cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PinchukArtCentre
Պատմություն
PinchukArtCentre-ը 21-րդ դարի ժամանակակից արվեստի միջազգային կենտրոն է, բաց պլատֆորմ նկարիչների, արվեստի ու հասարակության համար։ PinchukArtCentre գտնվում է Կիևի Բեսսարաբյան թաղամասի հին ճարտարապետական համալիրում, որը վերանորոգվել է 21-րդ դարի սկզբում։ Արվեստի կենտրոնի ճարտարապետական նախագիծն ու դիզայնը մշակվել են ֆրանսիացի ճարտարապետ Ֆիլիպ Կիամբարետտի կողմից։ Կենտրոնը գտնվում է 6 հարկերում և 4 հարկերում տեղավորում է ցուցասրահներ, video-lounge և սրճարան 6-րդ հարկում, ինչպես նաև` վարչական մաս։ Արվեստի կենտրոնի ընդհանուր տարածքը 300 քմ է։ Բացումից հետո արվեստի կենտրոնը դարձել է ուկրաինացի երիտասարդների սիրված վայրերից մեկը, ինչպես նաև` այստեղ են այցելում քաղաքի բազմաթիվ զբոսաշրջիկները։ Աշխատում է 12:00-21:00, ինչպե նաև` այցելուներն անվճար հնարավորություն ունեն ծանոթանալու ժամանակակից նկարիչների լավագույն ստեղծագործություններին։ PinchukArtCentre-ի շնորհիվ Կիևը հայտնի է դարձել ևս մեկ ժամանակակից արվեստի կենտրոնով։
Մասշտաբային նախագծերից բացի, արվեստի կենտրոնն անցկացնում է ժամանակավոր ցուցահանդեսներ, որտեղ ցուցադրվում են բացառապես ուկրաինացի նկարիչների նոր աշխատանքները։ 2008-2009 թվականների ընթացքում արվեստի կենտրոնում ստեղծվել է հատուկ տարածք` երիտասարդ նկարիչների նկարների ցուցադրությունների համար։ Այդ ընթացքում ցուցադրվել են Քրիստինա Սոլոմուխայի «Pastime Paradise» (Ֆրանսիա-Ուկրաինա), IRWIN խմբի «Արևելյան Եվրոպայի գեղարվեստական քարտեզ» (Սլովենիա), Р.Е.П խմբի «Արվեստը որպես նվեր» (Ուկրաինա), SOSka խմբի «Երազողները» (Ուկրաինա) և Քեյթ Սիգիուրայի (Ճապոնիա) անհատական ցուցահանդեսները։
2007 և 2009 թվականներին PinchukArtCentre դարձել է Ուկրաինայի պավիլիոնի պաշտոնական կազմակերպիչը Վենետիկի 52 և 53-րդ բիենալլեներում` համապատասխանաբար ներկայացնելով «Պոեմ ներքին ծովի մասին» և «Երազողների տափաստանները» նախագծերը ։ 2011 թվականի  արվեստի կենտրոնում ցուցահանդես ներկայացրեց Future Generation Art Prize @ Venice Վենետիկի 54-րդ բիեննալեի պաշտոնական զուգահեռ ծրագրի նախագիծ-մասնակիցը։ 2011 թվականի փետրվարին արվեստի կենտրոնը ներկայացրեց «Հավաքածուների պլատֆորմ. շրջանառություն» մշտական ցուցահանդեսը, որտեղ ներկայացված էին միջազգային և ուկրաինական լավագույն ժամանակակից նկարիչների աշխատանքները։ Հավաքածուն թարմացվում է տարեկան 2 անգամ։
PinchukArtCentre Prize
PinchukArtCentre- մրցանակը ներկայացվում է որպես առաջին համազգային մրցանակ` մինչև 35 տարեկան նկարիչների համար։ Շնորհվում է տարեկան երկու անգամ։ Մրցույթին ներկայացվում են 20 հավակնորդ-մասնակիցների ցուցահանդեսներ, որոնցից միջազգային ժյուրին ընտրում է գլխավոր և երկու հատուկ մրցանակակիրների։ Ամեն անգամ կազմակերպիչներն ստանում են ավելի քան 1000 հայտ։ PinchukArtCentre մրցանակի դրամական պարգևը կազմում է 100.000 գրիվնա, դրանից բացի հաղթողը հնարավորություն է ստանում մեկամսյա կուրս անցնել աշխարհահռչակ որևէ նկարիչի արվեստանոցում։ Հաղթողը նաև հայտնվում է Future Generation արթ-մրցանակի հավակնորդների թվում։ Հատուկ մրցանակի հաղթողներն ստանում են 25.000 գրիվնա և հնարավորություն` մեկամսյա կուրս անցնելու հայտնի նկարիչների արվեստանոցում։ 2013 թվականին PinchukArtCentre մրցանակի ժյուրին սահմանել է նաև երրորդ հատուկ մրցանակը, քանի որ ներկայացված են եղել մեծ թվով որակյալ աշխատանքներ։ Այն ստացել է Դանիլ Գալկինը «Տուրնիկետ» աշխատանքի համար։ Երրորդ հատուկ մրցանակի համար դրամական պարգև չի նախատեսվել, արվեստագետը հնարավորություն է ունեցել փորձառություն անցնել հայտնի նկարիչներից մեկի արվեստանոցում։
PinchukArtCentre մրցույթի հաղթողներ
Հատուկ մրցանակներ Հանրության մրցանակ
2011 — Նիկիա Շալյոննի, 2013 — Անատոլի Բելով։
Future Generation Art Prize
Future Generation Art Prize-ը միջազգային մրցույթ է մինչև 35 տարեկան նկարիչների համար։ Անց է կացվում տարեկան երկու անգամ։ Future Generation Art Prize-ի դրամական պարգևը 100.000 դոլար է, ինչպես նաև` հաղթողը հնարավորություն է ստանում անհատական ցուցահանդես ունենալ PinchukArtCentre-ում։ 2010 թվականին ընտրող հանձնաժողովն ստացել է 6000 հայտ 125 երկրից, իսկ 2012 թվականին` ավելի քան 4000 հայտ։ 2014 թվականին 5000 նկարիչներ աշխարհի 58 երկրներից դիմել են ծրագրին։ Նրանցից 20-ն են անցնում եզրափակիչ փուլ, իսկ 21-րդը լինում է ուկրաինացի նկարիչ, ով նախորդ տարի հաղթել է PinchukArtCentre-ի գլխավոր մրցանակը։
Future Generation Art Prize-ի հաղթողները
Գլխավոր մրցանակ
Հատուկ մրցանակներ
Կրթական ծրագիր
2011 թվականի հոկտեմբերին PinchukArtCentre-ն սկսեց «Կուրատորության պլատֆորմ» կրթական ծրագիրը։ Սա երկամյա կրթական-կիրառական ծրագիր է, որը նպատակ ունի պատրաստել ուկրաինացի նոր սերնդի կուրատորներ ու արթ-մասնագետներ։ Ծրագիր բացը է մինչև 30 տարեկան ուկրաինացիների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս միջազգային մակարդակով մասնագիտական գիտելիք ստանալ` ցուցահանդեսներ կազմակերպելու, հրատարակչական գործում աշխատելու և ժամանակակից արվեստի մասնագետ դառնալու համար։ Առաջին նախագծի մասնակիցները հինգն էին. Լիզավետա Գերման (23 տարեկան, Կիև), Տատյանա Կոչուբինսկայա (26 տարեկան, Կիև), Ալեքսանդր Միհեդ (23 տարեկան, Կիև), Մարիա Լանկո (25 տարեկան, Կիև) և Եկատերինա Ռադչենկո (27 տարեկան, Օդեսսա), ում ընտրող հանձնաժողովն ընտրել էր ավելի քան 130 հավակնորդներից։ Ծրագրի մասնակիցները երկամյա ուսումնառությունն սկսեցին 2012 թվականի հունվարին։ 2012 թվականի փետրվարի դրությամբ PinchukArtCentre այցելել էր 1.475.000 մարդ։
Աղբյուրներ
PinchukArtCentre-ի մասին
Ժողովածու (3087)
Ժողովածու (3087), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3087 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 17-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 19,8X15,7 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 302 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով, բոլորգրով։ Կազմը` կաշեպատ տաշտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 122բ, հետագայի 1բ (ԺԹ դ․) :
Ժողովածու (3090)
Ժողովածու (3090), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 3090 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1804 թվականին Ստեփանոս Տփխիսեցի գրիչի կողմից Զմիւոնիայում։ Ստացողը եղել է Ստեփանոս Տփխիսեցին։ Գրված է թղթի վրա, որն ունի 19,6X14 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 123 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 94ա ։
Օրիորդաց դպրոցներ
Օրիորդաց դպրոցներ, կանանց կրթության և դաստիարակության ուսումնական հաստատություններ։
Առաջին տարրական օրիորդաց դպրոց
Բացվել են Գերմանիայում 16-րդ դարում, Ֆրանսիայում 19-րդ դարում, Անգլիայում, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում 18-րդ դարում։
Իգական առաջին գիմնազիաներ
Բացվել են 17-րդ դարի վերջին և 18-րդ դարի սկզբին՝ Ֆրանսիայում, Գերմանիայում։
Իգական բարձրագույն դպրոցներ
19-րդ դարի 2-րդ կեսին հիմնվել են իգական առաջին բարձրագույն դպրոցները (Գերմանիա, Շվեյցարիա, 1867 թվական, Անգլիա, 1869 թվական, ԱՄՆ, 1871 թվական, Նորվեգիա, 1884 թվական)։
Իգական տարական դպրոց
Կիևյան Ռուսիայում իգական առաջին տարրական դպրոցը (Կիևի Անդրեևյան վանքին կից) հիմնվել է 11-րդ դարում։ 1764 թվականին Պետերբուրգում բացվել է ազնվական օրիորդների՝ Սմոչնիի ինստիտուտը։
Վաղ շրջանում հայ իրականության մեջ կանանց կրթությունը և դաստիարակությունն իրագործվել է ընտանեկան միջավայրում (տնային դպրոցներ)։ 8-րդ դարում Սահակդուխտն ունեցել է սանուհիներ, որոնց սովորեցրել է գրագիտություն, երգեր և եղանակներ հորինելու արվեստ։ Օրիորդաց նույնատիպ ուսուցումը շարունակվել է նաև հետագա դարերում։ Տնային դպրոցներում ուսուցանվել են գրել–կարդալ, հաշվել, երգ, նվագ, ջուլհակություն, ասեղնագործություն, դերձակություն, մամլում, ներկարարություն, գրչության արվեստ։
19-րդ դարի 1-ին կեսին սոցիալ–տնտեսական, քաղաքական ու մշակութային կյանքի փոփոխման հետ ընդլայնվել է օրիորդաց դպրոցների ցանցը։ Ազնվականների, պաշտոնյաների աղջիկների համար հիմնվել են մասնավոր պանսիոններ, ինչպես նաև պետական դպրոցներ։ Գործել են Թիֆլիսի օրիորդաց պանսիոնը (1830 թվական), Անդրկովկասի օրիորդտց ինստիտուտը (1841 թվական)։ Կովկասի Մ․ Նինայի անվան կանանց բարեգործական ընկերությունը Թիֆլիսում, Քութայիսում և Շխմախիում հիմնադրել է պանսիոն–ուսումնարաններ, իսկ Երևանում՝ Հռի փսիմյան իգական գիմնազիան (1850 թվական)։ Կոստանդնուպոլսում հիմնադրվել են Նունյան–Վարդուհյան (1821 թվական), Ագապյան պղջկանց (1844 թվական), Զմյուռնիայում՝ Հռիփսիմյէան (1838 թվական) վարժարանները։
Արևելյան հատվածների և հայ գաղթավայրերի օրիորդաց դպրոցներ
1860–1870-ական թվականներին հասարակական–քաղաքական, ազգային–ազատագրական շարժումների, տնտեսական վերելքի, Եվրոպայի և Ռուսաստանի հետ ունեցած մշակութային կապերի զարգացման պայմաններում արևելահայ հատվածներում և հայ գաղթավայրերում հասարակության և առանձին բարերարների ու ընկերությունների ջանքերով բացվել են օրիորդաց դպրոցներ՝ Շուշիի Մարիամ–Դուկասյան օրիորդաց դպրոցը (1864 թվական), Երևանի Գայանյան օրիորդաց դպրոցը (1866 թվական), Բաքվի Հռիփսիմյան օրիորդաց դպրոցը (1866 թվական), Նոր Բայազետի Հոիփսիմյան օրիորդաց դպրոցը (1867 թվական), Ախլցխայի Եղիսաբեթյան իգական դպրոցը (1870 թվական), Վանի Սանդուխայան–Մայրամյան վարժարանը (1870 թվական), Ալեքսանդրապոլի Արղության հայ օրիորդաց դպրոցը (1871 թվական), Վաղարշապատի Հռիփսիմյան օրիորդաց դպրոցը (1872 թվական), Այնթապի Հայկանուշյան վարժարանը (1878 թվական), Կոստանդնուպոլսի դպրոցասեր տիկնանց վարժարանը (1879 թվական) և այլն։
Ժամանակի պահանջներին համապատասխան փոփոխվել են օրիորդաց դպրոցի ուսումնական պլաններն ու ծրագրերը։ 19-րդ դար վերջին և 20-րդ դարի սկզբին այդ դպրոցների մեծ մասն ունեցել է միջնակարգի, արականից մի փոքր սեղմված ծրագիր։ Հանրակրթական առարկաներից բացի ուսուցանվել են ձեռագործ, կարուձև, գորգագործություն, տնարարություն, մանկական խաղեր, երաժշտություն, պար, բարձր դասարաններում՝ մանկավարժություն, հոգեբանություն, տրամաբանություն։ Մեծ տեղ է հատկացվել մանկավարժական պրակտիկային։ Հայ կանայք բարձրագույն կրթություն են ստացել հիմնականում Մոսկվայի, Պետերբուրգի և Թիֆլիսի կանանց բարձրագույն դասընթացներում, ինչպես նաև Եվրոպայի համայսարաններում և ինստիտուտներում։
Կատեգորիա:Դպրոցներ Կատեգորիա:Կրթության պատմություն
Տոր դի Կվինտո կամուրջ
Տոր դի Կվինտո կամուրջ (Ponte Tor di Quinto), կամուրջ Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում։ Հատում է Տիբեր գետը։ Կամուրջը տանում է դեպի Իտալական ֆորում։ Կապում է Պարոլի և Տորի դի Կվինտո շրջանները ։
Նկարագրություն
Կառուցվել է 1960 թվականին, Օլիմպիական խաղերի կապակցությամբ, որպեսզի հասանելի լինեն Վիա Օլիմպիկա փողոցը և մարզական օբյեկտները։ Կամուրջն իր անվանումը ստացել է Ռատումեննյան դարբասների մոտ տեղակայված համանուն աշտարակի անունից։
Երթուղի
Տորի դի Կվինտո կամուրջ կարելի է հասնել Հռոմի երկաթուղային Campi Sportivi, Tor di Quinto և Acqua Acetosa կայարաններից։
Ռուժինի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1002 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 28022 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,97 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժիտոմիրի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Նասրիների արքայատոհմ
Նրանց օրոք Գրանադայում կառուցվել է մուսուլմանական Իսպանիայի արվեստի մարգարիտը համարվող ալ-Համբրայի ճարտարապետական համալիրը (الحمراء, թարգմանաբար՝ «կարմիր»), որը ներկայումս ներառված է Իսպանիայում ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկի մեջ ։
Պատմություն
13-րդ դարի սկզբին Իսպանիայում հաստատված ալ-Մոհադների դիրքերը խարխլվում են և վերջիններս սկսում են պայքարել իշխանության համար։ 1212 թվականի հուլիսին Լեոնի, Կաստիլիայի, Նավառայի, Արագոնի միացյալ ուժերը շարժվում են Տոլեդոյի հարավ և հանդիպում ալ-Մոհադների զորքին՝ Լաս Նավաս դե Տոլոսա բնակավայրի մոտակայքում։ Ճակատամարտում արաբները ջախջախիչ պարտություն են կրում, սակայն դա իր նպատակին չի ծառայում մինչև 1123 թվականը, քանի դեռ քրիստոնյաները զբաղված էին իրենց ներքին խնդիրների լուծմամբ։ Մուհամմադ խալիֆը մահանում է 1213 թվականին, իսկ նրան հաջորդած որդին՝ 13-ամյա Աբու Յակուբ Յուսուֆ II-ը ի վիճակի չէր վերադարձնել կորցրած իշխանությունը ։
Ալ-Անդալուսում 1223 թվականից ի վեր առանձին ալ-մոհադական կառավարիչներ սահմանափակ տարածքներում պահպանում էին իրենց իշխանությունը՝ կենտրոնական թագավորական իշխանության բացակայության պայմաններում։ 1230 թվականին Լեոնի և Կաստիլիայի միավորմամբ ձեռնարկվում է քրիստոնյաների հերթական արշավանքը։ Իսպանական ուժերին ղեկավարում էր Ֆերդինանդ III-ը, ով 1217 թվականից Կաստիլիայի թագավորն էր։ Վերջինիս առաջնորդած բանակը գրավում է ալ-Անդալուսի սիրտը։ Այսպես՝ մուսուլմանների իշխանությունն Իսպանիայում վերջնականապես վերջացանում է` մեկ բացառությամբ։ Այդ բացառությունը Նասրիների իշխանության հաստատումն էր Գրանադայում ։ Մոտ 1231 թվականին Մուհամմադ իբն Յուսուֆ իբն Նասրը Խաենի շրջակայքում ստեղծում է փոքրիկ պետություն, իսկ 1235 թվականին գրավելով Գրանադան դարձնում է իր պետականության մայրաքաղաքը։
Ռեկոնկիստայի ալիքի տակ չընկնելու և տերությունը չկորցնելու նպատակով Նասրիները որդեգրում են հետաքրքիր քաղաքականություն։ Կաստիլիայի թագավորության արշավանքների շրջանում Նասրիները Գրանադայի ամիրայությունը ճանաչում են որպես Ֆերդինանդ III-ի վասալական տերություն և օգնում են վերջիններիս պայքարել ալ-Անդալուսի իսլամադավան պետությունների դեմ։ Մուհամմադի ժառանգները Գրանադայի ամիրայությունը կառավարում են մինչև 1313 թվականը՝ մինչև Նասր իբն Մուհամմադի անժառանգ մահանալը։ Նրանց հաջորդում են Իսմայիլի (արքայատոհմի հիմնադրի եղբայրն է) սերունդները։ 1481 թվականին՝ Աբուլ Հասան Ալի իբն Սադի օրոք, քրիստոնյաների դեմ պատերազմը վերսկսում է։ Գրեթե նույն ժամանակաշրջանում երկրում սկսվում է գահակալական պայքար, որն էլ հյուծում է երկիրը և տանում անկման։ 1492 թվականին իսպանացիներն ազատագրում են Գրանադան՝ Պիրենեյան թերակղզու վերջին արաբական հենակետը։ Նասրիների իշխանությունն Իսպանիայում անկում է ապրում։
Էմիրների ցանկ
Ստորև ներկայացված են Գրանադայի ամիրայության գահակալները ․
Լրացուցիչ ընթերցանություն
Կատեգորիա:Գրանադայի ամիրայություն Կատեգորիա:Արաբական հարստություններ Կատեգորիա:Իսլամի պատմություն Կատեգորիա:Հարստություններ
Առողջապահության ազգային ինստիտուտ
ՀՀ ԱՆ Առողջապահության ազգային ինստիտուտ, ՀՀ ԱՆ «Ակադեմիկոս Սուրեն Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտ» ՓԲԸ, Հայաստանի առողջապահության նախարարության կողմից հիմնադրված ինստիտուտ, որը Հայաստանի բնակչությանը մատուցվող առողջապահական ծառայությունների որակի բարելավման նպատակով Հայաստանի տարածքում գործող առողջապահական հաստատություններում իրականացնում է ազգային կլինիկական ուղեցույցների և դրանց հիման վրա մշակված ազգային կլինիկական գործելակարգերի ներդրում ու գործարկում, իրականացնում է աշխատանքներ ուղղված առողջապահության զարգացման խնդիրների լուծմանը, գիտականորեն հիմնավորում և մշակում է առողջապահության կազմակերպման, կառավարման, ֆինանսավորման և տնտեսվարման ժամանակակից մեխանիզմների մոդելները, բժշկատնտեսագիտական ստանդարտները` պատրաստելով համապատասխան նորմատիվային փաստաթղթերի նախագծերը ։
Պատմություն
Ինստիտուտը հիմնադրվել է 1995 թվականին որպես '''ՀՀ առողջապահության նախարարության ակադեմիկոս Ս. Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտ պետական ձեռնարկություն, 1999 թվականի մայիսի 12-ին վերանվանվել է ՀՀ ԱՆ «Ակադեմիկոս Սուրեն Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտ» ՓԲԸ'''։ Ինստիտուտն անվանվել է ի պատիվ ակադեմիկոս, ՀԽՍՀ վաստակավոր բժիշկ Սուրեն Ավդալբեկյանի ։ Ինստիտուտը հիմնադրվել է 1958 թվականին Երևանի պետական բժշկական համալսարանում ստեղծված բժիշկների կատարելագործման ֆակուլտետի հենքի վրա (1963 թվականին՝ Երևանի համամիութենական ինստիտուտ) ։
Վոլոդարսկ-Վոլինկիի շրջան
Վոլոդարսկ-Վոլինկիի շրջան (Володарсько-Волинський район), շրջան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վոլոդարսկ-Վոլինսկի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 870 կմ²։
Բնակչություն
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 38000 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 43,68 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժիտոմիրի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Ղազախա-շվեդական հարաբերություններ
Ղազախա-շվեդական հարաբերություններ, Ղազախստանի Հանրապետության և Շվեդիայի Թագավորության միջև երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1992 թվականի ապրիլի 7-ին։
Դեսպանատներ
Ղազախստանում Շվեդիայի դեսպանատունը գործում է 2010 թվականից։
Բարձր մակարդակի հանդիպումներ
2004 թվականին Ղազախստանի նախագահ Նուրսուլթան Նազարբաևը պաշտոնական այցով եղել է Շվեդիայի Թագավորությունում։
Շվեդիայի արտգործնախարար Կարլ Բիլդտը ԵԱՀԿ Աստանայի գագաթնաժողովում գլխավորել է շվեդական պատվիրակությունը, որը տեղի է ունեցել 2010 թվականի դեկտեմբերին ։
2014 թվականի հունիսին տեղի է ունեցել Ղազախստանի խորհրդարանականների պատվիրակության աշխատանքային այցը Շվեդիա՝ խորհրդարանի Մաժիլիսի փոխնախագահ Դարիգա Նազարբաևայի գլխավորությամբ, Շվեդիա։ Ռիկսդագում կայացել են Դարիգա Նազարբաևայի և Շվեդիայի խորհրդարանի փոխխոսնակ Յան Էրտսբորնի բանակցությունները։ Այցի ընթացքում Ղազախստանի խորհրդարանականները հանդիպումներ են ունեցել առողջապահության և սոցիալական ապահովության նախարարության, արտաքին գործերի նախարարության, ինչպես նաև կրթության և հետազոտությունների նախարարության ներկայացուցիչների հետ ։
2015 թվականի մարտին Բոաոյան համաժողովի շրջանակներում տեղի ունեցան բանակցություններ Ղազախստանի վարչապետ Քարիմ Մասիմովի և Շվեդիայի վարչապետ Ստեֆան Լյովենի միջև, իսկ Միջպառլամենտական միության վեհաժողովի շրջանակներում Հանոյում տեղի ունեցան Ղազախստանի խորհրդարանի Մաժիլիսի խոսնակ Կաբիբուլա Ժակուպովի և Ռիկսդագի խոսնակ Ուրբան Ալինի բանակցությունները։
Տնտեսական և առևտրային համագործակցություն
2014 թվականի հոկտեմբերին գործարկվել է ղազախա-շվեդական գործարար խորհուրդը ։
Ղազախստան Շվեդիայի ներմուծման հիմնական հոդվածներն են տեխնիկան և սարքավորումները, տրանսպորտային միջոցները, հեռահաղորդակցության սարքավորումները, թղթից և ստվարաթղթից պատրաստված արտադրատեսակները, փայտանյութը և դրանից պատրաստված արտադրատեսակները, երկաթե և պողպատե կոնստրուկցիաները։ Ղազախստան արտահանման հիմնական հոդվածների շարքում գերակշռում են միջանկյալ վերամշակման արտադրանքը, սննդամթերքը, հումքը, ինչպես նաև քիմիական արդյունաբերության արտադրանքը։
Ղազախստանում Շվեդիայի դեսպան Քրիստիան Կամիլը ակտիվորեն այցելում է Կրթության տարբեր կազմակերպություններ և հանդիպում է տարածաշրջանների ակիմների հետ։ 2016 թվականի հունիսի 6-ին դեսպանն աշխատանքային այցով ժամանել է Պետրոպավլովսկ, որտեղ Շվեդիայի առևտրային և ներդրումային խորհրդի՝ Business Sweden-ի ղեկավար Իգոր Վլասյուկի հետ բանակցություններ է վարել Հյուսիս-Ղազախստանյան մարզի Աքիմ Երիկ Սուլթանովի հետ։ Հանդիպման ընթացքում Կարեն Անդրեասյանն ու Պյոտր Սվիտալսկին քննարկել են Օմբուդսմենի գրասենյակի և ԵՄ դեսպանության միջև համագործակցության օրակարգին ու առաջնահերթություններին վերաբերող հարցերի լայն շրջանակ ։
Մշակութային համագործակցություն
2011 թվականին Վեսթերոսում Շվեդիայում Ղազախստանի դեսպանության, ղազախների համաշխարհային ասոցիացիայի, Շվեդիայում ղազախական մշակութային ասոցիացիայի և Եվրոպայում ղազախական սփյուռքի ֆեդերացիայի աջակցությամբ կայացավ Եվրոպայի ղազախների փոքր Կուրուլտայը ։
Շվեդական մշակույթի ամսվա շրջանակներում Կարագանդայի և Թեմիրթաուի դպրոցականների համար կազմակերպվել է «Շվեդիան կողք կողքի» նախագիծը, որտեղ մասնակիցները կարողացել են ծանոթանալ Շվեդիայի ավանդույթներին, մշակույթին, պատմությանը և ազգային խոհանոցին։ Նախագծի ավարտին մասնակիցները հանդիպել են Ղազախստանում Շվեդիայի դեսպանի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդիայի երկկողմ հարաբերություններ Կատեգորիա:Ղազախստանի երկկողմ հարաբերություններ
Կրիվոյ Ռոգի Տ. Գ. Շևչենկոյի անվան դրամայի և երաժշտական կոմեդիայի քաղաքային թատրոն
'''Կրիվոյ Ռոգի Տ. Գ. Շևչենկոյի անվան դրամայի և երաժշտական կոմեդիայի քաղաքային թատրոն''' (ավելի վաղ` Կրիվոյ Ռոգի Տ. Գ. Շևչենկոյի անվան ռուսական դրամայի և երաժշտական կոմեդիայի թատրոն), թատրոն Կրիվոյ Ռոգ քաղաքում։
Պատմություն
Թատրոնն սկսել է իր գործունեությունը 1934 թվականից, բայց իր տարերգությունը պահում է 1931 թվականի դեկտեմբերի 16-ից, երբ Կրիվոյ Ռոգում ստեղծվել է «Կրիվբաս» թատրոնը։ Այդ պատճառով թատրոնն իր գործունեության ութսունամյակը նշել է ոչ թե 2014 թվականին, այլ 2011 թվականի դեկտեմբերին ։ Թատրոնի ստեղծագործական խմբում 1934 թվականին ընդհանուր առմամբ հաշվվում էր 38 մարդ, նրանցից չորսը հանրապետության վաստակավոր արտիստներ էին։ Առաջին սերնդի արտիստներն էին Ի. Ե. Բեսսարաբը, Ե. Ս. Բեսսարաբը, Զ. Ի. Պերեզդրիենկոն, Պ. Ի. Լևկովիչը, Լ. Գ. Ֆիլկևիչը, Ա. Մ. Կրասնոպլախտիչը։ Մեծ հայրենական պատերազմի ժամանակ թատրոնը, որը կրում էր Կրիվոյ Ռոգի ուկրաինական դրամատիկական թատրոն ավանումը, էվակուացվել է Կրասնոյարսկի երկրամաս, որտեղ և շարունակել է իր գործունեությունը։ Պատերազմի ընթացքում հանրությանը ներկայացրել է մոտ 30 ներկայացում։ Պատերազմից հետո թատրոնը կազմալուծվել է, և դերասանների մի մասը սկսել է աշխատել Կրիվոյ Ռոգ տեղափոխված Տ. Գ. Շևչենկոյի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոն։ 1949 թվականին թատրոնին տրվել է Տարաս Շևչենկոյի անունը։ Ֆաշիստների կողմից ոչնչացված թատրոնի շենքի փոխարեն 1949-1954 թվականներին Կարլ Մարքսի պողոտայում կառուցվել է նոր շենք` ստալինյան նեոկլասիցիզմի ոճով, որի ճարտարապետն էր Վ. Զուեվը ։ Թատրոնն ունեցել է տարբեր անվանումներ. Կրիվոյ Ռոգի դրամատիկական թատրոն, ռուսական դրամատիկական թատրոն, երաժշտա-դրամատիկական թատրոն։ 1966 թվականին կոչվել է երաժշտա-թատերական, իսկ 1981 թվականին կրել է Տարաս Շևչենկոյի անվան դրամայի և երաժշտական կոմեդիայի թատրոն անվանումը։ Թատրոնի ներկայացուցիչները հաջողությամբ մասնակցում են Սանկտ Պետերբուրգում, Օդեսայում, Նիկոլաևում անցկացվող փառատոններին։ Ավելի քան 80 տարվա ստեղծագործական գործունեության ընթացքում թատրոնը բեմադրել է ավելի քան 20 հազար ներկայացում, շրջագայության ընթացքում ներկայացվել է ավելի քան 700 բեմադրություն, որոնցից 150-ը` երեխաների համար։
Հայտնի դերասաններ
Տարբեր տարիներին «ՈՒԽՍՀ վաստակավոր արտիստի» պատվավոր կոչումով պարգևատրվել են թատերախմբի տարբեր անդամներ, որոնցից են Վ. Գ. Բրասլավսին, Ա. Ս. Դուդկան, Վ. Ն. Կոտովեցը, Վ. Մ. Զաբալուևը, Դ. Վ. Դանիլովը, Ս. Պ. Աննիկովան, Ն. Պ. Լեվինան, Պ. Ս. Զախարովան, Ա. Ա. Ռանցանցը, Ֆ. Վ. Տկաչը, Լ. Ի. Սուխանովան, ինչպես նաև` թատրոնի գլխավոր դիրիժոր Յու. Վ. Ալեքսեևը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի թատրոններ
Սարգիս Հովհաննիսյան (այլ կիրառումներ)
Սարգիս Հովհաննիսյան, կարող է վերաբերել՝
Գևորգ-Ջորջ Կասաբյան
Գևորգ-Ջորջ Կասաբյան (դեկտեմբերի 19, Հալեպ), հայ աբստրակտ քանդակագործ, նկարիչ, ավիամեխանիկ-ինժեներ, համակարգչային ցանցերի ադմինիստրատոր։
Կենսագրություն
Գևորգ-Ջորջ Կասաբյանը ծնվել է Հալեպ քաղաքում։ 1963 թվականին ավարտել է Հալեպի ՀԲԸՄ Լազար Նաջարյանի և Գալուստ Գյուրբենկյանի անվան ավագ դպրոցը, 1967 թվականին՝ Բրիտանական Ուսուցողական ինստիտուտի Ճարտարագիտություն բաժինը, 1969 թվականին՝ Տորոնտոյի համալսարանի Համակարգչային ծրագրավորում բաժինը, 1973 թվականին՝ Արևմտյան Օնտարիոյի համալսարանի գեղարվեստի բաժինը։ 1977-1981 թթ. եղել է Tempo and screen printing center-ի, 1981-1999 թթ.՝ Manufacturing polyurethane injection machinery-ի, 1999-1903 թթ.՝ Canadian Polyurethane & Solar research center–ի սեփականատեր և գործադիր տնօրեն։ 1975 թվականից Կանադայի քանդակագործների հասարակության անդամ է  ։
Ցուցահանդեսներ
Աշխատանքների առաջին ցուցադրությունը Կանադայում իրականացրել է 1973 թվականին, իսկ Հայաստանում՝ 2004 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի մրցանակի դափնեկիրներ
Ռուբեն Յոլյան
Ռուբեն Հովսեփի Յոլյան, հայ վիրաբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1936 թ.), պրոֆեսոր (1936 թ.), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ, ԽՍՀՄ ԲԳԱ թղթակից անդամ (1946 թ.), ԵրԲԻ ֆակուլտետային վիրաբուժության ամբիոնի վարիչ։ Հայաստանում արյան փոխներարկման ԳՀԻ հիմնադիրը։ ԵՊԲՀ-ում առաջադեմ ուսանողներին տրվում է նրա անունով անվանական կրթաթոշակ։
Երաժշտագետ Իզաբելա Յոլյանի հայրը։
Կենսագրություն
Հայրենական պատերազմի (1941-1945 թթ.) տարիներին եղել է Երևանի տարհանման հոսպիտալների խորհրդատու։
1932-1955 թվականներին ղեկավարել է Մոսկվայի արյունաբանության և արյան փոխներարկման կենտրոնական ինստիտուտի Երևանի մասնաճյուղը (1947 թվականից՝ Արյունաբանության և արյան փոխներարկման ԳՀԻ, 1955 թվականից՝ Ռուբեն Յոլյանի անվան)։ 1946-1955 թվականներին եղել ԽՍՀՄ ԳԽ պատգամավոր։ Եղել է ՀԽՍՀ վիրաբույժների ընկերության նախագահ (1937-1954 թթ.), Վիրաբույժների համամիութենական ընկերության վարչության, Վիրաբույժների միջազգային ազգային ընկերակցության (1953-1955 թթ.) անդամ ։
Գիտական գործունեություն
Գիտական աշխատանքները վերաբերում են արյան փոխներարկման, կլինիկական վիրաբուժության, վնասվածքաբանության, ուռուցքաբանության, անեսթեզիոլոգիայի, երկրամասային ախտաբանության, վարակված վերքերի և վիրաբուժության վարակների սուլֆանիլամիդային պատրաստուկներով բուժման, վնասվածքային շոկի, նյարդային համակարգի սնուցող ֆունկցիայի պարզաբանման խնդիրներին ։
Հիշատակ
Ռռւբեն Յոլյանի անունով են կոչվել Գորիսի փողոցներից մեկը և քաղաքային հիվանդանոցը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1894 ծնունդներ Կատեգորիա:1950 մահեր Կատեգորիա:Հայ վիրաբույժներ Կատեգորիա:Գորիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 3-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 4-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կիևի համալսարանի շրջանավարտներ
Օլևսկի շրջան
Օլևսկի շրջան (Олевський район), շրջան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օլևսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2248 կմ²։
Բնակչություն
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 47028 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 20,92 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժիտոմիրի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Ալուջե
Ալուջե, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթում։ Գտնվում էր Կերասուն քաղաքից 35 կմ հարավ-արևելք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Գալուստ Ադոնց
Գալուստ Թևոսի Ադոնց, հայ կենսաքիմիկոս։ Կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1968), պրոֆեսոր (1980)։
Կենսագրություն
Գալուստ Ադոնցը ծնվել է 1915 թվականին Հին Գորիս գյուղում։ 1941 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ 1949 թվականից աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ Ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտում, 1953-1954 թվականներին եղել է տնօրեն, 1954-1958 թվականներին` փոխտնօրեն և կենսաքիմիայի բաժանմունքի վարիչ։ 1958-1961 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ կենսաքիմիայի բաժանմունքում, 1961-1986 թվականներին` Կենսաքիմիայի ինստիտուտի ֆերմենտների լաբորատորիայի վարիչ ։
Աշխատանքները վերաբերում են կենդանիների մոտ ածխաջրածնաֆոսֆորային փոփոխականության որոշ ֆերմենտային շարժընթացների առաջացմանն ու կարգավորմանը։
Պրունետո
Բնակչությունը կազմում է 494 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 35 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 14 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12070։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Էմիլի Դոնելսոն
Էմիլի Թենեսի Դոնելսոն, ԱՄՆ-ի նախագահ Էնդրյու Ջեքսոնի և Միացյալ Նահանգների ոչ պաշտոնական առաջին տիկինը 1829 թվականի մինչև 1836 թվականը ։
Կենսագրություն
Էմիլի Թենեսի Դոնելսոնը ծնվել է Թենեսի նահանգի Դոնելսոն քաղաքումի իր հոր ագարակում։ Նրա հայրը՝ Ջոն Դոնելսոնը, ապագա նախագահի կնոջ ՝ Ռեյչել Դոնելսոն Ջեքսոնի եղբայրն էր։ Ի տարբերություն իր ժամանակի շատ աղջիկների, Էմիլին ստացել է պաշտոնական կրթություն։ Աովորել է Նեշվիլի կանանց ակադեմիայում ։
1824 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, տասնյոթամյա Էմիլին ամուսնացել Էնդրյու Դոնելսոնի հետ։
Էմիլիի առողջությունը սկսեց վատթարանալ 1836 թվականին, երբ նրա մոտ ախտորոշեցին տուբերկուլյոզ։ 1836 թվականի հունիսին նա հեռացել է։ Նրա առողջությունը շարունակվել է վատթարանալ, և 1836 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Էմիլին մահացել է 29 տարեկան հասակում ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:1836 մահեր Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 19 մահեր Կատեգորիա:1807 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 1 ծնունդներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ
Ժիրայր Կարապետյան
Ժիրայր Վլադիմիրի Կարապետյան, հայ դերասան։ Հայկական ԽՍՀ և Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստ ։
Կենսագրություն
Ժիրայր Կարապետյանը ծնվել է 1929 թվականին։ 1954 թվականից աշխատել է Կիրովականի պետական թատրոնում, 1967 թվականից՝ Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան հայկական դրամատիկական թատրոնում՝ որպես դերասան  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ
ԲՐԻԿՍ զարգացման նոր բանկ
Զարգացման նոր բանկ (ԶՆԲ), միջազգային ֆինանսական կազմակերպություն, զարգացման բանկ, որը ստեղծվել է ԲՐԻԿՍ-ի անդամ երկների (Բրազիլիա, Ռուսաստան, Հնդկաստան, Չինաստան և Հարավային Աֆրիկա) կողմից։ Բանկի գործունեության նպատակն է ֆինանսավորել ենթակառուցվածքային նախագծերը և կայուն զարգացման նախագծերը ԲՐԻԿՍ և զարգացող երկրներում ։ Բանկի գլխամասային գրասենյակը գտնվում է Շանհայում։
Թողարկման թույլատրված կապիտալը՝ 100 միլիարդ ԱՄՆ դոլար։ Բանկի տեղաբաշխված կապիտալը՝ 50 միլիարդ ԱՄՆ դոլար (ներառում է վճարվող կապիտալը՝ 10 միլիարդ ԱՄՆ դոլար և պահանջով վճարվող կապիտալը՝ 40 միլիարդ ԱՄՆ դոլարի չափով) ։
Պատմություն
Բանկի ստեղծման մասին քաղաքական որոշումն ընդունվել է ԲՐԻԿՍ-ի առաջնորդների կողմից ԲՐԻԿՍ-ի V գագաթնաժողովում, որը տեղի է ունեցել Դուրբանում 2013 թվականի մարտի 27-ին ։
Կազմակերպության ստեղծման պատճառներից մեկն այն էր, որ ԲՐԻԿՍ-ի անդամները բազմիցս քննադատության են ենթարկել Համաշխարհային բանկին և ԱՄՀ-ին այն բանի համար, որ այդ կազմակերպություններում կարևորագույն որոշումներ կայացնելիս ԲՐԻԿՍ-ի մասնակից երկրները չունեն ձայների համարժեք քանակ ։
Զարգացման նոր բանկի մասին համաձայնագիրը ստորագրվել է 2014 թվականի հուլիսի 15-ին՝ Բրազիլիայի Ֆորտալեզա քաղաքում ԲՐԻԿՍ VI գագաթնաժողովի առաջին օրը։ Սույն փաստաթուղթը բաց է նոր մասնակիցների միանալու համար։
2015 թվականի մարտի 8-ին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը վավերացրեց Նոր զարգացման բանկի ստեղծման մասին համաձայնագիրը ։
2015 թվականի հուլիսի 7-ին Մոսկվայում տեղի է ունեցել Նոր զարգացման բանկի Կառավարիչների խորհրդի անդրանիկ նիստը՝ ՌԴ ֆինանսների նախարար Ա. Սիլուանովի նախագահությամբ, որտեղ տրվել է բանկի պաշտոնական գործունեության մեկնարկը։ Նիստում ՆԶԲ-ի անդամ երկրների ներկայացուցիչներն ընտրել են Բանկի առաջին նախագահ Քունդափուր Վաման Կամաթխին, նշանակել փոխնախագահներ, ինչպես նաև նախանշել են կազմակերպության գործունեության առաջնահերթությունները առաջին 5 տարիների համար ։
2016 թվականի փետրվարի 27-ին Զարգացման նոր բանկը ֆինանսների նախարարների և Քսանյակի խմբի Կենտրոնական բանկերի ղեկավարների հանդիպման շրջանակներում համաձայնագիր է ստորագրել Չինաստանի կառավարության հետ, որը կանոնակարգում Է Շանհայում տեղակայման և միջազգային ֆինանսական ինստիտուտի կենտրոնակայանի գործունեության կարգը։ Փաստաթղթի տակ իրենց ստորագրություններն են դրել Չինաստանի արտաքին գործերի նախարար Վան Ին և բանկի նախագահ Կունդապուր Կամաթհը ։
Նպատակ
ՆԶԲ-ի մասին համաձայնագրի 1-ին հոդվածում ամրագրված է, որ բանկը մոբիլիզացնում է ռեսուրսները ԲՐԻԿՍ-ի երկրներում, ինչպես նաև զարգացող և զարգացող երկրներում ենթակառուցվածքի և կայուն զարգացման նախագծերի համար։ Ընդ որում, այն լրացնում է այլ միջազգային և տարածաշրջանային ֆինանսական ինստիտուտների գործունեությունը ։
Գործառույթներ
ՆԶԲ-ի անդամ պետությունները բանկին օժտել են հետևյալ գործառույթներն իրականացնելու իրավունքով․
Ծրագրեր
2016 թվականին ԶՆԲ-ի տնօրենների խորհուրդը հավանություն է տվել ընդհանուր առմամբ 7 նախագծերի, որոնք նախատեսում են ավելի քան 1,5 միլիարդ դոլարի ֆինանսավորում ։
Ազգային արժույթներով նախագծերի ֆինանսավորում
Ինչպես նշել է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, ՌԴ-ն ելնում է նրանից, որ ՆԶԲ-ը կզարգացնի նախագծերի ֆինանսավորումը ԲՐԻԿՍ-ի երկրների ազգային արժույթներով ։ ՆԶԲ-ի նախագահ Կունդապուր Կամատխայի խոսքերով, իր աշխատանքի սկզբնական փուլում բանկը ֆինանսավորում կտրամադրի իր մասնակից երկրների արժույթներով նախագծերի համար, քանի որ դա հնարավորություն է տալիս կրճատել արտարժույթի փոխարժեքների տատանումների հետ կապված ռիսկերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2014 հիմնադրված կազմակերպություններ Կատեգորիա:Միջազգային տնտեսական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Միջազգային ֆինանսական կազմակերպություններ Կատեգորիա:ԲՐԻԿՍ Կատեգորիա:Միջազգային բանկեր
Մարտին Էննալսի անվան մրցանակ
Մարտին Էննալսի անվան մրցանակ, միջազգային մրցանակ «բացառիկ քաջություն» ցուցաբերած իրավապաշտպանների համար։ Հիմնադրվել է 1993 թվականին։ Հայտնի է նաև «Իրավապաշտպանների Նոբելյան մրցանակ» անվամբ ։
Նկարագիր
Մրցանակի նպատակն իրավապաշտպանների անվտանգությունն ապահովելն է` հեռուստատեսության, ռադիոյի, համացանցի և մամուլի միջոցով ուշադրություն հրավիրելով նրանց ճակատագրին։
Մրցանակի դրամական մասը կազմում է 20 000 շվեյցարական ֆրանկ։ Մրցանակաբաշխությունն անցկացվում է Ժնևում ամեն տարվա հոկտեմբեր ամսին ։
Մրցանակն անվանվել է «Amnesty International»-ի նախկին գլխավոր քարտուղար Մարտին Էննալսի պատվին։
Տասը առաջատար իրավապաշտպանական կազակերպությունների ներկայացուցիչներից բաղկացած միջազգային ժյուրին ամեն տարի ընտրում է հաղթողին։ Ժյուրիի անդամներն են «Amnesty International»-ը, «Human Rights Watch»-ը, Մարդու իրավունքների միջազգային ֆեդերացիան, Խոշտանգումների դեմ համաշխարհային կազմակերպությունը, Իրավաբանների միջազգային հանձնաժողովը, «Front Line Defenders»-ը, «Human Rights First»-ը, «International Service for Human Rights»-ը, «Diakonie Germany»-ն և Իրավապաշտպանական կազմակերպությունների եվրոպական միությունը` HURIDOCS:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մարդու իրավունքներ Կատեգորիա:Խաղաղության պարգևներ Կատեգորիա:Միջազգային մրցանակներ Կատեգորիա:1993 հիմնադրումներ
Լեյլա Բեխտի
Լեյլա Բեխտի (Leïla Bekhti, ), կինոյի և հեռուստատեսության ֆրանսիացի դերասանուհի։ «Փարիզ, ես քեզ սիրում եմ» ֆիլմում կատարել է Զարկայի դերը։
Կենսագրություն
Մոնրուժ բնակավայրում Մորիս Ժենևուայի լիցեյի (ֆր.՝ Lycée Maurice Genevoix) թատերական թեքումով գրականության դպրոցն ավարտելուց հետո՝ շուրջ վեց ամիս այցելել է Ստեֆան Ժիլդայի (ֆր.՝ Stéphane Gildas) թատերական կուրսը, որից հետո Բերենժեր Բաստի (ֆր.՝ Bérengère) Basty) արտ-ստուդիան։ 2005 թվականին հաջողությամբ անցել է «Շեյթան» ֆիլմի քասթինգը։ Ֆիլմում նա մարմնավորել է Ժասմինի դերը՝ Մոնիկա Բելլուչիի և Վենսան Կասսելի հետ ։
«Շեյթան» ֆիլում նկարահանվելուց հետո՝ նրան նկատել է ռեժիսոր Ջերալդին Նակաշը և հրավիրել է խաղալու իր «Այն ամենը, ինչը փայլում է» ֆիլում։ Մինչ այդ Լեյլան խաղացել է Ջամիլի դերը «Մարգարեն» ֆիլմում, որի համար էլ արժանացել է տարբեր մրցանակների և նոմինացիաների, այդ թվում՝ «Օսկար»՝ լավագույն օտարալեզու ֆիլմ կատեգորիայում։
Անձնական կյանք
Լեյլա Բեխտին ամուսնացած է ֆրանսիացի դերասան Թահար Ռահիմի հետ, ում հետ ծանոթացել է «Մարգարեն» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ
Վավիլովո (այլ կիրառումներ)
Վավիլովո, կարող է վերաբերել՝
Օվրուչի շրջան
Օվրուչի շրջան (Овруцький район), շրջան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օվրուչ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 3222 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 58637 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18,2 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժիտոմիրի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Սիրանո դը Բերժըրակ (ֆիլմ, 1990)
«Սիրանո դե Բերժերակ» (Cyrano de Bergerac), ֆրանսիական գեղարվեստական ֆիլմ, նկարահանված 1990 թվականին, ռեժիսոր Ժան Պոլ Ռապպնոի կողմից, գլխավոր դերում Ժերար Դեպարդիե։ Էդմոն Ռոստանի համանուն պիեսի էկրանավորումը։ Կաննի կինոփառատոնի, «Ոսկե Գլոբուս», «Սեզար» և «Օսկար» մրցանակների դափնեկիր։
Սյուժե
Գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում, XVII դարում, Լյուդովիկոս XIII-ի և ամենակարող կարդինալ Ռիշելյեի ժամանակաշրջանում և սկսվում են Փարիզում, 1640 թվականին։ Սիրանո դե Բերժերակը անվախ գասկոնացի ազնվական է, գվարդիական, գրող և մենամարտիկ, չափազանց ամաչում է իր մեծ քթի պատճառով և պատրաստ է մենամարտի հրավիրել յուրաքանչյուրին, ով կվիրավորի իր արտաքինը։ Սիրանոն խանթորեն սիրահարված է ազգականուհի, հիասքանչ Ռոքսանային, սակայն չի հավատում, որ աղջիկը կպատասխանի իր սիրում, քանի որ իրեն համարում է նրա համար ոչբավարար գրավիչ։ Շուտով ազգականուհին խոստովանում է Սիրանոյին, որ սիրահարված է երիտասարդ, սիրունիկ Քրիստիան դե Նևիլետին, գասկոնական գվարդիայի գնդի նորակոչիկի, որտեղ որպես կապիտան ծառայում է Սիրանոն։ Ռոքսական ազգականին խնդրում է պաշտպանել իր սիրեցյալին և փոխանցել երիտասարդին, որ սպասում է նամակի։ Քրիստիանից Սիրանոն իմանում է, որ երիհասարդը նույնպես սիրահարված է Ռոքսանային, սակայն, չնայած իր գրավիչ արտաքինին, Քրիստիանը իրեն համարում է ոչխելացի, անկարող սիրահետել կնոջը և երբեք նամակների չի գրել։ Սիրանոն որոշում է օգնել Քրիստիանին։ Քրիստիանի անունից նա բանաստեղծություններով հիասքանչ նամակներ է գրում Ռոքսանային։ Ռոքսանային սիրահետում է նաև ոչերիտասարդ, հարուստ, ազդեցիկ և անվանի կոմս դե Գիշը, սակայն Ռոքսանան գաղտնի հանդիպում է Քրիստիանի հետ։ Գվարդիական գունդը, որում ծառայում են Սիրանոն և Քրիստիանը, որոնք ընկերներ են դառնում, ուղևորվում է պատերազմ։ Կարոտելով իր սիրեցյալին, Ռոքսանան ժամանում է ռազմական ճամբար և Քրիստիանին պատմում է, որ օր-օրի սիրահարվում է նրան ավելի ու ավելի, ճանաչելով նրա հարուստ հոգևոր աշխարհը շնորհիվ նրա գրած նամակների։ Քրիստիանը հուսահատությունից Սիրանոյից պահանջում է Ռոքսանային բացել ողջ ճշմարտությունը, սակայն Սիրանոն չի որոշում նույնիսկ հիմա, երբ նա հույս ունի Ռոքսանայից փոխադարձ սիրո արժանանալ, նրան ասել ճշմարտությունը։ Այդ ժամանակ Քրիստիանը մահ է փնտրում մարտում, Արրասի արյունալի պաշարման ժամանակ նա զոհվում է, իսկ Սիրանոն՝ ծանր վիրավորվում։ Ռոքսական, ողբալով սիրեցյալի մահը, առանձնանում է մենաստանում, որում շաբաթը մեկ անգամ, 14 տարվա ընթացքում, նրան այցելում է Սիրանոն։ Միայն մահից առաջ Սիրանոն որոշում է խոստովանել Ռոքսանային իր սիրո մասին և նրանում, որ այն հիասքանչ նամակները, որոնց մասին հիշատակը Ռոքսանան պահպանում է մինչ օրս, իրականում է գրվել են Սիրանոյի կողմից։ Սիրանոն մահանում է Ռոքսանայի ձեռքերի վրա, որը շատ ուշ է գիտակցում, որ իրականում, այսքան տարիների ընթացքում նա սիրահարված էր հենց Սիրանոյին։
Այս ֆիլմը հանդիսանում է ֆրանսիացի դրամատուրգ Էդմոն Ռոստանի «Սիրանո դե Բերժերակ» պիեսի բանաստեղծական էկրանավորումը։
Բնօրինակ տեքստի և սցենարի տարբերությունները
Սցենարիստ Ժան Կլոդ Կարյերը որոշակի աշխատանքներ է իրականացրել Էդմոն Ռոստանի պիեսի բնօրինակ տեքստ ռեժիսոր Ժան Պոլ Ռապպնոի ֆիլմին հարմարեցնելու համար։ Չորս ժամ տևողությամբ սկզբնական տեքստը կրճատվել էր որոշ տեղերում, որի արդյունքում կինոֆիլմի տևողությունը կազմել է երկու ժամ տասնյոթ րոպե։
Ժան Կլոդ Կարյերը նախապես գրել է բազմաթիվ ալեքսանդրյան բանաստեղծություններ Էդմոն Ռոստանի ոճով։ Նա նաև կրճատել է բազմաթիվ մասեր։
Նկարահանման վայրեր
Կինոֆիլմի նկարահանումները իրականացվել են Ֆրանսիայի և Հունգարիայի տասնյակ քաղաքներում, բազմաթին պատմական վայրերում (ամրոցներ, աբբայություններ), ինչպես նաև, բազմաթիվ հասարակական վայրերում։ Այդ թվում.
Լոս Անջելեսի կինոքննադատների ասոցիացիա, 1990 թվական
Անվանակարգումներ(1).
«Ոսկե Գլոբուս», 1991 թվական
Հաղթող (1).
«Օսկար», 1991 թվական
Հաղթող (1).
Անվանակարգումներ (4).
BAFTA, 1991 թվական
Հաղթող (4).
Անվանակարգումներ (4).
Դավիդ դի Դոնատելլո, 1991 թվական
Հաղթող (1).
Nastro d'Argento, 1992 թվական
Հաղթող (2).
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Օսկարակիր ֆիլմեր Կատեգորիա:1990 ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում
Ալուջոր
Ալուջոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։ Գտնվում էր Շապին Գարահիսար քաղաքից 29 կմ արևելք՝ այգեվետ դաշտում։
Բնակչություն
Գյուղի բնակչությունը հայեր և թուրքեր էին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Գուդպասչուրի համախտանիշ
Գուդպասչուրի համախտանիշ, արյունահոսական թոքաբորբ նեֆրիտով, թոքերի իդիոպաթիկ հեմոսիդերոզ։ Բնորոշվում է թոքային ալվեոլների և երիկամների կծիկների հիմնային թաղանթների ինքնանընկալ բնույթի ախտահարմամբ։
Պատմություն
Առաջացման պատճառը հայտնի չէ։ Որոշ հեղինակներ հիվանդության ծագումը կապում են ցնդող ածխաջրածինների և օրգանական այլ լուծիչների ներշնչման հետ։ Կան անուղղակիորեն հաստատող տվյալներ, որ այն հանդիսանում է հանգուցային պերիարտեքփիտի կլինիկական տարբերակներից մեկը։ Թե՛ մեկը և թե՛ մյուսը, ինչպես նաև՝ վիրուսային տեսակետը փաստացի տվյալների բացակայության պատճառով չեն հաստատվում։
Ախտածագում
Հիվանդության կլինիկական ախտանիշների հիմքում ընկած են իմունաբանական համակարգի խանգարումները։ Այն դրսևորվում է թոքային ալվեոլների և երիկամային կծիկների հիմնային թաղանթների նկատմամբ հակամարմինների առաջացմամբ։ Վերջինս պայմանավորված է թոքային և երիկամային հիմնային թաղանթների վրա արտածին գործոնների (վարակային, թունային, քիմիական և այլն) ազդեցությամբ, որի շնորհիվ նրանք ձեռք են բերում միանման հակածինային հատկություն։
Հիվանդության առաջնային տեղակայության հարցը մնում է չպարզաբանված, չնայած թոքերի ախտահարումը նախորդում է երիկամային երևույթներին ։
Ախտաբանական անատոմիա
Հիմնական կազմաբանական փոփոխությունները հայտնաբերվում են թոքերում և երիկամներում որպես մեռուկային արնահոսական (haemorrhagica) ալվեոլիտ և պրոլիֆերային նեֆրիտ՝ մանր զարկերակների մեռուկային կազմալուծմամբ։
Կլինիկա
Գուդպասչուրի համախտանիշին բնորոշ են արյունախխումը (կրկնվող թոքային արյունահոսությունները), սակավարյունությունը և երիկամային ախտահարման երևույթները։ Այս դասական եռյակից բացի սովորաբար նկատվում են կրծքավանդակի տարբեր շրջանների ցավեր, հազ, աստիճանաբար սաստկացող հևոց, նիհարում, դյուրհոգնելիություն, թուլություն, երբեմն՝ ենթատենդ։
Ընթացք և բարդություններ
Հիվանդությունն ունի աստիճանաբար սաստկացող ընթացք և անխոաափելի անբարենպաստ ելք մի քանի ամսից մինչև 1,5-2 տարվա ընթացքում։ Կյանքի միջին տևողությունը կազմում է 11 ամիս։ Կարևոր բարդություններն են կրկնվող թոքային արյունահոսությունները և երիկամային անբավարարությունը, որոնք էլ դառնամ են հիվանդների մահվան պատճառ։
Բուժում
Հիվանդության հարաճուն ընթացքի որոշ հապաղում կարելի է ստանալ կորտիկոստերոիդների և անընկալությունն ընկճող միջոցների համատեղ և վաղ կիրառմամբ։ Կրկնվող հեմոդիալիզը որոշ ժամանակ երկարացնում է հիվանդների կյանքը։ Համեմատաբար արդյունավետ է երիկամի փոխպատվաստումը (հակածինային աղբյուրի վերացում)։ Շրջանառող հակամարմինների հեռացման նպատակով կիրառվում է պլազմաֆերեզը։ Բուժական ակտիվ միջոցները պետք է կիրառել հիվանդության առաջին 6-8 ամիսների ընթացքում, քանի որ այդ ժամանակամիջոցից հետո արյան մեջ այլևս հակամարմիններ չեն հայտնաբերվում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիրտ-անոթային հիվանդություններ Կատեգորիա:Հազվադեպ հանդիպող հիվանդություններ Կատեգորիա:Շարակցական հյուսվածքի համակարգային խանգարումներ
Ժյուլիեն Գրին
Ժյուլիեն Գրին (Julien Green), ի ծնե անունը՝ Ջուլիան Հարթրիջ Գրին (Julian Hartridge Green, 6 սեպտեմբերի, 1900, Փարիզ – 30 օգոստոսի, 1998, Փարիզ), ամերիկյան ծագմամբ ֆրանսիացի գրող։
Կենսագրություն
Ջուլիան Հարթրիջ Գրինը ծնվել է 1900 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Փարիզում, բողոքական ամերիկացիների ընտանիքում. եղել է ընտանիքի ութ երեխաներից ամենակրտսերը։ Մեծացել է Փարիզում։ 1916 թվականին՝ ծայրահեղ աստվածավախ մոր մահվանից երկու տարի հետո, հոր և քույրերի հետ սկսել է դավանել կաթոլիկություն ։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին. զորացրվել է 1919 թվականին։ 1919-1922 թվականներին սովորել է Վիրջինիայի համալսարանում։ Վերադառնալով Ֆրանսիա՝ զբաղվել է գրականությամբ. նրա գրական դեբյուտը կայացել է 1924 թվականին «Պամֆլետ Ֆրանսիայի կաթոլիկների դեմ» ստեղծագործությամբ։
1940 թվականին Ֆրանսիայի պարտությունից հետո, տեղափոխվել է ԱՄՆ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ծառայել է Ամերիկայի ռազմական տեղեկատվության բյուրոյում, ելույթ է ունեցել «Ամերիկայի ձայնով», որտեղ նրա հետ միասին աշխատել են ֆրանսիացի գրող Անդրե Բրետոնն ու ամերիկացի դերասան Յուլ Բրինները։ Անգլերենով գրել է «Հուշեր երջանիկ օրերի մասին» (Memories of Happy Days, 1942): Հետագայում անգլերեն է թարգմանել իր մի քանի ֆրանսերեն գրքեր (նաև իր քրոջ՝ գրող Էնն Գրինի (1891-1979) օգնությամբ։ Պատերազմից հետո վերադարձել է Ֆրանսիա։
Իր կյանքի մեծ մասն անցկացնելով Ֆրանսիայում և ստեղծագործելով հիմնականում ֆրանսերեն՝ Ժյուլիեն Գրինը երբեք չի ունեցել Ֆրանսիայի քաղաքացիություն. 1972 թվականին Ժորժ Պոմպիդուն Գրինին առաջարկել է հպատակագրվել, սակայն վերջինս մերժել է։
Ժյուլիեն Գրինի որդեգիրն է եղել գրող Էրիկ Ժուրդենը։
Ժյուլիեն Գրինը մահացել է 1998 թվականի օգոստոսի 30-ին Փարիզում։ Իր ցանկության համաձայն՝ թաղվել է Ավստրիայի Կլագենֆուրտ քաղաքի Սուրբ Էգիդ եկեղեցում ։
Ստեղծագործություն
Ժյուլիեն Գրինը հեղինակել է նովելներ, դրամաներ ու վեպեր, որոնցից մի քանիսն արժանացել են քննադատների ու հասարակության դրական գնահատականին («Ադրիենա Մեզյուրա», 1927, «Երկրում ճանապարհորդողը», 1927, «Լևիաֆան», 1929, «Բեկորներ», 1932 և այլն)։ Առավել հայտնի է իր բազմահատոր օրագրով, որ վարել է իր ողջ կյանքի ընթացքում (1928-1998, 18 հատոր)։ Գրողի նոր գրքերին արձագանքել են Վալտեր Բենյամինը, Հերման Հեսսեն, Խորխե Լուիս Բորխեսը։ Նրա «Օրագիրը» բարձր է գնահատել Էմիլ Սիորանը։ Գրինի «Եթե ես լինեի ձեր տեղը» (1947) վեպի սուր հոգեբանական վերլուծությունը գրավել է Մելանի Քլայնի ուշադրությունը։
Ժյուլիեն Գրինի մի քանի ստեղծագործություններ էկրանավորվել են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ գրողներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կենսագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի թարգմանիչներ
Ուլա Տիրսո
Ուլա Տիրսո (Ulà Tirso), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 634 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 34 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 19 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9080։ Հեռախոսային կոդը՝ 0783։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պեկինյան բիկինի
«Պեկինյան բիկինի» (Beijing bikini),  Չինաստանում հասարակական վայրերում տաք եղանակին տղամարդկանց կողմից շապիկները մինչև կուրծքը բարձրացնելու և մարմինը հովացնելու նպատակով որովայնը մերկացնելու ծաղրապատկեր ։ Ավելի հաճախ սա բնորոշ է միջին և բարձր տարիքի աշխատող տղամարդկանց։ Այս երևույթը հանդիպում է ոչ միայն Պեկինում, այլ Չինաստանում առհասարակ  ։
«Պեկինյան բիկինի» անվանումը ի հայտ է եկել անգլախոս տարագիրների մոտ՝ 2010-ական թվականներին, չնայած այս պրակտիկան Չինաստանում ավելի վաղ էր տարածվել, բայց ընդհանուր անուն չուներ ։
Քննադատություն
Այս ավանդույթի անվանումը երգիծական և դատապարտող բնույթ է կրում, քանի որ բիկինին կանացի հագուստի տարր է, իսկ պեկինյան բիկինին վերաբերում է տղամարդկանց։ Ի դեպ, այս անվան երգիծական բնույթն առավել ակնառու է դառնում, երբ վերաբերում է մեծ որովայն ունեցող տղամարդկանց ։ Չինաստանի որոշ նահանգներում և քաղաքներում այս պրակտիկան քննադատվում է զանգվածային լրատվամիջոցների և իշխանության մարմինների կողմից։ Նրանց կարծիքով սա  «անքաղաքավարի վարքագիծ» է, որը վնաս է հասցնում քաղաքի, նահանգի համբավին  ։ Օրինակ Ցզինան, Տյանցզին քաղաքներում «պեկինյան բիկինիի» համար սահմանվել են տուգանքներ, Շանդուն նահանգում թողարկվել է «պեկինյան բիկինի» ծիծաղելի սոցիալական գովազդային տեսաերիզ  ։