Վարկային_քարտ
Վարկային քարտ թողարկողների ծախսեր
Լիցքավորում։ Երբ քարտապանը դառնում է խիստ ժամկետանց պարտքի դիմաց, պարտատերը կարող է հայտարարել, որ պարտքը մարում է։ Այնուհետև այն գրանցվում է որպես այդպիսին պարտապանի վարկային բյուրոյի հաշվետվություններում։ Այնուամենայնիվ՝ պարտքը դեռևս օրինական ուժի մեջ է, և պարտատերը կարող է փորձել գանձել ամբողջ գումարը նահանգի օրենքով թույլատրված ժամանակահատվածների համար, որը սովորաբար կազմում է երեքից յոթ տարի։ Սա ներառում է կոնտակտներ ներքին հավաքագրման անձնակազմից, կամ, ավելի հավանական է, արտաքին հավաքագրման գործակալությունից։ Խարդախություն։ Հարաբերական թվերով բանկային քարտերի խարդախության ժամանակ կորցրած արժեքները չնչին են՝ 2006 թվականին հաշվարկված 7 ցենտով՝ 100 դոլար արժողությամբ գործարքների համար (7 բազիսային միավոր) ։ 2004 թվականին Մեծ Բրիտանիայում խարդախության արժեքը կազմում էր ավելի քան 500 միլիոն ֆունտ ստերլինգ։ Երբ քարտը գողանում են կամ չարտոնված կրկնօրինակում են անում, քարտ թողարկողներից շատերը կվերադարձնեն հաճախորդի չգնած բաների դիմաց ստացված գանձումների մի մասը կամ ամբողջությամբ։ Այս փոխհատուցումները որոշ դեպքերում կկատարվեն վաճառողի հաշվին, հատկապես փոստով պատվերի դեպքում, երբ վաճառողը չի կարող պահանջել, որ տեսել է քարտը։ Մի քանի երկրներում առևտրականները գումար կկորցնեն, եթե ID քարտ չխնդրեն, հետևաբար առևտրականները սովորաբար պահանջում են նույնականացման քարտեր այդ երկրներում։ Վարկային քարտերով ընկերությունները հիմնականում երաշխավորում են, որ առևտրային կազմակերպությունը կվճարվի օրինական գործարքների համար՝ անկախ նրանից, թե սպառողը վճարում է իր վարկային քարտի հաշիվը։ Բանկային ծառայություններից շատերն ունեն իրենց վարկային քարտի ծառայությունները, որոնք զբաղվում են խարդախության դեպքերով և վերահսկում են խարդախության ցանկացած հնարավոր փորձ։ Խարդախության մոնիտորինգի նպատակը խարդախության հետևանքով կորուստները նվազագույնի հասցնելն է՝ միաժամանակ փորձելով գտնել պատասխանատուներին և զսպել իրավիճակը։ Վարկային քարտերի խարդախությունը խոշոր հանցագործություն է, որը գոյություն ունի արդեն շատ տասնամյակներ, նույնիսկ երբ հայտնվեց չիպերի վրա հիմնված քարտը (EMV), որը կիրառվեց որոշ երկրներում՝ նման դեպքերը կանխելու համար։ Նույնիսկ նման միջոցառումների իրականացման դեպքում վարկային քարտերի խարդախությունը շարունակում է խնդիր մնալ։ Տոկոսային ծախսեր։ Բանկերը սովորաբար փոխառությամբ են վերցնում այն գումարը, որն այնուհետև տալիս են իրենց հաճախորդներին։ Քանի որ բանկերը շատ ցածր տոկոսադրույքով վարկեր են ստանում այլ ընկերություններից, նրանք կարող են վարկ վերցնել այնքան, որքան պահանջում են իրենց հաճախորդները, տալ փոխառություն այլ վարկառուներին ավելի բարձր տոկոսադրույքներով։ Եթե քարտ թողարկողը օգտատերերին տրված գումարից գանձում է 15%, վարկ տալու համար գումար վերցնելը արժե 5%, իսկ մնացորդը մնում է քարտատիրոջ մոտ մեկ տարի, թողարկողը վաստակում է 10% վարկի դիմաց։ Այս 10% տարբերությունը «զուտ տոկոսային սփրեդն» է, իսկ 5 տոկոսը՝ «տոկոսային ծախս»։ Գործառնական ծախսեր։Սա վարկային քարտի պորտֆելի գործարկման արժեքն է, ներառյալ ամեն ինչ՝ ընկերության ղեկավարներին վճարելուց մինչև համակարգիչների գործարկումը, որոնք հետևում են յուրաքանչյուր քարտապանի մնացորդին, հեռախոսազանգերը, որոնք քարտապանները կատարում են իրենց թողարկողին` հաճախորդներին խարդախության օղակներից պաշտպանելու նպատակով։ Կախված թողարկողից՝ ծախսերի զգալի մասն են կազմում նաև մարքեթինգային ծրագրերը։ Պարգևներ (ծրագրեր)։ Այս ծրագրերը վճարվում են թողարկողի կողմից։