cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դավիթ Գյուրջինյան
Կենսագրություն
Հրատարակության է պատրաստել Նոր Կտակարանը (իմաստային թարգմանություն, որն ունեցել է բազմաթիվ հրատարակություններ), «Սաղմոսագիրքը» (սրանց դասական ուղղագրությամբ տարբերակները մի քանի անգամ լույս են տեսել Թեհրանում)։ Խմբագրել է «Աստվածաշնչի հանրագիտարանը», «Աշակերտի Աստվածաշունչը», «Մանուկների Աստվածաշունչը» (տարիքային տարբեր խմբերի երեխաների համար), «Աստվածաշնչի ամփոփ ուղեցույցը» և այլն։ Գրաբար Աստվածաշնչի համաբարբառի պատասխանատու խմբագիրն է (Ս. Էջմիածին, 2012 թվական, 1908 մեծադիր էջ) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ լեզվաբաններ Կատեգորիա:Հայ խմբագիրներ Կատեգորիա:Հայերենագետներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ
Էդուարդ Այանյան (հրապարակախոս)
Էդուարդ Մելիքի Այանյան, հեղինակ, հրապարակախոս, հեղինակային խոսքի մարզիչ, հեռուստատեսային, բեմական, կինոյի, ռադիոյի, երաժշտական բազմաթիվ ​​նախագծերի հեղինակ։ «Երևան» ամսագրի նախկին գլխավոր խմբագիրն է։ Դասավանդում է Հայ-ռուսական համալսարանում և Մոսկվայի «Սկոլկովո» կառավարման դպրոցում ։
Կենսագրություն
Այանյանը ծնվել է 1971 թվականի հունիսի 5-ին Երևանում։ 1987-1992 թվականներին սովորել է Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի Տեխնիկական կիբեռնետիկայի ֆակուլտետում՝ «Միկրոէլեկտրոնային և կիսահաղորդչային սարքավորումներ» մասնագիտացմամբ ։
1993-1995 թվականներին ծառայել է Հայաստանի զինված ուժերում՝ որպես դասակի հրամանատար։
Գործունեություն
Այանյանն իր ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը (1996-1998 թթ.) սկսել է «Շարմ Հոլդինգ» ընկերությունում՝ որպես հեռուստահաղորդումների, գովազդային հոլովակների, ֆիլմերի սցենարիստ։ Զբաղվել է մշակութային և սոցիալական ծրագրերի մշակմամբ ։
1990-ական թվականներին Հայաստանում հայտնի «Մեր բակը» (վարկանիշը IMDB-ում՝ 7.7 ), «Մեր բակը 2» և «Մեր բակը 3» ֆիլմերի սցենարի հեղինակներից մեկն է։ Գլխավոր հերոսներից Հրանտ Թոխատյանը «Մեր բակը» ֆիլմի մասին գրել է․ 2000-2006 թվականներին Այանյանը եղել է «Կրեատիվ» ընկերության հիմնադիրներից և ղեկավարներից մեկը։ Ընկերությունը զբաղվում էր հեռուստատեսային, բեմական, կինոյի, ռադիոյի և երաժշտական ​​նախագծերի (հեռուստատեսային հաղորդումներ, ռադիոհաղորդումներ, պիեսներ, գեղարվեստական ​​և վավերագրական ֆիլմեր) մշակմամբ և իրականացմամբ։ Քաղաքային և ազգային մասշտաբի ամենահայտնի իրադարձություններից էին․
2005-2008 թվականներին եղել է «Երևան» ամսագրի գլխավոր խմբագրի տեղակալը, իսկ 2011-2013 թվականներին՝ ամսագրի գլխավոր խմբագիրը և «Երևան Փրադաքշնս» հրատարակչության տնօրենը։
2009-2010 թվականներին եղել է «RBA» ամսագրի գլխավոր խմբագիրը, իսկ 2012-2015 թվականներին՝ «Երևան Փրադաքշնս» ընկերության գործադիր տնօրենը։
Դասավանդման և ստեղծագործական գործունեություն
Այանյանը «Երևան-Մոսկվա տրանզիտ» երաժշտական ​​նախագծի ռուսական տեքստերի հեղինակն է ։
2010 թվականից դասավանդում է հեղինակային խոսք։ Հայ-ռուսական համալսարանի լրագրության ֆակուլտետի ուսանողների համար մշակել է ուսումնական կուրս հեղինակային խոսքի վերաբերյալ ։
2015 թվականից Մոսկվայի «Սկոլկովո» կառավարման դպրոցի դասավանդող է ։
Հրապարակախոսություն
Այանյանը մի շարք հոդվածների, ձեռագրերի և ակնարկների հեղինակ է․
Ընտանիք
Ամուսնացած չէ, ունի երեք դուստր։ Պապը խորհրդային սպա, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, Խորհրդային Միության հերոս Էդուարդ Այանյանն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ
Ռաս ալ-Այնի գավառ
Ռաս ալ-Այնի գավառ (منطقة رأس العين)՝ Սիրիայի Արաբական Հանրապետության գավառի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Ալ-Հասաքայի մարզի 4 գավառներից մեկը։ Ըստ 2004 թվականի մարդահամարի գավառի բնակչություն կազմում է 177.150 մարդ ։ Կենտրոնը Ռաս ալ-Այն քաղաքն է։ Այն բնակեցված է արաբներով, քրդերով և ասորիներով։
Վարչական բաժանում
Վարչականորեն բաժանված է երկու շրջանների՝
Ծանոթագրություն
Կատեգորիա:Ռաս ալ-Այնի գավառ
Սթելենբոս
Սթելենբոս (, (stɛləmˈbos, ˈstɛləmbos, ˈstɛlənbɒs, նաև Eikestad — կաղնիների քաղաք )), քաղաք Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում՝ Արևմտյան Կապ նահանգում։ Գտնվում է Քեյփթաունից 50 կիլոմետր դեպի արևելք։ Սթելենբոսը հիմնադրվել է 1679 թվականին։
Քաղաքը գտնվում է Էրստե գետի ափին (Eersterivier — առաջնային գետ), հովտային շրջաններում այն շրջապատված է լեռներով։
Քաղաքում է գտնվում Սթելենբոսի համալսարանը (հիմնադրվել է 1863 թվականին), աֆրիկյան մշակույթի և գիտության կենտրոնն է։ Համալսարանում հիմնականում ուսուցանում են աֆրիկանս և անգլերեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան Հանրապետության քաղաքներ Կատեգորիա:1679 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Smosh
Smosh, կատակերգական դուետ, որը ճանաչում է ստացել Դանիել Էնթոնի Պադիլայի (Daniel Anthony Padilla, ) և Իեն Էնդրյու Հիկոքսի (Ian Andrew Hecox, ծնվ. 1987 թվականի նոյեմբերի 30-ին) YouTube պորտալում հիմնադրած ալիքով ։
2002 թվականին Էնթոնիի Պադիլան բացել է իր վեբ-կաքը՝ smosh.com : Ավելի ուշ նրան է միացել իր ընկեր Իեն Հիկոքսը։ 2005 թվականի աշնանը նրանք սկսել են YouTube-ում տեսահոլովակներ տեղադրել, և շուտով նրանց ալիքը դարձել է կայքի ամենահայտնիներից մեկը՝ 2012 թվականի հուլիսին հավաքելով 5 միլիոն բաժանորդ։ Առաջ անցնելով Ռեյ Ուիլյամ Ջոնսոնից՝ 2013 թվականի հունվարին YouTube-ի բաժանորդների թվով դարձել է առաջինը ։ 2013 թվականի օգոստոսի 15-ին նրանք առաջնությունը զիջել են շվեդ գեյմեր ՓյուԴըՓային ։ Ներկայումս նրանց YouTube-ի ալիքն ունի ավելի քան 25 մլն բաժանորդ ։
Ներկայումս YouTube-ում Smosh-ի հետ կապված վեց ալիք կա, բայց դրանցից ակտիվ են միայն չորսը։ Հիմնական ալիքը՝ «Smosh»-ը, որտեղ Իենը և Էնթոնին տեղադրում են իրենց պարոդիան և ուրիշ տեսահոլովակներ, թարմացվում է ամեն ուրբաթ, իսկ կիրակի դուրս է գալիս «Behind the Scenes with Smosh»-ը։
«Smosh Games»-ում հայտնվում են խաղերի տեսքով տեսահոլովակներ։ «IanH» ալիքում երկուշաթի օրերին դուետը տեղադրում է «Ian is Bored» և «Lunchtime with Smosh» կողմնակի շարքերը, իսկ շաբաթ օրերին նրանց հրավիրած գործընկեր Մարին պատրաստում է «Smosh Pit Weekly»-ը։ «ElSmosh» ալիքում դուրս են գալիս իսպանական կրկնորդներով էպիզոդներ՝ հինը տեղադրելով չորեքշաբթի, իսկ նորը՝ կիրակի։ «Shut Up! Cartoons» ալիքը, որը տարբեր հեղինակների անիմացիոն հոլովակներ է ցուցադրում, թարմացվում է շաբաթվա տարբեր օրերին։ «AskCharlie»-ում, որն ակտիվ է եղել 2010 թվականի մայիսից 2011 թվականի դեկտեմբերը, տեղադրվել է «Հարցրու Չարլիին» սերիալը, որտեղ Չարլի անվամբ մարդակերպ ծովախոզուկը պատասխանում է հանդիսատեսի հարցերին։ «AnthonyPadilla»-ը պարունակում է Էնթոնիի տեսաբլոգը և թարմացվում է հազվադեպ։ 2013 թվականի մայիսի 26-ին հիմնական ալիքն ուներ 10 մլն բաժանորդ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 11-ին միացել է «Smosh France» ալիքին, որտեղ դուրս է գալիս ֆրանսիական ենթագրերով հոլովակներ։
Կազմավորում և Pokémon Theme Music Video: 2002-2005
Էնթոնին և Իենը ծանոթացել են վեցերորդ դասարանում բնագիտության դասի ժամանակ։ Նրանք ընկերացել են և իսկույն պարզել, որ նրանց կապում է կատակերգության տաղանդը։ «Smosh» ծրագիրը սկսվել է այն ժամանակ, երբ Էնթոնի Պադիլան 2002 թվականին բացել է smosh.com վեբ-կայքը և այնտեղ տեղադրել մի քանի ֆլեշ-տեսահոլովակ։ Ավելի ուշ նրան միացել է Իենը։ 2005 թվականին նրանք բացել են իրենց YouTube-ի ալիքը, որտեղ տեղադրել են մի քանի համատեղ տեսահոլովակներ, որոնց մեջ Mortal Kombat-ից, Power Rangers-ից և Teenage Mutant Ninja Turtles-ից կրկներգել են սաունդթրեքներ։
Smosh-ի տեսահոլովակներից մեկը եղել է 2005 թվականին թողարկված «Pokemon Theme Music Video»-ն։ Նախորդ տեսահոլովակների նման այն երգվել է անգլիական բաց թեմայի ֆոնոգրամմայով «Պոկեմոն» անիմեի համար։ Այնուամենայնիվ, տեսահոլովակը միանգամից հայտնի է դարձել, քան նրանց նախորդ տեսահոլովակները՝ ստանալով 24 700 000 դիտում և YouTube-ում այդ ժամանակներում դառնալով ամենատարածված տեսահոլովակը ։ Տեսահոլովակը վեց ամսվա ընթացքում պահել է այդ տիտղոսը, բայց ջնջվել է այն բանից հետո, երբ կայքը ծանուցում է ստացել Shogakukan Productions-ից և Ltd-ից՝ վճռելով, որ այդ տեսահոլովակը խախտում է հեղինակային իրավունքները։
Նրանց տեսահոլովակի հաջողությունը Smosh-ին բերել է Time ամսագրի «Person of the Year: You» թողարկման մեջ ներկայացում, որը հրապարակվել է 2006 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Time.com-ում ։ Այն նրանց ոգեշնչել է ընդլայնել տեսահոլովակների երգացանկը և սկսել փոքրիկ ծաղրերգություններ ու սկետչեր պատրաստել։ 2007 թվականի մարտին Andii2000 անունով օգտվողը կրկին վերբեռնել է բնօրինակ Pokemon տեսանյութը. 2012 թվականի հուլիսի դրությամբ այն ուներ ավելի քան 14,1 մլն դիտում ։ Ալիքի շարունակական հաջողությունների և YouTube-ի հետ Smosh-ի գործընկերության շնորհիվ 2010 թվականի նոյեմբերին նրանք վերստեղծել են տեսանյութը՝ այս անգամ փոխելով բառերը, որպեսզի այլևս չլինեն հեղինակային իրավունքի հետագա խնդիրներ ։
Հաջողությունները YouTube-ում։ 2006 թվականից առ այսօր
Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում Smosh-ը դարձել է ավելի տարբերվող։ Նրանք սկսել են YouTube-ում կատարել կարճ ծաղրերգություններ, ինչպիսիք են «Food Battle» և «That Damn Neighbor»: Smosh-ը շարունակել է զարգանալ հանրաճանաչությամբ և ներկայումս համարվում է YouTube-ի ամենաշատ այցելվող ալիքնեից մեկը ։ 2009 թվականին Smosh-ը զանգվածային վերափոխում է կատարել Smosh.com-ում՝ այնտեղ ավելացնելով խաղերի բաժին։ 2010 թվականին Smosh-ը հրապարակել է «Smosh Pit» բլոգը, որը բաղկացած է փոփ-մշակութային մանրուքներից և կատակերգական սցենարներից։ 2010 թվականի սկզբին Smosh-ը Google-ի հովանավորությամբ Android բջջային հեռախոսների համար ստեղծել է «iShut Up App» ծրագիրը, որը հետագայում դարձել է հավելված iTunes-ի համար։ 2012 թվականի մայիսին Smosh-ը Քորի Էդվարդսի ռեժիսուրայի ներքո թողարկել է krogzilla շոուն, որը նաև Ջոն Օ՛Հարլիի հետ «Ճշմարիտ պատմություն Կարմիր գլխարկի մասին» հեղինակն էր գլխավոր դերում ։ 2012 թվականին Smosh-ը հրավիրված էր որպես հյուր «Ask A Naked Guy» շոուին ։ Հիկոքսն ու Պադիլան նաև Red vs. Blue Rooster Teeth ստուդիայի մաշինիմա-սերիալում հնչյունավորել են երկու ապստամբներին ։
2009 թվականի օգոստոսի 28-ին հիմնական ալիքում բաժանորդների թիվը գերազանցել է 1 միլիոնը։
2012 թվականի հուլիսի 13-ին հիմնական ալիքում բաժանորդների թիվը գերազանցել է 5 միլիոնը։
2013 թվականի հունվարի 15-ին Smosh-ն առաջ անցնելով Ռեյ Վիլյամ Ջոնսոնից (RWJ)՝ դարձել է աշխարհի ամենահայտնի ալիքը։
2013 թվականի մայիս 26-ին հիմնական ալիքում բաժանորդների թիվը գերազանցել է 10 միլիոնը։
2014 թվականի հունվարին Smosh-ին միացել են ավելի քան 1,1 միլիոն մարդ (մեկ ամսվա ընթացքում)։
2015 թվականի ապրիլի 6-ին հիմնական ալիքով բաժանորդների թիվը գերազանցել է 20 միլիոնը։
2016 թվականի հունիսի 8-ին Smosh-ը, զիջելով կանադացի երգիչ Ջասթին Բիբերին, դուրս է եկել աշխարհի ամենահայտնի 3 ալիքների թոփից։
Այժմ Էնթոնին և Իենն իրենց ալիքում ունեն ավելի քան 20 մլն բաժանորդ, որը նրանց դարձրել է հայտնիությամբ տասերոդը YouTube-ում՝ շվեդ գեյմեր ՓյուԴըՓայից և չիլիացի կատակերգու Գերման Գարմենդիից հետո ։
2017 թվականի հունիսի 14-ին Էնթոնին որոշել է լքել Smosh-ը ։
Ֆիլմ
2014 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Lionsgate-ը հայտարարել է այն մասին, որ «Smosh: The Movie» լիամետրաժ ֆիլմը ենթարկվել է վերամշակման։ Իեն Հիկոքսի և Էնթոն Պադիլայի մասնակցությամբ ֆիլմի վրա աշխատել են ռեժիսոր Ալեքս Ուինտերը, սցենարիստ Էրիկ Ֆալկոլները, պրոդյուսեր Բրայան Ռոբինսը և Դոն Դաինը։ Գլխավոր դերերը կատարել են Ջենա Մարբլսը, Շեյն Դաուսոնը, Գրեյս Հելբիգը, Մայքլ Իեն Բլեքը, Սթիվ Օսթինը և ուրիշներ։ Հունիսի 12-ին թողարկվել է «Smosh: The Movie» պաշտոնական թրեյլերը, նաև նշվել է ֆիլմի թողարկման օրը՝ հունիսի 24։ Smosh-ը նաև հնչյունավորել է կերպարներ «Angry Birds» անիմացիոն ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի կատակերգուներ Կատեգորիա:ՅուԹյուբի տեսահոլովակներ Կատեգորիա:2002 հիմնադրումներ
Կալվետի տուն
Կալվետի տուն (Casa Calvet), մասնավոր բնակելի տուն, որ կառուցվել է 1898-1900 թվականներին Բարսելոնայում ճարտարապետ Անտոնիո Գաուդիի նախագծով։ Տան պատվիրատուն տեքստիլ ֆաբրիկատեր Պերե Մարտիր Կալվետ-ի-Կարբոնելի (Pere Màrtir Calvet i Carbonell) այրին էր։ Շենքը Կատալոնիայի մայրաքաղաքի տեսարժան վայրերից է։ Այն գտնվում է Կասպի 48 (Carrer de Casp) հասցեում։
Պատմություն
Կալվետի տունը ստեղծվել է որպես շահավետ տուն. այսպես էին կոչվում բազմաբնակարան բնակելի շենքերը, որոնք կառուցվում էին վարձակալության տալու նպատակով։ Նրա նախագծումը բնորոշ է նմանատիպ տներին, քանի որ նկուղն ու ստորին հարկը առևտրական նպատակով էին օգտագործվում, ավելի վերևում տան սեփականատերերի տարածքն էր, իսկ վերին հարկերի բնակարանները տրվում էին վարձակալությամբ։
1899 և 1906 թվականների ընթացքում արվեստի գործերի ամենամյա մրցանակը տրվել է մոդեռն նախագծերին, այդ թվում` Կալվետի տանը ։
Նկարագրություն
Կալվետի տունը Գաուդիի առավել ավանդական նախագծերից է, չնայած հենց այս կառույցի համար է 1900 թվականին ճարտարապետն արժանացել Բարսելոնայի քաղաքապետարանի` լավագույն շինության համար նախատեսված մրցանակին։ Ի տարբերություն նախորդ աշխատանքների` Կալվետի տան ստեղծման ժամանակ Գաուդին խուսափել է գոթիկայի և միջնադարյան ակնարկի դրսևորումներից` օգտագործելով բարոկկոյի տարրեր, որոնք արդեն կիրառել էր Սագրադա Ֆամիլիայի ձևավորման ժամանակ։ Բարոկկո ոճը ակնհայտորեն նկատելի է Կալվետի տան գլխավոր ճակատի ու նախասրահի ձևավորման մեջ։ Շենքի երկրորդ ճակատը, որ նայում է թաղամասին, առավել բնորոշ է Գաուդիին, չնայած երկու ճակատներն էլ զարմանալիորեն համաչափ են։ Այդքան զուսպ արտաքին ձևավորումը ամենայն հավանականությամբ պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ համալիրը պետք է ներդաշնակություն կազմեր հարակից շինությունների հետ, որոնք ավանդական ոճով էին կառուցված։
Ինչպես մեծ ճարտարապետի մյուս գործերում, այնպես էլ Կալվետի տան դեկորացիաներում կարևոր է ամեն մի մանրուք։ Նա բծախնդրորեն նախագծում ու մշակում է արտաքին ու ներքին ձևավորման ամեն դետալ։ Այսպիսի «մանրուքների» օրինակ են մուտքի դռների մուրճիկները, որոնք հարվածում են փայտոջիլների պատկերներին։ Գլխավոր մուտքի երկու կողմերում կան նախկինում տեքստիլ արդյունաբերության մեջ կիրառվող սարքեր, որոնք խորհրդանշում են տան սեփականատիրոջ մասնագիտությունը։ Տան մշակման մեջ կիրառվել է տանտերերի ազգանվան առաջին տառը, իսկ շենքի դուրս եկած հատվածներում` բույսերով զարդանախշ, որ խորհրդանշել է նրանց հետաքրքրվածությունը բուսաբանությամբ։ Շենքի գլխավոր ճակատը պսակված է երկու սրբերի պատկերներով։ Դրանք տանտիրոջ հովանավոր սուրբ Պետրոսն ու քաղաքի հովանավոր սրբի պատկերներն են։ Վերին հարկերի դեկորում Գաուդին կիրառել է հյուրընկալության խորհրդանիշը` նոճին, ինչպես նաև ձիթենի, առատության եղջյուրներ և Կատալոնիայի զինանշանը։ Ակնհայտ է, որ պատշգամբների բազրիքները և տան ձևավորման մեջ կիրառված երկաթյա այլ դետալներ ճարտարապետի նախագծով պատրաստել են քաղաքի լավագույն մասնագետները։
Իր գեղարվեստական որակով առանձնացող կաղնեփայտե կահույքը ստեղծվել է ճարտարապետի էսքիզներով։ Դրա մի մասը չի պահպանվել, սակայն պահպանված որոշ մասեր հավաքված են նույն շենքում, ուր ռեստորան է գործում։ Հաջողվել է պահպանել ձևավորման մի շարք այլ տարրեր ևս, օրինակ` միջնորմների տախտակադրվագները, գրասենյակային վաճառասեղանը, դռների բռնակները, նախասրահի վերելակը, որ փայտի ու երկաթի համադրման փայլուն օրինակ է։
Գրականություն
Կատեգորիա:Բարսելոնայի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Բարսելոնայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Իսպանիայում Կատեգորիա:Անտոնիո Գաուդիի կառույցներ Կատեգորիա:Մոդեռն ճարտարապետություն
Ռեյնա Սոֆիա թանգարան
Սոֆիա թագուհու անվան արվեստի կենտրոն (Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía) նաև Սոֆիա թագուհու թանգարան, Ռեյնա Սոֆիա թանգարան, Էլ Ռեյնա Սոֆիա, Սոֆիա, կրճատ` Ռեյնա Սոֆիա (Reina Sofía), Իսպանիայի` 20-րդ դարի ազգային արվեստի թանգարան, նաև գրադարան` 40.000 միավորով։ Այն տեղակայված է Մադրիդում` Ատոչա երկաթգծի կայարանի և մետրոյի մոտ։ Թանգարանը Պրադո և Տիսեն-Բորնեմեսի թանգարանների հետ հանդիսանում է Արվեստի ոսկե եռանկունու մասը։
Մադրիդցիները թանգարանը կատակով անվանում են Սոֆիդա` Փարիզի Պոմպիդու կենտրոնի նմանությամբ։
Ռեյնա Սոֆիա թանգարանը մտնում է աշխարհի ամենաշատ այցելվող թանգարանների քսանյակում ։
Պատմություն
1986 թվականից Սոֆիա թագուհու թանգարանը գործում էր որպես ժամանակակից արվեստի թանգարան, որը մասնագիտացված էր քանդակագործության ոլորտում։
Թանգարանը պաշտոնապես բացվել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Խուան Կառլոսի և Սոֆյա թագուհու ներկայությամբ և անվանվել ի պատիվ թագուհի Սոֆյայի։ Հին հոսպիտալի այս շենքը նշանավորվել է ժամանակակից գեղարվեստի հրաշալի հավաքածուով։
Շենք
1988 թվականի մայիսի 27-ի որոշումով թագուհի Սոֆյայի անվան արվեստի կենտրոնին տրվել է ազգային թանգարանի կարգավիճակ, որի հավաքածուն հիմնականում պետք է ներկայացներ 20-րդ դարի արվեստը։ Ազգային թանգարանը պետք է նախընտրությունը տար իսպանացի կամ Իսպանիայի հետ կապ ունեցած նկարիչներին։
Ներկայումս թանգարանը կատարում է հիմնական երեք գործառույթ. ներկայացնում է մշտական հավաքածու, կազմակերպում է ժամանակավոր ցուցահանդեսներ և հետազոտական աշխատանքներ։
Ցուցասրահները զբաղեցնում են 12.505 մ² մակերես, որը համեմատելի է միայն Փարիզի Պոմպիդու կենտրոնի հետ։ Տեխնիկական առումով շինությունը հագեցած է կենտրոնական համակարգչային կենտրոնով, որը կարգավորում է սրահների ջերմաստիճանը, խոնավությունը, լուսավորությունը, անհրաժեշտության դեպքում գործի է դրվում անվտանգության համակարգը։
Հետաքրքիր լուծում է տրվել վերելակների տեղակայությանը. դրանք գտնվում են շենքի արտաքին հատվածում` ապակյա երեք աշտարակներում։
Երկրորդ, չորրորդ և հինգերորդ հարկերը ժամանակավոր ցուցահանդեսների համար են, իսկ երրորդ հարկում գտնվում է Իսպանիայի ժամանակակից արվեստի սրահը։
Հավաքածու
Թանգարանում հիմնականում ցուցադրված է իսպանական արվեստը։ Թանգարանում են ցուցադրված 20-րդ դարի իսպանացի այնպիսի արվեստագետների գործեր, ինչպիսիք են Պաբլո Պիկասսոն, Սալվադոր Դալին, Խուան Գրիսը, Խոան Միրոն։ Այստեղ են ցուցադրված նաև Խուլիո Գոնսալեսի, Էդուարդո Չիլյիդայի, Անտոնի Տապիեսի, Պաբլո Գարգալոյի, Պաբլո Սերանոյի, Լուսիո Մունյոսի, Լուիս Գորդիլլոյի, Խորխո Օտեյզայի, Իգնասիո Սուլոագայի և Խոսե Գուտիերես Սոլանայի աշխատանքները։
Թանգարանը պատկերացում է տալիս 20-րդ դարի արվեստի զարգացման մասին։
«Գեռնիկա»
Կենտրոնի ամենահայտնի ցուցանմուշը Պաբլո Պիկասսոյի «Գեռնիկա» նկարն է։ Թանգարանում ցուցադրվում են նաև այս գլուխգործոցի ստեղծման պատմության առնչվող էսքիզներ, էտյուդներ ։
Նկարը ստեղծվել է 1937 թվականին Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում (1937) Իսպանիայի տաղավարի համար։ Ցուցադրումից հետո նկարը ներկայացվել է մի շարք երկրներում, այդ թվում` ԱՄՆ-ում։ Ինքը Պիկասսոն հայտարարել է, որ նկարը կցանկանար տեսնել Պրադո թանգարանում, սակայն միայն Իսպանիայում հանրապետության վերականգնումից հետո։ 1981 թվականին նկարը փոխադրել են Պրադո թանգարան, իսկ 1992 թվականին 20-րդ դարի արվեստի այլ ստեղծագործությունների հետ այն տեղափոխել են Ռեյնա Սոֆիա թանգարան։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մադրիդի թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:1992 հիմնադրումներ Իսպանիայում Կատեգորիա:1992 հիմնադրված թանգարաններ
Ինդվե
Ինդվե (Indwe), քաղաք Հարավաֆրիկյան Հանրապետության Արևելյան Կապ նահանգում, 40 կմ դեպի հարավ արևելք Դորդեխտ քաղաքից և 34 կմ դեպի հյուսիս արևմուտք Կալա քաղաքից։
Մեր ժամանակներում Ւնդվեում գերազանցապես մասնագիտացված է կաթի և այլ գյուղատնտեսական մթերքների արտադրությունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հարավաֆրիկյան Հանրապետության քաղաքներ
Միդուեյ (կղզի)
Միդուեյ (ան.՝ Midway Atoll, հվ..), հայտնի է նաև Միդուեյ Օղակղզի անունով կղզի Խաղաղ օվկիանոսում, օղակղզին մոտ է գտնվում Հավայան կղզիներին։ Վարչականորեն պատկանում է ԱՄՆ-ին։ Բնակչությունը 1970 թվականին կազմել է 2220 մարդ, սակայն 2010 թվականի տվյալներով կղզին համարվում է անմարդաբնակ։ Կղզում շատ կան կենդանիներ, ափամերձ վայրերում կարելի է հանդիպել դելֆինների մեծ խմբերի։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Կղզիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կղզիներ Կատեգորիա:Օղակղզիներ Կատեգորիա:Միկրոնեզիա
Անալոգ օրգաններ
Անալոգիաի օրինակ են՝ ջրային կաթնասունների (կետեր, դելֆիններ) և ձկների մարմնի շրջահոս ձևը, խաղողի բեղիկները (առաջանում են ընձյուղներից) և ոլոռի բեղիկները (ձևափոխված տերևներ և այլն)։
Պատմություն
«Անալոգիա» հասկացությունը տվել է Արիստոտելը տարբեր օրգանիզմների օրգանների ֆունկցիոնալ և մորֆոլոգիական նմանությունը նշելու համար։ Ռիչարդսոն Օուենը (1915) այդ հասկացությունը ճշտեց որպես ֆունկցիոնալ նմանակություն և հակադրեց հոմոլոգիային։
Չարլզ Դարվինր գտնում Էր, որ անալոգիան առաջանում է էվոլյուցիայի ընթացքում, երբ կարգաբանական տարբեր խմբերի կենդանիները հարմարվում են շրջապատող միջավայրի միանման պայմաններում ապրելուն։
Անալոգիաով են պայմանավորված բույսերի, կենդանիների անալոգ օրգանները կամ նրանց մասերը, որոնք ունեն տարբեր ծագում ու կազմություն, բայց արտաքնապես նման են և կատարում են միևնույն ֆունկցիան։
Գրականություն
Կատեգորիա:Էվոլյուցիոն կենսաբանություն
Սերբական արծիվ
Սերբական արծիվ (Српски орао / Srpski orao), սպիտակ երկգլխանի արծիվ, սերբական հերալդիկայի և վեկսիլոլոգիայի գլխավոր խորհրդանիշ, պատկերված է երկրի դրոշի և զինանշանի վրա, որը հարյուրամյակներ շարունակ արտացոլել է սերբերի ազգային ինքնությունը։ Թվագրվում է Նեմանիչների միջնադարյան դինաստիայի ստեղծման ժամանակներին։ 1882 թվականից՝ Սերբիայի Թագավորության ձևավորման պահից սկսած արծիվը և արծվի կրծքի վրա սերբական խաչով վահանն օգտագործվում է որպես Սերբիայի զինանշան։ 1883-1945 թվականների ընթացքում նաև եղել է թագավորական Սպիտակ արծվի շքանշան, որի վրա նույնպես պատկերված է եղել սերբական սպիտակ արծիվ։
Սերբիայում Օսմանյան տիրապետության ժամանակ թուրքական իշխանությունները արգելել են սերբական երկգլխանի արծիվը, այն համարելով սերբերի անհնազանդության և չենթարկվելու խորհրդանիշ։
Միջնադարում
Երկգլխանի արծիվը Սերբիա է մտել բյուզանդական մշակույթի հետ։ Բյուզանդիայում երկգլխանի արծիվը նշանակում էր կայսեր կրկնակի ինքնիշխանություն (աշխարհիկ և հոգևոր իշխանություն), ինչպես նաև Բյուզանդիայի կայսրերի իշխանության ճանաչումը արևելքում և արևմուտքում։ Նենամիչների մոտ պահպանված երկգլխանի արծվի հնագույն պատկերը հանդիպում է կտիտորի պատրաստած Միրոսլավ Զավիդովիչի դիմանկարում, Բիյելո Պոլիեի սուրբ Պետրոս և Պօղոս եկեղեցում, որը թվագրվում է 1190 թվականին։ Այդ արծիվն ունի մի պարանոց և երկու գլուխ, պարանոցի և պոչի վրա մանյակներ, թևերը տարածած են, պոչը ֆլյոր դե լիսի խորհրդապատկերով։ Գլուխները չափերով թևերից ավելի մեծ են, թաթերը երեք մատնանի են, արծիվը շրջանի ներսում է։ Նեմանիչի արծվի այս տեսակը թվագրվում է XII - XV դարերին, որը Սրբազան Հռոմեական կայսրության արծվի հիման վրա էր ստեղծվել, փոխել է իր տեսքը և շուտով նրանից տարբերվել է. երկու պարանոցներ, առանց մանյակների, պոչը ծառի տերևի նմանությամբ, գլուխները թևերից ներքև, 4 մատնանի թաթերով, չտարածած թևերով։ Նեմանիչի երկգլխանի արծիվը (բնորոշ առանձնահատկությունը) պատկերվել է զարդապատկերների տարրերի վրա։ Ինչպես օրինակ, Ժիչա (1207-1220) վանքում, Լևիշկայի Աստվածածնի եկեղեցում (1307-1310), Իովան Օլիվերի (1349) հագուստի վրա, Վելուչե վանքում գտնված ձեռագործի վրա (XIV դար), Ռեսավի վանքի նկարի վրա (1402-1427), Իվան I Չերնոևիչի զինանշանի ցուցանակի վրա և բազմաթիվ վանքերում և եկեղեցիներում։
14-րդ դարից սկսած երկգլխանի արծիվ օգտագործվել է շատ արձանագրությունների, միջնադարյան որմնանկարների և սերբական թագավորական ընտանիքի հագուստի ասեղնագործ դրվագներ վրա։ Սերբական ուղղափառ եկեղեցին ընդունել է այս խորհրդանիշը, երբ այն հայտնվել է Ժիչա վանքի մուտքի մոտ։ Այստեղ թագադրվել են սերբական միապետերը (1219-1953 վանքը արքեպիսկոպոսի նստավայրն էր)։ Թագուհի Թեոդորա Սմիլեցի ոսկե մատանու վրա փորագրվել է երկգլխանի արծիվ (1321-1322)։ Ստեֆան Դուշանի կառավարման օրոք (1331-1355) երկգլխանի արծիվը պատկերված է եղել պետական կնիքի վրա։ Սերբ-հունական թագավորության դրոշն առաջին անգամ հիշատակվել է 1339 թվականին, երբ Անջելինո Դալորտոն որպես սերբական պետության դրոշ պատկերել է կարմիր երկգլխանի արծվով դեղին դրոշը։
Երկգլխանի արծիվը պատկերվել է նաև սերբական այլ թագավորական տոհմերի կողմից (Մրնյավչևիչներ և Լազարևիչներ)։ Խրեբելյանովիչը (1371-1389), որը զբաղվել է Աթոս լեռան վրա գտնվղ Խիլանդար վանքի վերականգնմամբ, վանքի հյուսիսային պատի վրա երկգլխանի արծիվ է պատկերել։ Մյունխենի Սերբական սաղմոսները (Мюнхенский сербский псалтырь, 1371-1389) ներառում են սերբական արծվի բազմաթիվ նկարներ։ Երկգլխանի արծիվը սկսել են պատկերել նաև Ստեֆան Լազարևիչի զինանշանի վրա, 1402 թվականի օգոստոսին, բռնակալ տիտղոսի ընդունումից հետո, որը նրան շնորհել է կայսր Իոհան VII Պալեոլոգոսը Կոստանդնուպոլսում ։
Նոր պատմություն
Իլլիրիայի զինանշանաբանությունը (Иллирийские гербовники) երկգլխանի արծվի մասին հիշատակումներ են պարունակում, որոնք պատկերվել են Նոր ժամանակների սկզի զինանաշաններում ։ Նեմանիչների և Ստեֆան Լազարևիչի զինանշանը եղել է սպիտակ երկգլխանի արծիվը մուգ կարմիր դաշտում։ Նեմանիչի արծիվը նաև եղել է Ղազար Խրեբելյանովիչի և Լազարևիչների դինաստիայի զինանշանը։ Կիսով չափ սպիտակ և կիսով չափ կարմիր արծիվը պատկերվել է Մրնյավչևիչների զինանշանի վրա։
Նորագույն պատմություն
Սերբական երկգլխանի արծիվն արգելվել էր թուրքական իշխանությունների կողմից որպես սերբերի անհնազանդության և չենթարկվելու խորհրդանիշ։ Սերբական խաչը չորս այսպես կոչված օցիլներով («оцилами») դարձել է սերբական դիմադրության մեկ այլ խորհրդանիշ։ Իսկ 1804 թվականից ճերմակ երկգլխանի արծիվը կրկին դարձել է սերբական խաչին հավասարազոր սերբական խորհրդանիշ։ Նեմանիչների արծվի հիման վրա, որը պատկերել է Քրիստոֆոր Ժեֆարովիչը Ստեմմատոգրաֆիայում, ստեղծվել է սերբական հեղափոխական դրոշը ։
Նեմանիչների ավանդույթը վերածնունդ է առել Սերբական հեղափոխության ժամանակ, և Սերբիայի անկախության ճանաչումից հետո երկգլխանի արծիվը պատկերվել է Սերբիայի զինանշանի վրա, իսկ սերբական խաչը հայտնվել է վահանի վրա, որը պատկերված է եղել սերբական արծվի կրծքի վրա 1882 թվականից ի վեր, երբ առաջացել էր Սերբական Թագավորությունը։ Զինանշանի արծիվը տարբերվում էր Նեմանիչների արծվից. նրա թևերը փակ են, ինչպես գերմանական արծվինը։ Դրա պատճառը գերմանացի ֆոն Շտրելի կանխամտածված սխալն է, որը խաբելով Ս․ Նովակովիչին գերմանական արծիվ է նկարել։ Արծիվը օգտագործվել է Սերբիայում և Հարավսլավիայում իշխող Օբրենովիչներ և Կարագեորգիևիչներ թագավորական դինաստիաների կողմից։ 1883 թվականին հիմնադրվել է Սպիտակ արծվի շքանշանը, որով մինչև 1945 թվականը պարգևատրվում էին սերբ և հարավսլավացի քաղաքացիները պետությանը և թագին մատուցած ծառայությունների համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբիայի պետական խորհրդանիշեր Կատեգորիա:Հերալդիկա Կատեգորիա:Հերալդիկ արծիվներ
Սուրբ Վլասի եկեղեցի
Սուրբ Վլասի եկեղեցի (Crkva Svetog Blaža), հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցի Զագրեբում։
Պատմություն
Եկեղեցու կառուցման գաղափարով հանդես է եկել քահանա Էդուարդ Սուխինը ։ 20-րդ դարի սկզբին հայտարարվել է մրցույթ նոր եկեղեցու լավագույն նախագծի համար։ Մրցույթում հաղթող է ճանաչվել Վիկտոր Կովաչիչի նախագիծը։ Ճարտարապետի համար ոգեշնչման աղբյուր են հանդիսացել վաղ քրիստոնեական կառույցները Ռավեննայում։ Շինարարությունը սկսվել է 1912 թվականին և ավարտվել 1915 թվականին։
Ճարտարապետություն և ինտերիեր
Եկեղեցու հիմքը հունական հավասարածայր խաչի տեսք ունի և պսակված է 18 մ տրամագծով երկաթբետոնե գմբեթով։ 1932 թվականին ստեղծվել է մարմարե խորանը։ Խորանի վրա խոյանում են չորս սյուներ՝ զարդարված բարձրաքանդակներով, որոնք ավարտվում են բուրգի տեսքով։ Ամպհովանու վրա պատկերված են խորվաթական սրբեր, իսկ կամարներին Մաղաքիա մարգարեի գրքի խոսքերն են. «Եվ արևելքից մինչև արևմուտք իմ անունը կլինի ժողովուրդների մեջ, և ամենուր կխնկեն իմ անունը»։
Եկեղեցու ներսում կա մատուռ՝ նվիրված Թերեզ Լիզյոացուն, որտեղ խորանում պահվում է նրա՝ Միրկո Ռաչկայի հեղինակած կերպարանքը։
Գմբեթի ներսի մասում կա խճանկար, որը պատկերում է Սուրբ Հոգուն՝ աղավնու տեսքով։ Եզրային խորանները նվիրված են Աստվածամորը և և Հիսուսի սուրբ սրտին։ Նարտեքսում գտնվում է Իվո Կերդիչի հեղինակած մարմարե բարձրաքանդակը, որ պատկերում է սուրբ Անտոնիո Պադովացուն։
Եկեղեցում կա «Խորվաթական ծնունդ» տիկնիկարկղը, որը 1916 թվականին պատրաստել է Վոյտա Բրանիշը ։ Այն վերանորոգվել է 1969 թվականին։ Կերպարների հագին խորվաթական ազգային հագուստ է։ Տիկնիկարկղը պահվում է փայտե մեծ պահարանում, որն ամբողջ տարին փակ է՝ բացի Ծննդյան տոնի շրջանից ։
2017 թվականի հունիսի 17-ից եկեղեցում ձևավորվել է թանգարան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եկեղեցիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1915 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Խորվաթիայի եկեղեցիներ
Հարոլդ Ռասել
Հարոլդ Ռասել,  (Harold Russell ),  կանադա-ամերիկացի դերասան, երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վետերան։ Եղել է երկու ոչ պրոֆեսիոնալ դերասաններից մեկը, ով ստացել է «Օսկար» մրցանակ (մյուսը՝ Հաինգ Սոմնանգ Նգորը Haing S. Ngor ): Ռասելը համարվում է նաև միակ դերասանը, ով վաճառել է իր «Օսկար» մրցանակը աճուրդում։
Նախապատմություն
Ռասելը ծնվել է Կանադայի Նոր Շոտլանդիա նահանգի Հյուսիսային Սիդնեյ քաղաքում։ 1920 թվականի հոր մահից հետո 1921 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մասաչուսեթս ։ 1941 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Փերլ Հարբորի վրա հարձակման ժամանակ նա բնակվում էր Մասաչուսեթս նահանգի Քեմբրիջ քաղաքում՝ աշխատելով սննդի շուկայում։ 1949 թվականի ինքնակենսագրականում՝ «Հաղթանակը իմ ձեռքերում» գրքում, նա գրել է, որ շտապում էր ընդգրկվել Միացյալ Նահանգների բանակում ոչ թե հայրենասիրությունից դրդված, այլ այն պատճառով, որ ինքն իրեն համարում էր անհաջողակ" : 1944 թվականի հունիսի 6-ին՝ ուսումնամարզական ֆիլմի նկարահանման ժամանակ, նռնակի պայթյունի հետևանքով կորցրել է երկու ձեռքերը և այդ ժամանակվանից կրել է պրոթեզներ ։ Վերականգնվելուց հետո և մինչ Բոստոնի համալսարան ընդունվելը՝ որպես լիարժեք ուսանող, նրա մասին նկարահանվել է ֆիլմ՝ «Սերժանտի օրագիրը», որը պատմում է պատերազմի վետերանների վերականգնման մասին։
Մեր կյանքի լավագույն տարիները
Երբ կինոռեժիսոր Ուիլյամ Ուայլերը տեսել է Ռասելի ֆիլմը, նրան դեր է առաջարկել «Մեր կյանքի լավագույն տարիները» ֆիլմում Ֆրեդրիկ Մարչի և Դանա Էնդրյուսի հետ։ Ռասելը խաղացել էր Միացյալ Նահանգների նավատորմի նավաստու՝ Հոմեր Պերիշի դերը, որը կորցրել է երկու ձեռքերը պատերազմի ժամանակ։ Այս դերի համար 1947 թվականին Ռասելն արժանացել է «Օսկար» մրցանակի երկրորդ պլանի լավագույն դերասանի անվանակարգում։ Բացի այդ, արարողությունից անմիջապես առաջ նա պարգևատրվել է պատվավոր Օսկարով՝ «իր հայրենակից վետերաններին հույս և քաջություն բերելու համար»։ Այս հատուկ մրցանակը ստեղծվել էր, քանի որ կառավարիչների խորհուրդը շատ էր ցանկանում ողջունել ոչ պրոֆեսիոնալ դերասան Ռասելին, բայց ենթադրում էին, որ նա մրցակցային հաղթանակի քիչ հնարավորություն ունի։ Այսպիսով, Ռասելը դարձել է Օսկարի պատմության մեջ միակ դերասանը, որը նույն դերի համար ստացել է երկու մրցանակ։ Ֆիլմի ավարտից հետո Ուայլերը Ռասելին ասել է, որ վերադառնա դպրոց, քանի որ այնտեղ «չկան շատ դերեր ձեռքեր չունեցող դերասանների համար»։ Ռասելը վերադարձել է Բոստոնի համալսարան և 1949 թվականին ավարտել այն։ Նա հեղինակել է երկու ինքնակենսագրական՝ «Հաղթանակը իմ ձեռքերում» (1949) և «Իմ կյանքի լավագույն տարիները» (1981)։
Հետագա տարիները
Ռասելն իր առաջին դեբյուտից հետո երևացել է ևս երկու ֆիլմում՝ «Inside Moves» (1980) և «Dogtown» (1997): Նա նաև հայտնվել է 1981 թվականի «Թակարդ դնող Ջոնը» ֆիլմի (Trapper John) դրվագներից մեկում և 1989 թվականին «Չինական լողափ» (China Beach) հեռուստասերիալի երկու դրվագում։ Ռասելը դարձել է Ամերիկացի վետերաններ կազմակերպության ակտիվ անդամ՝ ծառայելով երեք ժամկետ որպես ազգային հրամանատար։ Որպես այդպիսին, 1951 թվականին նա գրել է նախագահ Հարի Թրումանին՝ սատարելով գեներալ Դուգլաս Մակարթուրին աշխատանքից ազատելու իր որոշմանը։ 1960-ականների սկզբից մինչև 1980-ականների վերջերը ծառայել է որպես նախագահի` հաշմանդամների զբաղվածության հանձնաժողովի նախագահ (չվճարվող պաշտոն)։
1992 թվականին վիճահարույց որոշմամբ Ռասելը իր «Օսկար»-ը՝ երկրորդ պլանի լավագուն դերասանի համար ստացած, հանձնել է Հերման Դարվիկի աճուրդին, որը 1992 թվականի օգոստոսի 6-ին 60,500 դոլարով (այսօր `110.200 դոլար) վաճառվել է մասնավոր կոլեկցիոների։ Պնդելով, որ կնոջ բժշկական ծախսերի համար գումար էր անհրաժեշտ, Ռասելը պաշտպանել է իր գործողությունը՝ ասելով «Ինչու՞ են մարդիկ այսքան քննադատող։ Կնոջս առողջությունը շատ ավելի կարևոր է, քան զգացմունքները։ Ֆիլմը կլինի այստեղ, նույնիսկ եթե «Օսկար»-ը չլինի»" : Այնուամենայնիվ, Կինոարվեստի և գիտության ակադեմիան, որը դեմ է եղել իր մրցանակների վաճառքին, վիճարկել է այդ շարժառիթը՝ հայտարարելով, որ իրականում նրա նոր կինը (այդ ժամանակ նրանք 11 տարի է, ինչ ամուսնացած էին) պարզապես «ցանկացել է նավարկության գնալ». : Սա «Օսկար» մրցանակի վաճառքի միակ դեպքն է, քանի որ 1950 թվականից ի վեր «Օսկար»-ի բոլոր ստացողները պարտավորվում են ստորագրել պայմանագիր, որով նրանց արգելվում է վաճառել իրենց մրցանակը։
Ռասելը մահացել է սրտի կաթվածից 2002 թվականի հունվարի 29-ին՝ իր ծննդյան 88-ամյակից 15 օր անց, և թաղվել է Մասաչուսեթս նահանգի Ուայլենդ քաղաքի Լեյքվիլ գերեզմանատանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոստոնի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:2002 մահեր Կատեգորիա:Օսկար կինոմրցանակ Կատեգորիա:Կանադացի դերասաններ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան Օսկարի մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Սրտի կաթվածից մահացածներ
Դուն Ցիչան
Դուն Ցիչան, Չինացի նկարիչ, տեսաբան, կոլեկցիոներ։
Կենսագրություն
Դուն Ցիչանը ծնվել է Հուատինում` աղքատ, բայց կրթված գավառական ուսուցչի ընտանիքում։ Նրա ընդունակությունները վաղ են ի հայտ եկել։ 12 տարեկան հասակում հանձնեց զինվորական ծառայության քննություն, ստանալով «կառավարական ուսանող» անվանումը և ցանկալի տեղը պրեֆեկտուրայում։ 17 տարեկանում նա դիմացավ կայսերական ծառայության քննությանը, սակայն արժանացավ միայն երկրորդ տեղին, քանի որ վատ հանձնեց գեղագրությունը։ Դրանից հետո գեղագրությունը դարձավ նրա համար հատուկ առարկա, որով նա զբաղվել է և, վերջապես, դարձել է հայտնի այդ արվեստը գնահատողների շրջանում։ Նա մանրակրկիտ ուսումնասիրել է Չժուն Յաո (151-230 թթ.) և Վան Սիչի (306-361 թթ.) հռչակավոր վարպետների ոճերը մինչև Յու Շինան (558-638թթ.) և Յան Չժենցինի (709-785թթ.): Նրանց նա նվիրել է մի քանի տարի։ 1580 թվականին Դուն Ցիչանն աշխատել է որպես ուսուցիչ այն ժամանակվա ամենահայտնի կոլեկցիոներ Սյան Յուանբյանի տանը։ 1589 թվականին Դուն Ցիչանն ընդունվել է ծառայության կայսերական բակում` ստանալով ավագի բարձր պաշտոն։ 1590 թվականին նա մեկնել Է Պեկին, որտեղ դարձել է կայսերական ակադեմիայի անդամ և կայսեր որդու (1572-1620) դաստիարակ։
16-րդ դարի տարեվերջը և 17-րդ դարերի սկիզբը Չինաստանում այն ​​ժամանակն էր, երբ Մինսկի կայսրերի իշխանությունը քայքայվում էր, իսկ սոցիալական բախումներն ու պայքարը, իշխող էլիտայի ներսում` ուժեղանում էին։ Դուն Ցիչանը, զբաղեցնելով կայսերական ընտանիքի գործերի հոգաբարձուների բարձրագույն պաշտոնը, չի խուսափել իր ժամանակի քաղաքական անախորժություններից. 1599-ին նրան տարել են որոշակի ինտրիգի, բայց, ցանկանալով խուսափել վնասակար հետևանքներից, նա հիվանդացել է, և մի քանի տարի հեռացել է բակից։ Այս ժամանակ Դուն Ցիչանը մեծ համբավ էր ձեռք բերել, նահանգապետներն ու մեծահարուստները մի կերպ էին մտնում հերթի մեջ նրա գեղարվեստական ​​օրինակի պատճենը ստանալու համար։ Վարպետի կերպարը սկսեց վատթարանալ, և, դատելով պատմական փաստաթղթերից, նա չկարողացավ դիմանալ փառքի և ուժի փորձությանը. Դուն Ցիչանը դարձավ ամբարտավան, նախասիրահար և լիցենզավորված։
1604 թվականին նա վերադարձավ Ակադեմիա, սակայն իրեն այնպես պահեց, որ ուսանողներն ապստամբեցին իր դեմ։ Ու թեև արդյունքում նա անմեղ ճանաչվեց, նա ստիպված եղավ հրաժարական տալ։ 1615 թվականին, էլ ավելի վրդովեցուցիչ պատմություն տեղի ունեցավ։ Դուն Ցիչանը բռնությամբ գերի էր վերցրել իրեն դուր եկած մի ֆերմերի դստերը։ Այս պատմությունը մի քանի աղավաղումներով դարձավ հանրության սեփականությունը։ Դուն Ցիչանը կասկածում էր, որ պատմությունը հորինել է ոմն Ֆան Չանը, պահանջել է նրա հարցաքննությունը հակումով, և ի վերջո, նա դատապարտվել է մահապատժի։ Ֆան Չանի կինը, որը բողոքով եկել էր Դուն Ցիչանի մոտ, վիրավորված է եղել և ծեծի ենթարկվել նրա ծառայի կողմից։ Նրա բողոքը, որն ուղղված էր կառավարությանը, դանդաղեցրին, հավանաբար, ոչ առանց Դուն Ցիչանի ազդեցությամբ։ Պատմությունն ավարտվեց նրանով, որ զայրացած ամբոխը ջախջախեց և տապալեց նրա նստավայրը։
1622 թվականինին, 1605 թվականից տևած երկարատև հրաժարականից հետո, նրա նախկին ուսանող, կայսր Տիանցին (1620-1627թթ.) հրավիրեց Դուն Ցիչանին պետական ​​ծառայության, այս անգամ ՝ Մինգի դինաստիայի պատմությունը կազմելու համար։ Սակայն քաղաքական ծեծկռտուքները նրան կրկին ստիպեցին հեռանալ ծառայությունից։ 1631 թվականին նա կրկին եկել Է Պեկին, որպեսզի ծառայի երրորդ կայսեր Ժու Յուցզյանյուին (1627-1644թթ.)՝ որպես թագաժառանգի դաստիարակ։ Երեք տարի ծառայելուց հետո, նա 1634-ին թոշակի անցավ և մինչև իր մահը՝ 1636 թվականը, նվիրվեց բացառապես արվեստին։
Տեսություն
Դուն Ցիչանի ամենամոտ ընկերներից էին գիտնական-նկարիչները Մո Շիլունը (1537-1587) և Չեն Ցզիժուն (1558–1639), որոնք նրա հետ մոտավորապես նույն տարիքի էին։ Այս եռյակը կազմել է գեղանկարչության, այսպես կոչված, «Հուատինյան դպրոցի» ողնաշարը։ Նրանք վաղ տարիքից ընկերություն են արել և պահպանել են իրենց բարեկամական հարաբերությունները՝ չնայած այն բանին, որ հետագայում նրանց ուղիները բաժանվել են։ Նրանց երեքին իրար հետ կապել է հետաքրքրությունների մոտ լինելը, և նրանք հաճախ հանդիպել են, որպեսզի քննարկեն հին գրքեր ու նկարներ։ Նրանք ոգեշնչել են միմյանց, և նրանց քննարկումների արդյունքն է դարձել Դուն Ցիչանի կողմից մշակված և նրա կողմից «Հուաչժիում» (Նկարչության էությունը) ներկայացված տեսությունը։ Բացի այս աշխատանքից, Դուն Ցիչանը գրել է ևս երկու տրակտատ՝ «Հուայան» («Նկարչության աչքը», այլ թարգմանությամբ՝ «Քննելով նկարչությունը») և «Հուաչանշի սույբի» (Նոթեր գեղանկարչության և մեդիտացիայի աշխատասենյակից)։ Վերջին աշխատանքը շատ ընդհանուր բնույթի գործ է, որում անդրադարձ է կատարվում ոչ միայն նկարչությանը և գեղագրությանը, այլև բանաստեղծությանը և ուղղակիորեն չան փիլիսոփայությանը։
Պրակտիկա
Դուն Ցիչանի բնապատկերը հայտնի չափով ցույց է տալիս նրա տեսությունները։ Մասնավորապես, նմանությունը հին գեղանկարչության հետ արտացոլում է հին վարպետներից սովորելու անհրաժեշտության մասին նրա աքսիոմաներից մեկը։ Սակայն նրա բնապատկերների մեջ կան ստեղծագործություններ, որոնցում գրությունը չի համապատասխանում պատկերին։ Օրինակ, իր գրքում ՝ «Լեռները ընկնող ձյունից հետո» (1635, Գուգուն, Պեկին), իր կյանքի վերջին տարիներին ստեղծված մի հիանալի գործ, թվացյալ անվերջանալի սարեր և անտառներով ծածկված ձորեր, ստեղծվել են դիակների կոպիտ, անշնորհք վրձնահարվածներով։ Դուն Ցիչանը գրության մեջ պնդում է, որ այս աշխատանքը դուրս է գրվել Գուան Տոնգի նկարից, բայց դա նման չէ Գուան Տոնգ-ի գործերին։ Նմանապես, «Ցինբիանի սարերը» (1617, արվեստի թանգարան, Քլիվլենդ) կտավում գրված է, որ այն կրկնում է Դուն Յուանի աշխատանքը, մինչդեռ իրականում այն ​​ակնհայտորեն ոգեշնչված է «Բնակարան Ցինբիան սարերում» գրքից Վան Մենի։ Հսկայական լանդշաֆտը կարծես մի տեսարան է նույն լեռան վրա, որի հետ նա գրել է Վան Մեն։ Բարձր գագաթին մոտ, հեռավորության վրա, երևում են գետը և այլ գագաթներ, որոնք շրջապատված են ամպերով։ Սակայն այս ակնածանք ներշնչող բնապատկերին չի հասնում Վան Մենի կենսատիպությունն ու բնականությունը, որտեղ փոխանցված են լեռնային զանգվածի ծավալներն ու խորքերը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չինացի նկարիչներ Կատեգորիա:Չինացի գրողներ Կատեգորիա:Չինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Չինացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Չինաստանի քաղաքական գործիչներ
Լաբաստիդ դը Վիրակ
Լաբաստիդ դը Վիրակ (Labastide-de-Virac), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 218 մարդ, բնակչության խտությունը` 9.35 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23.32 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 530 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 165 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 50 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 159 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 111-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 48։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,8 %։ 111 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 81 անձ (51 տղամարդ և 30 կին)։ Գործազուրկ են եղել 30 անձ (24 տղամարդ և 6 կին)։ 48 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 14-ը` թոշակառուներ, իսկ 20-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Չուդոմիր
Չուդոմիր (Դիմիտր Չորբաջիյսկի, Димитър Христов Чорбаджийски, ), բուլղարացի երգիծաբան, ծաղրանկարիչ։ Բուլղարիայի մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1965), ժողովրդական արտիստ (1967)։
Կենսագրություն
Դիմիտր Չորբաջիյսկին ծնվել է Մարիա Դոնչևայի և Խրիստո Չորբաջիյսկու ընտանիքում 1890 թվականին։ Եղել է ընտանիքի հինգերորդ երեխան։ Հայրը ցանկացել է, որ նա դառնա սպա կամ վաճառական, սակայն մայրը որդուն խրախուսել է զբաղվել նկարչությամբ։ Մանուկ հասակում ստացել է «Չուդոմիր» մականունը, որը հետագայում գործածում է որպես գրական անուն։ Սովորել է Ստարա Զագորայի «Իվան Վազովի» անվան գիմնազիայում։ 1913 թվականին ավարտել է Բուլղարիայի գեղարվեստի ազգային ակադեմիան։
Մասնակցել է Բալկանյան և Առաջին համաշխարհային պատերազմներին։
1921 թվականին ամուսնացել է իր գործընկեր՝ նկարչուհի Մառա Նոնովայի հետ ։
1920-1933 թվականներին դասավանդել է Կազանլիկի դպրոցում։ 1929-1930 թվականներին Փարիզում մասնագիտացել է նկարչության մեջ։ Մինչև մահը եղել է «Իսկրա» համայնքային կենտրոնի նախագահը և Կազանլիկի ազգագրական թանգարանի տնօրենը։ 1938 թվականից եղել է մշակութային կենտրոնների խորհրդի անդամ, 1959 թվականից՝ պատգամավոր ։
Գործունեություն
Ստեղծագործական աշխատանքն սկսել է որպես ծաղրանկարիչ, աշխատել երգիծական թերթերում ու ամսագրերում։ 132 թվականին գրել է երգիծական պատմվածքներ։
Հայտնի ստեղծագործություններն են ՝
Հանդես է եկել նաև որպես նկարիչ։ Հեղինակ է 1000 գծանկարների ու ջրաներկերի։
Մահը
Մահացել է անբուժելի հիվանդությունից։ Թաղված է Կազանլիկում։
Հիշատակ
Անտարկտիդայի Չուդոմիր խորշն անվանվել է ի պատիվ Չուդոմիրի։
1979 թվականին Կազանլիկում բացվել է Չուդոմիրի անվան Գրականության և արվեստի թանգարան, 1992 թվականին՝ Չուդոմիրի անվան մշակութային հիմնադրամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի երգիծաբաններ Կատեգորիա:Բուլղարացի նկարիչներ
Իգնոստիցիզմ
Իգնոստիցիզմ (Ignosticism) կամ իգթեիզմ, աստվածաբանության վերաբերյալ տեսակետ, ըստ որի աստվածաբանության վերաբերյալ յուրաքանչյուր այլ տեսակետը (ընդգրկելով ագնոստիցիզմը) Աստծո/աստվածների և այլ աստվածաբանական կոնցեպցիաների վերաբերյալ չափից շատ անհիմն ենթադրությունների է անում։ «Իգնոստիցիզմ» եզրը գործածության մեջ է մտցրել հումանիստական հուդայականություն հիմնադիր Շերվին Վայնը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ագնոստիցիզմ Կատեգորիա:20-րդ դարի նորաբանություններ Կատեգորիա:Հակակրոնություն Կատեգորիա:Փաստարկներ Աստծո գոյության դեմ Կատեգորիա:Իմացաբանական տեսություններ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական տեսություններ
Դամիետայի պաշարում (1218-1219)
Դամիետայի պաշարում (1218 մայիսի 29-1219 նոյեմբերի 5) Եգիպտոսում տեղի ունեցած՝ Խաչակրաց հինգերորդ արշավանքի միակ ռազմական բախումը։ Մեկ տարուց ավել տևած պաշարման արդյունքում խաչակիրներին հաջողվեց նվաճել Դամիետա (دمياط) նավահանգիստը։
Նախապատմություն
1218 թվականին Երուսաղեմի արքա Ժան I-ի՝ Այուբյանների սուլթանությանը պարտության մատնելու մի շարք ապարդյուն փորձերից հետո, որոշում է գրավել Եգիպտոսի Ալեքսանդրիա և Դամիետա նավահանգիստները, հետագայում դրանք Երուսաղեմի հետ փոխանակելու նպատակով։ Արքային աջակցության պատրաստակամություն հայտնեցին Ջենովայի հանրապետության նավատորմը հայր և որդի Դորիաների հրամանատարությամբ, ինչպես նաև ֆրիզյան նավատորմը Վիլհելմ I-ի հրամանատարությամբ։ Նավերից մեկի հրամանատարը նշանավոր ծովահեն Ալմաննո դա Կաստոն էր։ Հռոմի Պապ Հոնորիոս III-ը պատվիրակ արշավանքի պատվիրակ նշանակեց Պայո Գալվաուին։
Դամիետայի պաշարում
1218 թվականի մայիսի 29-ին խաչակրաց նավատորմը ժամանեց Դամիետա։ Օգոստոսի 24-ին նրանց հաջողվեց անցնել Նեղոսը։ Սուլթան Մալիք ալ-Ադիլը մահացավ օգոստոսի 31-ին։ Նրան Եգիպտոսում հաջորդեց Մալիք ալ-Քամելը, իսկ Սիրիայում՝ Մալիք ալ-Մու'ազզամը։ Պապի պատվիրակը արևելք ժամանեց 1218 թվականի սեպտեմբերի վերջին, հետագայում խաչակիրներին հաջողվում է զբաղեցնել Նեղոս գետ նավերի մուտքը վերահսկող աշտարակը։ Եգիպտոսի նորընտիր սուլթան ալ-Քամելը, հայտնվել էր ծանր իրավիճակում, քանզի նրա եղբայրներից մեկը վասսալներից մեկի հետ համաձայնության գալով, որոշել էր գահընկեց անել Քամելին, առաջարկելով խաչակիլներին Երուսաղեմի թագավորության նախկին տարածքները բացառությամբ Տրանսհորդանանի։ Հենց սա էր հանդիսանում Ժան I-ի նախաձեռնած խաչակրաց արշավանքի նպատակը։ Սակայն Պապի պատվիրակը չհամաձայնվեց այդ պայմաններին։ Պայո Գալվաուն իտալացի խաչակիրներին գլխավորելով, Ժանի հետ կոնֆլիկտի մտավ, վերջինիս աջակցում էին սիրիական բարոնները և ֆրանսիացի խաչակիրները։
Խաչակիրները դաշինք են կնքում Ռումի սուլթան Քեյքավուս I-ի հետ, վերջինս Սիրիայից հարձակվում է Այուբյանների սուլթանության վրա, այս դաշինքի շնորհիվ խաչակիրները կարողացան ուժերը կենտրոնացնել հարավում, չմտահոգվելով ալևելյան սահմանների համար։ Դամիետայի սովից և հիվանդություններից թուլացած կայազորը հանձնվեց 1219 թվականի նոյեմբերի 5-ին։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խաչակրաց հինգերորդ արշավանք Կատեգորիա:Խաչակիրների ճակատամարտեր Կատեգորիա:Հիվանդախնամների միաբանության ճակատամարտեր
Մերի Դոջ
Մերի Դոջ կամ Մարի Մափս Դոջ (Mary Mapes Dodge, ), ամերիկացի գրող, մանկական գրքերի հեղինակ և խմբագիր։ Առավել հայտնի իր «Արծաթե չմուշկներ»  կամ «Հանս Բրինկեր կամ արծաթե չմուշկներ» (Hans Brinker or the Silver Skates) բեսթսելլերով, որը գրել է 1865 թվականին և դարձել է դասական։
Կենսագրություն
Մերի Էլիզաբեթ Մափսը ծնվել է Նյու Յորքում Սոֆիա Ֆուրմանի և դասախոս, քիմիկոս և գյուտարար Ջեմյս Ջեյ Մափսի ընտանիքում։ Նա որակյալ կրթություն է ստացել տնային ուսույցների միջոցով։ 1851 թվականին քսան տարեկանում Մերին ամուսնացել է փաստաբան Վիլյամ Դոջի հետ։ Ամուսնությունից հետո չորս տարվա ընթացքում նա ունեցել է երկու որդի՝ Ջեյմսին և Հարինգթոնին։ 1857 թվականին Վիլյամը ֆինանսական լուրջ դժվարություններ է ունեցել և 1858 թվականին լքել է ընտանիքը։ Վիլյամի անհետացումից մեկ ամիս անց նրա մարմինը գտել են խեղդամահ եղած, այդպիսով, Մերի Դոջն այրիացել է։
1859 թվականին Մերին սկսել է գրել և խմբագրել՝ աշխատելով հոր` Ջեմյս Ջեյ Մափսի հետ, որպեսզի հրատարակի երկու մասագիր` «Աշխատող ֆերմերը» (Working Farmer), և «Միացյալ Նահանգների ամսագիրը» (United States Journal): Մի քանի տարվա ընթացքում նա մեծ հաջողությունների է հասել՝ հրատարակելով նովելների ժողովածու, ինչպիսիք են 1864 թվականին «Իրվինգթոնյան պատմությունները» (The Irvington Stories), և նա վեպ գրելու հանձնարարություն է ստացել։ Եվ Մափս Դոջը գրել է «Հանս Բրինկեր» (Hans Brinker) վեպը։ Վեպը  երիտասարդ Հանսի և իր քրոջ՝ Գրետելի մասին է, որոնցից ամեն մեկն իր նպատակներն ունի․ առաջինը` բուժել իր հայրիկին, երկրորդը` արծաթյա չմուշկներ շահել մրցույթում։ Գիրքը գրախանութին մեծ հաջողություն է բերել։
Հետագայում Դոջը դարձել է «Սիրտ և Տուն» (Hearth and Home) ամսագրի խմբագրի օգնական, որտեղ նրա խմբագրությամբ հրատարակվել է վիպասան Հարիեթ Բիչըր Սթոուի « Քեռի Թոմի խրճիթը » (La Case de l'oncle Tom) վեպը։ Մերին տարիներ շարունակ եղել է այդ ամսագրի «Տուն» (Maison) և «Երեխաներ» (Enfants) բաժինների պատասխանատուն։
Սուրբ Նիկոլա ամսագիր
19-րդ դարի երկրորդ կեսին «Սուրբ Նիկոլա» (St. Nicholas) ամսագիրը դարձել է ամենահայտնի ամսագիրներից մեկը, հրատարակվել է 32 տարի և ունեցել է գրեթե 70,000 օրինակ տպաքանակ։ Այնպիսի հեղինակներ, ինչպիսիք են` Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդը «Մեծն Գեթսբիի» ( Gatsby le Magnifique) ապագա հեղինակը, կամ Էլվին Բրուքս Ուայթ ով հետագայում մասնավորապես գրելու է` «Ստյուարտ Լիթլը» ( Stuart Little), իրենց երիտասարդ տարիքում եղել են ամսագրի ամդամ և Լիգայի աջակցությունն են արժանացել։ 1905 թվականին, Մերի Մափս Դոջի մահվանից հետո «Սուրբ Նիկոլա» (St. Nicholas) ամսագիրը շարունակել է հրատարակվել ընդհուպ միչև 1940-ական թվականները, բայց «կախարդանքն անհետացել է» ։
Պուրնովկա
Պուրնովկա (Пурновка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում, Չերեպովեցկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Յուգ գետի ձախ ափում՝ 61 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։ Պուրնովկաի ակունքը գտնվում է ճահճուտներում, արևմուտք Գուրլևո գյուղի մոտ։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մոլոգա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Վերին Վոլգայից մինչև Կույբիշի։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Վոլգայի ավազանային շրջանի գետեր
Բիր դղյակ
Բիր դղյակ (Birr Castle), մեծ դղյակ Իռլանդիայի Օֆալի դքսության Բիր քաղաքում։ Հանդիսանում է 7-րդ կոմս Ռոսսի աթոռավայրը և այդ պատճառով հասանելի չէ այցելությունների համար, թեև հողերը և այգիները բաց են հանրության առջև։
Դղյակի տարածքում նաև գտնվում է Իռլանդիաի պատմության գիտական կենտրոնը, թանգարանը նվիրված է իռլանդական գիտնականների անցյալին, նաև նրանց ներդրումները աստղագիտությանը և փիլիսոփայությանը ։
Պատմություն
Դերևս 1170 թվականին այստեղ եղել է Օ՛քերոլների անգլո-նորմանական ամրոցը (Éile Uí Chearbhaill) :