cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սպիտակաձյունիկ (ֆիլմ, 2011)
Թողարկում
Պրեմիերային ցուցադրությունը կայացել է ABC ալիքով 2001 թվականի հոկտեմբերի 28-ին որպես «The Wonderful World of Disney» հաղորդման մի մաս, ինչպես նաև ֆիլմը թողարկվել է Եվրոպայի և Միջին Արևելքի կինոթատրոններում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստաֆիլմեր Կատեգորիա:2001 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գերմանական ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Գրիմ եղբայների ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին
Բոխնի (այլ կիրառումներ)
Բոխնի, կարող է վերաբերել՝
Սուսերամարտն ամառային II Օլիմպիական խաղերում
Սուսերամարտի մրցումներն ամառային II Օլիմպիական խաղերում անցկացվել են մայիսի կեսերից մինչև հուլիսի վերջ։ Մասնակցել են 19 երկրների 276 սուսերամարտիկներ՝ մարզիկների քանակով անցնելով այս խաղերում թեթև աթլետիկայի մրցումներում մասնակցող մարզիկների քանակը։ Խաղարկվել է մեդալների 7 հավաքածու՝ երեքը սիրողականների միջև, երեքը վարպետների և մեկը երկու կարգի մարզիկների համար։ Առաջին անգամ անցել են թրասուսեր մրցումներ։
Երկրներ
Փակագծերում նշված են մարզիկների քանակը Այս երկրները մասնակցել են Խաղերին, բայց ՄՕԿ-ը այս երկրները չի ներառում մասնակիցների ցանկում։ 12 մարզիկների անունն ու քաղաքացիությունը հայտնի չէ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամառային II Օլիմպիական խաղերի մրցումներ
(5676) Վոլտեր
(5676) Վոլտայր (Voltaire), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Լյուդմիլա Կարաչկինայի կողմից Նաուչնիում ։
Անուն
Անունն ստացել է 18րդ դարի ֆրանսիացի լուսավորիչ-փիլիսոփա Վոլտերի պատվին ։
Արտաքին հղումներ
Վոլտայր Վոլտայր Վոլտայր
Մըսյե Վերդու
«Մըսյե Վերդու» (Monsieur Verdoux), Չառլի Չապլինի քրեական տրագիկոմեդիա։ Ֆիլմի երկրորդ անվանումն է՝ «սպանությունների կատակերգություն»։ Ֆիլմը նկարահանվել է 1947 թվականին։ Առաջին անգամ ցուցադրվել է 1947 թվականի ապրիլի 11-ին, ԱՄՆ-ում։
Սյուժե
Անրի Վերդուն շատ կրթված, բանիմաց, սրամիտ, կյանքի լավագույն տարիներն ապրած ֆրանսիացի ջենթլմեն է։ Նա երեսուն տարի ազնիվ ու արդար ձևով աշխատել է մի բանկում։ Սակայն առաջին աշխարհամարտի ու Մեծ Ճգնաժամի տարիներին, Վերդուն շատ ցավալի ձևով կորցրել է աշխատանքը։ Անդամալույծ կնոջն ու որդուն գումարով ապահովելու համար, նա սկսում է զբաղվել կեղտոտ բիզնեսով։ Վերդուն հմայում է տարբեր հարուստ ու միայնակ կանանց և ամուսնանում նրանց հետ։ Նա ճանապարհորդում է ամբողջ երկրով ու փոխելով անունը և անձնագրերը, նոր կանանց է ձեռք բերում։ Կանանց ձեռքից նա վերցնում է ամբողջ կարողությունն, իսկ հետո հեշտ ու հանգիստ սպանում նրանց։ Այդպիսով Անրի Վերդուն դառնում է հանճարեղ մոլագար, որը կեղտոտ գումարը բերում է ընտանիք։ Նրա միակ սիրելի կինն ու որդին չեն էլ կասկածում, որ ընտանիքի հայրը մի քանի կին է պահում և իրականում, սովորական գործնական բիզնեսով չի զբաղվում։ Մի օր Վերդուն ստիպված նույնիսկ ոստիկանի է սպանում, որը ցանկանում է ձերբակալել մոլագարին։ Սակայն այդպիսի կյանքը հավետ չի տևում։ Իսպանիայում բռնկված քաղաքացիական պատերազմի պատճառով, Վերդուն սնանկանում է։ Իր կինն ու որդին վախճանվում են, և Վերդուն վերջնականապես հուսահատվում և հոգեպես կոտրվում է։ Ոստիկանները դուրս են գալիս մոլագարի հետքի վրա։ Վերջինս ինքնակամ հանձնվում է և ձերբակալվում։ Դատարանը որոշում է կայացնում մահապատժի ենթարկել մեղավորին։ Ֆիլմն ավարտվում է Անրի Վերդույի քայլերով դեպի գիլյոտին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1947 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:United Artists ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1920-ականներին
Վահան Զատիկյանի անվան այգի
Վահան Զատիկյանի անվան այգի, գտնվում է Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքում։ 1999 թվականին անվանակոչվել է համայնքի առաջին թաղապետ Վահան Զատիկյանի անունով։ Ընդգրկում է Սվաճյան և Րաֆֆու փողոցների միջնամասը ։
Այգում տեղադրված են Զորավար Անդրանիկի հուշարձանը, Վահան Զատիկյանի կիսանդրին, «Նոյյան տապանը Արարատ լեռան վրա» քանդակը և այլ արձաններ։
Մինաս Ջուղայեցի
Մինաս Ջուղայեցին կամ Մինաս Վելիջանյան, Նոր Ջուղայի դպրոցի նկարիչներից  ։ Ծննդյան և մահվան թվերը անհայտ են։
Կենսագրություն
Մինաս Ջուղայեցին ծնվել է մինչև 1610-ական թվականներին` ստեղծագործելով մինչև 1660-ական թվականները, գուցե և ավելի, քանի որ երբ Առաքել Դավրիժեցին 1662 թվականին ավատել է «Պատմությունը», Մինաս Ջուղայեցին դեռևս ողջ է եղել։
Անվան ստուգաբանություն
Ըստ արվեստաբան Արամ Երեմյանի՝ Մինասը եղել է ջուղայեցի մեծահարուստ խոջա Պետրոս Վելիջանյանի որդին (XVII դար), քանի որ Փոքր Մեյդան թաղում գտնվող խոջա Պետրոս Վելիջանյանի տան պատի վրա պահպանվել է արձանագրություն, որտեղ նշվում է, որ Մաթեոսը՝ հիշյալ Մինասի տղան, նկարիչ լինելով, վերանորոգել ու փչացրել է իր հոր կատարած հոյակապ գործը ։
Կրթություն
Գեղանկարչական կրթությունը ստացել է Հալեպում, «ֆրանկ» (եվրոպացի, կաթոլիկ) վարպետի մոտ ։ Լրացուցիչ տեղեկություններ Հալեպում Մինասի ուսուցման վերաբերյալ պահպանել է Արտավազդ արքեպիսկոպոս Սուրմեյանը, որն ընդգծել է Մինասի՝ որպես միջնորդի կարգավիճակը եվրոպացի նկարիչների և տեղական սպահանցի նկարիչների միջև ։
Ընդհանուր բնութագիր
Վերադառնալով հայրենի քաղաք՝ ձևավորել է ապարանքներ, որոնցից պահպանվել են հատվածներ։ Մինաս Ջուղայեցին աշխատել է թղթի, փայտի, պղնձի, պատի ծեփի, կտավի վրա, աշխատել է յուղաներկով, ջրաներկով և ածուխով։ Նկարազարդել է նաև գրքեր։ Ջուղայեցու աշխատանքներին բնորոշ էին անիմալիստական մոտիվները, կատարել է դիմանկարներ, որոնց բնորոշ է բնորդի հետ արտաքին հատկանշական գծերի նմանությունը, ինչ-որ չափով նաև հոգեկան վիճակն ու տրամադրությունը։ Հեռանալով մանրանկարչության դասական սկզբունքներից՝ Մինաս Ջուղայեցին մեծ տեղ է հատկացրել բուսական նախշազարդերին, որոնք ընդգրկել են կենցաղային տեսարանները։ Նրա բնանկարներն ու նատյուրմորտները, որոնք այդ ժանրերի առաջին օրինակներն էին հայ իրականության մեջ, արևելյան արվեստի շքեղության կնիքն ունեն։ Իսկ ժանրային սահմանազատումներն ու հաստոցային նկարչության սկզբունքները Մինաս Ջուղայեցու արվեստ մուտք են գործել եվրոպական արվեստից։
Ժամանակակից ուսումնասիրողները ինչ-որ տեղ նրա արվեստը մոտեցնում են նաև «օրիենտալ» համարվող նկարչությանը (17-18-րդ դարի Եվրոպայի նկարիչները, լինելով Արևելքում, ստեղծում էին յուրօրինակ սինթեզված արվեստ)։
Որմնանկարներ
Մինաս Ջուղայեցու աշխարհիկ նկարչության լավագույն նմուշներից են Խոջա Պետրոս Վելիջանյանի տանը պահպանված որմնանկարները, որոնք ներկայացնում են եվրոպական հագուստներով բարձրաստիճան պալատական անձանց և այլ տեսարաններ ։
Աշխատել է նաև Սպահանի պարսիկ մեծահարուստների պալատներում (Օր.՝ շահ Աբբասի և շահ Սեֆի պալատներում կատարած ֆրեսկաները), նրան են նաև վերագրում Ամենափրկիչ վանքում արված որմնանկարների մի մասը ։ Մինաս Ջուղայեցու երկու հաստոցային աշխատանք պահպանվել է Ամենափրկիչ վանքի թանգարանում, Նոր Ջուղայի նշանավոր խոջաներ, մեծահարուստ հայր և որդի՝ Ոսկան և Հակոբջան Վելիջանյանները։ Հակոբջան և Ոսկան Վելիջանյանների դիմանկարներում Մինասը կարողանում է շարժման մեջ դնել ֆիգուրները, նմանությունից զատ շեշտել նրանց տարիքային առանձնահատկությունը։ Դեմքերն ու հագուստը մանրամասն մշակված են, լավ տրված է հագուստի ֆակտուրան։ Ֆոնի մոխրագույնը, զգեստների ձևը, կապաների սպիտակը, ուրարի նուրբ ծաղկանկարը այս աշխատանքներն առանձնացնում են Նոր Ջուղայի մյուս նկարիչների պահպանված գործերից ։ Ջուղայեցին կատարել է խոջա Սաֆրազենց, խոջա Վելիջանյանի, խոջա Տեր-Բարսեղենց տների նկարազարդումները ։
Արհեստանոց
Նոր Ջուղայում Մինաս Ջուղայեցին ունեցել է արվեստանոց և աշակերտներ, որոնց հետ որմնանկարներ է կատարել տեղի մի շարք եկեղեցիներում (Ամենափրկիչ վանք)։ Իրանցի մեծ նկարիչ, Սպահանի գեղանկարչական դպրոցի հիմնադիր Ռեզա Աբբասին հենց Մինասի աշակերտներից է եղել, ումից էլ ժառանգել է եվրոպական գեղանկարչության հնարքները։ Եկեղեցու խորանի մոտ կա նաև արձանագրության, որտեղ ասվում է․ Աստուածատուրը ամենայն հավանականությամբ նույն Բոգդան Սալթանովն է, ով 1667 թվականին ճամփորդել է Մոսկվա և նկարազարդել ռուսաց ցար Ալեքսեյ Միխայլովիչի պալատները։
Բժշկություն
Մինաս Ջուղայեցին տիրապետել է նաև բժշկությանը ։ Ըստ Առաքել Դավրիժեցու`
Իրանի մայրաքաղաքը Կազվին տեղափոխվելուց հետո Նոր Ջուղայի կարգավիճակը փոխվում է։ Մեծահարուստ ընտանիքները տեղափոխվում են նոր մայրաքաղաք և նկարիչները դադարում են պատվերներ ստանալ։ Այդտեղից էլ սկսվում է նրանց թափառական կյանքը։
Արտաքին հղումներ
تبیین جایگاه میناس،نقاش ارمنی،در تاریخ نقاشی ایران
Կատեգորիա:Հայ մանրանկարիչներ Կատեգորիա:Նոր Ջուղա քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Իրանահայեր Կատեգորիա:Իրանահայ արվեստագետներ Կատեգորիա:Նկարիչներ Կատեգորիա:Նկարիչներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Նկարիչներ ըստ դարի Կատեգորիա:Նկարիչներ ըստ նկարչական ուղղության
Բուլանժերիտ
Բուլանժերիտ (ֆրանսիացի միներալոգ Շառլ Բուլանժեի անունով), միներալ, բարդ սուլֆիդ. :
Բյուրեղագիտական համակարգը մոնոկլինային է։ Առաջացնում է ասեղնաձև բյուրեղիկներ կամ թելավոր ագրեգատներ։ Գույնը՝ արծաթամոխրագույնից մինչև կապարամոխրագույն։ Կարծրությունը՝ 2,5-3,0, խտությունը՝ 6230 կգ/մ³: Հանդիպում է Անդրբայկալի, Ուզբեկստանի, Ուկրաինայի, Չեխիայի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, ԱՄՆ-ի բազմամետաղային հանքավայրերում, Հայաստանում՝ Ազատեկի հանքավայրում։ Մեծ կուտակումների դեպքում հանդիսանում է կապարի հանքանյութ։
Կատեգորիա:Ծարիրի միներալներ Կատեգորիա:Կապարի միներալներ
Կոիլա (գյուղ, Յիելեհտմե շրջան)
Կոիլա (Koila), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Յիելեհտմե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 14 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Յիելեհտմե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Տրլաշեն
Տրլաշեն, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Թիմարի գավառում ։
Պատմություն
Բնակիչները մասնակցել են 1915 թվականի Վանի ինքնապաշտպանական կռիվներին։ Ողջ մնացածները գաղթել են Արևելյան Հայաստան։
Բնակչություն
1909 թվականին ուներ 95 տուն հայ բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործություն, անասնապահությունն ու արհեստներն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բողազ (այլ կիրառումներ)
Բողազ, կարող է վերաբերել՝
Ուկրաինական ռապսոդիա
«Ուկրաինական ռապսոդիա» («Украинская рапсодия»), ռեժիսոր Սերգեյ Փարաջանովի գեղարվեստական ֆիլմը, որը նկարահանվել է 1961 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Սերգեյ Փարաջանովի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1961 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասին Կատեգորիա:Դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Ինաի
Ինաի (Էհրամճյան Խաչատուր, ), աշուղ։
Ծնվել է Էրզրում քաղաքում։ 1877-1878 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի տարիներին գաղթել է Կովկաս։ Ապրել է Թիֆլիսում և Ալեքսանդրապոլում։ 1886 թվականին իր հորինած երգերից կազմել է մի ժողովածու՝ «Կարինի սրինգը», որի տպագրությունն արգելվել է հայրենասիրական բովանդակության պատճառով։ Ժողովածուն պահվում է Թիֆլիսի համալսարանի ձեռագրերի ֆոնդում։
Գրել է «Վարվառե կամ 19-րդ դարու զոհը» գիրքը, որը լույս է տեսել Թիֆլիսում, 1887 թվականին ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Աշուղներ Կատեգորիա:Էրզրում քաղաքում ծնվածներ
Կարել Սաբինա
Կարել Սաբինա (Karel Sabina, կեղծանունները՝ Arian Želinský, Leo Blass, ), չեխ գրող, հրատարակիչ, դեմոկրատ, գրաքննադատ։
Կենսագրություն
Կարել Սաբինան ծնվել է 1813 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Պրահայում։ Մեծացել է աղքատության մեջ որմնադրի ու լվացարարի ընտանիքում։ Հետագայում նա հայտարարել է, որ ինքը լեհ ազնվականի ապօրինի զավակ է։ Սովորել է փիլիսոփայություն ու իրավունք, բայց այդպես էլ չի ավարտել ուսումը։
1848 թվականին եղել է չեխ արմատական դեմոկրատների առաջնորդներից մեկը, մասնակցել է մարտյան շարժմանը։ 1849 թվականին պետական դավաճանության մեղադրանքով ձերբակալվել է ու 1851 թվականին 24 այլ անձանց հետ դատապարտվել է մահապատժի։ Սակայն կայսեր հրամանով մահապատիժը փոխարինվել է 18 տարվա ազատազրկմամբ։ 1857 թվականին Կարել Սաբինան ներում է ստացել մայիսի 8-ի համաներմամբ ու վերադարձել Պրահա։
Ողջ կյանքի ընթացքում ենթարկվել է քննադատական հետապնդումների։ Դեռ 1840-ական թվականների սկզբին Կարել Սաբինան գրել էր «Հուսյաններ» վեպը. գրաքննադատները 5 անգամ պահանջել են վերամշակել այն և հրատարակության թույլատրել են միայն առանձին պատմվածքների բաժանելուց հետո («Obrazy z XV а XVI stolètí», Պրահա, 1854)։
Կարել Սաբինան մահացել է 1877 թվականի նոյեմբերի 7-ին Պրահայում ծայրահեղ աղքատության մեջ. նրա մահվան պատճառը եղել է ընդհանուր հյուծումը ։
Sonstige Publikationen
Leo Blass С. կեղծանունով հրատարակել է «Das Theater und Drama in Böhmen bis zum Anfange des XIX Jahrh.» (Պրահա, 1877)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չեխ գրողներ Կատեգորիա:Չեխ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Չեխ գրաքննադատներ Կատեգորիա:Չեխ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Չեխ լրագրողներ Կատեգորիա:Չեխ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Չեխ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Կազայակ
Կազայակ (Казаяк, Ҡаҙаяҡ), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 800 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի բնակավայրեր
Այսօր և ամեն օր
Այսօր և ամեն օր («Сегодня и ежедневно»), խորհրդային գրող Վիկտոր Դրագունսկու վեպը կրկեսի դերասանների մասին։ 1964 թվականին առաջին անգամ հրատարակվել է «Մոսկվա» թերթում, առանձին հրատարակությամբ լույս է ընծայվել 1965 թվականին «Սովետսկայա Ռոսիա» հրատարակչության կողմից ։ Վեպի որոշ գլուխներ հրատարակվել են որպես առանձին պատմվածքներ ։ Վեպի մոտիվներով նկարահանվել է հեռուստաներկայացում և գեղարվեստական ֆիլմ։
Պատմություն
Գրողի կինը՝ Աննա Դրագունսկայան, իր հուշերում նշել է, որ իր երկու՝ «Նա ընկավ խոտի վրա» և «Այսօր և ամեն օր» վեպերում, Դրագունսկին ներկայացրել է այն, ինչի միջով նա իրականում անցել է, ուստի երկու վեպերն էլ մեծ մասամբ ինքնակենսագրական բնույթ ունեն ։
Կրկեսի մասին վեպը մեծ մասամբ հիմնված է գրողի անձնական փորձի վրա. 1944 թվականին 30 տարեկան հասակում թողնելով թատրոնը, որտեղ նա մինչ այդ աշխատում էր, Դրագունսկին մեկ տարուց ավելի Մոսկովյան կրկեսի բեմում աշխատել է որպես շիկակարմիր ծաղրածու ։
Ըստ Սերգեյ Սերգեյ Յուրսկիի պատերազմի ժամանակ կրկեսի գեղարվեստական ղեկավարի՝ Միքայել Վասիլեվիչ Դոլգովի ժամանակ Դրագունսկին նմանակել է նրա հորը՝ Յուրի Սերգեյևիչ Յուրսկիին, ով ղեկավարել է մոսկովյան կրկեսը 1940-ական թվականներին ։
Սյուժե
Գիշերը՝ երեկույթից հետո, Վետրովը շարժվում է Տայայի մոտ, ով մենակ է ապրում իր փոքր տղայի՝ Վովկայի հետ։ Տեսնելով Վովկային մահճակալի վրա քնած, հասկանում է, որ երբեք դեռ չի խոսել նրա հետ, որովհետև Տայայի մոտ միշտ գալիս էր գիշերը, երբ Վովան քնած էր։ Նա Տայային հայտնում է, որ գիտի մայորի հետ իր կապի մասին և այդպիսով նրանց հարաբերությունները խզվում են։ Կեսօրին մոտ Վետրովը վերադառնում է կրկես, որտեղ այցելում է փիղ՝ Լյալկային և տեսնում է, որ բուժումը նրա վրա լավ է անդրադարձել։ Նա նորից շրջում է կրկեսով՝ հանդիպելու իր ծանոթներին, ովքեր երկրի բոլոր ծայրերից եկել են նոր ներկայացմանը ականատես լինելու նպատակով։ Վերադառնում է իր հանդերձասրահը։ Իրեն ծանոթ ակրոբատ՝ Վալյան խնդրում է Վետրովին նորոգել դերասանուհիներից մեկի կոշկի ներբանը, ում Վետրովը նախկինում չէր տեսել։ Այսպես նա ծանոթանում է օդային ակրոբատ՝ Իրինայի հետ, ով Միշա Ռասկատովայի կինն էր, ում հետ միասին բեմադրել է «մահացու համար» կրկեսի գմբեթի ներքո։ Նա հրավիրում է Վոլկովին իրենց փորձին։
Հաջորդ առավոտ Վետրովը ներկայանում է Ռասկատովաների փորձին։ Իրինան այնքան մեծ տպավորություն է գործում նրա վրա, որ մինչև փորձը նա խնդրում է Իրինային իրեն նույնպես տանել հյուրախաղերի աշխատանքային այս շրջանն ավարտելուց հետո։ Փորձին մասնակցում է մեծ թվով հանդիսատես. ըստ պլանի Իրինան օդում պետք է երկակի մահաթռիչք կատարի, այնուհետև ընկնի ներքև, բայց հատուկ ապահովագրումը չի թողնելու, որ նա ընկնի ու հետ կնետի ճոճաձողի վրա։ Այս հնարքի իրագործման ժամանակ Իրինան հանկարծակի գլխով հարվածում է գմբեթի տակ գտնվող լապտերին, ընկնում է և մահանում։
Իրինայի հողարկավորությունից հետո Վետրովը այլև չի շարունակում իր գործունեությունը կրկեսում։ Նա հրահանգչից խնդրում է իրեն տեղափոխել ամենահեռու կրկեսը, որը ծաղրածուի կարիք ունի։ Նրան ճանապարհելու է գալիս Տայան և Վետրովը նրան մեկընդմիշտ հրաժեշտ է տալիս։
Արձագանքներ
Ինքը՝ Դրագունսկին (Միխայիլ Սվետլովին ուղղված իր նամակում), վեպի մասին այսպես է արտահայտվել. «Իմ այս նոր վեպը ծաղրածուի և նրա սրտի, ցավի և աշխարհի նկատմամբ իր տագնապի մասին է։ Այդ ցավն անցնում է նրա սրտի միջով։ Այն սիրո, կրկեսի, գեղեցկության, կորստի և շատ այլ բաների մասին է» ։
Յուրի Նագիբինի խոսքերով՝ վեպի հրատարակումից հետո այն սկսել են վատաբանվել շատ կոպիտ ու հիմար ձևով ։ 1964 թվականի վերջին «Նովի Միր» թերթում գրաքննադատ Ֆելիկս Սվետովը նշել է, որ գլխավոր հերոսը բավականին հակասական կերպար էր, և նրա արարքները վկայում են այդ մասին։ Նա անհետևողական վերաբերմունք էր ցուցաբերում իր կնոջ ու երեխայի նկատմամբ, վերամբարձ խոստումներ էր տալիս Իրինային, ով մահանում է իր աչքերի առաջ, իսկ նա ոչինչ չի անում։ Հակասական էր նաև նրա վեհորեն հնչեցրած բառերն ու մտքերը, որոնք այդքան փառաբանվում են։ Ըստ Սվետովի՝ վեպի վատն այն էր, որ հեղինակը փորձել է համատեղել անհամատեղելին, պատմել կյանքի մասին օգտվելով գրական ոճից ու գողանալով ուրիշի շունչը։ Հենց սրանում է գրաքննադատը տեսել հեղիանկի սխալ հաշվարկը, որը ցավոք չի իրագործվել հեղինակի անզգոնության և իր հերոսների նկատմամբ անտարբեր լինելու պատճառով ։ Գեղարվեստական գրականություն տարեգրքում նշվել է, որ Սվետովը, որը բացասաբար է անդրադարձել վեպին միշտ չէ որ բավականին վստահ է իր քննադատական դիտողությունների վրա ։
Էկրանավորում
1971 թվականին դերասան և ռեժիսոր Վլադիմիր Անդրեևը վեպի հիման վրա բեմադրել է՝ «Ծաղրածու» անունով հեռուստաներկայացումը, որի գլխավոր դերասաններն էին՝ Վլադիմիր Էտուշը (Անատոլի Վետրով), Սոֆյա Պավլովան (Տայա), Նատալյա Սելեզնյովան (Իրինա)։ Հեռաուստաներկայացման սցենարը, որը վեպի համեմատ աննշան տարբերություններ ուներ, գրել է հենց ինքը՝ Վիկտոր Դրագունսկին։
Բեմադրություն
Ռեժիսոր Բորիս Գոլուբովսկին փաստել է, որ թատրոնները վեպի հրատարակումից հետո «ուրուրի պես հարձակվում էին դրա վրա»։ Յուրսկին ցանկացել է ծաղրածուի դեր խաղալ Սանկտ ՊԵտերբուրգի Գ․ Տովստոնոգովի անվան դրամատիկական մեծ թատրոնում, իսկ Ժենյա Եվստիգնեևը Մոսկվայի Սովրեմեննիկ թատրոնում, բայց ինչ որ բան այնպես չէր․ չստացվեց փոխանցել այդ արձակ ստեղծագործության գաղափարը բեմում՝ բեմական լեզվով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1964 գրքեր
Բողազքյասան (այլ կիրառումներ)
Բողազքյասան, կարող է վերաբերել՝
Բեսնիկ Մուստաֆայ
Բեսնիկ Մուստաֆայ (Besnik Mustafaj, ), ալբանացի գրող, սցենարիստ և բանաստեղծ, դիվանագետ, Ալբանիայի արտաքին գործերի 62-րդ նախարար։
Կենսագրություն
Բեսնիկ Մուստաֆայը ծնվել է 1958 թվականին, Բայրամ Ցուրիում։ Ավարտել է Տիրանայի համալսարանի օտար լեզուների ֆակուլտետը, ստացել ռոմանական բանասիրության մասնագետի որակավորում, այնուհետև աշխատել Տրոպոյայի շրջանում՝ որպես ուսուցիչ։ 1982 թվականից դասավանդել է Տիրանայի համալսարանում, եղել է Ալբանիայի կոմկուսի կենտկոմի օրգան «Zëri i popullit» («Ժողովրդի ձայն») թերթի լրագրող։ 1988 թվականից ինստիտուտում աշխատել է թարգմանիչ՝ մարքսիզմ-լենինիզմի ուսումնասիրության գծով, իսկ երկու տարի անց դարձել է «Bota Letrare» («Համաշխարհային գրականություն») ամսագրի գլխավոր խմբագիր։ 1991 թվականից մասնակցել է ժողովրդավարական ընդդիմությանը։ Եղել է Ալբանիայի ժողովրդավարական կուսակցության պատգամավորության թեկնածու։ 1991 թվականի մարտին առաջին անգամ ընտրվել է Ալբանիայի խորհրդարանի պատգամավոր։ 2005 թվականին նշանակվել է Ֆրանսիայում Ալբանիայի դեսպան։
2005 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև 2007 թվականի ապրիլի 24-ը Մուստաֆայը զբաղեցրել է արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը, վարչապետ Սալի Բերիշայի կառավարությունում։ Քննադատության է ենթարկվել Կոսավոյի հարցում դրսևորած չափազանց մեղմ դիրքորոշման համար։ 2007 թվականի ապրիլի 24-ին Մուստաֆայը հրաժարական է տվել և ապրիլի 25-ին նրան փոխարինել է Լյուլզիմ Բաշան ։ Մուստաֆայը հրաժարական է տվել Սալի Բերիշայի հետ տարաձայնությունների պատճառով ։ Վարչապետի հետ ունեցած հետագա տարաձայնությունները հանգեցրին 2009 թվականի մայիսին Մուստաֆայի քաղաքականությունից դուրս գալուն ։
Բեսնիկ Մուստաֆայը Ալբանիայում հիմնված Միջազգային հետազոտությունների Ալբանիայի ինստիտուտի խորհրդի նախագահն է ։
Ստեղծագործություններ
Բեսնիկ Մուստաֆայը հայտնի է որպես չորս բանաստեղծական ժողովածուների հեղինակ, էսսեների ժողովածու, գիրք երեխաների համար, վեպեր և վիպակներ։ Բեսնիկ Մուստաֆայը օտար լեզուներով առավել շատ թարգմանված ալբանացի գրողներից մեկն է։ Նրա մի շարք ստեղծագործություններ թարգմանվել են ֆրանսերեն, գերմաներեն և բուլղարերեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալբանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ալբանացի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ալբանացի գրողներ Կատեգորիա:Տիրանայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կազմակերպությունների ղեկավարներ Կատեգորիա:Ալբանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ալբանիայի նախարարներ Կատեգորիա:Ալբանիայի խորհրդարանի պատգամավորներ Կատեգորիա:Ալբանացի բանաստեղծներ
Վլադիմիրովկա (գյուղ, Նովոարխանգելսկի շրջան)
Վլադիմիրովկա (Володимирівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վլադիմիրովկա գյուղում բնակվում էր 118 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սեն-Լազար կայարան
Սեն-Լազար կայարան (Gare Saint-Lazare), Փարիզի յոթ գլխավոր երկաթուղային կայարաններից մեկը։ Կայարանը գտնվում է Փարիզի 8-րդ շրջանում, մեծ առևտրական կենտրոններից ոչ հեռու։ Սպասարկեում է հիմնականում Իլ-դը-Ֆրանս շրջանը և Ֆրանսիայի հյուսիս-արևմուտքը, կայարանի թողունակությունն է մոտ 100 միլիոն ուղևոր տարվա ընթացքում (274 հազար օրական), ինչը դարձնում է այս կայարանը երկրորդը մեծությամբ Եվրոպայում (մյուս փարիզյան Հյուսիսային կայարանից հետո) ։ Սեն-Լազարը ունի 27 ուղիներ և կապված է փարիզի հասարակական տրանսպորտի հետ (մետրոպոլիտեն, RER և ավտոբուսներ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի կայարաններ Կատեգորիա:Փարիզ
Բոյան (այլ կիրառումներ)
Բոյան, կարող է վերաբերել՝
Անարխիստների կղզին
Ժողովածուն 2018 թվականին արժանացել է Պողոսյան մրցանակի։
Գրքի բնաբանը
Երբ պետք է ասել ճշմարտությունը, անել որևէ հայտարարություն, լեզուն անօգուտ է. նա գրողին թույլատրում է մերձեցում՝ միշտ ներծծված հուսահատությամբ, այդ պատճառով երկիմաստ մերձեցում՝ զրույցի առարկային. խոսքն ընդունակ է ծնել միայն սարսափելիորեն խեղված իրականության կեղծ պատկերը. ինչքան էլ որ գրողը ջանա, բառերն ամեն ինչ ծածկում են ու ամեն ինչ խեղաթյուրում և մաքուր ճշմարտությունը թղթի վրա դարձնում են սուտ։  Թոմաս Բերնհարդ
Գրքի հանձնարարականը
«Անարխիստների կղզին» ժողովածուն բերում է ժամանակի յուրօրինակ ընկալում։ Այն պատմական փաստերի խորիքից ամբողջացնում է աննկատելի՛ էականը՝ այսօրվա մարդու մտածողության համեմատականում ու ընթերցողին մատուցում իրականությանը մի նոր անկյունից նայելու հնարավորություն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2017 գրքեր
Կիիմա (գյուղ, Աուդռու շրջան)
Կիիմա (Kõima), գյուղ Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Աուդռու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 196 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Աուդռու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
39 աստիճաններ (ֆիլմ, 1935)
«39 աստիճաններ» (39 Steps), ռեժիսոր Ալֆրեդ Հիչքոքի 1935 թվականին նկարահանված թրիլերը։ Հիմնված է Ջոն Բակենի 1915 թվականին գրված համանուն վեպի վրա։
Վերնագրի տեքստ
Ֆիլմի գլխավոր հերոսը կանադացի Ռիչարդ Հաննեյն է, ով մեկնել է Անգլիա, և այնտեղ դարձել Աննաբելա անունով աղջկա սպանության մեջ կասկածյալ։ Աղջկա հետ Հաննեյը ծանոթացել էր սպանությունից մի քանի ժամ առաջ նրա համարում, որտեղ նրան գտել էին սպանված։ Պարզվում է, որ աղջիկը գաղտնի գործակալ է։ Միակ բանը, որ լսել էր Ռիչարդը, «39 աստիճաններ» բառերն էին։
Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի Վերափոխման տաճար
Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի Վերափոխման տաճար, Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքի կաթոլիկ տաճարը 1873-1926 թվականներին ունեցել է տաճարամետի կարգավիճակ և եղել է Մոգիլյովի մետրոպոլիտ, Կաթոլիկ եկեղեցու ղեկավարի նստավայրը Ռուսական կայսրության տարածքում ։ Վարչականորեն պատկանում է Աստվածածնի արքեպիսկոպոսության հյուսիսարևմտյան շրջանին (կենտրոնը՝ Մոսկվայում), որը գլխավորում է արքեպիսկոպոս մետրոպոլիտ Պաոլո Պեզին։
Գտնվելու հասցե՝ Կրասնոարմեյսկայա 1-ին փող. (նախկին 1-ին Ռոտա), 11. Մայր տաճարը փողոցից փակված է շենքով, որը զբաղեցնում է Ռուսաստանում միակ կաթոլիկ սեմինարիան՝ «Մարիամ՝ Առաքյալների թագուհին»։ Մայր տաճարում կանոնավոր կերպով տեղի են ունենում հոգևոր երաժշտության համերգներ, հրատարակվում է ծխական թերթ։
Պատմություն
1849 թվականին Ռուսական կայսրությունում կաթոլիկ եկեղեցու ղեկավարի նստավայրը Մոգիլյովից տեղափոխվեց Սանկտ Պետերբուրգ, չնայած այն հանգամանքին, որ արքեպիսկոպոսը պահպանել է «Մոգիլև» անունը։ Վեհափառի նստավայրին հարող տարածքում տաճարի կառուցումը տեղի է ունեցել 1870-1873 թվականներին։ Տաճարի նախնական նախագծման հեղինակն էր ճարտարապետ Վ. Ի. Սոբոլշչիկովը, որի մահից հետո շինարարությունն ավարտվեց ճարտարապետ Է. Ս. Վորոտիլովի ղեկավարությամբ։
Արքեպիսկոպոս Անտոնի Ֆիալկովսկու կողմից տաճարի օծումը տեղի է ունեցել 1873 թվականի ապրիլի 12-ին։ Նոր տաճարի եկեղեցական սպասքի մի մասը տեղափոխվել է Մոգիլևից։
19-րդ դարի 90-ական թվականներին Վերափոխման տաճարի ծխական մասն այնքան մեծացավ, որ ծագեց դրա ընդլայնման հարցը։ Ընդլայնման աշխատանքները տեղի են ունեցել 1896-1897 թվականներին։ Տաճարի տարողունակությունը 750-ից հասցվել է 1500-ի։ Ավելացվել են կողային միջանցքներ, ինտերիերը փոխվել է, գեղանկարչությունը թարմացվել է։ Փոխարինվեցին նաև կողային զոհասեղանները, բացի այդ, դրանք զարդարված էին բրոնզե արձաններով:1897 թվականի դեկտեմբերի 23-ին վերաօծվել է վերակառուցված տաճարը։
1902 թվականին կաթոլիկ ճեմարանը տեղափոխվեց արքեպիսկոպոսական տան շենքը, որը գտնվում էր տաճարի կողքին, և արքեպիսկոպոսի նստավայրը տեղափոխվեց մոտակա Դերժավին տունը Ֆոնտանկայի ամբարտակի վրա։
Վերափոխման եկեղեցին անընդհատ աճում էր և մինչև 1917 թվականի հեղափոխությունն ուներ մոտ 15-20 հազար ծխական։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Աստվածածին եկեղեցին, ինչպես նաև Ռուսաստանի ամբողջ կաթոլիկ եկեղեցին ծանր ժամանակներ ապրեցին։ 1918 թվականին ճեմարանը փակվեց, 1920-ական թվականներին իշխանությունները մի քանի փորձ կատարեցին փակելու տաճարը, բայց ծխական համայնքը կարողացավ դիմանալ մինչև 1930 թվականը, երբ եկեղեցին վերջնականապես փակվեց։
Հայրենական մեծ պատերազմից հետո տաճարի շենքը, որը վնասվել էր ռումբերից, վերափոխվեց նախագծային բյուրոյի կարիքներին։
Ռուսաստանում կաթոլիկ եկեղեցու բնականոն գործունեության վերականգնումը սկսվել է 1990-ականների սկզբին։ 1994 թվականին կրկին գրանցվել է Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման ծխական համայնքը։ 1995 թվականի սեպտեմբերին եկեղեցու շենքը վերադարձվեց եկեղեցուն, նույն թվականին վերադարձվեց ճեմարանի շենքը, որտեղ Մոսկվայից տեղափոխվեց բարձրագույն կաթոլիկ սեմինարիան «Մարիամ - Առաքյալների թագուհին»։
Տաճարի վերականգնման լայնածավալ աշխատանքները տևեցին ավելի քան երկու տարի, 1997 թվականի փետրվարի 16-ին Աստվածային ծառայությունները վերսկսվեցին դեռևս ամբողջությամբ չվերականգնված տաճարում, իսկ 1998 թվականի մայիսի 24-ին Արքեպիսկոպոս Թադեուշ Կոնդրուսևիչը օծել է Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի Վերափոխման տաճարը։
Ճարտարապետություն
Մայր տաճարը հատակագծում ունի լատինական խաչի տեսք, այն միավորված է մեկ մուտքով ճեմարանի շենքի հետ։ Տաճարի մոտ, այսպես կոչված Լեհական այգի։
Վանահայրեր
1903-1909 թվականներ - Ավգուստին Լոսինսկի
1909-1914 թվականներ - Ֆրենսիս Կարևիչ (Կարևիչուս)
1914-1918 թվականներ - Միխայիլ Դուկալսկի
1918 թվականի սեպտեմբեր - 1919 թվականի մարտ - Իգնատիուս Բալտրուշիս
1919 թվականի ապրիլ– 1923 թվականի ապրիլ - Լուսիան Խվիեցկո (Չվիեցկո)
1923 փվականի մարտ - 1924 թվականի մայիս - Միխայիլ Ռուտկովսկի
1925 փվականի հունվար - 1925 թվականի հունիս - Յան Տրոյգո
1925 թվականի հուլիս - 1926 թվականի հուլիս - Մեչիսլավ Շավդինիս
1928 թվականի հուլիս –1929  թվականի դեկտեմբեր - Օգոստին Պրոնցկետիս
1996 - 2018 թվականներ - Ստեֆան Քաթինել
2018- 2020 թվականներ - Վիտալի Սպիցին
2020 - առ այսօր՝ Յանուշ Պրուսինովսկի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1873 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Մոնժիզարի ճակատամարտ
Մոնժիզառի ճակատամարտ (Bataille de Montgisard, այլկերպ — Ռամլայի ճակատամարտ) տեղի է ունեցել 1177 թ. նոյեմբերի 25-ին Ռամլա քաղաքի մոտ գտնվող Մոնժիզառ բլրի մոտ։ Սալահ ալ-Դինի և Երուսաղեմի թագավորության ուժերի միջև։
1177 թ. Բալդուին IV-ը նախաձեռնում է միանալ Բյուզանդական կայսրության հետ և հարձակվել Եգիպտոսի վրա։ Սակայն ռազմական գործողությունները տեղի չունեցան։
Նույն ժամանակ Սալահ ալ-Դինը նույնպես նախաձեռնում էր ռազմական գործողություններ, սակայն ի տարբերություն խաչակիրների կյանքի է կոչում իր ծրագրերը։ Նոյեմբերի 18-ին հատում է Երուսաղեմի թագավորության սահմանները։ Գազայի տաճարականները կարծում են, որ Սալահ ալ-Դինի նպատակը իրենց պահակակետի նվաճումն է պատրաստվեցին պաշտպանման, սակայն Սալահ ալ-Դինը հարձակվեց Ասկալոնի վրա։
Տեղեկանալով Սալահ ալ-Դինի առաջխաղացման մասին Բալդուին IV-ը լքեց Երուսաղեմը մոտ 500 ասպետի և 1-3 հազ. էշերի, (ջորիների և ուղտերի վրա նստեցված) հետևակայինի հետ և ուղևորվեց դեպի Ասկալոն։ Սալահ ալ-Դինի գլխավոր նպատակը Երուսաղեմն էր։ Տասնվեցամյա արքային օգնում էր Ռենո դը Շատիլյոնը վերջինս համարվում էր Սալահ ալ-Դինի ոխերիմ թշնամին։
Ենթադրելով, որ Բալդուինը չի համարձակվի կանգնեցնել նրան փոքրաթիվ ուժերով գրավեց Ռամլան։ Ըստ քրիստոնյա ժամանակագիրների Սալահ ալ-Դինը իր տրամադրության տակ ուներ 26 հազ. զանվոր, որոնցից 8 հազարը մամլուքներ էին, իսկ հազարը հատընտիր հեծյալներ՝ սուլթանի անձնական գվարդիան։ Սալահ ալ-Դինը մտածելով, որ իրենից մինչև Երուսաղեմ չկան զգալի ուժեր թույլատրեց իր մարտիկներին թալանել շրջակայքը այրեցին՝ Լիդիան և Ռամլան, բնակչությունը կամ գերեվարվեց կամ փախուստի մատնեց։ Լիդիայում իսլամիստները ավերեցին Սուրբ Գևորգ-ի եկեղեցին։
Տեղեկանալով մուսուլմանների գործողությունների մասին Բալդուինը խնդրեց տաճարականներին լքել Գազան և մոտենալ իրեն։ Միացյալ ուժերը միասին շարժեվեցին Սալահ ալ-Դինի զորքերի ուղղությամբ։ Երուսաղեմի բնակչությունը փաստացի մնալով անպաշտպան տաճարներում աղոթում էր արքայի և զորքերի համար։ Սակայն Բալդուինը հաղթելով Սալահ ալ-Դինի հերթապահ ջոկատներին հայտնվեց Սալահ ալ-Դինի թիկունքում։ Քրիստոնյաների ուժերը Մոնժիզեռ բլրի մոտ չնայած ուժերի խիստ անհավասարությանը գրոհեցին սարակինոսների մեծ բանակի վրա վերջիններս խուճապի մեջ ընկան։ Քրիստոնյաների ծանր հեծելազորը ջախջախեց մամլուքներին և անձնական գվարդիային։ Մուսուլմանները խուճապահար փախուստի մատնվեցին, հետապնդման ընթացքում ոչնչացվեցին մուսուլմանական շատ ջոկատներ։ Եգիպտոս վերադարձավ միայն Սալահ ալ-Դինի բանակի 10%-ը։
1179 թ. Սալահ ալ-Դինը վերականգնեց գրոհները քրիստոնյաների նկատմամբ, սակայն այս անգամ ևս չհասնելով հաջողության նա իր քարտուղարին ասաց իր հայտնի խոսքերը «Աստված չի ցանկանում, որպեսզի Երուսաղեմի թագավորությունը ընկնի այս արքայի օրոք»։ Այս հերոսական ճակատամարտը հետագայում վերածվեց լեգենդի, որը երկար ժամանակ հիշվեց այն բանի շնորհիվ, որ քրիստոնյաները չնայած ուժերի խիստ անհավասարությանը կարողացան ջախջախել մուսուլմաններին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հիվանդախնամների միաբանության ճակատամարտեր
Ալիյավա
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Վոլտեր
Վոլտեր (Voltaire,, իսկական անունը՝ Ֆրանսուա-Մարի Արուե, François Marie Arouet, Voltaire բառը իր ազգանվան լատինացված ձևով և ֆրանսերեն le jeune (երիտասարդ) բառակապակցության սկզբնատառերով կազմված AROVET LI արտահայտության շրջագրությունն է), 18-րդ դարի ֆրանսիացի խոշորագույն լուսավորիչ-փիլիսոփաներից մեկն է, հայտնի է նաև որպես բանաստեղծ, արձակագիր, երգիծաբան, պատմաբան, հրապարակախոս, իրավապաշտպան, վոլտերականություն փիլիսոփայական ուղղության հիմնադիր։ Վոլտերն ունեցել է բեղուն գրիչ, թողել է ավելի քան 20,000 նամակ և 2,000 գիրք ու պամֆլետ։ Եղել է ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1746)։ Նա սոցիալական բարեփոխումների ջատագով էր, Կաթոլիկ եկեղեցու մոլի քննադատ (թեև նրան է պատկանում հայտնի արտահայտությունը. «Եթե Աստված չլիներ, ապա պետք կլիներ նրան հորինել»)։ Ըստ որոշ տվյալների նրա IQ-ի ցուցանիշը մոտավորապես եղել է 190 ։
Վոլտերի պատվին է դրվել (5676) Վոլտեր աստերոիդի անունը։
Կյանք և գործունեություն
Ֆրանսուա-Մարի Արուե՝ Վոլտերը ծնվել է Փարիզում, իրավաբան Ֆրանսուա Արուեյի ընտանիքի հինգ երեխաներից ամենափոքրն էր։ Մայրը՝ Մարի Մարգերիտ դ'Օմարն ունեցել է ազնվական ծագում։ Սովորել է ճիզվիտական քոլեջում 1704-1711 թթ., որտեղ սովորել է լատիներեն, հունարեն։ Հետագայում տիրապետել է նաև իտալերեն, իսպաներեն, անգլերեն լեզուներին։
Հակառակ հոր ցանկության, ով ուզում էր, որ Վոլտերը դառնա իրավաբան, նա սկսեց զբաղվել գրական գործունեությամբ։ Վոլտերի սրամտությունը նպաստում է, որ նա հայտնի դառնա որոշ արիստոկրատական ընտանիքներում, որոնց հետ շփումներ էր ունենում։ Հայրը նրան դասավորեց աշխատելու որպես քարտուղար Նիդերլանդներում Ֆրանսիայի դեսպանատանը։
Ավարտել է ճիզվիտական քոլեջը։ 1717 թվականին ռեգենտի դեմ գրած էպիգրամների համար բանտարկավել է Բաստիլիայում, 1726 թվականին արտաքսվել է Անգլիա։ Այստեղից ստացած իր տպավորություններն արտացոլող «Փիլիսոփայական նամակներ»-ում (1733) Վոլտերը ցույց է տվել, որ Անգլիայի հասարակարգը նախընտրելի է ֆրանսիականից, որտեղ իշխում է բացարձակ միապետությունը։ Ֆրանսիական պառլամենտի որոշմամբ գիրքը այրվել է (1734)։ Վոլտերը 10 տարի ապրել է Մարկիզ դյու Շատլեի տանը, 1745 թվականից՝ Լյուդովիկոս XV-ի, 1750 թվականից մինչև 1753 թվականը՝ պրուսիական թագավոր Ֆրիդրիխ II-ի արքունիքում։ 1758 թվականից հաստատվել է Ֆեռնեի կալվածքում (Ֆրանսիայի և Շվեյցարիայի սահմանագծում)։ 1760-ական թվականներին սրվել է պայքարն ընդդեմ կաթոլիկական եկեղեցու, «ճզմեք սողունին» (այսինքն՝ կաթոլիկական եկեղեցուն) բառերը դարձել են Վոլտերի նշանաբանը։ Այդ տարիներին նա հանդես է եկել կրոնական մոլեռանդության զոհերի պաշտպանությամբ (Կալասի գործը, 1762)։ Լուսավորյալ միապետության իդեալի հետ Վոլտերն առաջադրել է հանրապետության իդեալը՝ որպես պետական կարգի առավել բանական ձև («Հանրապետական գաղափարներ», 1762)։
Վոլտերն եղել է Եվրոպայի հասարակական առաջադեմ կարծիքի առավել ցայտուն արտահայտիչը։ Ֆեռնեն դարձել է ուխտագնացության վայր։ Նրա հետ ստիպված էին հաշվի նստել եվրոպական միապետները՝ Եկատերինա II, Ֆրիդրիխ II, Գուստավ III և ուրիշներ։ Վոլտերի վերադարձը Փարիզ (1778) վերածվել է հաղթահանդեսի։ Փիլիսոփայական հայացքներով Վոլտերը դեիստ էր, Ջ. Լոկի, Ի. Նյուտոնի հետևորդը։ Ընդունելով բնության մատերիալիստական բացատրությունը՝ Վոլտերը չէր հրաժարվում աստծու որպես սկզբնապատճառի, գաղափարից, որը շարժում և շոշափելու ու մտածելու ունակություն էր հաղորդել նյութին։ Դատապարտելով կրոնական մոլեռանդությունը՝ Վոլտերը կրոնը համարել է հասարակական կարգուկանոնը և մասնավոր սեփականությունը պահպանելու համար անհրաժեշտ բարոյական ու սոցիալական զսպամիջոց։ «Լյուդովիկոս XIV-ի դարաշրջանը» (1751), «Քննախոսություն ժողովուրդների բարքերի և ոգու մասին» (1756), «Ռուսական կայսրության պատմությունը Պետրոս Մեծի թագավորության օրոք» (1759 թվականից 1763) պատմագրական աշխատությունները կարևոր ուղենիշ են եղել եվրոպական պատմագրության համար։ Վոլտերը ուշադրությունը հիմնականում սևեռել է ոչ թե թագավորների ու զորավարների, այլ ժողովուրդների պատմության, նրանց բարքերի, սովորույթների, մշակույթի վրա։ Վոլտերն իր գեղագիտության մեջ և դրամատուրգիայում շարունակել է XVII դարի կլասիցիզմի ավանդույթները՝ ողբերգությունը հագեցնելով ժամանակի քաղաքական և փիլիսոփայական մտքերով։ Հատկանշելի են «Մոլեռանդություն կամ Մահմեդ Մարգարեն» (1742), «Բրուաոս» (բեմադրություն՝ 1730, հրատարակություն՝ 1731), «Զաիր» (բեմադրություն՝ 1732), «Կեսարի մահը» (1735), «Ալզիր կամ Ամերիկացիք» (1736, հայկական հրատարակություն 1862), «Տանկրեդ» (բեմադրություն՝ 1760) ողբերգությունները։ Ֆրանսիայի Հենրիխ IV թագավորին նվիրված «Հենրիականը» (1728), պոեմում դատապարտել է ֆեոդալական անարխիան, Ժաննա դ’Արկին պատկերող «Օռլեանի կույսը» (1735) հերոսակոմիկական պոեմում պսակազերծել է Ֆրանսիայի սուրբ փրկչի մասին կրոնական լեգենդը, ծաղրել կրոնն ու հոգևորականությունը։
Վոլտերի քնարերգությանը բնորոշ է նրբագեղությունը, այն ներթափանցված է էպիկուրյան, երբեմն՝ հակակղերական մոտիվներով։ Փիլիսոփայական վերացական թեմաներով են գրված «Չափածո դատողություններ մարդու մասին» (1738), «Պոեմ բնական օրենքի մասին» (1756) և «Պոեմ Լիսաբոնի կործանման մասին» (1756) գործերը։ Վոլտերի գեղարվեստական ժառանգության մեջ առավել նշանակալի են նրա փիլիսոփայական. պատմվածքները՝ «Մեմնոն կամ Մարդկային իմաստություն» (1747), «Զադիգ կամ ճակատագիր» (1748), «Միկրո-մեգաս» (1752), «Կանդիդ կամ Լավատեսություն» (1759), «Պարզամիտը» (1767), «Բաբելոնյան իշխանուհին» (1768), որոնցում գլխավորապես քննադատված է հասարակական կարգ ու կանոնը, ծաղրված եկեղեցին, դատարանը, թագավորները։ Վոլտերն օգտագործելով արկածախնդրական թեման, ֆանտաստիկան, ստեղծել է մտքի հատուկ արվեստ, որտեղ գործող անձանց բախման ետևում կանգնած է գաղափարների բախումը, և սյուժեի զարգացումը ենթարկվում է փիլիսոփայական. դրույթների տրամաբանությանը։ Մեծ է նրա ազդեցությունը լուսավորական մտքի զարգացման վրա։ Վոլտերի ստեղծագործությունները հայերեն են թարգմանվել 19-րդ դարի սկզբից։ Մ. Պեշիկթաշլյանի թարգմանությամբ լույս է տեսել «Մահ Կեսարու» (1910) ողբերգությունը, Մ. Մամուրյանի՝ «Զադիգ կամ Նախասահմանություն» (1867), «ՄիքրոՄեղաս», «Ճերմակ և սև», «Ժան ու Քոլեն» (երեքը՝ մի գրքով, 1869) երկերը։
«Վոլտեր» անվան ծագումը
Արուե-ն նրա աճող հեղինակությանը հարմար անուն չէր 1719 թ. մարտին Ժան Բատիստ Ռուսոին –ին ուղղված նամակը Վոլտերը եզրափակում է, խնդրելով, որ Ռուսոն իր պատասխան նամակը հասցեագրի իրեն որպես Վոլտեր։
Վոլտերն իր աշխատությունները ստորագրել է առնվազն 178 կեղծանուններով։
Վոլտերը Մեծ Բրիտանիայում
1726 թ. Վոլտերը պատասխանում է ֆրանսիացի ազնվական ասպետ՝ դը Ռոհանի վիրավորանքին, որի ծառայողները մի քանի օր անց ծեծում են Վոլտերին։ Այդ օրվանից սկսած Վոլտերը փնտրում էր հատուցում ու նույնիսկ պատրաստ էր պայքարել մենամարտում։ Ռոհանի արիստոկրատական ընտանիքը ձեռք է բերում ֆրանսիական արքա Լյուդովիկոս XV-ի ստորագրությամբ Վոլտերին բանտարկելու նամակ, նման նամակներ հաճախ գնվում էին հարուստ ազնվականների կողմից կողմից, անցանկալի իրավիճակներից խուսափելու համար։ Սա պատճառ է դառնում, որ Վոլտերը կանգնի առանց դատավարության և պաշտպանվելու հնարավորության ազատությունից զրկվելու վտանգի առաջ։ Վախենալով անորոշ տարիների անազատության սպառնալիքից՝ Վոլտերը առաջրկում է, որ իրեն աքսորեն Անգլիա՝ որպես այլընտրանքային պատիժ։ Ֆրանսիական իշխանությունները համաձայնվում են։ Այս միջադեպը հիմք է հանդիսանում Վոլտերի համար, որ հետագա տարիներին նա ձեռնամուխ լինի ֆրանսիական դատական համակարգի բարելավման պայքարին։ Նա մեկնում է Մեծ Բրիտանիա՝ 1726 թվականից 1728 թվականներին վարձով բնակվելով Լոնդոնի Մեյդեն Լայն Կոնվենտ Գարդեն թաղամասում։
Վոլտերի արտաքսումը Մեծ Բրիտանիա տևել է երեք տարի, և այդ տարիների կենսափորձը ազդեցութուն է ունեցել նրա մտածողության վրա։ Նրան ոգևորում է Բրիտանական սահմանադրական միապետությունը՝ ի հակադրություն ֆրանսիական բացարձակ միապետության, և երկրում խոսքի և կրոնի ազատության մակարդակը։ Նրա վրա ազդեցություն ունեցսն նաև ժամանակի նեոկլասիցիզմը ներկայացնող գրողները և անգլիական գրականությունը, հատկապես Շեքսպիրի աշխատությունները, որոնք դեռևս համեմատաբար քիչ հայտնի էին Եվրոպայում։
Ըստ Վոլտերի՝ Շեքսպիրին պետք է հետամուտ լինեին ֆրանսիացի դրամատուրգները, քանի որ նրանք բացի շատ նուրբ լինելուց չէին կարողանում այնպիսի գործեր գրել, որոնք բեմադրելը կլիներ ավելի հեշտ։
Ավելի ուշ, Ֆրանսիայում Շեքսպիրի ազդեցության աճին զուգահեռ, Վոլտերը սկսեց բեմական ստեղծագործություններ գրել։ Նա օրինակ էր տալիս սեփական դրամաներով և քննադատում էր Շեքսպիրի գործերի մեջ այն ամենը, ինչն իր կարծիքով բարբարոսություն էր։
Վոլտերը ներկա է եղել Իսահակ Նյուտոնի հուղարկավորությանը և գովաբանել է անգլիացիներին, որ հերետիկոսական հավատալիքներով գիտնականին պատվով թաղել են Վեստմինստերյան աբբայությունում։
Թատերգություններ
Վոլտերը գրել է շուրջ վաթսուն թատերգություն, որոնցից մի քանիսը մնացել են անավարտ ։ Ավարտուն թատերգություններից են հետևյալները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:18-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Լուսավորության դարաշրջան Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Բուսակերներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտա-ֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:Քաղաքական փիլիսոփաներ Կատեգորիա:17-րդ դարի ֆրանսիացիներ Կատեգորիա:Հուդայականության քննադատներ Կատեգորիա:Քրիստոնեության քննադատներ Կատեգորիա:18-րդ դարի ֆրանսիացիներ Կատեգորիա:Գեղագետներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայության պատմություն Կատեգորիա:Մտքերի պատմություն Կատեգորիա:Փիլիսոփաներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիացի իրավապաշտաններ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի պատվավոր անդամներ
Բոյդ շրջան (այլ կիրառումներ)
Բոյդ շրջան, կարող է վերաբերել՝
Կիրան Օ'Հարա
Կիրան Օ'Հարա (Kieran O'Hara, ), իռլանդացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս Մանչեսթեր Յունայթեդից վարձավճարով հանդես է գալիս Բարտոն Ալբիոնի կազմում։ Խաղում է դարպասապահի դիրքում ։
Մանչեսթեր Յունայթեդ
Օ'Հարան Մանչեսթեր Յունայթեդի ակադեմիային միացել է 2012 թվականի հուլիսի 1-ին։ 2014 թվականի ամռանը նա թիմի հետ կնքեց իր առաջին պրոֆեսիոնալ պայմանագիրը Մանչեսթեր Յունայթեդի հետ։
Չկարողանալով հանդիպումներ անցկացնել Մանչեսթեր Յունայթեդի մինչև 21 տարեկանների թիմի կազմում՝ Օ'Հարան սկսեց վարձավճարներով տեղափոխվել բրիտանական տարբեր ակումբներ    ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց Մորկամի կազմում 2016 թվականի հունվարի 23-ին՝ Նորթհեմպտոն Թաունի դեմ խաղում ։ 2017 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Օ'Հարան երկարաձգեց իր պայմանագիրը Մանչեսթեր Յունայթեդի հետ մինչև 2020 թվականը  ։
2018 թվականի օգոստոսի 15-ին Օ'Հարան 1 տարվա վարձավճարով միացավ Մակլսֆիլդ Թաունին ։ 2019-20 մրցաշրջանում իռլանդացին վարձավճարով միացավ Բարտոն Ալբիոնին։
Միջազգային կարիերա
Օ'Հարան իրավասու էր ներկայացնել Անգլիան և Իռլանդիան միջազգային ասպարեզում։ Այնուամենայնիվ, Իռլանդիայի մինչև 21 տարեկանների հավաքականի կազմում նա իր դեբյուտը նշեց 2017 թվականի մարտի 25-ին՝ Կոսովոյի դեմ խաղում ։
2018 թվականի մարտին Օ'Հարան առաջին անգամ հրավիրվեց Իռլանդիայի ազգային հավաքական՝ Թուրքիայի դեմ խաղի համար ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականում նշեց 2019 թվականի սեպտեմբերի 10-ին՝ փոխարինման մտնելով Բուլղարիայի դեմ խաղում ։
Բրազոս
Բրազոս, գետ ԱՄՆ-ի հարավում, Տեխաս նահանգում։ Կազմավորվում է Լյանո Էստակադո սարավանդից սկիզբ առնող Սոլթ Ֆորք և Դաբլ Մաունթին Ֆորք գետերի միախառնումից, հոսում Մեծ և Կենտրոնական հարթավայրերի հարավ-արևմուտքով, թափվում Մեքսիկական ծոցը։ Երկարությունը 1530 կմ է, նավարկելի է գետաբերանից 64 կմ, ամառային անձրևներից հետո՝ 400-500 կմ։ Բրազոսի ափին է Ուեյկո քաղաքը, գետաբերանում՝ Ֆրիպորտ նավահանգիստը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գետեր Կատեգորիա:Մեքսիկական ծոցի ավազանի գետեր
Հայաստանի կենսաբազմազանություն
Հայաստանի կենսաբազմազանություն, օդային, ցամաքային և ջրային էկոհամակարգերի կենդանի օրգանիզմների տարատեսակությունը, որը ներառում է ներտեսակային, միջտեսակային և էկոհամակարգերի բազմազանությունը։ Կենսաբանական բազմազանությունը հասարակության կենսագործունեության, հարատևության և սոցիալ-տնտեսական զարգացման հիմքն է։
Հայաստանի աշխարհագրական դիրքը և ռելիեֆը նպաստել են կենսաբազմազանության մեծ տեսականու՝ հարուստ բնաշխարհիկության և ագրոկենսաբազմազանության ձևավորմանը։ Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված են մոտ 3500 տեսակի բարձրակարգ ծաղկավոր բույսեր, ավելի քան 17500 կենդանատեսակներ, որոնցից մոտ 500-ը՝ ողնաշարավորներ։ Ցածրակարգ բույսերի և միկրոօրգանիզմների քանակությունն անցնում է մի քանի տասնյակ հազարից։ Հայաստանի կենսաբազմազանությունը հարուստ է տնտեսապես արժեքավոր տեսակներով։ Բույսերի մոտ 2000 տեսակներ օժտված են սննդարար, կերային, դեղատու, ներկատու, եթերայուղատու, մեղրատու, խեժատու, մի շարք կենդանիներ՝ մորթատու, մսատու և այլ հատկանիշներով։ Հասարակության զարգացմանը զուգընթաց ընդլայնվում է կենսաբազմազանության բաղադրիչների ներգրավումը մարդու գործունեության տարբեր ոլորտներում։
Կենսաբազմազանության օգտագործում
Կենսաբազմազանության օգտագործումը Հայաստանում ընթացել է տարերայնորեն, առանց հաշվի առնելու բուսական և կենդանական պաշարների վերարտադրության ապահովման բնական հնարավորությունները։ Դրա պատճառով աստիճանաբար տեղի են ունեցել տեսակների դեգրադացիա և ոչնչացում՝ հանգեցնելով կենսաբազմազանության աղքատացման։ Այս երևույթն առավել ակտիվ է ընթացել վերջին հարյուրամյակում՝ կապված շրջակա միջավայրի արդյունաբերական, գյուղատնտեսական, տրանսպորտային, էներգետիկ և այլ աղտոտվածությունների աճի, ինչպես նաև անտառների, արոտավայրերի և այլ էկոհամակարգերի ակտիվ շահագործման հետ։ Իրավիճակն ավելի է սրվել վերջին տարիների քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական վերակառուցումների ընթացքում կենսաբազմազանության անկայուն օգտագործման պատճառով որոշ բնակմիջավայրեր դեգրադացվել են (ներառյալ անտառները, լեռնային արոտավայրերը և գերխոնավ տարածքները), իսկ մի շարք տեսակներ հայտնվել են անհետացման եզրին։
Կենսաբազմազանության պահպանում
Բնական և մարդահարույց ներգործության արդի պայմաններում պահպանության կարիք ունեն Հայաստանի բուսատեսակների և կենդանատեսակների գրեթե կեսը։ Կենսաբազմազանության պահպանությունը համընդհանուր էկոլոգիական խնդիր է։ Բուսական և կենդանական աշխարհների յուրաքանչյուր տեսակի կորուստը կարող է վճռական նշանակություն ունենալ էկոհամակարգերի ամբողջության, հավասարակշռության ապահովման, մարդկանց առողջության և կայուն զարգացման համար։
Կենսաբազմազանության պահպանության հիմնական խնդիրներն են բուսական և կենդանական աշխարհների տեսակային բազմազանության ամբողջականության ապահովումը, բուսական և կենդանական աշխարհների օբյեկտների ապօրինի օգտագործման կանխումը և պաշտպանումը վնասատուներից, հիվանդություններից ու բնական աղետներից։
Կենսաբազմազանության պահպանությունն իրականացվում է in-situ (բնական միջավայրում) և ex-situ (բնական միջավայրից դուրս) պայմաններում։
Կենսաբազմազանության in-situ պահպանություն
Կենսաբազմազանության in-situ պահպանությունն իրականացվում է բնության հատուկ պահպանվող տարածքներում (ՀՀ օրենսդրությամբ կենսաբազմազանության պահպանության և օգտագործման հատուկ ռեժիմների սահմանմամբ) և այդ տարածքներից դուրս՝ կենսաբազմազանության օգտագործման նորմավորմամբ։ Կենսաբազմազանության in-situ պահպանությունը և կայուն օգտագործման մոտեցումները հնագույն ժամանակներից դրսևորվել են հայ ժողովրդի տնտեսվարման ավանդական ձևերում։ Պաշտամունքի առարկա են դարձել տարբեր բուսատեսակներ (կենի, սոսի, կաղնի, ընկուզենի և այլն) ու դրանց շրջակայքում սահմանվել պահպանության և օգտագործման հատուկ պայմաններ։
Կենսաբազմազանության ex-situ պահպանություն
Կենսաբազմազանության ex-situ պահպանությունն իրականացվում է բուսաբանական և կենդանաբանական այգիներում, դենդրոպարկերում և այլ կանաչ գոտիներում, որի նպատակն է հարստացնել Հայաստանի տվյալ տարածաշրջանի բուսական և կենդանական աշխարհները նոր՝ օտարածին, տնտեսապես արժեքավոր, գեղազարդիչ, դեղատու և այլ օգտակար հատկություններով օժտված բուսատեսակներով և կենդանատեսակներով, ապահովել տեղական հազվագյուտ, անհետացման եզրին գտնվող, բնաշխարհիկ և մնացուկային տեսակների պահպանությունը, վերականգնումը և դրանց կայուն օգտագործումը։
1993 թվականին ՀՀ Աժ վավերացրել է «Կենսաբանական բազմազանության մասին» համաձայնագիրը և ստանձնել միջազգային պարտավորություններ, որոնք վերաբերում են կենսաբազմազանության բաղադրիչների in-situ և ex-situ պահպանությանը, օգտագործման կարգավորմանը, օրենսդրության ու կառավարման համակարգի բարելավմանը, գիտական հետազոտություններին, գենետիկական պաշարների պահպանությանը և այլն։
Կատեգորիա:Էկոլոգիա Կատեգորիա:Հայաստանի բնություն