cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օլգա Չեխովա
Կենսագրություն
Ինժեներ Կոնստանտին Կնիպպերի ընտանիքում կային երեք երեխ՝ Ադան, Օլգան և Լևը։ Միջնեկ դուստրը առանձնանում էր գեղեցկությամբ ու խելքով։ Նա հետաքրքրվում էր թատրոնով։ Երբ Օլգան դարձավ 16 տարեկան, ծնողները նրան ուղարկեցին Մոսկվայում գտնվող սիրելի հորաքրոջ՝ Օլգա Լեոնարդովնա Կնիպպեր-Չեխովայի մոտ։ Վերջինս նրան ընդունել տվեց Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն, որտեղ ինքը մի քանի տարի արդեն խաղում էր։ Սովորելու տարիներին Օլգան սիրահարվեց Միխայիլ Չեխովին, ով այդ տարիներին Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի ծագող աստղն էր։ Նրանց սիրավեպն ավարտվեց ամուսնությամբ։ Մեկուկես տարի անց երիտասարդների ընտանիքում ծնվեց աղջիկ՝ ապագա դերասանուհի Ադա Միխայիլովնա Չեխովան։ Երկու տարի անց Օլգա Կոնստանտինովնան և Միխայիլ Ալեքսանդրովիչը ամուսնալուծվեցին։
1920 թվականին Օլգա Չեխովան մեկնեց Ռուսաստանից դեպի գերմանական Վայմարյան Հանրապետություն։ 1921 թվականին կայացավ նրա դեբյուտը գերմանական «Ֆոգելեդ դղյակը» ֆիլմում, որի ռեժիսորն էր Ֆրիդրիխ Վիլհելմ Մուրնաուն։ 1929 թվականին հանդես եկավ որպես ռեժիսոր և նկարահանեց «Իր սիրո ծաղրածուն» ֆիլմը, որում գլխավոր դերը խաղաց Միխայիլ Չեխովը. վերջինս նույնպես չէր ցանկացել մնալ ԽՍՀՄ-ում։ 1930-ական թվականների սկզբին Չեխովան դարձավ գերմանական կինոյի իսկական աստղը։ 1930 թվականին ստացավ գերմանական քաղաքացիություն։ 1936 թվականին ամուսնացավ բելգիացի արդյունաբերող Մարսել Ռոբինսի հետ։ Սակայն այս ամուսնությունն էլ երկու տարի անց ավարտվեց ապահարզանով։ Դերասանուհին կենտրոնանում էր կինոյում իր աշխատանքի վրա և ակտիվորեն նկարահանվում էր ընդհուպ մինչև Երրորդ Ռայխի փլուզումը։
1945 թվականի ապրիլի 27-ին բանտարկվեց Խորհրդային օկուպացիոն շրջանում և Բեռլինից ինքնաթիռով արտաքսվեց Մոսկվա։ Երկու ամիս անց հունիսի 25-ին նրան կրկին ինքնաթիռով ուղարկեցին Բեռլին ։
Հետպատերազմյա առաջին տարիներին Չեխովան աշխատում էր հիմնականում թատրոնում։ 1949 թվականին տեղափոխվեց Ֆրիդրիխսհագենի նոր բնակարանը. սա Արևմտյան Բեռլինի Շառլոտենբուրգ թաղամասում էր։ 1949 թվականից մինչև 1974 թվականը խաղացել է ավելի քան 22 ֆիլմում, որոնցից կեսը նկարահանվել է 1950-ականներին։ 1950 թվականին նա հիմնավորվեց Մյունխենում, որը դարձավ գերմանական կինոմատոգրաֆիայի կենտրոնը։ Օլգան 1952 թվականին թողարկեց «Ես ոչ մի բանի մասին չե՛մ լռում» հուշերը և «Կինն առանց տարիքի» նորաձևության և գեղեցկության մասին ամսագիրը։
1955 թվականին Մյունխենում հիմնադրեց «Օլգա Չեխովայի կոսմետիկան» հիմնարկը, որն ուներ բաժանմունքներ Բեռլինում և Միլանում։ 1973 թվականին թողարկեց նոր հուշերը՝ «Իմ ժամերը հոսում են այլ կերպ»։
Նրա դուստր Ադա Չեխովան և թոռնուհի Վերա չեխովան նույնպես դարձան հայտնի դերասանուհիներ։
Օլգա Չեխովան մահացավ 82 տարեկան հասակում ուղեղի քաղցկեղից։ Հուղարկավորված է Օբերմենցիգի գերեզմանատանը (Friedhof Obermenzing)։
Կապ Խորհրդային հետախուզության հետ
Պատերազմի ավարտից հետո արտասահմանյան թերթերում և գրքերում հաստատեցին, որ Չեխովան իբր եղել է խորհրդային հետախույզ։ «Մայնցեր անցայգեր» թերթը գրում է, որ հայտնի դերասանուհի Օլգա Չեխավային անձամբ Ստալինն է տվել մրցանակ՝ խիզախության համար։ Պավել Սուդոպլատովը իր հիշողություններում, այն է՝ «Հետախուզությունը և Կրեմլը. անցանկալի վկայի գրառումները» գրքում նշում է, որ խորհրդային հետախուզությունը մտադրվել էր ներգրավել Չեխովային Հիտլերի մահափորձի մեջ։ Սակայն մահափորձը չեղյալ է համարվել անձամբ Ստալինի հրամանով։ Փաստը, որ Օլգա Չեխովան լրտես է եղել, գրել է նաև Սերգո Բերիան իր «Իմ հայրը Լավրենտի Բերիան է» գրքում։ Բայցևայնպես, փաստաթղթային ոչ մի հաստատում ցայօր չի ներկայացվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Գերմանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ալեքսանդրապոլ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Գերմանացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Գերմանացի կենսագիրներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Հանդիպում ցուցահանդեսում
Հանդիպում ցուցահանդեսում, 1968 թվականին «Հայֆիլմ» ստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։
Սյուժե
1915 թվականի ցեղասպանության պատճառով բաժանված եղբայրները հանդիպում են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1968 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ներսես Հովհաննիսյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Պերեդել (Յադայի վտակ)
Պերեդել (Передел), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յադա գետի ձախ ափին՝ 6,4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմու ավազանային շրջանին գետն է։ Գետավազանը՝ Օկա։
Միխայիլ Օլմինսկի
Միխայիլ Ստեպանովիչ Օլմինսկի (Михаил Степанович Ольминский, իսկական ազգանունը՝ Ալեքսանդրով [Александров]) ), հեղափոխական գործիչ, հրապարակախոս, պատմաբան, գրաքննադատ։ Կոմունիստական կուսակցության անդամ 1898 թվականից։
1883 թվականին Պետերբուրգի համալսարանում ուսանելու ժամանակ հարել է նարոդովոլականներին (Народная воля)։ 1885 թվականին ձերբակալվել և արտաքսվել է Վորոնեժ։ 1893 թվականին՝ Պետերբուրգի «Նարոդովոլականների խմբի» անդամ։ 1894 թվականին ձերբակալվել է, մոտ 5 տարի անցկացրել մենախցում, 1898 թվականին աքսորվել է Յակուտիա։ 1904 թվականին տարագրվել է Շվեյցարիա, ուր Լենինի ղեկավարությամբ աշխատել է «Վպերյոդ» («Вперёд») և «Պրոլետարի» («Пролетарий») թերթերի խմբագրություններում։ 1905 թվականին Պետերբուրգում եղել է բոլշևիկյան «Նովայա ժիզն» («Новая жизнь»), «Վոլնա» («Волна»), «Կազարմա» («Казарма») և այլ թերթերի խմբագրությունների անդամ։ 1907–1908 թվականներին կուսակցական աշխատանք է կատարել Բաքվում, 1909 թվականից՝ Պետերբուրգում։ 1911–1914 թվականներին՝ «Զվեզդա» («Звезда»), «Պրավդա», («Правда») թերթերի և «Պրոսվեշչենիե» («Просвещение») ամսագրի խմբագրությունների անդամ։ 1915 թվականին՝ երկրում միակ բոլշևիկյան լեգալ «Նաշա գազետա» («Наша газета») թերթի (Սարատովում) խմբագիր։ 1916 թվականից՝ ՌԽԴԲԿ Մոսկվայի մարզային բյուրոյի անդամ։ Փետրվարյան հեղափոխությունից (1917) հետո՝ Մոսկվայի «Սոցիալ–դեմոկրատ» («Социал-демократ») բոլշևիկյան թերթի խմբագիրներից, ապա Պետրոգրադում աշխատակցել է «Պրավդա»֊ին, ՌԽԴԲ(բ)Կ ԿԿ Բյուրոյի անդամ։ 1917 թվականի մարտին՝ ՌԽԴԲ(բ)Կ Մոսկվայի կոմիտեի անդամ։ ՌԽԴԲ(բ)Կ VI համագումարի պատգամավոր, համագումարի նախագահներից մեկը։ 1917 թվականի դեկտեմբերից՝ ֆինժողկոմատի կոլեգիայի անդամ։ 1918–1920 թվականներին՝ «Պրավդա»-ի խմբկոլի անդամ, 1918 թվականից՝ Սոցիալիստական, ապա՝ Կոմունիստական ակադեմիայի պրոֆեսոր։ 1920–1924 թվականներին կազմակերպել և ղեկավարել է Հոկտեմբերյան հեղափոխության և ՌԿ(բ)Կ պատմության հանձնաժողովը (Իստպարտ)։ Հիմնադրել և խմբագրել է «Պրոլետարսկայա ռևոլյուցիա» («Пролетарская революция») ամսագիրը։ 1928 թվականից՝ Վ․ Ի․ Լենինի ինստիտուտի դիրեկցիայի անդամ։ Հեղինակ է հրապարակախոսական, պատմական, գրականագիտական աշխատությունների և հուշերի։ Մեծ աշխատանք է կատարել Լենինի, Պլեխանովի աշխատությունների, կուսակցության պատմության վերաբերյալ փաստաթղթերի հավաքման և հրատարակման ուղղությամբ։ Զբաղվել է նաև կուսակցության պատմության և Ռուսաստանի հեղափոխական շարժման հարցերի գիտական մշակմամբ։ Եղել է Կոմինտերնի 2-րդ կոնգրեսի (1920) պատգամավոր։
Թաղված է Կարմիր հրապարակում, Կրեմլի պատի մոտ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ Կատեգորիա:Ռուս խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:Քաղաքական կեղծանուններ
Քրիստիան Պավոն
Քրիստիան Պավոն (Cristian Pavón, ), արգենտինացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Բոկա Խունիորսի և Արգենտինայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է աջ վինգերի դիրքում ։
Տալյերես Կորդովա
Պավոնը Տալյերես Կորդովայի ակադեմիայի սան է ։ Իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը կնքել է 2012 թվականի փետրվարի 7-ին՝ 16 տարեկան հասակում ։ Պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 8-ին՝ Արգենտինայի երկրորդ դիվիզիոնի Վիլա Սան Կառլոսի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց 2014 թվականի մարտի 4-ին՝ Կրուսերո դել Նորտեի դեմ խաղում ։ Տալյերեսի կազմում Պավոնը անցկացրեց 20 հանդիպում՝ դառնալով 4 գոլի հեղինակ։
Բոկա Խունիորս
2014 թվականի հուլիսի 9-ին Պավոնը 1․3 միլիոն եվրոյի դիմաց տեղափոխվեց Բոկա Խունիորս ։ Տրանսֆերից հետո նա վարձավճարով միացավ Կոլոնին խաղաժամանակ ստանալու համար ։ Իր դեբյուտը ակումբի կազմում նշեց օգոստոսի 9-ին՝ Ինստիտուտոյի դեմ խաղում ՝ Կոլոնի կազմում անցկացնելով 21 հանդիպում և դառնալով 5 գոլի հեղինակ։
2015 թվականի սկզբում Պավոնը վերադարձավ Բոկա Խունիորս։ Իր դեբյուտը նշեց ապրիլի 5-ին՝ Ատլետիկո Հուրականի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը ակումբի կազմում խփեց ապրիլի 20-ին՝ Լանուսի դեմ խաղում ։ Իր առաջին հանդիպումը Լիբերտադորեսի գավաթում անցկացրեց մայիսի 8-ին՝ Ռիվեր Փլեյթի դեմ խաղում ։ 2016 թվականի հուլիսի 15-ին՝ Լիբերտադորեսի գավաթի կիսաեզրափակչի Ինդեպենդիենտե դել Վալյեի դեմ պատասխան խաղում Պավոնը դարձավ դուբլի հեղինակ, սակայն Բոկա Խունիորսի պարտվեց 2-3 հաշվով և դուրս մնաց մրցաշարից։
Միջազգային կարիերա
Արգենտինայի Մ23 հավաքականի կազմում Պավոնը մասնակցել է 2016 թվականի Օլիմպիական խաղերին, սակայն այստեղ Արգենտինան չկարողացավ անցնել խմբային փուլի արգելքը ։
Արգենտինայի ազգային հավաքականի կազմում իր դեբյուտը նշել է 2017 թվականի նոյեմբերի 11-ին՝ Ռուսաստանի դեմ խաղում ։ Իր առաջին հանդիպումը հավաքականի մեկնարկային կազմում անցկացրեց նոյեմբերի 14-ին՝ Նիգերիայի դեմ խաղում՝ այս խաղում դառնալով գոլային փոխանցման հեղինակ ։
2018 թվականի մայիսին Պավոնը ընդգրկվեց Արգենտինայի՝ աշխարհի առաջնության համար վերջնական կազմում ։ Իր դեբյուտը առաջնությունում նշեց հունիսի 16-ին՝ Արգենտինայի առաջին՝ Իսլանդիայի դեմ խաղում  ՝ փոխարինելով Անխել դի Մարիային հանդիպման 75-րդ րոպեին ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի հունիսի 19-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի հունիսի 19-ի դրությամբ
Ակումբային
Բոկա Խունիորս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Տալյերես Կորդովայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բոկա Խունիորսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կոլոնի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ
Քիվրախ
Աշխարհագրություն
Գյուղը գտնվում է Արաքս գետից 5 կմ հեռավորության վրա, հարթավայրային տեղանքում։
Կրթություն
Կվրաղի ծխական դպրոցը բացվել էր 1889 թվականին։ 1809 թվականից եղել էր երկդասյա և ընդմիջումներով գործել էր մինչև 1905 թվականը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քենգերլիի շրջանի բնակավայրեր
Մերի Հարրիսոն
Մերի Հարրիսոն Մակեյ (Mary Harrison McKee, ), Նախագահ Բենջամին Հարիսոնի և նրա կնոջ՝ Քերոլայն Հարիսոնի դուստրը։ Առաջին տիկնոջ պարտականությունները կատարել է մոր ծանր հիվանդությունից և մահվանից հետո ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ինդիանայի նահանգի Ինդիանապոլիս քաղաքում։ 1884 թվականի նոյեմբերին ամուսնացել է Ջեյմս Ռոբերտ Մակեյի հետ, «General Electric»-ի հիմնադիրներից մեկը ։ Զույգը ունեցել էերկու երեխա ՝ Բենջամին Հարիսոն Մակեյը և Մերի Լոջջ Մակեյը ։
1892 թվականի հոկտեմբերին մոր մահից և հորը վերընտրվելուց հետո նա եղել է որպես Սպիտակ տան տիրուհի ։ Մերին փորձել է վերադառնալ Ինդիապոլիս՝ իր հոր մահից առաջ նրա հայրիկի կողքին լինելու համար, բայց նա կարողացել է ժամանել միայն նրա մահվանից մի քանի ժամ անց։
Մերի Հարիսոնը մահացել է 1930 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Ինդիապոլիսում՝ 72 տարեկան հասակում։ Թաղված է Քրաուն-Հիլ գերեզմանոցում Ինդիանապոլիսում, Ինդիանա ։ Մերին վերջին առաջին տիկինն էր, ով նախագահի կինը չէր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի նախագահների երեխաներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի առաջին տիկիններ Կատեգորիա:1930 մահեր Կատեգորիա:1858 ծնունդներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 28 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 3 ծնունդներ
A New Day Has Come
A New Day Has Come կանադացի երգչուհի Սելին Դիոնի անգլերեն 8-րդ ստուդիական ալբոմը, որը թողարկվել է 2002 թվականին։
A New Day Has Come ալբոմի թողարկումն ազդարարել է Սելին Դիոնի վերադարձով դեպի համաշխարհային երաժշտական ինդուստրիա՝ նրա երեքամյա «արվեստային հանգստից» հետո։ «A New Day Has Come» երգի ձայնագրությունը սկսվել է 2001 թվականի օգոստոսի 28-ին՝ Մոնրեալի Studios Piccolo լեյբլում։ Ալբոմի համաշխարհային թողարկման ամսաթիվն է 2002 թվականի մարտի 25-ը, մարտի 26-ին թողարկվել է Հյուսիսային Ամերիկայում և միանգամից դեբյուտացվել է Billboard 200 հիթ-շքերթի առաջին հորիզոնականում։ Նաև ալբոմը դեբյուտացվել է 17 երկրների հիթ-շքերթների առաջին հորիզոնականներում, այդ թվում նաև Մեծ Բրիտանիա և Կանադա։ Ալբոմն ստացել է պլատինե կարգավիճակ ԱՄՆ-ում և 6 պլատինե կարգավիճակ՝ Կանադայում։
Սինգլներ
1. «A New Day Has Come», թողարկման ամսաթիվ։ 11 մարտի, 2002
3. «Goodbye’s (The Saddest Word)», թողարկման ամսաթիվ։ 18 նոյեմբերի, 2002
4. «At Last», թողարկման ամսաթիվ։ 9 դեկտեմբերի, 2002
5. «Have You Ever Been in Love», թողարկման ամսաթիվ։ 13 ապրիլի, 2003
6. «Aún Existe Amor», թողարկման ամսաթիվ։ սեպտեմբեր 2002
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սելին Դիոնի ալբոմներ
Եգոր Ելիսեև
Եգոր Ալեքսանդրովիչ Ելիսեև (Игорь Александрович Елисеев, ), ռուս գրող, թարգմանիչ։ Ռուսաստանի գրողների միության անդամ (1992)։
Կենսագրություն
Եգոր Ալեքսանդրովիչ Ելիսեևը ծնվել է 1952 թվականին Դոնի Ռոստովում` ծառայողի ընտանիքում։ Սովորել է Ռոստովի № 53 դպրոցում, որտեղ մի շարք առարկաներ դասավանդվել են գերմաներեն։ 1970 թվականին ավարտել է Պյատիգորսկի օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտը (այժմ` Պյատիգորսկի պետական համալսարան) ։ Տամբովի և Ռոստովի մարզերի գյուղերում աշխատել է որպես ուսուցիչ, գիտահետազոտական ինստիտուտում եղել թարգմանիչ, աշխատել է նաև որպես փոսատար, ինժեներ, տեղանքագիր, զբոսաշրջային ակումբի մեթոդիստ, «Մերձազովյան երկրամաս» հրատարակչության գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ «Ձեռագիր» ալմանախի գլխավոր խմբագիրն է ։
Ստեղծագործական ուղի
Առաջին բանաստեղծությունը տպագրվել է «Ռոստսոլմաշևեց» թերթում 1971 թվականին։ Դրան հաջորդել են Դոնի Ռոստովի, Մագադանի, Ալթայի, Պյատիգորսկի, Դերբենդի, Սուխումիի և այլ քաղաքների թերթերում, «Դոն», «Վեր կաց» (Վորոնեժ), «Пионер йук» (Չեբոքսարի), «Իդել» (Կազան), «Մոսկվա», «Գրական ակնարկ» (Մոսկվա) ամսագրերում ու բազմաթիվ կոլեկտիվ հավաքածուներում հրապարակումները։
1987 թվականին Ռոստիզդատում լույս է տեսել բանաստեղծությունների առաջին գիրքը` «Троектория полёта», 1990 թվականին` «Խորամանկ Պետրը» (հարավսլավացի գրող Ջորջի Կատիչայի գրքի թարգմանությունն է), Մոսկվայում լույս է տեսել «Նվիրվածություն» բանաստեղծությունների գիրքը, 1996-1997 թվականներին կրկին Ռոստովում` «Մայրամուտի հետևից գնացողը» և «Սլավոնական ռունագրեր» գրքերը, 2000 թվականին` Ռոստովում «Քամի բարձրացավ» բանաստեղծությունների գիրքը,  2001 թվականին` «Արևմտյան Կովկասի լեռնանցքները», «Мыс Рока» բանաստեղծությունների ժողովածուն (2005)։ 2004 թվականին հրատարակել է Ինգուշեթիայի ժողովրդական բանաստեղծ Մահոմեդ Վիշերգուրովի բանաստեղծությունների իր թարգմանությունները։
Մասնակցել է Ռուսաստանի գրողների միության կազմակերած Երիտասարդ թարգմանիչների 1-3-րդ համառուսական սեմինարին Մերձմոսկովյան շրջաններում, Յուրմալայում, Պիցունդայում։
Անֆիսա Վիստինգաուզեն
Անֆիսա Վլադիմիրովնա Վիստինգաուզեն, թատրոնի և կինոյի ռուս դերասանուհի։ Մինչև 2011 թվականը կրել է Մեդվեդևա ազգանունը։
Եգոր Ելիսեև
Ստեղծագործություններ
Ընտրված հրապարակումներ
Անֆիսա Վիստինգաուզեն
Կենսագրություն
Ծնվել է 1999 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Մոսկվայում։ Ավարտել է Մոսկվայի թիվ 648 դպրոցը։ Մանուկ հասակից հաճախում է երաժշտական դպրոցի՝ ֆորտեպիանոյի և վոկալի խմբակները։ Մասնակցել է պատանի երաժիշտների բազմապիսի մրցույթների։ Հաճախում է նաև ժամանակակից պարի «Վորտեքս» ստուդիան։ Զբաղվում է ձիասպորտով և լողով, սիրում է քշել անվաչմուշկներ, չմուշկներ և դահուկներ ։
Եգոր Ելիսեև
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Անֆիսա Վիստինգաուզեն
Կենսագրություն
2005-2010 թվականներին նկարահանված ֆիլմերում նշվել է, որպես Անֆիսա Մեդվեդևա, սակայն սկսած 2011 թվականից՝ Անֆիսա Վիստինգաուզեն։
Անֆիսա Վիստինգաուզենի դեպյուտը տեղի է ունեցել 2010 թվականին Գոշի Կուցենկոյի մասնակցությամբ՝ «Փոխհատուցում» դրամայում։ Այդ ֆիլմում նա կատարել է գլխավոր հերոսի աղջկա՝ Նադիայի դերը, ում գողանում են խորթ քույրերը փրկագնի համար։ Ֆիլմը ցուցադրվել է «Առաջին ալիք»-ով։ 2005 թվականից սկսած Անֆիսան նկարահանվում էր էպիզոդային դերեր՝ «Երալաշ» ֆիլմում։ Հայտնիությունը հյուր է եկել Անֆիսային սկսած 2012 թվականից, երբ նկարահանվում էր Սվետլանա Իվանովնայի «Հեքիաթ գոյություն ունի» ընկերության «Փակ դպրոց» սերիալում։ Անֆիսան մարմնավորում էր տասներեքամյա մի աղջկա, ով սովորում էր «Լոգոս» դպրոց-պանսիոնում։ 2010-2013 թվականներին Անֆիսա Վիստինգաուզենը խաղացել է պատանի Լուիզայի դերը՝ «ZORRO» և «Երաժշտության ձայներ» մյուզիքլում։ 2016 թվականից նկարահանվում է «Կղզի» ֆիլմում՝ մարմնավորելով Նադիայի դերը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասանուհիներ
Նիկ Մորան
Նիկոլաս Ջեյմս (Նիկ) Մորան (Nicholas James (Nick) Moran, ), բրիտանացի դերասան, կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր և սցենարիստ, ով հռչակավոր է դարձել «Խաղաքարտեր, փողեր, երկու զենք» (1998), «Հրացանակիրը» (2001), «Գոլ 3» (2009), «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները։ Մաս 1» (2010) և «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները։ Մաս 2» (2011) ֆիլմերում խաղացած դերերի շնորհիվ։
Կարիերա
Մորանը Ջոն Հըրթի նկարահանվել է հետ «Առաջին արյուն» (1999) սերիալում, ինչպես նաև Ջոզեֆ Ֆայնսի և Տառա Ֆիցջերալդի հետ «Rancid Aluminium» (2000) սերիալում։ 2001 թվականին նա խաղացել է Արամիսի դերը «Հրացանակիրը» ֆիլմում։ Խաղացել է նաև Ստրուպյարի դերը «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները» ֆիլմում։
Անձնական կյանք
1997-2000 թվականներին ամուսնացած է եղել դերասանուհի Սիեննա Գիլորիի հետ ։
Մեծ պատրանք
Մեծ պատրանք (La grande illusion), ֆրանասիական դրամատիկ գեղարվեստական ֆիլմ, որ նկարահանվել է 1937 թվականին ռեժիսոր Ժան Ռենուարի կողմից։ Կոչվել է բրիտանացի տնտեսագետ Ռալֆ Նորման Էնջելի գրքի անունով, ով կարծում էր, որ եվրոպական ազգությունների տնտեսական ընդհանուր շահերը պատերազմն անօգուտ են դարձնում։
Սյուժե
Օդաչուներին ուղարկում են ճամբար, որտեղ արդեն գտնվում են մեծ թվով ֆրանսիացի ռազմագերիներ, այդ թվում` սպա Ռոզենթալը` հրեական հարուստ ընտանիքից։ Նրա հարազատներից ստացվող նպարեղենի կապոցները զարդարում են ամբողջ բարաքի կյանքը։ Գիշերով բարաքի բանտարկյալները, կյանքները վտանգելով, թունել են փորում փախուստի համար։
Թունելն արդեն պատրաստ է, սակայն ֆրանսիացիներին անսպասելիորեն տեղափոխում են մեկ այլ ճամբար։ Բազմաթիվ ճամբարներ փոխելուց ու փախուստի անհաջող փորձերից հետո Մարեշալին ու Բոելդյոյին ուղարկում են ամրոց, որտեղից, ինչպես վկայում են, դեռ ոչ մեկին չէր հաջողվել փախչել։ Պարզվում է, որ բանտապահը Ռաուֆենշտայնն է, ով ծանր վիրավորվելուց հետո հաշմանդամ էր դարձել։ Նա ջերմորեն է ընդունում ֆրանսիացիներին, նրանց համար ստեղծում ամենալավ պայմաններ` միաժամանակ զգուշանալով նրանց փախուստի փորձերից։ Ամրոցում օդաչուները կրկին հանդիպում են Ռոզենթալին։
Բոելդյոն, ծանր վիրավորում ստանալով Ռաուֆենշտայնի կողմից, մահանում է հենց նրա ձեռքերում, իսկ Մարեշալն ու Ռոզենթալը փորձում են հասնել շվեյցարական սահմանին։ Ճանապարհին նրանք հանգրվանում են գերմանուհի Էլզայի տանը, ով պատերազմում կորցրել էր ամուսնուն։ Շուտով Էլզայի և Մարեշալի միջև սիրո զգացմունք կամ պարզապես նորմալ մարդկային կյանքի նկատմամբ կարոտ է առաջանում։ Ֆրանսիացիներն օգնում են Էլզային տնտեսության գործերում, խաղում նրա փոքր դստեր հետ, կարծես ոչ մի պատերազմ չի էլ եղել։
Սակայն պատերազմը շարունակվում է, և ֆրանսիացիները հեռանում են։ Շվեյցարական սահմանի մոտ նրանք բաժանվում են։ Բաժանվելիս Մարեշալն ասում է Էլզային, որ պատերազմի ավարտից հետո անպայման կգտնի նրան` հուսալով, որ ներկայիս անիմաստ պատերազմը վերջինն է լինելու։ «Դա պատրանք է»,— պատասխանում է Ռոզենթալը։ Նրանց նկատում են գերմանացի սահմանապահները և կրակում են։ Սակայն փախստականներին հաջողվում է լքել սահմանը, որ վերադառնան Ֆրանսիա և շարունակեն պայքարը։
Ստեղծման պատմություն
Ժան Ռենուարը Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, ինչպես իր ֆիլմի հերոսները, եղել է ռազմական օդաչու և կիսել է իր սերնդակիցների պատրանքն այն մասին, որ այդպիսի մեկ ուրիշ պատերազմ այլևս չի լինի։ Իր երիտասարդությանն անդրադառնալուն նրան մղել է նոր պատերազմի հասունացումը. Գերմանիայի նացիստական ղեկավարությունն այդ ժամանակ արդեն չէր թաքցնում իր նկրտումները։ Հենց Ռենուարի վկայությամբ նա երեք տարի ապարդյուն ֆինանսավորում է փնտրել։ Սակայն նույնիսկ այն հովանավորները, ովքեր խոստացել էին օգնել ռեժիսորին, չէին հավատում ֆիլմի հաջողությանը, ինչն ազդում էր ֆինանսավորման վրա ։
Երբ 1936 թվականին Ռենուարը վերջապես ձեռնամուխ է լինում «Մեծ պատրանքին», նա արդեն ուներ մոտ երկու տասնյակ համր և հնչուն ֆիլմեր և 1930-ական թվականների բանաստեղծական ռեալիզմի ներկայացուցիչներից էր։ Սակայն նրա ֆիլմերը միանշանակ չէին ընդունվում ո՛չ քննադատության և ո՛չ էլ լայն հասարակության կողմից։ Ֆրանսուա Տրյուֆոն գրել է, որ եթե «Մեծ պատրանքը» դուր եկավ միանգամից և ամենքին, ապա առաջին հերթին այն բանի շնորհիվ, որ դա Ռենուարի առաջին ֆիլմն էր, ուր ռեժիսորը հոգեբանությանն ավելի մեծ տեղ էր տվել, քան բանաստեղծականությանը ։
Մղձավանջների ծառուղի (ֆիլմ, 2021)
«Մղձավանջների ծառուղի» (Nightmare Alley), ամերիկյան սպասվելիք հոգեբանական թրիլլեր ֆիլմ, որի ռեժիսորը Գիլյերմո դել Տորոն է, իսկ Ուիլյամ Լինդսի Գրեշեմի նույնանուն վեպի հիման վրա սցենարի հեղինակները՝ Քիմ Մորգանը և դել Տորոն։
Մեծ պատրանք
Ստեղծման պատմություն
«Մեծ պատրանքը» տարբերվում էր հետպատերազմյան շրջանի պրոպագանդիստական ֆիլմերից. այնտեղ բացակայում էր թշնամու կերպարը։ Ռենուարը կարծում էր, որ դասային տարբերությունները մարդկանց ավելի շատ են բաժանում, քան ազգային հարցերը։ Ավելի ուշ նա գրել է. «Եթե ֆրանսիացի գյուղացին ֆրանսիացի ֆինանսիստի հետ հայտնվի նույն սեղանի շուրջ, նրանք ոչինչ չեն ունենա իրար ասելու։ Իսկ եթե ֆրանսիացի գյուղացին հանդիպի չինացի ֆերմերի, նրանք կգտնեն զրուցելու ընդհանուր թեմա»։ Այս տեսակետից էլ կառուցված են ֆիլմի հերոսների փոխհարաբերությունները ։
Մղձավանջների ծառուղի (ֆիլմ, 2021)
Սյուժե
Կոռումպացված խաբեբան համախմբվում է կին հոգեբույժի հետ, խաբեությամբ մարդկանց ստիպելու համար իրենց գումար վճարել։
Արտադրություն
Նախագծի մասին հայտարարվել է 2017 թվականի դեկտեմբերին, երբ Գիլյերմո դել Տորոն հայտնել է, որ դառնալու է ֆիլմի ռեժիսորը և սցենարիստը ։
Մեծ պատրանք
Նշանակություն
Ֆիլմում չկան ճակատամարտի տեսարաններ. մահանում է հերոսներից միայն մեկը, այն էլ ոչ կռվի դաշտում։ Դրանով հանդերձ` «Մեծ պատրանքը» մինչև օրս էլ համարվում է հակապատերազմական ամենանշանավոր ֆիլմերից մեկը։
Չնայած հանդիսականների շրջանում ունեցած հաջողություններին` Վենետիկի կինոփառատոնի ժյուրին ֆիլմը չարժանացրեց գլխավոր մրցանակի (որոշ տվյալներով ֆիլմը շատ էր դուր եկել Մուսոլինիին)` բավարարվելով նրան հանձնելով միայն լավագույն դերասանի մրցանակը ։
Մղձավանջների ծառուղի (ֆիլմ, 2021)
Արտադրություն
Նկարահանման շրջանը սկսել է 2020 թվականի հունվարի 21-ին ։ Մարտի 13-ին Դիսնեյը սառեցրել է ֆիլմի արտադրությունը COVID-19 համավարակի պատճառով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Գիլյերմո դել Տորոյի ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Fox Searchlight Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Տորոնտոյում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2021 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Նուար ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Ահաբեկչական գործողություններ Չեչնիայում (2000)
Ահաբեկչական գործողություններ 2000 թվականի հուլիսի 2-ին, չեչեն գրոհայինների հարձակումների շարքը ռուսական զորքերի դիրքերի վրա Երկրորդ չեչենական պատերազմի ընթացքում՝ մահապարտ ահաբեկիչների կառավարմամբ ականապատ բեռնատարների օգտագործմամբ։ Հինգ ահաբեկչությունների հետևանքով զոհվել է ավելի քան 50 զինծառայող։
Մեծ պատրանք
Նշանակություն
Երկար ժամանակ կարծում էին, որ ֆիլմի բնօրինակը ոչնչացել է 1942 թվականին` դաշնակիցների ռմբակոծության ժամանակ։ Ֆիլմի կրկնօրինակներն ի հայտ եկան 1958 թվականին, իսկ 1960-ական թվականներին այն կրկին էկրան բարձրացավ։ Ավելի ուշ պարզվեց, որ բնօրինակն ուղարկվել է Բեռլին Ռեյխսֆիլմարխվում պահպանելու համար։ 1945 թվականին այն ուղարկվել է Մոսկվա` Գոսֆիլմոֆոնդ։ 1960-ական թվականների բնօրինակը վերադարձվել է Ֆրանսիային, սակայն մոտ 30 տարի շարունակել է անտեսված մնալ Թուլուզի սինեմատիկայում, քանի որ ոչ մեկը չէր կարծում, որ պահպանվածը բնօրինակն է։ 1990-ական թվականների արխիվի տեղափոխման ժամանակ այն վերջապես հայտնաբերվում է և նույնականացվում։ Վերականգնված ֆիլմը էկրան է բարձրացել 1999 թվականի օգոստոսին։
Ահաբեկչական գործողություններ Չեչնիայում (2000)
Նախապատմություն
2000 թվականի փետրվարի 29-ին դաշնային զորքերը վերցրել են Շատոյը՝ վերջին խոշոր բնակավայրը, որը գտնվում էր գրոհայինների ձեռքում։ Նույն օրը դաշնային ուժերի միացյալ խմբավորման հրամանատար գեներալ-գնդապետ Գենադի Տրոշևը հայտարարել է Չեչնիայում հակաահաբեկչական գործողության ավարտի մասին ։ Սակայն զինյալների ուժերը չեն դադարեցրել դիմադրությունը՝ անցնելով պարտիզանական պատերազմի մարտավարությանը։ Արդեն փետրվարի 29-մարտի 1-ին Վեդենոյի շրջանում զոհվել է ՎԴՎ 76-րդ դիվիզիայի վաշտը։ Մարտ ամսվա ընթացքում երկարատև մարտեր էին ընթանում գրոհայինների զգալի ուժերով պաշտպանված Կոմսոմոլսկոյե գյուղի համար, իսկ ամսվա վերջին Ժանի Վեդենո գյուղի մոտ ոչնչացվել էր պերմի ՕՄՕՆ-ի շարասյունը։
Մեծ պատրանք
Մրցանակներ
Ֆիլմում բարձրացված թեման մեծ արձագանք է ստացել։ Ֆիլմը ստացել է Վենետիկի կինոփառատոնի (1937), ԱՄՆ-ի կինոքննադատների ազգային խորհրդի (1938) մրցանակներ։ Այն ներկայացված է եղել Օսկարի լավագույն ֆիլմ անվանակարգում, չնայած այդ անվանակարգում ներկայացվում էին միանյ անգլիալեզու ֆիլմերը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1937 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր
Ահաբեկչական գործողություններ Չեչնիայում (2000)
Նախապատմություն
Մինչև ամառ Չեչնիայում իրավիճակը փոքր-ինչ կայունացել է, և լայնածավալ ռազմական գործողություններ արդեն գրեթե չեն տարվել։ Սակայն հունիսի վերջին Սերժեն Յուրտի մոտ հայտնաբերվել էր նաև փարսեյանի մի քանի օր ինտենսիվ մարտերից հետո գրոհայինների խոշոր խումբ՝ 200 մարդ ։ Միաժամանակ, միացյալ համերկրային խմբավորման հրամանատարի տեղակալ գեներալ Վլադիմիր Բոկովիկովը հայտարարել է, որ գրոհայինների առաջնորդ Ասլան Մասխադովը պլանավորում է կրկնել հաջող հարձակումը Չեչնիայի հիմնական քաղաքների վրա, որն արտադրվել է 1996 թվականի օգոստոսին առաջին չեչենական պատերազմի ժամանակ ։ Հետագայում ռուս լրագրողները և պաշտոնատար անձինք կարծիք էին հայտնում, որ գրոհայիններն իսկապես պատրաստվում էին փորձել գրոհել Արգունն ու Գուդերմեսը, սակայն այդ պլաններին խանգարեց Սերժեն-Յուրտ խմբավորման ոչնչացումը ։ Այսպես թե այնպես, չնայած գրոհայինների առաջնորդների բազմաթիվ սպառնալիքներին, 2000 թվականի հունվարից հետո քաղաքների գրավման զգալի փորձեր չեն եղել։ Դրա փոխարեն հուլիսի 2-ին զինյալներն առաջին անգամ զանգվածաբար կիրառել են նոր մարտավարություն՝ գրոհելով դաշնային ուժերի դիրքերը՝ օգտագործելով ականապատված բեռնատարներ՝ մահապարտ վարորդներով (ականապատված մեքենաների պայթելու միայնակ դեպքեր գրանցվել են մի քանի անգամ ավելի վաղ՝ հունիսին )։
Ուրուս-Մարտան
Հուլիսի 2-ի առավոտից Ուրուս-Մարտանն ամբողջությամբ արգելափակվել էր դաշնային ուժերի կողմից, քաղաքում հատուկ միջոցառումներ էին անցկացվում՝ կապված այստեղ գիշերը բանակային մեքենայի վրա կատարված հարձակման հետ ։ Չնայած անվտանգության խստացված միջոցներին՝ ականապատված բեռնատարը հասել է ռազմական պարետային շենքի շենք (որտեղ տեղակայված էր նաև ներքին գործերի բաժինը) և փորձել է ճեղքել շենքի արտաքին պաշտպանության համակարգը։ Դաշնային զինծառայողները կրակ են բացել, մեքենան պայթել է, ինչի հետևանքով երկու զինվոր է զոհվել (մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ զոհվել է 5 և վիրավորվել ՕՄՕՆ-ի 4 աշխատակից )։ Բեռնատարի վարորդը պայթյուն է վերապրել, սակայն շուտով մահացել է հոսպիտալում ։ Ահաբեկչությունից անմիջապես հետո, դաշնային կողմի պնդմամբ, շենքը գնդակոծվել է հարևան բնակելի տներից, սկսվել է փոխհրաձգություն, որին շուտով միացել են ռուսական մարտական ուղղաթիռները։ Հարձակումը ետ է մղվել ։ Խաչակրաց կրակի տակ առնվազն երկու խաղաղ բնակիչ է զոհվել (մեկ այլ աղբյուրի համաձայն՝ վեց ) և 13 մարդ էլ վիրավորվել են ։ Այլ վարկածի համաձայն՝ քաղաքացիական անձինք ահաբեկչությունից հետո դաշնային ուժերի զինծառայողների կողմից բացված անկանոն կրակի զոհ են դարձել, «Մեմորիալ» իրավապաշտպան կազմակերպության տվյալներով՝ ուղղաթիռներից և զրահատեխնիկայի կրակից մասնակիորեն ավերվել են քաղաքի արևմտյան մասում գտնվող մի շարք բնակելի տներ։
Գուդերմես
Գուդերմեսում միանգամից երկու բեռնատար է պայթել. երկու մեքենաներն էլ ժամանակին հայտնաբերել են դաշնային ուժերի ներկայացուցիչները և չեն հասել իրենց նպատակներին։Առաջինը նկատվել է կամրջի մոտ՝ քաղաքի մուտքի մոտ։ Մեքենայի վրա կրակ են բացել, և այն պայթել է։ Զոհվել են վարորդն ու մեկ չեչեն ոստիկան, ևս երկու ոստիկան վիրավորվել են ։ Երկրորդ բեռնատարը հայտնաբերվել է նաև քաղաքի հյուսիսային ծայրամասում, գնդակոծվել և պայթել. զոհվել են վարորդն ու մեկ ռուս զինվոր ։ Որոշ տվյալներով՝ այդ պայթյունների հետևանքով դաշնային ուժերի հիշյալ ներկայացուցիչներից բացի զոհվել է 8 խաղաղ բնակիչ ։ Հարկ է նշել, որ այս երկու ահաբեկչությունների նկարագրության ժամանակ զանգվածային լրատվամիջոցներում որոշ մանրամասներ են խառնվել։
Նովոգրոզնենսկի
Գուդերմես պետք է ժամաներ նաև երրորդ ականապատ բեռնատարը, սակայն այն կանգնեցրել են Նովոգրոզնենսկի ավանից հարավ, որից հետո վարորդը մեքենան ուղղել է ներքին զորքերի մոտակա բազայի դարպասներին։ Պայթյունի հետևանքով զոհվել է 3 զինծառայող, ևս 20-ը վիրավորվել են ։
Արգուն
Արգունում տեղի է ունեցել զոհերի թվով ամենախոշոր ահաբեկչությունը։ Այստեղ ալյուրով բեռնատարը ճեղքել է ուղեփակոցը, դարպասները և ներխուժել երկհարկանի հանրակացարան, որը զբաղեցրել են ներքին գործերի ժամանակավոր բաժնի աշխատակիցները՝ Չելյաբինսկի մարզի ՆԳՎ-ի համահավաք ջոկատը։ Պայթյունը շատ ուժեղ է եղել (այն լսել են նույնիսկ Արգունից 25 կմ հեռավորության վրա գտնվող Գուդերմեսում), որից հետո օդ է բարձրացել փոշու և ալյուրի մեծ ամպ ։ Շենքը գրեթե ամբողջությամբ ոչնչացվել է, ինչպես նաև հարևանությամբ կանգնած ևս մեկը։ Երկու մահապարտ ահաբեկիչներն էլ զոհվել են։ Ահաբեկչությունից անմիջապես հետո ավերակների վրա կրակ են բացել գրոհայինները։ Դրան հաջորդել է տևական փոխհրաձգությունը, որում դաշնային կողմից գործի են դրվել մարտական ուղղաթիռներ և զրահատեխնիկա ։ Հաղորդվում է, որ զոհվել է առնվազն մեկ խաղաղ բնակիչ, վիրավորվել է ավելի քան 10 մարդ, որոնք գտնվում էին փախստականների տեղավորման ժամանակավոր կենտրոնի շենքում (որը նույնպես տուժել է) ։ Չելյաբինսկում զոհերի թիվն այնքան էլ պարզ չէ։ Փլատակների վերլուծությունը դադարեցնելուց անմիջապես հետո հայտարարվել է 26 զոհվածների և 81 վիրավորների մասին, ակայն նշված ցուցակում, որը հրապարակվել է ավելի ուշ, նշված են 19 զոհվածների և 3 անհայտ կորած ոստիկանների անունները ․ մեկ տարի անց Չելյաբինսկի «Լիդեր» թերթը հաստատել է անվանական ցուցակից զոհվածների թիվը՝ 22 մարդ , ակայն ավելի ուշ «Չելյաբինսկի բանվոր» հրատարակությունը գրել է 24 զոհվածների մասին ։ Ավելի ուշ աղբյուրի համաձայն (2002 թվական), զոհվել է 45 և վիրավորվել 81 մարդ, ընդ որում այդ թվերի մեջ մտնում են չեչեն ոստիկաններն ու տեղական դատախազության աշխատակիցները ։
Ըստ պաշտոնական վարկածի՝ 2000 թվականի հուլիսի 2-ին մահապարտի պայթելու ժամանակ զոհվել է Չելյաբինսկի մարզի ՆԳՎ ջոկատի 23 աշխատակից և Արգունի միջշրջանային դատախազության 1 աշխատակից։
Հետևանքներ և զոհեր
Հուլիսի 4-ին Չեչնիայի տարածքում պարետային ժամ է սահմանվել ։ Մի շարք «զտումների» ընթացքում ձերբակալվել է ավելի քան 50 մարդ, որոնց կասկածում են ահաբեկչական գործողությունների կազմակերպմանը մասնակցության մեջ ։
Չելյաբինսկի ոստիկանների շրջանում հուլիսի 5-6-ին զոհերի կապակցությամբ Չելյաբինսկի մարզում սուգ է հայտարարվել ։
Հուլիսի 5-ին Մոզդոկում դաշնային ուժերի միացյալ խմբավորման կենտրոնակայան անսպասելիորեն ժամանել է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, որը նոր է վերադարձել Տաջիկստան կատարած այցից։ Նա Չեչնիայում տիրող իրավիճակին նվիրված խորհրդակցություն է անցկացրել ուժային կառույցների ղեկավարների հետ։ Պուտինը, մասնավորապես, հայտարարել է. «Չեչնիայում որոշ կորուստներից կարելի էր խուսափել։ Դրա համար պահանջվում էր կարգապահություն, պատասխանատվություն, պրոֆեսիոնալիզմ։ Եվ այն գիտակցումից, որ այդ կորուստները անհիմն են եղել, ավելի տխուր է դառնում...» Նա նաև նկատողություններ է արել պաշտպանության նախարար Իգոր Սերգեևի և ներքին գործերի նախարար Վլադիմիր Ռուշայլոյի հասցեին և ընդգծել, որ թույլ չի տա «նոր Հասավյուրտին» ։
2002 թվականին քննչական մարմինների կողմից հայտարարվել էր, որ Արգունում Չելյաբինսկի ոստիկանների դեմ կատարված ահաբեկչությունը կազմակերպել էր Արբի Բարաևի դաշտային հրամանատարը և ֆինանսավորել Հաթթաբը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2000 Ռուսաստանում
Սկանդերբեգի առասպել
Սկանդերբեգի առասպել, Ալբանիայի ազգայնականության առասպելներից մեկն է  ։ 19-րդ դարի վերջի  Ալբանական պայքարի և ալբանական ազգային զարթոնքի ընթացքում Սկանդերբեգը ալբանացիների համար դարձել է խորհրդանիշ, և վերածվել Ալբանիայի ազգային հերոսի  և առասպելի ։
Նրա մահից հետո Արբերեշի ժողովուրդը (իտալո-ալբանացիներ) բալկաններից էմիգրացվում են դեպի հարավային Իտալիա, բայց նրա հիշատակը պահպանվում է հիշողություններում և երգացանկում ։ 16-րդ դարից մինչև 19-րդ դարի վերջ Սկանդերբեգի հիշատակը պահպանվում էր բանավոր ավանդույթների շնորհիվ Օսմանյան թուրքերի ներխուժման մասին ընկալումներում։ Այն վերստին ի հայտ է գալիս 19-րդ դարի վերջին, երբ արբեշեշը Սկանդերբեգի վերաբերյալ ավանդույթները փոխանցում է Ալբանիայի սահմաններից դուրս։
Այս եղանակով Սկանդեբերգի կերպարը բերվում է ազգային հերոսի մակարդակի։ Ալբանիայի ազգայնական գրողները Սկանդերբեգի պատմությունը վերածում են առասպելի, ուստի նրա գործերը դառնում են պատմական փաստերի, ճշմարտությունների, կես ճշմարտությունների, հայտնագործությունների և բանահյուսության խառնուրդ ։
Սկանդերբեգի առասպելը ալբանական ազգայնականության միակ առասպելն է, որի հիմքում մարդն է։ Մյուսները հիմնված են գաղափարների, վերացական հասկացությունների և կոլեկտիվիզմի վրա ։
Ըստ Օլիվեր Ջենս Շմիթի` այսօր գոյություն ունեն երկու տարբեր Սկանդբերգներ՝ պատմական Սկանդբերգը և առասպելական ազգային հերոսը, ինչպես ներկայացվում են Ալբանիայի դպրոցներում և Տիրանայում և Պրիշտինայում ազգայնամոլ մտավորականների կողմից ։
Պատմություն
Նկարը կառուցված է անտեմուրալ առասպելական համալիրի մի մասի մեջ, որը խորհրդանշում է Ալբանիայի կողմից միավորված ալբանացիներին՝ որպես ազգի և քրիստոնեական աշխարհի պաշտպան թուրքական ներխուժման դեմ ։
16-րդ դարում «Պաշտպանությունը թուրքերի ներխուժման դեմ» կենտրոնական թեմա էր դարձել Արևելյան Կենտրոնական և Հարավարևելյան Եվրոպայում ։
Մարդիկ, ովքեր մասնակցել են Օսմանյան կայսրության դեմ իրականացվող արշավներին, անվանվում էին քրիստոնեության պաշտպանիչ պատ։ ։ Հռոմի Պապ Կալիֆտոս III-ը Սկանդերբեգին տվեց Քրիստոսի պաշտպան տիտղոսը ։ Ըստ Լուիզա Մարշալի` 18-րդ դարի ընթացքում Սկանդերբեգի առասպելը ձևավորվել և վերափոխվել է՝ համապատասխանելու բրիտանական ընթերցողների ճաշակին ։ «Սկանդերբեգի առասպելում» Սկանդերբեգի կերպարում ալբանական կաթոլիկ հոգևորականությունը, կարծես, ընկալում է Մայր Թերեզայի կերպարը` որպես Սկանդերբեգի գաղափարական ժառանգի, ով ավարտում է կաթոլիկության և ալբանականության սահմանները պահպանելու իր գործը` ներկայացնելով նոր դարաշրջան, որի գագաթնակետ եղավ Սկանդերբեգը ։
Սկանդերբեգ և սերբ-մոնտենեգրոյան էքսպանսիան
Մինչ օգտագործվում էին հունական հիշատակումները Սկանդերբեգի մասին, սերբ պատմաբանները, որոնք հաճախ հակասական մտքեր էին արտահայտում, օգտագործում էին Սկանդերբեգին՝ որպես սերբ-ալբանական համատեղ առաջընթացի խորհրդանիշ (1866) ։
Մյուս կողմից քառասուն տարի անց, քաղաքական այլ միջավայրում Ալբանիայի մեծ մասի մեջ Սկանդերբեգի խունացած հիշողությունը օգտագործվել է որպես էթնիկ ինքնության բացակայության և նույնիսկ միջնադարյան հերոսի այդ սերբական կերպարի բացակայության ապացույց ։
Սպիրիդոն Գոպչևիչը` Օսմանյան Բալկաններում սերբական էքսպանսիոնիզմի կողմնակիցը, պնդում էր, որ հյուսիսային ալբանացիներն իրականում սերբ են ։ Մոնտենեգրոյում (մի երկիր, որն ուներ ցեղային կառույցներ, որոնք նման էին հյուսիսային Ալբանիայի նահանգներին և նույնպես նման մտածելակերպ ունեին) Սկանդերբեգը նշվում էր որպես սլավոնական հերոս, գաղափար, որն ընդգրկված էր շարժման մեջ, որպեսզի արդարացնի Չեռնոգորիայի տարածումը հյուսիսային Ալբանիայում ։ 19-րդ դարի վերջին բրոշյուրներ էին լայնորեն տարածվում, որում Չեռնոգորիա-Ալբանիա սահմանի երկայնքով Սկանդերբեգը ներկայացվում էր որպես սլավոնական հերոս Առասպելը հատկապես տարածված է Քուչի ցեղում, որտեղ Դրեկալովիչի եղբայրությունը, հայտնի էր նաև Նովոկչի` Նոր Քուչի անունով ։ Սերբական պատմագրությունը հիմնավորում է այն տեսությունը, որ Սկանդերբեգի մեծ պապը` Բրանիլոն, ազնվական է եղել Զեթայից ։
Սկանդերբեգը Ալբանիայի զարթոնքի ժամանակաշրջանում
Պատերազմները, որ մղվում էին Օսմանյան կայսրության և Սկանդերբեգի միջև, նրա մահվանից հետո հանգեցրեց ալբանացիների միգրացիային դեպի հարավային Իտալիա և արբերեշ ժողովրդի (համայնքի) ստեղծմանը ։ Սկանդերբեգի համբավը պահպանվում է քրիստոնեական Եվրոպայում դարերով։ Երբ Ալբանիան մեծապես իսլամանում է նրա համբավը մարում է, չնայած նրա հիշատակը դեռ պահպանվում էր բանավոր ավանդույթում Միայն 19-րդ դարում Ալբանիայի ազգային վերածննդի ժամանակաշրջանում, երբ Սկանդեբերգը վերագտնվեց և բարձրացվեց ազգային միֆի մակարդակի Ալբանացիների համար ։ 19-րդ դարի վերջին Սկանդերբեգի խորհրդանիշը մեծացավ ալբանացիների ազգային պայքարներում և միջնադարյան այդ հերոսը այդ ժամանակաշրջանում վերածվեց ազգային հերոսի։ Արբերեշները իրենց ավանդույթները փոխանցեցին Իտալիայի սահմաններից դուրս գտնվող ալբանական էլիտային ։ Այսպիսով, Սկանդերբեգի առասպելը չի հորինվել ալբանացի մտավորականների կողմից, ինչպես պելեսգյան առասպելն էր։ Սկանդերբեգի առասպելը արբերեշցիների ֆոլկլորի մաս է կազմում և հանրային հիշողություն է ։ 19-րդ դարի վերջին` 1898 թվականին, Նաիմ Ֆրաշերը «Սկանդերբերգի պատմություն» աշխատությունն է հրատարակում, գործիչը տեղափոխվում է նոր հարթություն Ալբանական ազգայնականներին անհրաժեշտ էր միջնադարյան պատմությունից ստեղծել մի դրվագ ալբանական ազգային դիցաբանության առանցքի համար և նրանք ընտրեցին Սկանդերբեգին միջնադարյան թագավորության կամ կայսրության բացակայության պայմաններում ։ Սկանդերբեգի կերպարը ենթարկվեց ալբանացման, և նա ներկայացվեց որպես ազգային հերոս ։ Հետագայում գրքերն ու պարբերականները շարունակել են այդ թեման և ազգայնական գրողները պատմությունը վերածում են առասպելի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Առասպելներ Կատեգորիա:Ալբանիայի մշակույթ
Սվետլանա Ալիլուևա
Սվետլանա Իոսիֆովնա Ալիլուևա (სვეტლანა იოსებინა ალილუევა, Светла́на Ио́сифовна Аллилу́ева, ծննդյան ազգանունը՝ Ստալինա, տարագրության մեջ՝ Լանա Փիթերս (Lana Peters),  ), խորհրդային լեզվաբան, թարգմանիչ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, հուշավիպագիր։
Մեծ ճանաչում է ունեցել որպես Իոսիֆ Ստալինի դուստր, որի կյանքի մասին գրել է մի շարք աշխատություններ հուշագրության ժանրում։ 1966 թվականին ԽՍՀՄ-ից արտագաղթել է ԱՄՆ։
Կենսագրություն
Սվետլանա Ալիլուևան ծնվել է Իոսիֆ Ստալինի և Նադեժդա Ալիլուևայի ընտանիքում։ Նրա մայրն ինքնասպան է եղել 1932 թվականի նոյեմբերի 9-ին։
Մանկության տարիներին Սվետլանայի վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա դայակ Ալեքսանդրա Անդրեևնան, որն առաջներում աշխատել էր Նիկոլայ Եվրեինովի ընտանիքում ։
Գերազանցությամբ ավարտել է Մոսկվայի № 175 կրթական կենտրոնը, որտեղ սովորել է 1932-1943 թվականներին։ Դպրոցն ավարտելուց հետո պատրաստվում էր ընդունվել Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտ, բայց նրա ընտրությունը հորը դուր չի գալիս ։
Ընդունվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը, որտեղ սովորել է մեկ տարի։ Հիվանդացել է, որից հետո նորից սովորել է առաջին կուրսում, բայց արդեն պատմության ֆակուլտետում։ Ընտրել է նոր և նորագույն պատմության մասնագիտացումը, ուսումնասիրել է Գերմանիան ։ Ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը (1949 թ.) ու ԽՄԿԿ Կենտկոմի հումանիտար գիտությունների ակադեմիայի ասպիրանտուրան։ 1954 թվականին պաշտպանել է «Ռուսական ռեալիզմի թարգմանչական ավանդույթների զարգացումը խորհրդային վեպերում» թեմայով թեկնածուական ատենախոսությունը։ Բանասիրական գիտությունների թեկնածու է։ Աշխատել է որպես անգլերենի թարգմանիչ և գրական խմբագիր, թարգմանել է մի շարք գրքեր, այդ թվում՝ անգլիացի փիլիսոփա-մարքսիստ Ջոն Լյուիսի աշխատությունները։
1944 թվականին ամուսնացել է եղբոր համադասարանցու՝ Գրիգորի Մորոզովի հետ։ Հետագայում ամուսնությունը լուծարվեց։ Որդին՝ Իոսիֆ Ալիլուևը (1945-2008 թթ.), եղել է սրտաբան, բժշկական գիտությունների դոկտոր։
1949 թվականին ամուսնացել է Յուրի Ժդանովի հետ։ Յուրին որդեգրել է Իոսիֆին՝ Սվետլանայի առաջին որդուն։ 1950 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Եկատերինան ։
Ստալինի մահից հետո նրա ննջարանում պահապանները գտել են 900 ռուբլու խնայողական գրքույկ, այն տրվել էր Սվետլանային ։
Սվետլանա Ալիլուևան 1956-1967 թվականներին աշխատել է Համաշխարհային գրականության ինստիտուտում՝ խորհրդային գրականության ուսումնասիրության բաժանմունքում։
1962 թվականի մայիսին Մոսկվայում ավագ քահանա Նիկոլայ Գոլուբցովը կնքել է Սվետլանային ու երեխաներին ։
Արտագաղթ
1966 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Սվետլանա Ալիլուևան մեկնել է Հնդկաստան՝ ուղեկցելով Բրաջեշ Սինգհի աճյունը, որի հետ եղել է փաստացի ամուսնական հարաբերությունների մեջ։ Մարտի 6-ին խորհրդային դեսպան Իվան Բենեդիկտովին խնդրել է իրեն թույլատրել մնալ Հնդկաստանում, բայց դեսպանը պնդել է, որ Սվետլանան մարտի 8-ին վերադառնա Մոսկվա և հայտարարել է, որ նրան այլևս չի թողնի դուրս գալ ԽՍՀՄ-ից։ Նույն օրը Սվետլանան անձնագրով ու ուղեբեռով գնացել է Դելիում ԱՄՆ-ի դեսպանատուն և քաղաքական ապաստան խնդրել։ ԽՍՀՄ-ից հեռանալու թույլտվություն նրան տվել է Քաղբյուրոյի անդամ Ա․ Ն․ Կոսիգինը։
Տեղափոխվելն Արևմուտք և «Քսան նամակ ընկերոջը» (1967 թ.) գրքի տպագրումը, որտեղ Ալիլուևան հիշում էր հորն ու Կրեմլի կյանքը, համաշխարհային սենսացիա առաջացրին (ըստ որոշ պնդումների՝ այդ գիրքը նրան բերեց 2,5 միլիոն դոլար )։ Որոշ ժամանակ նա կանգ առավ Շվեյցարիայում, այնուհետև ապրեց ԱՄՆ-ում։
Ինչպես հիշել է Սվետլանա Ալիլուևայի ազգականը՝ Վլադիմիր Ֆյոդորովիչ Ալիլուևան, Սվետլանան իր առաջին՝ «Քսան նամակ ընկերոջը» գիրքը գրել է, երբ դեռ ԽՍՀՄ-ում էր։ Ձեռագրի պատճեններից մեկը հափշտակվել և տրվել է խորհրդային լրագրող Վիկտոր Լուիին, որը գիրքը գաղտնի ուղարկել է Արևմուտք, և «Շտեռն» գերմանական ամսագրում տպագրվել են նրա քաղվածքները՝ միտումնավոր խեղաթյուրելով մի շարք փաստեր, «Միայն մեկ տարի» գիրքը գրվեց «փորձառու «փորձագետների» թելադրանքով»։ Հայտնվելով Արևմուտքում՝ Սվետլանան, ինչպես ինքն է պատմել, միանգամից ընկավ խիստ հսկողության տակ ։ Մեջբերվում են նրա խոսքերը․ «Շնորհակալություն ԿՀՎ-ին․ նրանք ինձ տարան, բաց չթողին և տպագրեցին իմ «Քսան նամակ ընկերոջը» գիրքը ։
1970 թվականին Սվետլանա Ալիլուևան ամուսնացել է ամերիկացի ճարտարապետ Ուիլյամ Փիթերսի (1912-1991) հետ, ունեցել աղջիկ (Օլգա Փիթերս, հետագայում վերանվանվել է Քրիս Էվանս (Chrese Evans)), 1972 թվականին ամուսնալուծվել է, բայց պահել է Լանա Փիթերս անունը։ Արտասահմանում Ս․ Ալիլուևայի դրամական գործերը հաջող դասավորվեցին։ Նրա հուշերի «Քսան նամակ ընկերոջը» ամսագրային տարբերակը 480 հազար մարկով (122 հազար դոլար) վաճառվեց Համբուրգի «Շպիգել» շաբաթաթերթին (ԽՍՀՄ-ում, ըստ նրա զարմուհի Նադեժդայի, Ստալինը նրան թողել էր ընդամենը 30000 ռուբլի)։ Լքելով հայրենիքը՝ Ալիլուևան ապրում էր գրական աշխատանքով վաստակած գումարով և անհատների ու կազմակերպությունների նվիրատվություններով։
1982 թվականին Ալիլուևան ԱՄՆ-ից տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիայի Քեմբրիջ քաղաք, որտեղ իր դուստր Օլգային հանձնել է քվակերների դպրոց-ինտերնատ։ Ինքն սկսել է ճանապարհորդել աշխարհում։
Վերադարձ
Հայտնվելով լրիվ միայնության մեջ՝ Սվետլանա Ալիլուևան 1984 թվականի նոյեմբերի վերջին շրջապատի համար անսպասելի կերպով (ինչպես Իոսիֆի խնդրանքով գրված «Գիրք թոռան համար» գրքում գրում է հենց Ս․ Ալիլուևան) հայտնվում է Մոսկվայում՝ աղջկա մոտ։ Խորհրդային իշխանությունը նրան ընդունում է մեծ ոգևորությամբ, անմիջապես վերականգնում են նրա խորհրդային քաղաքացիությունը։ Բայց շուտով հիասթափվում է։ Ալիլուևան չի կարողանում ընդհանուր լեզու գտնել ոչ որդու, ոչ էլ դստեր հետ, որոնց լքել էր 1967 թվականին։ Խորհրդային իշխանության հետ հարաբերությունները վատացան։ Նա մեկնեց Վրացական ԽՍՀ, որտեղ ապրում էր բարելավված տիպի երեքսենյականոց բնակարանում, նրա համար սահմանվեց դրամական օգնություն, հատուկ ապահովություն և մեքենա կանչելու իրավունք (Վրացական ԽՍՀ-ի Նախարարների խորհրդի ավտոտնակում անընդհատ սև «Վոլգա» էր հերթապահում նրան սպասարկելու համար)։ Գորիում՝ Ստալինի թանգարանի շենքում Ալիլուևան նշեց իր 60-ամյակը։ Նրա աղջիկը հաճախում էր դպրոց, զբաղվում ձիասպորտով։ Ուսուցիչները տանն Օլգային սովորեցնում էին ռուսերեն և վրացերեն։ Բայց Ալիլուևան Վրաստանում բազմաթիվ բախումներ ունեցավ իշխանության և նախկին ընկերների հետ։
Երկրորդ մեկնումն Արևմուտք
Գրեթե 2 տարի ապրելով ԽՍՀՄ-ում՝ Ալիլուևան նամակ ուղարկեց ԽՄԿԿ Կենտկոմին՝ խնդրելով իրեն թույլատրել մեկնելու արտասահման։ Միայն ԽՄԿԿ Կենտկոմի գլխավոր քարտողար Միխայիլ Գորբաչովի անձնական միջամտությունից հետո՝ 1986 թվականի նոյեմբերին նրան թույլատրեցին վերադառնալ ԱՄՆ։ Մեկնելով՝ Ալիլուևան հրաժարվեց ԽՍՀՄ քաղաքացիությունից։
ԱՄՆ-ում Ալիլուևան բնակություն հաստատեց Վիսկոնսինում։ 1992 թվականի սեպտեմբերին թղթակիցները նրան գտան Մեծ Բրիտանիայի ծերանոցում։ Այնուհետև նա որոշ ժամանակ ապրել է Շվեյցարիայի Ս․ Յոհանի մենաստանում։ 1992 թվականի դեկտեմբերին նրան տեսել են Լոնդոնի Կենսինգտոն-Չելսի շրջանում։ Ալիլուևան թղթեր էր ձևակերպում օգնության համար, որպեսզի ծերանոցից հեռանալուց հետո վճարի սենյակի համար։ Նրա դուստր Օլգան ինքնուրույն կյանք էր վարում Պորտլենդում (Օրեգոն նահանգ) ։
Վերջին ժամանակները Սվետլանա Ալիլուևան ապրել է Մեդիսոն քաղաքի մոտ գտնվող ծերանոցում՝ կրելով Լանա Փիթերս անունը։
Սվետլանա Ալիլուևան մահացել է 2011 թվականի նոյեմբերի 22-ին Ռիչլանդ քաղաքի (Վիսկոնսին նահանգ, ԱՄՆ) ծերանոցում՝ հաստ աղիքի քաղցկեղից ։ Նրա մահվան մասին հայտարարվեց նոյեմբերի 28-ին «Նյու Յորք Թայմս» թերթոով։ Միևնույն ժամանակ քաղաքապետարանի ներկայացուցիչը լրագրողներին հաղորդեց, որ Ռիչլանդի սգո տանը որևէ ապացույց չկա նրա մահվան և հուղարկավորության տեղի վերաբերյալ։ Տեղական սգո տան սեփականատերը լրագրողներին հայտնեց, որ մի քանի ամիս առաջ Լանա Փիթերսի դուստրը եկել է Ռիչլանդ՝ ձևակերպելու մոր հնարավոր մահվան փաստաթղթերը, և նրա խնդրանքով Սվետլանա Ալիլուևայի դին այրել և ուղարկվել են Պորտլենդ։ Հուղարկավորության օրն ու վայրն անհայտ է ։
2012 թվականի նոյեմբերին հայտնի դարձավ, որ Հետաքննությունների դաշնային բյուրոն գաղտնզերծել է Սվետլանա Ալիլուևայի գործը, փաստաթղթերից երևում է, որ ԱՄՆ հատուկ ծառայությունները հետևել են Ստալինի դստեր կյանքն ԱՄՆ-ում ։
Անձնական կյանք
Ունեցել է բազմաթիվ սիրավեպեր, քաղաքացիական 4 ամուսնություն և մեկ համատեղ բնակություն։ 14 տարեկանում սիրահարվել է Լավրենտի Բերիայի որդուն՝ Սերգո Բերիային ։
Սիրավեպեր
Սվետլանա Ալիլուևան սիրավեպ է ունեցել նաև Ադրեյ Սինյավսկու (հետագայում՝ այլախոհ), այնուհետև Դավիդ Սամոյլովի հետ ։
Աշխատություններ
Ս. Ալիլուևան գրել է 4 գիրք-հուշագրություն, որոնք տպագրվել են արտասահմանում․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսներ վրացական ծագմամբ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային հուշագիրներ Կատեգորիա:Վրացի թարգմանիչներ
Սինեբորկա
Սինեբորկա  (Синеборка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վլադիմիրի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կլյազմա գետի աջ ափին՝241 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 19 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմի ավազանային շրջանին գետն է։ Գետավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Յույա Օսակո
Յույա Օսակո (大迫 勇也,), ճապոնական ֆուտբոլիստ «Վերդեր Բրեմեն» ակումբի և Ճապոնիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հարձակվող։ 2014 և 2018 թվականների Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունների մասնակից։
«Մյունխեն 1860»
2014 թվականի հունվարի 6-ին Օսակոն դարձավ «Մյունխեն 1860» ակումբի ֆուտբոլիստ ։
«Քյոլն»
2014 թվականի հունիսին համալրեց «Քյոլնի» կազմը ։
«Վերդեր Բրեմեն»
2018 թվականի մայիսի16-ին Օսակոն պայմանագիր կնքեց բերմենյան «Վերդերի » հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Գինոց
Գինոց, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն գին բառից։ Նշանակում է «թանկագին»։ Համազոր անձնանուններն են Թանկ, Բահալու, Բահալում։ Գործածվել է 14-րդ և 18-րդ դարերում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Վալտեր Ուլբրիխտ
Ուլբրիխ Վալտեր (Walter Ulbricht, ), գերմանական և միջազգային բանվորական շարժման ԳԴՀ-ի կուսակցական և պետական գործիչ։