cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բուլավայո
Ծանոթագրություն
Կատեգորիա:Զիմբաբվեի քաղաքներ Կատեգորիա:Զիմբաբվեի բնակավայրեր Կատեգորիա:1871 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Աֆրիկայի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Զիմբաբվեի վարչական բաժանում
Օսլոյի օպերային թատրոն
Օսլոյի օպերային թատրոն (Operahuset), ազգային օպերային թատրոն Օսլոյի կենտրոնում՝ Բյորվիկայում։ Ղեկավարվում է Նորվեգիայի հանրային շինարարության և գույքի տնօրինության կողմից։ Զբաղեցնում է 38500 մ2 տարածք, ունի 1100 սենյակ, հիմնական լսարանը տեղավորում է 1364 մարդ, մյուս երկու կատարողական տարածքները՝ 200 և 400 մարդ։ Գլխավոր բեմն ունի 16 մետր լայնություն, 40 մետր խորություն ։ Շենքի արտաքին անկյունային հատվածը պատված է իտալական մարմարով և սպիտակ գրանիտով։ 1300 թվականին Նիդարոսի տաճարի կառուցումից հետո Նորվեգիայի ամենամեծ մշակութային կառույցն է ։
Պատմություն
1999 թվականին, երկար բանակցություններից հետո, Նորվեգիայի օրենսդիրը որոշեց Օսլոյում կառուցել նոր օպերային թատրոն։ Նախագծի մրցույթի համար ստացված 350 դիմումներից ընդունվել է Սնոհետա (Snøhetta) կազմակերպության նախագիծը։ Շինարարությունն սկսվել է 2003 թվականին, ավարտվել է 2007 թվականին, բացումը տեղի է ունեցել 2008 թվականի ապրիլի 12-ին, որին մասնակցել են Նորվեգիայի արքա Հարալդ V-ը, Մարգարիտ թագուհի II-ը, Ֆինլանդիայի նախագահ Տարյա Հալոնենը և այլ առաջնորդներ ։
2008 թվականի Բարսելոնայի ճարտարապետական համաշխարհային փառատոնում օպերային թատրոնը արժանացել է մշակութային մրցանակի, 2009 թվականին՝ Ժամանակակից ճարտարապետության Եվրամիության մրցանակի։
Շենք
Օպերային թատրոնի շենքը գտնվում է գրեթե Օսլոֆյորդ ծովածոցի մեջ։ Աչքի է ընկնում ջրի մեջ իջնող ընդարձակ տարածք զբաղեցնող տանիքով։ Տանիքը կառուցված է 36 հազար սպիտակ քարե սալիկներից (իտալական սպիտակ մարմար, որը սովորաբար օգտագործվում է քանդակագործության մեջ), կառուցված այնպես, որ ցանկացած ոք կարող է ափից հասնել մինչև շենքի ամենաբարձր կետը, որտեղից բացվում է հիանալի տեսարան դեպի քաղաք։
Անկյունային հատվածով դեպի ներքև իջնող տանիքը ճարտարապետական նորամուծություն է։ Շենքի հիմնական հատվածը պատված է սպիտակ գրանիտով և La Facciata-ով (սպիտակ իտալական Կարարա մարմար), բեմական աշտարակը ծածկված է սպիտակ ալյումինով։ Նախասրահը շրջապատված է 15 մ բարձրությամբ պատուհաններով, որոնց հատուկ ապակին հնարավորություն է տալիս վայելել ջրային տեսարանը։ Տանիքը շրջապատված է բարակ ուղղանկյուն սյուներով։
Ջերմություն ապահովելու համար ներքին հարդարանքները կաղնու փայտից են՝ ի տարբերություն զով սպիտակ արտաքինի։ Գլխավոր սրահն ունի ձիու պայտի տեսք, որը լուսավորում է 5800 ձեռագործ բյուրեղներ պարունակող օվալաձև ջահը։
Էլեկտրոնային լիբրետտո համակարգի համար նստատեղերին կից կան մոնիտորներ, որոնց միջոցով հանդիսատեսը նորվեգերեն, անգլերեն և բնօրինակ լեզվով կարող է հետևել օպերային լիբրետտոներին ։
Արվեստ
Օպերային թատրոնի արտաքին և ներքին հարդարանքների համար ձեռնարկվել են տարբեր նախագծեր։ Առավել ուշագրավ է Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի պրոֆեսոր, իտալացի քանդակագործ Մոնիկա Բոնվիչինիի «She Lies» չժանգոտվող պողպատից և ապակե վահանակներով քանդակը։ Այն մշտական տեղակայվել է Օպերային թատրոնին կից ծովածոցում՝ բետոնե հարթակի վրա։ Քանդակը բացվել է 2010 թվականի մայիսի 11-ին Նորվեգիայի թագուհի Սոնյայի մասնակցությամբ։
(2340) Խախտոր
(2340) Խախտոր (Hathor), աստերոիդ ատենի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Չառլզ Կովալի կողմից Պալոմարում ։
Օսլոյի օպերային թատրոն
Արվեստ
Նախասրահի տանիքը ծածկող պատի վահանակը նախագծել է Օլաֆուր Էլիասոնը։ Աշխատանքներ են կատարել նաև արվեստագետներ Կրիստիան Բլիստադը, Յորուն Սանեսը, Քալե Գրյուդը, Բոդիլ Ֆուրուն, Տրին Լիզ Նեդրոսը, Մարտե Աասը և այլք ։
(2340) Խախտոր
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 0,844241 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 0,4645 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 1,224 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Խախտոր աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,0069 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 283,33 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 1,270586 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,85° անկյուն։
Օսլոյի օպերային թատրոն
Արվեստ
Գլխավոր բեմի ճմլված ալյումինե փայլաթիթեղի տեսք ունեցող վարագույրն ստեղծել է Պաե Ուայթը, որն արտադրել է թատերական սարքավորումների գերմանական Gerriets GmbH ընկերությունը ։ Այն ունի 23 մետր լայնություն, կշռում է 500 կգ ։
(2340) Խախտոր
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին ։
Օսլոյի օպերային թատրոն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի երաժշտություն Կատեգորիա:Օսլոյի թատրոններ
(2340) Խախտոր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Չառլզ Կովալի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ատենի ընտանիքի աստերոիդներ
Տարասովսկի
Տարասովսկի (Тарасовский), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տարասովսկի շրջանում։ Տարասովսկի շրջանի և Տարասովսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։ 2011 թ. տվյալներով բնակչությունը կազմում է 9165 մարդ։ Առաջին անգամ հիշատակվում է 1822 թ.։
Ալեքսանդր Չեֆերին
Ալեքսանդր Չեֆերին (Aleksander Čeferin, ), ՈՒԵՖԱ-ի նախագահը 2016 թվականի սեպտեմբերի 14-ից ։ Այդ պաշտոնում փոխարինել է Միշել Պլատինիին։
Կրթություն
Ավարտել է Լյուբլյանայի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետը։
Գործունեություն
2011 թվականից մինչև 2016 թվականը եղել է Սլովենիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ։ 2016 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ընտրվել է ՈՒԵՖԱ-ի նախագահ ։
Ընտանիք
Չեֆերինն ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ՈՒԵՖԱ-ի նախագահներ Կատեգորիա:Լյուբլյանայի համալսարանի շրջանավարտներ
Շուշիի առաջին մելիքական ապարանք
Շուշիի առաջին մելիքական ապարանք, Արցախի Հանրապետության Շուշի քաղաքում գտնվող 18-րդ դարի կառույց։
Շուշիում պահպանվել են մի քանի մելիքական ապարանքներ, որոնք գտնվում են քաղաքի հարավարևելյան մասում։ Սակայն գրավոր վկայություններ այս շինությունների մասին հայտնի չեն։ Դրանցից մեկը Շուշիի առաջին մելիքական ապարանքն է։ Այն տեղակայված է քաղաքի հարավարևելյան մասում, ձորի վերին քարափի գրեթե եզրից 400 մ արևմուտք։ Քառաբուրգ, պարսպափակ ապարանքի շեշտված ամրոցակերպությունը հուշում է, որ այն կառուցվել ու գործել է որպես ինքնուրույն պաշտպանական կառույց։
Շուշիի բերդ
Ուշագրավ է նաև Լեոյի տեղեկույթը․
Ճարտարապետություն
Մելիքական ապարանքների ճարտարապետական հորինվածքներում միահյուսված են հայ հնագույն և Արցախ-Խաչենի իշխանական պալատաշինության, երկրամասի ամրոցաշինության և ժողովրդական բնակելի տան ճարտարապետության դարավոր ավանդույթները։ Որպես ամբողջովին քարակերտ գլխատան համալիրներ՝ մելիքական ապարանքները միաժամանակ ունեն խիստ յուրահատուկ ճարտարապետական նկարագիր, բնական միջավայրին հմտորեն ներդաշնակված հորինվածքներ, զուսպ և ազդու հարդարանք։
Պարիսպներն ու բուրգերը պահպանվել են 6-7 մ բարձրությամբ։Ուշագրավ է ապարանքի հարավարևմտյան բուրգը, որի բարձրությունը 10 մ է, հիմնովին ավերվել է 1992 թվականին, հավանաբար ռմբակոծությունից։ Ինչպես պարսպի դիտանցքները, այնպես էլ այս շեշտված բուրգը ուղղված են դեպի այստեղից բացվող ամենահեռահորիզոն տեսադաշտը։ Սա վկայում է, որ ապարանքը կառուցվել և ինքնուրույն պաշտպանական դեր է կատարել քաղաքի բերդապարիսպների կառուցումից շատ ավելի վաղ։ Ապարանքը կառուցված է բաց երանգով կոպտատաշ որձաքարի կանոնավոր շարքերով, 1-1,2 մ հաստությամբ պատերով։ Սրբատաշ քարով է շարված միայն արտաքին մուտքն իր եզրամասերով, կիսաշրջանագծային կամարներով։
Ապարանքի դեր
Արցախի մելիքական ապարանքները, այդ թվում և Շուշիի առաջին մելիքական ապարանքը, դարաշրջանի բերդերի և վանք-ամրոցների կողքին մեծ դեր են խաղացել երկրամասի պաշտպանության գործում՝ ինչպես պարսկաթուրքական պատերազմների շրջանում, այնպես էլ հարևան խանությունների ոտնձգությունների դեմ մարտերում։ Հատկապես մեծ է մելիքական ապարանքների դերը 17-18-րդ դարերի հայ ազգային-ազատագրական պայքարի գործում. ապարանքներն այդ պայքարի օջախներ էին՝ յուրօրինակ ամրացված «սղնախները» ։
Շուշիի առաջին մելիքական ապարանքում պահպանված գծաշար սենյակները խստորեն տարանջատված և հարմարեցված չեն բնակության համար, ըստ ամենայնի՝ դրանք ծառայել են որպես ամրացված ռազմական հենակետի զորանոցներ։
Հղումներ
Շահեն Մկրտչյան, Շուշիի պատմական հուշարձանները, 1979,էջ 50:
Կատեգորիա:Արցախի մելիքություններ Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության բնակավայրեր Կատեգորիա:Արցախի ամրոցներ Կատեգորիա:Շուշիի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Արցախի հուշարձաններ Կատեգորիա:Մելիքական ապարանքներ Կատեգորիա:Հայկական ճարտարապետություն
Շենիկ (Գենջի գավառ)
Շենիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։ Գտնվում է Սասունի արևմտյան մասում՝ Մուշ քաղաքից 24 կմ հարավ-արևմուտք՝ Ծուլձ գետի վերին հոսանքի հովտում։
XIX դարի վերջին ուներ 100 տուն հայ բնակիչ։
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը խաշնարածությունն ու երկրագործությունն էր։
Շենիկն ավերվել է առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Բինգյոլի շրջանի համայնքներ
Արտի (քաղաքատիպ ավան, Արտինսկի քաղաքային օկրուգ)
Արտի (Арти), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Արտինսկի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12881 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Արտինսկի քաղաքային օկրուգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1783 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Եգիպտական թատրոն
Կատեգորիա:Եգիպտոսի թատրոն
Էլիգուդերզ
Էլիգուդերզ, քաղաք Իրանի հարավում՝Լոռեսթան նահանգում։ Էլիգուդերզ շահրեստանի վարչական կենտրոնը։ Բնակչության թվով նահանգի հինգերորդ քաղաքը ։
Աշխարհագրություն և կլիմա
Քաղաքը գտնվում է Լոռեսթանի արևելյան մասում՝ կենտրոնական Զագրոսի լեռնային տեղանքում, ծովի մակարդակից 1982 մետր բարձրության վրա, Խորամաբադից՝ նահանգի վարչական կենտրոնից, 120 կմ արևելք և երկրի մայրաքաղաքից՝ Թեհրանից, 290 կմ հարավ-արևմուտք։ Կլիման բարեխառն է՝ տարվա ընթացքում շատ են ցուրտ օրերը (մինչև 120), ինչը հատուկ է առաջին հերթին բարձրլեռնային դիրք ունեցող քաղաքներին։ Տարեկան միջին ջերմաստիճանը +13 °C է։ Տեղումների միջին քանակը 270 մմ է ։
Բնակչություն
Բնակչությունը՝, ազգային կազմում գերակշռում են բախտիարները, լոռերը և պարսիկները, դավանականում՝ շիիթ մուսուլմանները։
Տեսարժան վայրեր
Էլիգուդերզի արևմուտքում գտնվում է լեռնաշղթան, որի բարձունքներից մեկը (Օշտորնան Կուխը), ունի ծովի մակարդակից 4000 մետր բարձրություն և ծածկված է սառցադաշտով։ Սառցադաշտի հալված ջրերը մի շարք լճեր են սնուցում, որոնք գտնվում են լեռնաշղթայի լանջերին։ Դրանցից ամենամեծը Գահար լիճն է (կամ Գոլ Գահար), 1,5 կմ երկարությամբ և 600 մետր միջին լայնությամբ։ Քաղաքի շրջակայքում է գտնվում նաև Տամանդար լեռը (3250 մ)՝ տարածաշրջանի ամենախոշոր որսահանդակներից մեկի հետ։
Ներքին Էրկեթ
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 280 մետր բարձրության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 344 մարդ, մեծամասնությունը՝ վրացիներ։
Տրանսպորտ
Ամենամոտ նավահանգիստը Փոթին է, իսկ ամենամոտ օդանավակայանը գտնվում է Քութայիս քաղաքում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Չոխատաուրի շրջան
Լյուդվիգ Միրզոյան
Լյուդվիգ Վասիլի Միրզոյան, հայազգի խորհրդային աստղագետ։ Ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր (1968), պրոֆեսոր (1970), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս (1996, թղթակից անդամ՝ 1986 թվականից), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1974) ։
Կենսագրություն
Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին 1942-1945 թթ.։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի ֆիզմաթ ֆակուլտետը 1947 թ.։ 1949 թվականից դասավանդել է Երևանի համալսարանում։ 1959 թվականից եղել է Բյուրականի աստղադիտարանի տնօրենի տեղակալը, 1965 թվականից՝ աստղերի ու միգամածությունների ֆիզիկայի բաժնի վարիչը։ Աշխատանքները վերաբերում են աստղերի ֆիզիկային ու էվոլյուցիային։ Կարևոր արդյունքներ է ստացել աստղասփյուռների ընդարձակման ու դրանցում գտնվող աստղերի անկայունության զարգացման վերաբերյալ։ «Գիտելիք» ընկերության նախագահության անդամ է, աստղագիտության և տիեզերագնացության գիտամեթոդական խորհրդի նախագահ։ «Աստղաֆիզիկա» համամիութենական պարբերականի գլխավոր խմբագրի տեղակալ (1965) ։
Վիլյալար դե լոս Կոմուներոս
Վիլյալար դե լոս Կոմուներոս, (Villalar de los Comuneros), մունիցիպալիտետը Իսպանիայում՝ Վալյադոլիդ պրովինցիայում (Կաստիլիյա և Լեոն ինքնավար մարզում)։ Զբաղեցրած տարածքը 42,74 կմ² է։ Բնակչությունը 459 մարդ (2010 թվականին)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 45 կմ հեռավորության վրա։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Վալյադոլիդ պրովինցիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կաստիլիա և Լեոնի բնակավայրեր
Հալլիստե (Էստոնիայի շրջան)
Հալլիստե շրջան (Halliste vald), շրջան Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Հալիստե գյուղական ավանը։
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 1697 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 6,37 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի շրջաններ
Մանկական Եվրատեսիլ 2007 երգի մրցույթ
Մանկական Եվրատեսիլ 2007 երգի մրցույթը 5-րդն էր մրցույթի պատմության մեջ։ Այն տեղի ունեցավ Ռոտերդամի Ահոյ համերգասրահում դեկտեմբերի 8-ին։ Հյուրընկալող երկիրը ընտրվել է 2006 թվականի հուլիսի 13-ն Եվրոպական հեռարձակողների միության կողմից, սակայն այն հայտարարվեց 2006 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։ Մրցույթում հաղթող ճանաչվեց Բելառուսը ներկայացնող Ալեքսեյ Զիլգակովիչը, որից ընդամենը 1 միավոր պակաս էին հավաքել Հայաստանի ներկայացուցիչները՝ Արևիկ խումբը։
Մասնակիցներ
Պատրիսիա Գոլսմիֆը Եվրատեսիլի հեռուստատեսության բաժնին տեղեկացրել էր, որ մրցույթին կմասնակցեն 18 երկրներ, սակայն աելի ուշ Իսպանիան հայտարարեց, որ դուրս է գալիս մրցույթից։
Միջազգային հեռարձակում
Իսրայելում մրցույթը դիտել է 400.000 մարդ։
Կատեգորիա:Մանկական Եվրատեսիլ երգի մրցույթն ըստ տարեթվի Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2007 երգի մրցույթ
Արիստովկա (գյուղ, Շառգորոդի շրջան)
Արիստովկա (Аристівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Շառգորոդի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1600 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Արիստովկա գյուղում բնակվում էր 190 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,2 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 36,54 մարդ/կմ²։
Կորիստինո
Կորիստինո (Корыстино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում ։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ ։
Ուշակովա (Տարասովսկի շրջան)
Ուշակովա (Ушаковка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տարասովսկի շրջանում։ Մտնում է Վոյկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Բերգման 1896
Բերգման 1896, գերմանական ինքնալիցքավորվող ատրճանակ, մշակված 1896 թվականին Լուիս Շմայսերի և Թեոդոր Բերգմանի զենք արտադրող կազմակերպության կողմից. ։
Պատմություն
1896 թվականին Բերգմանի կողմից ստեղծվեցին ատրճանակի 3 ոչ փորձառական մոդելներ՝ Բերգման №2 5 մմ տրամաչափով, Բերգման №3 6,5 մմ տրամաչափով և սահմանափակ քանակությամբ Բերգման №4 8 մմ տրամաչափով։ Դա ազատ փակոցով զենք է։ Հին մոդելներում բացակայում էր արտաձգիչը, լիցքավորման ժամանակ պարկուճը դուրս էր գալիս փամփշտատուփից և դուրս թռչում։ Փակաղակի կողքին կա հատուկ նախապաշտպանական բերան փամփուշտի դուրս մղման ժամանակ գազի ճնշման նվազեցման համար ։
Փամփուշտները կցաշուրթավոր էին, հին օրինակները պարկուճի արտաձգիչի տակ ակոս չունեին։ Ատրճանակի վերջին տարբերակներում հայտնվեցին արտաձգիչներ և ակոսներ։ Ատրճանակը լիցքավորվում էր լծակի վերև և առաջ տալուց ձգանի բռնակի առաջ, որը բացում էր փամփշտատուփը։ Պահունակը իր մեջ ներառում է 5 փամփուշտ և փամփշտատուփը փակվում է։ Փամփշտատուփը կարելի է լիցքավորել փամփուշտներով և պահունակներով ։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զենք այբբենական կարգով
Թեդ Մորգան
Թեդ Մորգան, ծնյալ Sanche de Gramont (Ted Morgan, ), ֆրանսիական ծագումով ամերիկացի ժամանակակից գրող, ժուռնալիստ, պատմաբան։ Որպես ժուռնալիստ աշխատակցել է ամերիկյան մի շարք համբավավոր պարբերականների, այդ թվում՝ New York Times Magazine-ին։ Լրագրողական բեղմնավոր աշխատանքի համար, բազմաթիվ այլ պարգևների թվում, արժանացել է Պուլիտցերյան մրցանակի։
Կենսագրություն
Ծագումով ֆրանսիական հին ազնվականական տոհմից էր, ուներ կոմսի տիտղոս։ Հայրը դիվանագետ էր, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին որպես ռազմական օդաչու ընդգրկվել էր Անգլիայում գտնվող ֆրանսիական էսկադրիլիայի կազմում։ 1943 թվականին հոր զոհվելուց հետո տղան մեկնել է ԱՄՆ, ընդունվել Եյլի համալսարան, աշխատանքի անցել որպես թղթակից։ Դժկամությամբ էր արտահայտվում իր ազնվականական ծագման մասին, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ անդամագրվում էր համալսարանական ինտելեկտուալների գաղտնի ընկերությանը՝ Manuscript Society-ին։
1955-1957 թվականներին ֆրանսիացիների սենեգալյան հետևակային գաղութային գնդի կազմում, կրտսեր լեյտենանտի կոչումով, մասնակցել է ալժիրյան պատերազմին, ականատես դարձել ցնցող վայրագությունների ), արձանագրել դրանք և պատերազմական գազանությունների բազում այլ վկայություններ՝ որպես Réalités algériennes-ի խմբագիր ։ 2006 թվականին հրատարակել է «Իմ ալժիրյան մարտերը» (My battle of Algiers) գիրքը, որտեղ գրի է առել իր հիշողությունները ալժիրյան պատերազմի մասին։ Գրաքննադատ Ժան-Շառլ Ժոֆրեն այդ գրքի մասին գրել է. «... գրականության մեջ հազվադեպ կարելի է հանդիպել այս կարգի վկայությունների՝ թե՛ բովանդակության առումով և թե՛ շարադրանքի ձևի» ։
Զորացրվելուց հետո վերադարձել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, կրկին լծվել լրագրողական աշխատանքի։ 1961 թվականին նրան շնորհվել է Պուլիտցերյան մրցանակ՝ լավագույն թղթակցական գործունեության համար ։ 1970-ական թվականներին հրաժարվել է Ֆրանսիայի քաղաքացիությունից, ընդունել Միացյալ Նահանգների քաղաքացիությունը, Sanche de Gramont անունն էլ փոխարինել Թեդ Մորգան կեղծանունով։ 1978 թվականին դարձել է CBS News-ի կողմից հրատարակվող 60 Minutes ամսագրի աշխատակից, միաժամանակ զբաղվել գրական աշխատանքով։ Մասնավորապես՝ գրել է Ուինստոն Չերչիլ-ի գեղարվեստական կենսագրությունը, որը հասել է 1983 թվականի Պուլիտցերյան մրցանակաբաշխության եզրափակիչ փուլին՝ «Լավագույն կենսագրական գիրք» անվանակարգում , իսկ Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտի կյանքի մասին նրա ներկայացրած գեղարվեստական ծավալուն շարադրանքն արժանացել է «Ազգային գիրք» մրցանակի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պուլիտցերյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Եյլի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կենսագիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ
Այզեկ Ազիմով
Իսահակ Ազիմով կամ Այզեկ Ազիմով, ամերիկացի գրող-ֆանտաստ, կենսաքիմիկոս, գիտաֆանտասիկ գրքերի հեղինակ։ Ազիմովը գրել և խմբագրել է ավելի քան 500 գիրք, մոտ 90,000 նամակներ և բացիկներ։ Նրա գրքերը հրատարակվել են 10-ից 9-ը գլխավոր կարգերում՝ ըստ Դիվեյնի տասնորդական համակարգի։
Ծնվել է Պետրովիչի ավանում, հրեայի ընտանիքում։ 1923 թվականին ծնողները տեղափոխվել են ԱՄՆ, որտեղ Ազիմովն ավարտել է Կոլումբիայի համալսարանը։ Կրթությամբ կենսաքիմիկոս է։ Կենսաքիմիական հետազոտությունների համար ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։ Առավել հայտնի են ռոբոտների մասին նրա գրքերը, այդ թվում՝ «Ես, Ռոբոտս» (I, Robot, 1950), «Պողպատյա քարանձավները» եռագրությունը (The Caves of Steel, 1954), «Մերկ արևը» (The Naked Sun, 1957) և «Արշալույսի ռոբոտները» (The Robots of Dawn, 1983) երկերը։ Արհեստական բանականության ստեղծման բնագավառում աշխատող բազմաթիվ գիտնականներ ընդունում են նրա ստեղծագործությունների ազդեցությունը։
Աչքի է ընկել նաև գիտահանրամատչելի երկերով, որոնցից են «Ազիմովի բնագիտության ուղեցույցը» (Asimov's Guide to Science, 1972), «Արտերկրային քաղաքակրթությունները» (Extraterrestrial Civilizations, 1979), «Ուսումնասիրելով Երկիրն ու Տիեզերքը» (Exploring the Earth and the Cosmos, 1982)։
Վաղ տարիներ
Մանուկ հասակից Ազիմովը խոսում էր եբրայերեն և անգլերեն ։ Վաղ տարիներին հիմնականում կարդում էր Շոլոմ-Ալեյխեմի պատմվածքները։ 1923 թվականին նրան տարան ԱՄՆ (ինչպես ինքն էր ասում՝ «ճամպրուկի մեջ»), որտեղ բնակություն հաստատեցին Բրուքլինում և մի քանի տարի անց բացեցին հրուշակեղենի խանութ, որտեղ, ինչպես նախատեսվում էր, պետք է աշխատեր Ազիմովների ողջ ընտանիքը։ Այդ խանութում վաճառվում էին գրաթերթեր և ամսագրեր, ինչը, ինչպես նշում էր Ազիմովը, մեծապես նպաստել է իր՝ գրելու հանդեպ սիրո առաջացմանը, քանի որ դա նրան՝ քիչ հնարավորություններ ունեցող երեխային, անվերջ կարդալու նյութի պաշար էր տալիս։
Կրթություն և կարիերա
5 տարեկան հասակում Այզեկ Ազիմովն ինքնուրույն սովորել է կարդալ-գրել և սկսել է հաճախել Բրուքլինի Բեդֆորդ-Ստայվեսանտ շրջանի դպրոցը ։ Նա պետք է դպրոց գնար 6 տարեկանում, սակայն մայրը փոխեց ծննդյան թիվը՝ 1919 թվականի սեպտեմբերի 7՝ որպեսզի որդին մի տարի շուտ դպրոց գնա ։ Երրորդ դասարանում իմանալով այդ «սխալմունքի» մասին, Ազիմովը պնդել է, որ իր ծննդյան թիվը ուղղեն և դարձնեն հունվարի 2։
1935 թվականին ավարտելով 10-րդ դասարանը, 15-ամյա Ազիմովն ընդունվել է Սեթ Լոու Ջունիոր քոլեջ, որը Կոլումբիայի համալսարանի մասնաճյուղերից մեկն էր և նախատեսված էր հրեա և իտալա-ամերիկացի ուսանողների համար։ Ի սկզբանե Ազիմովը սովորում էր կենդանաբանության ֆակուլտետում, սակայն տեղափոխվեց քիմիայի ֆակուլտետ, քանի որ դեմ էր փողոցային կատուներին հերձելուն։ Մեկ տարի անց Սեթ Լոու Ջունիոր քոլեջը փակվեց, և Ազիմովն իր կրթությունը շարունակեց Նյու Յորքի Կոլումբիայի համալսարանում, որտեղ 1939 թվականին ստացավ քիմիայի բակալավրի աստիճան, իսկ 1941 թվականին՝ մագիստրոսի և ընդունվեց ասպիրանտուրա։ Սակայն 1942 թվականին ուղևորվեց Ֆիլադելֆիա, որպեսզի աշխատի Ֆիլադելֆիայի բանակի նավաշինարանում որպես քիմիկոս։ Այնտեղ նրա հետ էր աշխատում նաև մեկ այլ գրող-ֆանտաստ՝ Ռոբերտ Հայնլայնը։
Այսպիսով, 9 ամիս բանակում ծառայելուց հետո, 1946 թվականի հուլիսի 26-ին Ազիմովը զորացրվեց և վերադարձավ Նյու Յորք՝ ուսումը շարունակելու։ 1948 թվականին ավարտեց ասպիրանտուրան՝ ստանալով կենսաքիմիական գիտությունների դոկտորի աստիճան՝ որպես կենսաքիմիկոս։ 1949 թվականին սկսեց դասավանդել Բոստոնի համալսարանի բժշկության ֆակուլտետում, որտեղ 1951 թվականի դեկտեմբերին դարձավ պրոֆեսորի օգնական, իսկ 1955 թվականին դոցենտ։ 1958 թվականին համալսարանը դադարեց նրան աշխատավարձ վճարել, սակայն թողեց նախկին պաշտոնում։ Այդ ժամանակ Ազիմովը որպես գրող ավելի շատ գումար էր վաստակում։ 1979 թվականին նա ստացավ պրոֆեսորի կոչում։
1960-ական թվականներին Ազիմովը հետաքննության տակ էր գտնվում Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի կողմից՝ կոմունիստների հետ հնարավոր կապ ունենալու կասկածանքով։ Պատճառը Ազիմովի՝ Ռուսաստանի մասին ունեցած հարգալից կարծիքն էր՝ որպես առաջին երկիր, որ կառուցեց ատոմային էլեկտրակայան։ Մեղադրանքը վերջնականապես հանվեց 1967 թվականին ։
Անձնական կյանք
1942 թվականի փետրվարին՝ Սուրբ Վալենտինի օրը, Ազիմովը «կույր ժամադրությամբ» հանդիպեց Գերտրուդ Բլյուգերմանին։ Հուլիսի 26-ին նրանք ամուսնացան։ Այդ ժամանակ նրանք ապրում էին Արևմտյան Ֆիլադելֆիայում, քանի որ Ազիմովն աշխատում էր այդտեղի նավաշինարանում։ 1949 թվականի մայիսին նրանք տեղափոխվեցին Բոստոն, նույն թվականի հուլիսին՝ Բոստոնի արվարձան Սոմվերվիլ, 1951 թվականի մայիսին՝ Ուոլթեմ, և, վերջապես, 1956 թվականին՝ Արևելյան Նյութոն։ Այս ամուսնությունից ծնվեց նրանց որդին՝ Դևիդը (1951) և դուստրը՝ Ռոբին Ջոանը (1955)։
1970 թվականին Ազիմովը բաժանվեց կնոջից և տեղափոխվեց Նյու Յորք, որտեղ և ապրեց մինչև կյանքի վերջ։ Գերտրուդից բաժանվելուց երկու ամիս անց Ազիմովը սկսեց հանդիպել Ջանեթ Օփալ Ջեփսոնի հետ, ում հետ ծանոթացել էր 1959 թվականի մայիսի 1-ին խնջույքի ժամանակ ։ Մինչ այդ նրանք հանդիպել էին 1956 թվականին, երբ Այզեկը նրան ինքնագիր էր տվել, սակայն Ազիմովը չէր հիշում այդ հանդիպումը, իսկ Ջեփսոնն Ազիմովին հիշում էր որպես անդուր մարդ։ Ամուսնալուծությունն օրինականացվեց 1973 թվականի նոյեմբերի 16-ին, իսկ նոյեմբերի 30-ին Ազիմովն ու Ջեփսոնն ամուսնացան։ Այս ամուսնությունից երեխաներ չծնվեցին, սակայն մտավոր ներդաշնակության շնորհիվ ստեղծագործական առումով շատ բեղմնավոր տարիներ եղան։
Այզեկ Ազիմովը կլաուստրոֆիլ էր․ նա սիրում էր փոքր, փակ տարածություններ։ Իր ինքնակենսագրության երրորդ հատորում նա պատմել է իր մանկական երազանքի մասին՝ ամսագրերի կրպակ ունենալ Նյու Յորքի մետրոպոլիտենի կայարաններից մեկում, որտեղ, ինքն իրեն ներսում փակելով, նա կկարդա անցնող գնացքների ձայնի ներքո ։
Ազիմովը տառապում էր աերոֆոբիայով, և իր կյանքի ընթացքում երկու անգամ է ինքնաթիռ նստել․ մեկը՝ Նավատորմի Օդային Փորձարարական Կայարանում, մյուսը՝ 1946 թվականին Օահույի բանակային բազայից վերադառնալիս։ Այս ֆոբիան նրան ոգեշնչել է գրել միստիկական պատմություններ և Էլիյա Բալիի մասին վիպաշարքը ։
Ազիմովը հրապարակախոս էր և շատ է մասնակցել գիտաֆանտաստիկայի կոնվենցիաների։ Նա համբերատար պատասխանում էր հազարավոր հարցերի ու մեծ սիրով ինքնագրեր էլ տալիս։ Նա կարճահասակ էր և ամրակազմ, ուներ այտամորուք և բեղեր, և խոսում էր Նյու Յորքի շեշտով։ Նրա ֆիզիկական ճարտարությունը թույլ էր զարգացած։ Նա երբեք չի սովորել լողալ և հեծանիվ վարել, սակայն սովորել է վարել ավտոմեքենա, երբ Բոստոն է տեղափոխվել։ Իր հումորային գրքում՝ «Asimov Laughs Again», մեքենաների շարժը Բոստոնում նկարագում է որպես «ակերի վրա անարխիա»։
Ազիմովի հետաքրքրությունների լայն շրջանակը ներառում էր Գիլբերտ և Սալլիվան, The Wolfe Pack, Ռեքս Ստաուտի the Nero Wolfe շարքի միաստիկական պատմվածքների հիման վրա կատակերգական օպերաների կազմակերպումը։ Ազիմովը իր պատմվածքներում հաճախ էր նշում և մեջբերում Գիլբերտին և Սալլիվանին։ Նա եղել է The Baker Street Irregulars-ի՝ Շերլոկ Հոլմսի երկրպագուների առաջատար կազմակերպության անդամ, որի համար գրել է էսսե, որում պնդում էր, որ Պրոֆ․ Մորիարտիի «Աստերոիդի դինամիկան» աշխատությունը նկարագրում է հին մարդաբնակ մոլորակի ոչնչացումը։ Ազիմովը նաև եղել է տղամարդկանց գրական բանկետների The Trap Door Spiders ակումբի անդամ, որի անդամների հետ նա ավելի ուշ ստեղծել է առեղծվածներ լուծող Սև այրիներ ակումբը։ Նա օգտագործել է Մորիարտիի աշխատության մասին էսսեն որպես «The Ultimate Crime» պատմվածքի հիմք, որը հայտնվել է More Tales of the Black Widowers-ում։
Ազիմովը 1984 թվականին Ամերիկյան Հումանիստական Ասոցիացիայի կողմից ստացավ «Տարվա Հումանիստ» տիտղոսը։ Նա Humanist Manifesto-յի ստորագրողներից մեկն էր։ Նա զբաղեցրել է ԱՀԱ նախագահի պաշտոնը 1985 թվականից մինչև իր մահը՝ 1992 թվականը։ Նրա մահից հետո այդ պաշտոնը ստանձնել է նրա ընկեր Կուրտ Վոննեգուտը։ Ազիմովի ընկերներից էր նաև Աստղային ճանապարհի հեղինակ Ջին Ռոդենբերին, և ֆիլմի տիտրերում Ազիմովի անունը նշված է որպես «հատուկ գիտական խորհրդատու»։
Ազիմովը եղել է Committee for the Scientific Investigation of Claims of the Paranormal-յի (այժմ՝ Սկեպտիցիկ Հետազոտությունների Կոմիտե) հիմնադիր անդամ։ Քենդրիկ Ֆրազիերը Սկեպտիցիկ Հետազոտությունների Կոմիտեի 2016 թվականի համաժողովում Ջեյմս Ռենդիի հետ քննարկման ժամանակ նշել է, որ Ազիմովը շատ կարևոր դեր է խաղացել Սկեպտիցիկ շարժման առաջացման գործում և թեև հիմա քիչ հայտնի և այդքան գնահատված չէ, բայց այն ժամանակ հանրության ուշադրության կենտրոնում է եղել։ Ջեյմսը նաև ասել է, որ Ազիմովի կապը CSICOP-ի հետ ապահովել է այդ շարժման կարևորությունն ու հեղինակությունը։
Ազիմովը բնութագրում էր Կարլ Սագանին որպես այն երկու մարդկանցից մեկը, ում ինտելեկտը գերազանցել է իր սեփականը։ Մյուսը համակարգչային գիտությունների և արհեստական բանականության փոձագետ Մարվին Մինսկին էր ։ Ազիմովը բավականին երկար եղել է Մենսայի անդամ և փոխնախագահ, սակայն այդ կազմակերպության անդամներին նկարագրում էր որպես «իրենց ուղեղներով հպարտացող և իրենց IQ-ներից ագրեսիվ» ։
Հիվանդություն և մահ
Այզեկ Ազիմովը մահացել է 1992 թվականի ապրիլի 6-ին ՄԻԱՎ վարակի առկայության պայմաններում (որը հանգեցրել էր ՁԻԱՀ-ի) զարգացած սրտային և երիկամային անբավարարությունից, որով վարակվել էր 1983 թվականին սրտի վիրահատության ժամանակ։ Այն մասին, որ Ազիմովը տառապում էր ՄԻԱՎ-ով, հայտնի դարձավ միայն 10 տարի անց՝ Ջանեթ Օփալ Ջեփսոնի գրած կենսագրականից ։ Մինչ այդ իր եղբայր Սթենլին հայտնել էր, որ Այզեկը մահացել է սրտի և երիկամների անբավարարության պատճառով։ Կտակի համաձայն մարմինը դիակիզվել է, իսկ մոխիրը ցրվել։
Ընդհանուր
Ազիմովի կարիերան կարելի է բաժանել մի քանի հատվածի։ Նա սկսել է իր կարիերան գիտաֆանտաստիկայի ժանրում 1939 թվականին կարճ պատմվածքներ և 1950 թվականին վեպեր գրելով։ Այս շրջանը շարունակվեց մինչև 1958 թվականը, երբ հրատարակվեց «Մերկ Արևը» վեպը (1957)։ 1952 թվականին նա սկսեց հրատարակել ոչ գեղարվեստական աշխատություններ և «Կենսաքիմիա և մարդու նյութափոխանակություն» կոչվող համալսարանային դասագրքի համահեղինակ դարձավ։ 1957 թվականին Երկրի ուղեծրով շարժվող Սպուտնիկ 1 արբանյակի արձակումից հետո Ազիմովը սկսեց ավելի շատ ոչ գեղարվեստական, մասնավորապես՝ գիտահանրամատչելի գրքեր հրատարակել։ Հաջորդող 25 տարվա ընթացքում նա գրել է միայն 4 գիտաֆանտաստիկ վեպ։
1982 թվականից սկսվեց նրա գրական կարիերայի երկրորդ կեսը, որի սկիզբը դրվեց «Հիմնադրման եզրը» (Foundation's Edge) վեպի հրատարակմամբ։ Այդ ժամանակից ի վեր Ազիմովը հրատարակել է իր վեպերի շարունակություններն ու նախապատմությունները, կապելով դրանք միմյանց հետ այնպես, որ ստացվի միասնական վիպաշարք։ Այնուամենայնիվ, այդ միավորման մեջ կան որոշ անհամապատասխանություններ, մասնավորապես՝ վաղ պատմվածքներում։
Ազիմովը հավատում էր, որ իր ամենամնայուն գործերից է լինելու «Ռոբոտատեխնիկայի երեք կանոնները» և « Հիմնադրում» շարքը։ Օքսֆորդի անգլերեն բառարանը Ազիմովին է վերագրում անգլերեն լեզվին robotics, positronic և psychohistory բառերը ավելացնելու վաստակը։
Գիտաֆանտաստիկա
Ազիմովը դարձավ գիտաֆանտաստիկայի սիրահար 1929 թվականին, երբ սկսեց ընթերցել իր ընտանիքի հրուշակեղենի խանութում վաճառվող pulp-ամսագրերը։ Հայրը նրան արգելում էր կարդալ այդ ամսագրերը, քանի որ դրանք աղբ էր համարում, սակայն Ազիմովը համոզեց հորը, որ այդ ամսագրերը կրթական են, քանի որ իրենց անվան մեջ պարունակում են «Գիտություն» բառը։ 18 տարեկանում նա միացավ «Futurians» գիտաֆանտաստիկայի սիրահարների ակումբին և այդտեղ ընկերացավ ապագա գիտաֆանտաստ գրողների կամ խմբագիրների հետ։
Ազիմովը սկսել է գրել 11 տարեկանում։ 1934 թվականին Տղաների Ավագ Դպրոցի գրական ամսագրում հրատարակվեց նրա առաջին գործը, որը իր եղբոր ծննդյան մասին հումորային պատմվածք էր։ 1937 թվականի մայիսին Ազիմովը որոշեց ավելի պրոֆեսիոնալ ստեղծագործել, և սկսեց գրել իր առաջին գիտաֆանտաստիկ պատմվածքը՝ «Cosmic Corkscrew»: 1938 թվականի մայիսի 17-ին, Astounding Science Fiction ամսագրի տպագրման ժամանակացույցից շփոթված, Ազիմովը այցելեց Street & Smith հրատարակչություն։ Ոգեշնչված այդ այցից՝ Ազիմովը ավարտեց իր պատմվածքը 1938 թվականի հունիսի 19-ին և երկու օր անց անձամբ հանձնեց այն այդ ամսագրի խմբագիր Ջոն Քեմփբելին։ Քեմփբելը Ազիմովի հետ մեկ ժամից ավել տևող հանդիպում ունեցավ և խոստացավ, որ կկարդա պատմվածքը։ Երկու օրից Ազիմովը ստացավ մերժման նամակ։ Այս ամենը հանգեցրեց խմբագրի հետ շաբաթական հանդիպումների, մինչև Ազիմովը տեղափոխվեց Բոստոն 1949 թվականին։ Քեմփբելը կարևոր ձևավորիչ ազդեցություն ունեցավ Ազիմովի վրա և դարձավ նրա ընկերը։
Քեմփբելի հետ զրույցի հիման վրա Ազիմովը 1941 թվականի մարտին և ապրիլին գրեց իր 32-րդ պատմվածքը, որը տպագրվեց Astounding-ում 1941 թվականի սեպտեմբերին։ 1968 թվականին Ամերիկյան Գիտաֆանտաստ Գրողների Միությունը քվեարկեց «Գիշերամուտ»-ի օգտին՝ որպես երբևէ գրված լավագույն գիտաֆանտաստիկ պատմվածք։ «Nightfall and Other Stories»-ում Ազիմովը գրել է, որ «Գիշերամուտ»-ը գրելը բեկումնային պահ էր իր պրոֆեսիոնալ կարիերայում։ Հանկարծ նրան սկսեցին լուրջ ընդունել, և գիտաֆանաստիկայի աշխարհը իմացավ իր գոյության մասին։ Անցան տարիներ, և պարզվեց՝ իր գործը գիտաֆանտաստիկ ոճում համարվում էր դասական։ «Գիշերամուտը» հասարակական գիտաֆանտաստիկայի պատմական օրինակներից է։ Հասարակական գիտաֆանտաստիկա տերմինը Ազիմովը ստեղծել է 1940 թվականներին առաջացած գրական ուղղությունը նկարագրելու համար։ Նա և շատ այլ գրողներ, ինչպես օրինակ՝ Հեյնլայնը, անցում էին կատարյալ սարքավորումներից և տիեզերական օպերաներից դեպի մարդու վիճակի մասին մտածմունքներ։
1942 թվականի հունվարին և փետրվարին «Victory Unintentional»-ը ավարտելուց հետո Ազիմովը մեկ տարի ոչ մի պատմվածք չի գրել։ Ազիմովը ակնկալում էր շարունակել իր կարիերան որպես քիմիկոս։ Ֆիլադելֆիայի բանակի նավաշինարանում նա ստանում էր տարեկան $2,600, ինչը բավարար էր ամուսնության համար։ Նա չէր ակնկալում, որ կարող է ավելի շատ գումար աշխատել ստեղծագործելով, քանի որ 4 տարվա մեջ 28 պատմվածք վաճառելով աշխատել էր $1,788.50: Ազիմովը դուրս եկավ գիտաֆանտաստիկայի երկրպագուների շրջանից և այլևս չէր կարդում նոր ամսագրեր, և, հնարավոր է, ամբողջովին լքեր գիտաֆանստաստիկայի աշխարհը, եթե Հեյնլայնն ու դե Քեմփը չլինեին նրա գործընկերները, և նախկինում վաճառված պատմածքները չշարունակեին պարբերաբար հրատարակվել։ 1942 թվականին Ազիմովը հրատարակեց «Հիմնադրման» պատմություններից առաջինը, որը այնուհետև վերածվեց եռագրության՝ «Հիմնադրում» (1951), «Հիմնդարում և Կայսրություն» (1952) և «Երկրորդ Հիմնադրում» (1953): Գրքերը պատմում են հսկայական միջաստղային կայսրության անկման և դրան հաջորդող կայսրության հաստատման մասին։ Այդ գրքերում Ազիմովը նաև ներառել է իր հոգեպատմության գաղափարախոսությունը, ըստ որի հնարավոր է կանխատեսել մեծ բնակչությունների պատմության ապագա ընթացքը։
«Պոզիտրոնիկ» ռոբոտի մասին պատմվածքներում Ազիմովը գրել է ռոբոտների մի շարք կանոններ և նկարագրել է խելացի մեքենաներ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել այդ հարցին գրողների և մտավորականների կարծիքի ձևավորման վրա։ «The Complete Robot» (1982) պատմվածքի ներածության մեջ Ազիմովը նշում է, որ նա մեծապես ոգեշնչվել է Ֆրանկենշթեյնյան սյուժեի գաղափարով, ըստ որի՝ ռոբոտները ոչնչացնում են իրենց ստեղծողներին։
Համագործակցելով Ազիմովի հետ՝ Հարլան Էլիսոնը 1977 թվականին գրել է «Ես, Ռոբոտս» վեպի էկրանավորմանը հարմարեցված սցենար, և Ազիմովը հավատում էր, որ պետք է ստացվի «երբևէ ստեղծված առաջին չափահասների համար, բարդ և արժեքավոր գիտաֆանտաստիկ կինոնկար»։ Սցենարը, սակայն, այդպես էլ ֆիլմ չդարձավ, և տպագրվեց որպես գիրք 1994 թվականին։ 2004 թվականի Ես ռոբոտ եմ ֆիլմը նկարահանվել է Ջեֆ Վինտարի գրված «Hardwired» սցենարով, որտեղ կիրառվում էին Ազիմովի գաղափարները։ Ազիմովը և Ռոբերտ Սիլվերբերգը շարունակել են ռոբոտների պատմվածքներից մեկը՝ «Երկհարյուրամյա մարդը», դարձրել այն նովել՝ «Պոզիտրոնիկ մարդը» անունով և ադապտացրել այն որպես 1999 թվականի «Երկհարյուրամյա մարդը» ֆիլմի սցենար, որտեղ գլխավոր դեր է խաղացել Ռոբին Ուիլյամսը։
1948 թվականին Ազիմովը գրել է քիմիայի կեղծ հոդված՝ «Վերարտադրվող թիոթլոմինի էդոկրոնային հատկությունները»։ Այդ ժամանակ Ազիմովը աշխատում էր իր դոկտորական թեզի վրա և պատրաստվում էր թեզի պաշտպանությանը հաջորդող բանավոր քննությանը։ Վախենալով համալսարանի քննչական խորհրդի քննադատական արձագանքից՝ Ազիմովը խմբագրին խնդրել էր տպագրել հոդվածը կեղծանվան տակ, սակայն այն լույս տեսավ իր անվան տակ։ Ազիմովը մտահոգված էր, որ բանավոր քննության ժամանակ նրան կքննադատեն գիտությանը ոչ լուրջ վերաբերվելու համար։ Քննության վերջում քննիչներից մեկը ժպտալով հարցրեց նրան․ «Ի՞նչ կարող ես ասել, պարոն Ազիմով, թիոթլոմին կոչվող նյութի թերմոդինամիկ հատկությունների մասին»։ Ազիմովը սկսեց հիվանդագին ծիծաղել, և նրան ստիպված սենյակից դուրս հանեցին։ Հինգ րոպե անց նրան ներս հրավիրեցին քննասենյակ և շնորհավորեցին՝ «Դոկտոր Ազիմով» դիմելով։
1950-ական թվականներին մեծապես աճեց գիտաֆանտաստիկ ստեղծագործությունների պահանջարկը, և արդեն հնարավոր էր լիովին նվիրվել այդ ոճով ստեղծագործելուն։ 1949 թվականին Doubleday հրատարակչության խմբագիր Բրեդբերին ընդունեց Ազիմովի չհրատարակված «Grow Old With Me» գործը, բայց խնդրեց եղած 40,000 բառին ևս 30,000 բառ ավելացնել, որպեսզի այն դառնա լիարժեք վեպ։ 1950 թվականի հունվարին գիրքը լույս տեսավ «Pebble in the Sky» անվան տակ։ 1950-ական թվականներին Doubleday-ը հրատարակեց Ազիմովի հինգ այլ գիտաֆանտաստիկ վեպ՝ վեց մանկական «Lucky Starr» վեպերի հետ միասին (տպագրվել են «Պոլ Ֆրենչ» կեղծանունով)։ 1955 թվականին Doubleday-ը տպագրել է Ազիմովի պատվածքների հավաքածու՝ ներառյալ «The Martian Way and Other Stories» պատվածքը։
Galaxy Science Fiction և The Magazine of Fantasy & Science Fiction ամսագրերը վերջ դրեցին Ազիմովի՝ Astounding-ից կախվածությանը։ Հետագայում նա այդ շրջանը նկարագրում է որպես «հասունացման շրջան»։ Ազիմովի «Վերջին հարցը» պատմվածքը (1956), որը էնթրոպիան հաղթահարելու մարդկային կարողության մասին է, իր անձնական պատմվածքներից ամենասիրածն էր։
1972 թվականին նրա «The Gods Themself» վեպը ստացավ Հյուգո, Նեբուլա և Լոկուս մրցանակները՝ որպես լավագույն վեպ։
1974 թվականի դեկտեմբերին Փոլ ՄաքՔարթնին դիմել է Ազիմովին գիտաֆանտաստիկ մյուզիքլի սցենար գրելու խնդրանքով։ ՄաքՔարթնին սյուժեի գաղափար ուներ և պատրաստել էր փոքրիկ երկխոսության ակնարկ․ նա ցանկանում էր ստեղծել ֆիլմ ռոք խմբի մասին, որի անդամները կերպարանափոխվում են այլմոլորակայինների։ Չնայած Ազիմովը ռոք երաժշտության սիրահար չէր, նա հավանեց գաղափարը և գրեց պատմության հակիրճ նկարագրություն։ Ազիմովը ներկայացրեց այն ՄաքՔարտնիին, սակայն նա չէր օգտագործել ՄաքՔարտնիի առաջարկած երկխոսության ակնարկը, ինչը, հավանաբար, մերժման պատճառ դարձավ։
1969 թվականին Ազիմովն ասել է, որ իր ամենահաջող համագործակցությունը եղել է The Magazine of Fantasy & Science Fiction գիտաֆանտաստիկ ամսագրի հետ։ 1977 թվականին Ազիմովը իր անունը օգտագործելու իրավունք տվեց Isaac Asimov's Science Fiction Magazine-ին (այժմ՝ Asimov's Science Fiction): Գոյություն են ունեցել նաև Asimov's SF Adventure Magazine և Asimov's Science Fiction Anthology ամսագրեր։
Երկրպագուների ճնշման արդյունքում Ազիմովը գրել է Հիմնադրման եռագրության նախապատմություն՝ «Հիմնադրման նախաբան» (1988) և իր վերջին նովել «Առաջ դեպի հիմնադրումը» (1992):
Գիտություն
1950 և 1960 թվականներին զգալիորեն նվազել էր Ազիմովի գեղարվեստական գործունեությունը։ Նա սկսել էր գրել հիմնականում գիտական թեմաներով։ Ազիմովը գրել էր, որ 1958 թվականի ամառվանից հետո չի կարողացել գիտաֆանտաստիկ ոճով ստեղծագործել, և երկրպագուները դա ընդունել են իր՝ որպես գիտաֆանտաստ գրող, կարիերիայի ավարտ։ 1969 թվականին Ազիմովը գրել է, որ «Միացյան Նահանգները ստրեսի մեջ էր, և ես նույնպես։ Գիտական հանրամատչելի գրականությոամբ զբաղվելու ցանկությունը ինձ հաղթեց, քանի որ գիտությունը անտեսով Ամերիկան մեծ վտանգի տակ էր, և բազմաթիվ խմբագիրներ սկսեցին զբաղվել գիտական գրականությամբ այդ նույն պատճառով» ։
Fantasy and Science Fiction հրատարակչությունը Ազիմովին հրավիրեց շարունակել իր հոդվածների սյունակը, որը նա սկսել էր վարել Venture Science Fiction ամսագրում։ 399 սյունակներից առաջինը լույս տեսավ 1958 թվականի նոյեմբերին և շարունակաբար թարմացվում էր ամիսը մեկ մինչև նրա հիվանդության սկիզբ առնելը։ Ավելի ուշ Doubleday հրատարակչությունը հավաքեց այդ հոդվածները և հրատարակեց դրանք գրքի տեսքով՝ Ազիմովին անվանելով գիտության «Մեծ Բացատրող»։ Սյունակն ամբողջովին նվիրված էր հանրամատչելի գիտությանը, սակայն Ազիմովն ուներ խմբագրական ազատություն և բարձրացնում էր ժամանակի սոցիալական խնդիրներ, ինչպես, օրինակ՝ «Thinking About Thinking» կամ «Knock Plastic!» էսսեներում։
Ազիմովի առաջին լայնածավալ գիրք-տեղեկատուն՝ «Խելացի Մարդու Գիտական Ուղեցույցը» (1960) արժանացել է Ազգային Գիրք և Հյուգո մրցանակների։ Իր գիտական գործերի հայտնիությունը և դրանցից ստացած եկամուտը նրան թույլ տվեցին հրաժարվել իր համալսարանական որոշ պարտականություններից և լիարժեք զբաղվել գրականությամբ ։
Ազիմովի գրականության մեջ տեղ գտած բազմազան թեմաները պատճառ դարձան Կուրտ Վոննեգուտի հարցի․ «Ինչպե՞ս է ամեն ինչ իմանալը»։ Ազիմովը պատասխանեց, որ նա միայն գիտի, թե ինչպես է ամենագետի հեղինակություն ունենալը՝ «ոչ հեշտ» ։ Ֆլոյդ Գեյլն ասում էր, որ «Ազիմովը հազվագյուտ տաղանդ է, նա կարող է չոր փաստերով ստիպել ձեր մտավոր բերանի ջրերը գնալ», և  «գիտաֆանտաստիկայի անկումը թույլ տվեց ժողովրդականացնել գիտությունը» ։ Ազիմովն էլ ասում էր, որ իր բոլոր ստեղծագործություններից Fantasy and Science Fiction-ի հոդվածները ամենազվարճալին էին։ Նա ափսոսում էր, որ քիչ ժամանակ ուներ գեղարվեստական գրականության համար, ինչի պատճառով շատ բողոքներ էր ստանում ընթերցողների կողմից։ 1969 թվականին նա նշում է, որ «Վերջին տասը տարվա մեջ ես գրել եմ մի քանի վեպ, մի քանի հավաքածու, տասնյակ պատմվածքներ, բայց դա չնչին գործ է» ։
Այլ ստեղծագործություններ
Գիտությունով հետաքրքրվելուց բացի՝ Ազիմովը հետաքրքրվում էր պատմությամբ։ 1960 թվականից ի վեր նա գրել է 14 հանրամատչելի պատմական գիրք, այդ թվում՝ «Հույները․ Մեծ արկած» (1965), «Հռոմեական հանրապետությունը» (1966), «Հռոմեական կայսրությունը» (1967), «Եգիպտացիները» (1967) և «Մերձավոր Արևելք․ 10,000 տարվա պատմություն» (1968)։
Նա երկու հատորով հրատարակել է «Ազիմովի ուղեցույը Աստվածաշնչին» 1967 թվականին Հին Կտակարանի մասին և 1969 թվականին՝ Նոր Կտակարանի, այնուհետև նա միացրել է այդ երկուսը իրար և 1981 թվականին հրատարակել 13,000 էջից կազմված մի հատոր։ Քարտեզներով և աղյուսակներով համալրած՝ ուղեցույցը Աստվածաշնչին համապատասխան հերթականությամբ բացատրում է պատմությունները, դրանց քաղաքական պատճառները և կարևոր հերոսների կենսագրական տվյալները։ Նրա սերը գրականության հանդեպ դրսևորվել է մի շարք գրական գործերի ծանոթագրությունների տեսքով, ինչպես օրինակ՝ «Ազիմովի ուղեցույցը Շեքսպիրին» (1970), «Կորուսյալ դրախտի ծանոթագրություն» (1974) և «Գուլիվերի ճանապարհորդությունների ծանոթագրություն» (1980) ։
Իր կյանքի ավարտին մոտ Ազիմովը հրատարակել է լիմերիկների հավաքածուների մի քանի շարք, որոնցից առաջինը՝ «Անառակ լիմերիկները», տպագրվել է 1975 թվականին։ «Limericks: Too Gross» շարքը, որի անվանումից երևում է Ազիմովի սերը բառախաղի հանդեպ, պարունակում է 144 լիմերիկ, որոնց կեսի հեղինակը Ազիմովն է, կեսինն էլ՝ Ջոն Չիարդին։ Նա նաև Շերլոքյան լիմերիկների փոքրիկ հատոր է տպագրել։ Ազիմովը օգտագործել է հրեական հումոր իր «Ազազել» գործում։ «Ազազելի» երկու գլխավոր հերոսները հրեա են և ընթրելիս, ճաշելիս կամ նախաճաշելիս կարճ պատմություններ են պատմում Ջորջի և նրա ընկեր Ազազելի մասին։ Ազիմովի «Հումորի գանձարանը» հա՛մ հումորային, հա՛մ Ազիմովի հումորի տեսությունը նկարագրող գիրք է։ Ըստ Ազիմովի՝ հումորի ամենակարևոր մասնիկն է կարծիքի կտրուկ փոփոխությունը, կարևորից ակնհայտին կամ վսեմից ծիծաղելիին անցումը ։
Հատկապես իր վերջին տարիների ընթացքում Ազիմովը իր կերպարը վերածեց սիրալիր անառակի կերպարի։ 1971 թվականին, ի պատասխան Տերի Գերիտիի «The Sensuous Woman» և «The Sensuous Man» սեռական ուղեցույցների, Ազիմովը տպագրեց «The Sensuous Dirty Old Man» ուղեցույցը։ Այնումանեայնիվ, 2016 թվականի դրությամբ Ազիմովի՝ կանանց հանդեպ վերաբերմունքը նկարագրում են որպես սեռական ոտնաձգություն, ինչը օրինակ են բերում որպես գիտաֆանտաստիկայով հետաքրքրվող համայնքի տղամարդկանց խնդրահարույց վարքագիծ։
Ազիմովը հրատարակել է ինքնակենսագրության երեք հատոր։ «In Memory Yet Green» (1979) և «Joy Still Felt» (1980) հատորները ընդգրկում են նրա կյանքը մինչև 1978 թվականը։ Երրորդ «I, Asimov: A Memoir» (1994) ոչ թե շարունակում է երկրորդ հատորը, այլ պատմում է նրա ողջ կյանքը։ Վերջաբանը գրել է Ազիմովի այրի կին Ջանեթը ամուսնու մահից հետո։ Գիրքը արժանացավ 1995 թվականի Հյուգո մրցանակին։ Ջանեթը խմբագրել է «It's Been a Good Life» (2002) երեք ինքնասեգրական հատորների համառոտ տարբերակը։ Ազիմովը նաև տպագրել է իր ստեղծագործությունների հետահայաց երեք հատոր՝ «Opus 100» (1969), «Opus 200» (1979) և «Opus 300» (1984)։
Ազիմովը և Ջին Ռոդենբերին ձևավորեցին յուրահատուկ հարաբերություններ Աստղային ճանապարհի նախնական մեկնարկի ժամանակ՝ 1960-ական թվականներին։ Ազիմովը վերլուծական էսսե գրեց Աստղային ճանապարհի գիտական ճշգրտության վերաբերյալ TV Guide ամսագրի համար։ Ռոդենբերին հարգանքով պատասխան նամակ գրեց՝ բացատրելով, որ բարդ է պահպանել այդ ճշգրտությունը, եթե նախատեսված է շաբաթը մեկ տպագրվել։ Ազիմովը կրկին էսսե գրեց TV Guide ամսագրի համար, որտեղ նշեց, որ, անկախ անչշտություններից, Աստղային ճանապարհը թարմ և մտավոր մարտահրավեր նետող հեռուստաշոու է։ Ազիմովն ու Ռոդենբերին ընկերացան, և հետագայում Ազիմովը Աստղային ճանապարհի նախագծերից ոմանց գիտական խորհրդատուն դարձավ։
Կերպարներ
Սկզբում Ազիմովը պատկերացնում էր ստեղծագործության ավարտը, հետո՝ սկիզբը, իսկ դրանց միջև եղածը պատկերացնում էր գրելու ընթացքում։ Նա մեքենագրում էր առաջին սևագիրը։ Այնուհետև ձեռագիր փոփոխություններ էր կատարում մեքենագրած սևագրի վրա, և արդեն մեքենագրում էր վերջնական օրինակը՝ շտկումներ անելով միայն ըստ խմբագրի պահանջի։ Բազմաթիվ անգամներ վերամշակելով «Black Friar of the Flame»՝ նա չսիրեց այդ գործը և դրանից հետո երբեք տեքստի խոշոր, երկրորդ կամ ոչ խմբագրական վերամշակմամբ չէր զբաղվում։ Նա ասում էր, որ «ստեղծագործությունը շատ խոշոր կամ մի քանի անգամ վերամշակելու անհրաժեշտությունը դրա ձախողման նշան է։ Նման ձախողումը փրկելու փոխարեն ես կարող եմ մի նոր գործ գրել, և այդ գործընթացը ավելի զվարճալի է» ։
Ազիմովի գեղարվեստական ստեղծագործությունների մասին ամենատարածված տպավորությունն այն է, որ նրա գրելաոճը չափազանց անպաճույճ է։ 1980 թվականին Կանզասի համալսարանի անգլերենի պրոֆեսոր և գիտաֆանտաստիկայի գրականագետ Ջեյմս Գանը գրել է հետրևյալը «Ես, Ռոբոտս» վեպի վերաբերյալ․"Բացառությամբ երկու՝ «Liar!» և «Evidence» պատմվածքների, չկան պատմվածքներ, որոնցում հերոսը կարևոր դեր է խաղում։ Մեծ մասամբ սյուժեն զարգանում է խոսակցությունների միջոցով՝ քիչ կամ ընդհանրապես գործողությունների չկիրառելով։ Չկան նաև ոչ մի տեսակի նկարագրություններ։ Երկխոսությունը, լավագույն դեպքում, ֆունկցիոնալ է, իսկ ոճը՝ թափանցիկ․․․ Ռոբոտի պատմությունները և, իրականում, Ազիմովի ամբողջ գեղարվեստական գրականությունը գտնվում են զարգացվածության ցածր մակարդակում ։"«Նեմեսիս» վեպի սկզբում նա պատասխան է ուղղում այդ քննադատությանը․"Շատ վաղուց ես ինքս ինձ համար գրելու մի արմատական կանոն եմ սահմանել՝ լինել «պարզ»։ Ես հրաժարվել եմ գրել բանաստեղծական, սիմվոլիկ, փորձարարական կամ այլ ռեժիմներով, որոնք (եթե լավ ստացվեին) կարող էին ինձ Պուլիցերի մրցանակ բերել։ Ես գրել եմ հնարավորինս պարզ, որպեսզի ջերմ հարաբերություններ հաստատեմ իմ և ընթերցողներիս միջև, իսկ պրոֆեսիոնալ քննադատները, դե, թող անեն ինչ կամենում են ։"Գանը մեջբերեց «Liar!»-ի կուլմինացիան՝ որպես բարդ ոճի օրինակ։ Հստակ պատկերված կերպարներ հայտնվում են պատմվածքների առանցքային հատվածներում․ Սյուզեն Քելվինը՝ «Liar!» և «Evidence» պատմվածքներում, Արկադի Դարելը՝ «Երկրորդ Հիմնադրում»-ում, Էլիյա Բալին՝ «The Caves of Steel»-ում և Հարի Սելդոնը՝ «Հիմնադրման նախապատմություն»-ում։ «Dictionary of Literary Biography» (1981) գրքում Քովարտը և Ուայմերն առաջ են բերել հետևյալ պատճառը, թե ինչու է Ազիմովի գործերի վերլուծությունն ու քննադատությունը համեմատաբար թույլ․"Նրա գրածը հեշտ չէ տրվում ավանդական գրական քննադատության, քանի որ նա սովոր է իր ստեղծագործությունը կենտրոնացնել սյուժեի շուրջ և պարզ բացատրել ընթերցողին, թե ինչ է կատարվում իր պատմվածքներում և ինչու է դա տեղի ունենում։ Փաստորեն, Ազիմովի պատմվածքներում՝ մասնավորապես Հիմնադրում եռագրությունում, երկխոսություններն այդ նպատակին են ծառայում։ Հասանելի լեզվով իրենց իմաստը բացատրող պատվածքները ամենադժվարն են տրվում գրականագետների քննադատությանը, քանի որ դրանք մեկնաբանելու անհրաժեշտությունը քիչ է լինում ։"Գանը և Պատրուչը, Ազիմովի ստեղծագործությունները ուսումնասիրելիս, նշում են, որ պարզ և անմիջական շարադրելու ոճը, այնուամենայնիվ, ոճ է համարվում։ Գանի 1982 թվականի գրքում կատարված է Ազիմովի վեպերի մանրամասն ուսումնասիրություն։ Նա չի գովաբանում Ազիմովի գեղարվեստական ստեղծագործողությունները (ոչ էլ Պատրուչն է անում), սակայն «The Caves of Steel»-ի որոշ պարբերություններ կոչում է «Պրուստի հիշատակում» ։
Թեպետ Ազիմովը հպարտանում էր իր անպաճույճ շարադրանքի ոճով և 1973 թվականին ասում է, որ իր ոճը չի փոխվել, նա նաև սիրում էր իր երկար պատվածքները համեմել բարդ շարադրական կառույցներով, երբեմն գլուխները դասավորել ոչ ժամանակագրական հերթականությամբ։ Որոշ ընթերցողներ նման փորձերը չէին հավանում և պնդում էին, որ ոչ գծայնությունը խանգարում է պատմվածքի հստակությանն ու պարզությանը։ Այսպես, օրինակ՝ «The Gods Themselves»-ը սկսում է 6-րդ գլխով, հետո ետ է դառնում ավելի հին նյութերին։ Պատրուչը համարում էր, որ նման փորձերը «The Currents of Space»-ում մեծապես վնասել է այդ վեպին, և միայն Ազիմովի մշտական երկրպագուն կհավանի այն ։ Ազիմովի՝ ժամանակագիծը խաղարկելու հակումը վառ արտահայտված է նրա վերջին նովելներից «Նեմեսիս»-ում։ Այդ վեպում հերոսների մի մասը ապրում է «ներկայում», իսկ հերոսների մյուս մասը՝ «ներկայից» 15 տարի առաջ եղած «անցյալում» և, շարունակելով է իր ապրուստը, հասնում է առաջին խմբի ժամանակներին։
Սեռական հարաբերություններ
Ըստ Ազիմովի՝ նրա վաղ ստեղծագործություններում բացակայում են սիրային և սեռական հարաբերությունները, քանի որ այդ շրջանում նա դեռ ոչ մի աղջկա հետ հանդիպման չի եղել և «աղջիկների մասին ոչինչ չգիտեր» ։ Նրան երբեմն քննադատել են սեռական հարաբերությունների ընդհանուր բացակայության համար։ Ի պատասխան այդ քննադատությունների, որը հիմնականում ստանում էր Գիտաֆանտաստիկայի Նոր Ալիքի ներկայացուցիչների կամ բրիտանացի գիտաֆանտաստների կողմից, նա գրեց «The Gods Themselves» վեպը ։ Վեպի երկրորդ մասում այլմոլորակայինների աշխարհում կա երեք սեռ, և նրանց սեռական հարաբերությունները մանրամասն նկարագրված են։
Այլմոլորակային կյանք
Ազիմովը մի անգամ ասել է, որ այլմոլորակայինների մասին գրելու դժկամությունը նրա մոտ առաջացել է իր կարիերայի սկզբում, երբ Astounding ամսագրի խմբագիր Քեմփբելը մերժել է իր պատմվածքներից մեկը, քանի որ այլմոլորակայինները գերիշխում էին մարդկանց։ Ազիմովը հանգեց այն մտքին, որ Քեմփբելի մարդկային կանխակալությունը պատմվածքներում առաջացել է իրական աշխարհի ռասայական կանխակալության հիման վրա։ Չցանկանալով գրել միայն այլմորլորակային թույլ ցեղերի մասին և մտահոգվելով, որ առերեսումը կարով է վտանգի ենթարկել իր և Քեմփբելի ընկերությունը, Ազիմովը որոշեց ընդհանրապես չգրել այլմոլորակայինների մասին ։ Այնուամենայնիվ, նա գրեց «The Gods Themselves» վեպը, որտեղ ներառված էին այլմոլորակայինների և սեռակական հարաբերությունների թեմաները։ Ազիմովը խոստովանում է, որ նա ամենաշատը հպարտանում է վեպի երկրորդ մասում, որտեղ հենց ծավալված են այդ թեմաները ։
Կնոջ կերպարներ
Ազիմովին քննադատում էին իր վաղ ստեղծագործություններում ուժեղ իգական կերպարներ չներառելու համար։ Իր ինքնակենսագրական գործերում նա ընդունում է այդ փաստը և պաճառաբանում դա իր անփորձությամբ։ Նրա հետագա վեպերը ավելի շատ իգական սեռի կերպաներ էին պարունակում, բայց գրված էին նույն շարադրական ոճով, ինչ վաղ գործերը։