cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռաուֆ Հաջիև
Կենսագրություն
Ռաուֆ Սոլթան օղլի Հաջիևը ծնվել է 1922 թվականի մայիսի 15-ին Բաքվում ։ 18 տարեկանում նա գրել է իր առաջին օպերետը `«Ուսանողների հնարքները»։ 1948-1949 թվականներին սովորել է Մոսկվայի կոնսերվատորիայում։ 1953 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի կոնսերվատորիան `կոմպոզիտորական դասարանում (ուսուցիչ Կարա Կարաևի դասարան) ։ 1955-ին նա կազմակերպել է Ադրբեջանի պետական էստրադական նվագախումբը։ Մինչև 1964 թվականը եղել է նրա գեղարվեստական ղեկավարն ։ 1964 թվականին նա դարձել է Բաքվի ֆիլհարմոնիայի տնօրեն, իսկ մեկ տարի անց դարձել է Ադրբեջանի ԽՍՀ մշակույթի նախարար, մինչ այդ աշխատել է մինչև 1971 թվականը։ Նա մահացել է 1995 թվականի սեպտեմբերի 18-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Մոսկվայի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ կոմպոզիտորների միության անդամներ Կատեգորիա:Բաքվի երաժշտական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Սատա-Կուլար
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցի (այլ կիրառումներ)
Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցի, կարող է վերաբերել՝
Իրմես
Իրմես (Ирмес), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ներլ գետի ձախ ափում՝ 74 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 70 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ներլ գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տղաները Վեգասում
«Տղաները Վեգասում» (The Hangover), կատակերգական ժանրի ֆիլմ, ռեժիսոր՝ Թոդ Ֆիլիպս, սցենարիստ՝ Ջոն Լուկաս և Սկոտ Մուրա։ Գլխավոր դերերում՝ Բրեդլի Քուփեր, Էդ Հելմս, Զակ Գալիֆիանակիս և Ջաստին Բարտա։
Ֆիլմը նկարահանվել է 35 միլիոն դոլար բյուջեով և էկրաններին է հայտնվել Հյուսիսային Ամերիկայում 2009 թվականի հունիսի 5-ին։ «Տղաները Վեգասում» ֆիլմը միանգամից վաճառքային հաջողություն է ձեռք բերել և արժանացել է հանդիսատեսների հավանությանը։ Այն դարձել է 2009 թվականի 10-րդ ամենաշատ բյուջե ունեցող ֆիլմը, ամբողջ աշխարհում հավաքելով 467 միլիոն դոլար։ Ֆիլմը արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի, որպես լավագույն կատակերգական ժանրի ֆիլմ։
Սյուժե
Մինչև հարսանիքը Դագը իր ընկերների և հարսնացույի եղբոր՝ Ալանի հետ որոշում է մեկնել Լաս-Վեգաս լավ ժամանակ անցկացնելու, որտեղ նրանք կանգ են առնում «Սիզար-Պալաս» հյուրանոցում։ Հաջորդ առավոտյան արթնանալով Ֆիլը, Ստյուն և Ալանը փորձում են հիշել անցած օրվա տեղի ունեցածը և պարզվում է, որ իրենց ընկեր Դագը, որի հարսանիքը պետք է տեղի ունենա մի քանի օրից, կորել է։
Բայցի այդ ընկերները ունեն նաև այլ խնդիրներ, Ստյուի բերանից պակասում է մի ատամ, հյուրանոցի համարում տիրում է խառնաշփոթ, լոգարանում վագր է գտնվում, այս ու այն կողմ հավ է վազում, իսկ պահարանում է գտնվում ինչ-որ մեկի երեխան։ Երբ երեք ընկերները, վերցնելով երեխային դուրս են գալիս հյուրանոցից, նրանք տեսնում են Դագի ներքնակը, որը գտնվում է հյուրանոցի տանիքին գտնվող արձանի ձեռքերում։ Երբ ընկերները խնդրում են, որպեսզի բերեն իրենց Մերսեդեսը, դրա փոխարեն նրանց բերում են ոստիկանական ավտոմեքենա։
Իրենց հետքերով գնալով, երեք ընկերները ուղևորվում են հիվանդանոց, որտեղ եղել է Ֆիլը անցած գիշեր, որտեղ, բժշկի խոսքերի համաձայն, պարզվում է, որ նրանք վերցրել են «ռաֆինոլ» թմրանյութը, այն առաջացնում է հիշողության կորուստ։
Բժիշկը նաև պատմում է մատուռում տեղի ունեցած ինչ-որ հարսանիքի մասին, որի մասին նրանք ամբողջ ժամանակ խոսում էին։ Մատուռ գնալուց հետո պարզվում է, որ Ստյուն ամուսնացել է Ջեյդ անունով մի անբարո աղջկա հետ, չնայած նրան, նա արդեն հարաբերությունների մեջ է Մելիսայի հետ, որը իմիջայլող շատ խանդոտ է։
Ոստիկանները ասում են, որ իրենց մեքենան առգրավել են, իսկ նրանց ազատումը հնարավոր է միայն դպրոցական ցուցադրումից հետո (որը էլեկտրաշոկի կիրառման միջոցով ցուցադրում է)։ Իրենց ավտոմեքենան վերադարձնելուց հետո, երեք ընկերները բացոմ են բեռնախցիկը, որտեղից դուրս է թռչում մի մերկ չինացի՝ փայտը ձեռքին։ Նա հերթով ծեծում է տղաներին, որից հետո դիմում է փախուստի։ Այդ ընթացքում Ալանը խոստովանում է, որ ինքն է ըմպելիքների մեջ «ռաֆինոլ լցրել» (մտածելով, որ դա էկստազի է)։ Նա ուզում էր, որ բոլորի համար «լավ» լիներ այդ գիշեր։ Հյուրանոցային համար վերադառնալով նրանք այնտեղ տեսնում են Մայք Թայսոնին, նա պահանջում է այդ երեքից, որպեսզի վերադարձնեն իր վագրին և ներկայացնում է նրանց տեղեկություն կորած Դագի մասին։
Վագրին վերադարձնելուց հետո Մայք Թայսոնը նրանց ցույց է տալիս թաքնված տեսախցիկների նկարահանած կադրերը, որտեղ նրանք գողանում են վագրին և փակում մեքենայի մեջ։ Այդ տեսանյութում Դագը դեռ նրանց հետ էր։ Հյուրանոց գնալու ճանապարհին նրանց Մերսեդեսին կանգնեցնում է Լեսլի Չաուն (այն նույն մերկ չինացին) իր ավտոմեքենայով։ Նա պահանջում է, որպեսզի իրեն վերադարձնեն իրեն պատկանող 80 000 դոլարը, որը այդ գիշեր իր համար շահել էր Ալանը խաղատանը։ Հակառակ դեպքում նա սպառնում է սպանել Դագին, որը նստած էր ավտոմեքենայի հետևի նստահանին, պարկը գլխին քաշած։ Խաղատանը ևս մեկ անգամ 80 000 դոլար հաղթելուց (նրանք հաշվում էին Ալանի խաղաքարտերը) հետո, ընկերները ուղևորվում են Չաուի հետ պայմանագիր կնքելու, բայց ինչպես պարզվում է Չաուի մոտ մի ուրիշ Դագ էր՝ աֆրիկացի-նարկոդիլեր, որը վաճառել էր Ալանին «ռաֆինոլը»։ Նրա հետ խոսակցությունից Ստյուն հանկարծ գլխի է ընկնում, թե, որտեղ կարող է լինել իրենց ընկերը՝ նա գտնվում էր հյուրանոցի տանիքին։ Եռյակը անհապաղ գնում է հյուրանոց, որտեղ էլ գտնումէ Դագին։
Ընկերները հիշում են, որ նրանք ինքներն են Դագին գիշերով ներքնակի հետ միասին բերել տանիք։ Արագ հավաքվելով ընկերները ուղևորվում են տուն, քանի որ հարսանիքը ուր որ է կսկսվեր։ Նրանք հասցնում են, Դագի ու Թրեյսիի հարսանքիը հաջողվում է, իսկ Ստյուն թողնում է իր ընկերուհւն։ Վերջում Ալանը գտնում է Ստյուի լուսանկարչական ապարատը, որի մեջ պահպանված են լինում իրենց արկածային գիշերվա մասին ամբողջ նկարները։ Բոլոր նկարները ցույց են տրվում Flo Rida «Right Round» երգի ներքո ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2009 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:Բադի մուվի Կատեգորիա:Legendary Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոս Անջելեսում Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2000-ականների կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2000-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Կալիֆոռնիայում Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան բադի մուվի կինոկատակերգություններ
Գեղամաց լիճ
Գեղամաց լիճ, լճակ Ադրբեջանի Դաշկեսանի շրջանում, Կեռստավանք բերդի արևելյան կողմում։ Հիշատակում է Հ. Ոսկանյանը ։
Իլևնա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մոկշա է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Տենգուշևսկի շրջան
Տենգուշևսկի շրջան (Теньгушевский район Мордовииէրզ. Теньгушбуе), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Մորդովիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տենգուշևո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 845,94 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 12340 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 14,59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մորդովիա Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Գայլի դրունք
Չշփոթել Հայաստանի և Նախիջևանի սահմանին գտնվող համանուն լեռնանցքի հետ
Գայլի դրունք, Գայլի դուռ ։, լեռնանցք Հայաստանի Լոռու մարզի և Վրաստանի Քվեմո Քարթլիի մարզի սահմանում, Վիրահայոց լեռների կենտրոնական մասում ։ Բարձրություն 1798 մ։ Միմյանց է կապում Ուռուտի և Աղքյորփիի գետահովիտները ։ Հայաստանի և Վրաստանի սահմանը անցնում է լեռնանցքով՝ ըստ Անդրկենտգործկոմին առընթեր գավառների վարչական սահմանազատման գծով հանձնաժողովի 1923 թվականի ապրիլի 30 նիստի որոշման ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնանցքներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնանցքներ Կատեգորիա:Լոռու մարզի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Վրաստանի լեռնանցքներ Կատեգորիա:Քվեմո Քարթլիի մարզ
Սեբիստեյ
Սեբիստեյ, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում։ Գետաբերանը գտնվում է Կոկուզեկ գետի աջ ափից 24 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 31 կիլոմետր է։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցման պետական տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, Կատուն գետի ջրօգտագործման մասն է, Բիա և Կատուն գետերի գետային ենթաավազանն է։ Վերին Օբի գետային ավազանն է մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Մուլք Ռաջ Անանդ
Մուլք Ռաջ Անանդ, հնդիկ գրող, գիտնական։ Փիլիսոփայության դոկտոր, Փենջաբի համալսարանի պրոֆեսոր (1962)։ Հնդկական անգլիագիր արձակ գրականության առաջին և առավել համբավված ներկայացուցիչներից է ։
Կենսագրություն
Ծնվել է դեկտեմբերի 12-ին, Փեշավարում։ Գրում է անգլերեն։ 1936 թվականին Սաջադ Զահիրի հետ կազմակերպել է Հնդկաստանի առաջադեմ գրողների միությունը։
Աշխատություններ
«Հնդկական ռաջայի անձնական կյանքը» (1953), «Ճանապարհ» (1961), «Հերոսի մահը» (1963) և այլ վեպերում ու պատմվածքներում հանդես է եկել բոլոր կաստաների հավասարության և կանանց իրավունքների պաշտպանությամբ։ «Յոթ տարի» (1951) և «Արևածագի դեմքը» (1964) վեպերում պատկերել է ազատության մարտիկի կերպարը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հնդիկ գրողներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Հնդիկ սոցիալիստներ Կատեգորիա:Հնդիկ լրագրողներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հնդիկ վիպասաններ Կատեգորիա:Հնդիկ գիտնականներ Կատեգորիա:Ոչ գեղարվեստական գրողներ
Մասատոշի Նակայամա
Մասատոշի Նակայամա (中山正敏, ), կարատեի ճապոնացի վարպետ  , 10-րդ դան, Գիչին Ֆունակոշիի աշակերտը, ժամանակակից Շոտոկանի ստեղծողներից մեկը, Ճապոնական կարատեի ասոցիացիայի (ՃԿԱ) հիմնադիրներից և ավագ մարզիչներից մեկը , Տակուշոկու համալսարանի ֆիզիկական կրթության ֆակուլտետի պրոֆեսոր ։ Շուրջ 40 տարի Մասատոշի Նակայաման զբաղվել է շոտոկան կարատեի տարածմամբ ամբողջ աշխարհում։ Նա հեղինակել է գրքեր կարատեի մասին, մարզել է կարատեի բազմաթիվ հայտնի վարպետների. նրա աշակերտներից են եղել Հիրոկազու Կանազավան, Նիշիյաման, Կեինոսուկե Էնոեդան, Տակայուկի Միկամին, Տաիջի Կասեն, Հիդեո Օչին և ուրիշներ։ Մասատոշի Նակայաման եղել է առաջին կարատեիստը, որ իր կենդանության օրոք ստացել է 9-րդ դան. հետմահու նրան շնորհվել է 10-րդ դան ։
Վաղ տարիներ
Մասատոշի Նակայաման ծնվել է 1913 թվականի ապրիլի 13-ին Ճապոնիայի Յամագուտի  պրեֆեկտուրայում. նրա հայրը՝ Նաոմիչի Նակայաման, եղել է զինվորական բժիշկ և կենդոյի ուսուցիչ ։ Նամայամայի պապը պատկանել է սամուրայների սանադա խմբավորմանը, այդ պատճառով էլ բուդոն միշտ եղել է ընտանիքի ուշադրության կենտրոնում, և Նակայաման համալսարան ընդունվելուց առաջ պարապել է կենդո։ 1932 թվականին Մասատոշին հորից գաղտնի ընդունվում է Տակուշոկու համալսարանը, որտեղ սովորել է մանդարին լեզուն և Չինաստանի պատմություն, ինչը նրան հնարավորություն էր տալիս 1930-ական թվականների վերջին այցելել Չինաստան։ Նակայաման ցանկացել է համալսարանում պարապել կենդոյի խմբակում, սակայն, շփոթելով ժամանակացույցը, մասնակցել է կարատե դոյի պարապմունքի։ Նակայաման մի քիչ կարդացել է կարատեի մասին, և շարժումները նրան թվացել են շատ հետաքրքիր։ Բայց երբ աշակերտներից մեկն առաջարկել է, որ նա ինքը փորձի, ապագա վարպետը հասկացել է, որ դա այնքան էլ հեշտ չէ։ Սկզբում նա հանդիպել է դժվարությունների, օրինակ՝ նրան չէր հաջողվում ձգվել, սակայն, պարապելով մեծ համառությամբ, Նակայաման կարողացել է հասնել լավ արդյունքների։ Համալսարանում Նակայաման կարատե պարապել է Գիչին Ֆունակոշիի ու նրա որդու՝ Յոշիտակա Ֆունակոշիի ղեկավարությամբ ։
1930-ականների վերջ և 1940-ական թվականներ
1937 թվականին ավարտելով համալսարանը՝ Նակայաման ուսանողների փոխանակման ծրագրով մեկնել է Պեկին՝ սովորելու չինարեն, հասարակագիտություն և պատմություն։ Ի սկզբանե Նակայաման հիացած չէր չինական մարտավեստով, քանի որ նրանց մեջ մեծ ուշադրություն է դարձվում շրջանաձև շարժումներին, իսկ Նակայաման կարծում էր, որ դա հանգեցնում է կենտրոնացումը կորցնելուն։ Սակայն մի քանի ուսուցիչների հետ պարապելուց հետո Նակայաման փոխում է իր կարծիքը։
Չինաստանում Նակայամայի հիմնական ուսուցիչը եղել էր Փայը, ով հյուսիսային ոճերից մեկի տարեց վարպետ էր։ Հյուսիսային ոճերին հատուկ ոտքերով աշխատելու տեխնիկայի ազդեցությամբ Նակայաման մշակում է երկու նոր շարժում ոտքերով՝ տայսոկու-ուկե (ճնշող հարված ոտնաթաթով կամ սրունքով) և ուրա-մավասի-գերի (ոտքով շրջանաձև հարված պտտվելով)։ Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելը Մասատոշի Նակայաման ստացել է 2-րդ դան ։ Պատերազմի ավարտից հետո՝ 1946 թվականի մայիսին, Նակայաման վերադարձել է Ճապոնիա, իսկ նրա հորինած տեխնիկաները նույն 1946 թվականին Ֆունակոշիի թույլտվությամբ ընդգրկվել են շոտոկանում։ Չինաստանից վերադառնալուց հետո Նակայաման մտադիր էր դասավանդել չինարեն, սակայն պատերազմին հաջորդած մի քանի տարվա ընթացքում Ճապոնիայում տիրող տնտեսական և սոցիալական քաոսի պատճառով դա նրան չի հաջողվել, և կարատեի վարպետն ապրուստի միջոցներ վաստակելու համար ստիպված է եղել զբաղվել ներքնաշորերի առևտրով ։
Նակայաման եղել է ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի ձեռնամարտի ավագ մարզիչներից մեկը։ Ամերիկացի աշակերտներին դասավանդելը նրան թույլ տվեց հասկանալ, որ պետք է ավելի մանրամասն բացատրել, թե ինչու է կարատեում օգտագործվում նման, այլ ոչ թե այլ տեխնիկա։ Ամերիկացիները, ի տարբերություն ճապոնացիների, հիմնավորումներ են պահանջել շարժումների համար, այդ պատճառով ճապոնացի մարզիչները սկսել են վերլուծել տեխնիկան և տվել են տեսական բացատրություններ՝ հիմնվելով ֆիզիկայի օրենքների վրա։
Ճապոնական կարատեի ասոցիացիա
1948 թվականին Ճապոնիայում հանվել է կարատեի արգելքը, և 1949 թվականին Ֆունակոշին ժողով է անցկացրել, որի ընթացքում քննարկվել է կարատեի ապագան։ 1949 թվականի մայիսին Նակայամայի, Իսաո Օբատայի և այլոց օգնությամբ հիմնադրվել է Ճապոնական կարատեի ասոցիացիան (JKA) : Ֆունակոշին եղել է կազմակերպության պաշտոնական ղեկավարը, իսկ Նակայաման՝ ավագ մարզիչ  ։ Մշակվել են տեխնիկական և քննական չափանիշները։ Ֆունակոշիի վերահսկողության տակ Նակայաման սկսել է ձևավորել մարզչական ծրագիրը։ Մշակվել է սպորտային մենամարտերի վարման ծրագիր, ինչի շնորհիվ կարատեիստների մենամարտերը դարձել են պակաս արյունոտ և ավելի անվտանգ։
1951 թվականին Մասատոշի Նակայաման ստացել է 3-րդ դան, իսկ 1955 թվականին՝ 5-րդ դան ։ Ֆունակոշիի մահից հետո Նակայաման ընտրվել է ՃԿԱ-ի գլխավոր հրահանգիչ, իսկ 1961 թվականին ստացել է 8-րդ դան։ Նակայաման առանձնացրել է կատան և կումիտեն՝ որպես մրցութային դիսցիպլիններ ։ ՃԿԱ դոջոյի (մարզասրահ) սովորողները մեծ հաջողությունների են հասել 1950-ական և 1960-ական թվականներին ։
Նակայաման հայտնի է նրանով, որ մեծ աշխատանք է կատարել կարատեն աշխարհում տարածելու համար    ։ Այլ ավագ մարզիչների հետ միասին նա իրականացրել է մարզիչների ստաժավորման ծրագիր, որի շրջանավարտներից շատերն ուղարկվել են աշխարհի տարբեր երկրներ՝ բացելու շոտոկանի ակումբներ և ներգրավելու նոր անդամների ։ Մասատոշի Նակայաման 1952 թվականին սկսել է աշխատել Տակուշոկու համալսարանի ֆիզիկական դաստիարակության ֆակուլտետում , իսկ հետագայում ղեկավարել է այն ։ Համալսարանում նա գլխավորել է նաև դահուկավազքի թիմը ։
Ուշ տարիներ
Մասատոշի Նակայաման մարտերի մասնակցել է բավական երկար. իր վերջին մենամարտը, որ նա անցկացրել է 52 տարեկան հասակում, ավարտվել է իր հաղթանակով ։
1971 թվականին Ճապոնական Ալպերում Նակայաման հայտնվել է ձնահյուսի տակ և հազիվ է փրկվել մահից։ Բժիշկները կանխագուշակում էին, որ նա կմեռնի մի քանի օրից, և հարազատները հավաքվում են նան հրաժեշտի տալու։ Սակայն, չնայած բժիշկների արգելքին, Նակայաման շարունակում է պարապմունքները՝ պնդելով, որ դրանք իրեն կօգնեն վերականգնել ուժերը ։
1972 թվականին Նակայաման իր աշակերտներից մեկի՝ Հիրոկազու Կանազավայի օգնությամբ իր տան նկուղային հարկում հիմնում է իր սեփական դոջոն, որը կոչում է «Հոյցուգան»  ։ Այդ դոջոն տեղակայված էր Էբիսուում՝ ՃԿԱ հոնբու (կենտրոնական) դոջոյից ոչ հեռու ։ Օտարերկրացի սովորողներն ապրում էին հանրակացարանում և պարապում այդ դոջոյում 1970-ական թվականների սկզբից ։
Մասատոշի Նակայաման 1974 թվականին դեռևս ուներ 8-րդ դան ։ 9-րդ դան նա ստանում է 1980-ական թվականներին ՝ դառնալով Շոտոկանի առաջին վարպետը, որ այդ դանն ստացել է իր կենդանության օրոք ։ Մինչև իր կյանքի վերջը Նակայաման շարունակել է դասավանդել Շոտոկան կարատե։
Նակայամա Մասատոշին մահացել է 1987 թվականի ապրիլի 15-ին Ճապոնիայի մայրաքաղաք Տոկիոյում      ։
Ժառանգություն
Նակայամա Մասատոշին հեղինակել է կարատեի մասին բազմաթիվ գրքեր, որոնց թվում է «Լավագույն կարատե» 11 հատորներից բաղկացած շարքը։ Նրա գրքերից են՝
Նակայամայի գրքերում ոչ միայն նկարագրվում են կարատեի տարբեր տեխնիկաներ և մարզումների մեթոդներ, այլև տրվում են տեխնիկայի տեսական հիմնավորումները ֆիզիկայի և անատոմիայի տեսանկյունից։ Գրքերից բացի Նակայաման հեղինակել է հոդվածներ և մի շարք տեսաֆիլմեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնացի կարատեիստներ Կատեգորիա:Ապրիլի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:1913 ծնունդներ Կատեգորիա:1987 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 15 մահեր Կատեգորիա:Տոկիո քաղաքում մահացածներ
Սքիփնեսի ամրոց
Սքիփնեսի ամրոց, ամրոց Միացյալ Թագավորությունում, Շոտլանդիայի Կինթայր թերակղզու վրա, Սքիփնես գյուղի մոտ։
Պատմություն
Ամրոցի գլխավոր շենքը կառուցվել է XIII դարում Քլեն Սուինիի կողմից։ Հետագա՝ 13-րդ, 14-րդ և 16-րդ դարերում ամրոցին ավելացվել են այլ ամրություններ և օժանդակ շինություններ։ 1494 թվականին` Շոտլանդիայի Ջեյմս IV թագավորի օրոք, ամրոցում տեղակայված էին թագավորական կայազոր՝ կղզիների վրա Շոտլանդիայի վերահսկողությունը ապահովելու նպատակով։ 1511 թվականին Արչիբալդ Քեմբելը՝ Արգայլի 2-րդ կոմսը, Սքիփնեսը նվիրեց իր կրտսեր որդուն՝ Արչիբալդ Քեմբելին ։ Հետագայում նա ամուսնացավ Լեդի Գլամզի՝ Ջենեթ Դուգլասի հետ։ Վերջինիս դավաճանության և կախարդության մեջ կասկածելու մեղադրանքով, ամուսիններին ձերբակալում և նետում են Էդինբուրգ ամրոցի բանտ, որտեղ էլ փախուստի անհաջող փորձի ժամանակ Արչիբալդ Քեմբելը սպանվում է։ Երեք թագավորությունների պատերազմի տարիներին, 1646 թվականին, ամրոցը պաշարվում է Ալասդեր Մաք Քոլայի ուժերի կողմից։ Պաշարման ընթացքում, 1646 թվականի օգոստոսին, զոհվում է Ալասդերի եղբայրը՝ Գիլիսբիգ Մաք Քոլան ։ 17-րդ դարում ամրոցը լքվում է։
Ամրոցի ուրվականը
Ասում են, որ Սքիփնեսի ամրոցի շրջակայքում թափառում է Սքիփնեսի լեդի Գրինի ուրվականը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոտլանդիայի ամրոցներ
Օգարյովի տուն
Օգարյովի տուն (Дом Огарёва, Օգարյովի - Լոբանով-Ռոստովսկու տուն, Дом Огарёва — Лобанова-Ростовского), XVIII-XX դարերի տարածաշրջանային նշանակության ճարտարապետության հուշարձան Մոսկվայում։ Հիմնական շենքի հասցեն՝ Բոլշայա Նիկիտսկայա փողոց, տուն 23/14/9։ Տունը գտնվում է Բոլշայա Նիկիտսկայա փողոցի, Նիկիտսկի բուլվարի և Կալաշնի նրբանցքի անկյունում։ Ներկայումս շենքն զբաղեցնում է «Նիկիտսկի դարպասների մոտ» թատրոնը։
Պատմություն
Շինության հիմնական մասը վերաբերում է XVIII դարին։ 1753 թվականի դրությամբ այն պատկանել է կոլեգիալ խորհրդական Ս. Ե. Մոլչանովին։ Հետագայում դաստակերտն անցել է գաղտնի խորհրդական Ն. Ն. Սալտիկովին, որն այն նվիրել է դստերը, որն ամուսնացել է իշխան Յ. Ի. Լոբանով-Ռոստովսկու հետ։ XIX դարի սկզբին տունը պատկանել է ներքին գործերի նախարար Դ. Ի. Լոբանով-Ռոստովսկուն։ 1812 թվականի հրդեհից հետո շենքը գնել և ամպիր ոճով վերակառուցել է պատմաբան Դ. Ն. Բանտիշ-Կամենսկին ։
1824 թվականից դաստակերտը պատկանել է Պլատոն Օգարյովին։ Տանն անցել են նրա որդու՝ բանաստեղծ և մտածող Նիկոլայ Օգարյովի մանկությունն ու պատանեկությունը։ Տանը հաճախ էր հավաքվում լիբերալ տրամադրված երիտասարդության խմբակը, որում ընդգրկված էին Ալեքսանդր Գերցենը, Վադիմ Պասեկը և ուրիշներ։ 1834 թվականին խմբակի մասնակիցները ձերբակալվել են և պատժվել ։
Ն. Օգարյովի քույրը՝ Աննա Պլաուտինան, որին տունն անցել է հոր մահից հետո, այն 1838 թվականին վաճառել է պաշտոնաթող ռոտմիստր արքայազն Ա. Գոլիցինին։ XIX դարի երկրորդ կեսին տունն անցել է Անդրեյ Միխայլովիչ Միկլաշևսկուն։ Նա եղել է Վոլոկիտինո գյուղի ճենապակու գործարանի սեփականատերը։ Միկլաշևսկին վերակառուցել է տունը՝ առաջին հարկում իր արտադրանքի խանութը բացելու և սեփականության եկամտաբերությունն ավելացնելու նպատակով։ Հայտնվել է երրորդ հարկ, մեծացել են պատուհանները, առաջին հարկում արվել են մեծ ցուցափեղկեր և հեռացվել է հնաոճ սյունասրահը։ Ա. Մ. Միկլաշևսկուց հետո դաստակերտն անցել է նրա դստերը, նրանից էլ՝ Միխայիլ Պետրովիչ Սկորոպադսկուն ։
1885 թվականին տանը բացվել է Համառուսական ցուցահանդեսում ցուցադրված տնայնագործական իրերի առևտրային-արդյունաբերական թանգարան։ Նույն ժամանակ կատարվել է ևս մեկ վերակառուցում։ Տանը տրվել է էկլեկտիկ շենքի ձևավորում, որը զարդարված էր մանր կոտորակային ծեփվածքներով։ Այնտեղ գործում էին նաև Վ. Ա. Պոլտորացկայայի կանանց բարձրագույն դասընթացները, արվեստի և արդյունաբերության դպրոցը, Ժողովրդական կոնսերվատորիայի խմբերգային դասարանները, 1903 թվականին սա հնագրավաճառ Ա. Մ. Ստարիցինի հասցեն էր, որի մասին գրել է Անատոլ Ֆրանսը ։
1913 թվականին տունը վերակահավորել են «Ունիոն» կինոթատրոնի համար, որը խորհրդային տարիներին դարձավ «կրկնվող ֆիլմերի» կինոթատրոն։ Նրա վերևում 1920-ական թվականներին տեղակայված էր Ա. Ն. Սկրյաբինի անվան երաժշտական ​​տեխնիկումը ։
Այժմ այստեղ գործում է «Նիկիտսկի դարպասների մոտ» թատրոնը։ Ներսույթներում մեծագույն արժեք ունի կինոթատրոնի շքասանդուղքը, որը XIX դարի առաջին կեսից պահպանվել է գրեթե անփոփոխ ։
Լա Ֆրիշ
Լա Ֆրիշ (La Friche de la Belle de Mai կամ La Friche), ֆրանսիական Մարսել քաղաքի Սեն-Շառլ կայարանի մոտ գտնվող մշակութային համալիր։ Նախկինում այստեղ գործել է ծխախոտի ֆաբրիկա, որը 1990 թվականին վերակառուցման է ենթարկվել և վերափոխվել մշակութային մեծ, ընդգրկուն կենտրոնի։
Պատմություն
2013 թվականին Մարսելը Եվրոպայի մշակութային մայրաքաղաք հայտարարվելու կապակցությամբ շահագործման է հանձնվել համայնապատկերային աշտարակը, չորս հազար քառակուսի մետր ընդհանուր մակերեսով ցուցադրման տարածքներ, որոնք տրամադրվել են ժամանակակից արվեստի արժեքավոր նմուշների ցուցադրությանը ։ Այդ նույն ժամանակամիջոցում «Les Magazins» շենքի 7.500 քառակուսի մետր տարածք նորացվել և հատկացվել է արվեստանոցների ու գրասենյակների։
Շենքի տանիքին ստեղծվել է շուրջ յոթ հազար քառակուսի մետր ընդհանուր մակերեսով մի ընդարձակ սանդղավանդակ, որտեղ կանոնավոր կերպով համերգներ ու այլ միջոցառումներ են կազմակերպվում, այդ թվում՝ նաև dj-ների մասնակցությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն
Սուրբ Խաչ (այլ կիրառումներ)
Սուրբ Խաչ, կարող է վերաբերել՝
Չիչխանավանք
Չիչխանի վանք, Սև վանք հայ առաքելական միջնադարյան եկեղեցի Հայաստանի Լոռու մարզի Շիրակամուտ գյուղից հյուսիս։ Ընդգրկված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Ճարտարապետություն
Այս տեսակ հուշարձանների բնորոշ կողմերից է արևելք-արևմուտք առանցքի ուղղությամբ կառույցի երկարաձիգ լինելն ու հանդիպակաց խաչաթևերի հավասարությունը, իսկ գմբեթը տեղադրված է լինում հորինվածքի կենտրոնում։ Հայաստանի տարածքում արձանագրված նմանատիպ եկեղեցիների թիվը հասնում է մոտ չորս տասնյակի ։ Չիչխանավանքը կառուցված է սրբատաշ, սև և  վարդագույն  տուֆով, շարվածքը՝ միդիս (եռաշերտ)։ Եկեղեցու կառուցման մասին շինարարական արձանագրություն չի պահպանվել, սակայն, ելնելով  կառույցի ծավալատարածական հորինվածքից և ճարտարապետական ոճից՝ այն թվագրվում է 6-7-րդ դարերով։
Չիչխանավանքը կառուցված է բլրի ստորոտում, և տարածքի թեքության պատճառով անձրևաջրերի ու ձնհալի բերած հողն անընդհատ ծածկել է այն։ Մինչև վերականգման աշխատանքների սկսելը ավերակ եկեղեցու արտաքին հատվածներից միայն արևմտյան խաչաթևի հյուսիս-արևմտյան անկյունն էր մոտ 1.5մ բարձրությամբ մնացել հողից դուրս։
Եկեղեցու ճարտարապետա-հնագիտական ուսումնասիրություններով փաստվեց, որ կառույցի գոյության ընթացքում վերականգնվել է մէկ անագամ։ Հուշարձանի վերակառուցված հատվածների շաղախի և քարի մշակման ուսումնասիրությունը փաստեց,  որ  վերականգնումը  կատարվել  է 20-րդ դարասկզբին ։
Չիչխանավանքի առաջին վերականգնում
Եկեղեցու վերակառուցումը կատարվել է ոչ մասնագիտորեն, անտեսվել են հուշարձանի վերականգնման ընդունված նորմերը և ուղեկցվել ճարտարապետական լուրջ սխալներով։ Մասնավորապես, վերականգնված հատվածների արտաքին եզրագիծը չի համընկնում հնի հետ՝ վերջինիս պատերի համեմատաբար բարակ լինելու պատճառով։ Քարերի ընտրության հարցում նոյնպես ցուցաբերվել է սխալ մոտեցում՝ օգտագործելով անմշակ կամ կիսամշակ սև տուֆ։
Արդյունքում սխալ էին վերականգնել նաև եկեղեցու վերին հատվածները և տանիքը։ Հայտնի է, որ 6-7-րդ դարերում հայկական եկեղեցական ճարտարապետութեան մեջ գմբեթը դառնում է առաջնային տարր ։ Վերականգնողները, ինչ-ինչ հանգամանքներից ելնելով, չեն պահպանել եկեղեցու գմբեթավորումը։ 1970-ական թվականներին եկեղեցու ծածկը դարձել է թաղակապ, խորանի հատվածում՝ կլոր, իսկ խաչաթևերի վրա՝ երկթեք։ Կատարված աշխատանքները զգալիորեն խաթարել են կառույցի նախնական տեսքը։ Հին հուշարձանի հիմքերի վրա կառուցված թաղակապ շինությունը կանգնեցվել է՝ անփոփոխ պահելով միայն նրա հատակագծային հորինվածքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:11-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:12-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:13-րդ դարի հայկական վանքեր և եկեղեցիներ Կատեգորիա:Լոռու մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Լոռու մարզի տեսարժան վայրեր
Անարզաբայի պաշտպանություն
Անարզաբայի պաշտպանություն, Անարզաբա քաղաքի բնակչության և զորքերի պաշտպանական մարտերը բյուզանդական ու սելջուկ-թուրքական զորքերի դեմ։ Լևոն Ա իշխանը Բյուզանդիայից գրավեց Կիլիկիայի ծովափնյա քաղաքները։ 1136 թ.-ին նրա զորքերը պաշարեցին Սելևկիա քաղաքը։ Լևոն Ա-ի ձեռնարկումները, սակայն, խափանվեցին Բյուզանդիայի նոր արշավանքով։ Հովհաննես Կումնենոս կայսրը մեծ բանակով Միջերկրական ծովի վրայով 1137 թ.-ին ներխուժեց Կիլիկիա։ Հայկական զորքերը թողեցին Սելևկիա ն և ետ քաշվելով ամրացան Անարզաբայում, մասամբ էլ Վահկա բերդում։ Բյուզանդացիներին դաշնակցում էին սելջուկ-թուրքական զորամասերը, որոնք առաջինը հարձակվեցին Անարզաբայի վրա։ Հայկական ուժերին հաջողվեց նրանց ետ շպրտել։ Այնուհետև սկսվեց քաղաքի 35-օրյա պաշտպանությունը։ Բազմաթիվ զոհերի գնով թշնամուն հաջողվեց քանդել արտաքին պարիսպը և ներխուժել քաղաք, ուր կատաղի մարտեր բռնկվեցին միջնաբերդի համար։ Հայկական ուժերը գիշերով ճեղքեցին թշնամու պաշարման օղակը և դուրս եկան քաղաքից։ Բայց շուտով ընկան նոր շրջապատման մեջ։ Լևոն Ա-ն զինվորների փոքրաթիվ խմբով անձնատուր եղավ, որդիների`Թորոսի, Ռուբենի հետ գերի տարվեց։ Անարզաբայի անկումից հետո շուրջ 7 տարի (մինչև Թորոսի գերությունից ազատվելը և Ռուբինյանների իշխանության վերականգնվելը) տիրում էր Կիլիկիային`նրա բերդերում ու քաղաքներում պահելով մոտ 20 հզ. զինվոր։ Անարզաբայի պաշտպանությունը պետական անկախության համար հայ ժողովրդի մղած պայքարի հերոսական էջերից է։
Գրականություն
Կատեգորիա:Անարզաբա Կատեգորիա:Կիլիկյան Հայաստանի պատմություն Կատեգորիա:1137
Ժերնովկա (Իլևնայի վտակ)
Ժերնովկա (Жерновка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Իլևնա գետի աջ ափում՝ 17 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 22 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մոկշա գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ֆրանսիայի պատմություն
Ֆրանսիայի պատմություն (Histoire de France), ֆրանսիացի էթնոսի հազարամյա պատմությունը։ Ժամանակակից Ֆրանսիայի տարածքում մարդը բնակություն է հաստատել շուրջ երկու միլիոն տարի առաջ։ Այստեղ հաստատված առաջին հայտնի ցեղերից էին կելտերը, որոնց հռոմեացիներն անվանում էին գալլեր։ Հենց այդ պատճառով էլ նոր բնակեցված տարածքը սկսում է անվանվել Գալիա։ Մ.թ.ա. 125 թվականին Գալիայի տարածքը նվաճում են հռոմեացիները, իսկ 3-4-րդ դարերում՝ գերմանական ցեղերը (վեստգոթեր, բուրգունդներ և ֆրանկներ)։ 274 թվականին Շալոնի ճակատամարտից հետո Գալիան վերստին միացվում է մայրամուտի շրջանում գտնվող Հռոմեական կայսրությանը։ Ֆրանսիայի պատմության հինաշխարյան շրջանն ավարտվում է Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկումով։ 5-րդ դարում կազմավորվում է Ֆրանկական թագավորությունը, որն ներառում էր նախկին Գալիայի պրովինցիան և հարակից տարածքներ։ Արդեն 6-րդ դարում երկիրը կառավարող Մերովինգների արքայատոհմը կտրուկ թուլանում է, իսկ արքայատոհմի վերջին ներկայացուցիչները թագավորի տիտղոսը պահպանում էին միայն ձևականորեն։ Երկրի թուլացմանը նպաստում են նաև արաբների նվաճումները Հարավային Եվրոպայում։ Վերջիններս, նվաճելով Պիրենեյան թերակղզին, շարժվում են դեպի արևմուտք՝ ներխուժելով Հարավային Գալիա։ 732 թվականին ֆրանկների առաջնորդ Կառլոս Մարտելը Պուատիեի ճակատամարտում վճռական հաղթանակ է տանում՝ արաբներին դուրս մղելով Գալիայի տարածքից։ 751 թվականին Հռոմի մայորդոմ Պիպին Կարճահասակը հոր մահից հետո իրեն հռչակում է ֆրանկների թագավոր։ Պիպինը վերջ է տալիս Մերովինգների դինաստիային և սկիզբ է դնում նոր արքայատոհմի, որը նրա որդու՝ Կառլոս Մեծի անունով կոչվում է Կարոլինգների դինաստիա։
8-9-րդ դարերում երկրում հաստատվում են ավատատիրական կարգեր, որի արդյունքում՝ Բուրգունդիա և Աքվիտանիա մարզերն իրենց հռչակում են ֆրանկական պետության կենտրոնական կառավարությունից անկախ։ Շուտով Ֆրանկական պետությունը հասնում է իր հզորության գագաթնակետին, և 800 թվականին ֆրանկների առաջնորդ Կառլոսը թագադրվում է կայսերական թագով. երկիրը դառնում է Եվրոպայի պատմության հզորագույն կայսրություններից մեկը։ Կառլոս Մեծը Իտալիայիում վերջնականապես պարտության է մատնում լանգոբարդներին, իսկ 778 թվականին ֆրանկական բանակը ներխուժում է Իսպանիա՝ հասնելով մինչև Սարագոսա։
Կառլոսի մահից հետո պետությունը բռնում է հետադիմական ռեակցիայի ուղին, և երկրում առաջանում են ներքին գահակալական խռովություններ։ Իշխանության հասնելու համար կռվում են Կառլոսի ժառանգները։ 843 թվականին Վերդենի պայմանագրով Ֆրանկական պետությունը մասնատվում և բաժանվում է Կառլոսի ժառանգների` Լոթարի, Լյուդովիկոսի և Շառլի միջև։ Ֆրանսիան պատմության թատերաբեմ է դուրս գալիս որպես անկախ պետություն։ 987 թվականին իշխանությունը սկսում է գլխավորել Կապետինգների դինաստիան։ 10-11-րդ դարերում Ֆրանսիայում հիմնականում ավարտվում է ֆեոդալական հասարակարգի երկու հիմնական դասակարգերի՝ սենիորների և կախյալ գյուղացիության ձևավորումը։
1337 թվականին Ֆրանսիայի և Անգլիայի միջև սկսվում է Հարյուրամյա պատերազմը, որը խաթարում է ամբողջ Եվրոպայի անդորրը։ Հարյուրամյա պատերազմի ընթացքում ֆրանսիական կողմում աչքի է ընկնում Ժաննա դ'Արկը, ով ազատագրելով Օռլեան քաղաքը, սկիզբ է դնում ֆրանսիացիների հաջողություններին։ 1453 թվականին պատերազմն ավարտվում է Ֆրանսիայի հաղթանակով, իսկ 16-րդ դարում Ֆրանսիայում ձևավորվում է բացարձակ միապետություն, որը հատկապես ամրապնդվում է 1562-1594 թվականների կրոնական պատերազմներից հետո։
19-րդ դարի 70-ական թվականներից բանվորական շարժումը վերելք է ապրում Ֆրանսիայում։ 1880 թվականին ձևավորվում է Ֆրանսիայի բանվորական կուսակցությունը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմում Ֆրանսիան հարում էր Անտանտի ռազմաքաղաքական դաշինքին։ 1917 թվականին՝ Նիվելի հարձակման ժամանակ Ֆրանսիայի 2-րդ գաղութային դիվիզիայի Վերդենի ճակատամարտի վետերանները հրաժարվում են կատարել հրամանները՝ լինելով հարբած և առանց զինվորական համազգեստի։ 1919 թվականին Ֆրանսիայի Վերսալի Հայելապատ դղյակում ստեղծվում է վերսալյան համակարգը, որը տարածվում է ամբողջ Եվրոպայում։ Ֆրանսիային պատուհասած հաջորդ փորձությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմն էր։ Ֆրանսիան դառնում է ֆաշիստական ագրեսիայի առաջին թիրախներից մեկը և 1940 թվականի մայիսին՝ առանց որևէ դիմադրության, անձնատուր լինում։ Պատերազմի ավարտին ֆրանսիական հողերը ետ են վերադարձվում, իսկ Երրորդ ռայխը զինաթափվում և կազմալուծվում է։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Ֆրանսիան անդամակցում է Հյուսիսատլանտյան դաշինքին և Միավորված ազգերի կազմակերպությանը,  դառնում է նաև Եվրոպական Միության հիմնադիր-անդամ։ Ներկայումս Ֆրանսիայի Հանրապետությունը զարգացած երկիր է՝ տնտեսական, ինչպես նաև ռազմաքաղաքական մեծ ներուժով։
Նախապատմական Ֆրանսիա
Ֆրանսիական տարբեր վայրերի (որտեղ հայտնաբերվել են հնագիտական գտածոներ) անուններով գիտության մեջ անվանվել են հին քարի դարի և միջին քարի դարի Եվրոպայի հիմնական մշակույթները (շելյան, աշելյան, մուստիերյան, ազիլյան և այլն) ։ Իրենց ժայռապատկերներով հայտնի են Հարավային Ֆրանսիայի հինքարեդարյան քարանձավները (Լասկո, Մոնտեսպան և այլն) ։ Էնեոլիթի և բրոնզի դարից (մ․թ.ա․ 3-2-րդ հազարամյակներ) մեզ են հասել ավերակի վերածված կառույցներ (մենհիրներ, դոլմեններ, կրոմլեխներ)։ Ժամանակակից Ֆրանսիայի տարածքում մարդը բնակություն է հաստատել դեռևս 1.8 միլիոն տարի առաջ։ Նախնադարում մարդիկ ստիպված էին ապրել քոչվորական կյանքով՝ զբաղվելով հիմնականում որսորդությամբ և հավաքչությամբ ։ Ֆրանսիայում հաշվվում են մեծ թվով նկարազարդ քարանձավներ, որոնք պահպանվել են վերին պալեոլիթի դարաշրջանից։ Լավագույն նմուշներից են Լասկո քարանձավի պատերին պահպանված ժայռափոր նկարազարդումները։ Լասկոն Արևմտյան Եվրոպայի գլխավոր հնավայրերից մեկն է։ Հինքարեդարյան այս քարանձավը ստեղծվել է մ.թ.ա. 18000 թվականին։ Այս քարանձավի գլխավոր առանձնահատկությունը գեղատեսիլ ժայռաքեր կենդանապատկերների առկայությունն է։ Նկարներում պատկերված են ոչ միայն կենդանիներ, այլ նաև նախնադարյան մարդիկ՝ տարբեր աշխատանքներ կատարելիս։ Մ.թ.ա. 10000 թվականին՝ վերջին սառցե դարաշրջանի ավարտին, կլիման բարելավվում է, և մոտ մ.թ.ա. 7000 թվականից Արևմտյան Եվրոպայի այս հատվածը թևակոխում է նեոլիթյան դարաշրջան։ Արդյունքում՝ տեղի բնակիչներն անցնում են նստակյաց կյանքի ։ Մ.թ.ա. 4-րդ և մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակների միջև տեղի ունեցած ժողովրդագրական և գյուղատնտեսական բուռն զարգացումից հետո, մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակի վերջում ի հայտ է գալիս մետաղագործությունը։ Այս ժամանակաշրջանի գլխավոր նվաճումներից էր նաև այն, որ Ֆրանսիայի տարածքում ապրող մարդիկ սկսում են օգտագործել մի շարք մետաղներ և համաձուլվածքներ, որոնց կիրառությունն առավել դյուրին էր կենցաղում։ Նման մետաղներ էին բրոնզը, պղինձը և ոսկին։ Հետագայում այստեղի բնակիչները ավելի զարգանալուց հետո սկսում են օգտագործել նաև նաև երկաթ։ Մ․թ․ա․ 1-ին հազարամյակի վերջին Ֆրանսիայի տարածքը բնակեցնում են կելտերը, որոնց հռոմեացիները կոչում էին գալլեր (այստեղից էլ եկել է երկրի անունը՝ Գալիա Բելգիկա կամ պարզապես Գալիա)։ Մինչ այդ՝ Գալիան հունական առևտրային գաղութ էր։
Մ.թ.ա 600 թվականին հին հույները Փոկեա քաղաքում հիմնում են հունական գաղութ Մասալիան (ներկայիս Մարսել)  ՝ Միջերկրական ծովի ափին կառուցելով Ֆրանսիայի ամենահին քաղաքը ։ Նույն ժամանակաշրջանում, որոշ գալլա-կելտական ցեղեր թափանցում են ներկայիս Ֆրանսիայի տարածքի որոշ հատվածներ, սակայն տարածվում են Ֆրանսիայի խորքերը միայն մ.թ.ա 5-րդ դարից 3-րդ դարում ։ Մ․թ․ա․ 2-րդ դարի վերջին Գալիան նվաճում են հռոմեացիները՝ այնտեղ ստեղծելով մի շարք պրովինցիաներ։ Արդյունքում՝ Գալիայի տարածքը ենթարկվում է ռոմանականացման։ Չնայած այս ամենին՝ գալլերը բավականին ազատատենչ էին և ժամանակ առ ժամանակ ապստամբում էին բռնացող կառավարության դեմ։ Այս դեպքերի շուրջ 1999 թվականին նկարահանվում է «Աստերիքսն ու Օբելիքսն ընդդեմ Կեսարի» արծակային կատակերգությունը, ըստ որի մ․թ․ա․ 50 թվականին կայսր Հուլիոս Կեսարի կողմից Գալիայի գրավումից հետո գալլաբնակ փոքրիկ մի գյուղի բնակիչներ, հրաժարվելով հարկեր վճարել, սկսում են պայքարել անպարտելի համարվող հռոմեացիների դեմ   ։ Գալիայի ռոմանակացմանը հետևում է իշխանական մարմինների ձևավորումը։ Երկրում առաջանում են հռոմեական և գալլական ավագանու ստրկատիրական լատիֆունդիաները, որոնց հետ մեկտեղ առաջ են գալիս խոշոր առետրաարհեստավորական քաղաքներ։ Դրանցից էին Լիոնը, Նիմը և Բորդոն։ Հռոմեական ծանր հարկերը տեղական բնակչության մի շարք ապստամբությունների տեղիք են տալիս։ Հակահռոմեական առաջին ապստամբությունը սկսվում է մ․թ․ա․ 12 թվականին և ավարտվում 51-ին  ։ 70 թվականին գալլերի ապստամբությունների ալիքը դադարում է ալեկոծել կայսրության ափերը. հռոմեական լեգեոնները բացարձակ հաղթանակ են տանում տեղացի ապստամբների նկատմամբ։ 2-4-րդ դարերում Գալիայում տարածվում է քրիստոնեությունը  ։
Հռոմեական Գալիա
Գալիա երկրամասի տարածքներն ընկած էին Հռենոսի, Ատլանտյան օվկիանոսի, Պիրենեյների և Միջերկրական ծովի միջև։ Ժամանակակից Ֆրանսիայի տարածքները մոտավոր համընկնում են Գալիայի հետ։ Գալիան բարգավաճող երկիր էր, որի հարավային մասը ենթարկվում էր հռոմեական և հունական ճնշումներին։ Մ.թ.ա 390 թվականին գալլերի առաջնորդ Բրենուսը անցնում է Ալպերը և ներխուժում Իտալիա  ։ Հաղթելով Ալլիայի ճակատամարտում՝ գալլերը պաշարում են կայսրության մայրաքաղաք Հռոմը ։ Գալիական ներխուժումը թուլացնում է Հռոմը՝ սկիզբ դնելով շատ իտալական ցեղերի ընդվզման։ Հաջորդ 50 տարում մեկ առ մեկ այդ ընդվզումները ճնշվում են, իսկ Հռոմի իշխանությունը՝ ամրապնդվում։ Գալլերը շարունակում են ներխուժումները մինչև մ.թ.ա 345 թվականը, երբ Հռոմեական կայսրության հետ կնքվում է խաղաղության պայմանագիր։ Սակայն հռոմեացիները և գալլերը շարունակում էին մնալ թշնամիներ և գալլերը շարունակում էին սպառնալիք հանդիսանալ Հին Հռոմի համար։ Հռոմի հետագա զարգացման գլխավոր խոչընդոտը Կարթագենի թագավորության զորեղացումն էր։ Թափանցելով Իտալիա և մի շարք ճակատամարտերում ջախջախելով հռոմեական բանակին, կարթագենացիների առաջնորդ Հաննիբալ Բարկան անմիջական սպառնալիք է ստեղծում Հռոմի համար ։ Վճռորոշ էր մ.թ.ա. 216 թվականի Կաննեի ճակատամարտում տարած հաղթանակը, որի արդյունքում կարթագենական զորքերը հաստատվում են Ապենինյան թերակղզու վրա  ։ Սակայն նա չի կարողանում զարգացնել ռազմավարական հաջողությունը, իսկ հռոմեացիները պատերազմը տեղափոխում են Աֆրիկա։ Մ.թ.ա. 202 թվականին Զամայի ճակատամարտում պարտվելուց հետո Կարթագենը հաշտության պայմանագիր է կնքում Հռոմի հետ  ։ Կարթագենը զրկվում է Իսպանիայի իր տիրույթներից, բացի այդ, զրկվում է նաև առանց Հռոմի համաձայնության պատերազմներ վարել իրավունքից։
Մոտ մ.թ.ա 125 թվականին հարավային Գալիան նվաճվում է հռոմեացիների կողմից և վերածվում հռոմեական շարքային պրովինցիայի։ Բրեննուսի կողմից Հռոմի պաշարումը դեռ թարմ էր հռոմեացիների հիշողությունում։ Մ.թ.ա. 52 թվականին Հուլիոս Կեսարը գրավում է Գալիայի մնացած հատվածը և ճնշում գալլ առաջնորդ Վերցինգեթորիկսի ապստամբությունը։ Գալիայի համար շրջադարձային է լինում Օգոստոս Օկտավիանոս կայսեր գահակալության տարիները։ Նրա օրոք Գալիան բաժանվում է հռոմեական պրովինցիաների, որոնցից հիմնականներն էին Գալիա Նարբոնենսիսը՝ հարավում, Գալիա Աքվիտանիան՝ հարավ-արևմուտքում, Գալիա Լուգդունենսիսը՝ կենտրոնում և Գալիա Բելգիկան՝ հյուսիսում ։ Գալլա-հռոմեական ժամանակաշրջանում հիմնադրվում են շատ քաղաքներ` ներառյալ Լուգդունումը (ներկայիս Լիոն), որը հիմնադրումից որոշ ժամանակ անց հռչակվում է Գալիայի մայրաքաղաք ։ Այս քաղաքները կառուցվում են ավանդական հռոմեական ճարտարապետական ոճով՝ իրենց թատրոններով, կրկեսներով, ամֆիթատրոնով և շոգեբաղնիքով։ Գալլերը հռոմեական տիրապետության տակ ի վերջո ընդունում են հռոմեական լեզուն՝ լատիներենը, որից էլ հետագայում ձևավորվում է ֆրանսերենը ։ Հռոմեական բազմաստվածությունը խառնվում է գալլական տեղական հավատալիքների հետ՝ ձևավորելով սինկրետիզմը ։
Մոտավորապես 3-րդ դարում Հռոմեական Գալիան կանգնում է ճգնաժամի առաջ. նրա սահմաններից ներս էին թափանցում բարբարոսները։ Կենտրոնական կայսերական իշխանության թուլացման հետ գալլա-հռոմեացի ղեկավարները անկախություն են հռչակում՝ ստեղծելով սակավակյաց Գալիական կայսրությունը ։ Այն ձգվում էր Բրիտանիա կղզու հարավից մինչև Հռենոսի ավազան՝ ներառելով ժամանակակից Անգլիայի, Ֆրանսիայի, Բելգիայի, Իսպանիայի, Պորտուգալիայի, Շվեյցարիայի և մասամբ էլ Գերմանիայի ու Նիդերլանդների տարածքները ։ Կայսրության ստեղծողը Մարկուս Կասիանուս Լատինուս Պոստամուս էր, ով գահակալում է մինչև 269 թվականը ։ Գալիայի համար ամեն ինչ փոխվում է այն ժամանակ, երբ Կլավդիոս Գոթացի կայսեր մահից հետո հռոմեական պետության ղեկն իր ձեռքն է վերցնում Լուցիոս Դոմիցիոս Ավրելիանոսը։ Ավրելիանոսի կառավարումը նշանավորվում է մի շարք փայլուն հաղթանակներով. նա հետ է մղել կայսրության Դանուբյան սահմանի վրա բարբարոսների հարձակումները և ճնշում Եգիպտոսում բռնկված ապստամբությունը ։ Դրանից հետո Շալոնի ճակատամարտում 274 թվականին հռոմեական լեգեոնը ջախջախում են գալլերի վերջին կայսր Տետրիկուս II-ի գլխավորած կայազորին, որի արդյունքում Գալիան նորից միացվում է Հռոմեական կայսրությանը ։ Այնուամենայնիվ, իրավիճակը բարելավվում է 4-րդ դարի առաջին կեսին, որը Հռոմեական Գալիայի վերածննդի ու բարգավաճման ժամանակաշրջանն էր։ 312 թվականին կայսր Կոստանդիանոս Ա Մեծը ընդունում է քրիստոնեություն, իսկ 313 թվականի Միլանի հրովարտակով թույլատրվում է քրիստոնեության ազատ դավանումը Հռոմեական կայսրության տարածքում    ։ Քրիստոնյաները, ովքեր մինչ այդ հետապնդվում ու հալածվում էին, սկսում են ավելանալ ողջ Հռոմեական կայսրությամբ մեկ։ Սակայն սկսած 4-րդ դարի կեսերից բարբարոսների ներխուժումները վերսկսվում են և գերմանական ցեղերը, ինչպիսիք են վանդալները, սուեբները և մի շարք ոչ գերմանական ցեղեր՝ այդ թվում ալանները, անցնում են Հռենոսը և ներխուժում Գալիա, Իսպանիա և կործանվող Հռոմեական կայսրության այլ տիրույթներ։
Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկում
Եվրոպայի պատմության 4-րդ դարի կեսերից մինչև 7-րդ դարն ընկած ժամանակաշրջանն ընդունված է անվանել Մեծ գաղթի կամ Ժողովուրդների մեծ գաղթի ժամանակաշրջան ։ Կլիմայական դժվարություններից և սառնամանիքներից հոգնած մի շարք բարբարոսական ցեղեր և ցեղախմբեր սկսում են արշավանքներ կազմակերպել դեպի Հռոմեական կայսրության տարածք։ Առաջին գաղթող ցեղերը դրանք հոներն էին, որոնց պատմական ձևավորումն ընթացել էր ներկայիս Չինաստանի տարածքում՝ Հեռավոր Արևելքում ։ Մինչ այդ՝ 117 թվականին, Հռոմեական կայսրությունը հասել էր իր տարածքային մեծության գագաթնակետին ։ 284 թվականին Դիոկղետիանոսը կայսրությունը բաժանեց երկու մասի՝ արևելյան և արևմտյան  ։ Գալիան Արևմտյան Հռոմեական կայսրության մաս էր կազմում։
4-րդ դարում կելտական ցեղերն ապաստակում են Գալիայի պատմական Արմորիկա երկրամասի տարածքը։ 418 թվականին դեպի Գալիա արշավանքներ են կազմակերպում գոթերը, որոնց օգնություն են ցուցաբերում վանդալները, լանգոբարդներն ու ֆրանկները։ 410 թվականին մայրաքաղաք Հռոմի գրավումից հետո կայսրության կենտրոնը դառնում է Թուլուզ քաղաքը։ 460 թվականին ծանր պայմաններում գահ է բարձրանում Հռոմի վերջին կայսրը։ Հռոմուլոս Օգոստուլոսի գահ բարձրանալու ժամանակ Հռոմեական կայսրությունը գտնվում էր անհետացման եզրին ։ Կայսերական տիրապետությունը տարածվում էր միայն Իտալիայի և Հարավային Գալիայի մի փոքրիկ մասի վրա։ Արևելահռոմեական կայսր Լևոն I-ը, որը մահացել էր 474 թվականին՝ Արևմտյան Հռոմեական կայսրության գահին էր կանգնեցրել երկու մարդու՝ Պրոկոպի Անթեմիային և Հուլիուս Նեպոտին, այդ պատճառով նրա հետնորդ Զենոնը, այնպես ինչպես Հյուսիսային Գալիայի կուսակալ Աֆրանասիոս Սիագրոսը, հրաժարվում է Հռոմուլոսին ճանաչել արևմուտքի կայսր՝ նրան համարելով սովորական բռնապետ ։ Կայսրության մայրամուտը բավականին մոտ էր։ Նրա օրոք վերսկսվում են գոթական արշավանքները դեպի կայսրության տարբեր հատվածներ։
Գոթական զորքերը գլխավորում էր նշանավոր զորավար Օդոակրը ։ Հռոմեական պաշտպանական զորքերի գլուխ կանգնած էր Օրեստը։ Բախվելով իր հանդեպ թշնամաբար տրամադրված զորքին, Օրեստը փակվում է հզոր պատերով շրջապատված Տիցիանում, որը գրավվում է և թալանվում։ 476 թվականի օգոստոսի 28-ին Պլացենտիի մոտ նա գերի է վերցվում և մահապատժի ենթարկվում։ Նրա եղբայր Պավելը սպանվում է Ռավեննայից ոչ հեռու անտառում մղված մարտի ժամանակ և այդ ժամանակ Օդոակրը մտնելով քաղաք սեպտեմբերի 4-ին Հռոմուլոսին ստիպում է հրաժարվել կայսրության գահից  ։ Երբ ապստամբած զորավարը իմանում է արևելյան կայսր Զենոն Իսավրացու կրկնակի գահին տիրելու մասին, նա գահընկեց է անում Հռոմուլոս Օգոստուլոսին և վերջինիս անունից սենատական պատվիրակություն ուղարկում Կոստանդնուպոլիս՝ համապատասխան հաղորդագրությամբ։ Այնտեղ նշվում է.
Ֆրանկական պետություն
987 թվականի հուլիսի 3-ին քսանամյա Հուգո Կապետը սկսում է իր գահակալությունը՝ սկիզբ դնելով Կապետինգների արքայատոհմին ։ Դրանից առաջ նա եղել էր Փարիզի կոմսը ։ Կապետինգների օրոք թագավորական իշխանությունը ընտրովիից դառնում է ժառանգական։ Նրանց կառավարումը նշանավորվում է նրանով, որ Ֆրանսիան ենթարկվում է վիկինգների արշավանքներին ։ 8-րդ դարից սկսած նորվեգացի, դանիացի և շվեդ վիկինգները սկսում են ասպատակել Եվրոպայի տարածքը։ 885 թվականին Փարիզի ափերի մոտ հայտնվում են վիկինգներին պատկանող հարյուրավոր նավեր ։ Նորմանների առաջնորդներից Զիգֆրիդը ֆրանսիացիներին պահանջում է տուրքեր վճարել, սակայն մերժում է ստանում։ Դրանից հետո վերջիններս հարձակման են անցնում և շրջափակում Փարիզը ։ Հյուսիսաբնակների զինուժն իրենից ներկայացնում էր 700 նավ և 40 հազար զինվոր։ Ֆրանսիական զորքերի բանակը կազմում էր մոտ 200 զինվոր ։ Փարիզը վիկինգների լծից ազատվում է 881 թվականին՝ Լյուդովիկոս III-ի օրոք։ 9-րդ դարում Ֆրանսիայի տարածքում առանձնանում են Նեյստրիա, Բուրգունդիա, Աքվիտանիա մարզերը ։ Նրանք ստանում են դքսությունների կարգավիճակ և փաստացիորեն դառնում են Ֆրանսիայի կենտրոնական կառավարությունից անկախ։ Այս ժամանակաշրջանը Ֆրանսիայի պատմության մեջ նշանավորվում է ավատատիրական հարաբերությունների հաստատմամբ  ։ Կապետինգները կործանում են ստրկատիրական պետությունը և փոխում հասարակարգը։ 9-րդ դարում ամենուր ամրանում է ֆեոդալական կալվածքը։ Ֆրանսիայում խոշոր կալվածատերեր դառնում են թագավորները, աշխարհիկ ավագանին, ինչպես նաև քրիստոնեական եկեղեցին։ Կապետինգների քաղաքականությունը նպաստում էր կենտրոնացված պետության կազմավորմանը։ Դեռևս Հուգոյի կառավարման վերջին տարիներին նրա որդին՝ Ռոբերտը, եղել է իր գահակիցը։ Հոր մահից հետո՝ 996 թվականին, Ռոբերտ II Բարեպաշտը դառնում է Ֆրանսիայի միահեծան ղեկավարը ։ Ռոբերտը չկարողանալով ժառանգ ունենալ իր առաջին կնոջից, ստիպված է լինում ամուսնալուծվել և կնության առնել Բուրգունդիայի թագավոր Ռուդոլֆ III-ի քրոջը՝ Բերտեին։ Ժողովուրդն այս թագավորին անվանել է նաև Աստվածավախ և իմաստուն։
Խաչակրաց արշավանքներ
11-րդ դարում Եվրոպայի պատմության մեջ տեղի ունեցող դարակազմիկ իրադարձություններից ամենանշանավորը Խաչակրաց արշավանքներն էին ։ Ֆրանսիայի թագավորության և Սրբազան Հռոմեական կայսրության օժանդակությամբ դեպի արևելք արշավանքների ալիք է սկսվում։ Նպատակը Հիսուս Քրիստոսի գերեզմանի աատագրումն էր մուսուլմաններից։ Խաչակրաց արշավանքները շարունակվում են շուրջ 200 տարի՝ 1095-1291 թվականներին։ Խաչակիրների շարժման գլխավոր հովանավորը համարվում էր քրիստոնեական եկեղեցին ։
1095 թվականի մարտին տեղի ունեցած ժողովում քննարկվում է բյուզանդական կայսրի օգնության խնդրանքն ընդդեմ սելջուկ-թուրքերի։ Հենց այդ տարում էլ տեղի ունեցավ կարևոր մի իրադարձություն, որը հիմնովի փոխում է Ֆրանսիայի և ամբողջ աշխարհի պատմության ընթացքը։ Պատճառը Ֆրանսիայի հարավում գտնվող Կլերմոն Ֆերան քաղաքում Հռոմի պապ Ուրբանոս II-ի հնչեցրած կոչն էր, որով կաթոլիկ եկեղեցու գլուխը հորդորում է քրիստոնյաներին արշավել և ազատագրել Սուրբ Երկիրը ։ Սակայն այդ ճանապարհին առկա էին մի շարք խնդիրներ։ Պապականությանն անհանգստացնող հիմնական հանգամանքն այն էր, որ Երուսաղեմ մեկնող ուխտավորների մեծ մասը իսլամադավան արաբների կողմից ենթարկվում էին հալածանքների։ Պապականությունը շահագրգռված էր նաև այն հանգամանքով, որ Սուրբ Երկիրը լատինականացնելուց և իրենց ենթարկելուց հետո՝ ֆրանկների ուժի շնորհիվ Հռոմի պապին կենթարկվի նաև 1054 թվականի քրիստոնեական եկեղեցու պառակտումից հետո անկախացած Կոստանդնուպոլսի պատրիարքը։ Հեռատես այս քայլով Ուրբանոս պապը նպատակ ուներ ռազմական ուժի շնորհիվ վերամիավորել քրիստոնյա աշխարհը։ Ըստ նրա՝ պատվախնդիր այդ առաքելությունը պետք է իրականացվեր ո՛չ գերմանացիների և ո՛չ էլ վիկինգների, այլ ֆրանսիացիների կողմից։
1096 թվականի սկզբներին սկսվում է խաչակիրների առաջին արշավանքը ։ Գարնան սկզբերին ճանապարհ են ընկնում խաչակիրների առաջին ջոկատները, որոնք հիմնականում կազմված էին աշխատավոր դասակարգից՝ գյուղացիներից։ Սուրբ գործին նվիրված գյուղացիներն առանց ասպետական դասակարգի օգնության անցնում են Ասիան Եվրոպայից բաժանող Բոսֆորի նեղուցը և շարժվում դեպի արևելք՝ Նիկեա քաղաքի ուղղությամբ։ Սակայան վճռական տրամադրված գյուղացիները չեն կարող դիմակայել առավել լավ զինված կատաղի սելջուկներին և ջախջախվում են վերջիններիս կողմից ։ Կարճ ժամանակ անց տեղ են հասնում նաև ֆրանսիական ասպետախմբերը, որոնք հեշտությամբ կարողանում են գրավել քաղաքը։ Այսպիսով՝ ֆրանսիացի խաչակիրների առաջին նվաճումը Նիկեա քաղաքի պաշարումն էր։ 1097 թվականի հոկտեմբերին սկսվում է Անտիոքի երկարատև պաշարումը և տևում մինչև 1098 թվականի հունիսը ։ 1099 թվականի հուլիսի 15-ին խաչակիրները ներխուժում են Սուրբ քաղաք՝ Երուսաղեմ ։ Առաջին խաչակրաց արշավանքի գլխավոր հետևանքներից մեկը դառնում է չորս խաչակրաց պետությունների ստեղծումը։ Դրանք էին Երուսաղեմի թագավորությունը, Անտիոքի դքսությունը, Եդեսիայի կոմսությունն ու Տրիպոլիի կոմսությունը ։