cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալվարո Օդրիոսոլա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Իսպանացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսպանիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Սոսիեդադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռեալ Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բավարիա Մյունխենի ֆուտբոլիստներ
Ցգունու
Ցգունու (Qunu, կարդացվում է՝  (սխալմամբ տարածված է «Կունու»)  ), ՀԱՀ Արևելյան Կապի նահանգի փոքրիկ գյուղ, Ումտատայից 32 կմ հարավ արևմուտք, Բաթթերվորթի և Ումտատայի միջև գտնվող ճանապարհի վրա։
Պատմություն
Հարավում, Մբաշե գետի վրա գտնվում է Մֆեզո փոքրիկ գյուղը, որտեղ ծնվել է Նելսոն Մանդելան, ՀԱՀ ապագա նախագահը, բայց նա մեծացել է Ցգունու գյուղում։ Նելսոնի հայրը Ցգունու է տեղափոխվում գաղութային իշխանությունների կողմից Մֆեզոյի գյուղապետի պաշտոնից հեռացվելուց հետո։ Իր կենսագրականում Մանդելան Ցգունուն հիշատակում է որպես այն վայրը, որտեղ անցկացրել է իր մանկության ամենաերջանիկ պահերը։ Պաշտոնաթողությունից հետո Նելսոն Մանդելան այստեղ ապրել է մինչև 2012 թվականը ։ Ցգունուն դարձավ Մանդելայի վերջին հանգրվանը։ Նա թաղվել է այստեղ 2013 թվականի դեկտեմբերի 15-ին  ։
Ցգունուում է գտնվում Նելսոն Մանդելայի տուն թանգարանը, որը մասնաճյուղեր ունի Մֆեզոյում և Ումտատայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան Հանրապետության բնակավայրեր Կատեգորիա:Նելսոն Մանդելա
Տրանսպորտային իրավունք
Տրանսպորտային իրավունք, իրավական նորմերի համակցություն, որը կարգավորում է հաղորդակցության ճանապարհների և տրանսպորտային միջոցների օգտագործման հետ կապված հարաբերությունները։ Խորհրդային տրանսպորտային իրավունքն ընդգրկում էր բեռների և ուղևորների փոխադրման պայմանագրով առաջացած կողմերի հարաբերությունները, փոխադրումների պլանավորման և կազմակերպման հարցերը, փոխադրումների հետ կապված հաշվարկները, պլանային և պայմանագրային պարտավորությունների խախտմանման համար գույքային սանկցիանները, տրանսպորտային միջոցների այլ նպատակով օգտագործման հետ կապված հարաբերությունները։ Տրանսպորտային իրավունքն ընդգրկում է նաև խողովակաշարերի օգտագործման հետ կապված հարաբերությունները, թեև գազի, նավթի մղման հետ կապված հարաբերությունները կարգավորվում են մատակարարման հատուկ պայմանագրով։
Մաֆալդա
Մաֆալդա (Mafalda), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում ։
Լյուզինի
Լյուզինի (Lusigny), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն մարզի Ալյեի գավառի Մուլեն շրջանում։ Մտնում է Շևան կանտոնի կազմի մեջ։
Մաֆալդա
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Լյուզինի
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 1581 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 1027 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 787-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 240-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 76,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 73,3 %)։ 787 աշխատունակ բնակիչներից 750-ը աշխատում էին (381 տղամարդ և 369 կին), անաշխատանք էին 37-ը (14 տղամարդ և 23 կին)։ 240 անգործունակ մարդկանցից 69-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 117-ը թոշակառու, 54-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պարույր Հովհաննիսյան
Պարույր Աբրահամի Հովհաննիսյան, հայազգի խորհրդային անասնաբույժ։ Անասնաբուժական գիտությունների դոկտոր (1941), պրոֆեսոր (1941), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1966) ։
Կենսագրություն
1930 թվականին ավարտել է Վորոնեժի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտը։ 1943 թվականից եղել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտիի և ներքին ոչ վարակիչ հիվանդությունների ամբիոնի վարիչ։ Հովհաննիսյանի աշխատանքները վերաբերում են գյուղատնտեսության կենդանիների ոչ վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման և բուժման պրոբլեմներին՝ տավարի մարսողական օրգանների, հատկապես նախաստամոքսների ֆիզիոլոգիային, ախտաբանությանը և բուժմանը, գյուղատնտության կենդանիների միզային և շնչառական օրգանների հիվանդություններին, ինչպես նաև կերային թունավորումներին։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Օկերի
Օկերի, գետակ Ճորոխի ավազանում, նրա ձախակողմյան վտակը։ Հոսում է Լիվանայի դաշտոկ, Օկերի գավառով։ Հիշատակում Է Ատրպետը «Ճորոխի ավազանը»–ում («Հանդես ամսօրյա», 1928 թ, էջ 185) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճորոխ գետի վտակներ
Դիանա Գասպարյան
Դիանա Մնացականի Գասպարյան, հայ քաղաքական և պետական գործիչ, Վաղարշապատի քաղաքապետ, Հայաստանի պատմության մեջ առաջին կին քաղաքապետը ։
Կրթություն
Դիանա Գասպարյանը ծնվել է 1988 թվականի մարտի 22-ին Էջմիածին քաղաքում ։ 1995-2004 թվականներին սովորել է Էջմիածնի Գրիգոր Նարեկացու անվան № 2 միջնակարգ դպրոցը։ Բարձրագույն մասնագիտական կրթություն ստացել է 2004-2011 թվականներին՝ ավարտելով Երևանի պետական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը։
Աշխատանք
2008-2009 թվականներին աշխատել է Երևանի քրեական դատարանում որպես դատարանի նախագահի գործավար։ 2009-2012 թվականներին աշխատել է Հայաստանի քրեական վերաքննիչ դատարան որպես դատավորի գործավար։
2013-2014 թվականներին աշխատել է Հայաստանի արդարադատության նախարարության աշխատակազմի Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հետ կապերի վարչության Քաղաքացիական և տնտեսական գործերով բաժնի առաջատար մասնագետ։
2014-2016 թվականներին աշխատել է որպես Հայաստանի արդարադատության նախարարության աշխատակազմի Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հետ կապերի վարչության Քաղաքացիական և տնտեսական գործերով բաժնի գլխավոր մասնագետ։
2016-2018 թվականներին աշխատել է որպես Հայաստանի արդարադատության նախարարության աշխատակազմի Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի հետ կապերի վարչության Քաղաքացիական և տնտեսական գործերով բաժնի պետ։
2015-2018 թվականներին աշխատել է որպես Հայաստանի արդարադատության ակադեմիա, Քրեական գործերով ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի զարգացման հիմնահարցեր և Քաղաքացիական գործերով ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի զարգացման հիմնահարցեր առարկաների դասախոս։
Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի՝ 2018 թվականի հունիսի 22-ի 817-Ա որոշմամբ նշանակվել է Արմավիրի մարզի Էջմիածին համայնքի ղեկավարի պաշտոնակատար։ Հոկտեմբերի 21-ին տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններում ընտրվել է Վաղարշապատի քաղաքապետի պաշտոնում։
Սիրային երգ
Սիրային երգ, ռոմանտիկ սիրո, սիրահարվածության կամ հարաբերությունների խզումից հետո կոտրված սրտի և դրանցից բխող զգացմունքների մասին երգ։ Սիրային երգերի նույնիսկ ամենահայտնի կատարողների և երգահանների սպառիչ ցանկը շատ երկար կլիներ։
Սիրային երգերը կարող են հանդիպվել տարբեր երաժշտական ժանրերում։
Պատմություն
Սիրային երգերը գոյություն ունեն դարեր շարունակ, և դրանք կարելի է գտնել հասարակությունների մեծ մասի պատմության և մշակույթի մեջ, թեև դրանց համատարած տարածումը ժամանակակից երևույթ է։
Սիրային երգերի առաջացման առավել հակասական և զարմանալի բացատրությունը տվել է Դենի դե Ռուժմոնն իր «Սերը արևմտյան աշխարհում» (Love in the Western World) ստեղծագործության մեջ ։ Ըստ դե Ռուժմոնի, սիրային երգը զարգացել է պալատական սիրային երգերից, և այդ երգերը սիրո պատմական քրիստոնեական հասկացությունից հրաժարվում էին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սեր Կատեգորիա:Երգեր Կատեգորիա:Երաժշտական ոճեր Կատեգորիա:Սիրո փիլիսոփայություն
Թուրքահայաստանի գեներալ-նահանգապետություն
Թուրքահայաստանի գեներալ-նահանգապետություն, ռազմավարչական միավոր Արևմտյան Հայաստանում։ Կազմվել է 1915 թվականին, առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, հայ կամավորների մասնակցությամբ՝ Արևմտյան Հայաստանում ցարական Ռուսաստանի բանակի գրաված շրջաններից։
Թուրքահայաստանի գեներալ-նահանգապետության վերացումը
1917 թվականի ապրիլի 26-ի որոշմամբ Արևմտյան Հայաստանի տարածքը անմիջականորեն ենթարկվել է բուրժուական ժամանակավոր կառավարությանը։ Գեն-նահանգապետի փոխարեն սահմանվել են գլխավոր կոմիսարի և քաղաքացիական գծով նրա օգնականի նոր պաշտոններ։ Թուրքահայաստանի գեներալ-նահանգապետությունը վերացավ 1918 թվականի սկզբին, երբ թուրքերը նորից զավթեցին Արևմտյան Հայաստանը։
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստան
Տուն Թխկենու փողոցում
«Տուն Թխկենու փողոցում» կամ «Տուն Մեյլ-Սթրիտում» (The House on Maple Street), Սթիվեն Քինգի ֆանտաստիկ պատմությունը, հրատարակվել է 1993 թվականին «Գիշերային մղձավանջներ և երևակայական տեսիլքներ» (Nightmares & Dreamscapes) հեղինակային ժողովածուում։
Ստեղծման պատմություն
Քինգը անվանում է պատմվածքը, այն երկուսից մեկը, որոնք գրել է ինքը, լինելով իր տեսած նկարների ազդեցության տակ։ «Տուն Թխկենու փողոցում» ժողովածուն գրելու համար նրան ոգեշնչեց Քրիս վան Օլսբուրգի «սև ու սպիտակ» նկարը ։ Այդ նկարը ավելացված է օրիգինալ ժողովածուում, որպես պատմվածքի պատկերազարդում։
Հրատարակություն և թարգմանություն
1994 թվականին Բ. Լյուբարցևը ժողովածուն թարգմանեց ռուսերեն՝ նրան տալով «Տուն Մեյլ-Սթրիտում» անվանումը։ Այն հրատարակվել է «Խրոնոս» հրատարակչությունում, «Մղձավանջ և երևակայություն» ժողովածուում։ Այդ ժողովածուն, որն ամբողջությամբ թարգմանել է Բ. Լյուբարցևը, չի հանդիսանում է Nightmares & Dreamscapes հեղինակային ժողովածուի ամբողջ թարգմանությունը։ Այդտեղ չէին ներառվել «Խրոնոսում» տպագրված «Բաթսոնի գործը» («Բժիշկ Ուոթսոնի հետաքննությունը» անվանումով) և «Գլուխը ներգև» («Ներգև գլուխը» անվանումով) պատմվածքները, բայց ներառվեց Սթիվեն Քինգի «Առասպել, համոզմունք, հավատ և „Ուզում ես հավատա, չէ մի հավատա“» հոդվածը և նրա պատմությունների մասին ծանոթագրությունները ։ Նույն թվականին «Տուն Մեյլ-Սթրիտում»-ը թարգմանվեց Ի. Պոչիտատելինի կողմից և «Միր» հրատարակչությունը հրատարակեց այն ։ 2000 թվականին Ն. Վ. Ռեյնը այն թարգմանեց, որպես «Տուն Թխկենու փողոցում»։ Այդ տարբերակով մի քանի անգամ հրատարակվել է ԱՍՏ հրատարակչության կողմից ։
Սյուժե
Ինդիանայի Թիթուսվիլ քաղաքում ապրում է Բրեդբերի ընտանիքը (Bradbury). մայրը, առաջին ամուսնությունից մնացած չորս երեխաները (նրանց հայրը մահացել էր) և նրանց խորթ հայրը՝ պատմության ուսուցիչ Լյուիս Էվանսը։ Երեխաները խնդիր ունեին խորթ հոր հետ. նրանք կարծում էին, որ նա շատ դաժան է վարվում իրենց մոր հետ, որը խճճված էր և տառապում է միգրենով։ Մի անգամ երեխաները հայտնաբերում են, որ նրանց տանը պատի տախտակի հետևում գտնվում է մետաղական մակերևույթ, որը ժամանակի ընթացքում մեծանում է։ Շուտով ավագ տղա՝ Թրենտը սկսեց հասկանալ, թե ինչ կարող է դա լինել։ Մի օր նրանց տանը խնջույքի ժամանակ մայրը հյուրերի մոտ կորցնում է գիտակցությունը։ Այդ ժամանակ խորթ հայրը ցույց տվեց իր վատ կողմը, խեղճ կնոջն օգնելու փոխարեն, կատաղել էր, քանի որ կինը և երեխաները (որոնք օգնության էին հասել մորը) «խայտառակել են» նրան։ Երեխաները մտածում էին, որ եթե այդպես շարունակվի խորթ հայրը մահվան կհասցնի իրենց մորը, և որ պետք է նրանից ազատվել։
Աուդիոգիրք
2009 թվականի հունիսին Simon & Schuster Audio ընկերությունը թողարկել է The House on Maple Street and Other Stories աուդիոգիրքը, որտեղ ներառվել են Քինգի չորս ստեղծագործությունները։ «Տուն Թխկենու փողոցում»-ի տեքստը կարդում է Քինգի կինը՝ Թաբիթա Քինգը (Tabitha King) :
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Լյունո
Լյունո (Luneau), համայնք Ֆրանսիայում՝ Օվերն երկրամասի Ալյեի գավառի Վիշիի շրջանում։ Մտնում է Լը Դոնժոն կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03154։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 284 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 164 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 121-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 43-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 73,8 %, 1999 թվականին եղել է՝ 67,9 %)։ 121 աշխատունակ բնակիչներից 116-ը աշխատում էին (67 տղամարդ և 49 կին), անաշխատանք էին 5-ը (2 տղամարդ և 3 կին)։ 43 անգործունակ մարդկանցից 7-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 16-ը թոշակառու, 20-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Նազիհա Ռեջիբա
Նազիհա Ռեջիբա (Թունիսյան արաբերեն՝ نزيهة رجيبة), նաև հայտնի է որպես Օմ Զիադ (թունիսյան արաբերեն՝ أم زياد), թունիսցի լրագրող։ Խմբագրում է Kalima առցանց ամսագիրը ։
2000 թվականին Ռեջիբան Սիհեմ Բենսեդրինի հետ հիմնադրել է Kalima ամսագիրը։ 2001 թվականին Ռեջիբան և Բենսեդրինը հիմնադրել են Observatoire de la Liberté de la Presse, de L'Edition et de la Création (Մամուլի, հրատարակչության և ստեղծարարության ազատության կենտրոն) խումբը, որը նպաստում է մամուլի ազատությանը և արգելված է Թունիսում ։
Ռեջիբան բազմիցս հետապնդվել է Թունիսի կառավարության կողմից։ Նա բազմաթիվ անգամներ հարցաքննվել է ոստիկանության կողմից և գտնվում է մշտական հսկողության ներքո։ Բացի այդ, նրա Kalima ամսագիրը արգելափակված է Թունիսում։ 2007 թվականին Ռեջիբան ստացել է մի շարք անանուն սպառնալիքներ, եղել է արատավոր արշավի թիրախում, որը նրա ամուսնու անպարկեշտ, կեղծված լուսանկարներ է տարածել։ 2008 թվականին վանդալները կոտրել են Kalima-ի ինտերնետային էջը՝ փակելով այն։ Ռաջիբան հոդվածում մեղադրել է կառավարությանը վանդալիզմի համար պատասխանատու լինելու մեջ և կանչվել է դատարան ։
2009 թվականին Լրագրողների պաշտպանության կոմիտեից Ռաջիբան ստացել է Մամուլի ազատության միջազգային մրցանակ։ Մրցանակը շնորհվում է այն լրագրողներին, որոնք քաջություն են ցուցաբերում մամուլի ազատության պաշտպանության, հարձակումների, սպառնալիքների կամ բանտարկության ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Թունիսցի լրագրողներ
Թամարա Լիսիցյան
Թամարա Նիկոլայի Լիսիցյան, կինոռեժիսոր, սցենարիստ։ ՌԴ ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1985)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) մասնակից։
Կենսագրություն
Թամարա Լիսիցյանը ծնվել է 1923 թվականին Թբիլիսիում Նիկոլայ Պավելի Լիսիցյանի և Մարֆա Իվանովայի ընտանիքում։ Եղել է օպերային երգիչ Պավել Լիսիցյանի զարմուհին։ 1939 թվականին սովորել է Թբիլիսիի թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետում։ 1941, 1944-1946 թվականներին ուսումը շարունակել է Մոսկվայի քաղաքային թատերական ուսումնարանում։ Մասնակցել է Գերմանա-խորհրդային պատերազմին։ 1952-1954 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Թատերական արվեստի պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետում։ 1959 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Կինեմատոգրաֆիստների համամիութենական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը (Կոզինցևի արվեստանոց)։
Հետպատերազմյան տարիներին աշխատել է Իտալիայի «Սովէքսպորտֆիլմ»-ում։ Հեղինակել է մի շարք գիտահանրամատչելի, գովազդային, կարճամետրաժ ֆիլմեր, հոլովակներ, սցենարներ։ Եղել է մի շարք հին ֆիլմերի վերականգնման ռեժիսորը՝ «Պետրոս Մեծ», «Խաչակիրները» և այլն ։
Նախնադարյան Վրաստան
Նախապատմական Վրաստան, (წინაისტორიული საქართველო) Վրաստանի պատմության որոշակի ժամանակաշրջան, որի ընդգրկում է Վրաստանի ներկայիս տարածքում նախամարդու հաստատումից մինչև Վրաստանի հնագույն պատմություն։
Թամարա Լիսիցյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թիֆլիս քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Մոսկվա քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Հայ հետախույզներ Կատեգորիա:«Խիզախության համար» մեդալով պարգևատրվածներ (ԽՍՀՄ)
Նախնադարյան Վրաստան
Պալեոլիթ
Վրաստանի տարածքում մարդիկ ապրել են դեռևս երկար տարիներ առաջ։ Այդ ամենի մասին վկայում են 1999 և 2002 թվականներին Վրաստանի տարածքում կատարված պեղումների արդյունքում գտնված տարբեր հնագիտական իրերը, առարկաները, գործիքները և նախամարդու մնացորդները։ Այս տարածքներից հայտնաբերվել են հարյուրավոր քարե գործիքներ և նախամարդու ոսկրեր, որոնք ըստ հիմնական տվյալների երկրի վրա եղել են 1.6-1.8 միլիոն տարի առաջ ։
Պալեոլիթի ժամանակաշրջանի իրեր հայտնաբերվել են Վրաստանի տարածքի լեռնային հատվածներում։ Մասնավորապես Կուդրա (Ծովի մակարդակից 1600 մետր բարձրության վրա) և Ցոնա (2100 մետր բարձրության վրա) քարանձավներից ։
Արևելյան Վրաստանում վաղ երկրագործական մշակույթին փոխարինել է Կուր-Արաքսյան մշակույթը։ Մ.թ.ա. 8-րդ դարում ստեղծվել են ցեղային կայուն միություններ, խորացել է ունեցվածքային և սոցիալական անհավասարությունը, նախնադարյան համայնական հասարակարգի քայքայման և դասակարգային հարաբերությունների ձեավորման պրոցեսը։
Ավելի քան 200.000 տարի առաջ, Վրաստանում սկսվեց նախամարդու զարգացման շրջանը, որի վկայությունը աշխատանքային գործիքների բուռն զարգացումն է։ Կրակի գյուտին հերթով հաջորդեցին արորի, ինչպեսդ նաև նետ ու աղեղի գյուտերը։ Այդպիսի իրեր գտնվել են Շիդա Քարթլիում, Իմերեթիայի, Աբխազիայի և այլ բնակավայրերում ։
Նեոլիթ
Նեոլիթյան դարաշրջանից Վրաստանում պահպանվում են տարբեր որսորդական, գյուղատնտեսական, անասնապահական և հողագործական իրեր։ Նեոլիթի սկիզբը բնութագրվում է քարե և ոսկրե հղկված գործիքների օգտագործմամբ, խեցեգործության և երկրագործության առաջացմամբ, վերջը՝ վաղ մետաղամշակությամբ (էնեոլիթի սկզբնավորմամբ) ։
Նեոլիթյան մարդիկ, զարգացած հավաքչական, որսորդական և ձկնորսական յուրացնող տնտեսությանը զուգահեռ, սկսել են զբաղվել արտադրող տնտեսությամբ՝ նստակյաց երկրագործությամբ (ցորենի, գարու, ոսպի և այլ բույսերի մշակությամբ), կենդանիների (շուն, այծ, ոչխար, խոզ, ավելի ուշ՝ խոշոր եղջերավոր անասուններ) ընտելացմամբ և բուծմամբ։ Արմատավորվել և զարգացել է մանածագործությունը, հյուսելը։ Մայրիշխանությունը հասել է իր ծաղկմանը և աստիճանաբար տեղի տվել հայրիշխանությանը։ Զգալիորեն աճել է բնակչությունը, աստիճանաբար կազմավորվել են ցեղախմբերը, ձևավորվել ցեղային լեզուները։ հասարակության կյանքում կատարված այդ արմատական փոփոխություններն ընդունված է անվանել «նեոլիթյան հեղափոխություն»։
Մ.թ.ա. 6-րդ դարում Արևմտյան Վրաստանի տարածքում ձևավորվել է Կոլխիդայի թագավորությունը։ Մ.թ.ա. 4-րդ դարում Արևելյան Վրաստանում ուժեղացել է Իբերիայի թագավորությունը՝ Մցխեթ կենտրոնով։ Մ.թ.ա. 3-1-ին դարերում Վրաստանի սոցիալ-տնտեսական կարգը բնութագրվում է բազմակացութաձեությամբ։ Պահպանվել էին տոհմական կարգերի մնացուկներ։ Բնակչության մեծամասնությունը կազմող ազատ և կիսազատ հողագործ-համայնականները նաև հիմնական զինվորական ուժն էին։ Կիրառվում էր նաև ստրկական աշխատանքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նախնադարյան Վրաստան Կատեգորիա:Հին Մերձավոր Արևելք
Արաբական աշխարհը և Հայկական հարցը
Այս տեսակետն ընդհանուր առմամբ տիրապետող Էր ընդհուպ մինչև 1908 թվականի երիտթուրքական հեղաշրջումը։ 1876 թվականի սահմանադրության վերականգնումը, եղբայրության, ազատության և հավասարության հռչակումը արաբական քաղաքական առաջնորդների մոտ պատրանքներ ստեղծեցին, թե ազգային հարցը հնարավոր է լուծել այդ սկզբունքների հիման վրա՝ պահպանելով Օսմանյան կայսրության ամբողջականությունը։ Արաբ, մի շարք կազմակերպություններ, ինչպես 1908 թվականի սեպտեմբերին ստեղծված «Արաբաօսմանյան եղբայրություն» կազմակերպությունը, ընդունեցին երիտթուրքերի հռչակած պանօսմանիզմի սկզբունքը, ըստ որի գոյություն ունի ընդհանուր օսմանյան ազգային, որի մեջ մտնում են թուրքերը, արաբները, հայերը, քրդերը, հույները և այլք։ Կազմակերպության ծրագրում բացակայում էր արաբների, հայերի և մյուս ոչ թուրք ժողովուրդների անկախության պահանջը։ Ազգային հարցի լուծման նման մոտեցումը սկզբնական շրջանում այս կամ այն չափով բնորոշ Էր հեղաշրջումից հետո ստեղծված համարյա բոլոր արաբ, ազգային քաղաքական, ռեֆորմիստական, լուսավորական կազմակերպություններին։ Սակայն հեղաշրջման առաջին փուլի հետ կապված խանդավառությունը շուտով անցավ, և արաբ, առաջնորդներն սկսեցին ավելի սթափ մոտեցում ցուցաբերել ազգային հարցի, այդ թվում նաև հայկական հարցի նկատմամբ։ Դա հետևանքն էր երիտթուրքերի «ժողովուրդների եղբայրության և ազատության» մասին իրենց իսկ հռչակած սկզբունքներից հրաժարվելու, նրանց վարած շովինիստական քաղաքականության և հայերի նկատմամբ հալածանքները վերսկսելու (ջարդերը Ադանայում, 1909-ին)։ Նրանք եկան այն համոզման, որ երիտթուրքերը կայսրության ոչ թուրք ժողովուրդների նկատմամբ շարունակում են սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի հետադիմական քաղաքականությունը։ 1912-ին Կահիրեում հիմնված օսմանական վարչական ապակենտրոնացման կուսակցության («Լամարքազիա», մասնաճյուղեր ուներ, բացի Եգիպտոսից, նաև Սիրիայում, Լիբանանում, Պաղեստինում և Իրաքում. ղեկավարն էր արաբ փիլիսոփա, սոցիոլոգ և հրապարակախոս Ռաֆիկ ալ Ազմը) ծրագրային պահանջն Էր Օսմանյան կայսրության արաբ, և մյուս ոչ թուրք, վիլայեթների վերածումը ինքնավար նահանգների՝ իրենց տեղական կառավարությամբ և նահանգային օրենսդիր ժողովներով։ Նրանց պետք է սահմանափակ իրավունք տրվեր՝ իրականացնելու արտասահմանյան կապեր։ Նման կարգավիճակ էին նախատեսում նաև հայկական վիլայեթների համար՝ դիտելով դա ստեղծված պայմաններում հայկական հարցի լուծման ընդունելի ձև։ Այն ժամանակ Օսմանյան կայսրության ապակենտրոնացման սկզբունքին դեմ չէր. և համանման բարենորոգումների պահանջով հանդես էր գալիս նաև արևմտահայությունը։
Համաարաբական միասնական քաղաքականություն մշակելու համար «Լամարքազիայի» նախաձեռնությամբ Փարիզում գումարվել է Արաբական առաջին կոնգրեսը, որի աշխատանքներին մասնակցում էր նաև հայերի պատվիրակը, կրկին բարձրացավ հայկական հարցը և ընդունվեց հատուկ որոշում։ «Կոնգրեսը,-ասված էր այդ որոշման մեջ,հավանություն է տալիս և իր համակրանքն Է արտահայտում Թուրքիայի հայերի պահանջներին, որոնք հիմնված են ապակենտրոնացման սկզբունքների վրա, և նրանց պատվիրակի միջոցով ողջույն է հղում նրանց»։
Երիտթուրքերի ղեկավարությունը մերժեց Օսմանյան կայսրության ոչ թուրք ժողովուրդների պահանջները կայսրության վարչական ապակենտրոնացման վերաբերյալ և անցավ կառավարման խիստ կենտրոնացման և ազգային ամեն մի ելույթ դաժանորեն ճնշելու հին և վարձված քաղաքականությանը։ Հենց դա պատճառ հանդիսացավ, որ արաբական ազգային ղեկավարները վերջնականապես հրաժարվեն Օսմանյան կայսրությունը բարեփոխելու սին պատրանքներից ու որդեգրեն իրենց ազատությունը և անկախությունը զինված ապստամբությամբ նվաճելու քաղաքականությունը։ Այդ տեսակետի արտահայտիչը եղավ եգիպտացի մայոր Ազիզ Ալի ալ Մըսրիի ղեկավարությամբ 1913 թվականի հոկտեմբերին հիմնված «Պատգամ» գաղտնի կազմակերպությունը, որի ծրագրային գլխավոր պահանջն էր օսմ. տիրապետության բռնի տապալումը և կայսրության ոչ թուրք ժողովուրդների ազատագրումը։
Հայկական հարցի լուծումը մինչև առաջին համաշխարհային պատերազմը արաբական գործիչները հնարավոր էին համարում, եթե ճանաչվեր արևմտահայերի ինքնորոշման իրավունքը, կամ էլ Օսմանյան կայսրության բարեփոխության, ապակենտրոնացման և արևմտյան Հայաստանին ինքնավարություն շնորհելու ուղիով։ Ցավոք, այդ երկու տարբերակներից և ոչ մեկը չիրագործվեց։ Դրա փոխարեն Օսմանյան կայսրության երիտթուրքական ղեկավարությունը 1915 թվականին իրագործեց հայերի ցեղասպանությունը՝ ղեկավարվելով «Հայկական հարցը հայերին ոչնչացնելու միջոցով լուծելու» աբդուլհամիդյան սկզբունքով։
Ինչպես վերաբերվեցին արաբական ժողովուրդը և ղեկավարությունը հայերի ցեղասպանությանը։ Երիտթուրքերը, իրենց բնօրրանից բռնի տեղահանված հայերին քշելով արաբական երկրներ, արաբ. անապատները, հավատացած էին, որ հայ գաղթականները կուլ կգնան ավազուտներին և որպես քրիստոնյաներ թշնամական վերաբերմունքի կարժանանան իսլամադավան արաբների կողմից, և, ինչպես ակնկալում էին նրանք, արևմտահայությունն իսպառ կոչնչանար։ Սակայն նրանց սպասումները չարդարացան, արաբները ձեռք մեկնեցին հայ գաղթականներին նրանց ցույց տալով հնարավոր օգնություն և աջակցություն։
Հայերի ցեղասպանության մեջ երիտթուրքերին ուղղակի մեղադրեց մուսուլմանների գլխավոր սրբավայր Սեքքայի շերիֆ (կառավարիչ) Հուսեյն իբն Ալի ալ Հաշիմին, որն իր որդիների հետ 1916 թվականին գլխավորեց օսմանյան տիրապետության դեմ ուղղված արաբ, ապստամբությունը։ Հրապարակած մանիֆեստում նա երիտթուրքերին անարգանքի սյունին գամեց կայսրության նահանգների «մուսուլման և ոչ մուսուլման բնակիչների ոչնչացման համար»։ Հուսեյնի մանիֆեստը դրական դեր խաղաց, որպեսզի արաբները ճիշտ գաղափար կազմեն հայերին ոչնչացնելու երիտթուրք. քաղաքականության մասին։
Բազմաթիվ են այն դեպքերը, երբ արաբ պաշտոնյաները, ստանալով թուրք, կառավարության հրամանը՝ ոչնչացնել իրենց ենթակա տարածքով անցնող կամ այնտեղ գտնվող հայ գաղթականներին, հրաժարվել են կատարել այդ անմարդկային կարգադրությունները։ Այդպես է վարվել Դեյր էզ-Զորի արաբ կառավարիչ Սաիդ Հաքիմը, որը ոչ թե սպանեց հայերին, այլ կառուցեց ժամանակավոր տնակներ հայ գաղթականներին, մանավանդ որբերին պատսպարելու համար՝ ապահովելով նրանց նաև անհրաժեշտ սննդով (դրա համար նա հեռացվել է պաշտոնից), Դիարբեքիրի նահանգի Ալ Բաշիրիի շրջանի արաբ կայմակամ Ալ Բաղդադի Աբդ ալ Սուվեյդին, որը, ստանալով թուրք, կառավարության՝ հայերին սպանելու հրամանը, հեռագիր Է ուղարկել Ստամբուլ, որ «իր խիղճը թայլ չի տալիս իրեն նման գործ կատարել», և ներկայացրել է իր հրաժարականը։ Հրաժարականն ընդունվել է, բայց շուտով նրան սպանել են թուրք զինվորները, որպեսզի դա դաս ծառայեր մյուս անհնազանդ արաբներին։ Շատ ազնիվ եղան Սոսուլի արաբ երեվելիները։ Մոսուլի կառավարիչը, երիտթուրքական կառավարության՝ հայերին ոչնչացնելու խիստ հրամանը ստանալով, հրամանը կատարելու փոխարեն հրավիրել Է Մոսուլի աչքի ընկնող արաբ դեմքերին՝ խորհրդակցելու և համապատասխան որոշում ընդունելու համար։ Միաձայն որոշվել է մերժել կառավարության պահանջը՝ հայտարարելով, որ «իրենց խիղճը թույլ չի տալիս, որ իրենց ձեռքերը թաթախեն հայերի արյան մեջ»։ Դրա շնորհիվ փրկվեց շատ հայերի կյանք։ Արաբ, կրոնական գործիչ Աբդալլահ Մուսաին Համայում (Սիրիա) չորս ամսվա ընթացքում տներ է կառուցել հայ որբ երեխաների համար՝ նրանց ապահովելով սննդով և հագուստով։ Եգիպտոսի ղեկավարությունը ապաստան տվեց Մուսա լեռան հայ դյուցազուններին և նրանց ընտանիքներին։
Հայ վերապրողները մեծ երախտագիտությամբ են հիշում արաբ հասարակ մարդկանց, որոնք, ուշադրություն չդարձնելով թուրք ավազակախմբերի սպառնալիքներին, ջանում էին սնունդ և ջուր տալ իրենց բնակավայրերով անցնող հայ գաղթականներին, օգնել նրանց ինչով կարող էին։ Հաճախ էլ հայ մայրերը նրանց էին վստահում իրենց երեխաներին, որպեսզի փրկեն մահվան ճիրաններից և թուրք, զինվորների գազանություններից։
Արաբական ժողովրդի բարության շնորհիվ տասնյակ և տասնյակ հազարավոր հայեր փրկվեցին անխուսափելի ոչընչացումից և ապաստան գտան արաբ, երկրներում՝ Սիրիայում, Լիբանանում, Իրաքում, Հորդանանում, Եգիպտոսում։ Հայերն էլ իրենց հերթին առիթը բաց չեն թողել հայտնելու իրենց երախտագիտությունը արաբներին՝ նրանց ցուցաբերած մարդասիրության համար։ 1919 թվականի մայիսին Դամասկոսի քաղաքային սրահում տեղի ունեցավ Հուսեյնի որդի էմիր Ֆեյսսղի, որը գլխավորում էր արաբների ապստամբական բանակը Սիրիայում, հանդիպումը արաբ, ղեկավար գործիչների հետ։ Հանդիպմանը ներկա էր և ելույթ ունեցավ նաև Սիրիայում հաստատված հայ գաղթականների ներկայացուցիչը։ Նա. ողջ հայության անունից շնորհակալություն հայտնելով արաբներին ցեղասպանության ժամանակ նրանց բռնած ազնիվ դիրքի համար, նշեց, որ «հայերի պատմության մեջ արաբների անունը կգրվի ոսկե տառերով»։
Կատեգորիա:Արաբական աշխարհ Կատեգորիա:Հայկական հարցը և արտերկիրը
Անխել Կոռեա
Անխել Մարտին Կոռեա Մարտինես (Ángel Martín Correa Martínez, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, Արգենտինայի հավաքականի և Ատլետիկո Մադրիդի հարձակվող։
Կարիերա
Կոռեան համարվում է Սան Լորենսո ֆուտբոլային դպրոցի սանը։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 23-ին կնքել է իր առաջին մասնագիտական պայմանագիրը՝ 4 տարի ժամկետով ։
Առաջին թիմում դեբյուտել է 2013 թվականի մարտի 31-ին Նյուելլս Օլդ Բոյսի դեմ խաղում ։ Արգենտինայի առաջնությունում իր առաջին գոլը Անխելը խփել է 2013 թվականի մայիսի 11-ին Բոկա Խունիորսի դարպասին ։ Առաջնության վերջին 13 խաղերում նա խփեց 4 գոլ։ Արգենտինայի գավաթի խաղարկությունում խաղաց 5 խաղ, բայց չկարողացավ ոչ մի գոլ խփել։
2013-14 մրցաշրջանում Անխել Կոռեան դարձավ հիմնական կազմի առանցքային խաղացողներից մեկը։ Երկու առաջնությումներում՝ Ինսիաալում և Ֆինալում, նա խաղաց 38 հնարավորից 35-ը, որոնցում խփեց 6 գոլ։ Կոռեան օգնեց իր թիմին դառնալ Արգենտինայի չեմպիոն (Ֆինալ 2013) և նվաճել Լիբերտադորեսի գավաթի խաղրկության ուղեգիր։ Այդ մրցաշարում Կոռեան չխաղաց միայն խմբային փուլի չորրորդ՝ Ունիոն Էսպանիոլի դեմ խաղում, իսկ մնացածում խփեց 2 գոլ։ Առաջին գոլը 1-0 հաշվով հաղթանակ բերեց Ինդեպենդենտե դլ Վալե ակումբի դեմ խաղում, երկրորդ նույն հաշվով հաղթանակ բերեց 1/8 եզրափակչում, Գրեմիո ակումբի դեմ խաղում։ Լիբերտադորեսի գավաթի խաղարկությունում վերջին անգամ «սրբերի» կազմում խաղաց 1/4 եզրափակչում, Կրուզեիրոյի դեմ պատասխան խաղում։ Դրանից հետո մրցաշարում եղավ ընդմիջում, որը կապված էր Բրազիլիայի աշխարհի առաջնության հետ։
Մայիսի 28-ին, Կրուզեյրոյի դեմ խաղից 13 օր հետո նա պայմանագիր կնքեց մադրիդյան Ատլետիկոյի հետ։ Պայմանագիրը նախատեսված է 5 տարով, տրանսֆերի արժեքը կազմեց 7,5 մլն եվրո ։ ԱԱ-2014-ից հետե Կոռեայի նախկին խաղընկերները առանց դժվարության դուրս եկավ Լիբերտադորեսի գավաթի եզրափակիչ, կիսաեզրափակչում հաղթելով Բոլիվարին։ Կոռեան դարձավ մրցաշարի պոստֆակտում հաղթող, քանի որ արգենտինական թիմը եզրափակչում հաղթեց պարագվայան Նասիոնալին։
Կոռեան ստիպված բաց թողեց 2014-15 մրցաշրջանը, քանի որ նրա մոտ հայտնաբերվել էր սրտի ուռուցք։ Այնուամենայնիվ, սրտի ծանր վիրահատությունից հետո նա ամբողջովին վերականգնվեց և վերադարձավ խաղադաշտ ։ Լա Լիգայի 4-րդ տուրում Էյբարի դեմ խաղում նա Ատլետիկոյի կազմում խփեց իր առաջին գոլը։
Արգենտինայի ազգային հավաքականում դեբյուտել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 4-ին, Բոլիվիայի դեմ ընկերական խաղում փոխարինելով Էզեկիել Լավեսիին և խփելով խաղի վերջին գոլը (7-0)։
Հասակի համար նրան նմանեցնում են Սերխիո Ագուերոյին, չնայած որ նրա խաղաոճը նման է Կառլոս Տևեսինին ։ Բացի լավ տեխնիկայից և առաջին հպումից, նա ունի լավ հմտություններ, արագություն և ցածր ծանրության կենտրոն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մադրիդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Արգենտինայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Ալթենդորֆ (Շվանդորֆ)
Ալթենդորֆ (Altendorf), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Վերին Պֆալցի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 951 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 23,16 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 3 76 112։
Ռուդոլֆ Ջուլիանի
Ընտանիք և կրթություն
Ծնվել է նյույորքյան Բրուքլինի շրջանի կաթոլիկ ընտանիքում, Իտալիայից ներգաղթածների թոռ է։ Հայրը՝ Հարոլդ Ջուլիանին, ով աշխատում էր որպես սանտեխնիկ, երիտասարդ տարիներին՝ 1934 թվականին, ձերբակալվել է կաթի վաճառողի վրա զինված հարձակման մեղադրանքով, և մեկուկես տարի անց է կացրել բանտում, սակայն հասուն տարիներին քրեական գործերում ներքաշված չի եղել, և իր որդու խոսքերով՝ իրեն անբարյացակամություն է հաղորդել՝ մաֆիայի նկատմամբ։ Մայրը՝ Հելենը, հայրական ազգանվամբ՝ դ՛ Ավանզո, հաշվապահ էր աշխատում։ Նրա 4 հորեղբայրները ոստիկաններ էին, իսկ մեկը՝ հրշեջ։
Ռուդոլֆ Ջուլիանին Բրուքլինում ավարտել է եպիսկոպոս Լաֆլինի անվան միջնակարգ դպրոցը (1961 թվական), Բրոնքսի Մանհեթեն քոլեջը (1965 թվական), Նյույորքյան համալսարանի իրավունքի դպրոցը (1968 թվական, գերազանցության դիպլոմով)։
Քաղաքական կարիերայի սկիզբ
Երիտասարդական տարիներին պատկանում էր Դեմոկրատական կուսակցության կողմնակիցների թվին, որն ավանդաբար ավելի ազդեցիկ էր Նյու Յորքում։ 1970-ական թվականների կեսին գրանցվեց որպես անկուսակցական, իսկ 1980 թվականի դեկտեմբերին՝ նախագահական ընտրություններում Ռեյգանի հաղթանակից մեկ ամիս անց, պաշտոնապես դարձավ հանրապետական։
Նյու Յորքի քաղաքապետ
1989 թվականին առաջին անգամ իր թեկնածությունն առաջադրեց Հանրապետական կուսակցությունից, սակայն աննշան զիջեց դեմոկրատ թեկնածու Դեվիդ Դինքինսին (49 %-ը 51 %-ի դեմ)։ 1993 թվականին նա երկրորդ անգամ առաջադրեց իր թեկնածությունը՝ որպես քաղաքապետի թեկնածու, և այս անգամ հաղթեց Դինքինսին՝ 49 %-ը 46 %-ի առավելությամբ, և դարձավ 2-րդ հանրապետականը, ով զբաղեցնում էր այդ պաշտոնը։ Նախընտրական քարոզարշավը վարեց հանցավորության դեմ պայքարի, հարկերի իջեցման և կենսամակարդակի բարձրացման մասին լոզունգներով։ 1997 թվականին վերընտրվեց երկրորդ անգամ՝ հաղթելով Ռութ Մեսինջերին՝ 59 %-ը 41 %-ի առավելությամբ։
Հանցավորության դեմ պայքար
Սկեց ակտիվորեն պայքարել հանցավորության դեմ՝ հենվելով՝ կոտրված պատուհանների տեսության վրա, որն ասում է, որ անհրաժեշտ է պայքարել մանր հանցագործությունների դեմ, որպեսզի թույլ չտալ դրանց թվի ավելացում և անցում քրեական տարրեր պարունակող ապօրինի գործողություններից ավելի ծանր հանցագործությունների (ճիշտ այնպես, ինչպես եթե ուշադրություն չդարձվի մի քանի կոտրված ապակիներին, հանցագործները կարող են աստիճանաբար քանդել ողջ շենքը)։ Այս ուղղությամբ առաջին հաջողված ակցիաներից մեկը «մաքրողների» դեմը պայքարը դարձավ (դրանք այն մարդիկ են, ովքեր գումար էին պահանջում վարորդներից՝ մեքենաների դիմային ապակիների անորակ և «բռնի» լվացման համար՝ կանգնելով կարմիր լույսի ներքո կամ շարժվելով մեքենաների կուտակման մեջ)։ Ջուլիանին հիշեցնում էր, որ նման «մաքրողները» ընդամենը 180-ն էին։ Նրանց համար տեղում դուրս էին գրվում տուգանքի ծանուցագրեր՝ երթևեկության կանոնները խախտելու պատճառով։ Ընդ որում՝ նախկինում այլ իրավախախտումներ արածներին սպառնում էր նաև ազատազրկում։ Ավելի քիչ ժամկետում, քան 1 ամիսն է, մեզ հաջողվեց զգալիորեն կրճատել այս խնդրի սրվածությունը։ Իրավիճակն ակնհայտ կերպով բարելավվեց։ Նյույորքցիներին սա դուր եկավ ճիշտ այնպես, ինչպես բոլոր այն ներդրողներին, ովքեր գումար էին ներդնում քաղաքի հետագա զարգացման համար և բացում նոր աշխատատեղեր՝ քաղաքի բնակիչների համար։ Սա մեր առաջին հաստատուն հաջողությունն էր։
Ջուլիանին նորամուծություն կատարեց Նյու Յորքի ոստիկանությունում՝ ներդնելով CompStat ծրագիրը, որի շրջանակներում քաղաքի կոմկրետ հատվածներում հետևողական էին փողոցային քրեական ակտիվությանը, իսկ դրա պատասխանատվությունը շրջանային ոստիկանությունների սպաներինն էր։ CompStat-ը թույլ է տալիս կանխել հանցագործությունը՝ դեռևս իր ծագման վաղ փուլում, քանի դեռ այն լայնամասշտաբ խնդիր չի դարձել։ Այս ծրագիրը 1996 թվականին ստացավ մրցանակ՝ պետական կառավարման ոլորտում լավագույն նորամուծության համար, որը հանձնվում էր Ջոն Քենեդու անվան պետական կառավարման դպրոցի կողմից։ Այս ծրագիրը ներդրվել է նաև ԱՄՆ-ի այլ խոշոր քաղաքներում և արտասահմանում։
Ջուլիանիի և քաղաքային ոստիկանության ակտիվ գործունեությունը հանգեցրեցհանցավորության կտրւկ նվազման։ Տարբեր տվյալների համաձայն՝ հանցագործությունների ընդհանուր թիվը նվազել է 50—67 %-ով, սպանություննրի թիվը՝ 64—70 %-ով։ Միևնույն ժամանակ Ջուլիանիի աշխատանքը՝ որպես քաղաքապետ, քննադատության էր ենթարկվում աֆրոամերիկյան հասարակության կողմից, որի ներկայացուցիչները ոստիկանությանը մեղադրում էին իրենց նկատմամբ չափազանց բիրտ գործողություններում։ Քննադատություն էր հնչում նաև հասարակության լիբերալ մասի կողմից․ վերջիններս դժգոհ էին կառավարման ավտորիտար ոճից։
Ջուլիանի և Արաֆաթ
1995 թվականին Ջուլիանին գլխավորեց «Նյու Յորքն ընդունում է հյուրեր» կոմիտեն, որն անցկացնում էր պաշտոնական արարողություններ՝ նվիրված ՄԱԿ-ի հիսունամյակին։ Ջուլիանին հրաժարվեց հրավիրատոմսեր ուղարկել պաղեստինյան ներկայացուցչությանը, Կուբայի, Իրանի, Լիբիայի, Հյուսիսային Կորեայի, Սոմալիի և Հարավսլավիայի ներկայացուցիչներին։ Սակայն պաղեստինյան առաջնորդ Յասեր Արաֆաթը հայտվեց Լինքոլն կենտրոնում տեղի ունեցող պաշտոնական արարողությանը։ Համերգից առաջ Ջուլիանին իր աշխատակիցներին կարգադրություն տվեց․ «Դու՛րս վռնդեք նրան։ Նա եկել է առանց հրավերքի»։ Արաֆաթն ստիպված էր լքել դահլիճը։ Ջուլիանիի՝ Արաֆաթի նկատմամբ ունեցած բացասական վերաբերմունքը կապված է այն հանգամանքի հետ, որ քաղաքապետը պաղեստինյան առաջնորդին համարում էր ահաբեկիչ և մեղավոր՝ 1985 թվականին կազմակերպված՝ Achille Lauro-ի զավթման մեջ, ինչի արդյունքում սպանվեց ամերիկացի զբոսաշրջիկ․ «Ես երբեք չեմ մոռանում նրանց, ովքեր սպանում են ամերիկացիներին։ Այդ գործողության իրականացման հրամանը տված մարդը՝ Յասեր Արաֆաթը, դրա համար լիարժեք պատասխանատվություն է կրում»։
Սեպտեմբերի 11
Ռուդոլֆ Ջուլիանին համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեց 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումներից հետո, երբ ինքը մասնակցում էր փրկարարական աշխատանքների կատարմանը՝ Համաշխարհային առևտրի կենտրոնի վրա ահաբեկչական հարձակումներից հետո։ Ամենից առաջ նա հայտնի դարձավ ռադիոյով իր անկեղծ ելույթներով, որոնք ուղղված էին Նյու Յորքի բնակիչներին, նա կանխում էր հանրության մեջ խուճապի տարածումը, համոզում էր նրանց, որ իրավիճակը վերահսկվում է իշխանությունների կողմից։ Ավելի ուշ նա հիշում է, որ հանգստություն պահպանելու մեջ նրան օգնում էր հոր տված խորհուրդը․ Լավագույն խորհուրդն ինձ իմ հայրն է տվել․ «Եթե դու վտանգի մեջ ես, ու քո շրջապատում բոլորը խուճապի մեջ են, վախից գոռում են, ստիպիր քեզ հանգստանալ։ Ուղղակի ստիպիր։ Ասա ինքդ քեզ․ «Ես հանգիստ եմ, ես ոչնչից չեմ վախենում»։ Եթե տանը հրդեհ է, և մարդիկ սարսափի մեջ միայն կրակ են տեսնում, ապա այն մարդը, ով պահպանում է հանգստություն, կգտնի պահեստային ելքը»։
Time ամսագիրը նրան ճանաչել է «Տարվա մարդ 2001»։ հենց այդ ամսագիրը նշում էր․ «Շնորհակալություն Ջուլիանիին, որ նա մեզ ավելի շատ է հավատում, քան մենք ինքներս, շնորհակալություն նրա զարմանալի խիզախության և անհրաժեշտ սառնասրտության համար»։ (Ամսագրի տվյալների համաձայն՝ ընթերցողներից ամենաշատ առաջարկությունը՝ որպես թեկնածու, ստանում էին 2 հոգի՝ Ջուլիանին և Բուշը։ Բեն Լադենը 3-րդ տեղում էր։ Բացատրելով ամսագրի որոշումը՝ Time-ի գլխավոր խմբագիր Ջեյմս Քելլին հայտնում էր, որ Ջուլիանին, ով առանձնակի է իրեն պահել սեպտեմբերի 11-ի ողբերգության ժամանակ, «էմոցիոնալ առումով մեզ վրա այնպես է ազդել, ինչպես ուրիշ ոչ ոք, ներառյալ՝ նախագահ Բուշին» 2002 թվականի փետրվարին Մեծ Բրիտանիայի թագուհի Եղիսաբեթ II-ը նրան շնորհեց ասպետական պատվո տիտղոս)։
Սեպտեմբերի 11-ից հետո զգալի ճանաչում ստացավ Ջուլիանիի որոշումը՝ վերադարձնելու 10 մլն դոլարը, որը տուժողների օգնության ֆոնդին էր փոխանցվել սաուդան արքայազն ալ Վալիդի կողմից, ով իր այդ պարգևից հետո իր մամլո ծառայության միջոցով կոչ էր անում ԱՄՆ-ին՝ «վերանայելու իր քաղաքականությունը Մերձավոր Արևելքում, պաղեստինյան կողմի հետ կապված ավելի հավասարակշռված մոտեցում մշակել»։ Մահացածների բազմաթիվ հարազատներ սատարեցին նրան՝ իր այդ որոշման մեջ՝ հայտարարելով՝ «մեզ պետք չեն այդ արյունոտ փողերը»։
Ջուլիանիի քննադատները հաստատում են, որ նա այդքան շատ ժամանակ անցկացրեց Համաշխարհային առևտրի կենտրոնի ավերակներում, քանի որ «Արտակարգ իրավիճակների գրասենյակի» շտաբ֊բնակարանը (Office of Emergency Management), որտեղ պետք է որ աշխատեր Նյու Յորքի քաղաքապետը, Ջուլիանիի անփութության հետևանքով տեղակայվել էր չպաշտպանվող բունկերում, իսկ 23-րդ հարկում 7 ՀԱԱ-ն էր, որտեղ էլ ոչնչացվեց ահաբեկչական հարձական արդյունքում։
2001 թվականից հետո
2001 թվականի նոյեմբերին Ջուլիանին չմասնակցեց քաղաքապետի նոր ընտրություններին, քանի որ օրենքով իրավունք չուներ երրորդ անգան անընդմեջ թեկնածությունն առաջադրելու։ Սակայն նա նշանակալի դեր ունեցավ այն գործում, որ նրան փոխարինող դարձավ հանրապետական Մայքլ Բլումբերգը։
2002 թվականին Ջուլիանին հիմնեց Giuliani Partners ընկերությունը, որն աշխատում էր անվտանգության և ինվեստիցիաների համակարգմամբ։ 2004 թվականին Giuliani Partners-ը տիրացավ Ernst & Young Corporate Finance ինվեստիցիոն բանկին, որն ավելի վաղ համանուն հաշվապահական ընկերության մաս էր հանդիսանում։ Բանկը վերանվանվեց՝ դառնալով Giuliani Capital Advisors։ 2005 թվականին այն դարձավ նյույորքյան Bracewell & Patterson մասնաճյուղի տեխասյան իրավաբանական ընկերության գործընկերն ու ղեկավարը՝ վերանվանվելով ու դառնալով Bracewell & Giuliani։
Կինո և հեռուստատեսություն
Ջուլիանին ինքն իրեն է մարմնավորել «Օրենք և կարգուկանոն» (11 սեզոն (2000-2001 թվականներ), 1 սերիա) և «Գրեյվս» (1 սեզոն (2016 թվական), 1 սերիա) սերիալներում, ինչպես նաև ինքն իրեն է մարմնավորել «Չարիքի կառավարումը» ֆիլմում։
Անձնական կյանք
Ջուլիանի ամուսնացել է 3 անգամ։ Առաջին կինը՝ Ռեգինան, նրան հեռու բարեկամ է՝ զարմուհին։ Նա ամուսնացել է 1968 թվականին, ամուսնալուծվել՝ 1982 թվականին։ Երկրորդ կինը՝ Դոննան, հեռուստահաղորդավարուհի և դերսանուհի է։ Ամուսնությունը գրանցվել է 1984 թվականին, ամուսնալուծվել է 2002 թվականին․ այս ամուսնությունից ծնվել են որդին՝ Էնդրյուն, և դուստրը՝ Քերոլայնը։ Իրենց ամուսնության վերջին տարիներին ամուսինները սուր կոնֆլիկտի մեջ էին գտնվում, ինչն ակտիվորեն քննարկվում էր մամուլի կողմից։ Կոնֆլիկտի պատճառը քաղաքապետի նոր ընկերուհին՝ Ջուդիտն էր։ Երրորդ կինը հենց Ջուդիտն էր, ով դեղագործական ընկերության մենեջեր էր։ Ամուսնությունը գրանցվել է 2003 թվականին։
2000 թվականին Ջուլիանին քիմիոթերապիայի ինտենսիվ կուրս ընդունեց, ինչը կապված էր նրա մոտ հայտնաբերված պրոստատիտի քաղցկեղի հետ։ Դրանից հետո նա վերադարձավ ակտիվ քաղաքական֊հասարակական գործունեությանը։ Սակայն հիվանդությունը հանգեցրեց նրան, որ նույն տարում նա հրաժարվեց ԱՄՆ-ի Նյու Յորք նահանգի նահանգապետի պաշտոնի համար պայքարից, իսկ այս որոշման վրա ազդեցին նաև Ջուլիանիի ընտանեկան խնդիրները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Time-ի վարկածով «Տարվա մարդ» ճանաչվածներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի հանրապետական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ
Գրիգոր XVI
Գրիգոր XVI  (Gregorius PP. XVI, աշխարհիկ անունը՝ Բարտոլոմեո Ալբերտո Կապելարի, Bartolomeo Alberto Cappellari, ), Հռոմի պապ, ով գլխավորել է կաթոլիկ եկեղեցին 1831 թվականի փետրվարի 2-ից մինչ 1846 թվականի հունիսի 1-ը։
Վաղ տարիներ
Կապելարին ծնվել է 1765 թվականի սեպտեմբերի 18-ին իրավաբանի ընտանիքում։ 18 տարեկանում ստացել է կամալդուլների ճգնավորի շքանշան ։ 1799 թվականին նա հրատարակել է «Սուրբ Աթոռի Տրիումֆ» ժողովածուն, ուղղված իտալացի յանսենիստներին, որը մի քանի անգամ վերահրատարակվել է Իտալիայում և մի շարք եվրոպական երկրներում։ 1800 թվականին Կապելարին դարձավ Կաթոլիկ կրոնի ակադեմիայի անդամ, որը հիմնադրել էր Պիեմ VII (1800-1823) : 1805 թվականին եղել է Հռոմի Սուրբ Գրիգոր վանքի վանահայր։ Երբ Ֆրանսիայի կայսր Նապոլեոնը գրավեց Հռոմը և 1809 թվականին վտարեց այնտեղից Պիյա VII, Կապելարին փախչեց Մուրանո։ Այնտեղից նա մի խումբ վանականների հետ Նապոլեոնի վերջնական պարտությունից հետո տեղափոխվում է Պադովա։ Պապական ինքնիշխանության վերականգնումից հետո Կապելարին վերադարձավ Հռոմ, որպեսզի զբաղեցնի առաջնորդական տեղապահի դիրքը Հռոմում։ Այնուհետև նա աշխատել է որպես հավատի քարոզչության միաբանության խորհրդատու, որը կազմակերպում էր ամբողջ միսիոներական աշխատանքը իսպանական կայսրությունից դուրս, այդ թվում՝ Եվրոպայի ոչ կաթոլիկ երկրներում։
Կարդինալ
1825 թվականի մարտի 21-ին Կապելարին ընդունեց Կարդինալի գլխարկը ։ Նա հայ կաթոլիկների անունից բանակցություններ էր վարում Օսմանյան կայսրության հետ խաղաղության մասին, հասարակայնորեն դատապարտում էր լեհ հեղափոխականներին, ովքեր աշխատում էին քայքայել Ֆրանսիայում Նիկոլայ I կաթոլիկ միապետականներին սատարելու ջանքերը։
Ընտրություն
1831 թվականի փետրվարի 2-ին Կապելարիի 50 օր տևած ժողովից հետո անսպասելի ընտրվում է նրա իրավահաջորդ Պիոս VIII (1829-1830). Նա ընտրվեց քանի որ պապական աթոռի հիմնական թեկնածուն Ջակոմո Ջուստինյանին վտարվել էր Իսպանիայի թագավոր Ֆերդինանդ VII կողմից, և ևս երկու թեկնածու՝ Էմանուելե դե Գրիգորոն և Բարտոլոմեո Պական չհաշտվեցին միմյանց հետ։ Այս դժվարին իրավիճակից դուրս գալու համար թեկնածուները դիմեցին Կապելարիին, և նա ստացավ քվեարկության 83 ձայն իր օգտին։ Ընտրությունների ժամանակ կարդինալ Կապելարին դեռ եպիսկոպոս չէր, դա վերջին նման դեպքն էր պատմության մեջ ։
Մահը
1846 թվականի մայիսի 20-ին պապը իրեն վատ զգաց։ Մի քանի օր անց նա հիվանդացավ։ Սկզբում թվում էր, որ կյանքին ոչինչ չէր սպառնում, սակայն մայիսի 31-ին նրա վիճակը կտրուկ վատացավ, և հունիսի 1-ին նա մահացավ ։ Նա թաղված է Սուրբ Պետրոսի տաճարում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հռոմի պապեր Կատեգորիա:Անավարտ հոդվածներ անձի մասին
Օկոն
Օկոն, Սև քար, ձմեռանոց և գյուղատեղի Հայաստան Տավուշի մարզում, Իջևան քաղաքից 16 կմ հյուսիս, Սևքար գյուղի մոտակայքում։ 1926 թ. ուներ 160, 1939 թ.՝ 91 հայ բնակիչ։ Գտնվում է Ենոքավան գյուղից 17 կմ հարավ-արևմուտք, «Օկոն» հանդամասում։ Նշված է Ենոքավանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ձմեռանոցներ Կատեգորիա:Տավուշի մարզի աշխարհագրություն
Ջրհեղեղից հետո
«Ջրհեղեղից հետո» (After the Deluge), այլ անվանումները՝ «Քառասունմեկերորդ օրը» (The Forty-First Day) և «Արևը» (The Sun), անգլիացի նկարիչ Ջորջ Ֆրեդերիկ Ուոթսի նկարը՝ նկարված 1891 թվականին։
Նկարում պատկերված է ջրհեղեղի մասին առասպելի սյուժեից մի տեսարան, որտեղ 40 օր անընդհատ տեղացող անձրևից հետո Նոյը բացում է տապանի պատուհանը և տեսնում, որ այն վերջապես ավարտվել է։ Կտավը նկարված է ծովանկարչության ոճով՝ առավելապես վառ գույներով, տեսարանում գերիշխում է այն, թե ինչպես է ամպերի միջով ծակում անցնում արևի լույսը։ Նույն սյուժեն Ութսոնի կողմից օգտագործվել է 1878 թվականին «Հունական պոեզիայի հանճարը» աշխատանքում, որը, սակայն, տարբերվում է ջրհեղեղի այլ փուլի ներկայացմամբ։ Միևնույն ժամանակ «Ջրհեղեղից հետո» նկարում նկարիչն ակնհայտորեն ցանկացել է արտահայտել աշխարհի մոնոթեիստական տեսլականը՝ միտումնավոր խուսափելով արարման ժամանակ Աստծուն ուղղակիորեն պատկերելուց։ Իր գեղարվեստական կարիերայի նույն ժամանակաընթացքում Ուոթսը՝ սիմվոլիզմի ապագա ներկայացուցիչը, նկարել է ջրհեղեղի և հասարակությունն անարժան մարդկանցից մաքրելու թեմաներով բազմաթիվ կտավներ՝ ենթադրելով, որ աշխարհը կդառնա բարոյական արժեքների անկման զոհ։ Դիտմամբ պարզեցված «Արև» անվանումով նկարը ցուցադրվել է 1886 թվականին Ուայդչեպելի Սուրբ Հուդայի եկեղեցում, բայց հետագա 5 տարիների ընթացքում Ուոթսը շարունակել է աշխատել կտավի վրա։ 1891 թվականին նկարի վերջնական տարբերակը՝ «Ջրհեղեղից հետո» անվանումով, ցուցադրվել է Լոնդոնի Նոր պատկերասրահի ցուցադրության ժամանակ, իսկ 1902-1906 թվականների ընթացքում ցուցադրվել է ամբողջ երկրում։ Չնայած նկարի վերաբերյալ ժամանակակիցների ունեցած հիացական արձագանքներին՝ Ուոթսն այն չի ներառել ազգին տված պարգևների շարքում, քանի որ տվյալ աշխատանքը չէր համարում իր առավել նշանակալի ստեղծագործություններից մեկը։ 1904 թվականին՝ նկարչի մահից շատ չանցած, նկարը հանձնվել է Կոմպտոնում գտնվող Ուոթսի պատկերասրահին (Գիլֆորդ, Սուրրեյ կոմսություն, Անգլիա), որտեղ էլ այժմ գտնվում է։
Նախադրյալներ և ստեղծման պատմություն
Քննադատները նշում էին, որ Ջորջ Ֆրեդերիկ Ուոթսի ստեղծագործությունները ներառում են 3 հիմնական թեմաներ՝ սեր, մահ և խիղճ ։ Մանկության տարիներին վերապրելով մոր և 2 եղբայրների մահը՝ Ջորջ Ֆրեդերիկ Ուոթսն իր կյանքի մնացած մասը մնաց մահվան գաղափարով համակված։ Դա հատկապես հստակ է երևում «Մահվան դատարան» (Թեյթ բրիտանական պատկերասրահ) նկարում, որի վրա Ուոթսն աշխատել է ավելի քան 3 տասնամյակ՝ փորձելով ցույց տալ, որ մահը բոլորին՝ և՛ հերցոգին, և՛ աղքատին, հավասար է դատում ։ Տվյալ թեմայի պատկերման ժամանակ դիմելով ալեգորիայի՝ Ուոթսն իր կտավներում այլաբանորեն ներկայացրել է արդյունաբերական դարաշրջանի իրական խնդիրները՝ որոշ դեպքերում հակվելով սոցիալական ռեալիզմի կողմը ։ Դեռ երեխա ժամանակ տեսնելով քաղաքային տառապանքները՝ մարմնավաճառություն, անօթևանություն և քրտնաքամ աշխատանք ,, նա փորձում էր այդ ձևով փոխել հասարակ, սովորական մարդկանց կյանքը ։ Զարգացած նկարչական տաղանդի շնորհիվ վաղ տարիքից նա ինքնուրույն է փող վաստակել որպես հմուտ դիմանկարիչ։ Լինելով Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի դպրոցի ուսանողը՝ Ուոթսը միանգամից չսիրեց այնտեղի դասավանդման մեթոդները։ Նրա աշխատանքներն ակադեմիական ցուցահանդեսներում հաջողություն էին վայելում, իսկ ինքը կյանքի մնացած մասը կարողացավ ամբողջությամբ նվիրվել իր գլխավոր մոլությանը՝ գեղանկարչությանը։ 4 տարի ապրելով Իտալիայում՝ Ուոթսը վերադառնում է Լոնդոն, որտեղ նրան տիրում է դեպրեսիայի նոպան, ինչը նշանավորվում է մռայլ թեմաներով նկարների մի ամբողջական շարքով։ Այս անգամ նրա նկարչական վարպետությունը մեծ ճանաչում էր վայելում, և Ուոթսը որոշում է կենտրոնանալ դիմանկարչության վրա։ Նրա ստեղծագործությունների դիմանկարները նույնպես ամենուր բարձր էին գնահատվում, և շուտով նկարիչն ընտրվում է Թագավորական ակադեմիայի անդամ, բայց շատ շուտով հիասթափվում է այնտեղ տիրող կարգերից։ Ուոթսը ձգտում էր բնությանը որքան հնարավոր է մոտ ապրել , հայտնի էր իր ինքնամփոփությամբ և ամեն կերպ խուսափում էր հանրային, հասարակական ակտիվությունից՝ արժանի չհամարելով հանդիպել նույնիսկ իրեն այցի եկած Վիկտորիա թագուհու հետ ։
Ուոթսոնն առավել հայտնի է դարձել այլաբանական և դիցաբանական թեմաներով նկարների շնորհիվ, նա եղել է աշխարհի ամենահարգված նկարիչներից մեկը։ Մինչդեռ նա չէր կարողանում կամ էլ չէր ցանկանում միանալ գոյություն ունեցող նկարչական հոսանքներից ոչ մեկին՝ ոչ շաբլոնային պրեռաֆայելիտներին, ոչ էլ այնքան կատաղի բարոյախոսներին՝ քննադատների արձագանքներում մնալով որպես վիկտորիանական դարաշրջանի բրիտանական մշակույթի ավելի ուշ շրջանի «հերոսական անհաջողակ» կամ «մակերեսային և հավակնոտ» ներկայացուցիչներից մեկը ։ Եվ հենց այս շրջանում էր, որ 19-րդ դարում տիեզերքի ոլորտում արված գիտական հայտնագործությունները միաժամանակ ցնցեցին և հիացրին մարդկությանը, իսկ համոզմունքների հին համակարգը՝ համաձայն որի մարդը տիեզերքի կենտրոնն է, փոշիացվեց։ Մտավորականության համար խնդիր առաջացավ իմաստավորել նոր գիտելիքները, իսկ արվեստագետներն սկսեցին փնտրել նորարարական եղանակներ գիտության ձեռքբերումները պատկերելու համար ։
Ապագա նկարի պատկերման համար Ուոթսն ընտրել է ջրհեղեղի մասին առասպելի սյուժեից մի տեսարան, որտեղ 40 օր անընդհատ տեղացող անձրևից հետո Նոյը բացում է տապանի պատուհանը և տեսնում, որ վերջապես այն ավարտվել է։ Նկարիչը որոշել է պատկերել, թե ինչպես է 40 օր ամպամած երկնքում առաջին անգամ ծագում պայծառ արևը։ Դաստիարակվելով խիստ հոր կողմից, որը դավանում էր ավետարանական քրիստոնեություն, Ուոթսին մանկուց դուր չէր գալիս կազմակերպված կրոնը, չնայած նա լավ գիտեր Աստվածաշունչը, իսկ Նոյի և ջրհեղեղի պատկերները հետագայում հաճախ են հանդիպում նրա նկարներում։ Ուոթսը հաստատապես հավատում էր, որ ժամանակակից աշխարհում հարստանալու փափագը սոցիալական արժեքներից բարձր է դասվում, և որ այդպիսի հարաբերությունները, նկարչի կողմից ներկայացված որպես «այդ հարստությունը բերող ամենօրյա զոհերի կեղծավորությամբ քողարկում», ինչ-որ մի ժամանակ կհանգեցնի հասարակության անկմանը։