cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կառլ Մաքսի Բրաշիր
Կենսագրություն
1979 թվականի ապրիլին Բրաշիրը պաշտոնաթող Է եղել ավագ վարպետ շեֆի (E-9) և ջրասուզակ վարպետի աստիճանում։ Այնուհետև նա ծառայել է որպես Freedom կառավարության ռազմածովային բազայի Նորֆոլկ, Վիրջինիա, 1993 թվականին վերջնականապես բաժանվել է զինվորական ծառայությունից GS-11 կոչումով ։
Բրաշիրը ամուսնացած է եղել և երեք անգամ ամուսնալուծվել է ․ Ժյունետա Վիլկոկսո (1952-1978), Հաթի Ռ. Էլամ (1980-1983) և Ժանետա Ա. Բրունդաժ (1985-1987)։ Նա ուներ չորս երեխա՝ Շազանտա (1955-1996), Դաուեյն, Ֆիլիպ և Պատրիկ։ Բրաշիրի թոռնիկը, Դոնալդ Բրաշիրը (ծնված՝ 1972) դարձել է հոկեյի New York Rangers թիմի խաղացող ։
Կառլ Բրաշիրը մահացել է 2006 թվականի հուլիսի 25-ին Պորտսմուտի նույն ռազմածովային հոսպիտալում, որտեղ բուժում էր անցնում Սուր շնչառական վարակներից։ Մահվան պատճառը սրտի կաթվածն է եղել։ Թաղված է Woodlawn Memorial Gardens, Վիրջինիա։
Հիշատակ
Նրա մահից հետո նրա որդիները՝ Դաուեյնը և Ֆիլիպը, հիմնադրել են Կառլ Բրաշիրի հիմնադրամը ։
Իր 45-ամյա զինվորական և քաղաքացիական ծառայության համար Բրաշիրի կառավարությանը մեդալ է շնորհվել պաշտպանության նախարար Ուիլյամ Քոենի կողմից՝ Հանրային ծառայության համար։
2007 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Newport News հրշեջ վարչությունը Կառլ Բրաշիրի անունով 33-ֆուտանոց արագընթաց հրշեջ նավ է անվանել։ Կատերը նախատեսված է իրենց սեփական ջրասուզակ-ծովային փրկարարական թիմի համար։
2008 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Lewis And Clark դասի t-AKE-7 բեռնանավը անվանվել է Կառլ Բրաշիրի պատվին։ General Dynamics ընկերությունը նավատորմ է մատակարարել 2009 թվականի մարտի 4-ին։ 2009 թվականի փետրվարի 21-ին գիտական և ծովային թանգարան Նորֆոլկի արվարձանում, Վիրջինիա, բացվել է նոր ցուցահանդես, որը կոչվում է «Երազանքն է սուզվել։ Վարպետ ջրասուզակ Կառլ Բրաշիրի կյանքը»։ Սա առաջին ամբողջական թանգարանային ցուցահանդեսն էր, որը նվիրված էր Բրաշիրին։ 2018 թվականին շվեյցարական Oris ընկերությունը թողարկել է սահմանափակ թվով ժամացույցներ՝ Oris Carl Brashear Limited Edition, որոնք ոճավորված են ջրասուզակի  բրոնզե կոստյումով։
Սիրանես
Կատեգորիա:Հայ ճարտարապետներ
Զախարան
Զախարան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Լելուբանի
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1120 մետր բարձրության վրա։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 16 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մցխեթի շրջան
Բելվեդեր (Վիեննա)
Բելվեդեր (Belvedere), բարոկկո ոճով պալատական համալիր Վիեննայում։ Կառուցվել է 18-րդ դարի սկզբին Լուկաս ֆոն Գիլդեբրանդտի կողմից որպես ամառային նստավայր արքայազն Եվգենի Սավոյացու գահակալման ժամանակների մեծագույն գեներալներից մեկի համար։ Արքայազնի մահից հետո Բելվեդերը գնել է Մարիա Թերեզան։ Գտնվում է Լանդշտրասսե փողոցի վրա, քաղաքի երրորդ շրջանում, կենտրոնից դեպի հարավ արևելք։ Վերին և Ներքին Բելվեդերները կտրտված այգու հետ կազմում են բարոկկո ոճի հիանալի համալիր։ Ներկայումս երկու ամրոցներում է գտնվում Ավստրիական պատկերասրահը։ 1941 թվականի մարտի 25-ին Բելվեդերի գլխավոր սրահում ստորագրվել է Վիեննայի արձանագրությունը, ըստ որի Հարավսլավիան միացել է 1940 թվականի Բեռլինյան համաձայնագրին։ 1955 թվականի մայիսի 15-ին Վերին Բելվեդերում տեղի է ունեցել Ավստրիայի անկախության հռչակագրի ստորագրումը։
Ներքին Բելվեդեր
1714 թվականին արքայազն Եվգենի Սավոյացին ճարտարապետ Յոհան Լուկաս ֆոն Գիլդեբրանդտին պատվիրել է Ներքին Բելվեդերի շինարարությունը։ Պալատի կառուցումն ավարտվել է երկու տարի հետո՝ 1716 թվականին։ Այստեղ էին գտնվում արքայազնի բնակվելու և հանգստի սենյակները։ Ներքին Բելվեդերում էին ապրում նաև արքայական տան՝ ֆրանսիական հեղափոխությունից փախած անդամները։
Տեսարժան վայրերից է համարվոմ Մարմարե սրահը, որը զարդարվել է Ալտոմոնտե Մարտինոյի ֆրեսկոներով, ցուցադրական ննջասենյակը, գրոտեսկային սրահը և մարմարե պատկերասրահը։ Ներքին Բելվեդերը ներառում է նաև ծաղկաջերմոցը և պալատական ձիանոցը, որոնք ավելի վաղ օգտագործվել են արքայազնի ձիերի համար։ 1903 թվականին Ներքին Բելվեդերի ծաղկաջերմոցում բացվել է Բելվեդեր Ավստրիական պատկերասրահը՝ «Ժամանակակից պատկերասրահ» անվանումով։
Այգի
1803 թվականին էրցհերցոգ Յոհաննայի առաջարկով Բելվեդերի ամրոցի ծավալուն այգում ստեղծվել է Եվրոպայում առաջին ալպյան այգին։ Այն ստեղծել է բավարացի ճարտարապետ Դոմինիկ Ժիրարը։ Այգին գտնվել է Ներքին Բելվեդերում, դասավորվածությունը խիստ համաչափ է՝ կենտրոնական առանցքի երկայնքով, որը համապատասխանում է Վերին Բելվեդերի կառույցներին։ Ֆրանսիական երկչափ մոդելի սկզբունքին համապատասխան՝ Ժիրարը դասավորել է ծառերը և կենդանի ցանկապատը, քանդակները, շատրվանները և կասկադը։ Ջերմոցների կողքին, որոնք գործում են մինչ օրս, եղել են աղավնատուն և կենդանաբանական այգի։ Այսօր ավելի քան 4000 բույս ներկայացնում են ալպյան էկոհամակարգի բուսական աշխարհը։ Գարնանը և ամռան սկզիբը այգի այցելելու համար ամենալավ ժամանակն է, քանի որ շատ բույսեր սկսում են ծաղկել՝ գազոններում ստեղծելով հրաշալի բնանկարներ։
Վերին Բելվեդեր
Վերին Բելվեդերը՝ Գիլդեբրանդտի գլուխգործոցը, որի ստեղծումն ավարտվել է 1722 թվականին, ծառայել է որպես իշխանի ներկայացուցչական նստավայր։ 1776 թվականին Մարիա Թերեզան, իր որդին և Իոսիֆ 2-րդ կայսրը գեղանկարչական կայսերական հավաքածուն տեղափոխել են Վերին Բելվեդեր, իսկ 1781 թվականին այնտեղ բացվել է աշխարհում առաջին հանրային թանգարաններից մեկը։ 1891 թվականին հավաքածուն տեղափոխվել է նորակառույց Գեղարվեստա-պատմական թանգարան։ Այդ պալատի ցուցասրահներից մեկում, որը զարդարված է կարմիր մարմարով, 1955 թվականի մայիսի 15-ին ստորագրվել է պետական համաձայնագիր, որով վերջ է դրվել Ավստրիայի տասնամյա շրջափակմանը։ Այսօր Վերին Բելվեդերի սրահներում տեղակայված են 19-20-րդ դարերի ավստրիական պատկերասրահների հավաքածուները, որտեղ կարելի է տեսնել Շիլեի, Օսկար Կոկոշկայի առավել հայտնի աշխատանքները, ինչպես նաև «բիդերմայեր» ոճի նկարիչների և ժամանակակից վարպետների այլ աշխատանքներ։ Պալատի մասերից մեկում 1896 թվականին մահացել է կոմպոզիտոր Անտոն Բրուքները։
Եվգենի Սավոյացու մահվանից հետո
Երբ 1736 թ. ապրիլի 21-ին Եվգենի Սավոյացին մահացավ Վիեննայի քաղաքային պալատում, նա չթողեց իրավականորեն պարտադիր համարվող կտակ։ Կառլ VI կայսրի կողմից ձևավորված հանձնաժողովը Սավոյացու ժառանգ ճանաչեց նրա եղբոր աղջկան` Մարիա Աննա Վիկտորիա Սավոյացուն։ Նա իր կրտսեր եղբոր՝ Թոմասի աղջիկն էր և Սավոյ-Սուասոնների տան միակ կենդանի անդամը։ 1736 թ. հուլիսի 6-ին արքայադուստր Վիկտորիան տեղափոխվեց Բելվեդեր, որն այդ ժամանակ հայտնի էր որպես Այգու պալատ, սակայն հստակեցրեց, որ հետաքրքրված չէր իր ժառանգությունով և նպատակ ուներ հնարավորիցս շուտ աճուրդի հանել պալատական համալիրը։ 1738 թ. ապրիլի 15-ին նա ամուսնացավ արքայազն Յոզեֆ Ֆրիդրիխ Սակսեն Հիլդբուրգհաուզենի (1702–1787 թթ.) հետ, ով մի քանի տարով փոքր էր իրենից, Ստորին Ավստրիայի Մարշֆելդ տարածաշրջանի Շլոսհոֆի արքայական ընտանիքի ներկայությամբ։ Արքայադուստր Վիկտորիայի ընտրությունն անհաջող էր, և նրանք 1744 թ. ամուսնալուծվեցին։ Կառն VI-ի դուստրը՝ Մարիա Թերեզան, կարողացավ ձեռբերել կալվածքը միայն 8 տարի անց, երբ Արքայադուստր Վիկտորիան վերջնականապես որոշեց հեռանալ Վիեննայից և վերադառնալ Թուրին։
Կայսերական զույգը երբեք չի տեղափոխվել Այգու պալատ, որն առաջին անգամ Բելվեդեր անվամբ նկարագրվել է 1752 թ. նոյեմբերի վաճառքի պայմանագրում։ Համալիրը ինչ որ չափով ստվերվում էր այլ կայսերական պալատների պատճառով, և սկզբում կառույցները մնացել էին չօգտագործված։ Ավելի ուշ Մարիա Թերեզան Ստորին Բելվեդերում ստեղծեց Հաբսբուրգների դինաստիայի նախնիների պատկերասրահ, նման ավանդույթ կար կայսերական ընտանիքին պատկանող բոլոր այլ պալատներում։ Պալատը միայն մեկ անգամ է աշխուժացել, երբ 1770 թ. ապրիլի 17-ին այստեղ կազմակերպվեց դիմակահանդես-պարահանդես՝ նշելու կայսերական արքայադուստր Մարիա Անտոնիայի ամուսնությունը Ֆրանսիայի գահաժառանգի հետ, ով հետագայում պետք է դառնար թագավոր Լուի XVI: Թագավորական արքունիքի կառավարիչ արքայազն Յեզեֆ Խեվենհյուլեր-Մետչին ու արքունական ճարտարապետ Նիկոլաուս Պակասսիին հանձնարարվել էր մեծ պատրաստություններ տեսնել պարահանդեսին ընդառաջ, որին հրավիրված էին մասնակցելու 16.000 հյուր։
1776 թ. Մարիա Թերեզան և իր որդին՝ կայսր Յոզեֆ II-ը որոշեցին տեղափոխել Կայսերական պատկերասրահը կայսերական ախոռներից (Հոֆբուրգի կայսերական պալատի մի մասն է կազմում) Ստորին Բելվեդեր։ Ներշնչված աբսոլյուտիզմի գաղափարով՝ այս քայլի նպատակն էր կայսերական հավաքածուն հասանելի դարձնել հասարակությանը։ Պատկերասրահը բացվեց 5 տարի անց և դարձավ աշխարհի առաջին հանրային թանգարաններից մեկը։ Ստորին Բելվեդերի կայսերական հավաքածուն մինչև 1891 թ. ղեկավարել են մի շարք հայտնի գեղանկարիչներ, երբ այն տեղափոխվեց նորակառույց Արվեստի պատմության թանգարանի շենքը Վիեննայի Ռինգշտրասե փողոցում։
18-րդ դարի վերջին Վերին Բելվեդերը դարձել էր պատկերասրահ, իսկ Ստորին Բելվեդերը ծառայում էր հիմնականում արքայական ընտանիքի անդամներին, ովքեր փախուստի էին դիմում Ֆրանսիական հեղափոխությունից։ Նրանցից ամենահայտնի անձինք են եղել արքայադուստր Մարի Թերեզա Շառլոտը՝ Մարի Անտուանետի և Լուի XVI-ի միակ կենդանի դուստրը, և էրցհերցոգ Ֆերդինանդը։ Մարի Թերեզա Շառլոտը բնակվել է պալատում մինչև 1799 թ. Լուի Անտուանի հետ իր ամուսնությունը։ Էրցհերցոգ Ֆերդինանդը, ով եղել է Միլանի դքսության նախնիկ կառավարիչը մինչև 1796 թ., բնակվել է այդտեղ 1797 թ. Կամպո-Ֆորմիոյի պայմանագրի կնքումից հետո։
Երբ Հաբսբուրգների միապետությունը ստիպված եղավ Պրեսբուրգի հաշտության պայմանագրով (1805 թ.) զիջել Տիրոլ նահանգը Բավարիային, Ինսբրուքի մոտ գտնվող Ամբրաս ամրոցի կայսերական հավաքածուն նոր վայր տեղափոխելու անհրաժեշտություն առաջացավ։ Սկզբում այն տեղափոխվեց Սերբիայի Պետրովարադին քաղաք (ներկայիս Վոյվոդինա ինքնավար նահանգի Նովի Սադ քաղաք), որպեսզի այն չթալանվեր ֆրանսիական զորքերի կողմից։ 1811 թ. Ֆրանց II-ն արձակեց հրամանագիր, համաձայն որի այն պետք է տեղակայվեր Ստորին Բելվեդերում, որը, ի դեպ, շատ փոքր էր հավաքածուի համար։ Բելվեդերի այս հատվածը ծառայեց նաև որպես թանգարան և Վիեննայի վեհաժողովի ժամանակ (1814–1815 թթ.) արդեն սկսել էր ներգրավել զգալի թվով այցելուներ։
Կայսերական արքունի գրադարանի պատասխանատուի և Դիետրիչշտայն-Պրոսկաու-Լեսլիի կոմսի՝ Մորիցի, տնօրինության ներքո 1833 թ. ի վեր Եգիպտական հնություններն ու Հնությունների սենյակն ավելացվեցին Ստորին Բելվեդերի Ամբրաս հավաքածուին։ 1844 թ. հռոմեական քարե ցուցանակները, որոնք մինչև այդ ժամանակը պահվում էին Թեսևսի տաճարի ստորգետնյա դամբարաններում, փոխադրվեցին Փրայվի այգու բաց տարածք։ Կառլ Գյոբել կրտսերի ջրաներկերը, ինչպես նաև Յոզեֆ Բերգմանի՝ 1846 թ. թվագրվող հավաքածուի նկարագրական ուղեցույցը վկայում են Ստորին Բելվեդերի թանգարան դառնալու մասին։ Իրավիճակը գրեթե մնաց նույնը մինչև հավաքածուի փոխադրումը Արվեստի պատմության թանգարանի նորակառույց շենք 1888-1889 թթ., որը գնվում է Ռինգշտրասե փողոցում։
Բելվեդերն ու Ֆրանց Ֆերդինանդը
Կայսերական հավաքածուների տեղափոխությունից հետո Բելվեդերի երկու պալատներն էլ որոշ ժամանակ դադարեցին հանրային թանգարան լինել։ 1896 թ. կայսր Ֆրանց Յեզեֆ I-ը որոշեց, որ Վերին Բերվեդերը պետք է ծառայի որպես գահաժառանգի՝ իր եղբորորդի էրցհերցոգ Ֆրանց Ֆերդինանդի նստավայրը։ Վերջինս ճարտարապետ Էմիլ ֆոն Ֆյորսթերի հսկողությամբ հավանաբար վերափոխել էր պալատը, և այդ ժամանակվանից Վերին Բելվեդերը ծառայել է որպես Ֆրանց Ֆերդինանդի նստավայրը։ Իսկ Ժամանակակից պատկերասրահը բացվեց երկու տարի անց՝ 1903 թ. մայիսի 2-ին Ստորին Բելվեդերում և դարձավ Ավստրիայի առաջին պետական հավաքածուն, որը բացառապես նվիրված էր ժամանակակից արվեստին ու ստեղծվեց Ավստրիայի նկարիչների միության դրդմամբ, որը հայտնի էր Վիեննական սեցեսսիոնիզմ անվամբ։ Դրա նպատակն էր հակադրել ավստրիական արվեստը միջազգային մոդեռնիզմի հետ։ Սկզբում Ժամանակակից պատկերասրահ բերվեցին Վինսենթ վան Գոգի, Կլոդ Մոնեի և Ջիովաննի Սեգանտինիի հիմնական աշխատանքները։ Այնուհետև 1911 թ. թանգարանը վերանվանվեց k.u.k. Staatsgalerie (Կայսերական և արքայական պատկերասրահ) այն բանից հետո, երբ որոշվեց ընդլայնել թանգարանի ժամանակակից արվեստի շեշտադրումը և ընդգրկել նաև ավելի վաղ ժամանակաշրջանների աշխատանքներ։ Թագաժառանգի՝ Ֆրանց Ֆերդինանդի և իր կնոջ սպանությունը, Առաջին աշխարհամարտի սկիզբը և 1918 թ. դրան հետևած Հաբսբուրգների միապետության փլուզումը դարձավ նոր ժամանակաշրջանի սկիզբ Բելվեդերի համար։
Բելվեդերն առաջին և երկրորդ հանրապետությունների ժամանակաշրջանում
1918 թ. նոյեմբերին պատերազմի ավարտից քիչ անց արվեստի պատմաբան Ֆրանց Հաբերդիտցլը դիմում ներկայացրեց Կրթության նախարարություն՝ խնդրելով իրեն տրամադրել Պետական պատկերասրահում մնացած տեղերը։ Հաջորդ տարի այդ դիմումին տրվեց դրական պատասխան։ Բելվեդերի պարատական համալիրի ազգայնացումը սահմանվում էր նաև նախագծային փաստաթղթով՝ 1920-1921 թթ. Հանս Տիետցեի կողմից ստեղծված նախկին կայսերական հավաքածուները վերակազմավորելու նպատակով։ Բացի այսօր գոյություն ունեցող թանգարաններից, այն ներառում էր նաև Ավստրիական պատկերասրահ և Ժամանակակից պատկերասրահ ստեղծելու ծրագրեր։ 1921-1923 թթ. վերակազմավորման ժամանակ Ստորին Բելվեդերի Բարոկկո թանգարանը ավելացվել է գոյություն ունեցող թանգարանային համալիրին։ Ժամանակակից պատկերասրահը բացվել է 1929 թ.:
Պալատները զգալի վնաս են կրել Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին։ Վերին Բելվեդերի Մարմարե սրահի և Ստորին Բելվեդերի Գրոտեսկային սրահի հատվածները վնասվել էին ռմբակոծությունից։ Ավստրիական պատկերասրահը վերաբացվեց 1953 թ. փետրվարի 4-ին վերին պալատում՝ վերակառուցման աշխատանքներից հետո։ Ստորին պալատում բացվեց Բարոկկո թանգարանը, իսկ Նարնջանոցում 1953 թ. դեկտեմբերի 5-ին բացվեց Միջնադարյան ավստրիական արվեստի թանգարանը։
Ստորին Բելվեդերն ու Նարնջանոցը հարմարեցվել են հատուկ ցուցահանդեսների կազմակերպման համար։ Մրցույթը հաղթելուց հետո ճարտարապետ Սյուզան Ցոտլը դարձրեց Նարնջանոցը ժամանակակից ցուցասրահ՝ միևնույն ժամանակ պահպանելով շենքի սկզբնական բարոկկո ոճի ճարտարապետությունը։ Այն բացվեց 2007 թ. մարտին «Այգու հաճույքները։ Այգին արվեստի մեջ» խորագրով ցուցահանդեսով։ Մի քանի ամիս անց Ստորին Բելվեդերը վերաբացվեց Վիեննա-Փարիզ շոուի մեկնարկով։ Շենքի նախագծումն իրականացվել է բեռլինաբնակ ճարտարապետ Վիլֆրիեդ Քուեհնի կողմից, ով տեղափոխեց մուտքը դեպի հետնամաս՝ ազատելով Ստորին Բելվեդերի հիմնական դարպասից Մարմարե սրահով դեպի Վերին Բելվեդերի այգու ճակատը տանող հատվածը։ Սկզբնական նարնջանոցների մի քանի հատվածներ, որոնք կցված էին Մարմարե սրահին, վերադարձվել են իրենց սկզբնական տեսքին և այժմ օգտագործվում են որպես նոր ցուցահանդեսային տարածքներ։ Բարոկկո ոճով կառուցված շքասրահները՝ Մարմարե պատկերասրահը, Ոսկյա սենյակը և Գրոտեսկային սրահը մնացել են անփոփոխ և բաց են հանրության համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի պալատներ Կատեգորիա:Վիեննայի թանգարաններ
Եվս մի պատմություն Մոխրոտիկի մասին
Սյուժե
Մերի Սանտյագոն՝ նոր մոխրոտիկը, երազում է հայտնի պարուհի դառնալ։ Նրա խորթ մայր Դոմինիկ Բլաթը և նրա երկու խորթ քույրերը՝ Բրին և Բրիթը շահագործում են նրան որքան կարող են։ Բայց երբ դպրոց է գալիս հանրաճանաչ երգիչ և պարող Ջոյ Պարկերը, ամեն-ինչ փոխվում է։ Շուտով պետք է կայանա պարահանդեսը Սուրբ Վալենտինի օրվա առիթով, որին պետք է գնալ դիմակներով։ Մերիի ընկերուհին՝ Թեմին, համոզում է նրան գնալ պարահանդեսին, բայց Դոմինիկը հրամայել է աղջկան մաքրել խորթ քույրերի սենյակը, ինչը շատ երկար կտևի, քանի որ այն շատ կեղտոտ է։ Սակայն Թեմին օգնում է ընկերուհուն մաքրել սենյակը, և նրանք միասին գնում են պարահանդեսին։ Այնտեղ Մերին պարում է Ջոյ Պարկերի հետ, ով բոլոր աղջիկների կուռքն է։ Դիմակը փակում է Մերիի դեմքը, այդ պատճառով Ջոյը չի իմանում, թե ում հետ է պարում։ Մերիի երկու քույրերը՝ Բրիթը և Բրին Ջոյի նախկին ընկերուհի Նատալիայի հետ Մերիին ծուղակն են գցում և նա ընկնում է։ Ջոյը իր դիմակը հանում է, և Մերին տեսնում է, թե ով է նա։ Արդեն ժամը 23։45 է, դա նշանակում է, որ նա պետք է վազի, քանի դեռ Դոմինիկը չի նկատել իր բացակայությունը։ Ջոյը այնքան հիացած էր, որ հաջորդ օրը քասթինգ է կազմակերպում աղջիկների համար, որպեսզի գտնի անծանոթուհուն։ Դոմինիկը այնպես է անում, որ Մերին չմասնակցի քասթինգին։ Բայց Ջոյին հաջողում է գտնել նրան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր դեռահասների համար Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Վանկուվերում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան պատանեկան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2000-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր
Պատյանով մարդը
Այն առաջին անգամ հրատարակվել է 1898 թվականին «Ռուսական միտք» ամսագրի 7-րդ համարում։ «Փոքրիկ եռապատման» առաջին հատված ։
Ստեղծման պատմություն
Այս ստեղծագործության գաղափարը Չեխովի մոտ առաջացավ ամռանը։ «Փոքրիկ եռապատում» շարքը, որը բաղկացած է երեք պատմվածքներից՝ «Պատյանով մարդը», «Հաղարջը», «Սիրո մասին», չպետք է ավարտվեր «Սիրո մասին» պատմվածքով։ Պատմվածքները գրելու ժամանակ Չեխովի մոտ ստեղծագործական անկում էր, իսկ ավելի ուշ նրան շեղեց տուբերկուլոզով հիվանդանալը։ Պատմվածքի վրա Չեխովը աշխատել է 1898 թվականի մայիս-հունիսին Մելիխովոյում։ 1898 թվականի հունիսի սկզբին պատմվածքը պատրաստվում էին հրատարակել, իսկ 1898 թվականի հունիսի 15-ին ձեռագիրը ուղարկեցին ամսագիր։ Չեխովը այս պատմվածքի մասին գրել է իր նոթատետրում ։
Նախատիպը
Բելիկովի ճշգրիտ նախատիպը անհայտ է։ Որոշ ժամանակակիցներ (այդ թվում՝ Վլադիմիր Բոգորազը և Միխայիլ Չեխովը) կարծում են, որ «պատյանով մարդու» նախատիպը եղել է տագանրոգի գիմնազիայի տեսուչ Ալեքսանդր Դյակոնովը, մյուսները նկարագրում էին Դյակոնովի բնավորության գծերը` առաջինների կարծիքները հերքելու համար։ Այսպես Պավել Ֆիլևսկին նշել է Դյակոնովի մեծահոգությունը և գրել.
Յուրի Սոբոլևը կարծում էր, որ Չեխովի ստեղծագործության հավանական նախատիպը կարող էր դառնալ հայտնի հրապարակախոս Միխայիլ Մենշիկովը։ Չեխովը իր օրագրերից մեկում գրել է նրա մասին։
Սակայն Մենշիկովի և Բելիկովի նմանությունը կարելի է նշել միայն արտաքնապես ։ Չեխովը գրել է իր եղբոր՝ Իվան Չեխովի մասին։ Այս բոլոր փաստերից կարելի է եզրակացնել, որ հունական լեզվի ուսուցչի՝ Բելիկովի կերպարը հավաքական է ։ Հիմա «Պատյանով մարդը» արտահայտությունը ռուսերեն լեզվում դարձել է հասարակ` կարևորելով միայնակ մարդուն, որը փակվում է ամբողջ աշխարհից, ստեղծելով իր շուրջը կմախք, «պատյան»։
Գործող անձինք
«Փոքրիկ եռպատման» հերոսները
Սյուժե
Պատմությունը սկսվում է երկու որսորդների՝ Իվան Իվանիչ Հիմալայսկու և Բուրկինի գիշերային նկարագրությունից։ Նրանք մնացել էին գյուղի ղեկավարի մառանում և միմյանց պատմում էին տարբեր պատմություններ։ Զրույցը ընթանում էր «բնույթով միայնակ» մարդկանց մասին, որոնք մենակյաց խեցգետնի կամ խխունջի նման փորձում են մտնել իրենց պատյանի մեջ։ Բուրկինը պատմում է ինչ-որ Բելիկովի մասին, ով վերջերս է մահացել իր քաղաքում։ Բելիկովը եղել է «Պատյանով մարդ»։ Նա նույնիսկ տաք եղանակին դուրս էր գալիս վերարկույով, կրկնակոշիկներով և հովանոցով։ Նրա դեմքը, թվում էր, նույնպես պատյանի մեջ էր, նա միշտ թաքցնում էր այն օձիքի հետևում։ Այս մարդը ուներ անդիմադրելի ցանկություն՝ ստեղծել իր համար մի պատյան, որտեղ նա կարող էր թաքնվել իրականությունից։ Անգամ մի փոքր շեղումը կամ խախտումը կանոններից նրան ստիպում էին անհանգստանալ։ Մանկավարժական խորհուրդի ժամանակ նա բոլորին ճնշում էր իր կասկածներով ու զգուշությամբ։ Իր հոգոցներով և հոտառությամբ նա ճնշում էր բոլորին, և բոլորը նրան զիջում էին ու վախենում նրանից։ Բելիկովը ուներ տարօրինակ սովորություն՝ քայլում էր ուսուցիչների սենյակներում, նա գալիս էր, նստում և լռում էր։ Այսպես նա «պահպանում էր լավ հարաբերությունները իր ընկերների հետ»։ Մի անգամ դպրոցում նշանակեցին պատմության և աշխարհագրության նոր ուսուցիչ, որը մենակ չէր եկել, այլ իր քրոջ Վարենկայի հետ։ Նա տնօրենի ծննդյան օրը գերեց բոլորին, անգամ Բելիկովին։ Եվ այդ ժամանակ բոլորը որոշեցին նրանց ամուսնացնել։ Վարենկան դեմ չէր ամուսնանալ։ Սակայն Բելիկովը կասկածում էր, նա անընդմեջ խոսում էր Վարենկայի մասին, ընտանեկան կյանքի մասին, այն մասին, որ ամուսնությունը դա լուրջ քայլ է։ Վարենկայի եղբայրը նրանց ծանոթության առաջին իսկ օրվանից ատում էր Բելիկովին ։ Մի անգամ ինչ-որ մեկը նկարել էր Բելիկովի ծաղրանկարը։ Գնում է Բելիկովը Վարենկայի ձեռքը բռնած, իսկ ներքևում մակագրություն է՝ «Սիրահարված նախամարդ»։ Այդ ծաղրանկարը ստացան բոլոր ուսուցիչները և պաշտոնյաները։ Բելիկովը դեռ չէր վերջացրել ծաղրանկարի պատմությունը, այդ պահին հեծանիվով գալիս է Վարենկան եղբոր հետ։ Բելիկովը սառում և գունատվում է, նրան անպատշաճ է թվում հեծանվավազքը։ Հաջորդ օրը առավոտյան նա գալիս է Կովալենկոյի մոտ և սկսում է խոսել այդ մասին։ Հանդիպումը ավարտվում է վեճով։ Կովալենկոն հրում է Բելիկովին աստիճաններից։ Այդ պահին ներս է մտնում Վարենկան ը տեսնում է ջարդված Բելիկովին։ Նա մտածում է, որ Բելիկովը ինքն է ընկել աստիճաններից և սկսում է ծիծաղել։ Այդ ծիծաղով ամեն ինչ ավարտվում է՝ և խնամախոսությունը, և Բելիկովի կյանքը։ Բելիկովը գնում է տուն, պառկում է և այլևս վեր չի կենում։ Մեկ ամիս անց Բելիկովը մահանում է։ Նրան թաղում են, իսկ թաղումից հետո ոչ թե տխրում են, այլ թեթևություն են զգում։ Պատմվածքի վերջում ընկերները քննադատում են «պատյանով մարդկանց» և պառկում քնելու։
Հետաքրքիր փաստեր
2010 թվականին ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում տեղադրվել է «Պատյանով մարդը» քանդակագործական կոմպոզիցիան, որը ստեղծել է հայազգի քանդակագործ Դավիթ Բեգալովը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1898 գրքեր Կատեգորիա:Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Անտոն Չեխով
Նորման Մաքլարեն
Նորման Մաքլարեն (Norman McLaren, ), կանադացի կինոռեժիսոր մուլտիպլիկատոր, անիմացիոն լեզվի ամենամեծ նորարարներից մեկը։
Կենսագրություն
Նորմանը 1971 թվականին գլխավորել է համաշխարհային հեղինակային անիմացիայի նշանավոր ռեժիսորների ցուցակը ։ Նկարահանել է 69 ֆիլմ (ներառյալ թեստային տեսահոլովակները, որոնք նա նախկինում նկարահանել է նկարահանման տեխնոլոգիայի իր փորձարարական աշխատանքների համար ։ Նորմանը ծնվել է Շոտլանդիայում։ Սովորել է Գլազգոյի արվեստի դպրոցում, սկսել էքսպերիմենտներ անիմացիայի հետ։ Նրա վրա մեծ ազդեցություն են թողել  Էյզենշտեյնի տեսությունն ու պրակտիկան։ Նա որոշ ժապավեններ է պատրաստել Լոնդոնում ։ Նորմանը 1939 թվականին պատերազմի պատճառով տեղափոխվել է Նյու Յորք։ Ապա 1941 թվականին Ջոն Գրիերսոնը նրան հրավիրել է գալ Կանադա և ստեղծել իր սեփական արհեստանոցը Ազգային կինոստուդիայում։ Մակլարենի Հարևաններ (1952 թվական) ֆիլմը արժանացել է Օսկարի և այլ հեղինակավոր մրցանակներ ։ 1970-ականներին նա աշխատել է ՅՈՒՆԵՍԿՕում, Հնդկաստանում և Չինաստանում մուլտարվեստի վերապատրաստման ծրագրերում ։
Ստեղծագործական մեթոդ
Ֆիլմի ժապավենը մաքրելուց հետո նա այն ծածկեց մի տեսակ ժայռային նշաններով, աբստրակտ նախշերով, որոնք պրոյեկցիայի ժամանակ ստեղծում էին տիրական, կախվածություն առաջացնող ռիթմ՝ այսպես կոչված առանց տեսախցիկի նկարահանում։ Նա փորձարկեց նկարչության և ձայնի համադրումը անիմացիայի մեջ՝ փորձելով այն մոտեցնել նկարչությանը և մաքուր երաժշտությանը ։
Արտաքին հղումներ
https://www.imdb.com/name/nm0572235/
Կատեգորիա:Կանադացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով
Աստերոիդների ցանկ (226401-226500)
Աստերոիդների ցանկ (226301-226400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (226501-226600)
Զարյա (գյուղ, Կազանկայի շրջան)
Զարյա (Зоря), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1924 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Զարյա գյուղում բնակվում էր 46 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,407 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Կազանկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1924 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Բենալուա դե լաս Վիլյաս
Բենալուա դե լաս Վիլյաս (իսպ.՝ Benalúa de las Villas), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Գրանադա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոս Մոնտես շրջանում։ Տարածքը կազմում է 21 կմ2։ Բնակչությունը` 1414 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 36 կմ։
Կատեգորիա:Գրանադա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
(6886) Գրոտե
(6886) Գրոտե (Grote), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1942 թվականի փետրվարի 11-ին Լիյսի Օտերմայի կողմից Տուրկուում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1942 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լիյսի Օտերմայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կախակնի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Գեղարքունիքի մարզի Կախակն գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 4 հուշարձան (2 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Էստրեմադուրայի կուռքը
Էստրեմադուրայի կուռքը (Ídolo de Extremadura), մ. թ. ա. 2500 թվականի էնեոլիթյան ժամանակաշրջանի մարմարե գլանաձև քանդակ, հայտնաբերվել է Պիրենեյան թերակղզում` Անդալուզյան դաշտավայրում ։
Գտնվում է Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանում 20572 համարի ներքո, ներկայացված է «Ազգային հնագիտական թանգարանի գանձեր» ցուցադրությունում։
Նկարագրություն
Մեծ աչքերը կուռքերի բնութագրիչ տարրն է։ Էստրեմադուրայի կուռքի վրա պատկերված են զույգ աչքեր՝ խորը գծագրված հոնքերով, զուգահեռ գծերով պատկերված է դեմք, զիգզագներով արտահայտված են մազերը։ Նման կուռքեր հայտնաբերվել են Ներքին Անդալուսիայի Գվադալկիվիր հովտում և դասակարգվել են որպես ծիսական առարկաներ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի նմուշներ Կատեգորիա:Էնեոլիթ
Ստարոսելե (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)
Ստարոսելե (Староселье), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի բնակավայրեր
Վան դեր Պոլի օսցիլյատոր
մինի|Օսցիլյատորի փուլային պատկեր: Երևում է սահմանային ցիկլը: Վան դեր Պոլի օսցիլյատոր, ոչ գծայնորեն [[մարող տատանումներով օսցիլյատոր։ Նկարագրվում է հետևյալ հավասարումով՝
Պատմություն
Վան դեր Պոլի օսցիլյատորը առաջարկվել է հոլանդացի ինժեներ և ֆիզիկոս Բալտազար Վան դեր Պոլը «Ֆիլիպս» ընկերությունում իր աշխատանքի ընթացքում։
Վան դեր Պոլի կողմից էր հայտնաբերվել կանգուն տատանումները, որոնք անվանվեցին ռելաքսացիոն, որոնք հայտնի էին որպես «սահմանային ցիկլեր»։
1927 թվականին Վան դեր Պոլը և իր գործընկեր Վան դեր Մարկը հայտնեցին, որ տրված հաճախությունների դեպքում գրանցվել է աղմուկ, որոնք միշտ գտնվում էին ալիքների սեփական հաճախություններին մոտ։ Սա դետերմինացված քաոսի առաջին հետազոտությունն էր ։
Վան դեր Պոլի հավասարումը օգտագործվում է ֆիզիկայում և կենսաբանության մեջ։
Երկչափ դեպք
Լենարի թեորեմի օգնությամբ, կարելի է ապացուցել, որ համակարգը ունի սահմանային ցիկլ։ Թեորեմից հետևում է, որ
Այստեղից կարելի է ստանալ Վան դեր Պոլի հավասարումը երկչափ դեպքի համար՝
Ազատ տատանումներով օսցիլյատոր
Վան դեր Պոլի օսցիլյատորն ունի երկու ռեժիմ՝ երբ \mu=0 և \mu>0:
Պարզ է, որ երրորդ՝ \mu<0, ռեժիմը գոյություն չունի, քանի որ շփումը չի կարող բացասական լինել։
1) Երբ \mu=0, այսինքն օսցիլյատորը դիտարկվում է որպես չմարող, վերոնշյալ հավասարումը ունի հետևյալ տեսքը՝
Հարկադրական տատանումներ
Վան դեր Պոլի հարկադրական տատանումները որոշվում են հետևյալ բանաձևով՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տատանումների տեսություն Կատեգորիա:Քաոսի տեսություն
Էմմի (երգչուհի)
Կարիերա
Էմմին ծնվել է 1984 թվականի ապրիլի 12-ին Երևանում՝ խորհրդային ջազային երգչուհի Նադեժդա Սարգսյանի և ջազային դաշնակահար Դավիթ Բեջանյանի ընտանիքում։ Էմմիի գործունեությունը սկսվել է այն բանից հետո, երբ նա 1990 թվականին ձայնագրեց իր առաջին «Հայաստան» երգը և թողարկեց դրա վիդեոն։ Շուտով նա ստացավ Հայաստանի, Ռուսաստանի և այլ երկրների երգի մրցույթների պարգևներ։ 1994-2000 թվականներին նա երգել և հյուրախաղերի է մեկնել Հայեր փոփ-խմբի կազմում։ Ներկայումս երգչուհին բացել է իր պրոդյուսերական «Emmy-B» կենտրոնը և զբաղվում է Հայաստանի երիտասարդ տաղանդների գործունեությամբ ։ Եղել է նաև «Իքս-Ֆակտոր 3» ժյուրիի անդամ։
Մասնակցությունը Եվրատեսիլին
Էմմի երկու անգամ մասնակցել է հայկական ընտրական փուլին Եվրատեսիլ։ 2010 թվականին նա երգիչ Միհրանի հետ կատարել է "Let Me Hear You Say" երգը, նրանք զբաղեցրել են երկրորդ տեղը, իսկ առաջին տեղը զբաղեցրել է Եվա Ռիվասը։ 2011 թվականին Էմմին Եվրատեսիլում Հայաստանը ներկայացրել է "Boom Boom" երգով, սակայն չի կարողացել եզրափակիչ անցնել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ երգչուհիներ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2011 երգի մրցույթ Կատեգորիա:Ապրիլի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1984 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայաստանի մասնակիցները Եվրատեսիլ երգի մրցույթում Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ
Մալագա (ֆուտբոլային ակումբ)
Ներկա կազմ
2017 թվականի օգոստոսի 29-ի դրությամբ
(վարձավճարով Էսպանյոլից)
(վարձավճարով Բազելից)
(վարձավճարով Սուոնսիից)
(վարձավճարով Ուոթֆորդից)
(վարձավճարով Բորդոյից)
Արտաքին հղումներ
Մալագա Կատեգորիա:Սեգունդայում եղած ակումբներ Կատեգորիա:1904 հիմնադրված ֆուտբոլային ակումբներ
Ցիգանովկա (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան)
Ցիգանովկա (Цыгановка), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պերվոմայսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պերվոմայսկի շրջանի բնակավայրեր
Սղոցողներ
Սղոցողներ, թաղանթաթևավոր միջատների կարգի նստափորների ենթակարգի մի քանի ընտանիքների հավաքական անվանումը։
Հայտնի է սղոցողների 5 հազար (Հայաստանում՝ մոտ 300, (1970-80-ական թվականների տվյալներով)) տեսակ՝ տարածված հիմնականում անտառային շրջաններում։ Բերանային ապարատը կրծող տիպի է։ Ձվադիրը սղոցաձև կամ ասեղնաձև է, փորի մեջ թաքնված կամ դուրս կոկռոշենու սղոցող հասուն միջատը, 2 թրթուրը, 3 վնասված շիվը ցցված։ Էգերը սովորաբար ձվադրում են բույսերի փափուկ հյուսվածքներում՝ նախապես ձվադիրով սղոցելով դրանք (այստեղից՝ անվանումը)։ Թրթուրները որդանման են, ունեն 3 զույգ կրծքային (իսկական) և 6—8 զույգ փորային (կեղծ) ոտքեր։ Որոշ տեսակներ ոտքեր չունեն։ Տարեկան տալիս են հիմնականում մեկ (որոշ տեսակներ՝ երկու և ավելի) սերունդ։ Սղոցողների թրթուրները և հասուն միջատների մեծամասնությունը բուսակեր են (կան նաև գիշատիչներ)։ Սղոցողները բույսերի վնասատուներ են։ Շատ տեսակներ, հաճախ զանգվածաբար բազմանալով, զգալի վնաս են հասցնում դեկորատիվ (վարդենու, մասրենու ցողունային, վարդենու շիվերի սղոցողներ և այլն), անտառային (սոճու, բարդու, կեչու սղոցողներ և այլն), հացահատիկային (հացահատիկի սև, հացահատիկի սովորական սղոցողներ և այլն) կուլտուրաներին, պտղատու ծառերին (բալենու լորձնոտ, տանձենու, խնձորենու սղոցողներ և այլն) ու թփերին։
Ստարոսելե (գյուղ, Կոստիրևսկոե գյուղական բնակավայր)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Սեն Պոլ դյու Վերնե
Սեն Պոլ դյու Վերնե (Saint-Paul-du-Vernay), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 697 մարդ, բնակչության խտությունը` 46.07 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 15.13 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 230 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 29 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 494 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 378-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 116։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,5 %։ 378 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 345 անձ (179 տղամարդ և 166 կին)։ Գործազուրկ են եղել 33 անձ (16 տղամարդ և 17 կին)։ 116 անաշխատունակներից 40-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 48-ը` թոշակառուներ, իսկ 28-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ասպետի քանդակով տուն (Սովետսկ)
Ասպետի քանդակով տուն (Дом со скульптурой рыцаря), ճարտարապետական հուշարձան Կալինինգրադի մարզի Սովետսկ քաղաքում։ Գտնվում է հետիոտնային Հաղթանակի փողոցում։ Շենքը մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։ Քաղաքի ամենագեղեցիկ պատմական շենքերից մեկն է։ Շենքի ճարտարապետական յուրահատկությունը ընդգծում է ասպետի քարե քանդակը, որը գտնվում է գրեթե տանիքի տակ։
Պատմություն
Շենքը կառուցվել է 19-րդ դարի վերջին որպես եկամտաբեր տուն։ Քաղաքի սրտում գտնվող այս շենքում (նախորդ հասցեն` Hohe Straße No. 10), հարուստները կարող էին վարձակալել բնակարան։
Նրա առաջին սեփականատերն է եղել ինքնասեր ու հպարտ Ռիտեր (Ritter, ասպետ) անունով մի մարդ։ Նա որոշել է անմահացնել իրեն քարի վրա, որպեսզի ամեն օր իր պատուհանից տեսնի իրեն։ Այսպիսով, շենքի ճակատին հայտնվել է սուրը ձեռքին ասպետի մի մեծ քարե քանդակ։
1946 թվականին շենքում տեղավորվել են Քաղաքացիական գործերի վարչության բաժինները։ Այդ ժամանակ ասպետը կորցրել է իր սուրը ։ Այնուհետև շենքը տրամադրվել է քաղաքի կրթական հաստատություններից մեկի հանրակացարանին։ Այժմ այնտեղ է գտնվում Սովետսկի տեխնոլոգիական քոլեջի հանրակացարանը։ Շենքը խարխուլ վիճակում է, 2014 թվականին այն նախատեսվել է վերանորոգել՝ այդ թվում նաև ճակատային մասը։ Հիմնանորոգումից հետո ասպետը կրկին «ստացել է» իր «զենքը», միայն սրի փոխարեն հիմա նա աջ կողմի ձեռքում պահում է նիզակը ։
Նկարագրություն
Քաղաքի ամենագեղեցիկ շենքերից մեկն է։ Այս շենքի ճակատը զարդարված է հարուստ սվաղային զարդարանքով` հսկայական ձկներ, կենդանիներ, մարդկանց դեմքեր և ճակատային մասի գագաթին՝ 4-րդ հարկի պատշգամբում, զինված զենքով հսկայական քարե ասպետ։ Մի անգամ ասպետի ձեռքում սուր է եղել, որը խորհրդային տարիներին կորել է, հետագայում փոխարինվել է նիզակով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզի տեսարժան վայրեր
Զանի
Զանի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Սլոբոդկա (գյուղ, Բախմաչի շրջան)
Սլոբոդկա (Слобідка), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բախմաչի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Սլոբոդկա գյուղում բնակվում էր 125 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 312,5 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Բախմաչի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1770 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ալեքսանդր Բրեգաձե
Ալեքսանդր Բրեգաձե (Алекса́ндр Вади́мович Брега́дзе, ), ռուսական դիվանագետ։
Կենսագրություն
Ավարտել է Մոսկվայի ճարտարապետական ինստիտուտը (1972) և ԽՍՀՄ ԱԳՆ դիվանագիտական ակադեմիան (1978)։
Պատմական գիտությունների թեկնածու։ Դիվանագիտական գործունեությամբ սկսել է զբաղվել 1976 թվականից։
Ամուսնացած է։ Ունի երկու որդի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտի շրջանավարտներ
Ջրային ճագար
Ջրային ճագար (Sylvilagus aquaticus) նապաստակների ընտանիքին պատկանող խոշոր կաթնասուն։
Բնութագիր
Ջրային ճագարը իր տեսակի մեջ ամենամեծ ներկայացուցիչն է ։ Մարմնի երկարությունը 45-55 սմ է, քաշը `1,6-2,7 կգ, պոչի երկարությունը` 50-74 մմ։ Ականջները համեմատաբար փոքր են։ Գլխի, մարմնի և պոչի վերին կողմի գույնը կարմիր-դարչնագույնից մինչև սև գույնի է, պոչը, փորը և պոչի տակ գտնվող մասը սպիտակ է։ Թաթերը պայծառ են, հաճախ նաև կարմրավուն։ Աչքերի շուրջ կա շագանակագույն օղակ :.
Տարածվածություն
Ջրային ճագարը տարածված է ԱՄՆ-ի հարավային ճահճերի և խոնավ տարածքների մոտակայքում ՝ Արևելյան Տեխասից և Կանզասից մինչև Հարավային Կարոլինա ։
Ապրելակերպ
Ջրային ճագարը սնվում է իրենց կենսամիջավայրում աճող տարատեսակ բույսերով, սա առաջին հերթին սնվում է տարատեսակ խոտաբույսերով և եղեգներով :Ի տարբերություն այլ ճագարների՝ դրանք տարածքային կենդանիներ են։ Արուները պաշտպանում են իրենց էգերին`գոռալով և պիտակելով այն գարշահոտ գեղձից, որը արտազատվում է։ Այս ճագարները գետնին մի փոքր բույն են կառուցում չոր բույսերից, այն ներսից ծածկելով փխրուն բրդի կտորներով։
Այս կենդանիները շատ լավ են լողում ՝ անցնելով ջրի հոսքերը, լճակները և գետերը ։ Նրանք հաճախ իրենց թշնամիներից ապաստան են գտնում ստորջրյա ջրի տակ ՝ միայն քիթը հանելով շնչառության համար ։
Բուծում
Բուծումը տեղի է ունենում գրեթե ամբողջ տարվա ընթացքում, էգը տարեկան բերում է երկու-երեք ծին ձագեր ։ Հղիության ժամանակահատվածը քառասուն օր է։ Էգը ծնում է մեկից վեց ձագ, միջինը՝ երեք, որոնք երեսուն շաբաթվա ընթացքում դառնում են սեռական հասունության պիտանի ՝ անկախ իրենց սեռից։
Ինեսե Վայդերե
Ինեսե Վայդերե (Inese Vaidere, ), լատվիացի քաղաքական գործիչ և տնտեսագետ, Եվրոպական խորհրդարանի պատգամավոր։
Ջրային ճագար
Ջիմի Քարթերի միջադեպը
1979 թ-ին ԶԼՄ-ների ուշադրությունը գրավեց ջրային նապաստակը `փորձելով ձեռք բերել ԱՄՆ-ի այն ժամանակվա նախագահ Ջիմի Քարթերի ձկնորսական նավը ։ Քարթերը նավով ձկնորսություն էր անում, երբ հուզված կենդանին լողում էր դեպի իրեն։
Նա արցունքի օգնությամբ ջուր ցողեց նապաստակի վրա ՝ փորձելով նրան հեռացնել։ Այս դեպքը նկարահանվել է Սպիտակ տան լուսանկարիչի կողմից :. Մամուլը կենդանուն անվանում էր «մարդասպան նապաստակ» ՝ վկայակոչելով արյունառուշտ նապաստակին ՝ «Մոնտի Փիթոն և Սուրբ գռեհիկ» ֆիլմի կերպարը :.
Ինեսե Վայդերե
1990 թվականին Վայդերեն աշխատել է «ԳՖՀ-ի կառուցվածքային տնտեսական քաղաքականությունը» գիտական ծրագրում` Կիլեի Տնտեսագիտության համաշխարհային ինստիտուտում։ Լատվիայի համալսարանի դոցենտ։ Լիտվիայի 8-րդ խորհրդարանի և Ռիգայի խորհրդարանի պատգամավոր։ 2011 թվականին և 2012 թվականի սկզբին նա հանդես է եկել ռուսաց լեզվի դեմ ուղղված ազգայնական հռետորաբանությամբ և միջազգային երկպառակտություն է հրահրել, ինչպես օրինակ «Չնայած ճիշտ կլիներ հարգել ռուսերեն լեզուն (Լատվիայում), որքան չուկչաների լեզուն» արտահայտությամբ  ։
Ջրային ճագար
Գրականություն
Կատեգորիա:Ամերիկական ճագար Կատեգորիա:Կենդանիներ Կատեգորիա:Էնդեմիկ կենդանիներ Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի կաթնասունները
Ինեսե Վայդերե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Լատվիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կին գիտնականներ Կատեգորիա:Կին նախարարներ Կատեգորիա:Լատիշ տնտեսագետներ Կատեգորիա:Լատվիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Լատիշ գիտնականներ
Բեննա
Բեննա (Benna), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Բիելլա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1164 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 129 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 9 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 13871։ Հեռախոսային կոդ՝ 015։
Բեննան սահմանակից է Կանդելո, Կոսատո, Մասացա, Մոտալչիատա, Վերոնե մունիցիպալիտետներին։
Բնակավայրի հովանավորն է Սուրբ Պետրոս Առաքյալը:Տոնը նշվում է հունիսի 29-ին։։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ստարոսելե (գյուղ, Միրոպոլսկոե գյուղական բնակավայր)
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի բնակավայրեր
Ցիգանովկա (գյուղ, Պոչինկովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Երկրորդ Պունիկյան պատերազմ
Ընդհանուր տվյալներ
Երկրորդ Պունիկյան պատերազմը (հռոմեացիները կոչում էին «Պատերազմ ընդդեմ Հաննիբալի» կամ հաննիբալյան պատերազմ, մ.թ.ա. 218 թվական-մ.թ.ա. 201 թվական)՝ ռազմական բախում երկու դաշնախմբերի միջև, որոնց գլխավորում էին Հին Հռոմը և Կարթագենը։ Պատերազմի նպատակն էր գերիշխանություն ձեռք բերել Միջերկրական ծովում։ Տարբեր ժամանակներում Հռոմի կողմից պատերազմին մասնակցել են Սիրակուսեն, Նումիդիան, Էտոլիական միությունը և Պերգամոսի թագավորությունը, այնինչ՝ Կարթագենի կողից՝ Մակեդոնիան, Նումիդիան, Սիրակուսեն և Աքայական միությունը։
Երկրորդ պունիկյան պատերազմի վերաբերյալ պատմական աղբյուրներ
Երկրորդ պունիկյան պատերազմի մասին հիմնական պատմական աղբյուրը հռոմեացի հեղինակ Տիտոս Լիվիոսի «Պատմություն քաղաքի հիմնադրումից ի վեր» աշխատությունն է, մասնավորապես՝ 21-ից մինչև 30–րդ գրքերը։ Մեկ այլ հռոմեացի հեղինակ՝ Դիոն Կասիոսը գրել է «Հռոմեական պատմություն» երկը, որում նկարագրվում են Երկրորդ պունիկյան պատերազմի իրադարձությունները։
Մեզ համար կարևոր են նաև հունական աղբյուրները։ Մասնավորապես, հին աշխարհի խոշորագույն պատմագիրներից մեկը՝ Պոլիբիոսը մ․թ․ա․ II դարում հեղինակել է մի պատմական երկ, որը վերնագրված է «Համընդհանուր պատմություն»։ Այդ պատմագրական աշխատությունը ներառում է մ․թ․ա․ 264 թվական—ից մինչև մ․թ․ա․ 146 թվականների իրադարձությունները։ Մեկ այլ նշանավոր հույն պատմագիր՝ Պլուտարքոսը II դարի սկզբին հեղինակել է «Զուգակշիռք» կամ «Համեմատական կենսագրություններ» աշխատությունը, որում պատմվում են նշանավոր հույների և հռոմեացիների կենսագրությունները։ Երկրորդ պունիկյան պատերազմի մասին պատնվում է Պլուտարքոսի վերոհիշյալ աշխատության Փաբիոս Մաքսիմոսի և Մարկելոսի կենսագրություններում․ այդ անձինք հռոմեական բանակի զորավարներ էին Երկրորդ պունիկյան պատերազմում։ Մեկ այլ հույն պատմագիր՝ Ապիանոս Ալեքսանդրիացին մ․թ․ 160-ական թվականներին հեղինակել է մի աշխատություն, որը վերնագրված էր «Հռոմեական պատմություն»։ Դրանում նկարագրվում է Հռոմի պատմությունը՝ նրա հիմնադրումից (մ․թ․ա․ 753 թվական) մինչև Տրայանոս կայսեր կառավարման ժամանակաշրջանը (98-117 թվականներ)։ Երկրորդ պունիկյան պատերազմը նա նկարագրել է այդ աշխատության VII գրքում, որը կոչվում է «Հաննիբալական»։ Նաև հնարավոր է, որ Դիոդորոս Սիկիլիացին նույնպես նկարագրել էայդ պատերազմն իր «Պատմական գրադարան» հսկայածավալ աշխատությունում, բայց, ցավոք, այդ գրքերը չեն պահպանվել։
Նախապատմություն
[[Պատկեր:Mondo_mediterraneo_nel_218_aC.png|մինի|500px|Աշխարհաքաղաքական իրավիճակը Միջերկրածովում և հարակից տարածաշրջաններում մ․թ․ա․ 218 թվականի դրությամբ: Քարտեզն իտալերեն է։ Գույներով պատկերված են հետևյալ ուժերը․
Հռոմի հետ Կարթագենի մ․թ․ա․ 242 թվականին կնքված հաշտությունը ձեռք բերվեց թանկ գնով։ Հռոմեական հանրապետությանն անցան ո՛չ միայն բոլոր այն եկամուտները, որոնք կարթագենացիները ստանում էին Սիցիլիայից, այլև էականորեն թուլացավ Կարթագենի գրեթե մենաշնորհային առևտրական տիրապետությունը Արևմուտքում։ Հռոմի վարքը Կարթագենում վարձկանների ապստամբության ժամանակ հստակ ցույց տվեց Հռոմի դիրքորոշման թշնամականությունը, դրանով իսկ պարզ դարձնելով, որ Հռոմի և Կարթագենի միջև խաղաղ գոյակցությունն անհնարին է։
Կարթագենում վարձկանների ապստամբության ճնշումից հետո դարձյալ ստանալով գլխավոր հրամանատարի պաշտոնը, Համիլկար Բարկան պատերազմ սկսեց Իսպանիայում։ Դեռ շատ հին ժամանակներում` մ․թ․ա․ II հազարամյակի վերջին, այդ երկիրը փյունիկացիների ինտենսիվ գաղութարարական և առևտրական գործունեության օբյեկտ էր։ Մ․թ․ա․ II հազարամյակի վերջին — մ․թ․ա I հազարամյակի սկզբին փյունիկացիները Պիրենեյան թերակղզու հարավում հիմնադրեցին մի շարք խոշոր քաղաքներ և դրանց թվում՝ այնպիսի խոշոր առևտրա–արհեստավորական կենտրոններ, ինչպիսիք էին Կադիսը կամ Գադեսը, Մալագան կամ Մալական, Սեկսին և որոշ այլ քաղաքներ։ Տարտեսի և Պիրենեյան թերակղզու հունական գաղութացման դեմ կատաղի պայքարում միավորվելով, նրանք համեմատաբար վաղ ստիպված եղան ճանաչելու Կարթագենի գերիշխանությունը։ Հասկանալի է, որ այդպիսի կապերի պայմաններում, որոնք արմատներով խորանում էին վաղ անցյալի մեջ, հենց Պիրենեյան թերակղզին կամ Իսպանիան էր այն առավել հարմար հենակետը, որտեղից կարելի էր կազմակերպել ռազմարշավ ընդդեմ Հռոմի։ Համիլկարը և նրա փեսա Հասդրուբալ Գեղեցիկը 9 տարի շարունակ ընդլայնում էին Կարթագենի տիրույթները, այնքան ժամանակ, մինչև որ Համիլկարը ընկավ Գելիկա քաղաքի պաշարման ժամանակ մղվող ճակատամարտում, իսկ Հասդրուբալ Գեղեցիկին Նոր Կարթագենում սպանեց իբեր-բարբարոսը ։
Սկզբնապես պաշարումը բարենպաստ էր պունիկների, այսինքն՝ փյունիկացիների, նույնինքն՝ կարթագենացիների համար, և նրանց զորահրամանատարը որոշեց իր բանակի մեծ մասն ու փղերին ուղարկել ձմեռելու պունիկների հիմնական ռազմաբազայում՝ Ակրա Լյովկեում։ Բայց այդ պահին օրիսների ցեղի առաջնորդը, ով, թվում էր, թե բարեկամական կապերով կապված է Համլիկարի հետ, հանկարծակի օգնության եկավ Գելիկային, և պունիկները, չդիմանալով նրա հարվածին, փախուստի դիմեցին։ Անմիջական վտանգ ծագեց Համիլկարի որդիների համար, որոնք գտնվում էին կարթագենյան զորքի մարտակարգերում, և այդ վտանգը վերացնելու համար, Համիլկարը հիմնական հարվածը վերցրեց իր վրա․ հակառակորդների կողմից հետապնդվելով, նա ջրասույզ եղավ գետում, իսկ իր զավակները միևնույն ժամանակ հասցվեցին Ակրա Լյովկե։
Համիլկարի քաղաքականությունը շարունակում էր նրա փեսա Հասդրուբալը։ Նա կարթագենյան զորքի կողմից նոր գլխավոր հրամանատար էր ընտրվել։ Հասդրուբալի կարևորագույն քաղաքական ակտը, որով նա առավել, քան իր մյուս գործողություններով, շարունակեց Համիլկարի գործունեությունը, Միջերկրական ծովի ափին Նոր Կարթագեն քաղաքի հիմնադրումն էր։
Այդ քաղաքը տեղակայված էր հարմար ծովածոցի ափին և շրջապատված անառիկ բլուրների շղթայով։ Նոր Կարթագենի բախտն առավել բերեց, քան Ակրա Լյովայինը։ Եթե վերջինս, որքան կարելի է այդ մասին դատել, մշտապես մնաց պաշտպանական քաղաք, և Գադեսի հետ մրցակցել ի վիճակի չէր, ապա Նոր Կարթագենը անմիջապես վերածվեց Իսպանիայում պունիկյան տիրույթների վարչական կենտրոնի և միաժամանակ՝ Արևմտյան Միջերկրածովում կարևորագույն առևտրական կենտրոններից մեկի։ Համիլկարի և Հասդրուբալի ջանքերով իրենց հայրենի պետությունը՝ Կարթագենը ո՛չ միայն լրիվ փոխհատուցեց I Պունիկյան պատերազմի ընթացքում կրած կորուստները, այլև ձեռք բերեց վաճառահանման նոր շուկաներ, իսկ իսպանական արծաթահանքերն այնպիսի եկամուտներ էին բերում, որ Համիլկարի ու Հասդրուբալի քաղաքական հակառակորդները պարզապես զրկվել էին նրանց դիմակայելու հնարավորությունից։ Բարկայի գործողությունները առաջացրին Պիրենեյան թերակղզում հունական գաղութների բնական անհանգստությունը։ Նրանք սպառնալիք զգացին իրենց ինքնուրույնության նկատմամբ, և պաշտպանության համար դիմեցին Հռոմեական հանրապետությանը, որն էլ, դրանով իսկ, ցանկալի առիթ ստացավ միջամտելու իսպանական գործերին։ Դեռևս Համիլկարի կյանքի օրոք Հռոմի և Կարթագենի միջև բանակցություններ կայացան, և նրանց միջև Իսպանիայում կատարվեց ազդեցության ոլորտների բաժանում՝ հարավը՝ պունիկյան, հյուսիսը՝ հռոմեական, իսկ նրանց միջև սահմանագիծ ճանաչվեց Իբերոս՝ ներկայիս Էբրո գետը։
Հոր զոհվելու պահին Հաննիբալը դարձավ տասնյոթ տարեկան։ Դատելով հետագա իրադարձություններից, նա իր եղբայրների՝ Մագոնի և Հասդրուբալի հետ թողեց Իսպանիան և վերադարձավ Կարթագեն։ Ռազմական ճամբարի իրադրությունը, ռազմերթերին մասնակցությունը, հոր փեսայի դիվանագիտական գործունեության դիտարկումը, անտարակույս, վճռական ազդեցություն էին գործել երիտասարդ Հաննիբալ Բարկայի, որպես զորավար և պետական գործիչ ձևավորվելու վրա։
Հաննիբալը հենց իր հորը՝ Հաննիբալ Բարկային էր պարտական նաև իր արտակարգ կրթությամբ, այդ թվում՝ հունարենի և հունական գրականության իմացությամբ, ինչպես նաև հունարեն գրելու կարողությամբ։ Թե որքան սկզբունքային էր Համիլկա Բարկայի այդ քայլը, այսինքն՝ իր զավակներին հունական մշակույթին հաղորդակից դարձնելը, երևում է նրանից, որ այդ քայլն արվել էր ի հակառակ կարթագենյան հին օրենքի, որն արգելում էր հունարենի ուսումնասիրումը։ Խախտելով վաղնջական կարգերը, որոնք պետք է պուիկացիներին սահմանազատեին իսկական թշնամուց՝ Սիրակուզայից, իսկ փաստորեն մեկուսացնում էր նրանց նրանց շրջակա աշխարհից, Համիլկարը ո՛չ միայն ձգտում էր պատրաստել իր զավակներին, նախ և առաջ՝ Հաննիբալին, ապագա ակտիվ քաղաքական գործունեության համար, այլև ցանկանում էր ընդգծել իր ձգտումը՝ Կարթագենը մտցնել հելենիստական աշխարհի մեջ, ընդ որում՝ ո՛չ թե որպես օտար մարմին, այլ որպես օրգանական մաս և, դրանով իսկ, Կարթագենի համար ապահովել հույների համականքն ու աջակցությունը հռոմեացի «բարբարոսների» դեմ ապագա պայքարում։
Այնինչ այդ ժամանակ Հռոմը սկսեց հետաքրքրվել Արևմտյան Միջերկրածովյան ավազանի գործերով և դաշինք կնքեց Սագունքաղաքի հետ, որն ուղղված էր Կարթագենի դեմ և նպատակ ուներ կանգնեցնելու վերջինիս առաջխաղացումը դեպի հյուսիս։
Իսկ ահա Հաննիբալը վերադառնում է Իսպանիա, որտեղ շնորհիվ իր անձնական հատկանիշների, շատ հանրահայտ դարձավ կարթագենական բանակում։ Ուստի իր փեսայի՝ Հասդրուբալի մահվանից հետո Հաննիբալը կարթագենցի ռազմիկների կողմից ընտրվեց Իսպանիայում գտնվող կարթագենական զորաբանակի գլխավոր զորահրամանատար ։