cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ռուբեն Դարիո
Ճամփորդություն
1893 թվականի սկզբին Ռուբենը մնում է ապրելու Մանագուայում, որտեղ վերականգնում է իր հարաբերությունները Ռոզարիա Մուրիլյոյի հետ, որի ընտանիքը ստիպում է նրան ամուսնանալ նրա հետ։ Ապրիլի 8-ին  նա մեկնում է Պանամա, որտեղ տեղեկանում է, որ իր ընկերը`Կոլումբիայի նախագահ Միգել Անտոնիո Կարոն, իրեն նշանակել է Բուենոս Այրեսում պատվո հյուպատոսի պաշտոնում։  Դարիոն թողնում է կնոջը Պանամայում և ուղևորվում Արգենտինայի մայրաքաղաք  ։ Մինչև Բուենոս Այրես հասնելը, Դարիոն կարճ ժամանակով լինում է Նյու-Յորքում, որտեղ ծանոթանում է ճանաչված կուբացի պոետ Խոսե Մարտիի հետ, ինչպես նաև իրականացնում է իր պատանեկան երազանքը, ճամփորդությունը Փարիզ, նա ներկայացվում է բարձրագույն բոհեմական հասարակությանը և այնպիսի գրողների ինչպիսիք են,  Էնրիկե Գոմես Կարրիլյոն և Ալեքսանդրո Սավան։ Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում  նա ծանոթանում է նաև Ժան Մորեասի և իր սիրած  պոետներից մեկի, Պոլ Վեռլենի հետ (հավանաբար ֆրանսիացի պոետներից Դարիոյի ստեղծագործությունների վրա ամենաշատ ազդեցություն թողած), որի հետ հանդիպումը  շատ հիասթափեցրեց Ռուբենին։ Վերջապես 1893 թվականի օգոստոսի 13-ին նա ժամանեց Բուենոս-Այրես, քաղաք, որը նրա վրա թողեց անջնջելի տպավորություն։ Ընտանիքից հեռանալով` Դարիոն թողել էր հղի կնոջը, և 1893 թվականի դեկտեմբերի 26-ին կինը ծննդաբերեց տղա, որի մկրտության անունն էր Դարիո Դարիո։ Գրողի կնոջ` Ռոզարիայի խոսքերով, «հոր հետ նրա նմանությունը կատարյալ էր» (իսպաներեն` su parecido con el padre era perfecto): Սակայն 6 շաբաթ հետո նորածինը մահանում է պրկախտից, քանի որ ծննդաբերության ժամանակ նրա մայրական կողմի տատիկը պորտալարը կտրել էր չախտահանված մկրատով ։
Ազդեցություն
Իր ժամանակի համարյա ամբողջ իսպանո-ամերիկյան պոեզիայի վրա այս կամ այն չափով զգացվում է Դարիոյի ազդեցությունը։ Իսպանիայում նա ունեցել է ոչ քիչ թվով հետևորդներ և գրչակիցներ։ Դրանցից առանձնանում են  Խոսե Ասունսոն Սիլվան, (Կոլումբիա), Խուլիո Ռեյսիգը  (Ուրուգվայ), Լեոպոլդո Լուգոնեսը  (Արգենտինա), Անադո Ներվոն (Մեքսիկա), Դիես Կանեդոն, Սալվադոր  Ռուեդան, Խուան Ռամոն Խիմենեսը,  Մաչադոն,  և այլք։
Երկեր
Իսպաներեն
Արձակ (առաջին հրատարակություն)
Անգլերեն
Ռուսերեն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իսպանացի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Իսպանացի գրողներ Կատեգորիա:Իսպանացի դիվանագետներ
Սիս Վոժ (այլ կիրառումներ)
Սիս Վոժ, կարող է վերաբերել՝
Սիսիան (այլ կիրառումներ)
Սիսիան, կարող է վերաբերել՝
Վիտավա (գետ)
Վիտավա (Витава), գետ Ռուսաստանում, հոսում Բրյանսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Իպուտ գետի ափինա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Պալուժ
Պալուժ (Палуж), գետ Ռուսաստանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բասեդ գետի ափին։ Գետի երկարությունը 46 կմ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Կրասնոզնամենսկի շրջան
Կրասնոզնամենսկի շրջան (Краснознаменский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կրասնոզնամենսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1280 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Սանտա Ջուստինա ին Կոլե
Սանտա Ջուստինա ին Կոլե (Santa Giustina in Colle), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 6396 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը 376 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35010։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Բնակելի տարածքի հովանավորը համարվում է Սանտա Գիուստինան։
Բասել Խարթաբիլ
Բասել Խարթաբիլ (باسل خرطبيل), հայտնի է նաև որպես` Բասել Սաֆադի (باسل صفدي), ), պաղեստինա-սիրիացի բաց կոդով ծրագրավորող։ 2012 թվականի մարտի 15-ին Սիրիայում քաղաքացիական ապստամբության մեկամյա տարելիցին սիրիական կառավարությունը ձերբակալել է Բասելին Դամասկոսի Ադրա բանտում ։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 3-ին նրան տեղափոխել են անհայտ վայր, հավանաբար ռազմական դատարանում դատելու նպատակով ։ 2015 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Human Rights Watch-ը և մարդու իրավունքների պաշտպանության 30 այլ կազմակերպություններ նամակ են գրել` պահանջելով բացահայտել Խարթաբիլի գտնվելու վայրը ։ Ըստ 2015 թվականի նոյեմբերի 11-ին շրջանառված լուրերի` Խարթաբիլին գաղտնի դատապարտել են մահվան  ։ 2017 թվականի օգոստոսին պարզվել է, որ Խարթաբիլը մահապատժի է ենթարկվել սիրիական վարչակարգի կողմից 2015 թվականին նրա անհետացումից որոշ ժամանակ անց  ։
Սիրիայի անտիկ Պալմիրա քաղաքի 3D վիզուալ վերակառուցումը Բասելի կատարած վերջին աշխատանքն է ։
Կալանավորում
2012 թվականի մարտի 15-ին Սիրիայի ռազմական հետախուզությունը Դամասկոսի Մազե շրջանում ձերբակալեց Խարթաբիլին։ Այդ օրը նշվում էր Սիրիայի ապստամբության մեկամյակը. Դամասկոսում և երկրի այլ վայրերում կառավարական և հակակառավարական բողոքի ցույցեր էին կազմակերպվել ։
Սիրիայի ռազմական հետախուզություն 2015-ը 5 օր շարունակ Խարթաբիլին հարցաքննել և ենթադրաբար խոշտանգել է։ Նրա ձերբակալությունից մեկ շաբաթ անց անվտանգության աշխատակիցները նրան տեղափոխել են տուն, որտեղ նրանք բռնագրավել են Խարթաբիլի համակարգիչները և ֆայլերը։ Այնուհետև նրան տեղափոխվել են հարցաքննության բաժին- 248 9 ամիս։ 2012 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Խարթաբիլը կանգնեց զինվորական դատախազի առջև, որը նրան մեղադրեց Սիրիայի քրեական օրենսգրքի 272-րդ և 274-րդ հոդվածների համաձայն` «թշնամի պետության համար լրտեսության մեջ» մեղադրանքով։ Դրանից հետո Խարթաբիլն ուղարկվեց Դամասկոսի Ադրա բանտ ։
2013 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Խարթաբիլի բանտարկության հարցի վերաբերյալ գրավոր պատասխան ստանալու խնդրանքը բարձրացվել է Եվրախորհրդարանի Հանձնաժողովի առջև` նշելով, որ «նրա կամավոր գործը, որն իր բնույթով բռնություն չէր պարունակում, բարձր է գնահատվել սիրիացիների կողմից, և խիստ կասկածելի է, որ նրա ձերբակալությունը մաս է կազմում առցանց համայնքների և բանավեճերի մատչելիության սահմանափակման, Սիրիայում ազատ արտահայտվելու համար» ։ 2014 թվականի մարտի 18-ին տպագրվել է Գերագույն հանձնակատար Քեթրին Էշթոնի գրավոր պատասխանը` նշելով, որ «Արտաքին գործերի և անվտանգության քաղաքականության միության բարձրագույն ներկայացուցիչը դատապարտում է Բասսել Սաֆադի Խարթաբիլի շարունակվող ձերբակալությունը, կիսում է մտահոգությունները և սերտորեն աջակցում գործին» ։
2015 թվականի ապրիլի 21-ին ՄԱԿ-ի Կամայական կալանավորման աշխատանքային խումբը (WGAD) ընդունեց Խարթաբիլի գործի վերաբերյալ կարծիք` կալանավորումը համարելով «կամայական» և խնդրելով նրան անհապաղ ազատ արձակել ։ Խմբի եզրակացության մեջ ասվում էր, որ Խարթաբիլի կալանավորումը խախտել է Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին միջազգային դաշնագրի (ICCPR) 9, 14 և 19 հոդվածները, որոնք Սիրիան վավերացրել էր 1969 թվականին։
Անձնական կյանք
Խարթաբիլը ձերբակալվել է իրավաբան, իրավապաշտպան Նուրա Ղազիի հետ ամուսանական պայմանագիր ստորագրելուց մի քանի օր առաջ։ Պայմանագիրը ստորագրվել է նույն տարում, երբ Խարթաբիլն արդեն բանտում էր։ Զույգն առաջին անգամ հանդիպել է 2011 թվականի ապրիլին Դոմանում ցույցից վերադառնալուց հետո ։
2015 թվականին` Վալենտինի օրը, Նուրան հրապարակեց սիրո նամակ, որը նա գրել է Բասելին, որտեղ նկարագրում էր, թե ինչ է տեղի ունեցել Սիրիայում, երբ նա բանտարկվել էր։
Պարգևներ
2012 թվականին Foreign Policy-ի ամսագիրը իր Լավագույն գլոբալ մտածողները ցուցակում ներառեց Խարթաբիլին Ռիմա Դալիի հետ միասին # 19 :
2013 թվականի մարտի 21-ին Խարթաբիլն արժանացել է Index on Censorship-ի թվային ազատության մրցանակին ։
Չնայած որ Բասելը գտնվում էր Ադրա բանտում, նա կարողացավ իր երախտագիտությունը հաղորդել Դանա Տրոմեթերի և Ջոն Ֆիլիպսի միջոցով, որոնք ստացան մրցանակը նրա անունից, որտեղ նա ասում է, որ «հարգում է ազատության համար պայքարող բոլոր զոհերին և հատկապես այն երիտասարդներին, որոնք հրաժարվում են զենք կրել և արժանի են այս մրցանակին» ։
Հնագույն Պալմիրայի մոդելներ
2005 թվականից սկսած Խարթաբիլը սկսեց հավաքել Պալմիրայի հնագույն ճարտարապետական և հնագիտական վայրերի լուսանկարները` քաղաքի վերակառուցման հույսով, օգտագործելով 3D մոդելներ և վիրտուալ տարածություններ։
Նրա ջանքերը դադարեցվեցին, երբ բանտարկվեց, և նրա վաղ աշխատանքներն անհետացան։ 2015 թվականին նրա ընկերներն ու գործընկերները սկսեցին «Նոր Պալմիրա» նախագիծը` այդ երազանքը կյանքի կոչելու համար։ Այդ ժամանակից ի վեր Պալմիրայի ամենահայտնի կառույցներից շատերը մոդելավորվել են, և որոշ կենսաչափական մոդելներ կառուցվել են Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմում ավերված կառույցներից։
2017 թվականի դրությամբ «Նոր Պալմիրա» նախագծի ընթացում լուսանկարած շենքերի ու արձանների մեծ մասը լիովին ոչնչացվել են Իրաքի և Լևանտի իսլամական պետության կողմից։
Գրականություն և արվեստ
Խարթաբիլը բանտից հարյուրավոր նամակներ է գրել։ Գրել է նույնիսկ այն դեպքում, երբ գտնվում էր Բարձր անվտանգությամբ զինվորական բանտում, որտեղ արգելված էր գրելը։ Բասելը նաև նկարել է ու գրել բանաստեղծություններ։ Մի կարճ ժամանակ իր գրածը տպագրել է մի անանուն բանտային բլոգում և Twitter-ում ընկերոջ միջոցով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիրիացի ծրագրավորողներ Կատեգորիա:Քոփիրայթի ակտիվիստներ Կատեգորիա:Սիրիացի բլոգերներ Կատեգորիա:Սիրիացի բանտարկյալներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիստներ
Բլոմբե
Բլոմբե (Blombay), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 116 մարդ, բնակչության խտությունը` 12.25 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.47 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 190 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 100 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 20 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 63 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 46-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 17։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,0 %։ 46 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 43 անձ (23 տղամարդ և 20 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (1 տղամարդ և 2 կին)։ 17 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Սիվաշ (այլ կիրառումներ)
Սիվաշ, կարող է վերաբերել՝
Նեմանի շրջան (Կալինինգրադի մարզ)
Նեմանի շրջան (Неманский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 699,3 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 21738 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 31,09 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Անիկունսի գավառ
Անիկունսի գավառ (Microrregião de Anicuns), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Գոյաս նահանգի մեջ։ Մտնում է Գոյաս նահանգի կենտրոնական մարզի մեջ։ 2006 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 104 214 մարդ։ Տարածքը՝ 5464,612 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 19,07 մարդ/կմ²։
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Գոյաս նահանգի գավառներ
Սիվեժ (այլ կիրառումներ)
Սիվեժ, կարող է վերաբերել՝
Բարնաբա դա Մոդենա
Բարնաբա դա Մոդենա (Barnaba da Modena, ), իտալացի նկարիչ։
Կենսագրություն
Բարնաբա դը Մոդենան, որպես նկարիչ, հիմնականում աշխատում էր Իտալիայի հյուսիսում, Լիգուրիայում և Պիեմոնտում, ինչպես նաև Պիզայում ։ 1361-ին նա կատարում է պատվերներ Դոժերի պալատի, իսկ 1370-ին `Ջենովայի Առեւտրի պալատի համար։
Նրա ստեղծագործությունները ստեղծված են Վենետիկյան-բյուզանդական արվեստի ոճով, որն ըստ երևույթին, Բարնաբա դե Մոդենային առավել ծանոթ և հարազատ էր։ Վարպետը հավատարիմ մնաց կատարման այս ոճին մինչև իր վերջին ՝  մեզ հայտնի ֆրեսկո ոճով արված «Վերջին դատաստանը» որմնանկարը։ Բարնաբա դը Մոդենան այն ստեղծել է Ջենովայի Սբ.Ագոստինո (Agostino) եկեղեցու համար  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ
Սիվվոժ (այլ կիրառումներ)
Սիվվոժ, կարող է վերաբերել՝
Սիրամարգ (այլ կիրառումներ)
Սիրամարգ, կարող է վերաբերել՝
Նեստերովի շրջան
Նեստերովի շրջան (Нестеровский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նեստերով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Յանուշ Գայոս
Յանուշ Եժի Գայոս (Janusz Gajos, ), կինոյի և թատրոնի լեհ դերասան։
Կենսագրություն
Յանուշ Եժի Գայոսը ծնվել է գերմանացիների կողմից Լեհաստանի գրավման առաջին օրերին՝ 1939 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, Դոմբրովա-Գուրնիչա քաղաքում, որ գտնվում է Կատովիցեի մոտ։ Տասնմեկ տարեկան հասակում Յանուշ Գայոսն իր ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Բենձին քաղաք, որտեղ հաճախել է տարրական դպրոց, այնուհետև սովորել է III հանրակրթական լիցեյում, որն ավարտել է 1957 թվականին։ Դերասանական վարպետություն է սովորել Բենձինի «Ձեցի Զագլեմբյա» թատրոնում՝ Յան Դորմանի մոտ։ Յանուշ Գայոսը մի քանի անգամ փորձել է ընդունվել Լոձի և Կրակովի թատերական դպրոցներ, սակայն չի կարողացել։ 1960-1961 թվականներին ծառայել է բանակում։
1961 թվականին Յանուշ Գայոսն ընդունվել է Լոձի Կինեմատոգրաֆի, հեռուստատեսության ու թատրոնի պետական բարձրագույն դպրոցի դերասանական ֆակուլտետ, որտեղ սովորել է մինչև 1965 թվականը, սակայն դիպլոմ ստացել է միայն 1971 թվականին։ Դեռևս ուսանողական տարիներին Յանուշ Գայոսն իր առաջին քայլերն է արել կինոյում. առաջին ֆիլմը, որում նա նկարահանվել է 1964 թվականին, եղել է Մարիա Կանևսկայայի «Պատուհանից երևացող օրիորդը» (Panienka z okienka) ֆիլմը, որում նա կատարել է Պետրեկի դերը։ 1966 թվականին սկսել է նկարահանվել «Չորս տանկիստներն ու շունը» սերիալում՝ կատարելով Յանեկ Կոսի դերը, որի շնորհիվ Յանուշ Գայոսը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել ոչ միայն Լեհաստանում, այլև սոցիալիստական մյուս երկրներում ։ Կրթությունն ավարտելուց հետո Յանուշ Գայոսը խաղացել է Լոձի Ստեֆան Յարաչի անվան թատրոնում։ Այդ ժամանակ դերասանը ծանր էր տանում այն հանգամանքը, որ ինքը հայտնի է միայն մեկ դերով։
1970 թվականին Յանուշ Գայոսը տեղափոխվում է Վարշավա, որտեղ աշխատում է մայաքաղաքային մի շարք թատրոններում, այդ թվում՝ «Կոմեդիա» թատրոնում, Լեհական թատրոնում, «Կվադրատ» թատրոնում, Դրամատիկական թատրոնում, Պովշեխնոմի թատրոնում (1985 թվականից), Ազգային թատրոնում (2003 թվականից), ինչպես նաև մասնակցել է Հեռուստատեսային թատրոնի ներկայացումներին ։ Միաժամանակ Յանուշ Գայոսը շարունակել է նկարահանվել կինոյում։ Իր մի շարք դերակատարումների համար նա մրցանակների է արժանացել ինչպես հայրենական, այնպես էլ արտասահմանյան կինոփառատոններում։
2003 թվականից Յանուշ Գայոսը դասավանդում է Լոձի Կինեմատոգրաֆի, հեռուստատեսության ու թատրոնի պետական բարձրագույն դպրոցում, 2006 թվականից «Ազգային արվեստի կենտրոն» հիմնադրամի (Fundacja Centrum Twórczości Narodowej) խմբագրական խորհրդի անդամ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհ դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ
Վիլլա Բազիլիկա
Վիլլա Բազիլիկա  (Villa Basilica), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Լուկայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1763 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 49 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 36 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 55019։ Հեռախոսային կոդ՝ 0572։
Բնակավայրի հովանավորն է Սուրբ Լավրենտիյը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Չեռնյախովսկի շրջան (Կալինինգրադի մարզ)
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Չեռնյախովսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1285,75 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 51178 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 39,8 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Բոնի սյուր Մեզ
Բոնի սյուր Մեզ (Bogny-sur-Meuse), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 5531 մարդ, բնակչության խտությունը` 238.82 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23.16 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 3476 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 2309-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 1167։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,4 %։ 2309 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1880 անձ (1115 տղամարդ և 765 կին)։ Գործազուրկ են եղել 429 անձ (201 տղամարդ և 228 կին)։ 1167 անաշխատունակներից 281-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 315-ը` թոշակառուներ, իսկ 571-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Լուսակիր ծառ
Լուսակիր ծառ (Traffic Light Tree), հասարակական քանդակ, որը գտնվում է Լոնդոնում, Անգլիայում։ Ստեղծվել է ֆրանսիացի քանդակագործ Պիեր Վիվանտի կողմից, ով հաղթել էր Հանրային Արվեստի Հանձնաժողովների գործակալության կողմից կազմակերպված մրցույթում։ Ի սկզբանե տեղադրված է եղել Հերոն Քուեյ, Մարշ Ուոլ և Վեստֆեր փողոցների խաչմերուկում` Քեների Վարֆի մոտակայքում ։ Այժմ այն տեղադրված է Բիլինգսգեյթ շուկայի մոտ գտնվող շրջանցիկ ճանապարհի վրա։
Նկարագրություն
Լուսակիր ծառ քանդակն ունի ութ մետր բարձրություն և բաղկացած է 75 առանձին լուսակիրներից, որոնցից յուրաքանչյուրը կառավարվում է առանձին համակարգչի կողմից։ Քանդակագործ Վիվանտի խոսքերով այս քանդակը խորհրդանշում է Լոնդոնի մերձակայքում գտնվող բնական սոսիները, որոնք այսօր տնկված են բազմաթիվ զբոսայգիներում, ինչպես նաև ճանապարհների եզրերին։ Սոսիների մեծ մասը տնկվել է արդյունաբերական բարձր աղտոտվածության պատճառով 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբներին։ Լոնդոնն առաջին քաղաքներից մեկն է, որն օգտագործել է այս ծառատեսակը այդ նպատակով, քանի որ գործնականում ապացուցված է, որ սոսին հատկապես դիմացկուն է աղտոտվածության պայմաններում։ Իսկ 75 լուսակիրների անընդհատ փոփոխվող լույսերն արտացոլում են քաղաքի ներքին, ֆինանսական և առևտրային գործունեության երբեք չավարտվող ռիթմը ։
Պատմություն
Լուսակիր ծառ քանդակը տեղադրվել է 1998 թվականին մի սոսու փոխարեն, որը չորացել էր աղտոտվածության պատճառով ։ Չնայած սկզբնական շրջանում որոշ մոտոցիկլավարներ խառնվում էին` շփոթելով քանդակի լույսերն իրական լուսակրի հետ, այն շուտով դարձավ զբոսաշրջիկների և տեղացիների սիրելին։ 2011 թվականի դեկտեմբերին քանդակը տեղափոխվեց սեփականատիրոջ կողմից, որպես վերանորոգման աշխատանքների մի մաս և տեղադրվեց Վեստֆերի շրջանցիկ ճանապարհի վրա ։ 2013 թվականի սկզբներին քաղաքի խորհրդի կողմից դիմում ներկայացվեց, և 2013 թվականի նոյեմբերի 11-ից մինչև դեկտեմբերի 11-ը քանդակը տեղադրվեց Բիլինգսգեյթ շուկայի մոտ Տրաֆալգարյան հրապարակ տանող շրջանցիկ ճանապարհի վրա։ 2014 թվականի հունվարի 20-ին Լոնդոնի «Համլետի աշտարակ» թաղամասի քաղաքագլուխ Լութֆուր Ռահմանի ղեկավարությամբ տեղի ունեցավ քանդակի պաշտոնական բացումը, որին ներկա էին բազմաթիվ զբոսաշրջիկներ, հյուրեր և տեղացիներ։
Սիրկա (այլ կիրառումներ)
Սիրկա, կարող է վերաբերել՝
Քրիստոսը ուսուցիչների միջև
«Քրիստոսը ուսուցիչների միջև», Ալբրեխտ Դյուրերի նկարն է՝ ստեղծված 1506 թվականին Վենետիկում։ Ներկայումս նկարը գտնվում է Մադրիդում՝ Տիսեն-Բորնեմեսի թանգարանում:
Ստեղծման պատմություն
Նկարը թվագրվել է Դյուրերի կողմից և ստեղծվել է համաձայն Opus Quinque Dierum գրության («Ստեղծվել է 5 օրում»), այդ ժամանակ նկարիչը աշխատել է «պսակների տոնը վարդերից» խորանի վրա։ 1506 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Դյուրերը Վենետիկից գրել է իր ըկերոջը՝ Պիրքգեյմերին։ «Իմացեք, որ նկարը պատրաստ է, ինչպես նաև մեկ այլ նկարը, որի նմանը ես երբեք չեմ ստեղծել»։ Այդ «ուրիշ նկարը» որոշ ուսումնասիրողներ նույնացնում են «Քրիստոսը ուսուցիչների միջև» ստեղծագործության հետ ։ Համաձայն մի քանի պատմաբանների՝ նկարը նախատեսված է եղել որպես նվեր՝ նկարիչ Ջովաննի Բելլինիի համար, ում հետ Դյուրերը ջերմ հարաբերություններ է ունեցել։ Հավանաբար Բելլինիի տանը Դյուրերի աշխատանքը տեսել է Լորենցո Լոտտոն, ով ուսուցիչների կերպարներից մեկը ընդգրկել է իր «Մադոննան և նորածինը՝ Սուրբ Իգնատի Անտիոքի և Օնուֆրիի միջև» կոմպոզիցիայի մեջ (Բորգեզե պատկերասրահ, Հռոմ)։ Դյուրերը անդրադարձել է այս թեմային «Մարիամը յոթ վշտում» պոլիպտիխում (գրեթե 1500 թվական), իսկ փոքր ինչ ուշ՝ «Մարիամի կյանքը» փորագրության շարքում (1511 թվական), սակայն վենետիկյան նկարի կոմպոզիցիան սկզբունքորեն ունի այլ կառուցվածք։
Սյուժե
Սա Հիսուսի կյանքի մի դրվագ է՝ միակ իրադարձությունը Սուրբ Ծննդյան և նրա Հանրային ծառայության մեկնարկի միջև, որը լուսաբանվում է Ավետարաններում (2:42–52): Սուրբ Հովսեփը և Մարիամ Աստվածածինը, 12-ամյա Հիսուսը ժամանում են Երուսաղեմ՝ Զատիկը նշելու։ Երբ եկել է տուն վերադառնալու ժամանակը, Հիսուսը մնացել է Երուսաղեմում։ Եռօրյա փնտրտուկներից հետո ծնողները նրան գտնում են Երուսաղեմում՝ իմաստունների և գիտնականների հետ տաճարում բանավիճելիս։"Երեք օրից հետո նրան գտնում են տաճարում՝ նստած ուսուցիչների միջև՝ լսելով ու հարցեր տալով նրանց, բոլոր նրանք, ովքեր լսում էին նրան, զարմանում էին նրա մտքով ու պատասխաններով (2:46, 47)։"
Նկարագրություն
Նկարիչը ընտրել է ուսուցիչների հետ զրույցի դրվագը։ Նա հրաժարվում էր մանրամասներից՝ պատկերելով մեծ պլանի վրա Քրիստոսի և իմաստունների դեմքը, ստիպում էր զգալ «լարումը» ։ Կոմպոզիցիայի կենտրոնում Հիսուսի ձեռքերն են, զրույցը վարում է իր փաստերի հաշվին, և ուսուցիչներից մեկը ձեռքերը, որը վկայում է «նյարդայնությունը և շփոթությունը ։ Այդ իմաստունի պայծառ ծաղրանկարային արտաքինը, հնարավոր է, որ արտացոլում է Լեոնարդո դա Վինչիի նկարներից մեկի ազդեցությունը, որը տեսել է Դյուրերը։ Ըստ փարիսեցիների սովորության՝ Հիսուսի զրուցակիցներից մեկի գլխարկին կցված է Աստվածաշնչյան տեքստով զարդատախտակ։ Բազմաքանակ մեկնաբանությունների միջև իմաստունների արտաքին տեսքը արտահայտում է ենթադրություն այն բանի, որ Դյուրերը նկարազարդել է խառնվածքի տեսություն՝ ընկած մարդկային բնավորության հիմքում։
Ծանութագրություններ
<references group="" responsive="1">
Գրականություն
Կատեգորիա:1506 նկարներ
Թիոէսթերներ
Թիոէսթերներ, օրգանական միացություններ, որոնք պարունակում են C-S-CO-C և հանդիսանում են թիոլների և կարբոնաթթուների էսթերներ։ Թիոէսթերները կարևոր դեր են խաղում կենսաքիմիական ռեակցիաներում։ Այս դասի ամենահայտնի ներկայացուցիչն է ացետիլ-CoA-ն։
Ստացում
Թիոէսթերների ստացման եղանակաները բազմազան են, բայց ամենահայտնի ստացման եղանակը թիոլների և կարբոնաթթուների կոնդենսացիան է (օրինակ՝ N,N'-դիցիկլոհեքսիլկարբոդիիմիդ)։ Կարբոնաթթուների անհիդրիդները և որոշ լակտոններ հիմնային միջավայրում փոխազդում են թիոլների հետ նույն կերպով։
Թիոէսթերները ստացվում են սպիրտներից և թիոկարբոնաթթուներից Միցունոբի ռեակցիայով (օրինակ՝ թիոացետատներ թիոքացախաթթվից )։
Թիոէսթերներ հնարավոր է ստանալ նաև թիոլների ներկայության պայմաններում ալկենների և ալկինների կարբոնիլացումից ։
Քիմիական հատկություններ
Թիոէսթերների կարբոնիլային խումբը ռեակցունակ է։ Թիոէսթերները ռեակցվում են ամինների հետ առաջացնելով ամիդներ։
Թիոէսթերների համար յուրօրինակ ռեակցիա է հանդիսանում Ֆուկույամայի ռեակցիան։
Կենսաքիմիա
Ենթադրվում է, որ թիոէսթերների ծծմբի ատոմի օքսիդացումը հանդիսանում է թրոմբոցիտների ագրեգացիայի ինհիբիտորների դասի մակածիչ ։
Թիոնային էսթերներ
Թիոնային էսթերներ ( թիոկարբոնաթթուների О-էսթերներ), թիոէսթերների իզոմերներ։ Թիոնային էսթերներում ծծմբի ատոմը տեղակալում է էսթերային խմբի թթվածնի կարբոնիլային ատոմը, օրինակ՝ C6H5C(S)OCH3 (մեթիլթիոբենզոատ)։ Այս միացությունները հիմնականում ստանում են թիոացիլքլորիդների և սպիրտների միջև ռեակցիայից։ Նրանք կարող են ստացվել նաև էսթերների՝ Լոուսոնի ռեագենտով մշակումից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էսթերներ Կատեգորիա:Թիոմիացություններ
Մյուրիել Բրանսկիլ
Մյուրիել Բրանսկիլ (Muriel Brunskill, ), քսաներորդ դարակեսի անգլիացի օպերային կոնտրալտո։ 1920-ական թվականների սկզբից մինչև 1950-ական թվականները զբաղվել է համերգային, օպերային ու մենահամերգային գործունեությամբ։ Աշխատել է իր ժամանակի առաջատար երաժիշտներից շատերի հետ, այդ թվում՝ սըր Թոմաս Բիչեմը, Ալբերտ Քոուտսը, Ֆելիքս ֆոն Վայնգարտները և Հենրի Ջոզեֆ Վուդը։
Վաղ տարիներ
1922 թվականին ընդգրկվել է բրիտանական Ազգային օպերային ընկերությունում, որտեղ կատարած նրա դերերգերի թվում էին՝ Ամներիսը «Աիդա» օպերայից, Դալիլան «Սամսոն և Դալիլա» օպերայից, Էրդան «Նիբելունգի մատանին» օպերայից և Էմիլիան «Օթելլո» օպերայից ։ Ընկերության կազմում աշխատել է վեց տարի և կատարումներով հանդես եկել Կովենտ գարդեն արքունական թատրոնում ու Նորին Մեծության թատրոնում ։
1925 թվականի հոկտեմբերին Թագավորական ֆիլհարմոնիկ ընկերության հետ սկսել է հանդես գալ «Քուինս Հոլ» համերգասրահում երգչախմբային ծրագրով, որտեղ ներառված էր նաև Լյուդվիգ վան Բեթհովենի «9-րդ սիմֆոնիան»։ 1927 թվականի մարտին Ալբերտ թագավորական սրահում տեղի ունեցած Բեթհովենի հիշատակի համերգին կատարել է վերջինիս «Հանդիսավոր մեսսան» ։
1925 թվականին ամուսնացել է դիրիժոր Ռոբերտ Էյնսվորթի հետ և ունեցել երկու որդի։ Ամուսինը մահացել է 1947 թվականին՝ 46 տարեկան հասակում։
Գլխավոր տարիներ
1927 թվականին բրիտանական Ազգային օպերային ընկերությունից հեռանալուց հետո երգել է հիմնականում օրատորիա և համերգային այլ ստեղծագործություններ, հաճախ ելույթներ ունեցել «Երեք երգչախումբ», հենդելյան, նորիջյան ու Լիդսի փառատոններին Թագավորական երգչախմբային ընկերության, Թագավորական ֆիլհարմոնիկ ընկերության, Լիվերպուլի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի ու Հալլե նվագախմբի հետ։
1927 թվականին Էլգարի ծննդյան 70-ամյակին նվիրված համերգին երգել է վերջինիս «Երաժշտություն ստեղծողները» և «Ծովապատկերներ» ստեղծագործություններում։ Օվկիանոսից այն կողմ 1930 թվականին հանդես է եկել Կանադայում Տորոնտոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ, 1931 թվականին՝ Ցինցինատիի մայիսյան փառատոնին, իսկ 1932 թվականին՝ Չիկագոյի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ ու Նյու Յորք քաղաքում։ 1934–1935 թվականներին Ավստրալիայի Մելբուռն ու Սիդնեյ քաղաքներում երգել է օպերային մեկ համերգաշրջան, որին հաջորդել է համերգային շրջագայությունը իր ամուսնու հետ Ավստրալիայով ու Նոր Զելանդիայով ։
1928 թվականին Դորա Լաբետի, Լիլիան Ստայլզ-Ալենի ու այլոց հետ մասնակցել է Հենդելի «Հերկուլես» երաժշտական դրամային ։ 1930-ական թվականներին հազվադեպ է հանդես եկել օպերային կատարումներով, բայց 1933 թվականին Կովենտ գարդենում նրա Ամներիսն արժանացել է ջերմ արձագանքի․ «Նրա դերակատարումը զգացմունքների ուղղակի և աննկարագրելի արտահայտություն էր, իսկ երգեցողությունը՝ հրաշալի սկզբից մինչև վերջ» ։
1936 թվականին կատարել է Կունդրիի դերերգը «Պարսիֆալ» օպերայում, 1938 թվականին երգել Պաուլ Հինդեմիթի «Մատիս նկարիչը» օպերայի անգլիական պրեմիերային ։
1938 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Մարքեզիի մեկ այլ աշակերտի՝ Աստրա Դեզմոնդի, և տասնհինգ այլ առաջատար անգլիացի կատարողների հետ երգել է Ռալֆ Վոան Ուիլյամսի «Սերենադ երաժշտությանը» ստեղծագործության առաջին բեմադրության ժամանակ ։ Նույն տարում հանդես է եկել Գուստավ Մալերի «8-րդ սիմֆոնիայում», 1940 թվականի աշնանային համերգաշրջանում «Քուինս Հոլ» համերգասրահում երգել Յոհաննես Բրամսի «Ալտո ռապսոդիայում» ։
1941 թվականի մայիսի 10-ին Անգելի դերակատարմամբ հանդես է եկել «Գերոնիտուսի երազը» ստեղծագործության մեջ, որը «Քուինս Հոլ» համերգասրահում տեղի ունեցած վերջին համերգն էր․ այդ գիշեր համերգասրահն ավերվել է գերմանացիների օդային հարձակման ժամանակ արձակված հրդեհածին ռումբից ։ 1942 թվականին Ալբերտ թագավորական սրահից BBC-ն հեռարձակել է «Ոսկե լեգենդ» կանտատան, որի մենակատարների թվում էր նաև Մյուրիել Բրանսկիլը ։
Հետագա տարիներ
1949 թվականին Կովենտ գարդենում վերջին անգամ հանդես է եկել օպերային կատարմամբ, որը Օրտրուդի դերերգն էր «Լոհենգրին» օպերայից ։ 1950-ական թվականներին ընդլայնել է իր երգացանկը և հանդես եկել Ջոն Տորեի «Ոսկե քաղաքը» մյուզիքլում, որը բեմադրվել է Ադելֆի թատրոնում 1950 թվականի հունիսից մինչև հոկտեմբեր, և «Գիլբերտի ու Սալլիվանի պատմությունը» ֆիլմում 1953 թվականին ։ 1956–1957 թվականներին շրջագայել է Ավստրալիայում ու Նոր Զելանդիայում ։
Հանրահայտ լինելով օպերայում և օրատորիայում՝ Բրանսկիլը սիրվել է նաև իր համերգային կատարումներով։
Հանգստի անցնելուց հետո մեկնել է Դևոն կոմսության Բարնստապլ քաղաքի մոտ գտնվող Բիշոփս Թոութոն բնակավայրը, որտեղ էլ վախճանվել է ութսուն տարեկան հասակում։
Ձայնագրություններ
1927 թվականին սըր Թոմաս Բիչեմի դիրիժորությամբ Հենդելի «Մեսսիայի» առաջին ձայնագրության մեջ Բրանսկիլը մենակատարներից մեկն էր, նույն ժամանակաշրջանի՝ Ֆելիքս ֆոն Վայնգարտների դիրիժորությամբ Բեթհովենի «9-րդ սիմֆոնիայի» ձայնագրության մեջ՝ կոնտրալտո մենակատարը։
Նրա մյուս ձայնագրություններից են՝ Շառլ Գունոյի «Ֆաուստը», Ռալֆ Վոան Ուիլյամսի «Սերենադ երաժշտությանը», որտեղ ձայնագրվել են նաև Լիլիան Ստայլզ-Ալենը, Իսոբել Բեյլին, Էվա Թըրները, Մերի Ջարեդը, Աստրա Դեզմոնդը և այլոք, ինչպես նաև Ջոն Թորեսի «Ոսկե քաղաքը»։
Բրանսկիլի վերջին ձայնագրությունների թվում է Սուրբ Ծննդյան երաժշտությամբ EMI ընկերության սկավառակը, որը թողարկվել է 1955 թվականին Իսոբել Բեյլիի, Հեդլ Նեշի ու Հարոլդ Ուիլյամսի մասնակցությամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1899 ծնունդներ Կատեգորիա:1980 մահեր Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի կոմպոզիտորներ
Պոլեսսկի շրջան
Պոլեսսկի շրջան (Полесский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պոլեսկ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 833 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 19390 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 23,28 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կալինինգրադի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պարտանա
Պարտանա, քաղաք կոմունա հարավային Իտալիայում Տրապանի նահանգում։ Քաղաքի հովանավորն է համարվում սուրբ մարտիրոս Վիտը։ Քաղաքի տոնը նշվում է հունիսի 15-ին։
Աշխարհագրություն
Տեղակայված է Սիցիլիա կղզու հյուսիս-արևմուտքում Մոդիոնե և Բելիչե գետերի հովիտների միջև։ 2004 թվականի տվյալներով ունի 11 427 բնաակիչ։
Պատմություն
21-րդ դարից Պարտանայի պատմությունը սերտորեն կապված է Գրիֆեո(Grifeo) ընտանիքի հետ։ 1968 թվականի հունվարին Պարտանան ավերվեց երկրաշարժից։ Երկրաշարժից հետո կառուցվել է քաղաքի նոր թաղամաս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Սարդոստայն (պատմվածք)
Սարդոստայն (The Spider's Thread), պատմվածք, պատկանում է ճապոնացի գրող Ռյունոսկե Ակուտագավայի գրչին, գրվել է 1918 թվականին և առաջին անգամ տպագրվել մանկական ամսագրում (Akai Tori) :
Համառոտ սյուժե
Մի անգամ՝ վաղորդայնին, Բուդդան զբոսնում էր դրախտային ջրաշուշաններով լեցուն լճակի ափին, երբ ականակիտ ջրերի խորքում նկատեց դժոխքը, որտեղ կային բազմաթիվ մեղսագործներ։ Նրա թափառող հայացքը կանգ առավ Կանդատա անունով մի հանցագործի վրա, որը հայտնի էր իր գործած սարսափելի արարքներով և միայն մի բարի գործ էր կատարել իր ողջ կյանքի ընթացքում։ Օրերից մի օր, անտառում հանդիպելով մի փոքրիկ սարդի, ավազակը ցանկանում է առաթուր տրորելով նրան անցնել, երբ հանկարծ մտածում է, որ գուցե պետք չէ տրորել կենդանի էակին։ Եվ ահա սոսկ այս մեկ բարի գործի համար Բուդդան որոշում է փրկել մեղսագործին դժոխքի տանջանքներից։ Վերցնելով սարդի հյուսած բարակ արծաթափայլ թելը՝ կապում է այն ջրաշուշաններից և իջեցնում տարտարոսի խորքերը։
Ականակիր խավարի ու համատարած լռության մեջ լսվում էին բազմաթիվ մեղսագործների տառապագին հառաչանքները։ Կանդատան, գլուխը բարձրացնելով, տեսնում է դեպի իրեն իջեցված արծաթափայլ թելը և օգտվելով իրեն ընձեռված անակնկալ հնարավորությունից՝ բռնում է թելից և սկսում նրանով արագորեն մագլցել դեպի վեր։ Ճանապարհի կեսին հոգնում է և որոշում շունչ քաշել, երբ հանկարծ նկատում է, որ մյուս հանցագործներն էլ են իր նման մագլցում թելով դեպի վեր։ Սարսափում է հանցագործը և այն մտքից, որ բարակ թելը չի դիմանա այդքան մարդկանց ծանրությանը, սկսում է աղաղակել, թե սարդոստայնը միայն իրենն է, և ոչ ոք չի կարող կառչել նրանից։ Նույն ակնթարթին սարդոստայնը պատռվում է և ավազակը ու մյուս հանցագործները կրկին հայտնվում են գեհենում՝ արյան ջրափոսում ։
Բուդդան այս ամենի ականատեսն էր և տեսնում է, թե ինչպես է Կանդատան դատապարտում ինքն իրեն՝ միայն սեփական անձի փրկության մասին մտահոգ լինելու համար։ Մինչդեռ կյանքը դրախտում շարունակվում էր, ինչպես որ կար, և Բուդդան հոգոց հանելով շարունակում է իր զբոսանքը ։
Պատմվածքի ստեղծման նախապատմություն
Ակուտագավան հայտնի է նրանով, որ իր շատ պատմվածքների համար տարբեր աղբյուրներից կարկատաններ էր անում, և այս առումով «Սարդոստայնը» նույնպես բացառություն չէ։ 1917-18 թվականների ժամանակահատվածում նա անգլերեն թարգմանությամբ կարդում էր Ֆ.Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներ»-ը, և «Սարդոստայն» պատմվածքը վերապատմած է վեպից վերցված կարճ առակից, որը հայտնի է «Սոխի առակը» վերնագրով։ Առակում չար կինը իր ողջ կյանքի ընթացքում երբևէ որևէ բարի արարք չէր գործել, սակայն նրա պահապան հրեշտակը Տիրոջն ասում է, որ, այնուամենայնիվ, նա մի բարի գործ է կատարել.մի անգամ մուրացկանին մի գլուխ սոխ է տվել։ Եվ ահա Տերն ասում է հրեշտակին, որ թող վերցնի այդ սոխը և օգտագործի այն՝ նրան դժոխքից դուրս բերելու համար։ Հրեշտակը համարյա դուրս է քաշում կնոջը, սակայն մյուս մեղսագործները կախվում են նրանից՝ հույս ունենալով, որ իրենք էլ կարող են փրկվել։ Այդ պահին նա գոռգոռում է նրանց վրա՝ ասելով, թե սոխը իրենն է, և միայն ինքը պետք է փրկվի, բայց սոխը պոկվում է նրա ձեռքից, և կինը ցած է ընկնում դժոխք, որտեղ էլ մնում է։
Նիժնյայա Սինյաչիխայի թանգարան-արգելոց
Իվան Դանիլովիչ Սամոյլովի անվան փայտե ճարտարապետության և ժողովրդական արվեստի Նիժնյայա Սինյաչիխայի թանգարան-արգելոց (Нижнесинячихинский музей-заповедник деревянного зодчества и народного искусства имени И. Д. Самойлова), թանգարան բաց երկնքի տակ Նիժնյայա Սինյաչիխա հինավուրց գյուղում, որտեղ ներկայացված են Ուրալի բնակելի և տնտեսական շինությունների տեսակները, ինչպես նաև տների ներքին հարդարանքի ուրալյան ժողովրդական նկարազարդումների հավաքածուներ և դեկորատիվ կիրառական արվեստի այլ առարկաներ։ Թանգարանը հիմնադրվել է Ի. Դ. Սամոյլովի նախաձեռնությամբ 1978 թվականի սեպտեմբերի 16-ին։
Թանգարանի պատմություն
Թանգարանի հիմնադիրը ճարտարագետ-հողաշինարար Իվան Դանիլովիչ Սամոյլովը 1947 թվականից սկսում է ուսումնասիրել Միջին Ուրալի պատմությունը և իր միջոցներով ձեռք է բերում հին ռուսական և ժողովրդական արվեստի առարկաներ, որոնք հետագայում հանձնում է թանգարան-արգելոցին։ Այսպիսով 1947 թվականին Ալապայևսկի շրջանի Պաշկով գյուղից ձեռք է բերում ապագա թանգարանի առաջին ցուցանմուշը նախշազարդ միջնապատ,  որը սեփականատերը դրել էր դարսած վառելափայտի  մեջ  ։ 1967 թվականից Իվան Դանիլովիչը սկսում է գործնական աշխատանքներ իրականացնել քարե և փայտե ճարտարապետական հուշարձանների վերականգնման ուղղությամբ։ Շուրջ 10 տարի նա իրականացնում է Ալապաևսկի շրջանի Նիժնայա Սինյաչիխա գյուղում գտնվող բարոկկո ոճի Փրկչի Պայծառակերպության եկեղեցու 18-րդ դարի վերջի ավերված ճարտարապետական հուշարձանի վերականգնումը։ 1978 թվականի սեպտեմբերի 16-ին  այս շենքում բացվում է գեղարվեստի ուրալյան ժողովրդական թանգարանը և այս հուշարձանի ֆոնին Սինյաչիխա գետի ափերին գտնվող 64 հեկտար ազատ տարածքի վրա ստեղծվում է թանգարան, որը 1988 թվականին ստանում է  բաց երկնքի տակ փայտե ճարտարապետության և ժողովրդական արվեստի թանգարան-արգելոցի կարգավիճակ ։ 1988 թվականից թանգարանի ֆինանսավորումն իրականացվում է շրջանային բյուջեի հաշվին, հատկացվում է պահակի և տեխնիկի հաստիքներ ։
Թանգարանի ցուցադրություններ
Թանգարանային համալիրի մեջ ընդգրկված են ավելի քան 20 տարբեր շենքեր և շինություններ, այդ թվում 17,18,19-րդ դարերի երեք գյուղացիական առանձնատներ, չորս մատուռներ, բանտի աշտարակ և պահակակետ, հողմաղաց, հրդեհադիտանոց։ Թանգարանում ներկայացված են նաև կենցաղային առարկաներ, գյուղացիների աշխատանքային գործիքներ,   փայտի վրա ժողովրդական նկարազարդման աշխարհում միակ հավաքածուն  (Ուրալ, Արևմտյան Սիբիր, 19-րդ դար), 18-րդ և 19-րդ դարերի սրբապատկերներ,  ձեռագրեր և 19-րդ դարի հնատիպ գրքեր։
Փրկչի փոխակերպման եկեղեցի
1794 թվականին ուրալյան խոշոր արդյունաբերողների գերդաստանի ներկայացուցիչ Ս. Յակովլևի հրամանով Նիժնի Սինյաչիխայում սկսվում է Փրկչի փոխակերպման վիթխարի եկեղեցու շինարարությունը, որը օծվում է 1823 թվականին։  Տեղական ավանդազրույցի համաձայն եկեղեցին կառուցել է իտալացի, սակայն մասնագետների կարծիքով այն կառուցվել է տոբոլցի ճարտարապետի կողմից,  քանի որ Փրկչ փոխակերպման եկեղեցին համարվում է ոիբիրյոն բարոկկոյի եզակի և լավագույն նմուշ։ 20-րդ դարի 60- ական թվականների վերջերից, երկարատև  ամայացումից  հետո, Ի. Դ. Սամոյլովի ջանքերի շնորհիվ սկսվեց սրբավայրի վերականգնումը։ Շինության երկրորդ հարկի վերակառուցումից հետո Իվան Դանիլովիչը կազմակերպեց երկրում աննախադեպ ուրալյան ժողովրդական գեղանկարչության թանգարան, որն առանձնանում է յուրօրինակությամբ և մոնումենտալությամբ  (Միջին Ուրալում նկարազարդում էին ոչ միայն առանձին մանր առարկաներ, այլ տների ամբողջ ներսակողմը)։ 1980-ական թվականներին Փրկչի փոխակերպման եկեղեցու կողքին Ի. Դ. Սամոյլովի ուժերով սկսվեց փայտե ճարտարապետության թանգարանի ստեղծումը։ «Ռեժևսկի գանձերը» գրքի համաձայն` Ի. Դ. Սամոյլովը ծնվել է Իսակով գյուղում, որը գտնվում է Ռեժ գետի ափին։ Այս նույն տարածքից էլ նա հավաքել է փայտե ճարտարապետության և գյուղացիական ժողովրդական նկարազարդման տարրերի իր հայտնի հավաքածուի մեծ մասը։
Գյուղացիական առանձնատներ
Փայտե ճարտարապետության թանգարանում ներկայացված են 17, 18 և 19-րդ դարերի առանձնատները։ Նրանք հնարավորություն են տալիս հետևելու, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոփոխվել ուրալյան գյուղերի բնակելի տների ճարտարապետությունը, կառուցվածքը, ձևավորումը և նախագծումը։ 17-րդ դարի խրճիթը գրեթե զուրկ է զարդարանքներից։ Շինությունը կառուցվում է հսկա երկթեք կտուրով, դեպի երկինք հառնող զարդաձիով և գլխավոր դեկորատիվ տարրով, տան հմայիլով։
18-րդ դարում խրճիթի ճակատային մասի զարդանախշերը շատանում են, պատուհանները լայնանում և դառնում երկփեղկ, շրջակալները զադարվում են նախշազարդերով և փորագրություններով։ Փոփոխվում են նաև առանձնատան նախագծման առանձնահատկությունները։
19-րդ դարում գյուղական բնակարանների ճարտարապետության մեջ իսկական հեղափոխություն է տեղի ունենում, մեծանում են տան չափերը, բարդանում է նախագծումը։ Բայց ամենագլխավորն այն է, որ շենքի ճակատային մասը և նույնիսկ տնտեսական շինություններն աչքի են ընկնում զարդաքանդակների առատությամբ։ Տան ներսակողմը զարդարված է հեքիաթային զարդանախշերով, որոնք ավելի են աչքի ընկնում քան շենքի արտաքին տեսքը։
Մատուռներ
Փայտե ճարտարապետության թանգարանի հպարտությունն են համարվում հինգ մատուռները, նախկինում նմանատիպ կառույցներ կային ոչ միայն ավաններում (որի առանձնահատկությունը եկեղեցու առկայությունն էր), այլ Միջին Ուրալի բազմաթիվ գյուղերում։ «Եղիա Մարգարեի» մատուռը Ուրալում դասվում է հնագույն քարանձավային կրոնական կառույցների շարքին, որը բաղկացած է սոխագլուխ գմբեթավոր, կլոր թմբուկով երկթեք տանիքից։
Հանրային ճարտարապետություն
Ուրալում բացառիկ ամրաշինական ճարտարապետական հուշարձան է համարվում Արամաշևսկի բանտային աշտարակը։ 17-րդ դարում, երբ առաջին ռուս վերաբնակիչները Միջին Ուրալում  բնակություն հաստատեցին սահմանի մերձակայքում, փայտե ամրոց-աշտարակները կառուցվեցին շրջակա գյուղերի պաշտպանության նպատակով։ Ուրալի բնակավայրերի ամենատարածված շինություններից էին հրշեջ ծառայությունների շենքերը, որոնք կառուցվում էին վարչական շենքերի վրա հակահրդեհային անվտանգության ուղղությամբ հսկողություն սահմանելու նպատակով։  Երբեմն դրանք կառուցվում են որպես ինքնուրույն շինություն, թանգարանային պահպանության աշտարակների նմանությամբ։
Հոտաքրքիր ճարտարապետական հուշարձան է համարվում հողմաղացը։ Հաճախակի Միջին Ուրալում կառուցում էին ջրաղացներ, սակայն խոշոր գետերի ափերին կառուցում էին հողմաղացներ։
Պատմական և մշակութային նշանակություն
Ռուսաստանի նախագահի 20.02.95 թվականի № 176 հրամանագրով թանգարանը ընդգրկվում է դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտների ցանկի մեջ, որը հաստատվում է թանգարան-արգելոցի բարձր մակարդակով։ Այսօր թանգարանը հանդիսանում է նաև Միջին Ուրալի բանահյուսության ուսումնասիրության կենտրոն, այստեղ անցկացվում են ժողովրդական արվեստի մարզային և շրջանային փառատոներ, Սվերդլովսկի ճարտարագիտական ինստիտուտի, գեղարվեստի ուսումնարանի, ճենապակու և կերամիկայի վարպետների, գորգագործական և տեքստիլ ֆաբրիկաների սեմինարներ ու միջոցառումներ։ Թանգարանը մեթոդական և խորհրդատվական օժանդակություն է ցուցաբերում մարզի այլ տարածքներին ժողովրդական մշակույթի հուշարձանների վերականգնման գործում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգություն Կատեգորիա:1978 հիմնադրված թանգարաններ‎ Կատեգորիա:Սվերդլովսկի մարզի թանգարաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի արգելոց-թանգարաններ
Հուլիոս Կեսարի սպանություն
Հուլիոս Կեսարի սպանություն, կազմակերպվել է Հռոմի մի խումբ սենատորների կողմից, որոնց ղեկավարում էին Մարկոս Բրուտոսը, Գայոս Կասսիոս Լոնգինուսը, Դեցիմուս Յունիուս Բրուտոս Ալբինոսը և Գայոս Տրեբոնիոսը։ Սպանությունը տեղի է ունեցել մ․թ․ա․ 44 թվականի մարտի 15-ին (մարտի իդոս՝ ըստ հռոմեական տոմարի) Հռոմում՝ Պոմպեոսի կուրիայում, որտեղ կայանում էր Սենատի հերթական նիստը։ Դավադրությանը մասնակցել են շուրջ 60 սենատորներ, որոնք իրենց անվանում էին «Ազատարարներ» ։
Մ․թ․ա․ 44 թվականի հունվարին Կեսարը, ով արդեն դիկտատոր էր, Սենատի կողմից ստացավ «ցմահ դիկտատոր» կոչումը։ Այս ամենը խախտում է հանրապետական կառույցների սահմանադրական հավասարակշռությունը, իսկ Սենատի որոշ անդամներ կարծում էին, որ այդ ամենը արվում է թագավորական համակարգի վերականգնման համար, ինչը շուրջ 60 օպտիմատ սենատորների ստիպում է դիմել դավադրության՝ պահպանելու հանրապետությունը։ Չնայած դավադրության հաջողությանը՝ դավադիրները չկարողացան վերականգնել հանրապետության պետական կառույցները, ընդհակառակը, սկսվեց քաղաքացիական պատերազմ, որն էլ ավարտվեց Հռոմեական կայսրության պրինցիպատի հաստատումով։
Նախապատմություն
Կեսարի և Սենատի միջև եղել է լարվածություն, որի գլխավոր պատճառը Կեսարի՝ թագավորական կարգի վերականգնման ձգտումն էր։ Հենց սա դարձավ Կեսարի սպանության գլխավոր դրդապատճառը։ Հռոմի Սենատը Հուլիոս Կեսարին հայտարարել էր «ցմահ դիկտատոր» ։ Կեսարի կողմից թողարկվել են մի շարք հռոմեական մետաղադրամներ (դինարի), որոնց դարձերեսին նկարված է իր՝ Կեսարի պատկերը և տիտղոսը, իսկ դիմերեսին՝ Կերես դիցուհու պատկերը, որի տակ՝ Կեսարի մեկ այլ տիտղոս՝ «Augur Pontifex Maximus»։ Ըստ Դիոն Կասսիոսի, որը ապրել է իրադարձություններից 200 տարի անց՝ սենատորները, ցանկանալով իմաց տալ Կեսարին իր նոր տիտղոսի մասին, գնացել են Վեներայի տաճար, բայց Կեսարը նրանց նստած է դիմավորել՝ տեղից չբարձրանալով ։
Սվետոնիոսը 150 տարի անց գրում է, որ Կեսարի՝ սենատորներին նստած դիմավորելու գլխվոր պատճառը եղել է Կոռնելիուս Բալբուսը։ Սվետոնիոսը հայտնում է նաև, որ երբ Կեսարը վերադարձավ Հռոմ, բազմությունը ցնծությամբ դիմավորեց նրան՝ շնորհավորելով նոր տիտղոսի համար ։ Բազմության անդամներից մեկը դափնեպսակ է դրել ռոստրայի վրա գտնվող Կեսարի արձանի վրա։ Տրիբուններ Գայուս Մարուլլուսը և Լուցիուս Ֆլավուսը հրամայում են հանել դափնեպսակը արձանի վրայից, քանի որ դա Յուպիտերի և թագավորական նշանն էր։ Այս ամենի հետևանքով Կեսարը տրիբուններին հեռացրել է իրենց պաշտոններից ։ Երբ բազմությունից մեկը Կեսարին ողջունել է որպես արքա, Կեսարը պատասխանել է՝ «Ես Կեսարն եմ, ոչ թե արքա» (, I am Caesar, not Rex) ։ Բացի այդ, Լուպերկալիի տոնին, երբ Կեսարը ելույթ էր ունենում ամբիոնից, Մարկոս Անտոնիոսը, ով Կեսարի հետ միասին ընտրվել էր կոնսուլ, մի քանի անգամ փորձել է թագ դնել նրա գլխին, սակայն Կեսարը այն մի կողմ է դրել՝ որպես զոհաբերություն Յուպիտերին ։ Սվետոնիոսը հավելում է նաև, որ Լուցիուս Կոտտան Սենատին առաջարկել է Կեսարին շնորհել «արքա» տիտղոսը, քանի որ կանխատեսվել էր, որ միայն թագավորի տիտղոսը կրելով կկարողանա նվաճել Պարթևստանը։ Կեսարը մտադիր էր ներխուժել Պարթևստան, ինչը հետագայում մեծ հոգսեր բերեց Մարկոս Անտոնիոսին երկրորդ եռապետության ժամանակ ։ Մտավախություններ կային նաև, որ Կեսարը ցանկանում է մայրաքաղաքը տեղափոխել Ալեքսանդրիա կամ Իլիոն, ինչը արվելու էր պարթևական արշավանքի համար։ Խոսվում էր նաև նրա մասին, որ օրենքով թույլատրվելու էր Կեսարին ունենալ մի քանի կին, որպեսզի նա կարողանա օրինականացնել իր կապը Կլեոպատրայի հետ։ Այս ամենը մեծացնում էր լարվածությունը։
Այս ամենի պատճառով Բրուտոսը սկսեց դավադրություններ կազմակերպել Կեսարի դեմ։ Դրա կազմակերպման հարցում Բրուտոսին օգնում էին իր ընկեր և աներձագ Գայոս Կասսիոս Լոնգինուսը և այլ մարդիկ, ովքեր իրենց անվանում էին «Ազատարարներ»։ Ըստ Նիկողայոս Դամասկոսցու՝ խումբը քննարկել էր մի շարք պլաններ՝ սպանությունը իրականացնելու համար։ Նիկողայոսը գրում է, որ սպանությանը նախորդած օրերին Կեսարի բժիշկները, ընկերները և նույնիսկ նրա կինը՝ Կալպուրնիան, խնդրում էին Կեսարին, որ նա տարբեր պատճառներով չգնա Սենատ, ներառյալ բժշկական խնդիրները և Կալպուրնիայի անհանգստացնող երազները։ Կեսարը պատրաստվում էր ներխուժել Պարթևստան (հետագայում սա իրականություն դարձավ նրա իրավահաջրոդի՝ Մարկոս Անտոնիոսի կողմից, որը, սակայն, անհաջողության մատնվեց) և դրա համար –պլանավորում էր Արևելք մեկնել մարտի 18–ին։ Սպանությունից երկու օր առաջ Կասսիոսը հանդիպել է դավադիրներին և ասել, որ եթե իրենց ծրագիրը բացահայտվի, ապա պետք է ինքնասպանության դիմել ։
Սպանություն․ Մարտյան իոսներ
Իր մահվան նախորդ օրը Կեսարը ճաշում էր Լեպիդոսի հետ, ինչի ժամանակ հարց է ծագում, թե մահվան ո՞ր տեսակն է նախընտրելի, որին Կեսարը պատասխանում է՝ «անսպասելի»։ Նույն գիշեր նրա կինը երազ է տեսնում, թե ինչպես են Կեսարին իր գրկում սրախողխող անում, իսկ սպանության օրը՝ առավոտյան, խնդրում է Կեսարին չգնալ Սենատ, ինչի հետևանքով Կեսարը Անտոնիոսին ուղարկում է Սենատ՝ հայտնելու իր չգալու մասին, սակայն Դեմիցիոս Բրուտոս Ալբինը, ով դավադիրների շարքից էր, համոզում է գնալ Սենատ՝ նոր դժգոհությունների առիթ չտալու համար։ Ճանապարհին Կեսարը հանդիպում է գուշակ Սպուրիննային, ով նույնպես զգուշացնում է մարտյան իդոսների վտանգի մասին։ Կեսարը նրան հարցնում է՝ «Բայց չէ՞ որ մարտյան իդոսները արդեն եկել են», ինչին ի պատասխան գուշակը ասում է․ «Այո՛, եկել են, բայց չեն անցել»։ Կեսարը ստանում է նաև 2 գրավոր զգուշացում, որոնք, սակայն, ժամանակ չունենալու պատճառով չի կարդում։
Դավադիրների մոտ ևս կային անհանգստություններ։ Երբ սենատորներից մեկը բռնում է դավադիրներից մեկի՝ Կասկայի ձեռքը և ասում՝ «Դու ինձնից՝ քո բարեկամից, թաքցնում ես, բայց Բրուտոսն ամեն ինչ ինձ պատմել է», ինչին ի պատասխան Կասկան շփոթմունքից լռում է, իսկ խոսակիցը ծիծաղելով շարունակում է՝ «Դու որտեղի՞ց ես վերցնելու իդիլի պաշտոնում ընտրվելու համար միջոցներ»։ Պոպիլոս Լենան, տեսնելով որ դավադիրներ Բրուտոսը և Կասսիոսը զրուցում են, մոտենում է նրանց և հաջողություն մաղթում այն բանի մեջ, ինչը նրանք մտադրվել են անել, ապա խորհուրդ տալիս, որ շատապեն։ Դավդիրների լարվածությունը մեծանում է, երբ նույն սենատոնը մոտենում է Կեսարին և երկար առանձնազրույց ունենում նրա հետ։ Նրանք կարծում են, որ դավադրությունը բացահայտվել է, սակայն հետագայում պարզվում է, որ Լենան անձնական խնդրանքով էր մոտեցել Կեսարին։ Սենատի նիստը սկսվում է։ Պոմպեոսի կուրիայում՝ Սենատի ամբիոնի մոտ, Կեսարին շրջապատում են դավադիրները․ Լոցիոս Տուլիոս Ցիմբերը Կեսարից ներում էր խնդրում իր եղբոր համար, իսկ մյուս խումբը կանգնած էր Կեսարի հետևում։ Նույն պահին Ցիմբերը սկսում է քաշել Կեսարի տոգան՝ նշան տալով դավադիրներին, որ սկսեն դավադրությունը ։ Կեսարը բղավում է՝ «Ինչո՞ւ․ սա բռնություն է» , ինչից հետո առաջին հարվածը դիկտատորի վզին հասցնում է Պուբլիոս Սերվիլիոս Կասկան։ Կեսարը արագորեն շրջվել է և ձեռքով բռնել Կասկային, ապա ասել՝ «Ստո՛ր Կասկա, այդ ի՞նչ ես անում» , ինչին ի պատասխան Կասկան վախեցել է և հունարենով գոչելով՝ «Օգնիր ինձ, եղբա՛յր» (ἄδελφε, βοηθεῖ)՝ օգնության կանչելով եղբորը։ Այս ամենից հետո դավադիրների խումբը հարձակվել է Կեսարի վրա։ Նա սկսել է պաշտպանվել, սակայն երբ այդ խմբի մեջ տեսել է Մարկոս Բրուտոսին, ըստ ավանդության, հունարեն ասել է՝ «Եվ դո՞ւ, որդյակ իմ» (հին հուն․՝ καὶ σὺ τέκνον) , իսկ ըստ մեկ այլ տարբերակի՝ «Եվ դո՞ւ, Բրուտո՛ս» (լատ․՝ Et tu, Brute?), ինչից հետո, ըստ Պլուտարքոսի, դադարեցրել է դիմադրությունը։ Դավադիրները այնքան տարերային էին գործում, որ հաճախ հարվածում էին նաև միմյանց ։ Ըստ Եվտրոպիոս ի՝ դավդիրների թիվը հասնում էր 60-ի ։
Հետագա դեպքեր
Սպանությունից հետո պարզվում է, որ Կեսարի ստացած 23 վերքերից  միայն մեկն է մահացու եղել ։ Կեսարի կողմանկիցները՝ Անտոնիոսը, Օկտավիանոսը և այլք, թաքնվում են, իսկ դավադիրները Կեսարի դին տանում են Պոմպեոսի արձանի ոտքերի տակ։ Նրանք քաղաքով մեկ գոչում էին, որ «բռնակալը» սպանված է, կոչ են անում ժողովրդին միանալ իրենց, սակայն ժողովուրդը փակվում է տներում՝ վախենալով դավադրությունից։ Կեսարի ստրուկներից միայն 3–ն են համարձակություն ունենում իրենց տիրոջ դին պատգարակով տուն տանել։ Հետագայում՝ թաղման խաղերից հետո, ամբոխը Կեսարի մարմինն այրել է ֆորումում, ինչի համար օգտագործել են շուկայի վաճառասեղանները.
"մինի|297x297փքս|Մարկոս Անտոնիոս ը՝ Հուլիոս Կեսար ի դիակի դիմաց«Ոմանք առաջարկել են նրան այրել Կապիտոլյան Յուպիտերի տաճարում, մյուսները՝ Պոմպեոսի կուրիայում, երբ անսպասելիորեն հայտնվել են թրերով գոտևորված, տեգերը թափահարող երկու անհայտ անձինք, և մոմե ջահերով այրել են կառույցը։ Այդ ժամանակ շրջապատող ամբոխը սկսել է դեպի կրակը քարշ տալ չոր ցախեր, նստարաններ, դատավորի բազկաթոռներ և այն ամենը, ինչը բերվել էր որպես նվեր։ Ապա ֆլեյտահարներն ու դերասաններն սկսել են իրենց վրայից պոկել տոնական հագուստները, որ հագել էին այդ օրվա համար, և պատռելով՝ նետում դրանք կրակի մեջ, ծեր լեգեոներները այրում էին զենքերը, որոնցով նրանք զարդարվել էին թաղման համար, իսկ շատ կանայք՝ իրենց զարդերը, որ կրում էին, երեխաների զգեստները» ։"