cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ջիմի Ջոնսթոն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շոտլանդացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Շոտլանդիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ
Թորունի քաղցրաբլիթ
Թորունի քաղցրաբլիթ (pierniki toruńskie, Thorner Lebkuchen), լեհական ավանդական քաղցրաբլիթներ, որոնք ունեն մոտ 700 տարվա պատմություն։
«Toruńskie Pierniki» ապրանքանիշը Լեհաստանում բոլոր տեսակի ապրանքանիշերի մեջ 19-րդ տեղն է զբաղեցնում սպառողների կողմից ճանաչելիության տեսանկյունից։
Պատմություն
Թորունի քաղցրաբլիթների ավանդույթը սկիզբ է առել 14-րդ դարից, իսկ որոշ տեղեկություններով էլ՝ 13-րդ դարից։
14-րդ դարավերջի աղբյուրներում հիշատակվում է հացթուխ, հրուշակագործ Նիկլոս Չանը (Niclos Czan): Այդ աղբյուրները նաև հիշատակում են այն մասին, որ թորունցի հացթուխ Հենրիխ Կուհեն (Heinrich Kuche) Տևտոնական օրդենից մոմ է ձեռք բերել, ինչը վկայում է, որ Թորունում Չանը չի եղել միակ հացթուխը։
Թորունում քաղցրաբլիթների արտադրության զարգացմանը նպաստել է նրա աշխարհագրական հարմար դիրքը։ Բարեբեր հողը հացահատիկ է տվել ալյուրի արտադրության համար, իսկ հարևան գյուղերը մեղր են մատակարարել։ Անհրաժեշտ համեմունքները տեղ են հասցվել հեռավոր երկրներից՝ հիմնականում Հնդկաստանից։ Դրանք Սև ծովով և Լվովով տեղափոխվել են Սրբազան Հռոմեական կայսրություն, որտեղ տարածվել են հյուսիսգերմանական առևտրական ընկերություններում։ Որոշ դեպքերում համեմունքները տեղ են հասել Գդանսկի նավահանգստով։
16-րդ դարից Թորունն արդեն ակտիվ հիշատակվում է որպես քաղցրաբլիթների արտադրության կենտրոն։ Այսպես, «piernikarze» (քաղցրաբլիթ թխողներ) բառն իշխող է դառնում Թորունի հացթուխների գիլդիայում ։ Բացի հացաբուլկեղենի թխման կետերից՝ քաղցրաբլիթներ պատրաստվել են նաև մենաստաններում։ 16-րդ դարի տարեգիր Սիմոն Գրյունաուն հիշատակում է կանանց մենաստանը Թորունի շրջակայքում, որտեղ միանձնուհիները քաղցրաբլիթ են պատրաստել վաճառքի նպատակով, այդ թվում՝ արտերկրում։ 1556 թվականին Թորունի և Նյուրնբերգի մեջ համաձայնություն է ձեռք բերվել, որի համաձայն Թորունի քաղցրաբլիթ արտադրողներն իրավունք են ստացել թխել Նյուրնբերգի քաղցրաբլիթներ, իսկ նյուրնբերգցի վարպետները՝ թորունյան։
Չնայած միջնադարյան քաղցրաբլիթները վերականգնելու հավաստի հնարավորության բացակայությանը՝ կարելի է վստահաբար վերականգնել նրանց արտաքին տեստը՝ շնորհիվ քաղցրաբլիթների պահպանված կաղապարների։ 16-րդ դարի օրինակներում գերակշռում են մարդկային կերպարանքները, որոնք ներկայացնում են Լեհաստանի կառավարողներին՝ Սիգիզմունդ III, թագուհի Կոնստանցիա Ավստրիացի, Վլադիսլավ IV, ինչպես նաև երիտասարդ կանանց, ասպետների, սրբերի (սուրբ Գևորգ, սուրբ Նիկողայոս Զմյուռնացի)։ Պակաս տարածված չեն եղել կենդանիների կերպպարները՝ աքաղաղ, վարազ, եղնիկ, ձուկ, արագիլ։ Կանոնավոր կերպով հանդիպում են նաև Թորունի զինանշանով քաղցրաբլիթների կաղապարներ ։
1751 թվականին Գուստավ Վեզեն Թորունում բացել է ժամանակից քաղցրաբլիթի գործարան։ Դա շրջանի ամենահին գործարանն է և հնագույն ընկերությունը Պոմերանիայում, որ առանց ընդհատումների գործել է մինչև մեր օրերը։
Երբ ձևավորվել է Լեհաստանի ժողովրդական հանրապետությունը, Վեզեի գործարանը ազգայնացվել է և ստացել «Կոպեռնիոկոս» անվանումը, իսկ քաղցրաբլիթներ արտադրող այլ ձեռնարկություններ փակվել են։ Այսպիսով, Լեհաստանի ժողովրդական հանրապետությունում մնացել է քաղցրաբլիթ արտադրող մեկ գործարան միայն։
1989 թվականից հետո թույլատրվել է մասնավոր ձեռնարկատիրական գործունեությունը, և Թորունում կրկին բացվել են քաղցրաբլիթ արտադրող ձեռնարկություններ։
Մշակութային ազդեցություն
Թորունի քաղցրաբլիթներին է առնչվում Կատաժինայի մասին լեգենդը։ Դրա որոշ տարբերակներում Կատաժինան հանդես է գալիս որպես ջրաղացպանի դուստր, որը պետք է անսովոր ինչ-որ բան թխեր արքայի համար։ Մեղուները աղջկան հայտնում են Թորունի քաղցրաբլիթի բաղադրատոմսն ու պատրաստման եղանակը, մանրամասնում, թե ինչպես պետք է ավելացնել մեղրը և համեմունքները։ Այլ տարբերակներում պատմվում է այն մասին, որ նա եղել է հացթուխի դուստրը, և հիվանդ հորն օգնելու համար Կատաժինան մտածել է անսովոր տեսքի քաղցրաբլիթներ պատրաստել։ Այսպես թե այնպես, հիմա էլ կարելի հանդիպել «Կատաժինկա» քաղցրաբլիթների, որոնք այդպես են կոչվել՝ ի պատիվ աղջկա ։
2002 թվականին Թորունում անցկացվել է քաղցրաբլիթների փառատոն, որի ծրագրի մեջ մտել է հին ձևով քաղցրաբլիթների պատրաստումը՝ սկսած ալյուր աղալուց մինչև վառարանում թխելը։
Թորունում գործում են իրարից անկախ երկու թանգարան՝ նվիրված քաղցրաբլիթներին.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհական խոհանոց Կատեգորիա:Հրուշակեղեն
Լվովի առևտրատնտեսական համալսարան
Ենթակա է Ուկրաինայի սպառողական ընկերությունների կենտրոնական միությանը և այդ կառույցի մի մասն է։ Ավարտելուց հետո համալսարանը տալիս է պետական նմուշի դիպլոմ։ Լրիվ և մասնակի ուսման ձևերի հիման վրա համալսարանը պատրաստում է ավելի քան 50 մասնագիտություններ՝ բակալավրի, դիպլոմավորված մասնագետի և մագիստրոսի կրթական ծրագրերով։ Իրականացվում է բարձրագույն որակավորման գիտական կադրերի պատրաստում տնտեսագիտական պրոֆիլի և դոկտորանտուրայի ութ մասնագիտությունների գծով՝ ասպիրանտուրայի միջոցով՝ երեք մասնագիտությունների գծով։ Գործում է ատենախոսությունների պաշտպանության երեք մասնագիտացված խորհուրդ։
Պատմություն
1816 թվականի մարտի 7-ին Ավստրիայի կայսր Ֆրանց I-ի որոշմամբ ստեղծվեց Լվովի անշարժ առևտրի դպրոցը։ Դրա հիման վրա 1899 թվականի սեպտեմբերի 8-ին դավանանքի և կրթության նախարարության ներկայացմամբ՝ կայսր Ֆրանց Իոսիֆ 1-ինն իր որոշմամբ ստեղծեց Լվովի պետական առևտրային դպրոցը։ Նրա առաջին ղեկավարը պրոֆեսոր Անտոնի Պավլովսկին էր։ Բարձրագույն առևտրի դպրոցի պաշտոնական բացումը տեղի է ունեցել 1899 թվականի հոկտեմբերի 2-ին, Սկարբեկ թատրոնի տարածքում (այժմ՝ Մ. Զանկովեցկայայի անվան ազգային ակադեմիական ուկրաինական դրամատիկական թատրոնի շենքը)։ 1902 թվականին բարձրագույն առևտրի դպրոցը ստացավ ակադեմիայի կարգավիճակ։ 1922 թվականին առևտրի ակադեմիան վերակազմավորվեց արտաքին առևտրի բարձրագույն դպրոցի։ Պրոֆեսոր Ա.Պավլովսկին կրկին նշանակվեց ռեկտոր։
1937 թվականին բարձրագույն դպրոցը կրկին ստացավ ակադեմիայի կարգավիճակ։ 1936 թվականից արտաքին առևտրի ակադեմիան տեղակայվել է Սակրամենտոկի 10 (Այժմ՝ Մ.Տուգան-Բարանովսկի) փողոցում կառուցված նորակառույց շենքում, որտեղ մինչ օրս գտնվում է համալսարանի գլխավոր մասնաշենքը։
Արևմտյան Ուկրաինայում սովետական իշխանության հաստատվելուց հետո ակադեմիան վերակազմավորվեց խորհրդային առևտրի ինստիտուտի (1940-ի հունիս)։ 1947 թվականին Լվովի խորհրդային առևտրի ինստիտուտի և խորհրդային կոոպերատիվ առևտրի ինստիտուտի միավորման միջոցով ստեղծվեց Լվովի առևտրատնտեսական ինստիտուտը, որը մասնագիտանում էր կոոպերացիայի համակարգի մասնագետների պատրաստման գործում՝ հաշվապահների, տնտեսագետների, ապրանքագետների։
1993 թվականից 2015 թվականներին համալսարանն անվանվել է Լվովի առևտրային ակադեմիա ։ 2015 թվականից ուսումնական հաստատությունն իր անունն ու կարգավիճակը փոխեց՝ Լվովի առևտրատնտեսական համալսարանի։
Մասնաշենք
Մասնաշենք.
Հանրակացարաներ.
Գրադարաններ.
Այլ կառույցներ
Համալսարանի կառուցվածքում գործում են նաև ուկրաինական «Ուկոոպինֆորմպրոյեկտ» ինստիտուտը, տնտեսական գնահատման գիտահետազոտական լաբորատորիան, «Ինտերէկոնոմիկա» բիզնես-կենտրոնը, գործարար անգլերենի կենտրոնը, ֆրանսիական գործարար խոսքի կենտրոնը, ակադեմիայի հրատարակչությունը, գրադարանը, արխիվը, միջազգային համագործակցության և ռազմավարական զարգացման բաժինը, «Ակադեմիա» ուսումնական համալիրը, որի կազմում ընդգրկված են կոոպերատիվ տեխնիկումներ, քոլեջներ, ուսումնարաններ և ավելի քան 40 Լվովի հանրակրթական դպրոցներ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի համալսարաններ Կատեգորիա:Ուկրաինայի կազմակերպություններ Կատեգորիա:Համալսարաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ
Մոնիկ Օսան Բելպո
Մոնիկա Օսան Բելպո (Agnès Monique Ohsan Bellepeau, ), Մավրիկիոսի նախագահի պաշտոնակատար 2012 թվականի մարտի 31-ից մինչև հուլիսի 21-ը և 2015 թվականի մայիսի 29-ից մինչև հունիսի 5-ը, Մավրիկիոսի փոխնախագահ 2010 թվականի նոյեմբերի 12-ից։
Կենսագրություն
Ծնվել է Բարտոլոմ Օսանի ընտանիքում, ով Մավրիկիոսի հայտնի քաղաքական գործիչ է, Լեյբորիստական կուսակցության հիմնադիրներից մեկը ։
1990 թվականին անդամակցել Է Լեյբորիստական կուսակցությանը։ 1995-2000 թվականներին աշխատել է խորհրդարանում և կառավարությունում, ընտրություններում կուսակցության պարտությունից հետո սկսել է բիզնես գործունեություն ։
2010 թվականի նոյեմբերի 12-ին նախկին փոխնախագահ Անգիդի Չեթյարի մահից հետո նշանակվել է փոխնախագահ։ Նա միաձայն հավանություն է տվել Ազգային ժողովի բոլոր անդամներին և այդպիսով դարձել է Մավրիկիոսի պատմության մեջ առաջին կին փոխնախագահը։
2012 թվականի մարտի 30-ին Մավրիկիոսի նախագահ Անիրուդ Ջագնոտը հրաժարական է տվել վարչապետի հետ վատ հարաբերություններ ունենալու պատճառով։ Մոնիկ Օսան Բելպոն նախագահի պարտականությունները սկսել է կատարել 2012 թվականի մարտի 31-ին։ 2012 թվականի ապրիլի 10-ին նա ներկա է գտնվել Մավրիկիոսում ՉԺՀ դեսպանատան կազմակերպած ընդունելությանը՝ երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման 40-ամյակի կապակցությամբ ։ 2012 թվականի հուլիսի 21-ին նախագահի պաշտոնում ընտրվել է Ռաջկեսվուր Պուրիագը։ 2015 թվականին նրա հրաժարականից հետո Մոնիկ Օսան Բելպոն կրկին որոշ ժամանակ կատարել է նախագահի պարտականությունները։
Ամուսնացած է եղել գարեջրի գործարար Ջոզեֆ Բոլո Պոյի հետ, ով մահացել էր 2010 թվականի նոյեմբերի 16-ին, փոխնախագահի երդումից երեք օր անց։
2009 թվականին դարձել է Հնդկական Օվկիանոսի աստղի և բանալու շքանշանի Մեծ սպա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պետության կին ղեկավարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:Կին հեռուստալրագրողներ
Լեռնաջուր (գետ)
Լեռնաջուր, գետ Հայաստանի Լոռու մարզում, Փամբակի աջ վտակը։ Սկիզբ է առնում Մայմեխ լեռան հյուսիսարևմտյան լանջերից և Լեռնապատ գյուղից 3 կմ հյուսիս միախառնվում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 23 կմ ։
Գետը կոչվում է նաև Ալվար, Բայդակ, Բոյդակ, Կարաչոբան, Հալավար ։
Տեղի են ունենում սողանքները ։ Լեռնաջուր գետի Ղարաչոբան վտակի վրա կառուցված է փոքր ՀԷԿ ։
Բոխոտնիցա
Բոխոտնիցա (Bochotnica), գյուղ Լեհաստանի հարավ արևելքում, գտնվում է Լյուբլին և Պուլավա քաղաքների միջև ։ Տեղակայված է Կազիմեժ Դոլնի գմինայի մոտակայքում ։ 2010 թվականի տվյալներով գյուղում ապրում էր 1500 բնակիչ։
Գյուղից ոչ հեռու գտնվում են 14-րդ դարի ամրոցի ավերակները։ Ավանդության համաձայն՝ ամրոցը կառուցվել է Կազիմիր 3-րդ Մեծի կողմից իր սիրուհու՝ աղքատ հրեա, կոշկակարի աղջիկ Էսթեր Մալախի համար։ Գաղտնի միջանցքով ամրոցը միացել է Կազիմիրի ամրոցին։ Ավերակների կողքին է գտնվում փարոս աշտարակը, որը կառուցվել է 13-րդ դարում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հետո գյուղը հակակոմունիստական դիմադրության կենտրոն էր։ 1945 թվականի մայիսի 24-ին գյուղում տեղի է ունեցել մարտ՝ Կրայովայի բանակի և ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի միջև, ինչի արդյունքում զոհվել են 16 խորհրդային գործակալ և 10 լեհ կոմունիստ ։
1950 թվականի մայիսի 1-ին գյուղը էլեկտրաէներգիա է մատակարարվել, 1960-ականներին գյուղում կառուցվել են հրշեջ կայան, մշակույթի տուն, հեռախոսակայան։
Այսօր զբոսաշրջիկների համար այն հանդիսանում է որպես դիտակետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գյուղեր ըստ երկրի
Ֆիլաչանո
Ֆիլաչանո  (Filacciano), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լացիո մարզի Հռոմ գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 540 մարդ (2008 թվական), խտությունը կազմում է 94 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 6 քառ. կմ տարածք։ Փոստային ինդեքս - 60, հեռախոսային կոդ - 0765։
Բնակավայրի հովանավոր է համարվում Սուրբ Սանտ Էդիգոն։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության դինամիկան.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Մադլեն Քերոլ
Մադլեն Քերոլ (Madeline Carroll, ), ամերիկացի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Մադլեն Քերոլը ծնվել է 1996 թվականին Լոս Անջելեսում։ Նա ունի երեք եղբայր։ Դերասանուհին կարիերան սկսել է որպես մոդել, աշխատելով երեք տարի այդ բնագավառում։ Նկարահանվել է գովազդային հոլովակներում։ Այն բանից հետո, երբ նրան նկատեց դերասաններով զբաղվող գործակալը, նա դեր ստացավ այնպիսի հանրաճանաչ հեռուստասերիալներում, ինչպիսիք էին «Մնալ ողջ», «Կրքի անատոմիա», «Հայտարարված է որոնում» և այլ սերիալներում։
Կարիերա
Դերասանուհին նկարահանվել է 13 սերիալներում, 14 ֆիլմերում և ձայնագրվել է երկու այլ ֆիլմերում։
Մադլենը իր դեբյուտը մեծ էկրանին արեց 2006 թվականին՝ խաղալով «Երբ զանգահարում է անծանոթը» ֆիլմում։ Դրանից հետո խաղաց «Սանտա Կլաուս 3» և «Չարի կացարանը 3» ֆիլմերում։
2008 թվականին դերասանուհին դեր ստացավ քաղաքական ծաղրապատկերում՝ «Սթափ գլխով» ֆիլմում, որտեղ նկարահանվեց Քեվին Քոսթների հետ։
2009 թվականին Քերոլը մասնակցություն ունեցավ «Աստղային պատերազմներ» ժապավենում `որպես ձայնագրվող։
2011 թվականին Մադլենը նկարահանվեց Ջիմ Քերրիի հետ «Պինգվինները Պոպպերի փոխարեն» ընտանեկան կինոկատակերգությունում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1996 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Մարտի 18 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երեխա դերասանուհիներ
Լայոշ Բիրո
Լայոշ Բիրո (հունգարերեն՝ Lajos Bíró, ծնյալ Լայոշ Բլաու (Lajos Blau, ), 20-րդ դարի հունգարացի վիպասան, թատերագիր, սցենարիստ, ով 1920-ական թվականների սկզբից մինչև 1940-ական թվականների վերջը տասնյակ կինոնկարների սցենարներ է գրել։ Ծնվել է Օրադյայում (նախկին Ավստրո-Հունգարիա, ներկայումս՝ Ռումինիա), երիտասարդ տարիքում տեղափոխվել է Ավստրիա, այնուհետև՝ Մեծ Բրիտանիա, որտեղ աշխատել է իր համերկրացի Ալեքսանդր Կորդայի հիմնադրած London Film Productions ֆիրմայում որպես գլխավոր սցենարիստ՝ շատ դեպքերում համագործակցելով փորձառու մեկ այլ սցենարիստի՝ Արթուր Վիմպերիսի հետ ։ 1929 թվականին Լայոշ Բիրոն առաջադրվել է «Լավագույն կինոսցենարի համար» անվանակարգում ամերիկյան կինոակադեմիայի մրցանակով պարգևատրման՝ «Վերջին հրամանը» («The Last Command») կինոնկարի սցենարի համար, բայց մրցանակը շնորհվել է մեկ այլ ֆիլմի սցենարի ։
Լայոշ Բիրոն մահացել է 1948 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, Լոնդոնում, ինֆարկտից։ Թաղվել է Հյուսիսային Լոնդոնի Հեմսթեդ գերեզմանատան հյուսիսային հատվածում։
Ստեղծագործական վաղ շրջանում Լ. Բիրոն գրել է հունգարերեն, Անգլիա տեղափոխվելուց հետո անցել է անգլերենով ստեղծագործելուն։ Մասնավորապես՝ հունգարերենով գրել է մեկ վեպ՝ A bazini zsidók («Բազինիի հրեաները», 1921 թ.) և մեկական արարվածով վեց թատերգություն, որոնք 1945 թվականին մեկ գրքով լույս են ընծայվել նաև անգլերեն թարգմանությամբ, *God's and Kings խորագրով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունգարացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:Հունգարացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Հունգարացի թատերագիրներ Կատեգորիա:Հունգարացի լրագրողներ
Ցեզիումի նիտրատ
Ցեզիումի նիտրատ, ալկալիական մետաղ ցեզիումի և ազոտական թթվի աղը՝ CsNO3 բանաձևով։ Ունի անգույն հիդրոսկոպիկ փոշիներ՝ անհոտ։ Առաջացնում է բյուրեղահիդրատներ։
Ստացում
Ցեզիումի նիտրատը ստացվում է ազոտական թթվի և ցեզիումի, նրա օքսիդի, հիդրօքսիդի և կարբոնատի փոխազդեցությունից․
Ֆիզիկական հատկություններ
Ցեզիումի նիտրատը առաջացնում է անգույն հիդրոսկոպիկ բյուրեղներ, տարածական խումբը՝ P m2 կամ P 2m, a = 1,074 նմ, c = 0,768 նմ։ 154°С ջերմաստիճանային պայմաններում անցնում է խորանարդային ֆազի՝ a = 0,4499 նմ (170°С) մոլեկուլային պարամետրով։
Ջրային լուծույթում դիտվում են CsNO3•H2O (հալման ջերմաստիճան՝ 100°С) և CsNO3•2H2O (հալման ջերմաստիճան 32-36°С)։
Վակուումում՝ 450-500°С ջերմաստիճանային պայմաններում սուբլիմվում է առանց քայքայվելու, որը օգտագործվում է նրա մաքրման համար։ Հալված ցեզիումի նիտրատը ուժեղ օքսիդիչ է․ այն փոխազդում է քվարցի, պլատինի և շատ մետաղների հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նիտրատներ Կատեգորիա:Ցեզիումի միացություններ
Էսպերանսա Սփոլդինգ
Էսպերանսա Սփոլդինգ (Esperanza Spalding, ), ամերիկացի ջազային երգչուհի և բազմագործիքավորող, որը 2011 թվականին ստացել է Գրեմմի մրցանակ «Լավագույն նոր արտիստ» անվանակարգում, արդյունքում նա դարձել է ջազի առաջին ներկայացուցիչը, ով նվաճել է այդ մրցանակը ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1984 թվականի հոկտեմբերի 18-ին ԱՄՆ-ի Օրեգոն նահանգի Պորտլենդ քաղաքում ։ Աֆրոամերիկուհի, նաև ունի իսպանական և ուելսական արմատներ ։ Նեգրոիդ արմատներով նա պարտական է իր հորը՝ «Մայրս մասամբ իսպանացի է, մասամբ ուելսացի, մասամբ՝ ամերիկացի հնդկուհի, իսկ հայրս աֆրոամերիկացի է» ։ Նրա իսպանական արմատները գալիս են մորից, որը ծնունդով Հարավային Կալիֆոռնիայից է։ Նա Էսպերանզայի համար կուբացի դայակ է վարձել, որը աղջկան իսպաներեն է սովորեցրել։ Մայրը նրան և նրա եղբորը միայնակ է մեծացրել, առանց հոր և եղել է ուժեղ, անկախ կին ։
Երբ Էսպերանզան դարձավ 5 տարեկան, նա Chamber Music Society of Oregon-ում սկսեց ջութակ նվագել, որը ավարտել է 15 տարեկանում՝ որպես կոնցերտմայստեր ։ Նա նաև սովորել է կիթառ, թավջութակ, հոբոյ և կլարնետ նվագել, ինչպես նաև տարբեր լեզուներով (անգլերեն, իսպաներեն, պորտուգալերեն) երգեր երգել ։
Պաուլ Ցելան
Պաուլ Ցելան (Paul Celan [], ։ (Բուն անունը՝ Պաուլ Անցել, որը գրաշրջությամբ (անագրամա) դարձել է Ցելան) 20-րդ դարի գերմանալեզու նշանավոր բանաստեղծներից է, ում ստեղծագործությունը թարգմանված է աշխարհի բազմաթիվ լեզուներով։ Սկսելով հիմնականում ֆրանսիական սյուրռեալիզմի ավանդներով՝ Պ. Ցելանը վերջին ժողովածուներում մխրճվում է գերմաներենի հերմենևտիկական նրբությունների մեջ՝ հասնելով բառի էկզիստենցիալիստական արմատներին։ Ավելացրած նրա պոեզիայի գրաֆիկական նրբագիծը, արտակարգ երաժշտականությունը, հրեական և համաշխարհային մշակույթի հետ բազմաթիվ զոգորդությունները, աղերսները և առնչությունները, որոնք այդ բանաստեղծությունը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի համաեվրոպական պոեզիայի մեջ եզակի, գրեթե անձեռակերտ մի ձեռագիր են դարձնում։ Մեծ է Ցելանի ավանդը նաև թարգմանության ասպարեզում։
Կենսագրություն
Պաուլ Ցելանը ծնվել է Ռումինիայում, Բուկովինայի կենտրոն Չերնովիցում, գերմանախոս հրեական ընտանիքում։
Սկզբում այցելել է գերմանական, իսկ այնուհետև եբրայական դպրոց։ Հինգ տարի սովորել է ռումինական, իսկ ապա ուկրաինական գիմազիաներում։ 1938 թ.-ին սկսել է բժշկություն սովորել Տուրսում, սակայն մի տարի անց վերադարձել է Ռումինիա՝ ռոմանիստիկա ուսանելու համար։ 1940 թ.-ին Բուկովինան և նրա հետ միասին նաև Ցելանի հայրենի քաղաքը՝ Չերնովիցը, անցնում են ՍՍՀՄ տիրապետության տակ։ 1941 թ.-ին, երբ ռումինական և գերմանական զորքերը գրավում են Չերնովիցը, նաև այնտեղ սկսվում է հրեաներին գետտո տեղափոխելու պրոցեսը։ Ցելանի ծնողները տեղահանվել են 1942 թ.-ին։ Հայրը մահացել է ճամբարում՝ տիֆից, իսկ մորը գնդակահարել են։ Ծնողների մահը խոր հետք է թողել Ցելանի հոգեաշխարհի վրա։ Նա ողջ կյանքում տառապել է այն մտքից, որ ծնողներին թողել է բախտի քմահաճույքին։
1942-1943 թթ. Ցելանը անցկացրել է ռումինական տարբեր աշխատանքային ճամբարներում, ծանր աշխատանքներ է կատարել մոլդավական ճանապարհաշինարարական խմբերում։ Սովետական զորքերի կողմից Չերնովիցի ազատագրումից հետո Ցելանը 1944 թ.-ին վերադարձել է այնտեղ։ Շարունակել է ուսումը, աշխատել է իբրև թարգմանիչ։ 1947 թ.-ին Հունգարիայով փախել է Վիեննա և 1948 թ.-ին հաստատվել Փարիզում։ Նույն թվականին Վիեննայում լույս է տեսել Աճյունասափորների ավազը բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն, որը ուշադրության չի արժանացել։
1948 թ.-ին Ցելանը հանդիպում է Ինգեբորգ Բախմանին. նրանց սիրո պատմությունը վկայված է հետմահու հրատարակված օրագրերով և նամակագրությամբ (վերջինս հրատարակվեց 2008 թ.-ին, Սրտի ժամանակ վերնագրով)։
Փարիզում Ցելանը 1951 թ.-ին ծանոթանում է արվեստագիտուհի Գիզելե Լեստրանժի հետ, որի հետ ամուսնանում է։ 1952 թ.-ին Շտուտգարտում լույս է տեսնում երկրորդ ժողովածուն՝ Կակաչ և հիշողություն վերնագրով, որտեղ զետեղված էր միանգամից հռչակավոր դարձած Մահվան Ֆուգա բանաստեղծությունը։ 1955 թ.-ին ֆրանսիական հպատակություն է ընդունում։ Ծնվում է միակ որդին։
1960 թ.-ին հրեա բանաստեղծ Իվ Գոլլի այրին՝ Կլարա Գոլլը, նրան անհիմն մեղադրում է ամուսնու բանաստեղծությունների գրագողության մեջ։ Այն շարունակվում է մինչև բանաստեղծի կյանքի վերջը՝ հոգեկան մեծ ընկճվածության մեջ գցելով բանաստեղծին։
Ցելանը բազմիցս հայտնվում է հոգեբուժական կլինիկաներում։ Դեպրեսիվ վիճակներից մեկի ժամանակ փորձում է դանակահարել կնոջը։ 1967 թ.-ին նրանք որոշում են առանձին ապրել։ Գերմանիայում արժանանում է ամենահեղինակավոր գրական պարգևներին։
1969 թ.-ին, մահից մի քանի ամիս առաջ, առաջին և վերջին անգամ մեկնում է Երուսաղեմ։ Շփվում է հրեա բանաստեղծների հետ։ Ամբողջ կյանքի ընթացքում ջերմ հարաբերություններ է պահպանում բանաստեղծուհի Նելլի Զախսի հետ։
Ցելանի մահվան հանգամանքները մինչև օրս քննարկումների առարկա են։ Հավանաբար 1970 թ.-ի ապրիլի 20-ին նա Փարիզում, Միրաբոյի կամրջից նետվում է Սենան։ Այսօր բանաստեղծի ժառանգությունը քննարկումների և մեկնաբանությունների կենտրոնում է։
«Ես տարբերություն չեմ տեսնում սեղմված բռունցքի և բանաստեղծության միջև» - այս սկզբունքը, չնայած ցելանյան բանաստեղծության հերմետիկ բնույթին, դրան միաժամանակ խորունկ ապրումայնություն է հաղորդում՝ մեջտեղ հանելով բանաստեղծման մյուս սկզբունքը, որը գոյաբանական ընդգրկման է. «Բանաստեղծությունը - զուտ մահկանացուության և մեռած տառի փոխակերպումն է անսահմանության»։ Հայդեգերյան «գոյության տան» իր անկյունում այն լուսավորում է հիշողությունն ու ցավը, վախն ու հուսացումը, սերն ու տագնապը։ Այդ լուսավորման ներքո, ինչպես նա ինքն է գրում իր մի բանաստեղծության մեջ, «Ամեն ինչ ավելի քիչ է, / քան կա, / ամեն ինչ ավելին է»։ «Բանաստեղծությունը - ժամանակակից բանաստեղծությունը - անկասկած ավելի ու ավելի է ձգտում համրության, և դա, ինձ թվում է, միայն անուղղակիորեն է կապված բառապաշարի ընտրության դժվարություններին, շարահյուսության կտրուկ անկումներին և էլլիպսիզմների հակմանը։ Բանաստեղծությունը...հաստատվում է ինքն իր եզրին, եզրին կանգնելու համար այն իրեն իր Արդեն-Ոչ-ից անդադար հետ է կանչում և մղում է իր Դեռ-Եվս-ի մեջ։ ... Դա ակտուալիզացված լեզու է, որը ազատված է ինչ-որ արմատական անհատականացման նշանով և ըստ այդմ հիշողության մեջ պահել է լեզվով հատկացված սահմանները և նրանով ներկայացված հնարավորությունները»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռումինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեաներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հոլոքոստից փրկվածներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ
Լեռնարոտ (գետ)
Լեռնարոտ, Մաղդաձոր, գետ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում։ Սկիզբ է առնում Արագած լեռան հարավային լանջերից և ձախից միանում Շամիրամի սելավ գետի հունին։ Երկարությունը՝ 13 կմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արագածոտնի մարզի գետեր Կատեգորիա:Շամիրամի սելավ գետի վտակներ
Աշխարհի լույսը
Աշխարհի լույսը (The Light of the World), պրեռաֆայելիտ նկարիչ Ուիլյամ Հոլման Հանտի այլաբանական նկարը, որը պատկերում է Հիսուս Քրիստոսին զանգվածեղ, վաղուց աճած մոլախոտով ծածկված փակ դռան մոտ։ Նկարը պատկերում է Հովհաննեսի հայտնությունը. «Կանգնած եմ դռան դիմաց և ծեծում եմ։ Եթե որևէ մեկը կլսի իմ ձայնը ու կբացի դուռը, կմտնեմ ներս և երեկոն կանցկացնեմ նրա հետ, և նա` ինձ հետ»։ Նկարի անվանումը ևս վերցրած է Ավետարանից. «Ես եմ աշխարհի լույսը» (Ավետարան ըստ Հովհաննեսի, I am the light of the world):
Նկարի սյուժե և սիմվոլիզմ
Նկարում կան խորհրդանշական իմաստ ունեցող կերպարներ։ Գիշեր է։ Քրիստոսը, կանթեղը ձեռքին քայլում է մռայլ աշխարհով և դռներ է թակում։ Նկարի վրա նա պատկերված է դռներից մեկի մոտ։ Հիսուսի ձախ ձեռքի կանթեղն ընդգծում է շրջապատող աշխարհի մռայլությունը։ Կանթեղի լույսն ընկնում է դռան վրա և մի քիչ լուսավորում է Փրկչի հագուստը։ Քրիստոսը պատկերված է երկար լուսավոր հագուստով, նրա հագին կարմիր թիկնոց կա, գլխին` թագ, իսկ դրա շուրջը` Փշե պսակը, ոտքերին` սանդալներ։ Նկարի վրա ևս մեկ լուսավոր կետը լուսինն է, որը լուսապսակ է ձևավորել Փրկչի գլխի շուրջը։
Ամբողջ տեսարանը հատված է պատկերում Հովհաննեսի Հայտնությունից. «Կանգնած եմ դռան դիմաց և ծեծում եմ։ Եթե որևէ մեկը կլսի իմ ձայնը ու կբացի դուռը, կմտնեմ ներս և երեկոն կանցկացնեմ նրա հետ, և նա` ինձ հետ»։
Ստեղծման պատմություն
Նկարն ստեղծվել է որպես «Արթնացած մեղք» (The Awakening Conscience, 1853) նկարին զուգադիր։
Օրիգինակ նկարը պատկերվել է 1853-1854 թվականներին։ Ի սկզբանե Հանտը որոշել էր ցերեկային տեսարան պատկերել։ Սակայն ավելի ուշ որոշել է գիշերային տեսարան պատկերել և շարունակել փորձարկումներ անել լուսային էֆեկտներով, որոնք սկսել էր անել «Մեր անգլիական ափերը» նկարում (1852)։ Մինչ այդ Հանտը չէր պատկերել գիշերային տեսարաններ և դրանց պատկերման տեխնիկան բարելավելու համար ուղևորվել է Սուրեյ կոմսություն։
Լապտերը, որով նկարիչն իրեն լուսավորում էր, նման չէր այն կանթեղին, որը նկարում պատկերված է Քրիստոսի ձեռքին։ Սակայն ձգտելով ճշմարտանմանությանն ու կատարելությանը` Հանտը հատուկ պատրաստել էր նաև կանթեղի մակետը։ Նկարի վրա աշխատանքը Հանտն ավարտել է իր լոնդոնյան արվեստանոցում։ Դաշտային պայմաններում աշխատանքի մեծ փորձ ունենալով` նա հատուկ սարք էր պատրաստել, որի շնորհիվ ստանում էր լուսային անհրաժեշտ էֆեկտներն իր արվեստանոցում, օրվա ցանկացած ժամի։
Նկարը հանրությանն է ներկայացվել 1854 թվականի Արքայական ակադեմիայի ցուցահանդեսին, սակայն բավականին սառն է ընդունվել և չի ունեցել այն ազեդությունը, որի վրա հույս ուներ Հանտը։ Բացի այդ, որոշները նրա նոր աշխատանքում կաթոլիկության քարոզ են տեսել։ Այդ ժամանակ նկարի պաշտպանության դիրքերից Թայմս ամսագրի էջերից հանդես է եկել արվեստի հայտնի տեսաբան Ջոն Ռասկինը` տպագրելով նկարի խորհրդանշական միտքը բացատրող հոդված։ 1854 թվականի մայիսի 5-ին գրված իր նամակում Ռյոսկինը «Աշխարհի լույսն» անվանել է կրոնական թեմաներով ամենասքանչելի ստեղծագործություններից մեկը, որը երբևէ ստեղծվել է։
Ի վերջո նկարը գնել է Թոմաս Կոմբը, իսկ նրա կինն արդյունքում փոխանցել է այն Քեյբլ քոլեջին (Օքսֆորդ), որտեղ և այն հետագայում ցուցադրվել է։ Ներկայումս այդ կտավը գտնվում է Քեյբլ քոլեջի մեծ ժամատան կողային սենյակում ։ Ամբողջ Անգլիայում տարածված են նկարի կրկնօրինկմամբ փորագրություններ ու բացիկներ, և տարիների ընթացքում «Աշխարհի լույսը» ճանաչվել է որպես վիկտորիանական դարաշրջանի ամենահայտնի ու ազդեցիկ կերպարներից մեկը։
Սակայն Հանտին չէին գոհացնում Քեյբլ քոլեջում նկարի ցուցադրման պայմանները, որտեղ այն մեծ թվով մարդիկ տեսնել չէին կարող, և նկարի ստեղծումից ուղիղ 50 տարի անց, 1904 թվականին, նկարիչն ավարտին է հասցրել դրա մեկ այլ տարբերակը, որը պատկերում էր Քրիստոսին ամբողջ հասակով։ Այդ կտավը ձեռք է բերել Չարլզ Բուտը։ Նկարը ցուցադրվել է Մեծ Բրիտանիայի, ԱՄՆ-ի, Կանադայի, Նոր Զելանդիայի և Ավստրալիայի խոշորագույն քաղաքներում` մշտապես մեծ բազմություն հավաքելով։ Այնուհետև այն տեղափոխվել է Լոնդոնի Սուրբ Պողոսի տաճար։
Իր ընկերոջը` Ուիլյամ Բելլ Սքոթին ուղղված նամակում Հանտը գրել է.
Ազդեցություն
Վիկտորիանական դարաշրջանում նկարը շատ հայտնի էր և ոգեշնչել է մի քանի կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ ստեղծելու համար, մասնավորապես, նկարի ազդեցությամբ Արթուր Սալիվանը 1873 թվականին գրել է «The Light of the World» օրատորիան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուիլյամ Հոլման Հանտի նկարներ Կատեգորիա:1854 նկարներ Կատեգորիա:Արվեստի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:1853 նկարներ
Կայսերիի տրամվայ
Կայսերիի տրամվայ (պաշտոնական անվանումը՝ Kayseray), ժամանակակից տրամվայի ցանց, որը գտնվում է Թուրքիայի Կայսերի քաղաքում։ Տրամվայի աշխատանքները սպասարկում է «Kayseri Büyüksehir Belediyesi» համայնքային կազմակերպությունը։
Պատմություն
Կայսերիում տրամվայի նախագծի մշակումը սկսվել է դեռևս 1990-ական թվականներին։ 2004 թվականին տրամվայի կառուցման համար հայտարարված մրցույթը շահել են երկու ընկերություններ՝ թուրքական Yapi Merkezi Construction and Industry Incժը և իտալական AnsaldoBreada-ն։ Առաջին ընկերությունը պետք է կառուցել ենթակառուցվածքը, այդ թվում նաև տրամվայի գիծը, կայարանները, հաղորդակցման ցանցը, սիգնալիզացիան, դեպոն և վերանորոգման կետերը, իսկ երկրորդ ընկերությունը պետք է մատակարարեր տեղափոխիչ միջոցները՝ «Sirio» տիպի տրամվայները։
Տրամվայի կառուցման աշխատանքները սկսվել են 2006 թվականին։ Տրամվայի հանդիսավոր բացման արարողությունը տեղի է ունեցել 2009 թվականի օգոստոսի 1-ին։
Համակարգի նկարագրություն
Համակարգը բաղկացած է մեկ գծից, որն ունի 17,8 կիլոմետր երկարություն։ Ռելսերի երկու կողմերի միջև հեռավորությունը կազմում է 1435 մմ, իսկ հաղորդակցման ցանցի լարումը՝ 750 վոլտ մշտական հոսանք։
Տրամվայի միակ գիծն ունի 28 կայարան։ Մուտքը դեպի կայարաններ իրականացվում է պտուտադռնակների (տուրնիկետների) միջոցով։ Կայարաններում կիրառվում են ինչպես կողմնային, այնպես էլ կղզային հենահարթակներ։ Տրամվայի գիծն անցնում է ընդգծված շերտագծով, սակայն ունի միամակարդակ հատումներ նաև ավտոճանապարհների հետ։
Դեպոն գտնվում է վերջին Organize Sanayi վերջին կայարանի մոտ։
Տեղաշարժվող կազմ
Ցանցում կիրառվում են Sirio տիպի 22 տրամվայներ, որոնք արտադրվել են AnsaldoBreda ընկերության կողմից։ Տրամվայները երկկողմանի են, ցածր, բաղկացած հինգ սեկցիաներից։ Տրամվայի երկարությունը կազմում է 22,32 մետր, լայնությունը՝ 2,65 մետր։ Յուրաքանչյուր տրամվայ ունի 64 նստատեղ և 206 կանգնելու տեղեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կեսարիա Կատեգորիա:Թուրքիայի տրանսպորտ
Նուբիա
Հնարավոր է որ անվանումը գալիս հին եգիպտական «նուբ» բառից, որը նշանակում է ոսկի։ Հին ժամանակներում Նուբիայում եղել են տարբեր մշակույթներ և պետություններ։ Այն ժամանակ գլխավոր քաղաքը Մերոեն էր։
Տես նաև
Կատեգորիա:Նուբիա Կատեգորիա:Աֆրիկայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Աֆրիկայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Պատմական մարզեր
Թեոֆիլիս Տիլվիտիս
Թեոֆիլիս Տիլվիտիս (Teofilis Tilvytis, ), լիտվացի սովետական բանաստեղծ։ Լիտվայի ԽՍՀ ժողովրդական բանաստեղծ (1954)։ ԽՄԿԿ անդամ 1951 թվականից։ 1933-1940 թվականներին «Կունտապլիս» («Kuntaplis») երգիծական շաբաթաթերթի խմբագիր։ «Երեք գրենադեր» (1926) գրական պարոդիաների ժողովածուն ուղղված էր սիմվոլիստների և ռոմանտիկների դեմ։ «Մաճկալներ» (1930—1947) պոեմում գրոտեսկային պլանով տրված է Լիտվայի պատմության ժամանակագրությունը։ «Ճանապարհորդություն սեղանի շուրջը» (1936) վեպում Տիլվիտիսը ծաղրել է աստիճանավորների կենցաղը։ Սովետական շրջանում հիմնականում գրել է քնարական բանաստեղծություններ և էպիկական պոեմներ։ Հրատարակվել են նրա «Բալթիկայի քամին» (1948), «Սոնետներ երջանկության մասին» (1951), «Հայրենիքի դաշտերում» (1953) բանաստեղծական ժողովածուները, «Ուսնինե» (1949, ՍՍՀՄ պետ․ մրցանակ, 1951), «Երգ կյանքի գնով» (1962) պոեմները։ Հեղինակ է նաև «Տուն իմ հարազատ» (1958) և «Ավաղ, պատահում է» (1964) երգիծական ժողովածուների։ Պարգևատրվել է Լենինի և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լիտվացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Լիտվացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Լիճք (գետակ)
Լիճք, գետակ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Գեղամա լեռների արևելյան փեշերից և Լիճք գյուղից 2 կմ հյուսիս-արևելքում թափվում Սևանա լիճ։ Երկարությունը՝ 8 կմ ։ Ծակքար, Լիճք և Արգիչի գետերի գետաբերանային հատվածներում «Սևան» ազգային պարկի հարավ-արևմտյան հատվածում գտնվում է «Լիճք-Արգիչի» արգելոցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Սևանա լճի ավազանի գետեր
Պոլո
Պոլո, ձիասպորտային թիմային մարզաձև։ Այն աշխարհի ամենահին թիմային մարզաձևերից մեկն է ։ Այն նաև կոչվում է «թագավորների սպորտ» ։
Խաղի կանոններ
Խաղի կանոնները գրված են ինչպես մարզիկի, այնպես էլ նժույգի ապահովության համար։ Խաղը վերահսկվում է մրցավարների կողմից։ Սուլիչը հնչում է, երբ որևէ խախտում է կատարվում, և խաղացողը տուգանվում է։ Այստեղ խաղացողները ձիավորներ են, նրանք բաժանվում են երկու թիմի՝ ամեն թիմում չորս հոգի։ Խաղի իմաստը կայանում է նրանում, որ խաղացողները պետք է իրենց ձեռքում գտնվող հատուկ մականներով փորձեն փոքր, ծանր գնդակը նետել հակառակորդ թիմի դարպասը։ Խաղացողները իրավունք չունեն անցնել գնդակից առաջ, եթե որևէ մեկը արդեն գնդակը առաջ է տանում, նրանք միայն կարող են գտնվել գնդակի երկու կողմերում և հնարավորության դեպքում վերցնել գնդակը։ Հիմնական խախտումները արձանագրվում են այն ժամանակ, երբ խաղացողը չթույլատրված կերպով անցնում է գնդակը։ Ամեն թիմ ներառում է չորս ձիավոր։ Խաղը տևում է մեկից երկու ժամ, խաղը բաժանվում է մի քանի ժամանակահատվածների, որոնք կոչվում են չուկաներ։ Խաղերը բաղկացած են լինում 4-7 րոպոանոց չուկաներից, որոնց միջև կամ ընթացքում խաղացողները փոխում են նժույգները։ Յոթ րոպեանոց չուկայից հետո խաղը շարունակվում է ևս 30 լրացուցիչ վայրկյան կամ մինչև խաղի դադարեցումը մրցավարի կողմից։ Չուկաների միջև կա չորս րոպեանոց դադար, իսկ ամբողջ խաղի միջնամասում՝ տասը րոպեանոց դադար։ Եթե ինչ-որ խաղացող իր մականով կամ նժույգով հարվածում է մեկ այլ խաղացողի կամ ձիու, ապա տուգանվում է։ Խաղը անխախտ շարունակվում է ամբողջ չուկայի ընթացքում, սակայն կանգնեցվում է կանոնների խախտման, սարքավորումների կոտրման կամ խափանման, մարզիկի կամ նժույգի վնասման դեպքում։ Գնդակը պետք է նետել հակառակորդի դարպասը, ի դեպ՝ կապ չունի, թե գնդակը ինչ բարձրության վրա է գտնվում դարպասը մուտք գործելու ժամանակ։ Ամբողջ խաղի ընթացքում խաղադաշտը և հանդիսատեսը վերահսկվում են, քանի որ երբեմն հանդիսատեսները կարող են վտանգ ներկայացնել։
Կանոնները և դրույթները ամեն տարի վերանայվում և պաշտոնապես հրատարակվում են տվյալ երկրի պոլոյի ասոցիացիայի կողմից։ Փոքր ասոցիացիաներից շատերը չունեն սեփական կանոններ ու դրույթներ և հետևում են Հարլինհամի Պոլոյի Ասոցիացիաին՝ Միացյալ Թագավորությունում պոլոյի ազգային կառավարման մարմնին կամ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Պոլոյի Ասոցիացիային ։
Պոլոյի պոնի
Պոլոյում օգտագործվում են հատուկ ցեղատեսակի ձիեր, որոնք կոչվում են պոլոյի պոնիներ, թեև այդ ձիերը ամենևին էլ պոնիներ չեն, այլ իրական չափսերի ձիեր, իսկ «պոնի» եզրույթը փոխանցվել է ավանդաբար։ Նրանք ունեն 147-163 սմ հասակ՝ մինչև մնդավ և 410-500 կգ քաշ ։ Պոլոյի պոնիները սելեկցիոն ընտրության հետևանքով ունեն մեծ արագություն, դիմացկունություն և մանևրելիություն։ Դիմացկունությունը և հաստատակամությունը շատ կարևոր է. ձին պետք է դիմանա ճնշմանը՝ մնալով վերահսկողության տակ։ Այս ձիերը շատ զգայուն են, այդ իսկ պատճառով հեշտ են կառավարվում։ Լավ վարժեցված նժույգները հեշտորեն և արագորեն կարող են գնալ դեպի գնդակը և հաշվի առնել հեծյալի հմտությունների 60-70 %-ը։
Պոլոյի պոնիների վարժեցումը հիմնականում սկսվում է երեք տարեկանից և տևում է վեց ամսից երկու տարի։ Ձիերից շատերը իրենց ֆիզիկական ամբողջական ունակություններին են հասնում մոտ հինգ տարեկանում, իսկ իրենց մարզավիճակի գագաթնակետին են հասնում մոտ 6-7 տարեկանում։
Յուրաքնաչյուր մարզիկ իր տրամադրության տակ պետք է ունենա մեկից ավելի նժույք, որպեսզի հոգնած նժույգին հնարավորություն տրվի հանգստանալու և փոխարինվի այլ ձիով, նույնիսկ՝ չուկայի ընթացքում։ Ամեն մարզիկին պետք է տրամադրվի 2-3 նժույգ՝ փոքր խաղերի ժամանակ, չորս կամ ավելի՝ միջին խաղերի ժամանակ, գուցե ավելի շատ՝ մեծ խաղերի ժամանակ։
Խաղացողներ
Յուրաքանչյուր թիմում ընդգրկված են չորս հեծյալ մարզիկներ՝ իրենց նժույգներով։ Նույն թիմում կարող են լիներ և՛ կանայք, և՛ տղամարդիկ։
Յուրաքանչյուր խաղացող ունի իր որոշակի պարտականությունները.
Արևելյան Թիմորի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Արևելյան Թիմորի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը ներկայացնում է Արևելյան Թիմորը ֆուտբոլի միջազգային մրցաշարերում և առանձին հանդիպումներում։ Կառավարվում է Արևելյան Թիմորի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կողմից։ Արևելյան Թիմորը միացել է ՖԻՖԱ-ին 2005 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ։
Պոլո
Պարագաներ, հանդերձանք
Հանդերձանքը այնպիսին է, որ լիովին պաշտպանի մարզիկի և նժույգի ապահովությունը։ Պարտադիր հանդերձանքի անբաժան բաղադրիչ է սաղավարտը, որը պետք է համապատասխանի որոշակի ստանդարտների։ Սովորաբար սաղավարտի հետ ներառված է երեսկալը (դեմքի պատշտպանիչը)։ Հատուկ պոլոյի կոշիկները և ծնկակալները պարտադիր են։ Ակնակալները, արմնկակալները և պաշտպանիչ վահանները խորհուրդ են տրվում։ Պահանջվում է որ թիմի բոլոր անդամները կրեն միանման շապիկներ, սակայն ոչ սև կամ սպիտակ։ Դրանց ետևում պետք է գրված լինի խաղացողի համարը։
Արևելյան Թիմորի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Համարվում է աշխարհի ամենաթույլ հավաքականներից մեկը։ 2008 թվականի հոկտեմբերի 30-ին՝ իր գոյության 5 տարվա մեջ առաջին անգամ թիմը չպարտվեց՝ ոչ-ոքի խաղալով Կամբոջայի հետ 2-2 հաշվով։ 2012 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Արևելյան Թիմորը իր պատմության առաջին հաղթանակը տարավ՝ 5-1 հաշվով հաղթելով նույն Կամբոջային։
Պոլո
Պարագաներ, հանդերձանք
Պաշտոնական խաղերի ժամանակ պարտադիր են հատուկ պոլոյի սպիտակ տաբատներ և պաշտպանիչ ձեռնոցներ։
Արևելյան Թիմորի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
ՖԻՖԱ-ի դասակարգման աղյուսակում զբաղեցնում է 196-րդ հորիզոնականը՝ 2017 թվականի հունիսի 1-ի դրությամբ ։
Պոլո
Պարագաներ, հանդերձանք
Արգելված են օգտագործել այնպիսի պարագաներ, որոնք կարող են վնասել կամ ցավեցնել ձիերին, ինչպես օրինակ՝ ցցավոր կողիկներ կամ մտրակներ ։
Գնդակ
Ժամանակակից պոլոյի գնդակները պատրաստված են բարձր ամրության պլաստիկից։ Նախկինում դրանք պատրաստում էին բամբուկից, կաշվեպատ փայտից կամ այլ զանազան նյութերից։
Ստանդարտ գնդակը ունենում է 7,6-8,9 սմ տրամագիծ և 99-130 գ քաշ։ Պլաստիկ գնդակները ասպարեզ են ելել 1970-ական թվականներից։ Դրանք ավելի քիչ են հակված կոտրվելու և անհամեմատ ավելի էժան են ։
Մական
Պոլոյի մականը բաղկացած է բայտե ձողից՝ ռետինե բռնակով, թաղանթավոր կաշեփոկից և փայտե սիգարաձև գլխիկից։ Պոլոյի մականները պատրաստվում են միայն բարձրորակ ռաթթան կոչվող փայտատեսակից։ Գլխիկի երկարությունը 23,5 սմ է, կշռում է 160-240 գ՝ կախված խաղացողի նախընտրությունից, փայտի տեսակից և ճկունության աստիճանից։ Մականի քաշը շատ կարևոր է խաղացողի համար։ Կին մարզիկները հաճախ նախապատվությունը տալիս են ավելի թեթև մականների, քան տղամարդ մարզիկները։ Մականի ձողի երկարությունը տատանվում է 127-134 սմ-ի սահմաններում՝ կախված է ձիու հասակից, սակայն որոշ մարզիկներ նախընտրում են օգտագործել միևնույն երկարության մական՝ անկախ ձիու հասակից։
Թամբ
Պոլոյի թամբը մեծ կոնտակտայնություն ունեցող, անգլիական ոճով, թռիչքային ձիերի թամբի նման թամբ է։ Պոլոյի թամբը ունի հարթ նստատեղ, չունի ծնկային կցորդ։
Մարզադաշտ
Պոլոյի մարզադաշտը 270 x 150 մ է, ավելի քան 6 անգամ մեծ, քան ֆուտբոլի դաշտը։ Դաշտը մշտապես խնամքով ծածկված է լինում հնձված ճիմահողով՝ ապահովելու համար արագ և ապահով խաղ։ 7,3 մետրանոց գոլային դարպասները տեղակայված են մարզադաշտի երկու լայնությունների կենտրոններում։ Պոլոյի մարզադաշտը պահանջում է ամուր հողային հիմք՝ լավ և ակտիվ խաղի դեպքում մակերևույթի ամբողջությունը ապահովելու համար։
Պոլոն՝ ժամանակակից սպորտաձև
Պոլոն պրոֆեսիոնալ խաղում են շատ երկրներում, հատկապես՝ Արգենտինայում, Ավստրալիայում, Բրազիլիայում, Կանադայում, Չիլիում, Դոմինիկյան Հանրապետությունում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Իրանում, Հնդկաստանում, Նոր Զելանդիայում, Մեքսիկայում, Պակիստանում, Ճամայկայում, Իսպանիայում, Շվեյցարիայում, Միացյալ Թագավորությունում, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում և հիմա ակտիվ սպորտ է 77 երկրներում։ 1900-1939 թվականներին եղել է օլիմպիական սպորտաձև։ 1998 թվականին Օլիմպիական միջազգային կոմիտեն պոլոն ճանաչել է որպես սպորտաձև՝ միջազգային կառավարման մարմնով՝ Պոլոյի միջազգային ասոցիացիա։ Պոլոյի Աշխարհի առաջնությունը տեղի է ունենում ամեն երեք տարին մեկ Պոլոյի միջազգային ասոցիացիայի կողմից։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իրանական հայտնագործություններ
Լեդերինգ
Լեդերինգ (անգլերենից բառացիորեն՝ «աստիճանի ստեղծում»), ներդրում կատարելու ձև, որի դեպքում ներդրողը գնում է մի քանի ֆինանսական գործիքներ մարման տարբեր ժամկետներով։
Շահույթ
Լեդերինգը ռիսկի չի ենթարկվում ոչ բարենպաստ միջավայրի ակտիվների մեծ մասի վերաներդրումների։ Օրինակ, մարդն ունի դեպոզիտային պարտատոմսեր, որոնց մարման ժամկետը գալու է 2015 և 2018 թվականներին։ Եթե տոկոսային դրույքը բավականին մեծ չափով իջնում է 2015 թվականի պարտատոմսերով, ապա եկամուտի կեսը փակվում է մինչև 2018 թվականը ։
Անհրաժեշտության դեպքում լեդերինգը կարող է ազատել կապիտալը։ Մարդը կարող է առավել կարճաժամկետ պարտատոմսեր, եթե մոտ ապագայում նրան պետք կգան ֆինանսավորման միջոցներ, օրինակ, երեխաների կրթության համար, կամ երկարաժամկետ պարտատոմսեր, որոնց մարման ժամկետը կգա ավելի ուշ և չեն պահանջվի արագ կատարվող ծախսումներ այն իրադրությունում, երբ տնտեսությունը նպաստում է եկամուտների ստացմանը ։
Այլ օգտագործում
Լեդերինգը նաև բնորոշում է այն գործընթացը, որտեղ որոշակի գնով բաժնեմասի ձեռքբերման համար ներդրողները նաև պետք է համաձայնեն ավելի բարձր գնով լրացուցիչ բաժնետոմսեր գնելուն։ Այն արհեստականորեն ավելացնում է բաժնեմասային կապիտալի գինը և թույլ է տալիս որոշակի անձնանց գնել ավելի ցածր գնով, սայան այն պայմանով, որ նրանք կկարողանան դա վաճառել ավելի բարձր գնով։ Իրականում նման գործածությունը անօրինական է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարքեթինգ Կատեգորիա:Ներդրումներ
Դեբորա Քեր
Դեբորա Քեր (Deborah Kerr, ), բրիտանացի դերասանուհի, «Թագավորը և ես» ֆիլմի համար «Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիր։ Ստացել է պատվավոր «Օսկար», BAFTA մրցանակներ և Կաննի կինոփառատոնի պարգևներ։
Դեբորան վեց անգամ առաջադրվել է «Օսկարի»՝ որպես «Լավագույն դերասանուհի», սակայն ոչ մի անգամ չի հաղթել այդ անվանակարգում։ Այնուամենայնիվ, 1994 թվականին Ամերիկյան կինոակադեմիան նրան է հանձնել «Օսկարի» պատվավոր արձանիկը՝ «Ողջ կյանքի նվաճումների» համար։
Նրա ազգանվան շոտլանդական արտասանությունը հնչում է՝ որպես անգլերեն care բառը, բայց երբ նա սկսել է իր կարիերան Հոլիվուդում, պրոդյուսերները որոշել են, որ իր ազգանունը պետք է արտասանվի՝ որպես անգլերեն car։ Խառնաշփոթից խուսափելու համար Լուիս Բ. Մայերը նույնիսկ հորինել է «Kerr rhymes with Star!» ասույթը։
Երիտասարդ տարիներ
Դեբորա Ջեյն Քեր-Թրիմերը (Deborah Jane Kerr-Trimmer) ծնվել է շոտլանդական քաղաք Հելենսբորոյում ։ Նա եղել է Քեթլին Ռոուզի (ծնված՝ Սմեյլ) և օդաչու ու Առաջին աշխարհամարտի վետերանի, որը հետագայում դարձել է ճարտարապետ և ինժեներ, կապիտան Արթուր Չարլզ Քեր-Թրիմերի մեծ երեխան և ընտանիքի միակ դուստրը ։
Սկզբնապես Դեբորան զբաղվել է բալետով և 1938 թվականին, որոշ ժամանակ, հանդես է եկել Լոնդոնի «Սադլերս Ուելս» թատրոնում։ Այնուհետև որոշել է իրեն նվիրել դերասանական արվեստին և իր մորաքրոջ՝ Ֆիլիս Սմայլի շնորհիվ, որը միևնույն ժամանակ դերասանական վարպետության առաջին ուսուցչուհին է եղել, ընդունվել է Բրիստոլի դրամատիկական դպրոց ։
Կարիերա
Նրա դեբյուտը տեղի է ունեցել բրիտանական «Մաքսանենգություն» ֆիլմում 1940 թվականին, սակայն այդ դերը շատ փոքր էր, և տիտրերում նրան չեն նշել։ Հետագա տարիները նպաստել են նրա կարիերայի զարգացմանը նոր, ավելի նկատելի դերերի հաշվին։ 1947 թվականին, «Սև նարգիզ» ֆիլմում դերից հետո, Դեբորան գրավել է հոլիվուդյան պրոդյուսերների ուշադրությունը ։ Ֆիլմը շատ տարածված է եղել Մեծ Բրիտանիայում և ԱՄՆ-ում, և Քերն արժանացել է Նյու Յորքի «կինոքննադատների մրցանակի»՝ որպես «Տարվա լավագույն դերասանուհի»։ Այս ֆիլմը նաև Դեբորայի համար բացել է Հոլիվուդի դռները։ Այնտեղ նրա բրիտանական շեշտադրումն ու սառը արտաքինը նպաստել են, որ նա հաճախ է էկրաններին մարմնավորել անգլիացի կանանց՝ ամերիկյան հանրության պատկերացումներով։
1953 թվականին Դեբորեին ստացել է «Օսկարի» երկրորդ անվանակարգը «Կանանց լավագույն դերի համար» «Այսուհետև և հավիտյանս հավիտենից» ֆիլմում (առաջինը նա ստացել է 1949 թվականին «Էդվարդը՝ իմ որդին» ֆիլմում խաղացած դերի համար)։ Չնայած նրան, որ մրցանակը չի ստացել, ֆիլմի այն տեսարանը, որտեղ Քերը և Բերտ Լանքասթերը սիրով են զբաղվում հավայան լողափում ծովային ալիքների շուրջ, հետագայում Ամերիկյան կինոարվեստի ինստիտուտի կողմից ճանաչվել է կինոյի պատմության մեջ լավագույն տեսարաններից մեկը, և ֆիլմը ներառված է Բոլոր ժամանակների առավել ռոմանտիկ ֆիլմերի հարյուրյակում։ Հաջորդել են ոչ պակաս հաջող դերեր այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Վեպի վերջը» (1955), «Թագավորը և ես» (1956), «Աստված գիտի, պարոն Ալիսոն» (1957), «Առանձին սեղանների շուրջ» (1958) և շատ այլ ֆիլմերում։
1969 թվականին Էկրան է բարձրացել Թիթեռնիկները քամու ժամանակ ֆիլմը, որում Դեբորան, որն իր կարիերայում միակ անգամն է, մերկ նկարահանվել է սիրային դրվագում։ Բայց շուտով, մտահոգվելով դրանով, Քերը նկարահանումները թողել է կինոյում՝ իրեն նվիրելով թատրոնին և հեռուստատեսությամբ աշխատելուն ։
Դեբորան վերակենդանացրել է իր դերասանական կարիերան հեռուստատեսությունում 1980-ական թվականների սկզբին, երբ «Մեղադրանքի վկան» ֆիլմում խաղացել է Պլիմսոլի բուժքրոջ դերը։ 1984 թվականին «Կանացի բնույթ» մինի-սերիալում խաղացել է ծերացած Էմմա Հարթի դերը, ինչը նրան առաջադրել է «Էմմի» մրցանակի համար։
Մրցանակներ
1998 թվականին Դեբորա Քերը նշանակվել է Բրիտանական կայսրության հրամանատար, սակայն ի վիճակի չի եղել ծառայության անցնել անձամբ առողջական խնդիրների պատճառով ։ Նա նաև Հոլիվուդյան Փառքի ծառուղում՝ Վայն-սթրիթ 1709-ում, արժանացել է անվանական աստղի՝ կինոարտադրության զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար։
Քերը վեց անգամ առաջադրվել է «Օսկարի» «Լավագույն դերասանուհի» անվանակարգում՝ «Էդվարդը՝ իմ որդին» (1949), «Այսուհետ և հավիտյանս հավիտենից» (1953), «Թագավորը և ես» (1956), «Աստված գիտի, պարոն Ալիսոն» (1957), «Առանձին սեղանների հետևում» (1958) և «Օրվա մայրամուտին» (1960) ֆիլմերի համար։
Նա նաև չորս անգամ առաջադրվել է «BAFTA» մրցանակի «Լավագույն բրիտանացի դերասանուհի» անվանակարգում՝ «Վեպի վերջ» (1955), «Թեյ և համակրանք» (1956), «Օրվա մայրամուտին» (1960) և «Կավիճե այգի» (1964) ֆիլմերի համար։
Թեև Դեբորան երբեք չի նվաճել «BAFTA», «Օսկար» և Կաննի կինոփառատոնի մրցանակները մրցունակ կատեգորիայում, բոլոր երեք կինոակադեմիաները նրան հանձնել են պատվավոր պարգևներ։ 1984 թվականին նա արժանացել է Կաննի կինոփառատոնի մրցանակին, 1991 թվականին ստացել է «BAFTA» հատուկ մրցանակը , իսկ 1994 թվականին՝ «Պատվավոր Օսկար» ։
Անձնական կյանք
Առաջին անգամ Դեբորան ամուսնացել Է թագավորական ռազմաօդային ուժերի էսկադրայի հրամանատար Էնթոնի Բարթլիի հետ 1945 թվականի նոյեմբերի 29-ին։ Նրանք ունեցել են երկու դուստր՝ Մելանի (ծնված 1945 թվականին) և Ֆրանչեսկա (ծնված 1947 թվականին)։ Բայց ամուսնությունը հաջող չի եղել, և, ի վերջո, Բարթլինի մշտական խանդը և Դեբորայի հաճախակի մեկնումները նկարահանումների 1959 թվականին հանգեցրել է ամուսնալուծության։ Նրա երկրորդ ամուսինը եղել է գրող Պիտեր Վիրթելը։ Նրանց ամուսնությունը կնքվել է 1960 թվականի հուլիսի 23-ին և շարունակվել մինչև նրա մահը։
1992 թվականից Դեբորան եղել է «Մաքուր օդի և շրջակա միջավայրի պաշտպանության ազգային ընկերության» (NSCA) անդամ։
Չնայած նրան, որ Դեբորան մշտապես ապրել է Քլոսթերսում (Շվեյցարիա), կամ Իսպանիայում, այնուամենայնիվ, նա որոշել է վերադառնալ Մեծ Բրիտանիա իր երեխաների մոտ՝ վատացող առողջության պատճառով։ Դեբորա Քերը մահացել է 2007 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Պարկինսոնի հիվանդությունից 86 տարեկան հասակում Մեծ Բրիտանիայի Սաֆֆոլկ կոմսության Բոութսդեյլ գյուղում ։ Նրա ամուսինը, այնուամենայնիվ, շարունակել է ապրել Մարբելում և մահացել է 2007 թվականի նոյեմբերի 4-ին՝ կնոջ մահից երեք շաբաթ անց ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան փառքի ծառուղի Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Դերասանուհիներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ
Լճաղբյուր (աղբյուր)
Լճաղբյուր, աղբյուր Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում` Վայքի լեռների հարավային լանջերին, Հորադիս գյուղից 4 կմ արևմուտք ։
Ջիդդա
Ջիդդա (جدة Ջիդդա), քաղաք Սաուդյան Արաբիայի արևմտյան մասում, Կարմիր ծովի ափին։ Ունի 3,6 միլիոն բնակչություն (2009), և համարվում է երկրի երկրորդ խոշոր և Մեքքայի մարզի ամենախոշոր քաղաքը ։ Քաղաքը ունի նավահանգիստ Կարմիր ծովի ափին, որտեղից էլ բեռնավորված նավերը գնում են դեպի Մեդինա և Մեքքա։ Ջիդդան համարվում է նաև Սաուդյան Արաբիայի առևտրային մայրաքաղաքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սաուդյան Արաբիայի քաղաքներ
Անաստասիա Երմակովա
Անաստասիա Գեննադիևնա Երմակովա (Анастасия Геннадьевна Ермакова, ), ռուս գրող, բանաստեղծուհի, գրաքննադատ, կենսագիր, հրապարակախոս և լրագրող։ Ռուսաստանի գրողների միության անդամ։ Լերմոնտովի անվան մրցանակի դափնեկիր (2010), Բունինի անվան մրցանակակիր (2011)։
Կենսագրություն
Անաստասիա Երմակովան ծնվել է Մոսկվայում, 1974 թվականի հուլիսի 23-ին։ Դպրոցում ուսումը ավարտելուց հետո ընդունվել է Մոսկվայի մետալուրգիական ինստիտուտ և հաջողությամբ ավարտել այն։ Հետո ընդունվել և կրթություն է ստացել Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում ։
Երկար ժամանակ «Լիտերատուրնայա գազետա»-ում աշխատել է գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ Նա «Ռուսաստանի բազմալեզու քնար» նախագծի գլխավոր խմբագիրն է, որը կողմնորոշված էր ազգային գրականության զարգացման ուղղությամբ ։ Ռուսաստանի գրողների միության անդամ է։ Երմակովայի գրական աշխատանքները տպագրվել են «Знамя», «Дружба народов», «Арион», «Дети Ра», «Октябрь» և այլ ամսագրերում, ինչպես նաև «Զրոյականների կանանց արձակ» գրական ժողովածուում։ Երմակովայի արձակը և բանաստեղծությունները թարգմանվել են մակեդոներեն, հունգարերեն և բուլղարերեն։
Գրանցե
Գրանցե (իտալ. Granze), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։
Անաստասիա Երմակովա
Կենսագրություն
Բնակվում է Մոսկվայում։
Գրանցե
Բնակչությունը կազմում է 1671 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը 152 մարդ/կմ², տարածքը 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 35040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0429։
Անաստասիա Երմակովա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ռուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Միխայիլ Լերմոնտովի անվան գրական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Կենսագիրներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Գրանցե
Գրանցեն սահմանակից է Սանտ Էլենա, Սանտ Ուրբանո, Սոլեզինո, Ստանգելլա, Վեսկովանա, Վիլա Էստենսե մունիցիպալիտետներին։
Բնակչության հովանավոր է համարվում սուրբ Քրիստինան։ Տոնը նշվում է հուլիսի 24-ին։
Ֆոր Գնասինգբե
Ֆոր Էսոզիմնա Գնասինգբե (Faure Essozimna Gnassingbé, ), քաղաքական գործիչ, որը 2005 թվականից Տոգոյի նախագահն է։