cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վասիլի Իգնատենկո
Կենսագրություն
Իգնատենկոյի պատմությունն առկա է Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Սվետլանա Ալեքսիևիչի «Ձայներ Չեռնոբիլից» ստեղծագործության մեջ։ Ալեքսիևիչը հիմնվել է Իգնատենկոյի այրու՝ Լյուդմիլա Իգնատենկոյի վկայությունների վրա։
Իգնատենկոյի կերպարն առկա է «HBO» ընկերության 2019 թվականին նկարահանած «Չեռնոբիլ» 5-մասանի հեռուստաֆիլմում, որտեղ նրան մարմնավորում է բրիտանացի դերասան Ադամ Նագայտիսը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չեռնոբիլի ատոմակայանի վթարի լիկվիդատորներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ
Օդրացայմ
Օդրացայմ (Odratzheim), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում :
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 459 մարդ, բնակչության խտությունը` 298.05 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 1.54 կմ² տարածք:
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 284 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 205-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 79: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,2 %: 205 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 196 անձ (103 տղամարդ և 93 կին): Գործազուրկ են եղել 9 անձ (5 տղամարդ և 4 կին): 79 անաշխատունակներից 30-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 35-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սպեր
Սպեր, բերդաքաղաք Մեծ Հայքի Բարձր Հայք նահանգում, իսկ ապա քաղաք Էրզրումի վիլայեթի Սպերի գավառակում։ Հանդիսանում էր Սպեր գավառի կենտրոնը։ Գտնվում է Ճորոխ գետի աջ ափին, գեղատեսիլ այգեշատ ձորում։
Պատմություն
Սպերը Հայաստանի հնագույն բնակավայրերից է։ Քաղաքի մասին հիշատակված է հունահռոմեական, հայկական, արաբական և վրացական աղբյուրներում։ Այն եղել է Բագրատունիների տիրույթը։ Հակոբ Կարնեցին (XVII դ․) Սպերը անվանում է«պարոնանիստ քաղաք»։ XV դարի վերջին քառորդին Սպերը զավթել են օսմանյան թուրքերը։ XIX դարի սկզբին մոտ 900 տուն բնակիչ ունեցող Սպերը, հետագա տասնամյակներին հայերի արտագաղթից հետո, վերածվեց անշուք գյուղաքաղաքի։
1915 թ-ին, Մեծ Եղեռնի ժամանակ, Սպերի հայերը բռնությամբ տեղահանվել են։ Սեծ մասը զոհվել է գաղթի ճանապարհին։ Սակավաթիվ փրկվածներն ապաստանել են տարբեր երկրներում։ Այժմ Սպերը (Իսփիր) ավան է Թուրքիայի էրզրումի իլում։
Բնակչություն
XIX դարի 70-ական թթ․ վերջին Սպերում ապրում էր 230 հայ (25 տուն)։ XIX դարի վերջերին ուներ 900 տուն, իսկ XX դարի սկզբներին՝ 340 տուն, որից 40-50 տունը հայեր էին, իսկ մյուսները՝ թուրքեր, հույներ։
Տնտեսություն
Զբաղվում էին արհեստներով և այգեգործությամբ, առևտրով և արհեստներով։
Օգտակար հանածոներ
Սպերի շրջակայքում կան ոսկու և մետաղական այլ հանքեր։
Պատմամշակութային կառույցներ
Ունեին եկեղեցի (Սուրբ Աստվածածին)։ Քաղաքի մոտ բարձր ծայռի վրա 1986 թվականի դրությամբ պահպանվել է Սմբատավան բերդի ավերակները։ Շրջակա լեռներում պահպանվել էին հայկական եկեղեցու ավերակներ, իսկ Ճորոխի վրա՝ հնագույն մի կամուրջ ։
Կրթություն
Քաղաքն ուներ Բագրատունյան վարժարան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Փոքր Ասիայի պատմական շրջաններ Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիայի պատմություն
Մարտիրոս Պոյաջյան
Մարտիրոս Հակոբի Պոյաջյան, Ժիրայր (1856, քաղաք Հաճն— 1894, Յոզղաթ), հայ ազգային-ազատագրական շարժման մասնակից։ Հնչակյան կուսակցության անդամ։ Հ․ Հ․ Պոյաջյանի եղբայրը։ Ծննդավայրի Վարդանյան դպրոցն ավարտելուց հետո երկու տարի սովորել է Կ․ Պոլսում, ապա վերադարձել Հաճըն և նույն դպրոցում աշխատել որպես ուսուցիչ, ստեղծել հայրենիքի ազատագրության համար պայքարող գաղտնի խմբակ։ 1875—1889 թվականներին ապրել է Անդրկովկասում։ Այնուհետև Կիլիկիայի և Արևմտյան Հայաստանի տարբեր վայրերում զբաղվել է ուսուցչությամբ, թուրքական բռնատիրության դեմ պայքարում քարոզել օսմանյան տերության մեջ բնակվող բոլոր ժողովուրդների ուժերի քիավորման գաղափար, կազմակերպել է ելույթներ տեղական պաշտոնյաների և վաշխառուների չարաշահումների դեմ։ 1892 թվականին Պոյաջյանը մասնակցել է Աբդուլ Համիդի վայրագ բռնապետությունը դատապարտող թռուցիկների (յաֆթա) ստեղծմանն ու տարածմանը։ 1893 թվականի հոկտեմբերին Ցոզղաթում թուրքական ոստիկանության ու հարկահավաքների կամայականությունների դեմ կազմակերպել է ժողովրդական մեծ ցույց։ Սակայն ձերբակալված ցուցարարների կյանքը չվտանգելու համար հանձնվել է թուրքական ոստիկանությանը և կախաղան բարձրացվել Յոզղաթի Մահաթհանե հրապարակում։
Կատեգորիա:Հայ ազատագրական շարժման ղեկավարներ
Մոլոդցովո
Մոլոդցովո (Молодцово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Կիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 991 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Կիրովսկի շրջանի բնակավայրեր
Հայաստանի Հանրապետության պետական մրցանակներ
Հայաստանի պետական մրցանակները հիմնվել են Հայաստանի Նախագահի 2002 թ. օգոստոսի 22-ի հրամանագրով՝ Հայրենական գրականության և արվեստի, ճարտարապետության և քաղաքաշինության, ճշգրիտ և բնական, հումանիտար և հասարակական գիտությունների բնագավառներում լավագույն ստեղծագործությունները, հայտնագործությունները (գյուտերը) և աշխատանքները գնահատելու, ինչպես նաև հեղինակներին խրախուսելու նպատակով։
Մրցանակների շնորհման կարգը
Մրցանակները շնորհվում են. գրականության և արվեստի բնագավառում՝ բարձրարժեք ստեղծագործությունների համար, ճարտարապետության և քաղաքաշինության բնագավառում՝ լավագույն աշխատանքների (ինքնատիպ նախագծեր և ավարտված շինություններ կամ համալիրներ) համար, ճշգրիտ և բնական գիտությունների բնագավառում՝ նշանակալի, ակնառու հայտնագործությունների (գյուտերի) համար, որոնց արդյունքներն էապես հարստացրել են հայրենական ու միջազգային գիտությունը և էական ազդեցություն ունեցել գիտատեխնիկական առաջընթացի վրա, հումանիտար և հասարակական գիտությունների բնագավառում՝ արժեքավոր աշխատանքների համար, հետևյալ համամասնությամբ՝
Որպես մրցանակ շնորհվում են՝ մրցանակի դափնեկրի վկայագիր, կրծքանշան և դրամական պարգև՝ 5 000 000 (հինգ միլիոն) դրամի չափով։
Մրցանակակիրներ
Ստորև ներկայացված է մրցանակակիրների ցանկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի պետական մրցանակներ
Տորգովիցա (գյուղ, Կոնոտոպի շրջան)
Տորգովիցա (Торговиця), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տորգովիցա գյուղում բնակվել է 57 մարդ ։
Աշխարհագրական դիրք
Տորգովիցա գյուղը գտնվում է Կուկոլկա և Ռոմեն գետերը միացնող ջրանցքի ձախ ափին, հոսանքի վերևում՝ 2,5 կմ հեռավորության վրա, Շևչենկովո գյուղն է, հոսանքին ներքև՝ 3 կմ հեռավորության վրա, Պոլտավկա գյուղը։ Գյուղին կից կա փոքր անտառային տարածք։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վալսդորֆ (Վերին Ֆրանկոնիա)
Վալսդորֆ (Walsdorf), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիա շրջանին։ Գտնվում է Բամբերգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2582 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի) ։ Տարածքը կազմում է 16,22 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 4 71 208։
Կոմունան բաժանված է 6 գյուղական համայնքի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Գորդեևկա (գյուղ, Գորդեևսկի շրջան)
Գորդեևկա (Гордеевка), գյուղ Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Գորդեևսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Գորդեևսկի շրջանի բնակավայրեր
Պոպովկա (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)
Պոպովկա (Попівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1752 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պոպովկա գյուղում բնակվում էր 1 303 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5433 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 239,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1752 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նա հ-Օգանիախ
Նա հ-Օգանիախ (Na h-Òganaich, թարգ.՝ «երիտասարդներ»), գելական շոտլանդերենով հանդիսացող ֆոլք ռոք խումբ է։ Հիմնվել է 1971 թվականին Գլազգոյում, երբ Դանուն (Dunoon) քաղաքում համերգի ժամանակ երգիչ Մարգարեթ ՄաքԼեոդը (Margaret MacLeod) առաջին անգամ հանդիպում է կիթառահար Նոել Էյդին (Noel Eadie): Բացի այդ երկուսից, խմբի մեջ մտավ նաև Մարգարեթի եղբայր՝ կիթառահար Դոննին (Donnie):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շոտլանդական ժողովրդական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Երաժշտություն գելական շոտլանդերենով
Հրաշաղափ
Հրաշաղափ, կրակի ստացման պարզագույն և հնագույն տարբերակներից մեկը, որի դեպքում ձողաձև փայտի շաղափաձև շփման միջոցով ստանում են կրակ։ Ձողաձև փայտը պահելով ձեռքի ափերի մեջ` դրանց հառաջ ու հետ շարժման միջոցով այն շաղափաձև հպում են հրադաշտին։ Որպես շփման արդյունք` ցուպիկի այն ծայրը, որը հպվում է հրադաշտին, տաքանում է այնքան, որ կարողանում է լուցել աբեթը ։ Որպես հրաշաղափ հիմնականում օգտագործում են 25-50 սմ երկարություն և 1-2 սմ լայնություն ունեցող ցուպիկ։
Հրաշաղափն օգտագործվել է բազմաթիվ պարզունակ քաղաքակրթություններում` կրակ ստանալու համար ։ Հրաշաղափի օգտագործումը սովորաբար ուսուցանվում է որպես գոյապահպանական հմտություն։ Հրաշաղափի ճիշտ օգտագործման դեպքում այն կարող է կիրառվել որպես շաղափ` փայտը, քարը կամ ոսկրը ծակելու համար։
Ձեռնափերով ուղղահայաց ճնշում է գործադրվում ցուպիկի վրա` այն դրանց միջև թավալելու ընթացքում։ Հրաշաղափի օգտագործման ընթացքում ձեռնափերը պարբերաբար իջնում են ցուպիկով և պետք է բարձրացվեն վեր ։ Դրանից խուսափելու համար կարելի է ճեղք բացել ցուպիկի վերևի մասում` դրա մեջ պարանի կտոր ամրացնելով, որի վրա արված օղակներին կարող են ամրանալ բթերը։ Հրաշաղափի փորձառու օգտագործողները կարողանում են ուղղահայաց ճնշումն ապահովել գրեթե առանց ձեռնափերի ներքև սահման։
Հրաշաղափի ավելի կատարելագործված տեսակ է աղեղնաշաղափը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայտնագործություններ Կատեգորիա:Մարդ Կատեգորիա:Տեխնոլոգիա
Վելադա (քաղաք)
Վելադա (Velada), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Տոլեդո պրովինցիայի, Կաստիլիա Լա Մանչա ինքնավար համայնքի կազմի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա Կամպանա դե Օլոպեսա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 145 կմ2, բնակչությունը` 2827 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիան վարչական կենտրոնից գտնվում է 90 կմ հեռավորության վրա։
Քաղաքի հովանավորներն են սուրբ Բերնարդինո դե Սիենան և Նուեստրա Սենորա Վիրխեն դե Գարսիան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Լինա Շտեռն
Ավարտել է Ժնևի համալսարանը (1903) և աշխատել տեղում (1917 թվականից՝ պրոֆեսոր)։ 1925 թվականիև տեղափոխվել է ԽՍՀՄ։ Եղել է Մոսկվայի 2-րդ բժշկական ինստիտուտի ֆիզիոլոգիայի ամբիոնի վարիչ (1925-1948), միաժամանակ ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտի տնօրեն (1929-1948), ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի կենսաֆիզիկայի ինստիտուտի ֆիզիոլոգիայի բաժնի վարիչ (1954-1968)։ Ուսումնասիրել է օրգանիզմի ֆիզիոլոգիական պրոցեսների քիմիական և ֆիզիկաքիմիական հիմքերը, հումորալ կարգավորումը։ Մշակել է ուսմունք օրգանիզմի պատնեշային (հատկապես արյունաուղեղային) ֆունկցիաների վերաբերյալ և հիմնավորել դրանց նշանակությունը ներքին միջավայրի հաստատունության պահպանման գործում։ ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1943)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1878 ծնունդներ Կատեգորիա:1968 մահեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիզիոլոգներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կենսաբանական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ժնևի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային կենսաքիմիկոսներ Կատեգորիա:Լատվիայի հրեաներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ իսկական անդամներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Կին գյուտարարներ Կատեգորիա:Ռուս գյուտարարներ Կատեգորիա:Ռուս կին քիմիկոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային կին քիմիկոսներ Կատեգորիա:Ռուս կենսաբաններ
Յոհան Շտրաուս (հայր)
Յոհան Շտրաուս (հայր) (Johann Baptist Strauss, Johann Strauss Vater., ավստրիացի կոմպոզիտոր, ջութակահար և դիրիժոր։
Նվագել է Յո․ Լանների կվարտետում։ 1825 թվականին կազմակերպել է սեփական նվագախումբ, 1833 թվականին համերգային շրջագայություն կատարել Եվրոպայում։ Շտրաուսը պարային երաժշտության ճանաչված վարպետներից է։ Իր ստեղծագործություններում, նախ և առաջ վալսերում, զարգացրել է Լանների ավանդույթները, դասական հղկվածություն ու ձև է հաղորդել վիեննական վալսին և մեծապես նպաստել դրա հանրայնացմանը, տարածմանը ։
Ավելի քան 250 պիեսների, այդ թվում՝ 152 վալսերի (ճանաչվածներից են՝ «Դանուբյան երգեր», «Լոռելայ» ևն), 32 կադրիլների, 24 գալոպների, 18 քայլերգերի (հանրահայտ է «Ռադեցկու քայլերգը»), 13 պոլկաների հեղինակ է ։
Ալմենարի ամրոց
Ալմենարի ամրոց (Castillo de Almenar) կամ Սորիայի Ալմենարի ամրոց (Castillo de Almenar de Soria), գտնվում է Իսպանիայի Սորիա պրովինցիայի Ալմենար դե Սորիա բնակավայրում։
1949 թվականին ապրիլի 22-ի որոշմամբ ամրոցը ստացել է հատուկ պահպանվող հուշարձանի կարգավիճակ, իսկ 1986 թվականին Իսպանիայի մշակույթի նախարարության կողմից Ալմենարի ամրոցն ընդգրկվել է Իսպանիայի պատմական արժեք ունեցող հուշարձանների ցանկի մեջ ։
Նկարագրություն
Ամենահին մնացորդները Ալմենարի ամրոցի՝ մեծարման աշտարակները, թվագրվում են 10-րդ դարի կառույց։ 15-րդ դարում կառուցվեց միջնաբերդը իր ատամնավոր պարսպաշաչով ու շրջանաձև աշտարակներով։ Մեկ դար անց փոխվեց նաև աշտարակների կառուցվածքն ու տեսքը։
Ամրոցի ծաղկման շրջանում կառուցվեց նաև արտաքին պարսպաշարը։ Միջնաբերդը բնակելի էր։ Այն ուներ պատկերասրահ։ Հետագայում կառուցվեց նաև հանդիսությունների համար սանդուղք։
Երկար ժամանակ ամրոցը հանդիսացել էր Կառլոս 2-րդի և Ֆելիպ 5-րդի նստավայրը։
Ամրոցը հանդիսացել է իսպանացի հայտնի գրող Գուստավո Ադոլֆո Բեկկերի (Gustavo Adolfo Bécquer) ոգեշնչման առարկան, որի ժամանակ գրվել է նրա «Լեգենդներից» մի քանիսը։
Առաջին հարկը վարձակաությամբ տրվել է Կոնստաբլին, որը այն օգտագործել է մինչև 1940 թվականը, որպես զորանոց ։
Ծանոթագրություններ
= Արտաքին հղումներ =
Կատեգորիա:Իսպանիայի ամրոցներ
(3578) Կարեստիա
(3578) Կարեստիա (Carestia), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի փետրվարի 11-ին Ֆելիքս Ագիլարի աստղադիտարանի կողմից Էլ Լիոնսիտոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,212121 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5416 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8826 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2102,74 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,171205 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 21,31° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆելիքս Ագիլարի աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու արտաքին մասի աստերոիդներ
Տոսկոլանո Մադեռնո
Տոսկոլանո Մադեռնո (Toscolano-Maderno), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 7004 մարդ։ Խտությունը կազմում է 125 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 56 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 25088, հեռախոսային կոդ՝ 0365։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Աթմա
Աթմա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բեսարաբովսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)
Բեսարաբովսկի գյուղական խորհուրդ  (Бессарабівська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կեգիչյովսկի շրջանում ։
2001 թվականի տվյալներով Բեսարաբովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 782 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 46.87 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16.69 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 2 բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1991 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լուչիցի (գյուղ, Լուցկի շրջան)
Լուչիցի (Лучиці), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1577 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լուչիցի գյուղում բնակվում էր 140 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,297 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 471,38 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լուցկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1577 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կարթագեն
Կարթագեն (, փյունիկ.՝ 𐤒𐤓𐤕 𐤇𐤃𐤔𐤕 Qart-ḥada(št)), քաղաք-պետություն էր Հյուսիսային Աֆրիկայում, այժմյան Թունիսի տարածքում։ Կարթագենը օլիգարխական պետություն էր, որտեղ իշխանությունը գամվել է առևտրա-երկրագործական արիստոկրատիայի տարբեր խմբավորումների ձեռքին։ Կարթագենը պատմության ընթացքում բազմաթիվ անգամներ եղել է պատերազմների թատերաբեմ, հատկապես նշվում է զինված ընդհարումները Սիցիլիայի հույների, Հռոմի և Կարթագենի միջև։
Պատմություն
Ներկայիս Թունիսի տեղում, հնագույն ժամանակներում եղել է ծաղկուն և հզոր մի քաղաք՝ Կարթագեն անունով։ Խոշոր նավահանգիստ քաղաքը միշտ լեցուն էր առևտրական նավերով, որոնք հեռու երկրներ էին տանում Կարթագենի ապրանքները։ Ք.ա. V դարում վերածվելով հարուստ և հզոր քաղաք-պետության՝ որը կարճ ժամանակահատվածով գրավեց միջերկրածովյան մի շարք կղզիներ բացառությամբ Սիցիլիայի։ Հիմնել են Տյուրոսից գաղթած փյունիկեցիները մ.թ.ա. 825 թվականին։ «Qart-ḥadašt» անվանումը փյունիկերենից թարգմանվում է որպես «նոր քաղաք»։ Կարթագենը Փյունիկյան Տիր պետության կախվածությունից ազատվել և անկախություն է ձեռք բերել մ.թ.ա. 650 թվականին։ Սկսած անկախության հիմնադրումից՝ այն սկսել է գերիշխանություն ձեռք բերել Միջերկրական ծովի և Հյուսիսային Աֆրիկայի շրջանում տեղակայված այլ փյունիկյան բնակավայրերի նկատմամբ, որն ավարտվել է մ.թ.ա. 3-րդ դարում։ 7-4-րդ դարերում իրեն է ենթարկել Հյուսիսային Աֆրիկայի առափնյա տարածքի զգալի, Պիրենեյան թերակղզու հարավային մասը և միջերկրածովյան մի շարք կղզիներ։ Մ.թ.ա. 535 թվականին էտրուսկների դաշնակցությամբ Կորսիկայի մոտ ջախջախելով հույն գաղութաբնակների ուժերը և մ.թ.ա. մոտ 500 թվականին կործանելով Տարտեսսոս պետությունը (Պիրենեյան թերակղզում)՝ Կարթագենը ամրապնդեց իր իշխանությունը և առևտրի մենաշնորհը Արևմտյան Միջերկրականում։ Սակայն մ.թ.ա. մոտ 480 թվականին պարտվելով հույներին՝ երկար ժամանակ դադարեցրեց հարձակումը նրանց վրա։ Մ.թ.ա. 5-րդ դարի կեսին Կարթագենը իրեն ենթարկեց Հյուսիսային Աֆրիկայի լիբիական երկրագործ բնակչությանը։ Այդ ժամանակաշրջանում Կարթագենը ընդգրկում էր Հյուսիսային Աֆրիկան, Արևմտյան Սիցիլիան, Պիրենեյան թերակղզու հարավային մասը և Սարդինիան։
Մ.թ.ա. 5-րդ դարի վերջին Կարթագենը վերսկսեց պայքարը Սիրակուսեի դեմ՝ Սիցիլիային տիրելու համար։ Մ.թ.ա. 3-րդ դարի սկզբին Կարթագենի իշխանության տակ է գտնվել գրեթե ամբողջ Սիցիլիան՝ բացառությամբ Սիրակուսեի։ Պունիկյան առաջին պատերազմում (մ.թ.ա. 264—241) Կարթագենի և Հռոմի միջև պայքարի հիմնական առարկան Սիցիլիան էր։ Պարտություն կրելով, Կարթագենը հրաժարվեց Սիցիլիայից՝ հօգուտ Հռոմի և վճարեց զգալի ռազմատուգանք։ Մ. թ. ա. 241 թվականին բռնկեց լիբիացի գյուղացիների ապստամբություն, որին մասնակցեցին նաև փախած ստրուկներ։ Կարթագենը մեծ դժվարությամբ մ.թ.ա. 238 թվականին ճնշեց ապստամբությունը։ Մ.թ.ա. 3-րդ դարում, 30—20-ական թվականներին իշխանությունը Կարթագենում անցավ դեմոկրատական խմբավորմանը, որը գլխավորեց Համիլկար Բարկան (Հռոմի հետ պատերազմը վերսկսելու կողմնակից)։ Մ.թ.ա. 237—219 թվականների ընթացքում Կարթագենը ոչ միայն վերականգնեց իր տնտեսական և ռազմական հզորությունը, այլև Համիլկար Բարկայի, Հասդրուբալի և Հաննիբալի արշավանքների հետևանքով զգալիորեն ընդլայնեց իր տիրույթները Պիրենեյան թերակղզում (մինչև Էբրո գետը)։ Մ. թ. ա. 219 թվականին Հաննիբալի կողմից Հռոմին դաշնակից Սագունտ քաղաքի գրավումը Պունիկյան երկրորդ պատերազմի (մ.թ.ա. 218—201) առիթ հանդիսացավ։ Այս պատերազմի ընթացքում կողմերը պայքարում էին Արևմտյան Միջերկրականում գերիշխանության և առևտրում ու ծովագնացության մեջ առավելության հասնելու համար։ Թափանցելով Իտալիա և մի շարք ճակատամարտերում ջախջախելով (ամենախոշորը մ.թ.ա. 216 թվականին Կաննեի մոտ) հռոմեական բանակները՝ Հաննիբալը անմիջական սպառնալիք ստեղծեց Հռոմի համար։ Սակայն նա չկարողացավ զարգացնել հաջողությունը։ Հռոմեացիները պատերազմը տեղափոխեցին Աֆրիկա։ Մ.թ.ա. 202 թվականին Զամայի ճակատամարտում պարտվելուց հետո Կարթագենը հաշտության պայմանագիր կնքեց Հռոմի հետ։ Կարթագենը զրկվեց Իսպանիայի իր տիրույթներից՝ հօգուտ Հռոմի, դրանից բացի, իրավունք չուներ պատերազմներ վարել առանց Հռոմի համաձայնության։ Մ.թ.ա. 149 թվականին Հռոմը, երկյուղելով Կարթագենի տնտեսական հզորացումից, սկսեց Պունիկյան երրորդ պատերազմը (մ.թ.ա. 149—146), որի հետևանքով Կարթագենը, եռամյա պաշարումից հետո, լիովին ոչնչացվեց, իսկ բնակչությունը ստրկացվեց։ Կարթագենի տարածքի մի մասը տրվեց նումիդիացիներին, մնացած մասը դարձավ Հռոմեական պրովինցիա՝ Աֆրիկա անունով։ Կարթագենի արվեստը, ծագումով լինելով փյունիկյան, կրել է Հին Եգիպտոսի և Հունաստանի ազդեցությունը։ Կարթագենում կառուցվել են բազմահարկ տներ, տաճարներ, դամբարաններ։ Պահպանված սակավաթիվ կառույցներից է Ատեբանի աշտարականման, բուրգով պսակված դամբարանը Դուգգայում (մ.թ.ա. 200, ճարտարապետ՝ Աբարիշ)։ Քաղաքի շրջակայքում հայտնաբերված ոսկերչական իրերը, կավե կանթեղները, անոթները, արձանիկները, դիմակները, ինչպես և մարդկային ֆիգուրների պատկերներով քանդակազարդ սարկոֆագները պատկերացում են տալիս Կարթագենի արվեստի մասին։
Պատերազմ Սիցիլիայի համար
Սիցիլիա կղզին Իտալիայի հարավում էր և դեռևս Ք.ա. VI դարից այն պատկանանում էր Հունաստանին։ Այն հանդիսանում էր հույների ամենաեկամտաբեր տարածքներից մեկը։ Ք.ա. IV դարի վերջերին այստեղ երևացին առաջին հռոմեացիները։ Հույները կարողացան հերոսական դիմադրություն ցույց տալ սակայն պարտվեցին։ Կնքված պայմանագրով Սիցիլիայի որոշ շրջաններ անցան Իտալիային։ Սիցիլիան հետաքրքրում էր նաև Կարթագենին, և Ք.ա. III դարում այդ հետաքրքրությունները գլուխ կանգնեցին։ Կարթագենցիները հարձակվեցին Սիցիլիայի վրա և նվաճեցին որոշ հողեր։ Ք.ա. 241 թվականին թուլացած Հռոմի և Կարթագենի միջև կնքվեց պայմանագիր, ըստ որի Հունաստանը զրկվեց Սիցիլիայից։ Կղզին բաժանվեց պայմանագիրը կնքողների միջև։
Պունիկյան II պատերազմը
Սիցիլիայի համար մղված պատերազմից հետո, մի քանի տարի անց Կարթագենը կրկին հզորացավ։ Նույն դարավերջին Կարթագենի բանակը՝ Հաննիբալի առաջնորդությամբ կարողացավ գրավել Իսպանիան։ Այնտեղ կային արծաթի հարուստ հանքավայրեր։ Իսպանիայում ապրող ցեղերից կարթագենցիները կազմեցին հզոր մի բանակ։ Հաննիբալը հռոմեացիների ոխերիմ ոսոխն էր։ Հաննիբալի գահակալությամբ սկսվեց կարթագենա-հռոմեական մի նոր հակամարտություն։ Երկար սպասելով հռոմեացիների հարձակմանը, Հաննիբալը հենց ինքը նախահարձակ եղավ։ Հաննիբալի զորքը ցամաքով անցավ Իտալիա ։ Ալպյան լեռները անցնելով՝ Հաննիբալը հանգրվանեց Պադան (ներկայիս՝ Պո) գետի ափին ։ Այստեղ ապրող գալլերը, որոնք թշնամանքով էին վերաբերվում հռոմեացիներին, միացան կարթագենցիներին։ Այսպես սկսվեց II (երկրորդ) Պունիկյան պատերազմը։
Օրենսդիր իշխանություն
Օրենսդիր իշխանությունը պատկանել է 10-ի խորհրդին (մ.թ.ա. 5-րդ դարի կեսից՝ 30-ի խորհուրդ) և Ավագների խորհրդին (մ.թ.ա. 5-րդ դարի կեսից՝ 100-300 անդամ)։ Մագիստրատների և առաջին հերթին զորահրամանատարների գործունեությունը հսկում էր 104-ի խորհուրդը։
Գերագույն գործադիր իշխանություն
Գերագույն գործադիր իշխանությունը գտնվել է 2 մագիստրատների ձեռքին, որոնք ընտրվում էին ազնվատոհմ և ունևոր մարդկանցից, կրում էին սուֆետի տիտղոս և չունեին ռազմական իշխանություն։ Ժողովրդական ժողովը նշանակալի դեր չի խաղացել, այն իշխանություն էր ձեռք բերում միայն մագիստրատների միջև տարաձայնության դեպքում՝ ունենալով ոչ միայն մագիստրատների առաշարկությունները քննարկելու, այլև սեփական առաշարկություններ անելու իրավունք։ Մ.թ.ա. 146 թվականին երրորդ պունիկյան պատերազմի արդյունքում հռոմեացիների կողմից նվաճվել և ամբողջովին ոչնչացվել է։
Տնտեսություն
Աշխարհագրական հարմար դիրքի շնորհիվ արագորեն դարձել է միջնորդային առևտրի խոշոր կենտրոն։ Կարթագենում եղել են զարգացած խոշոր ստրկատիրական գյուղատնտեսություն ու արհեստավորական արտադրություն։ Ստրուկների հետ շահագործվել են նաև կիսազատ կախյալ արտադրողները՝ բոդերը։ Մասնավոր արհեստանոցներից բացի եղել են նաև պետական արհեստանոցներ, որտեղ շահագործվել է պետական ստրուկների աշխատանքը։ Կարթագենին ենթակա տերիտորիաների երկրագործ բնակչությունը պարտավոր էր վճարել հարկ՝ հացահատիկի բերքի 1/10-ի չափով, հաճախ՝ ավելի շատ։ Այդ բնակչության անխնա շահագործումը բազմիցս ապստամբությունների պատճառ է դարձել։ Փյունիկեցիների գաղթավայրերը (Ուտիկա, Լեպտիս Մագնա և այլն), որոնք մտել են Կարթագենի պետության կազմի մեջ, ունեցել են նրա նման հասարակական և քաղաքական կառուցվածք ե, հավանաբար, օգտվել են ներքին ինքնավարությունից։ Նրանք պարտավոր էին մաքսատուրք վճարել Կարթագենին իրենց առևտրից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Աֆրիկայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Կարթագեն Կատեգորիա:Քաղաք-պետություններ
Լեոնոր Ֆինի
Լեոնոր Ֆինի (Leonor Fini; ), իտալա-արգենտինական ծագումով ֆրանսիացի սյուրռեալիստ նկարչուհի, գրաֆիկ, դեկորատոր, գրող, ով աչքի է ընկել առաջին հերթին հզոր կանանց կերպարներ ստեղծելով։ = Կենսագրություն = Էլեոնոր-Լեոնորի հայրը Ռուսաստանից արտագաղթած արգենտինացի էր, մայրը՝ իտալուհի։ Աղջիկը ծնվել է Բուենոս Այրեսում։ Հայրը ահուսարսափի մեջ էր պահում ընտանիքը, և երբ Լեոնորը դարձել է մեկ տարեկան, մայրը վերցրել է նրան ու փախել հայրենի Իտալիա։
Ստեղծագործություններ
Լեոնոր Ֆինին ստեղծել է բազմաթիվ դիմանկարներ, ֆանտաստիկ նկարչության գործեր, սաստիկ տարփահարույց մոտիվներով գրաֆիկական աշխատանքներ; Այս ամենի հետ մեկտեղ գրել է արձակ երկեր, զբաղվել դիզայնով, գրքերի նկարազարդմամբ (պատկերազարդել է Բոդլերի «Չարի ծաղիկները», Ժերար դը Ներվալի «Ավրելիան», Էդգար Պոյի և տասնյակ այլ ճանաչված հեղինակների բանաստեղծությունների ու այլ ստեղծագործությունների հրատարակությունները, թատրոնում աշխատակցել է Ջորջո Ստրելերին, Խորխե Լավելլիին, Ջորջ Բալանչինին, եղել է Ֆելինիի «Ութուկես» ֆիլմի զգեստների նկարիչը, ընկերություն է արել Ալիդա Վալլիի հետ։ Նրա լիբրետոյի հիման վրա, նրա պատրաստած դեկորացիաներով ու զգեստներով, Բենջամին Բրիտենի երաժշտությամբ ստեղծվել է «Լեոնորի երազը» բալետը, որի 1949 թվականին բեմադրել է Ֆրեդերիկ Աշթոնը։ Ֆինիին է նվիրված բելգիացի կինոռեժիսոր Քրիս Վերմորկենի նկարահանած փաստավավերագրական ֆիլմը (1991)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դիզայներներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաֆիկներ
76-րդ Հայկական լեռնահրաձգային դիվիզիա
Պատմություն
Մարտական և քաղաքական ուսուցումը տարվում էր մայրենի լեզվով։ Դիվիզիայի հրամանատարներն են եղել Անդրեյ Մելիք-Շահնազարովը (Մելիք-Շահնազարյան), Հ. Օ. Աթոյանը, Հայրենական մեծ պատերազմի, 1941-1945 տարիներին՝ գեներալ-մայոր Կ. Ի. Դորյունովը, գնդապետ Գ. Դ. Վորոնինը, գեներալ-մայորներ Ն. Տ. Թավարքիլաձեն, Ն. Ի. Կալաձեն, Մ. վ. Չերնիկովը, Ի. Ֆ. Պրյախինը։ Հրատարակել է հայերեն «Կարմիր զինվոր» թերթը, «Կարմիր մարտիկ» հանդեսը և այլն, պատերազմի տարիներին՝ «Վորոշիլովեց» («Ворошиловец») ռուսերեն թերթը (հրահանգիչ՝ գրող Հ. Քոչար)։ 1935 թվականից դիվիզիան կոչվել է Կլիմենտ Վորոշիլովի անվան, 1937 թվականին պարգևատրվել Կարմիր դրոշի շքանշանով։ 1938 թվականի մարտին դիվիզիան համալրվեց այլազգի ռազմիկներով, բայց մնաց Հայաստանում, պահպանվեցին դրոշը, համարը, ավանդույթները։
Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին
1941 թվականի օգոստոսին Անդրկովկասյան ռազմաճակատի 47-րդ բանակի ավանգարդում դիվիզիան անցավ Արաքսը և շարժվեց Ջուլֆա-Մարանդ-Թավրիզ ուղղությամբ։ 1941-ի սեպտեմբերին փոխադրվեց Ուկրաինա և 38-րդ բանակի կազմում մարտերի մեջ մտավ Պոլտավա-Խարկով-Վոլչանսկ շրջանում։ 1942 թվականի փետրվարին մտավ Հարավ-արևմտյան ռազմաճակատի 21-րդ բանակի կազմի մեջ։ 1942 թվականի մայիսին դիվիզիան հարձակման անցավ Բելգորոդից հարավ՝ Բեզլյուդովկա-Տավլոժանկա ուղղությամբ, գետանցեց Հյուսիսային Դոնեցը, արյունահեղ մարտերով գրավեց Գրաֆովկա, Նեխոտևկա, Շամինո և Արխանգելսկոյե բնակավայրերը։ 1942 թվականի հունիսին փակելով Հարավ-արևմտյան ռազմաճակատի 21-րդ և 38-րդ բանակների միջև առաջացած ճեղքվածքը՝ թշնամուն կանգնեցրեց Սուրկովո, Տամ, Պեսյանոյե բնակավայրերի շրջանում։ 1942 թվականի հուլիսին փոխադրվեց Ստալինգրադյան ռազմաճակատ։ 1942 թվականի հոկտեմբերին անցավ Դոնը, ճեղքեց հակառակորդի պաշտպանությունը և գրավեց Կլետսկայա երկաթուղային հանգույցը, որի համար արժանացավ գվարդիական կոչման (նոյեմբերի 23, 1942) և այնուհետև կոչվեց 51-րդ գվարդիական դիվիզիա։ 1943 թվականի ձմռանը դիվիզիան մասնակցեց Ստալինգրադում ֆաշիստական բանակների խմբավորման շրջափակմանն ու ոչնչացմանը, որի համար պարգևատրվեց Լենինի շքանշանով (հունիսի 19, 1943)։ 1943-ի ամռանը մասնակցեց Կուրսկի ճակատամարտին՝ Բելգորոդ-Բոգոդուխովոյի շրջանում։ 1944-1945 թվականին դիվիզիան I Մերձբալթյան ռազմաճակատի զորքերի կազմում կռվեց Բելառուսի, Լատվիայի և Լիտվայի ազատագրման համար։ Վիտեբսկ-Պոլոցկի շրջանում հակառակորդի խմբավորման շրջափակման և ջախջախման համար ստացավ «վիտեբսկյան», իսկ 93-րդ հրաձգային գունդը՝ «Պոլոցկյան» պատվանունը (հուլիսի 10, 1944)։ Գնդացրորդ Ա. Սարգսյանին ետմահու շնորհվեց Խորհրդային Միության հերոսի կոչում։ Դիվիզիայի մարտական ուղին ավարտվեց 1945 թվականի մայիսին՝ Կուռլանդական թերակղզում շրջափակված հակառակորդի խմբավորման ջախջախումով։ Դիվիզիան անցել է մոտ 7000 կմ, ազատագրել 600 բնակավայր, 21 ռազմիկներ արժանացել են Խորհրդային Միության հերոսի կոչման։
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հայկական դիվիզիաներ Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ զինուժ
Մոլոկանովո
Մոլոկանովո (Молоканово, Молоканово), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կույուրգազինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 366 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կույուրգազինսկի շրջանի բնակավայրեր
Յուվենտուս
Յուվենտուս (Juventus Football Club, ), իտալական պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային ակումբ Թուրին քաղաքից։ Հիմնադրման առաջին տարիներից մասնակցում է Իտալիայի A սերիայի առաջնությանը։ 1920-ական թվականներից ակումբի սեփականատերն է իտալական Ֆիատ կոնցեռնի տնօրեն Անյելլի ընտանիքը ։
«Յուվենտուսն» առաջատարն է նվաճած «Սկուդետոների» քանակով. 117 մրցաշարերում 37 անգամ զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը, երկրորդ և երրորդ տեղերում գտնվող «Միլանը» և «Ինտերը»՝ միասին հաղթել են 36 անգամ (18-ական) ։ Ակումբը 21 անգամ դարձել է Իտալիայի փոխչեմպիոն, ինչը նույնպես ռեկորդային է։ Իտալիայի գավաթի և սուպերգավաթի խաղարկություններում ևս «Յուվենտուսը» ցուցաբերել է ռեկորդային արդյունքներ՝ հաղթելով համապատասխանաբար տասնմեկ և յոթ անգամ։ Իտալիայի A սերիայի առաջնության 2013-14 թվականների մրցաշարում ակումբը հավաքել է 102 միավոր. նախկին ռեկորդը «Ինտեր» ակումբինն էր (2006-07՝ 97 միավոր)։ 2014 թվականի հուլիսի 16-ից ակումբի մարզիչն էր Մասսիմիլիանո Ալլեգրին, ում ժամանակ «Յուվենտուսը» ութ անգամ կարողանում է դառնալ Իտալիայի չեմպիոն (2014-2015, 2015-2016), ինչպես նաև՝ երկու անգամ Իտալիայի գավաթակիր (2014-15 և 2015-16) և սուպերգավաթակիր (2015)։
«Յուվենտուսը» իտալական ամենատիտղոսակիր ակումբն է ։ 2015-16 թվականներին նա կարողացել է 5-րդ անգամ անընդմեջ դառնալ Իտալիայի չեմպիոն. նման արդյունք Իտալիայի ֆուտբոլի պատմության մեջ եղել էր միայն մեկ անգամ՝ 1930-1935 թվականներին՝ դարձյալ Յուվենտուսի կողմից ։ 1955 թվականից Եվրոպայում անցկացվող Եվրոպական չեմպիոնների գավաթի խաղարկությում (1992 թվականից՝ ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա մրցաշարեր) «Յուվենտուսը» հաղթել է երկու անգամ՝ 1984-85 և 1995-96 թվականներին։ Երբ «Յուվենտուսը» հաղթում է 1999 Ինտերտոտոյի առաջնությունը, դառնում է աշխարհի միակ ակումբը, որը կարողանում է հաղթող ճանաչվել բոլոր մրցաշարերում ։ 2012 թվականին անցկացված սոցիալական հարցման տվյալներով՝ «Յուվենտուսը» համարվել է ամենահեղինակավոր ակումբը ։
Sport + Markt AG կազմակերպության տվյալներով՝ 2010 թվականի դրությամբ «Յուվենտուսի» երկրպագուների թիվն ամբողջ աշխարհում անցնում էր 130 միլիոնից, իսկ երեք տարի անց՝ 2013 թվականին՝ 170 միլիոնից ։ 2016 թվականին երկրպագուների թիվն անցավ 200 միլիոնից (մոլորակի բնակչության մոտ 3 տոկոսը)։
Անվանում
Ակումբը հիմնադրել են մի խումբ թուրինցի ուսանողներ, որոնք էլ նրան տվել են լատիներեն «iuventus» անվանումը, որը թարգմանաբար նշանակում է «երիտասարդություն» ։ Ակումբի անվանումը կապված է նրա առաջին մարզիկների հետ. ֆուտբոլիստները հիմնականում 16-18 տարեկան էին։
Ակումբը հայտնի է նաև որպես «Յուվե», «bianconeri» («սև-սպիտակներ»), «La Vecchia Signora» («Ծեր Սինյորա»), «la Fidanzata d’Italia» («Իտալիայի հարսնացու»)։
Առաջին տարիներ
Հյուսիսային Իտալիայի Թուրին քաղաքում ֆուտբոլի պատմությունը սկսել է «Յուվենտուս» ակումբի հիմնադրումից տասը տարի առաջ՝ 1887 թվականին, երբ հայտնվել էր Saxon ապրանքանիշի գնդակը։ Այն Անգլիայից Իտալիա էր բերել վաճառական Էդուարդո Բոձիոն։ Իր ծանոթների հետ, ում թվում էին նաև «Ադամս» կազմակերպության թուրինյան գրասենյակի անգլիացի աշխատակիցները, նա հիմնում է թուրինյան առաջին ակումբը, որ կոչվում էր «Ինտերնացիոնալե»։ Դրանից հետո հիմնադրվում են ևս երկու ակումբներ՝ «Ջինաստիկա» և «Տորինեզե»։ Վերջինիս հիման վրա հետագայում հիմնադրվում է «Տորինոն»։ Հաջորդը հիմնադրվում է «Յուվենտուսը» ։ 1897 թվականի նոյեմբերի 1-ին «Massimo d’Azeglio» ինստիտուտի ուսանողները Իտալիայի թագավորության Թուրին քաղաքում հիմնադրում են «Յուվենտուս» սպորտային ակումբը ։ Հիմնադիր ուսանողները 14-17 տարեկան պատանիներ էին։ Ինչպես իրենք էին ասում՝ Società «Società Polisportiva Augusta Taurinorum», ակումբը նախատեսված էր խաղերի, նորույթ ստեղծելու ցանկության և հաճելի կյանքի համար։ Երիտասարդներն այստեղ սիրում էին ժամանակ անցկացնել։ Ակումբի բազան գտնվում էր Ումբերտո թագավորի և Վիկտոր Էմանուիլի անվան պարտեզներին կից՝ Մոնտեվեկկո փողոցի վրա։ Երկու տարի անց ակումբը վերանվանվում է «Յուվենտուս ՖԱ»։ 1900 թվականին ակումբը միանում է Ֆուտբոլի Իտալիայի առաջնությանը ։
1934 թվականի աշխարհի առաջնության ընթացքում Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում ֆուտբոլիստներից 9-ը «Յուվենտուսից» էին ։ 1935 թվականին՝ Էդոարդո Անյելիի մահից հետո, շատ մարզիկներ լքում են «Յուվենտուսը»։ Մինչև 1949 թվականը ակումբը չի կարողանում նվաճել «սկուդետոն»։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում՝ 1943-1945 թվականներին, ֆաշիստական միջամտության պատճառով ակումբը կոչվում էր «Յուվենտուս-Կաստիլիա». Կաստիլիան մեքենա արտադրող ընկերություն էր ։ Ընկերության նախագահ Պետրո Դուզիոն դառնում է ակումբի նախագահը, իսկ FIAT-ը դառնում է Թուրինի մեկ այլ թիմի՝ «Տորինոյի» հովանավորը ։
Նոր ռեկորդների սահմանում
Պատերազմից հետո ակումբը դարձյալ ստանում է «Յուվենտուս» անվանումը։ Ջիանի Անյելին, ապա իր եղբայր Ումբերտոն դառնում են ակումբի ղեկավարները։ «Յուվենտուս» են տեղափոխվում Օմար Սիվորին և Ջոն Չարլզը, ովքեր թիմի ավագ Ջամպիերո Բոնիպերտիի հետ կազմում են հայտնի «մոգական եռյակը» ։ 1958-1961 թվականների ընթացքում ակումբը կարողանում է երեք անգամ դառնալ Իտալիայի չեմպիոն։ Տիտղոսի տասներորդ նվաճումը «Յուվենտուսին» թույլ է տալիս զինանշանի վրա ավելացնել մեկ աստղ ։ 1961 թվականին Օմար Սիվորին դառնում է А սերիայի առաջին մարզիկը, ով «Ոսկե գնդակ» է ստանում։ Նույն տարում Բոնիպերտին լքում է ֆուտբոլը։ Իտալիայի առաջնությունների շրջանակներում անցկացրած հանդիպումներում իր 182 գոլ արդյունքը 45 տարի անց գերազանցում է «Յուվենտուսի» մեկ այլ ֆուտբոլիստ՝ Ալեսանդրո Դել Պիեռոն ։
1971 թվականի հուլիսի 13-ին Ջամպիերո Բոնիպերտին դառնում է ակումբի նախագահ, և առաջին իսկ մրցաշրջանում մարզիչ Չեստմիր Վիցպալեկի ղեկավարությամբ «Յուվենտուսը» զբաղեցնում է առաջին հորիզոնականը։ Հաջողությունը թուրինցիներին ուղեկցում է 1972-73, 1974-75 թվականներին։ Վերջինի ժամանակ ակումբի մարզիչը Կառլո Պարոլան էր։
Մարզիչ Ջովաննի Տրապատոնիի օրոք «Յուվենտուսը» կարողանում է 6 անգամ հաղթել Իտալիայի առաջնություններում, 2 անգամ նվաճել երկրի գավաթը, երեք անգամ՝ ՈՒԵՖԱ-ի գավաթը և մեկական անգամ՝ Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթը, գավաթակիրների գավաթը և միջմայրցամաքային գավաթը։ Ժամանակի առավել հայտնի ֆուտբոլիստներից էին Դինո Ձոֆը, Անտոնելլո Կոկուրեդուն, Կլաուդիո Ջենտիլեն, Ջուզեպե Ֆուրինոն, Ֆրանչեսկո Մորինին, Գաէտանո Շիրեան, Ֆրանկո Կաուզիոն, Մարկո Տարդելլին, Ռոբերտո Բոնինսենյան, Լուչիանո Սպինոզին, Ռոմեո Բենետին, Ռոբերտո Բետեգան ։ Այս թիմը իտալական «La Stampa» պարբերականն անվանում է «անմոռանալի» ։ 1982 թվականի Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում Պաոլո Ռոսսին, վեց անգամ նվաճելով մրցակիցների դարպասը, դարձել է աշխարհի առաջնության լավագույն ռմբարկու և Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստ՝ չնայած իր երկարատև որակազրկմանը, որն ավարտվել էր առաջնությունից ընդամենը 1 ամիս առաջ։ 1982 թվականին «Յուվենտուս» է տեղափոխվում Միշել Պլատինին, ով երեք անգամ դառնում է Եվրոպայի «Ոսկե գնդակի» դափնեկիր ։
Միջազգային նվաճումներ
1985 թվականի մայիսի 29-ին Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի՝ «Լիվերպուլի» դեմ եզրափակիչ խաղում Միշել Պլատինիի խփած գոլի շնորհիվ «Յուվենտուսը» նվաճում է եվրոպական ակումբային ֆուտբոլի բարձրագույն տիտղոսը։ Խաղի ընթացքում, սակայն, երկրպագուների միջև տեղի է ունենում բախում, որի արդյունքում «Յուվենտուսի» 39 երկրպագու է զոհվում։ Այս ողբերգությունն իր ազդեցությունն է թողնում ամբողջ եվրոպական ֆուտբոլի վրա ։ Այդ տարում «Յուվենտուսը» դառնում է եվրոպական ֆուտբոլի պատմության ընթացքում առաջին ակումբը, որը կարողանում է հաղթել ՈՒԵՖԱ-ի Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի խաղարկությունում անցկացրած բոլոր խաղերում, իսկ միջմայրցամաքային գավաթը և 1999 թվականին Ինտերտոտոյի գավաթը նվաճելուց հետո՝ միակն աշխարհում, որը կարողացել է հաղթող ճանաչվել հնարավոր բոլոր մրցաշարերում։
1985 թվականին, նվաճելով Միջմայրցամաքային գավաթը, Անտոնիո Կաբրինին, Գաէտանո Շիրեան և Մարկո Տարդելլին դառնում են առաջին ֆուտբոլիստները, ովքեր հանդիսանում են աշխարհի չեմպիոններ ոչ միայն ակումբային, այլև ազգային հավաքականների մակարդակով ։ Այս ակումբը Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի միջուկն էր ինչպես 1978, այնպես էլ՝ 1982 թվականների Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունների ժամանակ ։ 1986 թվականին Տրապատոնին լքում է «Յուվենտուսը»։
Դրանից հետո սերնդափոխության պատճառով «զեբրերը» 9 տարի շարունակ չեն կարողանում նվաճել սկուդետոն, թեև երկու անգամ ձեռք են բերում ՈՒԵՖԱ-ի գավաթը՝ 1989-90 (մարզիչ՝ Դինո Ձոֆ) և 1992-93 թվականներին (մարզիչ Տրապատոնի) ։ 1990 թվականին «Յուվենտուսը» տեղափոխվում է նոր մարզադաշտ՝ «Դելե Ալպի», որը կառուցվել էր Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնության համար ։
1994 թվականին «Յուվենտուսի» գլխավոր մարզիչ է դառնում Մարչելո Լիպին։ Ակումբը ձեռք է բերում Ռոբերտո Բաջոյին, Ջանլուկա Վիալլիին, Ատիլիո Լոմբարդոյին, Ֆաբրիցիո Ռավանելիին, Անջելո դի Լիվիոյին, Ալեսանդրո Դել Պիեռոյին, Կրիստիան Վիերիին ։ Լիպին սկսում է պատմության նոր հաղթական էջը ։ Նրա օրոք առաջին իսկ մրցաշրջանում «Յուվենտուսը» դառնում է Ա սերիայի չեմպիոն, իսկ 1994-95 թվականների Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ խաղում հաղթում է հոլանդական «Այաքսին», ինչպես նաև նվաճում ՈՒԵՖԱ-ի սուպերգավաթը ։ 1996-97 և 1997-98 մրցաշրջաններում «զեբրերը» դարձյալ հայտնվում են Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակչում, սակայն պարտվում են Դորտմունդի «Բորուսիային» և Մադրիդի «Ռեալին» ։ Այդ տարիներին «Յուվենտուսը» հաղթում է Իտալիայի առաջնությունում ։ Ակումբի առավել հայտնի ֆուտբոլիստներից էին Զինեդին Զիդանը, Ֆիլիպպո Ինձագին, Էդգար Դավիդսը ։
1999 թվականին «Յուվենտուսի» ղեկն ստանձնում է Կառլո Անչելոտտին, ում հաջողվում է նվաճել միայն Ինտերտոտոյի գավաթը ։
Սերնդափոխություն
Ոչ մեծ դադարից հետո Լիպին վերադառնում է «Յուվենտուս»։ Այդ ընթացքում ակումբը ձեռք է բերում Ջանլուիջի Բուֆֆոնին, Պավել Նեդվեդին, Դավիդ Տրեզեգեին, Զլատան Իբրահիմովիչին, Լիլիան Տյուրամին։ Առավելապես այս ֆուտբոլիստների շնորհիվ «Յուվենտուսը» նվաճում է ևս երկու սկուդետո՝ 2001-02 և 2002-03 մրցաշրջաններում ։ 2003 թվականին «Յուվենտուսը» դուրս է գալիս Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ, սակայն պարտվում է «Միլանին»։ Հաջորդ տարի Լիպին լքում է ակումբը և նշանակվում Իտալիայի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ ։ 2004 թվականին «Յուվենտուսի» ղեկն ստանձնում է Ֆաբիո Կապելոն, ով մինչ այդ «Ռոմայի» մարզիչն էր։ Երկու տարվա ընթացքում ակումբը հաղթում է 2004-05 և 2005-06 առաջնությունների ընթացքում։ Սակայն Կալչոպոլիի սկանդալից հետո «Յուվենտուսը» զրկվում է իր տիտղոսներից. առաջին մրցաշրջանի հաղթողի կոչումը չի շնորհվում ոչ ոքի, իսկ երկրորդի սկուդետոն տրվում է «Ինտերին»։ «Յուվենտուսը» որակազրկվում է և տեղափոխվում B սերիա։
B սերիայի առաջնությունում «Յուվենտուսը» պետք է սկսեր միավորների բացասական քանակով (-9) ։ Դիդիե Դեշամի գլխավորությամբ 42 խաղում տանելով 20 հաղթանակ և 10 հանդիպում ավարտելով ոչ-ոքի արդյունքով՝ ակումբը զբաղեցնում է առաջին հորիզոնականը և վերադառնում А սերիա։ Մրցաշրջանի լավագույն ռմբարկու է դառնում Ալեսանդրո Դել Պիեռոն ։ Ակումբի ղեկավարության հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով Դեշամը մրցաշրջանի ավարտին լքում է «Յուվենտուսը»։
2007-08 թվականների մրցաշրջանում ակումբը մարզում էր Կլաուդիո Ռանիերին ։ «Յուվենտուսը» զբաղեցնում է երրորդ հորիզոնականը, ինչի շնորհիվ թիմը կարողանում է մասնակցել 2008-09 թվականների Չեմպիոնների լիգայի մրցաշարին։ Այդտեղ «Յուվենտուսը» երկու անգամ հաղթում է Մադրիդի «Ռեալին», սակայն 1/8 եզրափակչում պարտվում «Չելսիին»։ Մրցաշրջանի ավարտին ակումբում խնդիրներ են ծագում, որոնց հետևանքով Ռանիերին հեռացվում է աշխատանքից՝ դեռ մրցաշրջանը չավարտած։ Վերջին երկու խաղերի ժամանակ նրանց մարզում է երիտասարդական ակումբի մարզիչ Չիրո Ֆերարան ։ Երկու խաղերում էլ ակումբը հաղթում է, թուրինցիները զբաղեցնում են երկրորդ հորիզոնականը։ Սակայն Չեմպիոնների լիգայում «Յուվենտուսը» հաջողություն չի ունենում. մրցաշրջանի կեսին թիմը 6-րդ հորիզոնականում էր։ Նոր մարզիչ Ալբերտո Ձակերոնին նույնպես չի կարողանում փրկել թիմը և միայն ավելի է վատթարացնում վիճակը՝ այն իջեցնելով 7-րդ հորիզոնական։ 2010-11 մրցաշրջանը ակումբի պատմության մեջ ամրագրվում է որպես մեծ փոփոխությունների ժամանակահատված՝ թե ղեկավարության, թե մարզչական կազմում։ Անդրեա Անյելին հեռացնում է Բլանին ակումբի նախագահի պաշտոնից։ Ակումբի սեփականատիրոջ առաջին որոշումն է դառնում Լուիջի Դելներիին հրավիրելը որպես գլխավոր մարզիչ և Ջուզեպպե Մարոտային գլխավոր տնօրեն նշանակելը ։ Սակայն մրցաշրջանի արդյունքներով «Յուվենտուսը» դարձյալ զբաղեցնում է յոթերորդ հորիզոնականը, և Դելնիերիին ազատում են աշխատանքից ։
2011 թվականի մայիսին «Յուվենտուսի» ղեկավարությունը հայտարարոմ է «Ծեր Սինյորայի» նախկին մարզիկ Անտոնիո Կոնտեին գլխավոր մարզիչ նշանակելու մասին ։ Կոնտեի առաջին իսկ մրցաշրջանում «Յուվենտուսը» կրկին զբաղեցնում է առաջատարի դիրքը՝ պարտություն չկրելով ոչ մի անգամ ։ Միևնույն ժամանակ այդ մրցաշրջանը դառնում է վերջինը՝ խփած գոլերի ու խաղերի մասնակցությամբ առաջատար ֆուտբոլիստ Ալեսանդրո Դել Պիեռոյի համար ։
2012-13 թվականների մրցաշրջանից առաջ Անտոնիո Կոնտեն ստանում է տասնամսյա որակազկում, քանի որ «Սիենա» ակումբի մարզիչը լինելու ժամանակ՝ 2010 թվականին, տեղեկանալով խաղի կեղծման ու փողերի լվացման մասին՝ տեղյակ չէր պահել իրավապահ մարմիններին ։ Շուտով որակազրկման ժամկետները կրճատվում են մինչև 4 ամիս։ Սակայն այս իրադարձությունները չեն խանգարում «Յուվենտուսին»՝ դարձյալ գրավել սկուդետոն՝ երկրորդ տեղում գտնվող «Նապոլի» ակումբից առաջ անցնելով 9 միավորով ։
Իտալիայի Ա սերիայի առաջնության 2013-14 թվականների մրցաշրջանում «Յուվենտուսը» 30-րդ անգամ դառնում է չեմպիոն՝ հավաքելով ռեկորդային 102 միավոր և տանը չկորցնելով ոչ մի միավոր ։ Ինչպես նաև ակումբը կարողանում է հասնել ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի կիսաեզրափակիչ փուլին։ «Յուվենտուս» մարզադաշտում տեղի ունեցած կիսաեզրափակիչ երկրորդ խաղը ոչ-ոքի ավարտելով հանդիպում Լիսաբոնի «Բենֆիկայի» հետ, արդյունքում պարտվելով երկու խաղերի հանրագումարում (2։1; 0։0)՝ ակումբը դուրս է մնում մրցաշարից։ 2014-15 թվականների առաջնությունում «Յուվենտուսի» մարզչական ղեկն անցնում է Մասսիմիլիանո Ալլեգրիին, ով «Միլան»ի նախկին մարզիչն էր։ Կոնտեն դառնում է Իտալիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի մարզիչը։ Ալլեգրիի ղեկավարությամբ «Յուվենտուսը» չորրորդ անգամ անընդմեջ դառնում է А սերիայի չեմպիոն, 1995 թվականից հետո առաջին անգամ նվաճում է Ֆուտբոլի Իտալիայի գավաթը, ինչպես նաև 2015 թվականին դուրս է գալիս ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ, որտեղ զիջում է «Բարսելոնային»՝ 1։3 հաշվով։
2015 թվականի ընթացքում «Յուվենտուսը» ձեռք է բերում ևս մի քանի ֆուտբոլիստների՝ Նորբերտո Մուրարա Նետո (30 ապրիլի, Բրազիլիա), Պաուլո Դիբալա (4 հունիսի , Արգենտինա), Սամի Խեդիրա (1 հուլիսի , Գերմանիա), Մարիո Մանջուկիչ (22 հունիսի , Սերբիա), Սիմոնե Ձաձա (7 հուլիսի , Իտալիա), Ալեքս Սանդրո (20 օգոստոսի , Բրազիլիա), Էռնանես (31 օգոստոսի , Բրազիլիա), Դանիելե Ռուգանի (30 սեպտեմբերի , Իտալիա)։ Ակումբի ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստին՝ Էմիլ Աուդերոյին (ծնված 1997 թվական), նույնպես գնել են 2015 թվականին։ Տարեսկզբին «Յուվենտուսը» նպատակադրված էր գնել նաև «Դորտմունդի Բորուսիայի» ֆուտբոլիստ Հենրիխ Մխիթարյանին ՝ պատրաստվելով վճարել 20 միլիոն եվրո , սակայն գործարքը չի կայանում Մխիթարյանի ցանկությամբ։
Այս կազմով «Յուվենտուսը» հանդես է գալիս 2015-16 թվականների A սերիայի առաջնությունում, որտեղ այժմ զբաղեցնում է առաջին հորիզոնականը։
2016 թվականի մարտի 2-ին «Ինտերին» հաղթելուց հետո «Յուվենտուսն» անցավ Իտալիայի գավաթի խաղարկության եզրափակիչ փուլ, որը կկայանա 2016 թվականի մայիսի 16-ին։
Խորհրդանիշներ
«Յուվենտուսի» մարզիկները 1903 թվականից սկսած խաղացել են սև-սպիտակ զոլավոր շապիկներով ու սպիտակ, երբեմն՝ սև վարտիքներով։ Ի սկզբանե նրանց մարզահագուստը եղել է վարդագույն շապիկը, որն ունեցել է սպիտակ գիծ։ Մարզիկներից մեկի հայրը պատրաստում է առաջին շապիկները, սակայն դրանց պարբերաբար լվացումը գունազրկում է հագուստը։ 1903 թվականին ակումբի ղեկավարությունը որոշում է փոխել մարզահագուստի գույնը
Ակումբի ղեկավարությունը խնդրանքով դիմում է իր անգլիացի անդամներից մեկին՝ Ջոն Սավեյջին, Անգլիայի հետ կապեր հաստատելու և նոր մարզահագուստ ձեռք բերելու համար։ Նրա անգլիաբնակ ընկերներից մեկը, ով ապրում էր Նոթինգհեմ քաղաքում, Թուրին է ուղարկում սև ու սպիտակ զոլավոր շապիկներ ։
«Յուվենտուս» ՖԱ պաշտոնական խորհրդանիշը փոքր փոփոխություններ է կրել 1920-ականներից հետո։ Վերջին փոփոխությունը տեղի է ունեցել 2004-05 թվականների A սերիայի առաջնության ընթացքում։ Այդ ժամանակից սկսած՝ խորհրդանիշը վահանաձև-ձվաձև տեսք ունի։ Այն բաժանված է հինգ՝ երկու սպիտակ և երեք սև զուգահեռ զոլերի, որոնց կենտրոնում գտնվում է հետևյալը՝ ակումբի անվանումը (վերևում), ոսկե միջնորմը (արդարության խորհրդանիշ) և ցուլի կերպարանքը (ներքևում)։ Վերջինս խորհրդանշում է Թուրին քաղաքի համայնքը։
Եռաժանու տեսքով ցուլի գլխավերևում գտնվում է ոսկեզօծ սև թագ, որը խորհրդանշում է Augusta Tourinorum քաղաքը՝ ժամանակակից Պիեմոնտ գավառի կենտրոնի՝ Հռոմեական դարաշրջանի պատմությունն ու մշակույթը։
Անցյալում խորհրդանշանն ունեցել է կապույտ գույն (Թուրին քաղաքի մեկ այլ խորհրդանիշ), և իրենից հնգանկյուն էր ներկայացնում։ Երեք աստղերը, որոնք նշվում են վերին հատվածում, խորհրդանշում են Իտալիայի ֆուտբոլի առաջնությունում 30 անգամ չեմպիոն դառնալը։ 1980-ականների ընթացքում ակումբի խորհրդանիշն է դառնում զեբրը։
Ավելի քան մեկդարյա պատմության ընթացքում ակումբը ձեռք է բերել տարբեր մականուններ։ Դրանցից հայտնի է la Vecchia Signora (ծեր տիկին) անունը։ «Ծեր» անունը հակադրվել է «Յուվենտուսին» (՝ երիտասարդ)։ Անվանումը դրվել է 1930-ականներից առաջ, երբ ակումբն «առել էր տարիքը»։ «Տիկին» անունը խորհրդանշում է գեղեցիկ սեռը, որը դրել են երկրպագուները։ Ակումբը հայտնի է նաև որպես la Fidanzata d'Italia (Իտալիայի հարսնացու)։ Սրա պատճառը Հարավային Իտալիայից (Նեապոլ, Պալերմո) ներգաղթյալ բանվորների հոսքն էր, ովքեր աշխատանքի էին ընդունվում Թուրինի FIAT կոնցեռնում դարձյալ 1930-ական թվականներից։ Հայտնի են նաև i bianconeri (սպիտակասևեր), le zebre (զեբր) անվանումները
2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին «Յուվենտուսը» պաշտոնապես հայտարարում է նոր ծրագիր՝ JKids՝ մանկահասակ ու պատանի երկրպագուների ու մարզիկների համար։ "J" տառով նշվում է մուլտիպլիկացիոն զեբրը, որը նմանվում է ակումբի զոլավոր մարզաշապիկին և ունի երեք աստղ՝ կրծքավանդակի ու պարանոցի հատվածում ։ "J"-ն իր նորամուտը նշում է «Յուվենտուս» մարզադաշտում՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ։
Մարզադաշտեր
«Յուվենտուսի» առաջին մարզադաշտերն էին «Պարկ Վալենտինոն» և «Ցիտադելը» (1897-1898)։ 1898-1908 թվականներին գործարկվում է «Piazza d’Armi» մարզադաշտը՝ բացառությամբ 1905-06 մրցաշրջանի, որի ընթացքում տան մարզադաշտը «Վելոդրոմ Ումբերտո I»-ն էր.
1909-1922 թվականներին ակումբի մարզադաշտն էր «Կորսո Սեբաստոպոլին», իսկ 1922-1933 թվականներին՝ «Կորսո Մարսիլիան»։ Այս մարզադաշտերում ակումբը չորս անգամ անընդմեջ դառնում է Իտալիայի չեմպիոն. 65 000 հանդիսատես տարողունակությամբ «Ստադիո Կոմունալե» մարզադաշտը դառնում է ամենաերկարակյացը «Յուվենտուսի» պատմության ընթացքում. այն ակումբի կենտրոնն էր ավելի քան կես դար՝ 1933-1990 թվականներին։ Սկզբում այն կրում էր Իտալիայի ֆաշիստ առաջնորդ Բենիտո Մուսոլինիի անունը և կառուցվել էր 1934 թվականի աշխարհի առաջնության համար։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո մարզադաշտը վերանվանում են նախկին անունով, իսկ դրանից հետո ստանում նոր անվանում՝ «Վիտորիո Պոցցո»։ Այստեղ «Յուվենտուսի» մասնակցությամբ կայացել է 890 հանդիպում ։ Սկսած 1963 թվականից՝ «Յուվենտուսը» մարզադաշտը կիսում էր «Տորինոյի հետ»։ 1990 թվականին ակումբը տեղափոխվում է նորակառույց «Դելլե Ալպի» ։
Ակվա Մարսիի նախագծով կառուցված «Դելլե Ալպի» մարզադաշտում «Յուվենտուսը» խաղացել է մինչև 2005-06 թվականների առաջնությունը։ Այն տեղակայված էր Թուրինի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Վալետա թաղամասում և տեղավորում էր 69 000 հանդիսատես։ Այնտեղ բավական լավ հարմարեցված էր ակուստիկան, ուստի այն գործածվում էր նաև բաց համերգների համար։ Այս ժամանակահատվածում «Յուվենտուսը» երբեմն օգտագործում է այլ քաղաքների մարզադաշտեր՝ «Չեզենա» (Իտալիայի և Ինտերտոտոյի գավաթներ), Միլանի «Ջուզեպպե Մեացցա» (ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի կիսաեզրափակիչ, 1999) կամ Պալերմո (ՈւԵՖԱ-ի սուպերգավաթ՝ 1996, 1999-00 ՈւԵՖԱ-ի առաջին և երրորդ փուլեր) ։
2002 թվականի հունիսի 12-ին հարազատ քաղաքը ակումբին անվճար տրամադրում է «Ստադիո Օլիմպիկո» մարզադաշտը (մի քանի տարի անց այն վերադարձվում է քաղաքին) այն պայմանով, որ 2006 թվականին այնտեղ անցկացվելիք ձմեռային օլիմպիական խաղերի համար կկատարվեն վերանորոգման աշխատանքներ։ Միևնույն շամանակ Թուրինը 99 տարով վարձակալում է «Դելլե Ալպի» մարզադաշտը ։ 2006-07 թվականների մրցաշրջանից մինչև 2011 թվականը «Յուվենտուսը» խաղում էր «Ստադիո Օլիմպիկո» մարզադաշտում, որը տեղավորում էր 27 000 հանդիսատես ։