cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գերմանական կայսրության Հարավային բանակ
Պատմություն
Պատերազմից Ռուսական կայսրության դուրս գալուց հետո (Բրեստ-Լիտովսկի համաձայնագրի կնքում) և մասամբ գրավյալ տարաքծներից գերմանական զորքերի դուրս բերումից հետո Հարավային բանակը կազմալուծվեց։
Տարբեր ժամանակներում բանակի շտաբը տեղակայված է եղել Մուկաչևո (1915 թվականի հունվարի 11-ից), Ստրի (1915 թվականի հուլիսի 5-ից), Բերեժանի (1915 թվականի սեպտեմբերի 4-ից), Խոդորով (1916 թվականի նոյեմբերի 15-ից) և Չորտկով (1917 թվականի օգոստոսի 4-ից)։
Գրականություն
Կատեգորիա:1915 ստեղծված Կատեգորիա:Գերմանական կայսրություն
Սանտա Ռոզա դու Պուրուս
Սանտա Ռոզա դու Պուրուս (Santa Rosa do Purus), համայնք Բրազիլիայում՝ Ակրի նահանգի կազմում։ Գտնվում է Վալի դու Ակրիի ագլոմերացիայի մարզում։ Մտնում է Սենա Մադուրեյրայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3948 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 5981,137կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 0,7 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ակրի նահանգի բնակավայրեր
Բուզակի
Բուզակի (Busachi), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1629 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 27,47 մարդ/կմ2։ Զբաղեցնում է 59,3 կմ մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9082։ Հեռախոսային կոդը՝ 0783։
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պորտալեգրի
Պորտալեգրի (Portalegre; []), քաղաք Պորտուգալիայում։ Համանուն շրջանի և մունիցիպալիտետի կենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 15,8 հազար մարդ, մունիցիպալիտետի բնակչությանը՝ 26 հազար մարդ։ Քաղաքը և մունիցիպալիտետը մտնում են տնտեսա-վիճակագրական Ալենտեժու տարածաշրջանի և Ալտու Ալենտեժու ենթաշրջանի մեջ։ Հին վարչական բաժանմամբ մտել է Ալտու Ալենտեժու նահանգի կազմի մեջ։
Դիրք
Քաղաքը գտնվում է Լիսաբոնից 162 կմ դեպի հյուսիս-արևելք։
Մունիցիպալիտետը սահմանակից է.
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1259 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պորտուգալիայի քաղաքներ
Զգայունակություն (ռադիոտեխնիկա)
Զգայունակություն ռադիոտեխնիկայում, ռադիոընդունիչի՝ թույլ ազդանշանները ընդունելու հատկությունը բնութագրող ցուցանիշ։ Որոշվում է ազդանշանի ամենափոքր հզորությամբ (կամ լարմամբ), որը եթե տրվի ընդունիչի մուտքին, կնշմարվի նրա ելքում։ Ազդանշանը կարելի է վստահ ընդունել, եթե նրա հզորությունը երեք և ավելի անգամ գերազացում է շեմի զգայունակությունը, օրիևակ՝ հեռուստացույցի զգայունակությունը հարյուրավոր մկվ է, ռադիոընդունիչներինը՝ տասերորդական, տիեզերական կապի համար գործածվող ընդունիչներինը՝ հարյուրերորդական և հազարերորդակաև մկվ։ Որքաև ընդունիչի սեփական աղմուկները փոքր են, թողարկման շերտը լայն և ելքի ինտեգրման ժամանակը մեծ, այնքան ավելի թույլ ազդանշաններ կարելի է գրանցել, այսինքն՝ ընդունիչի զգայունակությունը բարձր է։
Կատեգորիա:Ռադիոտեխնիկա
Կրասնոպերեկոպսկի շրջան (Ղրիմ)
Կրասնոպերեկոպսկի շրջան (Красноперекопський район, Krasnoperekopsk rayonı), շրջան Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կրասնոպերեկոպսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1231 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 29589 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 24,04 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Իոնա Բիյ-Բրոդսկի
Կենսագրություն
Իոնա Բիյ-Բրոդսկին ծնվել է 1896 թվականի հուլիսի 8-ին ։
Կինոյում առաջին դերը եղել է էպիզոդիկ դեր «Զրահագնաց Պոտյոմկին» ֆիլմում, որն էկրան է բարձրացել 1925 թվականին։ Հիմնականում նկարահանվել է կատակերգական և երաժշտական ֆիլմերում, դրամաներում, մյուզիքլներում․ կատարում է երկրորդական, սակայն հիշարժան դերեր։ Աշխատել է Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք Կատեգորիա:Նոր Դոնսկի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Լուսային արվեստի միջազգային կենտրոն
Լուսային արվեստի միջազգային կենտրոն (Zentrum für Internationale Lichtkunst)՝ Ունա քաղաքում արվեստի թանգարան (Հյուսիսային Ռայն-Վեստֆալիա), որը բացվել է 2002 թվականին՝ նախկին «Lindenbrauerei» գարեջրատան շենքի համալիրում, 2019 թվականի դրությամբ այն աշխարհի միակ թանգարանն է, որը նվիրված է բացառապես ժամանակակից լուսային արվեստին, իսկ կենտրոնը բացի ցուցահանդեսների անցկացումից, արվեստի խնդիրները քննարկելու, սիմպոզիումների, գիտաժողովների և սեմինարների անցկացման վայրերը որոշելու համար կազմակերպում է ֆորումներ, 2015 թվականից RWE ընկերության և Innogy հիմնադրամի հետ ներկայացվում է ամենամյա «International Light Art Award» մրցանակը ։
Պատմություն և նկարագրություն
Թանգարանում կա նաև մշտական ​​հավաքածու, որը ստեղծվել է տասներեք հայտնի լուսային նկարիչների՝ Մարիո Մերցի, Միշա Կուբալի (նկարիչն անիմացրել է Դյուսելդորֆում գտնվող Մանեսման երկնաքերը), Ռեբեկա Հորնի, Քրիստինա Կուբիշի, Քիթ Սոնեի, Յան վան Մյունստերի, Ֆրանսուա Մորելի, Քրիստիան Բոլտանսկիի, Բրիջիթ Կովանցի և Օլաֆուր Էլիասոնի կողմից։ Հավաքածուում կա Ջեյմս Տարելի երկու աշխատանք. 2009 թվականին թանգարանը ստացել է 2005 թվականին ամերիկացի նկարչի կողմից ստեղծված «Third Breath» (երրորդ շունչ) ինստալյացիան, այս արվեստի գործի տեղադրումն ուղեկցվում էր Թարելի քառամսյա ցուցահանդեսով՝ «James Turrell — Geometry of Light» (լույսի երկրաչափություն)։ 2015 թվականից կենտրոնը «Innogy» («Innogy Stiftung für Energie und Gesellschaft», Эссен) հիմնադրամի և գերմանական RWE դուստր ձեռնարկության հետ ներկայացնում է ամենամյա «International Light Art Award» մրցանակը։
Տես նաև
Համբուրգի պատկերասրահ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:2001 հիմնադրված թանգարաններ
Աթ-Թայիբ Սալիհ
Աթ-Թայիբ Սալիհ (الطيب صالح, Հուլիսի 12, 1929, Կարմակոլ, Սուդան — փետրվարի 18, 2009, Լոնդոն) — Սուդանցի գրող, ստեղծագործել է արաբերեն։ Սովորել է Խարթումի համալսարանում, այնուհետև՝ Լոնդոնի համալսարանում։ Աշխատել է ՝ «Բի-բի-սի»-ի արաբական խմբագրական կազմում։ Եղել է Կատարի տեղեկատվական նախարարության գլխավոր տնօրեն։ 10 տարի աշխատել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ում, եղել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ներկայացուցիչը Պարսից ծոցի արաբական պետություններում ։
Կենսագրություն
Թայիբ Սալիհը աֆրիկյան մայրցամաքի ամենահայտնի գրողներից մեկն է, բայց նրա գործերն աշխարհում քիչ հայտնի են։ Նա գրող է, որն ապրել է արևելյան և արևմտյան մշակույթների միջև։ Աջակցել է արաբական գրականությանը, արաբ գրողների ճանաչմանն ու ստեղծագործությունների թարգմանությանը։ Գրողը ծնվել է 1929 թվականին Սուդանի հյուսիսային նահանգում՝ Ադ-Դաբբա գյուղին մոտ Կարմակոլ քաղաքում, բայց կյանքի մեծ մասն անցկացրել է հայրենիքի սահմաններից դուրս։ Երեխա ժամանակ նա հաճախել է կրոնական դպրոց։ Դպրոցից հետո սովորել է Խարթումի համալսարանում։ Քանի որ նա ֆերմերների և կրոնական ուսուցիչների ընտանիքից էր, նա սկզբում որոշել էր աշխատել գյուղատնտեսության ոլորտում։ Բայց երկար ժամանակ ուսուցիչ աշխատելով ՝ տեղափոխվեց Լոնդոն, որտեղ աշխատեց համալսարանում և «Բի-բի-սի» բրիտանական հեռուստառադիոընկերությունում։ Այս փորձը նրան թույլ տվեց աշխատել որպես Սուդանի ռադիոյի ղեկավար, բայց հետո արտագաղթեց Կատար։ Պաշտպանել է Սուդանում իսլամական ռեժիմի տակ գտնվող մարդկանց իրավունքները և Ղուրանը քաղաքական նպատակներով օգտագործելը։ Ավելի քան տասը տարի ղեկավարել է Al Majalla (المجلة) արաբերեն ամսագրի մի բաժինը։ Նա իր գրական կարիերան սկսեց 1953 թվականին լույս տեսած «Փյունիկյան արմավենին գետափին» պատմվածքով։ 1960 թվականին հրատարակեց «Վադ Համիդի արմավենին» ժողովածուն։ Գրողը մահացել է լուսաբացին Լոնդոնում, երիկամների հիվանդությունից, 79 տարեկանում։
Ստեղծագործությունը և ճանաչումը
Սալիհի արձակից համաշխարհային ճանաչում ունի «Հյուսիսային ուխտագնացության ժամանակը» վեպը՝ (1966) թարգմանված աշխարհի ավելի քան 20 լեզուներով։ Այն 2001 թվականին Արաբական գրականության ակադեմիայի կողմից անվանվել է 20-րդ դարի կարևոր արաբական վեպ, նաև 20-րդ դարի աֆրիկյան լավագույն 100 գրքրերի  ցանկում է։
Թայիբ Սալիհը 4 վեպերի և հեքիաթների ժողովածուի հեղինակ է։ Սալիհն ավելի հայտնի է որպես «քաղաքական» գրող, ով իր աշխատություններում ուսումնասիրում է արևելք-արևմուտք, գաղթյալ-գաղութատիրություն հակամարտությունը։ Այս հեղինակը հայտնի է նաև իր հոգեբանությամբ, որով գրված են իր գործերը։ Հեղինակը շեշտը դրել է ռեալիստական ​​ճշգրտությամբ տեղանքների բնութագրական նկարագրերի վրա ՝ տալով նրանց զգայական նկարագրություն։ Սուդանը կանգնած է մեր առջև ՝ ամենափոքր մանրամասներով. իր բույրերով, բնությամբ ու մարդկանցով։ Եվ, առաջին հերթին, ոչ թե քաղաքական դրդապատճառներն են, որ ցնցող են, այլ մարդկանց հանգիստ կյանքի զգայուն տեսարանները Նեղոսի ափերին։ Սալիհի գործերը հագեցած են բազմաթիվ պատկերներով, նրա լեզուն բանաստեղծական է։ Ստեղծագործությունների հերոսները խոսում են արաբերենի հյուսիսային սուդանական բարբառով, բայց օգտագործվում են նաև բառեր, որոնք հասկանալի են արաբալեզու բոլոր ժողովուրդների համար։
Իր առաջին պատմվածքների ժողովածուում ՝ «Վադ Համիդի արմավենին» (1960), որը գրվել է դրամատիկ մենախոսության տեսքով, Սալիհն ուսումնասիրում է ներքին և ժամանակակից ազդեցությունները  Սուդանի գյուղերի վրա։ Նրա հերոսները պայքարում են կամքի հալածման և կաշառակերության դեմ, ինչպես գյուղի համայնքում, այնպես էլ ընտանիքում։
«Մի քանի ամսաթվեր» պատմվածքում երիտասարդը սկսում է հասկանալ իր սիրելի պապի դաժանությունը։ Պապի կերպարը, որպես մշակույթի կրող, որը միաժամանակ հիվանդության կրող է, և Սուդանի գյուղի գեղեցկությունը ծանրաբեռնում են թոռանը պատասխանատվության բեռով, և սա Սալիհի ստեղծագործության մշտական մոտիվն է։ Հանգույցում պապի և թոռան հարաբերությունների միջև առկա մշտական ​​թեման իրականում հնի և նորի, ավանդույթի և արդիականության միջև առկա կոնֆլիկտի պատկերն է։
Գրողի ամենահայտնի վեպը, որը նրան համաշխարհային համբավ բերեց, «Հյուսիսային ուխտագնացության ժամանակը» վեպն էր։ Բայց միևնույն ժամանակ հարկ է նշել, գրողի ևս երկու հիմնական գործ. «Զեյնի հարսանիքը» պատմվածքը և «Բենդեր-Շահ» վեպը, որոնք միմյանց թեմատիկորեն լրացնում են և կազմում են թեմատիկ եռապատում։
«Զեյնի հարսանիքը» պատմվածքն առաջին անգամ հայտնվեց Բեյրութի «Խիվար» ամսագրում 1964 թվականին, բայց ամբողջությամբ տպագրվեց միայն 1966 թվականին Սուդանում ՝ «Ալ-Խարթում» ամսագրում։ Այն անմիջապես հայտնի դարձավ արաբական երկրներում։ Այս պատմության մեջ Սալիհը փորձեց համատեղել Սուդանի բանահյուսությունը արևմտյան մշակույթի դասական կանոնների հետ։ Գլխավոր հերոսը մի տեսակ շեքսպիրյան «խելացի ապուշ» է։ Զեյնը լրացնում է այս կերպարը խիստ զգայունությամբ։ Այս զգայունության պատճառով է, որ իրենց գյուղի ամենագեղեցիկ աղջիկը նրան է ընտրում որպես ամուսին։ Պատմության մյուս բոլոր  կերպարներն արտացոլում են Հյուսիսային Սուդանի վառ մշակույթը։ Հարսանիքը հեղինակի համար խորհրդանշում է սերը, խաղաղությունը, ջերմությունն ու ներդաշնակությունը աշխարհում։ Բայց այս բոլոր ներդաշնակությունները խախտվել են վերջին տարիներին։
Թեմատիկ եռապատման հաջորդ վեպը լույս է տեսել 1966 թվականին Բեյրութի նույն «Խիվար» ամսագրում։ Սա գրողի ամենահայտնի վեպն է։ 2001 թվականին Արաբական գրականության ակադեմիան այն անվանեց 20-րդ դարի արաբական լավագույն վեպերից մեկը։ Սկզբում հեղինակն այն մտածել էր որպես թրիլլեր (սպանության պատմություն), բայց հետո վեպի գաղափարը շրջվեց հակառակ ուղղությամբ։ Այստեղ հեղինակը կենտրոնանում է Եվրոպայի և արաբ-աֆրիկյան երկրների մշակույթների պայքարի վրա։ Գլխավոր հերոսը՝ Մուստաֆա Սայիդը իսկական հրեշ է, որը չգիտի՝ ինչ է սերը և նվաստացնում է այն կանանց, ովքեր խենթանում են իր համար։ Եգիպտոսում և Սուդանում վեպն արգելված էր սեռական թեմաների և իսլամի ուղղակի քննարկումների պատճառով։ Վեպում հեղինակը շեշտը դնում է արևելքի և արևմուտքի, տղամարդկանց և կանանց, քրիստոնյաների և մահմեդականների, էրոսի և թանատոսի, ավանդույթների և արդիականության, քաղաքի և գյուղի հակամարտության վրա։
«Բենդեր-Շահ»-ը ռոմանտիկ վեպ է՝ կազմված 2 մասից՝ «Դուալ-Բեյթ»(1971 թվական) և «Մերիուդ», (1977 թվական)։ Բենդեր Շահը կենտրոնանում է նորի և հնի պայքարի վրա։ Գրողը վստահ է, որ մշակույթը պետք է համապատասխանի հասարակության բնավորությանը, և վեպը ցույց է տալիս գինը, որը վճարում են սուդանցիները՝ նոր մշակույթի ձևավորման համար:Վեպի կազմը պատմությունների համադրություն է (այն միահյուսում է ներկան և անցյալը, իրականությունն ու առասպելը)։ Նման կառույցը ցույց է տալիս կյանքի ինքնին անկայունությունը։
Թայիբ Սալիհի ստեղծագործության մեջ կարևոր է նշել գրողի բարձր վարպետությունը և գրեթե էպիկական կերպարները։ Ընթերցողին ստեղծագործություններում գրավում են Սուդանի գյուղի պատկերը, հավերժական Նեղոսը, հսկայական անապատները և հանգիստ ռոմանտիկ գիշերները։ Սուդանում ստեղծվել են Թեյիբ Սալիհի անունով մի քանի գրական մրցանակներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արաբ գրողներ Կատեգորիա:Արաբ լրագրողներ Կատեգորիա:1929 ծնունդներ Կատեգորիա:2009 մահեր Կատեգորիա:Լոնդոն քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Լոնդոնի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հուլիսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 18 մահեր
Բակիո
Բակիո (Իսպ.՝ Baquio, բասկ.՝ Bakio)՝ բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ Բիսկայ պրովինցիայում (Բասկով ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ուրիբե շրջանում։ Զբաղեցնում է 16.78 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը 2470 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 29 կմ հեռավորության վրա։
Վիլլա Վերդե
Վիլլա Վերդե (Villa Verde), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 354 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 20 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9090։ Հեռախոսային կոդը՝ 0783։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Նիժնեգորսկի շրջան
Նիժնեգորսկի շրջան (Нижньогірський район, Seyitler rayonı), շրջան Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նիժնեգորսկի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1212 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Բիլ Մոքրեյ
Ուիլյամ Ջորջ (Բիլ) Մոքրեյ  (William G. "Bill" Mokray, ), բասկետբոլի պատմաբան և վիճակագիր։ «Converse Basketball Yearbook»-ում հոդվածների հեղինակ և « NBA պաշտոնական ուղեցույցի հրատարակող, Բրիտանական հանրագիտարանում բասկետբոլի պատմության մասին հոդվածի հեղինակ։ 1965 թվականից Բասկետբոլի փառքի սրահի անդամ բասկետբոլի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար։
Կենսագրություն
Բիլ Մոքրեյի հետաքրքրությունը բասկետբոլով սկսել է Պասաիկի միջնակարգ դպրոցի բարձր դասարաններում այն տարիներին, եր այդ դպրոցի թիմերը բարձրագույն հաջողությունների էին հասնում դպրոցի պատմության մեջ։ Վատ տեսողությունը թթույլ չէր տալիս Մոքրեյին խաղալ բասկետբոլ,և նա նվիրեց իրեն բասկետբոլի պատմության և վիճակագրության ուսումնասիրությանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բասկետբոլի փառքի սրահի անդամներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմաբաններ
Արամ Գազարյան
Կենսագրություն
Արամ Գազարյանը ծնվել է Ռուսաստանի Դաշնության Ստավրոպոլի երկրամասի Եսենտուկի քաղաքում։ Քաղաքի «Վերտիկալ» շախմատային դպրոցի սան է ։
15 տարեկանում դարձել է մինչև 18 տարեկանների Ռուսաստանի չեմպիոն՝ առավելության հասնելով Ալեքսեյ Ելիսեևի, Դմիտրի Իսակովի, Դմիտրի Կոկարևի, Սերգեյ Էրենբուրգի, Օլեգ Զուդովի, Ալեքսանդր Ալեքսեևի և Անդրեյ Դևյատկինի նկատմամբ և ոչ-ոքի խաղալով Ալեքսեյ Բելովի ու Վլադիմիր Կոսիրևի հետ։
1990-ական թվականներին Գազարյանը համարվում էր Ռուսաստանի ամենահեռանկարային շախմատիստներից մեկը՝ լինելով, փաստորեն, ինքնուս։ Այնուամենայնիվ, երիտասարդ Արամը շախմատային մեծ տաղանդով և առավելությունն իրացնելու բարձր տեխնիկայով խաղացող էր։ Նրա մասնակցությամբ Ռուսաստանի պատանեկան առաջին առաջնություններն անցնում էին Ալեքսանդր Գրիշչուկի և Դմիտրի Բացանինի հետ մրցակցությամբ։ 15 տարեկանում նա 9 հնարավորից 8 միավորով հաղթեց մինչև 18 տարեկանների առաջնությունում։ Այն ժամանակ դա նշանակալի իրադարձություն էր, որին անդրադարձավ շախմատային մամուլը։ 1998 թվականի աշխարհի առաջնությանը Գազարյանը մասնակցում էր որպես հաղթողի հավակնորդներից մեկը։ Նրա անհատական գործակիցը 2470 էր, ինչն այն ժամանակների համար շատ բարձր ցուցանիշ էր։ Արամն առաջնությունը սկսում է շատ հաջող՝ 6 հնարավորից վաստակելով 5 միավոր, սակայն հիմնական մրցակցից՝ ուկրաինացի Սերգեյ Ֆեդորչուկից կրած պարտությունից հետո չի կարողանում կենտրոնանալ և առաջնությունն ավարտում է համեստ 6 միավորով (11-ից)։ Այդ անհաջողությունը և իր տարիքային խմբի Ռուսաստանի առաջնությունում վատ ելույթը հանգեցնում են նրան, որ Արամը դադարեցնում է մասնակցությունը պատանեկան մրցաշարերին։
Արդեն գրոսմայստերի կոչում ստացած 2532 վարկանիշով Գազարյանը բաց է թողնում 2001 և 2002 թվականների մինչև 20 տարեկանների երկրի առաջնությունները։ Ստավրոպոլի երկրամասի շախմատային ղեկավարությունը, իր լավագույն խաղացողին շարք վերադարձնելու նպատակով դիմում է համարձակ քայլի և 2003 թվականին հրավիրում է Եսենտուկիում կայանալիք երկրի երիտասարդական գլխավոր մրցաշարին։ Արամը լավ է մեկնարկում և 4 միավորով (5-ից) միանձնյա գլխավորում է մրցաշարային աղյուսակը։ Սակայն հետագայում չի դիմանում լարվածությանը և զիջում է դիրքերը։ Ավելի ուշ Արամը խոստովանում է, որ իր ապագան չէր տեսնում շախմատում. չէ՞ որ 1998 թվականին ինքը լավագույյներից մեկն էր, վարկանիշն էլ Գրիշչուկի վարկանիշին մոտ էր։ Իսկ լինել շարքային գրոսմայստեր և մասնակցել միջին կարգի շվեյցարական մրցակարգով մրցաշարերի նա չէր ցանկանում։ Վերջին անգամ մրցաշարի մասնակցել է 2011 թվականի հունիսին։
Արամ Գազարյանը ծավալում է նաև մրցավարական գործունեություն։ Նա եղել է մի շարք մրցաշարերի գլխավոր մրցավար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եսենտուկի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ գրոսմայստերներ
Ուղիղ լուսանկար
Ուղիղ լուսանկար կամ անմիջական լուսանկար, լուսանկարչական արվեստի ուղղություն, հիմնված է իրատեսական վավերագրական եղանակով շրջակա իրականությունը ցուցադրելու վրա, և օբյեկտիվ է այնքան, որքան թույլ են տալիս տեխնիկական հնարավորությունները։ Ընդ որում, չեն թույլատրվում պատկերի նույնիսկ փոքրիկ փոխակերպումներ, ինչպես նկարահանման, այնպես էլ հետմշակման ժամանակ։
Գեղարվեստական առանձնահատկությունները
Ուղիղ լուսանկարի համար բնորոշ են պատկերի մանրամասն դետալիզացիան և կիսատոների ու գունային երանգների իրատեսական ցուցադրումը։ Պատկերայնություն ստեղծելու համար ուղիղ լուսանկարն ենթադրում է լուսավորության հետ աշխատանք, արտահայտիչ կադրավորում և այլ մեթոդներ, որոնք չեն պահանջում նկարի օպտիկական փոփոխություն։ Այս սկզբունքը նրան տարբերում է պիկտորալիզմից, որը հիմնված է ֆոտոտպագրման, ռետուշի միջոցով պատկերների վերափոխման վրա։ «Ուղիղ լուսանկար» եզրույթն առաջին անգամ օգտագործվել է 1904 թվականի սկզբին՝ Գարտման Սադակիտիի կողմից, իսկ հետո՝ Ալֆրեդ Ստիգլիցի կողմից ։
Ուղիղ լուսանկարչության էսթետիկայի հիմնադիրը համարվում է Փոլ Սթրենդը։ Ուղիղ լուսանկարը եղել է նոր տեսության ռազմավարության մի մասը։ Հոսանքի ներկայացուցիչներին առավել բնորոշ օրինակ կարելի է համարել հայտնի լուսանկարիչների խումբը, որը կոչվում է «F/64 խումբ», այն հիմնադրվել է 1932 թվականին։ Նրա կազմի մեջ էին մտնում Անսել Ադամսը, Իմոջեն Քաննինգեմը, Էդվարդ Ուեսթոնը և ուրիշներ ։ Խմբի անվանումը դարձել է յուրօրինակ տեխնիկական մանիֆեստ, որը կոչ է անում նկարահանումներ կատարել ցայտունության մեծ խորությամբ, ինչի համար այդ տարիների խոշոր ֆորմատի ֆոտոխցիկներում պահանջվում էր նվազագույն f/64 հարաբերական անցք։ Նման հնարքն առավել բնորոշ էր ուղիղ լուսանկարների սկզբունքներին, որոնք նախատեսում էին ցուցադրման առավելագույն օբյեկտիվություն և իրականության «գեղարվեստական լրամշակումից» հրաժարում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լուսանկարչական սարքեր
Չեռնոմորսկոեի շրջան
Չեռնոմորսկոեի շրջան (Чорноморський район, Aqmeçit rayonı), շրջան Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Չերնոմորսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1509 կմ²։
Բնակչություն
2012 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 32050 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,24 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետություն Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Սաի Սաիզել
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 449 մարդ, բնակչության խտությունը` 47.82 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.39 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 140 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 50 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 306 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 220-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 86։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,9 %։ 220 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 183 անձ (109 տղամարդ և 74 կին)։ Գործազուրկ են եղել 37 անձ (20 տղամարդ և 17 կին)։ 86 անաշխատունակներից 23-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 30-ը` թոշակառուներ, իսկ 33-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գարնան տասնյոթ ակնթարթ (ֆիլմ)
Գարնան տասնյոթ ակնթարթ (Семнадцать мгновений весны), Յուլիան Սեմյոնովի համանուն վեպի մոտիվներով, ռեժիսոր Տատյանա Լիոզնովայի կողմից` 1971-1973 թվականներին նկարահանված, 12 սերիաներից բաղկացած խորհրդային հեռուստաֆիլմ։ Այն պատմում է Նացիստական Գերմանիայի զինվորական իշխանություններում գործող խորհրդային հետախույզի մասին։ 1976 թվականին կինոնկարն արժանացել է ՌԽՖՍՀ պետական մրցանակի։
Սյուժեն
Ֆիլմի գործողություններն ընթանում են 1945 թվականի փետրվարի 12-ից մինչև մարտի 24-ն ընկած ժամանակահատվածում։ Խորհրդային հետախույզ շտանդարտենֆյուրեր Մաքս Օտտո ֆոն Շտիրլիցը (իրական անունը` Վսևոլոդ Վլադիմիրով կամ Մաքսիմ Իսաև), ով աշխատում է ՍՍ-ի անվտանգության ծառայությունում, առաջադրանք է ստանում պարզելու, թե ով է Երրորդ Ռեյխի բարձրագույն ղեկավարներից բանակցություններ վարում ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի հետ` հաշտություն կնքելու շուրջ։ Շտիրլիցի գործունեությունը կասկած է հարուցում Կայսրական անվտանգության գլխավոր վարչության պետ Էռնստ Կալտենբրուների մոտ։ Վերջինիս թվում է, որ Շտիրլիցը ինչ-որ կապ ունի «հատուցման զենք»-ի ստեղծմանն առնչվող անհաջողությունների հետ։ Կալտենբրուները գեստապոյին հանձնարարում է` Շտիրլիցի նկատմամբ գաղտնի ստուգումներ սկսել։
Բեռլինի ռմբակոծությունների ժամանակ ավերակների է վերածվում այն շենքը, որտեղ բնակվում էին Շտիրլիցի կապավորներ Էրվին և Քեթրին Կին ամուսինները։ Էրվինը զոհվում է, իսկ հղի Քեթրինը անգիտակից վիճակում հայտնվում է Շարիտեի կլինիկայում, որտեղ ծննդաբերելու ժամանակ ճչում է ռուսերեն լեզվով։ Կլինիկայի աշխատակիցներն այդ մասին անմիջապես հայտնում են գեստապոյին։ Շտիրլիցի խնդիրը բարդանում է, նա կտրվել էր Մոսկվայի ղեկավարների հետ կապից։
Այդ ընթացքում գեստապոյի պետ Հենրիխ Մյուլլերի ձեռքն է ընկնում լուրջ ապացույց` Շտիրլիցի խորհրդային հետախույզ լինելու վերաբերյալ։ Շտիրլիցը Մյուլլերի հետ հոգեբանական մարտի է բռնվում և ամեն կերպ փորձում է խույս տալ տապալումից։ Ինքն իրեն արդարացնելու վերաբերյալ բացատրությունները բավականին անկայուն են, սակայն Մյուլլերը բավարարվում է դրանցով։ Մյուլլերի կարծիքով, Շտիրլիցը Բորմանի «մարդն» է և անձամբ Բորմանն է զբաղվում Ռեյխի գաղտնի ֆինանսական հարցերով։ Գեստապոյի ղեկավարը Շտիրլիցին հասկացնել է տալիս, որ նրանով հետաքրքրված է նաև հիմա և հատկապես պատերազմից հետո, երբ պետք լինի հարաբերություններ ստեղծել հաղթողների հետ, չուշանալ «կուսակցության ոսկին» բաժանելուց։
Շտիրլիցին մնում էր փրկել Քեթրինին։ Նա կարողանում է ձեռք բերել այդ գործողությունն իրականացնելու հնարավորությունն ու իրավունքը։ Անձամբ ձերբակալելով Քեթրինին, նա անց է կացնում առաջին հարցաքննությունը։ Իրադարձությունների անսպասելի շրջադարձի շնորհիվ, Քեթրինին հաջողվում է փախչել այն բնակարանից, որտեղ նրան տեղավորել էր գեստապոն։ Շտիրլիցը հնարավորություն է գտնում նրա հետ Շվեյցարիա մեկնելու։
Դիմելով Բորմանին, նա նշանակալից արդյունքի է հասնում։ Օբերգրուպպենֆյուրեր Կառլ Ֆրիդրիխ Օտտո Վոլֆը, ով ԱՄՆ հատուկ ծառայությունների պատվիրակության հետ բանակցությունների ժամանակ` Հիմլերի ներկայացուցիչն էր, հետ է կանչվում Բեռլին։ Բանակցությունները տապալվում են, Շտիրլիցն իր առաջադրանքը կատարում է։ Մեղադրանքներից և ձերբակալությունից Վոլֆին փրկում է Շելլենբերգը։ Նա նախօրոք մշակել էր վարկած այն մասին, որ բանակցությունները կազմակերպել էր անվտանգության ծառայությունը` Ստալինի և դաշնակիցների միջև տարաձայնություններ մտցնելու համար։
Շվեյցարիայից Շտիրլիցը Քեթրինին ուղարկում է հայրենիք, Շլագից ստանում է արժեքավոր տեղեկություններ Վոլֆի և ամերիկացիների կապի մասին, վերականգնում է կապը Մոսկվայի հետ և տեղեկանում, որ իրեն արժանացրել են Խորհրդային Միության հերոսի կոչման։ 1945 թվականի մարտի 24-ին նա վերադառնում է Բեռլին` աշխատանքը շարունակելու։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1973 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Խորհրդային պատմական ֆիլմեր
Գոլում
Գոլում (Gollum, մեկ այլ թարգմանությամբ՝ Գորլում), նույն ինքը՝ Սմեագոլ (Sméagol կամ Սմեագորլ. այս անունը նա կրում էր, երբ հոբիթ էր), հորինված արարած, Ջոն Ռոնալդ Ռուել Թոլքինի «Հոբիթ կամ գնալն ու գալը» և «Մատանիների տիրակալը» ստեղծագործությունների առանցքային կերպարներից մեկը։
Անձնավորություն
Գոլումը փոքրահասակ, չափազանց նիհար և մեծ լուսավոր աչքերով արարած է։ Նրա մաշկը, ըստ «Հոբիթի», փայլուն է և սև։ «Հոբիթում» հիշատակվում է, որ նախկինում նա ապրել է երկրի մակերևույթին։ Գոլումն ավելի վաղ եղել է հոբիթ, սակայն չի սիրել արևն ու ձգտել է դեպի խորքը։ Հեղինակի նախնական մտահղացմամբ Գոլումը եղել է անհայտ ցեղի ինչ-որ արարած։ Բաքշի մուլտֆիլմում նա ներկայացված է միաժամանակ սարդի և սոված գորտի կերպարով։ Ջեքսոնի կինոտարբերակում մաշկը, ընդհակառակը, շատ գունատ է ցուցադրվել։ Գոլումը բավականին ուժեղ է և ճարպիկ, բայց վախկոտ է ու ստախոս։ «Մատանիների տիրակալում» Գոլումի կենսագրությունն ու ինքնությունը շատ ավելի ամբողջական են բացահայտվում. եռերգության մեջ նա ներկայանում է արդեն ոչ թե անհասկանալի հրեշի, այլ Մատանու զոհ նախկին հոբիթի տեսքով։ Տառապում է անձնավորության երկատմամբ, խոսում է ինքն իր հետ՝ բաժանվելով միամիտ, վախկոտ Սմեագոլի և չար Գոլումի (այդ պատճառով Սեմուայզ Գեմջին նրան անվանում է գող (այլ կերպ՝ կպչուկ)՝ Սմեագոլ, և գարշահոտ՝ Գոլում)։ Նրա վրա բացասաբար է ազդում թեթև էլֆիական կախարդանքը. նա հրաժարվում է ուտել լեմբասը, իսկ էլֆիական լորիենյան պարանը, որով Սեմը կապում է նրա ոտքը, ինչը միայն իր հպումով Գոլումին տանջալից ցավ է պատճառում։ Նրան ատելի է ցանկացած լույս՝ արևային և լուսնային։ Նրա հիմնական սնունդը հում ձուկը կամ միսն է, հավանաբար, Գոլումը չի զզվում նաև կենդանու դիակներից. «Հոբիթում» հիշատակվում է, որ նա քարանձավներում սպանում և ուտում էր օրկերին, իսկ «Մատանիների տիրակալում»՝ փորձում էր ճահճից դիակներ հանել ուտելու համար, բայց չէր կարողանում հասնել նրանց։ Սակայն նրա սիրած սնունդը, այնուամենայնիվ, հում ձուկն է։
Գոլումի տարբերակիչ առանձնահատկություններից մեկը նրա խոսքի ձևն է։ Նա խոսում է իր մասին առաջին դեմքի հոգնակի թվով և խոսքի մեջ օգտագործում է սովորական բառերի ձևափոխված տարբերակները։ «Գոլում» մականունը նա ստացել է «գոլում» ձայնի համար, որը նա հաճախ կրկնում էր։ Նրա խոսքը հագեցած է յուրահատուկ հոմանիշներով, որոնցով նա փոխարինում է մոռացված բառերը. օրինակ՝ Արևն անվանում է «դեղին դեմք» (այլ տարբերակով՝ «Դեղին դունչ»)։ Իր մասին Գոլումը խոսում է հիմնականում երրորդ կամ երկրորդ դեմքով, երբեմն հոգնակի թվով (մենք), թեև երբեմն, հատկապես, երբ իր մեջ արթնանում է Սմեագոլ ինքնությունը, նա իրեն անվանում է` «ես»։ Սեմն ու Ֆրոդոն դա համարում են նրա խոսքի անկեղծության նշան։ Հատկապես հայտնի է Գոլումի «իմ թովչանք» ասվածքը (My Precious). այսպես նա կոչում է Մատանին (իսկ «Հոբիթում»՝ ինքն իրեն)։
Անվան ստուգաբանություն
Սմեագոլ անունը բխում է հին անգլերեն smygel բառից («բույն», «որջ»)։ Ավելի հեռավոր կերպով այս անունը նաև կապված է վիշապ Սմաուգայի անվան հետ, որը smugan պրագերմանական բայի անցյալ ժամանակաձևն է (պրագերմաներեն՝ ծակվել)։ Սմեագոլի իսկական անունը վեստրոնրենով (Westron) Թրահալդ է (Trahald, թարգմանվում է՝ որպես «որջերի փորում», «պտուտակում դեպի խորքը»), որը նույն կերպ կապված է Դեյլա լեզվով իսկական Սմաուգա անվան հետ։
Գոլում անունը կարող էր վերցվել հին նորվերգական լեզվից, որտեղ կա gull բառը (այլ կերպ՝ goll), որը նշանակում է ոսկի, գանձ, թանկարժեք իրեր, իսկ fingr-gull բառակապակցությունում նաև նշանակում է «մատանի»։
Կենսագրություն
Երրորդ դարաշրջանի վերջին հազարամյակում Հոբիթ Սմեագոլն ապրել է մի փոքրիկ գյուղում, որը գտնվում էր Անդուինի մեջ թափվող գետի ափին։ Երրորդ դարաշրջանի երկրորդ տարում հենց այդ ափերին սպանվել էին Իսիլդուրը և նրա երեք ավագ որդիները, իսկ Վսեվլաստիայի Մատանին կորել էր։ 2463 թվականին կտրիճների ցեղին պատկանող և Սմեագոլի ազգական Դեագոլ հոբիթը գետում պատահաբար գտել է Մատանի։ Հազիվ տեսնելով Մատանին՝ Սմեագոլն անմիջապես ցանկացել է այն Դիավոլից ստանալ՝ որպես ծննդյան նվեր, բայց Դեագոլը, որը նույնպես Մատանու իշխանության տակ էր, մերժել է նրան, ինչն էլ հանգեցրել է մահվան։ Սմեագոլը սպանել է իր ազգականին և յուրացրել Մատանին։ Մատանին արագ իրեն է ենթարկել Սմեագոլին և վատ առումով փոխել նրա բնավորությունը։ Կատարած հանցագործությունների համար հոբիթին արտաքսել են ցեղից։ Այդ ժամանակ նա ստացել է Գոլում մականունը՝ արտասանած անհասկանալի հնչյունների պատճառով։
Երրորդ դարաշրջանի 2470 թվականին նա գնացել է Մշուշոտ լեռներ՝ հույս ունենալով լեռների ստորոտին նոր կյանք գտնել։ Այդ ժամանակից ի վեր նա իրեն անվանել է «Մենք», իսկ Մատանին՝ «թովչանք»։ Մատանին զգալիորեն երկարացրել է նրա կյանքը, և գրեթե 500 տարի նա ապրել է ստորգետնյա լճի կղզում՝ վերջնականապես դառնալով Մատանու ստրուկն ու կորցնելով հոբիթի կերպարանքը։ Բիլբո Բեգինսի և թզուկների արշավի ժամանակ (տես՝ Հոբիթ կամ գնալն ու գալը) ճանապարհորդներն ընկել են Մշուշոտ լեռների խորքերը, և մոլորված հոբիթը՝ Բիլբոն, գտել է Վսեվլաստիայի Մատանին, որը Գոլումն անսպասելիորեն կորցրել էր օրկերի թունելներից մեկում։ Վերջինս հանդիպել է Բեգինսին և նրա հետ խաղալիս պարտվելով՝ հասկացել է, թե ով է գտել «իր թովչանքը» և փորձել է հարձակվել. Բիլբոն հազիվ է խուսափել մահից՝ պատահաբար Մատանին դնելով մատին։ Թոլքինի մտահղացմամբ՝ Բիլբո Բեգգինսը, որը մասնակիորեն հայտնվել էր Մատանու իշխանության տակ, խաբում է Գենդալֆին և թզուկներին՝ պատմելով, թե իբր «հաղթել է» Մատանին «հանելուկ խաղում», թեև իրականում Բիլբոն Մատանին գտել է հատակին և հետո չի վերադարձրել սեփականատիրոջը։ Մյուս կողմից, Բիլբոն չի սպանել Գոլումին, չնայած որ մի քանի րոպե առաջ նա ինքն է ցանկացել սպանել նրան, թեև Մատանու շնորհիվ ստացված անտեսանելիությունը հոբիթին նման հնարավորություն է տվել։ Մոգ Գանդալֆը կասկածել է, որ Բիլբոյի մատանին կախարդական է, բայց չի ճանաչել նրա իսկական ուժը՝ վախենալով նույնիսկ դիպչել նրան։
Հաջորդ երեք տարիների ընթացքում Գոլումն անտանելի տառապել է առանց Մատանու, և, վերջապես, երրորդ դարաշրջանի 2944 թվականին դուրս է եկել մակերևույթ և սկսել «գողի» որոնումները։ Թափառումների ընթացքում Գոլումն անհասկանալի պատճառներով (հնարավոր է՝ Մատանու իսկական տիրոջ՝ Սաուրոնի կանչով) փորձել է հասնել Մորդոր, որտեղ հանդիպել է խութերի հետ և հրաշքով ողջ մնացել՝ նրա հետ միության մեջ մտնելով և խոստանալով նրան կենդանի զոհեր մատուցել։ Հետագա երեսուն տարիները նա անց է կացրել Մատանու որոնումներով՝ երբեմն վերադառնալով Շելոբ։ Այդ ժամանակ (3001, 3-րդ դարաշրջան) Գենդալֆը գլխի է ընկել Բիլբոյին պատկանող Մատանու ուժի մասին, և Շիրի պահպանությունն ուժեղացրել է։ Մոգը փորձել է գտնել Գոլումին և խնդրել Արագորնին օգնել իրեն։ Սակայն 3009 թվականին Գոլումն ընկել է Սաուրոնի ձեռքը և կտտանքների ենթարկվելով՝ պատմել Մատանու և նրա գտնվելու վայրի մասին։ Ինը նազգուլներ լքել են Մորդորը և ուղևորվել դեպի Շիր։ Նրան հետևել է Գոլումը. Արագորնը և Գենդալֆը կարողացել են բռնել նրան, և որոշ ժամանակ նա մնացել է Լիխոլեսիայի էլֆերի մոտ, սակայն օրկերը նրան օգնել են փախչել։ Նա գնացել է Մատանու Միաբանության հետքերով և 3019 թվականի փետրվարի 29-ին հանդիպել Ֆրոդոյի հետ։ Գոլումը, փորձելով հոբիթներից խլել Մատանին, հարձակվել է նրանց վրա, սակայն հոբիթները հաղթել են նրան և ստիպել ծառայել իրենց, որպես ուղեցույց՝ ստիպելով երդվել Մատանու անունով, որ կծառայի Մատանու տիրոջը (Ֆրոդոյին)։ Այնուամենայնիվ, Գոլումը չի թողել «իր թովչանքին» տիրանալու փորձերը և առաջարկել է հոբիթներին գաղտնի ճանապարհով անցնել Քիրիթ Ունգոլի լեռնանցքով, որտեղ գտնվում է Շելոբի բույնը։ Այսպիսով, Գոլումը հույս է ունեցել հրեշի օգնությամբ հաշվեհարդար տեսնել հոբիթների հետ և տիրանալ անտեր Մատանուն։ Սակայն նրա մտահղացումը ձախողվել է, իսկ Գոլումը, հարձակվելով Սեմի վրա, կենդանի է մնացել միայն հրաշքով։ Մորդորում Գոլումը գաղտնի հետևել է Ֆրոդոյին և Սեմ Օորոդրուինին՝ սպասելով Մատանուն տիրանալու հարմար առիթի։ Երրորդ դարաշրջանի 3019 թվականի մարտի 25-ին հոբիթները հասել են լեռան մոտ գտնվող Սամաթ Նաուրի քարանձավին։ Նրանք մտադրվել են Մատանին նետել լավայի մեջ, բայց պարզվել է, որ դա այնքան էլ հեշտ չէ. ցանկացած արարած հայտնվում է Մատանու լիարժեք իշխանության տակ, և անհնար է լինում դիմակայել դրան։ Անդունդի եզրին կանգնած Ֆրոդոն իրեն հռչակել է Մատանու տիրակալ, բայց հանկարծ Գոլումը հարձակվել է նրա վրա։ Գոտեմարտում Գոլումը Մատանու հետ կծել է մրցակցի մատը, բայց գրեթե անմիջապես, ուրախությունից ցատկելով, ընկել է անդունդը։ Մատանին ընկել է Օորոդրուինի լավայի մեջ և ոչնչացվել։ Գոլումը մահացել է՝ դրանով իսկ որոշիչ դեր խաղալով Մատանու պատմության մեջ։
Ստեղծում և զարգացում
Ըստ Դուգլաս Անդերսոնի՝ Գոլումի նախատիպը հայտնվել է շուրջ 1928 թվականին գրված Glip բանաստեղծությունում։ Թոլքինն այնտեղ նկարագրել է քարանձավում ապրող քաղցած արարածի՝ խավարում փայլող երկու կլոր աչքերով։
Հոբիթի առաջին հրատարակությունում Գոլումը ներկայացվում է որպես համեմատաբար բարյացկամ և հարգարժան արարած, որն ընդունում է իր պարտությունը հանելուկներ խաղում և երբ հասկանում է, որ մատանին կորցրել է, ներողություն է խնդրում Բիլբոյից՝ Մատանու փոխարեն առաջարկելով ցույց տալ նրան քարանձավից դուրս գալու ճանապարհը։
1937 թվականին հրատարակչի խնդրանքով, որը սպասում էր Հոբիթի շարունակությանը, Թոլքինն սկսել է գրել «Մատանիների տիրակալը»։ «Անցյալի ստվերը» գլխի առաջին տարբերակում Գոլումի պատմությունը, որը պատմել է Գենդալֆը, արդեն մոտ էր վերջնական տարբերակին։ Տարբերությունն այն է, որ Գոլումն ինքը մատանին գտնում է գետում, իսկ նրա սկզբնական անունը Դիգոլ է (Digol, «գաղտնի», «թաքնված»), այլ ոչ թե Սմեագոլ (հետագայում Դիգոլ անունը փոխվել է Դեագոլի (Deagol) և հանձնվել է Գոլումի զարմիկին)։ 1939 թվականին թվագրված նշումների մեջ Թոլքինը ենթադրել է, որ Գոլումը կարող է երկրորդ մատանին գտնել Մորդորում, սակայն այդ գաղափարը հետագա զարգացում չի ստացել։ Նույն ուրվագծով արդեն կա «Մատանիների տիրակալի» եզրափակիչը։
1947 թվականին՝ դեռևս «Մատանիների տիրակալը» գրելու ընթացքում, Թոլքինն իր հրատարակչին «Հոբիթի» հետ կապված տարբեր ուղղումներ է ուղարկել։ 1937 թվականի բնօրինակ տարբերակում Գոլումը պատրաստ էր Մատանին որպես նվեր տալ Բիլբոյին, բայց այդ տարբերակը չի համապատասխանում «Մատանիների տիրակալին», որտեղ մատանին չափազանց մեծ նշանակություն ուներ, հատկապես Գոլումի համար։ Այդ պատճառով Թոլքինը մտադիր էր փոխել Բիլբո Բեգինսի և Գոլումի հանդիպման պատմությունը։ Նա հրատարակիչ Սթենլի Անվինին է ուղարկել «Հանելուկներ խավարի մեջ» գլխի վերաշարադրված տարբերակը՝ որպես «Մատանիների տիրակալի» հետ հակասությունները վերացնելու համար անհրաժեշտ փոփոխությունների մեկ օրինակ։ Ի զարմանս Թոլքինի՝ գլխի նոր տարբերակը ներառվել է «Հոբիթի» երկրորդ հրատարակության մեջ, որը հրատարակվել է 1951 թվականին։ «Մատանիների տիրակալի» նախաբանում ներառված է դիտողություն, որը բացատրում է, որ 1937 թվականի տարբերակը թզուկների համար Բիլբոյի կողմից պատմված սուտ էր, իսկ նոր տարբերակը պարունակում է իրական իրադարձությունների նկարագրությունը։
Ոգեշնչման աղբյուրներ
Գոլումին հաճախ համեմատում են հինավուրց «Բեովուլֆ» պոեմից Գրենդելի հրեշի հետ։ Բացի արտաքին նմանությունից, երկուսն էլ գիշերային, ստորերկրյա և ջրի հետ կապված ապրելակերպ են վարում։ Գոլումին նաև համեմատում են աստվածաշնչյան Կայենի հետ, որը, ըստ «Բեովուլֆի» տեքստի, Գրենդելի նախնին է։ Երկուսն էլ սպանել են մերձավոր ազգականներին՝ Աբելին և Դեագոլին, ինչից հետո նրանց վռնդել են ընտանիքից. «Գոլումը գործեց Կայենի մեղքը՝ ձեռք բերելով Մատանին և սպանելով իր զարմիկին՝ Մատանուն տիրանալու նախանձելի ցանկությամբ»։
Իր որդու՝ Քրիստոֆերի նամակներից մեկում Թոլքինը համեմատում է Սեմի վերաբերմունքը Գոլումի նկատմամբ Վիլյամ Շեքսպիրի «Փոթորիկ» պիեսում Կալիբանի հանդեպ Արիելի վերաբերմունքի հետ։ Լիզա Հոփքինսը նաև զուգահեռներ է անցկացնում Գոլումի հանդեպ Ֆրոդոյի և Փրոսպերոյի հանդեպ Կալիբանոյի վերաբերմունքի միջև։
19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբի գրականության մեջ Գոլումը համեմատվում է Հենրի Հագարդի «Սողոմոն թագավորի հանքերը» վեպի Գագուլա կախարդուհու հետ, որը հրատարակվել է 1885 թվականին և Թոլքինի կողմից ընթերցվել երիտասարդության տարիներին։ Այս համեմատության մեջ հատկապես առանձնանում են Գագուլայի ֆիզիկական բնութագրերը և նրա խոսակցության ոճը։
Ոգեշնչման մեկ այլ հնարավոր աղբյուր է Գուստավ Մայրինկի 1915 թվականի համանուն ֆանտաստիկ վեպի Գոլեմը։ Բացի անունների նմանությունից Գոլումը և Մայրինկի Գոլեմը համարվում են անհայտ տեսակի մարդանման արարածներ և ունեն անտեսանելի դառնալու կարողություն։
Դեյվ Նելսոնի կարծիքով Գոլումի նկարագրության վրա ենթադրաբար ազդել է Հերբերտ Ուելսի Ժամանակի մեքենա վեպը, հատկապես՝ մորլոկի կերպարները (մարդանման ստորգետնյա մարդակեր-արարածներ)։ Մորլոկների մաշկը սպիտակ է և խամրած, իսկ աչքերն արտացոլում են լույսը։ Ինչպես Գոլումը, նրանք համեմատվում են սարդերի հետ, վախենում են լույսից և ուտում էլոյներին (մարդանման արարածների հորինված ցեղ), ինչպես Գոլումն ուտում է օրկերին։
Թոլքինի ստեղծագործություններում Գոլումը համեմատվում է «Մատանիների տիրակալի» Գրիմա Գնիլոուստի կերպարի հետ։ Ինչպես Գրիման, որը վերջիվերջո դավաճանում է իր պարոն Սարումանին, Գոլումը դավաճանում է Ֆրոդոյին՝ թողնելով նրան Շերոբի որջում։
Մրցանակներ
Գոլումն արժանացել է MTV կինոմրցանակին՝ նրա դերակատար Էնդի Սերկիսի հետ միասին, և անձամբ է վերցրել մրցանակը։ Ընդ որում, զգացմունքային խոսքեր է ասել MTV-ի դեմ ։
Արտացոլում մշակույթում
Գոլումի «իմ թովչանք» հայտնի արտահայտությունն Ամերիկյան բոլոր ժամանակների ֆիլմերի 100 լավագույն խոսքերի ցանկում զբաղեցրել է 85-րդ տեղը՝ AFI-ի վարկածով։ 2011 թվականին Empire ամսագրի կայքում անցկացված հարցման արդյունքում կերպարը՝ Սերքիսի կատարմամբ, կինոյի 100 մեծագույն կերպարներն ամսագրի վարկածով զբաղեցրել է 13-րդ տեղը ։
Գոլումի պատվին անվանվել է Ingerophrynus gollum-ը՝ 2011 թվականին նկարագրված անպոչ երկկենցաղ դոդոշների տեսակը, որն Արևմտյան Մալայզիայում համարվում է էնդիմիկ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թոլքինի լեգենդարիումի կերպարներ Կատեգորիա:Կերպարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:«Հոբիթ» վեպի հերոսներ Կատեգորիա:Հորինված մարդասպաններ Կատեգորիա:«Մատանիների տիրակալը» վեպի հերոսներ
Կավրիլիա
Կավրիլիա (Cavriglia), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզի Արեցո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 9076 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 149 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 61 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 52022։ Հեռախոսային կոդը՝ 055։
Էդ Սքրեյն
Ջորջ Էդվարդ (Էդ Սքրեյն) (Edward George (Ed Skrein), ), բրիտանացի դերասան և ռեփեր։ Առավել հայտնի է «Գահերի խաղ» հեռուստասերիալի երրորդ եթերաշրջանում Դարիո Նահարիսին մարմնավորելով։
Ծնվել է Լոնդոնում։ Մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել է Լոնդոնում, ինչպես նաև Հարինգիում և Իսլինգտոնում։ Ունի հրեաական և ավստրիական արմատներ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի երգիչներ Կատեգորիա:Բրիտանացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի երաժիշտներ
Կավրիլիա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վիլլանովա Տրուսկեդու
Վիլլանովա Տրուսկեդու (Villanova Truschedu), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 321 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 19 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9084։ Հեռախոսային կոդը՝ 0783։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հունաստանի պատմություն
Հունաստանի պատմություն, ընդգրկում է ժամանակակից ազգային պետության՝ Հունաստանի տարածքի պատմությունը այնքանով, որքանով հույն ժողովուրդը բնակեցրել է և իշխել է այդ տարածքներում։ Հույների կողմից բնակեցված տարածքները և ինքնինշխանությունը փոփոխվել է դարեր շարունակ, և, որպես արդյունք, Հունաստանի պատմությունը առաձգական է իր բովանդակությամբ։
Նախնադար
Գլխավորապես, Հունաստանի պատմությունը բաժանվաում է հետևյալ ժամանակաշրջանների.
Հունաստանի տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս հին քարի դարի ժամանակաշրջանում։ Նոր քարի դարի ժամանակաշրջանի բնակավայրեր հայտնաբերվել են Պելոպոնեսում, Թեսալիայում, Թրակիայում և այլն։ Բնակչությունը զբաղվել է պարզ հողագործությամբ և անասնապահությամբ՝ վարելով նստակյաց կյանք։ Ձևավորվել է տոհմատիրական կարգը։ Բրոնզե գործիքների օգտագործումը նպաստել է արտադրողական ուժերի զարգացմանը, որն առավելապես զգացվել է Կրետեում և Միկենեում։ Կրետեում ձևավորվել են դասակարգային հարաբերություններ, առաջացել վաղ ստրկատիրական պետություններ Կնոսոսը, Փեստոսը և այլն։ Զարգացել են գյուղատնտեսությունը, արհեստները, մշակույթը, շինարարությունը (Կնոսոսի, Մալլիայի, Փեստոսի պալատները և այլն)։ Կրետեն առևտրական և դիվանագիտական կապեր է ունեցել Եգիպտոսի, Փոքր Ասիայի և Ասորիքի հետ։ Այս շրջանում կատարելագործվել է հին հունական գիրը։ Մ.թ.ա. 18-րդ դարի կեսից Կրետեն դարձել է միասնական հզոր ծովապետություն, որն իր տիրապետությունն է հաստատել Եգեյան ծովում։ Մայրցամաքային Հունաստանում ավելի ուշ սկսեցին կիրառել մետաղե գործիքները, քան Կրետեում։ Զարգացած բնակավայրեր կային Միջին և Հարավային Հունաստանում, մասնավորապես էլևսիսում, Ասինեում, Կորնթոսում և այլն։ Մ. թ. ա. 3-2-րդ հազարամյակների սահմանագծին Թեսալիայից Միջին և Հարավային Հունաստան ու Կրետե ներխուժեցին աքայացիները, որոնք մ.թ.ա. 17-րդ դարում ստեղծեցին մի շարք թագավորություններ (Արգոս, Միկենե, Տիրինս, Պիլոս, Թեբե և այլն)։ Մ․թ․ա․ 15-րդ դարի ավարտին վերջիններս գրավեցին Կրետեն։ Աքայական Հունաստանում բուռն զարգացում են ապրել գյուղատնտեսությունը, արհեստները, առևտուրը (Սիկիլիայի, Հարավային Իտալիայի, Փոքր Ասիայի, Եգեյան ծովի կղզիների հետ)։ Աքայական թագավորությունները վաղ ստրկատիրական պետություններ էին։ Գյուղացիները, քաղաքային բնակչությունը (արհեստավորներ, առևտրականներ) կազմել են ազատ բնակչությունը։ Լայնորեն կիրառվող ստրկական աշխատանքը պահպանում էր նահապետական ստրկության գծերը։ Աքայական թագավորությունները երբեմն ստեղծում էին միություններ՝ արշավանքներ կատարելու համար։ Այդպիսի արշավանքներից էր մ.թ.ա. 13-րդ դարի Տրոյական պատերազմը, որը թուլացրեց աքայական պետությունները, առաջացավ երկպառակտչական պայքար։ Մ. թ. ա. մոտ 12-րդ դարի կեսին Բալկանյան թերակղզու հյուսիսից Հունաստան և կղզիներ ներխուժեցին հունալեզու նոր ցեղեր՝ դորիացիները և նվաճեցին Միջին ու Հարավային Հունաստանի զգալի մասը (բացի Ատտիկայից, որտեղ հաստատվեցին Պելոպոնեսից դուրս մղված աքայացիներ)։
Հին Հունաստան
Դորիացիները, որ գտնվում էին հասարակական զարգացման ավելի ցածր՝ տոհմատիրական աստիճանի վրա, քայքայեցին Հունաստանի վաղ դասակարգային հասարակությունը, նորից տիրապետող դարձան տոհմատիրական հարաբերությունները։ Երկաթե գործիքների օգտագործումը խոշոր ազդեցություն ունեցավ տնտեսության, արհեստների զարգացման վրա։ Լայն տարածում գտավ ստրկակաև աշխատանքի շահագործումը։ Առևտրի և արհեստների զարգացումը նպաստեց համահունական շուկաների առաջացմանը։ Գործածության մեջ մտավ դրամը։ Քաղաքներում առաջացան արհեստավորների և առևտրականների ստրկատիրական խավերը, որոնք գյուղացիության և հողազուրկ քաղաքային չքավորության հետ պայքարի մեջ մտան տոհմական ավագանու դեմ՝ քաղաքային իշխանությանը մասնակցելու, կորսված արտոնությունները վերականգնելու համար։ Դեմոսի և արիստոկրատիայի միջև պայքարը սերտորեն կապված էր ստրկատիրական քաղաք-պետության՝ պոլիսների ձևավորմաև ընթացքի և հույների կողմից Միջերկրական, Եգեյան և Սև ծովերի ափերին գաղութներ հիմնելու հետ։ Ունեցվածքային և հասարակական անհավասարությունը, չքավորների հողազրկումը, ստրկական աշխատանքի լայն կիրառումը արհեստների մեջ առաջ են բերել բնակչության գործազուրկ զանգվածներ, որոնք փրկությունը գտել են գաղթի մեջ։ Հունական գաղութացումը սկզբնավորել են Եվբեա կղզու զարգացած քաղաքներ Քաղկիսը և Երետրիաև (նրանք ունեին հին Հունաստանի ամենախոշոր նավատորմը), որոնք մ.թ.ա. 8-րդ դարում Թրակիական ծովափին հիմնեցին Քաղկիդիկեն։ Այնուհետև գաղութներ հիմնեցին Կորնթոսը, Մեգարան, Միլեթը, Փոկեան։
Արխաիկ ժամանակաշրջանում (մ. թ. ա. 800—մ. թ. ա. 500 թ.) քանդակագործները ստեղծում էին մեծ կանգուն արձաններ քարացած դիրքերով՝ "արխիվային ժպիտով"։ Դասական շրջանում (Մ. թ. ա.500 —մ. թ. ա. 323 թ.) կատարելության է հասցվել այն ոճը, որն այդ ժամանակվանից համարվում է օրինակելի (օրինակ՝ պարթենոն)։ Հելլենիստական ժամանակաշրջանում (մ. թ. ա. 323-մ. թ. ա. 146 թ.), Ալեքսանդր Մակեդոնացու նվաճումներից հետո, հելլենիստական քաղաքակրթության որոշ գծեր տարածվել են ընդհուպ մինչև Եգիպտոս և բակտերիա։ Երբեմն Հունական քաղաքակրթությունը շարունակում էր մնալ մինչև քրիստոնեության տարածումը III դարում։
Ավանդաբար, ըստ էության, հին հունական շրջանը սկսվել է առաջին Օլիմպիական խաղերից մ. թ. ա. 776 թվականին և շարունակվել մինչև Ալեքսանդր Մակեդոնացու մահը Մ. թ. ա. 323 թվականին։
Հելլենիստական Հունաստան
Հունաստանի պատմության հելլենիստական շրջանը սկսվել է Մ. թ. ա. 323 թվականին Ալեքսանդր Մակեդոնացու մահվանից մինչև Պելոպոննեի թերակղզու և Հունաստանի կղզիների միացումը Հռոմին Մ. թ. ա. 146 թվականին։ Թեև հաստատումը հռոմեական տիրապետության չի խանգարել պահպանման հելլենիստական հասարակության և մշակույթի, որը գրեթե չի փոխվել մինչև քրիստոնեության ժամանմանը, այն հանգեցրել է ավարտին հունական քաղաքական անկախության։
Ընթացքում հելլենիստական ժամանակահատվածում նշանակությունը բուն Հունաստանի հունական քաղաքակրթության մեջ կտրուկ նվազել էր։ Հելլենիստական մշակույթի մեծ կենտրոններն էին Ալեքսանդրիան և Անտիոքը։
Հռոմեական Հունաստան
Հռոմեկան Հունաստանը-մի ժամանակաշրջան է հունական պատմության մեջ, Մ. թ. ա. 146 Ախեյական պատերազմում Հռոմեացիների հաղթանակից մինչև 330 թ. Բյուզանդիա քաղաքի վերանվանումը Նոր Հռոմ, ավելի ուշ հռոմեական կայսր Կոնստանտինոս I-ի կողմից Կոստանդնուպոլսի։
Բյուզանդիա
Բյուզանդական կայսրության մայրաքաղաքն ու քաղաքակրթական կենտրոնը եղել է Կոստանդնուպոլիսը ՝ V-XII դարերի միջնադարյան աշխարհի խոշորագույն քաղաքներից մեկը։ Կայսրությունը հսկում էր Հուստինիանոս I կայսեր օրոք (527-565)՝ մի քանի տասնամյակ վերադարձնելով Հռոմի նախկին արևմտյան նահանգների ափամերձ տարածքների զգալի մասը և միջերկրածովյան ամենահզոր տերության դիրքը։ Հետագայում բազմաթիվ թշնամիների ճնշման տակ պետությունն աստիճանաբար կորցրեց հողերը։ Սլավոնական, բուլգարյան, լանգոբարդի, վեստգոտական և Արաբական նվաճումներից հետո կայսրությունը զբաղեցնում էր միայն Հունաստանի և Փոքր Ասիայի տարածքը։ IX-XI դարերում որոշակի ուժեղացումը փոխարինվեց XI դարի վերջի լուրջ կորուստներով, սելջուկների ներխուժման և Մանազկերտի պարտության ժամանակ, առաջին Կոմնիկների ուժեղացմամբ, երկրի փլուզումից հետո, 1204 թվականին Կոստանդնուպոլիսը վերցրած խաչակիրների հարվածների ներքո, Հովհաննես Վատացու հերթական ուժեղացմամբ, Միխայել Պալեոլոգի կայսրության վերականգնմամբ, և, վերջապես, XV դարի կեսերին օսմանների ճնշման տակ վերջնական կործանմամբ։
Օսմանյան Հունաստան
Հունաստանի մեծ մասը Օսմանյան կայսրության մի մասն է եղել XIV դարից մինչև 1821թ.անկախության հռչակմանը։ Թյուրքերը Եվրոպայում առաջին անգամ հայտնվել են 1354 թվականին։ Բյուզանդական կայսրությունը, որը ղեկավարում էր գրեթե բոլոր հույն խոսնակների նախորդ 1100 տարիները, ճակատագրական կերպով թուլացավ Կոստանդնուպոլսի խաչակիրների կողմից 1204 թ. 4-րդ խաչակրաց արշավանքի ժամանակ։ 1371 թ. հաղթելով բուլղարացիներին և սերբերին 1389 թ., Թուրքերը առաջ շարժվեցին դեպի հարավ, ըստ էության, Հունաստան վերցնելով Աթենքը 1458 թ. հույները Փելոպոննեսում պահեցին մինչև 1460 թ., իսկ Վենետիկը և Գենոան կարողացել են իրենց մի քանի կղզիներ թողնել, բայց մինչև 1500 թ. Հունաստանի Հարթավայրային և կղզու մեծ մասն անցել է թուրքերի ձեռքը։ Թուրքերը լեռները հիմնականում չէին զբաղեցնում, այդ պատճառով էլ լեռնային շրջանները հույների համար ապաստան էին ծառայում։ Կիպրոսը ընկավ 1571 թվականին,իսկ Վենետիկը Կրետե կղզին ղեկավարում էր մինչև 1670 թվականը։
Նոր և նորագույն ժամանակաշրջան
1821 թվականի մարտի 25-ին Եվրոպական երկրների աջակցությամբ հույները զինված ապստամբություն բարձրացրեցին թուրքերի դեմ, ինչի արդյունքում նրանց հաջողվեց ստեղծել թագավորություն՝ գերմանացի արքա Օտտոնի գլխավորությամբ։ Հույների կողմից անկախություն ձեռք բերելու գործում մեծ դեր է խաղացել ռուսական նավատորմը, որը Նավարինի օրոք ջախջախեց թուրքերին։ Հունաստանի ղեկավարությունը տատանվել է գերմանական և բրիտանական կողմնորոշումների միջև։
Տես նաև
Կատեգորիա:Հունաստանի պատմություն Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմություն
Պուանսետտիա
Պուանսետտիա (Euphorbia pulcherrima), պատկանում է իշակաթնուկազգիների (Euphorbiacea) ընտանիքին։ Ծագման երկիրը Մեքսիկան, Գվատեմալան և Կոստարիկան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իշակաթնուկազգիներ Կատեգորիա:Թունավոր բույսեր
Նոժան լը Ռոտրու (շրջան)
Նոժան լը Ռոտրու (ֆր.՝ Nogent-le-Rotrou), շրջան (ֆր.՝ Arrondissement) Ֆրանսիայի Կենտրոնական մարզի Էր և Լուար դեպարտամենտում։ Սուպրեֆեկտուրա՝ Էր և Լուար։ Շրջանի բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում էր 37.323 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 46 մարդ/կմ2։ Շրջանի տարածքը՝ 811 կմ2։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի շրջաններ