՕ-2008 հաղթանակի կոչված խաղացողների ընդլայնված ցանկում, սակայն չի արժանացել վերջնական հայտին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Բետիսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սելտա Վիգոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վիլյառեալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Սիմոն Օնբաշըյան
Սիմոն Օնբաշըյան (1870, Ֆենեսե, Կեսարիայի գավառ, Անկարայի նահանգ - 1915, Բաբ), հայ դեղագործ։
1894 թ. ավարտել է Կ. Պոլ­սի Օսմանյան դեղագործական վարժարանը։ 1894-1915 թթ. Մար­մա­րա ծո­վի ասիական ափի Բանդրմա քաղաքում աշխատել է որպես դեղագործ։ 1915 թ. աքսորվել է Բանդրմայից։ Մահացել է 1915 թ., Հալեպից հյուսիս գտնվող Բաբ բնակավայրում՝ մոտ 45 տարեկանում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ դեղագործներ Կատեգորիա:1915 մահեր Կատեգորիա:1870 ծնունդներ
Շնագայլ (գետ)
Շնագայլ, գետակ Հայաստանի Լոռու մարզում Չիչկան գետի ձախ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Մագո և Մեծատուն գետերի միախառնումից և Սարալանջ գյուղից 4,5 կմ հյուսիս–արևելք միանում է մայր գետին։ Երկարությունը 4 կմ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի գետեր Կատեգորիա:Չիչխան գետի վտակներ
Ջո Վան Ֆլիթ
Ջո Վան Ֆլիթ (Jo Van Fleet, ), ամերիկացի թատրոնի և կինոյի դերասանուհի, «Օսկար» մրցանակի դափնեկիր․ համաշխարհային կինեմատոգրաֆիայի պատմության մեջ ութ դերասանուհիներից մեկը, որն այս մրցանակն է ստացել երկրորդ պլանի առաջնաելութային դերի համար։
Կենսագրություն
Ջո Վան Ֆլիթը ծնվել է 1915 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Կալիֆոռնիա նահանգի Օքլենդ քաղաքում։ Իր դերասանական կարիերան սկսել է 1946 թվականին Բրոդվեյում, որտեղ իրեն դրսևորել է որպես պայծառ դրամատիկական դերասանուհի։ 1954 թվականին Լիլիան Գիշի և Էվոյ Մարի Սեյնթի հետ միասին «Ուղևորություն դեպի Բաունթիֆուլ» բեմադրությունում խաղացած դերի համար արժանացել է «Թոնի» մրցանակի։
Թատերաբեմում նրան նկատել է ռեժիսոր Էլիա Կազանը, որի շնորհիվ դերասանուհին հայտնվել է Հոլիվուդում։ Նրա առաջին դերը կինոյում եղել է 1955 թվականին Կազանի «Դրախտից արևելք» ֆիլմում, որտեղ խաղացել է Ջեյմս Դին կերպարի մոր դերը։ Այս առաջնաելութային դերը նրան բերել է «Օսկար» մրցանակ՝ որպես երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի։ Հետագայում նկարահանվել է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Դաջված վարդ» (1955), «Վայրի գետ» (1960), «Բնակիչը» (1976) և այլն։
1946 թվականին Ջոն ամուսնացել է Ուիլյամ Բեիլզի հետ, ումից ունեցել է որդուն՝ Մայքլին, և որի հետ ապրել է մինչև մահը՝ 1990 թվականը։ Դեասանուհին մահացել է 1996 թվականի հունիսի 10-ին Նյու Յորքում ութսուն տարեկան հասակում։ Կինոարվեստում իր ներդրումների համար Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում արժանացել է աստղի։
Կուրկինսկի շրջան
Կուրկինսկի շրջան (Куркинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Տուլայի մարզում։
Ջո Վան Ֆլիթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 30 ծնունդներ Կատեգորիա:1914 ծնունդներ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 29 ծնունդներ Կատեգորիա:1915 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 10 մահեր Կատեգորիա:1996 մահեր Կատեգորիա:Նյու Յորք քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Թոնի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի Օսկարի մրցանակակիրներ
Կուրկինսկի շրջան
Ստեղծվել է 1924 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կուրկինո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 949,25 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11032 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 11,62 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տուլայի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ավգուստ Կուբիչեկ
Ավգուստ «Գուստալ» Կուբիչեկ (August Kubizek, ), Ադոլֆ Հիտլերի մտերիմ ընկեր։ Վերջինիս մասին մի շարք կենսագրական գրքեր է հրատարակել։
Երիտասարդություն
Ավգուստը Միխայիլ և Մարիա Կուբիչեկների առաջնեկն էր և, համաձայն նրա ինքնակենսագրականի, երեխաներից միակն էր, ով ապրեց մինչև չափահասություն։ Ավելի ուշ Կուբիչեկը գրել է, որ սրանում էր կայանում իր և Ադոլֆ Հիտլերի նմանությունը, ով վաղ տարիքում զրկվեց ծնողներից և գրեթե բոլոր քույրերից ու եղբայրներից (բացի Պաուլա Հիտլերից)։ Միայնակ մնացած ցավից տառապող երկու ընկերներին ոչինչ չէր մնում բացի «ճակատագրի կողմից ընտրյալ լինելու» մասին մտածելուց ։
Կուբիչեկն ընդունվեց Վիեննայի կոնսերվատորիա, որտեղ սովորեց ալտ նվագել՝ չնայած հոր բողոքներին, ով ցանակնում էր, որ որդին շարունակի զբաղվել ընտանեկան բիզնեսով և դառնա պաստառագործ։ Կոնսերվատորիայում նա շատ արագ հռչակ ձեռք բերեց։ Հիտլերը երկու անգամ կոնսերվատորիա ընդունվելու անհաջող փորձ է կատարել, ինչը թաքցրել է ընկերոջից։ 1908 թվականին Հիտլերը կտրուկ ընդհատեց ընկերությունը և խորասուզվեց աղքատության ու անտունության մեջ։ Կուբիչեկն ուսումն ավարտեց 1912 թվականին և դիրիժորի պաշտոն ստացավ Կլագենֆուրտում ։ Ամուսնացավ Աննա Ֆունկայի հետ ունեցավ երեք որդի՝ Ավգուստին, Կարլ Մարիա և Ռուդոլֆ։
Նրա երաժշտական կարիերան ավարտվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմի պատճառով։ Նա ուղևորվեց ռազմաճակատ, որտեղ 1914 թվականի օգոստոսից մինչև 1918 թվականի նոյեմբերը ծառայեց ավստրո-հունգարական հետևազորում։ 1915 թվականին նա վիրավորվեց Հունգարիայում և շտապ օգնության մեքենայով տեղափոխվեց Բուդապեշտ։ Մի քանի ամիս անց նա կրկին վերադարձավ ռազմաճակատ։ Պատերազմի ավարտից հետո աշխատանքի ընդունվեց Էֆերդինգում (Վերին Ավստրիա)։ Երաժշտությունը Կուբիչեկի համար վերածվեց հոբբիի։
Հետագա կապերը Հիտերի հետ
1920 թվականին  ամսագրի առաջին էջում տեսնելով Հիտլերի նկարը՝ Կուբիչեկը սկսեց հետևել ընկերոջ քաղաքական գործունեությանը, սակայն չփորձեց կապվել նրա հետ մինչև 1933 թվականը, երբ Կուբիչեկը նրան ուղարկեց Գերմանիայի կանցլերի պաշտոն ստանալու առթիվ շնորհավորական բացիկ։ Վեց ամիս անց Կուբիչեկը ստացավ պատասխանը, որում Հիտլերը գրում էր, որ ուրախ կլինի վերականգնել ընկերությունը.
1938 թվականի ապրիլի 9-ին Կուբիչեկն ու Հիտերը հանդիպեցին նրա Լինց կատարած այցելություններից մեկի ժամանակ։ Կանցլերը նրան առաջարկեց նվագախմբի դիրիժորի պաշտոն, որից վերջինս հրաժարվեց։ Այնուամենայնիվ, նա համաձայնվեց, որ Հիտլերը ֆինանսավորի իր երեխաների ուսումը :
Վերջին տարիները
1945 թվականի դեկտեմբերին նա հավաքում էր Հիտլերի իրեն նվիրած բոլոր իրերը։ Այս բանից հետո Կուբիչեկը ձերբակալվեց ԱՄՆ-ի կողմից և տեղափոխվեց Գլազենբախի համակենտրոնացման ճամբար, որտեղ մնաց 16 ամիս։ Նրա տունը խուզարկվել է, սակայն Հիտերի հետ կապը մատնանշող ոչ մի հեռագիր կամ իր չի հայտնաբերվել։ Նա ազատ է արձակվել 1947 թվականի ապրիլի 8-ին։ Ազատ արձակվելուց հետո նա երկար ժամանակ հրաժարվում էր հրատարակել իր հուշերը, սակայն 1951 թվականին համաձայնվեց տպագրել «Ադոլֆ Հիտլեր, իմ մանկության ընկեր» (Adolf Hitler, mein Jugendfreund) գիրքը։ 1943 թվականին գրված գրքի օրգինալը կազմված էր ընդամենը 150 էջից ։ Սակայն շուտով այն ընդլայնվեց մինչև 352 էջ, որտեղ ներառված էին նաև լուսանկարներ, որոնցից մեծամասնությունում ներկայացնում էին 1906-1908 թվականներին Հիտլերի կողմից Կուբիչեկին նվիրած բացիկների և էսքիզների պատկերները։ Գիրքը բաժանված է երեք մասի, կազմված է նախաբանից, 24 գխից և վերջաբանից։
Այս գրքի պատմական նանակությունը շատ պատմաբանների կողմից կասկածի տակ է դրվում, մասնավորապես, Ֆրանց Եստինգերցը գրում էր, որ «Կուբիչեկի ներկայացրած ինֆորմացիայի 90 տոկոսը սուտ է» ։
Կուբիչեկը մահացել է 1956 թվականի Հոկտեմբերի 23-ին Լիցում։ Թաղված է Էֆերդինգում (Վերին Ավստրիա)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ավստրիացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Ավստրիացի գրողներ Կատեգորիա:Ադոլֆ Հիտլեր Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրիացի նկարիչներ
Սոլ լե Ռետել
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1879 մարդ, բնակչության խտությունը` 291.32 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.45 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 60 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 40 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1199 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 819-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 380։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 68,3 %։ 819 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 695 անձ (404 տղամարդ և 291 կին)։ Գործազուրկ են եղել 124 անձ (55 տղամարդ և 69 կին)։ 380 անաշխատունակներից 114-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 139-ը` թոշակառուներ, իսկ 127-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ջոն Քրոու լեռներ
Ջոն Քրոու լեռներ (John Crow Mountains), լեռներ, որոնք գտնվում են Ճամայկայի արևելյան ծայրամասում։ Լեռները ձգվում են կղզու հյուսիսարևելյան ափերով, սահմանափակվում են Ռիո Գրանդե գետի ափերով և միանում են հարավ-արևելքում գտնվող Բուլ-Մաունթինս լեռներին` արևելյան ծայրով ։ Լեռնաշղթայի ամենաբարձր կետը 1140 մետր է ։
Պատմություն
Ջոն Քրոու անվանումն առաջին անգամ հիշատակվել է 1820-ական թվականներին և գալիս է ճամայական Cathartes aura անգղ-հնդկահավի անվանումից։ Ենթադրվում է, որ մինչև այս լեռնաշղթան հայտնի էր որպես «Սև ագռավի լեռնաշղթա»` ի պատիվ այդ անգղի ավելի հին անվան ։ 1885 թվականին տեղի ոստիկանության տեսուչ Հերբերտ Թոմասն առաջին անգամ փորձել է հասնել լեռանշղթայի ամենաբարձր կետին, իսկ 1890 թվականին վերջապես հաջողության է հասել և զեկույց է հրապարակել իր «Անհայտ Ճամայկա» գրքում ։ Նա խնդրել է այդ ժամանակվա նահանգապետ սըր Հենրի Արթուր Բլեյքին Բլեյկ-Մաունթինս լեռան անվանափոխության համար, բայց իր գրքում խոստովանել է, որ փոփոխությունը հանդիպել է ընդդիմության։ Նոր անուն չի տրվել, և մնացել է Ջոն Քրոու լեռներ անվանումը ։
1920 թվականին հետազոտող Սկորսբի Ռուտլեջը պնդում էր, որ ինքն առաջին մարդն է եղել, որ անցել է Ջոն Քրոու լեռները, ինչը նամակագրության է հանգեցրել «Թայմսի» հետ` տեսուչ Թոմասի նախորդ պահանջների վերաբերյալ։ Այս հարցը կարգավորվել է Ճամայկայի գլխավոր տեղագրագետի կողմից, որը որոշել է, որ չնայած Թոմասը առաջինն էր, որ բարձրացել էր ամենաբարձր գագաթը և հետազոտել հյուսիս-հարավ ուղղությունը, Ռուտլեջն անցել է լեռնահովիտը և առաջ է անցել. այս կերպ նա առաջինն էր, որ «փաստացի անցել էր արևմուտքից արևելք» ։