cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դերեկ Պրինս
Լիդիա Քրիսթենսեն Փրինս
"Լիդիա Քրիսթենսեն Փրինսը (1890-1975) ծնվել է Հյուսիսային Ջութլանդիայում, Դանիայի հյուսիսային սահմանների մոտ, հարուստի ընտանիքում. նա քույրերից ամենափոքրն էր։ Նրա հայրը հաջողակ շինարար էր, ով իր կարևոր դերն ունեցավ իրենց հայրենի Բրոնդեսլև քաղաքի զարգացման գործում։ Լիադիան աշխատում էր որպես ուսուցչուհի Դանիայի պետական դպրոցական համակարգում և հանդիսանում էր տնայնագործության հիմանդիրներից մեկը։ 1925 թ. նա նշանակվեց մի մեծ և նոր դպրոցի տնայնագործության գծով տնօրեն Կորսոր քաղաքում։ Քանի որ փնտրում էր մի նոր իմաստ իր կյանքում, նա սկսեց Աստվածաշունչ կարդալ և հասավ Հիսուս Քրիտոսի տեսիլքին, որը բերեց նրան փրկություն և մկրտություն Սուրբ Հոգով։ Իր վաղ աղոթքի կյանքից և Աստծուն սպասելուց մի քանի ամիսներ անց նա համոզվեց այն բանում, որ Աստված խոսել էր իր հետ, ասելով, որ թողեր իր աշխատանքը և գնար Երուսաղեմ այն հուզումնալից օրերին, դեռ Իսրայելի՝ որպես պետություն կայանալու նախօրեին։ 1928 թ. հոկտեմբերին, երեսուն ութ տարեկան հասակում, նա մեկնեց Երուսաղեմ, ունենալով մոտ 200 դոլլարին համարժեք ճամփորդական չեք, առանց որևէ միսիայի կամ եկեղեցու օժանդակության, և գաղափար անգամ չունելով, թե ինչ պետք է աներ, երբ հասներ Երուսաղեմ։ Նա շուտով ինքնահաստատվեց այնտեղ, սովորեց արաբերեն լեզուն և բացեց մի մանկատուն՝ դառնալով մի շարք հրեա և արաբ որբ երեխաների «մայրը», միայն աղջիկների, որոնցից ութին հետագայում որդեգրեց։ Նա նաև սկսեց ծառայել, ավետարանելով արաբ կանանց, իսկ հետագայում էլ բրիտանացի զինվորներին, որոնք ժամանել էին Երուսաղեմ Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմում իրենց արձակուրդի ժամանակ։ 1940-ականների կեսերին նա հանդիպեց Դերեք Փրինսին, փիլիսոփայության և լեզվաբանության գիտաշխատողի, ով ծառայում էր Բրիտանական բանակում և ուղարկվել էր Երուսաղեմ։ Այնտեղ նրանք ծառայում էին միասին, մինչև Իսրայեի պետության կայացումը 1948 թ., երբ նրանք տեղափոխվեցին Անգլիա՝ իրենց ութ դուստրերի հետ միասին։ Փրինսերը ծառայում էին համայնքներին, ուսուցանում նրանց, ծառայում երբ ապրում էին Անգլիայում, Աֆրիկայում (որտեղ նրանք որդեգրեցին իրենց իններորդ դստերը), Կանադայում և Միացյալ Նահանգներում։ Ֆորթ Լոդերդեյլում հաստատվելուց հետո, նրանք սկսեցին իրենց միջազգային ճամփորդությունները, քանի որ Դերեքը քարոզում և ուսուցանում էի Աստվածաշունչը աշխարհի բազմաթիվ ազգերի։ Այս տարիների ընթացքում Լիդիան հոգ էր տանում իրենց ընտանիքի համար, անխոնջ և հավատարիմ կերպով աշխատում էր Դերեքի հետ միասին իրենց ծառայության մեջ, և անգամ վերադարձավ իր տնայնագործության արմատներին, երբ նրանք գտնվում էին Աֆրիկայում՝ սովորեցնելով տնայնագործություն իրենց աֆրիկացի ուսանողուհիներին։ Կաթվածից և երկու տարվա հիվանդությունից հետո, Լիդիա Փրինսը մահացավ 1975 թ. հոկտեմբերին։ Նրա մահը խորապես սգացին իր ընտանիքը և հազարավոր մարդիկ ողջ աշխարհում, շատ տարբեր խավերի մարդիկ, ում կյանքին նա հպվել էր մոտ հիսուն տարի տևած իր ոգևորիչ, եռանդուն և կարեկցությամբ լի ծառայությամբ[6]։
Ուսմունքները
Երբ Փրինսը մահացավ 2003 թ. սեպտեմբերին, նա հանդիսանում էր ավելի քան 50 գրքերի, 600 աուդիո և 100 վիդեո տեսանյութերի հեղինակ, որոնցից շատերը թարգմանվել և տպագրվել էին ավլեի քան 100 լեզուներով։[8] Նրա ուսմունքի մի մասը աղոթքի և ծոմապահության մասին են[9], որոշները քրիստոնեկան հավատքի ձևովորման[10], հոգևոր պատերազմի[11], Աստծո սիրո[12], ինչպես նաև ամուսնության և ընտանիքի[13] և բազում այլ թեմաների։
Դևեր և ազատագրում դրանցից
Որպես հոգեգալստական, Փրինսը հավատում էր հոգևոր ուժերի իրական գոյությանը, որոնք գործում են այս աշխարհում, և դևերի զորությանը, որոնք բերում են հիվանդություններ և ֆիզիոլոգիական խնդիրներ։ Երբ Սիեթլում էր գտնվում, նրան խնդրեցին կատարել էքզորցիզմի ակտ (չար ուժերից ազատագրում) մի կնոջ համար, և նա եկավ այն եզրակացության, որ դևերը կարող են հարձակվել քրիստոնյաների վրա։ Սա հակառակ էր շատ հոգեգալստականների այն համոզմունքին, թե դևերը չեն կարող վնասել քրիստոնյաներին։ Փրինսը հավատում էր, որ նրա ազատագրության ծառայությունը կատարվում էր Աստծո զորությամբ, և ուղղված էր պարտության մատնելու և կործանելու դևերին։.[14]
Իսրայել
Փրինսն, ով սովորեցնում էր շատ թեմաներ և աստվածաբանական առարկաներ, ներառյալ Աստվածաշնչյան հիմնային ճշմարտությունները, հավանաբար առավել հայտնի էր դևերի մասին ուսմունքով, ազատագրման ծառայություններով և Իսրայելի.[15] մասին ուսուցումներով։ Նա խիստ դեմ էր աստվածաբանության փոխարինմանը. Նրա գիրքը՝ Իսրայելի ճակատագիրը և եկեղեցին, հստակորեն ցույց է տալիս, որ եկեղեցին չի փոխարինել Իսրայելին, և այն ուխտը, որ Աստված կապել էր Իսրայելի ժողովրդի հետ, մինչ այսօր էլ գոյություն ունի։ Փրինսը նաև հավատում էր, որ Իսրայել պետության ստեղծումը Աստվածաշնչյան մարգարեության իրականացումն էր։ Դերեքը հաստատում է սա իր Խոստմունքի երկիր գրքում, «Աստվածաշնչյան մարագարեությունների կենտրոնական թեման, ինչպես, որ մեր օրերում բացահայտվեց, պտտվում է Իսրայելի ժողովրդի և տարածքի շուրջ։ Աստված իրականացնում է Իր նախասահմանած պլանը՝ կրկին հավաքելու աշխարհասփյուռ հրեա ժողովրդին և վերականգնելու նրանց իրենց նախնիների հայրենի երկրում»։[16]
Հովվական տարաձայնություններ
1968 թ. Փրինսը միացավ Սուրբ Հոգու Ուսուցում ծառայությանը (ՍՀՈՒԾ), որը կապեց նրան երեք այլ Խարիզմատիկ քրիստոնեական հովիվների, ովքեր ապրում էին Ֆորթ Լոդերդեյլում՝ Դոն Բաշամի, Բոբ Մամֆորդի, և Չարլզ Սիմփսոնի հետ։ ՍՀՈՒԾ-ը հիմնադրվել էր գործարար էլդոն Փարվիսի կողմից, սակայն Փարվիսի հոմոսեքսուալիստական հակումների բացահայտումից հետո, ՍՀՈՒԾ-ի ղեկավար կազմը խնդրեց Բաշամին, Մամֆորդին, Փրինսին և Սիմփսոնին, օգնելու՝ ստեղծված ճգնաժամայի իրավիճակը հաղթահարելու համար[17]։ 1972 թ-ին Փրինսը և մյուսները ՍՀՈՒԾ-ը վերանվանեցին Քրիսռոնեության Զարգացման Ծառայություն (ՔԶԾ)[18]։ ՔԶԾ-ը ջանում էր հակադրվել այն ամենին, ինչ խարիզմատիկ շարժման մեջ համարում էին ավելորդություններ/ծայրահեղություններ՝ շեշտելով աշակերտությունը և հովվական հոգացողությունը, ինչը սակայն ավելի ուշ մերժվեց ղեկավարության կողմից։ ՔԶԾ-ն շարունակում էր առաջ տանել այդ գաղափարները Նոր Գինի ամսագրի օգնությամբ, ինչը ստեղծվել էր դեռևս ՍՀՈՒԾ-ի ժամանակներից 1969 թ.-ի հունվարից։[19] Դեվիդ Մուրը, Հովվական Շարժման հեղինակը, գրում է։ «Հովվական շարժման պատմության ճշգտության մեջ կարևորագույն տեղ է գրավում Նոր Գինու ամբողջական միաբերումը։ Ամսագիրը հրատարակվեց 1969-1986 թթ. և հանդիսանում էր հիմնական տպագրված ձայնը հինգ ուսուցիչների և շարժման»[20] Այս խմբին միացավ նաև էին Բաքստերը, և հինգ ծառայողները հայտնի դարձան որպես Ֆորթ Լոդերդեյլի Հնգյակ. Նրանց ծառայությունը անվանվեց Հովվական Ծառայություն։ Շարժման գործունեության տարբեր դրսևորումներում շեշտվում էին հնազանդության ու հեղինակության դերը։ ՔԶԾ-ների հնազանդության ուժեղ շեշտադրումը հակաճառությունների և վիճաբանությունների առրիթ հանդիսացան։ Լիդիա Փրինսն նույնպես հավանություն չտվեց դրան և համաձայն մեղադրական այլ պատմությունների, բարձրացավ քննադատական մի ալիք՝ Փեթ Ռոբերտսոնի, Քեթրին Քուլմանի և Ամբողջական Ավետարանական Գործարարների Միջազգային Խորհրդի անդամների կողմից։ Լիդիան մահացավ 1975 թ., և հետագայում Փրինսը ցանկացավ ամուսնանալ Հռութ Բեյքերի հետ, սակայն նրա ծառայակից հովիվները արգելեցին նրան։ Այնուամենայնիվ, հետագայում նրանք տվեցին իրենց համաձայնությունը և Փրինսը կրկին ամուսնացավ 1978 թ.-ին։ Դերեքն ավելի ուշ թողեց այդ խումբը, և հրապարակավ ապաշխարեց այդ խմբի անդամը լինելու համար[21]։ Հայտնի են շատ քարոզների, որոնց ընթացքում Դերեքը մեկնաբանում է այդ հովվական տարաձայնությունները (երբեմն այն անվանելով «աշակերտական շարժում»)[22], անգամ տարիներ անց Ֆթ. Լոդերդեյլում։[23].
Հրատարակումներ
Դերեք Փրինսը հրատարակել է և հեղինակ է մի քանի տասնյակ գրքերի և ձայնագրել է մոտ 600 աուդիո ուսուցողական քարոզներ և 100 վիդեո դասընթացներ։ Հրատարակված գրքերը ներառում են Զիջելու շնորքը, Հիմքեր շարքը, Իսրայելի ճակատագիրը և եկեղեցին, Վերջին խոսքը Մերձավոր Արևելքին, Օրհնություն թե անեծք, դու կարող ես ընտրել, Նրանք կքշեն դևերին, Գնված Արյամբ, Մարտի կանոնները, Հավատք ապրելու համար, Ձևավորել պատմություն աղոթքի և ծոմապահության միջոցով, Ամուսնական Ուխտ, Աստծո դեղամիջոցը մերժվածության դեմ, Մտնելով Աստծո ներկայության մեջ, Խոստմունքի երկիր, Աղոթքի զինվորի գաղտնիքները, Մարգարեական ուղեցույց վերջին ժամանակների համար և Աստծո բժշկական սրվակը։
Զապոլե (գյուղ, Պլյուսկի շրջան)
Զապոլե (Заполье), գյուղ Ռուսաստանի Պսկովի մարզի Պլյուսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 529 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պսկովի մարզի Պլյուսկի շրջանի բնակավայրեր
Տափակաղնուտ
Տափակաղնուտ, բացատ Հայաստանի Տավուշի մարզում, Վարագի լեռնահամակարգում, Կաղնուտթումբ լեռան հարավարևելյան անտառապատ լանջին, Ծաղկավան գյուղից 2 կմ հյուսիս-արևմուտք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի աշխարհագրություն
1-ին քրոմոսոմ (մարդ)
Բջջագենետիկական դասակարգման համաձայն՝ առաջին քրոմոսոմը պատկանում է քրոմոսոմների A խմբին, որը նշանակում է, որ այս քրոմոսոմը մետացենտրիկ է՝ հավասարաթև (ունի համարյա նույն երկարությամբ p- և q- թևեր) և պատկանում է ամենամեծ քրոմոսոմներին շարքին։ Քրոմոսոմ 1-ը ունի մեծ հետերոքրոմատինային հատված, որն ընդգրկում է երկու ցենտրոմերային բենդեր՝ 1p11 և 1q11-ը և նախացենտրոմերային 1q12 բենդը։ Վերջիններս միասին կազմում են քրոմոսոմի երկարության շուրջ 5 %-ը ։
Առաջին քրոմոսոմը պարունակում է ավելի քիչ կրկնվող հաջորդականություններ, քան մարդկային գենոմը միջինում (32,49 % և 45 % համապատասխանաբար)։ Այս տարբերությունը հիմնականում պայմանավորված է երկար ցրված կորիզային էլեմենտների (LINEs - long interspersed nuclear elements) քիչ պարունակությամբ։ LINE հաջորդականությունների քանակը կազմում է առաջին քրոմոսոմի ամբողջ երկարության 11,34 %-ը, այն դեպքում, երբ ամբողջ գենոմում միջինում պարունակվում է 20% LINE հաջորդականություններ ։
Գեներ
Առաջին քրոմոսոմի միջին խտությունը 14,2 գեն է (1 միլիոն զույգ հիմքերի հաշվով), որը համարյա 2 անգամ ավելի մեծ է, քան մարդու գենոմի միջին ցուցանիշը (7,8 գեն 1 միլիոն զույգ հիմքերում)։ Այսպիսով առաջին քրոմոսոմը մարդու գեներով ամենահարուստ քրոմոսոմներից մեկն է ։
Առաջին քրոմոսոմի վրա են գտնվում երկու հիմնական հիստոնների գեներ. 1q21 բենդում գտնվում է HIST2-ի կլաստերը, որը պարունակում է 6 հիստոնային գեներ, իսկ 1q42 բենդում գտնվում է HIST3 կլաստերը՝ կազմված երեք գեներից ։
q-թևի վրա 1q22-q23 բենդերում գտնվում են CD1 հակածինները (CD1A - CD1E) ծածկագրող գեները, իսկ 1q23-q25 բենդերում գտնվող գեները ծածկագրում են ֆլավին պարունակող մոնոօքսիգենազները (FM01 - FM05)։
p-թևի վրա առավել կարևոր կլաստերներից է ամիլազները կոդավորող գեների կլաստերը (AMY1A - AMY1C, AMY2A, AMY2AB)՝ 1p21 բենդում, կոնեքսոնների գեները (GJA4, GJA10, GJB3 - GJB5)՝ 1p34-p35.1 բենդում և գլուտատիոն-S-տրանսֆերազների (GSTM1 - GSTM5) գեները՝ 1p13.3 բենդում ։
Հիվանդություններ և խանգարումներ
Հայտնի են առաջին քրոմոսոմի հետ կապված ավելի քան 350 ժառանգական հիվանդություններ, վերադասավորություններ և մուտացիաներ, որոնք առաջացնում են քաղցկեղ և բազմաթիվ այլ հիվանդություններ։ Ստորև ներկայացված են առաջին քրոմոսոմի հետ կապված որոշ հիվանդություններ, որոնց շարքին են պատկանում ամենատարածված և ուսումնասիրված ժառանգական հիվանդությունները։
Բիբի խանում Ասրաբադի
Բիբի խանում Ասրաբադի, պարսիկ բանաստեղծուհի, գրող, ուսուցչուհի։
Կենսագրություն
Բիբի խանում Ասրաբադին ծնվել է 1858 թվականին Գորգանում։ Նրա հայր Մուհամեդ Բագիր խանը հակիմ է եղել Անզան տոհմից։ Բիբի խանումի մայրը՝ Հադիջա խանումը, եղել է Ահունդա Մոլի Կազումա Հորասանիի դուստրը։
Բիբի խանում Ասրաբադին բացել է աշխարհի կանանց համար առաջին դպրոցը և գրել է կրթության համընդհանուր իրավունքի պաշտպանության ուղղված բազմաթիվ հոդվածներ։ 1906 թվականին նա հրատարակել է աղմուկ հանած «Տղամադկանց արատները» գիրքը։ Ասրաբադին իր գրքում խոսում է տղամարդու արատների մասին, օրինակ՝ մոլեխաղերի, ալկոհոլամոլության և տղաների հետ սեռական ակտի մասին։ Ազգայնամոլների ճնշման տակ դպրոցը փակվել է, բայց տարիների համար աշխատանքից հետո Ասրաբադին նորից կարողացավ դպրոցը դռները բացել իրանցի աղջիկների համար։
Բիբի խանում Ասրաբադին ամուսնացած է եղել Մուսա խան Վազիրիի հետ։ Նրանք ունեցել են յոթ երեխա։ Նա մահացել է 1921 թվականին Թեհրանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի կանայք Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Իրանցի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Իրանցի կին գրողներ Կատեգորիա:Իրանցի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գրողներ Կատեգորիա:Իրանցի ակնարկագիրներ
Նիկողայոս Ադոնց
Նիկողայոս Գևորգի Ադոնց (Տեր-Ավետիքյան, ), հայ պատմաբան, բյուզանդագետ և բանասեր։
Կեղծանուն
Գիտնականն իր «Դավիթ Բեկ և Տեր Ավետիքի սերունդը» հոդվածում, որը գրվել է 1937 թվականին Բրյուսելում և առաջին անգամ տպագրվել է Բոստոնի «Հայրենիք» ամսագրում՝ նույն թվականին, հաղորդում է իր Ադոնց ազգանվան հետ կապված հետաքրքիր մի փաստ։ Նա հավաստում է, որ իր նախապապը եղել է Դավիթ Բեկի զինակիցներից Տեր Ավետիք քահանան, որի քաջության շնորհիվ առնվեց Զևու բերդը՝ Դավիթ Բեկի ամենանշանավոր հաղթանակը։
Նա բացատրում է նաև, որ Ադոնց տունը Բռնակոթում բնիկ չէ, այլ եկվոր. զանազան փաստերով հիմնավորում է, որ Ադոնց տունն ունի իշխանական ծագում։
Նգոնի լեզու
Նգոնի կամ անգոնի լեզու, աֆրիկյան լեզուն, պատկանում է բանտու լեզուների հարավարևելյան խմբին։ Խոսում են Տանզանիայում, Մոզամբիկում և Մալավիում ։ Այն նգոնի ժողովրդի լեզուներից մեկն է, որոնք առաջացել են Հարավային Աֆրիկայում տարածված նգունի ժողովրդից։ Լեզուն նգունի լեզուների ենթախմբի անդամ է, հաճախ համարվում է զուլուի բարբառ ։ Նգոնիները խոսում են նաև չևա, տումբուկա և նսենգա լեզուներով։
Նիկողայոս Ադոնց
Կենսագրություն
Նիկողայոս Ադոնցը ծնվել է պատմական Սյունիքի Բռնակոթ գյուղում 1871 թվականի հունվարի 10-ին ։ Ավարտել է Տաթևի վանքի դպրոցը, միջնակարգ կրթություն է ստացել Գևորգյան ճեմարանում։ Ադոնցը չի ավարտել ճեմարանի լրիվ դասընթացը. 1891 թվականին տեղափոխվել է Թիֆլիս և մեկ տարի անց ընդունվել տեղի ռուսական գիմնազիան, որն ավարտել է յուրացնելով անտիկ դասական լեզուները՝ հունարեն ու լատիներեն։ 1899 թվականին ոսկե պարգևանշանով ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների և պատմա-բանասիրական ֆակուլտետները։ Աշակերտել է Նիկողայոս Մառին ։ Նիկողայոս Ադոնցի ազգանունը սկզբում եղել է Տեր-Ավետիքյան։ Ադոնց է դարձել, երբ Թիֆլիսի ռուսական գիմնազիայում Տեր-Ավետիքով ազգանունը փոխել է տվել Ադոնցի՝ իր հայկականությունը շեշտելու համար։ Ադոնցի մայրը՝ Դանա Ռոստոմբեկյանը, նույնպես ազնվական էր, նա ծագում էր Օրբելյան իշխանական տոհմից ու Դավիթ Բեկի ազգականն էր։ Այս ուշագրավ հոդվածից իմանում ենք, որ Տաթևի վանքի եպիսկոպոս Հովակիմի ժամանակ Բռնակոթ գյուղի մի քանի անձեր իրենց ծախսով 1787 թվականին Տաթևի վանքի մոտ թաղված հայ միջնադարի նշանավոր աստվածաբան, փիլիսոփա, րաբունապետ, մանրանկարիչ, եկեղեցական գործիչ Գրիգոր Տաթևացու (1346-1409) գերեզմանի վրա կառուցել են տվել շքեղ դամբարան՝ երկար արձանագրությամբ ։։
Նգոնի լեզու
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տանզանիայի լեզուներ Կատեգորիա:Մոզմաբիկի լեզուներ Կատեգորիա:Մալավիի լեզուներ
Նիկողայոս Ադոնց
Գիտական գործունեություն
Հեղինակ է «Հայաստանը Հուստինիանոսի դարաշրջանում» (ռուս., 1908, անգլ., 1969, հայ., 1987) կոթողային մենագրության, որտեղ մանրամասն տալիս է Հայաստանի պատմաաշխարհագրական նկարագիրը, լուսաբանում է վաղ միջնադարյան Հայաստանի նախարարական կարգն ու հողատիրության ինստիտուտները, Հայաստանի քաղաքական կացությանը վերաբերող հարցեր։
1899-1901 թվականներին Եվրոպայում (Մյունխեն, Փարիզ, Լոնդոն, Վենետիկ) խորացել է բյուզանդագիտության մեջ ։ 1903 թվականին եկել է Կովկաս, Թիֆլիսում ուսումնասիրել վրացերեն, աշխատել է Էջմիածնի մատենադարանում։ Այդ տարիներին Ադոնցը գրել է «Հայաստանը Հուստինիանոսի դարաշրջանում» (1908 թվականին՝ ռուսերեն) մագիստրոսական դիսերտացիան, որը պաշտպանել է 1909 թվականին և դարձել Պետերբուրգի համալսարանի պրիվատ-դոցենտ։ 1916 թվականին «Դիոնիսիոս Թրակացին և հայ մեկնիչները» (1915 թվական, ռուսերեն) աշխատության համար նույն համալսարանում արժանացել է բանասիրության դոկտորի աստիճանի և ստացել պրոֆեսորի կոչում։ 1916 թվականին եղել է Էջմիածնում, Մուշում, Էրզրումում, 1917 թվականին հնագետ Աշխարհբեկ Քալանթարի հետ մասնակցել Վանի երկրորդ հնագիտական արշավախմբին։ 1917 թվականին ընտրվել է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանի պատվավոր հոգաբարձու և պրոֆեսոր։ 1920 թվականին մեկնել է Լոնդոն, ապա՝ Փարիզ։ 1930 թվականին հրավիրվել է դասախոսելու Բրյուսելի համալսարանում և ղեկավարել նոր կազմակերպված հայագիտական ամբիոնը։ «Բյուզանդիոն» հանդեսում և այլուր լույս են տեսել նրա արտասահմանյան տարիների լավագույն աշխատությունները։ Ադոնցը մահացել է 1942 թվականի հունվարի 27-ին, Բրյուսելում։ Նրա ձեռագրերը հանձնվել են Փարիզի Նուպարյան մատենադարանին, իսկ գրքերը՝ Բրյուսելի հայ գաղութին։
Ադոնցը թողել է շուրջ 80 հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն լեզուներով գրված արժեքավոր գիտական աշխատություններ՝ նվիրված գլխավորապես հայ ժողովրդի միջնադարյան պատմությանն ու գրականությանը, հայ-բյուզանդական հարաբերություններին, հայ-հունական բանասիրությանը, առասպելաբանությանը, կրոնին, լեզվաբանությանը։ Դրանք մեծ մասամբ կարճ, մենագրական բնույթի ուսումնասիրություններ են։ «Հայաստանը Հուստինիանոսի դարաշրջանում» աշխատությունը 20-րդ դարի հայագիտության խոշոր նվաճումներից է։ Այնտեղ մանրամասնորեն ուսումնասիրված են Հայաստանի պատմա-աշխարհագրական և հասարակական-քաղաքական կառուցվածքի, հայ-բյուզանդական հարաբերությունների, նախարարական տոհմերի հետ կապված խնդիրները, առաջին անգամ գիտական վերլուծության է ենթարկված հայ ֆեոդալիզմի և հայ գյուղացիության մի շարք հարցեր ։
«Մաշտոց և նրա աշակերտները ըստ օտար աղբյուրների» (1925 թվական) աշխատության մեջ Ադոնցը ցույց է տվել հայ գրերի ստեղծման պատմական իրադրությունը՝ մաշտոցյան գրերի ստեղծումը դնելով 382-392 թվականների միջև։ Ադոնցը ձեռնարկել է գրել հայ ժողովրդի ամբողջական պատմությունը, որի առաջին հատորը (հնագույն շրջան) լույս է տեսել ֆրանսերեն և հայերեն (1946, 1972)։ Ուշագրավ են Բրոքհաուզի և Էֆրոնի հանրագիտարանում Հայաստանի մասին Ադոնցի հոդվածները։ Նա նաև հմուտ գրականագետ էր, գրել է մի շարք հոդվածներ, 1903-1904 թվականներին Պետերբուրգում խմբագրել է «Բանբեր գրականության և արվեստի» պարբերականը ։
Ինչպես վկայում է Ադոնցը, ինքը Տեր Ավետիքի թոռ Գևորգի որդին է։ Գևորգը Բռնակոթ գյուղի քահանան էր։ Անշուշտ, Գևորգ քահանան ջանացել էր իր որդուն տալ օրինակելի կրթություն, ուղարկել է Տաթևի վանքում սովորելու, իսկ այնուհետև նրան տեղափոխել է Գևորգյան ճեմարան։ Բրյուսելի համալսարանում Ադոնցի մոտ ուսանած Մուշեղ Իշխանը գրում է, թե պրոֆեսորը մի առանձին սիրով էր հիշում Գևորգյան ճեմարանում իր ուսանած տարիները և այդ տարիների մասին պատմում էր զվարճալի դեպքեր։ Ալեքսանդր Մանթաշյանի կրթաթոշակով Ադոնցը սովորել է Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների ու պատմաբանասիրական ֆակուլտետներում՝ դրանք ավարտելով ոսկե պարգևով։ Արդեն համալսարանում ուսանելու տարիներին եղել է Եվրոպայի հռչակավոր կենտրոններում ու պարապել տեղի նշանավոր գրադարաններում՝ Փարիզի, Լոնդոնի, Մյունխենի, Վենետիկի, Վիեննայի։ Նպատակն է եղել հատկապես խորանալ բյուզանդագիտության մեջ։ Ադոնցն ազատորեն գրել է հայերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, անգլերեն լեզուներով։ Տիրապետում էր նաև հին դասական լեզուներին ու տարբեր ազգերի սեպագրերին։ Նա հավասարապես գրում էր թե արևելահայերեն և թե արևմտահայերեն։
Ադոնցի երկերի Է հատորը պարունակում է նրա նամականին։ Հարկ է երախտագիտության տուրք մատուցել պատմաբան Պետրոս Հովհաննիսյանին, որը երկար տարիներ ուսումնասիրել է Ն.Ադոնցի գիտական ժառանգությունը և կազմել, ծանոթագրել նրա երկերի հատորները։ Ադոնցի նամակներից իմանում ենք, որ Վենետիկի միաբաններից նա առանձնացնում է հատկապես երկուսին՝ Ղևոնդ Ալիշանին և Գարեգին Զարբհանալյանին։ Նաև իմանում ենք, որ Եվրոպայի գրադարաններում գիտական հետազոտություններ կատարելու տարիներին նյութական դժվարություններ է ունեցել, որովհետև Մանթաշյանի նշանակած թոշակը չի բավարարել նրա առաջնահերթ կարիքներին։ 1901 թվականի մարտի 18-ին Ն.Մառին գրած ռուսերեն նամակում նա գրում է.«Չափազանց ուրախ եմ Ձեզ հայտնել, որ իմ դիպվածն ավարտվեց բոլորովին բարեհաջող։ Ես հնարավորություն ունեցա այստեղ՝ Փարիզում, խոսել Մանթաշևի հետ։ Նա ինձ ընդունեց շատ սիրալիր։ Հարցուփորձ արեց որոշ բաներից, և ի վերջո համաձայնվեց շարունակել ինձ աջակցել ևս մեկ տարի»։
Մուշեղ Իշխանի «Երեք մեծ հայեր» բացառիկ արժեքավոր հուշագրությունից իմանում ենք, որ Ադոնցը երբեք չի հանդուրժել, որ հայերն արտասահմանում օտարներին երևան խղճալի տեսքով։ Նա միշտ հագնվել է՝ հետևելով մոդային ու հարուստ մարդու տպավորություն է թողել։ Բրյուսելում ապրել է շքեղ թաղամասում, հաճախել է թանկ սրճարան, ուր ամեն օր թերթ էր կարդում, խմում էր սուրճ և ծխում Հավանայի սիգար։ Նրա սենյակը, որը լի էր ամենատարբեր լեզուներով գրքերի լեցուն գրապահարաններով, փայլում էր մաքրությամբ ու կարգ ու կանոնով։ Նա մեծահարուստ ազնվականի տեսք ուներ, ու թեև 70 տարեկանն անց էր, սակայն տեսքով երիտասարդ էր երևում։
Ադոնցն ամուսնանացած էր տաղանդավոր օպերային երգչուհի Հուրի Հովնաթանյանի հետ, որն իրենից շատ երիտասարդ է եղել, երկու տարի ծանր հիվանդ է եղել, ու գիտնականն անձամբ է խնամել նրան։ Հուրին բազմակողմանի զարգացած էր, նա նաև հիանալի նկարում էր, ու նկարներ էր անում ամուսնու գրքերի ու հոդվածների համար։ Ադոնցի կինը վախճանվել է 1935 թվականին և թաղված է Փարիզում։ Ամեն տարի Զատկի տոներին պատմաբանն այցելում էր Փարիզ ու ծաղիկներ դնում կնոջ գերեզմանին։
387 թվականին Հայաստանի արևմտյան հատվածն ընկավ Բյուզանդիայի տիրապետության ներքո։ Ահա այդ ժամանակահատվածից մինչև Հուստինիանոս Առաջինի (483-565) ժամանակահատվածի դեպքերը կազմում են գրքի բովանդակությունը՝ ըստ հունահռոմեական, հայկական և XIX դարի եվրոպական բյուզանդագետների աշխատությունների։ Ադոնցը ներկայացնում է Հայաստանի ներքին և արտաքին կացությունը մինչև Հուստինիանոսը և, իհարկե, իր գրքի հիմնական նյութը կազմում են Հուստինիանոսի գահակալության թվականներին Արևմտահայաստանում տեղի ունեցած քաղաքական, տնտեսական, օրենսդրական փոփոխությունները։ Գրքում տեսանելի ձևով ներկայացվում են 536 թվականին Հուստինիանոսի կատարած բարեփոխումները, որի անվան տակ Բյուզանդիայի կայսրը ոչնչացրեց հայկական քաղաքական ու հասարակական կարգերը՝ նպատակ ունենալով Արևմտահայաստանի հռոմեականացումը։ Հայերը ամեն բանում պետք է ենթարկվեին հռոմեական օրենքներին և Բյուզանդական կայսրության համար հուսալի պատնեշ դառնային Արևելքից եկող թշնամական հարձակումներին։ Հուստինիանոսը Բյուզանդիայի համար եղել է հզոր կայսր, ընդարձակել է պետության սահմանները, կատարել է բազում շինարարական աշխատանքներ, որոնցից նշանավորագույնը Սուրբ Սոֆիայի տաճարի կառուցումն էր Կոստանդնուպոլսում։ 535 թվականի ապրիլի 15-ին լույս է տեսնում Հուստինիանոսի եզակի ու նշանավոր նովելլան, որում կայսրն անկեղծորեն մերկացնում էր պետական ծառայողների այլանդակ բարքերը, արծաթասիրությունն ու կաշառակերությունը։ Գրքում Ադոնցը ներկայացնում է, թե Հուստինիանոսի օրենսդրությամբ հիմնվում են չորս Հայքերը՝ I, II, III, IV, որոնք կրում են Հայք անվանումը, որովհետև երկրի բնակիչները հայեր էին։ Հուստինիանոսի օրենսգրքում սահմանվում են ժառանգական ու կանանց իրավունքները։ Հետաքրքիր է, որ կրթական հարցերում Հուստինիանոսը խտրություն չէր դնում Բյուզանդական կայսրության մեջ ապրող ազգությունների միջև։
1915 թվականին է լույս տեսել Նիկողայոս Ադոնցի «Դիոնիսիոս Թրակացին և հայ մեկնիչները» դարձյալ կոթողային աշխատությունը, որով նա պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն։ Դիոնիսիոս Թրակացու (ապրել է Մ․թ․ա․ II դարում) «Քերականական արվեստ» գիրքը անտիկ աշխարհի նշանավոր լեզվագրական հուշարձաններից է։ Այն միջնադարի հայ քերականների սիրելի գործերից էր և ենթարկվել է տարբեր մեկնությունների՝ սկսած VI դարից։ Առաջին մեկնիչների՝ Դավթի, Մովսեսի և Ստեփանոսի բուն հեղինակային երկերը, ըստ Ադոնցի, մեզ չեն հասել։ Հետագայում, սակայն ակադեմիկոս Գևորգ Ջահուկյանը Մաշտոցի ավան Մատենադարանում գտավ V-VI դդ. քերական Դավթի մեկնությունն ու այն հրատարակեց։ Միաժամանակ հաստատվեց Նիկողայոս Ադոնցի այն ճշգրիտ կռահումը, թե Դավիթ Քերականը չի եղել փիլիսոփա Դավիթ Անհաղթը։ Դավիթ Քերականի, Մովսես Քերթողի, Անանունի, Ստեփանոս Սյունեցու քերականական մեկնությունները զետեղված են գրքի սկզբում։ Ըստ որում, Դավիթ Քերականի մեկնության խորագրի տակ գրված է, որ այն քաղածո է։ Այնուհետև զետեղված են Գրիգոր Մագիստրոսի, Համամ Արևելցու մեկնությունները։ Դիոնիսիոս Թրակացու քերականության մեկնություններում ձևաբանությունն ու շարահյուսությունը միասնական են։ Բացի լեզվաբանական գիտելիքներից, Թրակացու քերականության մեջ առկա են նաև գրականագիտական ու գրաքննադատական գիտելիքներ։ Գրքի շատ ծավալուն տեսական բաժնում Ադոնցը տվել է իր օգտագործած ձեռագրերի նկարագրությունները՝ ներառելով դրանց հիշատակարանները։ Դիոնիսիոս Թրակացու հայ մեկնիչների գործերում հանդիպում ենք հետաքրքիր պատմությունների, որոնք ներկայացնում են Հունաստանի պատմական դեպքերը, նշանավոր դեմքերին և ծանոթացնում հին աշխարհի գրականությանն ու արվեստին։
Գրիգոր Մագիստրոսի մեկնության մեջ պատմվում է, թե ինչպես պատանի Հոմերոսը կուրացել է չար ախտի պատճառով և կոչվել Հոմերոս (Հոմերոսը թարգմանվում է կույր)։ Ադոնցի երրորդ կոթողային աշխատանքը «Քննական պատմություն Հայոց» երկն է, որը ֆրանսերեն է ու լույս է տեսել հեղինակի մահվանից հետո՝ 1946 թվականին։ Սա Ադոնցի կարապի երգն է, որը ծրագրված էր չորս հատորով լույս աշխարհ գալու, սակայն իրականացավ միայն առաջին հատորը, որը սկսվում է հայերի ծագումնաբանումից և հասնում է մինչև Քրիստոսից առաջ VI դար։ Սակայն գիտնականի գործին կցված են նաև երկրորդ և երրորդ հատորներից որոշ նյութեր։ Ադոնցն այս աշխատության վրա, որը գրել է ֆրանսերեն, աշխատել է 1939-1941 թվականներին։ Նա համոզված է եղել, որ հետագայում իր պատմությունը կթարգմանվի հայերեն։ Անշուշտ, Ադոնցը գիտեր, որ Խորհրդային Միության համար ինքն անցանկալի գիտնական է, որովհետև չէր ընդունել խորհրդային կարգերը, ընդհանրապես չէր սիրում հեղափոխությունները, բայց նորի ու առաջադեմի խիստ կողմնակիցն էր։ Այդ բեղուն ու հարատև գիտական հետաքրքրությունների համար էլ նա Բրյուսելում համարվում էր շատ սիրված ու գնահատված պրոֆեսոր, Բրյուսելի հայության պարծանքը։
Հայաստանն իր Արևելյան ու Արևմտյան հատվածներով գիտնականն անձամբ տեսել էր երիտասարդ տարիներին՝ շրջելով ոտքով կամ ձիով։ Մասնակցել էր ակադեմիկոս Մառի՝ իր ուսուցչի ղեկավարությամբ ընթացող Հայաստանի Անի մայրաքաղաքի պեղումներին։ Նա հայերենով ու օտար լեզուներով մեղվաջան քննել էր հայ և օտար պատմիչների հաղորդածը Հայաստանի մասին ու այդ հսկայական գիտելիքների պաշարով էր շարադրել Հայաստանի քննական պատմությունը։
Ադոնցի «Քննական պատմություն Հայոց» աշխատության լույս աշխարհ գալուն մեծապես նպաստել է հայ ժողովրդի երախտավոր զավակներից մեկը՝ Արշակ Չոպանյանը։ Նրա խնդրանքով Ֆրանսիայի ակադեմիայի անդամ Ռընե Գրուսեն գրել է առաջաբան, որում ասում է. «Բյուզանդիան, որ սելջուկյան ներխուժման դեմ Մեծ Հայքի պաշտպանությունը անձամբ իր ձեռքն առնելու պատրվակով XI դարում վերջ տվեց Բագրատունյաց և Արծրունյաց ծաղկուն պետություններին, կարճ ասած, վերջ տվեց հայկական անկախությանը, որպեսզի դրանից անմիջապես հետո թուրքերին հանձնի այս երկիրը»։
Գրուսեն փայլուն գնահատական է տվել Տիգրան Մեծին ասելով՝ «Տիգրանը իր ժողովրդի ապրելու իրավունքն ապահովեց հավիտենականության համար»։ Ֆրանսիացի նշանավոր պատմաբանի այս մարգարեական բանաձևումը պետք է իմանա ու հասկանա ամեն հայ, հատկապես հայ ժողովրդին առաջնորդելու դժվարին գործը ստանձնած պետական պաշտոնյաները։ 1904 թվականին Ադոնցը հրատարակել է մի ոչ ծավալուն հետազոտություն՝ «Մարզպան Վասակը պատմաբանների դատաստանի առաջ»։ Հենվելով հիմնականում Ղազար Փարպեցու «Հայոց պատմության» երկրորդ մասի փաստերի վրա՝ նա փորձում է Վասակ Սյունեցու անվան վրայից հանել դավաճանի խարանը։ Պատմաբանի կարծիքով հայերն այնքան քաղաքակիրթ ու հայրենասեր են, որ նրանց շարքերում չպետք է լինեն դավաճաններ։ Նա նույնիսկ արդարացնում է Տիգրան Մեծի որդուն, որ Պոմպեոսի մոտ գնաց հորից ավելի շուտ՝ ասելով, թե գնացել էր հոր համար բարեխոսելու, և որ այդ դեպքը նկարագրող օտար պատմիչները պարզապես զրպարտում են Տիգրանի որդուն՝ մոռանալով, որ նա դոֆին էր՝ գահի ժառանգորդը։
Նա ներկայացնում է, թե ինչ մեծ դեր են կատարել հայազգի կայսրերը Բյուզանդիան հզորացնելու համար։ Փաստերը քաղում է ոչ թե հայկական, այլ բյուզանդական աղբյուրներից։ Հայտնի է, որ Հերակլիոսը (610-641) Բյուզանդիայի ամենանշանավոր կայսրերից մեկն էր և հայ էր։ Առանց հայազգի Վասիլի, ինչպես վկայում է օտար մի բյուզանդագետ, իսլամությունը կմտներ Եվրոպա ու ամեն ինչ քարուքանդ կաներ։ Առանց հայ զորավարների Բյուզանդիան կկործանվեր բարբարոսների ոտքերի տակ։ Բյուզանդական պատմագիրը գրում է. «Ծանր րոպեներին հանկարծ երևան էր գալիս մի Հերակլիոս, մի Վասիլ, մի Փոկաս, որ այդ հոգնած քաղաքակրթությանը տալիս էր նոր թարմություն, և այդժամ կայսրությունը՝ այդ ծեր կինը, դառնում էր ոսկով ու թանկագին քարերով զարդարված մանկամարդ աղջիկ»։
Որպես հմուտ ձեռագրագետ Ադոնցը ճշգրտել է տարբեր հայկական ձեռագրերի հիշատակարանների միջոցով գրչագիր մատյանի իսկական տարիքը։ Այդպես նա ճշտել է մեր օրերը հասած հնագույն ձեռագրի՝ Մլքեի Ավետարանի գրության տարին։ Մլքեի Ավետարանը գրվել է 862 թվականի հոկտեմբերի 19-ից մինչև նոյեմբերի 26-ը։ Ադոնցը Հայաստանի, հայ գրականության, հայոց լեզվի վերաբերյալ ծավալուն հոդվածներ է գրել ռուսական Բրոքհաուզ և Էֆրոն միջազգային հեղինակություն ունեցող հանրագիտարանի համար։
Շատ լայն են մեծ պատմաբանի հետաքրքրությունները։ Նրան հետաքրքրում էին գեղանկարչությունը, երաժշտությունը, տարբեր ազգերի գրականությունները, արվեստի ու գրականության մեջ հանդես եկած մոդեռնիստական հոսանքները։ Նա տեսել է Անգլիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի, Ավստրիայի, Իտալիայի, Ռուսաստանի շքեղաշուք թանգարանները։ Ուշագրավ է նրա «Գրական նշմարներ. դեկադանս և սիմբոլիզմ» հոդվածը՝ գրված 1903 թվականին, Պետերբուրգում։ Գերիրապաշտության սկզբնավորման արշալույսին Ադոնցը գրում է. «Նոր գրական շարժման ավետավորը համարվում է Շառլ Բոդլերը։ Նրա հռչակավոր «Չարի ծաղիկները» (1857 թվական) սփռեցին գրական մթնոլորտում մի ինքնօրինակ բույր, որ հետզհետե խտացավ։ Ութսունական թվականներին «ծաղիկները» վերընձյուղվեցին և սկիզբ դրին նշանավոր և այնքա՜ն աղմկալի հոսանքի»։
Եզակի է այն բնորոշումը, որ Ադոնցը տվել է Խաչատուր Աբովյանին. «Աբովյան այն անձերից էր, որ աշխարհ են գալիս խորհուրդը ճակատին և երազները հոգում»։ Ն.Ադոնցը առանձին հոդվածներ է նվիրել արևմտահայ գրողներ Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանի, Ավետիս Ահարոնյանի և այլոց ստեղծագործություններին։ Հիացած էր Սիամանթոյով, որի առողջական խնդիրները խիստ մտահոգել են նրան։ Իր հասարակական գործունեությամբ, գիտական հոդվածներով Ադոնցը խիստ կարևորել է Հայ առաքելական եկեղեցու դերը հայապահպանման, ազգային պետականությունն ամրապնդելու խնդրում։ «Հայոց եկեղեցու հազար վեց հարյուր ամյակի նախօրեին» հոդվածի համար նա բնաբան է ընտրել գերմանացի հանճարեղ գրող Շիլլերի հետևյալ տողերը.
Նա հայության հարատևության 16-դարյա ընթացքը տեսնում է հայ եկեղեցու ազգապահպան ու անսասան դերի մեջ։ Ի վերջո՝ Ն.Ադոնցի մեծագույն առաքելություններից մեկը եղել է հայ դատի պաշտպան լինելու անմնացորդ նվիրումը։ Պատմաբանին ճանաչողներն ասում են, որ նա ինքը հենց Հայաստանն էր, իր փառահեղ անցյալով, դժվար ներկայով ու սպասվելիք լուսավոր ապագայով։
Ազդեցիկ է «Լոնդոնի «Թայմս» թերթի խմբագրին» ուղղված նամակը, որը գրվել է 1920 թվականի նոյեմբերի 7-ին։ Մեծ հայրենասերը փաստերով մերկացնում է, թե ինչպես Իտալիան, Անգլիան, Ֆրանսիան, Գերմանիան չեն տեսնում, թե ինչ բարբարոսություններ են անում թուրքերը հայերի նկատմամբ. «Հայերը վտարված են իրենց բնակավայրերից, թափառում են և մի հանգիստ անկյուն չեն գտնում այս ստոր աշխարհում»։ Կարծես թե հենց այսօրվա համար է գրված. չէ որ բոլշևիկները հայկական հողերը հանձնեցին Թուրքիային ու Ադրբեջանին, և այսօր թուրքերը հայտարարում են, թե Հայաստան չկա, ամեն ինչ իրենցն է։ Սրա պատճառը բացատրել է Ադոնցը. «Այժմ, երբ կատարվել է գրեթե անհնարինը, և նրանց մեջքին է իջել ռուսական կոմունիզմը՝ այս անգամ արդեն թուրքական բարբարոսության հետ»։ Գիտնականը համոզված է, որ հայերը մեկընդմիշտ «կշրջվեն Եվրոպայից տառապալից համոզմամբ, որ մարդկային արժանիքներից լավագույնը՝ խիղճը, այնտեղ անհույս խլացել է»։
Բազմաթիվ են հայոց հարցին վերաբերող Ադոնցի հրապարակախոսական ելույթներն ու հոդվածները։ Նրա նախագահությամբ 1929 թվականի ապրիլի 24-ին Փարիզի «Փըթի ժուռնալ» ընդարձակ սրահում տեղի է ունեցել սգահանդես՝ նվիրված Հայոց Մեծ ցեղասպանության զոհերի հիշատակին։ Սգո հանդեսը նախագահել է Ադոնցը, որի խիստ ներգործուն և ազդու խոսքում ասվում է. «Մեր զոհերը ջարդվեցին նրա համար, որ գերադասեցին ապրել իբրև Հայ և ոչ թե՝ իբրև ստրուկ։ Հերոսը նա է, որ արհամարհում է մահը հանուն որևիցե բարձր գաղափարի։ Մեր ապրիլյան նահատակները կգնան միանալու Հայոց պատմության մյուս անհամար զոհերին, որոնք իրենց արյունը տվին պահպանելու համար հայությունը և նրա քաղաքակրթությունը։... Չկա հաղթանակ առանց պարտության։ Երբ ծառի ճյուղերը կտրում են, նա թարմ ընձյուղներ է արձակում։ Ձեզնից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի իր պարտականությունը՝ հանուն ազատության»։ Այս խոսքերը՝ ուղղված հայերին, ասվել են բոլոր ժամանակների համար։ Ու թեև մեծ հայը հիմա հանգչում է Բրյուսելի, իր տեղը չի գտել հայ մեծերի պանթեոնում, փոխարենը թող նրա անմահ գիտական ժառանգությունն ու կերպարը հավերժորեն ապրեն ամեն մի եկող սերնդի սրտի պանթեոնում ։
Ադոնցի արտաբերած խոսքերից
«Զբաղվել թաղված աստվածներով այնպիսի ժամանակ, երբ կենդանի աստվածներն են նաև ոչինչ համարվում, գուցե և ունայն աշխատանք է։ Սակայն աստվածուրացությունը ոչ թե միայն բարոյական լքումի նշան է, այլև ինքնակոծության վատթար տեսակը» ։
«Ոչ ոք չգիտե՝ անցքերի թավալգլոր անիվը ուր է տանում։ Պատրաստ և զգաստ լինենք, որպեսզի չկորչենք անփառունակ, կռվողների ոտքերի տակ կոխան» ։
Ադոնցը Հայաստանի պատմությունը դիտարկում էր միջազգային նշանակության առումով. «Չկարծեք,–ասում էր նա,–թե գյուտերը միայն քիմիական կամ մեքենագիտական աշխարհի մեջ են տեղի ունենում։ Մեծագույն գյուտն է, հանճարեղ մտքի գյուտը, երբ մի բանասեր հաջողեցնում է մի բառի վրա հիմնված ժողովրդի քաղաքակրթության անցյալ մեկ շրջան վերականգնել կամ ցեղաբանական կազմությունը ճշտել և կամ մի դեպք իր ժամանակաշրջանի մեջ տեղավորել» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ հայագետներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ բյուզանդագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայագետներ
Տավուշի լեռներ
Տավուշի լեռներ, Տավուշի լեռնաշղթա, լեռներ Հայաստանի Տավուշի մարզում, Միափորի լեռների հյուսիսային ճյուղավորություններից, Տավուշ և Խնձորուտ գետերի միջև։ Ամենաբարձր գագաթը Մեծլանջ լեռն է (2052 մ), երկարությունը՝ 38 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի լեռնաշղթաներ
Բուլատովկա (Լետկայի վտակ)
Բուլատովկա (Булатовка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Յուրյանսկի շրջանում Կիրովի մարզում և Պրիլուզսկի շրջանում Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լետկա գետի աջ ափին՝ 62 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է անտառներում անմարդաբնակ Անիսովի գյուղում, 7 կմ հյուսիս-արևմուտք Բերյոզովո գյուղում, Յուրյա գյուղից 23 կմ հյուսիս-արևելք։ Գետը հոսում է դեպի հյուսիս, ապա թեքվում է հյուսիս-արևելք։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վյատկա, գետի ենթաավազանը՝ Վյատկա։ Գետի ավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Կաստելան
Կաստելան (Castellane), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուր ափ երկրամասի Վերին Պրովանսի Ալպեր դեպարտամենտում, որի կազմի մեջ մտնող նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Զբաղեցնում է 117,79 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ 2010 թվականին անցկացված մարդահամարի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 1.591, բնակչության միջին խտությունը կազմել է 13 մարդ/կմ²։
Կաստելանը ամենափոքրաթիվ բնակչություն ունեցող շրջկենտրոնն է Ֆրանսիայում։
Հինհռոմեական ժամանակներում բնակավայրը հայտնի է եղել Սալինաս Salinas (Salinae) անվանումով։
Էլբա կղզուց փախուստի դիմած, դեպի մայրաքաղաք Փարիզ շտապող Նապոլեոն Բոնապարտը Կաստելանում ճաշի ընդմիջում է արել։
Տեսարժան վայրեր
184 մետր բարձրությամբ կրաքարե ժայռի վրա 12-րդ դարում կառուցված Նոտր Դամ դյու Ռոկ եկեղեցին
11-12-րդ դարերի կառույց համարվող Սուրբ Թիրսի եկեղեցին
Հին քաղաքամասը՝ նեղ փողոցներով և բազմաթիվ փոքր խանութներով
Մերձակայքում գտնվող Վերդոնի կիրճը
Տես նաև
Կաստելան (շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Պատկինո (գյուղ, Օզյորսկի շրջան)
Պատկինո (Паткино), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Օզյորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 11 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Օզյորսկի շրջանի բնակավայրեր
Քերփիչլուղ
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Տես նաև
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Արտագերս (գիրք)
Արտագերս ― ժողովածու-գիրք Ալեքսանդր Թոփչյանի հեղինակությամբ։ Այն հեղինակի առաջին փորձն էր գեղարվեստական արձակում է և հրատարակվել է 1994 թ. «ԱԶԳ» օրաթերթի հրատարակչությունում՝ ՀԲԸՄ Ալեք Մանուկյան Մշակութային Հիմնադրամի հովհանավորության տակ։ Գրքի մեջ են մտել 3 պիես, մեկ կինոսցենար և մեկ պատմվածք
Բովանդակություն
Պատմություն զրոյի
Տես նաև
Կատեգորիա:1994 գրքեր Կատեգորիա:Ալեքսանդր Թոփչյան
Նեմիչինցի
Նեմիչինցի (Немичинці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նեմիչինցի գյուղում բնակվում էր 728 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2067 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 352,2 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Մակովիչի (գյուղ, Տուրիի շրջան)
Մակովիչի (Маковичі), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1545 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Մակովիչի գյուղում բնակվում էր 273 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1231 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 221,77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1545 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Tomb Raider (1996, տեսախաղ)
Tomb Raider (Դամբարաններ թալանողը), համակարգչային խաղ արկածային մարտախաղ ժանրում և շարքի առաջին խաղը է։ Tomb Raider-ը մշակվել է Core Design-ի կողմից և հրատարակվել է Eidos Interactive-ի կողմից 1996 թվականին հոկտեմբերի 25։
Սյուժե
Լարա Քրոֆթը գնում է փնտրելու մի խորհրդավոր արտեֆակտ, որը կոչվում է Ժառանգություն, որը պատվիրված է նույնքան առեղծվածային (և նաև հարուստ) տիկին Ժակլին Նատլայի կողմից։ Որոնումների ընթացքում պարզվում է, որ երեք կապող մասերից բաղկացած Ժառանգությունը հնության երեք մեծագույն կիսաստված կառավարիչների հնագույն դավադրության ծրագիրն է, ներառյալ ինքը՝ Նատլան, որը դարերի մոռացումից հետո վերադարձել է կյանք և որոշել է հարություն առնել Ատլանտիսի կորցրած մրցավազքը արտեֆակտի օգնությամբ։ Ճշմարտությունը որոնելու համար գլխավոր հերոսը՝ Լարա Քրոֆթը, կայցելի Պերու, Հունաստան, Եգիպտոս, ինչպես նաև Ատլանտիդաի օվկիանոսի մի աննկատ կղզի, որը պարզվում է, Ատլանտիդան՝ թաղված է ջրի սյունի տակ։
Պերու
1. Քարանձավներ 2. Վիլկաբամբա քաղաք 3. Կորած հովիտ 4. Կուալոպեկի դամբարանը
Հունաստան
1. Սուրբ Ֆրանցիսկոսի վանք 2. Կոլիզեում 3. Միդաս պալատ 4. Ջրամբարը 5. Տիխոկանի դամբարան
Եգիպտոս
1. Կոմունաների տաճար 2. Խամունի օբելիսկ 3. Ժառանգության տաճար
Ատլանտիդա
1. Նատլայի պեղումները 2. Ատլանտա 3. Մեծ բուրգը
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1996 տեսախաղեր Կատեգորիա:PlayStation տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:IOS խաղեր
Զմյուռնիայի գրավումը թուրքերի կողմից
Զմյուռնիայի գրավումը թուրքերի կողմից, թուրքական իրականության մեջ հայտնի է որպես Իզմիրի ազատագրում (İzmir'in Kurtuluşu), հույն-թուրքական առճակատումների վերջին շրջափուլի կարևորագույն մարտը, որն ազդարարում է Թուրքիայի անկախության պատերազմի ավարտը ։
Զմյուռնիայի հանձնումից հետո Մուդրոսում Հունաստանի թագավորության և Թուրքիայի միջև սկսվում են զինադադարի բանակցություններ, որտեղ էլ հույները Զմյուռնիան հանձնում են հաղթած թուրքական կողմին։
Ճակատամարտ
Դումլուփընարի ճակատամարտում պարտության մատնելով հունական բանակին՝ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի գլխավորած թուրքական ուժերը զարգացնում են իրենց ռազմավարական հաջողությունները և ավելի խորանում դեպի արևմտուտք՝ հույների փաստացի վերահսկողության սահմաններ։
Դումլուփընարի ճակատամարտում մեծ կորուստներ կրած հունական բանակը ստիպված է լինում նահանջել և հանգրվանում է հարավում՝ Զմյուռնիա ծովափնյա քաղաքում (ներկայումս թուրքերի կողմից վերանվանվել է Իզմիր)։ Նկատելով թուրքերի մոտենալը քաղաքին՝ հունական բարոյալքված բանակը թողնում է քաղաքը՝ մեծաթիվ զոհերից խուսափելու համար։ Սեպտեմբերի 8-ին հունական վերահսկողությունը Զմյուռնիայում դադարում է։ Հաջորդ օրը՝ սեպտեմբերի 9-ին, քաղաքը նվաճվում է թուրքերի կողմից։
Զմյուռնիայի գրավումից հետո կողմերը հանդես են գալիս զինադադարի կնքման պատրաստակամությամբ։ Շուտով երրորդ կողմերի ներգրավվածությամբ սկսվում են Մուդրոսի բանակցությունները։ «Իզմիրի ազատագրման» օրը Թուրքիայի Հանրապետությունում նշվում է որպես ազգային ազգային օր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Թուրքիայի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Թուրքիայի պատմություն Կատեգորիա:1922 թվականն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Թուրքիայի անկախության պատերազմ
Սևծովյան տնտեսական համագործակցություն
Սևծովյան տնտեսական համագործակցություն (ՍԾՏՀ), տարածաշրջանային կազմակերպություն է՝ ստեղծված Սևծովյան տարածաշրջանի 11 պետությունների կողմից։ Կազմակերպության հիմնական նպատակն է Սևծովյան տարածաշրջանում ապահովել կայունություն, տնտեսական զարգացում, բարգավաճում և խաղաղություն։ Կազմակերպության գլխավոր գրասենյակը գտնվում է Թուրքիայի Ստամբուլ քաղաքում։
Կազմակերպության մասին
1992 թ. հունիսի 25-ին Սևծովյան տարածաշրջանի 11 երկրների՝ Ալբանիայի, Ադրբեջանի, Բուլղարիայի, Վրաստանի, Հայաստանի, Հունաստանի, Մոլդովայի, Ռումինիայի, Ռուսաստանի, Թուրքիայի և Ուկրաինայի ղեկավարները Ստամբուլում անցկացվող գագաթնաժողովի ժամանակ ստորագրեցին «Սևծովյան տնտեսական համագործակցություն» կազմակերպություն ստեղծելու վերաբերյալ համատեղ հռչակագիր։ 2004 թ-ից կազմակերպության անդամ է հանդիսանում նաև Սերբիան։ Կազմակերպությունը ստեղծվել է որպես բազմակողմանի քաղաքական և տնտեսական համագործակցության յուրահատուկ և խոստումնալից մոդել։ Այն նպատակ ունի նպաստել անդամ երկրների միջև փոխգործակցության ամրապնդմանն ու խորացմանը, ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի և աշխատուժի ազատ տեղաշարժին, բարիդրացիական հարաբերությունների հաստատմանը, ինչպես նաև Սևծովյան տարածաշրջանում հաստատել խաղաղություն, կայունություն և բարգավաճում և նպաստել անդամ ենկրների՝ համաշխարհային տնտեսությանն ինտեգրվելու գործում։ ՍԾՏՀ-ն զբաղեցնում է շուրջ 20 միլիոն քառակուսի կիլոմետր տարածք՝ ընդգրկելով Սևծովյան տարածաշրջանի, Բալկանների և Կովկասի երկրները՝ շուրջ 350 միլիոն բնակչությամբ։ Անդամ երկրների միջև առևտուրը տարեկան գերազանցում է 300 միլիարդ դոլարը։ Պարսից ծոցի տարածաշրջանից հետո Սևծովյան տարածաշրջանը երկրորդն է բնական գազի և նավթի պաշարներով։ Այն հարուստ է նաև տարբեր հանքային ռեսուրսներով և մետաղներով։ Տարածաշրջանը Եվրոպայի խոշորագույն տրանսպորտային և էներգետիկ տարանցիկ միջանցքներից է ։ Կազմակերպությունում դիտորդի կարգավիճակ ունեն Եգիպտոսը, Ավստրիան, Բելառուսը, Խորվաթիան, Չեխիան, Ֆրանսիան, Գերմանիան, Իսրայելը, Իտալիան, Լեհաստանը, Սլովակիան, Թունիսը, ԱՄՆ-ը։ Եվրամիությունը մի շարք միջազգային այլ կազմակերպությունների հետ մեկտեղ վայելում է նույն կարգավիճակը։ 1998 թ. հունիսի 5-ին Յալթայի գագաթաժողովում անդամ երկրների ղեկավարների կողմից ընդունվել է ՍԾՏՀ Կանոնադրությունը (Խարտիա)։
ՍԾՏՀ կառուցվածքը
ՍԾՏՀ անդամ-երկրների Արտաքին գործերի նախարարների խորհուրդը հանդիսանում է կազմակերպության շրջանակում որոշումներ կայացնող բարձրագույն մարմինը։ Խորհրդի հերթական հանդիպումները գումարվում են տարեկան երկու անգամ՝ մայիսին/հունիսին և նոյեմբերին/դեկտեմբերին, անհրաժեշտության դեպքում գումարվում են նաև հատուկ կամ ոչ-պաշտոնական հանդիպումներ։ Խորհրդի հանդիպումները գումարվում են ՍԾՏՀ անդամ-երկրներում այբբենական կարգով և կարգավորվում են ՍԾՏՀ Նախագահության կողմից։ Նախագահությունն իրեն հերթին կարգավորվում է նույն սկզբունքով։ Նախագահության ժամկետը տևում է վեց ամիս՝ սկսած յուրաքանչյուր տարվա հունվարի և հուլիսի 1-ից։ Համաձայն ՍԾՏՀ Կանոնադրության, ՍԾՏՀ անդամ-երկրների Ավագ պաշտոնյաների կոմիտեն հաշվետու է Արտգործնախարարների խորհրդին և գործում է վերջինիս անունից։ Կոմիտեն օժտված է համապատասխան լիազորություններով, քննարկում և վեանաոմ է կազմակերպության կառույցների գործունեությունը։ ՍԾՏՀ անդամ-երկրների Արտգործնախարարների խորհրդի կողմից 1994 թ. մարտի 10-ին ընդունված որոշմամբ, Ստամբուլում հիմնադրվել է ՍԾՏՀ մշտական միջազգային քարտուղարությունը։ 2001 թ. օգոստոսից Ստամբուլում գործում է ՍԾՏՀ-ում Հայաստանի Հանրապետության մշտական ներկայացուցչությունը իր ողջ անձնակազմով։ Ներկայացուցչությունը գլխավորում է Միքայել Վարդանյանը։ Կազմակերպությունը Հայաստանում ներկայացված չէ ։ ՍԾՏՀ հարակից կազմակերպությունները՝ Խորհրդարանական վեհաժողովը, Գործարար խորհուրդը, Սևծովյան առևտրի և զարգացման բանկը և Սևծովյան ուսումնասիրությունների միջազգային կենտրոնը հանդիսանում են որպես առանձին կազնակերպություններ՝ սեփական նստավայրով և բյուջեով, գործունեության առանձին ծրագրերով։ Այս կազմակերպությունները գործում են համաձայն իրենց սեփական կանոնադրությունների, որոնց դրույթները ներդաշնակեցված են ՍԾՏՀ Կանոնադրության հետ։
ՍԾՏՀ շրջանակներում կնքված պայմանագրեր
ՍԾՏՀ անդամ երկրները մինչև այժմ ունեն կնքված համաձայնագրեր և պայմանագրեր հետևյալ հարցերի շուրջ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջազգային կազմակերպություններ Կատեգորիա:Հայաստանի պայմանագրեր Կատեգորիա:Միջազգային տնտեսական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Միջկառավարական կազմակերպություններ
Գեոդեզիայի և քարտեզագրության գլխավոր վարչություն
Գեոդեզիայի և քարտեզագրության գլխավոր վարչություն, պետական գեոդեզիական ցանցի ստեղծման և դրա հիման վրա՝ տեղագրական քարտեզներ կազմելու վարչություն։ Իրականացնում է պետական հսկողություն գեոդևզիական և տեղագրական աշխատանքների վրա, կազմում և հրատարակում է ընդհանուր աշխարհագրական, քաղաքական, ուսումնական քարտեզներ, ատլասներ են։ Ստեղծվել է 1938 թվականի սեպտեմբերի 14-ի որոշմամբ։
Կատեգորիա:Հայաստանի աշխարհագրություն
Նեսգունի
Նեսգունի (ნესგუნი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մեստիայի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մեստիայի շրջան‎‎‎
Զապոլե (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)
Զապոլե (Заполье), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 37 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի բնակավայրեր
Առնոլդ Վոսլու
Առնոլդ Վոսլու (Arnold Vosloo, ), դերասան։ Հանդիսատեսին հայտնի է «Դժվար թիրախ», «Մումիա» և «Մումիան վերադառնում է» ֆիլմերից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:1962 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Հարավաֆրիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ
Ալեքսանդր Լեմբերգ
Ալեկսանդր Յանովիչ Լեմբերգ (Ալեկսանդրս Լեմբերգս, Aleksandrs Lembergs, ), խորհրդային լատվիացի բալետի արտիստ, բալետմեյստեր, խորեոգրաֆ, դերասան, ուսուցիչ։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1982)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1921 թվականի մարտի 25֊ին (այլ աղբյուրներով մարտի 23) Ռիգայում, Լատվիա։ 1932-1938 թվականներին սովորել է Լատվիական ժողովրդական օպերայի բալետի ստուդիայում (1948 թվականից` Ռիգայի պարարվեստի դպրոց) և Ա.Ա. Ֆյոդորովի բալետի ստուդիայում (Ռիգա)։ Ապա կատարելագործվել է Փարիզում Լ․ Ն․ Եգորովի մոտ, պարել է «Պատանիների բալետ» թատերախմբում («Բալլե դե լա ժյոնեսս») (1938-1939)։
1939 թվականից Լատվիական ժողովրդական օպերայի մենակատար (1940 թվականից՝ Ռիգայի օպերայի և բալետի թատրոն, 1944 թվականից՝ Լատվիական ԽՍՀՄ օպերայի և բալետի թատրոն) ։
1961 թվականին հանդես է գալիս որպես բալետմեյստեր, բեմադրում է պարեր օպերայում և օպերետտայում։ 1968 թվականին՝ թատրոնի գլխավոր բալետմեյստեր ։
Մասնակցել է արտասահմանյան հյուրախաղերին. Մեքսիկա, Եգիպտոս, Մալազիա, Սինգապուր, Թայլանդ, Շվեյցարիա, Իտալիա, Ֆրանսիա։
1957–1972 թվականներին եղել է Ռիգայի պարարվեստի դպրոցի ուսուցիչ (1964-1968 թվականներին՝ տնօրեն)
Մահացել է 1985 թվականի նոյեմբերի 25-ին։ Թաղված է Մատիսի գերեզմանատանը ։
Վինտորովկա (գյուղ, Սերեդինա-Բուդայի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Վինտորովկա գյուղում բնակվում էր 34 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ծաղկաձոր
Ծաղկաձոր (Կեչառիս, Ծաղկոցաձոր, քաղաք Հայաստանի Կոտայքի մարզում, Թեղենիսի արևելյան լանջին։ Կլիման մեղմ է, առողջարար։ Քաղաքը գտնվում է ծովի մակերևույթից 1841 մ բարձրության վրա, մարզկենտրոնից 6 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Նախկինում գյուղն ամառանոցավայր էր, ապա՝ ավան, 1958 թվականից՝ քաղաքատիպ ավան։
ՀԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի 1984 թվականի փետրվարի 16-ի հրամանագրով Ծաղկաձորը դասվել է քաղաքների կարգին։ Ծաղկաձորը լեռնակլիմայական առողջավայր է։ Այստեղ են գտնվում մարզական բազան, քաղաքից Թեղենիսի գագաթը տանող 6 կմ երկարությամբ ճոպանուղին, մանկական առողջարանը, հանգստյան տները և տուրիստական բազաները։ Քաղաքի մեջ է գտնվում Կեչառիս վանական համալիրը (XI-XV դարեր) իր Կաթողիկե (XV դար), Սուրբ Նշան եկեղեցի (XI դար) և Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի (1003 թ.) եկեղեցիներով, համալիրից 200 մ արևմուտք՝ Սուրբ Հարություն եկեղեցի (1228 թ.) (Կոնստանտինովկա) ։
Անվանում
Հնում կոչվել է Ծաղկոցաձոր, հետագայում՝ Ծաղկունյաց ձոր։ Միջնադարում հայտնի էր նաև Կեչառիս կամ Կեչառոյք անունով․ այդպես է կոչվել 11֊13-րդ դարերում կառուցված Կեչառիս վանքի անունով։ 1947 թվականին բնակավայրին վերադարձվել է իր պատմական անվանումը ։