Գալլական_պատերազմներ
Մ.թ.ա 57 թվականի պատերազմներ
Պրոկոնսուլը օգտվեց բելգիացիների անկանոն նահանջից և գրոհեց վերջապահ զորքերի վրա ։ Այնուհետև հռոմեական զորքը թեքվեց դեպի հյուսիս-արևմուտք և առանց կռվի իրեն ենթարկեցրեց առանձնացած սուեսիոններին, բելլովակներին, ամբիանովներին և այլ ցեղերին։ Հյուսիս-արևելյան բելգիացիները, սակայն, ստեղծեցին հռոմեացիների դեմ պայքարի նոր դաշինք։ Սաբիս գետի վրա (ժամանակակից Սամբրա կամ Սելլ) ժամանակակից Բավե քաղաքից ոչ հեռու հռոմեացիները ճամբար դրեցին, սակայն նրանց վրա անակնկալ հարձակվեցին բելգիացիների զորքերը, որոնցից ամենաուժեղը ներվիեվների ցեղն էր։  Հռոմեացիների ձախ թևում գտնվում էին IX և X-րդ ջոկատները, կենտրոնում  VIII և  XI, աջ թևում VII и XII:-ԿԵսարը ստիպված էր կռվել առաջին շարքերում, ուստի հռոմեական բանակների կենտրոնական կառավարման մասին խոսք գնալ  չէր կարող:Այսպես թե այնպես «Նոթեր Գալիական պատերազմի մասին» աշխատությունում բացատրվում է մարտի ընթացքի հետագա բեկումը՝ Կեսարի գլխավորությամբ։ Սակայն ավելի հավանական է, որ վճռորոշ դեր կատարեց լեգեոներների և ցենտուրիոնների  հմտությունը, ինչպես նաև Տիտոս Լաբիենայի գործողությունները։ Հռոմեացիների ձախ թևը նրա ղեկավարությամբ կարողացավ իր հակառակորդներին փախուստի մատնել և որոշ ժամանակ հետապնդել նրանց։ Արդեն անցնելով գետը, Լաբիենը ուշադրություն դարձրեց աջ թևում տիրող բարդ իրավիճակին, որտեղ գտնվում էր Կեսարը և օգնության ուղարկեց  X լեգեոնին։ Բացի այդ, մարտի մեջ մտավ նոր մոտեցած հռոմեական վերջապահ ուժերը  XIII և XIV լեգեոնները:Այդ ժամանակ բելգիացիների մի մասը արդեն լքել էր մարտի դաշտը՝ տարածելով հռոմեացիների ջախջախման լուրերը և միայն ներվիեվների ցեղն էր շարունակում կռիվը։ Նրանք հրաժարվեցին նահանջել կամ հանձնվել, և վերջիվերջո համարյա ամբողջությամբ ջախջախվեցին   ։ Կռվից հետո ներվիների, ատրեբատների, վերմոնադուների ցեղերը ընդունեցին Հռոմի գերիշխանությունը։ Նրանք հանձնեցին ամբողջ զենքը և պրոկոնսուլին տվեցին պատանդներ։ Հաշտության համանման պայմաններ ընդունեցին հավանաբար գերմանական ցեղ ադուատուկիները, ովքեր հինգ տասնամյակ առաջ կիմվերների ու տևտոնների ցեղի հետ սկսեցին տեղափոխումը, սակայն տեղավորվեցին բելգիացիների շրջանում։ Ադուատուկիները թաքցրեցին իրենց զենքի մի մասը անտառներում, իսկ ԿԵսարի հետ հաշտության կնքումից հետո երեկոյան հարձակվեցին հռոմեական ճամբարի վրա, սակայն ջախջախվեցին։ Պրոկոնսուլը հետապնդեց ադուատուկովներին և ջախջախեց նրանց,իսկ ցեղի բոլոր ողջ մնացածներին բռնեցին ու վաճառեցին գերության  ։ Այդ նույն ժամանակ, երբ Կեսարը գտնվում էր բելգիացիների հողերում, Պուբլիոս Լուսիոս Կրասոսը ուղարկվել էր նվաճելու Գալիայի ատլանտյան ափերը, որտեղ նրան սպասվում էր լուրջ դիմադրություն:Առանց որևէ ընդհարման Արևմտյան Գալիայի բոլոր ցեղերը, որոնցից ամենաուժեղը վենետներն էին, ճանաչեցին Հռոմի տիրապետությունը :Բացի այդ Սերվիոս Սուլպիցի Գալբիի գլխավորությամբ մի լեգեոն ուղարկվեց Սեն-Գոտարդյան լեռնանցքի ցեղերին նվաճելու։ Գործողության նպատակը Գալիայի խորքերի առևտրական ուղիների վրա հսկողություն ձեռք բերելն էր ։ Համոզված լինելուվ Գալիայի մեծ մասի կցմանը Հռոմին, Կեսարը համապատասխան հաղորդում ուղարկեց սենատ :Հնարավոր է, որ այդ նույն ժամանակ էլ հրատարակվեցին «Նոթերի» առաջին երկու գրքերը ՝ նպատակ ունենալով ընդգծել հրամանատարի հաջողությունները :Կառավարչի հաղորդումների համաձայն նրա պատվին առաջին անգամ պատմության մեջ նշանակվեցին 15 օրյա աղոթքներ աստվածներին :Գիլելմո Ֆերերոյի կարծիքով այդ տոնախմբությունները կատարվում էին ոչ այնքան Կեսարի հաջողությունների պատվին, ինչքան նոր նահանգի ձևավորման նշանավորման առիթով :Նահանգների ձևավորման տեսքով իր նվաճումների իրավաբանական ձևակերպումը, թույլ կտար Կեսարին գերազանցել իր ժամանակի նշանավոր զորահրամանատարներին՝ Լուկուլոսին և Պոմպեոսին, քանի որ Գալիան անհամեմատ ավելի մեծ էր նրանց կողմից միացված տարածքներից՝ Պոնտոսից և Սիրիայից :Ընդ որում գալական նահանգները ստեղծվեցին ավելի ուշ ։