cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kabel eins
Kabel eins (արտասանել Kabel dog), Գերմանիա առևտրային հեռուստատեսություն։ Ընկերության ստուդիաների կենտրոնական գրասենյակը Բեռլինում է։ Հեռուստատեսությունը ProSiebenSat.1 լրատվամիջոցների հոլդինգի մասն է կազմում։ Առաջին հեռարձակողը հեռարձակվել է 1989 թ. մարտի 28-ին, ժամը 10:15-ին, TV4 անունով։ 1992 թ. փետրվարի 29-ին, ժամը 10:13-ին, անվանել է «Der Kabelkanal»: 1994 դեկտեմբերի 24-ին ալիքը ստացավ Kabel eins անունը։ Հեռուստաալիքը հիմնականում ներկայացնում է գեղարվեստական, հեռուստատեսային շարքի, թոք-շոուների, նորությունների և վավերագրական ֆիլմեր։ 2011 Կարլ Կոնիգը հեռուստաընկերության տնօրենն է ապրիլի 1-ից Քյոնիգը։
Գունգա
Գունգա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։ Գտնվում էր Փյուլք գետը կազմող աջ կողմի վտակներից մեկի ափին, Երզնկա քաղաքից հյուսիս-արևելք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սելյալանդսֆոսս
Սելյալանդսֆոսս, հայտնի ջրվեժ Իսլանդիայում ։ Սելյալանդսֆոսսը գտնվում է Իսլանդիայի հարավային մասում՝ մայրուղի 1-ի վրա, որը տանում է դեպի Տոուրսմյորկ (Þórsmörk) 249 մայրուղի։ Ջրվեժն Իսլանդիայի բնական հրաշալիքներից մեկն է։ Բարձրությունը կազմում է 60 մետր (197 ֆուտ) և այն Սելջալանդ գետի մի մասն է, որը առաջանում է Էյաֆյաթլայոքուլ (Eyjafjallajökull) հրաբխային սառցադաշտից։ Այս ջրվեժի հետաքրքրություններից մեկն այն է, որ այցելուները կարող են քայլել նրա հետևում գտնվող քարայրով և դիտել ջրվեժը բոլոր կողմերից ։
Մշակույթ
Այն կարելի հանդիպել «Ես ցույց կտամ քեզ» (I'll Show You) երգի պաշտոնական տեսահոլովակում, որտեղ պատկերված են հարավային Իսլանդիայի ծովալճակները և գետերը, որոնց թվում է նաև Սելյալանդսֆոսսը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ջրվեժներ Կատեգորիա:Իսլանդիայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Իսլանդիայի ջրվեժներ
Սորիանո նել Չիմինո
Սորիանո նել Չիմինո (Soriano nel Cimino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Վիտերբո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 8185 մարդ (ըստ 2001 թվականի), բնակչության խտությունը կազմում է 104,29 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 78,48 կմ²։ Փոստայի ինդեքս՝ 01038 ։ Հեռախոսային կոդ՝ 0761։
Քաղաքի հովանավոր սուրբը Սուրբ Նիկոլայն է, որի տոնը նշվում է ամեն տարի դեկտեմբերի 6-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լուիզա Օտտո-Պետերս
Լուիզա Օտտո-Պետերս (Louise Otto-Peters, ), գերմանացի գրող, բանաստեղծ, լրագրող, բանավիճող, ֆեմինիստ, հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն
Լուիզա Օտտո-Պետերսը ծնվել է 1819 թվականի մարտի 26-ին Մայսենում՝ դատավորի ընտանիքում։
Եղել է համաշխարհային գերմանական կանանց շարժման հիմնադիրն է ու առաջնորդը, այդ միության «Neue Bahnen» տպագիր օրգանի խմբագիրը, որը հրատարակվում էր Լայպցիգում մինչև նրա մահը։ Նա հաստատապես համոզված էր, որ գերմանացի կինն իրեն պատկանող տեղը կստանա գերմանական պետությունում առաջին հերթին իր լավ կրթության շնորհիվ։ Նրա քաղաքական իդեալները ձևավորվել են 1848 թվականին՝ «Ժողովուրդների գարնան» ժամանակ։
1849-1852 թվականներին կանանց համար հրատարակել է «Frauen-Zeitung» ամսագիրը, որը Գերմանիայում առաջին անգամ պրոպագանդել է կանանց իրավունքների համար պայքարի քաղաքական նպատակները։
1858 թվականին ամուսնացել է լիբերալ գրող Ավգուստ Պետերսի հետ, բայց ամուսինները երեխաներ չեն ունեցել, այդ պատճառով էլ Լուիզա Օտտո-Պետերսն իր քաղաքական, լրագրողական և գրական գործունեությունը չի ընդհատել։
Ինչպես պնդել է Կլարա Ցետկինը՝ Լ. Օտտո-Պետերսը մնացել է «իր դասի գերին»՝ միայն երբեմն փորձելով դուրս գալ այդ արգելքներից։
Ստեղծագործություն
Հեղինակ է սոցիալ-քննադատական վեպերի, վիպակների և քաղաքական ակնարկների, որոնցում ներկայացրել է արդյունաբերական աշխատողների աղքատությունը և նրանց բողոքներն ընդդեմ հարստահարումների, Լայպցիգի ապստամբության արյունալի ճնշումը, նրանց, կանանց իրավունքների համար մղված շարժումները։ Նա հրատարակել է պոեզիայի և պատմա-գեղարվեստական մի շարք ժողովածուներ, որոնցում արտացոլված են 19-րդ դարի կեսերի բուռն ժամանակները։
Գրել է Օտտո Շտեռն կեղծանունով։
Տպագրված աշխատանքներ
Լուիզա Օտտո-Պետերսի տպագրված աշխատանքները մեջբերված են An Encyclopedia of Continental Women Writers հանրագիտարանից :
Վեպեր.
Վիպակներ և պատմվածքներ. Բանաստեղծություններ.
Այլ.
Օպերայի լիբրետոներ.
Ամսագրերի խմբագրող կամ համախմբագիր.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի կին գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի սուֆրաժիստներ Կատեգորիա:Գերմանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի հասարակական գործիչներ
Սերգեյ Պրիխոդկո
2012 թվականից մինչև 2013 թվականը և 2018 թվականի մայիսի 18-ից մինչև 2020 թվականի հունվարի 21-ը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ։ 2013-2018 թվականներին՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի տեղակալ՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավար ։
2004-2012 թվականներին աշխատել է որպես Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի օգնական, 1999-2004 թվականներին՝ արտաքին քաղաքականության հարցերով Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի վարչության պետ, 1998-2004 թվականներին՝ Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ։
Կենսագրություն
Սերգեյ Էդուարդի Պրիխոդկոն ծնվել է 1957 թվականի հունվարի 12-ին Մոսկվայում։ Նրա հայրը աշխատել է Մոսկվայի ԽՍՀՄ զինված ուժերի զրահատանկային զորքերի ռազմական ակադեմիայում, մայրը Ի. Բարդինի անվան սև մետալուրգիայի կենտրոնական գիտահետազոտական ինստիտուտի գիտաշխատող էր (Մոսկվա)։
1980 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ Մոսկվայի Միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը։ Ուսման ընթացքում անցել է ստաժավորում Պրահայի տնտեսագիտության բարձրագույն դպրոցում։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո դիվանագիտական աշխատանքի է անցել Խորհրդային Միության դեսպանատանը։
Մահացել է 2021 թվականի հունվարի 26-ին Մոսկվայում վաթսունչորս տարեկան հասակում (կողային ամիոտրոֆիկ սկլերոզից) ։ Թաղված է Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը ։
Պաշտոններ
1980-1985 թվականներին եղել է Չեխոսլովակիայի Սոցիալիստական Հանրապետությունում Խորհրդային Միության դեսպանության հերթապահ ռեֆերենտ։
1986-1987 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ Եվրոպայի սոցիալիստական երկրների վարչության երրորդ քարտուղար։
1992-1993 թվականներին եղել է Չեխիայում Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանության երկրորդ քարտուղար։
1997 թվականի ապրիլի 9-ից Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի օգնականն է ։
1998 թվականի սեպտեմբերի 11-ից՝ I դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ ։
1998 թվականի սեպտեմբերի 14-ից՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ ։ 1999 թվականի փետրվարի 2-ից ՌԴ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի արտաքին քաղաքականության վարչության պետ ։ 1999 թվականի հունիսի 17-ից՝ արտակարգ և լիազոր դեսպան ։
2003 թվականի ապրիլին Պրիխոդկոն ընտրվել է «տակտիկական հրթիռային սպառազինություն» կորպորացիայի տնօրենների խորհրդի նախագահ (ստեղծվել է 2002 թվականին «Զվեզդա-Ստրելա» գիտաարտադրական կենտրոնի հիման վրա), իսկ նույն թվականի սեպտեմբերին՝ «Սուխոյ ավիացիոն հոլդինգային ընկերություն» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի անդամ։
2004 թվականի մարտի 26-ից՝ Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի օգնական ։ Նոր պաշտոնում նա նախկինի պես ապահովել է պետության ղեկավարի գործունեությունը Միջազգային հարաբերությունների ոլորտում և համակարգել է արտաքին քաղաքականության վարչության գործունեությունը։
2004 թվականի հոկտեմբերին Պրիխոդկոն ընտրվել է «ՏՎԷԼ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի ղեկավար, որն աշխարհում ուրանի վառելիքի խոշորագույն արտադրողներից մեկն է, չնայած արդեն 2005 թվականի մայիսին ընկերության վարչության նոր նախագահ է դարձել ՌԴ նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Սերգեյ Սոբյանինը։
2006 թվականին Պրիխոդկոն մասնակցել է G8-ի (Մեծ ութնյակի) 32-րդ գագաթնաժողովի նախապատրաստմանը, որը տեղի է ունեցել Ռուսաստանի նախագահությամբ ։
2007 թվականի դեկտեմբերին Ռուսաստանի նախագահ Վ. Պուտինը հրամանագիր է ստորագրել 2012 թվականին «Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան տնտեսական համագործակցություն» համաժողովի նախապատրաստման կազմկոմիտեի ստեղծման մասին և Պրիխոդկոյին նշանակել կազմկոմիտեի նախագահ։
2008 թվականի մայիսի 13-ին Ռուսաստանի նախագահ Դ. Մեդվեդևը իր հրամանագրով Պրիխոդկոյին նշանակել է ՌԴ նախագահի վեց օգնականներից մեկը։
2012 թվականի մայիսի 21-ից եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ։
2013 թվականի մայիսի 9-ից՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար ։ 2013 թվականի մայիսի 22-ից մինչև 2018 թվականի մայիսի 18-ը՝ Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության նախագահի տեղակալ և Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավար ։
2014 թվականի նոյեմբերին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Պրիխոդկոյին նշանակել էր Պետերբուրգի միջազգային տնտեսական համաժողովի կազմկոմիտեի նախագահ ։ Այդ պահից համաժողովի կազմակերպումն իրականացվում է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի, այլ ոչ թե ՌԴ տնտեսական զարգացման նախարարության մակարդակով, ինչպես դա եղել է նախկինում։
2018 թվականի մայիսի 18-ին նշանակվել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալ՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով Մաքսիմ Ակիմովին ։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է եղել Նատալյա Սերաֆիմովնա Պրիխոդկոյի հետ, որի քույրը Ս. Վ. Յաստրժեմբսկու կինն է ։ Նրանք ունեն երկու դուստր՝ Սվետլանան և Նատալիան։
Սերգեյ Պրիխոդկոյի փեսան՝ Իվան Սադչիկովը Շվեյցարիայի սահմանին գտնվող Ֆրանսիայի ալպյան Մեժև քաղաքում ունի 12 հարյուր քառակուսի մետր ալպիական շալե։ Ըստ փաստաթղթերի ֆրանսիական անշարժ գույքի ռեեստրի, շալեի արժեքը հավասար է առնվազն 2,1 միլիոն եվրոյի կամ մոտ 156 միլիոն ռուբլի ։
Սեփականություն և եկամուտներ
Պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ Սերգեյ Պրիխոդկոյի 2011 թվականի եկամուտը կազմել է 6,79 միլիոն ռուբլի, նրա կնոջ եկամուտը՝ 6,74 միլիոն ռուբլի։ Կնոջ հետ միասին նրանց է պատկանում 5 հեկտար ընդհանուր մակերեսով 4 հողամաս, 1,6 հազար մ² մակերեսով բնակելի տուն, 4 բնակարան, 4 մեքենա, ոչ բնակելի տարածք, 3 մարդատար ավտոմեքենա՝ Mercedes-Benz, Toyota Land Cruiser և Audi A6 մակնիշի ։
2013 թվական
2013 թվականի նոյեմբերին մի շարք ԶԼՄ-ներում հրապարակվել են Ալեքսեյ Նավալնիի կոռուպցիայի դեմ պայքարի հիմնադրամի հետաքննություններից մեկի արդյունքները, որտեղ պնդվում Էր, որ Պրիխոդկոն օգտագործման մեջ ունի Իստրայի գետի ափին գտնվող «Սոսնի» ամառանոցային կոոպերատիվի չհայտարարագրված հատվածը, որը գտնվում է Իստրայի շրջանի Լեշկովո գյուղից ոչ հեռու ։ Նավալնիի հաշվարկներով՝ Պրիխոդկոն, որը պետծառայությունում է 1987 թվականից, 2008 թվականից մինչև 2012 թվականը վաստակել է 35,5 միլիոն ռուբլի ։
2014 թվականի փետրվարի 17-ին Ռուսաստանի նախագահի աշխատակազմի հակակոռուպցիոն վարչության պետ Օլեգ Պլոխոյը Նավալնիին պատասխանել է, որ «Պրիխոդկոյի ընտանիքներով հողամասեր են ձեռք բերվել 2005 թվականից ի վեր, բնակելի տան և բաղնիքի շինարարությունն իրականացվել է 2006 թվականից, իսկ Պրիխոդկոյի ամուսինների եկամուտը 2009-2012 թվականներին կազմել է ավելի քան 60 միլիոն ռուբլի», ինչը, նրա խոսքով, բավարար է երկրի անշարժ գույքի ձեռքբերման և պահպանման համար ։
2018 թվական
2018 թվականի փետրվարի 8-ին կոռուպցիայի դեմ պայքարի հիմնադրամը հետաքննություն է սկսել Սերգեյ Պրիխոդկոյի կոռուպցիոն գործունեության վերաբերյալ՝ հրապարակելով տեսանյութ՝ «զբոսանավեր, օլիգարխներ, աղջիկներ. տղամարդու որսորդը մերկացնում է կաշառակերին» վերնագրով։ ՖԲԿ-ի հիմնադիր Ալեքսեյ Նավալնին պնդում էր, որ Պրիխոդկոն երեք օրվա ընթացքում Նորվեգիայում հանգստացել է միլիարդատեր Օլեգ Դերիպասկիի Elden զբոսանավով, և հետո, հավանաբար, օգտվել է իր անձնական ինքնաթիռից, պաշտոնյային մեղադրել է քողարկված կաշառքի մեջ՝ օլիգարխի հետ այդ ժամանցը անվանելով կոռուպցիայի թաքնված ձև   ։ Ֆիլմում Նավալնին նաև ցուցադրում է Պրիխոդկոյի և նրա կնոջ անշարժ գույքի լուսանկարները, նշելով այն փաստը, որ նրանց պաշտոնական եկամուտներն ակնհայտորեն բավարար չեն այնպիսի անշարժ գույք ունենալու համար, ինչպիսին է 1580 մ² մակերեսով ամառանոց 2,8 հեկտար տարածքում և 350 մ² ընդհանուր մակերեսով երկու բնակարաններ Մոսկվայի կենտրոնում գտնվող Շվեդական փակուղում գտնվող հեղինակավոր բնակելի շենքում, որը գնահատվում է ավելի քան 1 միլիարդ ռուբլի ։
2018 թվականի փետրվարի 9-ին ՓԲԿ-ն դիմում է ուղարկել ՌԴ Քննչական կոմիտե և Գլխավոր դատախազություն՝ պահանջելով ստուգում անցկացնել հետաքննություն ։
Հետաքննության հրապարակման արգելք
Փետրվարի 9-ին, հրապարակումից մեկ օր անց, «Ռոսկոմնադզորը» Կրասնոդարի երկրամասի Ուստ-Լաբինսկի շրջանային դատարանի որոշման հիման վրա, Նավալնիի կայքում և YouTube-ում նրա տեսաերիզում ներառեց հետաքննության ինտերնետ-հասցեի արգելված կայքերի միասնական ռեեստրում, ինչպես նաև որոշեց հայցվորի լուսանկարները հանել արդեն հրապարակված լուրերից  ։ Դատարանի որոշումը կայացվել է Անաստասիա Վաշուկևիչի (Նաստյա Ռիբկեի) և Ալեքսանդր Կիրիլովի (Ալեքս Լեսլի) դեմ Դերիպասկայի հայցի շրջանակներում՝ առանց թույլտվության անձնական կյանքի մասին նյութեր հրապարակելու համար  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի նախարարներ Կատեգորիա:Ռուս պետական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ
Տիմկովկա
1977 թվականի տվյալներով Տիմկովկա գյուղում բնակվել է 46 մարդ։
Գյուղը լուծարվել է 1987 թվականին ։
Աշխարհագրական դիրք
Տիշկովկա գյուղը գտնվել է Զագորույկովկա և Օրլյանկա գյուղերի միջև։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1707 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Գորյաչի Կլյուչի քաղաքային օկրուգ
Քաղաք Գորյաչի Կլյուչ (Муниципальное образование город Горячий Ключ) կամ պարզապես Գորյաչի Կլյուչի քաղաքային օկրուգ (Городской округ Горячий Ключ), մունիցիպալ կազմավորում Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում։ Վարչական կենտրոնը Գորյաչի Կլյուչ քաղաքն է։
Բնակավայրեր
Քաղաքայի օկրուգի կազմում ընդգրկված է 31 բնակավայր․
Բնակչություն
2016 թվականի տվյալներով օկրուգում բնակվում է 63 615 մարդ ։ 2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով քաղաքային օկրուգում 57 289 բնակվողներից 55 763-ը նշել են իրենց ազգությունը ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի քաղաքային օկրուգներ
Ուիլկս շրջան (Ջորջիա)
Ուիլկս շրջան (Wilkes County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.220 կմ² է, բնակչությունը՝ 10.687 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Վաշինգտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1777 թվականին։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Մյակուրի
Մյակուրի (Мякуры), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 37 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալչալու
Ալչալու, գյուղատեղի ՀՀ Սյունիքի մարզի Գորիսի շրջանում` Աղբուլաղ գյուղից մոտ 1 կմ հարավ-արևելք` ձորալանջին։ 1960-ական թվականներին մնացել էին գերեզմանատան հետքերը, շինությունները բոլորովին անհետացած էին։ Ալչալուի ավերման մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։ Վայրը կրում է թուրքական անվանում և նշանակում է սալորուտ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գորիսի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ավերված բնակավայրեր
Էրիկ Էրիկսոն
Էրիկ Հոմբուրգեր Էրիկսոն (Erik Homburger Erikson, ) եղել է հոգեբան հոգեվերլուծության և հոգեբանության զարգացման բնագավառներում։ Առաջին հերթին հայտնի է իր հոգեսոցիալական զարգացման մասին աշխատությունով, ինչպես նաև որպես նույնականացման ճգնաժամ արտահայտության հեղինակ։
Կենսագրություն
Էրիկսոնի ճակատագիրը յուրօրինակ է։ Նա ծնվել է մոր՝ Կառլ Աբրահամսենի և դանիացի քաղաքացու, որի ազգանվան մասին ստույգ տեղեկություններ չկան, ոչ ամուսնական կապի արդյունքում։ Կառլ Աբրահամսենը հայտնի հրեաների ընտանիքից էր, որի ցեղը գալիս էր Գերմանիայի հյուսիսից։ Նրա հայրը՝ Իոսիֆը, եղել է Կոպենհագենում չրի վաճառական, եղբայրները՝ Էյնար, Նիկոլայ, Մակս և Ակսել զբաղվում էին բարեգործությամբ։ Նրա մայրը՝ Գենրիետտան, մահացել է, երբ Կառլը 15 տարեկան էր։
Քանի որ Կառլան պաշտոնապես ամուսնացած էր Վալդերմար Իսիդոր Սալոմոնսենի հետ, երեխան գրանցվել է որպես Էրիկ Սալոմոնսեն։ Որոշ ժամանակ անց նա սովորեց բուժքուրություն, տեղափոխվեց Կառլսրուե և 1904 թվականին ամուսնացավ մանկաբույժ Թեոդոր Հոմբուրգերի հետ։ 1902 թվականին Էրիկ Սոլոմոսեն դարձավ Էրիկ Հոմբուրգեր, իսկ 1911 թվականին պաշտոնապես որդեգրվեց Թեոդոր Հոմբուրգերի կողմից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ֆրանկֆուրտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ում ծնվածներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ
Մուրավերա
Մուրավերա (իտալ. Muravera ) կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սարդինիա մարզի Կալիարի գավառում ։
Բնակչության հովանավոր հանդիսանում է Սուրբ Նիկողայոս Հրաշագործը։ Ամեն տարի տոնը նշվում է դեկտեմբերի 6-ին։
Պարատիկո
Պարատիկո (Paratico), կոմունա Իտալիայում, Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռունովշչինսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Ռունովշչինսկի գյուղական խորհուրդ  (Рунівщинська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Ռունովշչինսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1218 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 64.41 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18.91 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1924 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Օբերասլակ
Օբերասլակ (Oberhaslach), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1765 մարդ, բնակչության խտությունը` 69.98 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 25.22 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 31 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1179 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 912-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 267։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,4 %։ 912 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 844 անձ (451 տղամարդ և 393 կին)։ Գործազուրկ են եղել 68 անձ (30 տղամարդ և 38 կին)։ 267 անաշխատունակներից 86-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 107-ը` թոշակառուներ, իսկ 74-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Վահրամ Բեկչյան
Վահրամ Վլադիմիրի Բեկչյան, խմբագիր, հրատարակիչ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Վանաձորի պետական համալսարանը (1981 թվական), ՌԴ Կալուգայի բիզնես դպրոցը (1997 թվական)։
1994 թվականից ապրում է Կալուգայում։
1999 թվականից՝ «Գործարար» ամսագրի և նրան կից «Բարի լույս» թերթի հիմնադիր-խմբագիր, 2000 թվականից, միաժամանակ՝ «Շահանե» հրատարակչության հիմնադիր-տնօրեն։
Լույս են տեսել Բեկչյանի «Անունների աշխարհ» (2002 թվական) գիրքը, «Հայ-ռուսերեն, ռուս-հայերեն բառարանը» (2005 թվական), «Ռուս-հայերեն զրուցարանը» (2001 թվական)։
Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության անդամ (2008 թվական)։
Գոլոպյորովո (գյուղ, Պերեսլավսկի շրջան)
Գոլոպյորովո (Голопёрово), գյուղ Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Պերեսլավսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 22 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Պերեսլավսկի շրջանի բնակավայրեր
Շտանդարտ զբոսանավը (Ֆաբերժեի ձու)
«Շտանդարտ զբոսանավը» (Яхта «Штандарт»), ոսկերչական ձու, որը դարձավ Ֆաբերժեի 52 զատկական ձվերից մեկը՝ պատրաստված Կարլ Ֆաբերժեի ընկերությունում Ռուսաստանի կայսերական ընտանիքի համար։ Այն ստեղծվել է 1909 թվականին Նիկոլայ II կայսեր պատվերով ։ Ոսկերչական ձուն Նիկոլայը Զատկի տոնին նվիրել է կնոջը՝ կայսրուհի Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնային ։
Այսօր «Շտանդարտ զբոսանավը» կայսերական ոսկերչական ձուն պահպանվում և ցուցադրվում է Կրեմլի զինապալատում (Մոսկվա, Ռուսաստանի Դաշնություն) և համարվում է այն բացառիկ ձվերից, որոնք երբեք չեն լքել Ռուսաստանի սահմանները ։
Դիզայն
«Շտանդարտ զբոսանավը» կայսերական ոսկերչական ձուն պատրաստված է լեռնային բյուրեղապակուց ։ Այն երիզված է ոսկուց պատրաստված երիզով, որի վրա գրված է հետևյալ նախադասությունը՝ «Штандарт 1909» (Շտանդարտ 1909) ։ Ոսկերչական ձուն ստեղծելու ժամանակ կիրառվել են հետևյալ նյութերը՝ կանաչ էմալ, մարգարիտ, ադամանդ, լազուրիտ, ոսկի, արծաթ, պլատին ։ Ձուն տակդիրի վրա տեղադրված է հորիզոնական դիրքով։
Անակնկալ
«Շտանդարտ զբոսանավը» կայսերական ոսկերչական ձվի անակնկալը «Շտանդարտ» զբոսանավն է՝ կառուցված 1895 թվականին Ալեքսանդր III կայսեր պատվերով։ Զբոսանավի մանրակերտը պատրաստված է ոսկուց և պլատինից ։ Կրկնօրինակն արված է խիստ մանրամասնությամբ՝ ընդհուպ մինչև ղեկանիվը, թնդանոթները, խարիսխը, մակույկները, ճոպանները ։
Պատմություն
Նիկոլայ II կայսրը «Շտանդարտ զբոսանավը» կայսերական ոսկերչական ձուն նվիրել է կնոջը՝ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնային՝ 1909 թվականին՝ Զատկի տոնին։ Այն ստեղծվել է որպես հիշատակ՝ զբոսանավում անցկացրած երջանիկ օրերի մասին ։
1917 թվականի Ռուսական հեղափոխության ժամանակ հեղափոխականները հափշտակեցին կայսերական ձվերի հավաքածուն և ուղարկեցին Կրեմլի զինապալատ ։ Այդ օրվանից ցայսօր «Շտանդարտ զբոսանավը» ոսկերչական ձուն պահպանվում և ցուցադրվում է Կրեմլի զինապալատում և համարվում է այն հազվագյուտ ձվերից, որոնք երբեք չեն լքել Ռուսաստանի սահմանները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ոսկերչություն Կատեգորիա:Ռուսաստանի պատմություն Կատեգորիա:1909 աշխատություններ Կատեգորիա:Ֆաբերժեի ձվեր Կատեգորիա:Ֆաբերժե
Արմեն Աղաբաբյան (այլ կիրառումներ)
Արմեն Աղաբաբյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց`
Պիտոմնիկ (ավան, Կոնոտոպի շրջան)
Պիտոմնիկ (Питомник), ավան Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պիտոմնիկ ավանում բնակվում էր 70 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Ուիլկինսոն շրջան (Ջորջիա)
Ուիլկինսոն շրջան (Wilkinson County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.158 կմ² է, բնակչությունը՝ 10.220 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Իրվինտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1803 թ.։
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Մյաչկովո (գյուղ, Կոլոմենսկի շրջան)
Մյաչկովո (Мячково), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 193 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի բնակավայրեր
Գուրիկյան
Գուրիկյան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։ Գտնվում էր Եփրատ գետի հովտում, գետի ձախ ափին, Երզնկա քաղաքից հարավ-արևելք ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Արմեն Աղաբաբյան (գիտնական)
Կենսագրություն
Արմեն Աղաբաբյանը ծնվել է 1925 թվականի հունիսի 15-ին Լեռնային Ղարաբաղի Մարտակերտի շրջանի Հայադ գյուղում։ 1953 թվականին ավարտել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1956-1960 թվականներին եղել է ԼՂԻՄ Մարտունու շրջանի գյուղվարչության պետական գործկոմի նախագահ, 1961-1974 թվականներին՝ Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի կաթի տեխնոլոգիայի հիմնախնդրային լաբորատորիայի կաթի ֆիզքիմիայի բաժնի վարիչ ։
Ուսումնասիրել է (առաջինը Հայաստանում) շվեյցարական, չանախ և հայկական պանիրների հասունացման շարժընթացում էլեկտրոնային դաշտի ազդեցության տակ սպիտակուցային ֆրակցիաների անջատումը, աղաջրային պանիրների հասունացման վրա միկրոտարրերի տարբեր խառնուրդների ազդեցությունը։
Մահ
Արմեն Աղաբաբյանը մահացել է 1974 թվականի հունվարի 27-ին, Երևանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կաթնագործության բնագավառի հայ գիտնականներ
Տիշչենկովկա
Տիշչենկովկա (Тищенківка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1894 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Տիշչենկովկա գյուղում բնակվում էր 230 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,399 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 576,44 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1894 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լեմմա
Լեմմա, ապացուցված պնդում, որն օգտակար է ոչ թե ինքնին, այլ մեկ այլ պնդում ապացուցելու համար։ Հայտնի լեմմաների օրինակներից է Էվկլիդեսի լեմման, Գաուսի լեմման, Ժորդանի լեմման։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մաթեմատիկական ապացույց Կատեգորիա:Մաթեմատիկական տերմիններ
Սոմովսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Սոմովսկի գյուղական խորհուրդ  (Сомівська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Սոմովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1084 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 72.22 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 15.01 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1923 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալ-Սուեյդա
Ալ-Սուեյդա (السويداء), հնագույն քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության հարավ-արևմուտքում՝ Ալ-Սուեյդայի մարզի համանուն գավառում՝ Հորդանանի հետ ցամաքային սահմանի մոտ։
Նախկինում եղել է Հռոմեական կայսրության Արաբիա նահանգի կազմում ։
Ըստ 2002 թվականի Սիրիայի Արաբական Հանրապետության կենտրոնական բյուրոյի մարդահամարի տվյալների, Շահբա քաղաքի բնակչությունը կազմում է 73,641 մարդ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի քաղաքներ
Կուրտ Կոֆկա
Կուրտ Կոֆկա (Kurt Koffka,), գերման-ամերիկացի հոգեբան։ Մաքս Վերտհայմերի և Վոլֆգանգ Կյոլերի հետ հանդիսանում է գեշտալտ հոգեբանության հիմնադիրը։ Նույն ժամանակաշրջանում կապեր է ունենում սովետական հետազոտողների հետ, որոնք Լև Վիգոտսկիի շրջանից էին, նրանց Կոֆկան անձամբ ճանաչում էր և մասնակցում էր համատեղ հետազոտական ծրագրերին։ 1920-1930-ական թվականներին հրատարակվել է ռուսական հրատարակություններում։
Սովորել է Բեռլինի համալսարանում Կառլա Շտումպֆայի մոտ։ 1909 թվականին ստանում է փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Բեռլին քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Էդինբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ
(3544) Բորոդինո
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,400684 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8703 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,931 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1358,63 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,264973 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,9° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կոնստանտին Վորոբյով
Կենսագրություն
Կոնստանտին Վորոբյովը ծնվել է 1919 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, Կուրսկի նահանգի Նիժնի Ռեուտեց գյուղում (այլ տվյալներով՝ Շելկովկայում)։
Տասնչորս տարեկանում սկսել է աշխատել գյուղի խանութում, որտեղ հացով են վճարել, որպեսզի ընտանիքը փրկի սովից։ Ավարտել է գյուղի դպրոցը, սովորել Միչուրինսկի գյուղատնտեսական տեխնիկումում։ Ավարտել է կինոմեխանիկների դասընթացները և վերադարձել հայրենի գյուղ։
1938 թվականի հոկտեմբերին զորակոչվել է Կարմիր բանակ։ Ծառայել է Բելառուսի ռազմական օկրուգում։ Համագործակցել է «Призыв» բանակային թերթի հետ։ 1939 թվականին բանակային թերթում հրատարակել է իր առաջին պատմվածքները՝ «Սև կիսել» («Чёрный кисель»), «Ջրհորի կռունկի մոտ» («У колодезного журавля»), 1940 թվականին՝ «Ժամացույց» («Часы») պատմվածքը։ Ծառայության ավարտից հետո 1940 թվականի դեկտեմբերին աշխատել է որպես Կարմիր բանակի Ֆրունզեի անվան ակադեմիայի թերթի գրական աշխատակից, որտեղից ուղարկվել է սովորելու Մոսկվայի ՌԽՖՍՀ Գերագույն խորհրդի անվան կարմիրադրոշակակիր հետևակային ուսումնարանում ։
Կարմիր բանակի զորքերի կողմից Շյաուլյայի ազատագրումից հետո Վորոբյովը նշանակվել է այդ քաղաքում հակաօդային պաշտպանության շտաբի պետ ։ Լիտվան դարձել է Կոնստանտին Վորոբյովի երկրորդ հայրենիքը, բայց այստեղ էլ եղել են ՆԳԺԿ-ի ստուգումները և միայն 10 տարի անց արժանացել է «Հայրենական պատերազմի պարտիզանին» 1-ին աստիճանի մեդալի։
1943 թվականին ընդհատակում գտնվելու ժամանակ Վորոբյովը գրել է «Սա մենք ենք, Աստվա՛ծ» ինքնակենսագրական վիպակը գերության տարիների մասին։ 1946 թվականին ձեռագիրը առաջարկվել է «Новый мир» ամսագրին, սակայն այն չի հրապարակվել։ Գրողի անձնական արխիվում վիպակն ամբողջությամբ չի պահպանվել։ Միայն 1986 թվականին այն հայտնաբերվել է Լենինգրադի պետական մանկավարժական ինստիտուտի ասպիրանտուրա Ի. Վ. Սոկոլովայի կողմից ԽՍՀՄ գրականության և արվեստի կենտրոնական պետական արխիվում, որին այն ժամանակին հանձնվել էր «Новый мир» ամսագրի արխիվի հետ միասին։ Առաջին անգամ վիպակը տպագրվել է «Наш современник» ամսագրում 1986 թվականին։
1947 թվականին Վորոբյովը զորացրվել է, տեղափոխվել Վիլնյուս։ Փորձել է աշխատել տարբեր մասնագիտություններով․ եղել է բեռնակիր, վարորդ, կինոմեխանիկ, գրասենյակի աշխատող, ղեկավարել է արդյունաբերական ապրանքների խանութ։ 1952-1956 թվականներին աշխատել է «Խորհրդային Լիտվա» օրաթերթի խմբագրությունում, ղեկավարել է գրականության և արվեստի բաժինը։ 1950 թվականին Կոնստանտին Վորոբյովի «Մեկ շնչով» («Одним дыханием») վիպակը Լիտվայի գրողների միության ռուսական բաժանմունքի կողմից երաշխավորել է տպագրության տեղական ալմանախում, սակայն հրապարակումը չի կայացել։ 1951 թվականին Վիլնյուսի ալմանախում հրապարակվել է Վորոբյովի «Լյոնկա» («Лёнька») պատմվածքը։ 1956 թվականին Վիլնյուսում լույս է տեսել նրա «Ձնծաղիկ» («Подснежник») պատմվածքների առաջին ժողովածուն, այնուհետև «Седой тополь» (1958), «Гуси-лебеди» (1960) վիպակների ու պատմվածքների ժողովածուները և այլն։
«Սպանվել են Մոսկվայի մոտ» (Убиты под Москвой) վեպը հայտնի խորհրդային քննադատ-ստալինիստ Նիկոլայ Լեսյուչևսկին ներկայացրել է որպես զրպարտչական ստեղծագործության օրինակ ։
Կոնստանտին Վորոբյովը մահացել է 1975 թվականի մարտի 2-ին ծանր հիվանդությունից հետո (ուղեղի քաղցկեղ) Վիլնյուսում։ Քսան տարի անց գրողի աճյունը վերահուղարկավորվել է նրա հայրենի Կուրսկում՝ Սպայական (Նիկիտինսկի) գերեզմանոցում։
Ստեղծագործություն
Գրել է երեսունից ավելի պատմվածքներ, ակնարկներ և տասը վիպակ։ Պատերազմի դաժանության պատկերող ինքնակենսագրական վեպերը գրողին հաջողվել է հրատարակել մեծ ուշացումներով, հարկադրական կրճատումներով («Սա մենք ենք, Աստված» ((«Это мы, Господи!»), չի ավարտվել, 1943, հրատարակվել է հետմահու 1986 թվականին, «Ճիչը», 1962)։ Պատերազմի փորձն արտացոլվել է նրա ամենահայտնի վիպակներից մեկում՝ «Սպանվել են Մոսկվայի մոտ» («Убиты под Москвой»)։ Վիպակն առաջին անգամ հրատարակվել է Ալեքսանդր Տվարդովսկու կողմից «Новый мир» ամսագրում 1963 թվականին։
«Իմ ընկեր Մոմիչը» («Мой друг Момич», 1965, հրատարակվել է հետմահու 1988 թվականին) վեպը արտացոլում է կոլեկտիվացման ողբերգությունը (նախկինում տպագրվել է նրա կրճատված տարբերակը, որը կոչվում է «Тетка Егориха»): Ուշացումով լույս են տեսել «Մեկ շնչով» («Одним дыханием», գրվել է 1949 թվականին, տպագրվել է «Վերջին խուտորները» վերնագրով (1958 թվականին), «Երմակը» («Ермак») և այլ ստեղծագործություններ ։
Ճանաչման են արժանացել նաև «Պատմություն իմ հասակակցի մասին» (ռուս․՝ «Сказание о моем ровеснике»), «Գենկա, եղբայր իմ» (ռուս․՝ «Генка, брат мой»), «Ահա եկավ հսկան» (ռուս․՝ «Вот пришёл великан»), «Սինել» (ռուս․՝ «Синель»), «Ալեհեր բարդի» (ռուս․՝ «Седой тополь»), «Почём в Ракитном радости» վեպերը։ 1964 թվականին «Վայզդաս» հրատարակչությունում լույս տեսած «Ահա եկավ հսկան...» գրքի ծանոթագրության մեջ Կոնստանտին Վորոբյովը կոչվել է «ռուսական Հեմինգուեյ», իսկ Դմիտրի Բիկովի գնահատմամբ՝ «Վորոբյովը ռուս գրողներից ամենաամերիկյանն էր, Հեմինգուեյի և Կապոտեի տարօրինակ համադրություն», նրան են պատկանում ռուսական հետպատերազմյան արձակի «ամենանուրբ և հզորագույն տեքստերը» ։
Վորոբյովի պատմվածքներն ու վեպերը հրապարակվել են Լիտվայի ռուսական մամուլում («Խորհրդային Լիտվա» թերթ, «Գրական Լիտվա» ամսագիր), ինչպես նաև Ռուսաստանի թերթերում և ամսագրերում («Պատմություն իմ հասակակցի մասին» վիպակը տպագրվել է «Молодая гвардия» ամսագրում 1963 թվականին, «Մեծ բրամ» (ռուս․՝ «Большой лещ») պատմվածքը՝ «Учительская газета»-ում 1966 թվականին, «В куцем челне» ստեղծագործությունը՝ «Զվեզդա» ամսագրում (№ 10) 1967 թվականին, «Ես լսում եմ քեզ» (ռուս․՝ «Я слышу тебя») կինովիպակը՝ «Նևա» ամսագրում 1964 թվականին և այլն)։ «...Եվ քո ամբողջ ցեղին» (ռուս․՝ «…И всему роду твоему») վիպակը մնացել է անավարտ։
Պատմություններն ու վիպակների հատվածներ թարգմանվել են բուլղարերեն, լատիշերեն, գերմաներեն, լեհերեն։ Լիտվերեն են թարգմանվել «Նաստյա» (թարգմանությունը հրապարակվել է «Literatūra ir menas» շաբաթաթերթում, 1968), հատված «Սա մենք ենք, Աստված» վիպակից («Tiesa» օրաթերթ, 1988), լույս են տեսել լիտվերեն թարգմանությունների ժողովածուներ։
Վորոբյովի մասին
Կոնստանտին Վորոբյովը ուժեղ է այնտեղ, որտեղ նա գրում է՝ լիարժեք ազատություն տալով իրեն և իր երեւակայությանը, իսկ լեզվին՝ լիարժեք շնչառություն, ինչպես քամին, որը տոգորված է իր հայրենի Կուրսկի հողի, ռուսական դաշտերի և այգիների բույրերով։
Նա երկար ու դժվարությամբ գնում էր դեպի գրականություն, նրա ձեռագրերը քննադատում էին մոսկովյան գրախոսները... քննադատում էին անողոք, ոչնչացնելով... «դրական կերպարի խեղաթյուրման», «պացիֆիզմի», «դեգրադացիայի» համար... Հատկապես քննադատվեց «խրամատային ճշմարտության», պատերազմի «նատուրալիստական» պատկերի և «խորհրդային զինվորի կերպարի» խեղաթյուրման համար…
Վորոբյովը երկու անկեղծ վիպակներ է գրել մերձմոսկովյան մարտերի մասին՝ «Ճիչ» և «Սպանվել են Մոսկվայի մոտ։ Նրանց մեջ, պատահականությունների և ցանկացած կռվի խառնաշփոթի ողջ կուտակման պայմաններում, կգտնենք և 41-ի մեր լիակատար շփոթվածությունը, և այդ գերմանական թեթևությունը, ինչպես մինչև արմունկները ոլորված թևքերով, հոյակապ ինքնաձիգներով կոտորում էին կարմիրբանակայիններին, և անպատրաստ հրամանատարների բթությունը, և այն քաղաքական գործիչների փոքրոգությունը, ովքեր շտապում էին հանել տարբերանշանը և պատռել իրենց փաստաթուղթը, և մեր թիկունքում սնուցած արգելափակիչ ջոկատների դարաններն արդեն այն ժամանակ, որոնք կոտորում էին նահանջող յուրայիններին, և այլն, և դեռ ամեն ինչ չէ, որ տեղավորվել է այստեղ, և այդ մասին էլ ամբողջ սերունդները չեն իմանա ճշմարտությունը։ «Սպանվել են Մոսկվայի մոտ» վիպակը անհաջողություն է ունեցել մի քանի ամսագրերում և տպագրվել է «Новый мир» ամսագրում 63 թվականի սկզբին՝ Տվարդովսկու անձնական որոշմամբ։ Եվ արդեն 20 տարի թաքնվող ճշմարտության խտությունն առաջացրեց խորհրդային պետական քննադատության կատաղի գրոհը, ինչպես մեզ մոտ կարողանում էին ոչնչացնելիս։ Վորոբյովի անունը ատնատակ տրվեց առաջիկա 12 տարվա համար՝ մինչև նրա մահը։ Նա այդ տարիներին ապրել է «մեջքին խրված երկրորդ դանակով», անելանելիության դրության մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Լիտվացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս գրողներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի պարտիզաններ
Սոն Գոկու
Սոն Գոկուն սովորում էր մարտական արվեստին։ Նրան բնորոշ էր իր սև մազերը, որոնք ուղիղ ցցված են։ Նա տիրապետում էր գերբնական ուժով, և ըստ պատմության նա առաջացել էր սայանների ռասսայից։ Երկար պարապմունքների շնորհիվ նա սովորեց շատ դժվար և ուժեղ հնարքների, նաև ստացավ գերբնական վազք, շատ արագ ռեֆլեկսներ, Ցի էներգիայի շնորհիվ կարողանում էր թռչել, և Սյուկան Իդոյի տեխնիկայի շնորհիվ տելեպորտացիայի ենթարկվել  ։
Նա միշտ եղել է 25 ամենալավ անիմե կերպարների ցուցակում IGN-ի վերսիայով ։
Օզարու
Բոլոր Սայանները, նաև Գոկուն, երբ նայում են ամբողջ լուսնին, նրանք կերպարանափոխվում են մեծ կապիկի, որի անունը Օզարու է։ Առաջին անգամ դա կատարվել է մանուկ ժամանակ, երբ Գոկուն կերպարանափոխվեց Օզարույի և սպանեց իր պապիկին։ Պապիկի անունը Սոն Գոխանա էր։ Երկրորդ անգամ դա կատարվեց, երբ նա, Յամչան, Բուլան և ուրիշները փակված էին Պիլաֆի կողմից, և այդ ժամանակ նա նայեց լիալուսնին։ Նրա ընկերները կտրեցին նրա պոչը, և նա նորից կերպարանափոխվեց։ Երրորդ անգամ դա կատարվեց Տենկայտի մրցախաղում, երբ մենամարտում էր Դժեկի Չունի հետ։ Վերջինս պայթեցրեց լուսինը, որ Գոկուին բերի նորմալ ֆորմի։
Այլևս Գոկուն չկերպարանափոխվեց, և Կամիի հետ պարապմունքներից հետո նա զրկվեց իր պոչից։ Գոկուն կերպարանափոխվեց Ոսկե Օզարուի Բեյբիի հետ մանամարտում Վեջետիի մարմնով։ Դրանից հետո նա չկարողացավ տիրապետել Սուպեր Սայանա 4-ը։
Կենտրոնական Ասիա
Կենտրոնական Ասիա (ղազախերեն՝ Орта Азия, թուրքմեներեն՝ Merkezi Aziýa, ուզբեկերեն՝ Oʻrta Osiyo, ղրղզերեն՝ Орто Азия, տաջիկերեն՝ Осиёи Марказӣ, պարսկերեն՝ آسیای مرکزی, ուրդու՝ وسط ایشیا, չինարեն՝ 中亚), ասիական տարածաշրջան ։
Սոն Գոկու
Կայո կեն
Այս հնարքին Գոկուն սովորել է Հյուսիսային Կայոի մոտ։ Այդ տեխնիկան նա սկսել է սովորել, երբ առաջին անգամ մահացավ։ Կայո կենը մարտիկի բոլոր ունակությունների(ուժ, արագություն,կի) հավասարաչափ հզորացման հնարք է։ Օգտագործողը կարող է հզորանալ այնքան, որքան կդիմանա իր մարմինը։ Գոկուն օգտագործել է երկակի, եռակի և քառակի ուժեղացումը, երբ մենամարտում էր Վեջետայի դեմ։ Երբ նա գալիս էր Նամեկ, Գոկուն կապիտան Գինյային ցույց տվեց իր երկակի Կայո կենը։ Նաև Գոկուն օգտագործել է տասակի և քսանակի Կայո կենը, երբ մենամարտում էր Ֆրիզայի դեմ, բայց այդ ուժը բավական չէր։ Այդ տեխնիկայից հետո Գոկուն հասավ իր վերջնակետին, բայց Հյուսիսային Կայոն չէր մտածում, որ Գոկուն կարող է դիմանալ այդ բեռնմանը։ Բացառություն՝ Անոյո Իտի մրցաշարը։
Կենտրոնական Ասիա
Ըստ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի այս տարածաշրջանի մեջ մտնում են հետևյալ տարածքները՝ Մոնղոլիան, Արևմտյան Չինաստանը, Հյուսիսային Հնդկաստանը և Հյուսիսային Պակիստանը, Հյուսիս-Արևելյան Իրանը, Աֆղանստանը, Միջին Ասիայի 4 հանրապետությունները, Ղազախստանը և Ռուսաստանի ասիական մասի տայգայի գոտուց դեպի հարավ գտնվող տարածքները ։ Առաջին քարտեզում ներկայացված է տարածաշրջանը ըստ ՄԱԿ-ի ։ Կենտրոնական Ասիան, տարածաշրջանի նոր անվանումն է ։ 1924 թվականից շրջանառության է դրվել Ղազախստան և Միջին Ասիա անվանումը։ Կենտրոնական Ասիայի երկրներն են.
Սոն Գոկու
Կայո կեն
Երբ Գոկուն կերպարանափոխվեց Սուպեր Սայանայի, նա այլևս Կայո կենը չօգտագործեց։
Կենտրոնական Ասիա
Բնական պայմաններ
Կենտրոնական Ասիայի մակերևույթը բազմազան է, իսկ ընդերքը հարուստ օգտակար հանածոներով և թանկարժեք քարերով ։ Արևմտյան և հյուսիսային մասերում հարթավայրերն են, իսկ հարավային մասում ձգվում են բարձր լեռները ։ Հարավային մասում է գտնվում նաև տարածաշրջանի ամենաբարձր գագաթը՝ Ղազախստանի տարածքում ։ Կենտրոնական Ասիան հարուստ է նաև հանքային ռեսուրսներով ։ Ղազախստանի և Թուրքմենստանի տարածքում կան բնական գազի և նավթի հարուստ պաշարներ։ Ուզբեկստանում է գտնվում աշխարհի ոսկու և արծաթի պաշարների 1/10 մասը ։ Ոսկու պաշարներով Ուզբեկստանը գտնվում է 3-րդ տեղում ։ Ղազախստանի տարածքը հարուստ է բազմապիսի մետաղներով։ Կան նաև ֆոսֆորի, ցինկի և կապարի պաշարներ ։
Կլիմա
Կենտրոնական Ասիայի տարածքը գտնվում է միևնույն ժամանակ հինգ կլիմայական գոտիներում ։ Հիմնական գոտիները կիսաանապատային և մերձարևադարձային կլիմայական գոտիներն են ։ Կլիման բազմազան է ։ Տեղումները հիմնականում գրանցվում են երկրի հարավային մասերում՝ լեռնային հատվածներում։ Լեռների բարձրության պատճառով լեռների լանջերին և ստորոտին առաջացել են սառցադաշտեր ։ Դրանց հալվելու հետևանքով գոյացել է Սիրդարյան գետը ։
Սոն Գոկու
Կեղծ Սուպեր Սայան(միայն անիմեում)
Այս կերպարանափոխությունը Գոկուն օգտագործել է Վիշապի մարգարիտ։ Սուպեր Սայան Սոն Գոկու-ի չորրորդ ֆիլմում։ Տարբերությունը իրական Սուպեր Սայանից նրանում է, որ նրա մազերը չեն դառնում ոսկեգույն, այլ փոխվում է միայն նրա կիի գույնը։ Սա նման է Կայո կենին, սակայն ունի դեղին գույն։ Այդ ձևակերպությունը մանգայում չկա և իրական չի համարվում։
Սուպեր Սայան
Լեգենդար կերպարանափոխություն։ Այս կերպարանափոխությունը երկար ժամանակ նկարագրվել է Վեջետայի կողմից, բայց նա չգիտեր ինչպիսին է Սուպեր Սայանը։ Գոկուն առաջին անգամ կերպարանափոխվել է, երբ Ֆրիզան սպանեց Կուրիլինային իր աչքի առաջ։ Կերպարանափոխությունից հետո ակնհայտ էր, որ այդ հնարքը ավելի հզոր էր, քան Կայո կենը, և այդ հնարքը աննշան է ազդում Գոկույի մարմնի վրա։ Ստանալով գերբնական ուժ, նա կարողացավ սպանել Ֆրիզին, իսկ նրա մարտական ուժը անցավ 150,000,000-ը։ Սուպեր Սայան կարող է դառնալ միայն սայադզինը։ Երբ մարտիկը հասնի բավականաչափ ուժի, իսկ նրա զայրույթը լինի բավականաչափ՝ ապա կկատարվի լեգենդար կերպարանափոխությունը։ Անիմեում ընդամենը 5 Սուպեր Սայան կա՝ Գոկուն, Վեջետան, Գոխանը, Գոտենը և Տրանկսը։ Դրանից հետո՝ Գոկուն օգտագործել է Երկրում, երբ մենամարտում էր Ապագա Տրանկս-ի և Անդրոիդ 19-ի դեմ։ Սակայն, սրտի հիվանդությունից հետո նա որոշեց, որ դա բավական չէ հաղթելու համար Սելլին, և Գոխանի հետ գնաց Հոգու և Ժամանակի Սենյակ պարապելու։
Կենտրոնական Ասիա
Պատմություն
Կենտրոնական Ասիայի պատմությունը որոշվում է տարածքի կլիմայով և աշխարհագրությամբ։ Ծովից հեռու գտնվելը ազդում էր նրա առևտրական կապերի վրա։
Սոն Գոկու
Երկակի Սուպեր Սայան
Գոկուն Տրանկսի և Վեջետայի նման կարող էր օգտագործել այդ կերպարանափոխությունը։ Սակայն, պարապմունքների ժամանակ, նա հասկացավ, որ այդ ուժը բավական չէ, որպեսզի նա հաղթի Սելլային։ Այդ կերպարանափոխությունը այլևս Գոկուն չօգտագործեց։
Եռակի Սուպեր Սայան
Այս կերպարանափոխությունը օգտագործվել է Գոկուի և Տրանկսի կողմից։ Ստացված ուժով Գոկուն կարող էր հաղթել Սելլային, սակայն դա դանդաղացնում էր շարժումները։ Դա նույնպես չի օգտագործվել Գոկույի կողմից։
Մաքսիմալ Սուպեր Սայան
Զարմանալի կերպարանափոխություն, որը օգտագործվել է միայն Գոկույի և Գոխանի կողմից։ Սա հիանալի հավասարակշռություն է Եռակի Սուպեր Սայանի, արագության և Կիի ուժերի միջև։ Օգտագործողները առանց հանգստանալու գտնվել են Սուպեր Սայանի մեջ, և, հարմարվելով, իջեցրել են ազդեցությունը մարմնի վրա և մեծացրել ուժը։ Այդ ուժը նույնպես չէր կարող հաղթահարել Սելլին։ Գոկուն այդ կերպարանափոխությունը օգտագործել է նաև Վիշապի Մարգարիտ BP-ում։
Սուպեր Սայան 2
Գոկուն տիրապետել է այս կերպարանափոխությանը Ուրիշ Աշխարհում, յոթ տարվա պարապմունքներից հետո, երբ առաջին անգամ տեսավ Գոխանին այդ ձևի մեջ։ Վեջետան նույնպես տիրապետել է այս հնարքին։ Գոկուն այս ձևը օգտագործել է Մաջին Վեջետայի և Մաջին Բուի դեմ մենամարտում։ Բայց այս ձևը բավականաչափ չէր Բուի դեմ մենամարտում։ Գոկուն այս ձևը երկրորդ անգամ օգտագործել է Վիշապի Մարգարիտ BP-ում, երբ կռվում էր Գեներալ Ռիլդոյի դեմ։
Սուպեր Սայան 3
Գոկուի ավարտական ձևը մանգայում։ Այս կերպարանափոխությունը կարողացավ սովորել, նաև Գոտենկսը։ Ի տարբերություն առաջին, երկրորդ ձևերից, դա կարող է տարբերվել մազերի ոսկե գույնով։ Առաջին անգամ օգտագործվել է Մաջին Բուի դեմ, և հետագայում Վիշապի Մարգարիտ BP-ում։
Այս ձևի օգտագործողը ունի գերբնական ուժ, սակայն այն պահանջում է շատ մեծ էներգիա։ Եվ դրա համար էլ Գոկուն չկարողացավ այն երկար օգտագործել, երբ մահացած էր, որովհետև էներգիան, որը նրան տրված էր մեկ օրվա համար, ձևափոխությունից հետո, կրճատվեց մինչև մի քանի րոպեի։
Այս ձևափոխության ժամանակ աճում են երկար, ոսկե և խիտ մազեր։ Անհետանում են բեղերը, դառնալով մկաններ։
Սուպեր Սայան Աստված
Այս ձևը առաջացել է 14-երրորդ ֆիլմում (Վիշապի Մարգարիտ։ Աստվածների մենամարտ), և շնորհիվ «Աստվածային անխոցելիության» Սուպեր Սայան 4-ի հետ զբաղեցնում է առաջին տեղը՝ ուժով, Սայանների ձևափոխությունների միջև։
Երբ Ջարդող Բիրուս Աստվածը եկավ Հյուսիսային Կայոի մոլորակ, որպեսզի քննարկեն ինչ-որ բան Աստված Սուպեր Սայանի մասին, Գոկուն խնդրեց նրան փոքր մենամարտի մասնակցել, որտեղ Բիրուսը երկու սովորական հարվածից հաղթեց Սուպեր Սայան 3-ին։ Հետո (արդեն Երկրում) Գոկուն Շենգոլայի օգնությամբ իմացավ, որ Աստված Սուպեր Սայանը սովորական Սայան է, որի մեջ բոլոր 5 Սայանների էներգիան է։ Իր հարազատների և ընկերների օգնությամբ Գոկուին հաջողվեց այդ կերպարանափոխությունը, և նա արդեն կարողացավ համեմատվել Բիրուսի հետ։
Սկզբից այն որոշված էր, ինչպես Սոպեր Սայան 4-ը, բայց հեղինակները մտքափոխվեցին, և որոշեցին որ այն կունենա սովորական Սուպեր Սայանի տեսք, միայն մազերի և աչքերի գույնի փոփոխությունով, և առաջին հայացքից ավելի թեթև կազմվածքով։ Այդ ձևին տիրապետելուց հետո Գոկուն սկսեց զգալ Աստվածի կին։
Կենտրոնական Ասիա
Պատմություն
Նախաիսլամական և վաղ իսլամական ժամանակներում Կենտրոնական Ասիան բնակեցված էր հիմնականում իրանական լեզվով խոսող մարդկանցով։
Սոն Գոկու
Կապույտ Սուպեր Սայան
Ձև, որը առաջացել է Վիշապի Մարգարիտ Զեթ ֆիլմի անոնսում։ Այս կերպարանափոխությունը օգտագործել է, նաև Վեջետան (որը տրամաբանորեն էր, որովհետև 14-երրորդ ֆիլմի վերջում պնդում էր. որ Գոկուն դառնա հաջորդ աստվածը)։ Այդ ձևը ներկայացնում է Սուպեր Սայան Աստվածը, որը նույնպես նույն պայմաններում, բացահայտեց իր պոտենցիալը։ Այդ ձևը ներկայացնում էր սավորական Սուպեր Սայանը, ուղղակի վառ-կապույտ մազերով:Այս կերպարանափոխությունը, ի տարբերություն Սուպեր Սայան Աստվածի, չի պահանջում հինգ սայանները կերպարանափոխության համար։
Սուպեր Սայան 4 (միայն անիմեում)
Սա Գոկույի վերջնական և ամենահզոր ձևափոխությունն է (անիմեում)։ Ի տարբերություն անցած Սայանների՝ մազերը մնում են սև, բայց դառնում են երկար։ Ամբողջ մարմինը, բացի կրծքից և պրեսսից, պատվում է կարմիր բրդով։ Օգտագործողը դառնում է շատ մեծ հասակի և տիրապետում է մեծ մկանային զանգվածի։ Դրա համար պոչ է պետք։ Նա օգտագործել է այս կերպարանափոխությունը՝ հաղթելու համար Բեյբիին, որը այդ ժամանակ գտնվում էր Վեջետայի մարմնում, և հետագայում Սուպեր Անդրոիդ № 17-ին, և Շենրոնովին։
Գոջիտա (միայն անիմեում)
Գոկուի և Վեջետայի միացումը, որը կատարվում է Ֆյուժն պարի օգնությամբ։ Միացումը տևում է 30 րոպե, երբ ավարտվում է ժամանակը, երկուսն էլ նորից բաժանվում են։ Սուպեր Սայան 4-ի վիճակում, չնայելով անհավանական ուժին, Գոջետան կարողանում է գոյատևել ընդամենը 5 րոպե։
Վիշապի մարգարիտ։ էվոլյուցիա
«Վիշապի մարգարիտ։ էվոլյուցիա» ֆիլմում (Dragonball: Evolution) Գոկուի դերը կատարել է Ջատվին Չաստինը։
Վորթ շրջան (Ջորջիա)
Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ
Դեսմոնդ
Դեսմոնդ (անգլ. Kingdom of Desmond, իռլ. Deas-Mhumhain), պատմական թագավորություն Իռլանդիայի հարավ-արևմուտքում, Մանստերեի գավառում։
Թագավորություն, Հետագայում Դեսմոնդ կոմսությունը զբաղեցնում էին ժամանակակից իռլանդական կոմսությունները՝ Կորկ և Կերրի։ Գոյատևել է 1118 թ–ից մինչև 1596 թ.։1606 թ․ Դեսմոնդի տարածքը բաժանվեց երկու նոր կոմսությունների։ Սկսած XIV դարից Դեսմոնդ կոչումը օգտագործվում է Հելսկ–իռլանդական տարածքի Մակկարտի–Մոր տոհմի անվանման համար։ Այդ տիտղոսը կրում էին Դեսմոնդի թագավորները ինչպես–որ Դեսմոնդի Կոմսերը։ Դեսմոնդի կոմսերի և Մակկարտի տոհմի հարաբերությունները հարյուր տարվա ընթացքում լարված էին։ 1169 թ․ Նորմանդիայի ՝ Իռլանդիայի վրա հարձակումից հետո 1329 թվականին կոմս Դեսմոնդ տիտղոսը հանձնվեց Մորիս Ֆիցջերալդին։
Կատեգորիա:Իռլանդիայի պատմություն
Կառլո Սկորցա
Կառլո Սկորցա (Carlo Scorza, ), իտալացի պետական գործիչ, Իտալիայի ազգային ֆաշիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար (1943)։
Կենսագրություն
Կառլո Սկորցան ծնվել է 1896 թվականի հունիսի 20-ին, Պաոլայումում։ Մասնակցելով Առաջին համաշխարհային պատերազմին՝ բերսալիերների կորպուսի կազմում հասել է մինչև լեյտենանտի կոչման։ Զբաղվել է լրագրությամբ, եղել «Ինտրեպպիդո» ամսագրի տնօրեն, «Պոպոլո դի Տոսկանա» ֆաշիստական թերթի հիմնադիր։ 1920 թվականի դեկտեմբերի 14-ին միացել է ֆաշիստական շարժմանը և անդամագրվել «Իտալիայի պայքարի միության»-ը և Ազգային ֆաշիստական կուսակցությանը։ Եղել է Լուկայի Դաշնային կուսակցության քարտուղար։ Մասնակցել է Լուկայի մերձակայքում կոմունիստների և սոցիալիստների դեմ բռնության գործողություններին։ 1922 թվականին մասնակցել է «Դեպի Հռոմ երթ»-ին։
1924-1939 թվականներին եղել է խորհրդարանի անդամ։ 1925 թվականին մասնակցել է լիբերալ առաջնորդ Ջիովաննի Ամենդոլայի ծեծին։ 1928 թվականից եղել է Ֆորլիի արտակարգ կոմիսար, 1929 թվականից՝ Ազգային ֆաշիստական կուսակցության վարչության անդամ։
1935 թվականին կամավոր Եթովպիայում մասնակցել է մարտական գործողություններին։ 1931 թվականից եղել է «Ջովենտի ֆաշիստ»-ի տնօրեն։ Հետագայում հիմնականում զբաղվել է կորպորացիաների և մամուլի խնդիրներով։ Եղել է Ազգային խորհրդի անդամ (1939-1943), քիմիական արդյունաբերության կորպորացիայի անդամ (1938-1941), ծանր մետաղագործության կորպորացիայի (1941-1942) անդամ, մամուլի պալատի նախագահ (1940-1943)։ 1942 թվականի դեկտեմբերին նշանակվել է Ազգային ֆաշիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղարի տեղակալ։