cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հնդե
Բնակչություն
1872-1873 թվականներին ուներ 80 տուն` 1000 հայ բնակչով։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործությունն ու արհեստներն էր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Հնդեն ուներ Ս. Աստվածածին անունով եկեղեցի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մոնտեներո Վալ Կոքիարա
Մոնտեներո Վալ Կոքիարա (Montenero Val Cocchiara), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Իզերնիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 608 մարդ (2005 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 29 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 21 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86080, հեռախոսային կոդ՝ +39 0865։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Գեորգ Շոլթի
Գեորգ Շոլթի (Georg Solti, իսկական անուն-ազգանունը՝ Դյորդ Շտեռն, ), հրեական ծագումով հունգարացի և անգլիացի դիրիժոր։
Կենսագրություն և ստեղծագործական կյանք
Ծնվել է 1912 թվականին հրեական ընտանիքում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Միկլոշ Հորթիի վարած քաղաքականության արդյունքում, որով ազգությամբ ոչ հունգարացիներն ընդունում էին հունգարական լեզուն ու մշակույթը, Շոլթիի հայրը երեխաների «Դյորդ» ազգանունը փոխել է «Շոլթի»՝ հունգարական Շոլթ քաղաքի անունով, որտեղից ծագում էր նրանց ընտանիքը։ Հետագայում դիրիժորը գերմանականացրել է իր անունը և դարձել «Գեորգ»։
Դաշնամուր ու կոմպոզիցիա ուսանել է Բուդապեշտի՝ Ֆերենց Լիստի երաժշտական ակադեմիայում, որտեղ նրան դասավանդել են Էռնստ ֆոն Դոնանյին, Լեո Վեյները, Բելա Բարտոկը, Զոլտան Կոդայը, Առնոլդ Սեկեյը։
Շոլթին իր ստեղծագործական գործունեությունը սկսել է Բուդապեշտի օպերայում որպես դաշնակահար։ Որպես նվագակցող՝ նա 1935 թվականին Բրունո Վալտերի, իսկ 1936-1937 թվականներին Արտուրո Տոսկանինիի հետ մասնակցել է Զալցբուրգի փառատոնին։
Որպես դիրիժոր Շոլթին առաջին անգամ հանդես է եկել Բուդապեշտում 1938 թվականին՝ Ավստրիայի անշլյուսի օրը, երբ կատարվել է Մոցարտի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» ստեղծագործությունը։ 1939 թվականին, փրկվելով գերմանական նացիզմից, արտագաղթել է Շվեյցարիա, որտեղ հանդես է եկել որպես դաշնակահար և Ժնևի միջազգային մրցույթում (1942) ստացել առաջին մրցանակ։
Պատերազմից հետո եղել է Մյունխենում, դարձել Բավարիայի պետական օպերայի, ապա Ֆրանկֆուրտի օպերայի երաժշտական ղեկավարը։ 1951 թվականին մասնակցել է Զալցբուրգի փառատոնին։ 1961-1962 թվականներին եղել է Դալասի սիմֆոնիկ նվագախմբի երաժշտական ղեկավարը։
1961-1971 թվականներին ղեկավարել է Լոնդոնի Թագավորական օպերան՝ զգալիորեն բարձրացնելով նրա գեղարվեստական մակարդակը և այն դարձնելով աշխարհի լավագույն օպերային թատրոններից մեկը։ 1972 թվականին Գեորգ Շոլթին ստացել է Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացիություն։ 1969-1991 թվականներին ղեկավարել է Չիկագոյի սիմֆոնիկ նվագախումբը։ Կատարել ու ձայնագրել է բազմաթիվ ստեղծագործություններ։ Դրանցից են Շյոնբերգի «Մովսես և Ահարոն», Վերդիի «Օթելլո», Վագների «Նյուրնբերգյան մայստերզինգերներ», Բեթհովենի բոլոր սիմֆոնիաները, Շումանի, Բրամսի, Բրուքների, Մալերի սիմֆոնիկ ստեղծագործությունները։ Ընդհանուր առմամբ, նա նվագախմբի հետ ելույթ է ունեցել 999 անգամ․ 1000-րդ ներկայացումը նախատեսվել էր դիրիժորի 85-ամյակին, սակայն նա չի ապրել մինչ այդ։
Աշխատել է նաև Փարիզի նվագախմբի հետ (1972-1975 թվականներին եղել է նրա երաժշտական ղեկավարը), Վիեննայի ու Լոնդոնի ֆիլհարմոնին նվագախմբերի հետ (դրանք ղեկավարել է 1979-1983 թվականներին), նրանց հետ ձայնագրել է մի շարք սկավառակներ (Մոցարտ, Չայկովսկի, Էդվարդ Էլգար, Ստարվինսկի, Շտրաուս, Մայքլ Թիփեթ, Շոստակովիչ)։
1993-1994 թվականներին եղել է Զալցբուրգի Զատկի փառատոնի տնօրենը։
Իր ցանկության համաձայն՝ թաղվել է Հունգարիայում․ նրա գերեզմանը գտնվում է Բարտոկի գերեզմանի մոտ։
Ստեղծագործություն և ժառանգություն
Շոլթիի երաժշտական մեկնաբանություններն աչքի են ընկնում իրենց մասշտաբայնությամբ, դետալների նուրբ մշակմամբ և կատարման դրամատիկական ամբողջականությամբ։ Վերջին շրջանում նկատվում է հուզական մեծ զսպվածության ձգտումը, ինչպես նաև հնչյունական պարզ ու թափանցիկ հավասարակշռումը։
Դիրիժորի գլխավոր ձեռքբերումներից կարելի է համարել Ռիխարդ Վագների օպերաների (առաջին հերթին՝ «Նիբելունգի մատանին»), Մոցարտի, Վերդիի, Շյոնբերգի, Բեթհովենի սիմֆոնիաների, Շտրաուսի, Շուբերտի, Շումանի, Բրուքների, Մալերիս, Բարտոկի տեղծագործությունների ձայնագրությունները։ Սա կազմում է Չիկագոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ աշխատանքի ողջ շրջանը, Լոնդոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ համագործակցությունը։
Հուշագրություն
Ամերիկացի արձակագիր Հարվի Սաքսի օգնությամբ նա Շոլթին թողել է հուշագրություն՝ «Շոլթին Շոլթիի մասին», 1997։
Ճանաչում
Գերոգ Շոլթին պարգևատրվել է Բրիտանական կայսրության շքանշանով (1971), Թագավորական ֆիլհարմոնիկ համայնքի ոսկե մեդալով (1989), Արվեստների ու գրականության շքանշանով (1995)։
Շոլթիի ձայնագրությունները 31 անգամ արժանացել են Գրեմմի մրցանակի․ այս բացառիկ փաստը գրանցվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում։
Ընդգրկված է Gramophone ամսագրի փառքի սրահում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիրիժորներ Կատեգորիա:Հունգարացի դիրիժորներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դիրիժորներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հունգարացի երաժիշտներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Գերմանիայի հրեաներ Կատեգորիա:Անգլիացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Անգլիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հունգարացի կոմպոզիտորներ
Էրիկսոնյան հիպնոս
Նա մանկուց հիվանդ էր պոլիոմելիտով (ողնուղեղի ախտահարում), երկար տարիներ զրկված էր շարժվելու հնարավորությունից, չէր տարբերում ձայնի բարձրությունը և ուներ դալտոնիզմ։
Ծնվել է 1901 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, Նևադա նահանգի Աուրում ավանում։ Էրիկսոնի մանկությունը և պատանեկությունը անցել են Նևադա և Վիսկոնսին նահանգների գյուղական շրջաններում։ Դա անդրադարձավ նրա բնավորության վրա. Էրիկսոնը պարզ էր, համեստ, կենսասեր և նպատակամիտ։ Նա ի ծնե գունակուրություն (դալտոնիզմ) ուներ՝ ընդունակ էր տարբերել միայն մանուշակագույնը, զուրկ էր երաժշտական լսողությունից, ուներ ընթերցանության մասնակի խանգարում։ 17 տարեկանում նա հիվանդացավ պոլիոմիելիտով, և բժիշկներն եկան միաձայն եզրակացության, որ նրան հաշված օրերի կյանք է մնացել։ Պատանի Միլթոնը լսել էր այդ վճռի մասին և զայրացել։ Ի վերջո նրան հաջողվեց հասնել ապաքինման իր իսկ մշակած վարժությունների շնորհիվ։
Նա հիշում է, որ այդ ժամանակ գրեթե ոչ մի զբաղմունք չուներ, քանի որ այն ամենը, ինչ տեսնում էր՝ իր հայրը, մայրն ու բուժքույր էին, որոնց հետ կոնտակտը միակողմանի էր՝ հոգատարություն վերջիններիս կողմից։ Նույնիսկ այդ պայմաններում Էրիկսոնը գտնում է իր զբաղմունքը, որն էլ ինչպես կպարզվի հետագայում՝ իր համաշխարհային ճանաչման առաջին քայլերն էին։ Հստակ կարողանալով օգտվել միայն տեսողությունից՝ նա սկսում է ուսումնասիրել ծնողների և բուժքրոջ շարժումները. «Ես սկսեցի ավելի սուր ընկալել մարդկանց ֆիզիկական գործողությունները և դա անչափ օգատակար էր։ Մարդիկ երբեմն կատարում են իրենց հակասող և դավաճանող շարժումներ, որոնցից փորձառու դիտողը շատ օգտակար ինֆորմացիա կարող է քաղել։ Շրջապատի հետ մեր կապերը մեծ մասամբ արտացոլվում են մարմնի շարժումների մեջ, այլ ոչ թե խոսքի»։
Էրիկսոնն ասում էր, որ հիվանդությունը իր լավագույն ուսուցիչը դարձավ մարդկային հնարավորությունների ճանաչման մեջ։ Եվ իսկապես, չնայած ծանր հիվանդությանը, նա կարողացավ ավարտել բժշկական ֆակուլտետը և ստացավ հոգեբանության մագիստրոսի և բժշկության դոկտորի որակավորումներ Վիսկոնսին նահանգի համալսարանում։ Հենց այնտեղ էլ նա մի անգամ ներկա գտնվեց Քլարք Լեոնարդ Հոլլի հիպնոտիկ փորձերից մեկին, ինչը շատ տպավորեց նրան։ Արդեն երրորդ կուրսում սովորելիս նա ուներ հիպնոտիկ աշխատանքի բավականին մեծ փորձ։ Ավարտելով համալսարանը՝ նա պրակտիկ աշխատանքի անցավ Կոլորադոյի հոգեբուժարանում, այնուհետև կրտսեր հոգեբույժի պաշտոն ստացավ Ռոդ Այլենդի պետական հիվանդանոցում։
1931 թվականի ապրիլին նա աշխատանքի անցավ Ուորչեսթրի պետական հիվանդանոցին անընթեր Փորձաքննական ծառայությունում, հասնելով ծառայության գլխավոր հոգեբույժի պաշտոնի։ 1935 թվականին Էրիկսոնը տեղափոխվեց Միչիգան նահանգի Էլոիզ քաղաք, ուր զբաղեցրեց Ուեյնի շրջանային հիվանդանոցի Հոգեբանական ուսումնասիրությունների և վարժանքների կենտրոնի տնօրենի պաշտոնը։ Նա նաև Ուեյնի պետական բժշկական քոլեջի թղթակից անդամ էր և Իսթ Լենսինգի համալսարանի կլինիկական հոգեբանության պրոֆեսոր։1948 թվականին Էրիկսոնը տեղափոխվեց Ֆենիքս, Արիզոնա նահանգ։ Նրա հիմնական զբաղմունքը մասնավոր պրակտիկան էր, սեմինարները և դասախոսությունները հիպնոթերապիայի թեմաներով։
Հիսունական թվականներին նրա հոդվածը հիպնոսի մասին հայտնվեց «Բրիտանական Հանրագիտարան» հեղինակավոր հրատարակության մեջ։ Նա զբաղվում էր գիտակցության փոփոխված վիճակների ուսումնասիրությամբ Օլդոս Հաքսլիի հետ համատեղ։ 1952 թվականին Էրիկսոնը մասնակցեց Մեյսիում տեղի ունեցած գիտական համաժողովներին, որոնց մասնակիցներից էին Գրեգորի Բեյտսոնը, Մարգարետ Միդը և Լորենս Քյուբին։ Այդ համաժողովները մեծ ազդեցություն ունեցան կիբեռնետիկայի զարգացման վրա։ 1952 թվականին Էրիկսոնը կրկին հիվանդացավ պոլիոմիելիտով։ Նրա մարմնի աջ հատվածը լիովին կաթվածահար էր։ Սակայն մեկ տարի անց Էրիկսոնը կարողացավ մասնակիորեն հաղթահարել դա՝ երկու ձեռափայտերի օգնությամբ շրջելով Արիզոնայի լեռներում։
Կյանքի վերջին տարիներին նրան տանջում էին մշտական գլխացավերը՝ պոլիոմիելիտի բարդացման հետևանքը։ Նա գրեթե ամբողջովին անշարժ էր և 1967 թվականից կարողանում էր տեղաշարժվել միայն հաշմանդամի սայլակով։ Սակայն, բացի իր գրեթե գերբնական դիտողունակությունից, Էրիկսոնը նաև կարողացավ զարգացնել ձայնը՝ իր աշխատանքի հիմնական գործիքը և շատ էր հպարտանում նրանով, որ կարող է տիրապետել խոսքին։ Սակայն ժամանակի հետ ձայնն էլ դարձավ խուլ և անըմբռնելի։ Այդ պատճառով էր նա խոսում էր դանդաղ և հավասարակշռված։ Ստեղծվում էր տպավորություն, որ նա կշռում է յուրաքանչյուր խոսքը։ Հիվանդությունը քայքայեց նրա օրգանիզմը. Էրիկսոնը համառորեն պայքարում էր, առաջին հերթին՝ կյանքի յուրաքանչյուր ակնթարթով ուրախանալու իր կարողությամբ։
Բոլորին, ովքեր հանդիպում էին նրան, զարմացնում էր նրա անձի մենահատկությունը։ Նա շատ ուրախ և կենսախինդ մարդ էր։ Նրա բոլոր զրուցակիցները նշում էին, որ դոկտոր Էրիկսոնը ակտիվորեն ապրում է իրականության մեջ և արձագանքում է ամեն ինչի։ Էրիկսոնը հիացնում և զարմացնում էր մարդկանց։ Նա կենսասիրություն էր ճառագում՝ գերադասելով տեսնել ծաղիկները և ոչ թե մոլախոտերը։ Այցելուներին նա նույնպես խրախուսում էր անել նույնը։ Իր աշակերտների հաջողությունները նա երբեք չէր վերագրում իրեն, ընդհակառակը, նա ուրախանում էր, տեսնելով, որ անձը կարողացել է իր մեջ նոր կյանքի աղբյուր բացահայտել։ Նա վախճանվեց 1980 թվականի մարտի 25-ին, խաղաղ և առանց տանջանքների, իր ընտանիքի անդամներով շրջապատված։
Քառասնական թվականներից սկսած, Էրիկսոնի գործունեության հիմնական տեսակ դարձավ հոգեթերապիայի որակապես նոր ուղղության՝ էրիկսոնյան հիպնոսի մշակումը և կիրառումը։ Նա հայտնի դարձավ շնորհիվ այն բանի, որ կարողանում էր հիպնոսացնել նույնիսկ հիպնոսի նկատմամբ բացարձակապես անընկալունակ մարդկանց և բուժում էր նույնիսկ այնպիսի հիվանդություններ, որոնք համարվում էին անբուժելի, նույնիսկ այնպիսիները, որոնց բուժման մեջ հիպնոսը հակացուցված էր։
Առհասարակ հիպնոսը հատուկ քնանման վիճակ է, որն առաջ է գալիս ֆիզիկական թույլ ու միօրինակ գրգռիչների և խոսքային ներշնչումների ազդեցության տակ։ Հիպնոսի վիճակի խորացման հետ զուգընթաց ուժեղանում է մարդու ներշնչվողականությունն ու տեղի են ունենում հոգեբանական խոր փոփոխություններ։ Հիպնոս հասկացությունն առաջացել է հին հունական դիցարանի քնի աստված Հիպնոսի անունից։ Հիպնոսը դեռևս շատ վաղուց օգտագործվում է որպես մարդու առողջական վիճակի բարելավման և ներքին ուժերի ակտիվացման միջոց։ Հիպնոսացնողն այցելուին ներշնչանքի միջոցով կարող է մղել տարբեր գործողությունների, գցել նրան տարբեր հոգեվիճակների մեջ, ուժեղացնել կամ թուլացնել նրա իմացական գործընթացները։
Նոր մոտեցման կիրառման հիմնական սկզբունք դարձավ Էրիկսոնի առաջադրած ուտիլիզացիայի գաղափարը։ Այն կարելի է բնորոշել որպես այցելուի և շրջապատող աշխարհի բոլոր ասպեկտներին հակազդելու թերապևտի պատրաստություն։ Էրիկսոնը բացասաբար էր վերաբերում այժմ էլ տարածված ոճաբանական ուսումնասիրությունների մեթոդներին, քանզի գտնում էր, որ յուրաքանչյուր այցելուի անձ յուրահատուկ է։ Հետևաբար, յուրահատուկ պետք է լինի և թերապևտիկ մեթոդը։ Իր մեթոդը նա նկարագրում էր հետևյալ կերպ. «Թերապևտները… երբեք չպիտի պարսավեն, մեղադրեն, կամ ժխտեն այցելուի վարքի ցանկացած դրսևորում միայն նրա համար, որ այն ապակառուցողական է, անմիտ կամ ոչ ռացիոնալ։ Այցելուի վարքը այն խնդրի մի մասն է, որով նա դիմել է հոգեթերապևտին։ Այն կազմում է նրա անձնային շրջանակը և կարող է լինել գերակայող ուժ հոգեթերապևտի և այցելուի հարաբերություններում։ Այն ամենը, ինչով այցելուները գալիս են հոգեթերապևտի մոտ, ինչ-որ տեղ իրենց և իրենց խնդրի մասնիկն է։ Այցելուին պետք է նայել աջակցությամբ, արժեվորելով այն ամբողջականությունը, որը հառնում է հոգեթերապևտի առաջ։ Շատ հաճախ հոգեթերապիան կարող է ամուր հիմք ունենալ հենց միայն հիմար, աբսուրդ, ոչ ռացիոնալ դրսևորումներում»։ Նման մոտեցմամբ հոգեթերապևտի աշխատանքը վերածվում է կլինիկական փորձի, որի գործիչ է դառնում հենց հոգեթերապևտը։ Նա միանում է այցելուի ներքին աշխարհին և օժանդակում է նրան գիտակցել իր թերությունների արժանիքները։
Էրիկսոնը առանձնացնում էր հիպնոտիկ տրանսի երեք մակարդակ՝ առօրեական տրանս, ինչը սովորական երազկոտությունն է, խորքային տրանս, ինչը առաջանում է հիպնոսողի որոշակի ազդեցության կամ նպատակաուղղված ինքնաներշնչման արդյունքում և սոմնամբուլային տրանս, ինչն առանձնանում է նրանով, որ անձը՝ գտնվելով տրանսի մեջ, կարող է ազատ շարժվել, խոսել, պահել իրեն այնպես, կարծես թե սովորական, արթմնի վիճակում է։
Նա գտնում էր, որ տրանսն ունի զարգացման մի քանի փուլեր։ Առաջին փուլն էր ուշադրության կենտրոնացումը, երկրորդը՝ գիտակցության ապագործնականացումը, ինչի ընթացքում գիտակցության ակտիվությունը նվազում էր, գիտակցական գործընթացների կատարման արդյունավետությունն ընկնում։ Երրորդ փուլը անգիտակցական որոնումն էր, չորրորդը՝ անգիտակցական գործընթացներին հիպնոտիկ հակազդեցությունը։ Այն դրսևորվում է այնպիսի հիպնոտիկ ֆենոմենների տեսքով, ինչպիսիք են ամնեզիան, կատալեպսիան, լևիտացիան, անեսթեզիան, նյարդային ազդակավորումը։
Էրիկսոնը կիրառում էր և ուղղակի և անուղղակի ներշնչողական մեթոդներ, լայնորեն օգտագործում էր թերապևտիկ փոխաբերություններ առակների, կատակների, հեքիաթների, պատմությունների ձևով։ Էրիկսոնյան հիպնոսի հիմնական տեխնիկաներն են անորոշ խոսքի կիրառումը, տրանսի նշանների ընդգծումը, տրանսային ուղեկցումը, ներդաշնակումը, դիսսոցիացիաները, ինքնահիպնոսը, մտաշարժողական ազդակավորումը։ Միլթոն Էրիկսոնի մշակած թերապևտիկ ուղղությունը այժմ զարգացնում են նրա աշակերները՝ Ջեֆրի Զեյգը, Սթիվեն Գիլլիգենը, Էռնեստ Ռոսսին, Սթիվեն Լենքթոնը։ Նրա աշակերտներից էր նաև Ջեյ Հեյլին, որը ընտանեկան թերապիայի մի քանի մոտեցումներ առաջադրեց։ Էրիկսոնի խորհուրդներից օգտվում էին նաև ընտանեկան թերապևտներ Քլու Մադանեսը, Սալվադոր Մինուխինը, Էնդրյու Ջեքսոնը։
Դեռևս անհիշելի ժամանակներից փոխաբերությունը հանդիսանում է մարդկային կոմունիկացիայի անբաժանելի մասը։ Պատմությունները, առակները, այլաբանությունները և անեկդոտները վաղուց են օգտագործվում ուրույն մտքեր հաղորդելու համար։ Փոխաբերությունները (метафоры) հեշտությամբ օգտագործվում են հոգեթերապիայում։ Առակների, այլաբանությունների և պատմությունների հորինումը և պատմումը հանդիսանում է Պոզիտիվ թերապիայի և Էրիկսոնյան հիպնոսի հիմնաքարերից մեկը։ Հենց այդպիսի հոգեթերապևտիկ փոխաբերությունների, այլաբանությունների և առակների ամենահին և շատ էֆֆեկտիվ հավաքածու է հանդիսանում Աստվածաշունչը, որտեղ կան այլաբանություններ կյանքի տարբեր իրավիճակներում պրոբլեմների հանդիպած մարդկանց համար։ Եվ վերջապես հենց Հիսուսը սովորեցրել է այլաբանություններով, որոնք հոգեբանական առումով, իրենցից ներկայացնում էին այնքան հզոր պատմություններ, որ անցնելով 2000 տարիների բովով, այդ պատմությունների հերոսները դարձել են մեր առօրյա բառարանի մի մասը, ինչպես Բարի Սամարացին կամ Անառակ որդին։ Դարեր շարունակ Աստվածաշնչային այդ այլաբանությունները փոխել են մարդու կյանքը դեպի լավը, այն բանի շնորհիվ, որ մարդու սահմանափակ համոզմունքների մեջ կարողացել են իրականացնել դրական տեղաշարժ դեպի բազմաթիվ այլընտրանքներով հեռանկար։ Եվ այսպես, ընդհանրացնելով վերոհիշյալը, կարող ենք ասել, որ ճիշտ պահին ասված անհրաժեշտ բառերը կարող են տալ բավականին դրական արդյունքներ։
Ցավոք սրտի, խոսքերը ոչ միայն հզորացնում են մեզ, այլ նաև հաճախ մոլորեցնում և սահմանափակում մեր հնարավորությունները։ Ոչ ճիշտ ժամանակին ասված սխալ խոսքերը կարող են բավականին չարիք և ցավ պատճառել։ Վերոհիշվածը շատ ավելի գեղեցիկ ասել է Զիգմունդ Ֆրեյդը. «Խոսքը և մոգությունը ի սկզբանե միասնական են եղել, և մեր օրերում խոսքերի մոգական ուժի մեծ մասը դեռ չի կորել։ Խոսքի օգնությամբ մարդը կարող է նվիրել ընկերոջը գերագույն երջանկություն կամ գցել նրան հուսահատության մեջ։ Խոսքի օգնությամբ ուսուցիչը աշակերտին է հաղորդում իր գիտելիքները, խոսքի օգնությանբ հռետորը իր ետևից մի ամբողջ լսարան է տանում` կանխորոշելով նրանց դատողությունները և որոշումները։ Խոսքերը զգացողություններ են առաջացնում և իրենց ամբողջությամբ հանդիսանում են մի միջոց, որի օգնությամբ մենք ազդում ենք մեր մտերիմների վրա»։
Վերոնշյալը Էրիկսոնյան հիպնոսի բնորոշ մասն է, որի միջոցով էլ ներկայումս տարածված աղանդների ներկայացուցիչները կարողանում են ազդել մարդկային հոգեբանության վրա։
Որպես Էրիկսոնյան հիպնոսի օրինակ կարելի է ներկայացնել նրա իսկ պատմությունը, որում նա ներկայացնում է «Ինքնահիպնոսի» գործընթացը։ «Մի կին այցելու ասաց ինձ. «Ես ուժեղ նևրոզ ունեմ, բայց չեմ կարող խոսել ոչ Ձեր հետ, ոչ ուրիշի։ Ձեր մասին ինձ պատմել են իմ ընկերներից ոմանք, որոնք մի ժամանակ Ձեր այցելուներն են եղել։ Բայց ես ուժ չունեմ, որպեսզի ձեզ պատմեմ, թե որն է իմ խնդիրը։ Այդ դեպքում Դուք իմ հոգեթերապևտը կլինե՞ք»։ Ես ասացի. «Այո, ես կօգնեմ Ձեզ, ինչով կկարողանամ»։ Նա ասաց. «Այդ դեպքում, ես պատրաստվում եմ ահա թե ինչ անել։ Երեկոյան, տասնմեկին մոտ, ես Ձեր տան մոտ կգամ և կկայանեմ մեքենան։ Ես մտովի կպատկերացնեմ, որ Դուք նստած եք իմ կողքին։ Այդ ժամանակ էլ ես կմտածեմ իմ խնդրի մասին…»։ Նա վճարեց երկու խորհրդատվական սեանսի համար։ Ես չգիտեմ, թե ինչքան նա մտածեց իր խնդրի շուրջ, բայց մեքենայում նա նստել էր մինչև չորսը։ Բայց նա աշխատեց իր խնդրի վրա՝ վճարելով առաջին երկու սեանսների համար։ Հետո նա ասաց ինձ. «Ես հաղթահարեցի իմ խնդիրը։ Հիմա, եթե ցանկանում եք, ես կարող եմ մասնակցել ձեր փորձարարական աշխատանքներին»։ Լիննի Քուփերը և ես աշխատում էինք նրա հետ, երբ ուսումնասիրում էինք հիպնոսում ժամանակի ընկալման աղճատումը։ Ըստ էության, նա մեզ վճարեց՝ մեզ հետ աշխատանքում իր ժամանակը ծախսելով։ Երբ ես և Քուփերը աշխատում էինք ժամանակային աղճատումների վրա, ես առաջարկեցի, որ նա օգտագործի տրանսն իր անձնական խնդիրների լուծման համար։ Եվ Քուփերը, և ես բավարարված էինք։ Կարծում եմ, նա նույնպես ստացավ այն, ինչ ուզում էր։»
Այժմ ներկայացվում է Էրիկսոնյան հիպնոսի գործնական տարբերակը, այսինքն, թե ինչպես է անցկացվում այն։ Էրիկսոնյան հիպնոսը իրականացվում է ներքոնշյալ հաջորդական քայլերի կատարումից հետո`
Էլիկա
Էլիկա (Ἑλίκη), հնագույն քաղաք Ախեյայում, Պելոպոնեսի հյուսիսում, Սելինուս գետի ափին։ Հիմնադրվել է Բրոնզի դարում, մոտավորապես մ․ թ․ ա․ 27-24 դարերում ։
Պատմություն
Ըստ հին հույն աշխարհագիր Պավսանիասի Հաբեթի որդին՝ Հավանը, որոշում է գրավել Էգիալը, իսկ վերջիններիս արքա Սելինուսը նրան առաջարկում է կնության տալ իր միակ դստերը՝ Էլիկային, ինչպես նաև՝ իշխանությունը ժառանգելու իրավունքը։ Հավանն ընդունում է առաջարկը և Սելինուսի մահից հետո կառուցում է Էլիկա քաղաքը ։
Էրիկսոնյան հիպնոս
Միացումը կատարվում է մարմնի դիրքի միջոցով։ Այլ կերպ ասած անձը ընդունում է նույն այն դիրքը, ինչ դիրքում, որ խոսակիցն է։ Եթե զրուցակիցը գտնվում է փակ դիրքում, ապա, նույնիսկ այդ պարագայում, պետք է ընդունել նույն դիրքը և սկսվում է խոսակցությունը։ Որոշ ժամանակ անց, մոտ 1-2 րոպե դիրքը փոխվում է՝ ընդունելով ավելի բաց դիրք։ Եթե զրուցակիցը ևս դիրքը փոխում է, նշանակում է նա արդեն ղեկավարվում է դիմացինի կողմից։ Միացումը և սկիզբը դա այն նույն գործընթացներն են, որոնք կլասիկ հիպնոսում անվանվում են «րապպորտ»։ Սույնը նշանակում է, որ դուք արդեն կարող եք սկսել ներշնչանքի գործընթացը, քանի որ ձեռք եք բերել ներքին վստահություն և զրուցակցի ուշադրությունը ամբողջությամբ ձեր կողմն է. ուղղակի գրավեք այն։ Հիպնոսին միացնել հնարավոր է նաև շնչառոթյան միջոցով, որը առավել բարդ միջոց է, ընդ որում այս դեպքում պետք է ցուցաբերել հետևողական պաշտպանություն։ Եթե զրուցակիցը անհանգիստ է և շնչառությունը բարձր, առաջինը, որ պետք է անել դա նրան հանգստացնելն է և խոսակցությանը տրամադրելը։ Լինում են դեպքեր, երբ զրուցակիցն ունի շնչառական խնդիրներ, այդ դեպքում ուղղակիորեն կապ հաստատել խորհուրդ չի տրվում։ Այն, որ զրուցակիցն արդեն ենթարկվում է ձեզ, իհարկե հոգեբանորեն, կարելի ստուգել հասարակ միջոցներով։ Այն պահին, երբ արդեն հասել եք որոշակի փոխհամաձայնության և կա ընդհանուր թեմա, ապա պետք է դիպել մարմնի որևէ մասի, օրինակ կզակին։ Եթե նա կատարեց նույն գործողությունը, ուրեմն հաջողությունը սույն գործընթացում ապահովված է։ Տրանսի հասցնելու համար, բացի այն, որ զրուցակցին ենթարկում ենք մեր կամքին, պետք օգտագործենք հոգեբանական գրականության մեջ հայտնի մի շարք հոգեբանական արտահայտություններ, կիրառենք հայացքի զորությունը։ Ընդ որում բառերն ընտրելիս պետք է համոզված լինել, որ դրանք համապատասխանում են զրուցակցի մոդալության հետ։
Էլիկա
Պատմություն
Նա ղեկավարել է առաջին ախեյական միությունը, որը ստեղծվել է մ․ թ․ ա․ 5-րդ դարում և կազմված էր 12 պոլիսից ։ Էլիկայից գաղթածները հիմնադրել են Սիբարիս քաղաքը Իտալիայում։ Հոմերոսը հիշատակել է Էլիկան իր «Նավերի տեղեկագրքի» աշխատության մեջ ։ Քաղաքում էր գտնվում Պոսեյդոնի տաճարը ։ Էլիկան եղել է համահունական կրոնական կենտրոն։ Ավերվել է Բուրա քաղաքի հետ միասին՝ հզոր երկրաշարժի և ջրհեղեղի պատճառով մ. թ. ա. 373 թվականին։
Պավսանիասը գրում է, որ ախեացիները բորբոքել են Պոսեյդոնի զայրույթը, սպանելով հավանյաններին, ովքեր աղոթում էին Պոսեյդոնի տաճարում պաշտպանության համար :Ստրաբոնը գրում է, որ ախեյացիները զայրացրել են Պոսեյդոնին նրանով, որ հրաժարվել են հավայաններին տալ Պոսեյդոնի արձանը կամ էլ տաճարի մոդելը  ։
Էրիկսոնյան հիպնոս
Այժմ նշենք այն բառերը, կամ այլ կերպ ասած բառային տեխնիկան, որը կիրառվում է տրանսի հասցնելու համար՝
Սա այն դեպքն է, երբ խոսվում է կոնկրետ կատարված պարզ ճշմարտությունների մասին։ Տրուիզմ, որը հասցնում է տրանսի՝ յուրաքանչյուրը տրանսի մեջ է մտնում յուրովի, Տրուիզմ գիտելիքի հիմքով՝ փորձը մեծ ուսուցիչ է, տրուիզմ մոռացության տալու նպատակով՝ մարդիկ կարողանում են մոռանալ այն, ինչը չգիտեն. ահա այս ամենի միջոցով հնարավոր է մարդուն հասցնել տրանսի։
Էլիկա
Պատմություն
Դիոդորոս Սիցիլիացին իր «Պատմական գրադարան» աշխատության մեջ ևս նշում է Էլիկայի մասին ։ Ստրաբոնն իր «Աշխարհագրության» մեջ գրում է, որ Էրատոսթենես Կիրենացին այցելել է աղետի վայր 150 տարի անց, և փոխադրիչները նրան պատմել են, որ նեղուցում կանգուն է Պոսեյդոնի արձանը՝ ձեռքին՝ հիպոկամպուսը ։ 174 թվականին Պավսանիասը այցելել է աղետի վայր և ջրում տեսել հին քաղաքի պատերը ։
Ռիզոմիլոսին կից վայրը, որը ենթադրվում է որպես Էլիկայի տեղանք, հայտնաբերվել է 2001 թվականին, և այստեղ ընթանում են պեղումներ  ։
Էրիկսոնյան հիպնոս
Հետաքրքրական է նաև հակառակ ասացվածքների մեջբերումը, օրինակ, որքան դժվար է խնդիրը, այնքան հեշտ են լուծման ուղիները։
Էլիկա
Պատմություն
Գիտնականները համարում են, որ Էլիկայի կործանումը աղբյուր է հանդիսացել Պլատոնի Ատլանտիդայի պատմության և «Թիմեուս» տրակտատի համար (մ․թ․ա․ 360 թվական) ։ Առաջին անգամ սա առաջարկել են Ալֆրեդ Էդվարդ Թեյլորն ու Պ. Ֆրյուտիժեն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին Հունաստանի քաղաքներ
Էրիկսոնյան հիպնոս
Օգտագործվում է նաև ընտրություն առանց ընտրության մեթոդը, որը ենթադրում է ներքոնշյալ հարցադրումները՝
Այժմ կարելի է կատարել մի շարք եզրահանգումներ։ Սույն աշխատանքով մենք ընդհանուր ուսումնասիրեցինք Էրիկսոնին և նրա հիպնոսը, ուսումնասիրեցինք նաև մի քանի նրբություններ, որոնց միջոցով կարելի է հասնել հաջողված հիպնոսի։ Այժմ մի քանի բառով նշենք գործողությունների հերթականությունը։ Սկզբում մենք միանում ենք մարդուն մարմնի կամ շնչառության, ինչպես նաև միկրոշարժումների միջոցով, միաժամանակ գործողություններին միացնելով հոգեբանական մելիզմներ։ Ապա իրականացնում ենք ստուգում այն բանի, որ զրուցակիցը հոգեբանորեն ենթարկվում է հիպնոսի ենթարկողին, որից հետո արդեն հայտնի մեթոդներով անձին տրանստի մեջ է գցում՝ մանիպուլյացիայի ենթարկելով նրա գիտակցությունը։ Բոլոր գործողությունների ավարտից հետո, շփումը միանգամից ընդհատվում է, օրինակ անհրաժեշտ է հեռանալ սենյակից, ինչի պատճառով էլ չկան կոնկրետ մեթոդներ, որոնք պետք է կիրառել տրանսից դուրս գալու համար։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեբանություն
Ֆաստարգանա Դոն
Ֆաստարգանա Դոն (Фастаргана-Дон), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Հյուսիսային Օսիա-Ալանիայի հանրապետությունում, Կաբարդա-Բալկարիա հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Լեսկեն գետի աջ ափով՝ 47 կմ հեռավորության վրա։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Արևմտյան Կասպյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Թերեքի, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Կասպից ծովից մինչև Վոլգա և Թերեք գետերի ավազանը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Կոտոմ (Բասենի գավառ)
Կոտոմ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևելք, Ճորոխ գետի աջ կողմի վտակ Գլավկա (Կոտոմ) գոտի ափին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ճագարաբուծություն
Ճագարաբուծություն, անասնապահության ճյուղ, զրաղվում է ճագարների բուծմամբ՝ միս, մորթի և աղվամազ ստանալու համար։ Ճագարի միսը դյուրամարս, դիետիկ սննդամթերք է (շատ է սպիտակուցի և ավելի քիչ ճարպի՝ հատկապես խոլեսթերինի պարունակությունը)։ Մորթին արժեքավոր հումք է մորթեղենի արդյունաբերության համար։ Աղվամազը թեթև է, փափուկ, տաք, օգտագործվում է տրիկոտաժ պատրաստելու համար։ Կաշվից պատրաստում են թեթև կոշիկներն կաշվե իրեր։ Ճագարները նաև լաբորատորային (կենսաբանական, բժշկական, անասնաբուժական փորձերի համար) կենդանիներ են։ Ճագարները պատկանում են կրծողների կարգի նապաստակների ընտանիքին։ Ծագել են վայրի ճագարներից։ Ընտանիները վաղահաս են և բնութագրվում են ինտենսիվ աճով։ Կարող են բազմանալ ամբողջ տարին։ Սեռահասուն են դառնում 3-4 ամսականում։ Հղիության տևողությունը 28-32 օր է։ Մեկ մայր ճագարը տարեկան կարող է պտղաբերել 3-6 անգամ (յուրաքանչյուր ծնից ստացվում է 6-8, երբեմն՝ մինչև 15 և ավելի ձագ)։ Նորածին ճագարի կենդանի զանգվածը 60-70 գրամ է, այն կրկնապատկվում է 6-րդ օրը, իսկ 30 օրականում ավելանում 9-10 անգամ։ Կյանքի տևողությունը 7-10, իսկ տնտեսական օգտագործման ժամանակաշրջանը 2-3 տարի է։ Հիմնական կերերն են․ կանաչ խոտաբույսերը, կերային արմատապտուղները, գազար-կաղամբային սիլոսը, մանրացողուն խոտը, հացահատիկը, համակցված կերը և այլն։ Օժանդակ տնտեսություններում կարելի է օգտագործել նաև սննդի թարմ մնացորդները։ Լավագույն մորթի ստացվում է աշնանը և ձմռանը։ Աշխարհում բուծվում է մոտ 60 ցեղ, որոնք ըստ մազածածկի բնույթի բաժանվում են մորթատու և աղվամազատու խմբերի։
Կատեգորիա:Անասնաբուծություն Կատեգորիա:Ճագարներ Կատեգորիա:Գյուղատնտեսական կենդանիներ
Ջոն Գրոգան
Ջոն Գրոգան (John Grogan, ), ամերիկացի լրագրող և գրող, ում «Մարլին ու ես» ինքնակենսագրությունը (2005) դարձել է համաշխարհային բեսթսելլեր և էկրանավորվել է 2009 թվականին ։
Մանկություն
Ջոն Գրոգանը ծնվել է Դետրոյթում (Միչիգան նահանգ) 1958 թվականի մարտի 20-ին կաթոլիկների ընտանիքում։ Նա Գրոգանների ընտանիքի ամենամեծ երեխան է։ Նրա հայրը որպես ինժեներ աշխատել է Ջեներալ մոթորսում, իսկ մայրը եղել է տնային տնտեսուհի։ Ջոնը, իր հավաստմամբ, հենց մորից է ժառանգել պատմություններ պատմելու տաղանդը։
Դեռահաս Գրոգանը նմանակություններ էր հորինում, գրում էր դպրոցական թերթի համար և նույնիսկ ստեղծել է «դեղին» հրատարակություն, որի պատճառով հայտնվել է տնօրենի սենյակում։ Որպես գրող Ջոն Գրոգանն աշխատել է Միչիգանի կենտրոնական համալսարանում (Central Michigan University). երկու մասնագիտությամբ (լրագրություն և անգլերեն) սովորելու ընթացքում նա թերթում ունեցել է իր սյունակը և ստացել է քսանհինգ ցենտ մեկ հոդվածի համար։
Առաջին պաշտոնական աշխատանքը ստացել է համալսարանը ավարտելուց հետո՝ 1979 թվականին։ Նրան աշխատանքի են ընդունել որպես ոստիկան-լրագրող Միչիգանի Սենտ Ջոզեֆ քաղաքում։
Կարիերա
«Դե, ինչ ասեմ։ Ես ունեի մի խենթ երազանք՝ իմ հոբբին դարձնել մասնագիտություն, իսկ մասնագիտությունը՝ հոբբի։ Ես շատ արագ հասկացա, որ ինձ բոլորովին չի բավարարում ամենօրյա հրատարակությունը, ավելին՝ առաջին դեմքով պատմելը» ։
Գրոգանը վերադարձել է իր սիրելի աշխատանքին The Philadelphia Inquirer թերթում, որտեղ աշխատել է չորս տարի։
«Մարլին և ես»
Գրոգանի «Մարլին և ես. կյանքն ու սերը աշխարհի ամենավատ շան հետ» («Marley and me: life and love with the world’s worst dog») գիրքն արժանացել է շատ ընթերցողների բարձր գնահատականին։ Գիրքը հրատարակվել է 2005 թվականին և գլխավորել է USA Today և Նյու Յորք Թայմս բեսթսելլերների շարքերը։ Այն պատմություն է մի երիտասարդ ընտանիքի և կամակոր շան մասին, որը օգնել է այդ ընտանիքին ամրապնդել իրենց հարաբերությունները։
«Մարլին և ես» գրքի հիման վրա նկարահանվել է ֆիլմ, որն էկրան է բարձրացել 2008 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, ինչի շնորհիվ էլ ավելի մեծ ուշադրության է արժանացել լաբրադորի մասին պատմությունը։ Ջոնի և Ջեննիի դերերը խաղացել են Օուեն Ուիլսոնը և Ջենիֆեր Էնիսթոնը։ Հենց իրենք` Գրոգանները, որոշ ժամանակ անցկացրել են նկարահանման վայրում և նույնիսկ խաղացել են էպիզոդիկ դերեր։
Նոր ծրագրեր
«Մարլին և ես» պատմության հաջողություններից հետո Ջոնը որոշեց թողնել աշխատանքը թերթում և իր ամբողջ ժամանակը նվիրել նոր գրքեր գրելուն։ 2007 թվականին The Inquirer-ը հրատարակեց նրա լավագույն ստեղծագործությունների շարքը՝ «Չար շներն ավելի ուրախ են ապրում» վերնագրով («Bad Dogs Have More Fun»)։ Նրա հաջորդ ինքնակենսագրական գիրքը՝ «Ամենաերկար ճանապարհորդությունը դեպի տուն» («The Longest Trip Home»), լույս է տեսել 2008 թվականի հոկտեմբերի 21-ին։ Ջոնն իրեն փորձել է նաև մանկագրի դերում՝ ստեղծելով չարաճճի Մարլիի մասին պատմությունների շարք մի ամբողջ։ 2001 թվականի նոյեմբերին HarperCollins հրատարակչությունում լույս է տեսել իր նոր գիրքը` «Քաղցրություն կամ զզվանք. Մարլի» ։
Անձնական կյանքը
Սենտ Ջոզեֆում ոստիկանների հետ աշխատելու ընթացքում երիտասարդ Ջոնը ծանոթացավ գեղեցիկ և սուր լեզվով լրագրող Ջեննիի հետ, ով հետագայում դարձավ իր կինը։ Ներկայում նրանք ապրում են արևելյան Փենսիլվանիայում և դաստիարակում են երեք երեխաների՝ Պատրիկին, Քոնարին, Քոլլինին։ Նրանք ունեն երկու շուն, որոնցից մեկը լաբրադոր Գրեյսին է` այն շներից մեկը, ով խաղացել է Մարլիի դերը ֆիլմում
Օկինավա կղզի
Օկինավա (沖縄本島), Ճապոնական Ռյուկյու կղզեխմբի ամենամեծ կղզին, տեղակայված Կյուսյու և Թայվան կղզիների մեջտեղում։ Կղզու մակերեսը 1207 կմ² է։ Համարվում է Օկինավայի պրեֆեկտուրայի ամենամեծ կղզին։ Գլխավոր քաղաքը Նահան է (314 067 մարդ)։ Նահայից մայրուղին տանում է Սյուրի՝ հին թագավորների նստավայրը։
Ջոն Գրոգան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ
Օկինավա կղզի
Պատմություն
Օկինավան օկինավա-տե մարտարվեստի հայրենիքն է, որը սկիզբ է հանդիսացել կարատեի շատ ուղղությունների համար։
Հետաքրքիր փաստեր
Օկինավա-ռեկորդակիր երկար ապրողների քանակով։ Տղամարդկանց միջին տարիքը այստեղ 88 տարեկանն է, իսկ կանանցը՝ 92 տարեկան. 10-15 տարի ավել, քան մնացած ճապոնացիներինը։
Տեղական հոգիներից մեկը՝ կիձիմունա (キジムナー), հանդիպում է ճանապարհային նշանների վրա, նախատեսված տուրիստների համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի կղզիներ
Պֆարվայզախ
Պֆարվայզախ (Pfarrweisach), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասի Հասբերգե շրջանում։
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Սեկուրյան աղվես
Չափսերը
Սեկուրյան աղվեսը փոքր կենդանի է։ Նա կշռում է 2.5 -4.2 կգ։ Ունի 50-78 սմ մերմնի երկարություն, պոչը 27-34 սմ է։ Ունի համեմատաբար փոքր բերան և փոքր ատամներ, որոնք նախատեսված են մանր ուտելիքների համար՝ միջատներ, չոր բույսեր և այլն։
Մորթին
Մորթին հիմնականում մոխրագույն է։ Վզի և ոտքերի ներքևի մասը բաց է՝ սպիտակ։ Ականջների մոտ, աչքերի շուրջը և ոտքերին կարող են նկատվել կարմրավուն մազեր։ Պոչը ավելի մուգ է և կենտրոնական մասում ունի սև գունավորում։
Բազմացումը
Այս կենդանու մասին քիչ ուսումնասիրություններ են կատարվել։ Հայտնի է, որ ձագերը ծնվում են հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին։ Սեկուրյան աղվեսները վարում են միայնակ կյանք և որսում են մենակ, բայց եղել են նաև դեպքեր, երբ նրանք որսի դուրս են եկել զույգերով։
Պահպանումը
Սեկուրյան աղվեսը համարվում է վերացման եզրին գտնվող կենդանի՝ հիմնականում Էկվադորում։ Նրանք երբեմն վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը՝ գողանալով հավերին։ Մարդիկ որսում են այս կենդանուն առևտրական նպատակներով։ Պերուում նրանց որսը արգելված է։
Կատեգորիա:Աղվեսներ
Անդրեյ Եսիպենկո
Անդրեյ Եվգենևիչ Եսիպենկո (Андрей Евгеньевич Есипенко, ), ռուս շախմատիստ, գրոսմայստեր։ 2012 թվականի Եվրոպայի 10 տարեկանների շախմատի առաջնության հաղթող, 2017 թվականի Եվրոպայի ու աշխարհի մինչև 16 տարեկանների շախմատի առաջնության հաղթող։
Կենսագրություն
Ծնվել է 2002 թվականին։ Շախմատ խաղալ սովորեցրել է հայրը՝ 5 տարեկանից։ 7 տարեկանում Անդրեյն արդեն հաղթում էր հորը ։ Առաջին դասարանից մասնակցել է մրցումների և հաղթել բարձր տարիքակիցների։ 2018 թվականի հունվարից ապրում է Խիմկի քաղաքում։
Շախմատային կարիերա
2012 թվականին Եսիպենկոն դարձավ Եվրոպայի 10 տարեկանների շախմատի չեմպիոն։ Նա 2013 թվականին ստացավ ՖԻԴԵ-ի վարպետի կոչում։ 2017 թվականին նա լրացրեց գրոսմայստերի 3-րդ նորմը և 2018 թվականի ապրիլին ՖԻԴԵ-ի կողմից ստացավ այդ տիտղոսը։  Նույն թվականի մայիսի 30-ից մինչև հունիսի 10-ը մասնակցել է Եվրոպայի  շախմատի անհատական առաջնությանը։ Նա վաստակել է 6½ միավոր 11 հնարավորից (+4–2=5):  Նրա վարկանիշը հասավ 2618։ 2017 թվականին  նա հաղթել է Եվրոպայի և աշխարհի 16 տարեկանների առաջնությունում։
Նա 2017 թվականի դեկտեմբերին մասնակցել է արագ շախմատի աշխարհի առաջնությանը, վաստակել է  7½ միավոր 15 հնարավորից՝ հասցնելով վարկանիշը  2622-ի։ Մրցաշարի ընթացքում նա գեղեցիկ հաղթանակ է տարել Սերգեյ Կարյակինի հետ խաղում Նա մասնակցեց շախմատի աշխարհի բլից առաջնությանը, 138 մասնակցիցների մեջ  գրավելով 41-րդ տեղը՝ վաստակելով 11½ միավոր 21 հնարավորից։
2018 թվականի փետրվարին Եսիպենկոն մասնակցել է «Աերոֆլոտ Օփեն» մրցաշարին։ Նա զբաղեցրեց 57-րդ տեղը՝ վաստակելով 4 միավոր 9 հնարավորից (+ 1-2 = 6):  2018 թվականի մարտին նա մասնակցեց շախմատի Եվրոպայի անհատական առաջնությանը։ Նա զբաղեցրեց 48-րդ տեղը,  վաստակելով 7 միավոր 11 հնարավորից (+ 4-1 = 6):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս շախմատիստներ Կատեգորիա:Ռուս գրոսմայստերներ Կատեգորիա:Շախմատի գրոսմայստերներ
Գլխավոր ավտոկայան (Դոնի Ռոստով)
Գլխավոր ավտոկայան (Главный автовокзал), Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքի երկու ավտոկայաններից մեկը, որը գտնվում է Լենինյան շրջանում։ Սպասարկում է մերձքաղաքային, միջքաղաքային, միջշրջանային և միջազգային ուղերթներ։ Կառուցվել է 1980 թվականին ՌԽՖՍՀ ավտոտրանսպորտի նախարարության ավտոտրանսպորտային կառույցների նախագծման պետական ինստիտուտի Ռոստովի մասնաճյուղի անհատական նախագծով։ Առանձնահատկությունը նրա բազմանշանակալիությունն է. մեկ համակառույցում միավորված են բուն ավտոկայանը և հյուրանոց։
Դիրք
Գլխավոր հատակագծի և քաղաքի կենտրոնի մանրամասն հատակագծման նախագծի համաձայն` ավտոկայանը գտնվում է երկաթուղային կայարանների և քաղաքի սահմաններից դուրս տանող մայրուղիների անմիջական հարևանությամբ։
Ճարտարապետություն
Համալիրի ծավալանախագծային հորինվածքը կանխորոշված է շինարարական հրապարակի յուրահատկություններով` նրա ձևով, քաղաքային կառուցապատման համակարգում գտնվելու վայրով և քաղաքային տրանսպորտի ձևավորված երթուղիներով։ Համակառույցի շինությունները գործառական առումով բաժանվում են իրար հակադրվող երեք ծավալի։ Բուն ավտոկայանը վեցանկյունաձև հատակագծով երկհարկանի շինություն է, որը ներգծված է 63 մ կողմերով հավասարակողմ եռանկյան մեջ, և որի ճակատներն ուղղված են դեպի երկու փողոցները և գլխավոր երկաթուղային կայարանին ։
Նախագծի գլխավոր ինժեներն է Լ. Ի. Բերգելսոնը, ճարտարապետները՝ Գ. Ա. Գրիգորևը, Ե. Ի. Միրոնովը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:1980 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Գրոսլանգհայմ
Գրոսլանգհայմ  (Großlangheim), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Կոմունան գտնվում է Կանցենեգեն շրջանում։ Բնակչությունը կազմում է 1620 մարդ (2010 թվականի 31 դեկտեմբերի տվյալներով), տարածքը՝ 14,77 կմ² ։ Պաշտոնական կոդը՝  09 6 75 131։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Հելիոդոր (հանքանյութ)
Հելիոդոր, («արևի պարգև»), հանքանյութ, կանաչադեղնավուն, ոսկեդեղին, նարնջադեղնավուն կամ նարնջագույն բյուրեղի թափանցիկ տեսակներից մեկն է։ Գունավորումը պայմանավորված է Fe3+ իոնների խառնուրդով։ Հանդիպում է պրիզմայանման բյուրեղների տեսքով, հաճախ լավ կազմավորված և բավականին մեծ չափերով՝ բարձր ջերմաստիճանային և բարձր ջերմաստիճան ունեցող ջրային գոտիներում։ Համանման հանքանյութերից են տոպազը, տուրմալինը, քվարցը, դաշտային սապաթը կաոլինիտը, լեպիդոլիտը ։ Երբեմն բաղադրության մեջ ունենում է ուրանի աննշան խառնուրդ ։ Լավ է երեսակվում և կիրառվում է ոսկերչական աշխատանքներում։
Բնության մեջ
Այս քարը ավելի մեծ ճանաչում է ունեցել հին հույների մոտ։ Այս քարի ծայրերը կարող են ունենալ կապույտ գույն, իսկ կենտրոնը՝ դեղին Սանկտ Պետերբուրգի թանգարանում կա բացառիկ հելիոդորր՝ 20 սմ երկարությամբ, որը գտնվել է Ուրալում։
Թափանցիկ նմուշներն ավելի բարձր են գնահատվում, քան պակաս թափանցիկները։ Այս քարից առավել հաճախ պատրաստել են կախազարդեր, մատանիներ և ականջօղեր Վաշինգտոնի թանգարաններից մեկում պահպանվում է 2054 կարատանոց հելիոդոր ։
Ծագման վայր
Գելիոդորի ծագման վայրերից հայտնի են  Արգենտինան, Բրազիլիան, Ուկրաինան, Ռուսաստանը, Նամիբիան, Մադագասկարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միներալներ
Ուռեկի
Ուռեկի (ურეკი), քաղաքատիպ ավան Վրաստանի Օզուրգեթի շրջանում։ Հայտնի է մագնիսային ավազներով հարուստ լողափներով ։
Ավանի կոչումը ստացել է 1953 թվականին։
Դիրք
Գտնվում է 4 մ բարձրության վրա՝ Սև ծովի ափին։ Շրջկենտրոն Օզուրգեթից հեռու է 24 կմ։
Կլիմա
Ուռեկին ծովափնյա հանգստավայր է։ Ձմեռները այստեղ մեղմ են (միջին ջերմաստիճանը՝ 5,8 °C), ամառները՝ շոգ (միջին ջերմաստիճանը՝ 22,6 °C)։ Տարեկան տեղումների քանակը հասնում է 2080 մմ-ի։
Ծովափնյա ավազը մագնիտ և այլ մետաղներ է պարունակում։ Դրանք արդյունք են Սուփսա գետի էրոզիոն աշխատանքի։ Մագնիտային ափի երկարությունը հասնում է 1.5 կմ, լայնությունը՝ 60-80 մ։
Բնակչություն
Ավանի բնակչությունը տարեցտարի նվազում է։ 2014 թվականի տվյալներով այլ պակասել է շուրջ 1.5 անգամ՝ հասնելով 1166 ։ Հիմնական բնակիչները վրացիներն են (94,9 %), ռուսները (2,7 %) և Հայեր (1,0 %) ։
Տնտեսություն
Ուռեկի ավանի տնտեսության հիմնական ճյուղը տուրիզմն է։ Բնակչությունը զբաղվում է նաև գյուղատնտեսությամբ և այգեգործությամբ։ Աշխատանքով ապահովված է մարդկանց 8 տոկոսը։
Ավանում են գտնվում պետական բուծարանը, հանգստյան տունը և պանսիոնատը։ Ուռեկիում են գտնվում նաև բազմաթիվ մասնավոր հյուրանոցներ և հյուրատներ։
Տրանսպորտ
Ավանը շրջկենտրոն Օզուրգեթի հետ կապված է ավտոխճուղով։ Այդտեղով է անցնում Թբիլիսի-Բաթում երկաթուղին։
Ամենամոտ նավահանգիստը Փոթին է (10 կմ հյուսիս), իսկ ամենամոտ օդանավակայանը և գտնվում է Բաթում քաղաքում (60 կմ հարավ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Օզուրգեթի շրջան Կատեգորիա:Վրաստանի առողջարաններ
Սերգեյ Արտյոմով
Սերգեյ Նիկոլաևիչ Արտյոմով   ռուս պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։
Նա իր դեբյուտը նշել է Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայում, 1996 թվականի մրցաշրջանում Մոսկվայի «Դինամո» ակումբի կազմում։
Ռուսաստանի գավաթի տարբեր փուլերում անցկացրել է ավելի քան 8 խաղ և խփել երկու գնդակ։
Եվրագավաթ
1996-1997 թվականների ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի խաղարկության ընթացքում անցկացրել է 2 խաղ Մոսկվայի «Դինամո» ակումբում՝ խփելով 2 գոլ։ 1997 թվականին ինտերտոտոյի գավաթում անցկացրել է 2 խաղ «Դինամո» ակումբում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Լվովի համալսարան
Իվան Ֆրանկոյի անվան Լվովի համալսարան (Львівський національний університет імені Івана Франка), խորհրդային հնագույն և խոշորագույն բուհերից։ Հիմնադրվել է 1661 թվականին որպես ակադեմիա՝ համալսարանի իրավունքներով և արտոնություններով, փիլիսոփայության, իրավաբանական, բժշկական և աստվածաբանական ֆակուլտետներով։ 1940 թվականին շնորհվել է Իվան Ֆրանկոյի անունը։ Ունի (1973) պատմության, բանասիրական, ժուռնալիստիկայի, օտար լեզուների, իրավաբանական, տնտեսագիտական, ֆիզիկայի, մեխանիկա֊մաթեմատիկական, քիմիական, երկրաբանական, աշխարհագրական, կենսաբանական, բուհերում դասավանդողների որակավորման բարձրացման ֆակուլտետներ, երեկոյան, հեռակա և նախապատրաստական բաժիններ, ասպիրանտուրա, 69 ամբիոն, 46 ԳՀԼ և կաբինետաստղադիտարան (հիմնադրվել է 1744 թվականին), բուսաբանական այգի, 2 կենսաբանական կայան, կենդանաբանական, հանքաբանական, հնագիտության, համալսարանի պատմության թանգարաններ, հրատարակչություն, գրադարան (մոտ 2,5 միլիոն գիրք)։ 1772/1773 ուսումնական տարում Լվովի համալսարանը ունեցել է մոտ 12 հազար ուսանող, ավելի քան 700 դասավանդող։ Հրատարակում է «Ուչյոնիե զապիսկի» («Գիտական տեղեկագիր», 1946 թվականից)։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով (1961)։
Տես նաև
Կատեգորիա:Ուկրաինայի համալսարաններ
Օկունևկա (Ուլյանովկայի վտակ)
Օկունևկա (Окуневка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կալինինգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ուլյանովկա գետի աջ ափին 10 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կմ է, ավազանի տարածքը 61 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Պրեգոլյա, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Նեման գետն է և Բալթիկ ծովի ավազանը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Փոստային նամականիշի օր
Փոստային նամականիշի օր, այս կամ այն երկրի փոստային վարչության կողմից սահմանվող և ամեն տարի նշվող տոն, որը կոչված է հանրային ուշադրություն գրավելու, փոստային կապը մասսայականացնելու, փոստային նամակագրությունն ընդլայնելու և ֆիլատելիայի զարգացմանը նպաստելու։
Նկարագրություն
Ավանդաբար այս օրվան են հարմարեցնում փոստային կոմմեմորատիվ նամականիշներ հատուկ էմիսիաներ. այդպիսի նամականիշների սյուժեն սովորաբար կապված է փոստի պատմության հետ՝ պատմական դեմքեր, փոստատարներ և փոստային տրանսպորտ, այդ երկրում թողարկված առաջին նամականիշ և այլն։ Այս օրվա հետ են կապվում ֆիլատելիստական և փոստային այլ իրադարձություններ՝ հատուկ մարում, ֆիլատելիստական ցուցահանդեսներ, փառատոններ և նմանատիպ միջոցառումներ։
Համարվում է, որ Փոստային նամականիշի օրը նշվում է Նամակի շաբաթն անցկացնելու ժամանակ։ Սակայն «Ֆիլատելիա» ամսագիրը 1972 թվականին գրել է, որ դա ընդամենը օրացույցային պատահականություն է (առաջինն անցկացվում է Ֆիլատելիայի միջազգային ֆեդերացիայի հովանավորությամբ, երկրորդը՝ Փոստային համաշխարհային միության նախաձեռնությամբ), և Փոստային նամականիշի օրը նույնացվում է Ֆիլատելիայի օրվա հետ։
Պատմություն
Փոստային նամականիշի օրը՝ որպես հատուկ օր, նշելու գաղափարը ծնվել է 1934 թվականին բեռլինցի հայտնի ֆիլատելիստ Հանս ֆոն Ռուդոլֆի մոտ, որը 1930 թվականին Բեռլինում IPOSTA ֆիլատելիստական համաշխարհային ցուցադրությունների կազմակերպիչն ու գործադիր կոմիտեի ղեկավարն էր, հետագայում Գերմանիայի Ֆիլատելիստների կայսերական միության գլխավորը և 1937 թվականին Փարիզում PEXIP ու 1938 թվականին Պրահայում PRAGA միջազգային ցուցահանդեսների մրցանակների շնորհման ժյուրիի անդամ։ Ֆոն Ռուդոլֆն իր առաջարկությունն առաջին անգամ հնչեցրել է 1934 թվականին՝ Գդանսկի բունդեսթագի հանդիպման ժամանակ։ Ըստ նրա՝ Փոստային նամականիշի օրը կդառնա հասարակության կողմից ընդունված և ռայխի քարոզչական նվագախմբում նվագակցության ուժեղ գործիք ։ Գաղափարը քննարկվել և հավանության է արժանացել Գերմանացի ֆիլատելիստների օրերի շրջանակներում՝ 1934 թվականին Գդանսկում և 1935 թվականին Մայնցում։ Ավստրիան Փոստային նամականիշի օրն առաջին անգամ նշել է 1935 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, իսկ Երրորդ Ռայխում այն առաջին անգամ տոնվել է 1936 թվականի հունվարի 7-ին՝ Փոստային համաշխարհային միության հիմնադիր Հենրիխ ֆոն Ստեֆանի ծննդյան օրը։
1936 թվականի օգոստոսի 29-ին Ֆիլատելիայի միաջազգային ֆեդերացիան Լյուքսեմբուրգում կայացած իր 11-րդ կոնգրեսում հունվարի 7-ին հաջորդող կիրակին հայտարարել է Փոստային նամականիշի համաշխարհային օր, և անդամ երկրներին խորհուրդ է տրվել այդ օրը նշել ֆիլատելիայի հետ կապված իրադարձություններով, մասնավորապես, թողարկել հիշատակային նամականիշներ։ Նաև ցանկություն է հայտնվել Փոստային նամականիշի օրվան նվիրված նամականիշների համատեղ թողարկման վերաբերյալ, բայց այն զարգացում չի ունեցել։ Մեկ տարի անց՝ 1937 թվականի հունիսի 22-ին, Փարիզում կայացած ՖՄՖ 12-րդ կոնգրեսում լյուքսեմբուրգյան որոշումը փոփոխվել է. միջազգային այդ կազմակերպության անդամ երկրներին Փոստային նամականիշի օրը նշելու օրացույցային օրը որոշելու իրավունք է տրվել։
1948 թվականից հետո Գերմանիայում Փոստային նամականիշի օրը տեղափոխվել է հոկտեմբերի վերջին կիրակի։ Իտալիայում այդ օրը նշվում է դեկտեմբերի 20-ին՝ այդ երկրում առաջին նամականիշի ստեղծման օրը։ Ֆրանսիայում այդ օրն առաջին անգամ հայտնի է դարձել 1938 թվականից։ Այդ օրվան նվիրված առաջին նամականիշները թողարկվել են 1944 թվականի դեկտեմբերի 9-ին՝ Ֆրանսիական փոխօգնության համար։ 1947 թվականից Փոստային նամականիշի օրն այդ երկրում նշվում է փետրվար-մարտ ամիսներին։
Արդիականություն
1990-ական թվականներից սկսած փոստային բազմաթիվ տեսչություններ սկսեցին Փոստային նամականիշի օրն օգտագործել երիտասարդներին դեպի հավաքորդությունը գրավելու համար և այդ նպատակով նամականիշներն ստեղծում էին երիտասարդների համար գրավիչ պատկերներով։ Օրինակ՝ Ֆրանսիայում 1999 թվականից սկսած դրանք կոմիքսների հայտնի հերոսներն էին։ Մինչև 2003 թվականը նմանատիպ նամականիշները փոստային-բարեգործական էին՝ հօգուտ Ֆրանսիայի Կարմիր խաչի։
Շվեյցարիայում Փոստային նամականիշի օրը միշտ նշվում է հատուկ էմիսիաներով։ Որպես օրինակ կարելի է բերել նաև Հունգարիան, որտեղ այս օրը դարձել է հայտնի և ուղեկցվում է համապատասխան նամականիշերի թողարկմամբ։ Այսպես, 1975 թվականի սեպտեմբերի 9-ին այստեղ թողարկվել է փոստային-բարեգործական նամականիշների շարք, որը նվիրված էր Փոստային նամականիշի օրվան և արտադրված էր օֆսեթային եղանակով։ Շարքի նկարիչը Ի. Վերտելն էր։ Բոլոր նամականիշներն ունեին 2 + 1 ֆորինտ անվանական արժեք։ Սերիան եզրափակում էր անվանական նույն արժեքով 4 նամականիշներով փոստային բլոկը։ Թողարկման օրը նամականիշերն ու բլոկները մարվել են հատուկ կնիքներով ։
Փոստային նամականիշի օրը ժողովրդականություն է վայելում նաև աֆրիկյան երկրներում։ Օրինակ՝ Թունիսում 1975 թվականի սեպտեմբերի 29-ին այդ օրվա առթիվ թողարկվել է 100 միլլիմ անվանական արժեքով նամականիշ ։
Ֆիլատելիա
1984 թվականի նոյեմբերի 25-ին Արևմտյան Գերմանիայում մի քանի ֆիլատելիստ-էնտուզիաստների կողմից ստեղծվել է Փոստային նամականիշի օրն ուսումնասիրող կազմակերպություն, որը Գերմանական ֆիլատելիստների միության ստորաբաժանումն էր։ Այդ կազմակերպությունը գերմանական նամականիշների համար հրատարակել է հատուկ հավաքածու-կատալոգ, որը կազմված էր երկու մասից.
Բացի այդ, կա նաև Ֆրանկ Նոյշեֆերի և Ցոլտա Դեբրեցենիի  «Փոստային նամականիշի առաջին օրերն աշխարհում»  157 էջանոց գիրքը, որը լույս է տեսել հետազոտական նույն կազմակերպության կողմից և տեղեկություններ է պարունակում աշխարհի երկրներում առաջին թեմատիկ նամականիշների էմիսիաների, հատուկ մարումների և այլնի մասին։ Ձեռնարկի գինն առանց առաքման հաշվառման €78 է ։
«Զումշտեյն» կատալոգը նույնպես նվիրված է թեմատիկ նամականիշներին «Catalogues journée du timbre suisse», այն կարելի է ձեռք բերել 18 շվեյցարական ֆրանկով ։
Պարբերացում
1983 թվականի մարտին ամերիկացի ֆիլատելիստ Էնդրյու Կ. Վաչինսկին (Andrew K. Wacinski) առաջարկել է այս իրադարձության նշման ավանդության տարածումը բաժանել շրջանների։ Նա առանձնացրել է առաջին՝ «դասական» շրջանը (1936 թվականից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը՝ 1939 թվականը), իսկ երկրորդ շրջանը նրա կողմից բնութագրվել է որպես «պատերազմի հետևանքով ընդհատված շրջան» և տևել է 1939-1950 թվականներին։ Երրորդը «1950 թվականից սկսած շրջանն է»։
Ստորև բերված աղյուսակից կարելի է եզրակացնել, որ Փոստային նամականիշի օրը նշելու գաղափարը հիմնականում ընդունված է եղել ոչ անգլախոս երկրներում. Մեծ Բրիտանիան և նրա նախկին գաղութներից որոշներն այդ ավանդույթն ընդունել են միայն 1970-ական թվականների կեսերին։ ԽՍՀՄ-ում Փոստային նամականիշի օրը (ընդունված էր «Փոստային նամականիշի և կոլեկցիոների օր» անվանումը) նույնպես մեծ ժողովրդականություն չի վայելել, թեև ԽՍՀՄ-ում և խորհրդային բլոկի երկրներում թողարկվում էին այդ օրվան նվիրված նամականիշներ։
Օրինակներ
Ստորև բերված են տարբեր երկրներում Փոստային նամականիշի օրվա առթիվ թողարկված նամականիշների որոշ օրինակներ։
Հիշարժան այլ իրադարձություններ
Փոստային նամականիշի օրվա համանմանությամբ որոշ երկրներում նշվել կամ էլ մինչ այսօր նշվում են հիշարժան այլ օրեր կամ միջոցառումներ, որոնք կապված են ֆիլատելիայի հետ։
Ֆիլատելիայի օր
Խորհրդային իշխանության առաջին տարիներին ԽՍՀՄ-ում սահմանվել է Ֆիլատելիայի օր, որն անցկացվել է 1922 թվականի օգոստոսի 19-ին Մոսկվայում, և կարելի է համարել Փոստային նամականիշի օրվա նախակարապետը։ Այդ օրվան են նվիրված եղել ֆիլատելիստական մի շարք նյութեր, ներառյալ հատուկ դրոշմներն ու խորհրդային առաջին հատուկ մարումը, որով մարվում էր «Ֆիլատելիան երեխաներին» նամականիշների շարքը (ՖԿՎ [«Марка» ԻՏԿ] № 43—48):
Փոստային նամականիշի շաբաթ
Նոր Զելանդիայում, որտեղ նախկինում կազմակերպվել է աղավնային առաջին կանոնավոր փոստային ծառայությունը, Փոստային նամականիշի շաբաթվա կապակցությամբ միջոցառումները սովորաբար ուղեկցվում էին նամակների ցուցադրական ուղարկում աղավնային փոստի միջոցով, ինչի հետ կապված թողարկվում էին փոստային հատուկ նամականիշներ, որոնք նախավճարվում էին փոստային հատուկ կնիքով ։