cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կլեպիչիխա
Կլեպիչիխա (Клепичиха), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Բոբրովկա գետի աջ ափում՝ 19 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Բարիշանո
Բարիշանո  (Barisciano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում ։
Հարևան համայնքներն են՝ Կաստելվեքիո Կալվիզիո, Լ'Աքվիլա, Պրատա դ'Անսիդոնիա, Պոջիո Պիչենցե, Սանտո Ստեֆանո դի Սեսանիո, Սան Դեմետրիո նե'Վեստինի, Սան Պիո դելլե Կամերե, Ֆոսա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Time of Our Lives
«Time of Our Lives», ամերիկացի ռեփեր Պիտբուլի և R&B երգիչ Նի Յոյի երգն է։ Այն թողարկվել է 2014 թվականի նոյեմբերի 17-ին՝ որպես Պիտբուլի «Globalization» կոչվող ութերորդ ստուդիական ալբոմի հինգերորդ սինգլ։ Երգը նաև ընդգրկվել է Նի Յոկի «Non-Fiction» անվանումը կրող վեցորորդ ստուդիական ալբոմում։ Երգը գրվել է Պիտբուլի, Dr. Luke-ի, Cirkut-ի, Ռոբին Վայսի, Նի Յոյի, Lifted-ի և Freakin-ի կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2014 սինգլներ Կատեգորիա:Պիտբուլի երգեր Կատեգորիա:Նի Յոյի երգեր Կատեգորիա:2014 երգեր
Փառքի բլուր (Նովոչերկասկ)
«Փառքի բլուր» (Курган славы), հուշահամալիր Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում, որը բացվել է Հաղթանակի 35-ամյակի առթիվ։ Գտնվում է Ալեքսանդրի զբոսայգում՝ մուտքի կողքին գտնվող բլրի վրա։
Նկարագրություն
Մշակութային և հուշապատմական զգալի արժեք համալիրը, որպես այդպիսին, չունի։ Նրա տակ չկան ո՛չ քաղաքի պաշտպանների, ո՛չ այն ազատագրողների, ոչ էլ նացիստների զոհերի գերեզմաններ։ Այդուհանդերձ, պատմական մեծ արժեք է ներկայացնում անմիջականորեն բլուրը, որը պատմության և մշակույթի իսկական հուշարձան է։ Համարվում է, որ այն հայտնվել է սկյութա-սարմատական դարաշրջանում և նրա տակ թաղված են հնության մնացորդներ։
Երկար ժամանակ բլուրը կոչվել է «Բլուր Ալեքսանդրի զբոսայգում»։ Մոտ 150 տարի այն օգտագործել են որպես տեղանքը դիտելու հարթակ, մասնավորապես՝ Տուզլով գետի վարարման ժամանակ։ Մինչև 1917 թվականի հեղափոխությունը բլրում տեղադրված էր հրանոթ, որը կեսօրին, ինչպես Պետերբուրգում, կրակում էր ։
Ճարտարապետագեղարվեստական ձևավորումը բավականին նման է Ռուսաստանի և արտերկրի այլ քաղաքներում եղած նմանատիպ բլուրներին։ Երկնքին նայող չորս սվինները խորհրդանշում են պատերազմի չորս տարիները։ Կենտրոնում տեղադրված է Հավերժական կրակը, որի մոտ բետոնե կիսաշրջանին ամրացված են երկաթյա տառեր՝ «Ոչ ոք չի մոռացվել, ոչինչ չի մոռացվել» գրությամբ։ Հուշարձանի արտաքին կիսաշրջանին քարե աստիճաններ են, որոնք սկսվում են Խորհրդային Միության հերոսի աստղի պատկերով և հերոս քաղաքների ցուցակով քարե սալիկների մոտից։ Փառքի բլրի ելքի մոտ դրվել է Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին քաղաքի զոհված բնակիչների ցանկով բետոնե սալիկ ։ 1990-ական թվականների վերջից համալիրի վիճակն աստիճանաբար վատացել է։ Հավերժական կրակը մարել է։ Բայց, շնորհիվ քաղաքի վետերանների սկզբունքային դիրքորոշման, մինչև 2012 թվականի մայիսի 9-ը հուշահամալիրն ամբողջովին վերականգնեց և կրկին վառվեց Հավերժական կրակը։
2016 թվականի հոկտեմբերի սկզբին երկու անչափահաս պղծել էին Փառքի բլուր հուշահամալիրը։ Վանդալները դիտահարթակի պատերին, որտեղ գտնվում է Հավերժական կրակը, անպարկեշտ բառեր էին գրել։ Հարուցվել էր քրեական գործ «Վանդալիզմ» հոդվածով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:1980 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Անտրեգ սյուր Վոլան
Անտրեգ սյուր Վոլան (Antraigues-sur-Volane), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 544 մարդ, բնակչության խտությունը` 40.42 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 13.46 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 125 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 20 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սուրսոկ (թանգարան)
Սուրսոկ թանգարան, ինչպես նաև, պաշտոնապես կոչվում է Սուրսոկ Նիկոլի թանգարան, ժամանակակից արվեստի թանգարան Բեյրութում (Լիբանան)։ Տեղակայված է Բեյրութի Աշրաֆի շրջանի Ռու Սուրոկ փողոցում։ Այդ փողոցում տեղակայված են Բեյրութում 18-րդ դարում Սարսոկով և Բուստրոսով հայտնի ընտանիքների կողմից կառուցված մի շարք ամրոցներ։
Պատմություն
Սուրսոկի թանգարանի շենքը լիբանանյան ճարտարապետության հիանալի օրինակ է, որը մեծապես կրել է իտալական, հատկապես, վենետիկյան և օսմանյան ճարտարապետությունների ազդեցությունը։ Բեյրութի ամենահաջողված և հարուստ ընտանիքներից մեկի անդամ Նիկոլա Սուրսոկը 19-րդ դարում կառուցել է թանգարանի այսօրվա շենքը որպես վիլլա։ Նիկոլա Սուրսոկը, ով մահացել է 1961 թվականին, իր վիլլան կտակել է Բեյրութ քաղաքին ։ Նրա ցանկության համաձայն` վիլլան վերաձևափոխվել է թանգարանի ։ Թանգարանը բացվել է 1961 թվականին, լիբանանյան ժամանակակից նկարիչների աշխատանքների ցուցահանդեսով` Բեյրութի մշակութային կյանքում նախադեպ ստեղծելով ։ Դրանից հետո թանգարանում անց են կացվել ինչպես լիբանանյան, այնպես էլ` արտասահմանցի նկարիչների աշխատանքների հարյուրավոր ցուցադրություններ։ Ժամանակակից արվեստի գործերից բացի, թանգարանում պահվում են նաև ճապոնական փորագրություններ և իսլամական արվեստի աշխատանքներ ։
Թանգարանի ընդլայնում
Թանգարանի տարածքի ընդլայնումը ենթադրում էր չորս նոր ստորգետնյա հարկերի կառուցում` 12 մլրդ դոլար ընդհանուր արժողությամբ ։ Ֆրանսիացի ճարտարապետ Ժան-Միշել Վիլմոտն ու լիբանանցի ճարտարապետ Ժակ Աբու Հալեդն ստեղծել են ընդլայնման նախագիծը ։ Ընդլայնման այդ նախագիծը թույլ էր տալիս մեծացնել թանգարանի տարածքը 2.000-7.000 քմ, ներառյալ նոր ցուցասրահները, գրադարանները, գրախանութը և երաժշտական սենյակներ։
Թանգարանի հավաքածու
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է արվեստի 5.000 նմուշ, որոնց մեջ մտնում են նկարներ, քանդակներ, ճենապակի, ապակե աշխատանքներ, որոնք թվագրվում են 18-20-րդ դարեր։
Արտաքին հղումներ
Onefineart.com կայքում:
Կատեգորիա:Լիբանանի թանգարաններ Կատեգորիա:1961 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Բեյրութ Կատեգորիա:Զբոսաշրջությունը Լիբանանում Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ
Ալեքսանդր Թևոսյան
Ալեքսանդր Միքայելի Թևոսյան, հայ փիլիսոփա։ Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1976), պրոֆեսոր (1978):
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Թևոսյանը ծնվել է 1927 թվականի մարտի 27-ին Լեռնային Ղարաբաղի Ռև (այժմ՝ ԼՂՀ Ասկերանի շրջանում) գյուղում։ 1950 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ 1953 թվականից դասավանդել է Երևանի բուհերում։ 1981 թվականից եղել է ՀՀ ԳԱ փիլիսոփայության ամբիոնի վարիչ։
Աշխատությունները վերաբերում են XIX դարի հայ փիլիսոփայության և տրամաբանության մտքի պատմության հարցերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ
ՅուՏէյր-Ուկրաինա
ՅուՏէյր-Ուկրաինա («ЮТейр-Україна», UTair-Ukraine), Ուկրաինայի ավիաընկերություն։ Ընկերությունն իրականացնում է կանոնավոր չվերթներ Ուկրաինայում։ 2012 թվականից ավիաընկերությունը իրականացնում է տրանսպորտային ծառայություններ Կիևում և Ուկրաինայում։ Ընկերության գրասենյակը գտնվում է Կիևում։ Հիմնական բազայի օդանավակայանը՝ Բորիսպոլ։ «ՅուՏէյր-Ուկրաինա» ավիաընկերության դուստր ձեռնարկությունն է ռուսական ավիաընկերություն «ՅուՏէյր»-ը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավիաընկերություններ
ՄաստերՇեֆ (Ուկրաինա)
«ՄաստերՇեֆ», ռեալիթի շոու, որը ցուցադրվել է ուկրաինական «ՍՏԲ» հեռուստատեսությամբ 2011 թվականի օգոստոսին։ Նման շոուներ են թողարկվել նաև Ավստրալիայում, Բելգիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Գերմանիայում, Հունաստանում, Դանիայում, Իսրայելում, Հնդկաստանում, Ինդոնեզիայում, Իռլանդիայում, Իտալիայում, Մալայզիայում, Նիդերլանդներում, Նոր Զելանդիայում, Նորվեգիայում, Պերուում, Պորտուգալիայում, Ռումինիայում, ԱՄՆ-ում, Թուրքիայում, Ֆիլիպիններում, Ֆինլանդիայում, Ֆրանսիայում, Խորվաթիայում, Շվեդիայում, Ռուսաստանում։
Շոուի ընթացքում 20 հոգի մրցում է՝ ըստ խոհարարական հմտությունների։ Հաղթողը ստանում է դրամական պարգև՝ 500 հազար գրիվենի չափով, և իրավունք՝ սովորելու ֆրանսիական հեղինակավոր «Le Cordon Bleu» խոհարարական դպրոցում ։
ՄաստերՇեֆի հիմքի վրա ստեղծվել են նաև այլ տարբերակներ, ինչպիսիք են՝ «ՄաստերՇեֆ․ Երեխաներ», «Խոհարարական տոհմ», «ՄաստերՇեֆ․ Շոուից հետո», «Խոհարարական մենամարտ»։
Ձևաչափ
ՄաստերՇեֆը հիմնված է BBC-ի «MasterChef» (UK TV series) շարքի վրա։ Մրցույթներն անցկացվում են որպես պահեստ ոճավորված շենքում, որն ունի խոհանոց՝ հագեցած սեղաններով, վառարաններով և բոլոր անհրաժեշտ սարքավորումներով։ Կա նաև պատշգամբ, մթերանոց, սառնարանային մաս և ռեստորան, որն օգտագործվում է տարբեր մրցույթների անցկացման համար։
Մասնակիցների ընտրությունը կայանում է Կիևում, Խարկովում, Դնեպրում, Օդեսայում, Լվովում, իսկ մինչև 5-րդ եթերաշրջանը՝ նաև Դոնեցկում։ 4-րդ եթերաշրջանի մասնակիցների ընտրությունն առաջին անգամ անցկացվել է Ուկրաինայի սահմաններից դուրս՝ Բելառուսի մայրաքաղաք Մինսկում, իսկ 6-րդ եթերաշրջանից ավելացել է նաև Վիտեբսկը։ 7-րդ եթերաշրջանում նախընտրական փուլ առաջին անգամ անցկացվել է Թբիլիսիում ։ Փակ ընտրության ժամանակ, երբ մասնակիցից հարցազրույց են վերցնում և համտեսում տնային պայմաններում պատրաստված ուտեստը, ընտրվում են 100 լավագույն խոհարարները, որոնք անցնում են ընտրության հեռուստատեսային փուլ։ 50-յակի համար նախատեսված պայքարում մասնակիցը պետք է պատրաստի իր հատուկ ուտեստը և այն սահմանափակ ժամկետում ներկայացնի ժյուրիի երեք անդամներին։ Դրանից հետո ժյուրին ճաշակում է ուտեստը և քվեարկում «այո» կամ «ոչ»։ Հաջորդ փուլ անցնելու համար մասնակիցը պետք է ստանա 2 «այո»։ Եթե ​​մասնակիցը հաղթահարում է առաջադրանքը, նա ստանում է սպիտակ գոգնոց և անցնում փորձությունների հաջորդ փուլ։
Այս փուլում մասնակիցները պայքարում են լավագույն 30 խոհարարների ցանկում ընդգրկվելու համար։ Մասնակիցները պետք է կատարեն միևնույն առաջադրանքը, օրինակ՝ հավ մշակել, տարբեր տեխնիկայով բանջարեղեն կտրատել, մակարոն պատրաստել և այլն։ Ժյուրին վերահսկում է նրանց աշխատանքը և ցանկացած պահի կարող է որևէ մեկին հեռացնել մրցույթից՝ վերցնելով սպիտակ գոգնոցը։
Նախքան քսանյակ մտնելը՝ վերջին փուլում, մասնակիցները բաժանվում են թիմերի և հանձնարարում տարբեր առաջադրանքներ։ Ժյուրին ճաշատեսակները համտեսում է և մասնակիցներին բարձրացնում պատշգամբ կամ նրանցից վերցնում գոգնոցը։
Քսանյակում առաջադրանքները լինում են անհատական, թիմային և արտագնա-թիմային։ Երեք մրցույթի արդյունքում ընտրվում են առաջադրանքն ամենավատը կատարած մասնակիցները, որոնք ստանում են սև գոգնոցներ։ Վերջին՝ 4-րդ մրցույթում, սև գոգնոցավորների պայքարն է նախագծում մնալու համար։ Սովորաբար յուրաքանչյուր թողարկումից հետո հաղորդումը լքում է մեկ մասնակից, իսկ երբեմն՝ 2 և ավելի։ 7-րդ եթերաշրջանում՝ մարտերից մեկում, նախագիծը լքել է միանգամից 3 մասնակից։
Նկարահանումներ
Բացի արտագնա մրցույթներից, որոնք նկարահանում են Կիևում կամ Կիևի մարզում, մնացած բոլոր նկարահանումներն անցկացվում են Կիևի արվարձանում՝ Բրովարի քաղաքում։ Բոլոր մասնակիցներն ապրում են Բրովարիի մոտ գտնվող Զազիմյե գյուղում։ Մեկ եթերաշրջանը տևում է 4-5 ամիս։ Սկզբնական փուլերը նկարահանում են մայիսին, իսկ եզրափակիչը՝ հոկտեմբերի սկզբին։ Մեկ թողարկման նկարահանումը տևում է մեկ շաբաթ։ Յուրաքանչյուր եթերաշրջանում մասնակիցներն այցելում են նշանավոր վայրեր, ինչպիսիք են Անդրեևսկի դարիվայրը կամ Կիևի մարզի Տրեբուխով գյուղը։ Առաջին եթերաշրջանի նկարահանումներն անցկացվել են Ուկրանիայի հյուսիսային և արևելյան մարզերում՝ Սևաստոպոլում, Կարպատներում։
Սկանդալ
Վեցերորդ եթերաշրջանի 30-րդ թողարկման մեջ՝ սև գոգնոցավորների մարտի ժամանակ, մասնակիցներից պահանջվեց օձ սպանել և ուտեստ պատրաստել։ Այս մրցույթը մեծ իրարանցում առաջացրեց մամուլում, որին անդրադարձավ Մեժիգորեի կենդանաբանական այգու տնօրեն Սերգեյ Գրիգորևը՝ ասելով, որ այդ օձերը ձեռք են բերվել նրա ընկեր Նիկոլայից՝ միջնորդ աղջկա՝ Քսենիայի միջոցով ։ Ըստ Նիկոլայի՝ կազմակերպիչները 800 գրիվենով գնել են 5-6 օձ՝ խոստանալով նկարահանումներից հետո կենդանիներին ուղարկել կենդանաբանական այգի ։ Կենդանիները, որոնք այդպես էլ կենդանաբանական այգի չհասան, սպանվեցին մրցույթներից մեկի ժամանակ, և քանի որ դրանք հիբրիդ էին՝ եզակի գույնով, սեփականատերը վստահ էր, որ դրանք հենց իր կենդանիներն են։ Ուկրաինայի՝ «Կենդանիների նկատմամբ դաժան վերաբերմունքի մասին» օրենքի համաձայն՝ օձերին անմարդկային եղանակով սպանելը քրեական պատժի է արժանի, և որոշ իրավապաշտպաններ կոչ են արել պատասխանատու անձանց պատժել, քրեական գործ հարուցել և այն հասցնել ավարտին։ STB հեռուստաալիքը հրաժարվել է մեկնաբանել միջադեպը։
Պարգևներ
2015 թվականին ծրագիրն արժանացել է Ժողովրդական 11-րդ «Հեռուստաաստղ» մրցանակի՝ «Ոգեշնչող շոու» անվանակարգում ։ Մրցույթը նաև «Տելետրիումֆ» մրցանակի «Ձևաչափային ռեալիթի շոու» անվանակարգի հաղթող է (2015-2016 մրցաշրջանի համար) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինական հեռուստահաղորդումներ
Քառանիվ կառք (մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարեր, Լճաշեն)
Քառանիվ կառք կամ Կառք` քառանիվ, կամարակապ ծածկով (մ․թ․ա․ 15-14-րդ), փայտյա կառք,  թափքի չափսերը` 350 x 220 x 140 սմ,, իսկ լուծը` 300 x 80 x 20 սմ է։ Հայտնաբերվել է Հայաստանի Հանրապետության ամենանշանավոր բրոնզեդարյան հնավայրերից մեկի` Գեղարքունիքի մարզի Լճաշեն գյուղի տարածքում կատարված պեղումների (1956-1974 թթ.) ժամանակ ։ Հ. Մնացականյանի թերևս ամենամեծ հայտնագործություններից մեկն է հայ հնագիտության պատմության մեջ, որն այժմ պահպանվում է Հայաստանի պատմության թանգարանի հավաքածուում` թիվ 2009-609 համարի ներքո։
Ժամանակաշրջան
Հայաստանի Հանրապետության Սևանի ավազանի ամենամեծ գյուղում` Լճաշենում լայնածավալ պեղումների ժամանակ (1956-1974) հայտնաբերվել են ուշբրոնզեդարյան դամբարաններ` կիրառական արվեստի և մշակույթի բացառիկ գտածո-նմուշներով, որոնք կազմում են Հայաստանի հնագիտական ֆոնդերի ամենամեծ ու բազմազան հավաքածուն (մոտ 60-70%-ը)։ Գտածոները վերագրվում են բրոնզեդարյան և վաղ երկաթի դարաշրջանին (Լճաշեն-մեծամորյան մշակույթ)։ Դրանց թվում կան մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարերին վերագրվող փայտյա սայլեր, կառքեր և մարտակառքեր, ինչպես նաև հայ հնագիտական պատմության կարևորագույն հայտնագործություններից մեկը` քառանիվ կառքը (Ք. ա. XV դար) ։
Կառուցվածք
Սայլը կազմված է չորս անիվներից և համապատասխանաբար` երկու Սռնիներից, որոնք անշարժ միացված են առջևի և ետևի զույգ անիվներին։ Սայլի անիվների տրամագիծը` 120 սմ է։ Անիվներից յուրաքանչյուրը երեք խոշոր կտորներից է պատրաստված, որոնք իրար են գամված փայտե սեպերով։
Սայլի թափքի հիմքը ուղղանկյունաձև է, 175×100×96 սմ չափերով։ Այն պինդ ամրացված է սռնուն։ Թափքը ծածկելու համար նախատեսված է կամարածածկ, որն իրենից ներկայացնում է 16 պայտաձև և ճկված ձողեր, որոնք ունեն լայնական միջանցիկ անցքեր։ Այդ կամարածածկի վրայով ձգվել է փայտե նրբաձողերից հյուսված խիտ ցանցաձև ծածկը։ Վարդյակներով և պարույրներով հարդարված քանդակազարդ տախտակները ծածկում են թափքի առաջամասը և ետնամասը։
Սայլի քաշանի երկարությունը 310 սմ է։ Այն երկճյուղ է և գամված է թափքին։ Ծայրում ունի ձևավոր լուծ, որի երկարությունը 200 սմ է։ Սռնու անշարժությունը կարող էր դժվարեցնել սայլի շրջադարձը փոքր տարածքներում։ Երկար քաշանը ընձեռում էր դյուրին շրջապտույտի հնարավորություն։
Դետալներ և օգտագործված նյութեր
Քառանիվ սայլի դետալները, որոնք պատրաստվել են տարբեր փայտատեսակներից, միացված են բացառապես փայտե սեպերով և գամերով։ Մետաղը ծառայել է միայն արտաքին հարդարանքի, զարդերի համար։ Սայլի մասերը կազմված են հետևյալ փայտատեսակներից.
Ձևավորում
Քառանիվ կառքի քաշանի և լծի միացման տեղը զարդարվել է բրոնզե մարտակառքի խմբաքանդակներով ։ Սայլի հետ մեկտեղ դամբարանից գտնվել են հանգուցյալի կարգավիճակին պատշաճ զենքեր, զարդեր, պաշտամունքի և կենցաղային բազմազան իրեր։ Լճաշենի դամբարաններից հայտնաբերված բոլոր քառանիվ և երկանիվ սայլերը զարդարված են եղել կենդանիների և թռչունների բրոնզե արձանիկներով։ Նման սայլերը դամբարան էին իջեցվում լծված զույգ եզներով կամ ձիերով։
Պատմական-մշակութային նշանակություն
Հայաստանի պատմության պետական թանգարանի հնագիտության բաժնի վարիչ (1949-1968թթ., 1972-1974թթ.) Հարություն Մնացականյանը, որը ղեկավարել է Լճաշենի մի շարք հնագիտական արշավախմբեր և բացահայտել է Սևանի ավազանի հնագիտական հուշարձանները հաճախ կրկնել է.
Լճաշենի գտածոներից հստակորեն երևում է, որ դրանք աստիճանաբար զարգացում ապրած առարկաներ և նյութեր են։ Հետևաբար իրար հաջորդած այդ նյութերը վկայում են, որ այստեղի մշակույթն առաջացել է ավելի քան երկու հազարամյակում միևնույն վայրում նստակյաց կյանքի հետևանքով իրար անընդմեջ հաջորդած սերունդների գործունեության արդյունքում։ Դամբարանները վկայում են արքաների և գերագույն քրմերի այստեղ կատարված թաղումների մասին ։
Մշակութային արժեքի պահպանություն
ՀՀ նախագահ Ռ. Քոչարյանը 2005 թվականի հոկտեմբերի 24-ին վավերացրել է ՀՀ Կառավարության 2005 թվականի հոկտեմբերի 13-ի թիվ 1643 որոշումը։ Ըստ այդ որոշման ներկայացրած 19 մշակութային արժեքներից մեկն էլ «Քառանիվ Ծածկով կամարակապ Կառքն» է (Ք. ա. XV դար), որը ներառված է ՀՀ մշակութային ժառանգության առանձնակի արժեք ներկայացնող մշակութային արժեքների ցանկում ։
Այն դասվում է այնպիսի մշակութային արժեքների շարքում, ինչպիսիք են Հայաստանի պատմության թանգարանում պահվող Մշո Առաքելոց դուռը, Էրեբունի ամրոցի սեպագիր արձանագրությունը, Մշո ճառընտիրը և Մատենադարանում պահպանվող այնպիսի ձեռագրերը, ինչպիսիք են` տարբեր ժամանակներում, տարբեր վայրերում հայտնաբերված Ավետարանները Այրիվանցու Ճառընտիրը, նաև Թորոս Ռոսլինի Ավետարանը, Ճաշոցը ։
Գրականություն
Հարություն Մնացականյան - Լճաշենի մշակույթի զարգացման հիմնական էտապները, Եր. 1968
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հնագիտություն Կատեգորիա:Հայաստանի պատմության թանգարանի նմուշներ Կատեգորիա:Հնագիտական գտածոներ
Բիանդրատե
Բիանդրատե (Biandrate), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Նովարա գավառում ։
Բնակչությունը 1139 մարդ է (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 90 մարդ/կմ² է։ Տարածքը 13 կմ² է։ Փոստային ինդեքսը՝ 28061։ Հեռախոսային կոդը՝ 0321։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Սերենո դի Մարսիլյան։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տիեզերքի ընդլայնում
Տիեզերքի ընդլայնում, տիեզերքի ամբողջ մասշտաբով տիեզերական տարածության գրեթե համասեռ և իզոտրոպ ընդլայման երևույթ ժամանակի մեջ, որը Երկրից դիտողին երևում է որպես տիեզերական կարմիր շեղում։
Համաձայն ժամանակակից տիեզերաբանական մոդելի՝ տիեզերքն առաջացել է այսպես կոչված Մեծ պայթյունի հետևանքով, որից էլ սկսվել է տիեզերքի ընդլայնումը (կամ ընդարձակումը)։ Այսինքն՝ մենք ապրում ենք լայնացող, ընդարձակվող Տիեզերքում (Մետագալակտիկայում)։ Տիեզերքի ընդարձակումը ապացուցվում է կարմիր շեղումով։ Ժամանակակից ֆիզիկան կարմիր շեղումը կարող է բացատրել միայն Դոպլերի էֆեկտով։
Մեծ պայթյունի հիպոթեզ
Համաձայն տիեզերաբանական ուսումնասիրությունների, տիեզերքն առաջացել է աննկարագրելի Մեծ պայթյունից, որի ուժը ստիպում է այն կազմող բոլոր նյութական զանգվածներին անընդհատ հեռանալ միմյանցից՝ չնայած նրանց միջև առկա ձգողության ուժին։
Որքան մեծ է գալակտիկայի հեռավորությունը մեզնից, այնքան մեծ է նրա հեռանալու արագությունը։ Ըստ Հաբլի, 1 Մպկ հեռավորությամբ գալակտիկաները իրարից հեռանում են 75 կմ/վ արագությամբ։ Հաբլի հաստատունին հակադարձ մեծությունը բնութագրում է հենց այն ժամանակը, որն անցել է Մեծ պայթյունից մինչև մեր օրերը։ Հաշվարկի արդյունքում այն ստացվում է 13,6 միլիարդ տարի։ Սա հենց Տիեզերքի տարիքն է։
Կարմիր շեղում
Տիեզերքը ներկայումս էլ շարունակում է ընդարձակվել և գալակտիկաները իրարից ավելի ու ավելի են հեռանում։ Ըստ Էդվին Հաբլի հայտնաբերած կարմիր շեղման երևույթի, որքան գալակտիկան մեզնից հեռու է, այնքան մեծ է շեղումը դեպի նրա սպեկտրի կարմիր կողմը ։ Տիեզերական կարմիր շեղումը կարելի է պատկերացնել հետևյալ կերպ։ Ենթադրենք լույսը՝ էլեկտրամագնիսական ալիքը, գալիս է հեռավոր գալակտիկայից։ Այն ժամանակահատվածում, երբ լույսը տարածվում է տիեզերքում, մեծանում է տարածությունը։ Դրա հետ մեծանում է նաև լույսի հոսքը։ Համապատասխանաբար նաև՝ լույսի ալիքի երկարությունը, ինչը նշանակում է, որ սպեկտրում գծերը շեղվում են դեպի երկարալիք (տեսանելի ճառագայթման դեպքում՝ կարմիր) մասը։
Դոպլերի էֆեկտ
Տիեզերական կարմիր շեղումը բացատրվում է Դոպլերի էֆեկտով, որը իրար հետ է կապում գալակտիկաների շարժումները։ Այդ էֆեկտը 1842 թվականին հայտնաբերել է Քրիստիան Դոպլերը։ Որևէ միջավայրում տարածվող ալիքի (օրինակ՝ ձայնի) համար պետք է հաշվի առնել ինչպես աղբյուրի շարժումը, այնպես էլ այդ միջավայրի նկատմամբ ալիքի ընդունիչի շարժումը։ Էլեկտրամագնիսական ալիքի (օրինակ՝ լույսի) դեպքում, որի տարածման համար որևէ միջավայր անհրաժեշտ չէ, վակուումում նշանակություն ունի միայն աղբյուրի և ընդունիչի հարաբերական շարժումը ։ Եթե ալիքի աղբյուրը շարժվում է միջավայրի նկատմամբ, ապա ալիքի երկարությունը կախված է արագությունից և շարժման ուղղությունից։ Եթե աղբյուրը շարժվում է ընդունիչի ուղղությամբ, այսինքն առաջ է անցնում իր առաքած ալիքից, ապա երկարությունը փոքրանում է, իսկ եթե հեռանում է՝ ալիքի երկությունը մեծանում է։
Ըստ Դոպլերի էֆեկտի, կարմիր շեղումը վկայում է նրա մասին, որ գալակտիկաները մեզնից հեռանում են։ Եթե գալակտիկաների հեռավորությունը բաժանենք նրանց շարժման արագության վրա, կստանանք տիեզերքի տարիքը։ Այդ հաշվարկից բխում է, որ 13,6 միլիարդ տարի առաջ գալակտիակաները գտնվել են մի կետում։
Պուանկարեն՝ կարմիր շեղման մասին
20-րդ դարի սկզբին, մինչև ռելյատիվիստական տիեզերագիտության ուսմունքը, Անրի Պուանկարեն իր հոդվածներից մեկում նշել է, որ եթե գիշերվա ընթացքում տիեզերքը ընդարձակվի տասը անգամ, ապա ոչ մի չափումով, ոչ մի ֆիզիկական երևույթի միջոցով հնարավոր չի լինի նկատել, որ տիեզերքը տասն անգամ ընդարձակվել է։ Քանի որ տիեզերական տարածության հետ միասին կմեծանա նաև այն ձողի երկարությունը, որի միջոցով մենք չափում ենք հեռավորությունը։ Ուստի չափման արդյունքները կմնան նույնը, և ոչ մի ֆիզիկական երևույթ իր դրսևորումը չի փոխի։ Մասնավորապես, ոչ մի Կարմիր շեղում չի կարող առաջանալ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տիեզերագիտություն Կատեգորիա:Հարաբերականության ընդհանուր տեսություն
Արմեն Սագինյան
'''Արմեն Ա. Սագինյան''', ԱՄՆ-ում բնակվող իրանահայ ճարտարագետ։
Կենսագրություն
Արմեն Սագինյանը ծնվել է 1933 թվականին Թավրիզում։ Նրա ծննդից հետո ծնողները բաժանվել են, և Արմենը մնացել է մոր խնամքի ներքո, սակայն 1935 թվականին, երբ Արմենն ընդամենը երկու տարեկան էր, մայրը մահացել է և մինչև 13 տարեկան նա մնացել է տատիկի հոգածության ներքո։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտել է Թավրիզում, այնուհետև՝ Թեհրանում։ 1955 թվականին գաղթել է ԱՄՆ, աշխատել որպես ֆերմեր, վարպետ, վարսավիր, ուսուցչի օգնական։ 1955-1958 թվականներին սովորել է Մերիվիլ քոլեջի մաթեմատիկայի բաժնում, 1958-1961 թվականներին՝ Թենեսիի համալսարանի մեխանիկայի ճարտարագիտության բաժնում, 1973 թվականին ավարտել է Կալիֆոռնիայի համալսարանը։ Տարիներ շարունակ աշխատել է օդ-տիեզերք և ատոմային ճարտարագիտության բնագավառներում՝ Boeing (1961-1963), General Dynamics, Rocketdyne (1963) և Garrett-Air Research (1965-1979) ընկերություններում, 1998 թվականից՝ New Horizons-ի գործադիր տնօրեն ։
1975 թվականին վերադարձել է Իրան։ Սագինյանի ամենամեծ նախագիծը եղել է Իրանի 66 հազար գյուղերի համար նախատեսված ծրագիր-նախագիծը՝ «Բարգավաճման և վերանորոգման ծրագրի» շրջանակներում ։ Տիրապետում է մի շարք լեզուների, զբաղվում է հետազոտական, թարգմանական ու խմբագրական աշխատանքներով, հեղինակել ու թարգմանել է գրքեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրանահայ ճարտարագետներ
Զենիթ (լուսանկարչական սարք)
Զենիթ (Зени́т), ռուսական (նախկինում Խորհրդային Միություն) լուսանկարչական ապրանքանիշ, որն արտադրվում է Մոսկվային հարակից Կրասնոգորսկ քաղաքում գտնվող Կրասնոգորսկի գործարանում՝ սկսած 1952 թվականից, իսկ 1970-ականներց սկսած Բելառուսում գտնվող BeLOMO-ի (Բելարուսի օպտիկա-մեխանիկական ձեռնարկություն) կողմից։ Զենիթ ապրանքանիշը կապվում է 35մմ մեկտեղանոց ռեֆլեքսով տեսախցիկով լուսանկարչական սարքերի հետ։ Դրանցից են «Զորկին»` հեռաչափ տեսախցիկով, «Մոսկվան» և «Իսկրան»՝ միջին ֆորմատի ծալվող տեսախցիկով և «Հորիզոնը» պանարոմիկ (համատեսարանային) տեսախցիկով։ 1960-ական և 70-ական թվականներին Մաշրփրիբորինգթոն ընկերությունը զբաղվում էր դրանց արտահանմամբ շուրջ 74 երկրներ. ։ Անվանումը անգլերենում հաճախ գրվում է և արտասանվում է որպես Zenith, ինչպես անում է, օրինակ, Միացյալ Թագավորություններում Զենիթ ներմուծող Մեխանիկա-օպտիկական սարքավորումների (TOE) ՍՊԸ-ն (Լոնդոն) ։ Այնուամենայնիվ ՄՕՍ-ի 1963 թվականից տեսախցիկ ներմուծող կազմակերպությունները պահպանել են Zenit տարբերանշանը։ Իսկ ավելի վաղ Զորկիի հիման վրա պատրաստված մոդելները մինչ 1963 թվականը պիտակվում էին Zenith տեքստի ձեռագրային ոճով։
Վաղ շրջան
Վերը նշված Զենիթ սարքի հիմքը հանդիսանում է «Զորկի» հեռաչափ տեսախցիկը (Լայկա տեսախցիկի հին մոդելներների պատճենումով)։ Զորկիի Մեկտեղանոց-ոսպնյակի ռեֆլեքսով տեսախցիկի փոխակերպումը առաջ բերեց հետևյալ պարզագույն փոփոխությունները․ հեռաչափ տուփը վերևից հեռացվելով՝ փոխարինվեց հարթ անփայլ ապակով էկրանի և պրիզմայի։ Ներքևում հայելի ավելացվեց։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լուսանկարչական սարքեր
Դրեյֆային հոսանքներ
Դրեյֆային հոսանքներ հաստատուն քամիների ազդեցությամբ ծովերում և օվկիանոսներում առաջացող մակերեսային ջրերի հզոր հոսանքներ։ Այդպիսիք են՝ Հյուսիսային և Հարավային պասատային, Արևմտյան քամիների հոսանքները են։
Կատեգորիա:Քամիներ
Լորել Համիլտոն
Լորել Համիլտոն (Laurell Kaye Hamilton, ), (նախքան ամուսնությունը Լորել Քլեյն)՝ ամերիկացի գրող։ Ստեղծագործել է հիմնականում «սարսափ» ժանրի մեջ, նաև ֆանտաստիկայի (էրոտիկական տարրերով)։ Նրա գրքերը բաժանվում են միլիոնավոր օրինակներով ոչ միայն Միացյալ Նահանգներում, այլ նաև արտասահմանում։
Կենսագրություն
Լորել Համիլտոն ծնվել է 1963 թվականի փետրվարի 19-ին, Հիբեր-Սպրինգս քաղաքում, որը գտնվում էր Արկանզասի Շիրլի քաղաքի մոտ։ Նրա մանկուտյունը անցել է Ինդիանայի Սիմս գյուղում։
Լորելի ծննդյան տարեդարձից մի քանի ամիս անց հայրը լքեց իր ընտանիքը, թողնելով դստերը մոր՝ Սյուզի Քլայնի (անգլ. Susie Kline) հետ։ Լորելը վեց տարեկան էր, երբ աշխատանքից վերադառնալուց, ավտովթարի հետևանքով մահացավ նրա մայրը։ Հետագայում պարզվեց, որ նրա կյանքը կարող էր փրկվել անվտանգության գոտին, որը նա չէր ամրացրել։ Այդ ժամանակից ի վեր, Լորելը ավտոմեքենայի մեջ գտնվելիս միշտ ամրացնում է անվտանգության գոտին։ Դրանից հետո Լորելը տեղափոխվեց իր տատիկի՝ Լորէ Ջենթրիի (անգլ. Laura Gentry) մոտ։ Հետագա գրողի դաստիարակության մեջ տղամարդկանց դերի վերաբերյալ տվյալները հակասական են։ Ըստ Լորելի խոսքերի,նրա մայրիկի մահը, տատիկի դաստիարակությունը և հայրական խնամքի բացակայությունը այն երեք նախադրյալներից էին, որոնք նրան դարձրեցին այնպիսին, ինչպիսին որ կա»։ Առկա է ևս մեկ տարբերակ, ըստ որի իր և տատիկի հեը ապրում էր մի պապիկ, որը ծեծում էր տատիկին, բայց Լորելի նկատմամբ նա իրեն շատ սիրալիր էր դրսևորում։ Հետագայում Լորելը նշել է, թե ինչու է ստեղծում այդ հրեշներին։ Այն մարդը, ով օգնում էր իրեն թիթեռներ բռնել, մահացու հարվածներ էր հասցնում նրա տատիկին։ Բայց Լորելը սիրում էր նրան, և նա սիրում էր իրեն։ Կարծես նրբության և կոպտության միավորում լիներ և միարժամանակ հակադրում։ Կարդալ Լորելը սովորել է յոթ տարեկան հասակում։ Ըստ նրա, իր մոտ եղել է ճիշտ ժամանակին չհայտնաբերված դիսլեքսիա։ Տասներկու տարեկան հասակում սկսել է գրել պատմվածքներ։ Առաջին ավարտված պատմվածքը գրել է տասնչորս տարեկան հասակում։ Լորելը սովորել է Ինդիանայի «Մարիոն» (անգլ. Marion College) քրիստոնեական քոլեջում։ Ավարտելով քոլեջը ստացել է բակալավրի աստիճան, կենսաբանության և անգլերեն գրականության մեջ։ Ուսման ընթացքում ծանոթացել է Հարրի Համիլթոնի հետ, ով շուտով դարձավ նրա ամուսինը։ Ամուսինները տեղափոխվեցին Սենթ Լուիս, որը գտնվում էր Միսսուրի նահանգում։ Նրանք ունեցան մեկ աղջիկ։ Լորելը իր առաջին գրքերն ու պատմությունները գրել է սրճարանում, ազատ ժամանակ։ Այդ ժամանակ հա աշխատել է Xerox ընկերության պահեստամասում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի կին գրողներ
Բարենգո
Բարենգո (Barengo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Նովարա գավառում ։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մաքսիմ Բոքսեր
Մաքսիմ Անատոլևիչ Բոքսեր (Максим Анатольевич Боксер, ), պատկերասրահի սեփականատեր, հավաքորդ, 20-րդ դարի առաջին կեսի ռուսական նկարչության և գրաֆիկայի մասնագետ ։
Կենսագրություն
Մաքսիմ Բոքսորը ծնվել է 1967 թվականի հունիսի 8-ին Մոսկվայում։
2010 թվականին հիմնադրել է Ravenscourt Galleries պատկերասրահը ։ 2014 թվականին հիմնադրել է Maxim Boxer աճուրդը ։ Աշխատել է «Արտ-Միֆ» արվեստի տոնավաճառի տնօրինությունում և «Ալֆա-Արտ» աճուրդի տանը ։
Մաքսիմ Բոքսերի հավաքածուի աշխատանքները մասնակցել են ցուցահանդեսների Տրետյակովյան պետական պատկերասրահում և Ռուսական թանգարանում։
Մաքսիմ Բոքսերը 20-րդ դարի առաջին կեսի ռուսական նկարչության և գրաֆիկայի հավատարմագրված մասնագետ է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս հավաքորդներ
Թամիր Ռայսի սպանություն
12-ամյա աֆրոամերիկացի Թամիր Ռայսի սպանությունը տեղի է ունեցել 2014 թվականի նոյեմբերի 22-ին Քլիվլենդում։ Երկու ոստիկաններ՝ 26-ամյա Թիմոթի Լոհմանն ու 46-ամյա Ֆրենկ Գերմբեկը, կանչով մեկնել են քաղաքային զբոսայգում գտնվող «տղամարդու» մասին փրկության ծառայություն հեռախոսազանգից հետո, որը «նստած էր ճոճանակի վրա և ատրճանակ էր պահում անցորդների վրա» ։ Զանգահարողը երկու անգամ հայտնել է, որ ատրճանակը «հնարավոր է՝ իսկական չէ»։ Բացի այդ, զանգի վերջում, որը տևել է 2 րոպե 17 վայրկյան, զանգահարողը հայտնել է, որ ատրճանակով մարդը «հնարավոր է դեռահաս է», սակայն այդ լրացուցիչ տեղեկությունը ժամանակին չի փոխանցվել ոստիկանության աշխատակիցներին։ Սպաները հայտնել են, որ ժամանելուն պես նրանք երկուսն էլ անընդհատ բղավել են «ցույց տուր ինձ քո ձեռքերը» պարեկային մեքենայի բաց պատուհանից։ Ոստիկանների խոսքով՝ Ռայսը, տեսնելով նրանց, փորձել է հանել ատրճանակը, որից հետո Լոհմանը 2 վայրկյանի ընթացքում երկու անգամ կրակել է նրա վրա, փամփուշտներից մեկը դիպել է Ռայսին ։
Նոյեմբերի 26-ի կրակոցներից չորս օր անց միջադեպի տեսագրությունը հրապարակվել է ոստիկանության կողմից։ 2015 թվականի հունիսի 3-ին Կույախոգայի շրջանի շերիֆի գրասենյակը հայտարարել էր, որ իրենց հետաքննությունն ավարտված է, և իրենք իրենց եզրակացությունները փոխանցել են շրջանի դատախազին։ Կայախոգի շրջանի դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությամբ Թամիր Ռայսի մահը մարդասպանություն է ճանաչվել ։ Մի քանի ամիս անց մեղադրող կողմը ցուցմունք է տվել մի մեծ ժյուրիի կողմից, որը հրաժարվել է մեղադրանք ներկայացնել ոստիկաններին, հիմնականում այն հիմքով, որ երբ ժամանել է ոստիկանությունը, նա տեղեկություն է ստացել, որ կասկածյալի մոտ առկա է իսկական հրազեն։ Քլիվլենդ քաղաքի դեմ Ռայս ընտանիքի կողմից հարուցված հայցը հետագայում քաղաքի իշխանությունների կողմից կարգավորվել է 6 մլն դոլար գումարով։
Ավելի վաղ Լոհմանն աշխատել է Ինդեփենդենսում որպես ոստիկան, նա էմոցիոնալ անկայուն և ծառայության համար ոչ պիտանի է ճանաչվել ։ Լոհմանն այս փաստը չի բացահայտել Քլիվլենդի ոստիկանություն մուտք գործելիս իր հայտարարության մեջ, և Քլիվլենդի ոստիկանությունը երբեք չի ստուգել իր նախորդ աշխատանքային փորձը, նախքան նրան վարձելը։ 2017 թվականին հետաքննությունից հետո Լոհմանն ազատվել է աշխատանքից այն բանի համար, որ թաքցրել է այդ տեղեկատվությունը իր հայտարարության մեջ։
2017 թվականի մարտի 15-ին «911»-ի դիսպետչեր Կոնստանս Հոլլինգերը հեռացվել էր աշխատանքից, այն բանի համար, որ ոստիկանության աշխատակիցներին ժամանակին չի հայտնել, որ Ռայսը «հավանաբար անչափահաս է», և որ նա «հավանաբար ոչ իրական զենք» է ունեցել։
Արձագանք
Մեթ Բորսը ծաղրանկար է նկարել իրադարձությունների տվյալների հիման վրա, դրա վրա Ռայսին հրահանգում են ինչպես ոստիկանության կողմից գնդակահարված չլինել։ Նրան խորհուրդ են տալիս «մի հարձակվիր ինձ վրա» գրությամբ շապիկ հագնել և սպիտակ դառնալ ։
Ռայսի հուղարկավորություն
Ռայսը հուղարկավորվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 3-ին, նրա հուղարկավորությանը մասնակցել է շուրջ 250 մարդ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սպանություններ ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:Մարդու իրավունքների խախտումը իրավապահ մարմինների կողմից
Արսան (Արդեշի գավառ)
Բնակչությունը 2009 թվականի դրությամբ կազմում է 416 մարդ, բնակչության խտությունը` 22.43 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 18.55 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 470 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 105 կմ հարավ-արևմուտք, Պրիվա քաղաքից` 29 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 244 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 190-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 54։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,9 %։ 190 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 169 անձ (98 տղամարդ և 71 կին)։ Գործազուրկ են եղել 21 անձ (11 տղամարդ և 10 կին)։ 54 անաշխատունակներից 12-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 23-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Մնեմոսինե (նկար)
«Մնեմոսինե» (ինչպես նաև «Հիշողության ջահ» և «Ռիկորդանզա», Mnemosyne), անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարը՝ ստեղծված 1875-1881 թվականներին։ Այս աշխատանքի համար բնորդուհի է եղել Ջեյն Մորիսը ։
Տեղեկություն նկարի մասին
Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտին սկսել է նկարել «Մնեմոսինեն» որպես իր մեկ այլ աշխատանքի՝ «Աստարտե Սիրիացի» նկարի էսքիզ, որի համար Ջեյն Մորիսը բնորդ է եղել 1875-1876 թվականների ձմռանը, սակայն հետագայում Ռոսսետտին վերափոխել է իր էսքիզը Մնեմոսինեի՝ հունական դիցաբանությունում հիշողության աստվածուհու կերպարով։ Նկարիչը երկու նկարների մասին էլ հիշատակել է 1876 թվականի ապրիլի 29-ին մորը գրված նամակում, որտեղ ասում է, որ դրանց տարբերակում է բնորդուհու ձեռքերի և գլխի դիրքը։
Մեկ ամիս անց Ռոսսետտին շրջանակ է պատվիրել և մտադիր է եղել վաճառել նկարը Կլարենս Ֆրային, սակայն վերջինս հրաժարվել է, և 1876 թվականի հուլիսին նկարը ցանկացել է ձեռք բերել Ֆրեդերիկ Լեյլանդը, որը հայտնի է նրանով, որ գնել է Ռոսսետտիի հեղինակած կանանց մի շարք դիմանկարներ։ Նկարը բավականին մեծ է եղել նրա աշխատասենյակի համար, այդ իսկ պատճառով նկարիչը շարունակել է աշխատել կտավի վրա։ «Մնեմոսինեն» վերջնական վիճակով Լեյլանդի մոտ հայտնվել է 1881 թվականին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարներ Կատեգորիա:Դելավերի գեղարվեստի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:1881 նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Արքայադուստր Իզաբելի սենեկապանուհու դիմանկարը
Արքայադուստր Իզաբելի սենեկապանուհու դիմանկարը (Portrait of Lady-in-Waiting to the Infanta Isabella ), պալատական գեղանկարիչ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի (հոլանդերեն՝ Peter Paul Rubens) նկարը։ Նկարը պատկերում է պալատական տիկին ինֆանտա Իզաբել Կլարա Եվգենիային (իսպաներեն Isabel Clara Eugenia de Austria)։ Թվագրվում է մոտ 1623-1626 թվականներով։ 1772 թվականից դիմանկարը ցուցադրվում է Էրմիտաժում։ Դիմանկարը Ռուբենսի ստեղծագործություններին ոչ բնորոշ հոգեբանական դիմանկար ստեղծագործական ոճի անդրադարձ է։ Դիմանկարը ստորագրված և թվագրված չէ։ Արևմտյան արվեստաբանները տարակարծիք են նկարի հեղինակության վերաբերյալ, սակայն անտարակույս միակարծիք են, որ այն պատկանում է ռուբենսյան դպրոցին (արվեստանոց)։ Խորհրդային և ռուսական արվեստագիտությունը հստակորեն ճանաչել է Ռուբենսին՝ որպես հեղինակ։ Կերպարի նույնականացման հարցը նույնպես միանշանակ չէ. արևմտյան արվեստագիտական գրականության մեջ նկարը հաստատուն անուն չունի։ Ենթադրություններից մեկի համաձայն՝ այն պատկերում է կտավի ստեղծման ժամանակահատվածում մահացած նկարչի ավագ դուստր Կլարա Սերենին։
Նկարագրություն և տեխնիկա
Նկարը իրենից ներկայացնում է յուղաներկով փայտի վրա կատարված աղջկա դիմանկար։ Ավելի լավ պահպանման համար կաղնե հիմքը մանրատախտակված է։ Աղջիկը հագնված է իսպանական նորաձևությանը համապատասխան. սպիտակ ծալքավոր (գոֆռե) օձիքով մուգ գույնի խիստ զգեստ։ Յուղաներկի բարակ շերտը գրեթե չի ծածկում հենքի երկնագույն գուներանգումը։ Այն կատարված է Ռուբենսին բնորոշ անկյունագծային լայն, որոշ չափով կոպիտ վրձնահարվածներով։ Կան ճաքեր և ճաքերի մեջ հին գրառումների հետքեր։ Դիմանկարի ռենտգենանկարը ցույց է տալիս (անզեն աչքով նույնպես նկատելի) ականջօղերի ձևի հեղինակային փոփոխությունները։ Աշխատանքը ստորագրված չէ հեղինակի կողմից։
Նկարի զուսպ գունագեղությունը կառուցված է մութ զգեստից անցումը, համարյա խառնված մոխրագույն հիմնագույնով, դեմքի վառ երանգ մագարիտյաարծաթյա երանգի գերակշռությամբ ։ Նկարը ստեղծված է ալլա պրիմայի սկզբունքով, գերիշխող վարպետությամբ թափանցաներկման։ Բարակ վրձնի միջով թափանցող հիմնաներկը պատկերի մոդելին ավելացնում է պարզություն։ Անդրադարձումը թեթև ուռածությամբ նկարված սպիտակ ֆրեզ-օձիքը լուսավորում է աղջկա դեմքը և ամբողջ կոմպոզիցիան։ Օգտվելով մի քանի հնաձև նկարների կառուցման հին ֆլաանդական կանոններից (նեղ շրջանակ, մինիմումաքսեսուարներ, խիստ հիմնագույն), հեղինակը սևեռում է ուշադրությունը աղջկա դեմքին և ներաշխարհին։ Խոշոր բաց-կանաչավուն աչքերը և թափվող բաց խարտյաշ մազերը հաղորդում են կոմպոզիցիային առանձնահատուկ հնչեղություն։ Թեթև հիվանդագին կարմրությունը և շուրթերին հազիվ նշմարելի ժպիտը հաղորդում է նկարին ինտիմ խառնվածք ։ Աղջկա հայացքը թեթևակի ուղղված է դիտողի կողմը։ Նկարի վրա աչքերի դասավորության համաչափությունը համապատասխանում է ոսկե հատմանը։
Ստեղծման պատմությունը և բնօրինակի նույնականացումը
Մասնագետները սենեկապանուհու նկարը թվագրում են մոտավորապես 1623—1626 թվականներին։ Ստույգ ստեղծման պատմությունը հայտնի չէ, գոյություն ունի միայն արվեստագետների ընդհանուր ենթադրությունը։ Նկարչի ուշ շրջանի ստեղծագործությունների գրված նկար է, կազմված վարպետի հոյակերտ գեղանկարներից, մեծ գեղարվեստական արվեստանոցի ղեկավարներից։ Նկարների արտադրությունը այն ժամանակ մատակարարվում էր հոսքերով, վարպետը կատարում էր նկարի ուրվագիծը, իսկ վերջացնում էին նրա աշակերտները։ Եվրոպական խոշոր երկրների ղեկավարները պատիվ էին համարում նկարները պատվիրել ֆլամանդցու մոտ։ Ռուբենսին փառքն էր ուղեկցում, 1624 թվականին Իսպանիայի թագավորը նրան շնորհեց ազնվական կոչում։ Նա պահանջված էր ոչ միայն որպես գեղանկարիչ, այլև ծառայում էր բարձրաստիճան դիվանագետ արքունիքում։ Այդ նույն ժամանակ Ռուբենսը անձնական կյանքում վերապրում էր ողբերգություն ողբերգության հետևից։
1611 թվականի մարտի 2-ին Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի և Իզաբել Բրանտի ընտանիքում ծնվեց առաջնեկ աղջիկը՝ Կլարա Սերենան։ Իզաբելա Կլարա Եվգենիան կարող էր լինել երեխայի կնքամայրը, ինչը մատնանշում է անվան և տիտղոսի փոխառնումը(սերենիսիմա) գերիշխան։ 1623 թվականին, 12 տարեկան հասակում հիվանդությունից հետո Կլարա Սերենան վախճանվեց։ 1625 թվականին մեռավ լավագույն ընկեր և համախոհ Յան Բրեյգելը։ 1626 թվականին ժանտախտի համաճարակի ժամանակ կյանքից հեռացավ նկարչի կինը՝ Իզաբել Բրանտը։ Ռուբենսը ծանր ապրեց այդ կորուստը ։ Ընկերոջ նամակում՝ Պիեռ Դյուպուի, նա գրեց կնոջ մահվան առթիվ. «…ինձ հույժ դժվար կլինի անջատել իմ վիշտը հիշողություններից, որը ես պարտավոր եմ հավերժ պահպանել սիրելի և ամենից վեր հարգված անձի մասին» Նկարչի կյանքի այդ ժամանակաշրջանում ստեղծվում է Ռուբենսի նկարների մի ամբողջ շարք (կամ նրա վարպետի), արտահայտելով տարբեր տարիքի միևնույն մոդելը ։
Դատելով անունով, էրմիտաժյան նկարի վրա պատկերված է բրյուսելյան ինֆանտի պալատական տիկինը, սակայն այս տարբերակը դժվար է հիմնավորել։ Անծանոթ սենեկապանուհին դժվար թե կարողանար պատվիրել թանկարժեք նկար պալատական նկարչի մոտ ։ Ըստ առավել տարածված մեկնաբանությունների, Կլարա Սերենի նկարը՝ հետմահու դեմքն է, նկարչի ազատ մեկնաբանություններում, նրան պատկերելով արդեն ձևավորված աղջկա։ Ռուբենսը հաճախ է օգտագործել իր երեխաների արտաքին տեսքը իր ստեղծագործություններում։ Օրինակ՝ նրա որդի Ալբերտին կարող ենք տեսնել հետևյալ նկարներում «Տիրամայրը ծաղկեպսակում» և «Երկրպագություն վհուկին»։ Նկարիչները այդ ժամանակ հաճախ էին դիմում մտերիմների օգնությանը, որպեսզի ավելի քիչ ժամանակ ծախսեն իրենց բարձրաստիճան մոդելի համար։ Կինը, աղջիկը կամ տղան նախնական ուրվագծի համար կարող են ընդունել կեցվածք։ Այդ տեսակի էսքիզները դարձան ընտանեկան նկարների հավաքածուի մի մասը։
Դժբախտաբար, Ռուբենսին աշխատանք չմնաց, թույլատրելի է միայն նույնականացնել իր աղջիկների արտաքին տեսքը։ Ամենից առաջ պահպանվեցին հիմնովին կտրած անավարտ նկարները, որոնց անվանում են Կլարա Սերենի մանկական նկարներ (Երբեմն «Նկարչի աղջիկների դիմանկարներ» ակնհայտորեն Իզաբել Բրանտի նմանության հիման վրա։ Այն թվագրված է մոտ 1616-1618 թվականներին։ Եվս մեկ ուրվագիծ ռուբենսյան դպրոցի՝ աղջիկների, շատ նման Կլարա Սերենին, պահպանվում է Մետրոպոլիտեն թանգարանում։ Ռուբենսի նկարների հավաքածուների էտյուդները Ալբերտիներ (Վիենա) պատկերում է նույն մոդելը ։ Աղջիկների վատառողջ տեսքի համար կարելի է ենթադրել, որ նկարչի աղջիկը (եթե դա նա է) պատկերված է էտյուդի վրա արդեն հիվանդ, այսինք մոտ 1623 թվականին։ Վիենայի էտյուդների և էրմիտաժյան նկարների նմանությունը կասկած չի թողնում՝ արտաքին տեսքը, նման շրջագեստը, նույն սանրվածքը և թափվող մազափունջը։ Վիենայի էտյուդներին՝ ստորագրությունը վերևում, հին ֆլամանդական է, ասում «Sael doegter van de Infante tot Brussel»: Դա կարելի է թարգմանել այսպես՝ «պալատական տիկին Բրյուսելի սեկապանուհի»։ Վիենական էտյուդի ներքևի աջ անկյունում ստորագրված է Պ Պ Ռուբենս , և անկասկած իր հեղինակությունն է, բայց հարց է, ո՞վ է նկարել այդ էդյուդը և ո՞վ է մոդելը, մնում է վիճելի։ Մի քանի աղբյուրներ պնդում են, որ ստորագրությունը անհայտ ծագման է (Շառլ, Խելդ), ուրիշներ (Ալպատով), որ Ռուբենսի ձեռքով է կատարված ։ Ուրվագիծը պահպանված է Ռուբենսի ընտանիքի ուրիշ ընտանեկան նկարների հետ միասին, դրա համար ազգակցական կապերի պատկերումը մոդելում, լրիվ հնարավոր է։ Ինչպիսին որ դա լինի, վիենական էտյուդում և ստացել է իր անվանումը «սենեկապանուհի», այնպես որ նա ինքը ոչ մի ստորագրություն չի կրում և ոչ մի դեպքում քարտագրացուցակում չի անվանվել։
Ակնհայտորեն «սենեկապանուհու» նմանությունը կարելի է նկատել նկարչի կնոջ պատկերում։ Դա նկատելի է Իզաբել Բրանտի ինքնանկարում, այդտեղ, որտեղ նա մոտ 18 տարեկան է, նաև ուշ Իզաբել Բրանտի ուրվագծում ։ Կա տարբերակ, որ դա կարող է լինել նկարչի անանուն սիրուհին (Հերման Կնակֆուս)։ Հաստատվում է այն, որ Ռուբենսը նորից և նորից վերադարձել է այդ նույն կերպարին, պատմաբանները կատարեցին հետևություն ընտանեկան կապի կամ անձնական բնավորության  մասին։ Սակայն, հաստատումն այդ յուրօրինակ «ընտանեկան» նկարների շարքը առաջացնում է կասկած.
Թանգարանային պատմություն, Հեղինակության հարցեր
Կատալոգում Ռուբենսի աներոջ՝ Յանոմ Բրանտի հեղինակությամբ 1639 թվականին կա գրառում. «Երկու յուղաներկով նկարներ տախտակե շրջանակում. առաջինը պատկերում է Յանա Բրանտիին՝ հանգուցյալ որդու և երկրորդը Կլարա Սերեն Ռուբենսուն, վերոհիշյալ պարոն Ռուբենսի պատանի աղջկան»։ Ենթադրվում է, որ երկրորդ հիշատակածը վերաբերվում է Էրմիտաժում պահպանված նկարներին կամ նրա տարբերակներին ։
Խորհրդային և ռուսական մասնագետների մոտ նկարի հեղինակությունը կասկած չի հարուցում, չնայած և նշվում է այն, որ հույժ անսովոր է Ռուբենսի ստեղծագործական վարքագծի համար։ Վալենտին Յանինի կարծիքով, ցանկացած դեպքում անհրաժեշտ էր նկարի նույնականացման այդպիսի մակարդակնկարը հնարավոր չէր մնալ չճանաչված. «Այն ժամանակ կարելի է նկարը իսկապես հասկանալ, երբ մենք գիտենք և նկարիչին, և նրան՝ ում նա նկարում է».
Ընկալում
Ի տարբերություն իր ժամանակակիցների Վալասկեսի, Վերմերի կամ Ռեմբրանդի, Ռուբենսը չէր համարվում նկարի հոգեբանական վարպետ։ Էժեն Ֆրոմանտենը ընդհանրապես Ռուբենսին համարում էր չափից ավելի վառ խառնվացքով նկարիչ, անընդունակ անշտապ վերլուծության, պահանջված մարդու ներքնաշխարհը ընկղմվելու համար ։ Ռուբենսի ստեղծագործությունների ուսումնասիրող Խերման Կնակֆուսը գրեց այն մասին, որ նկարները համարվում էին նրա տաղանդի ամենաթույլ կողմը և Ռուբենսին լավ է հաջողվել անցնել մաքուր լուսանկարչական նմանությամբ։
Մերձավորների և հարազատների կերպարների շարքը առանձնանում է ֆլամանդացու ստեղծագործություններում, զարմանալի տարբերվելով աստվածաշնչյան նկարների թեմայից և թագակիր անձի հանդիսավոր նկարներից։ Իզաբել Բրանտի Ելենա Ֆուրման, նկարչի երեխաների պատկերները ճանաչված են հարազատի ջերմության և մտերիմ տրամադրությամբ։ Միխայիլ Ալպատովը անցկացրեց համեմատություն Վալենտին Սերովի նկարների, ում մոտ նույնպես տարբերվում են պերճաշուք բարձրաշխարհիկ նկարները և մտերիմ ու հարազատ մարդկանց դիմանկարները։ Վիկտոր Լազարևը նշել է. «Մարգարիտի ջերմություն և բյուրեղապակյա թափանցիկություն ունենալով („սենեկապանուհին“) գրված է այնպիսի հանճարեղ վարպետությամբ, որ նույնիսկ Ռուբենսի մոտ այդ նշանավոր նկարը արժե մի քանի առանձնատուն։
Ձևականորեն «Սենեկապանուհին» համապատասխանում է այդ ժամանակաշրջանի հայտնի և արժանապատվությամբ լցված մարդու բարոկյան կարգի արքունական նկար։ Ի տարբերություն իր աշակերտ Վան-Դեյկի, Ռուբենսը այդչափ խիստ ուշադրություն չի նվիրել մոդելի հագուստին, փոխանցումը նյութակազմվածքի գործվածքի և ծալքի, այնչափ կարևոր էր նկարի հանդիսավորության համար։ Բայց «սենեկապանուհու» դեպքում, համեստ հագուստը և տպավորիչ օձիքը, ոսկե շղթան, այդ ամենը անխզելի կապված է աղջկա կերպարի հետ և մի քիչ հասունացնում է նրան, ինչը օրգանապես լրացնում է կոմպոզիցիային ։ Կարծես նկարը լուսավորված է ներսից, նրանում հարմար օգտագործվել է գունային հակադրություն պայծառ մասերի և դեմքի ստվերների միջև, որոնք թվում են ոչ մոխրագույն, այլ կապտավուն։ Ռուբենս-գեղանկարչի վարպետությունը դրսևորում է գունափոխանցմամբ, մոդելի գլխագծի նրբաճաշակություն, երեսի նրբին ձվաձևություն և դիմագծեր, ներկայացնում է հյուսիսային կանանց գեղեցկության առանձնահատուկ տիպար։ Շնորհիվ նկարչական արվեստի, նկարը անփոփոխ չէ, այն զարդարում է ալիքաձև շարժումը, թարթիչների ցաքուցրիվը, թեթև ժպիտը։
Ազդեցություն և նշանակություն
Նկարը հանդիսանում է Էրմիտաժի այժմյան թանգարանի (ֆլամանդական գեղանկարչության էքսպոզիցիա դահլիճներ 245-247) առավել հանրածանոթ ցուցադրանմուշներից մեկը և հանձնարարված է դիտումների կատալոգում։ Այն բերված է դասագրքերում որպես որակի նմուշ գեղանկարչության տեխնիկայի և գույների հաղորդման ։ Նկարին բանաստեղծություն է ձոնել Անդրեյ Դեմենտևը («Նայում եմ սենեկապանուհու նկարին»)։ Դիմանկարի ստեղծման մասին պատմության մոտիվներով վիպակ է ցանկացել գրել Կոնստանտին Պաուստովսկին, բայց չի հասցրել իրագործել իր պլանները ։ Ռուբենսի ծննդյան 400-ամյակի առթիվ շատ երկրներում թողարկեցին հոբելյանական նամականիշերի սերիա, այդ թվում՝ նկարիչի երեխաներին նվիրված նկարները։ ԽՍՀՄ-ում «Սենեկապանուհուն» նվիրված էր նամականիշ և Առաջին օրվա ծրար։ Նույն թեմայով նամականիշներ լույս տեսավ այլ երկրներում՝ Բուլղարիայում, Մադագասկարում և Մոնակոյում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ Կատեգորիա:1623 նկարներ Կատեգորիա:Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի նկարներ
Հնագրություն
Կատեգորիա:Հնագրություն
Մորգենթաու (այլ կիրառումներ)
Մորգենթաու կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․
Ֆրանչեսկո Ռոզի
Ֆրանչեսկո Ռոզի (Francesco Rosi, ), իտալացի ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր և դերասան: 20-րդ դարի իտալական կինոարվեստի դասական, Իտալիայի ամենաշատ մրցանակներ ստացած կինոռեժիսորներից է, իր ստեղծագործական կյանքի ընթացքում արժանացել է Կաննի, Վենետիկի և Բեռլինի կինոփառատոների մրցանակներին, Բրիտանական և Իտալական կինոակադեմիաների պարգևներին:
Կենսագրություն
Ֆրանչեսկո Ռոզին ծնվել է Նեապոլում: Նրա հայրն աշխատում էր նավաշինական արդյունաբերությունում և զբաղվում էր նաև ծաղրանկարչությամբ: Ֆրանչեսկոն քոլեջում սովորել է Իտալիայի ապագա նախագահ Ջորջո Նապոլիտանոյի հետ: Այնուհետև ուսումնասիրել է իրավունք, աշխատել որպես մանկական գրքերի նկարազարդող և Նեապոլի ռադիոյում որպես լրագրող: 1943 թվականին համալսարանի իր համակուրսեցիների հետ միասին ձերբակալվել է ֆաշիզմի դեմ ելույթներ ունենալու համար: Կարողանալով փախչել` նա թաքնվել է Տոսկանայում և կապ հաստատել Դիմադրության շարժման հետ:
1946 թվականից որպես ռեժիսորի օգնական, աշխատել է Էտտորե Ջաննինիի, Լուկինո Վիսկոնտիի, իսկ հետագայում նաև Միքելանջելո Անտոնիոնիի, Մարիո Մոնիչելլիի և Լուչանո Էմմերի հետ: Նրա առաջին ֆիլմը «Քին կամ Հանճարը և անառակությունը» (1957 թ.) կինոնկարն էր` Վիտտորիո Գասմանի գլխավոր դերակատարմամբ: 1958 թվականին նա ստացել է Վենետիկի կինոփառատոնի ժյուրիի հատուկ մրցանակը «Կանչ» կինոնկարի համար: Այդ ֆիլմից հետո նրա ստեղծագործությունների հիմնական թեման նեապոլյան մաֆիան էր: 1970-ական թվականների սկզբին սկսել է նկարահանել քաղաքական թեմաներով ֆիլմեր, որոնք իրենց մեջ ընդգրկում էին նշված թեմայի բավականին լայն շրջանակ: Նա իր ֆիլմերում մեծ ուշադրություն էր դարձնում փաստերի ճշմարտացիության և հերոսների հոգեկան ներաշխարհի վրա: Ըստ իտալացի գրող Տոնինո Գուերայի խոսքերի. «Կգա ժամանակ, երբ մենք Իտալիայի պատմությունը կուսումնասիրենք Ռոզիի ֆիլմերով»: