cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սկելկա
2001 թվականի տվյալներով Սկելկա գյուղում բնակվում էր 23 մարդ։
781
Մահեր
Կատեգորիա:781 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Բաբ
Բաբ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Ջերրի Սլոուն
Ջերալդ Յուժին (Ջերրի) Սլոուն (Gerald Eugene "Jerry" Sloan, ), ամերիկացի բասկետբոլիստ և մարզիչ, որն առավել հայտնի է դարձել որպես ԲԱԱ-ի «Յութա Ջազ» ակումբի գլխավոր մարզիչ (1988-2011)։ Բասկետբոլի փառքի սրահի անդամ է 2009 թվականից։
Սպորտային կարիերա
Ջերալդ Սլոուն բասկետբոլի ամենահաջողակ մարզիչներից մեկն է։ 2008/09 մրցաշրջանի ավարտին նրա հաղթանակների և պարտությունների ռեկորդը կազմել է 1137-751։ 2006 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Սլոունը 101:79 հաշվով տարել է իր մարզչական կարիերայի 1000-րդ հաղթանակը «Դալաս Մավերիքսի» դեմ՝ դառնալով այս արդյունքի հասած հինգերորդ մարզիչը ԲԱԱ-ի պատմության մեջ։ Նա ԲԱԱ-ի առաջին մարզիչն է, որ ունեցել է 1000 հաղթանակ նույն ակումբում աշխատելիս։ 2010/11 մրցաշրջանը եղել է 23-րդը, որ նա անցկացրել է որպես «Յութա Ջազ» ակումբի մարզիչ։ Սլոունը երբեք ԲԱԱ-ի տարվա մարզիչ չի եղել, բայց չնայած դրան, նա շարունակում էր մնալ ամենահարգված մարզիչներից մեկը։
2011 թվականի փետրվարի 10-ին Ջերրի Սլոունը հեռացել է գլխավոր մարզչի պաշտոնից ակումբի գլխավոր աստղ Դերոն Ուիլյամսի հետ կոնֆլիկտի պատճառով , վերջինս այնուհետև վաճառվել է Նյու Ջերսի Նեթսին՝ դրաֆթի առաջին փուլի 2 պիկին՝ խաղացողներ Դերիք Ֆեյվորսի և Դևին Հարիսի փոխարեն ։
2009 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Սլոունն ընդգրկվել են Բասկետբոլի փառքի սրահում ։
Մահացել է 2020 թվականի մայիսի 22-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բասկետբոլի փառքի սրահի անդամներ Կատեգորիա:Չօգտագործվող համարներով NBA բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Բասկետբոլիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Չիկագո Բուլսի բասկետբոլիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բասկետբոլային մարզիչներ
Յարոսլավլ
Յարոսլավլ (Ярославль), քաղաք Ռուսաստանում, Յարոսլավլի մարզի կենտրոնը։ Բնակչությունը 2011 թվականի տվյալներով 591 374 է։ Բաղկացած է վեց վարչական շրջաններից։ Բնակչությունը կազմում է 602 400 մարդ (2014)։ Յարոսլավլը Ռուսաստանի Դաշնության կենտրոնական դաշնային շրջանի երրորդ քաղաքն է՝ ըստ բնակչության թվի։ Քաղաքը տրանսպորտային հանգույց է, որտեղից սկիզբ են առնում երկաթուղային գծեր ու ավտոճանապարհներ դեպի Մոսկվա, Վոլոգդա, Ռիբինսկ, Կոստրոմա, Իվանովո և Կիրով։ Յարոսլավլում գործում են նաև նավահանգիստ և օդանավակայան։ Քաղաքի տարածքը կազմում է 205 կմ²։
Յարոսլավլը Ռուսաստանի ամենահին քաղաքներից մեկն է։ Այն հիմնադրվել է 11-րդ դարում և ծաղկում է ապրել 17-րդ դարում։ 2010 թվականին նշվեց քաղաքի հազարամյակը։ Քաղաքի օրը Յարոսլավլում սովորաբար նշվում է մայիսի վերջին շաբաթ օրը (2010 թվականին քաղաքի հազարամյակըը նշելու պատճառով քաղաքի օրը նշվեց սեպտեմբերի 10-12-ին) ։ Քաղաքի պատմական կենտրոնը, որ տեղակայված է Վոլգա ու Կոտորոսլ գետերի միախառնման տեղին մոտ, ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Յարոսլավլն ավանդաբար համարվում է Ռուսաստանի Ոսկե օղակի հիմնական օբյեկտներից մեկը։
Աշխարհագրական դիրք
Յարոսլավլը գտնվում է Արևելաեվրոպական հարթավայրի կենտրոնական հատվածում (ավելի ճիշտ, Յարոսլավակոստրոմյան ցածրավայրում) Վոլգա գետի երկու ափերի վրա, նրա մեջ Կոտորոսլ գետի թափվելու վայրում, Մոսկվայից 282 կմ դեպի հյուսիս-արևելք։ Քաղաքը զբաղեցնում է 205,37 կմ² տարածք։ Քաղաքի կենտրոնի միջին բարձրությունը ծովի մակարդակից 100 մ է ։
Ժամային գոտի
Յարոսլավլ քաղաքը, ինչպես նաև ամբողջ Յարոսլավլի մարզը, գտնվում է ժամային գոտում, որը միջազգային չափանիշներով նշվում է որպես Moscow Time Zone (MSK/MSD)։ Համաշխարհային կոորդինացված ժամանակի (UTC) նկատմամբ շեղումը +3:00 (MSD) է։
Ջրաբանություն
Յարոսլավլի հիմնական գետերն են Վոլգա գետը (Գորկու ջրամբար) և նրա աջ վտակ Կոտորոսլը, որոնց ջրի մակարդակը բարձրացվել է Նիժեգորոդսկի ՀԷԿ-ի օգնությամբ ։ Այստեղ են թափվում մի քանի գետեր և առվակներ, որոնցից ամենակարևորը Նորա գետն է։ Գետաբերանի մոտ, Կոտորոսլ գետի հունի մեջ են ընկած մի քանի կղզիներ (նրանցից մեկի վրա գտնվում է մշակույթի և հանգստի զբոսայգին)։ Վոլգայի աջ ափը բարձր է, զառիթափ, ձախը՝ ցածրադիր։ Յարոսլավլի մոտ Վոլգա գետի միջին տարեկան ծախսը 1110 մ³/վ է, իսկ Գորկու ջրամբարի միջին բազմամյա մակարդակը Յարոսլավլի մոտ՝ 84,28 մ ։
Կլիմա
Քաղաքը գտնվում է չափավոր ցամաքային կլիմայական զոնայում, որը մեղմացնում է Ատլանտյան օվկիանոսի ազդեցությունը։ Բուսաճական շրջանի ընդհանուր ջերմաստիճանը (+10 °C բարձր է)՝ 1892 °C: 0 °C-ից ցածր ջերմաստիճանով օրերի քանակը 150 օր է։ Տեղումների տարեկան քանակը 590 մմ է։ Ցուրտ շրջանի տեղումների քանակը՝ 175 մմ։ Տաք շրջանի տեղումների քանակը՝ 427 մմ ։
Յարոսլավլում ձմեռը չափավոր ցուրտ է, չափավոր ձնային, տևում է ավելի քան հինգ ամիս։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը -11 °C է, որոշ ձմեռների ընթացքում սառնամանիքները հասնում են -40 °C, -46 °C, սակայն պատահում են նաև ձնհալքներ։ Այսպես, 1932 թվականի հունվարին գրանցվել է ամբողջ դիտարկումների ընթացքում ամենաերկարատև ձնհալքը (17 օր)։ Ձյունածածկույթի բարձրությունը 35-50 սմ է, որոշ ձմեռների ընթացքում այն հասնում է 70 սմ, երբեմն չի գերազանցում 20 սմ։ Ձյունածածկույթը առաջանում է նոյեմբերի երկրորդ կեսին և պահպանվում է 140 օրերի ընթացքում։ Գերակշռում են հարավային և արևմտյան ուղղությունների քամիները։ Քամու միջին արագությունը 4,2 մ/վ է, ուժեղ քամիները՝ ավելի քան 8 մ/վ և ձնաբքերը դիտվում են հիմնականում դեկտեմբեր-հունվար ամիսներին, մինչև 8-10 օր ։
Գարունը բնորոշվում է քիչ տեղումներով։ Յարոսլավլում ապրիլի միջին ջերմաստիճանը մոտ +4 °C է։ Ձնածածկույթը վերանում է ապրիլի առաջին կեսին։ Ապրիլին տեղումները այդքան էլ շատ չեն՝ մոտ 40 մմ, տեղումների քանակը աճում է մայիսից՝ հասնելով 50-60 մմ։ Մայիսին գրանցվում է տարվա մեջ ամենացածր հարաբերական խոնավությունը՝ մոտ 70% ։
Ամառը չափավոր տաք է, խոնավ, տարվա մեջ ամենաբարձր տեղումների քանակով՝ ամիսը մինչև 80 մմ։ Հուլիսի միջին ջերմաստիճանը +18 °C է, առանձին շոգ օրերին ցերեկը առավելագույն ջերմաստիճանը հասել է +37 °C: Հուլիսին թափվում է տարեկան տեղումների մեծ մասը՝ ամիսը 80-90 մմ։ Անձրևների մեծ մասը հորդառատ են, հաճախ ամպրոպներով (հունիս-հուլիս ամիսներին 6-8 օր ամպրոպով)։ Գերակշռում են արևմտյան և հյուսային ուղղության քամիները։ Միջին արագությունը 2,5 - 3,5 մ/վ է ։
Աշունը բնորոշվում է ամպամած օրերի կտրուկ աճով՝ ամիսը մինչև 18 օր և օդի հարաբերական խոնավության աճով՝ մինչև 85%։ Յարոսլավլում հոկտեմբերի միջին ջերմաստիճանը +3 °C է։ Տեղումների քանակը նվազում է, սակայն փոխվում է դրանց բնույթը՝ տեղատարափ անձրևներ են տեղում և առաջանում է մառախուղ ։
Կենդանական և բուսական աշխարհ
Ամենամյա սոխակների հաշվեգրումը, որն անց է կացվել 2010 թվականի ամռան կեսերին, ցույց է տվել, որ քաղաքի տարածքում իրենց բույնն են հյուսել այդ թռչունների ավելի քան 900 զույգ ։
Էկոլոգիա և բնության պահպանում
Յարոսլավլը՝ լինելով խոշոր արդյունաբերական և տրանսպորտային կենտրոն, բնորոշվում է շրջակա միջավայրի վրա բարձր տեխնոգեն ծանրաբեռնվածությամբ։ Այդ ծանրաբեռնվածությունը պայմանավորող կարևոր մարդածին գործոններն են առաջին հերթին մթնոլորտի, ինչպես նաև ջրային տարածքների և հողատարածքների աղտոտումը։ 2010 թվականի դրությամբ Յարոսլավլի քաղաքապետարանի շրջակա միջավայրի պահպանության կոմիտեում հաշվառվում է ավելի քան 1,5 հազար կազմակերպություն, որոնք ունեն շրջակա միջավայրի աղտոտման աղբյուր, և ավելի քան 14 հազար իրավաբանական անձ և անհատ ձեռներեց, որոնց գործունեության արդյունքում առաջանում են տարբեր թափոններ ։
Քաղաքի մթնոլորտի աղտոտվածության մակարդակը վերահսկում են հինգ ստացիոնար կայաններ։ Հաճախ գերազանցում է բենզոպիրենի թույլատրելի կոնցենտրացիան, օդում առկա է նաև ազոտի երկօքսիդի բարձր կոնցենտրացիա ։ Օդի մթնոլորտի հիմնական աղտոտիչներից է ավտոմոբիլային տրանսպորտը, ինչպես նաև նավթամշակող «Յարոսլավնեֆթեօրգսինթեզ» («Ярославнефтеоргсинтез») ձեռնարկությունը, տեխնիկական ածխածնի գործարանը, անվադողերի գործարանը ։ Յարոսլավլում օդի ամեբարձր աղտոտվածության մակարդակ ունեցող շրջանը էկոլոգները անվանում են Կարմիր հրապարակ և Տոլբուխինի պողոտա։ Ջրի որակը Վոլգայում այդքան էլ բարձր չէ ։
Քաղաքի տարածքում են գտնվում մի շարք պահպանության տակ գտնվող բնական տարածքներ՝ բնության հուշարձաններ՝ Վոլգայի մոտ գտնվող սոճու անտառները (Յակովլևսկի անտառ, Լյապինսկի անտառ, Վոզդվիժենսկի անտառ, Տվերիցկի անտառ, Սմոլենսկի անտառ), Տոլգսկու մենաստանի հնադարյան մայրեթուփը, Կրեստովսկի քարահանքը, Կոտորոսլի գետահովտի մեջ գտնվող պարկը, Նեֆտեստրոյ գյուղի պարկը, Դեմիդովսկի այգին, Բուտուսովսկի պարկը, Սկոբիկինսկի պարկը, Պավլովսկի պարկը, լորենիների պուրակ Նորսկոե գյուղում, պաշտպանության տակ գտնվող բնապատմական լանդշաֆտներ՝ Պետրոպավլովսկի պարկը և Վոլգա գետի վրա գտնվող Վերին կղզին ։
Խորհրդանիշեր
Քաղաքի ժամանակակից զինանշանը հաստատվել է Յարոսլավլի մունիցիպալիտետի կողմից՝ 1995 թվականի օգոստոսի 23-ին։ Ընդ որում, որպես հիմք է ընդունվել 1778 թվականի պատմական զինանշանի օրինակը, որին ավելացվել է հերալդիկական վահանը պսակադրող Մոնոմախի գլխարկը (այդ պատկերը խորհրդանշում է այն փաստը, որ Յարոսլավլը համարվում էր իշխանների թագավորության վայրերից մեկը) ։ Յարոսլավլի զինանշանի վրա արծաթագույն վահանի մեջ պատկերված է ետևի թաթերի վրա կանգնած արջը (հեռատեսության և ուժի խորհրդանիշ ), որը ձախ թաթով բռնում է ոսկեգույն կացին, վահանի վերևում պատկերված է Մոնոմախի գլխարկը։
Քաղաքի դրոշը հաստատվել է 1996 թվականի մայիսի 22-ին և իրենից ներկայացնում է քաղաքի զինանշանը կապույտ գույնի ֆոնի վրա :
Պատմություն
Քաղաքի տարածքում հնագույն բնակավայրը հայտնաբերվել է Վոլգա գետի ձախ ափին, Ստրելկայի դիմաց (Վոլգա և Կոտորոսլ գետերի միախառնման վայրում) և վերաբերում է մ.թ.ա. 5-3-րդ հազարամյակներին (նոր քարի դար) ։ 9-րդ դարում Յարոսլավլի տակ կազմավորվել է սկանդիվասլավոնական բնակավայր, որը հայտնի է Տիմերյովոյում գտնվող գերեզմանաբլուրների համալիրով։ Հնագիտական պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են սկանդինավյան զենք, ռունիական գրառումներ, շախմատի խաղաքարեր և Եվրոպայի հյուսիսում խոշորագույն արաբական մետաղադրամների գանձեր (հնագույն մետաղադրամները հատվել են Իդրիսիդներից առաջինը) ։ Տիմերյովոյից է գալիս Ռուսաստանում հայտնաբերված սկանդինավյան ճարմանդի մեկ չորրորդ մասը ։ Ըստ երևույթին, այդ «նախկին Յարոսլավլը» խոշոր կենտրոն էր ծառայում Վոլգայի առևտրային ուղու վրա ։ Նրա կապը ավելի ուշ ժամանակի Յարոսլավլի հետ (այն ժամանակ մերյանական Մեդվեժի Ուգոլ բնակավայր) կարելի է համեմատել Գնյոզդովո և Սմոլենսկի, Ռյուրիկովի մեծաքաղաքի և Նովգորոդի, Սարսկի մեծաքաղաքի և Ռոստովի հարաբերակցությամբ   ։ Ավելի ուշ Յարոսլավլի հիմնադրումից հետո այդ բնակավայրը անկում ապրեց, ամենայն հավանականությամբ, Վոլգայի առևտրային ուղու գործունեության դադարեցման պատճառով ։ Վոլգա գետի հոսքից վերև, ժամանակակից քաղաքի սահմաններից դուրս, հնագետների կողմից ուսումնասիրվել է խոշորագույն Միխայլովսկի գերեզմանատունը, որտեղ գերակշռել են ֆինաուգորական տիպի դամբարանները։
Քաղաքի հիմնում
Եթե դատենք արձանագրություններում առաջին հիշատակումներից, Յարոսլավլը Վոլգա գետի վրա գտնվող հնագույն քաղաքն է։ Նա հիմնվել է իշխան Յարոսլավ Իմաստունի կողմից իր ռոստովյան իշխանության ժամանակ (988-1010), Ստրելկայի վերևում գտնվող հրվանդանի վրա, Մեդվեժի Ուգոլ հեթանոսական բնակավայրի տեղում կամ կողքին ։ Բնական ճանապարհով երեք կողմից պաշտպանված տարածքում (Վոլգայի և Կոտորոսլի զառիթափ ափերով և Մեդվեդիցկի ձորով, որով հոսում էր առուն), կառուցել են Յարոսլավլի կրեմլը։ Յարոսլավլի մասին առաջին հիշատակումները՝ սովի պատճառով 1071 թվականին Ռոստովյան հողի վրա տեղի ունեցած «մոգերի ապստամբությունն է» ։ Քաղաքի անվանունը ավանդաբար կապում են նրա հիմնողի անվան հետ. «Յարոսլավլ»-ը՝ ստացական ձևն է, որը նշանակում է «Յարոսլավի [քաղաք]»։
12-րդ դարում արդեն գոյություն ունեին յարոսլավլյան Պետրոպավլովսկի և Սպասսկի վանքերը, այն ժամանակ նրանք գտնվում էին քաղաքի սահմաններից դուրս։ Յարոսլավլը իր գոյության առաջին երկու դարերի ընթացքում մնում էր Ռոստով-Սուզդալսկի հողի ոչ մեծ սահմանամերձ քաղաք ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:1010 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ռուսաստանում
Չյորնայա Ուսա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
780
Մահեր
Կատեգորիա:780 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Քոնեկա շրջան (Ալաբամա)
Քոնեկա (Conecuh County), ԱՄՆ Ալաբամա նահանգի շրջաններից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 2.201 կմ² է, բնակչությունը՝ 13.228 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Էվերգրին բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1818 թ.։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալաբամայի շրջաններ
Երևանի ավագանու ընտրություններ (2009)
Երևանի ավագանու ընտրություններ 2009, Երևան քաղաքի ավագանու 1-ին ընտրությունները, որը կայացել է 2009 թվականի մայիսի 31-ին ։
Մասնակիցներ
Ընտրություններին մասնակցության հայտ են ներկայացրել յոթ քաղաքական ուժ՝ Հայաստանի հանրապետական կուսակցությունը, Բարգավաճ Հայաստան կուսակցությունը, Հայ Յեղափոխական Դաշնակցությունը, Օրինաց Երկիր Կուսակցությունը, Հայաստանի աշխատավորական սոցիալիստական կուսակցություն,Հայ Ազգային Կոնգրես կուսակցությունը և Ժովողվրդական կուսակցությունը ։ Հայաստանի հանրապետական կուսակցության քաղաքապետի թեկնածուն Գագիկ Բեգլարյաննն էր, ցուցակի երկրորդ տեղում Տարոն Մարգարյանն էր, երրորդում՝ Հրաչ Պողոսյանըը ։
Ընտրակարգ
Ավագանու ընտրություններին ընտրելու իրավունք ունի 18 տարին լրացած Հայաստանի քաղաքացին, որը մինչ քվեարկության օրն ունեցել է 6 ամսվա հաշվառում Երևանում։ Բացառություն են կազմում զինվորական ծառայությունից զորացրվածները և ազատազրկման վայրերից ազատվածները, որոնց հաշվառման ժամկետը Երևանում սահմանափակված չէ։ Ի տարբերություն համապետական ընտրություններին, այս դեպքում ընտրական իրավունք ունենալու համար պարտադիր չէ ունենալ Հայաստանի քաղաքացիություն։ Քվեարկելու իրավունք ունեն նաև Հայաստանի քաղաքացիություն չունեցող, սակայն Երևանում մեկ տարվա հաշվառում ունեցող անձինք։ Նույն պայմաններն են գործում նաև ավագանու անդամի թեկնածուների, բայց ոչ քաղաքապետի թեկնածուի համար։
Մանդատները բաշխվում են համամասնորեն բոլոր քաղաքական ուժերի մեջ, որոնք հաղթահարել են նվազագույն ձայների շեմը (7%)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի ավագանու ընտրություններ
Ֆիշախ
Ֆիշախ (Fischach), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Մտնում է Աուգսբուրգի շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է Շվաբիա վարչական շրջանի ենթակայության տակ։ Բնակչությունը 4568 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31ի տվյալների) ։ Տարածքը 30.10 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 7 72 141։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ
Բերդագուլովո
Բերդագուլովո (Бердагулово, Бирҙеғол), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելորեցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 274 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելորեցկի շրջանի բնակավայրեր
Ստելլա (քաղաք)
Ստելլա  (Stella), կոմունա Իտալիայում, Լիգուրիա մարզում՝ Սավոնա գավառում։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի տվյալների կազմում է 3085 մարդ, խտությունը՝ 71 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 43 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 17044։ Հեռախոսային կոդ՝ 019։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գայթակղված (հեռուստասերիալ)
Գայթակղված (հանգըլ՝ 위대한 유혹자,կոր. նոր ռոմ.՝  Widaehan Yuhokja),  2018 թվականի հարավկորեական հեռուստասերիալ Վու Դո Հվանի, Ջոյի, Կիմ Մին Ջեի և Մուն Գա Յանգի մասնակցությամբ։ Այն հիմնված է 1782 թվականի ֆրանսիական «Les Liaisons dangereuses» («Վտանգավոր կապեր» (վեպ)) վեպի վրա, որը գրել է Պիեռ Շոդերլոս դե Լակլոն։ Սերիալը ցուցադրվել է MBC հեռուստատեսությամբ 2018 թվականի մարտի 12-ից մինչև 2018 թվականի մայիսի 1-ը երկուշաբթի և երեքշաբթի օրերին, ժամը 22:00-ին (KST) 32 սերիաներով     ։ Սերիալը թողարկվել է Նեթֆլիքսում 2020 թվականի փետրվարի 1-ից։
Սինոփսիս
Ռոմանտիկ մելոդրամա, որը պատկերում է երիտասարդ տղամարդու և կնոջ կյանքը, ովքեր սկսում են բացահայտել իրենց իրական զգացմունքները սիրո վտանգավոր խաղ խաղալիս։ Այն հիմնված է 18-րդ դարի ֆրանսիական դասական «Les Liaisons Dangereuses» վեպի վրա, որը գրել է Պիեռ Շոդերլոս դե Լակլոը։
Յուն Թաե-Հույը (Ջոյ) աշխատասեր ուսանողուհի է, ով այլևս չի հավատում սիրուն իր ծնողների ամուսնության վախճանը տեսնելուց հետո։ Սու-ջին պարզում է, որ Թաե-Հույը Կի-Յունգի առաջին սերն է, և խնդրում է Սի-հյոնին գայթակղել Թաե-Հույին և հետո կոտրել նրա սիրտը, որպեսզի ապացուցի իր հավատարմությունը Սու-ջիին։ Ապացուցելուց հետո, Սու-ջին և Սի-հեոնը կամուսնանան, որպեսզի թույլ չտան իրենց ծնողներին դա անել։
Այնուամենայնիվ, ամեն ինչ չի ընթանում այնպես, ինչպես պլանավորված էր, երբ Սի-հյոնը և Թաե-Հույը սկսում են իրականում սիրել միմյանց։ Այն լարվածությունը, որը դա դնում է եռյակի բարեկամության վրա, Թաե-Հույի արձագանքը նրանց իրական դեմքերը տեսնելուց հետո և Կի-Յունգի վրեժխնդրության ծարավը կազմում են այս դրամայի մնացած մասը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ Կատեգորիա:Կորեերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Հարավկորեական ռոմանտիկ հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2018 հեռուստասերիալներ
Խիլմա Մադերա
Խիլմա Մադերա (Jilma Madera, ), կուբացի հայտնի կին քանդակագործ։ Նրա առավել հայտնի երկու աշխատանքներն են Հիսուս Քրիստոսի արձանը Հավանայում և Խոսե Մարտիի կիսանդրին Պիկո Տուրկինոյում։
Կենսագրություն
Գեղանկարչություն և քանդակագործություն ուսանել է Հավանայի Գեղեցիկ արվեստների «Սան Ալեխանդրո» ազգային դպրոցում, Խուան Խոսե Սիկրեի ղեկավարությամբ։
Մադերայի ամենահիշարժան ստեղծագործությունը Հիսուս Քրիստոսի 320 տոննա կշռող և 20 մետր բարձրությամբ արձանն է, որը նա ստեղծել է Կուբայի բռնակալ Ֆուլխենսիո Բատիստայի կնոջ՝ Մարթայի պատվերով։ Արձանը պատրաստված է Կարրարայի սպիտակ մարմարից։ Կազմված է 67 մասից, որոնք բերվել են Իտալիայից, որտեղ քանդակվել է արձանը և օրհնվել Հռոմի Պիոս XII պապի կողմից։ Արձանի բացումը տեղի է ունեցել 1958 թվականի դեկտեմբերի 24-ին՝ Բատիստայի իշխանության տապալումից մի քանի օր առաջ։ Իշխանության եկած Ֆիդել Կաստրոն որոշել է պահպանել արձանը՝ ասելով. «Նա եկել է ինձ հետ։ Հավանայի Քրիստոսը կլինի հեղափոխության պահապանը և ինձ հաջողություն կբերի»։ Իտալիայում աշխատելու ժամանակ Մադերան Կարրարայի քաղաքապետ Ֆիլիպո Մարտինելիի խնդրանքով ի պատիվ Օտավիե դել Ամիկոյի, որի ջանքերով ապագա արձանի համար Կարրարայում գտնվել և մշակվել են մարմարի հսկա բեկորները, կերտել է արձանի ձեռքերի կրկնօրինակը, որոնք հետագայում քաղաքապետը, ի նշան բարեկամության, նվիրել է Երևանին։ Հասնելով Երևան, քանդակագործ Արա Հարությունյանի միջամտությամբ ձեռքերը նոր հորինվածք ստացան և տեղադրվեցին Երևանի Օղակաձև զբոսայգում՝ «Բարեկամության ձեռքեր» անվամբ։ Հանդիսավոր բացումը տեղի ունեցավ 1965 թվականին ։
Մադերան մի քանի ցուցահանդես է ունեցել Նյու Յորքում, նրա աշխատանքները տեղադրված են Կուբայի մայրաքաղաք Հավանայում, տարբեր ցուցասրահներում և թանգարաններում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կուբացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Կուբացի նկարիչներ
Միրբո սյուր Բեզ (կանտոն)
Միրբո սյուր Բեզ (Mirebeau-sur-Bèze), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Բուրգունդիա շրջանում։ Կոտ դ՛ Օր դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Դիժոն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2006 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 8353 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 2120 է։ Կանտոնում կա 21 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Կրապիվնա (գյուղ, Ռոսլավլսկի շրջան)
Կրապիվնա (Крапивна), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 290 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի բնակավայրեր
Նեոգոթիկա (ճարտարապետություն)
Նեոգոթիկա («նոր գոթիկա»), էլեկտրոնիկայի դարաշրջանի առավել տարածված ճարտարապետական ուղղություններից, որը վերածնել է միջնադարյան գոթիկայի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Առաջացել է Անգլիայում XVIII դարի 40-ական թվականներին։ Շատ առումներով կարելի է ասել, որ զարգացել է Մեդիեվիստիկայի հետ զուգահեռ։ Ի տարբերություն էլեկտիկայի ազգային ուղղությունների (օրինակ՝ պսեվդոռուսական կամ նեոմավրիտական ոճերը) նեոգոթիկան պահանջարկ ունի ամբողջ աշխարհում. հենց այս ոճով մի շարք կաթոլիկ տաճարներ են կառուցվել Նյու Յորքում ու Մելբուռնում, Սան Պաուլուում և Կալկաթայում, Միլանում, Գուանչժոուում ու Կիևում։
19-րդ դարում անգլիացիները, ֆրանսիացիները և գերմանացիները վիճարկում էին գոթիկայի նախահայրը լինելու իրավունքը, բայց միջնադարյան ճարտարապետության ուսումնասիրությունները նախապատվությունը միաձայն տալիս են Մեծ Բրիտանիային։ Վիկտորիական ժամանակաշրջանում Բրիտանական կայսրությունը ոչ միայն մայր երկում, այլ նաև գաղութներում մեծ աշխատանքներ տարան նեոգոթիկայի ոճով կառույցներ կառուցելու վերաբերյալ, ինչի արդյունքն են մեր օրերում լայնորեն ճանաչված այնպիսի կառույցներ, ինչպիսիք են «Բիգ Բենը» և Թաուեր կամուրջը։
Ռուսաստանում նեոգոթիկայի պահանջարկը սահմանափակվում էր բակային շրջաններում և խոշոր քաղաքների կաթոլիկ համայնքներում, որոնք ճարտարապետական կապրիզներ ու լեհական եկեղեցիներ էին կառուցում։ Ռուսալեզու գրականության մեջ ռուսական ազգային տարրերով հավելված նեոգոթիկան նկարագրելու համար օգտագործում են «պսևդոգոթիկա» անվանումը, քանի որ բուն նեոգոթիկան Հին Ռուսիայում գրեթե գոյություն չուներ։
Ակունքներ
Այնպես, ինչպես Լուսավորության դարաշրջանը մարմնավորում էր ճարտարապետական կլասիցիզմը, նեոգոթիկան արտահայտում է նոստալգիական նկրտումներն ու անհատական արժեքները, որոնք փոխարինելու էին եկել ռոմանտիզմի ժամանակահատվածին։ Հետաքրքրությունը միջնադարի, և հատկապես միջնադարյան ավերակների նկատմամբ Անգլիայում առաջացել էր դեռևս 18-րդ դարի կեսերում։ Այն իր բարձրագույն արտահայտմանը հասավ Վալտեր Սքոթի վեպերում ու բալլադներում նաև «գոթիկ վեպ» սպեցիֆիկ ժանրում։
Արդեն 19-րդ դարի վերջերում հայրենասիրական ու նացիոնալիստական տրամադրված ռոմանտիկները սկսել էին կլասիցիզմի «հռոմեական» էսթետիկային հակադրել գերմանոկելտական Եվրոպայի «բարաբարոսական» գեղարվեստական ոճերը։ Դա, իր տեսակի մեջ գիտակցության ու զգացմունքների, ռացիոնալիզմի ու իռացիոնալիզմի հակադրություն էր։ Հենց այդ հռոմեական էսթետիկայի ու ոչ հռոմեական, այսինքն, բարբարոսական էսթետիկայի անհամատեղելիությունն էլ առաջացրեց «գոթիկա» հասկացությունը։ Ինչպես հայտնի է «գոթիկ» հասկացությունը ծագել է Վերածննդի ժամանակաշրջանում՝ հռոմեական ռացիոնալ կառույցների ոճին հակադիր կոնկրետ ճարտարապետական ոճը նկարագրելու համար։ Գոթերը, ովքեր ավերեցին Հին Հռոմը, Վերածննդի գործիչների համար ամբողջ «բարբարոսության» մարմնավորումն էին, ինչն էլ որոշեց այդ «բարբարոսական», ոչ հռոմեական ճարտարապետական ոճի անվանումը։
Հին հռոմեական իդեալներին վերադառնալով՝ Վերածնունդն ամեն ինչում ոչ հռոմեական «բարբարոսության» հետքեր էր տեսնում, չնայած ինժեներական տեսանկյունից գոթիկ տաճարները մի մեծ քայլ առաջ էին ռոմանական տաճարներից։ Այդ իսկ պատճառով 19-րդ դարի սահմանագծին, երբ Ֆրանսիական հեղափոխության տապալվեցուց հետո Եվրոպայում կլասիցիստական ռացիոնալիզմի ու Լուսավորության գաղափարների նկատմամբ հիասթափություն էր առաջացել, մեծ պահանջարկ էր վայելում սովորական (ռուսոիստական ընկալմամբ), «բնական» ճարտարապետությունը, որը սկզբնական շրջանում պահպանում էր Եվրոպայի քրիստոնեական դոգմատիկայի ոգին, որը գոյություն ուներ Եվրոպայի հարավում մինչև հռոմեացիների գալը։
Գրականության նպաստումը
Նեոգոթիկայի Եվրոպայում տարածվելուն նպաստում էին գրող-ռոմանտիկների ստեղծագործությունները։ Շատոբրիանն իր բանաստեղծություններում բազմիցս անդրադառնում է գոթիկ ավերակներին, նշելով, որ հենց միջնադարյան տաճարաշինությունն է արտահայտել «քրիստոնեության հանճարը»։ Առաջին պատմավեպի գործողությունների վայրն ու գլխավոր դերը էլի գոթիկ շինություն էր՝ Փարիզի Աստվածամոր տաճարը։ Վիկտորիական Անգլիայում Ջոն Ռասկինը անհանգստացած, գունավոր պրոզայով արտահայտել է գոթիկայի «բարոյական առաջնությունը» ճարտարապետական այլ ոճերի համեմատ։ Նրա համար «աշխարհի կենտրոնական շինությունը» Դոժերի պալատն էր Վենետիկում, իսկ բոլոր ոճերից առավելագույնս կատարյալ էր իտալական գոթիկան։ Ռասկինի հայացքները կիսում էին մի շարք նկարիչներ-պրեռաֆայելիտներ, ովքեր իրենց ոգեշնչումը գտնում էին միջին դարերի մշակույթում։
Անգլալեզու գրականության մեջ նեոգոթիկան անվանում են «հարություն առած գոթիկա» (Gothic Revival)։ Ոչ այնքան հեռավոր անցյալում պատմաբաններին սկսեց հետաքրքրել այն հարցը, թե ինչքանով է ճիշտ ընդհանրապես խոսել միջնադարյան մշակույթի հարության մասին 19-րդ դարում, հաշվի առնելով, որ Եվրոպայի տարբեր անկյուններում գոթիկ ոճի շինություններ կառուցելու մշակույթը շարունակել է զարգանալ նաև 17-18-րդ դարերի ընթացքում։ Ավելին, բարոկկոյի ժամանակաշրջանի այնպիսի «առաջադեմ» ճարտարապետներ ինչպիսիք են Կարլո Ռայնալդին Հռոմում, Գվարինո Գվարինին Թուրինում և Յան Բլաժեյը Պրահայում մեծ հետաքրքրություն ունեին այսպես կոչված «ճարտարապետության գոթիկ հրամանագրի» նկատմամբ և հին մենաստանների կառուցման պռոցեսները շարունակելիս հաճախ ավելացնում էին որոշ գոթիկ շտրիխներ։ Անսամբլային դարծնելու համար գոթիկ ոճն օգտագործում էին անգլիացի ճարտարապետները 17-րդ դարում, օրինակ Քրիստոֆեր Ռենը, ով օքսֆորդյան Քրայսթ Չըրչ քոլեջի համար նախագծել է լեգենդար «Թոմի աշտարակը»։
Վաղ բրիտանական նեոգոթիկա
Հորաս Ուոլփոլը՝ առաջին գոթիկ վեպի հեղինակը, ոչ միայն գրքի գործողույթունները ներկայացրեց միջնադարյան Օտրանտո ամրոցում, այլ նաև կամեցավ ունենալ քաղաքից դուրս գտնվող վիլլայի նման մի բան։ 1748 թվականին նա ձեռք բերեց Լոնդոնի տակ գտնվող Սթրոբերի հիլ կոչվող հողակտորը, որպեսզի այդտեղ հնության տպավորություն ստեղծող ինտերիեր ստեղծի։ Կալվածքի մի մասը, այնուամենայնիվ, ռոկոկո ոճով էր կառուցված, ինչը համադրվելով գոթիկայի հետ ճարտարապետական կապրիզ էր ստեղծում՝ ավելի վաղ շրջանում տարածված «շինուայզի»-ի նմանությամբ։ Ուոլփոլի օրինակին հետևեցին այլ արիստոկրատներ ևս, մասնավորապես, դուքս Արգայլը, ով փոփոխեց իր Ինվերարի շոտլանդական կալվածքի ոճական կողմը։ Այդ փոփոխությունների իրագործման գործին մասնակցեց նաև Ռոբերտ Ադամի եղբայրը՝ Ուլիամը։
Ֆոնթհիլ Էբբին դառնում է այն ժամանակի խորհրդանիշը, որից հետո նեոգոթիկա ոճը կիրառվում էր ոչ միայն որպես «նորաձևության տուրք» արիստոկրատների մի նեղ շրջանակի կողմից, այլ գոթիկ դեկորի էլեմենտները (ինչպես օրինակ սլաքաձև կամարները) սկսեցին հայտնվել իրենց տեսակով պալադիանական շինությունների վրա՝ հակառակ ճարտարապետական լոգիկայի։ 1811-1820 թվականներին մեծ ուշադրություն սկսեցին գրավել անգլիական գոթիկ տաճարները։ Ստացված գիտելիքների յուրացումը Վիկտորիայի դարաշրջանի վարպետներին հնարավորություն տվեց նեոգոթկան դարձնել ունիվերսալ ճարտարապետական ոճ, այսինքն այդ ոճով կարող էին կառուցվել ոչ միայն եկեղեցիներ, այլ ամենաբազմազան գործառույթների համար նախատեսված շինություններ՝ քաղաքապետարաններ, համալսարաններ, դպրոցներ, կայարանատներ։ 19-րդ դարում այդ այսպես կոչված «վիկտորիական ոճով» ամբողջ քաղաքներ էին կառուցվում։
Վիկտորիայի ժամանակաշրջանի նեոգոթիկա
Նեոգոթիկան «պաշտոնապես» ճանաչվեց վիկտորիական Անգլիայի ազգային ոճ այն բանից հետո, երբ 1834 թվականին ավերիչ հրդեհի հետևանքով հողին հավասարվեց Բրիտանական խորհրդարանի շենքը և նոր շենքի նախագծման գործը հանձնարարվեց նեոգոթիկայի հայտնի գիտակ ու էնտուզիաստ Օհասթես Փյուջինին։ Փյուջինի ու Չարլզ Բերրիի համատեղ աշխատանքի արդյունքում կառուցված Վեստմինստերյան պալատի շենքն իսկական ոճային այցեքարտ դարձավ։ Խորհրադարանի նոր շենքի կառուցումից հետո նեոգոթիկ տեսք ստացան նաև Թագավորական դատական պալատն ու այլ հասարակական-քաղաքական բնույթի շինություններ, քաղաքապետարաններ, կայարանատներ, կամուրջներ և անգամ հուշարձաններ, ինչպես օրինակ արքայազն Ալբերտի հուշահամալիրը։ 1870-ական թվականներին Բրիտանիայում նեոգոթիկ արտաքինով շինությունների գերակայությունը հնարավորություն ստեղծեց այդ ոճի պատմության մասին աշխատությունների հրապարակման համար։
Նեոգոթիկայի հաղթական առաջխաղացումը դեպի Բրիտանական կայսրության գաղութներ լայնացրեց այդ ոճի շինությունների տարածման աշխարհագրությունը։ Նեոգոթիկ տաճարներով հատկապես հարուստ են Ավստրալիան ու Նոր Զելանդիան։
Նեոգոթիկան Հարավային Ամերիկայում
Սկզբնական շրջանում ԱՄՆ-ի վերաբերմունքը նեոգոթիկայի նկատմամբ բավականին սառն էր, ինչը մասամբ պայմանավորված էր նախկին մետրոպոլիտի նկատմամբ պահպանված հակամարտությամբ, մասամբ նրանով, որ Ջեֆերսոն Թոմասն ու մյուս հիմնադիր հայրերը ազատության անտիկ իդեալների ժառանգը հանդիսացող իրենց երկրի հիմնական ճարտարապետական ոճի տիտղոսի համար առավել հարմար էին համարում ոչ թե գոթիկան, այլ պալադիանությունը կամ նեոգրեկը։ Նյու Յորքի Երրորդության տաճարը (1846) վկայում է այն մասին, որ 19-րդ դարի կեսերին ամերիկացիները դեռ նոր էին սկսել յուրացնել նեոգոթիկայի լեզուն։ Եվրոպական միջնադարյան տաճարների օրինակով նոր եկեղեցիներ կառուցելու գործում առավել վստահ քայլ էր նույն քաղաքում կառուցված Սուրբ Պատրիկի տաճարը (1858-78)։
19-րդ դարի երկրորդ կեսին ԱՄՆ-ի պրովինցիաներում տարածում ստացավ առաղձագործական գոթիկան (Carpenter Gothic, որը նաև հայտնի է գյուղական գոթիկա անվանմամբ, Rural Gothic). փայտե ճարտարապետության տարատեսակ, որը ձգտում է նմանվել վիկտորիայի ժամանակաշրջանի նեոգոթիկային ։ Բացի ԱՄՆ-ից ատաղձագործական գոթիկան տարածում է գտել նաև Կանադայի արևելյան հատվածներում .։
Փայտի կիրառման նմանատիպ ոճով շինություններ (բնակելի տներ ու եկեղեցական շինություններ) հանդիպում են նաև Ավստրալիայում ու Նոր Զելանդիայում, սակայն այդ երկրներում ատաղձագործական գոթիկա տերմինը հիմնականում չի կիրառվում ։
Ատաղձագործական գոթիկա ոճով կառուցվում էին մեծ մասամբ առանձնատներ ու ոչ մեծ վանքեր։ Ոճի յուրահատկություններն արտահայտվում էին հիմնականում այնպիսի էլեմենտներով, ինչպիսիք են սլաքաձև պատուհանները կամ տանիքների սրածայր վերջույթները։ Այս ոճի շինություններն առանձնանում են նաև ասիմետրիկ հատակագծերով ։
Նեոգոթիկան կենտրոնական Եվրոպայում
Ավելիի շուտ քան կոնտինենտալ Եվրոպայի այլ քաղաքներում նեոգոթիկան «փորձարկեցին» տարբեր պետությունների անգլոմանները, որոնք ի վերջո ձևավորեցին Գերմանիան։ Անհալթ Դեսսայի իշխանը որպես քմահաճույք հրամայում է, որ Վերլիցի մոտ գտնվող իր «այգիային թագավորությունում» գոթիկ առանձնատուն ու եկեղեցի կառուցեն։ Ավելի վաղ Պոտսդամի շինարարության ժամանակ Պրուսիայի թագավոր Ֆրիդրիխ Բ-ն հրամայել էր միջնադարյան հուշարձաններին հատուկ ոճ տալ Նաուենսի դարպասներին (1755)։ Սակայն, այնպես ինչպես Բրիտանիայում, գերմանական նեոգոթիկայի ոճով կառուցված 18-րդ դարի շինությունների թիվը մեծ չէ։
Ռոմանտիզմի շրջանում ու հատկապես հեղափոխությունից հետո 1848—1849 սկսվեց գերմանական նացիոնալիզմի փուլ, որը հիմք դրեց մի շարժման, որի նպատակն էր ավարտին հասցնել միջնադարյան շինությունների, և, առաջին հերթին Քյոլնի տաճարի՝ միջին դարերի ամենամեծամասշտաբ շինություններից մեկի շինարարական աշխատանքերը։ 1880 թվականին, երբ տաճարի շինարարությունն ավարտվեց, իր 157 մետր բարձրությամբ այն դարձավ աշխարհի ամենաբարձր շինությունը։ Մի քանի տարի անց Քյոլնի տաճարի ռեկորդը գերազանցեց մեկ այլ նորավարտ շինություն՝ 161-մետրանոց Ուլմի տաճարը։ Դրանից ավելի շուտ արդեն վերականգնվել էր բարբարոսական գոթիկայի կարևորագույն տաճարներից մեկը՝ Ռեգենսբուրգի եկեղեցին։
Անգլիացիների օրինակով գերմանական առաջնորդները ևս փորձում էին խնամքով վերականգնել միջնադարյան ճարտարապետության վնասված գոհարները։ Որոշ դեպքերում վերականգնողական աշխատանքներ սկսելու մասին առաջարկը պատկանում էր որևէ անհատի։ Հատկապես մեծ ջանքեր պահանջվեցին Տևտոնական օրդենի գլխավոր դղյակի՝ Մարիենբուրգի վերականգնման աշխատանքները։ Գերմանական կառավարությունը ֆինանսական միջոցներ չէր խնայում նոր ամրոցների շինարարության համար, որոնք պետք է գերազանցեին միջնադարյան կառույցներին։ Այսպես, Պրուսիայի ղեկավարությունը ֆինանսավորեց Հոգենցելերն դղյակի շինարարությունը Շվաբիայում (1850-67)։ Այնուամենայնիվ տարածաշրջանի ամենակախարդական շինությունը հեքիաթային Նոյշվանշտայնի դղյակն էր, որի շինարարական աշխատանքները սկսել էր Բավարիայի արքա Լյուդվիգ Բ-ն 1869 թվականին Ալպերում։
Ձևերը, որոնք ավելի վաղ շրջանում հատուկ էին բացառապես եկեղեցական բնույթի շինություններին, սկսեցին լայնորեն կիրառվել գերմանացի ճարտարապետների կողմից խիստ աշխարհիկ շինությունների նախագծերում։ Այդպիսի շինություններից են Վիեննայի, Մյունխենի ու Բեռլինի քաղաքապետարանները, ինչպես նաև Համբուրգի նավաշինարանների կոմպլեքսը՝ Շպեյհերշտադտը։ Համբուրգի՝ Գերմանական կայսրության գլխավոր նավահանգիստը դառնալու հետ կապված քաղաքում մեծամասշտաբ շինարարական աշխատանքներ սկսվեցին նեոգոթիկ ոճով։ Այդ շրջանում կառուցված շենքերից էր աշխարհի ամենաբարձր տաճարը՝ Նիկոլայկիրհը (ավերվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ)։ Նոր կառույցներում լայնորեն կիրառվում էր աղյուսը՝ աղյուսային գոթիկայի ավանդության շրջանակներում։ Այդպիսիք են վիսբադենյան Մարկտկիրհը և Բեռլինի Ֆրիդրիխսվերդյան եկեղեցին։
Նեոգոթիկան ընդունելու ձևում Ավստրոհունգարիան հետևեց այլ գերմանական ազգերի օրինակին։ Այստեղ նեոգոթիկայի հետ մրցակցության մեջ էին այլ ռետրոսպեկտիվ ոճեր՝ նեոռենեսանսը, նեոբարոկկոն, սակայն հենց նեոգոթիկան էր արթնացնում հիշողությունները Սրբազան Հռոմեական կայսրության միջնադարյան փառքի մասին, որի ժառանգորդներն էին իրենց համարում Հաբսբուգները։ Այլ պետությունների օրինակին հետևելով նրանք ձեռնարկեցին շուրջ վեց դար տևած սուրբ Վիտայի տաճարի շինարարական աշխատանքներն ավարտելու պրոցեսը։ Որպես նեոգոթիկ կառույցներ իրենց առանձնհատկությամբ ու շքեղությամբ առանձնանում են Վիեննայի Վոտիվկիրհը (1856-79) և հունգարական խորհրդարանի շենքը Բուդապեշտում (1885-94)։
Նեոգոթիկան Ֆրանսիայում ու Իտալիայում
Ռոմանական երկրներում 19-րդ դարի ընթացքում գերակայում էին ոճեր, որոնք արմատապես ներկայացնում էին դասական ավանդույթները՝ նեոռենեսանս, նեոբարոկկո և բոզ-ար։ Գեղեցիկ արվեստների հեղինակավոր դպրոցի ակադեմիական կրթություն ունեցող դասախոսներին խորթ էր միջնադարյան իդեալներին խոնարհվելը, այդ իսկ պատճառով սկսնակ ճարտարապետները մեծ մասամբ ուսումնասիրում էին անտիկ աշխարհի ու վերածննդի շրջանի ոճային տեսակներ։ Նեոգոթիկայի ոճով աշխատող տեղացի մասնագետ-էնտուզիաստների բացակայության պատճառով կիսատ մնացած միջնադարյան կառույցների շինարարական աշխատանքներն ավարտին հասցնելու համար հրավիրվում էին մասնագետներ արտերկրից։ Օրինակ Սուրբ Կլոտիլդայի (1827-57) տաճարի բազիլիկի շինարարությունն ավարտել են օտարերկրացի մասնագետները։
Ֆրանսիայում նեոգոթիկան բավական ուշ հայտնվեց և միանգամից վառ արտահայտված հնագիտկան ոճ ստացավ։ Վիկտոր Հյուգոյի «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (1830) վեպը ընդունվեց որպես միջնադարյան ճարտարապետության փառքի ու դրա վերականգնման ու պահպանման անհրաժեշտության հիմն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նեոգոթիկա Կատեգորիա:Ճարտարապետական ​​ոճեր
702
Մահեր
Կատեգորիա:702 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Քովինգտոն շրջան (Ալաբամա)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալաբամայի շրջաններ
Ցվիժին
Ցվիժին (Цвіжин), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Վիննիցայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1771 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ցվիժին գյուղում բնակվում էր 234 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,554 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 422,38 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Վիննիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1771 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Միդաս
Միդաս (Μίδας), փռյուգիական թագավորների անուն։
Պատմական Միդասը, որը կռվել է կիմերների դեմ, կառավարել է մ.թ.ա. 7-րդ դարում, իսկ նրա առասպելական նախնին՝ Տրոյական պատերազմից առաջ։
Առասպելական Միդաս
Միդասը Գորդիոսի և Կիբելայի, ում պաշտամունքը շատ զարգացած էր Պեսինունտում, կամ Տիմոլի (Տմոլա) և Գաղափարի մոր որդին էր, միգդոնացիների թագավորը   ։ Նրա կնոջը նույնացնում էին հռոմեական Բոնա Դեայի հետ ։
Մանուկ հասակում մրջյունները սողացել են Միդասի բերանը և ցորենի հատիկներ տեղափոխել այնտեղ ։
Կառուցել է Անկիրա քաղաքը։ Օրփեոսը նրան է կտակել իր օրգիաների խորհուրդները ։ Միստերիաներում նվիրված է եղել Օրփեոսին և աստվածների խորհուրդները տարածել Փռյուգիայում ։ Միդասի գտած խարիսխը գտնվում է Զևսի տաճարում ։ Նա առաջինն է գտել անագ և կապար ։
Լեգենդը պատմում է ավանակի ականջների մասին, որոնք Ապոլլոնն էր տվել նրան, զայրացած այն բանից, որ երբ նա մրցում էր Պանի (կամ Մարսիոսի) հետ, Միդասը նախապատվությունը տալիս էր վերջինիս։ Երբ Ապոլլոնը մրցում էր Պանի հետ սրինգ նվագելու մեջ, Թիմոլը հաղթանակը շնորհեց Ապոլլոնին, և Միդասը խոսեց հօգուտ Պանի ։ Միդասի վարսավիրը իմացավ ավանակի ականջների մասին և չկարողանալով իր մեջ պահել այդ գաղտնիքը՝ փոս փորեց և մեջը շշնջաց, որ Միդաս թագավորն ունի ավանակի ականջներ (որոշ վարկածների համաձայն՝ ականջներն այծի էին, այլ ոչ թե ավանակի) ։ Հետո փոսից աճեց մի եղեգ, որը, ըստ մի վարկածի, սոսափյունով հայտնում էր վարսավիրի ասածը, իսկ մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ այդ եղեգից մի տղա սրինգ է պատրաստել, որն էլ պատմել է գաղտնիքը։ Այս լեգենդը, որն ավարտվում է ճշմարտությունն ասող սրնգի կերպարով, հիմք է հանդիսացել Տրոյան արքայի մասին ժողովրդական հեքիաթի համար՝ տարածված հարավսլավոնների շրջանում (Цар Троян, Цар с магарешките уши,, У цара Тројана козје уши) : Մեկ այլ լեգենդ պատմում է, թե ինչպես է Միդասը ձեռք բերել «ոսկե նվեր»։ Երբ Դիոնիսոսն իր բանակով շարժվել է դեպի Հնդկաստան, Սիլենը մոլորվել է։ Միդասի մարդիկ նրան անտառում հարբած են գտել։ Միդասը սիրով դիմավորել է Սիլենին, զրուցել նրա հետ և 10 օր հետո վերադարձրել Դիոնիսոսին, որը ուրախացել է՝ իմանալով, որ իր ուսուցչին ողջ և առողջ են գտել։ Որպես պարգև՝ Դիոնիսոսը Միդասին առաջարկել է այն, ինչ նա կցանկանար։ Միդասը ավելի լավ բան չէր կարող ցանկանալ, քան խնդրել, որ այն ամենը, ինչին դիպչի, վերածվի մաքուր ոսկու։ Այդ ցանկությունը Դիոնիսոսը միանգամից կատարել է։ Միդասը որոշել է ստուգել իր նվերը. նա դիպել է կաղնու ճյուղին և այն ոսկի է դարձել, նա քար է վերցրել, և նույնն է պատահել։ Երբ Միդասը վերադարձել է արքունիք, հրամայել է խնջույք կազմակերպել՝ ի պատիվ իր նոր նվերի։ Բայց երբ նա ուտելիք և խմիչք է վերցրել, դրանք նույնպես ոսկի են դարձել։ Միդասը, վախենալով սովից մահանալուց, գնացել է Դիոնիսոսի մոտ և աղաչել նրան հետ վերցնել այդ նվերը։ Դիոնիսոսը խղճացել է նրան։ Նա հրամայել է Միդասին լողալ Պակտոլ գետում, որին սկսել են կոչել Քրիսորոյ (Ոսկեբեր)։ Միդասն ազատվել է իր նվերից, իսկ գետի ջրերում դեռ ոսկու հատիկներ կան :Միդասը ներխուժել է Թրակիա ։
Մակեդոնիայում ցուցադրվել են Միդասի պարտեզները, որտեղ գտել էին Սիլենին ։ Նա կառավարել է Մակեդոնիայի մի մասում, բայց վտարվել է Կարանի կողմից ։
Միդասի գերեզմանի վրա գտնվող արձանագրության մասին մեջբերել է Պլատոնը ։ Ըստ Պյութագորասի՝ նրա հոգին հանգրվանել է կրոտոնցի Միլլիուսի մեջ ։
Պատմական թագավոր Միդաս (մ.թ.ա. VII դար)
Հայտնի է եղել իր հարստությամբ ։ Նվիրաբերություններ է արել Դելֆիին ։ Կոտորել է համաքաղաքացիներին և դարձել բռնակալ ։
Նրա կինը՝ Կիմայի Ագամեմնոն թագավորի դուստր Դեմոդիկան, առաջինն է մետաղադրամներ հատել ։
Պարտվել է կիմերների կողմից ։ Ինքնասպան է եղել՝ ցլի արյուն խմելով ։
Գառնահովիտ
Գառնահովիտ, գյուղ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում։ Մարզկենտրոնից գտնվում է 63 կմ հյուսիս-արևմուտք, բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 2150 մ։
Անվանումներ
Նախկինում ունեցել է Ադիաման, Ադյաման անվանումները։ Ադիամանը արաբերեն բառ է՝ Ադդ ալ-Աման, որ նշանակում է տալ անվտանգություն, այսինքն՝ ապահով վայր, Ադդաման՝ Անվտանգության երաշխավորություն տվեղ՝ այսինքն Երաշխավոր։ 1946 թվականին վերանվանվել է Գառնահովիտ։ Նախկինում մտել է Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլի գավառի մեջ։
Պատմություն
Գյուղը բավականին հին պատմություն ունի։ Ունի կիկլոպյան ամրոցներ, որոնք թվագրվում են Ք.ա. 2-րդ-ից 1-ին հազարամյակներով։ Ըստ Թ.Թորամանյանի՝ նախկինում այն եղել է բերդաքաղաք, որի հետքերը միայն որոշ չափով են երևում։ Բնակավայրը շրջապատված է դժվարամատչելի զառիվայրերով և, որը բերդաքաղաքին տալիս է անմատչելի տեսք։ Ըստ Թորամանյանի՝ Գառնահովիտը նախնադարյան այն եզակի բերդաքաղաքներից է, որը չի լքվել։ Գտնվել է Այրարատ նահանգի Արագածոտն գավառի մեջ։ 4-րդ դ. այն որպես ավատական տիրույթ տրվել է Կամսարականներին, ում պատկանել է ներկայիս Գառնահովիտ գյուղը։
Բագրատունիներն իրենց կառավարման շրջանում Մաստարան և Գառնահովիտը նվիրաբերեցին երկրում երկրորդ մեծ ազդեցությունը վայելող Պահլավունի իշխանական տանը։ 12-րդ-13-րդ. դդ. տարածքն անցել է Զաքարյաններին։ 19-րդ դ. մինչև 1831թ. Թալինի գյուղերի մեջ հիշատակվում է Ատիեամանը, որը սակավամարդ էր։
Առաջին հանրապետության տարիներին կային 61 ծխական դպրոցներ, որոնց շարքում 14-րդը հիշատակվում է Ադիաման գյուղը։
Բնակչություն
Գառնահովիտի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ և դաշտավարությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղն ունի 7-րդ դարում կառուցված Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի, 1,5 կմ հարավ-արևմուտք գտնվում է XVII-XVIII դարերի «Ծաղկոց» գյուղատեղին, գյուղի մոտ՝ «Գառնհովիտ» հին բերդատեղին (մ.թ.ա. 2-րդ հզմ.) իր եկեղեցիով, 1 կմ արևելք՝ X-XIII դարերի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի։ Գյուղում կանգուն վիճակում է պահպանվել VI-VII դարերում կառուցված Սուրբ Գևորգ եկեղեցին, կիկլոպյան ամրոցի մնացորդներ ։
Բադիքյան
Բադիքյան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բերդիբյակի
Բերդիբյակի (Бердибяки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 16 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
703
Մահեր
Կատեգորիա:703 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Անդրեյ Ռուբանով
Անդրեյ Վիկտորովիչ Ռուբանով (Андре́й Ви́кторович Руба́нов, ), ռուս արձակագիր, սցենարիստ, լրագրող, ձեռնարկատեր։ Առավել հայտնի է որպես ինքնակենսագրական արձակի կամ «նոր ռեալիզմի» ժանրի գրքերի հեղինակ։ Նաև թողարկել է մի քանի գիտաֆանտաստիկ վեպեր բիոպանկ ժանրի մեջ։ Դուրս է եկել «АБС-մրցանակի» (Արկադի և Բորիս Ստրուգացկիների անվան միջազգային մրցանակ) եզրափակիչ, «Քլորոֆիլիա» (2010) և «Կենդանի երկիր» (2011) վեպերի համար, ընդգրկվել է «Մեծ գիրք» գրական մրցանակի մասնակիցների կարճ ցուցակում, «Ազգային բեսթսելեր» գրական մրցանակի կիսաեզրափակչի քառակի մասնակից։ 2017 թվականին արժանացել է «Յասնայա Պոլյանա» գրական մրցանակի «Ժամանակակից ռուսական արձակ» անվանակարգում «Հայրենասեր» վեպի համար։
Կենսագրություն
Անդրեյ Ռուբանովը ծնվել և մանկությունն անցկացրել է Մոսկվայի մարզի Սերեբրյանո-Պրուդսկի շրջանի Ուզունովո գյուղում։ 1982-1991 թվականներին բնակվել է Մոսկվայի մարզի Էլեկտրոստալ քաղաքում։ 1987-1989 թվականներին ծառայել է ՀՕՊ զորքերում։ Սովորել է Մոսկվայի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում։ Աշխատել է որպես բազմատիրաժ թերթի թղթակից, շինարար, բանվոր, վարորդ, թիկնապահ և զբաղվել ձեռնարկատիրական գործունեությամբ։ 1996 թվականին կալանավորվել է խարդախության մեղադրանքով, 1999 թվականին լիովին արդարացվել է։ 1999-2000 թվականներին բնակվել է Չեչնիայում, որտեղ աշխատել է որպես Չեչնիայի Հանրապետությունում Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության լիազոր ներկայացուցչի առաջին տեղակալի մամուլի քարտուղար։ 2001 թվականից նորից սկսել է զբաղվել ձեռնարկատիրական գործունեությամբ։ Ամուսնացած է, ունի մեկ որդի, որը ծնվել է 1995 թվականին։ Բնակվում և ստեղծագործում է Մոսկվայում։
Անդրեյ Ռուբանովի գրքերը թարգմանվել են անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իսպաներեն, իտալերեն, սերբերեն և բուլղարերեն։ Պատմվածքները, հոդվածները և ակնարկները տպագրվել են «Наш современник», «Звезда», «Афиша», «Эсквайр», «Сноб», «Нация» և այլ ամսագրերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ինքնակենսագիրներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ
Ջամե մզկիթ (Վարամին)
Ջամե մզկիթ կամ Ուրբաթօրյա մզկիթ, մզկիթ Իրանի Վարամին քաղաքի պատմական կենտրոնում։ Տեղակայված է շուրջ 40 կմ Թեհրանից արևելք ։ Հանդիսանում է քաղաքի ամենահին կառույցներից մեկը ։ Մզկիթի կառուցումը սկսվել է Օլջայտու Խանի (կառավարել է 1304-1316 թվականներին) կառավարության օրոք և ավարտվել 1322 թվականին խանի ժառանգի՝ Աբու-Սաիդ Բահատուր Խանի օրոք ։ Ուրբաթօրյա մզկիթը հայտնի է որպես մոնղոլական տիրապետության ժամանակաշրջանի կառույց։ Բաղկացած է շաբեստանից, սյունասրահից, ունի մեծ աղյուսե գմբեթ, շաբեստանին կից՝ մի կառույց ևս ու տասը փոքր կամարներ մի մեծ կամարի շուրջ  ։
Մզկիթի ճարտարապետություն
Մզկիթի արևմտյան մասը լիովին քանդվել է, իսկ մնացած մասը՝ վերականգնվել է 2000-ականերին։ Նախկինում նրա վատ վիճակի մասին վկայում է ֆրանսիացի հնագետ Դելաֆոյը։ Ըստ նրա Վարամինի գյուղացիները վախենում էին այցելել, որովհետև այն կարող էր փլուզվել։ Բրիտանացի ճանափարհորդ Բայրոնի կողմից արված լուսանկարները (1934 թվական) նույնպես վկայում էին մզկիթի վատ վիճակի մասին։ Համալիրի հարավարևմտյան մասում գտնվում է աղոթարանը, որն ամբողջանում է գմբեթով։ Կառույցը քառանկյուն է, 10 х 10 մ, իսկ գմբեթի հիմքը՝ բազմանկյուն։ Աղոթարանում կա շքեղ զարդարված միհրաբ։ Շինությունը լուսավորվում է երկու կողմնային և յոթ գմբեթային պատուհաններով։ Հաշվի առնելով կլիմայական պայմանները ողջ տարվա ընթացքում, Վարամինի ուրբաթօրյա մզկիթի ներքին տարածությունը, ինչպես և իրանական մզկիթներում, թույլ է լուսավորված, ինչի չի կարելի նշել օսմանյան մզկիթների մասին ։ Նախկինում մզկիթ մուտք գործելու համար բացի այվանից, օգտագործվում էին նաև երկու կողմնային շինությունները՝ հյուսիսարևմուտքում և հարավարևելքում, սակայն վերակառուցումից հետո դրանք այլևս չեն գործում։
Արվեստ
Կառույցն ամբողջովին կառուցված է կավե աղյուսից, իսկ դեկորացիան բացառիկ շքեղ է և ներառում է տարբեր նյութեր, ինչպիսիք են օրինակ գիպսը, գունավոր և անգույն տերակոտան։ Խճանկարները արված են գունավոր կերամիկական սալիկների։ Մուտքի այվանը զարդարված է մուգ և բաց կապույտ տերակոտով, որոնց վրա նշմարելի են երկրաչափական արաբեսկաներ։ Գլխավոր շինության այվանը զարդարված է խաչերի և աստղերի զարդանախշերով, որոնք արված են տերակոտայից, իսկ դրանց ստորին մասում գրվածքներով հորիզոնական ժապավեն է։ Դրա տակ աղյուսե սալիկներով կամար է։ Նախկինում դրանք կապույտ էին, ինչի մասին վկայում են անկյունային մնացորդներն ու լայնակի կամարային ժապավենը ։ Այվանի տակի ճակատամասը բաժանված է հինգ մասի՝ կենտրոնական մասը՝ շքամուտքով, երկու երկրորդական կամարները և երկու երկրորդական մուտքերը։ Այվանի կողմնային հատվածներում կան երկու լրացուցիչ մուտքեր։ Ուրբաթօրյա մզկիթում առավել հարուստ ձևավորված է միհրաբը՝ գիպսե բույսերով, ծաղիկներով և գրվածքներով։ Նրա հարակից մյուս երեք պատերը ձևավորված են պարզ երկրաչափական պատկերներով և գրվածքներով, ինչպես և մզկիթի արտաքին մասում։ Մզկիթի բազմաթիվ մասերում աղյուսները միանգամայն զուրկ են զարդարանքներից, որպեսզի ակնառու լինի դրանց արժեքը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վարամինի մզկիթներ Կատեգորիա:Գմբեթավոր կրոնական շենքեր և կառույցներ
Գորելովկա (Միջին Մագանակովայի վտակ)
Գորելովկա (Гореловка), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի հյուսիս-արևմուտքում։ Հոսում է Կարագինսկի շրջանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 28 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Վահե Ավետյանի մահ
Վահե Գառնիկի Ավետյանը (օգոստոսի 2, 1979 - հունիսի 29, 2012) հայ ռազմական բժիշկ, Հայաստանի զինված ուժերի բուժծառայության մայոր։
Կենսագրություն
Վահե Ավետյանը կրթությունը ստացել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանում, մասնագիտությամբ քիթ-կոկորդ-ականջաբան էր, 2004 թվականից ծառայում էր Հայաստանի պաշտպանության նախարարության կենտրոնական զինվորական հոսպիտալում ։
Քրեական գործ և հանրային արձագանքը
Դեպքի քննությունը սկզբում անցկացնում է պաշտպանության նախարարության քննչական ծառայությունը ,, ապա գործն ուղարկվում է Ոստիկանության քննչական ծառայություն, ոստիկանությունը տարածում է հայտարարություն ։ Քրեական գործը հարուցվում է ՔՕ 112 հոդվածի 1-ին մասով՝ Ձերբակալվում են 7 անձ, և մեղադրանք է առաջադրվում 6 հոգու ։ Հետագայում մեղադրանքը վերաորակավորվում է՝ ՔՕ 112 հոդվածի 2 մասի 6-րդ և 14-րդ կետերով՝
Հասարակական ալիք
Կատարված դեպքի և Վահե Ավետյանի մահվան կապակցությամբ հանրային ու քաղաքական մարմինները մեղադրական հայտարարություններ են անում։
Ավետյանի մահից հետո հայտարարություններ են տարածում 3 քաղաքական կուսակցություն  ։
Նույն օրը Զորի Բալայանը հրապարակում է հոսպիտալում Ավետյանին արված այցերի իր հուշագրությունը ։ Հուլիսի 3-ի երեկոյան Ռուբեն Հայրապետյանը հայտարարեց պատգամավորի իր պաշտոնից հրաժարվելու մասին՝ իրեն վերագրելով Ավետյանի մահվան բարոյական պատասխանատվությունը ։
Բողոքի ելույթ տեղի ունեցավ նաև Ավետյանի մահվան 40-րդ օրը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1979 ծնունդներ Կատեգորիա:2012 մահեր Կատեգորիա:Հայ զինվորականներ Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Սպանություն Կատեգորիա:Օգոստոսի 2 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 29 մահեր Կատեգորիա:2012 իրադարձություններ Կատեգորիա:Հայ ռազմական բժիշկներ Կատեգորիա:Սպանություններ Հայաստանում
Ղարի
Ղարի (ღარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Օնի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Օնի շրջան