cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սեզար (կինոմրցանակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կինոմրցանակներ Կատեգորիա:Ամենամյա իրադարձություններ Ֆրանսիայում
Ժիգմոնդ Կունֆի
Կենսագրություն
Դպորցի ուսուցիչ Բենեդեկ Կունշտետերի և Յանկա Կոնի որդին է։ Ավարտել է միջնակարգ դպրոցը, 1903 թվականին ավարտել է Կլուժի մանկավարժական ուսումնարանը «գերմաներենի ուսուցչի» որակավորմամբ։ Դասավանդել է Տեմեշվարայի (Տիմիշոարի) ռեալական ուսումնարանում։ Հետաքրքրվել է Կարլ Կաուցկու գաղափարաբանական հայացքներով։ Մտել է Հունգարական սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցություն, ինչի համար հեռացվել է աշխատանքից։ Տիմիշոարիում միավորվել է տեղի ֆրանկամասոնական լոժային (կազմակերպության բաժանմունք), որից հետո տեղափոխվել է Բուդապեշտ և 1907 թվականին դարձել է «Népszava» (Ժողովրդի ձայն) թերթի խմբագիրը։ Բուդապեշտում Կոնֆիի զինակիցներից է դարձել Օսկար Յասին, որը ևս ֆրանկամասոնական արմատական քաղաքական լոժայի կազմում էր։ 1908-1914 թվականներին Կունֆին եղել է «Szocializmus» թերթի խմբագիրը։ Բարեկամական հարաբերություններ մեջ է եղել բանաստեղծ Էնդրե Ադիի հետ, սատար եղել նրա հեղափոխական հայացքներին և «Քսաներորդ դար» կազմակերպությանը։ Ադիի բանաստեղծությունները տպագրվել են բազմաթիվ թերթերում՝ շնորհիվ Կունֆիի ջանքերի։
1918 թվականին Ավստրո-Հունգարիայում հեղափոխական շարժման սկսելուց հետո Կունֆին ընտրվել է Հունգարիայի Ազգային խորհրդում։ Միխայ Կարոյիի կառավարության ժամանակ նա եղել է աշխատանքի և սոցիալական ապահովության նախարար (առանց պորտֆելի), ինչպես նաև Խորվաթիայի, Սլավոնիայի և Դալմաթիայի գործերով նախարար։ Դենեշ Բերինկեիի կառավարության ժամանակ նա զբաղեցրել է կրթության նախարարի պաշտոնը։ Հունգարական խորհրդային միության գոյության ժամանակ 1919 թվականին եղել է կրթության ժողկոմ։ 1919 թվականի հունիսին Կունֆին պաշտոնաթող է եղել, հանդես է եկել Հանրապետության բռնապետության դեմ, իսկ Հունգարական խորհրդային միության անկումից հետո սպիտակ տեռորից փախել է Ավստրիա, որտեղ դարձել է ավստրիական «Arbeiter Zeitung» և «Világosság» հունգարալեզու թերթերի խմբագիրը։ 1929 թվականին Կունֆին ինքնասպան է եղել՝ թունավորվելով վերոնալից (քնաբեր դեղ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հունգարացի լրագրողներ Կատեգորիա:Հունգարացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Ինքնասպաններ Կատեգորիա:Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Արտագաղթածներ
Ահմեդ Աղամուրադով
Ահմեդ Տաչմուրադովիչ Աղամուրադով (Ahmet Täçmyradowiç Agamyradow, ), թուրքմեն ֆուտբոլիստ և «Ալտին տաչ» մանկական ակումբի գլխավոր մարզիչ ։
Անձնական կյանք
Հայտնի թուրքմեն մարզիչ Թաչմուրադ Աղամուրադովի որդին է։
Ֆուտբոլիստի կարիերա
1994-1995 թվականներին հանդես է եկել «Նիսի» կազմում, 1995-1996 թվականներին խաղացել է «Կոպետդաղ» ակումբում։
1996-1999 թվականներին խաղացելէ «Դաղդանում», 1999-2000 թվականներին «Կոպետդաղում»։ Վերջին ակումբը եղել է «Մելիկը», որի գույները պաշտպանել է 2004-2008 թվականներին։
1999 թվականին հրավիրվել է Թուրքմենստանի երիտասարդական հավաքական։
Մարզչական կարիերա
2006 թվականին աշխատել է Աշխաբադ քաղաքի Սպորտային դպրոցում որպես ֆուտբոլային մարզիչ։
2012 թվականին եղել է «Ախալե» ակումբի մարզիչը։
2011-2013 թվականներին մարզել է Թուրքմենստանի պատանեկան հավաքական ։
2014 թվականին մարզել է Թուրքմենստանի երիտասարդական հավաքականը։ Նրա գլխավորությամբ Թուրքմենստանի հավաքականը մտել է 2015 թվականի Համագարծակցության Գավաթի լավագույն 4 ակումբների մեջ ։
2015-ից 2016 թվականների եղել է «Խազինա» ակումբի գլխավոր մարզիչը ։ 2015 թվականի Թուրքմենստանի ֆուտբոլի առաջնությունում 10-ից 7-րդ տեղն է ընկել։
2016 թվականից մարզել է «Ալտին տաչ» ակումբի փոքրների թիմին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թուրքմենստանցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Տուկմակլի
Տուկմակլի (Тукмаклы, Туҡмаҡлы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի կազմում։ Այնտեղ կա նաև ամենագեղեցիկ կամուրջը և գետը, որտեղ կարելի է հանգստանալ։
Բնակչություն
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմել է 90 մարդ, 2010 թվականին՝ 76 մարդ։
Պատմություն
Անունը գալիս է հիդրոնիմից՝ ռեչ։ Տուկմակլի (tukmak «փոքր, կարճ») ։
Աշխարհագրական դիրք
Հեռավորությունը մինչև ՝
Ազգային կազմ
2002 թվականի մարդահամարի տվյալներով գերակշռող ազգություններն են թաթարները (47%), բաշկիրները (41%)։
Անթայթ
Անթայթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Արղանամադենի գավառակում ։
Սալնո ձոր
Սալնո ձոր, Սայլնո ձոր, Սալաձոր, Սալուն, գավառ Մեծ Հայքի Աղձնիք նահանգի կազմում ։
Տուկմակլի
Նշանավոր մարդիկ
Գիլման Վիլդանովիչ Նիգմաջանով (մարտի 22, 1911, գյուղ Տուկմակլի, Ուֆայի նահանգ - հունիսի 18, 1989, Ուֆա) - Բելառուսի Հանրապետության պետական գործիչ, ԲՍՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահության նախագահ (1946-1950), Բաշկիրական ԲՍՍՀ Պետպլան կոմիտեի նախագահ, Հանրապետության Գերագույն խորհրդի 2-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ, 7-րդ, 8-րդ գումարումների պատգամավոր, ԽՍՀՄ 2-րդ գումարման Գերագույն խորհրդի պատգամավոր ։
Անթայթ
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Սալնո ձոր
Արևմտյան Տիգրիսի Արգան վտակի (այժմ՝ Հազո սու) վերին հոսանքի և դրա օժանդակ վտակների շրջանում։ Արևելքից սահմանակից էր Գզեղ, արևմտքից՝ Սանասուն (Սասուն), հյուսիսից՝ Խույթ (Խութ), հարավից՝ Աղձն (Արգան) գավառներին։ Գավառի մասին մատենագրական տեղեկությունները խիստ սակավ են և կցկտուր։ Հավանաբար նույնական է Ասորեստանի Սալմանասար III թագավորի (մ․ թ․ ա․ IX դ․) արձանագրություններում հիշատակվող Շիլայային՝ համանուն բերդաքաղաքով։
Տուկմակլի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի բնակավայրեր
(6721) Մինամիավայի
(6721) Մինամիավայի (Minamiawaji), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի նոյեմբերի 10-ին Տակեշի Ուրատայի կողմից Օոհիրայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,924422 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2911 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5578 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1826,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,197081 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 17,01° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1990 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակեշի Ուրատայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ստարի Ռոխովեց
Ստարի Ռոխովեց (Старый Роховец), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Ալեքսանդր Պուշկինի և Նատալյա Գոնչարովայի հուշարձան (Մոսկվա, Արբատ)
Նկարագրություն
Քանդակը ներկայացնում է զույգին պսակադրությունից հետո և նրանց պատկերում է ձեռք ձեռքի տված քայլելիս։ Բրոնզե երկու քանդակները պատրաստված են դիմանկարային մեծ նմանությամբ և տեղադրված են գրանիտե պատվանդանի, որի վրա արված է հետևյալ մակագրությունը. «Ալեքսանդր Պուշկին և Նատալյա Գոնչարովա»  ։
Հուշարձանի Ալեքսանդր Պուշկինն ավելի կարճահասակ է, քան նրա կինը։ Եվ իրոք, Պուշկինը Գոնչարովայից 9 սանտիմետրով ցածր էր և 13 տարով մեծ։ Բացի այդ, նորապսակների դեմքերը լուրջ են, նրանց ձեռքերը ոչ թե ամուր սեղմված են, այլ թեթևակի հպվում են իրար։ Այս հատկանիշները, ընդհանուր առմամբ, ստիպում են հիշել և մտորել մեծ բանաստեղծի ճակատագրի մասին Նատալյա Գոնչարովայի հետ պսակադրությունից հետո, սիրելիի պատվի համար նրա մենամարտի և մահվան մասին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պուշկինի հուշարձաններ Կատեգորիա:Հուշարձաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1999 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Քանդակներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մոսկվայի հուշարձաններ
Լիմա
Լիմա (Lima), Պերուի մայրաքաղաքը և խոշորագույն քաղաքը, ինչպես նաև Լիմա դեպարտամենտի կենտրոնը։ Լիմա քաղաքը Պերուի տնտեսական, քաղաքական և մշակութային կենտրոնն է։ Քաղաքի տարածքը՝ 804 կմ², իսկ արվարձաններով՝ 4310 կմ²։
Անվանում
Հիմնադրել է իսպանացի կոնքիստադոր Ֆրանսիսկո Պիսառոն 1535 թվականին և անվանել Cuidad de los Reyes «Արքաների քաղաք» (հիմնադրումը տեղի է ունեցել «երեք արքաների» կաթոլիկական տոնի օրը)։
Այժմյան Լիմա անվանումը Ռիմակ գետի անվան աղավաղված ձևն է։ Կեչուա լեզվով ռիմակ նշանակել է «խոսող», «նա, ով խոսում է»՝ ի հիշատակ այն ժամանակների, երբ այս վայրերում եղել է պատգամախոսարան ։
Պատմություն
1536 թվականին Մանկո 2-րդի գլխավորությամբ Ինկայի ապստամբական ստորաբաժանումները պաշարեցին քաղաքը, բայց իսպանացիները կարողացան պաշտպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պերուի քաղաքներ Կատեգորիա:1535 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մատու Գրոսու նահանգի հյուսիսային մարզ
Մատու Գրոսու նահանգի հյուսիս (Mesorregião do Norte Mato-Grossense), վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Մատու Գրոսու նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 839 627 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 482 748,774 կմ²։ Բնակչության խտությունը 1,74 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Կղարսիմաանթկարի
Կղարսիմաանթկարի (ყარსიმაანთკარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 840 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 7 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 53 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Դուշեթի շրջան
Պարամարիբո
Պարամարիբո (Paramaribo), Սուրինամի մայրաքաղաք, գլխավոր նավահանգիստ և խոշորագույն քաղաքը։
Ծանոթագրոություններ
Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Սուրինամում Կատեգորիա:Սուրինամի քաղաքներ Կատեգորիա:1603 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Դափնեկեռաս
Դափնեկեռաս, ( ձվաղենի), վարդազգիների ընտանիքի մշտադալար ծառերի կամ թփերի ցեղ։ Տերևները կոթունավոր են, մեծ մասամբ՝ կաշեկերպ, սղոցաեզր, ատամնավոր կամ ամբողջական։ Ծաղիկները մանր են, սպիտակ, հավաքված նեղ ողկույզներում։ Պտուղը հյութալի կորիզապտուղ է։ Միջուկը քաղցր է կամ դառը, որոշ տեսակներինը՝ ուտելի։ Հայտնի է մոտ 25 տեսակ, որոնք աճում են տաք և չափավոր տաք շրջանևերում, մեծ մասամբ Ամերիկայում և Եվրասիայում։ Կիրառակաև նշանակություն ունի դեղատու դափնեկեռասը (Լ․ officinalis), որի ծառի բարձրությունը 6-10 մ է։ Պտուղները խոշոր են, ուտելի։ Սերմերը թունավոր են, պարունակում են կապտաթթու։ ՈւԽՍՀ հարվում, Կովկասում Անդրկովկասում աճեցվում է որպես դեղորայքային, դեկորատիվ և պտղատու ծառատեսակ։ Պտուղներն օգտագործվում են սննդի մեջ՝ թարմ և չորացրած վիճակում։ Թարմ տերևներից ստաևում են դափնեկեռասի ջուր ցավերը հանգսացնող միջոց)։ Դափնեկեռասը բազմացվում է սերմերով, կտրոններով և ճյուղերով։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Բույսեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վարդազգիներ Կատեգորիա:1753 թվականին նկարագրված բույսեր Կատեգորիա:Եվրոպայի բուսական աշխարհ Կատեգորիա:Թունավոր բույսեր Կատեգորիա:Վրաստանի բուսական աշխարհ
Տուկմակ-Կարան
Տուկմակ-Կարան (Тукмак-Каран, Туҡмак-Ҡаран), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 110 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Հերման Վոուք
Հերման Վոուք (Herman Wouk, ), նորագույն ժամանակների ամերիկացի գրող, սցենարիստ, թատերագիր, ռադիոհաղորդավար, «Գեղարվեստական արձակ» անվանակարգում Պուլիտցերյան մրցանակի դափնեկիր ։ Այդ հեղինակավոր գրական պարգևին նա արժանացել է 1951 թվականին հրատարակած «Խռովություն «Քեյն» նավի վրա» (The Caine Mutiny) պատմավեպի համար։ Վոուքի հարուստ գրական ժառանգությունը կազմող ստեղծագործություններից հիշարժան են նաև «Պատերազմի քամիները» («The Winds of War»), «Պատերազմ և հիշողություն» («War and Remembrance») պատմավեպերը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին՝ Հոլոքոստի թեմային կատարած տպավորիչ անդրադարձով հանդերձ, ոչ գեղարվեստական «Սա է իմ Աստվածը» (This Is My God) գիրքը, որ հուդայականության մեկնությունն է արդի ուղղափառ հուդայականության դիրքերից։ Նրա գրքերը թարգմանվել են աշխարհի ժողովուրդների 27 լեզուներով ։
The Washington Post-ը Վոուքին բնորոշել է իբրև «ամերիկյան պատմավիպասանների ճգնակյաց նահապետի» ; 1995 թվականին Վոուքի ծննդյան 80-ամյակը հանդիսավորությամբ նշելու նպատակով ԱՄՆ Կոնգրեսի գրադարանում ժողովված պատմաբանները, վիպասանները, հրատարակիչները, գրականագետներն ու քննադատները նրան հռչակում էին ամերիկյան Լև Տոլստոյ ։
Կենսագրություն
Վոուքը ծնվել է Բրոնքսում, ռուսական կայսրությունից՝ Մինսկ քաղաքից Ամերիկա գաղթած հրեաների ընտանիքում։ Ծնողները շատ են չարչարվել, մինչև որ հաջողել են եկամտաբեր գործ ձեռնարկել՝ լվացքատուն ու քիմմաքրման կետ բացելով ։ Պատանության մի շրջան աշխարհիկ կյանքով ապրելուց հետո, ծնողների ու մորական պապի ազդեցությամբ, Հերմանն սկսել է կենցաղում հետևել Թալմուդի, ընդհանրապես հուդայականության պահանջ-կանոններին, որոնք այդ ժամանակներից սկսած՝ ներծծվել են ինչպես նրա անձնական կյանքի, այնպես էլ գործունեության մեջ ։ Հետագայում Վոուքը խոստովանել է, որ իր կյանքի ընթացքի վրա ամենամեծ ներգործությունն ունեցել են մորական պապն ու ամերիկյան նավատորմը, որտեղ նա անց է կացրել իր զինվորական ծառայությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ։
Հերմանը սովորել է Մանհեթենի Թաունսենդ Հարրիս ավագ դպրոցում, ապա՝ Նյու Յորքի Կոլումբիա համալսարանում, որտեղ անդամագրվել է Pi Lambda Phi ուսանողական եղբայրությանը, խմբագրել համալսարանական հումորային Columbia Jester ամսագիրը, պատրաստել ուսանողական ամենամյա շոուներից երկուսի սցենարը ։ Համալսարանն ավարտելով արվեստների բակալավրի որակավորումով (ընդ որում՝ արժանանալով պատվո դիպլոմի )՝ աշխատանքի է անցել ռադիոյում որպես թատերագիր՝ սկզբում աշխատակցելով Դեյվիդ Ֆրիդմանին՝ վերջինիս Joke Factory երգիծական հաղորդման շրջանակում, ապա՝ հինգ տարի շարունակ՝ կատակերգակ ռադիոհաղորդավար ու դերասան Ֆրեդ Ալենին ։ 1941 թվականից աշխատել է ԱՄՆ պետական ռադիոյում , միաժամանակ բեղուն կերպով զբաղվել գրական աշխատանքով։
Վոուքը մահացել է Կալիֆոռնիայում գտնվող իր տանը, խոր ծերության հասակում. ընդամենը 10 օր է պակասել նրա 104 տարին լրանալուն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ
Երվանդ Դեմիրճյան
Կենսագրություն
1885-1890 թվականներին սովորել է Պոլսի Գեղարվեստի դպրոցում, 1893-1894 թվականներին՝ Փարիզի Ժյուլիանի ակադեմիայում։ 1896 թվականից հաստատվել է Եգիպտոսում։ 1934 թվականին ցուցադրվել է Կահիրեի Սալոնում։ Ստեղծել է բնանկարներ և ժաևրային պատկերներ։ «Արվեստանոցի մուտքի մոտ, Կահիրե» (1897), «Նեղոս գետի տեսարան» և «Փարիզի շրջակայքը» (1908) կտավները գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում ։
Եգիպտահայ շատ նկարիչներ աշակերտել են նրան, այդ թվում և Գառզուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
IFPI Greece
Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիա Հունաստան (թարգմանաբար՝ «International Federation of the Phonographic Industry Greece», (IFPI Greece)), Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիա (IFPI) կազմակերպության հունական մասնաճյուղն է, ինչպես նաև հանդիսանում է պաշտոնական չարթերի հրապարակողն ու ձայնագրումների վաճառքների արտոնագրող մարմինը Հունաստանում։ Չարթերը հրապարակվում են IFPI Greece-ի կողմից և հովանավորվում են Cyta Hellas-ի կողմից։
Հունաստանում IFPI Greece-ի անվանումն է Ένωση Ελλήνων Παραγωγών Ηχογραφημάτων (ΕΕΠΗ) (թարգմանաբար՝ Հունական ֆոնոգրամների արտադրողների միություն)։ Սակայն այն անվանում են նաև IFPI Greece:
Արտասահմանյան երգացանկի համար
Մինչև 1997 թվականը արտոնագրման սահմանային արժեքները տեղական և արտասահմանյան երգացանկերի համար նույնն էին։
DVD
Մինչև 2008 թվականի հուլիսը, սահմանային արժեքներն էին 5 000 and 10 000 համապատասխանաբար։
Սինգլներ
Մինչև 2007 թվականի հունիսը, սահմանային արժեքներն էին 7 500 and 15 000 համապատասխանաբար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիա
01 99 (հաղորդաշար)
«01 99», ճանաչողական հեռուստանախագիծ Արմենիա հեռուստաընկերության եթերում։ Եթեր է հեռարձակվում 2014 թ. սեպտեմբերի 29-ից, շաբաթը մեկ անգամ։
Բովանդակությունը
Հաղորդումը տեղեկություններ և խորհուրդներ է տրամադրում ճանապարհային երթևեկության կանոնների մասին, նպատակ ունենալով բարձրացնելու վարորդների և հետիոտների կարգապահությունը և օրինապահությունը։ Հյուրընկալում է հայտնի մարդկանց, որոնք պատմում են ավտոմեքենա վարելու իրենց հմտությունների և փորձառության մասին։ Հաղորդման ընթացքում մեկնաբանվում են ճանապարհային տեսախցիկների ֆիքսած ճանապարհային խախտումները և վթարները։ Ներգրավված փրկարար մասնագետի և դերասանի միջոցով տրվում են օգտակար խորհուրդներ վթարի ենթարկվածներին առաջին օգնություն տրամադրելու կանոնների մասին ։
Ստեղծագործական խումբը
01 99 հաղորդումը վարում է լրագրող Հերմինե Բաղդասարյանը։ Հաղորդումը պատրաստում է «Սուր անկյուն» հաղորդաշարի ստեղծագործական խումբը՝ Վահե Ղազարյանի գլխավորությամբ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայկական հեռուստահաղորդումներ
Մինաս Ժերայս նահանգի հյուսիսային մարզ
Մինաս Ժերայս նահանգի հյուսիս (Mesorregião do Norte de Minas) վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Մինաս Ժերաիս նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1 591 000 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 128 454,108 կմ²։ Բնակչության խտությունը 12,4 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Սևանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Գեղարքունիքի մարզի Սևան քաղաքի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 113 հուշարձան (18 միավոր)։
Հարություն Զաքիև
Հարություն Խաչատուրի Զաքիև (Զաքյան), ճարտարապետ, ԵՊՀ և ԵՊԻ պրոֆեսոր։ Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ (1935) ։
Սևանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Հարություն Զաքիև
Կենսագրություն
1908 թվականին ավարտել է Ռիգայի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1908-1910 թվականներին Ռիգայում նախագծել և կառուցել է Բլյումի ռեալական դպրոցը, «Եղբայրական օգնություն» ընկերության տունը։ 1917 թվականին եղել է Դոնի Ռոստովի քաղաքագլուխ։ 1928 թվականից բնակվել է Երևանում։ 1928-1930 թվականներին դասավանդել է Երևանի պետական համալսարանում, եղել ԵՊՀ շինարարական ֆակուլտետի ամբիոնի վարիչը, 1930-1945 թվականներին՝ ԵՊԻ շինարարական ֆակուլտետի դեկան։ 1930-ական թվականներին եղել է Երքաղշինհսկողության նախագահ, 1930-1932 թվականներին՝ Ալեքսանդր Թամանյանի օգնականը (Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի, Անատոմիկումի շենքերի շինարարության ղեկավար)։ Եղել է ԵՊԻ կազմակերպիչներից, Հայաստանում շինարարական նոր տեխնիկայի ներդնողներից ։
Ստեղծագործություններ
Հարություն Զաքիևի նախագծերով Նոր Նախիջևանում և Դոնի Ռոստովում կառուցվել են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամներ
Կարակաս
Կարակաս (պաշտոնապես Սանտիագո դե Լեոն դե Կարակաս, իսպաներեն Santiago de León de Caracasa), Վենեսուելայի մայրաքաղաքը և խոշորագույն քաղաքը ու Կարակաս մետրոպոլիտենային տարածաշրջանի (կամ մեծ Կարակաս) կենտրոնը Կարակասը տեղակայված է Գուայրե գետի վրա, երկրի հյուսիսային հատվածում, Կարակաս հարթավայրի և Վենեսուելայի առափնյա լեռնազանգվածի միջև։ Հարթավայրը մոտ է Կարիբյան ծով, բաժանված է ափից 2,200 մետր բարձրությամբ լեռնաշղթայով, հարավում լեռներն ավելի շատ են։ Կարակաս մետրոպոլիտենային տարածաշրջանի բնակչությունը մոտ 5 միլիոն է։
Քաղաքի կենտրոնը Տաճարն է, տեղակայված Բոլիվար հրապարակում, չնայած որոշ վարկածներով կենտրոնը Պլազա Վենեսուելան է, տեղակայված Լոս Կոաբոս տարածքում Քաղաքում գործում են մեծ թվով ծառայություններ, բանկեր և մոլեր։ Կարակասը հիմնականում ունի ծառայությունների վրա հիմնված տնտեսություն՝ որոշակի արդյունաբերություն ունեցող մետրոպոլիտենային տարածքով ։ Կարակասի ֆոնդային բորսան և PDVSA-ի գլխամասային գրասենյակները Կարակասում են։ PDVSA-ն Վենեսուելայի խոշորագույն ընկերությունն է։ Կարակասը նաև Վենեսուելայի մշակութային մայրաքաղաքն է, բազմաթիվ ռեստորաններով, թատրոններով, թանգարաններով և առևտրային կենտրոններով։ Կարակասում են Լատինական Ամերիկայի ամենաբարձր երկնաքերերից մի քանիսը , sինչպիսիք է Parque Central Complex-ը ։ Կարակասի ժամանակակից արվեստի թանգարանը ամենահայտնիներից է Հարավային Ամերիկայում ։
Կարակասը մեկ շնչին ընկնող սպանությունների թվով ունի ամենաբարձր ցուցանիշներից մեկը աշխարում՝ 100,000 բնակչին 111.19 սպանություն ։
Անվանում
Հիմնադրել է իսպանացի կոնքիստադոր Դիեգո դե Լասադան (կարակաս ցեղի հնդկացիների այրված բնակավայրի տեղում) սուրբ Հակոբի օրը (1576 թվականի հուլիսի 25) Sant Jago de Leon de Caracas անունով։ Ինչպես և այդ դարաշրջանի իսպանական ճոռոմ այլ անվանումներից, դրանից ժամանակի ընթացքում մնաց միայն իմաստազրկված վերջավորությունը ։
Պատմություն
Մինչև քաղաքի հիմնադրումը 1567 թվականին, Կարակաս հարթավայրում ապրում էին բնիկ ժողովուրներ։ Ֆրանցիսկո Ֆաչարդոն ով իսպանացի կապիտանի որդի էր և եկել էր Մարգարիտա կղզուց, սկսեց տարածքում հիմնել բնակավայր 1555-իվ 1560 թվականներին։ Ֆաչարդոն փորձեց ցանքավայր հիմնել հարթավայրում 1562 թվականին, սակայն այն երկար չգոյատևեց, քանի որ բնիկներն ավերեցին այն ։ Ֆաչարդոյի 1560 թվականի բնակավայրը կոչվում էր Ատո դե Սան Ֆրանցիսկո և 1561 թվականին Խուան Ռոդրիգես դե Սուարեսը այն անվանեց Վիլլա դե Սան Ֆրանցիկո, ինչը նույնպես ավերեցին տեղաբնիկները ։
Բնական պայմաններ
Քաղաքը գտնվում է բարձր սեյսմիկ գոտում։ Կարակասում առավել ուժեղ երկրաշարժ գրանցվել է 1813 և 1900 թվականներին, երբ քաղաքը գրեթե ամբողջովին ավերվեց։ Մայրաքաղաքի արվարձաններում գերակշռում է պարամո (ալպիական մարգագետիններ) բուսականությունը և Կոլումբիայի անտառները։ Կարիբյան Անդերի լանջերին կենդանական աշխարհի ներկայացուցիչներից ապրում են յագուարը, պուման, օցելոտը։
Բնակչություն, լեզու և կրոն
Կարակասի բնակչությունը արվարձաններով, զբաղեցված տարածքով և դաշնային օկրուգից դուրս ըստ պաշտոնական տվյալների կազմում է 3.3 մլն մարդ։ Իրականում մայրաքաղաքում և արվարձաններում հաշվվում է 4.5 միլիոն բնակիչ։ Կարակասը խիտ բնակեցված քաղաք է։ Այնտեղ բնակվում է Վենեսուելայի բնակչության 1/6-րդ մասը։ Մայրաքաղաքի բնակչության մեջ գերակշռում են իսպանո-հնդկական մետիսներ։ Մոտ 20%-ը կազմում են իսպանացիների, իտալացիների, պորտուգալացիների և եվրոպական այլ ազգերի ներկայացուցիչների ժառանգները։ Բացի այդ Կարակասում ապրում են հարևան Կոլումբիայից բազմաթիվ գաղթածներ։ Ընդհանուր բնակչության 10%-ը կազմում են սևամորթները, իսկ հնդակիցները՝ 2%-ից ոչ ավել։ Պաշտոնական լեզուն իսպաներենն է։ Հնդկացիները խոսում են մոտավորապես տարբեր խմբերի 40 լեզուներով։ Վենեսուելացիների մեծամասնությունը պատկանում է հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցուն։ Երկրում տիրում է կրոնի ազատ ընտրությունը, այդ իսկ պատճառով իրավաբանորեն գործում են տարբեր կրոնական կազմակերպություններ, որոնց հովանու ներքո բացվում են եկեղեցիներ և հատուկ դպրոցներ։
Զարգացման պատմություն
Կարակասը հիմնել է իսպանացի կոնկուստադոր Դիեգո դե Լոսադան սբ. Յակովի օրը՝ 1567 թ-ի հուլիսի 25-ին, Սանտյագո-դե-Լեոն-դե-Կարակաս անվանումով։ Քաղաքը սկսվել է կառուցվել նվաճողների կողմից այրված հնդկական գյուղի տեղը, որը պատկանել է Կարակաս ցեղին։ Առաջին քաղաքապետները ընտրվեցին Գոնսալո դե Օսորրիոն, Լոսադայի զարմիկը, և Ֆրանսիսկո Ինֆանտեն։ Արխիվներում իսպանացիների կառավարման առաջին տարիների մասին չեն պահպանվել որևէ տեղեկություններ։ XVI-XVII դդ. Այն բազմաթիվ անգամ ենթարկվել է ծովահենների հարձակմանը։ 1577 թ-ին Կարակասը դարձավ իսպանական մարզպետի նստավայր, իսկ 1777 թ-ին հայտարարվեց Վենեսուելայի մայրաքաղաք։ 1810 թ-ին Վենեսուելայում սկսվեցին առաջին վճռական բախումները հայրենասերների և նվաճողների միջև։ Քաղխորհրդի մի մաս կազմող կրեոլները (այդպես էին անվանում Հարավային Ամերիկայում ծնված իսպանացիներին և իտալացիներին) կազմակերպեցին ապստամբություն, որի արդյունքում իշխանության գահից հեռացվեց իսպանական գեներալ-կապիտանը և ստեղծվեց խունտա գերագույն իշխանությունը։ Ապստամբությունից հետո Կարակասում իսպանական նվաճողների դեմ պայքարը տարածվեց այլ իսպանական գաղութներում։ Սկզբնապես խունտա գերագույն իշխանությունը կառավարում էր իսպանացի թագավոր Ֆերդինանդ VII-ի անունից, որին գահընկեց արեց Նապոլեոնը 1808 թ-ին։ Սակայն չնայած դրան, ոտքի ելածները շուտով հայտարարվեցին ապստամբներ, իսկ Վենեսուելան շրջափակեցին։ Քանի որ իմաստ չկար պահպանել հավատարմություն իսպանական թագավորին, 1811 թ-ի հուլիսի 5-ին Կարակասում ստեղծվեց Ազգային կոնգրես, որը հռչակեց Վենեսուելան անկախ պետություն։ Սակայն 1812 թվականին իսպանացիները սկսեցին վերականգնել իրենց գերիշխանությունը Վենեսուելայում, ում պարտությանը նպաստեց ուժեղ եկրաշարժը, որը տեղի ունեցավ իսպանական զորքերի ներխուժման նախօրեին։ Հոգևորականությունը, որը դեմ էր անկախության մտքին, համարեց աղետները Աստծո պատիժ՝ օրենքներին չենթարկվող իշխանությանը։
Հեղափոխության ղեկավար Ֆրանսիսկո Միրանդան փորձում էր խաղաղ ճանապարհով լուծել խնդիրը, բայց նրան բռնեցին և ուղարկեցին Իսպանիա, որտեղ և մահացավ բանտում։ Հեղափոխությունը ղեկավարեց նրա կողմնակիցներից մեկը, ով 1813 թվականին գրավեց Կարակասը, բայց մեկ ամիս հետո աքսորվեց իսպանական զորքերի կողմից։
Վենեսուելայի անկախությունը ամբողջությամբ վերականգնվեց 1815 թվականին, բայց դա շատ երկար չտևեց։ 1818 թվականին ստեղծվեց Ազգային կոնգրես, ով Վենեսուելան հռչակեց հանրապետություն։ Հաջորդ տարի նա մտավ Մեծ Կոլումբիայի կազմի մեջ, որից բաժանվեց 1830 թվականին։ Այդ օրվանից Կարակասը դարձավ Վենեսուելայի հանրապետության մայրաքաղաքը։ 1859-1863 թվականներին սկսվեվ պատերազմ պահպանողականների և լիբերալների միջև, որի հիմնական գործողությունները տեղի էին ունենում Կարակասում։ 1870 թվականին նախագահ դարձավ լիբերալ կուսակցության ներկայացուցիչը՝ Անտոնիո Գուսման Բլանկոն, որի ղեկավարության տարիներին տեղի ունեցան զգալի փոփոխություններ։ Հին ու նոր թաղամասերի վերանախագծում եղավ, նաև միջոցներ ձեռնարկվեցին կաթոլիկ եկեղեցու ազդեցությունը քչացնելու ուղղությամբ, Բլանկոն ռեֆորմ իրականացրեց կրթության ոլորտում, մասնավորապես Կարակասի համալսարանում, ինչը նպաստում էր նոր կադրերի պատրաստմանը, նրա կառավարման տարիներին սկսվեց երկաթգծերի կառուցումը, որոնք կապում էին մայրաքաղաքը երկրի մյուս խոշոր քաղաքներին, աշխատանքներ էին տարվում կապի միջոցների բարելավման ուղղությամբ։
Մշակութային կյանք
Արդեն իսպանական գաղութացման շրջանում Կարակասն ուներ առանձնացված փողոցներ և հրապարակներ։ Քաղաքները արդեն ուներ ճարտարապետական ժամանակակից տեսք։ Կենտրոնական Պլասա Բոլիվար հրապարակում է գտնվում Մայր տաճարը, որը կառուցվել է 1664-1674 թվականներին երկրաշարժի ժամանակ ավերված եկեղեցու տեղը։ Մյուս պատմական կոթողներից ճարտարապետական տեսանկյունից մեծ նշանակություն ունի Սուրբ Վարդի տաճարը, որտեղ 1811 թվականի հուլիսի 5-ին հռչակվեց Վենեսուելայի անկախությունը, Սուրբ Ֆրանսիսկի տաճարը, իր շքեղ խորանով, Ազգային պանթեոնը, որի կամարները 1830-ական թվականներին զարդարում էին հայտնի վենեսուելացի նկարիչ Տիտո Սապասի նկարները, որտեղ պատկերված էր Սիմոն Բոլիվարի կյանքը, Կարակասում կա նաև Սբ․ Գրիգոր Լուսավորիչ հայկական եկեղեցի։ Կարակասում կան շատ թանգարաններ՝ Կրեոլական թանգարանը, Ժամանակակից արվեստի թանգարանը, Վենեսուելլայի թռչունների թանգարանը, Գաղութային արվեստի թանգարանը, Բոլիվարի թանգարանը, Բոլիվարի տուն-թանգարանը, Նրբագեղ արվեստների թանգարանը։ Ժամանակակից արվեստի թանգարանը հարուստ է ոչ միայն վենետիկյան նկարիչների նկարներով, այլև այնպիսի նկարիչների նկարներով, ինչպիսիք են՝ Խուան Միրոն, Ֆեռնան Լեժեն, Մարկ Շագալը և Պիկասոն։ Ճանաչված է ազգային արվեստների թանգարանը, որտեղ մեկտեղված են իսպանական շրջանի շուրջ 400 հեղինակների նկարներ, ինչպես նաև հնդկական ցեղերին պատկանող իրեր, որոնք պատկանում են մինչև գաղութային շրջանին։ Վենեսուելայի մայրաքաղաքում է գտնվում Պետական համալսարանը, երկու մասնավոր համալսարաններ (Սանտա-Մարիան և Անդրես Բելիոյի կաթոլիկ համալսարանը), արվեստի և երաժշտության 8 քոլեջներ, Պետական մանկավարժական համալսարան և Բարձրագույն բժշկական դպրոց, գիտահետազոտական ​​ինստիտուտներ, Վենեսուելայի լեզվի ակադեմիա, Պատմության ազգային ինստիտուտ, Ազգային բժշկական ակադեմիա, Քաղաքական և հասարակական գիտությունների ակադեմիա, ֆիզիկական, մաթեմատիկական և բնագիտական գիտույթունների ակադեմիա, ինչպես նաև միջազգային հասարակություն, մասնավորապես փորձարարական բժշկության միջազգային ինստիստուտ։ Աշխատում է Ազգային գրադարանը, Պետական համալսարանի գրադարանը, մի քանի ակադեմիական գադարաններ։ Կան երաժշտական կրթօջախներ. «Պադրե Սոխոյի» երաժշտական ակադեմիան, Ֆիշերի երաժշտական ակադեմիան և ուրիշներ։ Կարակասում է գտնվում Հարավային Ամերիկայի ամենահարուստ և գեղեցիկ բուսաբանական այգին։ Կարակասի համար մեկ սպորտաձևը համարվում է ֆուտբոլը, քաղաքն ունի երկու մարզադաշտ։ Օլիմպիական մարզադաշտն ունի 35 հազար նստատեղ և մյուս՝ Ստադիո Բրիջիո Իրիարդեն, որը տեղավորում է 25 հազար մարդ, կա նաև բեյսբոլի մարզադաշտ, որը գտնվում Պետական համալսարանի տարածքում, այն տեղավորում է 33 հազար մարդ։
Երթևեկություն
1983 թվականից Կարակասում գործում է մետրոպոլիտեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վենեսուելայի քաղաքներ Կատեգորիա:1567 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ռյուքվիլ
Ռյուքվիլ (Rucqueville), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 125 մարդ, բնակչության խտությունը` 47.53 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2.63 կմ² տարածք։
2017 թվականի հունվարից Մարտրանի, Կուլոն և Կյուլի համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Մուլին ան Բեսեն համայնքի մաս։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 220 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 18 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կանանց միջազգային կոնգրես
Կանանց միջազգային կոնգրեսը ստեղծվել է, որպեսզի ընտրական իրավունքի համար կանանց շարժումների գոյություն ունեցող խմբերը կարողանան միավորվել կանանց այլ կազմակերպությունների հետ ամբողջ աշխարհում։ Ամբողջ երկրում կանանց կազմակերպությունների համար դա ճանապարհ է հանդիսացել կապի պաշտոնական միջոցներ սահմանելու, ինչպես նաև այդ ժամանակ ֆեմինիզմին վերաբերող լուրջ հարցեր տալու համար։ Կոնգրեսը 1878 թվականից ի վեր օգտագործվել է ֆեմինիստական և պացիֆիստական մի շարք իրադարձությունների ժամանակ։ Առաջին կոնֆերանսների աշխատանքին մասնակցել են մի քանի խմբեր՝ Կանանց միջազգային խորհուրդը (ICL), Կանանց միջազգային միությունը (IAW) և Խաղաղության և ազատության կանանց միջազգային միության (WILPF) :
Կանանց միջազգային կոնգրեսը, որը տեղի է ունեցել Հաագայում հիմք է ծառայել Նիդերլանդներում 1915 թվականին մշտական խաղաղության համար Կանանց միջազգային կոմիտեի (ICWPP) հիմնադրման համար, որի նախագահը Ջեյն Ադամսն էր, որը հետագայում դարձել է Խաղաղության և ազատության կանանց միջազգային լիգայի (WILPF) հիմնադիրը ։
Փարիզ (1878 թվական)
Կանանց իրավունքների առաջին միջազգային կոնգրեսը Փարիզում գումարվել է 1878 թվականին՝ Երրորդ համաշխարհային ցուցահանդեսի կապակցությամբ։ Պատմական իրադարձություն, որին մասնակցել են բազմաթիվ ներկայացուցիչներ, որտեղ ընդունվել է 7 բանաձև՝ սկսած այն մտքից, որ «մեծահասակ կինը հավասար է մեծահասակ տղամարդուն» ։ Կոնգրեսի անդամները գիտակցաբար խուսափում էին կանանց ընտրական իրավունքի թեմաներից, քանի որ նման քննարկումները չափազանց վիճելի էին և չէին գտնի բոլոր մասնակիցների աջակցությունը։ Ուբերտինա Օքլերը ելույթ է գրել, որը կոչ էր անում քվեարկել ֆրանսիացի կանանց համար, սակայն նրան թույլ չեն տվել դա ներկայացնել Կոնգրեսին։ Փոխարենը, նա հրապարակել է այն ավելի ուշ ։ Էմիլի Վենտուրին հիշարժան եզրափակիչ ելույթ է ունեցել, որում ասել է.
Բեռլին (1904 թվականի հունիս)
Այս համաժողովը կենտրոնացած էր չորս հիմնական բաժինների վրա՝ կրթություն, սոցիալական աշխատանք/հաստատություն, կանանց իրավական կարգավիճակ (հատկապես ընտրական իրավունք) և կանանց համար մատչելի մասնագիտության/զբաղվածության հնարավորություններ։ Այս համաժողովի պատասխանատուներ են նշանակվել կանանց գերմանական խորհրդի ներկայացուցիչները։ Այս համաժողովը հիմնադրել է Կանանց միջազգային ընտրական դաշինքը (IWSA): Վաշինգտոնի գունավոր կանանց ազգային ասոցիացիայի համահիմնադիր և առաջին նախագահ Մերի Չերչ Թերելը միակ սևամորթ կինն էր, ով ներկա էր այդ համաժողովին և ելույթ էր ունենում այնտեղ. նա նաև 1919 թվականին մեկնեց Ցյուրիխ՝ մասնակցելու կոնֆերանսին ։ Բեռլինի համաժողովում Մերի Չերչ Թերելը հանդես է եկել «Գունավոր կանանց առաջընթացն ու խնդիրները» խորագրով ելույթով ։
Ամստերդամ (1908 թվականի հունիս)
Կանանց միջազգային կոնգրեսի Ամստերդամի համագումարի բազմաթիվ մասնակիցների թվում էր նաև Իզաբելա Ֆորդը ։ 1900-ական թվականների սկզբին կանանց շարժման մեկ այլ կարևոր անձ, որը ելույթ է ունեցել այս կոնֆերանսում, եղել է Քերրի Չապմեն Քեթը։ Համաժողովի ընթացքում նա խոսել է կանանց պատմությունը համաշխարհային պատմության մաս դարձնելու կարևորության մասին։
Հարավային Աֆրիկայից և Ավստրալիայից կանայք եկել են մասնակցելու այս համաժողովին և լսելու Կանանց միջազգային կոնգրեսի հաջողության մասին։ Ներկա է եղել նաև «Մեծ Բրիտանիայի տղամարդկանց լիգան կանանց ընտրական իրավունքի համար» խմբի արական սեռի պատվիրակը ։
Տորոնտո (1909 թվականի հունիսի 24-30)
Այս կոնգրեսն անցկացվել է Կանադայի կանանց ազգային խորհրդի հովանու ներքո ՝ Կանանց միջազգային խորհրդի չորրորդ հնգամյա խորհրդակցությունից անմիջապես հետո ։ Տեղի են ունեցել կրթության, արվեստի, առողջապահության, արդյունաբերության, կանանց և երեխաներին վերաբերող օրենքների, գրականության, կանանց համար մասնագիտությունների, սոցիալական աշխատանքի և բարոյական բարեփոխումների վերաբերյալ նստաշրջաններ։ Հայտնի բանախոսների թվում են եղել Ջեյն Ադամսը, Էլիզաբեթ Քեդբերին, Աննա Խլոսլեֆը, Միլիսենթ Լևեսոն-Գաուերը, դքսուհի Սազերլենդը, Ռոզալի Սլոթեր Մորտոնը, Էլիզա Ռիչին, Ալիսա Սալոմոնը և Մեյի Ռայթ Սյուելը ։
Հաագա, Նիդերլանդներ (1915 թվականի ապրիլի 28-մայիսի 1)
Այն ժամանակ, երբ ծրագրվում էր անցկացնել այս խորհրդաժողովը, Առաջին համաշխարհային պատերազմն ընթանում էր ողջ թափով. ըստ նախնական տվյալների, կոնֆերանսը պետք է տեղի ունենար 1915 թվականին Բեռլինում, սակայն պատերազմը փոխեց ծրագրերը ։ Միևնույն ժամանակ, պատերազմը ոգեշնչել է Կոնգրեսի այս նիստի անցկացումը, որը հայտնի է որպես Կանանց խաղաղության կոնգրես կամ պարզապես Հաագայի կոնգրես, որը դարձել է աշխարհի համար զարգացող կանանց շարժման մի մասը։
1915 թվականի Կանանց միջազգային կոնգրեսը կազմակերպվել էր գերմանացի ֆեմինիստուհի, Գերմանիայում առաջին կին իրավաբան Անիտա Աուգսպուրգը և Հեյմանը, Լիդա Գուստավալիդան, հոլանդացի պացիֆիստուհի Գուստավա Հեյմանը, ֆեմինիստուհի և սուֆրաժիստուհի Ալետա Յակոբսի հրավերով, որպեսզի բողոք հայտնեն այն ժամանակ Եվրոպայում մոլեգնող պատերազմի դեմ և ապագայում պատերազմը կանխելու ուղիներ առաջարկեն։
Կոնգրեսը բացվել է ապրիլի 28-ին և դրան մասնակցել են 1136 մասնակիցներ չեզոք և պատերազմող երկրներից ։ Կոնգրեսում ընդունվել է WPF պլատֆորմի մեծ մասը և հաստատվել է մշտական խաղաղության կանանց միջազգային կոմիտեն (ICWPP) նախագահ Ջեյն Ադամսի ղեկավարությամբ։ WP-ն շուտով դարձավ ամերիկյան ICWPP-ի մաս։
Կոնգրեսի անդամներ կարող էին լինել միայն կանայք, և նրանցից պահանջվում էր ընդհանուր համաձայնություն հայտնել նախնական ծրագրի վերաբերյալ բանաձևերի մասին։ Այս ընդհանուր համաձայնագիրը մեկնաբանվել է որպես համոզվածություն.
Կոնգրեսին ներկա էին հետևյալ երկրների ներկայացուցիչներ. Միացյալ Նահանգներ՝ 47 անդամ, Շվեդիան՝ 12, Նորվեգիա՝ 12, Նիդերլանդներ՝ 1000, Իտալիա՝ 1, Հունգարիա՝ 9, Գերմանիա՝ 28, Դանիա՝ 6, Կանադա՝ 2, Բելգիա՝ 5, Ավստրիա՝ 6 և Մեծ Բրիտանիա՝ 3: Մյուս 180 երկրների ներկայացուցիչների մասնակցությանը խանգարել են Հյուսիսային ծովում ծովային գործողությունների անցկացման սահմանափակումները։ Համագումարը, որին ներկա էին Կոնգրեսի անդամներից բացի, մեծ թվով ունկնդիրներ, չափազանց հաջող անցավ։ Լսումներն իրականացվել են մեծագույն բարյացակամությամբ, և համապատասխան բանաձևերն ընդունվել են գործնական հանդիպումների ժամանակ ։ Մեծ Բրիտանիայի պատվիրակությունը արտաքին գործերի նախարարության կողմից կրճատվել է մինչև 24 մարդ, և փաստորեն միայն երկուսը (կամ երեքը) հասել են Հաագա։ Իտալիան միայն մեկ կին է գործուղել, ընդ որում նա ինքն է նշել, որ չի պատկերացնում իր երկրի մասնակցությունը ։ Եվս մեկ պատվիրակ ժամանել է Կանադայից՝ ներկայացնելու այն, ինչ այն ժամանակ կոչվում էր «գաղութներ» ։ Ֆրանսիացի կանայք խորհրդաժողովի ժամանակ հրաժարվել են մասնակցել, նրանք հայտարարել են Կոնգրեսին ներկա չլինելու և չսատարելու իրենց մտադրության մասին ։
Կոնգրեսն անցկացվել է երկու կարևոր դրույթներով.
1915 թվականի սեպտեմբերին պատվիրակությունը մեկնել էր Միացյալ Նահանգներ նախագահ Վուդրո Վիլսոնի հետ հանդիպելու համար, որպեսզի առաջարկ ներկայացնի «չեզոք երկրների լիգա» ստեղծելու մասին, որը կարող էր օգնել պատերազմի դադարեցման հարցում ։
Ցյուրիխ (1919 թվականի մայիս)
Կոնֆերանսն անցկացվել է Վերսալյան հաշտության պայմանագրի ստորագրման համաձայնեցման ժամանակ, որին մասնակցել են 17 երկրների ավելի քան 200 կանայք ։ Անդամներից մեկը նշել է, որ գերմանական պատվիրակությունը «ծածկված է եղել սպիներով և տանջվել է սովից ու զրկանքներից, դրանք հազիվ ճանաչելի են եղել» ։ Այս խորհրդաժողովում կանանց միջազգային կոնգրեսի անդամները ձևավորեցին նոր կազմակերպություն  Խաղաղության և ազատության համար կանանց միջազգային լիգա (WILPF) : Խաղաղության և ազատության համար Կանանց միջազգային լիգայի կողմից ցյուրիխյան խորհրդաժողովում դրված հիմնական նպատակները հիմնված էին հավերժական խաղաղության, հավասարության և համընդհանուր միավորման ստեղծման վրա։ Ջեյն Ադամսը Ցյուրիխի Կոնգրեսի հանդիպման համակարգողն էր։ Հենց այս հանդիպման ժամանակ WILPF-ը մտահոգություն հայտնեց, որ Վերսալի պայմանագիրը կարող էր վերջ դնել Առաջին համաշխարհային պատերազմին, եթե հիմնված չլիներ այն դրդապատճառների վրա, որոնք կարող էին հանգեցնել այլ պատերազմի ։
Վիեննա (1921 թվականի հուլիս)
Այս կոնգրեսն ավարտվեց «Խաղաղ պայմանագրերի վերանայում» խորագրով կարճ բանաձևով.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆեմինիզմ Կատեգորիա:Կոնֆերենցիաներ Կատեգորիա:1878 հիմնադրումներ
Վիեննայի ռազմապատմական թանգարան
Վիեննայի ռազմապատմական թանգարան (Heeresgeschichtliches Museum), Ավստրիայի զինվորական պատմությանը նվիրված թանգարան, գտնվում է Վիեննայում։ Թանգարանը նախագծվել է դանիացի ճարտարապետ Թեոֆիլ վոն Հանսենի կողմից։ Այս թանգարանը ամենահին և ամենամեծ ռազմական պատմական թանգարան է աշխարհում։ Թանգարանը տեղակայված է Վիեննայի Լանդստրասսե Արսենալ շրջանում, Բելվեդերե ամրոցի մոտ։ Այն կառուցվել է 1850–1856 թվականներին, այն բանից հետո, երբ կայսր Ֆրանց Յոզեֆ I–ի կայազորը ավերվեց հին քաղաքը 1848 թվականին։ Թանգարանը, գտնվում է Արսենալի կենտրոնում։
Թանգարանի պահոցը
Թանգարանի հավաքածուններում ներառում են ամենամեծ հավաքածուն բրոնզաձույլ թնդանոթներից և մեծ մասամբ պահում է Ավստրիայի ռազմական պատմությանը վերաբերող նյութեր՝ 16–րդ դարից մինչև 1945 թվականը։
Թանգարանի բաժանմունքները
Շենքը բաղկացած է հինգ հիմնական մասերից՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վիեննայի թանգարաններ Կատեգորիա:1869 հիմնադրված թանգարաններ
(6722) Բունիչի
(6722) Բունիչի (Bunichi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի հունվարի 23-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,175237 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,578 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7725 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2066,63 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174197 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,82° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կին Էնդատեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Կաձուրո Վատանաբեի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ալեքսանդրովկա (գյուղ, Ալեքսանդրովկայի գյուղական խորհուրդ)
Ալեքսանդրովկա (Олександрівка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Դոմանյովկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Մայտովո։ Հիմնադրվել է 1833 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրովկա գյուղում բնակվում էր 385 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,908 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Դոմանյովկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1833 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բերդաձոր
Բերդաձոր, գավառ Մեծ Հայքի Արցախ նահանգի կազմում ։ Շուշիի շրջանի ենթաշրջան Բերդաձորը (Այրում, Բերաձոր, Բերձոր, Բերձորք) եղել է Մեծ Հայքի Արցախ աշխարհի գավառներից մեկը։ ՈՒնեցել է համանուն կենտրոն։ Բերդաձորը ընդգրկում էր Արաքս և Աղավնո (Հագարի) գետերի միջև ՝ Քիրս և Դիզափայտ լեռների հարավահայաց կողմերից սկսած մինչև Սյունիքի սահմաններն ընկած տարածությունը (Ջաբրաիլի շրջանը ամբողջությամբ մտել է նրա կազմը) ։ Մովսես Կաղանկատվացին այն հիշատակում է Բերձոր ձևով։ ՈՒշ միջնադարում Բերդաձորը բաժանված էր Վարանդայի և Դիզակի մելիքությունների միջև ։ Ոմանք այն նույնացրել են Վերին Խաչենի հետ։ Մարգարա գրիչը 1337 թ. գյուղախումբը անվանել է Բերդաձոր ։ Ջալալ-ադ-Դին սուլթանի անձնական քարտուղար Շիխաբ ադ-Դին ան-նասավին Բերդաձորին թարգմանբար կոչել է Կալադարա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախ նահանգի գավառներ
Պիաուի նահանգի հյուսիսային մարզ
Պիաուի նահանգի հյուսիս (Mesorregião do Norte Piauiense), վարչական մեզոշրջան Բրազիլիայում, մտնում է Պիաույ նահանգի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 613000 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 22 152,102 կմ²։ Բնակչության խտությունը 27,7 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի մեզոշրջաններ
Դորեստադ
Դորեստադ (Դորեստատ, Դուրիստան) վաղ միջնադարյան առևտրային քաղաք էր, որը գտնվում էր Նիդեռլանդների Ուտրեխտ նահանգի հարավ-արևելքում՝ ժամանակակից Վեյկ բեյ Դյուրստեդե քաղաքի մոտ։ Այն ծաղկել է 8-ից 9-րդ դարի սկզբին որպես կարևոր նավահանգիստ հյուսիսարևելյան նավագնացության երթուղիների վրա՝ Հռենոսի ջրբաժանին մոտ լինելու պատճառով, Նեդերհռենոսի միջոցով (Հռենոսի ամենահյուսիսային ճյուղը) դեպի Գերմանիա մուտքով դեպի հարավային Նիդեռլանդներ, հյուսիսային Ֆրանսիա և Անգլիա (Լեկի միջոցով) և հյուսիսային Նիդեռլանդներ, հյուսիսային Գերմանիա և Սկանդինավիա (Քրոմմե Հռենոսի միջոցով)։
Քաղաքը ստեղծվել է նախկին հռոմեական Լևեֆանում ամրոցի հիմքում 7-րդ դարում։ Ֆրանկների Կարոլինգյան կայսրությունը և ֆրիզները պայքարում էին տարածքի վերահսկողության համար, մինչև որ ֆրանկները 719 թվականին վերահսկողություն ձեռք բերեցին ֆրիզական ափի վրա։
Դորեստադը ծաղկել է 8-րդ դարից մինչև 9-րդ դարի կեսերը։ Բնակավայրը հայտնի էր ֆրանկական մի քանի տիրակալների հսկողության տակ մետաղադրամներ հատելով։ 7-րդ դարում պարզ էր, որ Դորեստադը մեծ նավահանգիստ դառնալու ներուժ ունի։ Այն ժամանակ առևտրականների հանդիպման կետն էր։ Այն եղել է կռվախնձոր ֆրանկների ու ժամանակակից Նիդերլանդների տարածքի բնիկ ժողովուրդ Ֆրիզների միջև։ 7-րդ դարի վերջում ֆրանկերի հաղթանակը հանգեցրեց Դորեստադի տնտեսական ընդլայնմանը միջազգային առևտրի և դրամահատարանի հիմնման արդյունքում։ Ենթադրվում է, որ եղել է տուրք, ինչպես նաև նավահանգստային վճարներ, որոնք գանձվել են Դորեստադում թագավորի ներկայացուցիչների կողմից ։ Ժամանակի ընթացքում շատ մետաղադրամներ են հայտնաբերվել Դորեստադի տարածքում, որոնք վերահաստատում են նավահանգստի արագ աճի և վերահսկման փաստը, ինչպես նաև դրամահատարանի առկայությունը ։ Հայտնաբերված մետաղադրամներից շատերը նման են այդ ժամանակաշրջանի ֆրանկական այլ մետաղադրամներին։ Դրամագիտական ​​վկայությունները հաստատում են ֆրանկների հաղթանակը ֆրիզների նկատմամբ ։
Թվում է, թե Դորեստադի, մասնավորապես Ստորին քաղաքի ընդլայնումը տևեց մինչև 9-րդ դարի սկիզբը, երբ շքեղ իրերի միջազգային առևտրի ուժը թուլացավ տարածաշրջանային առևտրի աճի արդյունքում։ Առևտրի բնույթի փոփոխությունը տեղի ունեցավ, երբ տարածաշրջանում ավելի ու ավելի շատ առևտրային քաղաքներ հիմնադրվեցին։ Ֆրանկները կապեր են հաստատում Բյուզանդիայի և մահմեդական աշխարհի հետ։ Քանի որ առևտուրն ամբողջ աշխարհում աճում էր, ֆրանկները պահանջում էին ավելի շատ առևտրային կենտրոններ՝ տնտեսությանը աջակցելու համար։ Արդյունքում, քաղաքի նկատմամբ հետաքրքրությունը նվազում է և Ուտրեխտի եկեղեցուն հանձնվում Դորեստադի զգալի հատվածի պատասխանատվությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպական քաղաքներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների քաղաքներ Կատեգորիա:Պատմական քաղաքներ Կատեգորիա:Անավարտ հոդվածներ
Բևեռային որոր
Բևեռային որոր կամ իսլանդական որոր (Larus glaucoides), որորների (Laridae) ընտանիքի խոշոր թռչուն։
Արտաքին տեսք
Բոլոր տեսակները ֆենոտիպորեն ներկված են բաց տոներով և մուգ գույնի փետուրները բացակայում են։ Սեռահասուն ձևերը ունեն բաց մոխրագույն փետրածածկ և դեղնականաչավուն կտուց։ Ոչ հասուն տեսակների մոտ կտուցը որպես կանոն ներկված է բաց գույնով։
Սամսոն Դաղբաշյան
Սամսոն Աղաբեկի Դաղբաշյան, հայ ուսուցիչ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողությունների մասնակից։
Բևեռային որոր
Տարածվածություն
Բնադրում են Կանադայի և Գրենլանդիայի արկտիկական շրջաններում։
Սամսոն Դաղբաշյան
Կենսագրություն
Սամսոն Դաղբաշյանը ծնվել է 1917 թվականին Բերդավան գյուղում։ Գյուղի 7-ամյա դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Կիրովականի մանկավարժական տեխնիկում և 1937 թ. ավարտելուց հետո գործուղվել է Ալավերդու Ծաղկաշատ գյուղի դպրոց, որպես մաթեմատիկայի ուսուցիչ։ 1939-1940 թթ. աշխատել է Հաղպատի դպրոցում։ 1941 թ. գործուղվել է Կողբի դպրոց, մինչև դեկտեմբերի վերջ, որպես մաթեմատիկայի ուսուցիչ։
Բևեռային որոր
Վարք
Բևեռային որորների գաղթօջախներում կան առանձին ափամերձ քարեր և ժայռեր։ Որպես կանոն՝ բնում լինում են երկու-երեք ձու։ Որորի ճուտիկները դառնում են սեռահասուն թռչուններ չորս տարեկան հասակում։
Սամսոն Դաղբաշյան
Կենսագրություն
1941 թվականի դեկտեմբերի 31-ին մեկնում է զորակոչվել է խորհրդային բանակ, իսկ 1942 թ. մարտին ծանր վիրավորվում է, զրկվում ոտքից և ուղարկվում թիկունք։ 1943-1953 թթ. դասավանդում է նորից Կողբի միջնակարգ դպրոցում։
1953 թվականին տեղափոխվել է 40-րդ, ապա 3-րդ դպրոցում, որպես մաթեմատիկայի (նաև աստղագիտության, ֆիզիկայի) ուսուցիչ։ 1983 թ. արժանացել է ԽՍՀՄ ժողովրդական ուսուցչի կոչման ։ Մահացել է 2005 թվականին Երևանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ուսուցիչներ Կատեգորիա:Երևանի քաղաքային խորհրդի պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր ուսուցիչներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Բևեռային որոր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չվտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Կենդանիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Որորներ
Ստարի Սենտեգ
Ստարի Սենտեգ (Старый Сентег), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 123 մարդ։
Քսանդեր Բերկլի
Ալեքսանդեր «Քսանդեր» Հարպեր Բերկլի (Alexander "Xander" Harper Berkeley, ), ամերիկացի դերասան է։ Առավել հայտնի է «24» ֆիլմում կատարած Ջորջ Մեյսոնի դերով, այնուհետև «Նիկիտա» ֆիլմում՝ Պերսիի դերով։
Ստարի Սենտեգ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Զավյալովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ատիշ
Ատիշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Արղանամադենի գավառակում ։ Գտնվում էր Արևմտյան Տիգրիսի վերնագավառում։
Քսանդեր Բերկլի
Կյանքը և կարիերան
Բերկլին ծնվել է Բրուքլինում, սակայն իր կյանքի մեծ մասն անցկացրել է Նյու Ջերսիում։ Սովորել է Համփշիրի քոլեջում (Hampshire College), այնուհետև աշխատել է քոլեջի մասնաճյուղ հանդիսացող հինգ թատրոններում։ Բրոդվեյի թատրոնն ավարտելուց հետո աշխատել է տարածաշրջանային և ռեպերտուար թատրոններում, այդ ընթացքում ապրելով Նյու-Յորքում։
Ատիշ
Գյուղը թաղված է եղել նռնենիների մեջ։
Քսանդեր Բերկլի
Անձնական կյանքը
Բերկլին ամուսնացած է Սառա Քլարկի հետ, ունեն 2 աղջիկ։ Օլվին Հարպերը ծնվել է 2006 թ.-ի սեպտեմբերի 23-ին, իսկ Ռոուանը՝ 2010 թ.-ի մարտին։
Ֆիլմագրություն
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հնչյունավորողներ
Ատիշ
Պատմություն
XI դարում Անիից եկած գաղթականները գյուղի մոտ հիմնեցին Ատիշ Վերին անվանումով նոր գյուղ, և Ատիշը կոչվեց Ատիշ Ներքին անվանումով։
Բնակչություն
XIX դարի կեսերին ուներ 500 տուն բնակիչ։ Բնակչության մեծագույն մասը հայեր էին։ XX դարում հայերի տների քանակը 360 էր։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը արհեստներ, այգեգործություն, երկրապահություն և անասնապահությունն էր։ Տղամարդկանց մեծ մասը Կ. Պոլիս պանդխտության էր մեկնում։
Պատմամշակութային կառույցներ
Ատիշն ուներ '''Ս. Կարապետ և Ս. Սարգիս''' անուներով եկեղեցիներ։
Կրթություն
Գյուղն ուներ հայկական վարժարան, որը գործում էր մինչև 1870-ական թվականները։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տուկմակ-Չիշմա
Տուկմակ-Չիշմա (Тукмак-Чишма, Туҡмак-Шишмө), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միյակինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միյակինսկի շրջանի բնակավայրեր
Միջին պալեոլիթ
Միջին պալեոլիթ կամ միջին հին քարի դար, ժամանակահատված մարդկության պատմության ընթացքում, հին քարի դարի միջին շրջանը։ Սկսվել է ստորին պալեոլիթի ավարտից հետո՝ 300 000 տարի առաջ, և ավարտվել 30 000 տարի առաջ։ Եզրույթը օգտագործվել է աֆրիկյան հնագետների կողմից ։ Քանի որ այս ժամանակաշրջանը ամբողջությամբ համընկել է միջինպալեոլիթյան մշակույթներից մուստիերյանին, դրա համար այն կոչվում է նաև «մուստիերյան» քարի դար։