cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փիթեր Նաջարյան
Կենսագրություն
Դասավանդել է Սան Ֆրանցիսկոյի պետական համալսարանում, Ուայնե պետական համալսարանում, Կանանց Սքրիպս քոլեջում, Սան Դիեգոյի կալիֆորնյան համալսարանում, Հավայան համալսարանում, Դավիսի կալիֆորնյան համալսարանում, Բերկլիի կալիֆորնյան համալսարանում։ Աջակցել է «Գրական արվեստ» ամսագրին ։
Նաջարյանի ստեղծագործությունները քննարկվել են Երևանում՝ Հայագիտական ուսումնասիրությունների ընկերակցության հիմնադրման 40-ամյակին նվիրված գիտաժողովում ։
Գեղանկարչական ստեղծագործություններ
Նաջարյանը պլենէրային նկարիչ ու քանդակագործ է։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվել է Հայաստանի նկարիչների միությունում, Հըրսթ պատկերասրահում, Կալիֆորնիայի սուրբ Մարի քոլեջում, Կալիֆորնիայի Նապա Վելի թանգարանում, Բերկլիի հանրային գրադարանում ։
Նաջարյանը հանդիսանում է իր վերջին չորս գրքերի նկարազարդումների հեղինակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ քանդակագործներ
Էրժե
Էրժե (Hergé, իսկական անուն՝ Ժորժ Պրոսպեր Ռեմի (Georges Prosper Remi), ), բելգիացի կոմիքսների նկարիչ, ով արժանացել է համաշխարհային ճանաչման երիտասարդ լրագրող Թենթենի (Tintin) արկածների մասին իր ալբոմների շնորհիվ, որոնք մինչ այժմ միլիոնավոր տպաքանակներով վաճառվում են ամբողջ աշխարհում։ «Ligne claire» տեխնիկայի, որը հետագայում գործածել են փոփ արտի վարպետները, առաջին հայտնագործողը։ Էրժե կեղծանունն առաջացել է՝ որպես տառային հապավման շրջված ձև. «Ռ․ Ժ․» (Ռեմի Ժորժ)։
Ճանապարհ դեպի «Թենթեն»
19 տարեկան հասակում Էրժեն սկսել է նկարել «Vingtième Siècle» («Քսաներորդ դար») թերթի համար, որի սեփականատերն ազգայնական և հակակոմունիստ վանահայր Նորբեր Վալլեն էր։ Շուտով Էրժեին հանձնարարել են խմբագրել թերթի կիրակնօրյա գրական-գեղարվեստական հավելվածները, իսկ 1928 թվականի նոյեմբերին՝ մանկական լսարանին ուղղված երեկոյան հրատարակության նոր «Le Petit Vingtième» («Քսաներորդ դարը երեխաների համար»), հավելվածը։ 1929 թվականի հունվարի 10-ից արդեն հիշատակված «Թորթորի արկածների» հետ միասին այստեղ սկսել են տպագրել նաև երիտասարդ լրագրող Թենթենի մասին կոմիքսների շարքը, որն Էրժեին համաշխարհային ճանաչում է բերել։ Որոշակի նմանություն կա Էրժեի և նրա սիրելի հերոսի միջև, մինչդեռ առաջին խմբագրական հանձնարարությունը Թենթենին ստիպել է գնալ Սովետական Ռուսաստան, ուր Էրժեն ոչ մի անգամ չէր եղել։
«Թենթենը սովետականների երկրում» շարքը տպագրվել է ամսագրի էջերին մինչև 1930 թվականի մայիսի 8-ը։ Շարքի հաջողությունն անառարկելի էր, թեև հետագայում հեղինակի վերաբերմունքն այդ աշխատանքի նկատմամբ փոխվել է։ Ռուսաստանից հետո Թենթենն ու իր շունը՝ Միլուն, ուղևորվում են Կոնգո (այս շարքում զգացվում է Անդրե Ժիդի «Ճանապարհորդություն դեպի Կոնգո» գրքի ազդեցությունը), հետո՝ Չիկագո («Թենթենն Ամերիկայում» շարք)։ 1932 թվականին ամսագիրն սկսել է տպագրել Թենթենի արկածներն արևելքի երկրներում․ Պորտ Սաիդ, Սուեզ, Մումբայ, Կոլոմբո, Շրի Լանկա, Սինգապուր, Հոնկոնգ, Շանհայ։ Այս ամենը հավաքված է «Փարավոնի սիգարները» ալբոմում, որը հրապարակվել է «Կաստերման» հրատարակչության կողմից, որին պատկանում են Թենթենի մասին սագայի բացառիկ իրավունքները։
Այլ ցիկլեր
Էրժեի ստեղծագործությունը չի սահմանափակվել «Թենթենի արկածներով»։ Նկարչի գրչով ստեղծվել են բազմաթիվ կերպարներ՝ Քվիկ և Ֆլյուպկե, Պոպլ և Վիրժինին (նրանց անունները Ժակ Անրի Բեռնարդեն դը Սեն Պիեռի հայտնի «Պոլ և Վիրժինի» վեպի հերոսների անունների պարոդիան են), Ջո, Զեթ և Ժոկո։ Սակայն հենց «Թենթենի» շնորհիվ է Էրժեն անհավանական ճանաչում ձեռք բերել իր հայրենիքում, ապա նաև ամբողջ աշխարհում։
Հետպատերազմական դժվարություններ
Չնայած մեծ հաջողությանը, 1947 թվականի մայիսին Էրժեն ստիպված է եղել բաժանվել իրեն օգնած Ջեքոբսից. նկարիչը սկսել է տառապել դեպրեսիայից և լրջորեն մտածել Արգենտինա արտագաղթելու մասին, սակայն նրա ծրագրերը տապալվել են։ Էրժեն շարունակել է աշխատել «Թենթենի» վրա և 1956 թվականին թողարկել է «Թուրնեսոլի գործը» («L’Affaire Tournesol») ալբոմը, որը պրոֆեսիոնալ առումով երբեմն անվանում են նրա ստեղծագործության գագաթնակետը։
1956 թվականին Էրժեն ծանոթացել է նկարչուհի Ֆանի Վլամինկի հետ, հինգ ամիս անց նրանց միջև սիրավեպ է առաջացել։ Էրժեի մահից հետո Ֆանին կազմակերպել է Էրժեի հիմնադրամն ու ստացել է նկարչի աշխատանքների հեղինակային իրավունքը։ 1958 թվականի սեպտեմբերին սկսել է տպագրվել «Թենթենը Տիբեթում» շարքը, որը մասամբ պայմանավորված էր այդ տարիներին տարածված սառցե մարդու մասին պատմություններով, բայց այդ ժամանակ Էրժեի մոտ սրվել է դեպրեսիան. իր ալբոմներից «ամենաինտիմի և հուզիչի» լույս ընծայվելը համընկել է նրա առաջին կնոջ՝ Ժերմենի հետ բաժանվելու ժամանակահատվածի հետ։
Մահ
1960-ական թվականներին Էրժեի լուրջ մրցակիցներն են դարձել «Հաջողակ Լյուկ», «Աստերիքս», «Կորտո Մալթեզ» և այլ եվրոպական կոմիքսները։ Սակայն դա չի վնասել Թենթենի ժողովրդականությանը. «Կաստերման» հրատարակչության կողմից թողարկված Էրժեի ալբոմների տպաքանակը գերազանցել է մեկ միլիոն օրինակը։ Նկարիչը մշտապես աշխատել է հին ալբոմների կատարելագործման ուղղությամբ, սակայն չի ցանկացել արդիականացնել «Թենթենը սովետականների երկրում» ալբոմը՝ համարելով այն երիտասարդության սխալ։
1983 թվականին Էրժեն մահացել է լեյկեմիայից՝ չհասցնելով ավարտել իր վերջին ալբոմը։
Բելգիացիները կոմիքսի հերոսի պատվին հուշարձան են կանգնեցրել Բրյուսելի զբոսայգիներից մեկում, իսկ 75-րդ տարեդարձի առթիվ Բրյուսելյան աստղագիտական հանրությունը փոքրիկ մոլորակ է անվանել նրա պատվին։
Թենթեն՝ Բրյուսելի խորհրդանիշ
Այսօր Թենթենն աշխարհում ամենատարածված կոմիքսների կերպարներից մեկն է։ Բելգիայում նա կանգնած է ամենահայտնի հորինված կերպարների առաջին տեղում, և 2001 թվականից ի վեր Թենթենն ու նրա ֆոքսթերիեր Միլուն Բրյուսել քաղաքի պաշտոնական խորհրդանիշներն են։
Լուվեն-լա-Նյովե քաղաքում գտնվում է Էրժեի թագարանը ։ Թենթենի և կոմիքսի այլ կերպարների նկարներով որմնանկարները կարելի է տեսնել Բրյուսելի մետրոյի կայարաններից մեկում ։
Էկրանավորում
1960-ական թվականներին նկարահանվել է Թենթենի արկածների մասին երկու ֆիլմ՝ «Գաղտնի ոսկե գեղմը» («Lе mystère de la toison d’or») և «Կապույտ նարինջներ» («Les oranges bleues»), նաև լիամետրաժ մուլտֆիլմ՝ «Թենթենը և արևի տաճարը» («Tintin et le temple du Soleil»), ինչը մեծացրել է կերպարների ժողովրդականությունը հայրենիքում։ 1972 թվականին նկարահանվել է ևս մեկ լիամետրաժ մուլտֆիլմ՝ «Թենթենը և շնաձկան լիճը» («Tintin et le lac au requin»)։ 1991 թվականին Ֆրանսիայի և Կանադայի համատեղ ջանքերով թողարկվել է հեռուստասերիալ, որն իր մեջ ներառել է Թենթենի բոլոր արկածները, բացի երկու ալբոմներից՝ «Թենթենը Սովետների երկրում» և «Թենթենը Կոնգոյում» («Tintin au Congo»)։ Իրականացվել են նաև ռադիոհաղորդումներ և մյուզիքլներ «Թենթենը Տիբեթում» ալբոմի մոտիվներով ։
Դեռևս 1983 թվականին Սթիվեն Սփիլբերգը, ով «Թենթենի արկածների» կրքոտ երկրպագուն էր, երկար բանակցություններ է վարել Էրժեի հետ՝ նկարչի ալբոմներից մեկի էկրանավորման շուրջ։ Էրժեն, որն ըստ արժանվույն էր գնահատում ինչպես այն ժամանակ աշխարհահռչակ ռեժիսորի ֆիլմերը, այնպես էլ նրա անկեղծ տարվածությունը «Թենթենով», շատ կետերով պատրաստ էր ընդառաջել Սփիլբերգին։ Սակայն, ի վերջո, Սփիլբերգի «դրակոնովյան» պայմանները ստիպել են արվեստագետին հրաժարվել էկրանավորումից։ Էրժեի մահից հետո Սփիլբերգն իրականացրել է իր վաղեմի երազանքը և թողարկել է «Թենթենի արկածները․ Միաեղջյուրի առեղծվածը» ֆիլմը, որում օգտագործվել է շարժման գրավման տեխնոլոգիան։
Թենթենի հանրաճանաչություն
Թենթենն ու Միլուն հայտնի են ամբողջ աշխարհում և թարգմանվել են ավելի քան 50 լեզուներով։ Հերոսների ժողովրդականության պատճառի մասին բազմաթիվ վարկածներ կան, որոնք արդեն չեն նվազում 8 տասնամյակից ավելի։ Մի կողմից, Էրժեի գրեթե բոլոր ալբոմները լի են բարությամբ, ուրիշ մշակույթի հանդեպ հարգանքով, մարդկայնությամբ և նուրբ հումորով։ Մյուս կողմից, Էրժեն քաջատեղյակ էր իր ժամանակի քաղաքական, տեխնիկական և մշակութային շարժումների մասին և հաճախ դիմում էր քաղաքական ակնարկների, օրինակ` «Օտտոկար թագավորի գայիսոնը» («Le Sceptre d’Ottokar»), ուշադիր ընթերցողը կարող է տեսնել 1930-ական թվականներին Գերմանիայի նկատմամբ Ավստրիայի բռնի անդամակցության քննադատությունը։ Էրժեի կերպարները «կանխատեսել են» այնպիսի գիտական հայտնագործություններ, ինչպիսիք են սառույցը լուսնի վրա։
Աշխատանքի մեկնաբանություն
Ժամանակակից մարդու աչքերում Էրժեի վաղ աշխատանքներն առանձնանում են քաղաքական կոռեկտության բացակայությամբ։ «Թենթենը սովետականների երկրում» առաջին ալբոմում երիտասարդ լրագրողը գնում է Խորհրդային Միություն, ընդ որում 1920-ական թվականների խորհրդային կենցաղը նկարված է ամենամռայլ գույներով։ Որոշ ընթերցողներ նույնիսկ պրոֆաշիստական միտումներ են վերագրել այս հակաուտոպիային։
«Թենթենը Կոնգոյում» երկրորդ ալբոմում կան տեսարաններ, որտեղ ցուցադրվում է վայրի կենդանիների նկատմամբ դաժանությունը, ինչպես նաև արհամարական վերաբերմունքը Կոնգոյի բնիկների նկատմամբ, որն այդ ժամանակ Բելգիայի գաղութն էր։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, ինչպես նաև կոշտ քննադատության ենթարկվելուց հետո` Էրժեն վերանայել է իր հայացքները, և այդ ժամանակից ի վեր նրա աշխատանքներում ներկայացված աշխարհայացքն աչքի է ընկնում մարդկայնությամբ և օտար մշակույթների հանդեպ հարգանքով։
Կոմիքսների վաղ ամերիկյան տարբերակներում և «մեծահասակների» մուլտֆիլմերում Էրժեի կոմիքսների տարրերը (օրինակ՝ Թենթենի և Միլույի վիսկին հենց շշից խմելը) ենթարկվել են գրաքննության։
Ցուցահանդես Մեծ պալատում
2016 թվականի սեպտեմբերի 28-ից մինչև 2017 թվականի հունվարի 15-ը Փարիզի Մեծ պալատում տեղի է ունեցել ցուցահանդես, որտեղ ներկայացվել են Էրժեի ստեղծագործությունները։ Տասը սրահ զբաղեցնող ցուցահանդեսի այցելուները կարող էին ծանոթանալ ոչ միայն «Թենթեն» շարքի պատմությանը, այլև նկարչի քիչ հայտնի կերպարներին, ինչպես նաև Էրժեյի ազդեցությանը կոմիքսների զարգացման վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելգիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Թենթեն Կատեգորիա:Լեյկոզից մահացածներ Կատեգորիա:Կոմիքսների նկարիչներ Կատեգորիա:Բելգիացի գրողներ Կատեգորիա:ՁԻԱՀ-ի հետ կապված հիվանդություններից մահացածներ
Վալերի Սարուխանով
Վալերի Արմենի Սարուխանով (սեպտեմբերի 12, 1938, Տաշքենդ, Ուզբեկական ԽՍՀ - փետրվարի 21, 2005), խորհրդային հայ ռեժիսոր, սցենարիստ, կոմպոզիտոր, ինժեներ-նավաշինարար, դիզայներ, նկարիչ, դրամատուրգ, ռեժիսոր-բեմադրիչ, փիլիսոփա, պրոֆեսոր, Լրագրողների միության անդամ, «Հեռուստատեսության այբուբեն» 5 հատորանոց դասագրքի հեղինակը ։
Կենսագրություն
1955 թվականին ոսկե մեդալով ավարտելով դպրոցն ու կոնսերվատորիային կից երաժշտական դպրոցի ջութակի բաժինը՝ տեղափոխվեց Լենինգրադ, որտեղ ընդունվեց Լենինգրադի նավաշինարարական ինստիտուտի (ԼՆԻ) կառուցագիտական ֆակուլտետ (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգի պետական ծովային տեխնիկական համալսարան) ։
Դաշնամուր էր նվագում և հիմնեց Ուսանողական փորձարարական թատրոն, որն ավելի ուշ վերանվանվեց Երիտասարդական հրապարակախոսական թատրոն։ Այս թատրոնից էլ հնչեցին Սարուխանովի առաջին երգերը ։
1957 թվականին Վալերին գրեց իր առաջին «Ահա» (Вот) երգը, որը «Իսկ մենք հանգստանում ենք այսպես» ծրագրի շրջանակներում կատարվում էր Լենինգրադի համերգային նվագախմբի կողմից՝ Անատոլի Բադխենի ղեկավարությամբ։ Երգը կատարում էին նաև Էլմիրա Ուրազբաևան Օլեգ Լունդստրեմի նվագախմբի հետ, Ուզբեկստանի հեռուստառադիոյի էստրադային սիմֆոնիկ նվագախումբը՝ Եվգենի Ժիվաևի գլխավորությամբ (Սարուխանովի համադասարանցին), այնուհետև Լենինգրադում իրենց երգացանկի մեջ ընդգրկեցին Ա․ Կոպոսովը և Ա․ Սվիստունովը ։
1961 թվականին Վալերին ավարտելով ԼՆԻ-ն՝ ընդունվում է ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ Վերա Մուխինայի անվան Լենինգրադի գեղարվեստա-արդյունաբերական բարձրագույն ուսումնարանը (ԼԳԱՈՒ), որը հիմնադրվել է 1876 թվականին Ալեքսանդր II-ի հրամանով՝ բանկիր և արդյունաբերական բարոն Ալեքսանդր Շտիգլիցի դրամաշնորհով։ Ուսանելու տարիներին ընկերոջ՝ Վյաչեսլավ Ֆատովի հետ, ստեղծեցին Իլյա Իլֆի և Եվգենի Պետրովի «12 աթոռ» և «Ոսկե հորթը» վեպերի 120 պատկերներից կազմված շարք ։
1965 թվականին ավարտեց Վ․ Մուխինայի անվան ԼԳԱՈՒ-ն դիզայներ մասնագիտությամբ, իսկ 1972 թվականին՝ Սանկտ Պետերբուրգի թատերարվեստի պետական ակադեմիան՝ ռեժիսոր մասնագիտությամբ ։
1967 թվականին Լենինգրադի ինքնագործ երգի երկրորդ մրցույթին Սարուխանովը մրցանակ ստացավ Коммунары не будут рабами երգի համար (խոսքերի հեղինակ՝ Ե․ Եվտուշենկո), ինչպես նաև հանդես եկավ իր մյուս երգերով ։
Կոպոսովն ու Սվիստունովը նրա երգերը կատարում էին զուգերգերով և առանձին։
1967 թվականին Վալերին ԼՆԻ-ում ստեղծում է «Գրենադա» անսամբլը և մինչև 1979 թվականը հանդիսանում էր նրա գեղարվեստական ղեկավարը։ 1967-1979 թվականներին անսամբլը երկրի տարբեր քաղաքներում հանդես է գալիս մոտ 1500 համերգային ծրագրով, որոնք ձայնագրվում էին ռադիոյում և հեռուստատեսությամբ, դառնում է մի շարք մրցույթների և փառատոների դափնեկիր։ 1971 թվականին անսամբլը մասնակցեց Ուսանողական թատրոնների միջազգային փառատոնին Լյուբլին քաղաքում, 1973 թվականին՝ Բեռլինում կայացած Ուսանողական և երիտասարդական համաշխարհային փառատոնին ։
1991-1992 թվականներին Վալերի Սարուխանովը «Պետերբուրգ» հեռուստառադիոընկերության գլխավոր ռեժիսորն էր ։
1992 թվականից՝ Սանկտ Պետերբուրգի կինոյի և հեռուստատեսության ինստիտուտի հեռուստատեսության արվեստի ամբիոնի պրոֆեսոր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1938 ծնունդներ Կատեգորիա:Տաշքենդ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Փետրվարի 21 մահեր Կատեգորիա:2005 մահեր Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հայ կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ դիզայներներ Կատեգորիա:Հայ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայ բեմադրիչներ
Ջիսի
Ջիսի  (Gissi), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3092 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 88 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 36 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ` 66052։ Հեռախոսային կոդ` 0873։
Բնակավայրի հովանավորող սուրբն է Սան Բերնարդիոն։ Քաղաքի տոնը նշվում է մայիսի 20-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նիկոլայ Լուկաշենկո
Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Լուկաշենկո (Мікалай Аляксандравіч Лукашэнка, ), Բելառուսի Հանրապետության նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի 3-րդ որդին։ Պարբերաբար հոր հետ հայտնվում է պաշտոնական միջոցառումներին։
Կենսագրություն
Նիկոլայ Լուկաշենկոյի առաջին երևան գալը հասարակական միջոցառումներին տեղի է ունեցել 2008 թվականին, տղա, որն այդ ժամանակ 3 տարեկան և 7 ամսական էր, հոր հետ « Մինսկ-Արենա » շինհրապարակում մասնակցեց հանրապետական շաբաթօրյակին։ Այդ ժամանակ չէր նշվել, թե ով է նախագահի հետ այդ երեխան, բայց շուտով Ալեքսանդր Լուկաշենկոն իր հարցազրույցներից մեկում խոստովանեց, որ դա իր 3-րդ որդին է։ Հետագայում Նիկոլայ Լուկաշենկոն  պարբերաբար իր հոր հետ հայտնվում էր հասարակական միջոցառումներին. մասնկացել է զորավարժություններին և շքահանդեսներին, ուղեկցել է հորը երկրով մեկ ուղևորություններին, նույնիսկ ժամանել է Մինսկի մետրոպոլիտենում տեղի ունեցած ահաբեկչական գործողությունների վայր. մեկնել է արտասահմանյան ուղևորությունների և հոր հետ մասնակցել պետությունների ղեկավարների հետ հանդիպումներին, մասնավորապես Վլադիմիր Պուտինի, Դմիտրի Մեդվեդևի, Բարաք Օբամայի, Սի Ցզինպինի, Ուգո Չավեսի, Նուրսուլթան Նազարբաևի, Վիկտոր Յուշչենկոյի, Ալեքսանդր Տուրչինովի, Իլհամ Ալիևի հետ, Հռոմի պապեր Բենեդիկտոս XVI-ի և Ֆրանցիսկոսի հետ և այլ քաղաքական գործիչների հետ։
2011 թվականին Նիկոլայ Լուկաշենկոն գնաց Օսրոշիցկո-Գորոդոկ միջնակարգ դպրոցի առաջին դասարան։ Չնայած դպրոցական առարկաներին հաճախելու պարտականությանը՝ շարունակում է հորն ուղեկցել տարբեր հասարակական միջոցառումներին, այդ թվում նաև արտասահմանյան ուղևորություններին։ Զբաղվում է երաժշտությամբ (նվագում է դաշնամուր), հոկեյով, դահուկային սպորտով և բիաթլոնով ։
Միխայիլ Գալկին
Միխայիլ Գալկին (Михаил Сергеевич Галкин, ), Ռուսական կայսերական բանակի գեներալ-մայոր, Ռուսաստանի Հարավի զինված ուժերի կազմում սպիտակ շարժման մասնակից, ռազմական հրապարակախոս, լրագրող, թարգմանիչ, «Պատերազմ և խաղաղություն» ամսագրի խմբագիր  և  «Եղբայրական օգնություն»  ամսագրի խմբագիր-հրատարակիչ ։
Կենսագրություն
Միխայիլ Գալկինը ծնվել է 1866 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Պետերբուրգի նահանգի 1-ին գիլդիայի վաճառականի ընտանիքում ։ Սկզբում սովորել է Պետրովյան առևտրական ուսումնարանում, այնուհետև ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի հետևակազորային յունկերական ուսումնարանը (հետագայում վերանվանվել է Վլադիմիրյան ռազմական ուսումնարան), որից հետո գործուղվել է Վիտեբսկյան 27-րդ հետևակային գունդ, 1889 թվականի նոյեմբերի 12-ին ստացել է ենթապորուչիկի կոչում, 1893 թվականի սեպտեմբերի 1-ից` պորուչիկի ։ 1900 թվականին Միխայիլ Սերգեևիչ Գալկինը հաջողությամբ ավարտել է Ռուսական կայսերական բանակի Գլխավոր Շտաբի Նիկոլաևյան ակադեմիան ։ Մասնակցել է Ռուս-ճապոնական և Առաջին համաշխարհային պատերազմներին  ։ 1912 թվականի սեպտեմբերի 2-ից մինչև 1914 թվականի դեկտեմբերի 23-ը զբաղեցրել է ռուսական բանակի 46-րդ հետևակային դիվիզիայի շտաբի պետի պաշտոնը, որից հետո մինչև 1916 թվականի փետրվարի 16-ը գնդապետ Գալկինը եղել է 71-րդ Բելյաևսկի հետևակային գնդի հրամանատարը։
1916 թվականին Գալկինը հրամանատարության կողմից արժանացել է գեներալ-մայորի կոչման և նշանակվել 10-րդ հետևակային դիվիզիայի հրամանատար։ 1916 թվականի մայիսի 27-ից մինչև 1916 թվականի սեպտեմբերի 18-ը եղել է 20-րդ հետևակային դիվիզիայի շտաբի պետը։ Դրանից անմիջապես հետո նույն պաշտոնին է նշանակվել Գրենադյան կորպուսում, որտեղ պաշտոնավարել է մեկ ամսից պակաս։ 1917թվականի հոկտեմբերյան հեղաշրջումից հետո Ռուսաստանի Հարավի զինված ուժերի կազմում սպիտակ շարժման շարքերում մարտնչել է բոլշևիկների դեմ ։
Միխայիլ Սերգեևիչ Գալկինը մահացել է 1920 թվականի հունվարի կեսերին Օդեսսա քաղաքում ։ Որպես զինվորական գրող` հայտնի է ռուսական ամսագրերում բազմաթիվ հրապարակումներով։ Գալկինը որոշ ժամանակ խմբագրել է «Պատերազմ և խաղաղություն» և «Եղբայրական օգնություն» ամսագրերը ։
Աշտարակով տուն (Նովոչերկասկ)
Աշտարակով տուն (Дом с башней), տարածաշրջանային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում։ Գտնվում է Կրասնի զառիվայր փողոց, 17 հասցեում։ Ճարտարապետության հուշարձան է 1992 թվականի դեկտեմբերի 17-ից` Ռոստովի մարզի փոքր մարզային խորհրդի թիվ 325 որոշմամբ ։
Պատմություն
«Աշտարակով տուն» առանձնատունը գտնվում է Նովոչերկասկ քաղաքի Կրասնի զառիվայր փողոցի (մինչև 1917 թվականը` Կրեշչենսկի զառիվայր) և Կովկասյան փողոցի անկյունում։ Շենքը կառուցված է մոտավորապես XIX դարի կեսերին ամպիր ոճով և տասնիններորդ դարի երկրորդ կեսին պատկանել է հանքարդյունաբերության ինժեներ և քաղաքում թուջի ձուլման առաջին գործարանի (որը 1880 թվականին հիմնադրել է գերմանացի գործարանատեր Հերցբերգը) սեփականատեր Ա. Վ. Մինենկովին։ Այդ գործարանում պատրաստվում էին ծպեղային հեծաններ և այլ մետաղական մասեր, ինչպես նաև շղթաներ տասնիններորդ և քսաներորդ դարերի սահմանագծին Երմակի հրապարակում կառուցվող Նովոչերկասկի զորական Հարության վեցգմբեթանի մայր տաճարի (1891-1904 թվականներ, կառուցվել է նորբյուզանդական ոճով ճարտարապետ Ալեքսանդր Յաշչենկոյի նախագծով) և Երմակի հուշարձանի (1903-1904 թվականներ, կառուցվել է քանդակագործներ Միխայիլ Միկեշինի և Վլադիմիր Բեկլեմիշևի նախագծով) ցանկապատերի համար։
Ինժեներ Մինենկովը հաճախ է եղել արտասահմանում` Իսպանիայում, Ֆրանսիայում, որտեղ սովորել է արդյունաբերական արտադրություն։
Ըստ հնաբնակների հիշողությունների` Նովոչերկասկում եղել է անվանի գիտնական Դմիտրի Մենդելեևը, որը կանգ է առել Մինենկովի տանը, որի հետ ծանոթ է եղել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նովոչերկասկի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն
Արցախի ազատագրական պայքար (1724-1731)
Արցախի ազատագրական պայքար, 1724-1731 թվականներին սկսված ազատագրական շարժում պատմական Արցախ նահանգի տարածքում ձևավորված հայկական մելիքությունների գլխավորությամբ։ Դրա նպատակն էր կասեցնել թուրքական հարձակումը դեպի Արևելյան Հայաստան, երկրամասը մաքրել օտար զորքերից ու ազատագրել այն։ Ժամանակագրական հերթականությամբ համընկել է Սյունիքի ազատագրական պայքարին (1722-1730) ։
18-րդ դարի սկզբին հայ ազատագրական շարժման առաջնորդներից Իսրայել Օրին մեկնում է Ռուսական կայսրության մայրաքաղաք Սանկտ Պետերբուրգ՝ Պետրոս Մեծից (1682-1725) օգնություն խնդրելու, Արևելյան Հայաստանն ազատագրելու և հայոց պետականությունը վերականգնելու նպատակով ։ Ստանալով կայսեր համաձայնությունը՝ նա մեկնում է Հարավային Կովկաս և Իրան՝ որպես ռուսական բանակի սպա և դեսպան։ 1711 թվականին Ռուսաստան վերադառնալիս Օրին Աստրախանում մահանում է, և պատվիրակությունը հետ է գալիս Հայաստան ։
Արցախում այդ ժամանակ իշխում էին Բագրատունիներից ու Առանշահիկներից սերող ազնվական տոհմերի ներկայացուցիչներ, այդ թվում՝ Հասան-Ջալալյանների, Դոփյանների, Պռոշյանների ու Օրբելյանների շառավիղները, ովքեր իրենց վերահսկողության տակ ունեին ոչ ընդարձակ կալվածքներ։ Պարսիկները նրանց «մելիք» էին անվանում (ملك` թագավոր)։ Վրաց թագավոր Վախթանգ VI-ի (1716-1724) գլխավորությամբ հայ ազատագրական ուժերը պատրաստվում են միասնաբար հանդես գալ թուրք-պարսկական լծի դեմ։
Սղնախների կազմակերպում
Շահական Պարսկաստանի գահակալական կռիվներից ու ներքին անիշխանությունից օգտվելով՝ լեռնաբնակ լեզգիներն ասպատակում էին Շիրվանի և Արցախի գյուղերն ու ամրոցները։ Կովկասցիների հարձակումներին դիմագրավելու համար Արցախի մելիքների զինված ջոկատները միավորվում են։ Կասպիական արշավանքի մասին իմանալով՝ նրանք կազմակերպում են հայոց ազատագրական շարժումը։ Ազատագրական պայքարին օժանդակելու համար Շիրվանի հայկական բնակավայրերից այստեղ են տեղափոխվում Ավան և Թարխան հարյուրապետները։Հայ մելիքներին սատարում էր հոգևորականությունը՝ Գանձասարի կաթողիկոս Եսայի Հասան-Ջալալյանի գլխավորությամբ։ Նա սերում էր Խաչենի հինավուրց ազնվական Հասան-Ջալալյան տոհմից։ 1701 թվականին նստելով Գանձասարի կաթողիկոսական գահին՝ նա Գանձասարը դարձնում է ազատագրական շարժման քաղաքական կենտրոնը՝ Արցախի հոգևոր ու աշխարհիկ տերերի հավաքատեղին, որտեղ դիվանագիտական հարաբերություններ և ռազմական ծրագրեր էին քննարկվում ու մշակվում։
Արցախի տարածքում կազմակերպվեցին պաշտպանական ամրոցներ՝ «սղնախներ», որոնցից առավել հայտնի էին Գյուլիստանի, Շոշի (Շուշի), Ավետարանոցի, Ջրաբերդի և Քարագլխի սղնախները։ Դրանցում տեղակայված կայազորը կարող էր վարել ոչ միայն պաշտպանական, այլև հարձակողական մարտեր։ Սղնախների կազմակերպումը մեծապես նպաստեց թուրքական արշավանքի դեմ պայքարին ։
1724 թվականին հայ ազատագրական ուժերը թուրքական արշավանքի դեմ համատեղ պայքարի նպատակով պայմանագիր կնքեցին նույնիսկ Գանձակի մուսուլման ղեկավարների հետ։ Հայ զորահրամանատարները թուրքական բանակների դեմ պայքարում համագործակցության առաջարկներ արեցին նաև պարսկական իշխանություններին։ Արցախի պայքարին օժանդակելու խոստումներով Ռուսաստանից Արցախ ժամանեց նաև հայազգի Իվան Կարապետը։ Այդ ավելի էր հուսադրում հայկական իշխանություններին ։
Թուրքական հարձակում
1723 թվականին թուրքերը գրավում են Քարթլի-Կախեթի թագավորության մայրաքաղաք Թիֆլիսը, ապա նաև՝ Գանձակը։ Երեք ամսից ավելի տևած ինքնապաշտպանական կռիվներից հետո՝ թուրքական զորքերին տալով 20.000 զինվորի կորուստ՝ հանձնվում է 5000 բնակիչ ունեցող Երևանը ։ Գանձակի ղեկավարները, այդպիսով, անցնում են թշնամու կողմը, օգնություն չի հասցվում նաև Իրանից։ Արցախի ու Սյունիքի ազատագրական ուժերը թուրքերի դեմ մենակ են մնում։ Թշնամին առաջինը մտնում է Արցախ։
Թուրքական երկրորդ արշավանքը նույնպես անարդյունք է անցնում. 1726 թվականին նրանք ութօրյա պաշարման ընթացքում կորցնում են 800 զինվոր և չեն կարողանում գրավել Շուշին։ 40 000-անոց բանակը հետ է վերադառնում Գանձակ։ Այդ ճակատամարտից հետո հայերը երրորդ անգամ Չալաբի Քյոխվայի գլխավորությամբ պատվիրակություն են ուղարկում Եկատերինա I կայսրուհու մոտ (1725-1727) ։
Ապստամբության անկում
Օսմանյան բանակի դեմ Արցախի հայ ազատագրական ուժերի պայքարում միայն այն ժամանակ է առավելությունն անցնում թշնամուն, երբ մահանում են Դավիթ Բեկը և Եսայի Հասան-Ջալալյանը։ 1728 թվականին թուրքական բանակները կարողացել էին գրավել Իրանի Ատրպատական (Ադրբեջան) նահանգը։ Գանձասարի կաթողիկոսը, տեղեկանալով 1724 թվականի ռուս-թուրքական պայմանագրի կնքման մասին, հակվել էր թուրքերի հետ բանակցելու մտքին։ Նույն կարծիքին էին նաև ազատագրական ուժերը, ովքեր հուսախաբ էին եղել ռուսական խոստումներից։Հայ ազատագրական ուժերի մյուս մասը 1729 թվականի սկզբներին Ավան և Թարխան հարյուրապետերի գլխավորությամբ նոր պատվիրակություն ուղարկեց ռուսական բանակ, սակայն դրական պատասխան չստանալով՝ այլևս չվերադարձավ Արցախ։ 1729-1731 թվականներին թուրքական նվաճման դեմ պայքարը շարունակում էր Գյուլիստանի սղնախը (այժմ՝ Շահումյանի շրջան), որի հրամանատարն էր Աբրահամ սպարապետը։ Արցախում ազատագրական պայքարն ավարտվեց ։ Միևնույն ժամանակ պառակտում էր տեղի ունեցել Սյունիքում. Մխիթար սպարապետի ու Տեր-Ավետիսի տարակարծությունները հանգեցնում են Հալիձորի բերդի գրավմանը ։
Աֆղանական և օսմանյան նվաճողների դեմ ապստամբության գլուխ անցած զորահրամանատար Թահմասպ ղուլի խանը մի քանի տարում վերականգնում է Պարսկաստանի սահմանները ու 1735 թվականին նոր հաշտություն կնքում թուրքերի հետ։ Նա դառնում է Իրանի նոր առաջնորդը՝ Նադիր շահ Աֆշարը (1736-1747)։ Օսմանյան զորքերի դեմ պայքարում նա օժանդակություն էր ստանում հայերի կողմից։ Որպես երախտագիտություն՝ շահը այցելում է Էջմիածին և ներկա է լինում պատարագին, Մայր աթոռի վերանորոգման համար նա հատկացնում է 1000 թուման, տաճարը զարդարում 15 կգ կշիռ ունեցող ոսկե ջահով։ Նադիրի բանակում էին Արևելյան Հայաստանի նշանավոր գործիչներ՝ Դիզակի (այժմ՝ Հադրութի շրջան) մելիք Եգանը, Գեղարքունիքի մելիք Շահնազարը, Երևանի մելիք Հակոբջանը և ուրիշներ ։
Շահ հռչակվելուց հետո Նադիրը Արցախի հարթավայրից տեղահանեց և Խորասան աքսորեց այնտեղ բնավորված թյուրքական ջևանշիր քոչվոր ցեղին։ Նույն թվականին նա Արցախն անկախ հայտարարեց Գանձակի խանությունից՝ դարձնելով այն առանձին վարչական միավոր։ Նա վերահաստատեց Արցախի ներքին վարչական բաժանումն ու մելիքների ժառանգական իրավասությունները։ Այդուհետև Արցախի (Ջրաբերդի, Գյուլիստանի, Խաչենի, Վարանդայի և Դիզակի) մելիքությունները սկսեցին անվանվել «Խամսայի (հինգ) մելիքություններ»։ Դրանց կառավարիչ նշանակվեց Դիզակի մելիք Եգան Մելիք-Եգանյանը, որը միավորում էր նաև Արցախի մելիքների ռազմական ուժերը։ Մելիք Եգանի մահից հետո (1744 թ.) կառավարչի պաշտոնն անցավ նրա որդի մելիք Արամին, իսկ այնուհետև վերջինիս եղբորը՝ մելիք Եսայուն ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Արցախի պատմություն Կատեգորիա:Հայ ազատագրական շարժում Կատեգորիա:18-րդ դար
Հավայան պիցցա
Հավայան պիցցա, նաև հայտնի է որպես արքայախնձորով պիցցա, տոմատի սոուսով, պանիրով, արքայախնձորով և ազդրապուխտով պիցցա։
Պատմություն
Հունա-կանադացի Սեմ Պանոպուլոսը պնդում էր, որ 1962 թվականին ստեղծել է առաջին հավայան պիցցան Կանադայի Օնտարիո նահանգի Չաթեմ համայնքում։ Մասամբ ոգեշնչված չինական ճաշատեսակների պատրաստման իր փորձով, որոնցում սովորաբար խառնվում են քաղցր և աղի համերը, Պանոպուլոսը փորձարկել է արքայախնձորի, ազդրապուխտի, բեկոնի և այլ լցոնումների ավելացումը, որոնք ի սկզբանե այնքան էլ հայտնի չէին  ։ Արքայախնձորի ավելացումը տոմատի սոուսի և է պանրի ավանդական խառնուրդ, երբեմն ազդրապուխտով կամ բեկոնով, շուտով, ի վերջո, դարձել է ամբողջ աշխարհի պիցցերիաների հիմնական առաջարկը ։ Պանոպուլոսն ընտրել է «հավայան» անվանումը՝ ի պատիվ պահածոյացված արքայախնձորի ապրանքանիշի, որը նրանք օգտագործել են ։
Գերմանիայում հավայան պիցցա է համարվում ազդրապուխտով, արքայախնձորով և պանրով հավայական թոսթի տարբերակը, որն ի սկզբանե ներկայացվել է 1955 թվականին Գերմանիայի առաջին հեռուստատեսային խոհարար Քլեմենս Վիլմենրոդի կողմից  ։
Մշակույթում
2017 թվականի փետրվարին Իսլանդիայի նախագահ Գյուդնի Յոհաննեսոնը, ինչպես հաղորդվում է, բարձր դասարանցիների հետ «հարց ու պատասխանի» (Q&A) ժամանակ ասել է, որ նա սկզբունքորեն դեմ է արքայախնձորով պիցցային։ Նրա անսպասելի հայտարարությունը ԶԼՄ-ներում լուսաբանման տարափ է առաջացրել և ոգեշնչել է նրանց, ովքեր սիրում կամ չեն սիրում հավայան պիցցան, իրենց կարծիքը հայտնել սոցիալական ցանցերում ։ Հայտնի մարդիկ կիսվել են այս հարցում իրենց նախասիրություններով  , այդ թվում՝ Կանադայի վարչապետ Ջասթին Թրյուդոն ։ Պանոպուլոսը, որն այդ ժամանակ հեռացել էր ռեստորանային բիզնեսից, հրավիրվել է որոշ ԶԼՄ-ների կողմից պաշտպանել իր ստեղծագործությունը ։ Ավելի ուշ Գյուդնին պարզաբանել է, որ ինքը լիազորություն չունի արգելել պիցցայի համար նախատեսված որոշ լցոնումներ, և ինքը չէր ցանկանա ապրել մի երկրում, որտեղ առաջնորդը կարող է արգելել այն ամենը, ինչ իրեն դուր չի գալիս ։
2014 թվականին Թայմ ասմագիրն ընդգրկել է հավայան պիցցան իր «Բոլոր ժամանակների 13 ամենաազդեցիկ պիցցաներ» (The 13 Most Influential Pizzas of All Time) ցանկի 13-րդ հորիոզոնականին ։
Հարցումներ
Հավայան պիցցան Ավստրալիայի ամենահայտնի պիցցան է եղել 1999 թվականին, և դրան բաժին էր ընկնում պիցցայի վաճառքների 15%-ը ։
2015 թվականի հետազոտության արդյունքում պարզվել է, որ հավայան պիցցան ամենատարածվածն է Just Eat-ի միջոցով աշխատող բրիտանական ընկերությունների շրջանում ։
2016 թվականի Harris Poll-ի հարցումը չափահաս ամերիկացիների շրջանում ցույց է տվել, որ արքայախնձորը պիցցայի համար ամենաքիչ սիրելի լցոնումների եռյակում է՝ առաջ անցնելով միայն անչոուսներից և սնկերից ։
2019 թվականի YouGov Omnibus հարցման համաձայն, ամերիկացիների 12%-ը, որոնք պիցցա են ուտում, ասում են, որ արքայախնձորը պիցցայի համար իրենց երեք ամենասիրելի լցոնումների մեկն է, իսկ 24%-ն ասում է, որ արքայախնձորը իրենց ամենաքիչ սիրելի լցոնումներից է։ Հարցման արդյունքում միայն երկու բաղադրիչ են ավելի քիչ սիրվել՝ անչոուսները և սմբուկները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պիցցա Կատեգորիա:Կանադական խոհանոց Կատեգորիա:Ավստրալիական խոհանոց Կատեգորիա:Պանրով ուտեստներ
Յաշար Քեմալ
Կենսագրություն
Քեմալի ընտանիքը Վանից փախել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Փոքր ժամանակ դժբախտ պատահարի պատճառով կորցրել է աջ աչքը, երբ հայրը ոչխար էր զոհաբերում։ Հինգ տարեկան հասակում դառնում է հոր սպանության վկան։ Այդ ամենը հանգեցնում է նյարդային ցնցումների, նա խոսքի հետ կապված խնդիրներ է ունենում։ Գյուղական դպրոց սկսել է հաճախել, երբ ինը տարեկան էր, միջնակարգ կրթությունը ստացել է Կադիրլում։
Երիտասարդ տարիներին աշխատել է մատակարար, այնուհետև աշխատել է բամբակի և բրնձի ագարակում որպես տրակտորի վարորդ, գետային տարածքների հսկիչ հարուստ ագարակատերերի մոտ՝ միաժամանակ շրջապատի մարդկանց սովորեցնելով ինչպես աննկատ գողանալ ջուրը։ 1941—1942 թվականներին դասավանդել է գյուղի դպրոցում, ավելի ուշ եղել է գրադարանավարի օգնական։ Նրա հարազատները կարողանում են գումար հավաքել, որպեսզի Յաշարը Ստամբուլի համալսարանում սովորելու հնարավորություն ունենա։ Համալսարանն ավարտելուց հետո դառնում է լրագրող, որին հետևում է գրողի կարիերան։ Իր առաջին բանաստեղծությունը նա գրել է դեռ փոքր տարիքում՝ հորեղբոր մահվան առիթով։ Նրա գործերը սկսել են տպել 1939 թվին, 1944 թվին թողարկվել է նրա առաջին պատմվածքը ։ 1962 թվականին նա Թուրքիայի աշխատավորական կուսակցության անդամ է դառնում։ 1967 թվականին հիմնադրեց գրական-ժողովրդական ամենօրյա թերթ «Անտ»-ը, որը տպագրվեց մինչև 1971 թիվը։ Նրա առաջին երկու վեպերը արգելված էին Թուրքիայում սոցիալական քննադատության պատճառով։ Արդյունքում, նա բազմաթիվ խնդիրներ ունեցավ Թուրքիայի իշխանության հետ և նույնիսկ մի անգամ քսան ամիս անցկացրեց բանտում։ Եղել է ավելի քան տասնինը մրցանակների դափնեկիր։ Նրա աշխատություններում կա քարոզչություն՝ լավ վերաբերվել թուրք էմիգրանտներին, թուրքերենը մաքրել պարսկերենից և արաբերենից վերցված բառերից ։
Նրա գործերը վեպեր են՝ «Երկաթի կտոր», «Ցախ Մեմեդ», սոցիալական վեպ «Աջակցություն», [Երկիր- երկաթե երկինք- պղնձե», «Էֆե Չակիռջաից», «Սարի լեգենդ», «Ավազակները», «Եթե սպանես օձին», «Արյան կանչը», երկխոսություն «Ակչասազ կալվածքի տերերը», դրանք պատմում են թուրք մարդկանց կյանքի մասին, «Շոգ» պատմվածքների հավաքածուն և «Այս երկիրը վերջից վերջ» ռեպորտաժը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Թուրք վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Զինջիրլիքույու գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Քրդական ծագմամբ թուրքեր Կատեգորիա:Թուրք լրագրողներ Կատեգորիա:Թուրք բանաստեղծներ Կատեգորիա:Թուրք լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Անձինք Ադանայից Կատեգորիա:Թուրք կալանավորներ և ձերբակալվածներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թուրք իրավապաշտպաններ Կատեգորիա:Սցենարիստներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:Գրաքննությունը Թուրքիայում Կատեգորիա:Բուրհան Ֆելեք մամուլի ծառայության մրցանակի դափնեկիրներ
Յուրյուքներ
Յուրյուքներ (Yörükler), թյուրքական էթնիկ խումբ, որը հիմնականում բնակվում է ժամանակակից Թուրքիայի հարավային և հարավարևմտյան հատվածներում։ Վարում են քոչվոր կյանք։ Հիմնականում զբաղվում են ոչխարաբուծությամբ և անասնապահությամբ։ Մասնագիտական ավելի նեղ գրականության մեջ յուրյուքները մտնում են օղուզական խմբի թյուրքական ենթամբի մեջ։ Յուրյուքները թյուրքալեզու մյուս ազգերի հետ միասին գաղթել են Փոքր Ասիա։ Յուրյուքները վերջնականորեն իսլամ են ընդունել Պարսկաստանում։ Ներկայումս Թուրքիայի տարածքում բնակվող յուրյուքների թիվը դժվար է ասել, քանի որ էթնոսը ձուլվում է թուրքերի հետ։ Յուրյուքները պատմականորեն բաժանվել են մի քանի ցեղերի՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքիայի ազգեր Կատեգորիա:Փոքր Ասիա
Գողացված նամակը
«Գողացված նամակը» (The Purloined Letter), ամերիկացի գրող Էդգար Ալլան Պոյի պատմվածքը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1844 թվականին։ Պատմվածքը հանդիսանում է երևակայական խուզարկու Օգյուստ Դյուպենի մասին երեք պատմվածքների շարքից երրորդը, որը հաջորդում է Սպանություն Մորգ փողոցում և Մարի Ռոժեի գաղտնիքը պատմվածքներին։ Երեք պատմվածքներն էլ համարվում են դետեկտիվ ժանրի կարևոր ստեղծագործություններ։
Սյուժե
Անհայտ պատմողը, ում անունից պատմվում է ստեղծագործությունը, ֆրանսիացի խուզարկու Օգյուստ Դյուպենի հետ քննարկում է նրա ամենահետաքրքիր հետաքննությունները։ Այդ ժամանակ նրանց միանում է ոստիկանապետ Ժիսկեն, ով Դյուպենի համար գործ ուներ։
Ոմն օրիորդի հյուրասենյակից նամակ էր գողացված, որը վարկաբեկիչ տվյալներ էր պարունակում։ Հայտնի է, որ նամակը գողացել է ոմն նախարար Դ.: Նա եղել է սենյակում, տեսել է նամակը և փոխարինել է այն մեկ այլ ոչ կարևոր նամակով։ Դ.-ն նամակով շանտաժի է ենթարկում իր զոհին։
Ոստիկանապետն անում է երկու հիմնարար եզրակացություններ, որոնց հետ էլ համաձայնվում է Դյուպենը.
Դյուպենը խնդրում է ոստիկանապետին տալ նրան նամակի պարունակության ավելի մանրամասն նկարագրություն։ Տալով նկարագրությունը՝ Ժիսկեն հեռանում է Դյուպենի մոտից։ Նրա բացակայության ժամանակ Դյուպենը և պատմողը քննարկում են ոստիկանների պահվածքը՝ կապված խուզարկումների հետ։
Նրանք նորից հանդիպում են մեկ ամսից նույն կազմով։ Այս անգամ Ժիսկեն հայտնում է, որ պատրաստ է հիսուն հազար ֆրանկ վճարել նրան, ով կգտնի նամակը և նրան դուրս կհանի այդ պատմությունից։ Դյուպենը համաձայնվում է։ Նա խնդրում է ուղարկել իրեն այդ գնի մուրհակ և այդ ժամանակ նա կտա նամակը Ժիսկեին։ Ապշած Ժիսկեն տալիս է նրան մուրհակը և իսկապես ստանում է նամակը Դյուպենի ձեռքից։ Այլ հարցեր չտալով՝ նա անմիջապես լքում է Դյուպենի աշխատասենյակը, իսկ Դյուպենը պատմեց, թե ինչպես է կարողացել գտնել նամակը։
Հրատարակում և կարծիքներ
Պոյի դետեկտիվ պատմվածքներից «Գողացված նամակը» համարվում է ամենաստացվածը, քանի-որ պատմվածքը մաքրված է գոթական գրականության մնացուկներից ։ Առաջին անգամ «Գողացված նամակը» հայտնվել է The Gift for 1845 ամսագրում 1844 թվականին, իսկ հետո տպագրվել է այլ թերթերում և ամսագրերում։
1844 թվականի մայիսին Էդգար Ալլան Պոն նամակ է ուղարկում Ջեյմս Ռասսել Լոուելլին, որում խոստովանում է, որ համարում է այս պատմվածքը ամենալավը այն ամենից, որը գրել է տրամաբանական հետևաբանությունների ոգով։ Երբ պատմվածքը հրատարակվել էր The Gift ամսագրում, խմբագիրը բնութագրեց այն ինչպես հրաշալի պատկերազարդում այն բանի, թե «որքան զվարճալի կարող է լինել մի մարդու ներսի երկու անհատականությունների ֆանտազիաների խաղը» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էդգար Ալան Պո
Իկարուգա
Իկարուգա (斑鳩町), բնակավայր Ճապոնիայի Նարա պրեֆեկտուրայի Իկոմա վարչաշրջանում։ Իկարուգայի տարածքի մակերեսը կազմում է 14,27 կմ², 2014 թվականի օգոստոսի 1-ի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ բնակչությունը կազմում է 27 418 մարդ , իսկ բնակչության խտությունը՝ 1921,37 մարդ/կմ²։
Իկարուգան հայտնի է իր հնագույն բուդդայական տաճարներով, որոնցից առանձնանում են Հորյու ձին և Հոկկի ձին։ Հորյու ձի տաճարին կից գտնվում է Տյուգու ձի տաճարը։ Հայտնի է նաև արքայազն Շյոտոկուին նվիրած Հորին ձի տաճարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ճապոնիայում Կատեգորիա:Ճապոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի բնակավայրեր
Kraftwerk
Kraftwerk (քրաֆթվերք, կրաֆտվերկ,  էլեկտրակայան), գերմանական երաժշտական խումբ Դյուսելդորֆից։ Մեծ ավանդ ունի Էլեկտրոնային երաժշտության զարգացման գործում։ Խումբը ձևավորվել է 1968 թվականին Ֆլորիան Շնայդերի և Ռալֆ Հյութերի կողմից, սակայն մեծ հռչակ է ձեռք բերել քառյակ դառնալուց հետո, երբ խմբին են միացել նաև Վոլֆգանգ Ֆլյուրն ու Կարլ Բարտոոսը։ Այս երաժիշտների առաջին միավորումը Organisation անվամբ կվինտետն էր։
Կարլ Բարտոս
Elektric Music նախագծի հետ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական ռոք խմբեր Կատեգորիա:Քառյակներ Կատեգորիա:1969 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Ջուլիանո Տեատինո
Ջուլիանո Տեատինո (Giuliano Teatino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1344 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 135 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 10 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ` 66010։ Հեռախոսային կոդ` 0871։
Բնակավայրի հովանավորող սրբերն են Անտոնիո Պադովացին և Կատալդը։ Տոնը նշվում է օգոստոսի 19-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լաշապել սու Օբենա
Լաշապել սու Օբենա (Lachapelle-sous-Aubenas), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 510 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 140 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 27 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1021 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 714-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 307։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,9 %։ 714 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 627 անձ (327 տղամարդ և 300 կին)։ Գործազուրկ են եղել 87 անձ (42 տղամարդ և 45 կին)։ 307 անաշխատունակներից 66-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 126-ը` թոշակառուներ, իսկ 115-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դոմոդոսոլա
Դոմոդոսոլա (Domodossola), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։ Բնակչությունը ՝ 18443 մարդ (2009 թվականի տվյալներով)։ Տարածքը ՝ 36,93 կմ²։ Փոստային ինդեքս 28845։ Հեռախոսային կոդ ՝ +39 0324։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Անժելա Աթաբեկյան
Անժելա Աթաբեկյան (Երևան, ), հայ քանոնահարուհի, երաժշտագետ, արվեստագետ, Երևանի պետական կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր (2003)։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1986)։
Կենսագրություն
Ծագում է Ջրաբերդ գավառի տիրակալների՝ Աթաբեկյանների իշխանական տոհմից։ 1955 թվականին ավարտել է Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանը։ 1983 թ. ավարտել է Երևանի պետական կոնսերվատորիան։
1956-1993 թվականներին եղել է ՀՀ Հեռուստառադիոյի Ա. Մերանգուլյանի անվան ժողովրդական գործիքների անսամբլի մենակատար։ 1959-2000 թվականներին դասավանդել է Ռոմանոս Սելիքյանի անվան ուսումնարանում, 1983 թվականից՝ Երևանի պետական կոնսերվատորիայում։ Շուրջ 25 տարի՝ 1968-1993 թվականներին, ղեկավարել է ՀԽՍՀ կուլտուրայի մինիստրությանը կից մեթոդ-կաբինետի ժողգործիքների բաժինը՝ որպես մեթոդիստ-խորհրդատու։ Կազմել և խմբագրել է 2 ժողովրդական մեթոդական ձեռնարկներ և այլն։ 1972 թվականից գործում է Աթաբեկյանի հիմնադրած «Աթաբեկյան քույրեր» վոկալ-գործիքային անսամբլը։ 2012 թվականից Մէլիքաց Միություն հասարակական կազմակերպության հիմնադիր անդամ է։
Գրականություն
Կատեգորիա:Աթաբեկյաններ Կատեգորիա:Հայ երաժշտագետներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Հայ արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռոմանոս Մելիքյանի անվան պետական երաժշտական քոլեջի շրջանավարտներ
Դարհեմի ամրոց
Դարհեմի ամրոց, նորմանդական ամրոց Անգլիայի Դարհեմ քաղաքում ։ 1840 թվականից ի վեր ամրոցի շենքն ամբողջությամբ զբաղեցնում է Դարհեմի համալսարանական քոլեջը։ Հասարակության համար բաց է բացառապես ուղեկցորդով էքսկուրսիաների համար, քանի որ այն պատմական վայր լինելով հանդերձ մոտ հարյուր ուսանողների ուսման և ապրելու վայր է։ Ամրոցը գտնվում է Դարհեմ թերակղզում, բլրի գագաթին, Ուեր գետից վեր, Դարհեմի տաճարի դիմաց։
Պատմություն
Ամրոցը կառուցվել է 11-րդ դարում, որպես Անգլիայի հյուսիսում Նորմանդիայի թագավորի գերիշխանության խորհրդանիշ, քանի որ 1066 թվականի նորմանդական ներխուժումից հետո Անգլիայի հյուսիսի բնակչությունը շարունակում էր մնալ «վայրի և փոփոխական»։ Ամրոցը նորմանդացիների նախընտրած վաղ շրջանի «մութ և մռայլ» ամրոցների օրինակ է։ Ամրոցի կառավարիչ է նշանակվել Դարհեմի եպիսկոպոսը, որը Նորմանդիայի արքայի անունից պիտի ներկայացներ նրա իշխանությունը ։
Ամրոցը շարունակում էր ծառայել որպես Դարհեմի եպիսկոպոսի պալատ, մինչ եպիսկոպոսներն իրենց նստավայրը դարձրել են Օքլենդի ամրոցը և Դարհեմի ամրոցը փոխակերպվել է Դարհեմի համալսարանի։ Ամրոցն ունի ընդարձակ սրահ, որը կառուցել է Դարհեմի եպիսկոպոս Էնթընի Բեկը 14-րդ դարի սկզբերին։ Մինչ 15-րդ դարի վերջին Ռիչարդ Ֆոքսի կողմից դահլիճը փոքրացնելը, այն Մեծ Բրիտանիայի ամենաընդարձակ դահլիճն էր։ Այնուամենայնիվ, այն այժմ էլ պատկառելի չափսեր ունի՝ 14 մետր բարձրություն և 30 մետր երկարություն ։
Համալսարանական քոլեջ
1837 թվականին եպիսկոպոս Էդուարդ Մոլթբին ամրոցը նվիրեց նոր կազմավորված Դարհեմի համալսարանին ՝ որպես ուսանողների կացարան։ Այն անվանվեց Դարհեմի համալսարանական քոլեջ։ Ճարտարապետ Էնթընի Սալվինը վերակառուցեց սկզբնական կառույցի կիսավեր, կենտրոնական աշտարակը։ Քոլեջի բացումը կատարվեց 1840 թվականին և այնտեղ մինչև այսօր ապրում են ավելի քան հարյուր ուսանողներ, որոնցից շատերը՝ աշտարակում։ Քոլեջի աշխատակազմը և ուսանողները ճաշում են եպիսկոպոս Բեկի Մեծ Սրահում։ Մեծ Սրահի ներքնահարկը, միևնույն ժամանակ, նոր ընդունված ուսանողների համար ծառայում է որպես ընդհանուր սենյակ՝ ներառյալ բարը։ Ընդ որում, դա քոլեջի հիմնական ընդհանուր սենյակն է բակալավրիատի ուսանողների համար։ Ամրոցի երկու մատուռն էլ դեռևս օգտագործվում են՝ երկուսն էլ պատարագների և թատերական ներկայացումների համար։ Ամրոցում գտնվում են նաև քոլեջի գրադարանը, գրասենյակները և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հավաքակազմը։ Համալսարանի արձակուրդների ընթացքում ամրոցը տրամադրում է ակադեմիական համաժողովների համար տարածք և հյուրանոցային սենյակներ գիշերակացի համար։ Ամրոցի մուտքը հասարակության համար բաց է միայն էքսկուրսավարով ուղեկցվող այցելությունների համար։ Բացառությամբ այդպիսի էքսկուրսիաների, ամրոց մտնելու իրավունք ունեն միայն քոլեջի անդամները և համաժողովների հյուրերը։ 2011 թվականին ամրոցը փակվեց այցելությունների համար վերանորոգման աշխատանքների պատճառով։ 2011 թվականի աշնանն այն կրկին բացվեց հասարակության առաջ  ։
Մատուռներ
Քոլեջն օգտագործում է ամրոցի երկու մատուռները՝ Նորմանդականը, որը կառուցվել է մոտավորապես 1078 թվականին և Քաթբերտ Թանսթոլի մատուռը  ՝ կառուցված 1540 թվականին։ Նորմանդական մատուռը, որն ամրոցի ամենահին շինությունն է, կառուցվել է անգլիական ոճով, հավանաբար այն պատճառով, որ շինարարների մեծ մասը եղել են անգլիացիներ։ 15-րդ դարում մատուռի երեք պատուհանները փակվել են կենտրոնական աշտարակի ընդարձակման պատճառով  ։ Մինչև 1841 թվականը մատուռը գործածվել է որպես գլխավոր աշտարակ տանող միջանցք։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին այն օգտագործվել է որպես Թագավորական օդուժի հրամանատարական և դիտորդական շտաբ, երբ ճանաչվել է դրա նախնական նշանակությունն ու գործածությունը։ Պատերազմի ավարտից կարճ ժամանակ անց մատուռը վերանորոգվեց և այդ ժամանակից ի վեր օգտագործվում է քոլեջի ամենշաբաթյա պատարագների համար։ Թանսթոլի մատուռը, որը մի փոքր ավելի ընդարձակ է, ավելի շատ է գործածվել կրոնական նպատակներով։ Այն ընդարձակվել է 17-րդ դարում։ Մատուռի ետևի կողմում տեղադրված են 16-րդ դարի նստարաններ, որոնք նախատեսված են երկար կանգնելուց հոգնած մարդկանց նստելու համար։
Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ
1986 թվականին Դարհեմի ամրոցը Դարհեմի տաճարի հետ ընդգրկվել է Միացյալ Թագավորությունում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլիայի դղյակներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Միացյալ Թագավորությունում Կատեգորիա:11-րդ դարում կառուցումն ավարտված շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի դղյակներ Կատեգորիա:Անգլիայի պալատներ Կատեգորիա:Մեծ Բրիտանիայի թանգարաններ Կատեգորիա:11-րդ դարի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Գրիգորի Կոզլով
Գրիգորի Կոզլով (Григо́рий Митрофа́нович Козло́в, ), խորհրդային ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր, բեմադրող նկարիչ և նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) մասնակից։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1914 թվականի սեպտեմբերի 15-ին, Մոգիլև քաղաքում, 1920-ականների սկզբին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մոսկվա։ 1935-1936 թվականներին սովորել է Մոսֆիլմին կից մուլտիպլիկացիայի կուրսում։ Այդ ժամանակվանից աշխատել է Սոյուզմուլտֆիլմ կինոստուդիայում` որպես նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, իսկ 1939 թվականից` որպես բեմադրող նկարիչ, ավելի հաճախ աշխատելով ռեժիսորներ Վալենտինա և Զինաիդա Բրումբերգների և Դմիտրի Բաբիչենկոյի հետ։ 1960 թվականից սկսել է նկարահանել ֆիլմեր` հանդես գալով որպես ռեժիսոր։ 1941-1945 թվականներին մասնակցել է Գերմանա-խորհրդային պատերազմին։ Պատերազմի ավարտը դիմավորել է Բեռլինի մերձակայքում։ 1966 թվականից հետո պաշտոնապես հեռացել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայից և աշխատել է որպես նկարիչ-գրաֆիկ գրական պարբերականներում և ամսագրերում, նկարել է դիաֆիլմեր։ 1980-ական թվականներին պայմանագրով աշխատել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում` որպես բեմադրող նկարիչ Ռոման Դավիթովի ֆիլմերում։ Եղել է կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ։ Մահացել է 1987 թվականի հոկտեմբերի 27-ին, Մոսկվայում, թաղված է Վվեդենսկյան գերեզմանոցում։
Ռոբերտ Ռոբինսոն
Ռոբերտ Ռոբինսոն (Sir Robert Robinson, ), անգլիացի քիմիկոս-օրգանիկ։
Բնական միացությունների քիմիայի հիմնադիրներից, Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամ (1920) թվականին, նախագահ (1945—1950 թվականներին)։ ՍՍՀՄ ԳԱ արտասահմանյան անդամ (1966 թվականին)։ Ավարտել է Մանչեստրի համալսարանը (1910 թվականին), ստացել դոկտորի կոչում։ Եղել է Սիդնեյի (1912—1915 թվականներին), Լիվերպուլի (1915—1921 թվականներին), Մանչեստրի (1922—1928), Լոնդոնի (1928—1930 թվականներին) համալսարանների օրգանական քիմիայի, Օքսֆորդի համալսարանի (1930—1955 թվականներին) քիմիայի պրոֆեսոր։ Հիմնական աշխատանքները վերաբերում են տեսական օրգանական քիմիային։ Ուսումնասիրել է ալկալոիդների, իզոպրենոիդների, անտոցիանների կազմությունը, պարզել մորֆինի, ստրիխնինի կառուցվածքը, մշակել ատրոպինի, կոկաինի միացությունների սինթեզը։ Արժանացել է Նոբելյան մրցանակի 1947 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Քիմիայի բնագավառում Նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Մանչեսթերի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ազատության նախագահական մեդալով պարգևատրվածներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Անգլիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Բավարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ
Նիկոլայ Ֆեոդորով
Նիկոլայ Ֆեոդորով (Никола́й Петро́вич Фёдоров, ), խորհրդային ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր, սցենարիստ և նկարիչ-մուլտիպլիկատոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Խորհրդային կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ
Օիզումիի աստղադիտարան
Օիզումիի աստղադիտարան (Ōizumi Observatory, ՄԱՄ կոդը՝ 411), մասնավոր աստղադիտարան Ճապոնիայի Գումա պրեֆեկտուրայի Օիզումի քաղաքում։
Այս աստղադիտարանում է աշխատել ճապոնացի աստղագետ Տակաո Կոբայաշին։ Աստղադիտարանի հիմնման օրվանից սկսած Կոբայաշին հայտնաբերել է 1200 աստերոիդներ, օգտագործելով 250 մմ աստղադիտակ։
Տես նաև
Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Ճապոնիայում Կատեգորիա:Մասնավոր աստղադիտարաններ
Cargolux
Cargolux, խոշորագույն ավիաընկերություններից է, որը հիմնված է Լյուքսեմբուրգում։ Ավիաընկերությունը հիմնականում իրականացնում է չարտերային չվերթներ։ Ավիաընկերությունը հիմնադրվել է 1970 թվականին։ 1999 թվականին ավիաընկերության չվերթը բաղկացած էր Boeing 747 օդանավից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լյուքսեմբուրգի ընկերություններ Կատեգորիա:Եվրոպայի ավիաընկերություններ Կատեգորիա:Օդային տրանսպորտի միջազգային ասոցիացիայի անդամներ
Սյունիքի ազատագրական պայքար (1722-1730)
Սյունիքի ազատագրական պայքար, 1722-1730 թվականներին սկսված ազատագրական շարժում պատմական Սյունիք նահանգի բնակչության մասնակցությամբ։ Դրա նպատակն էր կասեցնել թուրքական հարձակումը դեպի Արևելյան Հայաստան, երկրամասը մաքրել օտար զորքերից ու ազատագրել այն։ Ժամանակագրական հերթականությամբ համընկել է Արցախի ազատագրական պայքարին (1724-1731) ։