cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1050
Մահեր
Կատեգորիա:1050 Կատեգորիա:Տարեթվեր
USS Մոնիտոր
«Մոնիտոր» (Monitor «դիտորդ, վերահսկիչ»), ԱՄՆ ռազմածովային նավատորմի առաջին զրահակիրը, որն առավել հայտնի է իր մասնակցությամբ ռազմանավերի պատմության մեջ ռազմանավերի առաջին ճակատամարտին. 1862 թվականի մարտի 9-ի Հեմփթոն ռոուդսի ճակատամարտին Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ «Մոնիտոր»-ը դարձավ նոր դասի նավերի հիմնադիրը։
Արտաքին տեսքի պատմություն
1859 թվականին Ֆրանսիայում դրվեց La Gloire-ը՝ առաջինը բոլորովին նոր տիպի նավերից՝ պողպատե թիթեղյա զրահով հագեցած նավ։ Աշխարհում այս իրադարձությունն աննկատ չմնաց, և շուտով նմանատիպ նավեր տեղադրվեցին Մեծ Բրիտանիայում, որոնք կոչվում էին մարտանավ ։ Այդ ժամանակից ի վեր ծովային մարտերի բնույթը կտրուկ փոխվել է։
Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ Մերիմակ նավի կորպուսն ընկավ Համադաշնության ձեռքը, որը հյուսիսայինները չհասցրեցին ամբողջությամբ ոչնչացնել Գոսպորտի ռազմածովային բազայից նահանջի ժամանակ։ Շուտով Հյուսիսային հետախուզությունը իմացավ, որ Մերիմակը, որը վերականգնվում էր Վիրջինիա անունով, նախատեսվում էր վերստեղծել նոր հզորությամբ՝ արմադիլոյի տեսքով, որը նախատեսված էր Կոնֆեդերացիայի նավահանգիստների ծովային շրջափակումը ճեղքելու համար։
Շվեդ էմիգրանտ Ջոն Էրիքսոնը, ով արդեն իրեն ապացուցել էր մի շարք տեխնիկական նորամուծություններով, առաջարկեց ստեղծել սկզբունքորեն նոր նավ, որն աշխարհում նմանը չուներ։ Ավելին, նա հայտարարեց, որ այն կկառուցի ընդամենը երեք ամսում։ Նրա առաջարկն այնքան համոզիչ էր, որ նախագահ Լինքոլնը, իրեն բնորոշ ձևով, ասաց. «Ես զգում եմ նույնը, ինչ զգում է աղջիկը, երբ առաջին անգամ գուլպա է հագնում. դրա մեջ ինչ-որ բան կա»։ Հանձնաժողովը հավանություն է տվել նախագծին։ Էրիքսոնը կարողացավ ամբողջովին նոր նավ կառուցել ընդամենը 100 օրում։
«Մոնիտոր» բառը ամերիկանացված անգլերենում, ի թիվս այլոց, ունի նաև «մենթոր» իմաստը։ Հասկանալի էր, որ այդ անունով նավը պիտի դաս տար հարավայիններին։
Շինարարություն
Նավի ամբողջ կորպուսը պողպատից էր։ Կողմերի բարձրությունն ընդամենը 60 սմ էր, զրահը ծածկում էր ոչ միայն կողքերը, այլև տախտակամածը։ Տախտակամածն ամբողջությամբ դատարկ էր, բացառությամբ ծանր զրահապատ անիվների տան և հրացանի աշտարակի։ Ծայրից ավելի մոտ երկու ծխնելույզներ էին, որոնք պետք էր ապամոնտաժել նախքան մարտ մտնելը։
Պտտվող ծանր զրահապատ ատրճանակը զինված էր երկու 11 դյույմ (279 մմ) Դալգրեն ատրճանակներով։ Հրացանները լիցքավորվել են դնչափից և լիցքավորվելուց հետո վերելակների վրա տեղափոխել նավահանգիստներ։ Մոնիտորի աշտարակը զրահապատ էր 8 դյույմ հաստությամբ բազմաշերտ զրահով։ Իջնելու պահին հարավային նավատորմի ոչ մի նավային հրացան չի կարողացել թափանցել նման զրահ։ Նավի առաջին հրամանատար լեյտենանտ Ուորդենի խոսքով՝ «Եթե արկը սուր անկյան տակ դիպչի աշտարակին, այն կցատկի դրանից՝ առանց վնաս պատճառելու»։ Dahlgren ատրճանակները, որոնցով զինված էր նավը, գործում էին այն ժամանակվա ռազմածովային ռազմավարության ոգով. դրանք նախատեսված չէին թշնամու զրահը ներթափանցելու, այլ զրահապատ թիթեղները կոտրելու կամ դրանց ամրացումները պոկելու փորձ կատարելու համար։ Այնուամենայնիվ, փորձարկումների ժամանակ այս ատրճանակներից մեկի պատռվելուց հետո օգտագործված վառոդի լիցքերը լրջորեն նվազել են։ 1906թ.-ին «Մոնիտորի» վերջին ողջ մնացած սպայի՝ կապիտան Լուի Ն. Ստոդերի (Louis N.Stodder) հետ հարցազրույցում ասվում է."Մեզ հրամայեցին օգտագործել միայն 15 ֆունտանոց սև վառոդի լիցքեր՝ 165 ֆունտ հիմնական քաշով։ Նույն տրամաչափի հրացաններն այժմ օգտագործում են 250-ից մինչև 500 ֆունտ վառոդի լիցքեր։ Մեր կրակոցների էֆեկտը համեմատելի էր մեծ ռետինե գնդակ նետելու հետ. այնքան փոքր էր մեր միջուկների թափանցող ուժը։" Մակերեսային հոսքը թույլ է տվել նավին աշխատել գետերի և առափնյա գծերի վրա։
Ընդհանուր առմամբ, նավի նախագծման մեջ օգտագործվել է արտոնագրերով պաշտպանված 47 եզակի գյուտեր։
Թերություններ
Որպես օրիգինալ դիզայնի հապճեպ կառուցված նավ՝ Մոնիտորն ուներ բազմաթիվ թերություններ։
Խնդիրներ կային 300 ձիաուժ հզորությամբ շարժիչի հետ, որը հնարավորություն տվեց զարգացնել ընդամենը 9 հանգույց արագություն։ Այնուամենայնիվ, նույնիսկ նման արագությունը հաճախ անհասանելի էր. ծայրահեղ ցածր կողմերը ոչ միայն նվազեցնում էին նավի տեսանելիությունը թշնամու համար, այլև մեծապես խաթարում էին նրա մանևրելու ունակությունը, ընդ որում, ամենափոքր ալեկոծության դեպքում ալիքները պարզապես պտտվում էին կողմերի վրա։ Իր առաջին անցման ժամանակ նավը ծովում ալիքի մեջ ընկավ, որն ընդամենը 2-3 բալ էր, բայց նույնիսկ դա բավական էր, որ նավը միայն հրաշքով հասնի թիրախին։ Ալիքները խփում էին կողքերին, ծակ լյուկերը թույլ էին տալիս ջուրը ներս մտնել։ Ցածր ծխնելույզները ալիքը տապալել է, իսկ ջուրը մարել է կաթսաների վառարանները։ Աշտարակները լցված էին թունավոր ծխով, կանգնեցված մեքենաները թույլ չէին տալիս օգտագործել գոլորշու պոմպեր, և նավը կամաց-կամաց խորտակվում էր։ Միայն եղանակի բարելավումն է հնարավորություն տվել կրկին վառել վառարանները, դուրս մղել ջուրը և շարունակել ճանապարհը։
Աշտարակը պտտելու համար գոլորշու օգտագործման նորագույն համակարգը նույնպես ուներ իր թերությունները։ Նավի հրամանատարի տեղակալ լեյտենանտ Գրինի խոսքով, պտուտահաստոցը պտտվել է կա՛մ ամուր, կա՛մ հեշտությամբ և արագ.«Դժվար էր պտույտ սկսելը, և եթե այն արդեն սկսվել էր, ապա դադարեցնելը»։
Նավի շատ թերություններ կարելի էր շտկել, սակայն Վիրջինիայի արմադիլոյի ավարտված շինարարությունը պահանջում էր Մոնիտորի անհապաղ գործարկումը։
Հեմփթոնի ճանապարհների ճակատամարտ
1862 թվականի մարտի 8-ին հյուսիսայինների շրջափակման ջոկատի դեմ հարավային CSS Վիրջինիա ռազմանավի ճակատամարտի ժամանակ նոր տիպի նավերի առավելությունները լիովին դրսևորվեցին։ CSS Վիրջինիան, առանց որևէ շոշափելի կորուստ կրելու, ոչնչացրեց թշնամու երկու հզոր նավ (« Քամբերլենդ » և « Կոնգրես ») և մեծ վնաս հասցրեց երրորդին։ Ուշ երեկոյան հասնելով մարտի դաշտ «Մոնիտոր»-ը՝ պարզվեց, վերջին ռազմանավն է, որն ընդունակ է դիմակայել Վիրջինիային։
Մոնիտորը ղեկավարում էր լեյտենանտ Ջոն Լ. Վորդենը։ Նրա տեղակալը լեյտենանտ Սամուել Դանա Գրինն էր, ով մարտի ժամանակ աշտարակում էր։ Երրորդը հրամանատարության մեջ էր լեյտենանտ Ալբան Ս. Սթայմերսը, ով ծառայել էր Մերիմակում մինչև այն գրավելը։
Տեղեկանալով մարտի 8-ի ճակատամարտի ողբերգական հանգամանքների մասին և վախենալով, որ CSS Վիրջինիան կբարձրանա Պոտոմակը և կհարձակվի Սպիտակ տան և Կապիտոլիումի վրա, նավատորմի հրամանատարությունը հրամայեց Մոնիտորին շտապ գնալ Վաշինգտոն։ Այնուամենայնիվ, Ուորդենը, կա՛մ գիտակցելով, որ հարավցիների նպատակն է ճեղքել շրջափակումը և ոչ թե հարձակվել մայրաքաղաքի վրա, կա՛մ պարզապես վախենալով երկրորդ երկար անցումից, որը կարող է ճակատագրական լինել նավի համար, նախընտրեց անտեսել հրամանը։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ հրամանը Վորդենին չի փոխանցվել էսկադրիլիայի հրամանատարի պաշտոնակատար կապիտան Մարսթոնի կողմից։
Մարտի 9-ին CSS Վիրջինիան, ծով դուրս գալով Մինեսոտան ոչնչացնելու համար, բախվել է Մոնիտորին։ Վերջինիս ձևն այնքան անսովոր էր, որ հարավայինների անձնակազմը այն շփոթեց կամ փարոսի կամ խութանշանի հետ և անտեսեց որպես թշնամի։ Սա թույլ տվեց Ուորդենին մոտենալ և համազարկ արձակել։ Այնուամենայնիվ, միջուկները թռան հարավայինների նավի զրահապաշտպանությունից։ Այնուամենայնիվ, Վիրջինիայի վերադարձի համազարկը նույնպես անհաջող էր։ Վիրջինիայի հարվածներից մեկից հետո Ուորդենը դուրս է եկել աշտարակից և ստուգել արկի թողած անցքը։ Հետագայում նա գրել է. «Բացի մի քանի ճաքերից, կորպուսը անվնաս էր»։
Վիրջինիայի ուղեկցող նավերը, նախընտրելով ռիսկի չդիմել, վերադարձան Նորֆոլկ։
Մի քանի անհաջող համազարկերից հետո հարավայինները փորձեցին խոցել թշնամուն ատրճանակների անցքերում, սակայն Մոնիտորի վրա, օգտագործելով շոգենավը պտուտահաստոցը պտտելու համար, նրանք ամեն կրակոցից հետո շրջում էին այն և չէին օգտագործում երկաթե ծանր թիթեղները, որոնք նախատեսված էին այն պաշտպանելու համար, բայց զգալիորեն դանդաղեցնում էին կրակի արագությունը և ուժասպառ էին անում նավաստիներին։
Աշտարակի և անիվների սրահի միջև ինտերկոմը շարքից դուրս էր եկել, և հրամանները փոխանցվում էին բաց տախտակամածով վազող նավաստիների միջոցով։ Ճակատագրի հեգնանքով, երկու նավաստիներն էլ (Քիլերը և Թոֆը) ցամաքային մարդիկ էին մինչև Մոնիտորում ծառայելը, և նրանց տրամադրած տեղեկատվությունը հաճախ խեղաթյուրված էր։ Ինքնին հրացանի աշտարակից կողմնորոշումը չափազանց դժվար էր. հատուկ նշանները, որոնք հնարավորություն էին տալիս տարբերակել ձախ և աջ կողմերը, շուտով մաշվեցին, և Գրինը հաճախ ստիպված էր կրակել՝ հենվելով միայն իր ինտուիցիայի վրա։
Համոզված լինելով, որ «Մոնիտորը» նույնպես ի վիճակի չէ վնասելու թշնամուն, լեյտենանտ Վորդենը փորձեց խոցել CSS Վիրջինիան պտուտակի կողմից։ Այնուամենայնիվ, CSS Virginia-ն ավելի լավ էր ղեկին և կարողացավ խուսափել բախումից։ Այնուամենայնիվ, «Մոնիտոր»-ի համազարկն իրոք թափանցեց Վիրջինիայի զրահը մոտ տարածությունից, բայց փայտե երեսպատումն անձեռնմխելի էր և արտահոսք չկար։ Իր հերթին, «Վիրջինիա» նավի նավապետ Ջոնսը նույնպես փորձել է խոյահարել թշնամուն, սակայն նավը կորցրեց նախորդ օրը «Վիրջինիայի» վրա տեղադրված հատուկ հարմարեցված խոյը՝ «Քամբերլենդի» հետ բախման ժամանակ։ Ջրի մեջ ցածր նստած Մոնիտորի հատակը ճզմելու փորձը նույնպես անարդյունք է ստացվել. հարվածն ընկել է կողքով։
Մոնիտորի աշտարակում վերջացել էր թնդանոթի գնդակները, և դրանց լրացուցիչ լիցքավորման համար անհրաժեշտ էր աշտարակը տեղակայել նավի աղեղի երկայնքով։ Թշնամու անգործությունը սխալմամբ շփոթելով խափանման հետ՝ Վիրջինիան կրկին փորձեց ավարտել գետնին ընկած Մինեսոտան, բայց շուտով Մոնիտորը վերադարձավ ճակատամարտ։
Ճակատամարտի երրորդ ժամի ավարտին Վիրջինիայի գնդացրորդները փոխեցին մարտավարությունը և սկսեցին թիրախավորել հրամանատարի խցիկը։ Ռումբերից մեկի պայթյունի հետևանքով վիրավորվել է «Մոնիտոր»-ի կապիտան Վորդենը՝ զրահապատ թիթեղի ներսի կողմի բեկորները մի աչքը հանել էին, մյուսը՝ վնասել։ Հրամանատարությունը ստանձնեց լեյտենանտ Գրինը, ով որոշեց անցնել իր մարտկոցների ծածկույթի տակ. մակընթացությունը ցածր էր, և նույնիսկ այդքան մակերեսային նավը վտանգի տակ կդնի թշնամու ափամերձ մարտկոցների տեսադաշտում, ինչը կհանգեցնի դրանց կորստին. Բացի այդ, անձնակազմը, որը չէր քնել նավը Նյու Յորքից դուրս գալուց հետո, և՛ ֆիզիկապես, և՛ հոգեբանորեն հոգնած էր։ Գրինը գրել է.
Ափին գտնվող բազմաթիվ դիտորդներ այլ կերպ էին մտածում. ռազմական քարտուղարի օգնական Ֆոքսը զայրացած էր «Մոնիտոր»-ի հեռանալու պատճառով և ավելի ուշ պահանջեց, որ Գրինը հեռացվի հրամանատարությունից։ Մի շարք թերթեր (ինչպես հյուսիսային, այնպես էլ հարավային) ուղղակիորեն մեղադրեցին «Մոնիտոր»-ի անձնակազմին վախկոտության մեջ։
«Վիրջինիա»-ի հրամանատարությունը զարմացած էր «Մոնիտոր»-ի հեռանալուց (թշնամուն թվում էր անձեռնմխելի) և որոշ ժամանակ ակնկալում էր նրա վերադարձը դեպի ճանապարհ։ Սակայն «Վիրջինիան» ևս ոչ մեկի հետ չի կարողացել կռվել՝ նավի կորպուսը թուլացել է մշտական ​​հարվածներից, նավի փայտե հիմքը սկսել է հոսել, իսկ մակընթացությունը սպառնում էր գետնին գցել նավը։ Նավը վերադարձել է Նորֆոլկ՝ վերանորոգման համար։
Հարավացիների ծայրահեղ ցածր էներգիայի ծանր արդյունաբերությունը, որն արդեն գերմարդկային ջանքեր էր գործադրում Վիրջինիա ստեղծելու համար (նույնիսկ քաղաքներում մասնավոր տների մետաղական ցանկապատերը թույլատրվում էին հալվել), չկարողացավ վերականգնել նավը։
Այսպիսով, չնայած մարտադաշտը մնաց Վիրջինիայի ետևում, վերջինիս նպատակը (շրջափակումը ճեղքելը) չիրականացավ, և Մոնիտորի նպատակը (ապշրջափակումը կանխել) հաջողությամբ ավարտվեց։
Դժբախտություն
1862 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Մոնիտորը վերանորոգումից հետո մալուխով քարշակվեց դեպի Հեմփթոն Ռոուդս։ Այնուամենայնիվ, երեկոյան ժամը 23-ի սահմաններում մի բան տեղի ունեցավ, որից թիմը վախենում էր հենց առաջին ուղևորության ժամանակ. ալիքները ծածկեցին նավը, և այն արագ խորտակվեց։ Նավի հետ միասին զոհվել են 4 սպա և 12 նավաստի (49 մարդ փրկվել է)։
Դժբախտության վայրը
1973 թվականին Հյուսիսային Կարոլինայում գտնվող Հաթերաս հրվանդանից 16 մղոն հարավ-արևելք հայտնաբերված Monitor-ի խորտակման վայրը հայտարարվեց առաջին ազգային ծովային արգելավայրը ։ Անհանգիստ հոսանքների և փոփոխական եղանակի պատճառով տարածքը հաճախ անվանում են Ատլանտյան օվկիանոսի Գերեզմանոց։
1986 թվականին «Մոնիտոր»-ի մահվան վայրը հռչակվել է ազգային պատմական հուշարձան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նավեր
1051
Մահեր
Կատեգորիա:1051 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ալեքսանդր Գենիս
Ալեքսանդր Գենիս (Александр Александрович Генис, ), ռուս գրող, էսսեիստ, քննադատ, ռադիոհաղորդավար։
Կենսագրություն
Հասակ է առել Ռիգայում։ Ավարտել է Լատվիական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1977 թվականին արտագաղթել է ԱՄՆ։ Քսան տարուց ավելի աշխատում է "Ազատություն" ռադիոկայանում, եղել է Պյոտր Վայլի համահեղինակը։ Համագործակցել է Սերգեյ Դովլաթովի "Նովի ամերիկանեց" թերթի հետ։ «Նամակներ Ամերիկայից» հեռուստացիկլի հեղինակն ու վարողն է։ "Ինոստրաննայա լիտերատուրա" հանդեսի խմբագրակազմի անդամ է։ Բնակվում է Նյու Յորքում։
Վայլի հետ գրել է մի շարք էսսեներ ("60-ականներ։ Սովետական մարդու աշխարհը", "Ռուսական խոհանոցը տարագրության մեջ", "Մայրենի լեզու", "Ամերիկանա")։ Բացի այդ, հեղինակ է գրականության և մշակույթի մասին գրքերի ("Բաբելոնյան աշտարակ", "Իվան Պետրովիչը մահացավ") ։ Նրա "Դովլաթովը և շրջակայքը" գիրքը 2016 թվականի տվյալներով ռուսերեն հրատարակվել է վեց անգամ ։
Պատանեկության տարիներին եղել է Հայաստանում։
Որդին՝ Դենիել Գենիսը, ամերիկյան գրականագետ և լրագրող է։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Լատվիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս քննադատներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ
(2238) Ստեշենկո
(2238) Ստեշենկո (Steshenko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1972 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,058809 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5102 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6074 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1954,01 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,184236 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,31° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1972 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Գևորգ Տիրացյան
Կենսագրություն
Գևորգ Տիրացյանը ծնվել է 1926 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Ռումինիայի Չետատեա-Ալբա քաղաքում՝ ուսուցիչ և բառարանագիր Արտաշես Տիրացյանի ընտանիքում։ Մայրը Դրաստամատ Կանայանի ազգականուհին էր։ Տիրացյանը, դպրոցական տարիներին ստանալով հիմնավոր կրթություն, 1945 թվականին ընդունվում է Բուխարեստի համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ Տիրացյանների ընտանիքը հայրենադարձվում է, և 1948 թվականին նա դառնում է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի երկրորդ կուրսի ուսանող։ Ավարտելով համալսարանը՝ 1952 թվականին ընդունվում է Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի նպատակային ասպիրանտուրան, որտեղ նրա գիտական ղեկավարն էր Բորիս Պիոտրովսկին։ Ապագա հնագետի աշխարհայացքի և գիտական հետաքրքրությունների ձևավորման հարցում ազդեցություն է ունեցել նաև լենինգրադյան արևելագիտական դպրոցի ներկայացուցիչներից մեկը՝ Կամիլա Տրևերը։
1956 թվականին աշխատանքի է անցնում Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտում։ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի ստեղծման առաջին օրերից (1959 թվական) մինչև իր կյանքի վերջը Գևորգ Տիրացյանն աշխատել է այս ինստիտուտում՝ սկզբում որպես ավագ գիտաշխատող, այնուհետև՝ հին Հայաստանի հնագիտության բաժնի վարիչ (1974-1993), ինստիտուտի փոխտնօրեն (1981-1988), տնօրեն (1988-1993)։
Աշխատություններ
1986 թվականին նա հաջողությամբ պաշտպանում է դոկտորական ատենախոսություն «Հայաստանը մ. թ. ա. VI – մ. թ. III դարերում» թեմայով։
Պատմագիտության ասպարեզում Տիրացյանի աշխատություններից է նաև «Երվանդունիները Հայաստանում» ուսումնասիրությունը։ Այդ աշխատության մեջ, նա ցույց է տվել, որ ուրարտացիներից հետո Հայկական լեռնաշխարհը վերամիավորելու փորձը կատարվել է Երվանդունիների օրոք։ Ավելի քան երկու տասնամյակ անց հրատարակած իր երկու հոդվածներում նա անդրադարձել է Երվանդյան Հայաստանի տարածքին՝ քննարկելով նաև տարածքային փոփոխությունների խնդիրը։ Հետևություն. չնայած Դարեհ I-ի օրոք Հայաստանը բաժանվեց երկու սատրապությունների, այնուամենայնիվ, Հայկական լեռնաշխարհը հանդես էր գալիս մի անվան տակ՝ Արմինա՝ որպես ամբողջական մեկ երկիր։ Գ. Տիրացյանի պատմագիտական հետաքրքրությունների շրջանակում են եղել հին հայկական պետության առաջացումը, «Անաբասիսը» և Հայաստանը, Կոմագենե երկիրն ու Հայաստանը և մի շարք այլ հարցեր։
Հնագիտական հետազոտություններ
Գևորգ Տիրացյանն առաջինն է փորձել լուծել հին հայկական մշակույթի պարբերացման հիմնախնդիրը՝ այդ նպատակով օգտագործելով ինչպես հնագիտական աղբյուրների ընձեռած տվյալները, այնպես էլ օգտվելով սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական պատմության տեղեկություններից։ 1988 թ. լույս տեսավ Գ. Տիրացյանի «Культура древней Армении, VI в. до н. э.- III в. н. э. (по археологическим данным)» մենագրությունը։
Գ. Տիրացյանը Կարմիր բլուրի և Գառնիի հնագիտական արշավախմբերի անդամ է եղել, պեղումներ է իրականացրել Հացավանում և այլ հուշարձաններում, հնագիտական հետազոտություններ է կատարել Հայաստանի տարբեր մարզերում, մասնավորապես՝ Աշտարակի ու Նաիրիի տարածաշրջաններում։ Սակայն նրա աշխատանքների անկյունաքարն են դարձել հին Հայաստանի առաջին մայրաքաղաք Արմավիրի պեղումները, որոնց ղեկավարն է եղել 1970 թվականից։ Արմավիրի և նրա պեղումների վերաբերյալ տաղանդաշատ հետազոտողը հասցրել է հրատարակել շուրջ քառասուն գիտական աշխատություններ։
Գևորգ Տիրացյանը տիրապետում էր գերմաներենին և ռումիներենին, հիմնավորապես գիտեր անգլերեն, ֆրանսերեն, ռուսերեն, իտալերեն։ Նա զեկուցումներով մասնակցել է աշխարհի տարբեր երկրներում անցկացվող հնագիտական ու արևելագիտական կոնֆերանսներին, կոնգրեսներին։
Գ. Տիրացյանը գրախոսել է պատմագիտական ու հնագիտական մի շարք մենագրություններ։ Հոբելյանական առիթներով գիտական հանդեսներում Տիրացյանը տպագրել է հոդվածներ՝ նվիրված գիտության երախտավորներ Կ. Վ. Տրևերի, Ա. Ա. Սահինյանի, Ս. Տ. Երեմյանի, Բ. Բ. Պիոտրովսկու, Բ. Ն. Առաքելյանի կյանքին և գիտական գործունեությանը։
Տիրացյանը «Հայ ժողովրդի պատմություն» ակադեմիական հրատարակության առաջին հատորի և «ԽՍՀՄ հնագիտություն» բազմահատորյակի հատորներից մեկի հեղինակներից է։ Մահվանից հետո էլ շարունակվում են տպագրվել նրա հոդվածները՝ հայերեն և օտար լեզուներով։ Հրատարակվում են նաև մենագրությունները. «Արմավիր»-ը՝ ֆրանսերեն, «Ուրարտուից` Հայաստան»-ը՝ անգլերեն։
Կոչումներ
1957 թվականին Գևորգ Տիրացյանին շնորհվում է պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան՝ Գառնիի դամբանադաշտի և բաղնիքի պեղումներով ձեռք բերված տվյալների հետազոտությանը նվիրված ատենախոսության համար։
1987 թվականին նրան շնորհվում է պատմական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հնագետներ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ արևելագետներ
Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն 1986-1987
Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն 1986-1987, Լյուքսեմբուրգի 73-րդ ֆուտբոլի առաջնությունը։ Մրցաշարին չեմպիոն է դարձել «Ժենես Էշը»։ Մրցաշարին մասանակցել է 12 թիմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն
Ազնվության արկղ
Ազնվության արկղ, որը նաև հայտնի է որպես «պատվի տուփ» (BrE) կամ ««պատվի տուփ»» (AmE), ծառայության համար գանձման մեթոդ է, ինչպիսին է ընդունելությունը կամ ավտոկայանատեղը, կամ այնպիսի ապրանքի համար, ինչպիսին է տնային արտադրանքը և ծաղիկները, որոնք հիմնված են յուրաքանչյուր այցելուի վրա, որը վճարում է արկղում պատվի համակարգի միջոցով ։ Տոմսերը չեն թողարկվում, և նման կայքերը սովորաբար անտեսված են։ Երբ օգտագործվում են Ճամբարային վայրերում  և այլ այգին երում, դրանք երբեմն կոչվում են «երկաթե ռեյնջեր»», քանի որ հաճախ կա երկաթյա դրամարկղ՝ իրական պարկի ռեյնջերի փոխարեն ։ Որոշ խանութներ դրանք օգտագործում են նաև թերթեր վաճառելու համար, որպեսզի խուսափեն դրամարկղում տողերից ։
Հյուսպ
Հյուսպ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սպարկերտի գավառակում։
Գյուղը հայաբնակ էր։ 1909 թվականին ուներ 20 տուն հայ բնակիչ։
Ազնվության արկղ
Տորթի սառնարան, ազնիվ տուփ տորթերի սառնարան Բիքսթեր, Շեթլանդ, Շոտլանդիա, առանձնահատկությունները հեռուստատեսային հարմարեցման մեջ Անն Քլիվզվեպեր ։
Հյուսպ
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր։
Ազնվության արկղ
Ազնվության տուփերի օգտագործումը վերածնվեց COVID-19 համաճարակի ժամանակ, քանի որ գնումները կարող են կատարվել առանց շփման.
Հյուսպ
Բնակչությունը բռնությամբ տեղահանվել է, իսկ գյուղը ավերվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ ։
Ազնվության արկղ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մանրածախ առևտուր
Հյուսպ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
1061
Մահեր
Կատեգորիա:1061 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Մարբլ Բար
Մարբլ Բար (Marble-Bar), քաղաք Արևմտյան Ավստրալիա նահանգում։ Բնակչության թվաքանակը 2016 թվականի տվյալներով եղել է 174 :Հայտնի է իր չափազանց շոգ կլիմայով, որն ամբողջ նահանգում իր խստությամբ զիջում է միայն Ուինդհեմի կլիմային ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ավստրալիայի քաղաքներ
Սեյտնաֆե Սետվելև
Սեյտնաֆե Սեյտվելև (Seytnafe Seytveliyev, ), Խորհրդային բանակի զորավարը, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, Խորհրդային Միության հերոս (1944 թվական)։
Կենսագրություն
Սեյտնաֆե Սեյտվելևը ծնվել է 1919 թվականի մայիսի 29-ին, Տավ-Կիպչակ գյուղում (Ղրիմի Բելոգորսկի շրջան) :: Ավագ դպրոցը ավարտելուց հետո նա աշխատել է կոլեկտիվ ֆերմայում։ 1939 թվականին Սեյտնաֆեն կանչվել է ծառայելու բանվորական և գյուղացիական կարմիր բանակում ։ Ավարտել է կրտսեր հրամանատարների դպրոցը։ Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբից եղել է նրա ճակատներում։ Վիրավորվել է մարտում։ Ավագ սերժանտը մինչև 1944 թվականի հունիսը ղեկավարել է 1-ին Բելառուսական ճակատի 48-րդ բանակի 96-րդ հետևակային բաժնի, 350-րդ հետևակային բաժնի և 350-րդ հետևակային գնդերը։ Աչքի է ընկել Բելոռուսական ԽՍՀ ազատագրման ժամանակ ։
Պատերազմական գործունեություն
Սեյտվելևը 1944 թվականի հունիսի 25-ին մասնակցել է գերմանական պաշտպանության ճեղքումին Ժլոբինի շրջանում, իսկ 1944 թվականի հուլիսի 2-3-ի գիշերը Մարինա Գորկա քաղաքի մոտ տեղի ունեցած մարտերին։ Իր անձնակազմի հետ միասին նոկաուտի Է ենթարկել տասնհինգ գերմանական տանկեր ։ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության 1944 թվականի սեպտեմբերի 25-ի հրամանագրով «ճակատում գերմանական զավթիչների դեմ հրամանատարության մարտական ​​առաջադրանքների օրինակելի կատարման և միաժամանակ ցուցաբերած արիության ու հերոսության համար» ավագ սերժանտ Սեյտնաֆե Սեյտվելևին շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի բարձր կոչում՝ Լենինի շքանշան և Ոսկե Աստղ մեդալ ։ 1946 թվականին Սեյտվելևը զորացրվել է վարպետի կոչումով։ Ավարտել է գյուղատնտեսական դպրոցը։ Մինսկի պատվավոր քաղաքացի է։ Պարգևատրվել է նաև Կարմիր դրոշի և Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշաններով, մի շարք մեդալներով։
Մահ
Սեյտնաֆե Սեյտվելևը մահացել է 1983 թվականի մարտի 13-ին ։
Կոչկիլդինո
Կոչկիլդինո (Кочкильдино, Күскилде), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միշկինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միշկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Հրդեհ Գաոսյուն քաղաքի բնակելի տանը
Տեղեկություններ շենքի մասին
Գաոսյունի քաղաքապետը հայտարարել է, որ շենքում նախկինում եղել է կինոթատրոն, ինչպես նաև ռեստորաններ ու կարաոկե սրահներ, սակայն հրդեհի ժամանակ դրանք մասամբ լքված են եղել ։ Կառավարությունում նաև պատմել են, որ շենքը մոտ 40 տարեկան է եղել ։
Ներքևի և ստորգետնյա հարկերում եղել են խանութներ։ Երկու ստորգետնյա հարկերում, ինչպես նաև առաջինից մինչև հինգերորդ հարկերում ոչ ոք չի բնակվել, մինչդեռ յոթերորդ և տասնմեկերորդ հարկերում եղել են շուրջ 120 տանտերեր ։ Հրշեջ ծառայության ղեկավար Լի Չինսյուն հայտարարել է, որ բնակիչների մեծ մասը եղել են տարեց կամ տառապել են ֆիզիկական ծանր հիվանդություններով ։
Հրդեհից մեկ ամիս առաջ շենքում տեղադրվել են կրակմարիչներ, բայց տասներեք հարկերից միայն երեքում։ Դա կապված է միջոցների չբավարարման հետ ։
1999 թվականին շենքը տուժել է մեկ այլ հրդեհից, ընդ որում ոչ ոք չի զոհվել ։
Հրդեհ
Քաղաքի հրշեջ ծառայությունը հայտարարել է, որ հրդեհի մասին առաջին ահազանգը ստացվել է տեղական ժամանակով ժամը 02:54-ին ։ Ենթադրվում է, որ հրդեհը բռնկվել է շենքի առաջին հարկում ։
Փրկվածներից մեկն ասել է, որ հրդեհի սկսվելուց հետո մեծ քանակությամբ սև ծուխ է տեսել ։ Շատ բնակիչներ հայտնել են, որ հրդեհից առաջ ձայն պայթյունի նման ձայն են լսել ։
Դեպքի վայր են ժամանել 159 հրշեջ և 75 հրշեջ մեքենաներ ։ Ժամը 7:17-ի դրությամբ հրդեհը ամբողջությամբ մարվել է ։ Կեսօրին շենքից տարահնվել է ութից մինչև ութսուներեք տարեկան առնվազն վաթսուներկու մարդ ։
Ստորին հարկերում մեծ քանակությամբ աղբը կարող էր զգալիորեն մեծացնել հրդեհի տարածման արագությունը ։
Զոհեր և վիրավորներ
Հրդեհի հետևանքով զոհվել է 46 մարդ, որոնցից 32-ը մահացել են դեպքի վայրում, ևս 14-ը մահացել են հիվանդանոցում։ Բի-բի-սի-ն հաղորդում է, որ ևս 79 մարդ տեղափոխվել է տեղական հիվանդանոցներ, ընդ որում նրանցից 14-ը գտնվում են ծանր վիճակում ։ Զոհերի միջին տարիքը 62 տարեկան է ։
Արձագանք
Թայվանի նախագահ Ցայ Ին Վենը խնդրել է կառավարությանը օգնություն ցուցաբերել այրված տան բնակիչների վերաբնակեցման հարցում ։
Ադելֆի թատրոն
Թատրոն Ադելֆի (երբեմն` Ադելֆի թատրոն, Adelphi Theatre), թատրոն Վեսթ-Էնդում, գտնվում է Լոնդոնի պատմական արևմտյան մասի Վեստմինստեր թաղամասի Սթրենդ փողոցում։ Հիմնադրման ժամանակ մասնագիտացած էր կատակերգական և երաժշտական ժանրերում։ Այժմ թատրոնում բեմադրվում են այլ հայտնի ժանրերով ներկայացումներ ևս, ներառյալ` մյուզիքլներ։ 1987 թվականի դեկտեմբերի 1-ին թատրոն Ադելֆին ներառվել է Բրիտանիայի` պատմական արժեք ունեցող շենքերի ցանկում։
Հիմնադրում
Թատրոնը հիմնադրվել է 1806 թվականին Ջոն Սքոթ անունով գործարարի կողմից, նրա աղջկա` Ջեյնի (1770-1839) ակտիվ մասնակցությամբ։ Ջեյն Սքոթը կատարել է թատրոնի ղեկավարի, դերասանուհու ու դրամատուրգի գործառույթները։ Հոր հետ նրանք հավաքել են թատերախումբ, և 1809 թվականին թատրոնն իրավունք է ստացել իշխանությունից երաժշտական համարներ, մնջախաղ ու կատակերգական օպերաներ բեմադրել։ Ինքը` Ջեյն Սքոթը, գրել է ավելի քան 50 թատերական ստեղծագործություններ մելոդրամայի, մնջախաղի, ֆարսի, կատակերգական օպերետի, պատմական դրամայի ժանրերով, ինչպես նաև` այլ լեզուներից պիեսներ է թարգմանել։
Աստրիլովո
Աստրիլովո (Астрилово), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի կազմում։
Ադելֆի թատրոն
19֊րդ դար
1819 թվականին Ջեյն Սքոթը հեռացել է աշխատանքից և ամուսնացել ոմն Ջոն Դեյվիս Միդլթոնի (1790-1867) հետ, մեկնել է Սուրեյ կոմսություն։ Թատրոնը փակվում է, սակայն արդեն մի քանի ամիս անց, 1819 թվականի հոկտեմբերի 18-ին այն բացվում է նոր` Ադելֆի, անվանումով։ Անվանումը գալիս էր Ադելֆի տների ճարտարապետական անսամբլի անունից (Adelphi Buildings): Շինությունների այդ համալիրը գտնվում էր թատրոնի շենքի դիմացը։ Ճարտարապետական համալիրն իր հերթին անվանումն ստացել էր «Ադելֆի» (ἀδελφοί, եղբայրներ բառից) ճարտարապետական ընկերությունից, որի սեփականատերերն Ադամ եղբայրներն էին : Գոյության առաջին տարիներին թատրոնը հայտնի էր իր մելոդրամաներով և կոչվում էր Adelphi Screamers (Ադելֆի ճչացողներ)։ Թատրոնում բեմադրվում էին Չարլզ Դիքենսի վաղ տարիների շատ ստեղծագործություններ, այդ թվում` նրա հայտնի «Պիկվիկյան ակումբի հետմահու հուշերը» ստեղծագործությունը։ 1821-23 թվականներին թատրոնի բեմում ցուցադրվում է Պիրս Իգանի «Թոմ և Ջերի կամ կյանքը Լոնդոնում», որտեղ մի քանի դերեր խաղում էին իսկական աղքատներ, ինչպես, օրինակ, Բիլի Ութերսը։ 1844 թվականին թատրոնի ղեկավարությունն իրենց ձեռքն են վերցնում տիկին Սելեստան և դրամատուրգ Բենջամին Ուէբսթերը։ Թատրոնում շարունակվում են բեմադրվել դրամատիկական ներկայացումներ, բեմադրվում են Չարլզ Դիքենսի ստեղծագործությունները։ Որոշ ժամանակ անց թատրոնի հին շենքը քանդվում է, և 1858 թվականի դեկտեմբերի 28-ին հանդիսավոր կերպով բացվում է Ադելֆի թատրոնի նոր շենքը։ Ժամանակակիցները նշել են, որ թատրոնի շենքը նախկինի հետ համեմատած ավելի ընդարձակ է, քանի որ այն այժմ տեղավորում էր 1500 նստատեղ և կանգնելու հավելյալ 500 տեղ, իսկ թատրոնի ներսը լուսավորում էին այդ ժամանակվա համար գերժամանակակից գազային լուսամփոփներ` հախճապակե ջահերի մեջ։ 19-րդ դարի կեսերին թատերական պրոդյուսեր ու կատակերգակ դերասան Ջոն Լոուրենս Տուլին վերջնականորեն հաստատում է կոմեդիայի թատրոնի կարգավիճակի Ադելիֆի թատրոնի համար։ Հենց այդ ժամանակ թատրոնում բեմադրվում են մի շարք հայտնի ֆրանսիական օպերետներ, միևնույն ժամանակ Ադելֆի թատրոնն ուշադրություն է դարձնում նաև բրիտանական հեղինակերին։ Այսպես, օրինակ, բրիտանացի կոմպոզիտոր Արթուր Սալիվանը հայտնի է դարձել հանրության լայն շրջանակներին հենց Ադելֆի թատրոնում բեմադրված օպերետի շնորհիվ, որ բեմադրվել է իր երաժշտության հիման վրա։ Թատրոնում բեմադրվել են նաև Ջոն Բոլդուին Բաքսթոնի պիեսները, ով ուղղակի մասնակցություն էր ունենում ներկայացումներին։
Աստրիլովո
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 225 մարդ։
Ադելֆի թատրոն
Օսկար Ուայլդի առաջին պիեսը
1881 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Ադելֆի թատրոնում մերժվում է գրող Օսկար Ուայլդի առաջին և քիչ հայտնի «Վերա կամ նիհիլիստներ» պիեսը։ Պիեսը մերժվում է քաղաքական պատճառներով, քանի որ գլխավոր հերոսուհու կերպարի նախատիպն էր ռուս ահաբեկիչ և հեղափոխական Վերա Զասուլիչը։ Պիեսի սյուժեն չափազանց միամիտ է. ահաբեկիչ-գեղեցկուհին, բռնակալներին ու արյունարբուներին վրեժխնդիր լինելու խոստում տալով, իր համար անսպասելիորեն սիրահարվում է ռուսական գահի ժառանգ Ալեքսեյին, որը գաղտնի համագործակցում էր հեղափոխականների հետ։ Սակայն հեղափոխականն անիծում է իրեն «բռնակալի» հանդեպ սիրո համար և իրեն հեղափոխության գործին դավաճան է համարում։ Չտանելով նման տանջանքներ` հերոսուհին խոցում է իրեն թունավորած դաշույնով ու պատասխանելով թագաժառանգի` «Վերա, այս ի՞նչ արեցրիր» հարցին, ասում է` «Ես փրկում էի Ռուսաստանը» ։
Աստրիլովո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1498 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի բնակավայրեր
Ադելֆի թատրոն
20֊րդ դար
1901 թվականի սեպտեմբերի 11-ին թատրոնը վերանորոգումից հետո բացվել է Դարի թատրոն (Century Theatre) բարձր անունով։ Սակայն այս անվանումը երկար չի մնացել, և 1904 թվականին թատրոնը վերադարձել է իր նախկին, լոնդոնյան թատրոնների համար սովորական անվանը։ Այսօրվա Ադելֆի թատրոնը բացվել է իր ողջ պատմության ընթացքում չորրորդ վերանորոգոմից հետո, 1930 թվականի դեկտեմբերի 3-ին։ Նոր շենքը ձևավորվել էր ար-դեկո ոճով, ճարտարապետ Էրնեստ Շտաուֆենբերգի կողմից։ Թատրոնն սկսել է կոչվել Արքայական Ադելֆի թատրոն (Royal Adelphi Theatre): 1968 թվականին թատրոնը քանդման վտանգի առաջ էր կանգնած, քանի որ Լոնդոնի իշխանությունները Քովենթ-Գարդըն թաղամասում վերակառուցման լայնածավալ նախագծեր ունեին։ Սակայն հանրության ուժեղ ճնշումների արդյունքում այդ նախագծերը կյանքի չեն կոչվել։
1993 թվականին թատրոնը ձեռք է բերել համաշխարհային ճանաչում ունեցող կոմպոզիտոր Էնդրյու Լլոյդ Ուէբերը։ Դրանից հետո թատրոնում ամբողջական վերակառուցում է սկսվել։ 1998 թվականին Ադելֆի թատրոնն առաջին անգամ նկարահանել է Լլոյդ Ուէբերի «Կատուներ» մյուզիքլի վիդեո տարբերակը, որը զարմանալիորեն փոխանցում էր ցուցադրության մթնոլորտը։
21֊րդ դար
1997-2006 թվականներին Ադելֆի թատրոնի խաղացանկում էր «Չիկագո» մյուզիքլի բրիտանական տարբերակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լոնդոնի թատրոններ Կատեգորիա:Լոնդոն Կատեգորիա:1806 կառուցումն ավարտված թատրոններ
1071
Մահեր
Կատեգորիա:1071 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Ահյա (Էստոնիայի շրջան)
Ահյա շրջան (Ahja vald), շրջան Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Ահյա գյուղական ավանը։
Բնակչություն
2009 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 1115 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 15,44 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի շրջաններ
Ֆիսունի (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)
Ֆիսունի (Фисуни), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆիսունի գյուղում բնակվում էր 13 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Իրշա (գյուղ, Ռոդոմիշլինսկի շրջան)
Իրշա (Ірша), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Իրշա գյուղում բնակվում էր 542 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,427 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1269,32 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
1081
Մահեր
Կատեգորիա:1081 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն 1987-1988
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն
Հորավան
Հորավան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Բիթլիսի գավառում ։
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Լեսակ Սևերակ լ'Էգլիզ
Լեսակ Սևերակ լ'Էգլիզ (Laissac-Sévérac-l'Église), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Բնակչությունը 2013 թվականի դրությամբ կազմում է 2073 մարդ, բնակչության խտությունը` 61.15 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 33.90 կմ² տարածք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:2016 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մելեքեդուր
Մելեքեդուր (მელექედური), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Գուրիայի մարզի Օզուրգեթի շրջանում։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 90 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Օզուրգեթից հեռու է 5 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1170 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Գյուղն ունի հանրային դպրոց ։
Տրանսպորտ
Գյուղը շրջկենտրոն Օզուրգեթի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Այդտեղով է անցնում Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Օզուրգեթի շրջան
1091
Մահեր
Կատեգորիա:1091 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Աստրոգան
Աստրոգան (Астрогань), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 97 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի բնակավայրեր
Կոչկոմա
Կոչկոմա (Кочкома), գյուղ Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Սեգեժսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Սեգեժսկի շրջանի բնակավայրեր
Լենինո (գյուղ, Ռոդոմիշլինսկի շրջան)
Լենինո (Леніне), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լենինո գյուղում բնակվում էր 1 170 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3954 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 295,9 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ուբերաբայի գավառ
Ուբերաբայի  (Microrregião de Uberaba)՝ գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Մինաս Ժերայս նահանգի մեջ։ Մտնում է Ագլոմերացիա նահանգի Բելու Օրիզոնտի մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 333 696 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 9 360,856 կմ²։ Բնակչության խտությունը 34,9  մարդ/կմ²։
Դե, սպասիր (մուլտֆիլմ, 1969)
«Դե, սպասիր» (Ну, погоди!), խորհրդային նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որ ստեղծվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում։ «Ուրախ կարուսել» («Весёлая карусель») № 1 երաժշտական ալմանախի չորս մուլտֆիլմերից վերջինն է։
Ուբերաբայի գավառ
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Դե, սպասիր (մուլտֆիլմ, 1969)
Մուլտֆիլմը նույն թվականին թողարկված «Դե, սպասիր» մուլտիպլիկացիոն սերիալի նախատիպն է ու նրա պիլոտային սերիան։
Ուբերաբայի գավառ
Գավառի կազմ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Մինաս Ժերաիս նահանգի գավառներ
Դե, սպասիր (մուլտֆիլմ, 1969)
Սյուժե
Կարճամետրաժ մուլտֆիլմը ներկայացնում է երեք փոքր սյուժեներ գայլի մասին, որը տարված է փոքրիկ նապաստակին ուտելու մոլուցքով։
Մուլտֆիլմի մասին
«Ուրախ կարուսել» առաջին համարում եղել է նաև Սոկոլսկու ռեժիսորական դեբյուտը, որը կոչվել է․․․ «Դե, սպասիր»։ Այսօր, երբ սերիալի ամեն կադր անգիր հիշում են բոլորը՝ փոքրից մեծ, իսկ ռեժիսոր Վյաչեսլավ Կոտյոնոչկինը նշանավոր է, դժվար է պատկերացնել, որ լեգենդար զույգի առաջին ստեղծողը եղել է Գենադի Սոկոլսկին։ Հենց այդ մինի-ֆիլմում են սցենարի հեղինակները՝ Ֆելիքս Կամովը, Ալեքսանդր Կուռլյանդսկին ու Արկադի Խայտը, սահմանել այն կանոնները, որոնցով «խաղացել» են բոլոր ապագա սերիաներում։ Բայց ֆիլմի հերոսները (նապաստակը «չափահաս» չէր, այլ չարաճճի ու հնարամիտ երեխա) նման չէին ստանդարտ «դիսնեյյան» հերոսներին, իսկ մանրապատումը բոլորովին էլ թույլ չէ։ Սոկոլսկին այդ ֆիլմի և՛ ռեժիսորն էր, և՛ բեմադրող նկարիչը, և՛ անիմատորը։ Նոր մտահղացման մեծ զգալով հաջողության հասնելու պոտենցիալ՝ ստուդիայի ղեկավարությունը չի ցանկացել նրա իրականացումը վստահել սկսնակ ռեժիսորին, թեկուզ հիանալի, բայց միակ ու նաև փոքրիկ ֆիլմի հեղինակին։ Սերիալն ապրել է առանձին կյանք, Սոկոլսկին վերադարձել է մուլտիպլիկատորի մասնագիտությանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1969 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր գայլերի մասին Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր նապաստակների մասին Կատեգորիա:Դե, սպասիր
Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն 1988-1989
Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն 1988-1989, Լյուքսեմբուրգի 75-րդ ֆուտբոլի առաջնությունը։ Մրցաշարի չեմպիոն է դարձել «Սպորա Լյուքսեմբուրգը»։ Մրցաշարին մասնակցել է 10 թիմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի ֆուտբոլի առաջնություն
1092
Մահեր
Կատեգորիա:1092 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Վելգիտա
Վելգիտա (Välgita), գյուղ Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Սաառեպեեդի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 112 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Սաառեպեեդի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մայերս–Բրիգս տիպաբանության ցուցիչ
Մայերս–Բրիգս տիպաբանության պատմությունը
Մայերս–Բրիգս տիպաբանության նախատիպը կարելի է համարել Յունգի տիպաբանության վրա հիմնված Գրեյի և Ուիլրայթ ամուսինների առաջին թեսթը, որը լայն տարածում չգտավ, սակայն մինչ օրս օգտագործվում է Յունգի տիպաբանությունը ուսումնասիրողների կողմից։ Այս թեսթում առաջին անգամ ներմուծվեցին Յունգի տիպաբանության հատկանիշների երեք սյունակները (Յունգը գրել է ութ տեսակների մասին, որոնցից յուրաքանչյուրը կարող էր բնորոշվել երեք սյունակներից երկուսով)։ Մայերս–Բրիգսի տիպաբանությունը մշակվել է Իզաբել Մայերս–Բրիգսի և նրա մայր Կետրին Բրիգսի կողմից շվեյցարացի հոգեբույժ Կարլ Գուստավ Յունգի «Հոգեբանական տեսակներ» աշխատության հիման վրա։ Կետրին Բրիգսի առաջին հրապարակումները եղել են 1920–ական թվականների վերջին։ Մայերս–Բրիգս թեսթի (Myers-Briggs Type Indicator, MBTI) առաջին տարբերակը հայտնվեց 1942 թվականին, իսկ տիպաբանության օգտագործման առաջին ուղեցույցը՝ 1944 թվականին։ 1956 թվականին թեսթը տպագրվել է կրթական թեսթավորման ծառայության կողմից ETS, Փրինսթոն, Նյու Ջերսի նահանգ։ 1969 թվականին Իզաբել Բրիգս Մայերսը Ֆլորիդայի համալսարանի բժշկական կենտրոնի տնօրեն Մերի Գեյնսվիլ Մակոլիի հետ միասին հիմնեցին տիպաբանական լաբորատորիա։ Այդ լաբորատորիան 1972 թվականին վերափոխվել է Հոգեբանական տիպոլոգիաների հավելվածների կենտրոն Center for Applications of Psychological Type, CAPT ։ Կենտրոնը իրականացնում է հետազոտական աշխատանքներ և պատրաստում է մասնագետների MBTI–ի օգտագործման նպատակով։ MBTI թեսթը և Մայերս–Բրիգս տիպաբանությունը սկսեցին մեծ հանրաճանաչություն վայելել այն բանից հետո, երբ նրա վաճառքի իրավունքը ստանձնեց Consulting Psychologists Press, որը զբաղվում էր թեսթի առաջխախացմամբ։ 1975 թվականին CAPT–ի հովանավորությամբ անցկացվեց առաջին գիտաժողովը՝ նվիրված Մայերս–Բրիգս տիպաբանությանը, որը մինչ օրս անցկացվում է յուրաքանչյուր երկու տարին մեկ ։ 1979 թվականին հիմնվել է Association of Psychological Type–ը (APT), որը ներկայացնում էր MBTI–ի շահերը, ինչպես նաև զբաղվում էր թեսթի իրականացման աշխատանքներում ոչ մասնագետների վերապատրաստմամբ։    Մայերս–Բրիգս տիպաբանության ճանաչվածության գործին նպաստեց 1984 թվականին հայտնի Please Understand Me հրատարակությունը։ Մայերս–Բրիգս տիպաբանության զգալի մասը տպագրվում է The Journal of Psychological Type ամսագրում ։
Հիմնական տիպաբանությունները․ սանդղակներ և տեսակներ
Մայերս–Բրիգս տեսակների ցուցիչը Myers-Briggs Type Indicator նախատեսված է անձի 16 տեսակների բացահայտման համար։ Սյն ներառում է ութ սանդղակ, որոնք զույգերով միավորված են։ Տիպաբանության և թեսթերի նպատակն է՝ օգնել մարդուն որոշելու իր անհատական նախընտրությունները՝ որոշելով թե որ սանդղակն է իրենց համապատասխան։ Е(Еxtraversion, Էքստավերսիա) — գիտակցության կողմնորոշումը դեպի դուրս, դեպի օբյեկտը
I (Introversion, Ինտրովերսիա) — գիտակցության կողմնորոշումը դեպի ներս․ S (Sensing,ողջախոհություն) — կողմնորոշումը դեպի կոնկրետ ինֆորմացիան, N (iNtuition, ինտուիցիա) — կողմնորոշումը դեպի ընդհանրացված ինֆորմացիան․
16 տիպերը
Մայերս-Բրիգս տիպաբանության 16 տիպերը հետևյալն են՝
- Առաջնորդներ
- Արտիզաններ
- Ռացիոնալիստներ
- Իդեալիստներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յունգյան ավանդականություն Կատեգորիա:Անահատականության տիպաբանություններ Կատեգորիա:ՄԲՏՑ տեսակներ Կատեգորիա:Անահատականության թեստեր Կատեգորիա:Կարլ Յունգ Կատեգորիա:Կեղծ գիտություն
Աստերոիդների ցանկ (293801-293900)
Աստերոիդների ցանկ (293701-293800) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (293901-294000)
Մինա Էլ Համանի
Մինա Էլ Համանի (Mina El Hammani, مينا الحماني‎, ), մարոկկական ծագմամբ իսպանացի դերասանուհի։ Հայտնիություն է ձեռք բերել Նեթֆլիքսի «Էլիտա» հեռուստասերիալում խաղացած Նադիայի դերով ։
Կենսագրություն
Էլ Համանին ծնվել և մեծացել է Մադրիդում ։ Դերասանական գործունեությունը սկսել է 2014 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իսպանացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Ալեքսանդրովկա (գյուղ, Պրիյատինի շրջան)
Ալեքսանդրովկա (Олександрівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պրիյատինի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բոգդանովկա։ Հիմնադրվել է 1917 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրովկա գյուղում բնակվում էր 503 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1184 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 424,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պրիյատինի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1917 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ջոն Մերթոն Օլդրիչ
Ջոն Մերթոն Օլդրիչ (John Merton Aldrich, ), ամերիկացի միջատաբան։ Համարվում է ամենաբեղուն միջատաբաններից մեկը, որն ուսումնասիրել է ճանճերին ։ Օլդրիչը միջատների համադրողի օգնական է եղել ԱՄՆ ազգային թանգարանում։ Նրա հավաքածուն այսօր էլ մնում է թանգարանի համար ամենակարևոր երկթևանիների ընդհանուր հավաքածուներից մեկը ։
Կենսագրություն
Միջատաբանություն սովորել է ամերիկյան մի քանի համալսարաններում։ 1893 թվականին դարձել է Այդահոյի համալսարանում պրոֆեսոր։ Երկար տարիների աշխատանքից հետո մի քանի այլ այլ դասախոսների միասին 1913 թվականին հեռացվել է այնտեղից, քանի որ նրանք համալսարանի նախագահին մեղադրել են անձեռնահասության համար։ Շարունակել է իր կարիերան Entomology Bureau-ում։ Եղել է ամերիկյան Ունիվերսալիստական Եկեղեցու ակտիվ անդամ։ 1915-1920 թվականներին եղել է Ամերիկայի միջատաբանական ընկերության քարտուղար-գանձապահ, իսկ 1921 թվականին՝ նախագահ։ 1926 թվականին եղել Է Վաշինգտոնի միջատաբանական ընկերության (Washington Entomological Society) նախագահը։ 1934 թվականի մայիսի 27-ին հանկարծամահ է եղել։ Թաղված է Մոսկվայում (Այդահո նահանգ) ։
Ընտանիք
Ամուսնացած է եղել երկու անգամ։ Առաջին կինն ու որդին մահացել են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի միջատաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կենդանաբաններ
(2239) Պարացելսուս
(2239) Պարացելսուս (Paracelsus), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Պաուլ Վիլդի կողմից Ցիմերվալդում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,196348 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,8785 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5142 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Պարացելսուս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,881 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2087,27 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,172474 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,91° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1978 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Պաուլ Վիլդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մանսուր Մազինով
Մանսուր Մուստաֆայևիչ Մազինով, Խորհրդային ռազմական օդաչու, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ Ղրիմի առաջին թաթար օդաչուն (1906—1983):
Կենսագրություն
Մանսուր Մազինովը ծնվել է 1906 թվականին Ռուսական կայսրության Ղրիմի Յալթայի շրջանի Գուրզուֆ քաղաքում։ Նրա ավիացիոն կարիերան սկսվել է Սիմֆերոպոլում, երբ 1930 թվականին նա ընդունվել է Ղրիմի ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի անվան օդաչուական դպրոցի առաջին ընդունարանը։ 1932 թվականից նա ինքն է սովորեցրել թռչել այլ օդաչուներին՝ աշխատելով որպես հրահանգիչ Սիմֆերոպոլի, Ուլյանովսկի, Սարատովի ավիացիոն դպրոցներում։
Ծառայողական գործունեություն
Մանսուր Մազինովին Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Սիմֆերոպոլի քաղաքային զինկոմիսարիատը զորակոչել է Կարմիր բանակ։ Եղել է տրանսպորտային ավիացիայի օդաչու, ծառայել է 1-ին օդային բանակի 147-րդ ավիագնդում։ 1942 թվականի փետրվարից եղել է առաջնագծում (Կալինինի ճակատ)։ Պատերազմի ժամանակ նա թռիչքներ է իրականացրել պաշարված Լենինգրադի պարտիզանների մոտ ։ Նա եղել է R-5, UT2, Po-2 ինքնաթիռների օդաչուն։ Մանսուր Մազինովը երկու անգամ պարգևատրվել է Կարմիր դրոշի, Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշաններով, «1941-1945 թվականների Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար», «Քենիգսբերգի գրավման համար» մեդալներով ։ Ավարտել է պատերազմը կապիտանի կոչումով՝ Իստենբուրգի 142-րդ տրանսպորտային ավիացիոն գնդի օդային ջոկատի հրամանատարի տեղակալի պաշտոնում ։ Պատերազմի ավարտից հետո Մազինովը ծառայել է Ստարոբելսկու օդաչուների դպրոցում, իսկ այնուհետև 1952 թվականին ղեկավարել է Ղազախական ԽՍՀ Պավլոդարի օդանավակայանը և ստացել մայորի կոչում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Ղրիմի թաթարներ Կատեգորիա:Զինվորականներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Լուի-Ֆերդինանդ Սելին
Լուի-Ֆերդինանդ Սելին (Louis-Ferdinand Céline, ), ֆրանսիացի գրող՝ մասնագիտությամբ բժիշկ։ Սելինը մինչ այժմ մնում է ֆրանսիական գրականության ամենահակասական կերպարներից մեկը, որի պատճառը նրա հակասեմական հայացքներն են և Հոլոքոստի ժխտումը  ։
Երիտասարդությունը փարիզյան շրջանում
Լուի Ֆերդինանդ Դետուշը ծնվել է Կորբևուայում։ Նա Ֆերդինանդ Դետուշի միակ որդին էր։ Ծնվել է փոքրիկ առևտրականի ընտանիքում։ 1894 թվականի մայիսի 28-ին կնքվելուց հետո նրան հանձնել են ստնտուին։ Նրա հայրը աշխատում էր ապահովագրական ընկերությունում և թղթակցությունում վարող քարտուղար էր։ Ելնելով գրողի խոսքերից նա սերում էր ազնվական տոհմից։ Մայրը վաճառողուհի է եղել ժանյակների մի փոքրիկ խանութում, որը գտնվում էր Շուասյոլի անցումում։ 1897 թվականին ծնողները տեղափոխվում են Փարիզ, այնուհետև սկզբում Բաբիլոնի փողոց, հետո՝ ավելի ուշ Գաններոն փողոց և վերջում՝ ամառվա ընթացքում 1899 թվականին Շուասյոլի՝ Օպերայի շրջակայքում, որտեղ էլ Սելինը անցկացնում է իր ամբողջ մանկությունը, որը նա անվանում է իր «գազի զանգը» նկատի ունենալով 20-րդ դարի սկզբին մեծ քանակությամբ գազային լապտերներով լուսավորվող թանգարանը։ 1900 թվականին ընդունվում է տեղի դպրոցը, որը գտնվում էր Լուվուա հրապարակում։ Հինգ տարի հետո ընդունվում է կաթոլիկ դպրոց, սակայն մեկ տարի հետո կրկին վերադառնում է տեղական դպրոց։ Նա ստացել է բավականին սեղմ կրթություն չնայած երկու լեզուների փոխանակմանը սկզբում Գերմանիա՝ Դիպհոլց, հետո՝ Կարլսրուե, այնուհետև Անգլիա։ Նա փոքրիկ աշխատանքով էր զբաղվում մինչև չափահաս դառնալը։ Սկզբում աշխատում էր զարդերի խանութում։ 1912 թվականի սեպտեմբերի 28-ին՝ 18 տարեկան հասակում երեք տարով աշխատանքի է ընդունվում ֆրանսիական բանակում՝ առաջ ընկնելով զորակոչից ։
Բժշկական կրթություն
Առաջին Համաշխարհային պատերազմից հետո Լուի-Ֆերդինանդ Սելինը հաստատվում է Ռենում։ Քենտենում 1919 թվականի օգոստոսի 10-ին ամուսնանում է Էդիթ Ֆոլլեի՝ Ռենի բժշկական դպրոցի տնօրենի աղջկա հետ։ Այստեղ էլ ծնվում է իր միակ աղջիկը՝ Կոլետ Դետուշը (1920 հուլիսի 15-2011 մայիսի 9) ։ Սելինը նախապատրաստվում է ավարտական քննությունններն, որոնք հաջողությամբ հանձնում է 1919 թվականիան և որից հետո  շարունակում է  բժշկական կրթությունը 1920-ից 1924 թվականներին օգտվելով պատերազմի մասնակիցների համար նախատեսված Արդեններում բժիշկների փոխանակման ծրագրից, որը կենտրոնացած էր Բրետանում ։ Բժշկական թեզի պաշտպանությունը Իգնաց Ֆիլիպպի Զեմմելվեյսի կյանքն ու ստեղծագործություններն էին, որը հետո դարձավ իր առաջին գրական ստեղծագործությունը։ Հետո նա լույս ընծայեց իր բժշկական գիրքը՝ «Քենտենի թերպիան» (1925)։