Կյանքի_ճանապարհ
Ճանապարհը 1941-1942 թվականների ձմռանը
1941 թվականի նոյեմբերի սկզբին գերմանական զորքերը գրավել են Տիխվին քաղաքը և դրանով իսկ կտրվել է վերջին երկաթուղային կապը, որը տանում էր դեպի մատակարարման բազաներ Լադոգայի արևելյան ափին՝ Վոյբոկալոյում և այլ կայարաններում։ Դեկտեմբերին Կարմիր բանակը հետ է վերցրել երկաթուղին և ամսվա վերջին՝ դրա վերականգնումից հետո, վերսկսվել է երթևեկությունը դեպի Վոլխով ։ Մինչև այդ Լենինգրադի մատակարարման բազաները դարձել են Շլիսելբուրգի ծովախորշի արևելյան ափից ուղիղ գծով 200 կմ հեռավորության վրա գտնվող Զաբորիե և Պոդբրովիե կայանները։ Կոբոնայի հետ նրանց կապի համար անհրաժեշտ է եղել ճանապարհ կառուցել, և նոյեմբերի 24-ին Լենինգրադի ճակատի ռազմական խորհուրդը որոշում է կայացրել մինչև նոյեմբերի 30-ը կառուցել ձմեռային ռազմաճակատային ավտոմոբիլային ճանապարհ՝ Զաբորիե կայարան — Սերեբրյանսկայա — Վելիկի Դվոր — Լախտա — Նիկուլսկոե — Շանգովո — Երյոմինա Գորա — Նովինկա — Յամսկոե — Կարպինո — Նոր Լադոգա - Կոբոնա՝ երկու ուղղությամբ 2000 տոննա բեռնաշրջանառությամբ։ 308 կմ երկարությամբ ճանապարհը կոչվել է Ռազմաավտոմոբիլային ճանապարհ № 102, որի պետ է նշանակվել Ա. Շիլովը։ Դեկտեմբերի 7-ին № 101 ՌԱՃ-ը նույնպես ենթարկվել է Շիլովին, իսկ 1942 թվականի փետրվարի 22-ին այն վերանվանվել է № 102 ռազմաավտոմոբիլային ճանապարհի սառցե տեղամաս։ Տիխվինի մոտ խորհրդային զորքերի հակագրոհից և Վոլխով-Չերեպովեց երկաթուղու ազատագրումից հետո՝ դեկտեմբերի 20-ին լույս է տեսել Լենինգրադի ռազմաճակատի որոշումը, որով հրահանգվել է փոխաբեռնման բազան տեղափոխել Տիխվին։ Համապատասխանաբար, փոխվել է ճանապարհի երթուղին՝ Տիխվին — Կարմիր Նիվա — Նոր Լադոգա — Կոբոնա։ Դեկտեմբերի վերջից փոխադրումների համար օգտագործվել է երկաթուղին Կոլչանովո — Ժիխարովո հատվածում։ Տիխվինից մինչև Ժիխարև ուղիղ երկաթուղային փոխադրումներն անհնար էին ազատագրված տարածքում ավերված երկաթուղային կամուրջների պատճառով։ Տիխվինից Լենինգրադ ուղարկվող բեռները նախ ավտոտրանսպորտով հասցվել են Կոլչանովո կայարան, ապա մինչև Վոյբոկալո կամ Ժիխարևո կայարաններ՝ երկաթուղային տրանսպորտով, այնտեղից՝ Լավրովո և այնուհետև սառցե ճանապարհով՝ ավտոմեքենաներով և կենդանաքարշ տրանսպորտով՝ մինչև Օսինովեց, իսկ Օսինովեցից մինչև Լենինգրադ՝ երկաթուղով։ Լադոգայով անցնող մայրուղին մինչև դեկտեմբերի 15-ը անցնում էր Կոկորևո — Աստրեչիե խրուտ — Զելենցի կղզիներ — Կոբոնա ուղղությամբ։ Ճանապարհի շահագործման սկզբնական շրջանում սառույցի թույլ լինելու պատճառով երթուղին հաճախ է փոխվել։ Այսպես, սառցե ճանապարհի օգտագործման առաջին ամսվա ընթացքում դրա մայրուղին փոխվել է չորս անգամ։ Սառցե ճանապարհին սահմանվել է երկկողմանի առանձին երթևեկություն, ընդ որում՝ ճանապարհային գծերը գտնվել են միմյանցից 100-150 մետր հեռավորության վրա։ Միանգամից մի քանի մեքենաների՝ սառույցի տակ անցնելը կանխելու համար շարասյան ավտոմեքենաների միջև հեռավորությունը եղել է ոչ պակաս, քան 100 մ։ Ճանապարհը սպասարկել են 350 կարգավորողներ 45, իսկ դեկտեմբերի 19-ից՝ 75 կարգավորման դիրքերում։ Սառցե ճանապարհի երկայնքով օդային կապ է հաստատվել սառցույցի մեջ խրված սյուներով։ Դեկտեմբերի 25-ի դրությամբ՝ 17-րդ առանձին ավտոտրանսպորտային բրիգադի կազմում եղել է ընդհանուր առմամբ 2877 ավտոմեքենա՝ 668 միավոր ԶԻՍ-5 և 2209 միավոր ԳԱԶ-ԱԱ, որից միայն 1198-ն էր շահագործվում։ Դրանցից ԶԻՍ-5 87 բենզատարները զբաղվել են միայն վառելիքի փոխադրմամբ, 900 տոննա ընդհանուր բեռնամբարձությամբ 511 ավտոմեքենա գործել են Տիխվին — Կոլչանովո երթուղում, և 900 տոննա ընդհանուր բեռնամբարձությամբ 600 մեքենա գործել է Վոյբոկալո — Կոկորևո սառցե տեղամասում։ Լենինգրադի ռազմաճակատի որոշմամբ սառցե ճանապարհի վրա նախատեսվել է 1942 թվականի հունվարի 5-ից գործարկել 1500 ավտոմեքենա (պայմանական մեկուկես տոննա հաշվարկով), հունվարի 15-ից՝ 1700 և փետրվարի 1-ից՝ 2000։ Մեքենաներն տեղափոխվել են Տիխվին-Կոլչանովո մայրուղուց։ Այն կորցրել է իր նշանակությունը հունվարի 1-ին մինչև Ժիխարև միջանցիկ երկաթուղային երթևեկության բացումից հետո ։