cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պյոտր Կապիցա
Հետազոտություններ
Հետազոտել է հեղուկ հելիումի հատկությունները և 1938 թ. հայտնագործել գերհոսունության երևույթը։ 1950-1955 թթ. մշակել է նոր տիպի գերբարձրհաճախային գեներատորներ (պլանոտրոն և նիգոտրոն) և հայտնաբերել, որ բարձրհաճախային պարպման դեպքում խիտ գազերում գոյանում է կայուն պլազմային թելիկ, որում էլեկտրոնների ենթադրելի ջերմաստիճանը 105-106 K է։ Այդ աշխատանքը (հրապարակվել է 1969-ին) հետազոտությունների նոր ուղղություն է բացել կառավարվող ջերմամիջուկային սինթեզի իրականացման բնագավառում։
Կապիցան Լոնդոնի թագավորական ընկերության (1929), ԱՄՆ-ի ազգային ԳԱ (1946), Դանիայի թագավորական ԳԱ (1946), Շվեդիայի թագավորական ԳԱ (1966) և մի շարք այլ երկրների ակադեմիաների և գիտական ընկերությունների անդամ է։
Պավել Կորին
Պավել Դմիտրիևիչ Կորին (Павел Дмитриевич Корин, ), ռուս խորհրդային նկարիչ, ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (1962), ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ (1958)։
Կենսագրություն
Սովորել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում։ Ղեկավարել է Պուշկինի անան կերպարվեստի թանգարանի վերականգնման արվեստանոցը (1932-59), եղբոր՝ Ալեքսանդր Կորինի և այլոց հետ վերականգնել Դրեզդենի պատկերասրահի նկարները։ Կորինի ստեղծագործությանը բնորոշ է կերպարների ոգեշնչվածությունն ու կամային նկարագիրը, գծանկարի մոնումենտալ խստությունը, պլաստիկական ձևերի ամբողջականությունը, գույնի հագեցվածությունը։ 1920-30-ական թվականներին. աշխատել է «Հեռացող Ռուսիան» կտավի վրա։ Պատկերել է խորհրդային մտավորականության ներկայացուցիչներին. «Ալեքսանդր Նևսկի» եռապատկերի կենտրոնական մասը (1942, Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա), («Լեոնիդով», «Մ. Վ. Նեստերով», երկուսն էլ՝ 1939)։ Մարտիրոս Սարյանի, Սիմոնովի (երկուսն էլ՝ 1956), Կուկրինիկսների (1958), Գուտտուզոյի (1961, բոլորն էլ՝ Տրետյակովյան պատկերասրահում) նկարների համար արժանացել է լենինյան մրցանակի (1963)։ 1941-45-ին և ետպատերազմյան տարիներին ստեղծել է «ռուս ժողովրդի անպարտելիությունը» գովերգող գործեր («Ալեքսանդր Նևսկի» եռապատկերը, 1942-43, Տրետյակովյան պատկերասրահ), Մոսկվայի մետրոպոլիտենի կայարանների՝ «Արբատսկայա»-ի, «Կոմսոմոլսկայա-կոլցևայա»-ի խճանկար առաստաղապատկերները (1951, պետական մրցանակ 1952), «Նովոսլոբոդսկայա»-ի լիտրաժները (1951)։
Կորինի աշխատանքներից Խորհրդային Միության մարշալ Լեոնիդ Գովորովի դիմանկարը (1949) գտնվում է Հայաստանի պետական պատկերասրահում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Լենինյան մրցանակի դափնեկիրներ
Տատյանա Շարանովա
Տատյանա Ալեքսանդրի Շարանովա (Шаранова, Татьяна Александровна, ), ռուս խորհրդային գեղասահորդուհի, 1964 թվականի ԽՍՀՄ չեմպիոնատի արծաթե մրցանակակիր, 1967 թվականի ԽՍՀՄ չեմպիոնատի բրոնզե մրցանակակիր, 1967 թվականի Աշխարհի առաջնության, 1964 և1968 թվականների Եվրոպայի առաջնության մասնակից՝ զուգասահքում ։
Կենսագրություն
Գեղասահքով սկսել է զբաղվել վեց տարեկանից Մոսկվայի «Лужники» սպորտային համալիրի բարձրագույն սպորտային հմտության մարզադպրոցում։ Տատյանա Շարանովայի առաջին զուգընկերը Ալեքսանդր Գորելիկն էր։ Նրանք միասին դարձել են ԽՍՀՄ առաջնության արծաթե մրցանակակիր, ելույթ ունեցել Եվրոպայի և աշխարհի առաջնություններում։ Նոր զուգընկերը Ալեքսանդր Եվդոկիմովն էր։ Զույգը 1967 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մրցանակակիր և նույն մրցաշրջանում մասնակցել Եվրոպայի ու աշխարհի առաջնությանը։ Միջազգային դասի ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ է։ Սիրողական կարիերայի ավարտից հետո ելույթ է ունեցել Կիևի սառույցի վրա կատարվող բալետում ։
Գորելիկի հետ
Եվդոկիմովի հետ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գեղասահորդներ
Արամ Աթեշյան
Արամ արքեպիսկոպոս Աթեշյան (1954, Դիարբեքիր), հոգևորական, Պոլսո Հայոց պատրիարքի փոխանորդ ։
Կենսագրություն
Արամ Աթեշյանը ծնվել է 1954 թվականին Դիարբեքիրում, ընտանիքում եղել են 6 երեխա՝ երեք տղա, երեք աղջիկ։
Նախնական կրթությունը ստացել է Դիարբեքիրում, այնուհետև, 1966 թվականին մեկնում է Ստամբուլ և դառնում Սnւրբ Խաչ դպրեվանքի սան։ 1967 թվականին 21 ուսանողներով մեկնում են Երnւսաղեմի Ժառանգավnրաց վարժարան՝ ուսումը շարունակելու։ Երուսաղեմում 9 տարի սովորելուց հետո վկայական է ստանում և նորից վերադառնում Ստամբուլ։
1976 թվականին ձեռնադրվում է որպես կուսակրոն քահանա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ հոգևորականներ
Ծուղակ 22
«Ծուղակ 22» (Catch-22), ամերիկացի գրող Ջոզեֆ Հելըրի երգիծական-պատերազմական վեպը։ Սկսել է գրել դեռևս 1953 թվականին, առաջին անգամ հրատարակվել է 1961 թվականին։ Համարվում է քսաներորդ դարի ամենանշանակալի վեպերից մեկը ։ Հայտնի է այդտեղ արտահայտված «Ծուղակ 22» փոխադարձ անհամատեղելի կանոններով տրամաբանական պարադոքսով։
Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1942-1944 թվականներին։ Վեպը ոչ ժամանակագրական կարգով է, պատկերում է ոչ իրական 256-րդ ավիաջոկատի մարտական օդաչուների կյանքը պատերազմի ժամանակ։ Իրադարձությունները նկարագրվում են տարբեր կերպարների տեսանկյուններից։ Առանձին սյուժետային գծերը չեն համապատասխանում իրար, այդ իսկ պատճառով ժամանակացույցը զարգանում է սյուժեին զուգահեռ։
Վեպի գլխավոր հերոսը կրում է հայկական ազգանուն ։
1994 թվականին Հելըրը հրատարակել է շարունակությունը «Փակվելու ժամանակ» վերնագրով։
Հայերեն թարգմանություն
Հայերեն թարգմանությունը հրատարակվել է 2019 թվականին «Զանգակ» հրատարակչությունում, անգլերենից թարգմանել է Արամ Արսենյանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գրականություն Կատեգորիա:Գրքեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ինքնասպանությունը հորինվածքներում Կատեգորիա:Պատերազմի մասին վեպեր Կատեգորիա:20-րդ դարի գրականություն Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Պատմական վեպեր Կատեգորիա:1961 գրականությունում Կատեգորիա:Էկրանավորված ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Զանգակ հրատարակչության գրքեր
Ամպերի Հաագ
Ամպերի Հաագ (Haag an der Amper), համայնք Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության հարավ-արևելքում՝ Բավարիայի երկրամասի (Վերին Բավարիա) Ֆրայզինգի շրջանում։ Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների, համայնքի բնակչությունը կազմում է 2869 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Control Z (հեռուստասերիալ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեթֆլիքսի բնօրինակ ծրագրեր Կատեգորիա:2020 հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Իսպաներեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Դրամա հեռուստասերիալներ
Ալեքսանդր Տրուսով
Ալեքսանդր Տրուսով (Трусов, Александр Ефимович, ), խորհրդային և ռուս բեմադրող նկարիչ և մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի ռեժիսոր։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։
Կենսագրություն
1928 թվականին ավարտել է Բաքվի գեղարվեստական տեխնիկումը։ Եղել է Ֆ. Ռեբերգի գեղարվեստական ստուդիայի աշակերտ։
1930-ական թվականների սկզբին որպես նկարիչ է աշխատել «Մոսֆիլմ»ի մուլտիպլիկացիոն արտադրամասում։ 1936 թվականից աշխատել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում։
Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից է։
Մուլտֆիլմեր ստեղծելիս սերտ համագործակցել է Իվան Իվանով-Վանոյի, Լեոնիդ Ամալրիկի, Վլադիմիր Պոլկովնիկովի, Ալեքսանդրա Սնեժկո-Բլոցկայայի, Ռ. Դավիդովի և այլ մարդկանց հետ։
«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի ԽՍՀՄ գեղարվեստական խորհրդի անդամ է։ Նաև ստուդիայի` ԽՍՀՄ շրջաններում առաջին փառատոնների կազմակերպիչներից է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Ռուս ռեժիսորներ
Մայնի Ֆրանկֆուրտի ամենաբարձր շենքերի ցանկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մայնի Ֆրանկֆուրտ Կատեգորիա:Ցանկեր:Գերմանիա
Իսպանիայի Սահմանադրություն
Իսպանիայի Թագավորության Սահմանադրություն (Constitución Española), Իսպանիայի ժողովրդավարական իրավական համակարգի հիմքն է՝ երկրի հիմնական օրենքը, որին պետք է համապատասխանեն մյուս բոլոր օրենքներն ու իրավական ակտերը։ Այն ընդունվել է սահմանադրական հանրաքվեի արդյունքում և խորհրդանշում է իսպանացի ժողովրդի անցումը դեմոկրատիային ։ Ներկայումս կիրառվող սահմանադրությունն ընդունվել է 1978 թվականին և համարվում է իսպանական երկու լիակատար ժողովրդավարական Սահմանադրություններից մեկը (առաջինը եղել է 1931 թվականի սահմանադրությունը) ։ Խուան Կառլոս I Բուրբոնը Սահմանադրությունը հրապարակել է 1978 թվականի հոկտեմբերի 31-ին «Boletín Oficial del Estado»-ում (թարգմանաբար՝ «Իսպանիայի պաշտոնական կառավարական թերթ»)։ Սահմանադրությունը երկիրը ենթարկում է մի շարք քաղաքական, սոցիալական և պատմական փոփոխությունների, որի արդյունքում Իսպանիայի Թագավորությունը վերածվում է ֆրանկիստական վարչակարգի ժողովրդավարական կառավարմամբ իրավական պետության։
Իսպանիայի անցումը ժողովրդավարության բարդ գործընթաց է։ Դեմոկրատական Սահմանադրության ընդունումից հետո անգամ Իսպանիան չի հրաժարվում ֆրանկիստական վարչակարգից, փոխարենը՝ քայլ առ քայլ, աստիճանաբար վերափոխում է օրինական դաշտի հակադեմոկրատական կետերը։
Սահմանադրությունը արժեքաբանական-գաղափարական փաստաթուղթ է, որը սահմանում է հասարակության կազմակերպման ամենահիմնական սկզբունքները, որոնց գործնական կիրառմանը և ամրապնդմանը պետք է ձգտի պետությունը։ Իսպանիայի Սահմանադրության առաջին հոդվածը սահմանում է իսպանական պետությունը։ 1․1 և 1․2 հոդվածները բովանդակված են հետևյալ կերպ ․
Թագավորական Իսպանիայի Սահմանադրությունը կազմված է տասը բաժիններից, ինչպես նաև լրացուցիչ ներածական, եզրափակիչ և միջանկյալ դրույթներից։ Առաջին բաժինը սահմանում է մարդու և անհատի հիմնարար իրավունքներն ու պարտականությունները, երկրորդ բաժինը՝ թագավորական իշխանության կարգավորումն ու միապետի սահմանադրաիրավական կարգավիճակը, երրորդ բաժինը՝ օրենսդիր մարմնի և կորտեսի գործունեությունը։ Հինգերորդ բաժինը ձևակերպում է Իսպանիայի կառավարության սահմանումն ու պետական կառավարման առանձնահատկությունները, վեցերորդ բաժինը՝ դատական իշխանության անձեռնմխելիությունը։ Սահմանադրության յոթերորդ բաժինը ձևավորում է ֆինանսատնտեսական համակարգը և հիմնական գաղափարն այն է, որ երկրի բոլոր հարստությունները ենթակա են ընդհանուր շահի և հասարակական նախաձեռնությանն ու սեփականության պաշտպանությանը։ Ութերորդ բաժինը ներկայացնում է պետության տարածքային սահմաններն ու տեղական ինքնակառավարումը, իններորգ գլուխը՝ սահմանադրական դատարանի գործունեությանն ու օրենքների սահմանադրականությանը։ Վերջին գլխում ամփոփված է Սահմանադրության ընդունումը, փոփոխումն ու հանրաքվեի անցկացումը, իսկ վերջում՝ եզրափակիչ և անցումային դրույթներ։
Պատմական ակնարկ
Իսպանիայի սահմանադրական պատմությունը սկսվել է 1812 թվականին՝ համաիսպանական առաջին սահմանադրության ընդունմամբ։ Դիկտատոր Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի մահից հետո՝ 1975 թվականին, երկրում ստեղծվում են «սահմանադրական դատարաններ» (Իսպանիայի խորհրդարանը՝ որպես սահմանադիր ժողով)՝ երկրում սահմանադրականություն հաստատելու նպատակով։ Սահմանադրության նախագծի քննարկման և մշակման համար Իսպանիայի կորտեսից ընտրվում է յոթ պատգամավոր, որոնք էլ ձևավորում են սահմանադրական խորհուրդ։ Կարճ ժամանակահատվածում ԶԼՄ-ների տարածած նյութերի շնորհիվ խորհրդի անդամները հայտնի են դառնում որպես Իսպանիայի «Սահմանադրության հայրեր»։ Խորհրդի անդամների կուսակցական պատկանելիությունը եղել է բոլորովին տարբեր, ինչպես և քաղաքական դիրքորոշումը։
Խորհրդի անդամներն էին Գաբրիել Սիսներոսը (Ժողովրդավարական կենտրոնի միություն), Խոսե Պեդրո Պերես Յորկան, Միգել Էռերո Ռոդրիգես դե Մինյոն, Միկել Ռոկա Խունյենտը (Կատալոնիայի դեմոկրատական կոնվերգենցիա), Մանուել Ֆրագա Իրիբարնեն («Հայտնի դաշինք» կուսակցություն), Գրեգորիո Պեսես Բարբան (Իսպանիայի սոցիալ-աշխատավորական կուսակցություն) և Խորդի Սոլե Տուրան։
Իսպանիայի Սահմանադրությունը Կորտեսի կողմից հաստատվել է 1978 թվականի հոկտեմբերի 31-ին և ամրագրվել դեկտեմբերի 6-ի ժողովրդական հանրաքվեով ։ Հանրաքվեի ժամանակ ընտրողների 91.81%-ը կողմ է քվեարկել նոր Սահմանադրությանը։ Վերջիվերջո, դեկտեմբերի 27-ին խորհրդարանի ներկայացուցչության ներկայությամբ արքա Խուան Կառլոսն ընդունում է Թագավորության Սահմանադրությունը։ Այն վերջնական իրավական ուժի մեջ է մտնում դեկտեմբերի 29-ին և նույն օրը հրապարակվում պաշտոնական տեղեկագրում։ Այպիսով՝ դեկտեմբերի 6-ն Իսպանիայում նշվում է որպես Սահմանադրության տոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1978 փաստաթղթեր Կատեգորիա:1978 քաղաքականությունում Կատեգորիա:1978 Իսպանիայում Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքական պատմություն
Չորսը նույն մորթու մեջ (Գիշեր՝ բաժանված չորսի)
Չորսը նույն մորթու մեջ (Գիշեր՝ բաժանված չորսի), 1963 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1963 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Կոդֆիշ
Կոդֆիշ (Codfish Island, ), Ստյուարտ կղզուց արևմուտք գտնվող փոքր կղզի, Նոր Զելանդիայի հարավային մաս։ Վարչականորեն մտնում է Սաուտլենդ շրջանի մեջ։ Կղզին անվանվում է ի պատիվ կապույտ տրեսակի, որը բնակվում է առափնյա ջրերում։ Անվանումը մաորիերեն՝ Ֆենուա-Խոու (, որը թարգմանաբար նշանակում է «նոր երկիր»):
Աշխարհագրություն
Կոդֆիշի մակերեսը կազմում է գրեթե 14 կիլոմետր քառակուսի, բարձր կետը հասնում է 249 մետրի։ Ներկա պահին կղզին համարվում է թռչունների արգելանոց, որն իրենից ներկայացնում է Նոր Զելանդիայի հազվագյուտ կակապո թռչնի ամենամեծ բուծարաններից մեկը ։ Բացի այդ Կոդֆիշում բնակվում են նորզելանդական չղջիկներ, նորզելանդական կականեր, դեղնաճակատ թռչող թութակներ, դեղնագլուխ մոխուաներ, իսկ ծովափում բնակվում են պինգվիններ և դեղնաչք պինգվիններ։
Պատմություն
1808-1809-ական թվականների Կոդֆիշ կղզում բնակություն հաստատեցին փոկերի առաջին որսորդները։ 1825-1826-ական թվականներին նրանք այստեղ հիմնեցին առաջին եվրոպական բնակավայրը, որը խառնվեց նորզելանդական մաորիների հետ ։
Էպիդավրոս
Էպիդավրոս (Επίδαυρος), հնագույն քաղաք Հունաստանում։ Տեղակայված է Պելոպոնեսի հյուսիս-արևելքում, Արգոլիդա թերակղզու արևելյան ափին։ Հին ժամանակներում եղել է Էպիդավրոս շրջանի կենտրոնը։ Հայտնի է հնագույն թատրոնի ավերակներով և Ասկլեպիոսի տաճարով։ Ներկայումս ավերակների մոտ կա փոքր ձկնորսական գյուղ։
Պատմություն
Քաղաքը գոյություն ունի Միկենյան դարաշրջանից ի վեր (պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են ամրոցի պատերի մնացորդներ և թաղված իրեր, որոնք վերագրվում են այդ դարաշրջանին)։ Մ.թ.ա. 8-րդ և 7-րդ դարերում Էպիդավրոսն ունեցել է զգալի ազդեցություն. ստեղծվել են գաղութներ Էգինա, Կոս, Նիսիրոս և Տենեդոս (Բոզջաադա) կղզիներում։ Մ.թ.ա. 4-րդ դարում Էպիդավրոսի առևտրում անկում է արձանագրվել։ Մ.թ.ա. 5-րդ դարում այստեղ իշխանություն են հաստատել Պելոպոնյան պատերազմների տիրակալները, ինչի արդյունքում Էպիդավրոսը բազմիցս ենթարկվել է աթենացիների և նրանց դաշնակիցների ասպատակություններին։ Հետագայում քաղաքը մոռացության է մատնվել և պահպանել արժեքը միայն որպես նավահանգիստ։
Տեսարժան վայրեր
Քաղաքի պեղումների վայրում կարելի է տեսնել Ասկլեպիոսին նվիրված տաճարի ավերակները, ջերմային լողավազանները, սենյակները, որտեղ քրմերն ընդունել են հիվանդներին, ինչպես նաև մարզադահլիճներ։ Պահպանվել են նաև տոլոսի (շրջանաձև մի կառույց, որը նախատեսված է կրոնական երաժշտության կատարման համար) ավերակներ։ Տաճարի ցելլան շրջապատված էր դորիական սյուներով, ներսում՝ կորնթոսյան սյուներով շրջապատված օղակ ։
Ասկլեպիոս
Ասկլեպիոսի պաշտամունքն առաջին անգամ իրականացվել է մ.թ.ա. 6-րդ և 5-րդ դարերի սկզբին, և այդ ժամանակ ուխտավորների բազմությունը հոսում էր Էպիդավրոս՝ բուժման համար։ Արդեն մ.թ.ա. 4-րդ դարում տաճարը դարձել էր Հունաստանի ամենախոշոր և պաշտամունքային վայրերից մեկը և շարունակում էր զարգանալ նաև հռոմեացիների տիրապետության օրոք։ Սակայն 4-րդ դարում Թեոդոսիոս Ա Մեծի կառավարման ժամանակ հեթանոսական լինելու պատճառով տաճարը փակվեց։
Թատրոն
Էպիդավրոսի գլխավոր տեսարժան վայրը թատրոնն էր, որը կառուցվել է մ.թ.ա. 4-րդ դարում։ Ուներ 14 հազար նստատեղ։ Հին հույները հավատում էին, որ հիվանդները կարող են բուժվել ոչ միայն խառնուրդներով և փոշիներով, այլև թատերական ներկայացումներով։ Դրանք առաջացնում էին հիացմունք, վախ, և արդյունքում` կատարսիս։ Լավ պահպանված թատրոնը թույլ է տալիս մեզ գնահատել ոչ միայն ճարտարապետական լուծման շքեղությունը, այլև հին վարպետների ճարտարագիտական հանճարը։ Բեմում հնչած շշուկը լսելի է նույնիսկ ամենաբարձր շարքերում։
Հնագիտական թանգարան
Թատրոնի մոտ կա հնագիտական ​​թանգարան, որտեղ ներկայացված են բավականին հետաքրքիր ցուցանմուշներ։ Քանդակագործական ցուցանմուշներից են սյուների խոյակները, որոնք հանրահայտ քանդակագործ Պոլիկլետոսի աշխատանքներն են։ Բացի դրանցից, թանգարանում պահվում է նաև Ասկլեպիոսի տաճարում հայտնաբերված վիրաբուժական գործիքների մեծ հավաքածու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Հին Հունաստանի աշխարհագրություն
Լաֆրեսգիմոն Սեն Մարտեն
Լաֆրեսգիմոն Սեն Մարտեն (Lafresguimont-Saint-Martin), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 516 մարդ, բնակչության խտությունը` 19.44 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 26.54 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 115 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 37 կմ արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 332 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 249-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 83։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,0 %։ 249 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 224 անձ (122 տղամարդ և 102 կին)։ Գործազուրկ են եղել 25 անձ (13 տղամարդ և 12 կին)։ 83 անաշխատունակներից 13-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 42-ը` թոշակառուներ, իսկ 28-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Պերեքս
Պերեքս (Perrex)՝ կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Պոն Դե Վել կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01291։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 360 կմ հարավ-արևելք, դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 55 կմ է և 20 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կոմունայի տարածքում հոսում է Վել և Մանտոն գետերը։
Կլիմա
Կլիման ցամաքային է ՝ ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Պատմություն
Գյուղի առաջին հիշատակումը թվագրվում է X դարում։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 826 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Վարդգես Գուլիկյան
Վարդգես Լևոնի Գուլիկյան, հայ նկարիչ, գեղանկարիչ։
Կենսագրություն
1961 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանի գեղանկարի բաժինը, 1968 թվականին՝ Երևանի Պետական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի գեղանկարի բաժինը։
Պրենատալ հոգեբանություն
Պրենատալ և պերինատալ հոգեբանությունը (հունարեն՝ peri-մոտ, լատիներեն՝ natalis (վերաբերում է ծննդաբերությանը), գիտություն է դեռ չծնված երեխայի հոգեկան և հոգեբանական կյանքի վերաբերյալ։ Տարիքայի հոգեբանության այս ոլորտն ուսումնասիրում է մարդու զարգացումը՝ պրենատալ (անտենատալ), պերինատալ (ինտրոնատալ) և նեոնատալ (պոստնատալ՝ հետծննդաբերական) փուլերում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հետագա կյանքում։ Առանձնացվում է պրենատալ զարգացման երեք փուլ՝
Վարդգես Գուլիկյան
Կենսագրություն
1982 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության անդամ է, 1997 թվականից՝ Նկարիչների միջազգային միության անդամ (ՅՈՒՆԵՍԿՕ )։
Պրենատալ հոգեբանություն
Ըստ Ի․ Վ․ Դոբրյակովի պրենատալ հոգեբանությունը բաժանվում է՝ ընդհանուր, բժշկական և հատուկ, ինչպես նաև կապված վերարտադրողական գործընթացից ՝
Պատմություն
Պրենատալ հոգեբանության հիմնադիրը համարվում է հոգեբան և հոգեվերլուծաբան Գուստավ Հանս Հերբերը (Զ․ Ֆրոյդի աշակերտը), ով հանդիսացավ շարժառիթ 1971 թ-ին   Վիեննայում ստեղծվող «Պրենատալ հեգեբանության ասոցիացիա», որից հետո 1982 թ-ին ստեղծվեց պրենատալ դաստիարկության  ազգային ասոցիացիա ։
Վարդգես Գուլիկյան
Կենսագրություն
1987 թվականին Մոսկվայում ԺՏՆՑ ծաղկի տաղավարի ձևավորման համար արժանացել է Ոսկե մեդալի։ 2013 թվականին դարձել է Համաշխարհային կոնգրեսի, Ռուսաստանի հայերի միության, Հայաստանի սփյուռքի նախարարության, Հայաստանի նկարիչների միության կողմից հայտարարված կերպարվեստի լավագույն ստեղծագործությունների մրցանակաբաշխության դափնեկիր։
Պրենատալ հոգեբանություն
Պատմություն
Պրենատալ հոգեբանության ուսումնասիրման հիմնական օբյեկտը, ոչ թե առանձնացված երեխան, կամ նրա ծնողները,  այլ նրանք ամբողջական՝ երեխա -ծնող փոխհարաբերությունները զարգացման  տարբեր փուլերում,  այս կառույցն անվանում են՝ «երեխա-մայր», որի հեղինակն է Ռ․ Շպիցը ։
Վարդգես Գուլիկյան
Կենսագրություն
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Հոլանդիայում (1990), Լեհաստանում (1992), Երևանում (1994)։ Գործերից պահվում են Հայաստանի նկարիչների միության և Հայաստանի մշակույթի նախարարության ֆոնդերում ։
Պրենատալ հոգեբանություն
Պատմություն
Պրենատալ հոգեբանության ասպարեզում մեծ ներդրումն ունի նաև Ս․ Գրոֆը իր «պրենատալ մատրիցաներ» աշխատությամբ,  այն ստեղծվել է 1975 թ-ին։ Ստանիսլավ Գրոֆ 1.06.1931 թ   Չեխոսլովակիա՝ Պրահա։ Ստանիսլավ Գրոֆը ամերիկացի հոգեբան է, Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր բժշկության ոլորտում,  տրանսպերսոնալ հոգեբանության հիմնադիրներից մեկը,  ինչպես նաև Ռուսական հոգեբանության ասոցիացիայի  պատվավոր անդամ։
Ալեքսանդր Գորյուխով
Ալեքսանդր Անտոլևիչ Գորյուխով (Александр Анатольевич Горюхов, ), խորհրդային և ռուս ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։
Պրենատալ հոգեբանություն
Պրենատալ մատրիցաներ
Պրենատալ մատրիցաները (հիմնային մատրիցաներ, անգլ․ ՝ Basic Perinatal Matrices, լատիներեն՝ matrix -առաջնային խնդիր) թեորետիկ մոդել են ծննդաբերությունից առաջ և հետո հոգեկանի վիճակի մասին, առնչվում է պրենատալ հոգեբանությանն և տրանսպերսոնալ հոգեբանությանը։  Համաձայն այս աշխատության՝  ներարգանդային շրջանում մարդը ապրում է իրավիճակներ   այդ թվում՝  ծննդաբերական տրավման,  որը ըստ Ստանիսլավ Գրոֆի  մեծ ազդեցություն  են ունենում  մարդու հետագա ողջ կյանքի վրա,  և կարող են պատճառ հանդիսանալ հոգեկան հիվանդությունների ։
Վարդգես Գուլիկյան
Ստեղծագործություններ
Ստեղծել է թանձր գունային գամմայով բնապատկերներ՝
Պրենատալ հոգեբանություն
Պրենատալ մատրիցաներ
Պրենատալ շրջանը տևում է 38 շաբաթ, որն էլ բաժանվում է երեք փուլերի ՝
Ալեքսանդր Գորյուխով
Կարիերա
1983 թվականին հանդես է եկել Մոսկվայի «Դինամո» ակումբի կազմում, սակայն խաղադաշտ դուրս չի եկել։ 1984 թվականի մրցաշրջանում նորից խաղացել է «Զվեզդայի» կազմում՝ անցկացնելով 27 հանդիպում։ 1985-1987 թվականներին հանդես է եկել «Շիննիկ» ակումբում՝ 108 խաղում խփելով 4 գոլ։
Պրենատալ հոգեբանություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մանկավարժություն Կատեգորիա:Հոգեվերլուծություն Կատեգորիա:Զարգացման հոգեբանություն
Ալեքսանդր Գորյուխով
Կարիերա
1988 թվականի մրցաշրջանն անցկացրել է Ռիգայի «Դաուգավա» ակումբում՝ անցկացնելով 41 խաղ և խփելով 2 գնդակ։ 1989 թվականին հանդես է եկել Տուլայի «Արսենալ» ակումբում՝ անցկացնելով 39 խաղ։ 1990 թվականին «Սախարինի» կազմում մասնակցել է 18 հանդիպման։
1991 թվականի մրցաշրջանում խաղացել է Կոալուգայի «Զարյա» ակումբում՝ 21 խաղերում խփելով 1 գնդակ։ 1992 թվականից մինչև 1993 թվականը խաղացել է Միտիշչենսկիի «Տորպեդո-ՄԿԲ» ակումբում՝ անցկացնելով 58 խաղ։
Բացի դրանից, 1993 թվականին տեղափոխվել է Գերմանիայի «Շտալ» (Բրանդենբուրգ) ակումբ, սակայն պաշտոնական խաղեր այդպես էլ չի անցկացրել։
Վարդգես Գուլիկյան
Ստեղծագործություններ
Կոմպոզիցիաներ՝
Ալեքսանդր Գորյուխով
Կարիերա
1994-1995 թվականներին հանդես է եկել «Կուբան» ակումբում՝ 51 խաղերում՝ խփելով 3 գոլ ։
Հետագայում խաղացել է սիրողական մակարդակում՝ Կորոլյովոյի «Վիմպելում» և Յուբիլեյնոեյի «Չայկա» ակումբում։
Վարդգես Գուլիկյան
Ստեղծագործություններ
Դիմանկարներ՝
Ալեքսանդր Գորյուխով
Կարիերա
Հրավիրվել է խաղալու ԽՍՀՄ-ի հավաքականում։
Վարդգես Գուլիկյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ
Ալեքսանդր Գորյուխով
Կարիերայից հետո
Աշխատում է Յուբիլեյնոեի «Չայկա» սիրողական ակումբում որպես գլխավոր մարզիչ ։ Դրա հետ միասին եղել է նաև այդ ակումբի ՄՊՄԴ-ի մարզիչ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլային մարզիչներ Կատեգորիա:ԲԿՄԱ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լոկոմոտիվ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կուբանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Դինամո Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ
Պոմելո
Ցիտրուս մաքսիմա (նաև Ցիտրուս գրանդիս, Շադդոկ, Պոմելո, Պումմելո, Պոմմելո, Պամպելմաուսս), ցիտրուսային միրգ է մեծ թուրինջի տեսքով։ Հիմնականում հանդիպում է հարավային և Հարավ-Արևելյան Ասիայում։
Ստուգաբանություն
Ցիտրուս մաքսիման անգլերեն կոչվել է "shaddock", նվիրված այն նավապետին, ով Արևելահնդկական ընկերության նավը հացրել է Ճամայկա ։ հետագայում "պոմելո" անվանումը ավելի կիրառական է դառնում։ Վերջինս թուրինջի պատմական անունն էր։
"Պոմելո" բառի ստուգաբանությունը անհայտ է։ Ենթադրվում է, որ այս անվանումը եկել է գերմաներեն pompelmoes, որը նշանակում է ցիտրուս մաքսիմա։ նաև կարծիք կա, որ սա եկել է ֆրանսերեն "pomme" (խնձոր) և "melon" (սեխ) բառերից :
Այս միրգը Հնդկաստանում հայտնի է տարբեր անուններով, որոնցից են "Բատաբի լեբու"-ն বাতাবি লেবু) արևմտյան Բենգալում,"Ռոբաբ տենգա" Ասսամում, "Նոբաաբ" Մանիպուրում, և "կամբիլի նարանգա" Կերալայում ։ Հնդկերենում այն կոչվում է "Չակոտրա" चकोतरा և "Բիջուրա"։ Նեպալում այն կոչվում է "Բհոգատ" भोगटे։
Ցիտրուս մաքսիմա հարազատ է հարավարևելյան Ասիային ։
Նկարագրություն
Պոմելոն հիմնականում կանաչ և դեղին է երբ հասած է, ունի քաղցր, սպիտակ(հաճախ նաև կարմիր ու վարդագույն) միջուկ ու հաստ կեղև։ Սա մեծ ցիտրուսային միրգ է, 15-25 սանտիմետր տրամագծով, և կշռում է 1-2 կիլոգրամ։ Տերևները հիմնականում լայն ու երկար են։ Միրգը ունի քաղցր ու նուրբ թուրինջի համ(համը հիշեցնում էր Նարինջ )։ Սակայն իր համի մեջ հաճախ նաև զգացվում է թուրինջի թթվայնություն։ Ունի բազում կորիզներ, որոնք հանդիսանում մրգի սերմերը։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Ցիտրուսային մշակաբույսեր Կատեգորիա:Նեպալի մրգեր Կատեգորիա:Ասիայի մրգեր Կատեգորիա:Պտղատու ծառեր
Այոս Էպիկտիտոս
Այոս Էպիկտիտոս (Άγιος Επίκτητος, Çatalköy), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Կիրենիայի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ բնակչությունը կազմում է 5110 մարդ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Վասիլ Ցյապինսկի
Վասիլ Ցյապինսկի (Vasily Ciapinski (Васіль Мікалаевіч Цяпінскі-Амельяновіч); Wasyl Ciapiński, Omelianowicz; Васи́лий Никола́евич Омельяно́вич Тя́пинский), ), բելառուսա-լիտվական ազնվական, հումանիստ, մանկավարժ, գրող, հրատարակիչ, թարգմանիչ։ Լայն ճանաչում է ձեռք բերել հատկապես Աստվածաշնչի բելառուսերեն առաջին թարգմանությունն իրագործելու շնորհիվ ։ Նա է գլուխ բերել նաև այսպես կոչված՝ «Մոսկովյան Աստվածաշնչի» հրատարակումը 1570-ական թվականներին ։ Համարվում է բելառուսական տպագիր գրականության հիմնադիրներից մեկը ։ Նրա թարգմանած ու հրատարակած Աստվածաշունչը մի ժամանակ համարում էին ուկրաիներեն, սակայն ներկայումս ուսումնասիրողների մեծ մասը գտնում է, որ նրա լեզուն բելառուսերենն է։
Վասիլ Ցյապինսկու հրատարակած գրքի մեկ օրինակ պահվում է Սանկտ Պետերբուրգի ռուսական ազգային գրադարանում   ։
Հիշատակ
Վասիլ Ցյապինսկու պատվին է անվանակոչվել Բելառուսի Հանրապետության մայրաքաղաք Մինսկի փողոցներից մեկը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուսի մշակույթ Կատեգորիա:Առաջին տպագրիչներ Կատեգորիա:Աստվածաշնչի թարգմանիչներ
Հալբերգմոս
Հալբերգմոս (Hallbergmoos), համայնք Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության հարավ-արևելքում՝ Բավարիայի երկրամասի (Վերին Բավարիա) Ֆրայզինգի շրջանում։ Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների, համայնքի բնակչությունը կազմում է 9266 մարդ։
Համայնքը զբաղեցնում է 35,06 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսը՝ 85396։ Համայնքի բնակչության լեզուն համարվում է գերմաներենը։
Պարսիո
Պարսիո (Parcieux)՝ կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Ռերիյո կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01285։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 380 կմ հարավ-արևելք, Դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 18 կմ է և 45 կմ հարավ-արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման Ցամաքային է ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1095 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիք (15-64 տարեկան) ունեցող 722 մարդկանցից 549-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 173-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 76,0% է, 1999 թվականին՝ 75,2%)։ 549 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 511-ը (270 տղամարդ, 241 կին), գործազուրկ եղել են 38-ը (23 տղամարդ, 15 կին)։ 173 պասիվներից 89 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 58-ը՝ թոշակառու, 26 պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Եկատերինա Կորչագինա-Ալեքսանդրովսկայա
Եկատերինա Պավելի Կորչագինա-Ալեքսանդրովսկայա (Екатерина Павловна Корчагина-Александровская, ), ռուս խորհրդային դերասանուհի, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհի (1936)։
1915 թվականից խաղացել է Պետերբուրգի Ալեքսանդրյան թատրոնում ։ Բացառիկ ճշմարտացիությամբ անձնավորել է կենցաղային դերեր։ Խաղացել է շուրջ 500 դերեր, լավագույններից են համարվում Ուլիտա (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Անտառ»), Խրիստինա Արխիպովնա (Կոռնեյչուկի «Պլատոն Կրեչետ»)։ Նկարահանվել է կինոյում։
Արժանացել է Լենինի շքանշանի (1939), Ստալինյան մրցանակի (1943)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:1874 ծնունդներ Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունվարի 15 մահեր Կատեգորիա:1951 մահեր Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ
Դեմյան Կորոտչենկո
Դեմյան Սերգեևիչ Կորոտչենկո (Демян Сергійович Коротченко, ), խորհրդային պետական և կուսակցական գործիչ, սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1964), ԽՄԿԿ անդամ (1918)։
1934-1939 թվականներին կուսակցական աշխատանքներ է կատարել Մոսկվայում և Ուկրաինայում։ 1939-1947 թթ.-ին եղել է Ուկրաինայի կոմկուսի ԿԿ-ի քարտուղար։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանում եղել է Ուկրաինայում պարտիզանական շարժման կազմակերպիչ։ 1947-1954 թվականներին՝ ՈւՍՍՀ Մինիստրների խորհրդի նախագահ, 1954-1969 թվականներին՝ ՈւԽՍՀ Գերագույն սովետի Նախագահության նախագահ և ԽՍՀՄ Գերագույն սովետի Նախագահության նախագահի տեղակալ։
Եղել է նաև ԽՍՀՄ I-VII գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ։ Պարգևատրվել է Լենինի 7 շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սովետական գործիչներ Կատեգորիա:«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային պետական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 19-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 22-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 21-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 23-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 20-րդ համագումարի պատվիրակներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 1-ին գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 5-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի պարտիզաններ Կատեգորիա:Ուկրաինայի վարչապետներ Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ
Հոհենկամեր
Հոհենկամեր (Hohenkammer), համայնք Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության հարավ-արևելքում՝ Բավարիայի երկրամասի (Վերին Բավարիա) Ֆրայզինգի շրջանում։ Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների, համայնքի բնակչությունը կազմում է 2299 մարդ։
Համայնքը զբաղեցնում է 25,74 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսը՝ 85411: Համայնքի բնակչության լեզուն համարվում է գերմաներենը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Այոս Էրմոլաոս
Այոս Էրմոլաոս (Aγιος Ερμόλαος, Esentepe), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Կիրենիայի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ բնակչությունը կազմում է 427 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր
Նարտյան էպոս
Նարտյան էպոս (Нарты кадджытæ), Հյուսիսային Կովկասի մի շարք ժողովուրդների մոտ ընդունված էպոս, որի հիմքն են կազմում հերոս փահլևանների («նարտերի») ծագման և արկածների մասին պատմվածքներ։ Առաջին հերթին էպոսը գոյություն ունի օսերի և աբխազա-ադըղեական ժողովուրդների (ադըղեների, աբազների, աբխազների) մոտ, սակայն հայտնի են նաև էպոսի տարբերակները չեչենների և ինգուշների, կարաչայների և բալկարների մոտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսական դիցաբանություն Կատեգորիա:Աբխազական դիցաբանություն Կատեգորիա:Աբազական դիցաբանություն Կատեգորիա:Նարտյան էպոս
Անդրեյ Զվյագինցև
Անդրեյ Պետրովիչ Զվյագինցև (Андре́й Петро́вич Звя́гинцев, ), ռուս կինոռեժիսոր և սցենարիստ։ Վենետիկի կինոփառատոնի գլխավոր մրցանակի դափնեկիր և Կաննի կինոփառատոնի դափնեկիր։ Երկու անգամ առաջադրվել է Օսկար մրցանակի` «Օտարալեզու լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում (Լևիաթան (2014) և «Չսեր» (2017) ֆիլմերով)։
Բրի սու Շալե
Բրի սու Շալե (Brie-sous-Chalais), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Անդրեյ Զվյագինցև
Կենսագրություն
Ծնվել է 1964 թվականի փետրվարի 6-ին Նովոսիբիրսկում ։ Մայրը, Գալինա Ալեքսանդրովնան, դպրոցում աշխատել է որպես ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուցչուհի։ 2000 թվականին Նովոսիբիրսկից տեղափոխվել է Մոսկվա ։ Հայրը` Պյոտոր Ալեքսանդրովիչը, աշխատել է որպես ոստիկան։ Կյանքի առաջին երկու ամիսները Անդրեյն անց է կացրել Նովոմիխայլովկայում, որտեղ նրա մայրն աշխատանքային պրակտիկա է անցել։ Հայրն ընտանիքը լքել է ուրիշ կնոջ համար. երբ Անդրեյը հինգ տարեկան էր։ Մինչև հոր կյանքի վերջ նրանք չեն կարողացել կարգավորել հարաբերությունները. 1984 թվականին Զվյագինցևն ավարտել է Նովոսիբիրսկի թատերական ուսումնարանի դերասանական ֆակուլտետը (Լև Բելովի արվեստանոցը)։ Սկսել է աշխատել Նովոսիբիրսկի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում, սակայն շուտով զորակոչվել է բանակ որպես կոնֆերանսիե Նովոսիբիրսկի զինվորական նվագախմբում ։ 1986 թվականին Նովոսիբիրսկից տեղափոխվում է Մոսկվա` ընդունվելու Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարան, որի դերասանական ֆակուլտետն ավարտել է 1990 թվականին (Եվգենի Լազարևի արվեստանոցը)։ Թատերական արվեստի համալսարանն ավարտելուց հետո Զվյագինցևը թատրոն չի մտնում, քանի որ ըստ իր խոսքերի, «այդ ժամանակ այն ինձ հիասթափեցրել էր, քանի որ սկսել էր հաճոյանալ հանդիսատեսի առաջ, թատրոնն սկսել էր «արտադրանք» թողարկել` արվեստով զբաղվելու փոխարեն» ։ Անդրեյը փորձում է գրել, գրում է մի քանի պատմվածքներ, սակայն այս գործը շարունակություն չի ունեցել։ Նա լրջորեն տարվում է կինոյով, Կինոյի թանգարանում դիտում է Ժան Լյուկ Գոդարի, Միքելանջելո Անտոնիոնիի, Ակիրա Կուրոսավայի, Ինգմար Բերգմանի հետահայաց ցուցադրությունները ։ Մինչև 1993 թվականը աշխատել է որպես բակապան, քանի որ դա հնարավորություն էր տալիս նրան ապրել Վլադիմիր Մայակովսկու անվան ակադեմիական թատրոնի մոտ գտնվող ծառայողական բնակարանում, 1825 թվականին կառուցված բակապանների նախկին տանը, 50 քմ-անոց սենյակում ։ Հետո, մինչև 2000 թվականը նկարահանել է գովազդային հոլովակներ։ Մասնակցել է մի քանի թատերական ներկայացումների բեմադրությանը, նկարահանվել է ֆիլմերի դրվագային դերերում։ 2000 թվականին առաջին անգամ հանդես է եկել որպես ռեժիսոր։ Անդրեյ Զվյագինցևը հայտնի է դարձել 2003 թվականին «Վերադարձ» ֆիլմի թողարկումից հետո։ Ֆիլմն արժանացել է երկու «Նիկա», երկու «Ոսկե առյուծ» (որպես լավագույն ֆիլմ և լավագույն ռեժիսորական դեբյուտ) և երկու «Ոսկե արծիվ» կինոմրցանակներ ։ Զվյագինցևի հաջողությունը կրկնվել է 2014 թվականին, «Լևիաթան» ֆիլմի լույս ընծայումով, որն արժանացել է մի շարք պարգևների, այդ թվում և` «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի որպես լավագույն օտարալեզու ֆիլմ, ինչպես նաև` «Օսկար»-ի առաջադրում նույն անվանակարգում ։ 2017 թվականին Զվյագինցևի «Չսեր» մելոդրաման արժանացել է Կաննի կինոփառատոնի ժյուրիի մրցանականին ։ 2018 թվականին ընդգրկված է եղել Կաննի 71-րդ կինոփառատոնի ժյուրիի կազմում ։
Բրի սու Շալե
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 166 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.05 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.34 կմ² տարածք։
Անդրեյ Զվյագինցև
Անձնական կյանք
Զվյագինցևի առաջին կինը դերասանուհի Իրինա Գրինյովան էր։ Միասին ապրել են 6 տարի, որից հետո ամուսնալուծվել են։ Երկրորդ կինը` Աննա Մատվեևան, մոնտաժող է ։ Որդին` Պյոտրը, ծնվել է 2009 թվականին ։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե արծիվ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիական արվեստների և գիտության ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասաններ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Բրի սու Շալե
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 440 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 145 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 39 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 98 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 66-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 32։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,3 %։ 66 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 60 անձ (35 տղամարդ և 25 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (2 տղամարդ և 4 կին)։ 32 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 15-ը` թոշակառուներ, իսկ 7-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կարնոզին
Կարնոզին ( - մսային, carno - միս), C9H14N4O3, դիպեպտիդ, կազմված է (3-ալանին և հիստիդին ամինաթթուներից։ Մոլեկուլային զանգվածը 226, 2 է, բյուրեղանում է անգույն ասեղների ձևով, ջրում լավ է լուծվում, չի լուծվում սպիրտում։ Պարունակվում է ողնաշարավոր կենդանիների կմախքային մկաններում (200–400 մգ%), մարդկանց մոտ՝ 100-150 մգ% ։ Կարնոզինը առաջինը հայտնաբերել է Վլադիմիր Գուլևիչը՝ մսի մզվածքում (1900) ։ Կարնոզինը մասնակցում է կմախքային մկաններում ընթացող կենսաքիմիական պրոցեսներին, սակայն նրա կենսաբանական դերը վերջնականապես բացահայտված չէ։ Նյարդա–մկանային մեկուսացած պատրաստուկը ողողող հեղուկին կարնոզինը ավելացնելիս վերականգնվում են հոգնած մկանի կծկումները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պեպտիդներ
Լուսանկարչություն
Լուսանկարչություն, լուսանկարչական լուսազգայուն նյութերի կամ ֆոտոմատրիցայի օգնությամբ, օպտիկական ճառագայթման գրանցման ճանապարհով, պատկերի ստեղծման և պահպանման տեխնոլոգիա։ Պրոֆեսիոնալ կինեմատոգրաֆիայում այս տերմինը նշանակում է ֆիլմի պատկերավորության լուծում՝ ստեղծված կինոօպերատորի կողմից։ Լուսանկարներ են անվանվում նաև լուսանկարչական պատկերների վերջնական դրոշմը՝ պատրաստված քիմիական եղանակով, լուսանկարչական թղթի կամ սովորական թղթի վրա՝ թվային տպիչի միջոցով։
Լուսանկարչության տեխնոլոգիայի հիման վրա ստեղծվել է օպերատորական արվեստը, որը կերպարվեստի տեսակներից մեկն է։ Առաջին կայուն լուսանկարչական պատկերը ստեղծվել է 1822 թվականին՝ ֆրանսիացի Ժոզեֆ Նյեպսի կողմից, բայց այն չի պահպանվել։ Ըստ Միջազգային IX գիտական կոնգրեսի որոշման, տեխնոլոգիայի հայտնագործման տարեթիվ է համարվում 1839 թվականի հունվարի 7-ը, երբ Ֆրանսուա Արագոն Ֆրանսիական գիտությունների ակադեմիայի նիստի ժամանակ կազմեց հաշվետվություն դագերոտիպիայի վերաբերյալ։
Լուսանկարահանում իրականացնող մարդը կոչվում է լուսանկարիչ։ Հիմնականում նա իրականացնում է նաև պատկերի ստեղծման մնացած փուլերը, սակայն երբեմն աշխատանքի տեխնիկական մասն իրականացնում է լուսանկարչական խմբագրի կողմից։
Ստուգաբանություն
«Լուսանկարչություն» (photographie, φῶς «լույս» և  «գրառել», լուսագրություն - լույսի միջոցով նկարելու տեխնիա) տերմինն ի հայտ է եկել 1839 թվականին։ Այն միաժամանակ և անկախ կիրառել են երկու աստղագետներ. անգլիացի Ջոն Հերշելն ու գերմանացի Ջոան Հենրիխ վոն Մեդլերը ։
Լուսանկարչության հայտնագործում
Քիմիական եղանակով լուսանկարի ֆիքսման առաջին փորձը ձեռնարկել են Թոմաս Վեջվուդն ու Հեմֆրի Դևին։ Արդեն 1802 թվականին նրանք, արծաթի օգնությամբ, կարողանում էին ստանալ լուսանկարներ՝ չիմանալով դրանց ֆիքսման մեթոդները։ Լուսանկարի ի հայտ գալու առաջին գործնական հաջողությունը դարձավ Ժոզեֆ Նյեպսի կողմից հելոգրաֆիայի հայտնագործումը (Héliographie)։ Պահպանված լուսանկարներից ամենահինը, նկարված օբսկուրի խցիկի տեխնոլոգիայի օգնությամբ, թվագրված է 1826-ին և հայտնի է «Տեսարան Լե Գրասի պատուհանից» անվամբ։ Ավելի ուշ, հելիոգրաֆիան զարգացնելով, օգտագործվում էր պատրաստի նկարների տիրաժավորման համար։ Բայց բնապատկերներ նկարելու համար պարզվեց, որ այն անպետք էր, պատկերին տալիս էր բավականին ցայտերանգություն՝ առանց մանր մասնիկների։
1829 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Նյեպսը, հետագա համատեղ աշխատանքի վերաբերյալ, կնքեց նոտարական փաստաթուղթ առաջին դիորամայի ստեղծող Լուի Դագերի հետ, որն իրականացնում էր փորձեր պատկերի ամրագրման ոլորտում։ Որոշ ժամանակ հայտնագործողները տանում էին իրենց աշխատանքը զուգահեռ, սակայն Դագերնը հաջողության հասավ գործընկերոջ մահից հետո։ 1839 թվականին նա հրատարակեց արծաթապատ պղնձե թիթեղի վրա լուսանկարի ստացման մեթոդը։ Թիթեղի էքսպոզիցիայից հետո պատկերը հայտածվում էր տաքացված սնդիկով, այնուհետև ամրակցվում խոհանոցային աղի լուծույթով։ Այդպիսով, ստացված նկարի եզակի նմուշը՝ որոշակի լուսավորությամբ, ուներ բարձրորակ պոզիտիվի տեսք։ Լուսանկարի ստացման իր մեթոդը Դագերն անվանեց «դագերոտիպիա» և 1839 թվականի հունիսի 14-ին, կենսաթոշակի դիմաց, փոխանցեց հանրության սեփականությանը։
Միաժամանակ, անգլիացի Ուիլյամ Հենրի Ֆոքս Տալբոտը հայտնագործեց լուսանկարի ստացման նեգատիվ-պոզիտիվ տեխնոլոգիան, որն անվանեց «կալոտոպիա»։ Պատկերի կրման համար Տալբոտն օգտագործեց քլորային արծաթով ներծծված թուղթը։ Գործընթացը թույլ տվեց տիրաժավորել պոզիտիվ պատկերը՝ կոնտակտային ֆոտոտպագրության օգնությամբ։ Ստացված պոզիտիվը որակապես զիջում էր դագերոտիպին՝ թղթի թելավոր կառուցվածքի արտացոլման և կոպիտ կիսերանգի պատճառով։ Այդ գործոնը՝ արտոնագրային հատկացման անհարժեշտության հետ մեկտեղ կարևոր դեր ունեցավ նրանում, որ դագերոտոպիան երկար ժամանակ դարձավ գերակշռող լուսանկարչական գործընթաց։ Նրա գլխավոր կիրառություններից դարձավ դիամանկարը։ Արդեն 1840-ականների կեսերին դագերոտիպային լուսադիմանկարն ամբողջությամբ փոխարինեց դիմանկարային մանրանկարին՝ ստիպելով այդ ուղղության մեծաթիվ նկարիչների վերաորակավորվել որպես լուսանկարիչ։
Լուսանկարչության պատմության մեջ գործնականում անհայտ մնաց Հիպոլիտ Բայարդը, 1839 թվականին ներկայացնելով լուսանկարներ՝ ստացված սեփական ուղիղ պոզիտիվ մեթոդի օգնությամբ։ Բացի այդ, 1833 թվականին, արծաթի նիտրատի օգնությամբ լուսանկարի ստացման մեթոդը հրատարակեց ֆրանկո-բրազիլացի գյուտարար և նկարիչ Հերկուլես Ֆլորենսը։ Նա իր մեթոդը չարտոնագրեց, և նրա հետազոտությունների մասին հայտնի դարձավ միայն 1970-ականներին։ Դագերոտոպիան և կալոտոպիան կիրառվում էին մինչ 19-րդ դարի երկրորդ կեսը, տեղը զիջելով թաց կոլոդիոնային գործընթացին, որը միավորեց Տալբոտի նեգատիվ-պոզիտիվ և բարձր լուսազգայունության մեթոդների առավելությունները։ Թաց մածուկի գլխավոր թերությունը լուսանկարչական հայտածման ենթարկելու անհրաժեշտությունն էր և թաց լուսաթիթեղի լաբորատոր մշակումը՝ մի քանի րոպեի ընթացքում լուսազգաշերտի ջնարակից հետո, մինչ լուսազգայուն շերտը մնում է թափանցելի՝ մշակվող լուծույթների համար։ Խնդիրը լուծվեց անգլիացի բժիշկ Ռիչարդ Մեդոքսի 1871 թվականի դոնդողաարծաթային գործընթացի և այսպես ասած «չոր» լուսաթիթեղի հայտնագործումից հետո։
Նորարարության գագաթնակետը դարձավ ցելյուլոիդի՝ ապակու փոխարեն որպես տակդիր օգտագործման հնարավորությունը՝ շնորհիվ Հանիբալ Գուդվինի 1887 թվականի հայտնագործության։ Այսպիսով, 20-րդ դարի սկզբին լուսաթղթին փոխարինեց թերթային և գլանակային ֆոտոժապավենը՝ դոնդողային արծաթե լուսազգաշերտով։
Գունավոր լուսանկարչություն
Առաջին փորձերը՝ ստանալ բնական գույներով լուսանկարչական պատկեր սկսեցին անմիջապես լուսանկարչությունը հայտնագործելուց հետո։ Նյեպսը փորձում էր անմիջապես ամրագրել գույնը, հիմնվելով որոշ իրերի՝ գունային ճառագայթման միջոցով գույնը փոխելու հատկության վրա։ Այդ ուղղությամբ հետազոտությունների առաջին արդյունքը «հելիոքրոմիան» էր, ինչը 1853 թվականին փորձում էր արտոնագրել ամերիկացի Լևի Հիլը ։ Սակայն, տեխնոլագիայի մանրամասները հայտնագործողը չէր բացահյտում, իսկ ժամանակակիցները համարում էին խաբեբա, որը ներկած դագերոտիպիան ներկայացնում էր որպես գունավոր լուսանկար ։ Հայտնի են Էդմունդ Բեսքյուրելի, 1849 թվականի, քլորացված արծաթյա թիթեղի վրա տեսանելի ճառագայթման միջոցով գունավոր պատկերների ստացման ուղղությամբ տարված աշխատանքները, որոնք ուղիղ լուսավորվածությունից արագ գունաթափվում էին։ Այս հետազոտությունների տրամաբանական ավարտը դարձավ 1891 թվականի լիմպմանի գործընթացի հայտնագործումը, որն ապահովեց գույնի հստակ վերարտադրումը, բայց այն գարծնականում կիրառելի չէր։
Գունավոր լուսանկարչության ստեղծման հիմնական ջանքերը կենտրոնացան եռագույն տեխնոլոգիայի ոլորտում, հիմնված գունային տեսողության վրա, ստեղծված 1855 թվականին՝ Ջեյմս Մաքսվելի կողմից։ Այն հիմնվում էր Յունգ-Հելմհոլզի՝ մարդու աչքի ցանցաթաղանթի երեք տեսակի լուսազգայուն շշիկի վրա։ Ըստ այդ տեսության, լույսը պետք է բաժանվի երեք հիմնական բաղադրիչների, որոնք գրանցվում են առանձին, այնուհետև վերամիավորվում՝ մետամերիայի հաշվին ստանալով լիագույն պատկեր։ Առաջին մնայուն գունավոր ֆոտոլուսանկարը՝ «Տարտարային ժապավենը», արվել է 1861 թվականին Թոմաս Սատոնի կողմից, այդ մեթոդով։ Սակայն, այդ ժամանակ գոյություն ունեցող լուսանկարչական նյութերը զգայուն չէին կանաչ, դեղին և կարմիր լույսի հանդեպ և թույլ էին տալիս գրանցել միայն կապտամանուշակագույն և ուլտրամանուշակագույն բաղկացուցիչ սպեկտրը։ Հետրաբար, գունավոր լուսանկարչության ստեղծման երկրորդ կարևոր քայլը 1873 թվականին գերմանացի ֆոտոքիքմիկոս Հերման Վոգելի բացահայտում էր․ իրերի օգնությամբ երևույթների լուսապատկերային սենսիբիլիզացիան, ունակ՝ արծաթե միացություններին հաղորդել զգայունություն սպեկտրի երկարալիք հատվածների հանդեպ։
Լուսանկարի սենսիբիլիզացիայի պրոգրեսը ընթացել է փուլերով, սկսվել է Իոսիֆ Էդերի կոզմից՝ էրիտոզինի օգնությամբ օրտոքրոմային էմուսիայի ստացումով։ Տեսանելի ամբողջ սպեկտրը գրանցման համար հասանլեի դարձավ 1906 թվականի Բենո Հոմոլկայի՝ պինացիանոլի սենսիբիլիզատորի հայտնագործությունից հետո ։ Միայն դրանից հետո եռագույն լուսանկարչությունը կարողացավ ամբողջությամբ արտացոլել լուանկարահանման օբյեկտի բնական գույները։ Ի հայտ եկան գունավոր լուսանկարչական ապարատների բազմաթիվ կոնստրուկցիաներ։ Լուսանկարչական ապարատի ամենատարածված տեսակի ստեղծողը գերմանացի գիտնական Ադոլֆ Միտեն էր, իսկ մասսայական թողարկումը կազմակերպեց՝ Վիլհելմ Բերմպոլը։ Բերմպոլ-Միտեի լուսանկարչական ապարատով ռուս լուսանկարիչ Սերգեյ Պրոկուդին-Գորսկին ստեղծեց իր ժամանակի համար մասշտաբային գունավոր լուսանկարների հավաքածու ։
Մասնակի գունաբաժան պատկերների նկարանահման հետ մեկտեղ, 20-րդ դարի սկզբին ակտիվորեն սկսեցին զարգացնել գունավոր լուսանկարչության ռաստրային մեթոդներ, ընդհանուր ֆոտոնյութի վրա ֆիքսելով տարբեր բաղկացուցիչ լուսապատկերներ։ Մասնավորապես, 1907 թվականին արտոնագրվեցին և դուրս բերվեցին ազատ վաճառքի Լյումիեր եղբայրների «Ավտոքրոմ» լուսազգայուն թանթիկներ, որոնք թույլ էին տալիս սովորական լուսանկարչական ապարատով ստանալ գունավոր դիապոզիտիվներ։ Չնայած բազմաթիվ թերություններին (ցածր ընդլայնում և տպաքանակի որոշման անհնարինություն), մեթոդը հայտնի դարձավ և մինչ 1935 թվականն ամբողջ աշխարհում թողարկվեցին 50 միլիոն ավտոքրոմային լուսազգայուն թանթիկներ։ Վաղ տեխնոլոգիաների բազմաթիվ թերություններ վերացվեցին բազմաշերտ ֆոտոնյութերի օգնությամբ, որոնք գրանցում էին պատկերը տարբեր էմուլսիային շերտերում՝ դրված միմյանց վրա։ Որոշիչ դեր ունեցավ քրոմոգենային ֆոտոնյութերի հայտնագործումը։ Գործընթացը լիարժեք մարմնավորում ստացավ 1936 թվականին, շնորհիվ՝ Agfa ընկերության, որը թողարկեց շրջունակություն ունեցող ֆոտոժապավեն՝ «Agfacolor Neu» ։
Տպաքանակի որոշում և ֆոտոնկարազարդում
Դագերոտոպիայի գլխավոր խնդիրներից էր լուսանկարչական պատկերի տպաքանակի որոշման գործնականում անհաղթահարելի դժվարությունները, որը պատրաստվում էր եզակի օրինակով։ Շատ շուտ ի հայտ եկան լուսանկարչական սարքեր, որոնք ունեին մի քանի օբյեկտիվներ և թույլ էին տալիս այդպիսի քանակությամբ պատրաստի դագերոտիպներ։ Այնուամենայնիվ, լիարժեք տպաքանակի որոշումը կալոտոպիայի համար դարձավ հասանելի՝ թույլ տալով մի նեգատիվից տպագրել անսահմանափակ քանակությամբ պոզիտիվ կրկնօրինակներ։ Տալբոտն անմիջապես օգտվեց դրանից՝ 1844 թվականին թողարկելով «Բնության մատիտ» լուսանկարների ալբոմը։ Սակայն, անգամ այդպիսի մեթոդը թանկարժեք էր, քանի որ բացի տպագրությունը պահանջում էր մանրամասն լուսանկարչական հայտածում։ Գործընթացի համար ավելի էժան տարբերակ փորձեց գտնել Լուի Դեզիրե Բլանկար-Էվրարը, կազմակերպելով հոսընթաց լուսանկարչական տպագրություն՝ տարբեր փուլերում աշխատանքի հստակ բաժանմամբ։ Բայց անգամ այս ձևով ինքնարժեքի նվազումը լուսանկարչական արտադրանքի մասսայական տարածման համար թնակ էր և շատ արագ հանգեցրերց Էվրարի արվեստանոցի սննկացման։ Լուսանկարչական պատկերի պոլիգրաֆային վերարտադրման հետազոտությունները, բարձր մակարդակով տարվում էին մրցույթի շրջանակներում՝ կազմակերպված 1856 թվականին մեկենաս Հոնորե Թեոդորիք դը Ալբերտ դե Լույնեսի կողմից։