cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կեսարի քաղաքացիական պատերազմ
Մինչև պատերազմի սկիզբը Կեսարը 8 տարի ծառայել էր Գալլիայում՝ հաղթանակ տանելով Գալլիական պատերազմներում։ Մ․թ․ա․ 60 թվականին Կեսարը, Պոմպեոսը և Մարկոս Կրասսոսը հիմնադրել են առաջին եռապետությունը, որի միջոցով նրանք Հռոմեական հանրապետությունը միմյանց մեջ բաժանել էին ազդեցության ոլորտների։ Կեսարը շուտով հասարակ ժողովրդի համար սիրելի է դարձել, իրականացրել է մի շարք բարեփոխումներ։ Սենատը վախենում էր նրանից, ինչի հետևանքով պահանջել է նրանից վայր դնել իր լեգեոնների հրամանատարությունը և վերադառնալ Հռոմ։ Նա հրաժարվել է, անցել Ռուբիկոնը և իր զորքով շարժվել դեպի Հռոմ, ինչը հռոմեական իրավունքի կոպտագույն խախտում էր և պատժվում էր մահապատժով։ Այդ ժամանակ Պոմպեոսը փախել է Հռոմից և տեղափոխվել Հարավային Իտալիա՝ ընդդեմ Կեսարի զորք հավաքելու համար։
Պատերազմը 4 տարի շարունակ հանգեցրել է մի շարք քաղաքական և ռազմական բախումների Հռոմեական Իսպանիա, Իտալիա, Հունաստան, Իլլիրիկում, Եգիպտոս, Աֆրիկա պրովինցիաներում։ Պոմպեոսը կարողացել է Դիրախիումի ճակատամարտում հաջողության հասնել Կեսարի հանդեպ, սակայն ծանր պարտություն է կրել Ֆարսալոսի ճակատամարտի ժամանակ։ Մարկոս Բրուտոսի և Ցիցերոնի հրամանատարության ներքո մարտնչող օպտիմատները հանձնվել են, իսկ Կատոն Կրտսերի և Սցիպիոնի հրամանատարության տակ կռվողները՝ շարունակել պայքարը։ Պոմպեոսը փախել է Եգիպտոս և ժամանելուն պես սպանվել։ Մ․թ․ա․ 46 թվականին Սցիպիոնը պարտություն է կրել Հյուսիսային Աֆրիկայում՝ Տապսոսի ճակատամարտում։ Նա և Կատոնը ճակատամարտից քիչ անց ինքնասպանություն են գործել։ Հաջորդ տարի կեսարական ուժերը Մունդայի ճակատամարտում հաղթանակի է հասել վերջին օպտիմատների նկատմամբ և դարձել Հռոմի «ցմահ դիկտատոր» ։ Այս ամենը հետագայում հանգեցրել է Հռոմեական հանրապետության (մ․թ․ա․ 509-27 թվականներ) վերացմանը և Հռոմեական կայսրության (մ․թ․ա․ 27-մ․թ․ 476 թվականներ) ստեղծմանը։
Նախապատմություն
Հուլիոս Կեսարի, Մարկոս Կրասսոսի և Գնեոս Պոմպեոսի միջև մ․թ․ա․ 60 թվականին Հռոմեական հանրապետությունը միմյանց մեջ բաժանել են ազդեցության գոտիների, որով ստեղծվել է նոր համակարգ՝ հայտնի Առաջին եռապետություն անվամբ։ Մ․թ․ա․ 59 թվականին Կեսարն ընտրվել է Հռոմեական հանրապետության կոնսուլ, իսկ մ․թ․ա․ 58 թվականից սկսած 8 տարի շարունակ՝ Գալլիայի պորկոնսուլ։ Ժամանելով ներկայիս Ֆրանսիայի տարածքի հարավային մասում գտնվող հռոմեական պրովինցիա՝ Անդրալպյան (Նարբոնական) Գալլիա՝ Կեսարը գալլական ցեղերի դեմ պայքար է սկսել։ Գալլիական պատերազմները տևել են շուրջ 8 տարի։ Մ․թ․ա․ 50 թվականին, երբ ավարտվում էր Կեսարի պրոկոնսուլության ժամկետը, ամբողջ Գալլիան գտնվել է Հռոմի ենթակայության տակ։ Կեսարը հաճախ խնդիրներ է ունեցել Սենատի հետ, քանի որ նա պաշտպանել է պոպուլյարների շահերը։
Նույն ժամանակ մյուս եռապետերը (նաև կոչվում են տրիումվիրներ)՝ Պոմպեոսը և Կրասսոսը, նույնպես ղեկավարում էին հռոմեական տարբեր պրովինցիաներ։ Պոմպեոսը ղեկավարում էր Հեռավոր և Մերձավոր Իսպանիա, իսկ Կրասսոսը՝ Սիրիա պրովինցիաները։ Եռապետությանը մեծ հարված է հասցրել Կրասսոսի մահը Խառանի ճակատամարտում։ Կրասսոսի հարստությունն ու ազդեցությունը հաճախ հարթում էր Կեսարի և Պոմպեոսի տարաձայնությունները։ Մ․թ․ա․ 53 թվականին Կեսարը Պոմպեոսից խնդրել է նրա լեգեոններից մեկը՝ գալլական ցեղերի դեմ պայքարում այն օգտագործելու համար, իսկ Պոմպեոսն ընդառաջել է նրան, ինչը ցույց է տալիս նրանց բարեկամական հարաբերությունները։ Հետագայում, երբ ծննդաբերության ժամանակ մահանում է Հուլիոս Կեսարի աղջիկը, որը Պոմպեոսի կինն էր, Կեսարը Պոմպեոսին առաջարկում է նոր դինաստիական ամուսնության միջոցով ամրապնդել իրենց հարաբերությունները, սակայն այս առաջարկը մերժվում է Պոմպեոսի կողմից, որն ամուսնանում է Կեսարի վաղեմի թշնամու՝ Սցիպիոնի դստեր հետ՝ սկսելով մերձենալ օպտիմատների հետ։
Աշխատանքային պայմանագիր
Բովանդակություն
Աշխատանքային պայմանագրում նշվում է նաև աշխատանքի վայրը, կառուցվածքային ստորաբաժանումները, աշխատանքը սկսելու ամսաթիվը, մասնագիտության անվանումը՝ նշելով որակավորման ներկայացվող պահանջները կամ աշխատանքային գործառույթները, կողմերի իրավունքները և պարտականությունները, վարձրատրության պայմանները, աշխատանքային պայմանագրի գործողության ժամկետը։
Կեսարի քաղաքացիական պատերազմ
Նախապատմություն
Կեսարը և Պոմպեոսը հայտնվում են տարբեր ճամբարներում․ Կեսարն աջակցում էր պոպուլյարներին, իսկ Պոմպեոսը՝ օպտիմատներին։ Մ․թ․ա․ 52 թվականին, Պոմպեոսը Սենատի նախաձեռնությամբ ընտրվել է միանձնյա կոնսուլ։ Նա մի շարք օրենքներ է ընդունում, որոնք ուղղված էին Կեսարի դեմ։ Մ․թ․ա․ 50 թվականի կոնսուլական ընտրություններում հաղթնակ են տոնել Գայոս Կլավդիոս Մարցելոսը և Լուցիոս Էմիլիոս Պաուլոսը, որոնց ընտրվելը նպաստավոր էր Կեսարի համար։ Նա կարողանում է կաշառել իր վաղեմի թշնամիներից մեկին՝ Գայոս Սկրիբոնիոս Կուրիոնին, որը, օգտագործելով իր վետո տրիբունական իրավունքը, կարողանում է չեղարկել Կեսարի դեմ ընդունված օրենքները։ Շուտով նրա դիրքերը թուլացնելու համար Սենատը նրա մոտից հետ է կանչում 2 լեգեոններ՝ պատճառաբանելով պարթևական վտանգը։ Որոշ ժամանակ անց նրա և Պոմպեոսի հարաբերություններն ակնհայտ թշնամական բնույթ են ստանում։
Աշխատանքային պայմանագիր
Բովանդակություն
Առանձին դեպքում աշխատանքային օրենսդրությամբ կամ կոլեկտիվ պայմանագրով կարող են սահմանվել աշխատանքային պայմանագրում ամրագրման ենթակա այլ պայմաններ։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Նախապատմություն
Եգիպտոսում 1798 թվականի հուլիսի 1-ի լույս 2-ի գիշերը ափանելուց հետո, Նապոլեոնի ղեկավարած ֆրանսիական բանակը նույն օրը գրավեց Ալեքսանդրիա քաղաքը։ Դրանից հետո, հուլիսի 4-ին Ալեքսանդրիան կորցնելու մասին տեղեկությունները հասան Կահիրե, իսկ մամլուքների բեյերը, ամիրաները, ուլեմները և քադիները արտակարգ խորհրդակցություն հրավիրեցին, ստեղծված իրավիճակը քննարկելու համար։ Ժողով ընթացքում մամլուքների առաջնորդներից Մուրադ Բեյին հանձնարարվեց անհապաղ զորահավաք հայտարարել է մարտընչել ֆրանսիացիների դեմ։ Օրեր անց Մուրադ Բեյի բանակը շարժվեց ֆրանսիացիներին ընդառաջ։
Ալեքսանդրիան գրավելուց հետո ֆրանսիացիները շարժվեցին դեպի Կահիրե։ Հուլիսի 11-ին բոլոր հինգ ֆրանսիական դիվիզիաները հավաքվեցին Ռոմանիե քաղաքում։ Ըստ Նապոլեոնի հետախուզության տվյալների Ռոմանիեից ութ մղոն հեռավորության վրա գտնվող Շուբրահիտ գյուղին են մոտենում Մուրադ Բեյի ղեկավարած 3-4 հազար հեծյալները, մոտ 10,000 հետևակայինները և ռազմական նավատորմը։ Գնահատելով իրավիճակը, ֆրանսիական հրամանատարությունը որոշեց զորքերի մի մասին ուղարկել Շուբրահիտ մամլուքների դեմ մարտընչելու, իսկ մյուս մասին ուղարկել հարավ։.
Աշխատանքային պայմանագիր
Պայմանագրի կնքման կարգ
Աշխատանքային պայմանագրերի կնքման հիմնական ձևը դա գրավոր կերպով կողմերի ստորագրությամբ մեկ փաստաթուղթ կազմելու ձևն է։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Մարտը
Ֆրանսիական բանակ կազմոմ գործում էին հինգ դիվիզիաներ, որոնք զեկավարում էին՝ Լուի Բոնը, Օնորե Վիալը, Լուի Դեզեն, Շառլ Դյուգան և Ժան Ռենյեն։ Ֆրանսիացիները նաև իշխում էին Նեղոսի ջրերում Ժան Պեռի հրամանատարությամբ, Նեղոսյան նավատորմը իր մեջ բացի տրանսպորտային նավերից ներառում էր Le Cerf (Եղջերու) անվամբ շեբեկա տեսակի ռազմանավը, մեկ գալեռ և երեք հրետանավ։
Աշխատանքային պայմանագիր
Պայմանագրի կնքման կարգ
Աշխատանքային պայմանագիրը կնքվում է երկու օրինակից։ Սկզբում պայմանագիրը ստորագրում են գործատուն, գործատուի ներկայացուցիչը և աշխատողը։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Մարտը
Մայրամուտին երևացին Մուրադ Բեյի բանակը, որն ներառում էր 3—4 հազար հեծյալ մամլուք և 10 հազար հետևակային (հետևակայինների մեծ մասը մամլուքների մահակներով զինված ծառաներմ էին)։ Եգիպտացիներին Նեղոսի կողմից պաշտպանում էր ռազմական նավատորմը, որը բաղկացած հույն վարձկաններով ղեկավարվող յոթ հրետանավերից։ Ըստ Նիկոլյա Դևեռնուայի հիշողությունների, մամլուքների շքեղ հագուկապը և թանկառժեք քարերով ու ազնիվ մետաղներով զարդարված զենքերը լուրջ տպավորություն թողեցին ֆրանսիացի զինվորների վրա՝ վերջիններիս մտքերը ռազմական ավարի վրա կենտրոնացնելով։
Ճակատամարտից առաջ Մուրադ Բեյը թերագնահատում էր Նապոլեոնի բանակին, իսկ, երբ նրան Կահիրեում տեղեկացրեցին, որ ֆրանսիական բանակը չունի մեծաքանակ հեծելազոր, նա բարձր ծիծաղեց և պարծենալով ասաց, որ ձմերուկի նման կկտրի օտարերկրյա զավթիչների գլուխները։ Այնուհանդերձ ֆրանսիական կառեն տպավորեց Բեյին երեք ժամ շարոնակ մամլուքները ձիավարում էին ֆրանսիացիների շուրջը՝ փորձելով գտնել ֆրանսիացիների դասավոության թույլ տեղը։ Վերջապես առավոտյան ժամը 8-ից մինչև 9-ը Նեղոսի վրա գտնվող ֆրանսիակն և եգիպտական նավատորմերը հրետանային մարտի բռնվեցին, իսկ փոքրինչ հետո Մուրադ Բեյի հեծելազորը գրոհեց ֆրանսիացիներին։
Աշխատանքային պայմանագիր
Պայմանագրի կնքման կարգ
Մյուս օրինակը պահվում է գործատուի մոտ՝ անախորժություններից խուսափելու համար։ Երկրորդ օրինակը պահվում է աշխատողի մոտ։ Աշխատանքային պայմանագիրը նույն օրը (կնքման օրը) գրանցվում է գործատուի աշխատանքային պայմանագրերի գրանցամատյանում։
Աշխատանքային պայմանագրի գրանցման կարգը, գրանցամատյանի ձևը, դրա վարման ու պահպանման կարգը սահմանում է տվյալ երկրի կառավարությունը։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Մարտը
Երբ մամլուքները հայտնվեցին կառեի խոցման տիրույթում, ֆրանսիացիները կրակ բացեցին հրացաններից և հրետանուց, մամլուքների առաջին գրոհը ձախողված էր։ Չնայած առաջին գրոհի ձախողմանը Մուրադ Բեյի հրոսակները շարունակում էին գրոհել ֆրանսիական կառեներին, սակայն ամեն անգամ ֆրանսիացիները սառնասրտորեն հետ էին շպրտում մամլուքներին։ Այդպես շարունակվեց ևս մեկ ժամ, դրանից հետո Բեյը հրամայեց իր զորքերին նահանջել Նեղոս՝ նավատորմի մոտ, իսկ Նապոլեոնը հրանայեց անցնել հարձակման։
Աշխատանքային պայմանագիր
Պայմանագրի կնքման կարգ
Գործատուն աշխատողին թույլատրում է անցնել աշխատանքի միայն այն ժամանակ, երբ պայմանագիրը կնքվում է և երկրորդ օրինակը գործատուի մոտ է։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Մարտը
Նեղոսում գործերը ավելի լավ էին ընթանում օսմանցիների համար՝ եգիպտացիների նավատորմի վճռական գործողությունները ստիպեցին ֆրանսիական նավատորմի հրամանատար Պեռին հրամայել ֆրանսիական մի անի նավերի անձնակազմերին լքել նավերը, որոնք հետագայում անցան օսմանցի նավաստիների կողմից։ Ֆրանսիացիների վիճակը ծայրահեղ ծանր էր նրանց վրա կրակ էին բացում, և մամլուքների նավատորմը և Բեյի հրետանային մարտկոցը և Նեղոսի երկու ափերին գտնվող բեդուինները։ Թվում էր թե ֆրանսիական նավատորմը շուտով կկործանվի, երբ Պեռի նավից արձակված դիպուկ կրակոցը խոցեց եգիպտացիների գլխավոր նավի վառոդի պահոցը, նավը պայթեց։
Աշխատանքային պայմանագիր
Պայմանագրի կնքման կարգ
Աշխատանքի ընդունման ժամանակ գործատուն կամ նրա կողմից լիազորված անձը, որը ունի քաղաքացիություն և համապատասխանում է նվազագույն ստանդարտներին, պարտավոր է աշխատանքի ընդունվող անձի ստորագրությամբ ծանոթացնել աշխատանքի պայմաններին, ինչպես նաև կոլեկտիվ պայմանագրի առկայության դեպքում նաև կոլեկտիվ պայանագրին, ներքին կարգապահական կանոններին, աշխատավայրում նրա աշխատանքը կանոնակարգող այլ իրավական ակտերին։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Մարտը
Այս անհաջողությունը խուճապի մատնեց մուսուլմաններին ինչպես գետում այնպես էլ ցամաքի վրա։ Նավի պայթելուց առաջ մամլուքները նոր գրոհ էին ձեռնարկում։ Սակայն տեսնելով գլխավոր նավի կործանումը Մուրադ Բեյը փախուստի մատնեց նրա օրինակին հետևեցին մնացած մամլուքները մարտի դաշտում՝ թողնելով ողջ հրետանին։ Հետևակայինները իրենց հերթին նստեցին նավերը և Նեղոսով շարժվեցին դեպի Կահիրե։
Աշխատանքային պայմանագիր
Պայմանագրի կնքման կարգ
Եթե աշխատանքային պայմանագրով այլ բան նախատեսված չէ, աշխատողը պետք է անցնի աշխատանքի՝ պայմանագրի կնքման հոջորդ օրը ։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Մարտը
Մամլուքների փախուստից քիչ անց ֆրանսիացիները չհանդիպելով դիմադրության գրավեցին Շուբրահիտը։
Աշխատանքային պայմանագիր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իրավաբանություն Կատեգորիա:Աշխատանքային իրավունք
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Հետևանքներ
Շուբրահիտի ճակատամարտում ֆրանսիական բանակը կորցրեց 20 մարդու Պեռի նավատորմից, այն պարագայում, երբ մամլուքների կորուստները հասնում էին մի քանի հազարի։ Մամլուքների հրետանին բաժին հասավ ֆրանսիացիներին, բացի դրանից Նապոլեոնի զինվորները կողոպտում էին սպանված մամլուքներին վերցնելով նրանց ոսկյա զարդարանքները, զենքերը և դրամները։
Շուբրահիթի բախումը ֆրանսիացիներին հասկացրեց, որ մամլուքները իրենց համար լուրջ վտանգ չեն հանդիսանում։ Մամլուքների խիզախությունը և հեծելազորի անհատական վարպետությունը բավարար չեղավ ֆրանսիական կարգապահությանը հաղթելու համար։ Այնուհանդերձ Նապոլեոնին չհաջողվեց կտրել մամլուքներին նահանջի ճանապարհից, ինչի արդյունքում վերջիններիս մեծ մասը կարողացավ փախչել Կահիրե։ Այս հաղթանակը չգոհացրեց Նապոլեոնին և նա հրամայեց զարգացնել առաջխաղացումը։
Հետագայում պարտության մասին տեղեկությունները հասան Կահիրե, ուժեղացնելով Եգիպտոսի բնակչության անհանգստությունը։ հուլիսի 16-ին Մուրադ Բեյը հրամայեց ամրություններ կառուցել Ինբաբից մինչև Բաշթուլա։
Կեսարի քաղաքացիական պատերազմ
Նախապատմություն
Մ․թ․ա․ 49 թվականի պլեյբեյական (ժողովրդական) տրիբուններ են ընտրվում Կեսարի կողմնակիցներ Մարկոս Անտոնիոսը և Քվինտոս Կասիոս Լոնգինուսը, սակայն Կեսարի թեկնածուն՝ Սուլպիցիոս Գալբան, չի կարողանում ընտրվել կոնսուլ։ Կոնսուլական ընտրություններում հաղթանակ էին տոնել Հուլիոս Կեսարի գաղափարական հակառակորդներ Գայոս Կլավդիոս Մարցելոսը և Լուցիոս Կոռնելիուս Լենտուլոս Կրուսը։ Դրությունը մնում էր չափազանց լարված․ Հռոմեական հանրապետության գլխին կախված էր նոր քաղաքացիական պատերազմ։ Հռոմում կեղծ լուրեր են տարածվում, որ Կեսարն անցել է Ալպերը և շարժվում է դեպի Հռոմ։ Ստեղծված իրավիճակում Կատոնը հանդես է գալիս խուճապային հայտարարություններով, ինչի հետևաքնով կոնսուլ Մարցելոսը (նա դեռևս կոնսուլ էր և գործելու էր մինչև մ․թ․ա․ 50 թվականի դեկտեմբերի 31-ը, երբ պաշտոնը կստանձնեին նոր կոնսուլները) հրավիրել է Սենատի արտահերթ նիստ և առաջարկել, որ այն երկու լեգեոնները, որոնք Կեսարը հետ էր ուղարկել Գալլիայից, և որոնոք Կապուայում գտնվում էին մարտական դրության մեջ, հանել Կեսարի դեմ և նրան ճանաչել ժողովրդի թշնամի։ Կուրիոնի՝ Կեսարի դեմ այս որոշման ընդունմանը խոչընդոտելու ջանքերից հետո կոնսուլ Մարցելոսն ասում է, որ եթե իրեն խանգարում են ընդհանուր որոշում կայացնել, ապա նա այն անց կկացնի իր անունից։ Նա իր համակիրների և նորընտիր կոնսուլների հետ միասին հանդիպում է քաղաքից դուրս գտնվող Պոմպեոսի հետ։ Կոնսուլը նրան հրամայում է պաշտպանել հանրապետությունը, Պոմպեոսին է հանձնվում նոր հավաքագրված լեգեոնների հրամանատարությունը, ապա սկսվում է նոր զորահավաք։ Ստեղծված իրավիճակում Կուրիոնը ժողովրդական ժողովում խիստ քննադատում է կոնսուլի հակաօրինական քայլերը, ապա լքում է Հռոմը և մեկնում Կեսարի մոտ, որը գտնվում է Հռավեննայում՝ իր իշխանության տակ եղած մի իտալական քաղաքում։
Շուբրահիտի ճակատամարտ
Գրականություն
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Նապոլեոնի արշավանքը Եգիպտոս և Սիրիա Կատեգորիա:18-րդ դարի ճակատամարտեր
Կեսարի քաղաքացիական պատերազմ
Նախապատմություն
Ժամանելով Հռավեննա՝ Կուրիոնը խորհուրդ է տալիս Կեսարին ժամանակ չկորցնել և առաջին հարվածը հասցնել Սենատին և Պոմպեոսին, սակայն նա Կեսարին գտնում է անվճռականության մեջ։ Կեսարը պատրաստ էր պատերազմի, սակայն փորձում էր հնարավորության դեպքում խնդիրը լուծել խաղաղ բանակցությունների միջոցով։ Կեսարը պատրաստ էր լուրջ զիջումների․ նա համաձայն էր մ․թ․ա․ 49 թվականի մարտին վայր դնել 8 լեգեոնների հրամանատարությունը, իր մոտ պահել միայն 2 լեգեոն, թողնել Անդրալպյան Գալլիայի կառավարումը՝ իր մոտ թողնելով Այսրալպյան (Ցիսալպիան) Գալլիան և Իլլիրիկումը։ Կեսարը համաձայն էր կատարել վերոնշյալ դրույթները միայն այն դեպքում, եթե նույնը կատարեր նաև Պոմպեոսը։ Ցիցերոնը նույնպես դեմ չէր բանակցությունների միջոցով խնդրի լուծմանը, սակայն պատերազմի դեպքում պատրաստ էր աջակցել Պոմպեոսին։ Նա երկու հանդիպում է ունենում Պոմպեոսի հետ, որոնց մասին գրված իր նամակներից պարզ է դառնում, որ չնայած Պոմպեոսը նույնպես զերծ չէր անվճռականությունից, սակայն դեմ էր բանակցություններին և ցանկանում էր խնդիրը լուծել պատերազմի միջոցով։ Կեսարի՝ բանակցությունների մասին առաջարկները Սենատի կողմից անպատասխան են մնում։
Մ․թ․ա․ 49 թվականի հունվարի 1-ին նոր կոնսուլներն անցան իրենց պարտականությունների կատարմանը։ Նույն ժամանակ Կեսարի մոտից Հռոմ էր վերադարձել նաև Կուրիոնը՝ իր հետ բերելով Կեսարի նամակը։ Նա հասնում է Սենատում նամակի ընթերցմանը ։ Կեսարն իր նամակում մանրամասնորեն թվարկում էր իր՝ Հռոմեական հանրապետությանը մատուցած ծառայությունները, ապա հայտարարում, որ եթե Պոմպեոսը պահպանի իր իշխանությունը, ապա ինքն էլ դրանից չի հրաժարվի, այլ նույնիսկ այն կկարողանա օգտագործել։ Հենց այս տողերի համար նամակը Ցիցերոնի կողմից անվանվում է «կոպիտ և սպառնալիքներով լի»   ։ Կեսարի նամակը որևէ ազդեցություն չի ունեցել Սենատի վրա։ Այդ ժամանակ նորընտիր կոնսուլ Լենտուլոսը հայտարարում է, որ ինքը բավականաչափ վճռական և հաստատակամ է այս հարցում, և եթե սենատորներն անվստահություն չցուցաբերեն, ապա խնդիրը կլուծվի։ Պոմպեոսի աներ Սցիպիոնն ավելացրել է, որ Պոմպեոսը նույնպես կօգնի Սենատին և առաջարկել է անցնել անհապաղ գործողությունների։ Նրա առաջարկությունը, որն առաջարկում էր Կեսարին տալ որոշակի ժամանակ իր լիազորությունները վայր դնելու համար, ընդունվել է։ Եթե Կեսարը չկատարեր Սենատի որոշումը, կհայտարարվեր հայրենիքի թշնամի, որը պետական հեղաշրջում է ծրագրում։ Ժողովրդական տրիբուններ Մարկոս Անտոնիոսը և Կասսիոս Լոնգինը վետո են (արգելք) դրել այդ որոշման վրա։
Կատոնի կուսակիցները, որոնց թիկունքում կանգնած էր Պոմպեոսը, հունվարի 7-ին Սենատում կարողացել են հասնել Հռոմեական հանրապետութունում արտակարգ դրություն (senatusconsultum ultimum) հայտարարմանը, ինչի հետևանքով կոնսուլները, պրետորները, տրիբունները և պրոկոնսուլության իրավունքով օժտված քաղաքին մոտ գտնվող անձինք օժտվեցին անսահմանափակ իրավունքներով։ Դրանով վտանգվում էր Կեսարի կողմնակիցների՝ կեսարականների անվտանգությունը։ Անտոնիոսը, Կուրիոնը և Կասսիոսը, վախենալով իրենց կյանքի համար, հագնելով ստրուկների շորեր, վարձու կառքով փախչում են Հռոմից և միանում Կեսարին  ։ Հունվարի 8-ին և 9-ին տեղի են ունեցել Սենատի նիստեր, որոնք անց են կացվել Հռոմից դուրս, որպեսզի հնարավորություն տան մասնակցել նաև Պոմպեոսին։ Այստեղ վերջնական ընդունվում Սցիպիոնի՝ հունվարի 1-ի նիստի ժամանակ հնչեցված առաջարկը (քանի որ տրիբունները փախել էին Հռոմից, որոշումն անարգել ընդունվել է)։ Պոմպեոսն իրավունք է ստանում օգտագործել պետական գանձարանի միջոցները, հավաքագրել նոր զորքեր, տեղի է ունենում նաև պրովինցինցիաների վերաբաշխում։ Սցիպիոնը ստանում է Սիրիան, Կեսարի պրովինցիաներից Այսրալպյան Գալլիան ստանում է Դոմիցիոս Ագենոբարբը, իսկ Անդրալպյան Գալլիան՝ Կոնսիդիոս Նոնիանը ։ Նույն նիստին Պոմպեոսը հանդես է գալիս հայտարարությամբ, որ իր տրամադրության տակ կան 9 լեգեոններ, որոնք պատրաստ են մտնել ռազմական բախման մեջ, իսկ ըստ իր հավաստի տվյալների՝ Կեսարը հեղինակություն չունի իր զորքի շրջանում, որը մտադիր չէ նրան պաշտպանել ։ Այս ամենն ի չիք են դարձնում Կեսարի՝ խնդիրները խաղաղ ճանապարհով լուծելու բոլոր փորձերը, և նա պատրաստվում է անցել Ռուբիկոնը և շարժվել դեպի Հռոմ ։
Ռուբիկոնի գետանցում
Հունվարի 12-ին Կեսարը հավաքում է իր տրամադրության տակ տվյալ պահին եղած միակ լեգեոնը՝ 13-րդը, և հանդես գալիս ազդեցիկ կառուցված ճառով։ Նա իր ճառում նշում է, որ իր հակառակորդները Պոմպեոսին շեղել են ճիշտ ճանապարհից, ում նկատմամբ ինքը՝ Կեսարը, միշտ բարեկամական է տրամադրված եղել։ Նա նշում է, որ ոտնահարված են տրիբունների իրավունքները, որոնք չեն ոտնահարվել նույնիսկ Սուլլայի ժամանակաշրջանում։ Կեսարը խնդրում է իր զինվորներին պաշտպանել իրենց զորավարի բարի անունը, որի հետ միասին նրան 10 տարի շարունակ հաղթական կռիվներ են մղել Գալլիայում և Բրիտանիայում։ Զինվորները բարձր բացականչություններով հայտնել են իրենց պատրաստակամությունը՝ պաշտպանելու իրենց զորավարին և ժողովրադական տրիբուններին ։
Մինչև որոշված գետանցումը կատարելը՝ Կեսարն իր մոտ է կանչում նաև Ալպերի մյուս կողմում մնացած սեփական զորքերին, սակայն չի սպասում նրանց ժամանմանը և մ․թ․ա․ 49 թվականի հունվարի 13-ին նա, ղեկավարելով միայն XIII Զույգ լեգեոնը, անցնում է Ռուբիկոն գետը։ Գետանցման պահին Կեսարի տրամադրության տակ եղել է 5000 հետևակ և 300 հեծյալ, որոնց թիվը հետագայում մեծացել է Ալպերից այն կողմ գտնվող զորքերի ժամանմամբ։ Մինչ այդ Կեսարը միայն Հարավային Գալլիայից մինչև Իլլիրիկում ընկած տարածքների ղեկավարն էր։ Զորքերի հետ գետանցումն արգելված էր հռոմեական օրենքներով․ եթե զորավարը կանչվել էր Հռոմ կամ անհրաժեշտ էր մտնել բուն Իտալիա, ապա զորքերի հրամանատարը պարտավոր էր վայր դնել իր իմպերիումը (զորքերի հրամանատարության իրավունքը), ցրեր բոլոր զորքերը և այդպես միայն մտներ Իտալիա։ Նրա հետ մեղավոր էին ճանաչվում նաև այն զինվորները, որոնք ենթարկվել էին այդ անօրինական հրամանին և հատել սահմանը՝ այս դեպքում Ռուբիկոնը, որը հյուիսի-արևելքում գտնվող Այսրալպիան Գալլիայի և հարավում գտնվող Իտալիայի սահմանն էր։ Ե՛վ զորքերի հրամանատարը, և՛ զինվորներն այս օրենքը խախտելու հետևանքով ինքնաբերաբար դատապարտվում էին մահապատժի։ Գետանցումը Սենատի կողմից ընդունվում է որպես ապստամբություն, դավաճանություն և պատերազմ հայտարարում իրեն։ Ըստ մի շարք պատմիչների՝ Կեսարը հենց գետանցման ժամանակ է ասել իր հայտնի խոսքերից մեկը՝ «Վիճակը նետված է» ։ Այսօր «Ռուբիկոնն անցնել» արտահայտությունը որպես դարձվածք մտել է մի շարք լեզուներ և նշանակում է վճռորոշ, անդարձ քայլ կատարել ։ Սակայն Կեսարը, ըստ Սվետոնիոսի, գետանցման ժամանակ փոքր-ինչ անվստահ է եղել։ Նա հայտնում է, որ Կեսարը դիմել է իր զինակիցներին՝ ասելով․ «Դեռևս ուշ չի վերադառնալ, բայց բավական է անցնել այս փոքրիկ կամուրջը, և ամեն ինչ կորոշի զենքը»։ Մեկ այլ պատմիչ՝ Ապպիանոսը, հայտնում է, որ Կեսարն ասել է․ «Եթե ետ կանգնեմ անցումից, բարեկամնե՛ր, դա փորձանքի սկիզբ կլինի ինձ համար, իսկ եթե անցնեմ՝ բոլոր մարդկանց համար»  ։ Պլուտարքոսը նշում է, որ Կեսարը գիտակցել է իր քայլի լրջությունը և գիտեր, որ հետագա սերունդների կողմից այն կարող էր ընկալվել որպես դավաճանություն։ Սվետոնիոսը և Պլուտաքրոսը նշում են նաև մի շարք գերբնական նշանների մասին, որոնք «նախանշում էին» գետանցման հետագա հաջողությունը ։ Անցնելով Ռուբիկոնը՝ Կեսարը նախ սկսել է շարժվել դեպի Արիմինի ։
Երթ դեպի Հռոմ
Ռուբիկոնի գետանցումից հետո՝ նույն գիշերը, գրավվում է Արմինը, որտեղ Կեսարի ուժերը ոչ մի դիմադրության չեն հանդիպում։ Հունվարի 16-ին Արմինի գրավման մասին լուրը հասել է Հռոմ, իսկ հաջորդ օրը լուր է եկել Պիզավ, Անկոնա, Արրետիում քաղաքների գրավումների մասին։ Հռոմում խուճապ է սկսվում․ նույն օրը Սենատը արտահերթ նիստ է հրավիրում, որտեղ Պոմպեոսից պահանջվում է պատասխան, այն մասին, թե որտեղ է նրա զորքը։ Սենատորներից մեկը բացահայտորեն մեղադրում է Պոմպեոսին խաբեության մեջ, քանի որ պարզվում է, որ տվյալ պահին զորավարի տրամադրության տակ Կեսարին դիմադրելու համար բավարար քանակությամբ ուժեր չկային։ Առաջարկություն է լինում Կեսարի մոտ պատվիրակություն ուղարկել, ինչին կողմ է արտահայտվում Ցիցերոնը, սակայն առաջարկությունը մերժվում է։ Սենատն ընդունում է Կատոնի առաջարկը, ըստ որի՝ առաջարկվում էր զորքերի հրամանատարությունը հանձնել Պոմպեոսին, քանի որ «այդ մեծ աղետների մեղավորն ինքը պետք է դրանց վերջ տա»  ։ Այդ ժամանակ Պոմպեոսն արտահայտում է մի առաջարկ, ըստ որի՝ պետք էր թողնել Հռոմը։ Նա կոչ է անում մագիստրոներին և սենատորներին հետևել իրեն և լքել Հռոմը, իսկ այն պաշտոնյաները, որոնք կմնային Հռոմում, կհամարվեին Կեսարի կողմնակից և հայրենիքի թշնամի ։
Պոմպեոսը հունվարի 17-ին թողել է Հռոմը և կոնսուլների, սենատորների մեծ մասի հետ հեռացել Հռոմից։ Այս փախուստն այնքան հապշտապ էր, որ նա նույնիսկ չի հասցնում իրականցնել պատերազմից առաջ կատարվող ծիսակատարությունները։ Նույն ժամանակ Կեսարի մոտ են գալիս Պոմպեոսի կողմից ուղարկված բանագնացները՝ Ռոսցիոսը և Լուցիոս Հուլիոս Կեսար Կրտսերը, որոնք ձևակերպու են Պոմպեոսի առաջարկները։ Այնժամ Կեսարը Պոմպեոսին պատասխանում է իր նախկին առաջարկությամբ՝ միաժամանակ ցրել բոլոր զորքերը և մասնակցել ընտրությունների։ Բանագնացները Պոմպեոսի մոտ են վերադառնում հունվարի 23-ին։ Այդ ժամանակ Պոմպեոսը գտնվում էր Կապուայում։ Կեսարի առաջարկները բավարար ընդունելության չեն արժանանում. որպես պատասխան առաջ է քաշվում այնպիսի պայմաններ, որոնք Կեսարի համար սկզբունքայնորեն անընդունելի էին։ Այս վճռանական պատասխանի գործում հնարավոր է որոշ դեր է խաղացել այն հանգամանքը, որ նախորդ օրը Պոմպեոսը հանդիպել էր Կեսարի հակառակորդ հետ և տեղեկացել, որ Կեսարի զորքը թույլ ու անհուսալի է։
Ի վերջ Կեսարը պաշարում է Կորփինիան և սկսում դանդաղորեն հյուծել այն։ Ագենոբարբի տրամադրության տակ կար 30 կոհորտա։ Վտանգ կար, որ պաշարումը կարող է երկար տևել, սակայն Կեսարի կիրառած ռազմավարության շնորհիվ այն տևում է ընդամենը 7 օր ։ Փետրվարի 19-ին գրավվում է Կորփինիան, իսկ Ագենոբարբը փորձում է փախուստի դիմել, սակայն բռնվում է քաղաքի բնակիչների կողմից և ներկայացվում Կեսարին։ Այդ ժամանակ Կեսարը քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում առաջին անգամ ակնառու կերպով գործածում է «գթասրտության քաղաքականությունը» և խրատելով քաղաքի ամբողջ վերնախավին՝ սենատորներին, զինվորական տրիբուններին, ինչպես նաև Ագենոբարբին (շուրջ 50 հոգի)՝ բոլորին բաց է թողնում։ Հետագայում բաց թողնվածների մեծամասնությունը շարունակում է սպասարկել Պոմպեոսի շահերը։ Կեսարի այս քայլի լուրը տարածվում է ամբողջ Իտալիայում, ինչի շնորհիվ Կեսարը սկսում է լայն ժողովրդավարություն վայելել։
Շուտով Պոմպեոսն իմանում է Կորփինիայի անկման մասին և մեկնում Կանուս, իսկ այնտեղից՝ Բրունդիզիա, որտեղ պատրաստվում էր կենտրոնացնել նոր հավաքվող զորքերը։ Հավանաբար նա արդեն կայացրել էր իր՝ Բալկանյան թերակղզի մեկնելու որոշումը։ Երբ մարտի 2-ին Կեսարը դուրս է եկել Կորփինիայից, փորձել է կապ հաստատել կոնսուլ Լենտուլոսի հետ և հեռացնել նրան Պոմպեոսից, սակայն դա չի ստացվել, քանի որ կոնսուլները և Պոմպեոսի զորքերի մի մասն արդեն ուղարկված էին Բալկանյան թերակղզի՝ Դիրախիում։ Այդ ժամանակ Կեսարը կատարում է ևս 2 փորձ՝ Պոմպեոսին բանակցային սեղանի շուրջ նստեցնելու համար, սակայն այդ դեմարշներից առաջինը բնավ պատասխան չի ստանում, իսկ երկրորդին ի պատասխան՝ Պոմպեոսը հայտարարում է, որ քանի որ կոնսուլները բացակայում են, բանակցություններ վարելու հնարավորություն չկա։
Կեսարը Բրունդիզիային է մոտենում միայն մարտի 9-ին, երբ իր տրամադրության տակ ուեր 6 լեգեոն։ Նա սկսում է պաշարումը, ապա աշխատանքներ տանում նաև ծովային դիրքերն ամրապնդելու նպատակով, սակայն վերջինս նրա մոտ հաջող չի ընթանում, և Պոմպեոսն իր զորքերի հետ միասին մարտի 17-ին նստում է Դիրախիումից հետ եկած նավերը և ինքն էլ ուղևորվում այնտեղ։ Քանի որ ամբողջ առկա նավատորմը գտնվում էր Պոմպեոսի տրամադրության տակ, Կեսարն ի վիճակի չէր այդ պահին սկսել իր հակառակորդի հետապնդումը ծովում։ Ըստ Պլուտարքոսի՝ Պոմպեոսի «փախուստը» ծովով մեծ զարմանք էր պատճառել Կեսարին, քանի որ նա իր տրամադրության տակ ուներ լավ բանակ և ամուր քաղաք, իսկ ինքը՝ Պլուտարքոսը, այդ գործողությունը համարում է բավականին հաջողված ռազմական գործողություն։ Կեսարը մնում է Իտալիայում և 60 օրվա ընթացքում առանց որևէ արյունահեղության իրեն ենթարկում ամբողջ Իտալիան ։
Կեսարը Բրունդիզիայից մեկնում է Հռոմ։ Այստեղ նրան էին սպասում Սենատի այն ներկայացուցիչները, որոնք չէին հետևել Պոմպեոսի խորհրդին և չեն հեռացել Հռոմից, սակայն վախենում էին նաև մնալուց ։ Հռոմ վերադառնալու ճանապարհին Կեսարը նամակով դիմում է Ցիցերոնին և նրան առաջարկում ներկա գտնվել ապրիլի 1-ին տեղի ունենալիք Սենատի նիստին, ապա դեմ առ դեմ հանդիպման ժամանակ շարունակում այդ անհաջող փորձերը․ Ցիցերոնը մերժում է այդ առաջարկը։ Սենատի նախատեսվող նիստն այնուամենայնիվ տեղի է ունենում, որտեղ Կեսարը հանդես է գալիս ճառով։ Նա ստեղծված իրավիճակի համար մեղադրում է թշնամիներին, քանի որ նրանք անարդար էին վարվել և իրեն հասցրել էին վիրավորանքներ։ Կեսարը Սենատին առաջարկում է նաև համագործակցել իր հետ, հասկացնելով, որ առանց դրա էլ ինքը գլուխ կհանի։ Իր ճառի վերջում Կեսարը պնդում էր, որ Պոմպեոսի հետ բանակցություններ վարելու համար անհրաժեշտ է պատվիրակություն ուղարկել Բալկանյան թերակղզի։ Այս որոշումն ընդունվում է, սակայն հնարավոր չի լինում այն կյանքի կոչվել, քանի որ որպես պատվիրակ Պոմպեոսի մոտ գնալ ցանկացողներ չեն գտնվում։
Հետագա պատերազմը վարելու համար Կեսարին անհրաժեշտ էին միջոցներ։ Այդ միջոցները հայթայթելու համար Կեսարն օգտագործում է պետական գանձարանը։ Այս հարցում Կեսարը հանդիպում է ժողովրդական տրիբուն Ցեցիլիոս Մետելլոսի դիմադրությանը, սակայն առաջին անգամ դիմում է ուժի և կոտրում գանձարանի դռները, իսկ տրիբունին մահվան սպառնալիք տալիս՝ ասելով, որ իր համար այդ բանն ասելն ավելի դժվար է, քան անելը։ Սակայն Կեսարը կատարում է նաև մի շարք բարեփոխումներ։ Նա վերականգնում է բոլոր նրանց երեխաների իրավունքները, որոնք Սուլլայի բռնապետության տարիներին ընկել էին պրոսկրիցիայի ենթարկվածների ցանկի մեջ։ Կեսարը Հռոմի բնակիչներին բաժանում է հաց և որոշակի դրամական պարգև։ Այս ամենից հետո Կեսարը սկսում է Հռոմը թողնելու պատրաստություններ տեսնել։ Նա տարբեր պրովինցիաներում պոմպեոսական պրոկոնսուլներին սկսում է փոխարինել իրեն հավատարիմ մարդկանցով։ Քաղաքային գործերի համակարգող է նշանակվում պրետոր Էմիլիոս Լիպիդը, իսկ Իտալիան հանձնվում է տրիբուն Մարկոս Անտոնիոսին։ Կեսարը Հռոմը լքել է ապրիլի առաջին օրերին և սկսել շարժվել Իսպանիա, որը տարիներ շարունակ եղել էր Պոմպեոսի պրոկոնսուլական պրովինցիան ։
Առաջին իսպանական արշավանք
Դուրս գալով Հռոմից՝ Կեսարը տեղեկանում է, որ Պոմպեոսն Ագենբորբին, որին ինքը՝ Կեսարը, ազատ էր արձակել, ուղարկել է Մասսիլիա (այժմ՝ Մարսել) քաղաքը գրավելու։ Կեսարը և Ագենոբարբը գրեթե միաժամանակ են մոտենում քաղաքին։ Այդժամ Մասսիլիայի սենատը չեզոքություն է հայտարարում, սակայն քիչ անց պարզվում է, որ ոչ միայն հոժարակամ ընդունել էր Ագենոբարբին, այլ նաև նրան նշանակել քաղաքի պարետ։ Այս ամենը բարկություն է առաջացնում Կեսարի մոտ, որը հրամայում է պաշարել քաղաքը և՛ ցամաքային, և՛ ծովային կողմերից։ Այս նպատակի համար կառուցվում է նաև նավատորմիղ։ Մասսիլիայի պաշարման գործողության ղեկավարումը հանձնելով Դիցիմուս Յունիոս Բրուտոսին և Գայոս Տրեբոնիոսին՝ Կեսարը շարժվում է դեպի «Պոմպեոսի պրովինցիա»՝ Իսպանիա։
Իսպանական արշավանքի ընթացքում Կեսարին հիմնականում անհարաժեշտ է լինում պայքարել Պոմպեոսի երկու լեգատների՝ Լուցիոս Ափրանիոսի և Մարկոս Պետրեոսի դեմ։ Ռազմական գործողությունների կենտրոնը հիմնականում Իլերդա քաղաքն էր։ Սկզբում ռազմական գործողությունները Կեսարի համար հաջող չընթացան։ Սիկարիս գետի վարար հոսանքի արդյունքում ջարդուփշուր եղան Կեսարի կառուցած կամուրջները, ինչի հետևանքով Կեսարը հայտնվում է շրջափակման մեջ՝ կտրված մթերքից և պարենից։ Ըստ Կեսարի՝ Ափրանիոսն ու Պետրեոսն այդ ժամանակ սկսել էին արդեն հաղթական նամակներ հղել Հռոմ՝ կանխատեսելով պատերազմի ավարտ հօգուտ պոմպեոսականների ։ Այս ժամանակ էլ, ինչպես նշում է Կեսարը, շատ սենատորներ վերջնական որոշում են ընդունում փախչել Պոմպեոսի մոտ և իրենց հավատարմությունը հայտնել նրան․ այդ սենատոնրների շարքում էր նաև Ցիցերոնը, որը, չնայած Հուլիոս Կեսարի նամակներին և Մարկոս Անտոնիոսի կտրուկ արգելքին, մեկնում է Հունաստան ։
Սակայն շուտով Կեսարի դրությունը լավանում է։ Նա կարողանում է հակառակորդից գաղտնի, իր ճամբարից մոտ 30 կմ հեռավարության վրա, կամուրջ կառուցել և այդպիսով վերականգնել իր զորքի պարենավորման հարցը։ Նույն ժամանակ լուր է ստացվում նաև Մասսիլիայից, որ Դիցիմոս Բրուտոսը կարողացել էր իր նավատորմով պարտության մատնել հակառակորդի՝ շրջափակումը ճեղքել ցանկացող նավատորմին։ Պատերազմում կարևոր նշանակություն է ունենում այն, որ Իբերից հյուսիս ընկած 5 համայնքներ անցնում են Կեսարի կողմը, ինչին հաջորդում է նաև մի քանի այլ համայնքների հավատարմություն հայտնելը Կեսարին։ Այս ամեն ինչի համար հիմք է հանդիսացել ոչ միայն Կեսարի ունեցած համբավը, այլ նաև այն, որ երբ Կեսարը եղել էր Հեռավոր Իսպանիայի պրոպրետոր, ազատել էր այս համայնքներին Մետելլոս Պիոսի դրած ռազմատուգանքից ։ Դրությունն այնքան է փոխվում պոմպեոսականների համար, որ Պետրեոսը և Ափրանիոսը ստիպված էին նահանջել կելտիբերների մարզ, որտեղ պոմպեոսականների դիրքերն ավելի ամուր էին։ Սակայն Կեսարը կարողացավ ճշգրիտ մանևրման միջոցով կտրել նրանց՝ Իբեր տանող ճանապարհը և ստիպել հետ նահանջել դեպի Իլերդա, որտեղ առանց որևէ արյունահեղության Կեսարը մի ջրազուրկ վայրում կարողանում է շրջապատել Ափրանիոսին և Պետրեոսին և ստիպել անձնտուր լինել։ Այս անձնատվության հարցում կարևոր դեր խաղաց նաև պոմպեոսականների զորքի կարգապահության բացակայությունը։ Օգոստոսի 2-ին սկսվում են բանակցություններ, որտեղ Ափրանիոսը և Պետրեոսը ստիպված էին ընդունել Կեսարի բոլոր պայմանները։ Դրանք ընդունելի էին ամբողջ զորքի համար։ Ըստ դրանց՝ պետք է ցրվեր Պետրեոսի և Ափրանիոսի զորքը, որի իսպանացի զինվորներն արձակվում էին անմիջապես, իսկ մյուսները՝ Վարա գետի մոտ, որն Իսպանիայի և Գալլիայի սահմանային գետն էր։
Դրությունն այլ էր Հեռավոր Իսպանիայում։ Իսպանիայում վերջնական հաղթանակ տանելու համար Կեսարը պետք է հաղթեր այստեղի կառավարչին՝ Մարկոս Տերենտիոն Վարրոնին, որը, ըստ Կեսարի, «տատանվում էր բախտի տատանմանը զուգընթաց»։ Երբ Կեսարը պատերազմի ընթացքում հայտնվել էր շրջափակման մեջ, այդ ժամանակ էլ Վարրոնը սկսել էր պատրաստվել Կեսարի դեմ պատերազմի։ Երբ արդեն դրությունը փոխվում է հօգուտ Կեսարի, Վարրոնն ուզում էր 2 լեգեոնով գնալ Գադես, որտեղ նա ցանկանում էր կենտրոնացնել զորքը, նավերը և պարենը, սակայն մինչև նրա՝ Գադես հասնելը տարածաշրջանի բոլոր համայնքները, այդ թվում նաև Գադեսը, անցել էին Կեսարի կողմը։ Կեսարի կողմ է անցնում նաև հակառակորդի մի դասալիք լեգեոն։ Ստեղծված իրավիճակում Վարրոնին ոչ մի բան անել չէր մնում, քան հանձնել զորքերի ղեկավարությունը Կեսարի կողմից նշանակված մի սպայի և ներկայանալ Կորդուբա, որտեղ տեղի էր ունենալու տեղական բոլոր իշխանությունների ղեկավարների հավաք։ Այստեղ Կեսարը հրավիրում է ժողովրդական ժողով և հանդես գալիս հանդիսավոր ճառով, շնորհակալություն հայտնում իր բոլոր աջակիցներին և հավատարիմներին։ Նա նաև պարգևներ է տալիս բոլոր այն համայնքներին, որոնք աջակցել էին իրեն։ Կեսարը Կորդուբայից մեկնում է Գադես, ապա Տարրակո, որտեղ նա սպասում էր Մերձավոր Գալլիայի դեսպանությանը։ Այստեղ նույնպես տեղի է ունենում հանդիսավոր ժողով, պարգևատրումներ։
Սակայն պատերազմն ամբողջապես ավարտելու համար դեռ անհրաժեշտ էր գրավել Մասսիլիան ։ Քաղաքը լավ ամրացված էր, այդ պատճառով կարողացավ շուրջ կես տարի դիմադրել Կեսարի բանակին։ Չնայած մասսիլիացիները պարտություն էին կրել ծովային մի քանի ճակատամարտերում և բազմաթիվ գրոհների արդյունքում մեծ կորուստներ էին ունեցել՝ նրանք հանձնվում են միայն այն ժամանակ, երբ դրությունը բացահայտ անհուսալի է դառնում։ Ագենոբարբին այս անգամ նույնպես հաջողվում է աճապարել մի արագընթաց նավով։ Կեսարն ընդունում է քաղաքի անձնատվությունը։ Ըստ նրա պայմանների՝ մասսիլիացիները պետք է հանձնեին ամբողջ զենքը, նավատորմը, քաղաքային գանձարանը։ Որպես կայազոր քաղաքում մնալու էր միայն 1 լեգեոն։ Դրա փոխարեն քաղաքը չէր ավերվում, պահպանում էր իր թեկուզ ձևական անկախ դրությունը։ Ըստ Կեսարի՝ նա այդ քայլին է գնացել՝ «նկատի առնելով քաղաքի փառավոր անունը և հին ծագումը» ։
Կեսարը դեռևս Մասսիլիայի պարիսպների տակ գտնվելու ժամանակ Էմիլիոս Լեպիդի կողմից հռչակվել էր դիկտատոր ։ Դա Կեսարին, ի թիվս մի շարք այլ իրավունքների, իրավասություն էր վերապահում կոմիցիաներ հրավիրել և նոր կոնսուլական ընտրություններ անց կացնել։ Սակայն Կեսարի համար կային նաև աննպաստ իրադարձություններ։ Երբ Կատոնը լքում է Սիցիլիան, իսկ Կուրիոնը 4 լեգեոնով անարգել ափ իջնում այնտեղ, նա, արբեցած իր տարած հաջողություններով, վերցնելով ընդամենը 2 լեգեոն և 500 հեծյալ, մեկնում է Աֆրիկա՝ այն նույնպես իր իշխանությանը ենթարկելու։ Նա այստեղ բախման մեջ է մտնում պոմպեոսական Ատտիոս Վարոսի հետ։ Սկզբում իրադարձությունները Կուրիոնի համար լավ զարգացումներ են ունենում․ նա հաղթանակ է տանում մի քանի ճակատամարտերում։ Սակայն Բագրադա գետի մոտ տեղի ունեցած բախման ժամանակ Վարոսին օգնության է հասնում նումիդիական թագավոր Յուբան։ Տեղի ունեցած ճակատամարտում Կուրիոնը պարտություն է կրում և զոհվում։ Անհաջողություններ են տեղի ունենում նաև Իլլիրիայի ափի մոտ, որտեղ Դորբելլան կորցնում է իր ողջ նավատորմը՝ շուրջ 40 նավ, իսկ 15 կոհորտայով նրան օգնության շտապող Գայոս Անտոնիոսը շրջապատվում է Օկտավիոսի և Սկրիբոնիոսի կողմից, ինչից հետո ստիպված անձնտուր է լինում։
Բալկանյան արշավանք
Ժամանելով Հռոմ՝ Կեսարը սկսում է օգտագործել իրեն շնորհված նոր իրավունքները, որը նա ձեռք էր բերել դիկտատորի կոչում ստանալով։ Նա դեռևս շատ հռոմեացիների աչքում մնում էր անօրեն ճանապարհով իշխանության հասած անձ, ինչի պատճառով էլ նա Հռոմում անցկացրած 11 օրն օգտագործում է կոնսուլական նոր ընտրություններ անցկացնելու համար, ինչի արդյունքում Կեսարը և Պուբլիոս Սերվիլիոս Իսավրիկն ընտրվում են կոնսուլներ։ Վերջինս այն Սերվիլիոսի որդին էր, որի մոտ Կեսարը ծառայել էր երիտասարդ տարիքում։ Կեսարի աջակիցներն ընտրվում են նաև մի շարք այլ պաշտոններում։ Կեսարն անց է կացնում նաև Յուպիտեր Լատիարիային նվիրված ավանդական տոնախմբություն, որը տեղի չէր ունեցել ընթացիկ տարվա սկզբին, քանի որ կոնսուլները փախել էին Հռոմից։ Նույն 11 օրերի ընթացքում կատարվում են նաև օրենսդրական փոփոխություններ․ անդրպադանցիներին և Գադեսի բնակիչներին տարվում է հռոմեական քաղաքացիության իրավունք (դա առաջին դեպքն էր, որ այդ իրավունքը տարածվում էր մի ամբողջ պրովինցիայի վրա), աքսորից վերադարձվում են Պոմպեոսի կոնսուլության ժամանակ աքսորվածներին։ Ավելի մեծ նշանակություն է ունենում վարկային հարաբերությունների և տնտեսական գործունեության կարգավորմանն ուղղված օրենքը, ինչը խախտված էր քաղաքացիական պատերազմի առաջին իսկ օրերից։ Այդ օրերին բոլոր պարտապանները խնդրում էին, որ Կեսարը հայտարարի «պարտքերի վերացում», ինչպես ժամանակին արել էր Կատիլիան, սակայն Կեսարը չի գնում այդ քայլին։ Նա նշանակում է հաշտարար դատավորներ, որոնք իրականացնում էին շարժական գույքի և հողատարածքների գնահատում նախապատերազմական գներով և բավարարեին պարտատերերին։ Դրամաշրջանառությունը կարգավորելու համար ընունվում է օրենք, որով արգելվում էր 15 հազար դինարեից ավել կանխիկ գումար ունենալ   ։ Կեսարը մինչև Հռոմից հեռանալը կատարում է նաև հացի հերթական բաշխում։
Դրությունն այլ էր հակառակ ճամբարում։ Պոմպեոսն իր տարամադրության տակ ուներ ավելի քան մեկ տարի՝ սպասվող բախմանը պատրաստվելու համար։ Նա օգտագործում է այդ ժամանակը և մեծ ուժեր հավաքում։ Հունաստանի արևմտյան ափերում կենտրոնացվում է մի հսկայական նավատորմ, որոնց կազմի մեջ էին մտնում 500 ռազմանավ և մեծ թվով թեթև ու պահակային նավեր․ այս նավատորմի ղեկավարը Կեսարի ոխերիմ թշնամի Մարկոս Կալպուռնիոս Բիլբուլն էր։ Մակեդոնիայում գտնվում էր պոմպեոսական 9 լեգեոն հետևակ զորք։ Սիրիայից 2 լեգեոնով Պոմպեոսի մոտ էր շտապում Սցիպիոնը, Արևելքի՝ հանրապետականներին օժանդակող դաշնակիցները նույնպես օգնական ջոկատներ էին ուղարկում Պոմպեոսին։ Պոմպեոսի հեծելազորի թիվը կազմում էր 7 հազար, որի մեջ, ըստ Պլուտարքոսի, գտնվում էին իտալական և հռոմեական երիտասարդական վերնախավը։ Լինելով հմուտ զորավար՝ Պոմպեոսն անձամբ էր գլխավորում սեփական զորքի զորավարժությունները։ Պոմպեոսը պատրաստվում էր ձմեռել իլլիրիական ծովափին, որտեղ իրեն հարմարավետ էր զգում, քանի որ գտնվում էր իր նավատորմի պաշտպանության տակ։ Իլլիրական ծովափը հարմար էր նաև հաջորդ տարի արագորեն Իտալիա ներխուժելու համար։
Կեսարը հնարավորությունները, ի համեմատություն Պոմպեոսի, մեծ չէին։ Նա իր տրամադրության տակ ուներ 12 լեգեոն, որոնց մարտունակությունը, սակայն, հավասարազոր չէր Պոմպեոսի զորքի մարտունակությանը, քանի որ Գալլիական պատերազմներից հետո զորքի մեծ մասը սպասում էր բաղձալի զորացրմանը, իսպանական արշավանքը նույնպես հյուծել էր զինվորներին։ Սակայն ամենամեծ անհաջողությունն այն էր, որ երբ Կեսարը հասնում է Բրունդիզի, իմացավ, որ իր ամբողջ զորքը չի կարող տեղափոխել Բալկանյան թերակղզի, քանի որ նավերը բավարար չէին։ Այս ամենը չի կանգնեցնում Կեսարին։ Նա այս անգամ նույնպես նախընտրում է կայծակնային գործողությունները, քան մանրակրկիտ նախապատրաստությունը։ Նա, իր հետ վերցնելով ընդամենը 20 հազար զինվոր, մ․թ․ա․ 48 թվականի հունվարի 5-ին թշնամու պահակային նավատորմից աննկատ փոխադրվում է Էպիրոսի ափ։
Փորձելով օգտվել իր՝ Բալկանյան թերակղզում հանկարծակի հայտնվելուց հետո առաջացած խառնաշփոթից՝ Կեսարը ևս մեկ անգամ խաղաղ բանակցությունների առաջարկ է անում ։ Որպես դեսպան ընտրվում է Վիբուլիոս Ռուֆը, որը երկու անգամ գերեվարվել էր իր կողմից, մի անգամ Կորփինիայում, ապա՝ Իսպանիայում։ Ռուֆն արագորեն մեկնում է Պոմպեոսի ճամբար՝ ցանկանալով ավելի շատ հայտնել ոչ թե Կեսարի առաջարկի, այլ նրա՝ Բալկանյան թերակղզում հայտնվելու մասին։ Այդ ժամանակ Պոմպեոսը գտնվում էր Մակեդոնիայից Դիրախիում տանող ճանապարհի վրա։ Տեղեկանալով Կեսարի հայտնվելու մասին՝ Պոմպեոսն արագացնում է իր զորքի ընթացքը, որպեսզի թույլ չտա Կեսարին գրավել արևմտյան ծովափի քաղաքները։ Կեսարը նույնպես արդյունավետ էր օգտագործում ժամանակը․ նա ափ իջնելուց անմիջապես հետո հետ է ուղարկում բոլոր նավերը՝ զորքի մնացած մասը Բալկանյան թերակղզի փոխադրելու համար, սակայն նավատորմի ղեկավարը՝ Բիլբուլը, զայրանալով, որ իր ձեռքից բաց է թողել Կեսարին, հետապնդում է դատարկ նավատորմը և ամբողջովին ոչնչացնում այն։ Ամբողջ ծովափի երկայնքով հաստատվում է խիստ հերթապահություն, որպեսզի Կեսարի՝ Իտալիայում մնացած զորքը չկարողանա միանալ իր զորավարին ։
Դիրախիումի ճակատամարտ
Կեսարն ափ իջնելու առաջին իսկ օրը մեկնում է Օրիկա, որտեղ հանդիպում է պոմպեոսական պարետի կազմակերպած դիմադրությանը, սակայն քաղաքի բնակիչներն ու կայազորը դիմադրու է և քաղաքի բանալիները հանձնվում են Կեսարին։ Նույնը տեղի է ունենում նաև Ապոլոնիայում և Էպիրոսի մյուս ափամերձ քաղաքներում։ Տեղեկանալով այս ամենի մասին՝ Պոմպեոսը փորձում էր արագ հասնել ծովափ՝ գոնե Դիրախիումը գրավելու հնարավորություն չտալու համար։ Դրա համար նա իր զորքին հրամայում էր առաջ շարժվել նույնիսկ գիշերները, ինչը նրա զորքի շրջանում դժգոհության պատճառ է դառնում։ Պոմպեոսին հաջողվում է Կեսարից շուտ հասնել Դիրախիում և ճամբար զարկել քաղաքի մոտ՝ Ապս գետի ափին։ Կեսարը, հասնելով այդտեղ, ճամբար է զարկում գետի հակառակ ափին։
Շուտով հիվանդանում է և մահանում նավատորմի հրամանատար Բիլբուլը։ Նույն ժամանակ հայտնի է դառնում նաև Պոմպեոսի պատասխանը Կեսարին, որը բացասական էր, քանի որ առաջարկվում էր պայքարը վարել քաղաքական ոլորտում, որտեղ Պոմպեոսի դիրքերն էականորեն ավելի թույլ էին, քան Կեսարինը, իսկ ռազմական ոլորտում Պոմպեոսը կարող էր իր հմտությունները չափվել Կեսարի հետ։ Պոմպեոսը հայտարարում է, որ միայն այն միտքը, որ իր կյանքը և իշխանությունը պահպանում է կարծես Կեսարի բարեհոգության շնորհիվ, իրեն նողկանք է պատճառում։ Այդ ժամանակ Կեսարը դիմում է մեկ այլ քայլի։ Քանի որ երկու հակառակորդների ճամբարում էլ գտնվում էին նույն ազգի ներկայացուցիչներ, զիվորների միջև շփում էր սկսվել։ Կեսարն օգտագործում է այս հանգամանքը հօգուտ իրեն և իր լեգատներից մեկին հանձնարարում է հակառակորդի զորքին դիմել խաղաղասիրական առաջարկով։ Նշանակվում է բանակցության օր, հավաքվել էր մեծ թվով զորք, սակայն պոմպեոսական Լաբիենը ելույթ է ունենում՝ ասելով, որ խաղաղության մասին խոսք անգամ գնալ չի կարող մինչև իրենց չհանձնեն Կեսարի գլուխը ։
Կեսարի՝ Բրունդիզիայում մնացած զորքերը մինչև ձմռան վերջ չէին կարողանում փոխադրվել Բալկանյան թերակղզի։ Այս իրավիճակում Կեսարը որոշում է անձամբ մեկնել Բրունդիզիա և ղեկավարել զորքերի մնացած մասի անցումը։ Կեսարը, ստրուկի շորեր հագած, գիշերով բարձրանում է մի նավի վրա, որը մեկնում էր Բրունդիզիա, սակայն փոթորիկ է սկսվում և նավապետը հրաժարվում է շարունակել ճանապարհը։ Կեսարն այդժամ բացահայտում է իր ով լինելը՝ ասելով․ «Խիզախի՛ր, դու տանում ես Կեսարին ու նրա երջանկությունը»։ Սակայն փոթորիկն այնուամենայնիվ խանգարում է շարունակել հետագա ճանապարհը  ։ Այս ժամանակ տեղի է ունենում մի իրադարձություն։ Ականջալուր լինելով Կեսարի համառ պահանջներին՝ Մարկոս Անտոնիոսը և Ֆուֆիոս Կալենոսը կարողանում են Բրունդիզիայից հանել նավերն ու ապրիլի 10-ին Կեսարի և Պոմպեոսի աչքի առաջ ափ իջնել իլլիրիական ծովափում՝ Լիսս քաղաքի մոտ, որը մեծ հաճույքով ընդունում է կեսարական բանակին։ Այս զորաշարժի արդյունքում Կեսարն արդեն կարող էր ղեկավարել 34,000 հետևակ և 1,400 հեծյալ։
Կեսարը թիկունքի ապահովության և պարենամատակարարման համար ստիպված էր իր զորքի մի մասն ուղարկել Թեսալիա և Մակեդոնիա։ Մակեդոնիա մեկնած լեգեոնների առջև դրված էր նաև մեկ այլ խնդիր․ թույլ չտալ Սցիպիոնի լեգեոնների միավորում Պոմպեոսի հետ։ Չնայած Իտալիայից ժամանակ լեգեոնների՝ Պոմպեոսը դեևս կրկնակի մեծ զորքի էր տիրապետում քան Կեսարը, սակայն վերջինս հաճախ հրահրում էր ճակատամարտ սկսել։ Պոմպեոսը գիտեր, որ ժամանակն իր օգտին է աշխատում, այդ պատճառով պաշտպանողական դիրք էր բռնել։ Այդ ժամանակ Կեսարը կարողանում է հաջող զորաշարժի արդյուքնում Պոմպեոսին կտրել Դիրախիումից, ինչից հետո Պոմպեոսին մնում էր միայն մի ավելի հարմար ճամբար ընտրել, որն էլ անում է՝ իր ճամբարը տեղափոխելով ծովափին գտնվող ժայռոտ մի բարձունքի վրա։ Կեսարը դիմում է մի ռազմավարության, որը հազվադեպ է հանդիպում ռազմարվեստի մեջ։ Նա փորձում է իր անհամեմատ ավելի փոքր բանակով օղակել և շրջափակել քանակապես ավելի մեծ բանակին։ Այս ծրագիրը հաջողվում է իրականացնել։
Այս դիրքային պատերազմը մ․թ․ա․ 48 թվականի ապրիլից շարունակվում է մինչև հուլիս։ Երկու ճամբարներն էլ խնդիրներ ունեին․ պոմպեոսականների շրջանում մեծանում էր անհամբերությունը, իսկ կեսարականները խնդիրներ ունեին մատակարարման ոլորտում։ Վերջիններս ստիպված էին արմտիքից հաց թխել, որը կտրատում էին և կաթի հետ խառնում։ Ըստ մի ավանդության՝ հաճախ կեսարականները նետել են այս հացերը պոմպեոսականների ճամբար, իսկ Պոմպեոսը համտես է արել այդ հացից և սոսկացել՝ այդ կերակուրով սնվողներին անվանելով վայրի գազաններ։ Հուլիսին սկսվում են հաճախակի բախումները։ Նույն ամսվա սկզբին Կեսարը փորձում է գրավել Դիրախիումը, ինչը պսակվում է անհաջողությամբ։ Երբ Կեսարն այս գործողությամբ էր զբաղված, օգտվելով նրա բացակայությունից՝ Պոմպեոսը հրամայում է հարձակում սկսել մի քանի ռեդուտների վրա, ինչը ծանր պայքարից հետո ավարտվում է պոմպեոսականների պարտությամբ ։
Հուլիսի կեսերին Պոմպեոսին հաջողվում է ճեղքել Կեսարի պաշարման գիծը ճամբարի ամենահեռավոր հատվածում, որտեղ այդ գիծն ընդհուպ մոտենում էր ծովին։ Ըստ Կեսարի՝ այդ թույլ օղակի մասին Պոմպեոսին տեղեկություն է տվել ալլոբրոգների ցեղին պատկանող երկու դավաճան եղբայրները, որոնք փախել էին Պոմպեոսի մոտ։ Կեսարը, փորձելով հատուցել վնասները, 33 կոհորտայով հարձակվում է Պոմպեոսի մեկուսացված լեգեոններից մեկի վրա։ Թեժ ճակատամարտ է սկսվում, սակայն Պոմպեոսը կարողանում է ժամանակին հասնել և կռիվ մեջ մտցնել 5 լեգեոն և հեծելազոր։ Այս ամենը Կեսարի զորքի շարքերում խուճապ է մտցնում, ինչին հաջորդում է փախուստը։ Փախչողներին կանգնեցնելու փորձերից մեկի ժամանակ էլ քիչ էր մնում, որ զոհվեր Կեսարը, սակայն զինակիրը կարողանում է փրկել նրան։ Պոմպեոսն ամբողջովին չի օգտագործում իր հաջողությունը և չի հարձակվում Կեսարի ճամբարի վրա։ Կեսարը տվել էր 1000-ից ավել հետևակ և հեծյալ զոհ։ Նույն օրը Կեսարը, դիմելով իր բարեկամներին, ասել է․ «Պատերազմն այսօր կարող էր ավարտվել լիակատար հաղթանակով, եթե հակառակորդները հաղթելու ունակ առաջնորդ ունենային» ։
Ֆարսալոսի ճակատամարտ
Դիրախիումի պարտությունից հետո Կեսարը փոխում է իր արշավաքնի նախագիծը։ Նա որոշում է պատերազմի թատերաբեմը տեղափոխել Հունաստանի այլ մարզեր, որտեղ Պոմպեոսը զրկված կլիներ ծովային օգնությունից։ Դա թույլ կտար Կեսարին Պոմպեոսի դեմ դուրս գալ որպես հավասարը հավասարի։ Կեսարը որոշում է մեկնել Թեսալիա, Մակեդոնիա․ այս զորաշարժի նպատակներից էր նաև Սցիպիոնին ջախջախելը։ Պարտության իսկ առաջին գիշերը Կեսարը հեռանում է, հրավիրում է ռազմական խորհուրդ, որտեղ ճառով դիմում է իր զինվորներին։ Այս ճառի միջոցով Կեսարը ձգտում էր քաջալերել իր զինվորներին և թույլ չտալ խուճապի մատնվել։ Այս ճառից հետո Կեսարն արշավի հրաման է տալիս ։
Ապոլոնիայում կարճ դադար առնելուց հետո Կեսարն առաջ է շարժվում Էպիրոսի միջով։ Թեսսալիական Էգինի քաղաքի մոտ Կեսարին է միանում Դոմիցիոս Կալվինոսը, որը կարողացել էր խուսափել Պոմպեոսի շրջափակումից։ Կեսարը մոտենում է թեսսալիական Գոմֆ քաղաքին, որը վերջերս պատվիրակություն էր ուղարկել իր մոտ և կայազոր խնդրել՝ հայտնելով իր հնազանդության մասին, սակայն քաղաքն իմացել էր Կեսարի պարտության մասին և փակել քաղաքի դարպասները ։ Կեսարը կայծակնային գրոհով գրավում է քաղաքը։ Այստեղից նա շարժվում է դեպի Մետրոպոլիա, որը, տեղյակ լինելով Գոմֆ քաղաքի ճակատագրին, դիմադրություն ցույց չի տալիս ու անվնաս մնում․ նույնը տեղի է ունենում նաև թեսսալիական մնացած քաղաքների հետ։ Այդպես լուծվում է նաև զորքի պարենամատակարարման հարցը, ինչից հետո Կեսարը ճամբար է խփում Ֆարսալոս քաղաքից հյուսիս-արևմուտք և սկսում սպասել հակառակորդին։
Նույն պահին Պոմպեոսը Հերակլեի մոտ արդեն միավորվել էր Սցիպիոնի հետ, ինչից մի քանի օրից հասնում է Թեսալիա։ Նա իր ճամբարը խփում է Կեսարի բանակատեղից արևմուտք ընկած բլուրների վրա։ Պոմպեոսականների ճամբարում լիովին հաղթական տրամադրություններ էին տիրում։ Նրանք արդեն սկսել էին մտածել Հռոմ վերադառնալու մասին, քանի որ Կեսարին արդեն պարտված էին համարում։ Պաշտոնյաների մեծ մասն արդեն միմյանց մեջ բաժանել էին այն պաշտոնները, որոնք պետք է զբաղեցնեին Հռոմ վերդառնալուց հետո։ Սակայն կային նաև հակասություններ․ Պոմպեոսի ճամբարում գտնվող պաշտոնյաները պնդում էին, որ զորավարը դիտմամբ է ձգձգում պատերազմը՝ կոնսուլների վրա ունեցած իր իշխանությունը վայելելու համար։ Ի վերջո Պոմպեոսը հակվում է ճակատամարտին ։
Սցիպիոնի զորքի հետ միավորվելուց հետո Պոմպեոսի զորքերի թիվը հասնում է 50 հազարի։ Այդ թիվը մեկ ու կես անգամ գերազանցում էր Կեսարի զորքերի թվին։ Պոմպեոսի զորքի մեջ մեծ էր հեծելազորի թիվը․ նրա 7000 հեծյալների առջև կանգնած էին կեսարական 1000 հեծյալներ։ Պոմպեոսը ռազմական խորհուրդի ժամանակ նշում է, որ մեծ հույսեր է կապում հեծելազորի հաշվին ունեցած առավելության հետ։ Նույն խորհրդի ժամանակ Կեսարի զորքի դեմ արհամարհանքով է արտահայտվում նաև Լաբիենը, որը նշում է, որ Կեսարի զորքում չեն մնացել գալլիական պատերազմների ժամանակ կոփված զինվորները, ապա վերջում երդվում է միայն հաղթանակով վերադառնալ ճամբար։
Սկսվում է Ֆարսալոսի ճակատամարտը։ Առաջին հարվածը հասցնում է Կեսարի հետևակը։ Մինչև կենտրոնում շարունակվում էր հետևակի մարտը, պոմպեոսական ձախ թևի հեծելազորը, ինչպես և պլանավորված էր, հետ է մղում Կեսարի թույլ հեծելազորը և անցավ հակահարձակման։ Պոմպեոսի հեծելազորը շրջանցում է Կեսարի անպաշտպան աջ թևը։ Նկատելով դա՝ Կեսարն ազդանշան է տալիս իր առանձնացրած 4-րդ գծին, որպեսզի նրանք հարձակման անցնեն։ Հեծելազորը, անսպասելի հարվածից խուճապի մատնվելով, չի կարողանում դիմադրել և խուճապահար փախուստի է դիմում։ Անպաշտպան մնալով՝ նետաձիգները և պարսատիկավորները գրեթե ամբողջությամբ ոչնչացվում են։ Այդ ժամանակ Կեսարը կռվի մեջ է մտցնում թարմ 3-րդ գիծը։ Չկարողանալով դիմադրել այս ճնշմանը՝ Պոմպեոսի զորքերի նահանջը և փախուստը համընդհանուր է դառնում։
Սակայն ի տարբերություն հակառակորդի՝ Կեսարը չի բավարարվում անավարտ հաջողությամբ։ Նա իր զորքերով հարձակվում է թշնամու ճամբարի վրա և գրավում այն։ Պոմպեոսը, տեսնելով իր լավագույն ջակատների փախուստը, մատնվում է հուսահատության։ Նա «նման էր մի մարդու, որին աստվածները զրկել էին բանականությունից»։ Նա այնքան էր անուշադրության մատնել ճակատամարտը, որ երբ Կեսարն արդեն հաղթելով ճակատամարտը մտնում էր Պոմպեոսի ճամբար, միայն այդ ժամանակ է հասկանում, թե ինչ է կատարվում և հանելով ռազմական ասպազենը՝ մի խումբ բարեկամների հետ ճամբարի հետևի մուտքով փախչում է Լարիսայի ուղղությամբ։ Կեսարի զինվորները, ի զարմանս իրենց, Պոմպեոսի ճամբարում տեսան հսկայական հարստություն։ Դա վկայում է այն մասին, որ ճակատամարտից առաջ պոմպեոսականների մտքով անգամ չի անցել, որ իրենք կարող են պարտվել։