cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խուլուչայ
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Սամուր գետնի ակունքն է, գետի ենթաավազանը բացակայում է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Գեղարվեստի ազգային թանգարան (Սանտյագո)
Չիլիի գեղարվեստի ազգային թանգարան (Museo Nacional de Bellas Artes), գեղարվեստի ազգային թանգարան Չիլիի մայրաքաղաք Սանտյագոյում։
Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1880 թվականի սեպտեմբերի 18-ին «Ազգային արվեստի թանգարան» անվամբ և համարվում է Հարավային Ամերիկայի հնագույն թանգարանը։ 1910 թվականից տեղակայված է իր համար կառուցված պալատում, որը գտնվում է Չիլիի Ֆորեստալ զբոսայգում։ Թանգարանի շենքը կառուցվել է Չիլիի անկախության 100-ամյակի առթիվ ֆրանս-չիլիացի ճարտարապետ Էմիլ Ժեքուրի նախագծով։ 1976 թվականի ապրիլին թանգարանի շենքը ճանաչվել է որպես Չիլիի պատմական հուշարձան։ 1985 թվականի երկրաշարժի հետևանքով թանգարանը լուրջ վնասներ է կրել։ Շենքի վերանորոգումը տևել է երեք տարի։ Թանգարանի հավաքածուում ներառված է շուրջ երեք հազար ցուցանմուշ, այդ թվում՝ նկարներ, քանդակներ, գծագրեր և փորագրություններ։ Այստեղ հիմնականում Չիլիի արվեստագետների ստեղծագործություններն են, այդ թվում՝ Պեդրո Լիրան, Ալֆրեդո Վալենսուելա Պուելման, Կոսմե Սան Մարտին, Ալբերտո Վալենսուելա Լյանոսը և Ալեխանդրո Սիկարելին։ Միևնույն ժամանակ թանգարանն ունի արտասահմանյան հայտնի վարպետների, այդ թվում` իսպանացի նկարիչներ Ֆրանսիսկո Սուրբարանի և Բարտոլոմե Էստեբան Մուրիլյոյի, ֆրանսիացի նկարիչներ Կամիլ Պիսսարոյի, Ժան Բատիստ Կամիլ Կորոյի, Շառլ-Ֆրանսուա Դոբինյիի, քանդակագործներ Օգյուստ Ռոդենի և Էմիլ Անտուան Բուրդելի ստեղծագործությունների զգալի հավաքածու։
Հավաքածուի իտալական մասում ներառված են մոտ 60 կտավներ, որոնց մեծ մասը ստեղծվել է 19-րդ դարի կեսերին և 20-րդ դարի սկզբում ընկած ժամանակահատվածում (Պիետրո Գաբրինի, Ջովանի Բոլդինի)։
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է նաև մի քանի ստեղծագործություններ ֆլամանդացի և հոլանդացի նկարիչներից, այդ թվում՝ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի, Յակոբ Յորդանսի, Կոռնելիս դե Վոսի, Ալբերտ Կեյպի, Յան Վիլդենսի և Ադրիան վան Օստադեի ստեղծագործություններից։
Թանգարանում են գտնվում նաև 46 կակեմոնոյի մի փոքր հավաքածու (թանաքով կամ ակվարելով ստեղծված մագաղաթ), որոնք 1968 թվականին թանգարանին է նվիրաբերել չինական դեսպանատունը, 15 ֆիգուրներ Աֆրիկայից և 27 ճապոնական գրավյուրներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չիլիի թանգարաններ Կատեգորիա:1880 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Ազգային պատկերասրահներ
Զեյբինի շրջան
Զեյբինի շրջան (ناحية ذيبين), շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի հարավում՝ Ալ-Սուեյդայի մարզում։ Հանդիսանում է Սալխադի գավառի հինգ շրջաններից մեկը։ Ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով շրջանի բնակչությունն կազմում է 6,900 մարդ ։
Վարչական կենտրոնն Զեյբին քաղաքն է։ Գտնվում է մարզի հարավային մասում։ Սահմանակից է հյուսիսում՝ Ալ-Կուրեյյայի շրջան, հյուսիս-արևելքում՝ Սալխադի շրջան, արևելքում՝ Ալ-Ղարիայի շրջան, հարավում՝ Հորդանան, արևելքում՝ Բոսրայի շրջան։ Քաղաքն ու շրջական ավանները կազմում են 144.65 քառ.կմ տարածք։
Օնուր Կիվրակ
Օնուր Ռեջեփ Կիվրակ (Onur Recep Kıvrak, ), թուրք ֆուտբոլիստ, թուրքական «Տրաբզոնսպոր» ֆուտբոլային ակումբի ավագն է և դարպասապահը։ Հանդես է եկել Թուրքիայի ազգային հավաքականում։
Զեյբինի շրջան
Շրջանն ուննի 3 գյուղ և ավան (Բնակչության թվաքանակն ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով է) դրանք են՝
Օնուր Կիվրակ
Ակումբային կարիերա
Կիվրակը կարիերան սկսել է թուրքական «Կարշիյակա» ակումբում, որտեղ անցկացրել է 4 տարի։ 2008 թ․ հունվարի 15-ին պայմանագիր է կնքել «Տրաբզոնսպոր» ակումբի հետ։ 2 տարի անց նոր ակումբի հետ կարողանում է նվաճել երկրի գավաթը և սուպերգավաթը։
Զեյբինի շրջան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիայի շրջաններ Կատեգորիա:Սալխադի գավառ
Օնուր Կիվրակ
Ազգային հավաքականի կազմում
Թուրքիայի ազգային հավաքականի կազմում իր առաջին խաղն անցկացրել է 2010 թ․ մայիսի 26-ին, երբ թիմը մրցում էր Հյուսիսային Իռլանդիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հետ։ Այս խաղում թուրքերը կարողանում են հաղթել 2։0 հաշվով։ Կիվրակը խաղացել է նաև Թուրքիայի մինչև 16, 17, 18, 19, 21 տարեկանների հավաքականներում, իսկ 2005 թ․ կարողացել է դառնալ Եվրոպայի մինչև 17 տարեկանների չեմպիոն։
Վիճակագրություն
''2015 թ. դեկտեմբերի 24-ի տվյալներով''
Բախտագուշակը (նկար, Կարավաջո)
«Բախտագուշակը», իտալացի բարոկկո ոճի նկարիչ Միքելանջելո Մերիսի դա Կարավաջոյի կտավ, որը գոյություն ունի երկու տարբերակով՝ երկուսն էլ պատկանում են նկարչի վրձնին։ Առաջին տարբերակը թվագրվում է մոտավորապես 1594 թվականով և այժմ գտնվում է Հռոմի Կապիտոլիական թանգարաններում, իսկ երկրորդը՝ մոտավորապես 1595 թվականով և գտնվում է Փարիզի Լուվրում։ Թվագրման տարեթվերը վիճահարույց են։
Սյուժե
Նկարում պատկերված է մի պճնամոլ երիտասարդ (երկրորդ տարբերակի բնորդը հավանաբար Կարավաջոյի գործընկեր, սիցիլիացի նկարիչ Մարիո Միննիտին է), որը բախտը գուշակելու համար ձեռքը պարզել է մի գնչուհու։ Տղան գոհ է երևում ու երբ նայում է աղջկա դեմքին, վերջինս նույնպես նայում է նրան․ նրանք հայացքներ են փոխանակում։ Նկարին ուշադիր նայելիս պարզ է դառնում այն, ինչը երիտասարդը չի նկատում․ աղջիկը հանում է նրա մատանին իր ձեռքը մեղմորեն շոյելով։
Բախտագուշակի խաբեությունը որպես փոխաբերություն Կարավաջոյի գայթակղիչ իլյուզիոնիզմի համար
Կարավաջոյի նկարում, որն ունի երկու տարբերակ, պատկերված է լավ խնամված, սնապարծ մի երիտասարդ, որի ափով գնչուհին գուշակություն է անում։ Խորամանկ գնչուհին խաբում է նրան․ նրա գայթակղիչ ժպիտը կեղծ է, և քանի որ երիտասարդը հմայված է նրա գեղեցկությամբ, նա չի նկատում, որ աղջիկը հանել է մատանին իր մատից ։ 1603 թվականին Գասպարե Մուրթոլան մադրիգալ է նվիրել Կարավաջոյի այս կտավին, որում նա գեղեցկադեմ գնչուհու խաբեությունը համեմատում է Կարավաջոյի իլյուզիոնիստական պատկերավորման հետ ու եզրակացնում, որ կտավին նայողը, ինչպես այդ երիտասարդը, երկդիմության զոհ է ։ Մադրիգալը հասցեագրված է անձամբ Կարավաջոյին, որում ասվում է․ «ես չգիտեմ, ով է այս մեծ գուշակուհին / կինը, որին դու պատկերել ես / ոչ էլ դու, որ նրան նկարել ես, քաղցր դյութանքների միջոցով / նա փափագում է գողանալ / հենց մեր սիրտն ու արյունը, և քո կտավի միջոցով / նրա կենդանի, շնչող պատկերը / ներկայացնում է մյուսներին, որոնք նույնպես կարող են հավատալ դրան»։
Ոճ
Կարավաջոյի կենսագիր Ջովաննի Բելլորին նշել է, որ նկարիչը գնչուհուն ընտրել է փողոցի անցորդներից, որպեսզի ցույց տա, որ կարիք չունի կրկնօրինակել հնագույն վարպետներին․
Այս հատվածը ցույց է տալիս, որ Կարավաջոյի ժամանակակից, դասական կրթությամբ մաներիստ նկարիչները հավանություն չէին տալիս վերջինիս՝ իրական բնորդներին նկարելու հակմանը։ Սակայն Բելլորին այսպես է ավարտում․ «և այս երկու կերպարների միջոցով Կարավաջոն այնքան հստակորեն է պատկերում իրականությունը, որ նրանք ապացուցում են նրա խոսքերի ճշմարտացիությունը»։ Այս պատմությունը հավանաբար անստույգ է, քանի որ Բելլորին գրել է Կարավաջոյի մահից համարյա կես դար անց, և այն չի հանդիպում Կարավաջոյին ճանաչած կենսագիրներ Մանսինիի և Ջովաննի Բալոնեի գրվածքներում, սակայն հստակորեն ընդգծում է Կարավաջոյի հեղափոխական ազդեցությունն իր ժամանակակիցների վրա, սկսած իր «Բախտագուշակից», որով Վերածննդի արվեստի տեսությունը՝ որպես դիդակտիկ գեղարվեստ փոխարինվելու էր իրական կյանքը ներկայացնող արվեստով։
Երկրորդ տարբերակ
1594 թվականին «Բախտագուշակը» կտավը Հռոմի երիտասարդ նկարիչների և ավելի ավանգարդ կոլեկցիոներների շրջանում զգալի հետաքրքրություն է առաջացրել, բայց ըստ Մանսինիի, Կարավաջոյի աղքատությունը նրան ստիպել է նկարը վաճառել ցածր գնով (ութ արծաթադրամով)։ Այն տեղ է զբաղեցրել հարուստ բանկիր ու արվեստի գիտակ մարքիզ Վինսենտե Ջուստինիանիի հավաքածուում, որը դարձել է նկարչի գլխավոր հովանավորը։ Ջուստինիանիի ընկեր կարդինալ Ֆրանչեսկո Դել Մոնտեն 1595 թվականին գնել է մյուս կտավը՝ «Խաղանենգները» և այդ տարի Կարավաջոյին տեղ հատկացրել իր տանը։
Դել Մոնտեի համար Կարավաջոն նկարել է այս կտավի երկրորդ տարբերակը, սակայն որոշակի փոփոխություններով։ 1594 թվականի տարբերակի մուգ ֆոնն այստեղ դարձել է կիսաբաց վարագույրի ու պատուհանագոգի ստվերներով ակոսված պատ, իսկ կերպարներն ավելի են լցնում տարածություն՝ այն դարձնելով եռաչափ հարթություն։ Լույսն ավելի պայծառ է, տղայի հագուստի կտորն ու աղջկա թևքերն ավելի նուրբ հյուսվածքներ ունեն։ Խաբեության զոհն ավելի երեխայանման է ու անմեղորեն խոցելի, իսկ աղջիկը՝ պակաս զգուշավոր, ավելի հակված դեպի տղան ու իրավիճակի տերն է։
Ժանր
«Բախտագուշակը» 1594 թվականին Կարավաջոյի նկարած կենցաղային ժանրի երկու կտավներից մեկն է, մյուսը «Խաղանենգներն» է։ Համարվում է, որ «Բախտագուշակը» երկուսից ավելի վաղ է նկարվել և թվագրվում է այն ժամանակահատվածով, երբ նկարիչը նոր էր հեռացել Ջուզեպպե Չեզարիի արվեստանոցից՝ նկարավաճառ Կոնստանտինոյի միջոցով իր սեփական նկարները վաճառելու համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարավաջոյի նկարներ Կատեգորիա:Իտալիայի գեղանկարչություն
Էգենբերգ դղյակ
Էգենբերգ դղյակ (Schloss Eggenberg), ազնվականական խոշորագույն նստավայր Շտիրիայում։ Գտնվում է Գրացի ծայրամասում։ 2010 թ. ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։
Դղյակը կառուցվել է 1625 թ. իշխան Էգենբերգի պատվերով, ով եղել է կայսր Ֆերդինանդ II-ի խորհրդականը, իր տեսակով ավստրիական Ռիշելիեն։ Նրա սիրելի ճարտարապետ Ջովանի Պեդրո դե Պոմիսը, իմանալով իշխանի` աստղագուշակությամբ տարված լինելու մասին, նախագծել է կառույցը վերածննդի ներդաշնակ ոճով։ Պալատական համալիրի մեջ մտել են ուշգոթական կապելլան, որ ժառանգություն էր հասել իշխանի նախնիներից։
Դե Պոմիսի կառույցում ամեն ինչ կոչված էր հիշեցնելու ժամանակի ու աստղերի շարժման մասին։ Անկյունային չորս աշտարակները խորհրդանշում են տարվա եղանակները, 52 սենյակները` տարվա շաբաթների քանակը, հարակից 24 շինությունները` օրվա 24 ժամերը։ Որոշ հաշվարկներով դղյակն ունեցել է 365 պատուհան, ինչը խորհրդանշել է տարվա օրերի քանակը։ Աստղագիտական սրբագրության թեման շարունակվում է կենտրոնական սրահի ֆրեսկոներում, ծաղկաջերմոցում և այգու ավելի հին հատվածում։
Դղյակի կառուցումն ավարտին է հասցվել պատվիրատուի մահից հետո` 1635 թվականին։ Ներքին հարդարման հիմնական աշխատանքները կատարվել են 1641-1646 թվականներին։ 1666 թվականին պատվիրատուի թոռը նկարիչ Վայսենկիրխերին պատվիրել է գեղանկարչական 600 աշխատանք դղյակի համար, որոնք մինչ օրս զարդարում են դղյակի պատերը։ Էգենբերգների վերջին շառավղի մահից հետո դղյակը ժառանգություն են ստացել նրանց ազգակից Գերբերշտեյնները, ովքեր դղյակին տիրել են մինչև 1939 թվականը։ 18-րդ դարում դղյակը վերանորոգվել է ռոկոկո ոճով, իսկ հին կանոնավոր այգին փոխարինվել է անգլիական բնապատկերային այգիով։
1939 թվականին դղյակը Գերբերշտեյններից անցել է Շտիրիայի կառավարությանը։ Ներկայումս այն մտնում է Գրացի գեղարվեստական թանգարանի կազմի մեջ։ Շինությունների մի մասն օգտագործվում է հնագիտական հավաքածուի պահպանման համար։
Սոկոլսկի վանք
Սոկոլսկի վանք (Соколски манастир), գործող ուղղափառ քրիստոնեական վանք Բուլղարիայում ։
Գտնվում է Գաբրովո քաղաքից 15 կմ հեռավորության վրա՝ Սոկոլովոյի քարանձավի հարևանությամբ։ Ի սկզբանե հիմնադրվել է, որպես տղամարդկանց համար նախատեսված վանք, սակայն 1959 թվականից ի վեր կանանց մուտքը ևս հասանելի է դարձել։
Պատմություն
Վանքը հիմնադրվել է 1832 թվականին՝ Իոսիֆ Սոկոլսու կողմից։ Ի սկզբանե եկեղեցին կառուցվել է փայտից։ Շինարարական աշխատանքներն ավարտվել են 1833 թվականի հունվարին, իսկ եկեղեցու օծման արարողությունը տեղի է ունեցել 1834 թվականի օգոստոսի 15-ին՝ եպիսկոպոս Իլարիոն Կրիտսկու կողմից։
Ժամանակակից կաթոլիկոնը կառուցվել է 1834 թվականին։ Վերանորոգումից հետո՝ 1862 թվականին ավարտվել է նաև եկեղեցու ներքին ձևավորումը։
1968 թվականին վանքի հարևանությամբ կառուցվել է մատուռ, որի պատերը զարդարվել են տարբեր պատկերներով։
1836 թվականին վանքում բացվել է աստվածաբանական դպրոց։ Սոկոլսկի վանականները ևս մասնակցել են Բուլղարիայի ազգային-ազատագրական շարժմանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի վանքեր
Իգոր Տալկով
Իգոր Վլադիմիրովիչ Տալկով (Игорь Владимирович Тальков, ), խորհրդային ռոք-երաժիշտ, երգիչ, երգերի հեղինակ, բանաստեղծ, կինոդերասան։
Ստեղծագործական ճանապարհի սկզբում համագործակցել է «Ապրիլ», «Կալեյդոսկոպ» և «Էլեկտրոկլուբ» խմբերի հետ։ Այդ ժամանակ Իգորը գրել էր բազմաթիվ երգեր, սակայն հնարավորություն չուներ կատարելու դրանք ։
Առաջին անգամ լայն հասարակությանը հայտնի դարձավ 1987 թվականի «Տարվա երգ» փառատոնում «Մաքուր լճակներ» («Чистые пруды») ստեղծագործության կատարումից հետո ։ Դրանից հետո, որպեսզի հանդիսատեսի հետ կիսվի սեփական երգերով, որոնցից շատերը երաժշտական ոճով և տեքստով տարբերվում էին այն ստեղծագործություններից, որոնք կատարում էր նախկինում, Տալկովը ստեղծում է «Փրկարար օղակ» («Спасательный круг») խումբը և շուտով նրա հետ մեկնում է հյուրախաղերի ծրագրով, որը բաղկացած էր երկու մասից՝ երգեր քաղաքական թեմաներով և լիրիկա։ Մինչև 1989 թվականը Տալկովի կողմից գրվել էին ավելի քան երկու հարյուր երգեր։ Տալկովի ստեղծագործությունները դժվար է վերագրել որևէ որոշակի ոճի, այն գտնվում է մոտավորապես փոփ-երաժշտության, ռոքի և հեղինակային երգի խաչմերուկում ։
Սպանվել է 1991 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Սանկտ Պետերբուրգում, «Յուբիլեյնի» Սպորտի պալատում, անհայտ հանգամանքներում։
Վաղ տարիներ
Տալկովների տոհմը պատկանում էր ազնվական դասին. Իգորի հորական պապը՝ Մաքսիմ Մաքսիմի Տալկովը, ժառանգական կազակ էր և ռազմական ինժեներ, հորեղբայրները՝ ռարական բանակի սպաներ ։ Իգորի ծնողները (հայրը՝ Վլադիմիր Մաքսիմի Տալկով (1907-1978 թվականներ), մայրը՝ Օլգա Յուլիի Տալկովա (ծնված Շվագերուս), Ստավրոպոլյան նահանգի ծնունդ, էթնիկ գերմանացու և տեղացի կազակուհու դուստր) ռեպրեսիայի էին ենթարկվել և ծանոթացել են բանտարկության վայրերում (Օռլովո Զուևո ավան, Չեբուլինսկի շրջան, Կեմերովոյի մարզ), որտեղ 1953 թվականի ապրիլի 14-ին ծնվել է նրանց որդին՝ Վլադիմիր Տալկովը, Իգորի ավագ եղբայրը։ Ռեաբիլիտացիայից հետո ընտանիքը բնակության համար ուղարկվում է Շյոկինո քաղաք, առանց հետագա բնակության վայրը փոխելու իրավունքի։
1956 թվականի նոյեմբերի 4-ին Իգոր Տալկովը ծնվում է Գրեցովկա գյուղում, Շյոկինոյից ոչ հեռու։ Մինչ 1974 թվականը նա սովորել է Շյոկինոյի № 11 միջնակարգ դպրոցում, միաժամանակ, 1966-1971 թվականներին զբաղվել է երաժշտական դպրոցում, բայանի դասարանում։ Դպրոցական առարկաներից նրան դուր էին գալիս գրականությունը, պատմությունը և աշխարհագրությունը, իսկ մաթեմատիկան և ֆիզիկան, ընդհակառակը, եղել են ոչ սիրելի առարկաները ։ Սովորելու ժամանակ Իգորը երազում էր դառնալ հոկեյիստ և այդ նպատակին հասնելու համար լրջորեն մարզվում էր ։ 1972 թվականին նա մեկնում է Մոսկվա, որպեսզի ընդունվի ԲԿՄԱ-ի կամ «Դինամո»-ի դպրոցը, սակայն չի անցնում ընտրությունը։
Դպրոցում Իգորը եղել է «Կիթառահարներ» համույթի մասնակից և ղեկավարել է երգչախումբը ։ Ավագ դասարաններում Իգոր Տալկովը նվագում էր դաշնամուրի և կիթառի վրա, իսկ հետագայում, ինքնուրույն, տիրապետում է բաս-կիթառին, ջութակին և հարվածային գործիքներին։ Հայտնի է, որ երաժշտի սիրելի գործիքն է եղել սաքսոֆոնը, սակայն նրա վրա նվագել նա չի կարողացել ։
Նոտային գիտելիքներ Իգորը չի սովորել, որի համար զղջում էր, սակայն արագ ընկալում էր երաժշտությունը լսողությամբ և մի քանի րապե անց կարող էր այն վերարտադրել ։
Իր հիշողություններում Օլգա Տալկովան՝ Իգորի մայրը, պատմում էր, թե ինչպես մի անգամ մանկությունում նա խզում է իր ձայնը, որից հետո այն դառնում է խռպոտ ։ Այցելելով կոկորդաբանին՝ նա իմանում է, որ հիվանդ է խրոնիկական կոկորդաբորբով։ Այդ կապակցությամբ Իգորը ստիպված էր կատարել հատուկ շնչառական մարմնամարզություն, որը նրան օգնեց որոշ ժամանակ անց նորից վերականգնելու ձայնը, բայց այնուամենայնիվ, հետագայում, համերգներից հետո, նա երբեմն, ամենևին, չէր կարողանում խոսել։
Երգեր Իգոր Տալկովը սկսել է գրել 1973 թվականից։ Առաջին ստեղծագործությունը եղել է «Ես մի քիչ ափսոսում եմ» («Мне немного жаль») : Դրանից հետո ստեղծվում են բազմաթիվ տարբեր ուրվագծեր, իսկ 1975 թվականին լույս աշխարհ է գալիս աշխարհում մարդու ճակատագրի մասին բալլադը, «Ճակատագիր» («Доля») անվանումով, որը հեղինակը համարում է իր առաջին մասնագիտական աշխատանք ։ Տասնվեց տարեկանում Իգոր Տալկովը ընկերների հետ ստեղծում է «Նախկինը և հիշողություններ» («Былое и думы») վոկալ-գործիքային համույթը, իսկ դպրոցն ավատելուց հետո դառնում է Տուլայի «Ֆանտի» («Фанты») պրոֆեսիոնալ երաժշտական խմբի մասնակից, որի ղեկավարն է դառնում Գ. Վասիլևը ։ Փորձերի ժամանակ երաժիշտները նվագում էին նոտաներով և այդ պատճառով Իգորը ստիպված էր սովորելու նոտային գիտելիքներ, որը նա բաց էր թողել երաժշտական դպրոցում ։ Այդ նրան հաջողվում է մեկ ամառվա ընթացքում։
Երաժշտությունից բացի Տալկովին հրապուրում էր թատրոնը։ Դպրոցն ավարտելուց հետո նա մեկնում է Մոսկվա, որպեսզի ընդունվի թատերական ուսումնարան, սակայն դժվարությունների է բախվում գրականության քննություն հանձնելու ժամանակ, քանի որ ծանոթ չէր Մաքսիմ Գորկու «Մայրը» վեպի տեքստին ։ Այդ ժամանակ, 1975 թվականին, Իգորը դառնում է Տուլայի մանկավարժական ինստիտուտի ֆիզիկո-մաթեմատիկական ֆակուլտետի ուսանող, որտեղ սովորում է մեկ տարվա ընթացքում, սակայն այնուհետև հասկանում է, որ իր մոտ չկա ձգտում դեպի ճշգրիտ գիտությունները ։ Տուլայի մանկավարժական ինստիտուտից հեռանալուց հետո, մեկ տարվա ընթացքում, նա սովորում է Լենինգրադի մշակույթի ինստիտուտում, սակայն կրթական համակարգը նրան չէր գոհացնում ։ Բարձրագույն երաժշտական կրթություն Իգորը նույնպես չուներ։
Մանկությունում Իգորը հավատում էր կոմունիզմին և ծնողները չէին ցանկանում նրան տարհամոզել ։ Մի անգամ, երբ Իգորի մայրը իր անբավարարությունն է հայտնում Լեոնիդ Բրեժնևի կառավարմամբ, նրա որդին ասում է, որ կհեռանա տնից, եթե նմանատիպ բաներ կկրկնվի ևս մեկ անգամ ։ Այն գիտակցումը, որ այդ իդեալները չարդարացան, Իգորի համար դառնում են հիվանդագին ։
1975 թվականին Իգոր Տալկովը Տուլայի հրապարակում հանդես է գալիս Լեոնիդ Բրեժնևի քաղաքականության քննադատությամբ ։ Խորհրդային համակարգի հետ անախորժություններ հաջողվում է խուսափել հայտնի հեծանվորդ Ա. Կոնդրատևի օգնությամբ, ում հետ Իգորը նվագում էր միևնույն երաժշտական խմբում։ Տալկովի գործը չի հասցվում մինչև դատարան, սակայն նրան, որպես «անհուսալի մտավորական», ուղարկում են ծառայելու շինարարական բատալիոն, մերձմոսկովյան Նախաբինո ։ Ծառայությունից ազատ ժամանակ Իգոր Տալկովը գրում է երգեր և փորձեր է անում իր կողմից ստեղծված «Աստղիկ» («Звёздочка») համույթի հետ։
Ստեղծագործական ուղի
Ծառայելով բանակում՝ Իգորը վերադառնում է Շյոկինո, իսկ այնտեղից վաստակի է մեկնում Սոչի։ Այստեղ, «Ժեմչուժինա» հյուրանոցում, նա ընդունվում է վարիետեում բաս-կիթառահար և վոկալիստ մի խմբում, որի առաջատար վոկալիստն էր հանդիսանում Ալեքսանդր Բարիկինը։ 1979 թվականին Սոչիում հյուրախաղերի էր իսպանացի երգիչ Միչելը, ում շատ է դուր գալիս բաս-կիթառահարը վարիետեից և թարգմանչուհին Իգորին առաջարկում է աշխատել Միչելի հետ։ Իգորը համաձայնվում է և Ուլյանովսկում նա ներկայացվում է Միչելի երաժշտախմբին, որից հետո սկսում է աշխատել բաս-կիթառահար նրա մոտ երաժշտախմբում, հիվանդացած Եֆիմ Գելմանի փոխարեն։ Հյուրախաղերը անց էին կացվում ամբողջ ԽՍՀՄ-ի տարածքով, լավագույն հրապարակներում և ավարտվում են 1980 թվականի մայիսին Սուխումիում։ Մոսկվա վերադառնալուց հետո ձայնագրվում է սկավառակ։ Երաժիշտը աշխատում է Սոչիի և Մոսկվայի ռեստորաններում, այնտեղ հանդիպելով բազմաթիվ հայտնի կատարողների հետ («Պեսնյարի», «Ուրախ տղաներ» («Весёлые Ребята»))։ Սակայն Իգորը որոշում է, որ նվագել ըստ պատվերի ստորացուցիչ է և 1982 թվականից նա դադարում է ելույթներ ունենալ նմանատիպ վայրերում ։
1976 թվականից Տալկովը սկսում է ելույթներ ունենալ պրոֆեսիոնալ բեմում։ Երկրի փոքրիկ քաղաքներով հյուրախաղերի է մեկնում «Ապրիլ» և «Կալեյդոսկոպ» խմբերի հետ։ Բազմաթիվ երգեր գրվում են այդ ժամանակ, սակայն կատարել նրանք հնարավորություն չկար ։
«Ապրիլ» խմբի փորձերից մեկի ժամանակ, Տաջիկստանում հյուրախաղերի ընթացքում, բարձրախոսները ուժեղ աղմկում էին։ Խումբը հետևում է խորհրդին՝ հողանցել սարքավորումները ուժային արկղիկի վրա, որի պտուտակը տեղի էլեկտրիկը որոշել էր որպես հողանցման կետ։ Չկռահելով այն մասին, որ դա արդյունաբերական հոսանք էր 380 վոլտ լարումով, «Ապրիլ»-ը ելույթ է ունենում։ Համերգից հետո Իգորը խոնարհվում է հանդիսատեսին և հեռանում վարագույրից այն կողմ։ Հանկարծ հոսանքի հարվածից նա ձեռքը քաշում է բարձրախոսից, ուշագնաց է լինում և ընկնում։ Ընկերները շատ արագ կարողանում են ուշքի բերել նրան, սակայն դրանից հետո մի որոշ ժամանակ նա խուսափում էր վերցնել բարձրախոսը և խնդրում էր այն փաթաթել մեկուսացուցիչով ։
1980 թվականին Մոսկվայի «Նաուկա» ակումբի տնօրենը Իգորին հրավիրում է ելույթ ունենալ դիսկոտեկի ժամանակ։ Այստեղ Իգորը կարդում է իր «Եգոր Պապ» («Дед Егор») եռագրությունը, որի ֆաբուլան սահմանում է այսպես. «Հին բոլշևիկը ընկնում է շնորհազրկման մեջ, խմում է և «աչքերը բացվում են»։ Նա պատուհանից նայում է փողոց, մարդկանց և խորհում է սահմանների, մերձավորների և օտարների, այն մասին, որ բոլորը զգում են ցավը միանման, միանման են ուրախանում։ Բոլորն ունեն մեկ գլուխ և ձեռքերին հինգ մատ, իսկ մենք անընդհատ ցանկանում ենք բաժանվել, սահմանազատվել» ։ Այդ ելույթից հետո ակումբի տնօրենին հեռացնում են պաշտոնից, իսկ երաժիշտին չէին հրավիրում ելույթներ ունենալ դիսկոտեկներում ։
1984 թվականին նա ելույթ է ունենում խմբում, որը ձայնակցում էր երգչուհի Լյուդմիլա Սենչինային և զուգահեռաբար հնչյունավորող էր աշխատում Ստաս Նամինի մոտ։ Այդ ժամանակ գրվում են երգեր Յակով Դուբրավինի երաժշտության հիման վրա՝ «Փակ շրջան» («Замкнутый круг»), «Աերոֆլոտ», «Բնությունում գեղեցկություն եմ փնտրում» («Ищу в природе красоту»), «Տոն» («Праздник»), «Իրավունք բոլորին է տրված» («Право всем дано»), «Լուսաբացից մեկ ժամ առաջ» («Час до рассвета»), «Նվիրված ընկերուհի» («Преданная подруга») և այլն։ 1986 թվականին, Իրինա Ալեգրովայի հետ միասին, դառնում է Դավիթ Թուխմանովի կողմից ստեղծված «Էլեկտրոկլուբ» խմբի մենակատար և հնչյունավորող։ 1987 թվականի աշնանը «Էլեկտրոկլուբ» խումբը երկրորդ տեղն է գրավում հանրամատչելի երաժշտության «Ոսկե Կամերտոն» («Золотой камертон») փառատոնում։
1987 թվականին Դավիդ Թուխմանովի «Մաքուր լճակներ» երգը՝ Իգոր Տալկովի կատարմամբ, ներգրավվում է «Տարվա երգ» հաղորդաշարում, որից հետո Իգորը հայտնի է դառնում որպես լիրիկական երաժիշտ ։ Սակայն երգերի մեծ մասը, որոնք գրում էր Իգոր Տալկովը, բացարձակ նման չէին «Մաքուր լճակներ» երգին և որպեսզի դրանք կատարի, նա հեռանում է «Էլեկտրոկլուբ»-ից և ստեղծում է սեփական «Փրկարար օղակ» («Спасательный круг») խումբը։ Խումբը Ռուսաստանով հյուրախաղերի է մեկնում ծրագրով, որը բաղկացած էր երկու մասից՝ երգեր քաղաքական թեմատիկայով և լիրիկա։
Ազատ ժամանակ Իգորը հետազոտում էր Ռուսաստանի պատմությունը նյութերով, որոնք նա ինքնուրույն փնտրում էր արխիվներում և գրադարաններում։ Դրա համար նա օրվա մեջ պարտադիր հատկացնում էր գոնե երկու ժամ ։ Իգոր Տալկովի տանը հավաքվել էր ռուսական և արտասահմանյան պատմական բազմաթիվ հուշագրություններ, հիշողություններ, հետազոտություններ, վիճակագրական տվյալներ ։ Այսպիսով, նա մշտապես կուտակոււմ էր տեղեկություն, իսկ այնուհետև, ակնթարթորեն, տեղի էր ունենում երգ գրելու գործընթաց ։ Այսպես, մեկ անքուն գիշերից հետո, Իգորը բառացիորեն երկու րոպեի ընթացքում գրում է «Ռուսիա» («Россия») երգը, ոչ մի անգամ չփոխելով ոչ մի տող ։
Այսպես, «Ռոսիա» երգի տեսահոլովակի դիտումից հետո գնահատելով Իգորի դերասանական տվյալները, կինոռեժիսոր Ալեքսեյ Սալտիկովը նրան հրավիրում է «Արծաթավում Իշխան» (հետագայում վերանվանված «Արքա Իվան Ահեղ») ֆիլմի գլխավոր դերին։ Սակայն, ռեժիսորի փոխարինումից հետո, սցենարը փոփոխության է ենթարկվում և սկսում է միայն հեռվից հիշեցնել Ալեքսեյ Տոլստոյի վեպը, մասնակիորեն ձեռք բերելով ծաղրերգական բնույթ ։ Իգորը չի ավարտում իր դերը, հրաժարվում է ձայնավորել այն և ֆիլմի շնորհանդեսի ժամանակ, 1991 թվականի օգոստոսին, ներողություն է խնդրում Ալեքսեյ Տոլստոյից և հանդիսատեսից նրա համար, որ նրանում մասնակցություն է ունեցել։
«Արծաթավում Իշխան»-ի նկարահանումներին զուգահեռ Իգոր Տալկովը աշխատում էր «Վերջին սահմանից այն կողմ» («За последней чертой») կինոնկարում, խաղալով դրամաշորթների ավազակախմբի պարագլխի դերը։ Դրամաշորթներից մեկի դերը կատարում է Վլադիմիր Տալկովը։ Ինքը՝ Իգորը, այդ ֆիլմում ցանկանում էր խաղալ դրական հերոսի, սակայն նրան պայման են դնում, որ դրա համար նա պետք է հարդարվի, սափրի բեղերա ու մորուքը և նա հրաժարվում է։
1990 թվականին «Տարվա երգ»-ում հնչում է «Նախկին փոխ-եսաուլ» («Бывший подъесаул») երգը։ Այդ երգի կատարումից առաջ, համերգներից մեկի ժամանակ, Իգորը պատմում է այն մասին, թե ում է այն նվիրված. «Նախկին ցարական սպա Ֆիլիպ Միրոնով, Գեորգիևյան ասպետ, Ռուս-ճապոնական պատերազմի հերոս, 1917 թվականին դավաճանում է երդումին, իր վրայից պոկում է շքանշանները, ոսկե ուսադիրները և խաչերը և գնում է պայքարելու, այսպես կոչված, «ժողովրդական» իշխանության համար» ։
Մի անգամ Իգորը իր խմբի հետ թռչում էր Տյումեն համերգի։ Երբ ինքնաթիռը ընկնում է կայծակային ամպի մեջ, բոլորն սկսում են անհանգստանալ։ Այդ ժամանակ Իգոր Տալկովը ասում է. «Մի վախեցեք։ Քանի դառ դուք ինձ հետ եք, դուք չեք զոհվի։ Ինձ կսպանեն մեծ ամբոխի կուտակման ժամանակ և մարդասպանին չեն գտնի» ։ Այդ պատահարից հետո գրվում է «Ես կվերադառնամ» («Я вернусь») երգը ։
1991 թվականի գարնանը և ամռանը, Տալկովը իր «Փրկարար օղակ» երաժշտական խմբի հետ, ԽՍՀՄ բազմաթիվ համերգային հրապարակներում ցուցադրում է «Դատ» («Суд») հեղինակային համերգային ծրագիրը, որի մեջ մտնում են երաժշտի առավել սուր սոցիալական երգերը և նրա առավել հայտնի լիրիկական երգերը։ Ըստ մտահղացման, ծրագիրը իրենից ներկայացնում էր դատ 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխության կազմակերպիչների և Խորհրդային պետության հետագա բոլոր ղեկավարների նկատմամբ, ովքեր, ըստ հեղինակի կարծիքի, Ռուսաստանը վեր են ածել մոլորակի ամենահետամնաց երկրներից մեկը և զարգացած կապիտալիստական երկրների հումքային բազա ։
1991 թվականի օգոստոսի 22-ին, օգոստոսյան պուտչի ժամանակ, Իգոր Տալկովը իր խմբի հետ ելույթ էր ունենում Լենինգրադի Դվորցովի հրապարակում։ Կատարվում են «Պատերազմ» («Война»), «Ես կվերադառնամ», «ԽՄԿԿ» («КПСС»), «Պարոնայք դեմոկրատներ» («Господа демократы»), «Ստոպ։ Մտածում եմ» («Стоп! Думаю себе!»), «Գլոբուս» («Глобус»), «Ռոսիա» երգերը։ Այդ ժամանակ, նրա անձնական բժշկի միջոցով, նա Բորիս Ելցինին է փոխանցում «Պարոն նախագահ» («Господин президент») երգի ձայնագրությունը։ Այդ երգում հիասթափություն է հնչում Ռուսաստանի առաջին նախագահի, ում վրա Իգորը սկզբնական շրջանում մեծ հույսեր էր դնում, քաղաքականության վերաբերյալ։
«Մոնոլոգ» գիրքը կազմող Օլգա Դուբովիցկայան, «Երեկոն Դմիտրի Դիբրովի հետ» հաղորդման եթերում, պատմում է 1991 թվականի հոկտեմբերի 2-ին Իգորի հետ իր զրույցի մասին. «Իգորը համոզված էր, որ գոյություն ունի ինչ-որ բան, որը տիրապատում է իշխանությամբ իշխանության վրա, դա օրենքն է օրենքի վրա, դա մարդկանց դասակարգ է, ում ձեռքերում է ողջ կապիտալը, ում հարկավոր է իրենց ենթարկել Երկրագնդի ցանկացած մասնիկը։ Եվ այդ մարդիկ Երկրագնդի յուրաքանչյուր մասում որոշում են այն դատավորին, ով այդ մասին տիրապատում է, որպեսզի անեն այն, ինչ իրենց համար հարմար է։ Իգորը համոզված էր, որ ժամանակին Լենինին հրաման էր տրված փլուզել Ռուսական կայսրությունը։ Ինչու՞: Որովհետև նրանք վտանգավոր ազգ են, ում շատ դժվար է ենթարկել, ըստ էության, բնության արմատներով, ռուսական ոգու բնությամբ, որ դա այն ազգն է, ով ավելի քիչ է հավատում քաղաքագետներին և ավելի շատ՝ բանաստեղծներին։ Հենց այդ պատճառով նա համարում էր, որ բանաստեղծները հեռանում են հենց առաջինը։ Որովհետև, իրականում, ժողովրդի մոտ դուրս գա բանաստեղծը կամ քաղաքագետը… մարդիկ, այնուամենայնիվ, ավելի շուտ կհավատան բանաստեղծին։ Նա համարում էր, որ Գորբաչովն այդ նույն վերնախավից, որին նա ծառայում էր, առաջադրանք ուներ փլուզել Միությունը, ինչը Գորբայովը հաջողութամբ իրականացրեց։ Եվ նրան բարձրացնում են հիերարխիական աստիճանով այն իշխանությանը, որը իշխանության վրա է։ Վերջին օրերին նա հիասթափված էր Ելցինով, նա չէր պնդում, չէր ասում այն, որ Ելցինը առաջադրանք ունի փլուզելու Ռուսաստանը, սակայն ենթադրում էր, որ դա հենց այդպես էր։ Արդյունքում նա գալիս է այն եզրակացության, որ այդ ամենը ամսի 2-ին էր, ինչը ոչ մի լավ բան չի խոստանում»։
Զոհվելու նախօրեին, հոկտեմբերի 5–ին, Իգորը ելույթ էր ունենում ակուստիկ համերգով, Գժելի ուսումնարանում, որի ժամանակ նրա կիթառի վրա կտրվում է լարը ։
Դա Իգորի վերջին բեմ դուրս գալն էր։
Մահ
Ըստ Տատյանա Տալկովայի խոսքերի՝ հոկտեմբերի 3-ին կամ 4-ին Իգորին զանգահարում են հեռախոսով, և զրույցն ավարտվում է Իգորի պատասխանով. «Դուք ինձ սպառնու՞մ եք։ Լավ։ Պատերա՞զմ եք հայտարարում։ Ես ընդունում եմ այն։ Կտեսնենք, թե ով հաղթող դուրս կգա» ։
1991 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Սանկտ Պետերբուրգում՝ «Յուբիլեյնի» Սպորտի պալատում, անցկացվող համերգին ելույթ էին ունենում բազմաթիվ կատարողներ։ Երգչուհի Ազիզայի ընկերուհին, վերջինիս խնդրանքով, խնդրում է Իգոր Տալկովին ելույթ ունենալ նրանից առաջ, քանի որ Ազիզան չէր հասցնում նախապատրաստվել ելույթին ։ Իգորն իր մոտ հանդերձարան է կանչում երգչուհու տնօրեն Իգոր Մալախովին, և նրանց միջև տեղի է ունենում բանավեճ։ Դրանից հետո Իգորի երկու թիկնապահները հանդերձարանից դուրս են հանում Մալախովին։ Իգորն սկսում է պատրաստվել ելույթին, սակայն, մի քանի րոպե անց, նրա մոտ է վազում նրա խմբի ադմինիստրատոր Վալերի Շլյաֆմանը՝ բղավելով այն մասին, որ Մալախովը դուրս է հանել ատրճանակը։ Տալկովը պայուսակից հանում է օդամղիչ-ազդանշանային ատրճանակը, որը ձեռք էր բերել ինքնապաշտպանության համար, դուրս է վազում միջանցք և տեսնելով, որ նրա թիկնապահները գտնվում են Իգոր Մալախովի նշանառության տակ, նրա ուղղությամբ կատարում է երեք կրակոց։ Մալախովը կռանում է, և թիկնապահները, օգտվելով այդ հապաղումից, սկսում են նրան զինաթափել։ Այդ ժամանակ Մալախովը կատարում է երկու կրակոց, սակայն նրանք դիպչում են հատակին։ Թիկնապահները սկսում են հարվածել կրակողին և, ծածկելով գլուխը, նա վայր է գցում ատրճանակը։ Մի քանի ակնթարթ անց արձակվում է ևս մեկ կրակոց, որը դիպչում է Իգորի սրտին։ Երբ ժամանում է շտապ օգնության բրիգադը, բժիշկն անմիջապես արձանագրում է կենսաբանական մահ։
Քաղաքային դատախազությունը քրեական գործ է հարուցում։ Իգոր Մալախովը, ում հանդեպ համամիութենական հետախուզում էին հայտարարել, 10 օր անց մեղայականով կամավոր ներկայանում է։ 1991 թվականի դեկտեմբերի 10-ին նրա վրայից հանվում է միտումնավոր սպանության մեղադրանքը։ Փորձաքննություն անցկացնելուց հետո, 1992 թվականի ապրիլին, հետաքննությունը պարզում է, որ վերջին կրակոցը կատարել է Շլյաֆմանը։ Սակայն 1992 թվականի փետրվարին մեղադրյալը արդեն մեկնել էր Իսրայել, որի հետ այդ ժամանակ Ռուսաստանը չուներ հանցագործի հետհանձնման պայմանագիր, և սպանության գործը դադարեցվում է։
Իգոր Տալկովի թաղման արարողությունը տեղի է ունենում 1991 թվականի հոկտեմբերի 9-ին, Մոսկվայում՝ Վագանկովյան գերեզմանատանը։
Քննադատություն
Իր «Մենախոսություն» գրքում Տալկովը գրում է, որ մինչ 1989 թվականը իրեն անվանում էին հակախորհրդային, իսկ «Ռոսիա» երգի կատարումից հետո սկսում են համարել հակասեմիտ ։ «Մաքուր լճակներ» երգի հաջողությունից հետո Իգորը հանդիսատեսին ներկայանում էր բացառապես լիրիկական երաժշտի կերպարով, և երբ նա սկսում էր կատարել քաղաքական թեմաներով իր «կտրուկ» երգերը, հանդիսատեսներից շատերը տարակուսում էին ։
Լրագրող Մաքսիմ Կոնոնենկոն իր «Ո՞վ է սպանել Իգոր Տալկովին» հոդվածում Իգորի ստեղծագործությունը անվանում է «վիմագրական և ուղղագիծ սոցիալականություն», «դրված նրբաթերթ էլեկտրական երաժշտության վրա» ։ Ըստ նրա կարծիքի, Իգոր Տալկովը «միջին երգիչ է, միջակ երգահան և շատ վատ բանաստեղծ», իսկ նրա տեքստերը «հիշեցնում են «Կրոկոդիլ» ամսագրի ֆելիետոններ… որի համար և ժողովուրդը նրան սիրում էր»։ Նաև Տալկովը հոդվածում անվանվում է «…անկիրթ խուժանի սովորական երգիչ։ Այն նույն խուժանի, որը իր բոլոր անլուծելի խնդիրները բարդում է կառավարության վրա, իսկ լուծելի խնդիրները լուծում է բռունցքի օգնությամբ» ։ Հոդվածի հեղինակը ստանում է ավելի քան վեց հարյուր նամակ-արձագանք։ Այդ նամակների պատասխան է հանդիսանում նոր հոդված՝ «Ես սպանել եմ Իգոր Տալկովին» վերնագրով ։
2011 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Կոնոնենկոն հրապարակում է իր խորհրդածումների շարունակությունը՝ «Բաբելոնի կրակը» հոդվածը, որտեղ Տալկովին անվանում է «բացահայտ գրագող» երաժշտության բնագավառում, նշում է, որ նրա հանրաճանաչության ժամանակ մեր էստրադան իջել էր «որևէ Սլովենիայի կամ Մակեդոնիայի փոփ-մշակույթի մակարդակին», և որ Տալկովի ավանդույթների «արժանավոր» շարունակող դառնում է Ստաս Միխայլովը ։
Դրական
Պահպանողական ուղղափառ շարժման ներկայացուցիչները հարգանքով են վերաբերվում Տալկովին՝ որպես երաժշտի, ով առաջիններից մեկը սկսեց բեմից երգել Աստծո մասին ։ Պնդվում է, որ Եկեղեցու որոշ ներկայացուցիչներ նույնիսկ սկսում են խորհել նրա սրբացման մասին, իսկ ուրիշները այդ մտորումները համարում են անօրինաչափ ։
Կոնստանտին Կինչևը գրել է, որ իրենք ծանոթ չէին, սակայն ինքը Տալկովին վերաբերվում է «որպես տաղանդավոր երաժիշտ», «իսկ նրա քաղաքական դիրքորոշմանը՝ ըմբռնումով», չնայած «Տալկովի պոեզիան նրան դուր չի գալիս» և Իգորի ստեղծագործությունները ազդեցություն չեն թողել նրա երգերի վրա ։ 2008 թվականի նոյեմբերի 17-ի «Ռադիո 7» հաղորդումում «Ալիսա» խմբի առաջատարը ասում է, որ Իգորի աշխարհայացքային դիրքորոշմանը վերաբերվում է որպես համախոհ, իսկ երաժշտի ստեղծագործությունները նրան առանձնահատուկ չեն տպավորել։ Սակայն նա պարզաբանում է, որ այդպես է համարում, որովհետև դա իր ոճը չէ և նա դրանում այնքան էլ չի կողմնորոշվում և դա չի նշանակում, որ ինքը նախատում է Իգորին։ Յուրի Շևչուկը նույնպես խոստովանում է, որ նրա հետ ծանոթ չի եղել և ավելացնում է. «Տալկովին բոլորը հասկանում էին, որովհետև նա մի քիչ «լացկան» է եղել, խոսում էր պարզ և կոպիտ, չնայած հոգուց, իհարկե, սրտից» ։ Երբ «Ալիսա» և «ԴԴՏ» խմբերի առաջատարներին առաջարկում են մասնակցություն ունենալ Իգորի հիշատակին նվիրված համերգին, նրանք պատասխանում են համաձայնությամբ ։ Արտուր Բերկուտը պատմում էր այն մասին, որ անձնապես ճանաչում էր Իգորին. «նա հիանալի ընկեր էր, հիասքանչ երաժիշտ և, ուղղակի, նորմալ տղա, որպիսիք այժմ, գործնականում, չեն մնացել», որ «միշտ սիրել է և սիրում է նրա մշակույթը» ։
Ալեքսանդր Ռոզենբաումը ասում է, որ հարգանքով է վերաբերվում Տալկովի մշակույթին, ինչպես նաև ավելացնում է, որ Իգորի մոտ կա հիանալի, շատ տաղանդավոր գործեր ։ Վալերի Կիպելովը ասում է, որ հարգանքով է վերաբերվում Իգորին և նրա ստեղծագործություններին ։ Վալերի Լեոնտևը խոստովանում էր, որ, երբ երգում էր Իգոր Տալկովի երգերը, զգում էր, որ իր վրա «ինչ-որ մեկը համերգային դահլիճում նշան է բռնում զենքից»։ Տալկովի մահվան լուրը նրան է հասնում Հնդկաստանում համերգի ժամանակ։ Երգիչը «զգում է, թե ինչպես մթնեց Երկիրը…»: Ալեքսեյ Ռոմանովը պատմում է. «Առաջին անգամ Իգորին տեսա Պիտերում, 1983 թվականին, նա երաժշտական ղեկավար էր Լյուդմիլա Սենչինայի համույթում, ելույթ էին ունենում միևնույն ծրագրում։ Այնուհետև նա աշխատում էր մենակ, մենք հանդիպել ենք տարբեր հավաքական համերգներում, այնուհետև, նրա կարիերայի վերելքի ժամանակաշրջանում, ես նրան տեսել եմ միայն հեռուստատեսությունով։ Ներվային, տաղանդավոր, կարեկից մարդ, հիանալի արտիստ» ։
Գրող և գրականագետ Վլադիմիր Բոնդարենկոն Իգոր Տալկովին գնահատում է ոչ որպես բանաստեղծ, չնայած, ըստ նրա խոսքերի, Իգորի տեքստերի մեջ «կան ոչ քիչ բանաստեղծական մարգարիտներ», այլ որպես «XX դարի վերջին ազգային Ռուսաստանի վերածնման փորձի խորհրդանիշ» ։ Լրագրողը գրում է, որ համոզված է նրանում, որ «Իգոր Տալկովի երգերի յուրաքանչյուր նոստալգիական «սպիտակգվարդիական» տեքստերում առաջնային է ոչ թե դրագունական համազգեստով և բարձրաշխարհիկ կանանցով հիացմունքը, այլ ռուսական ազգային բողոքը ժողովրդի ճնշման դեմ», որ Իգորը «հարվածում էր ամեն ինչին, ինչը խանգարում էր ռուսական ժողովրդին ապրել» ։ Բանասեր Տ. Վ. Մենշիկովը Տալկովին բնութագրում էր որպես բարդ, ով հետագայում դառնում է ռոք-բանաստեղծ, ում բանաստեղծություններում արտացոլվում է ռուսական հավաքականությունը, վերցված ռուսական դասական գրականությունից։ Մենշիկովը գրում է, որ Տալկովը ձգտում էր ավելի հանրամատչելի ձևով իր ունկնդրին մատուցել ռուսական ոգու հավաքականությունը, ինտուիտիվ կերպով զգալով ժողովրդի մշակութային ավանդույթների պահպանման անհրաժեշտություն նրա պատմական զարգացման դժվար պահերից մեկի ժամանակ ։
Անձնական կյանք
1979 թվականի հուլիսի 22-ին Իգոր Տալկովը ծանոթանում է իր ապագա կնոջ՝ Տատյանայի հետ՝ նրան պարի հրավիրելով «Մետելիցա» սրճարանում։ Իգորը մասնակցում էր «Դե, աղջիկներ» («А ну-ка, девушки») հաղորդմանը որպես երաժիշտ և Տատյանային հրավիրում է նկարահանվելու մասսայական տեսարանում։ 1980 թվականին տեղի է ունենում նրանց հարսանիքը։ Ամուսնությունը տևել է ավելի քան 11 տարի։
1981 թվականի հոկտեմբերի 14-ին ծնվում է նրանց որդին՝ Իգոր Տալկով-կրտսերը, ում Իգորը պաշտում էր ։ Ամուսնու մահից հետո Տատյանա Իվանի Տալկովան փորձում էր սովորել հոգեբանի մասնագիտություն, սակայն, այնուհետև, թողնում է այդ գաղափարը։ Ստանիսլավ Գովորուխինը առաջարկում է նրան աշխատել իր ֆիլմերից մեկի նկարահանումների ժամանակ։ Այդ ժամանակից Տատյանա Տալկովան աշխատում է «Մոսֆիլմ» կինոընկերությունում որպես ռեժիսորի օգնական, մասնակցություն է ունեցել «Տիսկի», «Ստիլյագներ», «Բնակելի կղզի. Գոտեմարտ» ֆիլմերի նկարահանումներին  ։
Երբ Իգորը սպանվում է, նրա որդի Իգոր Տալկով-կրտսերն ընդամենը ինը տարեկան էր։ Հարցազրույցներից մեկում նա խոստովանում է, որ այդ ժամանակ նա չէր ցանկանում զբաղվել երաժշտությամբ ։ Տալկով-կրտսերի խոսքերով, նրա հրապուրումը երաժշտությամբ սկսվում է տասնհինգ տարեկանից ։ Սկզբում նա գտնում է հոր սինթեզատորը և հետաքրքրությունից սկսում է ուսումնասիրել գործիքի հնչյունության սկզբունքը։ Ժամանակի ընթացքում նա սկսում է տիրապետել այդ գործիքը և սկսում է երգեր գրել։ 2005 թվականին թողարկվում է նրա առաջին ալբոմը՝ «Պետք է ապրել»։ Ալբոմը կազմված է տասնութ երգերից, որոնցից տասնհինգն անձամբ Իգոր Տալկով-կրտսերի ստեղծագործությունն են, իսկ երեքը՝ նրա հոր երգերն են նոր հնչյունավորմամբ։ 2007 թվականին նա երգչուհի Ազիզայի հետ առաջին անգամ երգում է միասին (դա տեղի է ունենում «Գլխավոր հերոս» հաղորդման ժամանակ )։
Թանգարան
1993 թվականի մարտի 5-ին, Տալկովի տաղանդի երկրպագուների նախաձեռնությամբ և նրա ընտանիքի և մերձավորների աջակցությամբ, Մոսկվայի Միջազգային Սլավոնական կենտրոնում ստեղծվում է Իգոր Տալկովի թանգարանը։ Հասցեն՝ քաղաք Մոսկվա, Չառնիգովյան պողոտա 9/13 (Նովոկուզնեցկի կամ Տրետյակովսկի մետրո)։ Թանգարանը տեղակայված է Սլավոնական գրագրության և մշակույթի միջազգային ֆոնդի տարածքում, XVII դարի դղյակում։
Ցուցադրության հիմքն են կազմում լուսանկարներ, փաստաթղթեր, ձեռագրեր և երաժշտի անձնական իրեր ։ Թանգարանի բացման օրը Տատյանա Տալկովան թանգարանին է փոխանցում Իգորի իրերը. Գեորգիևյան խաչերով ռուսական բանակի սպայի համազգեստը, որով նա ելույթ էր ունենում իր «Դատ» երաժշտական ներկայացման առաջին, սոցիալ-քաղաքական մասում (որտեղ նա դատում էր Խորհրդային Միության բոլոր առաջնորդներին), ինչպես նաև համերգային բաճկոնը, ճտքակոշիկները և անդրավարտիքը, որոնցում նա գտնվում էր սպանության պահին։ Պատերից մեկին կախված է փայտյա խաչ, որը տեղադրված էր Իգորի գերեզմանին մինչ մահարձանի տեղադրումը։ Թանգարանում է գտնվում բայանը, որի վրա Իգորը սովորում էր նվագել մանկական երաժշտական դպրոցում և ակորդեոնը, որի վրա կատարվել է «Մաքուր լճակներ» երգը «Տարվա երգ-87»-ում ելույթ ունենալու ժամանակ։ Եվս մեկ ցուցանմուշ՝ կիթառ, որով նա մասնակցություն է ունեցել «Աստիճան դեպի Պառնաս» մրցույթում 1989 թվականին, «Իմ Հայրենիք» («Родина моя») երգով։ Այլ ցուցանմուշների շարքում են բանաստեղծությունների ձեռագրեր, օրագրային բնույթի գրառումներ, բանակից և համերգային ուղևորություններից նամակներ մորը, «Աստիճան դեպի Պառնաս» Միջազգային երաժշտական մրցույթի դափնեկրի (1989 թվական) և «Տարվա երգ» մրցույթների (1989-1991 թվականներ) պատվոգրեր, աշխատանքային գրքույկ, պաստառներ և ծրագրեր, տոմս ճակատագրական համերգին, մերձավորներին և հարազատներին հեղինակային նվիրատվական գրություններով տարբեր տարիների սկավառակներ, գրքեր, բանաստեղծությունների հավաքածուներ և մամուլում հրապարակումներ ։ Թանգարանում կարելի է տեսնել հազվադեպ համերգային ձայնագրություններ, կադրեր «Արքա Իվան Ահեղ» ֆիլմից, «Մենախոսություն» գրքից դրվագներ և տարբեր տարիների հարցազրույցներ։
Իգոր Տալկովի հիշատակը կերպարվեստում
Սանկտ Պետերբուրգի «Յուբիլեյնի» Սպորտի պալատում 1992 թվականին տեղադրվում է հուշատախտակ՝ «Հավերժ հիշատակ Ռուսաստանի համար զոհված բանաստեղծ, երգիչ և երգահան Իգոր Տալկովին ռուս ժողովրդից և ռուսական կուսակցությունից» մակագրությամբ։ Ամեն տարի, հոկտեմբերի 6-ին, ժամը 18-ին, Ալեքսանդր-Նևսկի մայրավանքի ճգնավորները հիշատակման պատարագ են մատուցում ։
Քանդակագործ Վյաչեսլավ Կլիկովի կողմից պատրաստվում է Տալկովի հուշարձանը, որը 1993 թվականի նոյեմբերին տեղադրվում է Տալկովի գերեզմանին, Մոսկվայի Վագանկովսկի գերեզմանատանը ։
Քանդակագործ Ա. Կուզնեցովը 2003 թվականին ստեղծում է «Ռուսաստանի թմբուկը» («Набат России») անվանումով քանդակագործական կոմպոզիցիա։ Այն իրենից ներկայացնում է կիսաքանդ եկեղեցի, որի ֆոնի վրա կանգնած է Իգոր Տալկովը, մեկ ձեռքում պահած կիթառը, իսկ մյուսում՝ թմբուկ։ Սկզբնապես հուշարձանը ենթադրվում էր տեղադրել Սամարայում, սակայն Տոլյատիի քաղաքապետարանի մշակույթի դեպարտամենտի ղեկավար Վ. Կոլոսովի միջամտությունից հետո, որոշվում է այն տեղադրել Տոլյատիում ։ Այդպիսի հնարավորության մասին գրում էին 2006 թվականին, սակայն նախագիծը կյանքի չի կոչվում։
Մոսկովյան նկարիչ Վալերի Բալաբանովը ստեղծում է «Տալկովի դաշտ» («Тальково поле») նկարը, որում Իգոր Տալկովը պատկերված է վեր բարձրացրած ձեռքով։ Նրանից վերև սպիտակ բազեն գոտեմարտում հաղթում է սև ագռավին, հնչում են զանգերը, իսկ հետին պլանում շարժվում է զինվորական զորամասը։
1999 թվականին Ռուսաստանի փոստը թողարկում է Տալկովի պատկերով նամականիշ։
2012 թվականի նոյեմբերի 11-ին Իգոր Տալկովի երգերը հնչում են «Հանրապետության սեփականությունը» («ДОстояние РЕспублики») ծրագրում ։
2013 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Շյոկինո քաղաքի № 6 մասնագիտական լիցեյի պատին, որը Տալկովը ավարտել էր 1976 թվականին, բացվում է հուշատախտակ ։
Որոշ երգերի գրման փաստաթղթավորված ամսաթվեր
1988 թվական - «Քեռի» («Дядя»), «Մամայի դարը» («Век Мамай»), «Բվիկներ» («Совки»), «Ընկերներ-պարոններ», «Իմ Հայրենիք»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս երգիչներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Հրաձգային զենքից մահացածներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Սպանվածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ռուս կիթառահարներ Կատեգորիա:Ռուսաստանում հրազենից մահացածներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սաբրինա Գոնսալես Պաստերսկի
Սաբրինա Գոնսալես Պաստերսկի (Sabrina Gonzalez Pasterski, ), ամերիկացի ֆիզիկոս Չիկագոյից, ով ուսումնասիրում է լարերի տեսություն և տարրական մասնիկների ֆիզիկա ։ Նա ինքն իրեն նկարագրում է որպես «առաջին սերնդի կուբայամերիկացի և Չիկագոյի հանրային դպրոցների հպարտ շրջանավարտ»։ Ավարտել է Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի (MIT) բակալավրիատը և ներկայումս Հարվարդի համալսարանի ասպիրանտ է։
Վաղ կյանք և կրթություն
Գոնսալես Պաստերսկին ծնվել է 1993 թվականի հունիսի 3-ին Չիկագոյում, Մարկ Պաստերսկու և Մարիա Գոնսալեսի ընտանիքում։ Նրա հայրը էլեկտրատեխնիկ է, ով քաջալերել է Սաբրինային հետևել իր երազանքներին ։ 1998 թվականին ընդգրկվել է Էդիսոնի կրոնական շնորհալի կենտրոնը (Edison Regional Gifted Center), իսկ 2010 թվականին ավարտել է Իլինոյսի Մաթեմատիկայի և գիտության ակադեմիան ։
Գոնսալես Պաստերսկին ակտիվ հետաքրքրություն է ցուցաբերել ավիացիայի ոլորտում։ Նա թռիչքի իր առաջին դասը վերցրել է 2003 թվականին, իսկ արդեն 2006 թվականին իր նախագծով սկսել է ինքնաթիռ կառուցել ։ 2007 թվականին Կանադայում միայնակ կարողացել է վարել Cessna 150 ինքնաթիռը, որից հետո՝ 2008 թվականին, ստացել է իր ինքնաթիռը վարելու վկայական ։ Նրա ԱՄՆ-ի տարածքի վրա ինքնաթիռով առաջին ինքնուրույն թռիչքը կատարվել է 2009 թվականին իր օդաչու-դասավանդող Ջեյ Մայարդի հավանությամբ ։
Գոնսալես Պաստերսկու գիտական հերոսների թվում են Լեոն Լեդերմանը, Դադլի Հերսչբախը և Ֆրիման Դեյսոնը։ Ըստ իր խոսքերի, նրան ֆիզիկայով հրապուրել է Ջեֆ Բեզոսը։ Նա աշխատանքի առաջարկներ է ստացել «Blue Origin» կազմակերպության կողմից, Amazon.com-ի Ջեֆ Բեզոսի և Օդագնացության և տիեզերական տարածության հետազոտությունների ազգային գործակալությունից (ՆԱՍԱ) ։
2014 թվականից տեղափոխվել է Հարվարդի համալսարան՝ ֆիզիկական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան ստանալու համար ։
Լուսաբանումը ԶԼՄ-ներում
ozy.com-ում նրա մասին հոդվածը հրապարակելուց հետո, դերասան Ջորջ Թեքեն Թվիթթերի իր էջում Գոնսալես Պաստերսկու մասին ասել է. "Հուսամ ես հայտնի եմ նրանով, ինչ ես անում եմ, այլ ոչ թե նրանով, ինչը ես չեմ անում։ Սուր զգացողություն" : Սթիվեն Փ. Ջոբսի հոդվածը, ներառյալ իր թվիթը, կիսվել է 1,200,000 անգամ ։
Գոնսալես Պաստերկու հոդվածի և գործերի միջազգային լուսաբանումը հայտնվել է RT-ում, Լեհաստանի Անգորա թերթում և Չեխիայի Հանրապետության DNES-ում  ։ 2016 թվականին ռեփեր Քրիս Բրաունը Գոնսալես Պաստերսկուն աջակցելու համար վիդեո է հրապարակել ։ Ֆորբսը և History Channel-ը Պաստերսկու մասին նրա հանդիսատեսների համար ալիք են հրապարակել համապատասխանաբար Մեքսիկայում և Լատինական Ամերիկայում ։ «People en Español» իսպաներենով ամենակարդացվող ամսագիրը 2016 թվականի ապրիլին Պաստերսկուն խմբագրություն է նվիրել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կին ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ լեհական սերմամբ
Վահագն Մահտեսի-Հակոբյանց
Վահագն Մահտեսի-Հակոբյանց, հայ բարերար, միջազգայնագետ, Իրանում «Փյունիկ» շաբաթաթերթի համահիմնադիր, 1988 թվականին ստեղծել է Գերմանախոս երկրների Ղարաբաղ կոմիտեն։ Արցախյան պատերազմի զինադադարից անմիջապես հետո Բերձոր քաղաքում ստեղծել է ավանդական գորգագործությունը շարունակող ու զարգացնող դպրոց։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1942 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Իրանի երբեմնի հայաշատ Թավրիզ քաղաքում` Ռուբեն և Թամար Մահտեսի-Հակոբյանցների ընտանիքում։ Ընտանիքի ավագ զավակն էր։ Ծննդավայրի դպրոցն ավարտելուց հետո բարձրագույն կրթություն ստանալու նպատակով մեկնել է Ավստրիա և սովորել Գրաց համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ Այնուհետև կրթությունը շարունակել է Հայաստանում` Երևանի պետական համալսարանում։ Այդ տարիներին Հայաստանում կազմակերպել է սփյուռքահայ ուսանողների առաջին խորհուրդը և ընտրվել դրա նախագահ։ Խորհուրդն իր գործունեությամբ մեծ շունչ հաղորդեց ժամանակի հայ երիտասարդությանը, մանավանդ` սփյուռքահայ ուսանողներին։ 1972 թվականին Վահագն Մահտեսի-Հակոբյանցն ավարտել է բուհը և դարձել միջազգայնագետ Ջոն Կիրակոսյանի ասպիրանտը։
Գործունեություն
Այնուհետև տեղափոխվում է Գերմանիա և աշխատանքի ընդունվում Արևմտյան Բեռլինի FU Ազատ համալսարանի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետում` որպես գիտաշխատող։ Իրանական հեղափոխության առաջին օրերին տեղափոխվեց ծննդավայր։ Իր ընկերների հետ միասին այնտեղ հիմնադրեց «Փյունիկ» շաբաթաթերթը։ Իր շուրջը համախմբեց ժամանակի իրանահայ երիտասարդությանը և իր հայանպաստ գործունեությամբ նոր ընթացք հաղորդեց իրանահայ համայնքի կյանքին։ Վահագն Մահտեսի-Հակոբյանցի ջանքերով Հայաստանում կազմակերպվեցին իրանահայ ուսուցիչների առաջին հավաքն ու վերապատրաստման դասընթացները։ 1988 թվականի երկրաշարժի օրերին ու Արցախյան շարժման ընթացքում նա տուժածներին ու կարիքավորներին անձամ օգնություն էր հասցնում. սկզբում իր ընկերների հետ օգնում էր ազատամարտիկներին, այնուհետև Արցախի ազատագրության բանակին։ 1988 թվականի ամռանը նրա նախաձեռնությամբ ստեղծվել էր Գերմանախոս երկրների Ղարաբաղ կոմիտեն, որն իր գործունեությամբ լուրջ ներդրում ունեցավ եվրոպական երկրներում արցախյան հիմնահարցի ճիշտ, արդարացի ու անկողմնակալ լուսաբանման ու տարածման գործում։
Արցախյան պատերազմի զինադադարից անմիջապես հետո Բերձորում ստեղծել է ավանդական գորգագործությունը շարունակող ու զարգացնող դպրոց, որի կայացման համար ներդրեց լուրջ միջոցներ. անձամբ էր հետևում այդ գործընթացին։ 1990-ական թվականներից մինչև կյանքի վերջին օրերը մեծ եռանդով մասնակցում էր «Գերմանահայոց կենտրոնական խորհրդի» և «Եվրոպայի հայկական համագումարի» աշխատանքներին։ Նրա մտահղացմամբ ու անմիջական ջանքերով Եվրախորհրդում Ազգային փոքրամասնությունների շահերի պաշտպանության վերաբերյալ քննարկումների շնորհիվ եվրահայությունը ստացավ լիարժեք ձայնի իրավունք։
Վահագն Մահտեսի-Հակոբյանցի աճյունափոշին իր իսկ ցանկությամբ շաղ է տրվել Հայաստանի Հանրապետության Կոտայքի մարզի Գառնի գյուղի կիրճում, ինչպես նաև ազատագրված Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի Բերձորի հողում։ Այդ վայրում էլ դրվել է նրա հիշատակը հավերժացնող հուշաքարն ու հիմնադրվել նրա անվան պուրակը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:1942 ծնունդներ Կատեգորիա:Թավրիզ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Իրանահայ բարերարներ Կատեգորիա:Իրանահայ խմբագիրներ
Խուշտադա (գետ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կասպից ծովի արևմտյան հատվածի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Սուլակ գետնի ակունքն է մինչև Չիրկեյսկի հիդրոհանգույց, գետի ենթաավազանը բացակայում է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Լե Սալել (Արդեշի գավառ)
Լե Սալել (Les Salelles), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 295 մարդ, բնակչության խտությունը` 52.58 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.61 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 510 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 160 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 55 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ