cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Բերտա Վելլին
Կենսագրություն
Ծնվել է 1870 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Թորսլունդ ծխական համայնքում։ Եղել է պետական պաշտոնյա Ալրիկ Վելլինի և նրա կնոջ` Ջենի Մելենի դուստրը։
Բերտան Ստոկհոլմի «Sophiahemmet» մասնավոր հիվանդանոցում սովորել է բժշկություն, որից հետո աշխատել է Ստոկհոլմի աղքատների օգնության ծառայությունում։ 1910 թվականին եղել է Շվեդիայի բուժքույրերի ասոցիացիայի (Svensk sjuksköterskeförening, SSF) համահիմնադիրը և խորհրդի անդամը, իսկ 1914-1933 թվականներին` կազմակերպության նախագահը։ 1920 թվականից Վելլինը եղել է Հյուսիսային Եվրոպայի բուժքույրերի կոմիտեի տնօրենների խորհրդի անդամ։ 1911 թվականից եղել է «Svensk sjukskötersketidning» ամսագրի խմբագիրը։
Բերտա Վելինը եղել է Ստոկհոլմի մի քանի հիվանդանոցային խորհուրդների անդամ։ 1912 թվականին ընտրվել է Ստոկհոլմի քաղաքային խորհրդի իրավունքի անդամ, իսկ 1919 թվականին՝ դարձել առողջապահության խորհրդի անդամ։ 1921 թվականին նա դարձել է առաջին հինգ կանանցից մեկը, որոնք կանանց ընտրական իրավունքն ստանալուց հետո ընտրվել են Շվեդիայի խորհրդարանում։ Նրանց թվում եղել են Նելլի Թյուրինգը, Էլիզաբեթ Տամը և Ագդա Օստլունդը` ստորին պալատում, ինչպես նաև Քերստին Հեսսելգրենը` վերին պալատում։ Խորհրդարանում աշխատել է մինչև 1935 թվականը, այնտեղ զբաղվել է նախ և առաջ բուժքույրի մասնագիտությանը վերաբերող հարցերով։
1935 թվականին պարգևատրվել է Կարմիր Խաչի` բուժքույրերի համար բարձրագույն պարգևով` Ֆլորենս Նայթինգեյլի մեդալով։
Մահացել է 1951 թվականի հուլիսի 27-ին Ստոկհոլմում։ Թաղվել է քաղաքի հյուսիսում գտնվող գերեզմանատանը` Նորա Բեգրավնինգսփլատսենում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդ բժիշկներ Կատեգորիա:Շվեդիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Շվեդ խմբագիրներ
Շառլ IX
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի թագավորներ Կատեգորիա:16-րդ դարի Եվրոպայի միապետներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:Կապիչի շքանշանի ասպետներ
Օտրադովկա (Ազովի շրջան)
Օտրադովկա (Отрадовка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանում։ Օտրադովսկովո գյուղական համայնքի շրջկենտրոնն է։ Ազով քաղաքից գտնվում է 70 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանի բնակավայրեր
Simple like a Flower
«Simple Like A Flower», գերմանահայ երգչուհի և մոդել Իվետա Մուկուչյանյի սինգլը ։ Երաժշտության և բառերի հեղինակը Իվետա Մուկուչյանն է։ Պրեմիերան եղել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 2-ին։ ՅուԹյուբում երգն ունի 500,000-ից ավել դիտում ։ Երգի տեսահոլովակը նկարահանվել է "The Grand" Berlin հյուրանոցում։ Տեսահոլովակը նկարահանել է գերմանացի ռեժիսոր Սիլվիո Ռոսենտալը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2015 սինգլներ Կատեգորիա:Իվետա Մուկուչյանի երգեր
Վապուսկ (ազգային պարկ)
Վապուսկ (անվանում են նաև այլ ձևերով ), (անգլ.՝ Wapusk National Park, ֆր.՝ Parc national Wapusk), ազգային պարկ Կանադայում։ Բացվել է 1996 թվականին։ Հիմնադրվել է Մանիտոբա պրովինցիայի Գուդզոնովա ծոցում։ Անվանումը առաջացել է կրի լեզվից, որտեղ վապուսկ նշանակում է սպիտակ արջ։
Էնդոկրին հիվանդություններ
Էնդոկրին հիվանդություններ, էնդոկրին (ներզատական) համակարգի խանգարումներ։ Բժշկության այն ճյուղը, որը կապված է էնդոկրին խանգարումների հետ կոչվում է էնդոկրինոլոգիա (ներզատաբանություն)։ Ներզատական գեղձերն են.
Ներզատական գեղձերի ֆունկցիայի խանգարումը հանգեցնում է էնդոկրին հիվանդությունների առաջացմանը։
Հիվանդության տեսակներ
Լայն իմաստով՝ էնդոկրին հիվանդությունները կարելի է բաժանել երեք խմբի.
Էնդոկրին հիվանդությունները հաճախ դրսևորվում են որպես ամբողջական համալիր, որը ներառում է թերարտադրության և գերարտադրության խառը պատկեր՝ ներզատիչ համակարգում գործող հետադարձ կապի մեխանիզմներով պայմանավորված։ Օրինակ՝ հիպերթիրեոզի շատ ձևեր կապված են թիրոիդ հորմոնի ավելցուկի և թիրեոտրոպ հորմոնի (ԹՏՀ) ցածր մակարդակի հետ ։
Անհետաձգելի իրավիճակներ
Էնդոկրինոլոգիայում անհետաձգելի իրավիճակներ են կետոացիդոզը, հիպոօսմոլյար հիպերգլիկեմիկ վիճակը, հիպոգլիկեմիկ կոման, սուր ադրենոկորտիկալ անբավարարությունը, ֆեոքրոմոցիտոմայի կրիզը, հիպերկալցեմիկ կրիզը, թիրեոտոքսիկ կրիզը, հիպոթիրեոիդիկ կոման և հիպոֆիզի կաթվածը ։
Դեկոմպենսացված ֆեոքրոմոցիտոմայից կամ հարվահանաձև գեղձի ադենոմայից առաջացող անհետաձգելի իրավիճակները սովորաբար հանգեցնում են անհետաձգելի հեռացման՝ երբ ագրեսիվ բուժումը թույլ չի տալիս կարգավորել հիվանդի վիճակը։ Սակայն վիրաբուժական միջամտության ռիսկերը նշանակալի են, մասնավորապես զարկերակային ճնշման անկայունության և սիրտ-անոթային կոլապսի առաջացման հավանականությունը մասնահատումից հետո (պայմանավորված է կատեխոլամինների և կալցիումի կտրուկ նվազմամբ, որը պետք է կոմպենսացվի աստիճանական նորմալացմամբ) ։ Անհետաձգելի վիրահատությունը մնում է վիճելի ի տարբերություն համապատասխան շտապ կամ պլանային վիրահատության՝ նշանակալիորեն նորագույն դեղորայքով և ուղեցույցներով հիվանդի վիճակը կայունացնելուց հետո   ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիվանդություններ Կատեգորիա:Ներզատական հիվանդություններ Կատեգորիա:Ներզատաբանություն Կատեգորիա:Համախտանիշներ
Լաոկոոն (Օդեսա)
«Լաոկոոն», մարմարյա քանդակ, արձան, «Լաոկոոնը և իր որդիները» հայտնի քանդակի կրկնօրինակը՝ տեղադրված Օդեսայի հնագիտական թանգարանի դիմաց։
Քանդակի ստեղծման պատմությունը
Քանդակը պատրաստվել է Օդեսայի հայտնի ձեռնարկատեր (հետագայում քաղաքագլուխ) Գրիգորի Մարազլիի  պատվերով՝ ամառանոցը զարդարելու նպատակով․ ամառանոցը գտնվել է Օդեսայի Ֆրանսիական զբոսայգու մոտ՝ բուսաբանական այգու և Չկալովի անվան առողջարանի տարածքում։ Եվրոպայում ճանապարհորդելու ժամանակ Մարազլին տեսել է Էլ Գրեկոյի «Լաոկոոն» կտավը, որն  այժմ գտնվում է Վաշինգտոնի Արվեստի ազգային պատկերասրահում և անգամ ցանկացել ձեռք բերել կտավը, բայց այցելելով Վատիկան, տպավորված էր հին հունական «Լաոկոոնը և իր որդիները» քանդակով, որի կրկնօրինակը պատվիրեց քանդակել հենց իր համար ։
1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո խորհրդային իշխանության որոշումների հիման վրա քանդակը, ինչպես նաև այլ անշարժ գույքեր պետականացվել էր։ Քանդակը  վեց անգամ տեղից տեղ էր տեղափոխվաել ։ 1920-ական թվականի կեսերին քաղաքի ճարտարապետներ Մ․ Վ․ Զամեչեկը և Մ․ Ֆ․ Բեզչաստնովը քաղաքային իշխանությանն առաջարկեցին զարդարել քաղաքային պուրակներն ու զբոսայգիները քանդակներով՝ բռնագրավված նախկին հարուստ արիստոկրատ խավի ներկայացուցիչներից։ Այդպես քաղաքի տարածքում հայտնվեցին «Ամուր և Պսիքեն» Պալե-Ռոյալ հրապարակում, «Արու և էգ առյուծները» քաղաքային այգում ։ 1924 թվականի «Օդեսկի վեստի» («Одеських вістей»)  թերթը իր  երեկոյան թողարկման մեջ հայտնել է, որ «Լաոկոոնը» կտեղադրվի Ֆելդմանի ծառուղում ։ 1927 թվականին այդ քանդակը տեղադրվեց մշակույթի տան պուրակի դիմաց։ Չնայած դրան խմբագրությունը սրամտել է, որ տեղանքում «Լաոկոոնը» կտառապի ոչ միայն օձերից, այլև կեղտից։ Քանդակը նոր տարածքում հաճախ է վայրագությունների ենթարկվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի հուշարձաններ
Քանդակագործություն
Քանդակագործություն, պլաստիկ արվեստներից մեկն է, կերպարվեստի տեսակ, որ պատկերումները կատարում է ծավալային եռաչափ մարմնավորումներով։ Որպես կանոն քանդակագործությունը պատկերում է մարդուն, սակավ՝ կենդանիներին (անիմալիստական ժանր), ավելի սակավ՝ բնությունը (բնապատկեր) և առարկաներ (նատյուրմորտ)։ Գեղանկարչության ու գրաֆիկայի համեմատ ունենալով գեղարվեստաարտահայտչական ավելի սահմանափակ միջոցներ՝ քանդակագործությունը միևնույն ժամանակ ստեղծում է ծավալների շոշափելի ու իրականակերպ դրսևորումներ և դիտողին հնարավորություն է տալիս պատկերվածն ընկալելու տարբեր դիտակետերից ։
Քանդակագործության պատմության ընթացքում կիրառել են փորագրություն (նյութի հեռացում) և կերտում (նյութի ավելացում, օրինակ՝ կավ), քարից, մետաղից, խեցեղենից, փայտից և այլ նյութերից։ Տարբեր նյութերը կարող են մշակվել՝ փորագրության, եռակցման կամ ձուլման միջոցով։
Քանդակը սկզբում սովորաբար կերտվում է կավից, պլաստիլինից կամ մոմից, ապա ձուլվում գիպսից (քարակերտ ու փայտակերտ գործերում այդ փուլերը հաճախ շրջանցվում են)։ Գիպսե ձուլածոները կա՛մ ինքնուրույն գոյության իրավունք են ստանում, կա՛մ ծառայում որպես մոդել՝ քանդակը ավելի մնայուն նյութերով (քար, փայտ, մետաղ) մարմնավորելու համար։
Մարջվենա Ռկվիա
Մարջվենա Ռկվիա (მარჯვენა რკვია), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Զեստափոնի շրջանում ։
Քանդակագործություն
Քանդակագործությունն ունի երկու ենթատեսակ՝ բոլորաքանդակ (երբ ստեղծագործությունը մշակվում է բոլոր կողմերից, հետևաբար բոլոր կողմերից դիտելի է) և ռելիեֆ (երբ քանդակային պատկերը փորագրվում է կամ մեծ թե փոքր ցցունությամբ կերտվում է նրա ֆոնը հանդիսացող հարթության վրա, հետևաբար դիտելի է միայն դիմացից, մասամբ՝ կողքերից)։ Հայերեն արձանագործություն և անդրիագործություն տերմինները, որոնք գործածվում են որպես քանդակագործության հոմանիշներ, ավելի ստույգ վերաբերում են բոլորաքանդակին։ Ռելիեֆները մեծ մասամբ համադրվում են ճարտարապետությանը, հարդարում շենքերի ճակատները, գոտին, ճակտոնը, ներսում՝ առաստաղը, ներքնապատերը ն իրենց ծավալային պատկերաձևերով լինում են բարձրաքանդակ, հարթաքանդակ, խորաքանդակ ։
Մարջվենա Ռկվիա
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 96 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Զեստափոնի շրջան
Քանդակագործություն
Քարի քանդակը ավելի հին պատմություն ունի, քան արվեստի այլ՝ ոչ հարատև նյութերից ստեղծագործությունները։ Հինավուրց մշակույթներից մնացած աշխատանքների մեծ մասը քարից են (բացառությամբ խեցեղենի)։
Մինչև վերջին ժամանակները շատ մշակույթներում քանդակագործությունը ստեղծվել է գլխավորապես կրոնական, պաշտամունքային թեմաներով։ Խոշոր քանդակը ծախսատար էր անհատների համար, և այդ պատճառով հիմնականում պատվիրվել է եկեղեցական և քաղաքական նպատակներով։ Պահպանվել են հիմնականում այն մշակույթների քանդակները, որտեղ դրանք մեծ քանակով պատվիրվել և ստեղծվել են։ Այդ երկրներից են Միջագետքը, Հնդկաստանը, Չինաստանը, նաև Հարավային Ամերիկայի և Աֆրիկայի մի շարք երկրներ։
Դասակարգում
Ըստ բովանդակային-գաղափարային էության, գեղարվեստաարտահայտչական միջոցների, ինչպես և կիրառման նպատակադրման՝ քանդակագործությունը տրոհվում է երեք գլխավոր բնագավառի՝ մոնումենտալ, հաստոցային, դեկորատիվ։ Կա քանդակի երկու տեսակ՝ կլոր քանդակ, որը ազատ տեղադրվում է տարածության մեջ, և ռելիեֆ՝ ծավալային պատկեր հարթության վրա
Բոլորաքանդակ
Բոլորաքանդակի հիմնական և կարևոր պայմանը նրա շուրջը պտտվելու, տարբեր դիրքերից դիտելու հնարավորությունն է։ Քանդակի կերպարը տարբեր է ընկալվում տարբեր դիտանկյուններից դիտելուց, առաջանում են տարբեր տպավորություններ։
Բոլորաքանդակը լինում է մոնումենտալ, մոնումենտալ-դեկորատիվ, հաստոցային և մանր ֆորմաների։ Մոնումենտալ և մոնումենտալ-դեկորատիվ քանդակագործությունները սերտ կապված են ճարտարապետության հետ ։
Մոնումենտալ քանդակագործություն
Մոնումենտալ քանդակագործության նպատակն է նշանակալից գաղափարների, պատմական իրադարձությունների, ականավոր անձնավորությունների առաքելության պրոպագանդան և հիշատակի հավերժացումը։ Նրան հատուկ են բովանդակային ընդհանրացվածությունը, բնականից մեծ չափերը, ծավալային լայն արդվածքները, հեռվից ընկալվող կուռ ու արտահայտիչ եզրագիծը։ Մոնումենտալ քանդակները դրվում են բաց տարածության մեջ, հասարակական վայրերում։
Հաստոցային քանդակագործություն
Հաստոցային քանդակագործությունը բնական կամ ճարտարապետական միջավայրից կախում չունի, դրվում է թանգարաններում, հասարակական կամ բնակելի շենքերի ներքնամասերում։ Սովորաբար ունենում է մարդու իրական չափերին մոտիկ մեծություն և գրեթե միշտ մշակվում է մանրակրկիտ։ Աչքի է ընկնում թեմատիկ և ժանրային լայն ընդգրկումով, հարուստ հնարավորություններ ունի թե՛ բոլորաքանդակում, թե՛ ռելիեֆում մարմնավորելու սյուժետային բազմապիսի իրադրություններ, հոգեբանական բնութագրություններ, կիրառելու պլաստիկական զանազանակերպ արդվածքներ։
Դեկորատիվ քանդակագործություն
Դեկորատիվ քանդակագործությունը գերազանցապես հանդես է գալիս ճարտարապետության հետ սինթեզված, ընդ որում՝ ոչ միայն ենթակայի դերում։ Ունի հիմնականում զարդարարական նպատակ։ Սովորական քանդականյութերի կողքին այստեղ, մեր ժամանակներում, լայնորեն օգտագործվում են ալյումինը և բետոնը։ Դեկորատիվ քանդակագործությունում մեծ տեղ ու դեր է վերապահված բուսական, կենդանական, երկրաչափական զարդանախշին, որը հաճախ հանդես է գալիս որպես հուշարձանի միակ քանդակային դրսևորում։
Մանր պլաստիկա
Քանդակագործության մեջ հատուկ ենթախումբ են կազմում տարբեր ժանրերի մանրաքանդակները («մանր պլաստիկա», «փոքր ձևերի քանդակագործություն»), որոնք նախատեսված են ինտերիերի համար և հաճախ աղերսվում են դեկորատիվ-կիրառական արվեստի հետ։ Մանր պլաստիկայի առանձնահատուկ բնագավառին են պատկանում նաև մետաղադրամները, մեդալները, գեմմաները, ոսկերչական քանդակավոր կերտվածքները։
Քանդակազարդում
Քանդակագործության տարբեր միջոցներով զարդարվում են կենցաղային բազմազան առարկաներ, կահ-կարասի և այլն, որոնք խմբավորվում են արհեստի ու դեկորատիվ-կիրառական արվեստի յուրահատուկ մի բնագավառում, որ կոչվում է քանդակազարդում։ Քանդակագործության մեջ տարբեր նյութեր օգտագործեփս կիրառվում են քանդակման տարբեր տեխնիկաներ՝ ծեփում, կոփում, կռում, փորագրություն, դրվագում, ձուլում և այլն։ Կերտվում են նաև խեցեղեն քանդակներ (խեցեգործություն) ։
Ռելիեֆ
Ֆոնի հարթության հետ ունեցած հարաբերությամբ տարբերակում են ուռուցիկ՝ բարձրաքանդակ, հարթաքանդակ և խոր՝ խորաքանդակ և կոնտրռելիեֆ ։
Բարձրաքանդակ
Բարձրաքանդակ բարձր քանդակ է, որի ուռուցիկ մասի ծավալի կեսից ավելին դուրս է ցցված ֆոնի հարթությունից, երբեմն քանդակապատկերը միայն հպվում է ֆոնին, իսկ որոշ դեպքերում նրանից անջատվում է մանրամասներով։ Մոնումենտալ դեկորատիվ Բարձրաքանդակը կիրառվում է ճարտարապետության մեջ։
Խորաքանդակ
Խորաքանդակը հարթությունից (կամ մակերեսից) խոր ընկած քանդակապատկերն է։ Խորաքանդակը (այսպես կոչված՝ կոյլանոգլիֆ կամ «en creux» ռելիեֆը, այսինքն՝ հարթության վրա փորագրված ուրվապատկեր) կիրառվել է Հին Եգիպտոսի քանդակագործության մեջ, հին արևելյան և անտիկ գլիպտիկայում։
Խորաքանդակը ճարտարապետական կառույցների զարդարման տարածված ձև և բոլոր ժամանակների դեկորատիվ եղանակ, որն հայտնի է պալեոլիթի ժամանակներից. առաջին խորաքանդակները ժայռափոր պատկերներն էին ։ Խորաքանդակները նաև հաճախ տեղ են գտնում հուշարձանների պատվանդաններին, կոթողների, հուշատախտակներին, մետաղադրամներին, շքանշաններին և գեմմաներին։
Հարթաքանդակ
Հարթաքանդակը կամ բարելիեֆը, ցածր քանդակ է, ռելիեֆ, որի ուռուցիկ պատկերը իր ծավալի կեսից ավելի դուրս չի ցցված ֆոնի հարթությունից։ Որպես հարդարման տեսակ կերպարային և զարդանախշ հարթաքանդակները մեծ տարածում ունեն ճարտարապետական շինություններում և դեկորատիվ-կիրառական արվեստում։ Հարթաքանդակային պատկերներով են պատում նաև հուշարձանների պատվանդանները, կոթողները, խաչքարերը, հուշատախտակները, դրամները, մեդալները, գեմմաները։
Ինչպես Միջնադարյան Հայաստանում, այնպես էլ ժամանակակից հայ քանդակագործության և ճարտարապետության մեջ հարթաքանդակները մեծ կիրառում ունեն։
Նպատակներ և առարկաներ
Դեռևս հին ժամանակներից, քանդակագործության գլխավոր նպատակներից մեկը կրոնին ծառայելն է եղել։ Պաշտամունքային կերպարների արձանները տարածված են տարբեր կրոններում, սկսած փոքր արձանիկներից և վերջացրած հսկայական արձաններով, ինչչպիսին է Օլիմպոսի Զևսի արձանը (Հին Հունաստան)։ Փաստորեն, չնայած եգիպտական տաճարների պատկառելի չափերին պաշտամունքային արձանները համեմատաբար մեծ չէին, նույնն էր նաև հինդուիզմում, որտեղ առավել տարածված էին առավել հին և պարզ ձևերը՝ լինգամները։ Արևելյան Ասիայում Բուդդիզմը առաջ բերեց կրոնական գործիչների քանդակներ, որտեղ կայուն քանդակի ավանդութ չկար, թեև կային կրոնական նշանակություն ունեցող բի և քոնգ պարզ ձևերը։
Փոքր արձանիկները, որպես անձնական իրեր հանդիպում են նախապատմական շրջանից, իսկ մեծ արձանները, որպես հանրային արվեստի նմուշներ առավելապես դիտողի վրա ազդեցություն թողնելու նպատակ ունեին և առաջին նմուշները ստեղծվել են 4500 տարի առաջ, օրինակ՝ Մեծ Սֆինքսը։ Հնագիտության, արվեստի պատմության և մշակույթի մեջ մեծ կամ մոնումենալ քանդակի դերը մեծ նշանակություն ունի, սակայն դրանց հայտնագործումը հաճախ բարդանում է ոչ հարատև նյութերից (փայտ, կավ և այլն) պատրաստված լինելու պատճառով ։ Դրա օրինակն է տոտեմը, որը լինելով մոնումենտալ արձան հիմնականում հնէաբանության համար նյույթ չի թողել։ Հարատև նյութերից մոնումենտալ արձաններ ստեղծելը, որը պահանջում է մեծ ծախսեր և աշխատանք, խոսում է հարաբերական զարգացած մշակույթի մասին։
Չինական բրոնզե դարի վերջի՝ մարդու հասակ ավելի քան երկու անգամ գերազանցող վերջին հայտնագործությունները, ցրել են վաղ չինական քաղաքակրթության մասին հաստատված կարծրատիպերը։ Մինչ այդ չինական քանդակագործությունը զուգորդվում էր մանր բրոնզե քանդակի հետ ։ Որոշ զարգացած քաղաքակրթություններ, որոնցից էր Ինդոս գետի հովտինը՝ մոնումենտալ քանդակագործություն չունեին, այնտեղ զարգացած էր փոքր, բարդ արձանիկներ և կնիքներ պատրաստելու մշակույթը։ Միսսիսիպիի մշակույթում զարգացած էր ոչ ծավալուն քարե արձանագործությունը։ Այլ մշակույթներ, ինչպիսիք էին Հին Եգիպտոսը և Զատկի կղզու մշակույթը՝ իրենց զարգացման ակունքում, մեծ միջոցներ էին տրամադրում մոնումենտալ խոշոր քանդակի ստեղծման համար։
Հունաստանում, Չինաստանում և Մեզոամերիկայում մոտավորապես 2000 տարի առաջ առաջացել է քանդակի հավաքորդությունը, որը ներառել է և՛ ավելի վաղ ստեղծված քանդակները։ Նախքան ժամանակակից թանգարանների գյուտը, շատ հավաքածուներ կիսով չափ հասանելի էին հանրությանը։ 20-րդ դարից սկսած մեծ քանդակի տեսակները ընդարձակվել են, ներառվել են ցանկացած տեսակի առարկաներ։ Այսօր շատ քանդակներ ստեղծվում են պատկերասրահներում և թանգարաններում ցուցադրվելուն հարմար չափերով։ Առավել խոշոր ստեղծագործությունները ստեղծվում են հաշվի առնելով նրանց տեղափոխման և պահպանման պայմանները։ Այսօր փոքր դեկորատիվ արձանիկները ժողովրդականություն են վայելում այնպես, ինչպես Հին Հունաստանում, երբ Տանագրայի արձանիկները արտադրության էին դրված։ Այդպիսին էր կերպարվեստը նաև Արևելյան Ասիայում և մինչկոլոմբոսյան Ամերիկայում։ Կահույքի քանդակված փոքր կցամասերը, ինչպիսին են Նեմրութում, Բեգրամում կան Թութանհամոնի դամբարանում գտնված ոսկրե փորագրությունները, հատուկ են ավելի հին ժամանակաշրջանի։
Դիմաքանդակը ծագել է Հին Եգիպտոսում, որտեղ Նամերի պալետում պատկերված է մ․թ․ա․ 32-րդ դարի տիրակալը, Միաժամանակ նաև Միջագետքում, որտեղ գտնվել են մ․թ․ա․ 2144-2124 թվականների տիրակալ Գուդեայի 27 արձանիկները։ Հին Հունաստանում և Հռոմում հասարակական վայրում տեղադրված դիմաքանդակը ընտրախավի համար բարձրագույն պատիվ էր։ Դիմապատկերները տարածվում էին նաև դրամների միջոցով ։ Այլ մշակույթներում, ինչպիսին էին Եգիպտոսն ու Միջին Արևելքը՝ հրապարակային վայրում քանդակը բացառապես տիրակալի մենաշնորհն էր, իսկ այլ հարուստ անձինք կարող էին պատկերվել միայն իրենց դամբարաններում։ Մինչկոլոմբոսյան Ամերիկայի տիրակալները նույնպես միակն էին ում դիմաքանդակները ստեղծվում էին, օրինակ՝ Օլմեկայի 3000 տարեկան հսկա գլուխները։ Արևելաասիական դիմաքանդակը ամբողջովին կրոնական էր։ Ստեղծում էին առաջատար հոգևորականների, մենաստանի հիմնադիրների, բայց ոչ թե տիրակալների ու նրանց նախնիների դիմաքանդակներ։ Միջերկրածովային ավանդութները վերաստեղծվել են միջին դարերում, սկզբում մոնումենտալ պատկերներում ու դրամների վրա, Վերածննդի դարաշրջանում ավելի են ընդարձակվել և գտել նոր արտահայտամիջոցներ, որոնցից է անձնական դիմանկարային մեդալը։
Կենդանիներն ու մարդկային ֆիգուրները քանդակի ամենահին թեմաներից են, և միշտ ժողովրդականություն են վայելել։ Հաճախ ռեալիստական են պատկերվել, հաճախ էլ՝ աբստրակտ՝ երևակայական հրեշների տեսքով։ Չինաստանում կենդանիներն ու հրեշները համարյա թե միակ թեմաներն են ավանդական քանդակագործության համար, դրանք պատկերված են ամենուր և՛ տաճարներում և՛ դամբարաններում, և՛ դրանց սահմաններից դուրս։ Բույսերի թագավորությունը կարևոր է ոսկերչական և դեկորատիվ բարձրաքանդակներում, բայց դրանք զբաղեցնում են բյուզանդական և իսլամական ողջ քանդակագործությունը, և շատ եվրասիական ավանդույթներում, որտեղ որոշ մոտիվներ, ինչպիսին են խաղողի որթը կամ արմավազարթի պարույրը, գոյատևել են ավելի քան երկու հազարամյակ։
Նախնադարյան ժամանակներից քանդակագործության տեսակներից էլ եղել է սովորական գործիքների, զենքերի կամ սափորների հատուկ տարբերակները, ոոնք ստեղծվել են ոչ օգտագործվող, բայց թանկարժեք նյութերով, հատուկ ծիսական նպատակների կամ նվիրատվության համար։ Նեֆրիտն ու կանաչ քարերի այլ տեսակներ օգտագործվում էին Չինաստանում, оլմեքյան Մեքսիկայում և նոր քարի դարի Եվրոպայում, իսկ վաղ Միջագետքում խոշոր կերամիկական ֆորմաներ էին քանդակում քարից։ Բրոնզը օգտագործվում էր Եվրոպայում և Չինաստանում խոշոր ծիսական թրերի համար, ինչպիսին է Օքսբորո Դիրքը։
Նյութեր և տեխնիկա
Քանդակագործության օգտագործած նյութերը տարբեր են և փոփոխվել են նրա պատմության ողջ ընթացքում։ Օգտագործվող դասական նյութերից առավել կայուն են մետաղներից հատկապես բրոնզը, քարը, և կերամիկան։ Փայտը, ոսկորն ու եղջյուրները ոչ պակաս կայուն, բայց ավելի էժան նյութեր են։
Խրիսոէլեֆանտինային քանդակագործության առավել փոքր ստեղծագործություններում օգտագործվում են թանկարժեք նյութեր՝ ոսկի, արծաթ, փղոսկր։ Մեծ քանդակների համար օգտագործվում են ավելի էժան նյութեր՝ փայտ (կաղնեփայտ, տոսախ, լորենի), տերակոտա կամ այլ տեսակի խեցեղեն, մոմ․արճիճ և ցինկ։ Հին ստեղծագործություններում օգտագործվել են նաև բազմաթիվ այլ նյութեր։
Շատ քանդակագործներ փնտրում են նոր նյութեր և ստեղծագործելու նոր միջոցներ։ Պաբլո Պիկասոյի ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկում օգտագործված են հեծանիվի մասեր։ Ալեքսանդր Կոլդերը և այլ մոդերնիստներ արդյունավետ օգտագործել են ներկած պողպատ։ 1960-ականն թվականներից օգտագործում են ակրիլ և պլաստմասսաներ։ Էնդի Գոլդզուորթին ստեղծում է անհարատև քանդակներ բնական նյութերից, բնական պայմաններում։ Որոշ արձաններ, ինչպիսիք են սառցե, ավազե և գազե արձանները վաղանցիկ են։ Քանդակագործները օգտագործում են ապակենախշեր, գործիքներ, մեքենայի մասեր և փաթեթավորման տարաներ։ Հաճախ օգտագործվում են պատահական գտնված առարկաներ։
Տարբեր նյութեր օգտագործելիս կիրառվում են քանդակելու տարբեր տեխնիկաներ՝ ծեփում, կոփում, կռում, փորագրում, դրվագում և այլն։ Կերտվում են նաև խեցեղեն քանդակներ։
Քար
Քարե արձանագործությունը մարդկային ստեղծագործ գործունեության վաղ ձևերից է, երբ քարից հեռացվելով ավելորդ հատվածները ստացվել է ցանկալի ձևը։ Հարատևող նյութի այս տեսակին դիմել են շատ հին մշակույթներ՝ Եգիպտոսում, Հունաստանում, Հնդկաստանում և Եվրոպայի մեծ մասում, որտեղ քարի պակաս չի զգացվել։ Քարի մշակման ամենահին ձևերից է ժայռապատկերը, որտեղ խազելու, փորագրման, մաշեցման միջոցով ստացել են պատկերներ քարերի, ժայռերի վրա։ Մոնումենտալ քանդակագործությունը ընդգրկում է քարե խոշոր քանդակներ և ճարտարապետական քանդակ, որը ամրացված է կամ շինության մի մաս է։
Փորագրությունը կատարվում է կարծր կիսաթանգարժեք քարերի՝ նեֆրիտի, օնիքսի, լեռնային բյուրեղապակու վրա։ Ալեբաստրը կամ բյուրեղային գիպսը առավել ոչ կայուն և ոչ հարատև նյութեր են։
Քարե քանդակ ստեղծելու համար նախ կավից, ապա գիպսից պատրաստվում է մանրաքանդակը, այնուհետև ստեղծագործությունը տեղափոխվում է քարի վրա։ Քարի հետ աշխատելու մեթոդը կերտումն է որի համար օգտագործվում է հատուկ գործիքներ և ունի աշխատանքային փուլեր որոնցում օգտագործվում է մուրճը։
Բնօրինակ արձանի պատճենումը, որ շատ կարևոր էր հին հունական քանդակների համար, կատարվում էր համեմատաբար ազատ ոճով։ Բնօրինակը շրջապատվում էր փայտե շրջանակի վրա ձգված լարերով, որոնցից չափումներ կատարելով ստեղծվում էր պատճենը։ Հաճախ, որ պատճենելուց քիչ կետեր էին օգտագործում, որի պատճառով հաճախ վերջնական արդյունքը տարբերվում էր բնօրինակից ։
Մետաղ
Բրոնզը և նրան վերաբերող այլ համաձուլվածքները ամենահին և ամենից շատ օգտագործվողներն են ձուլածո քանդակում առ այսօր։ Հաճախ բրոնզե քանդակը պարզապես «բրոնզ» են անվանում։ Բրոնզի փոշին և նուրբ թերթիկները ծառայում են փայտը, ոսկրը, սև մետաղները և գիպսը բրոնզապատելու համար։
Բրոնզի հատկությունները (ճկունություն, կպչունություն, պլաստիկություն) հնարավորություն են ընձեռում արձանի ամենամանր մասերը վերարտադրել, առանց հավելյալ նեցուկի ստեղծել ծավալային կոմպոզիցիաներ, ստանալ սնամեջ, համեմատաբար թեթև ձուլվածքներ։ Բրոնզն օքսիդանալով ձեռք է բերում կայուն երանգներ (բնական բրոնզափայլ), լավ է ենթարկվում ոսկեզօծման, դրվագման, փորագրման, որոնք բազմազան են դարձնում առարկայի գույնն ու ֆակտուրան։
Մ․ թ․ ա․ III հազարամյակում Միջագետքում և 2-րդ հազարամյակում Եգիպտոսում բաց կաղապարներով ձուլումը փոխարինվել է կավե երկփեղկ փակ կաղապարներով ձուլմամբ։ Միջին Արևելքում I հազարամյակի վերջին բրոնզյա իրերը դրվագազարդվել են պղնձով, արծաթով, երբեմն՝ նաև ոսկով։ Չինաստանում, ուր բրոնզը հայտնի էր մ․ թ․ ա․ 2-րդ հազարամյակից, կիրառվել է, այսպես կոչված, մոմե ձուլման եղանակը։ Հունաստանում մ․ թ․ ա․ V–IV դդ․ բրոնզե մեծ արձաններ ձուլելիս կիրառել են «մոմե մոդելը կորուսելու» եղանակը, որը մինչև օրս էլ կիրառվում է մոնումենտալ քանդակագործության բնագավառում ։ Հին Հռոմում հուշարձանները (Մարկոս Ավրելիուսի հեծյալ արձանը Հռոմի Կապիտոլիումում, մ․ թ․ II դ․), կիսանդրիները, կանթեղները ձուլում էին մեծ հատվածներով։ Միջին դարերում բրոնզից ձուլել են եկեղեցական և պալատական սպասք, կահույքի մասեր, տաճարների քանդակազարդ դռներ, կաթսաներ, կենցաղային առարկաներ։ Վերածնության դարաշրջանում շատ արձաններ ձուլվել են «մոմե մոդելը կորուսելու» եղանակով։
Ամենահին պահպանված ձուլված քանդակը մ․թ․ա․ 3200 թվականի պղնձե գորտն է (Միջագետք) ։
Փայտ
Փայտը, որպես քանդակի նյութ, օգտագործվել է շատ մշակույթներում դեռևս անհիշելի ժամանակներից, բայց առանձնապես գնահատվել է միջին դարերում և գերմանական վաղ վերածննդի ժամանակ, երբ տաճարների ներքին հարդարանքում մեծ մասամբ տեղադրվել են ներկված և ոսկեջրած սրբերի արձաններ, ամբիոնների, երգչախմբի նստարանների դետալներ, փորագիր միջնորմներ (ժյուբե)։ Օգտագործվել է հիմնականում փափուկ փայտանյութ, որը հեշտ է ենթարկվում մշակման։
Չնայած փայտե արձանների տարածմանը, նրանք ավելի քիչ են պահպանվել քան քանդակի այլ հիմնական նյութերից ստեղծվածները, քանի որ ենթակա են քայքայման, կրակի և միջատների ազդեցությանը։ Դրսում տեղադրված փայտե արձանների մեծ մասը չի պահպանվել։ Չինաստանում և Ճապոնիայում, ինչպես նաև Օկեանիայի և Աֆրիկայի շատ քանդակներ փայտից են։
Կավ
Կավը քանդակի ամենահին նյութերից է, որը օգտագործվում է և՛ որպես քանդակի հիմնական նյութ, և՛ որպես նյութ նախնական մոդելի համար ։ Կավը քանդակի համար շատ հարմար նյութ է, այն հասանելի է ողջ աշխարհով մեկ, քարի կամ փայտի նման չունի հիմնական ձև։ Նրանով աշխատելու համար պետք չեն կտրող, հատող հատուկ գործիքներ։ Թրջելուց և հունցելուց հետո, կարելի է միայն ձեռքով քանդակ ստեղծել։ Միջին և մեծ քանդակ ստեղծելու քանդակագործները օգտագործում են փայտե թիակներ, որոնց մի մասի վրա ամրացվում են տարբեր հաստության, շրջանագծի և ձևի մետաղյա օղակներ ։ Շատ մշակույթներում կավից պատրաստված խեցեղենը պարունակել է քանդակի տարրեր, իսկ փոքր կավե քանդակները մեծ ժողովրդականություն են վայելել։ Հին Հռոմից, Միջագետքից մինչև Չինաստան ստեղծել են կավե քանդակներ օգտագործելով տարբեր տեխնոլոգիաներ ։
Չորանալուց հետո կավը պնդանում է, բայց թրջվելուց հետո նորից է փափկում։ Ջուրը կավի քիմիական կառուցվածքի մեջ է։ Դեռևս նոր քարի դարի դարաշրջանում, ստեղծված ֆորման պահպանելու համար սկսել են կավը թրծել և նրան ամրություն տալ։ Սովորական չորացման ժամանակ գոլորշիանում է ավելացված ջուրը, իսկ 500-600C° ջերմաստիճանում թրծման ժամանակ կավը փոխում է քիմիական բաղադրությունը, «կորցնում է ջուրը», դառնում քարի պես պինդ և այլևս չի ենթարկվում ջրի ազդեցությանը ։
Քանդակագործների սոցիալական կարգավիճակ
Աշխարհահռչակ քանդակագործները սովորաբար եղել են արհեստավորներ, որոնց աշխատանքները անստորագիր էին։ Որոշ մշակույթներում, օրինակ՝ Չինաստանում, քանդակը չի կիսել գրականության կամ գեղանկարչության հեղինակությունը, և դա ազդել է քանդակագործներիի կարգավիճակին ։ Նույնիսկ հին Հունաստանում, անգամ Ֆիդիասի նման հայտնի քանդակագործները ունեին արհեստավորի կարգավիճակ, և շատ չէին վարձատրվում, թեև նրանցից շատերը ստորագրում էին իրենց ստեղծագործությունները ։ Միջնադարում նկարիչները, ինչպիսիք են 12-րդ դարում ստեղծագործած Գիսլեբերտուսը, երբեմն ստորագրում էին իրենց աշխատանքները և պահանջարկ ունեին տարբեր քաղաքներում, հատկապես Իտալիայում սկսած Վաղ վերածննդից այնպիսի քանդակագործներ՝ Առնոլֆո դի Կամբիոն և Նիկոլա Պիզանոն եւ նրա որդին՝ Ջովաննին։ Թանկարժեք մետաղներով և քարերով աշխատող վարպետները մեծ գումարներ էին ստանում, պատկանում էին հզոր համքարությունների և սոցիալական բարձր կարգավիճակ ունեին։ Շատ քանդակագործներ զբաղվում էին տարբեր արվեստներով՝ Անդրեա դել Վերոկկիոն նկարչությամբ, իսկ Միքելանջելոն և Յակոպո Սանսովինոն՝ ճարտարապետությամբ։ Որոշ քանդակագործներ մեծ արվեստանոցներ ունեին։ Նույնիսկ Վերածննդի ժամանակ Լեոնարդո դա Վինչիի և այլ հայտնիների կողմից քանդակագործությունը ընկալվում էր, որպես ֆիզիկական աշխատանք և արվեստների ցուցակում չէր, միայն Միքելանջելոյի հեղինակությունն է այս կարծիքին վերջ դրել։
Բարձր Վերածննդի արվեստագետներից, ինչպիսիք են Միքելանջելոն, Լեոնե Լեոնին և Ջիամբոլոլնան, կարողացել են հարստանալ և ազնվական տիտղոսներ ստանալ ։ Շինությունները զարդարող դեկորատիվ քանդակը շարունակել է համարվել արհեստ, բայց առանձին առարկաներ քանդակող քանդակագործները ներգրավվել են նկարիչների շարքերը։ 18-րդ դարից կամ ավելի վաղ քանդակը նույնպես սկսել է հետաքրքրել հասարակության միջին դասին, թեև ավելի դանդաղ, քան նկարչությունը։ Կին քանդակագործները ավելի ուշ են հայտնվել քան կին նկարիչները, և մինչև 20-րդ դարը քիչ են հայտնի եղել։
Անիկոնիզմ
Անիկոնիզմը բացասական դիրքորոշումն է կրոնական քանդակագործությանը։ Դա շարունակում է սահմանափակումներ ունենալ միայն հուդայականությունում, որը չի ընդունել կերպարային քանդակը մինչև 19-րդ դարը ։ Վաղ բուդդայականությունը և վաղ քրիստոնեությունը նույնպես չէին ընդունում մեծ քանդակները։ Այս երկու դավանանքները հետագայում վերանայեցին իրենց վերաբերմունքը քանդակին և այն սկսեց մեծ դեր խաղալ՝ հատկապես բուդդայականությունում։ Արևելյան ուղղափառ քրիստոնեությունը երբեք չի ընդունել մոնումենտալ քանդակագործությունը։ Իսլամը հետևողականորեն մերժել է ֆիգուրատիվ քանդակը, բացառությամբ շատ փոքր արձանիկների և բարձրաքանդակներում կենդանիների կերպարների, որոնք օգտակար դերակատարում ունեն, ինչպես՝ Ալհամբրայի շատրվանները պահող առյուծները։ Բողոքականության շատ ճյուղեր նույնպես ընդունում կրոնական քանդակագործությունը։ Կրոնական դրդապատճառներով քանդակների դեմ պայքարելու և ոչնչացնելու շատ դեպքեր են հայտնի՝ սկսած վաղ քրիստոնեական պատկերամարտությունից, և միջնադարյան Ռեֆորմացիայի սրբապատկերների դեմ պայքարից, և վերջացրած Բամիանի Բուդդաների ոչնչացումով։
Նախապատմական շրջան
Գերմանիայի Հոհլենշտեյնի Ստադել շրջանում հայտնաբերվել է մոխրագույն մամոնտի փղոսկրից պատրաստված 30 սմ բարձրության անթրոպոմֆորտ առյուծ-մարդու արձանիկը։ Այն թվագրված է մոտ մ․թ․ա․ 35-40 դարերով, այն և Հյոլ Ֆելսի Վեներայի հետ համատեղ համարվում է կերպարային արվեստի հայտնի ամենավաղ թվագրված անվիճելի օրինակը ։
Մարդն սկսել է փորագրել, ռելիեֆներ ստեղծել քարի և ոսկորի վրա։ Մեզոլիթի, նեոլիթի շրջանում արդեն ունեցել են բավականին լայն աշխարհագրական ընդգրկում։ 27000-32000 տարի առաջ մարդը սկսել է փորագրել ժայռապատկերներ։ Նախապատմական արվեստից գոյատևել են փոքր դյուրակիր կնոջ մարմնով բոլորաքանդակներ՝ այդ արձանիկները պայմանականորեն կոչվում են «Նախապատմական Վեներաներ», օրինակ՝ Վիլենդորֆի Վեներա (մ․թ․ա․ 24-26,000)։ Լեսպուգի Վեներա ։ Սրանք խորհրդանշել են պտղաբերությունը։
Մոտավորապես 13000 տարի առաջ ստեղծված Լողացող եղջերուն հանդիսանում է Վերին պալեոլիթի արվեստի ոսկորի կամ եղջյուրների փորագրության մադլենյան քանդակների լավագույն նմուշներից մեկը, չնայած որ այստեղ գերազանցում է փորագրությունը, բայց դասվում են որպես քանդակ ։ Ամենահայտնի նախապատմական խոշոր քանդակներից երկուսը գտնվել են Ֆրանսիայում գտնվող Տրուա Ֆրեր քարանձավներում, որտեղ մոտ 12-17.000 տարի առաջ հմուտ քանդակագործները մատների և քանդակագործի թիակ օգտագործելով կավից ստեղծել են մի զույգ զուբրի քանդակ ։
Մադլենյան մշակույթին Մադլենյան մշակույթի ժամանակ տիրապետող են դարձել կայծքարե բազմազան հատիչները, ծակիչները, քերիչները։ Բարձր զարգացման է հասել ոսկրի մշակումը։ Բնորոշ են ոսկորների և եղջյուրների վրա փորագիր պատկերները» եղջյուրներից, մամոնտի ոսկորներից ու ժանիքներից քանդակները, միագույն և բազմագույն պատկերները քարայրերի պատերին ու առաստաղներին ։ Վաղ պալեոլիթի պարզ փորագիր առարկաները զարգանալով հետագայում վերածվել են ոսկորի կազմությանը հարմարեցված ավելի սխեմատիկ զարդարանքների, անիմալիստական ֆիգուրների։ Բրոնզի դարում քանդակագործությունը մասնագիտացել է, կիրառականի կողքին ձեռք բերել նաև գեղագիտական նշանակում՝ որոշակի գաղափարական կողմնորոշմամբ։
Մեզոլիթի սկզբի հետ Եվրոպայում կերպարային քանդակագործությանը մեծապես կրճատվել է, մինչև հռոմեական ժամանակաշրջանը մնացել է որպես արվեստի քիչ տարածված տարրերից, քան գործնական առարկաների բարձրաքանդակային ձևավորումները։ Չնայած դրան ստեղծվել են այնպիսի գործեր, ինչպիսիք են Եվրոպական երկաթե դարաշրջանի Գունդեստրուպ ավազանը և բրոնզի դարի Տրոնդհոլմի արևի կառքը ։
Անտիկ շրջան
Քանդակագործության ամենավաղ կենտրոններն են եղել Հին Եգիպտոսը, Չինաստանը, Հնդկաստանը և Միջագետքը, որտեղ մ․թ ա․ 4000 թվականին կային խեցեգործական վառարաններ ։ Եգիպտոսում մասնագիտացված քանդակագործություն վկայված է դեռևս մ․թ․ա․ IV հազարամյակից, սակայն բուռն ծաղկումն սկսվում է մ․թ․ա․ 18-րդ դարից՝ տալով բոլորաքանդակի ու ռելիեֆի անգերազանցելի նմուշներ։ Մ.թ.ա. IV հազարամյակից քանդակագործությունը զարգացել է նաև Միջագետքում՝ Շումերում, Աքքադում, Բաբելոնում, Ասորեստանում։ Փոքր Ասիայում և Մերձավոր Արևելքում նկատելի ժառանգություն են թողել նաև խեթերը, Միտաննին, Իրանը (հատկապես Աքեմենյան հարստության օրոք, մ․թ․ա․ VI–IV դդ․)։ Նույնքան հին է Հնդկաստանի, Ճապոնիայի, Չինաստանի քանդակագործությունը, որոնցից յուրաքանչյուրում ակնհայտորեն դրսևորված են ուրույն մեկնաբանություն գտած և հաճախակի սիմվոլիկայի ու այլաբանությունների օգնությամբ արտահայտված տեղական թեմաներն ու կրոնական պատկերացումները։
Հին Մերձավոր Արևելք
Մինչև մ․թ․ա․ 10-րդ դարի Նորասորական կայսրությունը եղած շրջաններում Միջագետքյան արվեստը պահպանվել է մի քանի ձևերով՝ գլանաձև կնիքներ, փոքր բոլորաքանդակներ և հարթաքանդակներ, և տների համար նախատեսված՝ կրոնական և աշխարհիկ թեմաներով խեցեղեն սալիկներ ։ Գիշերվա թագուհի (Բարնիի բարձրաքանդակ) բարձրաքանդակը համեմատաբար մեծ (50 х 37 սմ) տերակոտայից սալ է։ Պատկերված է բվերով և առյուծներով շրջապատված, գիշատիչ թռչունի ոտքերով մերկ աստվածուհի։ Թվագրվում է մ․թ․ա․ 19-18-րդ դարերով ։ տաճարներում գտնվել են նաև քարե սյուներ, նախատեսված կամ զոհաբրությունների համար կամ նշանավորելու համար հաղթանակները կամ նվիրված տարբեր տոնակատարությունների, բայց քանի որ գրառումներ չկան, ապա նրանց օգտագործմման նպատակները պարզաբանված չեն ։ Այդպիսին են Ոսկրկուլների ստելան և Սալմանասար III-ի սև կոթողը ։
Ասորացիները գրավելով ողջ միջագետքը և հարակից տարածքները ստեղծեցին հզոր և հարուստ պետություն, ինչպիսին մինչ այդ չէր եղել այդ շրջանում։ Նրանց ստեղծած պալատաների և հասարակական վայրերի արվեստը նախատեսված էր համեմատվելու համար Եգիպտական կայսրության հիասքանչ արվեստի հետ։ Մեծ թագավորությունը Ասորեստանին թույլ էր տալիս քանդակում օգտագործել հյուսիսային Իրաքի քարը, ինչը որ նրանք անում էին մեծ քանակությամբ։ Ասորեստանցիները մշակել էին պալատական պատերի վրա փորագրության ուրույն ոճ՝ պատերազմների կամ որսի տեսարաններով։ Բրիտանական թանգարանը ունի հիասքանչ հավաքածու, այդ թվում՝ «Առյուծի որս»-ը Աշուրբանիպալից և Լաքիշի բարձրաքանդակները ։
Հին Եգիպտոս
Հին Եգիպտոսի մոմումնենտալ քանդակը հայտնի է ողջ աշխարհով, բայց նուրբ և փոքր ստեղծագործությունները գերկշռում են։ Եգիպտացիները օգտագործել են խորաքանդակի հատուկ տեսակ՝ այսպես կոչված՝ կոյլանոգլիֆ կամ «en creux» ռելիեֆը, այսինքն՝ հարթության վրա փորագրված ուրվապատկեր, որը շատ լավ հարմարեցված է վառ արևի տակ դիտելու համար։ Խորաքանդակում, ինչպես նաև գեղանկարչությունում եգիպտացիները մարդկային ֆիգուրների համար օգտագործում էին հատուկ կանոն, որտեղ կանգնածները լայն դրված ոտքերն ու գլուխը՝ կիսադեմ, կրծքավանդակը դիմացից։ Մարմնի մասերի հարաբերությունը ենթարկվում էր «18 բռունցքի» կանոնին (ոտնաթաթերից մինչև մազերի գիծը ճակատին) Այս կանոնը հայտնվել է առաջին դինաստիայի Նարմերի տախտակում, բայց այնտեղ նույնպես, ինչպես միշտ կանոնը գործում է միայն գլխավոր «հերոսների» համար, ետին պլանի երկրորդական դեմքերն՝ ստրուկները, գերիներն ու դիակները այս կանոնին չեն ենթարկվում ։ Մյուս պայմանականությունից է տղամարդկանց ավելի մուգ պատկերելը, քան կանանց։ Շատ ավանդականացված դիմանկարային արձանները հայտնվել են դեռեւս Երկրորդ դինաստիայի ժամանակ՝ մինչև մ․թ․ա․ 2780 թվականը, բացառությամբ Էխնաթոնի կառավարման շրջանի Ամարնա արվեստի ժամանակ ։ և XII դինաստիայի ժամանակ։ Տիրակալների դեմքերի իդեալականացումը և մյուս կանոնները պահպանվել են մինչև հույների ներխուժումը ։
Եգիպտական փարավոնները միշտ աստվածներ են համարվել։ Մյուս աստվածները ավելի քիչ են պատկերվել խոշոր քանդակներում, բացառությամբ այն քանդակների, որտեղ նրանք ներկայացնում են փարավոնին, բայց մյուս աստվածները հաճախ են պատկերված այլ պատկերներում և բարձրաքանդակներում։ Աբու Սիմբալի տաճարին կից չորս հսկա արձանները պատկերում են Ռամզես II -ին ։ Աստվածների փոքր ֆիգուրները կամ կենդանիներ անձնավորված արձանիկները շատ էին տարածված Եգիպտոսում և հանդիպում են տարբեր նյութերով կատարված։ Ավելի խոշոր քանդակներ են պահպանվել Եգիպտական IV դինաստիայի (մ․թ․ա․ 2680-2565.) տաճարներում, ամրագրվել էր Կա արձանի գաղափարը։ Այդ արձանները դրվում էին դամբարաններում, որպես հոգու հանգստավայր։ Պահպանվել են բազմաթիվ վարչական աշխատողների և նրանց կանանց պայմանականացված արձանիկներ, որնց մեծ մասը կատարված է փայտով, մի նյութով, որը Եգիպտոսի չորային պայմաններում հիասքանչ հարատևում է դարերի ընթացքում։ Դամբարաններում պահպանվել են անմազ և նատուրալիստական քանդակված, այսպես կոչված «պահեստային գլուխները»։ Վաղ դամբարաններում գտնվել են ստրուկների, կենդանիների, շենքերի և տարբեր առարկաների փոքր մոդելներ, որոնք նախատեսված էին հուղակավորվածի անդրշիրիմյան կյանքի համար ։
Հին Հունաստանի քանդակագործություն
Հին Հունաստանում քանդակագործությունն արվեստների առաջատար բնագավառ էր․ նրա բուռն զարգացման համար զաղափարական հող են ծառայել ստրկատիրական Հունաստանի դեմոկրատական ու մարդասիրական իդեալները՝ իրենց աշխարհիկ ու կրոնական մարմնավորումներով։ Սաղմնավորվելով «Հոմերոսյան դարաշրջանում» (մ. թ. ա. XI–IX դդ․), հունական քանդակագործությունն արխաիկայի փուլում (մ․թ․ա․ VII–VI դդ․) սահմանել է իր մարդամեծար ռեալիստական կողմնորոշումն ու պրոֆեսիոնալիզմի նորմերը, և այդ հիմնահարկի վրա ստեղծել դասական շրջանի (մ. թ. ա. V–IV դդ․) իր մեծ արվեստը, որի հանճարեղ ներկայացուցիչներն էին քանդակագործներ Միրոնը, Պոլիկլետոսը, Ֆիդիասը, Սկոպասը, Պրաքսիտելեսը և Լիսիպպոսը, որոնք կերտել են հոգևոր և ֆիզիկական միասնությամբ օժտված կատարյալ մարդկանց և մարդակերպ աստվածների կերպարներ։ Հելլենիստական շրջանի քանդակագործության մեջ ուժեղացել են մի կողմից միապետներին մեծարելու, մյուս կողմից՝ դեկորատիվ–զարդարարական հակումները, բայց և ստեղծվել են հունական դասական ավանդույթներին հարող այնպիսի գլուխգործոցներ, ինչպիսիք են՝ «Սամոթրակյան Նիկեն», «Միլոսյան Աֆրոդիտեն», Պերգամոնի Զևսի մեծ զոհարանի գոտու բարձրաքանդակները, «Լաոկոոնը» և այլն։ Ի տարբերություն Հունաստանի, Հին Հռոմում առավել մեծ զարգացում է գտել դիմաքանդակը, որի ակունքներից մեկն էտրուսկյան արվեստն էր։ Հռոմեական քանդակագործությունը հանրապետական շրջանում կերտել է անհատի ու քաղաքացու խստաշունչ ռեալիստական կերպարներ, իսկ կայսերական շրջանում հաճախակի իդեալականացրել տիրակալներին։
Հին հունական քանդակագործության առաջին յուրահատուկ ոճը մշակվել է վաղ բրոնզե դարաշրջանի Կիկլադյան ժամանակաշրջանում (մ. թ. ա. 3-րդ հազարամյակ), որում մարմարե ֆիգուրները՝ հիմնականում կանացի և փոքր, ներկայացված են պճնագեղ երկրաչափական ոճով։ Առավել տարածված է կանգնած դիրքը առջևում խաչած ձեռքերով։ Մնացած ֆիգուրները տարբեր դիրքերով են, ներառյալ աթոռին նստած տավղահարի բարդ ֆիգուրը ։
Հաջորդող Մինոյան և Միկենյան քաղաքակրթությունները էլ ավելի են զարգացրել քանդակը, բայց մոտավորապես մ․թ․ա 650 թվականին հայտնվել են կուրոսները։ Սրանք դամբարաններում և տաճարներում հայտնաբերված մերկ երիտասարդների արձաններ են։ Հայտնվել են նաև կուրոսներին համարժեք կորա արձանները, որոնք հագնված և խնամքով հարդարված մազերով կանացի արձաններ են։ Այս երկու տիպի արձաններն էլ ունեն արխայիկ ժպիտ։ Թվում է, թե այս երկու տիպերը կատարում են մի շարք դերեր։ Հնարավոր է հաճախ ներկայացնում են աստվածություններ, հաճախ էլ թաղված մարդկանց։ Դրանց վրա վառ զգացվում է եգիպտական և սիրիական արձանագործության ազդեցությունը, բայց հույն քանդակագործները ավելի պատրաստ են եղել փորձեր անել այս ոճում։
Մ. թ. ա. 6-րդ դարում հունական քանդակը արագ զարգացել է, դարձել է ավելի բնական, ավելի շատ ակտիվ և բազմազան ֆիգուրներով, օգտագործվել է պատմողական պատկերներում, բայց իդեալականացված կերպարներով։ Աթենքի պարթենոնի քանդակային ճակտոնները պարունակել են մինչև 520 ֆիգուր, որոնք հույն-պարսկական պատերազմից (մ․թ․ա․ 480) հետո օգտագործվել են այլ շինություններում, բայց բարեբախտաբար 1880-ական թվականներին վերականգնվել են։ Ճարտարապետական քանդակի այլ արժեքներ ստեղծվել են Պեստումում (Իտալիա) Կորֆույում, Դելֆիում, Էգինի Աֆայի տաճարում (այժմ Մյունխենում) ։
Դասական հունական քանդակագործություն
Դասական ժամանակաշրջանի առաջին փուլը հաճախ կոչվում է խիստ ոճ։ Բոլորաքանդակները այդ շրջանում հիմնականում պատրաստվում էին բրոնզից, որը միշտ նյութական արժեք է ներկայացրել ու վերաձուլվել և այդ պատճառով այդ արձաններից քիչ է պահպանվել։ Խիստ ոճի բարձրաքանդակներից պահպանվել է մոտ 500 հատ, իսկ արձաններից մոտ 480-ը։ Նախկին շրջանի քանդակների խիստ դիրքերը այժմ փոխվել էին, դարձել ավելի ասիմետրիկ և դինամիկ։ Սա կապված էր մարդկային անատոմիայի, քանդակների կառուցվածքի ներդաշնակության էլ ավելի լավ ուսումնասիրությամբ և կերպարների նատուրալիստական ներկայացնելը, որպես առաջնային խնդիր սահմանելու հետ, որը նախկինում չկար։ 1829 թվականի Օլիմպոսում Զևսի տաճարի պեղումների ժամանակ գտնվել են 460-ից ավելի քանդակով արձանախումբ, որոնցից շատերը գտնվում են Լուվրում ։
Դասական քանդակագործությունը շարունակել է զարգացնել մարդկային մարմնի պատկերման ռեալիզմը, լավացրել է հագուստի պատկերման տեխնիկան, որը կարևորվել է արձաններին ավելորդ շարժում հաղորդելու համար։ Քանդակների դեմքերի արտահայտությունները սովորաբար շատ զուսպ էին, անգամ մարտական տեսարաններում։ Ճակտոնների արձանախմբերի ֆիգուրները կատարված էին բարդ դասավորվածությամբ և ներդաշնակորեն, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել արևմտյան արվեստի վրա։ Բարձրաքանդակը կարող էր լինել շատ բարձր, անգամ որոշ մարմնի հատվածներ լիովին առանձնացած էին ֆոնից, և կարող էին բարձրությամբ չառանձնանալ ։ Դասական ոճի ուշ շրջանում հայտնվել է կանացի մերկ բոլորաքանդակը, ինչը ենթադրաբար Պրաքսիտելեսի նորարարությունն էր։ Հետագայում զարգացել է, ստանալով էլ ավելի բարդ և նուրբ դիրքեր, ինչը հնարավորություն է տվել գնահատել արձանները տարբեր տեսանկյուններից։ Արձանների դեմքերը Պրաքսիտելեսի ստեղծագործություններում դարձել են արտահայտիչ; Այս երկու նորարարությունները հետագայում էլ ավելի են զարգացել հելենիստական արվեստում ։
Հելենիստական քանդակագործություն
Հելլենիստական մշակույթ հասկացությունն օգտագործվում է երկու իմաստով. ժամանակագրական՝ հելլենիզմի ժամանակաշրջանի մշակույթը, և տիպաբանական մշակույթ, որն առաջացել է հունական (հելլենական) և տեղական տարրերի փոխազդեցության հետևանքով։ Տիպաբանական իմաստն ընդգրկում է ժամանակագրական և աշխարհագրական ավելի լայն շրջանակներ՝ այդ հասկացության մեջ մտցնելով ամբողջ անտիկ աշխարհի մշակույթը՝ սկսած Ալեքսանդր Մակեդոնացու արշավանքներից (մ. թ. ա. 4-րդ դար) կամ Ալեքսանդր Մեծի մահից՝ մ. թ. ա. 323 թվականին մինչև հռոմեական սրբավայրերի վերջնական նվաճմամբ, մ.թ.ա 146 թվականին կամ Հռոմեական կայսրության անկումը (մ. թ. V դար) ։ Հելլենիստական աշխարհում ձևավորված մշակույթը միակերպ չէր։ Յուրաքանչյուր վայրում այն ձևավորվում էր մշակույթի տեղական, առավել հաստատուն, ավանդական տարրերի և նվաճողների ու վերաբնակների (հույների և ոչ հույների) մշակույթի փոխազդեցությունից։ Ընդհանրապես կտրուկ բաժանումներ անելը այս ոճերի մեջ դժվար է, քանի որ քանդակների մասին կարելի է դատել միայն պահպանված կրկնօրինակներով։
Առաջին՝ Պերգամենե ոճը, կապված է Պերգամոնի հետ, որից էլ ստացել է անունը։ Այս թագավորության ամենահարուստ տիրակալները առաջիններից էին, որ սկսեցին հավաքել և կրկնօրինակել դասական քանդակի օրինակները, և պատվիրեցին բազմաթիվ նոր ստեղծագործություններ, այդ թվում նաև Պերգամոնի զոհարանը, որը (այժմ պահպանվում է Բեռլինում) օրինակ է ծառայել Հալիկառնասի դամբարանի (աշխարհի յոթ հրաշալիքներից մեկը), Լաոկոն որդիների հետ արձանախմբի (այժմ Վատիկանի թանգարան), «Մեռնող գալիացին» արձանի և «Ֆարնեզի ցուլը» արձանախմբի համար ։ Հելենիստական քանդակը մեծացրեց իր անդրադարցած թեմաների շարքը։ Առաջացել էր հարուստ դասակարգ, որոնց մեծ տները, տաճարները և այլ հասարակական վայրերը զարդարելու համար նոր թեմաներ էին առաջացել, ինչպիսին էր օրինակ՝ կենդանիներով երեխաները։ Շուկայում մեծ ժողովրդականություն էին վայելում մեծաանակ արտադրվող Տանագրայի, կենդանիների, շքեղ հագուստներով կանանց փոքր արձանիկները։ Քանդակագործները տեխնիկապես հմտացել էին դեմքի արտահայտությունը քանդակելու մեջ։ Կարողանում էին ստանալ տարբեր տրամադրություններ, կերպարային անհատականություններ, նաև տարբեր տարիքներ և ռասաներ։ Մավզոլեումի բարձրաքանդակները այս առումով առանձնահատուկ են՝ մի մասը առանձին կանգնած բոլորաքանդակներ են, մյուս մասը մի քանի ֆիգուրներով կոմպոզիցիաներ, ինչպիսին են «Լաոկոնը և որդիները» և «Պերգամոնի» արձանախումբը։ Հայտնվել են գալիացիների նկատմամբ տարած հաղթանակին նվիրված արձաններ, ինչը չկար նախկինում։ Ըստ Ֆաբերն Բարբերինիի հարբած սատիրի քանդակները օրինակ են ժամանակաշրջանի բարոյական հյուծման, և մեծ և թանկարժեք առարկաներ ստեղծելու պատրաստակամության ։
Հռոմեական քանդակագործություն
Վաղ հռոմեական արվեստը Հունաստանի և նրա հարևան էտրուսկների արվեստի ազդեցության տակ էր։ Էտրուսկները հմտացել էին տերակոտայից մարդաչափ մահարձաններ պատրաստելու մեջ։ Հանգուցյալի արձանը տեղադրվում էր սարկոֆագի կափարիչին, սովորաբար պառկած կողքի վրա, հենված արմունկին, գինու թասով և ուտելիքներով։ Քանի որ ընդարձակվող հռոմեական կայսրությունը սկզբում գրավել է հունական տարածքները, ապա հարավային Իտալիայում, ապա ողջ հելենիստական աշխարհում՝ բացառությամբ Պարթևական թագավորության հեռավոր արևելյան տարածքների պաշտոնական և պատրիկյան քանդակագործությունը մեծ մասամբ դարձել է հելենիստական ոճի շարունակությունը, որից շատ դժվար է տարանջատել հռոմեական քանդակին ներհատուկ տարրերը, մանավանդ որ հունական քանդակը պահպանվել է միայն հռոմեական պատճեններում ։ Մեր թվարկությունից առաջ 2-րդ դարում Հռոմում աշխատող քանդակագործների մեծ մասը գերեվարված (օրինակ Կորինթոսի գրավումից հետո) հույներ էին ։Հետագայում էլ քանդակագործների մեծ մասը հույներ էին, և նրանց անունները անհայտ են մնացել։ Մեծ քանակությամբ հունական արձաններ տեղափոխվել են Հռոմ, և նրանցով զարդարում էին տաճարները ։
Հռոմեական գերեզմանատներում ձևավորվել է ավանդական իտալական ոճը, որտեղ տեղադրվել են միջին դասի հաջողակ հռոմեացիների կիսանդրիներ։ Դիմաքանդակը անտարակույս հռոմեական քանդակի ամենաուժեղ կողմն էր։ Հռոմեական մշակույթում տարածված են եղել հայտնի մարդկանց թաղման ժամանակ օգտագործվող դիմակները։ Գերեզմանատներում հայտնաբերված ոչ մեծ քանակի դիմակները հավանաբար պատկերում են հանգուցյալներին։ Հայտնի «Կապիտոլիական Բրուտոս» անվանված Լուցիոս Յունիոս Բրուտոսի բրոնզե կիսանդրին, ամենալավ պահպանված իտալական դիմաքանդակի լավագույն օրինակներից է ։ Նմանատիպ ուժեղ և վճռական դեմքեր են պատկերված հանրապետության ուշ և կայսերական շրջանների դրամների վրա։ Նման դիմաքանդակների տեղադրումը գավառական քաղաքների բազիլիկներում կայսերական պրոպագանդայի տեսանելի միջոցներից էր։ Ներոնի հսկայական քանդակները զարդարել են Լոնդինիումի, Հռոմի և այլ քաղաքների հրապարակները ։
Հռոմեացիները չեն փորձել մրցել հույների հետ առանձին կանգած կամ հերոսական, խմբակային արձանների ստեղծման հարցում, բայց ստեղծել են բարձրարժեք բարձրաքանդակներ, որոնց բարձրակետն են հանդիսացել չընդհատվող պատմողական բարձրաքանդակներով հռոմեական հաղթական սյուները։ Սրանց լավագույն պահպանված օրինակներն են Տրայանոսի (113) և Մարկոս Ավրելիոսի (մոտ 193) սյուները։ Արա Պաչիսի զոհարանը («Խաղաղության խորան», մ․ թ․ ա․ 13.) պաշտոնական հունա-հռոմեական դասական ոճի ամենանրբաճաշակ օրինակն է։ Այլ հայտնի օրինակներից են Կոստանդիանոսի հաղթակամարի բարձրաքանդակները, Անտոնինիոս Պիոսի սյան հիմքը (161) ։
Անցնելով 2-րդ դարի «բարոկկո» ոճով, 3-րդ դարում հռոմեական արվեստը մերժում է դասական ոչ, գուցե և արդեն չեն կարողանում քանդակել դասական ոճով (պատճառները առայժմ քննարկվում են)։ Անգամ կայսրության համար շատ կարևոր արձանները այս շրջանում դիտվում էին խոշոր և անտաշ, խոշոր աչքերով, պարզ կոմպոզիցիաներում, որտեղ իշխանությունը ընդգծվում էր երանությամբ։ Երկու ոճերի հակադրությունը պարզ երևում Հռոմի Կոստանտինոսի հաղթական կամարի վրա (315), որտեղ համադրված են երկու՝ հունա-հռոմեական ոճն ու նոր ոճը։ Կոստանդնուպոլսում գտնված և այժմ Վենետիկում պահվող Չորս տետրարխների արձանը (մոտ 305թ) նույնպես լրիվ նոր ոճով է։ Էրնստ Կիտցինգերը այս երկու հուշարձաններում նշում է դասական ոճի լրիվ մերժում՝ «աղքատ համամասնություններ, անկյունային շարժումներ, սիմետրիայի և կրկնության միջոցով մասերի պատկերավորում և ծալքերի ստացում կտրվածքներով, այլ ոչ մոդելավորմամբ ... ոճի ծանրություն և անկարողություն, մի խոսքով, դասական ավանդույթի գրեթե ամբողջությամբ մերժում » ։
Այս ոճական հեղափոխությունը նախորդել է հռոմեկան կայսրության քրիստոնեություն ընդունելու ժամանակաշրջանին։ Քրիստոնեություն ընդունեց հռոմեական կայսրությունը և ժողովրդի մեծամասնությունը, ինչը հանգեցրեց խոշոր կրոնական քանդակի ավարտին, որոշ ժամանակ մեծ հուշարձաններ էին դրվում միայն կայսրերի համար։ Այնուամենայնիվ, հարուստ քրիստոնյաները շարունակում էին պատվիրել սարկոֆագի քանդակներ։ Վաղ քրիստոնեական շրջանում շարունակել են փղոսկրից փոքր քանդակներ ստեղծել ։