cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Օկտավիանոս Օգոստոս
Եռապետության հիմնադրում, պրոսկրիպցիաներ
Մուտինայի մարտում հաղթանակ տանելուց հետո Օկտավիանոսը հայտարարել է կոնսուլ-սուֆեկտուս դառնալու իր մտադրության մասին. սովորույթը պահանջել է անցկացնել նոր ընտրություններ կոնսուլների զոհվելուց հետո։ Որպես երկրորդ սուֆեկտուս նա դիտարկել է Ցիցերոնի թեկնածությունը. Օկտավիանոսի առաջարկով «Ցիցերոնը պետք է կառավարեր պետական գործերը որպես տարիքով մեծ ու ավելի փորձառու, իսկ Կեսարը [Օկտավիանոսը] կբավարարվի մեկ տիտղոսով, հարմար, որ նա վայր դնի զենքը» ։ Սենատը մերժել է Օկտավիանոսի առաջարկը միանգամայն օրինական հիմունքներով. Օկտավիանոսը չափազանց երիտասարդ էր կոնսուլության համար, նույնիսկ եթե հաշվի առնվեր մագիստրատուրան զբաղեցնելու համար պահանջվող տարիքի կրճատումը տասը տարով։ Այնուամենայնիվ, իր գործողությունների համար Օկտավիանոսն ստացել է իմպերատորի պատվավոր տիտղոս, որը հանրապետական դարաշրջանում տրվում էր հաղթանակած զորավարին ու թույլ էր տալիս հավակնել տրիումֆի։ Ընդ որում, սենատը մերժել է տրիումֆ անցկացնելու իրավունքը, թեև այդ հնարավորությունը տրվել է Դեցիմուս Բրուտոսին ։
Խոշոր բանակ հավաքելուց հետո Անտոնիոսը տիրապետում էր ավելի մեծ ուժերի ու ազդեցության, քան Օկտավիանոսը, ինչի պատճառով նա ստեղծվելիք ցանկացած միությունում պետք է լիներ կրտսեր դաշնակից։ Հավանաբար հենց Անտոնիոսի հետ որպես հավասար բանակցություններ վարելու համար է Գայոսը շարունակել կոնսուլի պաշտոնն զբաղեցնելու իր փորձերը ։ Սենատորները հրաժարվել են ընդառաջել նրան։ Ավելին, նրանք փորձել են մասնատել Օկտավիանոսի բանակը՝ շռայլ խոստումներ տալով ամենառազմունակ լեգեոններին։ Օկտավիանոսի դեսպաններն իրենց հերթին պայքարել են Հռոմում նախկինում որոշած պարտականությունների կատարման և իրենց զորավարին կոնսուլ ընտրվելու իրավունքի շնորհման համար ։
Սենատում նախկինի պես հույս ունեին, որ շուտով Իտալիա կժամանեն Բրուտոսն ու Կասսիոսը, այդ պատճառով էլ մերժում էին Օկտավիանոսի դեսպանություններին։ Սակայն Մակեդոնիայում գտնվող Մարկոս Բրուտոսը դժգոհ էր երիտասարդ Կեսարի ու Ցիցերոնի բանակցություններից (նրա շրջապատում նույնիսկ լուրեր էին պտտվում, թե նրանք արդեն ընտրվել են կոնսուլներ) և մերժել է իր մենթորին, որը նրան կոչ էր անում իր բանակի հետ շուտափույթ գնալ Իտալիա։ Բրուտոսը հավանաբար չէր ցանկանում սկսել քաղաքացիական նոր պատերազմ, այդ պատճառով էլ պահպանել է Գայոս Անտոնիոսի՝ զորավարի եղբոր կյանքը, որին գերի էր վերցրել Մակեդոնիայում ։
Դեցիմուս Բրուտոսի մահն ու Մարկոս Բրուտոսի չեզոքությունը Իտալիան թողել են սենատին հավատարիմ աննշան ուժերով։ Օգոտոսին (սեքստիլիա) հերթական բանակցությունների տապալումից հետո Օկտավիանոսը, իբր թե կատարելով զինվորների պահանջը, սկսել է արշավանք դեպի Հռոմ։ Քաղաքացիական պատերազմը, ինչպես և վեց տարի առաջ, սկսվել է Ռուբիկոնն անցնելով, սակայն այս անգամ զորավարը կռվի է առաջնորդել ոչ թե մեկ, այլ ութ լեգեոն։ Երբ նրա զորքերը գտնվել են ճանապարհին, սենատը համաձայնել է Օկտավիանոսին տալ կոնսուլ ընտրվելու իրավունք առանց իր լիազորությունները վայր դնելու, սակայն Գայոսը շարունակել է արշավանքը ։ Հռոմի մոտ տեղակայված երեք լեգեոններն անմիջապես անցել են նրա կողմը, ինչի շնորհիվ Օկտավիանոսի զորքի ընդհանուր քանակը կազմել է տասնմեկ լեգեոն կամ շուրջ 50 հազար զինվոր։ Արշավանքի ընթացքում Գայոսը մտահոգված էր Հռոմում մնացած մոր ու քրոջ անվտանգությամբ, սակայն նրանք թաքնվել են անձեռնմխելիություն ունեցող քրմուհի վեստալուհիների մոտ ։
Օկտավիանոսի զորքերն առանց մարտի մտել են մայրաքաղաք, ինչից հետո նա գրավել է պետական գանձարանը, որպեսզի վճարի իր զինվորներին և կարողացել է հասնել նրան, որ նշանակվի ընտրությունների օրը։ Օգոստոսի (սեքստիլիա) 19-ին Օկտավիանոսն իր ազգական Քվինտոս Պեդիոսի հետ ընտրվել է կոնսուլ (առավել հավանական թեկնածուներ էին համարվում Ցիցերոնը կամ Օկտավիանոսի հարսնացուի հայրը՝ Պուբլիոս Սերվիլիոս Իսավրիկոսը ): Հավանաբար կոնսուլի այլ թեկնածուներ չեն եղել ։ Նոր պաշտոնն զբաղեցնելուց հետո Օկտավիանոսն առաջին հերթին ավարտին է հասցրել Կեսարի կողմից իրեն որդեգրելու գործընթացը՝ հրավիրելով կուրիական կոմիտիաներ ։ Շուտով Քվինտոս Պեդիոսն անցկացրել է օրենք Կեսարին սպանողների հանդեպ հեռակա դատ անցկացնելու վերաբերյալ (Պեդիոսի օրենք), ինչից հետո մեկ օրում անցկացվել է դատն ու հրապարակվել մեղադրական դատավճիռ։ Փախած դատապարտյալների ունեցվածքը բռնագրավվել է, իսկ նրանց լիազորությունները՝ չեղարկվել ։ Շուտով սենատը կոնսուլների ճնշմամբ չեղարկել է այն բոլոր օրենքները, որոնք ուղղված էին Անտոնիոսի ու Լեպիդիոսի դեմ, ինչից հետո նրանց հետ սկսվել են խաղաղ բանակցություններ ։
Մ.թ.ա. 43 թվականի հոկտեմբերին Օկտավիանոս, Անտոնիոսն ու Լեպիդոսը հանդիպել են Բոնոնիայի (ժամանակակից Բոլոնյա) մոտ՝ գետի ոչ մեծ կղզում: Այդ հանդիպման ժամանակ համաձայնություն է ձեռք բերվել ստեղծել երկրորդ եռապետություն՝ անսահմանափակ լիազորություններ ունեցող երեք քաղաքական գործիչների միություն։ Ի տարբերություն Կեսարի, Պոմպեոսի ու Կրասոսի առաջին եռապետության՝ նոր միությունը պաշտոնապես գրանցվել է և սահմանափակվել հինգ տարի ժամկետով։ Ընդ որում, եռապետերը չեն պայմանավորվել ոչ մի լուրջ բարեփոխման մասին, և պաշտոնապես եռապետությունն ստեղծվել է «հանրապետությունը կարգի բերելու համար» (rei publicae constituendae): Ազգային ժողովը հաստատել է եռապետության ստեղծման մասին օրինագիծը (Տիցիայի օրենք) մ.թ.ա. 43 թվականի նոյեմբերի 27-ին, ընդ որում՝ պաշտոնը ստանձնելուց առաջ Օկտավիանոսը վայր է դրել կոնսուլի լիազորությունները։ Եռապետերը համաձայնեցրել են բարձրագույն մագիստրատուրաները բաժանումն իրենց կողմնակիցների միջև հաջորդ մի քանի տարիների համար և իրենց միջև բաժանել են բոլոր արևմտյան պրովինցիաները։ Օկտավիանոսն ստացել է ամենաքիչ օգուտն այդ բաժանումից, քանի որ նրան հանձնված պրովինցիաները՝ Աֆրիկան, Սիցիլիան, Սարդինիան ու Կորսիկան, մասամբ զբաղեցված էին հանրապետականների կողմից ։ Եռապետությունն ամրապնդվել է Օկտավիանոսի ու Կլոդիայի՝ ամենաազդեցիկ եռապետ Անտոնիոսի խորթ աղջկա ամուսնությամբ ։ Երկու տարի անց ամուսնությունը լուծարվել է։ Թեև Օկտավիանոսը, զբաղեցնելով կոնսուլի պաշտոնը, չի հետապնդել իր հակառակորդներին, Բոնոնիայի ժողովում եռապետերը որոշել են կազմակերպել պրոսկրիպցիաներ՝ իրենց հակառակորդների զանգվածային մահապատիժներ ըստ նախապես համաձայնեցված ցուցակների։ Պրոսկրիպցիաների անցկացման նախաձեռնողը հայտնի չէ, իսկ դրանց վերաբերյալ բանակցությունների մանրամասները պարզ չեն քննարկումների գաղտնիության և Օկտավիանոսի կողմնակիցների՝ պրոսկրիպցիաների կազմակերպման հարցում նրա մեղքը նվազեցնելու ձգտման պատճառով։ Վերջնական ցուցակում ընդգրկվել է ընդհանուր առմամբ 300 սենատոր և շուրջ երկու հազար հեծյալ, իսկ առաջինը եղել է Ցիցերոնի անունը ։
Պրոսկրիպցիայի ենթարկվածների ունեցվածքը, որպես կանոն, վաճառվել է աճուրդներում՝ նպատակ ունենալով լրացնել գանձարանը։ Ընդ որում, զինվորներն ու պրոսկրիպցիայի մյուս մասնակիցները թալանել են առանց հսկողության մնացած տները, իսկ աճուրդների պայմաններն ու հարուստների դեմ ուղղված ահաբեկչության մթնոլորտը վախեցրել է բազմաթիվ հնարավոր գնորդների։ Արդյունքում պրոսկրիպցիայի ենթարկվածների ունեցվածքի վաճառքը չի ծածկել հանրապետականների դեմ նախապատրաստվող պատերազմի ծախսերը, թեև եռապետերի բազմաթիվ կողմնակիցներ չափազանց հարստացել են։ Ծախսերը լրացնելու համար եռապետերը ներմուծել են նոր հարկեր, կազմակերպել ստիպողական փոխառություն, սենատորներին ստիպել հավաքել ստրուկներ նավատորմի համար, ինչպես նաև բռնագրավվել է բազմաթիվ հարուստ մարդկանց ունեցվածքը։ Առանձին հարկ է դրվել հարուստ կանանց ունեցվածքի համար, սակայն հռոմեացի կանայք կարողացել են հասնել այդ հարկի չեղարկմանը կամ զգալիորեն կրճատմանը ։
Արշավանք Հունաստան, Ֆիլիպիի ճակատամարտ
Լեպիդոսին թողնելով Իտալիայում զորքերի մի մասի հետ միասին՝ Անտոնիոսն ու Օկտավիանոսն անցել են Ադրիատիկ ծովը՝ խուսափելով հակառակորդի գերազանցող ծովային ուժերից։ Մակեդոնիայում եռապետության զորքերի ընդհանուր թիվը կազմել է շուրջ 100 հազար հետևակ և 13 հազար հեծյալ, հանրապետականների (ինքնանվանումը՝ ազատագրողներ, liberatores) հետևակի թիվը հասնում էր մոտ 70 հազար, սակայն նրանք ունեին գերազանցություն հեծելազորում (շուրջ 20 հազար) և ծովում։ Սեպտեմբերին Անտոնիոսը հասել է Ֆիլիպի քաղաքի մոտ գտնվող հարթավայր, որտեղ արդեն ամրացել էին հանրապետականները։ Օկտավիանոսը մի քանի օր ուշացել է վատառողջության պատճառով ։
Եռապետերի ճամբարները գտնվում էին ճահճոտ հարթավայրում, իսկ հանրապետականները նախօրոք հաստատել էին իրենց ճամբարը բլուրների վրա, ինչի շնորհիվ նրանց դրությունն ավելի շահավետ էր։ Հանրապետականները նախատեսում էին խուսափել գլխավոր ճակատամարտից՝ հույս ունենալով ծովում ունեցած գերազանցությունն և լավ զինվածությունն իրենց թույլ կտան թուլացնել եռապետերին։ Սակայն շուտով ձախ թևում մարտ է սկսվել Անտոնիոսի ու Կասսիոսի ուժերի միջև։ Մարկոսը գործել է հաջողությամբ և գրավել հակառակորդի ճամբարը, սակայն միաժամանակ Բրուտոսը հարձակվել է Օկտավիանոսի զորքի վրա և գրավել նրա ճամբարը։ Դրանից հետո Բրուտոսն ու Օկտավիանոսը վերադարձել են իրենց սկզբնական դիրքերին, իսկ Կասիոսը, չիմանալով Բրուտոսի հաջողության մասին, ինքնասպանություն է գործել։ Մի քանի շաբաթ անց, երբ եռապետերի ճամբարում պարենի մատակարարումը կրիտիկական էր դարձել, Բրուտոսը, ենթարկվելով իր կողմնակիցների հորդորներին, զորքերը հանել է վճռական մարտի։ Անտոնիոսի հմուտ գործողությունների շնորհիվ եռապետության բանակը հաղթել է մարտում ։ Երկու մարտերում Օկտավիանոսի մասնակցությունը եղել է նվազագույնը. առաջին մարտը սնահավատ զորավարը բաց է թողել իր բժշկի վատ երազի պատճառով և երեք օր թաքնվել ճահիճներում, իսկ երկրորդին չի մասնակցել հիվանդության պատճառով ։
Օկտավիանոսը կտրել է Բրուտոսի գլուխն ու այն ուղարկել Հռոմ, որպեսզի այն նետեն Կեսարի արձանի ոտքերի մոտ, սակայն նավը, որ տանում էր Բրուտոսի գլուխը, ենթարկվել է նավաբեկության ։ Երկու հաղթողները վերաբաժանել են պրովինցիաները. Մարկոսը իր ձեռքում պահել է Գալլիան և ստացել Աֆրիկան ու հավանաբար բոլոր արևելյան պրովինցիաները, իսկ Գայոսն ստացել է իսպանական պրովինցիան, Նումիդիան (Նոր Աֆրիկա), Սարդինիան ու Կորսիկան. Լեպիդիոսը կորցրել է իր ազդեցությունը։ Եռապետերը բաժանել են զինվորներին տված խոստումները կատարելու պարտականությունները. Օկտավիանոսը պետք է նրանց տար հողատարածքներ Իտալիայում, իսկ Անտոնիոսը պարտավորվել է գտնել կանխիկ գումար արևելյան հարուստ պրովինցիաներում ։
Պերուզինյան պատերազմ, Բրունդիզիի համաձայնություն
Իտալիա վերադառնալուց հետո Օկտավիանոսն սկսել է հող տրամադրել կռվին մասնակցած զինվորներին, ընդ որում՝ հողատարածքներ են տրվել նաև Բրուտոսի ու Կասիոսի՝ հանձնված զինվորներին, որպեսզի նրանք ապստամբություն չբարձրացնեն և չմիանան կենդանի մնացած հանրապետականների հետ։ Եռապետերը նախապես նշել են 18 քաղաքներ, որոնց հողերը պետք է բռնագրավվեին, սակայն զանգվածային էքսպրոպրիացիաներն իրականացնելը վերապահվել է Օկտավիանոսը։ Շուտով պարզ է դարձել, որ մեծ թվով վետերաններին այդ հողերը չեն բավականացնում, և Օկտավիանոսն ստիպված է եղել բռնագրավել նաև այլ քաղաքների հողերը։ Վետերանները պետք է հողատարածքներ ստանային Իտալիայում, որտեղ արդեն վաղուց զգացվում էր ազատ հողատարածքների պակաս, իսկ գաղութների զանգվածային տեղափոխումը պրովինցիաներ դեռևս տարածված չէր։ հաճախ հողերը վերցվել են այն բնակավայրերի բնակիչներից, որոնք նախկինում թշնամություն են ունեցել եռապետերի հետ։ Որպես կանոն, ամենափոքր հողաբաժինները, ինչպես նաև շատ խոշոր տարածքներ թողնվել են իրենց նախկին տերերին, և տուժել են հիմնականում միջին ունեցվածքի տեր գյուղացիներն ու գյուղատնտեսական ոչ մեծ վիլլաների տերերը։ Վետերաններին հատկացված հողատարածքի չափը հայտնի չէ. դրանց միջին չափը գնահատվում է շատ փոքր հողաբաժիններից մինչև 50 յուգեր տարածքներ (12,5 հա) զինվորների համար և 100 յուգեր (25 հա) ցենտուրիոնների համար։ Հազվադեպ բաժանման ենթակա հողատարածքների տերերին հաջողվել է պահպանել իրենց տարածքները. օրինակ՝ դա հաջողվել է բանաստեղծ Վերգիլիոսին, որին պաշտպանել է Գայոս Ազինիոս Պոլլիոնը ։ Օկտավիանոսը վճարել է բռնագրավված հողերի նախկին տերերին, բայց նույնիսկ այդ սիմվոլիկ վճարների համար միշտ չէ, որ հաջողվում էր գումար գտնել ։ Իրադրությունը զգալիորեն բարդացել է Սեքստոս Պոմպեոսի կողմից Ապենինյան թերակղզու պաշարման պատճառով, որն ամրացել էր Սիցիլիայում և հացահատիկով բեռնված նավերին թույլ չէր տալիս հասնել Իտալիա ։
Իտալիկների զանգվածային արտաբնակեցման և ծովային շրջափակման արդյունքում ստեղծված իրավիճակից ծագած դժգոհությունից օգտվել են Լուցիոս Անտոնիոսը՝ Մարկոս Անտոնիոսի եղբայրը և Իտալիայում մնացած Ֆուլվիան՝ այդ եռապետի կինը։ Լուցիոսը տեղի ունեցածի համար մեղադրել է Օկտավիանոսին և խոստացել, որ իր եղբայրն Արևելքից վերադառնալուց հետո կվերականգնի հանրապետությունը։ Նրա քարոզչությունը հաջողություն է ունեցել ոչ միայն իտալիկների, այլև որոշ սենատորների մոտ։ Զինվորներն ու զորահրամանատարները, որոնք հետաքրքրված էին հողերի բաժանումը շարունակելով, փորձել են Օկտավիանոսին հաշտեցնել Լուցիոս Անտոնիոսի հետ, սակայն շուտով կենտրոնական Իտալիայում սկսվել է իտալիկների ապստամբություն ։ Պարզ չէ, թե արդյոք Լուցիոսը գործել է իր եղբոր հանձնարարությամբ. Ապպիանոսը, օրինակ, պնդում է, որ նա սկսել է այդ քարոզչությունը ինքնուրույն, և ժամանակակից պատմագրության մեջ տարածված է այն տեսակետը, որ Մարկոսը չի մասնակցել եղբոր գործողություններին ։ Մ.թ.ա. 41 թվականի ամռանը Լուցիոսն իր հավատարիմ զորքերի հետ գրավել է Հռոմը և այդտեղից ուղևորվել դեպի հյուսիս՝ հույս ունենալով միանալ Ազինիոս Պոլլիոնի և Վենտիդիոս Բասոսի կանոնավոր զորքերին։ Սակայն Օկտավիանոսը, Ագրիպպան և Քվինտոս Սալվիդիենոս Ռուֆոսը թույլ չեն տվել խռովարարների ուժերի միավորումը և շրջափակել են Լուցիոս Անտոնիոսին Պերուզիայում (ժամանակակից Պերուջա)։ Երկարատև պաշարումից և այն հանելու անհաջող փորձերից հետո Լուցիոսը հանձնվել է։ Օկտավիանոսը ներել է նրան, Ֆուլվիային, Ազինիոս Պոլլիոնին և Վենտիդիոս Բասոսին, սակայն զինվորներին թույլ է տվել թալանել քաղաքը, մահապատժի է ենթարկել տեղի ազնվականների մեծ մասին բացառությամբ մի մարդու։ Այդ ամենից բացի քաղաքը հրդեհվել է. Ապպիանոսն ու Վելլեոս Պատերկուլոսը հրդեհի մեղավոր են համարում քաղաքի խելագարին։ Օկտավիանոսի հակառակորդները պնդել են, որ նա հրամայել է 300 պերուզիացիների զոհ մատուցել աստվածային Կեսարի զոհասեղանին ։
Ապստամբությունից հետո կենդանի մնացած նրա մասնակիցների մեծ մասը փախել են Մարկոս Անտոնիոսի մոտ։ Չնայած Կլեոպատրայի հետ ունեցած սիրավեպին և Պարթևստանի հետ պատերազմի նախապատրաստմամբ զբաղված լինելուն՝ Մարկոս Անտոնիոսը շարժվել է դեպի Իտալիա և պաշարել Բրունդիզի (ժամանակակից Բրինդիզի) կարևորագույն նավահանգիստը ։ Շուտով նրան են միացել Սեքստոս Պոմպեոսն ու Գնեոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսը։ Միայն եռապետերի միջև նոր բախումներ թույլ տալ չցանկացող զինվորների ճնշմամբ Բրունդիզիում սկսվել են բանակցություններ Անտոնիոսի կողմից Գայոս Ազինիոսի Պոլլիոնի և Օկտավիանոսի կողմից Մեկենասի միջնորդությամբ։ Երկու եռապետերը կնքել են հաշտություն և նորից բաժանել պրովինցիաները։ Անտոնիոսին հասել են բոլոր արևելյան պրովինցիաները, Օկտավիանոսին՝ բոլոր արևմտյանները, իսկ Լեպիդոսին մնացել է միայն Աֆրիկայի պրովինցիան։ Բոլոր եռապետերն իրավունք են ստացել հավաքել նոր զինվորներ Իտալիայում։ Համաձայնությունն ամրապնդվել է Անտոնիոսի (ում կինը մահացել էր) և Օկտավիայի՝ Օկտավիանոսի քրոջ ամուսնությամբ, որը դրանից կարճ ժամանակ առաջ կորցրել էր ամուսնուն։ Սեքստոս Պոմպեոսի հետաքրքրությունները եռապետերը հաշվի չեն առել, և նա վերսկսել է պաշարումը ։
Պատերազմ ընդդեմ Սեքստոս Պոմպեոսի, եռապետության ժամկետի երկարաձգում
Խաղաղ մտադրություններ ունենալու լրջությունը ցույց տալու համար Օկտավիանոսը, որն արդեն բաժանվել էր Կլոդիայից, ամուսնացել է Սկրիբոնիայի հետ։ Նա Սեքստոս Պոմպեոսի աներոջ՝ Լուկիոս Սկրիբոնիոս Լիբոնի քույրն էր և միաժամանակ Պոմպեոսի հեռավոր ազգականը։ Այդ ամուսնության կնքումը նպաստել է Պոմպեոսի հետ շուտափույթ հաշտվելուն ։ Պոմպեոսի հետ եռապետերի բանակցությունների առաջին փուլն անցկացվել է Նեապոլիտանական ծովածոցի առափնյա ծանծաղուտում, որտեղ կառուցվել են երկու ոչ մեծ փայտե հարթակներ կողմերից յուրաքանչյուրի համար ։ Հաջողությամբ է պսակվել բանակցությունների երկրորդ փուլը, որն անցկացվել է կամ Միզեն հրվանդանում, կամ էլ մոտակայքում տեղակայված Պուտեոլիում ։
Եռապետերը մերժել են Լեպիդոսի փոխարեն եռապետության կազմում ընդգրկել Պոնպեոսին, սակայն մնացած բոլոր հարցերում Օկտավիանոսն ու Անտոնիոսը զիջել են։ Նրանք խոստացել են ներում շնորհել Սիցիալիայում թաքնված պրոսկրիպցիայի ենթարկվածներին, Պոմպեոսի բանակի փախած ստրուկներին շնորհել ազատություն և պարգևներ՝ եռապետության զինվորների վճարներին հավասար։ Սեքստոսն օրինականացրել է Սիցիլիայի, Կորսիկայի ու Սարդինիայի նկատմամբ իր իշխանությունը, ինչպես նաև ստացել է Պելոպոնեսը։ Դրանից բացի, նրա կողմնակիցներն ընդգրկվել են հաջորդ տարիների մագիստրոսների ցանկում։ Դրան ի պատասխան Պոմպեոսը պարտավորվել է բոլորովին հանել Իտալիայի ծովային պաշարումն ու համագործակցել այն հացահատիկով ապահովելու հարցում  ։ Ըստ ավանդության՝ համաձայնությունը տոնվել է Պոմպեոսի նավի վրա կազմակերպված համատեղ խրախճանքով։ Ընթրիքի ժամանակ Մենոդորոսը՝ Սեքստոսի գլխավոր նավատորմավարը, իբր թե առաջարկել է սպանել Օկտավիանոսին ու Անտոնիոսին, սակայն Պոմպեոսը մերժել է  ։
Եռապետերի երաշխավորությամբ մայրաքաղաք վերադարձած հռոմեացիների թվում է եղել Տիբերիոս Կլավդիոս Ներոնն իր հղի կնոջ՝ Լիվիա Դրուզիլայի ու մանկահասակ որդու՝ Տիբերիոսի հետ։ Օկտավիանոսի և Լիվիայի միջև սկսվել է սիրավեպ, որը շուտով ավարտվել է նշանադրությամբ ու ամուսնությամբ։ Կլավդիոսը ոչ միայն չի խոչընդոտել նրանց ամուսնությանը, այլ նույնիսկ հավաքել է օժիտ կնոջ համար և իր տանը կազմակերպել նշանադրությունը. Լիվիայի հայրն ինքնասպանություն էր գործել պրոսկրիպցիաների ցանկերում ընդգրկվելու պատճառով։ Հարսանիքի օրը հայտնի չէ. ըստ տարբեր տվյալների՝ այն կայացել է կամ Դրուզի ծնվելուց երեք օր անց, կամ էլ դեռ հղիության վեցերորդ ամսում ։
Խաղաղ համաձայնությունը եղել է ոչ կայուն. չնայած խաղաղության հաստատվելուն՝ Օկտավիանոսն սկսել է կառուցել ռազմական նավատորմ, իսկ Պոմպեոսը չի շտապել ապամոնտաժել ռազմական նավերն ու ցրել դրանց անձնակազմերը ։ Սեքստոսը պաշտոնապես չի վերականգնել ծովային պաշարումը, սակայն Իտալիայի ափերի երկայնքով սկսել են գործել ծովահենները, և Օկտավիանոսը պնդել է, որ դրանք եղել են Պոմպեոսի մարդիկ։ Շուտով Գայոսի կողմն է անցել Մենոդորոսը և նրան է հանձնել Սարդինիան ու Կորսիկան։ Օկտավիանոսն ընդունել է Մենոդորոսին և ուժեղացրել ափերի պաշտպանությունը  ։
Շուտով Պոմպեոսի ու Օկտավիանոսի նավերը հանդիպել են Նեապոլիտանական ծովածոցում՝ Կումիի մոտ։ Կատաղի մարտն ավարտվել է Պոմպեոսի հաղթանակով։ Վերջինիս նավատորմի հրամանատար Մենեկրատոսն սպանվել է, իսկ նրան փոխարինած Դեմոխարեսը նավերը տարել է Մեսանա (ժամանակակից Մեսինա), որ տեղակայված է Սիցիլիա կղզու վրա։ Օկտավիանոսի նավերը հետևել են նրան։ Մեսինայի նեղուցում տեղի ունեցած առաջին բախումն անհաջող է եղել եռապետության համար, իսկ շուտով սկսված փոթորիկը նրա նավատորմին ստիպել է նահանջել։ Գայոս Օկտավիոսը կորցրել է իր նավերի կեսից ավելին և օգնություն խնդրել Անտոնիոսից ։ Այն բանից հետո, երբ Օկտավիայի ու Մեկենասի միջնորդությամբ հարթվել են եռապետերի միջև եղած տարաձայնությունները, նրանք հանդիպել են Տարենտում (ժամանակակից Տարանտո) մ.թ.ա. 37 թվականի գարնանը ։ Նրանք պայմանավորվել են երկարաձգել եռապետության լիազորությունների ժամկետը ևս հինգ տարով: Դրանից բացի, նավատորմի կարիք ունեցող Օկտավիանոսը պետք է Անտոնիոսից ստանար 120 նավ։ Դրա փոխարեն Մարկոսին, որը նախատեսում էր ներխուժել Պարթևստան, պետք է անցնեին շուրջ 20 հազար զինվորներ։ Անտոնիոսը կատարել է պայմանավորվածության իր հատվածը, սակայն Օկտավիանոսը տրամադրել է խոստացված զորքի միայն տասներորդ մասը ։
Եռապետության ժամկետի երկարաձգումից հետո Օկտավիանոսը շարունակել է նոր նավատորմի ստեղծումը։ Նրա տնօրինության ներքո կային փոքրաթիվ փորձառու ծովագնացներ, այդ պատճառով Կումիի մոտ ստեղծվել է ծովային նոր բազա մարզումների համար։ Նավատորմի կառուցման համար Օկտավիանոսը հարուստներին ստիպել է կատարել խոշոր նվիրատվություններ և իր ստրուկներին տվել է որպես թիավարներ։ Ագրիպպան, որ անմիջականորեն ղեկավարում էր նավատորմի կառուցումը, հաշվի է առել նախորդ մարտերի փորձն ու կառուցել ավելի մեծ չափեր ունեցող նավեր, որոնք ունեին հարպաքս (harpax) թշնամու նավերի պարանասարքերը ոչնչացնելու համար (հայտնի չէ, թե արդյոք դա եղել է հռոմեացիների հայտնագործությունը, թե օգտագործվել է դեռ հելլենիստական ժամանակաշրջանում) :
Նավատորմ կառուցելու և նավագնացներին նախատատրաստելու հնարավորություն Օկտավիանոսն ստացել է Պոմպեոսի անվճռականության և ծովում ունեցած գերազանցությունը ցամաքային գործողությունների ժամանակ օգտագործել չցանկանալու շնորհիվ։ Օկտավիանոսը ծրագրել էր Սիցիլիա կղզու վրա հարձակվել միանգամից երեք ուղղությամբ. Ստատիլիոս Տավրոսը պետք է դուրս գար Տարենտից, Լեպիդոսը՝ Աֆրիկայից, իսկ Օկտավիանոսը՝ Պուտեոլիից։ Հարձակումը նախատեսվել էր սկսել մ.թ.ա. 36 թվականի հուլիսի 1-ին ։
Կարախիլյո
Կարախիլյո, իսպանական սուրճով պատրաստվող խմիչք, իրենից ներկայացնում է սուրճի և ռոմի կամ բրենդի խառնուրդ։ Կարախիլյոն ունի պատրաստման երկու եղանակ։ Խմիչքն առավել տարածված է գյուղական տարածքներում ։
Բաղադրություն
Այս խմիչքը իր մեջ պարունակում է ալկոհոլի և սուրճի հավասար քանակություն ։ Տարբեր աշխարհագրական տարածքներում ալկոհոլի և սուրճի չափաբաժինները տարբեր են։ Օրինակ՝ Կատալոնյայում օգտագործվում է սուրճ և բարձր տոկոսային ալկոհոլ, իսկ Կաստիլիայում և Լեոնում խմիչքը պատրաստելիս օգտագործվում է սուրճ և ավելի փոքր ալկոհոլային բաժին։ Երբեմն կարախիլյոին ավելացնում են մեկ բաժակ շերի կամ անիսոնային օղի ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալկոհոլային կոկտեյլներ
Օկտավիանոս Օգոստոս
Պատերազմ ընդդեմ Սեքստոս Պոմպեոսի, եռապետության ժամկետի երկարաձգում
Հաղթանակից հետո Գայոսը չի կատարել նախկինում իր տված խոստումը Պոմպեոսի ստրուկերին ազատություն շնորհելու վերաբերյալ։ Ընդհակառակը, 30 հազար փախստական ստրուկներին նա վերադարձրել է իրենց ախկին տերերին, իսկ նրանց, որոնց տերերին գտնել չի հաջողվել (շուրջ վեց հազար ստրուկ), հրամայել է մահապատժի ենթարկել։ Գանձարանի սպառման և Անտոնիոսի հետ Օկտավիանոսի հարաբերությունների փչացման պատճառով ձգձգվել է զինվորներին վճարելու և հողերը բաժանելու գործը։ Դրա փոխարեն նա շռայլորեն բաժանել է ռազմական պարգևներ, ինչը տեղիք է տվել զինվորների հակազդեցության։ Փողի պակասի խնդիրը մասամբ լուծել է 1600 տաղանդի խոշոր կոնտրիբուցիան, որ դրվել է Սիցիլիայի վրա (նման վճարներ սովորաբար պարտադրվում էին պարտության մատնված թշնամիները)։ Հողը չբավարարելու խնդիրը մասամբ լուծվել է նրանով, որ բվետերանները բնակեցվել են ոչ միայն Իտալիայում, այլև արևմտյան պրովինցիաներում։ Դրա շնորհիվ հաջողվել է խուսափել հողերի զանգվածային էքսպրոպրիացիայից և դրա հետևանքով ծագած անհանգստություններից ։ Պոմպեոսի նկատմամբ հաղթանակ տանելու համար սենատն Օկտավիանոսին արժանացրել է փոքր տրիումֆի (օվացիա) և սրբազան անձեռնմխելիության իրավունքի, որը հատուկ էր ժողովրդական տրիբուններին (sacrosanctitas, Օկտավիանոսը, որն անցել էր պատրիկների դասը, չէր կարող զբաղեցնել այդ պաշտոնը)։ Շուտով նման արտոնություններ են ստացել նաև Լիվիան ու Օկտավիան ։
Երկրորդ բախումն Անտոնիոսի հետ, Ակտիումի ճակատամարտ և Եգիպտոսի նվաճում
Սեքստոս Պոմպեոսի դեմ տարած հաղթանակից հետո Օկտավիանոսն սկսել է նախապատրաստվել Անտոնիոսի հետ սպասվող պատերազմին՝ միևնույն ժամանակ չխզելով հարաբերությունները նրա հետ։ Կոնսուլները շարունակել են ընտրվել Տարենտի համաձայնությանը համապատասխան. սովորաբար ընտրվել են մնացած երկու եռապետերի մեկական կողմնակիցներ ։ Սակայն Ագրիպպան Օկտավիանոսի հանձնարարությամբ շարունակել է մեծացնել ռազմածովային նավատորմի հզորությունը, որի նպատակն էր կանխել Անտոնիոսի ժամանումն Իտալիա։ Օկտավիանոսն ինքը մ.թ.ա. 35 թվականին գլխավորել է ներխուժումն Իլլիրիա, որը դիտարկվել է միաժամանակ և որպես մարզում զինվորների համար, և որպես խոշոր բանակը չցրելու պատճառ։ Միևնույն ժամանակ, այդ արշավանքի օգնությամբ Օկտավիանոսը հույս ուներ ամրապնդել զորավարի իր հեղինակությունը բանակի առաջ։ Դրանից բացի, Իլլիրիայում Գայոսը կարող էր հույս ունենալ հավաքել ստրուկներ և օժանդակ զորքեր : Հավանաբար դիտարկվել են պատերազմը վարելու այլ ուղղություններ ևս. Դիոն Կասսիոսը նշել է Բրիտանիա ներխուժելու ձախողված պլանների մասին ։
Իլլիրիայի պատերազմի արդյունքում Օկտավիանոսն ամրապնդել է իր հեղինակությունը բանակում և Իտալիայի բնակչության շրջանում՝ հավասարվելով պատերազմի վարպետ ճանաչված Անտոնիոսին, որի հեղինակությանը վնաս էր հասցրել Պարթևստանում կրած պարտությունը։ Պատերազմի ընթացքում թալանվածը նա օգտագործել է մայրաքաղաքում հուշարձանային շինարարությանն աջակցելու և շքեղ հասարակական միջոցառումների կազմակերպման համար, որի նպատակն էր ստանալ քաղաքային պլեբսի օգնությունը ։ Զորավարն ինքն ստացել է տրիումֆի իրավունք, բայց դրանից օգտվել է ոչ անմիջապես ։ Սակայն Իլլիրիայում հռոմեացիների հաջողությունները եղել են ոչ կայուն. Օկտավիանոսի զորքերը խուսափել են ձգձգված արշավանքներին մասնակցելուց, այդ պատճառով էլ կարողացել են վերահսկողություն սահմանել միայն Ադրիատիկ ծովի ափից ոչ հեռու գտնվող տարածքների վրա, իսկ մ.թ.ա. 6 թվականին գրավված տարածքում բռնկվել է խոշոր ապստամբություն։
Սեքստոս Պոմպեոսի զոհվելուց հետո կենդանի մնացած հանրապետականներն ստիպված են եղել ընտրություն կատարել Օկտավիանոսի և Անտոնիոսի միջև։ Նրանցից շատերը միացել են Մարկոսին։ Անտոնիոսին է սատարել նաև չեզոք սենատորների մի զգալի մասը, որոնք նրա մեջ տեսնում էին պակաս չարիք՝ համեմատած վերժխնդիր Օկտավիանոսի հետ, որը, նրանց կարծիքո, ոչնչացրել էր հանրապետական ազատությունների մնացորդները։ Օկտավիանոսը հույսը դրել է իրեն հողով պարտական Կեսարի վետերանների, Իտալիայի գործնական շրջանների ու իր ընկերների վրա, որոնց նա ակտիվորեն առաջ է տարել կարիերայի ոլորտում ։ Սակայն իր վաղեմի ընկերոջը՝ Տրանսալպիական Գալլիայի կուսակալ և խոշոր բանակի հրամանատար Սալվիդիենոս Ռուֆոսին դատի է տվել դավաճանության մեղադրանքով, իբր թե նա գաղտնի բանակցություններ է վարել Անտոնիոսի հետ։ Արդյունքում Ռուֆոսն ինքնասպանություն է գործել կամ ենթարկվել մահապատժի  ։
Մ.թ.ա. մոտ 35 թվականին Օկտավիանոսն պարթևներից պարտություն կրած Անտոնիոսին ուղարկել է փող ու զինամթերք, ինչպես նաև զինվորներ, որոնց նա պետք է փոխանցեր Տարնենտի համաձայնությամբ 120 նավերի դիմաց։ Սակայն խոստացած 20 հազար զինվորների փոխարեն Գայոսն Արևելք է ուղարկել միայն երկու հազար լեգեոներներ։ Օգնություն տանող պահակախմբին ուղեկցել է Օկտավիան՝ Մարկոսի օրինական կինը, թեև Կլեոպատրայի հետ նրա կապը հայտնի էր բոլորին։ Հավանաբար Գայոսը հույս ուներ, որ Անտոնիոսը սկանդալ կհրահրի, ինչն ինքը կարող է օգտագործել որպես պատերազմ սկսելու առիթ։ Սակայն Անտոնիոսը գործել է զգուշորեն և Գայոսին լուրջ մեղադրանքների առիթ չի տվել, թեև աղբյուրները տարբեր կերպ են մեկնաբանում Օկտավիայի առաքելության մանրամասները  ։ Օկտավիանոսն իր գործընկերոջը նաև թույլ չի տվել զորք հավաքել Իտալիայում, չնայած նման հնարավորություն կար ըստ Տարենտի համաձայնության ։ Ինչպես նշում է Վ. Պարֆյոնովը, Իտալիայից օգնություն ստանալու անհնարինությունն Անտոնոսին ստիպել է զիջումներ կատարել Կլեոպատրային ։ Արդյունքում Օկտավիանոսն սկսել է հասարակայնորեն մեղադրել Անտոնիոսին ինքնագլխության և Հռոմի շահերին դավաճանելու մեջ՝ հատուկ ուշադրություն հրավիրելով այն հանգամանքի վրա, որ նա ինքնակամ վերափոխել է սահմաններն ու շնորհել տիտղոսներ ի հաճույս Եգիպտոսի թագուհու ։ Մյուս կողմից Գայոսի մեղադրանքը կառուցվել է այն հանգամանքի վրա, որ Անտոնիոսը հրաժարվել է հռոմեացի կնոջից հօգուտ օտարերկրացու ։ Անտոնիոսը փորձել է պաշտպանվել Օկտավիանոսի հարձակումներից։ Սվետոնիոսը մեջբերել է մի հատված նրա նամակից, որում նա պատասխանում էր ամուսնական սրբազան կապերը խզելու մեղադրանքներին.
Եռապետերը նաև վիճել են, թե իրենցից ում վրա ընկնում հանրության շրջանում բավական ժողովրդականություն վայելող Սեքստոս Պոմպեոսի մահվան մեղքը, և թե արդյոք Ցեզարիոնը Կեսարի օրինական ժառանգն է Օկտավիանոսի փոխարեն ։
Օկտավիանոսի կողմն անցածների թվում էին Լուցիոս Մունացիոս Պլանկոսն ու Մարկոս Տիցիոսը։ Լինելով Անտոնիոսի մոտ զինակիցները՝ նրանք ներկա էին եղել Անտոնիոսի կտակի կազմմանը, որի բովանդակության մասին պատմում են Գայոսին։ Օկտավիանոսը վերցրել է կտակն այն պահպանող վեստալուհի քրմերից, ինչից հետո բացել է այն ու նրա որոշ կետեր կարդացել սենատի առաջ (կտակի գաղտնիության նկատմամբ այդպիսի արհամարհական վերաբերմունքը համարվել է սրբապղծություն ): Աղբյուրներից հայտնի կտակի դրույթները հավանաբար վավերական են, սակայն բացառված չէ, որ Օկտավիանոսը հրապարակած լինի միայն առանձին արտահայտություններ առանց համատեքստի, կամ որ ընթերցված փաստաթուղթը լինի կեղծ։ Օկտավիանոսի ճնշմամբ սենատն Անտոնիոսին զրկել է իր բոլոր լիազորություններից, այդ թվում նաև հաջորդ տարվա կոնսուլությունից, սակայն պատերազմ հայտարարել է միայն Կլեոպատրային ։
Անտոնիոսի խոշոր բանակին դիմակայելու ունակ զորք պահելու համար Օկտավիանոսը դիմել է գանձարանը լրացնելու արտակարգ միջոցի. ազատ քաղաքացիները պետք է միանվագ վճարեին իրենց տարեկան եկամտի 1/4-ը, հարուստ ազատարձակները՝ իրենց ամբողջ կարողության 1/8-ը։ Կատարվել են նաև ստիպողական փոխառություններ նվիրատվությունների անվան տակ։ Խիստ միջոցառումների պատճառով Իտալիայում սկսվել են սպատամբություններ, որոնք ճնշվել են բանակի կողմից ։ Օկտավիանոսը նաև արևմտյան պրովինիցիաների բնակիչներին ստիպել է հավատարմության երդում տալ իրեն, որն ամենայն հավանականությամբ նման էր զինվորների՝ իրենց զորավարին տրվող երդմանը (հետագայում նա պնդել է, որ այդ երդումը նրանք տվել են կամավոր) ։
Անտոնիոսի զորքերն Հոնիական ծովի մոտ հասել են միայն մ.թ.ա. 32 թվականի ամռան վերջին, երբ ծովով հսկայական բանակի տեղափոխումն սկսելն արդեն վտանգավոր էր։ Մարկոսը քիչ առավելություն ուներ Գայոսի նկատմամբ ցամաքային զորքերի քանակով (100 հազար հետևակ 80 հազարի դեմ) և նավերի թվով, սակայն նրա նավերին չէին բավականացնում նավավարները։ Անտոնիոսը գիտեր Իտալիայում ծագած ապստամբությունների մասին և հույս ուներ, որ պատերազմի ձգձգվելն Անտոնիոսին ավելի մեծ վնաս կտա, քան իրեն։ Իր բանակն ու նավատորմը նա տեղակայել է մի քանի կետերում Ադրիատիկ ու Հոնիական ծովերի ափի երկայնքով, սակայն նավերի հիմնական մասը կենտրոնացված էր Ամվրակիկոս ծովածոցում ։ Մ.թ.ա. 31 թվականի սկզբին Ագրիպպան ու Օկտավիանոսն անսպասելիորեն հարձակվել են Անտոնիոսի ծայրամասային ծովային բազաների վրա Հունաստանում և գերազանցություն ձեռք բերել ծովում ու զորքերը ափ իջեցրել Հունաստանում ; Հակառակորդներն իրենց հիմնական ուժերը հավաքել են Ամվրակիկոս ծովածոցում, արտեղ Ագրիպպան շրջափակել է թշնամու նավատորմի մեծ մասը։ Դիրքային երկարատև պայքարից հետո, որի ընթացքում Օկտավիանոսը խուսափել է ցամաքային մարտ սկսելու Անտոնիսի փորձերից, Մարկոսը նախաձեռնել է ծովամարտ Ակտիումի հրանդանի մոտ (մ.թ.ա. 31 թվականի սեպտեմբերի 2-ին)։ Ագրիպպան գերազանցություն է ձեռք բերել հակառակորդի նավատորմի նկատմամբ, բայց Կլեոպատրան ու Անտոնիոսը կարողացել են ճեղքել շրջափակումն ու հեռանալ Եգիպտոս ։ Իրենց զորավարի փախչելուց հետո Անտոնոսի զինվորները սկսել են զանգվածաբար անցնել Օկտավիանոսի կողմը, թեև սովորաբար քննարկում էին դավաճանության՝ իրենց համար շահավետ պայմաններ ։
Օկտավիանոսը զորքն առաջնորդել է դեպի Եգիպտոս։ Երբ նա մոտեցել է Ալեքսանդրիային, Անտոնիոսի լեգեոնները կրկին անցել են նրա կողմը, իսկ Անտոնիսն ինքնասպանություն է գործել։ Մեկ շաբաթ անց ինքնասպան է եղել նաև Կլեոպատրան։ Օկտավիանոսը թույլ է տվել նրանց երկուսին թաղել նույն դամբարանում՝ համաձայն իրենց խնդրանքի։ Սակայն այդ որոշման պատճառը կարող էր լինել նաև այն, որ Օկտավիանոսը չէր ցանկանում թույլ տալ, որ Անտոնիոսը թաղվի Հռոմում ։ Անտոնիոսի ու Կլեոպատրայի ինքնասպանությունից հետո Օկտավիանոսը հրամայել է մահապատժի ենթարկել Կլեոպատրայի որդուն՝ Ցեզարիոնին։ Շուտով սպանվել է նաև Անտոնիոսի ավագ որդին՝ Անտիլոսը։ Մարկոս Անտոնիոսի մյուս երեխաները դեռ չէին հասել չափահասության տարիքի, այդ պատճառով էլ Օկտավիանոսը ներում է շնորհել նրանց ։ Վերադառնալով Եգիպտոսից՝ Օկտավիանոսը կազմակերպել է եռակի տրիումֆ։ Մ.թ.ա. 29 թվականի օգոստոսի 13-ին նա տոնել է Իլլիրիայում տարած հաղթանակը, օգոստոսի 14-ին՝ Ակտիումի ճակատամարտում, իսկ օգոստոսի 13-ին՝ Եգիպտոսում տարած հաղթանակները, որոնցից վերջինը եղել է այդ երեքից ամենաշքեղը ։
Պրինցիպատի հաստատում
Օգոստոսի կողմից սահմանված կառավարման ձևը, որ հիմնական գծերով պահպանվել է մինչև բացարձակ միապետության (Դոմինատ) հաստատումը, պատմագրության մեջ կոչվում է պրինցիպատ (principatus, բառից, պրինցեպս - «առաջինը [սենատում]» պատվավոր տիտղոսից)։ Ժամանակակիցները չեն օգտագործել «պրինցիպատ» տերմինը քաղաքական իմաստով, թեև այն շրջանառության մեջ է դրվել արդեն մինչև պատմագիր Տակիտոսի ժամանակները (մ.թ.ա. I դարի վերջ - II դարի սկիզբ) ։ Պրինցիպատը ձևավորվել է հանրապետական կարգի հիման վրա՝ զգալի չափով պահպանելով հաջորդականությունը Հռոմեական հանրապետության քաղաքական ինստիտուտների հետ ։ Օկտավիանոսը չի ձգտել իր ձեռքը վերցնել բոլոր հանրապետական պաշտոնները և հնարավոր բոլոր պատիվներն ու տիտղոսները։ Դրա փոխարեն նա անսահմանափակ ժամանակով իր ձեռքում է կենտրոնացրել գերագույն իշխանությունը պրովինցիաներում (imperium - իմպերիա) և լայնամասշտաբ լիազորություններ մայրաքաղաքում (tribunicia potestas – տրիբունի իշխանությունը)։ Լիազորությունների նմանատիպ համադրությունը աննախադեպ երևույթ էր. Սուլլան ու Կեսարը կառավարում էին՝ օգտվելով դիկտատորի լիազորություններից, և իրենց դիրքը պահպանելու համար կայսրն ամրապնդել է իր հեղինակությունը կայսրության բնակիչների շրջանում (auctoritas) : Կայսեր լիակատար վերահսկողության ներքո էր գտնվում նաև հսկայական բանակը ։
Պրինցիպատի հիմքերը դրվել են մ.թ.ա. 27-23 թվականների բարեփոխումներով ։ Մ.թ.ա. 27 թվականի հունվարի 13-ին Օկտավիանոսը ելույթ է ունեցել սենատի առաջ և հայտարարել, որ պատրաստ է հրաժարվել բոլոր արտակարգ լիազորություններից հօգուտ սենատի և ժողովրդի։ Ելույթի տեքստը պահպանվել է Դիոն Կասսիոսի շնորհիվ, թեև հնարավոր է համարվում դրա ոչ վավերական լինելը ։ Մանրամասն ծրագրված ելույթը (Դիոն Կասսիոսը հիշատակում է, որ Օկտավիանոսի կողմնակիցների խումբը նրան սատարել է ծափահարություններով ) անսպասելի էր սենատորների համար, և նրանք մերժել են Օկտավիանոսին ։ Ավելին, սենատը նրան շնորհել է իսպանական և գալլական պրովինցիաները, ինչպես նաև կառավարելու իրավունք տասը տարով՝ երկարաձգելու հնարավորությամբ (սովորաբար կուսակալն ստանում էր մեկ պրովինցիա մեկ տարով)։ Եգիպտոսը ճանաչվել է Օկտավանոսի «անձնական սեփականություն» ։ Հունվարի 16-ին կայացած նոր նիստում սենատն Օկտավիանոսին օժտել է մի շարք պատիվներով, առաջին հերթին՝ «Օգոստոս» անունով, ինչի արդյունքում նրա լրիվ պաշտոնական անունը դարձել է «Կայսր Կեսար Օգոստոս, աստծո որդի» (Imperator Caesar Augustus divi filius), իսկ կրճատը՝ Կեսար Օգոստոս ։ Լրիվ անվան մեջ նոր մասի ավելացումն Օկտավիանոսի հայտնագործությունը չէր. Սուլլան ընդունել է Felix (Երջանիկ), Պոմպեոսը՝ Magnus (Մեծ) անունները։ Միևնույն ժամանակ, «Օգոստոս» բառն ուներ վառ արտահայտված կրոնական երանգ և հղում էր բանաստեղծ Քվինտոս Էննիոսի հայտնի տողերին «սրբազան գուշակությունից» (augusto augurio) հետո Հռոմի հիմնադրման մասին ։ Սկզբնապես Օկտավիանոսին առաջարկվել է «Օգոստոսի» փոխարեն անվանն ավելացնել «Հռոմուլոս»՝ Հռոմի առասպելական հիմնադրի անունը, որն էլ կատարել էր «օգոստոսական» գուշակությունը, սակայն նա հրաժարվել է դրանից։ «Հռոմուլոս» անունից հրաժարվելու պատճառը եղել է ասոցացումը Ռեմ եղբորը սպանելու, ինչպես նաև թագավորական իշխանություն հաստատելու հետ ։ Պրոկոնսուլական իշխանությունը գործել է միայն պրովինցիաներում, իսկ Հռոմում Օգոստոսը շարունակել է օգտվել կոնսուլի լիազորություններից՝ զբաղեցնելով այդ պաշտոնն ամեն տարի։
Մ.թ.ա. 24-23 թվականներին Օկտավիանոսն ամրապնդել է իր դիրքը քաղաքական նոր բարեփոխումներով ։ Մ.թ.ա. 24 թվականին սենատորները, ըստ Դիոն Կասսիոսի, Օկտավիանոսին ազատել են օրենքներին ենթարկվելու պարտականությունից, ինչը մեկնաբանվում է որպես իմունիտետ դատական հետապնդումից ։ Հաջորդ տարի սկսվել է քաղաքական ճգնաժամ, որի պատճառ առաջին հերթին կայսեր հիվանդությունն էր։ Ագրիպպան, որը հույս հաջորդել Օկտավիանոսին, դժգոհ էր կայսեր զարմիկի ու փեսայի՝ Մարցելլոսի առաջքաշմամբ։ Որոշ պատմաբաններ մ.թ.ա. 23 թվականին են վերագրում Մարկոս Պրիմոսի դատական գործը և Ցեպիոնի ու Մուրենի դավադրությունը, ինչը բարդացրել է կայսեր վիճակը։ Օգոստոսին հաջողվել է հաշտեցնել Ագրիպպային ու Մարցելլոսին, սակայն վերջինս շուտով մահացել է ։ Օկտավիանոսը հուլիսի 1-ին անսպասելիորեն հրաժարվել է կոնսուլի լիազորություններից և հրաժարվել ընտրվել ապագայում։ Այդ քայլի պատճառներն անհայտ են: Կոնսուլության փոխարեն Օգոստոսը սենատից ստացել է «մեծ իմպերիում» (imperium maius), որի շնորհիվ նա կարող էր միջամտել ոչ միայն իր սեփական, այլև սենատական պրովինցիաների կառավարմանը։ Սենատն Օգոստոսին շնորհել է ժողովրդական տրիբունների (tribunicia potestas) լիազորություններ, բայց ոչ այդ պաշտոնը որը հասանելի էր միայն պլեբեյներին։ Տրիբունի իշխանությունը նրան իրավունք էր տալիս հանդես գալ օրենդրական նախաձեռնությամբ, որը նա կորցրել էր կոնսուլի լիազորություններից հրաժարվելիս, ինչպես նաև ընդունվող ցանկացած օրենքի վետո դնելու իրավունք (իտերցեսիա) ։ Տրիբուններին հատուկ սրբազան անձեռնմխելիությունն Օկտավիանոսն ստացել էր դեռ մ.թ.ա. 36 թվականին ։ Մ.թ.ա. 23 թվականից հետո Օկտավիանոսն իր ձեռքում է կենտրոնացրել գերագույն իշխանությունը Հռոմեական կայսրության պրովինցիաներում ։ Երկու լիազորությունների համադրումը եղել է բավական կայուն, և հաջորդ կայսրերը հենվել են հիմնականում դրանց վրա ։
Երբ մ.թ.ա. 22 թվականին Հռոմում սով է սկսվել, լուր է տարածվել, թե իբր անբերքատվությունն ու առատ հեղեղներն Իտալիային ուղարկվել են նրա համար, որ Օկտավիանոսն այլևս չի զբաղեցնում կոնսուլի պաշտոնը։ Ըստ Դիոն Կասսիոսի՝ մարդիկ կարող էին Օկտավանոսին խնդրել ընդունել դիկտատորի պաշտոնը, որը չեղարկվել էր Կեսարի սպանությունից հետո ։ Նույն պատմագիրը պնդում է, որ շուտով Օգոստոսին առաջարկել են դառնալ ցմահ երրորդ կոնսուլ և նույնիսկ նրան շնորհել են այդ իրավունքը։ Դրանից հետո սենատի կուրիական երկու աթոռների միջև իբր թե տեղադրվել է երրորդը Օկտավիանոսի համար ։ Սակայն ժամանակակից պատմաբանները հնարավոր են համարում այն, որ անտիկ հեղինակը կարող էր սխալվել ։ Ի վերջո, Օկտավիանոսի իշխանության օրոք հռոմեացիները, որոնք դատապարտվել էին դատարանի կողմից, զրկվել են պատիժը վերանայելու համար ժողովրդական ժողովին (provocatio ad populum) դիմելու իրավունքից, բայց դրա փոխարեն կարող էին խնդրել ներում կայսրից (apellatio ad Caesarem) :
Ժառանգման հետ կապված խնդիրներ
Հանրապետական քաղաքական ինստիտուտների պահպանման ու Օկտավիանոսի կողմից միանձնյա իշխանության իրավաբանական ամրագրումից հրաժարվելու հակառակ կողմը դարձել է իրեն հաջորդող նշանակելու անհնարինությունը ։ Բացի այդ, պրինցիպատի հաստատման հետ հաշտված ոչ բոլոր մարդիկ են համաձայն եղել իշխանությունը ժառանգելուն ։ Էրիկ Գրյունը հնարավոր է համարում, որ մ.թ.ա. շուրջ 24 թվականին Օկտավիանոսը մտածել է քաղաքականությունից հեռանալու մասին, իսկ խաղաղ ծերություն ապահովելու համար իրեն օժտել է դատական իմունիտետով ։ Սակայն դեռ ժամանակակիցները չգիտեին, թե ում է նա ուզում դարձնել իրեն ժառանգորդ։ Առավել հավանական թեկնածուն եղել է կայսեր զարմիկն ու փեսան՝ Մարցելլոսը, թեև Օկտավիանոսը հերքել է նրա վերաբերյալ պլաններ ունենալը։ Հաջորդ տարվա ճգնաժամի ընթացքում հիվանդ Օկտավիանոսն իր մատանին փոխանցել է Ագրիպպային, ինչը սենատորների կողմից մեկնաբանվել է իշխանությունը հենց նրան փոխանցելու մտադրություն։ Այնուամենայնիվ, ապաքինվելուց հետո կայսրը շարունակել է կարևոր գործերը հանձնարարել Մարցելլոսին։ Շուտով Մարցելլոսը բոլորի համար անսպասելիորեն մահացել է ։
Շուտով Օկտավիանոսն Ագրիպպային՝ իր մոտ զինակցին շնորհել է տրիբունի լիազորոթյուններ և, հնարավոր է, «մեծ իմպերիում» (imperium maius) հինգ ատրի ժամանակով և երկարաձգելու իրավունքով։ Սակայն պրինցիպատը չի վերածվել երկիշխանության։ Հավանաբար Ագրիպպայի լիազորությունները պետք է ապահովեին պետության կայունությունը հաճախ հիվանդացող Օկտավիանոսի մահվան դեպքում ։ Քանի որ Օկտավիանոսը չուներ հարազատ որդիներ, նա որդեգրել է Ագրիպպայի ու Հուլիայի երեխաներին՝ Գայոսին ու Լուցիոսին, կեղծ գնման կիսամոռացված գործընթացի օգնությամբ։ Ենթադրվում է, որ Օգոստոսը նրանց նախապատրաստել է իշխանությունն զբաղեցնելուն մանկությունից սկսած՝ նրանց կրթությունը հանձնելով մանկավարժ Մարկոս Վերիոս Ֆլակոսին և ժամանակ առ ժամանակ միանալով նրանց կրթության գործին  ։ Տիբերիոսն ու Դրուզը՝ կայսեր խորթ զավակները, այդպիսով, դադարել են դիտարկվել որպես հիմնական ժառանգորդներ  ։ որոշ պատմաբաններ ենթադրում են, որ Ագրիպպան պետք է դառնար ռեգենտ Օկտավիանոսի նոր երեխաների իշխանության օրոք, սակայն դա ենթադրում էր ժառանգական միապետության ձևավորում ։
Մ.թ.ա. 12 թվականին Ագրիպպան մահացել է, և Օկտավիանոսն ստիպված է եղել կրկին վերանայել իշխանության փոխանցման վերաբերյալ իր ծրագրերը։ Գայոսն ու Լուցիոսն դեռևս շատ երիտասարդ էին, իսկ կայսրն արագացնում էր արդեն չափահաս Տիբերիոսի կարիերայի զարգացումը (Դրուզը մահացել էր մ.թ.ա. 9 թվականին)։ Կայսեր խորթ որդին հաջողակ զորավար էր, իսկ նրա ընդունակությունները կասկածի չեն ենթարկվել, թեև անտիկ հեղինակները հիշատակում են նրա ծանր բնավորությունը։ Օկտավիանոսը նրա համար ձեռք է բերել սահմանված ժամանակից հինգ տարի շուտ պաշտոնն զբաղեցնելու իրավունք, նրան ամուսնացրել կրկին այրիացած Հուլիայի հետ (նախապես Տիբերիոսին հրամայելով բաժանվել Վիպսանիայից) և սկսել է նրան հանձնարարել զորքի հրամանատարությունը պատասխանատու մարտերի ժամանակ։ Սակայն Տիբերոսը միանգամից չի ստացել տրիբունի իշխանությունը, իսկ «մեծ իմպերիումի» (imperium maius) նա չի արժանացել ։
Մ.թ.ա. 6 թվականին Տիբերիոսն անսպասելիորեն հրաժարվել է իր զբաղեցրած բոլոր պաշտոններից և հայտարարել քաղաքականությունից հեռանալու մասին։ Մայրն ու որդեգիրը փորձել են համոզել նրան, սակայն նա հայտարարել է հացադուլ։ Չորրորդ օրն Օկտավիանոսը Տիբերիոսին թույլ է տվել հեռանալ Հռոմից, և նա մեկնել է Հռոդոս։ Տիբերիոսի անսպասելի որոշման պատճառները պարզ չէին դեռ անտիկ ժամանակաշրջանում, և ներկայում էլ միասնական բավարար բացատրություն առաջարկված չէ ։ Իր խորթ որդու՝ քաղաքականությունից հեռանալուց հետո Օկտավիանոսը հույսը դրել է Գայոսի ու Լուցիոսի վրա. Օգոստոսն անձամբ է նրանց ներկայացրել հռոմեացիներին, և շուտով նրանց կոչել են «երիտասարդ պրինցեպսներ» (principes iuventutis) : Կայսրը նրանց թույլ է տվել մասնակցել սենատի նիստերին և հույս է ունեցել նրանց դարձնել կոնսուլ սահմանված տարիքից շատ առաջ ։ Կարևոր հանձնարարությունների կատարումը նա վերապահել է ավելի տարիքով ազգականներին և մասնավորապես Լուցիոս Դոմիցիոս Ահենոբարբոսին ։ Մ.թ.ա. 2 թվականին Լուցիոս Կեսարն անսպասելիորեն մահացել է Մասիլիայում (ժամանակակից Մարսել), իսկ մ.թ.ա. 4 թվականի փետրվարի 21-ին ծանր վերքից մահացել է Գայոսը ։
Գայոսի մահվանից կարճ ժամանակ առաջ Հռոմ է վերադարձել Տիբերիոսը ։ Շուտով Օկտավիանոսը նրան է վերադարձրել տրիբունի պարտականությունները տասը տարի ժամանակով և սկզբում նրան է վստահել Գերմանիայում անցկացվող գործողությունների ղեկավարությունը, ապա նաև Պանոնիայում ու Իլիրիկում բռնկված ապստամբությունները ճնշելու գործը։ Մ.թ.ա. 4 թվականի հունիսի 26-ին կայսրը վերջնականապես որդեգրել է Տիբերիոսին, ինչպես նաև Ագրիպպայի երրորդ որդուն՝ Ագրիպպա Պոստումոսին (Սվետոնիոսը նշում է, որ նա այդ քայլին դիմել է դժկամությամբ ): Սակայն մ.թ.ա. 7 թվականին Ագրիպպա Պոստումոսը գժտվել է կայսեր հետ, և Օկտավիանոսը նրան վտարել է Հռոմից, ապա նրա անունը հանել է կտակից ։ Մ.թ.ա. 13 թվականին Տիբերիոսի տրիբունական իշխանության ժամկետը երկարաձգվել է տասը տարով, և մոտավորապես այդ ժամանակ էլ նա ստացել է imperium maius: Այդ նախապատրաստության շնորհիվ մեր թվարկության 14 թվականի օգոստոսի 19-ին Օգոստոսի մահվանից հետո իշխանությունը խաղաղությամբ անցել է Տիբերիոսին ։ Այնուամենայնիվ, Դանուբի ու Հռենոսի ափերին գտնվող լեգեոններում սկսվել են ոչ երկարատև անհանգստություններ, որի պատճառը զինվորների ցանկությունն էր՝ կայսր հռչակել Գերմանիկոս Կրտսերին, իսկ Օգոստոսի ժառանգորդը դառնալու մյուս հնարավոր թեկնածուն՝ Ագրիպպա Պոստումոսը, սպանվել է չպարզված հանգամանքներում ։
Օկտավիանոսը և սենատը
Օկտավիանոսի օրոք սենատը դադարել է օրենսդրական-խորհրդակցական մարմին լինելուց՝ ստանալով օրենսդրական լիազորություններ։ Օրենսդրական նախաձեռնության իրավունքը, սակայն, պահպանել են մագիստրոսները։ Սենատն ստացել է նաև դատական լիազորություններ ։ Սակայն իրական իշխանությունը կենտրոնացած էր Օկտավիանոսի ձեռքում։ Քանի որ սենատը նախկինի պես պահպանում էր լիազորություններն ինքնուրույն գործելու համար, կայսրը նրա նկատմամբ վարել է զգույշ քաղաքականություն ։ Ըստ Մայքլ Գրանտի՝ «կայսրը միահեծան կերպով տնօրինել է ամբողջ համակարգը՝ չդադարելով խոսքով փառաբանել սենատի արժանիքները» ։ Մեծ ազդեցություն է ձեռք բերել խորհրդակցական նոր մարմինը՝ consilium principis (պրինցեպսի խորհուրդ), որի կազմում ընդգրկվել են կենսուլները, մյուս մագիստրատուրաների ներկայացուցիչներ և 15 սենատորներ, որոնք վիճակահանությամբ ընտրվում էին տասը տարով։ Այդ խորհրդում նախապատրաստվում էին այն որոշումների նախագծերը, որոնք կոնսուլները ներկայացնում էին սենատի քննարկմանը՝ անպայման հիշատակելով, որ նախաձեռնությունն արժանացել է Օկտավիանոսի հավանությանը ։ Մ.թ.ա. 13 թվականին այդ խորհուրդը բարեփոխվել է. Տիբերիոսը, Դրուզն ու Գերմանիկոսը դարձել են ցմահ խորհրդականներ, իսկ խորհրդի որոշումները կարող էին ստանալ օրենքի ուժ ։
Օկտավիանոսն ու մագիստրոսների ընտրությունը
Արդեն իր կառավարման սկզբում Օկտավիանոսը պաշտոնների համար որպես թեկնածու առաջադրում էր իր կողմնակիցներին, իսկ անցանկալի թեկնածուներին հանում էր ընտրություններից։ Մեր թվարկության 5 թվականից սկսած (lex Valeria Cornelia) քվերակության գործընթացը վերջնականապես հանգել է ժողովրդի կողմից կայսեր կողմից առաջադրված թեկնածուի հաստատմանը, որը նախապես արժանացել էր ամենահարուստ ցենտուրիաների հավանությանը ։ Մեր թվարկության 7 թվականին Օկտավիանոսն ինքն է նշանակել մագիստրոսներին ։ Հռոմեացիներին մագիստրոսների լիազորություններ շնորհելու նոր կարգն արդեն բնութագրվել է ոչ թե որպես ընտրություն, այլ նշանակում ։ Սակայն Առնոլդ Ջոնսը ենթադրում է, որ չնչին բացառություններով քվեարկության արդյունքի վրա Օկտավիանոսի ազդեցության աստիճանը չափազանցվում է, իսկ պրետորների ու կոնսուլների ընտրությունների ժամանակ մրցակցությունը պահպանվել է, և այդ տեղերի համար ծավալվել է իսկական պայքար։ Բրիտանացի պատմաբանի կարծիքով՝ ընտրողների կաշառման դեմ ուղղված նոր օրենքները վկայում են նման պրակտիկայի պահպանման մասին, որը տարածված էր հետհանրապետական ժամանակաշրջանում, ինչն անհնար կլիներ կայսեր որոշիչ ազդեցության դեպքում ։ Սվետոնիոսը նշում է, որ Օկտավիանոսն ընտրությունների օրը Ֆաբիոսների ու Սկապտիոսների տրիբներից (առաջինին նա պատկանել է որդեգրմամբ, երկրորդին՝ ծնունդով) քվեարկելու եկած հռոմեացիներին տվել է հազարական սեստերցի, որ նրանք չընդունեն կաշառք թեկնածուներից ։ Մ.թ.ա. 18 թվականից մինչև մեր թվարկության 4 թվականը կոնսուլի պաշտոնն զբաղեցրածների դասային պատկանելության առանձնահատկությունը մեկնաբանվում է կամ որպես Օգոստոսի կենտրոնամետ քաղաքականության արդյունք, որը ցանկանում էր նոբիլիտետին ներգրավել կառավարման գործում, կամ էլ վերադարձ ընտրությունների ավանդական հանրապետական մոդելին, որի ժամանակ նոբիլները տարբեր պատճառներով արտոնություններ ունեին նորեկների (homines novi) նկատմամբ ։ Սակայն հարաբերականորեն ազատ ընտրությունների վերաբերյալ տեսակետը լուրջ տարածում չի գտել, օրինակ՝ Էնդրյու Լինտոտն Օկտավիանոսի օրոք անցկացված ընտրությունները համարում է սոսկ ծիսակարգային գործընթաց ։
Պահպանելով մագիստրոսների ու պլեբիսցիտի ընտրությունները (օրինագծերի քվեարկություն)՝ կտավիանոսը տիրապետել է մի շարք միջոցների, որոնցով ինքը կարող էր ստանալ ցանկալի արդյունք։ Օգոստոսի հեղինակությունը չափազանց մեծ էր քաղաքացիական պատերազմերին վերջ տալու, կայուն խաղաղության հաստատման և հռոմի շահերի պաշտպանության շնորհիվ, ինչը նրան թույլ է տվել օգտագործել քաղաքական ու գաղափարական լծակներ քվեարկության արդյունքի վրա ազդելու համար։ Առաջին հերքին կայսերը դաս էր քաղել Սեքստոս Պոմպեոսի ապստամբությունից և խնամքով հետևում էր մայրաքաղաքի պարեննի մատակարարմանը, որի խախտումը կարող էր պատճառ դառնալ զանգվածային դժգոհության։ Մ.թ.ա. 23 թվականին՝ պարենամթերքի մատակարարման հետ կապված խնդիրներից հետո, նա անձամբ ընդունել է Հռոմը հացով ապահովելու գործի (cura annonae) ղեկավարությունն։ Երկրորդ՝ Օգոստոսը կազմակերպել է գումարների շռայլ բաժանում, կազմակերպել գլադիատորական մարտեր և այլ զանգվածային միջոցառումներ։ Ի վերջո, կայսրը ցուցադրել է նաև ռազմական ուժը։ Հռոմում ու մոտակա ծայրամասերում Օկտավիանոը պահել է անձնական թիկնապահներ ու էլիտար պրետորական գվարդիա։ Մայրաքաղաքում անհանգստություններ ծագելու դեպքում կայսրը կարող էր արագ օգնություն կանչել Միզենից ու Ռավեննայից, ուր տեղակայված էին նավատորմի երկու գլխավոր բազաները, կամ զինել շուրջ 200 հազար հավատարիմ վետերանների։ Արդյունքում ժողովրդական ժողովը ոչ մի անգամ չի գործել պրինցեպսին հակառակ ։
Հռոմի արտաքին քաղաքականություն
Օգոստոսի արտաքին քաղաքականությունը, որն ուղղված էր Հռոմի հզորության ամրապնդմանը, ունեցել է և՛ հաջողություններ, և՛ պարտություններ։ Ընդ որում, ժամանակակից պատմագրության մեջ պրինցեպսի արտաքին քաղաքականության բնույթը գնահատվում է տարբեր կերպ՝ խաղաղասիրությունից մինչև հետևողական էսպանսիոնիզմ ։
Կայսրը սովորաբար չի համարվում տաղանդավոր զորավար ։ Անտոնիոսի դեմ տարած հաղթանակից հետո Օկտավիանոսն անձամբ միայն մեկ անգամ է պատերազմ վարել, որ եղել է Կանտաբրիայում մ.թ.ա. 26-24 թվականներին, և որը նա ավարտել է հիվանդության պատճառով ։ Այդ արշավանքն ավարտվել է միայն մ.թ.ա. 10-ական թվականների սկզբին Իբերական թերակղզու հյուսիսային մասի այդ անկախ ցեղերը ենթարկմամբ։ Դրանից հետո նա պատասխանատու գործերը հանձնարարել է իր ազգականներին։