cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իտալիա
Լիբերալ ժամանակաշրջան
Պատերազմի ժամանակ ավելի քան 650 000 իտալացի զինվոր և նույնքան էլ խաղաղ բնակչություն զոհվեց, իսկ թագավորությունը հայտնվեց սնանկացման եզրին։ Սեն Ժերմենի հաշտության պայմանագիրը (1919) և Ռապալլոյի պայմանագիրը (1920) հնարավոր դարձրին Տրենտինո Ալտո Ադիջեի, Վենետիկ-Ջուլիայի, Իստրիայի, Կվարների, ինչպես նաև Դալմաթիայի Զադար քաղաքի բռնակցումը։ Հաջորդ՝ Հռոմի պայմանագրով (1924) Իտալիային բռնակցվեց Ֆիումե քաղաքը։ Իտալիան չստացավ Լոնդոնի պայմանագրով (1915) խոստացված մյուս տարածքները, այդ պատճառով պատերազմի այս ելքը հայտնի է նաև «խեղված հաղթանակ» անվամբ։ Բենիտո Մուսոլինին որդեգրեց «խեղված հաղթանակի» հռետորաբանությունը և դարձավ իտալական ֆաշիզմի հիմնադիրը, որը Ֆաշիստական Իտալիայի քարոզչության կարևոր կետն էր։ Պատմաբանները «խեղված հաղթանակը» համարում են «քաղաքական առասպել», որն օգտագործում էին ֆաշիստները՝ իտալական իմպերիալիզմը վառ պահելու և Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո լիբերալ Իտալիայի հաջողությունները խամրեցնելու նպատակով ։ Իտալիան նաև մշտական անդամի կարգավիճակ ստացավ Ազգերի լիգայի գործադիր խորհրդում։
Ֆաշիստական վարչակարգ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի կործանիչ ազդեցությունից հետո սկսված սոցիալիստական քարոզչությունը՝ ոգեշնչված Ռուսական հեղափոխությունից, Իտալիայում հանգեցրեց հակահեղափոխության և բռնաճնշումների։ Լիբերալ հանրությունը, վախենալով խորհրդային ոճով հեղափոխությունից, սկսեց աջակցել փոքր Ազգային ֆաշիստական կուսակցությանը, որը ղեկավարում էր Բենիտո Մուսոլինին։ 1922 թվականի հոկտեմբերին այդ կուսակցության «Սև վերնաշապիկավորները» փորձեցին զանգվածային ցույցեր կազմակերպել և պետական հեղաշրջում անել («Արշավանք Հռոմի վրա» անվամբ), ինչը ձախողվեց, սակայն վերջին պահին Վիկտոր Էմանուիլ III թագավորը հրաժարվեց հայտարարել պաշարման դրություն և Մուսոլինիին նշանակեց վարչապետ՝ այդպիսով քաղաքական իշխանությունն առանց զինված հակամարտության փոխանցելով ֆաշիստներին ։ Հաջորդ մի քանի տարիներին Մուսոլինին արգելեց բոլոր քաղաքական կուսակցությունների գործունեությունը և սահմանափակեց անձնական ազատությունները՝ հաստատելով բռնապետություն։ Այդ գործողությունները գրավեցին միջազգային հանրության ուշադրությունը, ինչն արդյունքում ոգեշնչման աղբյուր հանդիսացավ մյուս նմանատիպ բռնապետությունների համար, որոնցից էին Նացիստական Գերմանիան և Ֆրանկիստական Իսպանիան։
Վիլլա Ջիուստիի հաշտությունը, որով վերջ դրվեց Իտալիայի և Ավստրո-Հունգարիայի միջև պատերազմին Առաջին համաշխարհային պատերազմի վերջում, հանգեցրեց Իտալիային հարող Հարավսլավիայի տարածքների բռնակցմանն Իտալիային։ Միջպատերազմական շրջանում Ֆաշիստական Իտալիայի իշխանությունները բռնակցված տարածքներում սկսեցին իտալացման արշավ, ինչը ճնշեց սլավոնական լեզուն, դպրոցները, քաղաքական կուսակցությունները և մշակութային հաստատությունները։ 1922 թվականից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմն ընկած ժամանակաշրջանում ճնշումների տակ ընկան նաև Տրենտինո Ալտո Ադիջեի գերմանախոս և լադինախոս բնակչությունը, ինչպես նաև Արևմտյան Ալպերի ֆրանսախոս և ֆրանկոպրովանսալախոս շրջանները, օրինակ՝ Վալլե Դ'Աոստան ։
Մուսոլինին խոստացավ Իտալիային վերադարձնել Եվրոպայի գերտերության երբեմնի համբավը՝ ստեղծելով «Նոր Հռոմեական կայսրություն» և պահպանելով Միջերկրական ծովում իր իշխանությունը։ Քարոզչության ընթացքում ֆաշիստները Միջերկրական ծովը նկարագրելու համար օգտագործում էին հին հռոմեական «Mare Nostrum» նշանաբանը (լատիներենից թարգմանաբար՝ «Մեր ծովը»)։ Այդ իսկ պատճառով ֆաշիստական վարչակարգը վարում էր ինտերվենցիոնիստական արտաքին քաղաքականություն։ 1923 թվականին Իտալիան կարճ ժամանակով գրավեց Կերկիրա հունական կղզին, երբ հունական տարածքում սպանվեց գեներալ Տելլինին։ 1925 թվականին Իտալիան Ալբանիային ստիպեց դե ֆակտո դառնալ պրոտեկտորատ։ 1935 թվականին Մուսոլինին ներխուժեց Եթովպիա և ստեղծեց Իտալական Արևելյան Աֆրիկան, ինչը հանգեցրեց միջազգային հանրությունից օտարացման և Ազգերի լիգայից Իտալիայի դուրս գալուն։ Իտալիան դաշինք կազմեց Նացիստական Գերմանիայի և Ճապոնիայի կայսրության հետ ու Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմում սկսեց վճռականորեն աջակցել Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյին։ 1939 թվականին Իտալիան պաշտոնապես բռնակցեց Ալբանիային։ 1940 թվականի հունիսի 10-ին Իտալիան մտավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ։ Սկզբնական շրջանում հաջողություն գրանցելով Բրիտանական Սոմալիում, Եգիպտոսում, Բալկաններում, որտեղ ստեղծվեց Դալմաթիայի նահանգը, ինչպես նաև արևելյան ռազմաճակատներում, իտալացիները պարտություն կրեցին Արևելյան Աֆրիկայում, Խորհրդային Միությունում և Հյուսիսային Աֆրիկայում։
1943 թվականի հուլիսին դաշնակիցները ներխուժեցին Սիցիլիա, ինչը հուլիսի 25-ին հանգեցրեց Ֆաշիստական վարչակարգի փլուզմանը և Մուսոլինիի տապալմանը։ Վիկտոր Էմանուիլ III թագավորի հրամանով և Ֆաշիզմի մեծ խորհրդի անդամների մեծամասնության հետ համագործակցությամբ (որոնք անվստահություն հայտնեցին) Մուսոլինին հեռացվեց իշխանությունից և ձերբակալվեց։ Սեպտեմբերի 8-ին Իտալիան հաշտագիր ստորագրեց՝ վերջ դնելով իր դաշնակիցների հետ պատերազմին։ Կարճ ժամանակ անց գերմանացիներն իտալացի ֆաշիստների օգնությամբ իրենց ձեռքը վերցրին Իտալիայի հյուսիսային և կենտրոնական հատվածների վերահսկողությունը։
Հյուսիսում գերմանացիները ստեղծեցին Իտալիայի Սոցիալական Հանրապետությունը՝ նացիստական խամաճիկ պետություն, որի ղեկավարը դարձավ Մուսոլինին, երբ նրան փրկեցին գերմանացի դեսանտայինները։ Հարավում որոշ իտալական զորքեր ձևավորեցին Իտալիայի պատերազմող բանակը, որը դաշնակիցների հետ մարտնչում էր մինչև պատերազմի ավարտը, մինչդեռ մյուս իտալական զորքերը, որոնք հավատարիմ էին Մուսոլինիին և նրա Սոցիալական Հանրապետությանը, շարունակում էին գերմանացիների հետ կռվել Ազգային հանրապետական բանակի կազմում։ Բացի այդ, հաշտությունից հետո մեծ հակաֆաշիստական դիմադրության շարժում սկսվեց, որը պարտիզանական պատերազմ էր վարում նացիստ գերմանացի օկուպանտների և Իտալիայի ֆաշիստական ուժերի դեմ։ Արդյունքում երկիրը մտավ քաղաքացիական պատերազմի մեջ։ 1945 թվականի ապրիլի վերջին, երբ զգացվում էր պարտությունը, Մուսոլինին փորձեց փախչել հյուսիս, բայց իտալացի պարտիզանները նրան գերեվարեցին և մահապատժի ենթարկեցին Կոմո լճի մոտ։ Այնուհետև մարմինը տարան Միլան, որտեղ գլխիվայր կախեցին սպասարկման կայանում, որպեսզի ամբողջ հանրությունը տեսնի և համոզվի նրա մահվան մեջ ։
Մարտական գործողություններն ավարտվեցին 1945 թվականի ապրիլի 29-ին, երբ գերմանական ուժերը հանձնվեցին Իտալիայում։ Գրեթե կես միլիոն իտալացի (ներառյալ խաղաղ բնակչությունը) զոհվեց պատերազմի ժամանակ, հասարակությունը բաժանվեց, իսկ Իտալիայի տնտեսությունն ամբողությամբ փլուզվեց. 1944 թվականին մեկ բնակչին բաժին ընկնող եկամուտը նվազագույնն էր 44 տարիների ընթացքում ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Իտալիան բարկացած էր միապետության վրա, քանի որ այն վերջին քսան տարիների ընթացքում աջակցում էր ֆաշիստական վարչակարգին։ Այս հիասթափությունները նպաստեցին Իտալիայի հանրապետական շարժման վերածնմանը ։
Հանրապետական շրջան
1946 թվականի հունիսի 2-ի հանրաքվեից հետո Իտալիան դարձավ հանրապետություն. այդ օրը նշվում է որպես Հանրապետության օր (Festa della Repubblica)։ Սա առաջին անգամն էր, որ իտալացի կանայք քվեարկեցին համազգային մակարդակով և երկրորդ անգամը՝ հաշվի առնելով տեղական ընտրությունները, որոնք տեղի էին ունեցել որոշ քաղաքներում հանրաքվեից մի քանի ամիս առաջ ։ Վիկտոր Էմանուիլ III-ի որդին՝ Ումբերտո II-ը, ստիպված էր հրաժարվել գահից, որից հետո արտաքսվեց։ 1948 թվականի հունվարի 1-ին հաստատվեց Հանրապետության Սահմանադրությունը։ Իտալիայի հետ Խաղաղության պայմանագրով Հարավսլավիան բռնակցեց Իստրիան, Կվարները, Վենետիկ-Ջուլիայի մեծ մասը, ինչպես նաև Դալմաթիայի Զադար քաղաքը, ինչը հանգեցրեց Իստրիա-դալմաթյան արտագաղթին. տեղի էթնիկ իտալացիների (Իստրիայի իտալացիները և Դալմաթիայի իտալացիները) մոտ 230 000-350 000-ը գաղթեցին, մյուսները, լինելով էթնիկ սլավոններ, խորվաթներ և իստրոռումիններ, նախընտրեցին պահպանել Իտալիայի քաղաքացիությունը ։ Ավելի ուշ, Տրիեստի ազատ տարածքը բաժանվեց երկու պետությունների։ Իտալիան ևս կորցրեց իր գաղութները՝ պաշտոնապես վերջ դնելով Իտալիայի կայսրությանը։ 1950 թվականին Իտալական Սոմալին մինչև 1960 թվականի հուլիսի 1-ը դարձավ ՄԱԿ-ի մանդատի տակ գտնվող, սակայն Իտալիայի կողմից կառավարվող տարածք։ Իտալիայի ներկայիս սահմանը գոյություն ունի 1975 թվականից, երբ Տրիեստը պաշտոնապես կրկին կցվեց Իտալիային։
Հնարավոր կոմունիստական հեղափոխություն լինելու վախերը (հատկապես Միացյալ Նահանգներում) վճռորոշ դեր խաղացին 1948 թվականի ապրիլի 18-ին կայացած առաջին խորհրդարանական ընտրություններում, երբ քրիստոնյա դեմոկրատներն Ալչիդե դե Գասպերիի ղեկավարությամբ համոզիչ հաղթանակ տարան ։ Այնուհետև 1949 թվականին Իտալիան դարձավ ՆԱՏՕ-ի անդամ։ Մարշալի պլանն օգնեց վերականգնել Իտալիայի տնտեսությունը, որը մինչև 1960-ականների վերջ կայուն ձևով աճում էր. սա հայտնի է «Տնտեսական հրաշք» անվամբ։ 1957 թվականին Իտալիան դարձավ Եվրոպական տնտեսական համագործակցության համահիմնադիրներից մեկը, որը 1993 թվականին վերափոխվեց Եվրոպական Միության։
1960-ական թվականների վերջից մինչև 1980-ականների սկիզբը երկրում հայտնի էին «Կապարի տարիներ» անվամբ՝ մի ժամանակաշրջան, որը բնորոշվում է տնտեսական ճգնաժամով (հատկապես 1973 թվականի նավթի ճգնաժամից հետո), համատարած սոցիալական կոնֆլիկտներով և ահաբեկչական գործողություններով, որոնք հրահրում էին ընդդիմադիր ծայրահեղական խմբերը՝ ԱՄՆ և ԽՍՀՄ հետախուզական ծառայությունների ներգրավմամբ ։ Կապարի տարիների գագաթնակետը 1978 թվականին քրիստոնյա դեմոկրատների ղեկավար Ալդո Մորոյի սպանությունն էր և 1985 թվականին Բոլոնիայում երկաթգծի կայարանում տեղի ունեցած ահաբեկչությունը, որի ժամանակ 85 մարդ էր զոհվել։
1980-ականներին՝ առաջին անգամ սկսած 1945 թվականից, երկու կառավարությունները գլխավորում էին ոչ քրիստոնյա դեմոկրատ վարչապետներ՝ մեկը հանրապետական (Ջովաննի Սպադոլինի), մյուսը՝ սոցիալիստ (Բետինո Քրաքսի), սակայն քրիստոնյա դեմոկրատներն այդպես էլ մնացին հիմնական իշխող կուսակցությունը։ Քրաքսիի կառավարման տարիներին տնտեսությունը վերականգնվեց և Իտալիան դարձավ աշխարհի հինգերորդ արդյունաբերական պետությունը, երբ 1970-ականներին մտավ Մեծ յոթնյակ։ Այդուհանդերձ, Քրաքսիի կառավարման տարիներին նրա վարած ծախսերի քաղաքականության հետևանքով Իտալիայի պետական պարտքը շեշտակի աճեց՝ գերազանցելով երկրի ՀՆԱ-ի 100%-ը։
1992-1993 թվականներին սիցիլիական մաֆիան մի քանի ահաբեկչական հարձակումներ է կազմակերպել Իտալիայում՝ «Մաքսի դատավարության» ժամանակ մի քանի ցմահ դատավճիռներից և կառավարության նախաձեռնած նոր հակամաֆիական միջոցառումներից հետո։ 1992 թվականին դինամիտի երկու խոշոր պայթյունների հետևանքով զոհվեցին դատավորներ Ջովաննի Ֆալկոնեն (մայիսի 23, Կապաչիի պայթյուններ) և Պաոլո Բորսելինոն (հուլիսի 19, Վիա դը Ամելիոյի պայթյուններ) ։ Մեկ տարի անց (1993 թվականի մայիս-հուլիս) հարձակում արվեց զբոսաշրջային վայրերի վրա, ինչպիսիք էին Վիա դեի Ջեորգոֆիլին Ֆլորենցիայում, Վիա Պալեստրոն Միլանում և Լաթերանի բազիլիկ եկեղեցու հրապարակը ու Վիա Սան Տեոդորոն Հռոմում, ինչի հետևանքով զոհվեց 10 մարդ, վիրավորվեց 93-ը և մեծ վնաս հասցվեց մշակութային օբյեկտներին, որոնցից էր Ուֆֆիցի պատկերասրահը։ Կաթոլիկ եկեղեցին բացեիբաց դատապարտեց մաֆիային, երկու եկեղեցիներում պայթյուններ հնչեցին, իսկ մաֆիային դեմ արտահայտվող քահանան սպանվեց Հռոմում ։
1990-ական թվականների սկզբին Իտալիան զգալի մարտահրավերների առաջ կանգնեց, քանի որ քաղաքական կաթվածից, հսկայական պետական պարտքից և լայնատարած կոռուպցիոն համակարգից (հայտնի է Տանգենտոպոլի անվամբ և բացահայտվել է «Մաքուր ձեռքեր» հետաքննության արդյունքում) հիասթափված ընտրողներն արմատական բարեփոխումներ էին պահանջում։ Սկանդալներում ներգրավված էին բոլոր խոշոր կուսակցությունները, բայց հատկապես նրանք, որոնք կառավարության կոալիցիայի մեջ էին. քրիստոնյա դեմոկրատների կուսակցությունը, որը ղեկավարում էր գրեթե 50 տարի, ծանր ճգնաժամ ունեցավ և վերջում լուծարվեց՝ բաժանվելով մի քանի խմբակցությունների ։ Կոմունիստները վերակազմավորվեցին որպես սոցիալ-դեմոկրատական ուժ։ 1990-ական և 2000-ական թվականներին երկիրը հաջորդաբար ղեկավարում էին աջ կենտրոնամետ (ղեկավարը մեդիամագնատ Սիլվիո Բեռլուսկոնին էր) և ձախ կենտրոնամետ (ղեկավարը համալսարանի պրոֆեսոր Ռոմանո Պրոդին էր) կոալիցիաները։
Համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի ժամանակ` 2011 թվականին, Բեռլուսկոնին հրաժարական տվեց, իսկ նրա պահպանողական կառավարությանը փոխարինելու եկավ Մարիո Մոնտիի տեխնոկրատ կառավարությունը ։ 2013 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո Դեմոկրատական կուսակցության փոխքարտուղար Էնրիկո Լետտան նոր կառավարություն ձևավորեց։ 2014 թվականին չդիմանալով Դեմոկրատական կուսակցության նոր քարտուղար Մատտեո Ռենցիի մարտահրավերներին՝ Լետտան հրաժարական տվեց, որին փոխարինեց Ռենցին։ Նոր կառավարությունն այնպիսի կարևոր սահմանադրական բարեփոխումներ սկսեց, ինչպիսիք էին Սենատի լուծարումը և նոր ընտրական օրենսդրությունը։ Դեկտեմբերի 4-ին հանրաքվեով մերժվեց սահմանադրական բարեփոխումը և Ռենցին հրաժարական տվեց. նոր վարչապետ նշանակվեց արտաքին գործերի նախարար Պաոլո Ջենտիլոնին ։
2018 թվականի հունվարի 1-ից ԵԱՀԿ-ում նախագահությունը անցնում է Իտալիային, որը միջազգային կազմակերպության քաղաքականության առաջնահերթությունը առաջին հերթին դարձնում է իր համար առավել կարևոր «միջերկրական» ուղղությունը։ Դեռևս 2016 թվականի հուլիսին Իտալիային ԵԱՀԿ ժամանակավոր նախագահությունը հանձնելու որոշումն արժանանում է 57 անդամների միաձայն հավանությանը։ Այն ժամանակ Իտալիայի արտաքին գործերի նախարար Պաոլո Ջենտիլոնին որպես իտալական նախագահության առաջնային խնդիրներ նշել էր «ուկրաինական ճգնաժամի կարգավորումը» և ԵԱՀԿ տարածքում սառեցված հակամարտությունները, միգրանտների և փախստականների ճգնաժամը, ինչպես նաև Միջերկրական ծովի հարավային ափերի երկրների միջև համագործակցության ամրապնդումը»։ ԵԱՀԿ-ում իտալական նախագահության առաջնահերթություններից է դառնում լիակատար քաղաքական աջակցությունը Ուկրաինայի արևելքում ստեղծված իրավիճակի կարգավորմանը՝ Մինսկի համաձայնագրերին ու բանակցությունների նորմանդական ձևաչափին համապատասխան։ Հատուկ ուշադրություն դարձվում Եվրոպայում մյուս խնդրահարույց հարցերին` Աբխազիային և Հարավային Օսեթիային, Արցախին ու Մերձդնեստրին։ Իտալիայի ԱԳՆ-ն իր աշխատանքն իրականացնում է ԵԱՀԿ անվտանգության երեք ոլորտներում՝ ռազմական քաղաքականություն, տնտեսություն և շրջակա միջավայրի պաշտպանություն, ինչպես նաև մարդու իրավունքների հարգում։ Նույն «ակտիվ մոտեցումը» ցուցաբերվում է նաև «նոր անդրազգային մարտահրավերների պարագայում՝ ահաբեկչություն, կիբերանվտանգություն, մաքսանենգության դեմ պայքար՝ թմրանյութերից մինչև մշակութային արժեքներ» ։ Իտալիայի արտաքին գործերի նախարար Անջելինո Ալֆանոն նշանակվում է ԵԱՀԿ նախագահ ։
2018 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցող ազդեցիկ ուժերից էին Հինգ աստղերի շարժումը և Լիգան, իսկ այս երկու կուսակցությունների կազմած պոպուլիստական կոալիցիայի ղեկավար Ջուզեպպե Կոնտեն դարձավ վարչապետ ։ Այդուհանդերձ, տասնչորս ամիս անց Լիգան հրաժարվեց սատարել Կոնտեին, որը նոր աննախադեպ կառավարական կոալիցիա կազմեց Հին աստղերի շարժման և կենտրոնամետ ձախերի միջև ։
2020 թվականին Իտալիան մեծապես տուժեց COVID-19 համավարակից ։ Կոնտեի կառավարությունը համազգային լոքդաուն հայտարարեց մարտից մայիս ամիսներին՝ հիվանդության տարածումը կանխելու նպատակով, իսկ հաջորդ ձմռանը լրացուցիչ սահմանափակումներ մտցվեցին ։ Այդ միջոցառումները, որոնք չնայած մեծապես արժանացել էին հանրության հավանությանը , բնորոշվում են նաև որպես երկրի պատմության մեջ մարդու սահմանադրական իրավունքների ամենամեծ ոտնահարում  ։ Ունենալով ավելի քան 155 000 հաստատված մահ՝ Իտալիան COVID-19 համավարակից մահացության ցուցանիշով առաջատարներից է աշխարհում ։ Համավարակը լուրջ հարված հասցրեց նաև երկրի տնտեսությանը. Իտալիան համարվում է ամենաշատ տուժած երկրներից մեկը ։
2021 թվականի փետրվարին Կոնտեի կառավարությունը, չնայած խորհրդարանում ունեցած մեծամասնությանը, ճգնաժամի մեջ հայտնվեց և Կոնտեն ստիպված էր հրաժարական տալ։ Եվրոպական կենտրոնական բանկի նախկին նախագահ Մարիո Դրագին ազգային միասնության կառավարություն ձևավորեց, որին աջակցում էին գրեթե բոլոր հիմնական կուսակցությունները ։ Նոր կառավարությունը հանձն առավ խթանել տնտեսությունը՝ համավարակի հարուցած ճգնաժամը հաղթահարելու նպատակով ։
Աշխարհագրություն
Իտալիան գտնվում է Հարավային Եվրոպայում` զբաղեցնելով Ապենինյան թերակղզու ողջ տարածքը։ Հյուսիսում սահմանակից է Ֆրանսիային, Շվեյցարիային, Ավստրիային և Սլովենիային։ Հյուսիսում իտալական սահմանն ավարտվում է Ալպերի մոտ՝ ներառելով Պադանի և Վենետիկի հարթավայրերը։ Իտալիայի կազմի մեջ են մտնում Ապենինյան ողջ թերակղզին, ինչպես նաև միջերկրածովյան Սիցիլիա, Սարդինիա և հարակից մանր կղզիները։ Սան Մարինոն և Վատիկանը, որոնք ինքնիշխան պետություններ, Իտալիայի կազմում գտնվող անկլավներ են։ Իսկ Կամպիոնե դ’Իտալիան իտալական էքսկլավ է, որը գտնվում է Շվեյցարիայում։
Երկրի ընդհանուր տարածքը կազմում է 301230 կմ² (116,306 քառակուսի մղոն) է, որից 294020 կմ² ցամաքային է (113,522 քառակուսի մղոն), իսկ 7210 կմ²-ն (2,784 քառակուսի մղոն)՝ ջրային։ Ներառյալ նաև կղզիները, Իտալիան Ադրիատիկ, Հոնիական, Տիրենյան ծովերի երկայնքով ունի 7660 կմ (4,722 մղոն) սահմանագիծ (Տիրենյան ծովի հետ ունի 740 կմ (460 մղոն) երկարությամբ սահմանագիծ), Ֆրանսիայի հետ՝ 488 կմ (303 մղոն), Ավստրիայի հետ՝ 430 կմ (267 մղոն), Սլովենիայի հետ՝ 232 կմ (144 մղոն) և Շվեյցարիայի հետ՝ 740 կմ (460 մղոն)։ Իտալիան իր կազմում գտնվող անկլավներ Սան Մարինոյի և Վատիկանի հետ ունի համապատասխանաբար 39 կմ (24 մղոն) և 3.2 կմ (2 մղոն) ընդհանուր սահմանագիծ։
Իտալիան լեռնային երկիր է։ Տարածքի շուրջ 80 %-ը զբաղեցնում են լեռները, նախալեռները և բլուրները ։ Ապենինյան լեռները ձևավորում են թերակղզու ողնաշարը, իսկ Ալպերը ձևավորում են թերակղզու հյուսիսային սահմանագիծը, որտեղ գտնվում է Իտալիայի ամենաբարձր կետը՝ Մոնբլանը (իտալերեն արտասանվում է Մոնտե Բիանկո)։ Վերջինս ունի 4810 մետր բարձրություն ։ Իտալիայի ամենաերկար գետը Պոն է, որն ունի 652 կմ (405 մղոն) երկարություն։ Այն սկիզբ է առնում Ալպյան լեռնաշղթայից (Ֆրանսիայի հետ արևմտյան սահմանի մոտ) և անցնելով Պադանի հարթավայրով՝ թափվում Ադրիատիկ ծովը։ Ըստ նվազման կարգի, Իտալիայի հինգ ամենամեծ լճերն են Գարդան (367.94 քառակուսի կմ կամ 142 քառակուսի մղոն), Լագո Մաջորեն (212.51 քառակուսի կմ կամ 82 քառակուսի մղոն, գտնվում է Շվեյցարիայի հետ սահմանագծին), Կոմոն (145.9 քառակուսի կմ կամ 56 քառակուսի մղոն), Տրազիմենյան լիճը (124.9 քառակուսի կմ կամ 48 քառակուսի մղոն) և Բոլսենա լիճը (113.55 քառակուսի կմ կամ 44 քառակուսի մղոն)։
Չնայած, որ Իտալիայի կազմում են գտնվում Ապենինյան թերակղզին, հարակից խոշոր կղզիները և Հարավային Ալպերի ավազանի մեծ մասը, իտալական որոշ տարածքներ գտնվում են Ալպյան ավազանից դուրս, իսկ որոշ կղզիներ, ընդհանրապես, գտնվում են Եվրասիա մայրցամաքից դուրս։ Այդ կոմունաներն են Լիվինոն, Սեստոն, Սան Կանդիդոն, Դոբիակոն (մասնակիորեն), Կիուզաֆորտեն, Տարվիզիոն և Կուրոն Վենոստան, որոնք պատկանում են Դանուբ գետի ավազանին։ Մինչդեռ Լագո դի Լեյը պատկանում է Հռենոս գետի ավազանին, իսկ Լամպեդուզա և Լամպիոն կղզիներն աշխարհագրորեն պատկանում են Աֆրիկային։
Ջրային համակարգ
Ապենինյան թերակղզու ափերը ողողում են Միջերկրական ծովի մաս կազմող չորս տարբեր ծովեր։ Այսպես, արևելքում Ադրիատիկ ծովն է, հարավում՝ Հոնիական ծովը, իսկ արևմուտքում՝ Լիգուրյան և Տիրենյան ծովերը ։
Ապենինյան լեռները ձգվում են թերակղզու ողջ երկայնքով՝ ջրային հատվածները բաժանելով երկու հակադիր մասերի։ Մյուս կողմից, առատ տեղումների ու Հյուսիսային Իտալիայում Ալպիական շղթայի առկայության պատճառով, որտեղ կան սառցադաշտեր, գետերը բազմաթիվ են։ Հիմնական ջրբաժանն անցնում է Ալպերի և Ապենինյան լեռնաշղթայի երկայնքով ու Իտալիայի տարածքը բաժանում հինգ հիմնական ավազանների, որոնք համապատասխանում են այն ծովերին, որոնց մեջ թափվում են գետերը. Ադրիատիկ, Հոնիական, Տիրենյան, Լիգուրյան և Միջերկրական ։ Հաշվի առնելով դրանց ակունքները՝ իտալական գետերը կարելի է բաժանել երկու հիմնական խմբերի։ Առաջին խմբի գետերը գտնվում են երկրի հյուսիսում՝ Ալպյան հատվածում և Պո գետի ավազանում, իսկ երկրորդը՝ Ապենինյան թերակղզու հիմնական հատվածում և իտալական կղզիներում ։
Իտալիայի գետերի մեծ մասը թափվում են կա՛մ Ադրիատիկ ծովը, ինչպես օրինակ Պոն, Պյավեն, Ադիջեն, Բրենտան, Տալյամենտոն և Ռենոն, կա՛մ Տիրենյան ծովը, որի մեջ թափվում են Առնոն, Տիբերը և Վոլտուրնոն։ Սահմանային մյուս կոմունաների գետերը (Լոմբարդիայում՝ Լիվինիոն, Տրենտինո Ալտո Ադիջեում՝ Սեստոն և Սան Կանդիդոն), Դանուբի վտակ Դրավայի ավազանի միջոցով, թափվում են Սև ծովը, իսկ Լոմբարդիայում գտնվող Լագո դի Լեյ ջրամբարի գետերը, Հռենոսի ավազանի միջոցով, թափվում են Հյուսիսային ծով ։
Իտալիայի ամենաերկար գետը Պոն է, որն ունի 652 կամ 682 կիլոմետր երկարություն (հաշվի առնելով Մայրա գետի աջափնյա վտակի երկարությունը)։ Գետի ակունքը սկսվում է Մոնտե Վիզոյի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Վալ Պո հովտում գտնվող բլուրներից հոսող ջրերից։ Պո գետի շուրջը գտնվող ընդարձակ հովիտը Պադանի հարթավայր ն է (Pianura Padana կամ Val Padana)։ Այն Իտալիայի գլխավոր արդյունաբերական շրջանն է։ 2002 թվականի տվյալներով՝ Պադանի հովտում բնակվում էր ավելի քան 16 միլիոն մարդ, ինչը կազմում էր Իտալիայի բնակչության մոտ ⅓-ը ։ Իտալական երկրորդ խոշոր գետը Ադիջեն է, որը ձևավորվում է Ռեսչեն լճի մոտից և թափվում Ադրիատիկ ծով՝ Կիոջայի մոտ ձևավորելով հյուսիս-հարավ երթուղին ։
Երկրի հյուսիսում կան մերձալպիական մորենապատնեշային ծագման մի շարք լճեր, որոնք շատ հաճախ անվանվում են Իտալական լճեր։ Իտալիայում կա ավելի քան 1000 լիճ, որոնցից ամենամեծը Գարդա լիճն է (370 քառակուսի կիլոմետր)։ Մերձալպիական մյուս հայտնի լճերից են Լագո Մաջորեն (212,5 կմ²), որի հյուսիսային հատվածը գտնվում է Շվեյցարիայի տարածքում, Կոմո լիճը (146 կմ²), որը Եվրոպայի ամենախորը լճերից մեկն է, Օրտան, Լուգանոն, Իզեոն և Իդրոն ։ Իտալական թերակղզու մյուս հայտնի լճերից են Տրազիմենյան լիճը, Բոլսենան, Բրաչիանոն, Վիկոն, Վարանոն, Մոնտե Գարգանոյում գտնվող Լեսինա լիճը և Սարդինիայում գտնվող Օմոդեոն ։
Հրաբխականություն
Իտալիայի տարածքը գտնվում է Եվրասիական և Աֆրիկյան սալերի բախման կետում, ինչի արդյունքում էլ երկրի տարածքում ակտիվ են երկրաշարժային և հրաբխային գոտիները։ Իտալիայում կան 14 հրաբուխներ, որոնցից 4-ն ակտիվ են. Էտնան (Առասպելական Վուլկան աստծո դարբնոցը), Ստրոմբոլին, Վուլկանոն և Վեզուվը։ Վերջինս Եվրոպա աշխարհամասի միակ գործող հրաբուխն է։ Հենց Վեզուվի ժայթքման արդյունքում են 79 թվականին կործանվել Պոմպեյ և Հերկուլանում քաղաքները։ Որոշ կղզիներ և բլուրներ առաջացել են հրաբխային ակտիվության հետևանքով։ Նեապոլից դեպի հյուսիս-արևմուտք գտնվում է խոշոր ակտիվ Ֆլեգրեյան կալդերան։
Բարձր հրաբխային և մագմատիկ նեոգեն ակտիվությունը բաժանվում է տարածաշրջանների.
Մինչև 1950-ական թվականներն իտալիան եղել է առաջին և միակ երկիրը, որը մշակել է երկրաջերմային էներգիա։ Նպատակն էլեկտրականության ստացումն էր, որն իրականացվել է Լարդերելո շրջանում, այնուհետև Ամիատա լեռան հարակից տարածքում։ Բարձր երկրաջերմային թեքվածքը, որն օգտագործվում է թերակղզու տարածքի մեծ մասի համար, հնարավորություն է տալիս գտնելու երկրաջերմային այլ տարածքներ ևս։ Այսպես. 1960-ական և 1970-ական թվականներին իրականացված հետազոտությունները փաստում են, որ երկրաջերմային պոտենցիալ տարածքներ կան նաև Լացիոյում և Տոսկանայում, ինչպես նաև մի շարք հրաբխային կղզիներում ։
Օգտակար հանածոներ
Իտալիայում օգտակար հանածոների մեծ բազմազանություն կա, սակայն դրանցից շատերի հանքավայրերում պաշարների թիվը մեծ չէ։ Դրանք սփռված են երկրի ողջ տարածքում, հաճախ այնպիսի վայրերում, որոնք անհարմար են մշակման համար։ Այսպես, 1982 թվականին այդ երկրում ամբողջությամբ դադարեցվել է երկաթի հանքաքարի արդյունահանումը, այդ թվում նաև Էլբա կղզում (մի շարք վայրերում, բայց հատկապես Կարարայի շրջանում)։ Հումքի այլ տեսակների պաշարներով Իտալիայի տարածքն աղքատ է։ Վալլե Դ'Աոստա մարզում հանդիպում է անտրացիտի ոչ մեծ քանակություն, Տոսկանայում՝ գորշ ածխի, մյուս հատվածներում՝ տորֆի և տորֆանման լիգնիտների։ Կենտրոնական Իտալիայում և Լիգուրիայում կան մանգանի ոչ մեծ հանքավայրեր։ Բոքսիտները, որոնք երկար ժամանակ արդյունահանվում էին Ապուլիայի կարստային իջվածքներից, այժմ գրեթե սպառված են։ Սիցիլիա կղզում կան կալիական աղի և քարաղի, ասֆալտի ու բիտումի պաշարներ ։
Իտալիայի էներգետիկ ռեսուրսները բավարարում են երկրի էներգիայի պահանջների միայն 15%-ը։ Սարդինիայում, Տոսկանայում, Ումբրիայում և Կալաբրիայում կան շագանակագույն և ցածրորակ ածխի հանքավայրեր։ Սիցիլիա կղզում, Պադանի հարթավայրում և Կենտրոնական Իտալիայի արևելյան ափին առկա նավթի սահմանափակ պաշարները ապահովում են Իտալիայի բնակչության 2%-ի նավթի պաշարները։ Երկրի տնտեսության համար շատ կարևոր են Պադանի հովտում բնական գազի հանքավայրերը և դրա ստորջրյա շարունակությունը՝ Ադրիատիկ ծովի մայրցամաքային ծանծաղուտը։ Բնական գազի պաշարներ են հայտնաբերվել նաև Հյուսիսային, Կենտրոնական և Հարավային Ապենիններում ու Սիցիլիա կղզում ։
Հետպատերազմական տարիներին Իտալիայի համար նավթի բավականին կարևոր ռեսուրսներ են հայտնաբերվել Պադանի հարթավայրում, Ալպիական նախալեռների հատվածում, ինչպես նաև Սիցիլիա կղզում։ Դրան հավելում են հանդիսանում բիտումի թերթաքարերը, որի հանքավայրեր կան Սիցիլիա կղզու Ռագուզայի շրջանում, Աբրուցոյի մարզի Սան Վալենտինո ին Աբրուցո Չիտերիորեի շրջանում, ինչպես նաև Լացիոյի մարզի Ֆրոզինոնե գավառում ։
Շրջակա միջավայր
Իտալիայում տեղի ունեցած արագ արդյունաբերական աճից հետո, երկիրը ձեռնամուխ եղավ շրջակա միջավայրի առկա խնդիրները լուծելու։ Տեղի ունեցած որոշակի բարեփոխումներից հետո, Իտալիան բնապահպանական կայունության տեսանկյունից 84-րդն է աշխարհում ։ Երկրի տարածքի 5 %-ը զբաղեցնում են ազգային պարկերը ։ Վերջին տասնամյակում Իտալիան դարձել է վերականգնվող էներգիա արտադրող առաջատար երկրներից մեկը։ Իտալիան աշխարհում 4-րդն է արևային էներգիայով ապահովվածության տեսանկյունից և վեցերորդը՝ հողմաէներգետիկայի արտադրության ծավալներով (2010 թվականի տվյալներով) ։ Իտալիայում վերականգնվող էներգիան ապահովում է երկրի համար անհրաժեշտ էներգիայի ընդհանուր ծավալների 12 %-ը։ Նախատեսվում է, որ մինչև 2020 թվականն այդ ցուցանիշը կհասնի 17 %-ի ։ Այդուհանդերձ, Իտալիայի համար օդի աղտոտումը շատ լուրջ հիմնախնդիր է, հատկապես արդյունաբերական հյուսիսում։ 1990-ական թվականներին Իտալիան աշխարհում 10-րդն էր արդյունաբերական ածխածնի երկօքսիդի արտանետումների ծավալներով ։ Իտալիան ածխածնի երկօքսիդի արտադրությամբ աշխարհում 12-րդն է ։ Ծանրաբեռնված երթևեկությունը և խոշոր քաղաքներում գերբնակեցվածությունը շարունակում են սրացնել շրջակա միջավայրի և առողջապահական հիմնախնդիրները, չնայած այն հանգամանքին, որ 1970-80-ական թվականներին թունամշուշի (սմոգի) ծավալներն էականորեն կրճատվել էին։ Սմոգի առկայությունը երկրում դարձել է հազվադեպ երևույթ և էականորեն կրճատվել են նաև ծծմբի երկօքսիդի ծավալները ։
Բազմաթիվ գետահուներ և ափագծեր նույնպես աղտոտվել են արդյունաբերական և գյուղատնտեսական գործունեության արդյունքում։ Ջրի մակարդակի բարձրացման արդյունքում վերջին տարիներին Վենետիկի առանձին հատվածները պարբերաբար հայտնվում են ջրի տակ։ Արդյունաբերական գործունեության արդյունքում առաջացած թափոններից ոչ միշտ են ազատվում օրինական ճանապարհով, որն էլ իր հերթին ազդում է քաղաքացիների առողջության և շրջակա միջավայրի պահպանման գործընթացի վրա։ Վերջինիս վառ օրինակ է համարվում Սևեսոյի աղետը։ 1963-1990 թվականներին երկրում գործարկվել են մի շարք ատոմային ռեակտորներ, սակայն Չեռնոբիլի ատոմակայանի վթարից և 1987 թվականին տեղի ունեցած ատոմային էներգիայի հարցին նվիրված հանրաքվեից հետո, ատմոային ծրագիրը կասեցվեց։ 2008 թվականին իտալական կառավարությունն ընդունել է որոշում՝ ֆրանսիական տեխնոլոգիաներով երկրում 4 ատոմակայաններ կառուցելու մասին։ Այդուհանդերձ, 2011 թվականին Ֆուկուսիմայի աղետից հետո, դարձյալ հանրաքվեով, այս որոշումը կասեցվեց ։
Անտառահատումները, անօրինական կառույցների տարածումը և հողերի վատ կառավարման քաղաքականությունը հանգեցրել է Իտալիայի լեռնային շրջանների էրոզիային։ Բնապահպանական այդպիսի խոշոր աղետներ են եղել 1963 թվականին տեղի ունեցած Վայոնտի ամբարտակի փլուզումը, 1998 թվականին տեղի ունեցած Սարնոյի և 2009 թվականի Մեսինայի սելավային ջրհեղեղները։
Կենսաբազմազանություն
Իտալիան ունի կենսաբազմազանության և, հատկապես, ֆաունայի (կենդանական աշխարհի) խիստ բազմազանություն Եվրոպայում։ Ըստ տարբեր հաշվարկների, Իտալիայում հանդիպում է շուրջ 57 000 կենդանատեսակ, այսինքն Եվրոպայի կենդանական աշխարհի տեսակների շուրջ 1/3-ը ներկայացված է Իտալիայում ։ Ապենինյան թերակղզին գտնվում է Միջերկրական ծովի կենտրոնական հատվածում՝ ձևավորելով յուրօրինակ միջանցք Եվրոպայի և Հյուսիսային Աֆրիկայի միջև։ Թերակղզու ափագիծը կազմում է շուրջ 8,000 կմ։ Ժամանակին Իտալիայի տարածք են տեղափոխվել նաև այնպիսի կենդանատեսակներ, որոնք բնորոշ էին Բալկանյան թերակղզուն, Եվրասիային և Մերձավոր Արևելքին։ Իտալիայի երկրաբանական բազմաշերտ կառուցվածքը, ներառյալ Իտալական Ալպերը և Ապենինյան լեռները, Կենտրոնական Իտալիայի անտառապատ տարածքները և Հարավային Իտալիայում տարածված գարիգան և մակվիսը, նպաստում են ջերմ կլիմայի և բնական միջավայրի բազմազանությանը։
Իտալիայի ֆաունան ներառում է 4777 էնդեմիկ կենդանատեսակներ, ինչպես օրինակ սարդինական երկարականջ չղջիկը, կորսիկական ազնիվ եղջերու, ակնոցավոր սալամանդրան, քարանձավային սալամանդրան, իտալական սալամանդրան,Մոնտե Ալբոի քարանձավային սալամանդրան, սարդինական տրիտոնը, իտալական տրիտոնը, իտալական գորտը, ապենինյան դեղին գորտը, լիպարյան մողեսը, սիցիլիական մողեսը, իտալական լորտուն և սիցիլիակա կրիան։ Իտալիայում գրանցված են կաթնասունների 102 տեսակներ, ինչպես օրինակ ալպիական արջամուկը, ճստիկ սպիտակատամը (աշխարհի ամենափոքր կաթնասունը) և եվրոպական դաշտամուկը։ Խոշոր կաթնասուններից են իտալական գայլը, ապենինյան գորշ գայլը, պիրենեյան քարայծը, ալպիական քարայծը, խոշորատամ դելֆինը, փոմփոլավոր վայրենակերպը և սպիտակակուրծք փոկը։ Իտալիայում գրանցված են նաև 516 թռչնատեսակներ և անողնաշարավորների 56213 տեսակներ։
Կլիմա
Շնորհիվ թերակղզու ձգվածության և, հիմնականում, լեռնային աշխարհագրական դիրքին, Իտալիայի կլիման խիստ բազմազան է։ Հյուսիսային և Կենտրոնական մասերի ցամաքային հատվածներում, մերձարևադարձային մուսսոնային կլիմային հաջորդում են խոնավ ցամաքային կլիման և ծովային կլիման։ Մասնավորապես, Պադանի հարթավայրն ունի հիմնականում մայրցամաքային կլիմա, որն արտահայտվում է խիստ ձմեռներով և շոգ ամառներով ։
Լիգուրիայի, Տոսկանայի ափամերձ հատվածներում և Հարավային Իտալիայում հիմնականում գերիշխող է միջերկրածովյան կլիման (Կյոպպենի կլիմաների դասակարգում Csa): Թերակղզու ցամաքային հատվածներում, սկսած բարձունքներից մինչև դաշտավայրեր, կլիման բազմազան է։ Մասնավորապես, ձմեռային ամիսներին եղանակն այստեղ ցուրտ է, խոնավ, իսկ տեղումների քանակը՝ բարձր։ Ափամերձ պրովինցիաներում ձմեռը մեղմ է, իսկ ամառը՝ տաք և չոր։ Ընդորում, մերձափնյա հատվածներում ամառը բավականին շոգ է։ Ձմռան ամիսներին միջին ջերմաստիճանը կազմում է 0 °C-ից (32 °F) (Ալպերի հատված) մինչև 12 °C (54 °F)` Սիցիլիայում։ Ամռան ամիսներին միջին ջերմաստիճանը կազմում է 20 °C-ից (68 °F) մինչև 25 °C (77 °F): Հուլիսի միջին ջերմաստիճանն ալպերի ստորոտում 20-22 °C է, Պադանի հարթավայրում՝ 22-24 °C, Ապենինյան թերակղզում և կղզիներում՝ 23-28 °C։ Սիրոկո քամիների հետևանքով ջերմաստիճանը բարձրանում է 40 °C-ից 45 °C։ Ալպերում՝ 3500 մ բարձրությունից վեր, հուլիսին ջերմաստիճանն իջնում է մինչև 0 °C։
Ձմռան ամիսները երկրի հյուսիսային և կենտրոնական հատվածներում աչքի են ընկնում երկարատև ցուրտ, մառախլապատ և ձյունառատ եղանակով, իսկ հարավային հատվածներում՝ արևային եղանակով։ Ամառային ամիսները երկրի հյուսիսային և կենտրոնական հատվածներում տաք են և խոնավ։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանն ալպերի ստորոտում և Պադանի հարթավայրում մոտ 0 °C է, Ապենինյան թերակղզում և կղզիներում՝ 1-12 °C։ Ալպերում հաճախ են լինում -15 °C-ից-20 °C սառնամանիքներ։ Գարնան և աշնան ամիսներին եղանակն անձրևային է ։ Տեղումների տարեկան քանակն Արևելյան Ալպերում և Ապենինների հյուսիսում, ինչպես նաև լեռների արևմտյան լանջերին ավելի քան 3000 մմ է, արևելյան լանջերին և ներքին շրջաններում՝ 600-800 մմ, կղզիներում՝ 500 մմ։
Ռելիեֆ
Իտալիան հիմնականում լեռնային երկիր է։
Հյուսիսում՝ Ալպերի հարավային լանջերը՝ Արևմտյան Եվրոպայի ամենաբարձր կետով՝ Մոնբլան (4810 մ), դեպի հարավ՝ Պադան հարթավայր; թերակղզու վրա՝ Ապենինյան լեռները (ամենաբարձր կետը Կորնո Գրանդե լեռն է՝ 2914 մ)։ Ապենինյան լեռները բաժանվում են՝ Լիգուրյան, Տոսկանա-Էմիլյան, Ումբրո-Մարկա, Աբրուցո, Կամպանյան, Լուկանյան, Կալաբրիական Ապենիններ և Մոնտի Սաբինի:Նույնիսկ թերակղզու արևելյան մասում է Գարգանո թերակղզին, համապատասխանաբար Սալենտինա և Կալաբրիա թերակղզիների հարավ-արևելքում և հարավ-արևմուտքում։ Ակտիվ հրաբուխներ - (Vesuvius, Etna); հաճախակի երկրաշարժեր.
Լվացվող ծովեր - արևելքից Ապենինյան թերակղզին ողողվում է Ադրիատիկ ծովով, որի հյուսիսային մասում գտնվում է Վենետիկի ծոցը։ Օտրանտոյի նեղուցը Ապուլիայի և Ալբանիայի միջև կապում է Ադրիատիկ ծովը Հոնիական ծովի հետ։ Պուլիայի և Կալաբրիայի միջև Տարանտոյի ծոցը խորը թափանցում է ցամաքի մեջ:Մեսինայի շատ նեղ նեղուցը Կալաբրիան բաժանում է Սիցիլիայից, իսկ սիցիլիական (կամ Թունիսյան) նեղուցը՝ 135 կմ լայնությամբ, Սիցիլիան բաժանում է Հյուսիսային Աֆրիկայից։ Տիրենյան ծովը եռանկյուն ավազան է՝ շրջանակված Սարդինիայի, Կորսիկայի, Տոսկանյան արշիպելագի, Ապենինյան թերակղզու և Սիցիլիայով։ Կորսիկայի հյուսիսում գտնվում է Լիգուրյան ծովը՝ Ջենովայի ծոցով։Սիցիլիա կղզու հյուսիսարևելյան մասում գտնվում են Նեբրոդի լեռները, իսկ Սարդինիա կղզու հարավ-արևմտյան մասում՝ Կամպիդանո[en] հարթավայրը։
Փոքր կղզիների մեծ մասը բաժանված է արշիպելագների, օրինակ՝ Տոսկանյան արշիպելագը, որը ներառում է Էլբա կղզին, որտեղ աքսորվել է Նապոլեոն Բոնապարտը։
Իտալիայի ամենաերկար գետը Պոն է, երկարությունը՝ 682 կմ[74][75]։ Ամենամեծ լիճը Գարդան է (370 կմ²)։
Քաղաքականություն
Իտալիան, սկսած 1946 թվականի հունիսի 2-ից, ունիտար խորհրդարանական պետություն է, երբ 1946 թվականին տեղի ունեցած սահմանադրական հանրաքվեի արդյունքում միապետությունը լուծարվել է։ Իտալիայի գլուխը երկրի նախագահն է (Presidente della Repubblica): Ներկայումս այդ պաշտոնը զբաղեցնում է Սերջիո Մատարելլան։ Երկրի նախագահն ընտրվում է Իտալիայի խորհրդարանի կողմից՝ 7 տարի ժամկետով։ Ընդորում, ընտրությունը տեղի է ունենում միացյալ նիստի՝ երկու պալատների միացյալ քվեարկության արդյունքում։ Իտալիան ունի գրված ժողովրդավարական սահմանադրություն, որը մշակվել է Սահմանադրական ասամբլեա կողմից։ Վերջինս ձևավորվել է հակաֆաշիստական բոլոր ուժերի ներկայացուցիչներից, ովքեր պայքարում էին Իտալական քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ պայքարում էին ֆաշիստական ուժերի դեմ ։
Կառավարություն
Իտալիան ունի խորհրդարանական կառավարություն, որը հիմնված է համամասնական ներկայացուցչության ընտրական համակարգի վրա։ Խորհրդարանն իտալիայում երկպալատ է։ Ստորին պալատն իտալիայի պատգամավորների պալատն է, իսկ վերին պալատը՝ Իտալիայի Սենատը, որը տեղակայված է Պալացցո Մադամա նստավայրում։ Երկու պալատներն էլ ունեն միևնույն իրավասությունները։ Վարչապետը, որը հաճախ կոչվում է նաև Նախարարների խորհրդի նախագահ (Presidente del Consiglio dei Ministri), կառավարության գլուխն է։ Վարչապետը և կաբինետը նշանակվում են երկրի նախագահի կողմից, սակայն ընտրվում են երկրի խորհրդարանի կողմից։ Ներկայումս վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնում է Պաոլո Ջենտիլոնին, ով ներկայացնում է Իտալիայի դեմոկրատական կուսակցությունը։
Վարչապետը Նախարարների խորհրդի նախագահն է, որն իրենից ներկայացնում է երկրի գործադիր մարմինը։ Վերջինս իրականացնում է երկրի գործադիր իշխանությունը, ինչպես նաև պետական հիմնական քաղաքականությունը՝ արտաքին և ներքին քաղաքականության շրջանակներում։ Խորհրդի ձևաչափը նման է խորհրդարանական կառավարման համակարգ ունեցող մյուս երկրների գործադիր իշխանությանը, բայց Իտալիայի կառավարության առաջնորդն իրավասու չէ պահանջելու խորհրդարանի ցրումը։
Խորհրդարանական կառավարման համակարգ ունեցող մյուս պետությունների գործադիր մարմնից Խորհուրդը տարբերվում է նաև նրանով, որ հետախուզությունների և տեղեկատվության քաղաքական պատասխանատվությունը դրվում է Նախարարների խորհրդի նախագահի վրա։ Դրա շնորհիվ, վարչապետն ունի բացառիկ իրավասություն կորդինացնելու տեղեկատվական քաղաքականությունները, կառավարելու ֆինանսական ռեսուրսները և ուժեղացնել ազգային կիբեռանվտանգությունը, ընդունելու և պաշտպանելու պետական գաղտնիքը, իրավասություն տալու գործակալներին՝ իրականացնելու գործողություններ Իտալիայում և նրա սահմաններից դուրս, երբ վտանգի տակ է գտնվում իրավունքն ու օրենքը ։
Իտալիայի խորհրդարանի յուրահատկությունն արտասահմանում բնակվող իտալացիների շահերի ներկայացումն է։ 12 պատգամավորներ և 6 սենատորներ ընտրվում են 4 մայրցամաքային տարածքներից։ Այսինքն, այդ պատգամավորները և սենատորներն ընտրվում են այլ երկրներում առկա իտալական համայնքներից։ Ի հավելումն, Իտալիայի սենատում կան սենատորների փոքր խումբ, ովքեր ընտրվում են ցմահ։ Վերջիններս ընտրվում են նախագահի կողմից՝ «սոցիալական, գիտական, արվեստի և գրականության ոլորտներում ունեցած անգնահատելի ներդրման համար»։ Հանրապետության նախկին նախագահները նաև ցման սենատորներ են։
Իտալիայի երեք խոշոր քաղաքական կուսակցություններն են Հյուսիսի լիգան, Իտալիայի դեմոկրատական կուսակցությունը և Հինգ աստղ շարժումը։ 2018 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ այս երեք կուսակցությունները Պատգամավորների խորհրդում ստացել հնարավոր 630 մանդատներից 614-ը, իսկ Սենատում՝ 315 մանդատներից 309-ը ։ Մանդատների մեծ մասը ստացել է Լուիջի Դի Մայոյի Հինգ աստղ շարժումը, մնացածը բաշխվել են Սիլվիո Բերլուսկոնիի Առաջ Իտալիա կուսակցության, որն աջ-կենտրոնամետ կոալիցիա է ձևավորել Մատեո Սալվինիի «Հյուսիսի լիգա» և Ջիորջիա Մելոնիի «Իտալիայի եղբայրներ» կոալիցիաների հետ։ Մանդատները բաշխվել են նաև Մատտեո Ռենզիի Իտալիայի դեմոկրատական կուսակցության միջև, որը կոալիցիա է ստեղծել ձախ-կենտրոնամետ «Տրենտինո Տիրոլի ինքնավար կուսակցության», «Հարավային Տիրոլի ժողովրդական կուսակցության» և անկախ «Ազատություն և հավասարություն կուսակցության» հետ։
Իրավունք և արդարադատություն
Իտալական իրավական համակարգը հիմնված է հռոմեական իրավունքի վրա, որը հետագայում փոփոխվել է Նապոլեոնի օրենսգրքի և նորմատիվ իրավական այլ ակտերի կողմից։ Իտալիայի բարձրագույն վճռաբերկ դատարանը երկրի բարձրագույն դատական մարմինն է։ Այստեղ կարող են դիմել ոչ միայն քրեական, այլև քաղաքացիական գործերի համար։ Իտալիայի սահմանադրական դատարանը (Corte Costituzionale) ստուգում է ընդունված օրենքների համապատասխանությունը Սահմանադրությանը և ստեղծվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո։ Առավել խորանալով 19-րդ դարի կեսերին՝ իտալական կազմակերպված հանցագործությունը («մաֆիա» հասկացությունը) և հանցագործ կազմակերպությունները Հարավային Իտալիայի որոշ մարզերում ներթափանցել են սոցիալական և տնտեսական կյանք։ Իտալիայում գործող ամենահայտնի մաֆիական կազմակերպությունը Կոզա նոստրան է (սիցիլիական մաֆիան), որը հետագայում տարածվեց աշխարհի մի շարք երկրներում և, հատկապես, Միացյալ Նահանգներում։ Մաֆիայի եկամուտները կազմում են իտալական ՀՆԱ-ի 9 %-ը ։
2009 թվականին հրապարակված զեկույցներից մեկի համաձայն, Իտալիայի 610 կոմունաներում մաֆիայի ազդեցությունը բավականին մեծ է։ Այս կոմունաներում բնակվում է 13 միլիոն մարդ և արտադրվում Իտալիայի ՀՆԱ-ի 14,6 %-ը ։ Կալաբրիայի Նդրանգետան միայն, որը ներկայումս Իտալիայի ամենահզոր մաֆիական կազմակերպությունն է, պատասխանատու է երկրի ՀՆԱ-ի 3 %-ի արտադրության համար ։ Այդուհանդերձ, 1000 մարդուց միայն 0.013-ն են միջինում իրականացնում հանցագործություն և այս ցուցանիշներով Իտալիան աշխարհի պետությունների ցանկում 47-րդն է (62 պետությունների շարքում)։ Երկիրը բռնաճնշումների ցուցանիշով աշխարհում 43-րդն է (65 պետությունների շարքում) և սա բավականին ցածր ցուցանիշ է՝ զարգացած պետությունների շրջանում։
Օրենքի գերակայություն
Իրավունքի առաջնայնությունն ու օրենքի գերակայությունն Իտալիայում ապահովվում են ոստիկանական ուժերի կողմից, որոնցից 5-ն իտալական ազգային գործակալություններ են, այսինքն պետական կառույցներ են։
Իտալիայի պետական ոստիկանությունը (Polizia di Stato) երկրի ազգային քաղաքացիական ոստիկանությունն է։ Բացի պարեկությունից, հետաքննությունից և օրենքի գերակայության ապահովումից, ոստիկանությունը պարեկություն է իրականացնում նաև Ավտոստրադայում (Իտալիայի ճեպընթացների համակարգ) և ապահովում է երկաթուղու, կամուրջների և ջրային ճանապարհների ու մերձափնյա հատվածների անվտանգությունը։ Կարաբիներները, որը հաճախ անվանում են նաև Արմա դե Կարաբինիերի, ժանդարմերիայի (ոստիկանության) զորքերի իրավասություններ ունեցող մարմին են։ Բացի այդ, այս մարմինն իրականացնում է նաև երկրի ռազմական ոստիկանության իրավասությունները։
Ֆինանսական գվարդիան (Guardia di Finanza) Իտալիայի էկոնոմիկայի և ֆինանսների նախարարության ենթակայության տակ գտնվող ուժեր են, որոնք ունեն ոստիկանական լիազորություններ։ Վերջիններս պատասխանատու են ֆինանսական, տնտեսական, դատական և հանրային անվտանգության համար։
Քրեակատարողական ոստիկանությունը (Polizia Penitenziaria) համակարգում է իտալական բանտային համակարգը և կազմակերպում ձերբակալվածների և կալանավորվածների տեղափոխությունը։
Ոչ ավանդական հարաբերություններն ու օրենսդրությունը
Մինչև 2016 թվականն Իտալիան մնում էր Արևմտյան Եվրոպայի վերջին երկիրը, որը չէր ճանաչում նույնասեռ ամուսնությունները կամ միասեռականների քաղաքացիական միությունները, ինչը հանգեցնում էր գեյ շքերթների մասնակիցների բողոքների ցույցերի ։ 2016 թվականի մայիսի 11-ին Իտալիայի պատգամավորների պալատը ձայների մեծամասնությամբ (372 կողմ, 51 դեմ և 99 ձեռնպահ) հավանություն տվեց Իտալիայում «Քաղաքացիական միությունների մասին» օրենքին։ Ընդ որում, այդտեղ խոսք չէր գնում քաղաքացիական միությունների ու ամուսնությունների հավասարեցման մասին ։ Իտալիան չեղարկեց միասեռականության քննադատության համար քրեական պատասխանատվության մասին օրենքը։ Իտալական խորհրդարանը չաջակցեց այն օրենսդրական նախագծին, որով նախատեսվում էր ազատազրկում ԼԳԲՏ քննադատության համար։ Իտալիայի Սենատի (խորհրդարանի վերին պալատ) 2021 թվականի հոկտեմբերի 27-ի նիստի ժամանակ պատգամավորների մեծամասնությունը դեմ քվեարկեց այս նախաձեռնությանը ։
Իտալիայում մարմնավաճառությունը չի հանդիսանում օրենքով թույլատրելի գործունեություն։ 1958 թվականից գործող օրենքով արգելված է ոչ միայն կանանց վաճառքն ու մարմնավաճառության նպատակով շահագործումը, այլև դրան նպաստելու ցանկացած ձևն ու հրահրումը՝ ինչպես շահադիտական նպատակներով, այնպես էլ առանց դրա։ Իտալիայում չկան հասարակաց տներ, սակայն փողոցներում հնագույն մասնագիտությամբ զբաղվում են տասնյակ հազարավոր կանայք, հիմնականում՝ ներգաղթյալներ  ։ Իտալիայում նուդիզմն օրինականացվել է 2006 թվականին, իսկ նուդիստական լողափեր տարեկան այցելում է մոտ 600 հազար մարդ ։
Արտաքին քաղաքականություն
Իտալիան Եվրոպական տնտեսական համագործակցության, որի գործառույթները ներկայումս փոխանցվել են Եվրոպական Միությանը, և ՆԱՏՕ-ի հիմնադիր անդամ է։ Իտալիան ՄԱԿ-ի անդամ է դարձել 1955 թվականին։ Բացի այդ, երկիրն անդամակցում և աջակցում է միջազգային մի շարք կազմակերպությունների, ինչպես օրինակ Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպությանը (ՏՀԶԿ), Առևտրի համաշխարհային կազմակերպությանը (ԱՀԿ), Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության կազմակերպությանը (ԵԱՀԿ), Եվրոպայի Խորհրդին, Մեծ յոթնյակին և Կենտրոնական եվրոպական նախաձեռնությանը։ Վերջին տարիներին Իտալիան ստանձնել միջազգային որոշ կազմակերպությունների նախագահությունը։ Այսպես, 2018 թվականին նա դարձել է ԵԱՀԿ-ի, 2017 թվականին՝ Մեծ յոթնյակի, 2014 թվականի հուլիսից-դեկտեմբեր ամիսներին՝ Եվրոպայի Խորհրդի նախագահող պետություն։ Իտալիան եղել է նաև ՄԱԿ-ի Անվտանգության Խորհրդի ոչ մշտական անդամ։ Վերջին անգամ Խորհրդի անդամ է եղել 2017 թվականին։
Իտալիան մեծապես աջակցում է բազմակողմ միջազգային քաղաքականությանը, թե ՄԱԿ-ի կողմից իրականացվող ծրագրերի, թե սեփական և համաեվրոպական ծրագրերի շրջանակներում։ 2013 թվականի տվյալներով, Իտալիայի զինված ուժերի 5296 զինծառայողներ իրենց ծառայությունն են անցնում արտերկրում։ Իտալիան ներգրավված է ՄԱԿ-ի և ՆԱՏՕ-ի կողմից իրականացվող խաղաղապահ առաքելություններում։ Ընդորում, ՄԱԿ-ի կազմում խաղաղապահ առաքելություն է իրականացնում 33 երկրներում։ Իտալացի զինվորականներն աշխատում են նաև ՆԱՏՕ-ի միջազգային պատվիրակություններում ։ Իտալական խաղաղապահ ուժերի մեծ մասը ՄԱԿ-ի կազմում խաղաղապահ առաքելություն են իրականացրել Սոմալիում, Մոզամբիկում և Արևելյան Թիմորում, իսկ ՆԱՏՕ-ի կազմում՝ Բոսնիայում, Կոսովոյում և Ալբանիայում։ 2003 թվականի փետրվարից Իտալիան 2000 զինծառայողներ է տեղակայել նաև Աֆղանստանում, որոնք այնտեղ են եղել Անվտանգության աջակցության միջազգային ուժերի կազմում։
Իտալիան աջակցում է Իրաքում խաղաղության և կայունության հաստատման միջազգային փորձերին, սակայն 2006 թվականին երկիրն իրաքից հանել իր 3200 հոգուց բաղկացած անձնակազմը, որոնք իրականացնում էին միայն մարդասիրական գործունեություն և քաղաքացիական անձանց պաշտպանություն։ 2006 թվականի օգոստոսին Իտալիան 2450 զինծառայողներ կենտրոնացրեց Լիբանանում, ովքեր ՄԱԿ-ի կազմում պետք է իրականացնեին խաղաղապահ առաքելություն ։ Իտալիան համարվում է Պաղեստինյան ազգային վարչության ամենախոշոր ֆինանսավորողներից մեկը։ Միայն 2013 թվականին իտալական կառավարությունը վարչության հաշվին փոխանցել է 60 միլիոն եվրո ։
Ռազմական ոլորտ
Իտալիայի ցամաքային զորքերը, ռազմածովային ուժերը, ռազմաօդային ուժերը և կարաբիներները միասին կազմում են Իտալիայի զինված ուժերը, որը գտնվում է Բարձրագույն պաշտպանական խորհրդի հրամանատարության տակ։ Վերջինիս կազմը հաստատում է երկրի նախագահը։ Սկսած 2005 թվականից Իտալիայում ծառայությունը կամավոր է ։ 2010 թվականին Իտալիայի զինված ուժերում ծառայում էին 293, 202 զինծառայողներ, որոնցից 114,778-ը կարաբիներներ էին ։ 2010 թվականի տվյալներով, ռազմական ծախսերի տեսանկյունից Իտալիան աշխարհում 10-րդն է։ Միայն 2009 թվականին, երկրի ռազմական ծախսերը կազմել են $35.8 միլիարդ, որը կազմում է երկրի ՀՆԱ-ի 1.7%-ը։ Լինելով ՆԱՏՕ-ի ատոմային զենքի տարածման ռազմավարության մասնակից՝ Իտալիայում են տեղակայված ամերիկյան B61 տիպի ատոմային ռումբեր, որոնք գտնվում են Գհեդիի և Ավիանոյի ավիաբազաներում ։
Իտալիայի բանակը երկրի ազգային ցամաքային ուժերն են։ 2008 թվականի տվյալներով, երկրի ցամաքային ուժերի կազմում ծառայում են 109,703 զինծառայողներ։ Առավել կիրառելի մարտական տեխնիկաներից են Դարդո տիպի հետևակի մարտական մեքենան, Centauro հակատանկային համակարգը և Արիետե տանկը։ Բացի այդ, հետևակի կողմից կիրառվում են նաև Agusta A129 Mangusta տիպի հարձակողական ուղղաթիռներ, որոնք վերջին տարիներ օգտագործվել են ԵՄ-ի, ՆԱՏՕ-ի և ՄԱԿ-ի առաքելությունների ժամանակ։ Իտալիայի ցամաքային ուժերում առկա են նաև մեծ քանակությամբ Լեոպարդ-2 տիպի տանկեր և M113 տիպի զրահափոխադրիչներ։
Իտալիայի ռազմածովային ուժերը, 2008 թվականի դրությամբ, ուներ 35,200 զինծառայողներից բաղկացած անձնակազմ։ Ռազմածովային ուժերի կազմում գրանցված են 85 ռազմանավեր և 123 կործանիչներ ։ Նավատորմն առաջնորդվում է օվկիանոսային ռազմավարությամբ։ Մեր օրերում իտալական ռազմական նավատորմը, լինելով ԵՄ-ի և ՆԱՏՕ-ի անդամ պետության զինված ստորաբաժանում, մասնակցել է բազմաթիվ խաղաղապահ գործողությունների և կոալիցիոն առաջադրանքների ամբողջ աշխարհում։
Իտալիայի ռազմաօդային ուժերը, 2008 թվականի տվյալներով, ուներ 43,882 զինծառայողներից բաղկացած անձնակազմ։ Ուժերի հաշվեկշռում գրանցված են 585 ինքնաթիռներ, ներառյալ 219 մարտական կործանիչներ և 114 ուղղաթիռներ։ Անձնակազմի տեղափոխությունն իրականացվում է Lockheed Martin C-130J Super Hercules և C-27J Spartan տիպի ինքնաթիռներով։
Իտալիայի զինված ուժերի գլխավոր ստորաբաժանումներից մեկը Կարաբիներներն են, որի կազմի մեջ են մտնում իտալական ժանդարմերիան և ռազմական ոստիկանությունը։ Կարաբիներների հիմնական խնդիրը ռազմական և քաղաքացիական անվտանգության ապահովումն է՝ իրավունքի առաջնայնության և օրենքի գերակայության շրջանակներում։ Չնայած կարաբիներների տարբեր ստորաբաժանումները կցված են այս կամ այն նախարարությանը և ունեն հստակ լիազորությունների շարք, զորատեսակը ենթակա է ներքին գործերի նախարարությանը, երբ անհրաժեշտություն է լինում պահպանելու հասարակական կարգը և անվտանգությունը ։
Վարչական բաժանում
Իտալիան բաժանված է 20 մարզերի (regioni), որոնցից հինգն ունեն հատուկ ինքնավար մարզի կարգավիճակ, ինչը հնարավորություն է տալիս ընդունելու օրենքներ, որոնք տարածվում են միայն ինքնավար մարզի վրա։ Իրենց հերթին 20 մարզերն էլ բաժանված են 96 պրովինցիաների (province): Վերջիններս էլ բաժանված են 7960 կոմունաների (comuni) (2018 թվականի տվյալներով)։ Բացի այդ, երկրում կան 14 մետրոպոլ քաղաքներ ։
Պետական խորհրդանիշներ
Իտալիայի պետական խորհրդանիշներն ամրագրված են Սահմանադրությամբ և գործող օրենսդրությամբ ։
Առաջին անգամ իտալական եռագույնը հայտնվել է 1797 թվականի հունվարի 7-ին Էմիլիայում՝ որպես Ջուզեպպե Կոմպանիոնի հռչակած հանրապետության դրոշ։ Նապոլեոն Բոնապարտի կառավարման ժամանակ այն կիրառվել է որպես Ֆրանսիական հեղափոխության խորհրդանշան։ Վիեննայի վեհաժողովից և Ռեստավրացիայից հետո եռագույնը մնացել է ազատության խորհրդանշան և կիրառվել 1831 և 1848 թվականների հեղափոխական շարժումների ժամանակ ։
Իտալիայի զինանշանին պատկերված է կարմիր ծայրերով սպիտակ հնգաթև աստղ, որը տեղադրված է ատամնավոր ասեղի վրա։ Զինանշանի ձախ հատվածում գտնվում է ձիթենու, իսկ աջում՝ կաղնու ճյուղ։ Կանաչ ճյուղերը կապված են կարմիր ժապավենով, որի վրա սպիտակ մեծատառերով գրված է «Իտալական Հանրապետություն» (իտալ. REPUBBLICA ITALIANA)։ Իտալական Հանրապետության պաշտոնական խորհրդանշանը հրապարակվել է 1948 թվականի մայիսի 5-ին Իտալիայի նախագահ Էնրիկո դե Նիկոլայի կողմից։ Խորհրդանշանի էսքիզն արել է նկարիչ Պաոլո Պասկետոն, որն այդ իրավունքն ստացել է 1946 և 1947 թվականներին տեղի ունեցած մրցույթների ժամանակ։ Դրանց մասնակցում էին նաև 500 այլ նկարիչներ՝ իրենց շուրջ 800 էսքիզներով ։
Իտալիայի ազգային օրհներգը, որը հայտնի է նաև «Իտալիայի եղբայրներ» և «Իտալացիների երգ» անուններով, Իտալիայի Հանրապետության ոչ պաշտոնական օրհներգն էր 1946 թվականի հոկտեմբերի 12-ից մինչև 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ը ։ 2005 թվականի նոյեմբերի 17-ին Իտալիայի Սենատն առաջին ընթերցմամբ ընդունել է «Պաշտոնական օրհներգի մասին» օրենք, սակայն միայն 12 տարի անց է օրենքը վերջնականապես ընդունվել ։ Օրհներգի տեքստը 1847 թվականի աշնանը գրել է Գոֆրեդո Մամելին, իսկ երաժշտությունը, ավելի ուշ, կոմպոզիտոր Միկելե Նովարոն։ 20-րդ դարի 80-ական թվականներին լայնորեն տարածված էր Ջուզեպպե Վերդիի «Նաբուկկո» օպերայից մի հատված, որը կատարվում էր որպես օրհներգ ։
Սոցիալական քաղաքականություն
Գոյություն ունեն երեք հիմնական արհմիություններ՝ Իտալիայի աշխատանքային միություն, Իտալիայի արհմիությունների կոնֆեդերացիա[en], Իտալիայի Աշխատանքի գլխավոր կոնֆեդերացիա։
Տնտեսություն
Իտալիան ունի խոշոր զարգացած կապիտալիստական խառը տնտեսություն, որը Եվրագոտում իր մեծությամբ երրորդն է, իսկ աշխարհում՝ ութերորդը ։ Իտալիան Մեծ յոթնյակի, Եվրագոտու և ՏՀԶԿ հիմնադիր անդամներից մեկն է։ Իտալիան աշխարհի ամենաարդյունաբերականացված և ներկրման ու արտահանման ծավալներով առաջատար պետություններից մեկն է  ։ Երկիրը համարվում է բարձր զարգացած պետություն։ 2005 թվականի տվյալներով, կենսապայմանների որակի ինդեքսում Իտալիան զբաղեցնում է 8-րդ հորիզոնականը և 26-րդը՝ մարդկային զարգացման ինդեքսի ցուցանիշում։ Պետությունը հայտնի է իր ստեղծագործ և ինովացիոն բիզնեսով, մեծ և մրցունակ գյուղատնտեսական հատվածով (Իտալիան աշխարհի ամենախոշոր գինի արտադրողն է) և իր հեղինակավոր ու որակյալ ավտոմոբիլային, մեքենայական, սննդի, դիզայներական և նորաձևության արդյունաբերություններով   ։