cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սոցիալական ընկալում
Ամրապնդում, հաստատում
Ինչ վերաբերում է ընտրողականությանը, ապա որոշակի կարծիք ձևավորելով՝ մարդիկ ձգտում են հետագայում ընկալել միայն ինֆորմացիան այն մասին, որը համապատասխանում է նրանց պատկերացումներին։ Ընդ որում, այդ ինֆորմացիան կգնահատվի որպես եզրակացությունների հիմնավորվածության ապացույց։ Ավելին, մարդիկ կարող են նույնիսկ փնտրել վարքի այնպիսի օրինակներ, որոնք կամրապնդեն իրենց ունեցած տպավորությունը։
Այն դեպքում, երբ հետագա ինֆորմացիան հակասում է հետագա կատեգորիզացիային, մարդիկ կարող են ուղղակի անտեսել այն, ուշադրություն չդարձնել։ Ինֆորմացիայի անտեսման հատուկ տարատեսակ է փաստերի մեկնաբանումը հակադիր նշանակությամբ։ Ընդ որում, տպավորությունների ամրապնդման նկարագրված միջոցները հաճախ չեն գիտակցվոմ և անգիտակցականորեն են կիրառվում։
Ռեկատեգորիզացիա, ճշգրտում
Որոշ դեպքերում մարդու բնութագրերը չեն մտնում ստեղծված սխեմայի մեջ։ Նման անհապատասխանության դեպքում, մարդիկ փորձում են առավել հստակ պատկերացում ստեղծել՝ հետ չկանգնելով առաջնային սխեմայից։ Նրանից չեն հրաժարվում, այլ մի փոքր պարզաբանում են, ձևափոխում։
Փաստը, որ մարդու մասին հետագա ամբողջ ինֆորմացիան չի համապատասխանում նրա մասին ունեցած տպավորությանը, պարտադիր չէ հանգեցնի նրա անտեսմանը։ Այդպիսի իրավիճակը կարող է նաև դրդել՝ պարզաբանելու առաջնային տպավորությունը։ Սա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ մարդու մասին առաջին տպավորությունը ձևավորվել է կարծրատիպերի, ընդհանուր սոցիալական բնութագրերի հիման վրա։ Մարդու հետ հետագա ծանոթությունը բերում է կարծրատիպերի «մաքրմանը»։ Բայց սա տեղի է ունենում միայն այն ժամանակ, երբ հետագա ինֆորմացիան հակասում է առաջնային կատեգորիզացիային։
Բացի այդ, այն դեպքերում, երբ մարդու մասին մեր ունեցած բնութագրերը անորոշ են և պարզեցման, ճշգրտման կարիք ունեն, կարելի է դիմել ռեկատեգորիզացիայի։
Ինքնաիրականացվող մարգարեությունների էֆեկտ
Մարդիկ անգիտակցականորեն ձգտում են իրականություն դարձնել իրենց ֆանտազիաները։
Մարդն ընկալում է ուրիշներին ոչ թե պասիվ, այլ ստեղծագործականորեն՝ ունենալով իրենց սեփական տեսությունները, պատկերացումները և սպասելիքներն առանձին անհատների, սոցիալական խմբերի վերաբերյալ։ Այնուամենայնիվ, փոխազդեցության հետագա գործընթացը կարող է անսպասելիորն հաստատել այդ սկզբնական սխալ սպասելիքներն ու պատկերացումները։ Այս երևույթը կոչվում է ինքնաիրականացվող մարգարեություն։ Ինքնաիրականացվող մարգարեությունն ի սկզբանե իրավիճակի կեղծ սահմանում է, որն առաջացնում է նոր վարք՝ հանգեցնելով նրան, որ սկզբնական կեղծ պատկերացումը դառնում է ճշմարիտ։ Այս էֆեկտի հաստատումը նպաստում է սխալի պահպանմանը, քանի որ այսպիսի մարգարեության հեղինակը իրադարձությունների զարգացումը կբերի որպես ապացույց, որ ինքը սկզբից էլ ճիշտ էր։
Այս տրամաբանության էությունն նրանում է, որ ուրիշի մասին իր պատկերացումներով մարդը կարող է դրդել նրան այնպիսի վարքի, որը հաստատում է այդ սկզբնական պատկերացումները։ Մարդու մասին մեր առաջին տպավորությունը կպայմանավորի մեր վարքը նրա նկատմամբ։ Իսկ մեր վարքն իր հերթին կառաջացնի պատասխան ռեակցիա այնպես, որ մեր սկզբնական բնական տպավորություններն ու սպասելիքները կհաստատվեն։ Այստեղից էլ՝ կարելի է եզրակացնել, որ այն, ինչ մենք համարում ենք գրավիչ կամ վանող, գեղեցիկ կամ տգեղ այլ մարդու մեջ մեր սեփական որակների արտացոլումն է, որոնք մենք պրոյեկցիայի մեխանիզմով վերագրում ենք այլ մարդկանց։ Այս էֆեկտն այլ կերպ անվանում են «ինքնահաստատվող սպասելիքներ»։
Սպասելիքների հաստատման գործընթացը կրում է երկկողմանի բնույթ։ Սխալ է ենթադրելը, որ մենք միշտ կարող ենք առաջացնել սպասվող վարք այլ մարդկանց մոտ։ Մարդն իրեն պահում է իր Ես-կոնցեպցիային համապատասխան, նա ունի իր սեփական պատկերացումներն իր, իր նպատակների, խնդիրների և վարքի մասին։
Հետազոտողներն առանձնացրել են սպասելիքների իրականացման մի քանի պայմաններ.
Շատ կարևոր է այն հանգամանքը, թե ինչպես ենք մենք մեկնաբանում այն մարդու վարքը, ում նկատմամբ ունենք որոշակի սպասելիքներ, ընդ որում, մարդու համար շատ կարևոր է իր առաջնային տպավորությունների հաստատումը։ Մենք ինքներս ենք ստեղծում մեր սոցիալական իրականությունը։ Մարդը տեսնում է միայն այն, ինչ ցանկանում է տեսնել և անտեսում է ցանկացած ինֆորմացիա, որը չի համապատասխանում իր սպասելիքներին։
«Կանխատեսումների հաստատման» գործընթացը կարող է ունենալ և հեռավոր հետևանքներ. այն պարտադիր չի ավարտվում անհատների շփումից հետո։ Եթե շրջապատողները մարդուն համարում են լավ մասնագետ, ապա նա, հավանաբար, կձգտի արդարացնել նրանց սպասելիքները։ Նա կարող է սկսել բարձրացնել իր պրոֆեսիոնալիզմի մակարդակը, մտածել հետագա աճի, իր հեռանկարների մասին։ Այս տեսանկյունից՝ կարելի է խոսել ինքնահաստատվող կանխատեսումների թերապևտիկ ազդեցության մասին։
Մեր մասին ունեցած համոզմունքներն ու ենթադրությունները նույնպես կարող են ինքնաիրականացվել։ Եթե մենք ենթադրում ենք մեզ մոտ որոշակի որակների առկայություն, ապա դրանք իրականում կարող են դրսևորվել մեր վարքում։ Այսպես, ինքնահաստատվող սպասելիքների հտևանքները ինչպես ուրիշների, այնպես էլ ինքներս մեր նկատմամբ, կարող են դրսևորվել և հեռավոր ապագայում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ընկալում Կատեգորիա:Սոցիալական հոգեբանություն
Ջորջ Յուջին Ուլենբեկ
Ջորջ Յուջին Ուլենբեկ (George Eugene Uhlenbeck, ), ամերիկացի ֆիզիկոս-տեսաբան հոլանդական ծագմամբ։ ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ (1955), ինչպես նաև աշխարհի մի շարք այլ ընկերությունների։ Գիտական աշխատանքները վերաբերում են հիմնականում քվանտային մեխանիկային, ատոմային և միջուկային ֆիզիկային, գազերի կինետիկ տեսությանը, վիճակագրական մեխանիկային, ոչ լոկալ դաշտի քվանտային տեսությանը։ Առավել մեծ համբավ ձեռք է բերել Սամուել Գաուդսմիթի հետ էլեկտրոնի սպինի հայտնագործման համար։
Ծագում և կրթություն
Ջորջ (կամ Գեորգ) Ուլենբեկը ծնվել է Հոլանդական Օստ-Հնդկաստանի մայրաքաղաք Ջակարտայում (այժմ Ջակարտա, Ինդոնեզիա) Հոլանդական Օստ-Հնդկաստանի բանակի փոխգնդապետ Յուջենիուս Մարիուս Ուլենբեկի և հոլանդական գեներալ-մայորի աղջկա Աննա Մարի Բեեգերի ընտանիքում։ Ընտանիքում վեց երեխա կային, երկուսը մահացել էին վաղ տարիքում մալարիայից։ Ջորջի հետ զուգահեռ հայտնի է դարձել նաև նրա եղբայրը Էյգենիուս Մարիուսը, որը լեզվաբան էր ճապոներենի գիտակ, Լեյդենի համալսարանի պրոֆեսոր ։
1920 թվականի դեկտեմբերին Ուլենբեկը հանձնեց թեկնածուական (candidaat) քննություն ֆիզիկայից և մաթեմատիկայից:Դառնալով շրջանավարտ` նա այցելում էր Պաուլ Էրենֆեստի էլեկտրադինամիկայի և վիճակագրական մեխանիկայի դասախոսություններին, ինչպես նաև չորեքշաբթի օրերը հրավիրվում էր Էրենֆեստի նշանավոր սեմինարներին ։ Իր ուսման երրորդ տարում Ուլենբեկը պետական կրթաթոշակ ստացավ, որը փոխհատուցում էր նրա ուսման վարձը և մեծ օգնություն էր նրա ոչ հարուստ ծնողների համար։ Բացի դրանից, նա կարողացավ Լեյդենում սենյակ վարձել, իսկ մինչ այդ օրական գալիս էր Հաագայից։ 1921 թվականի սեպտեմբերից 1922 թվականի հունիսը նա վաստակում էր դասավանդելով դպրոցում։ Այդ զբաղմունքը նրան դուր չէր գալիս, հիմնականում այն պատճառով, որ չէր կարողանում կարգ ու կանոն մտցնել դասարանում ։
Հռոմյան ժամանակաշրջան
1921/22 ուսումնական տարվա ավարտին Էրենֆեստը դասախոսության ժամանակ հայտարարեց Հռոմում ուսուցիչ աշխատելու հնարավորության մասին։ Կանչեցին Ուլենբեկին, և 1922 թվականի սեպտեմբերից մինչ 1925 թվականի հունիսը նա Հռոմում հոլանդական դեսպանի որդու տնային ուսուցիչն էր, դասավանդելով նրան մաթեմատիկա, ֆիզիկա, քիմիա, հոլանդերեն և գերմաներեն, ինչպես նաև Հոլանդիայի պատմություն։ Սակայն ամառները նա անց էր կացնում հայրենիքում, իսկ 1923 թվականի սեպտեմբերին հանձնեց մագիստրոսի քննությունը (doctorandus) :
Պետրոս-Պողոս եկեղեցի (Ստարոչերկասկայա)
Սուրբ առաքյալներ Պետրոսի և Պողոսի եկեղեցի (Церковь святых апостолов Петра и Павла), եռամաս ուղղափառ եկեղեցի՝ ի պատիվ սուրբ առաքյալներ Պետրոսի և Պողոսի։ Գտնվում է Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Ակսայի շրջանի Ստարոչերկասկայա (մինչև 1805 թվականը՝ Չերկասկ) գյուղում (հասցեն՝ Խորհրդային փողոց, 27)։
Պատմություն
Չերկասկում Պետրոսի և Պողոսի առաջին փայտե փոքրիկ եկեղեցու մասին հիշատակումը թվագրվում է 1692 թվականով։ 1744 թվականի քաղաքային հրդեհից հետո կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնան 1749 թվականին տեղի ատաման Դանիլա Եֆրեմովին նոր տաճար կառուցելու համար ուղարկեց տասը որմնադիրների և սվաղող բանվորների, որոնք շատ արագ ավարտեցին շինարարությունը ։ Արդեն 1751 թվականին տեղի է ունեցել պատարագ՝ տաճարի և Հովհան Ռազմիկի պատվին կողմնասեղանի բացման կապակցությամբ։
Նոր օծված եկեղեցում նույն թվականին կնքվել է փառապանծ ատաման Մատվեյ Պլատովը։ 2013 թվականի օգոստոսին եկեղեցու պատին փակցվել է հուշատախտակ հետևյալ տեքստով.
Ջորջ Յուջին Ուլենբեկ
Հռոմյան ժամանակաշրջան
Հռոմում ապրած տարիներին Ուլենբեկը լրջորեն զբաղվեց պատմությամբ, հատկապես մշակույթի պատմությամբ, և փաստորեն թողեց ֆիզիկայի պարապմունքները։ Նա այցելում էր Հռոմի պատմական ինստիտուտ, ուսումնասիրում լեյդենյան պրոֆեսոր Յոհան Հեյզինգայի և այլ պատմաբանների աշխատությունները և նույնիսկ հոդված հրատարակեց դեի Լինչեի Ակդեմիայի հիմնադիրներից մեկի՝ Յոհաննես վան Հեեկի մասին։ Երբ 1925 թվականի հունիսին Ուլենբեկը վերադարձավ Հոլանդիա, սկսեց մտածել պատմաբանի վերաորակավորման վրա, ինչի համար նա ծանոթացավ Հեյզինգայի հետ, խորհրդակցեց իր հորեղբայր, հայտնի լեզվաբան Քրիստիան Կորնելիուս Ուլենբեկի հետ։ Դրա համար պետք էր առաջինը լատիներեն և հունարեն ուսումնասիրել, իսկ մինչ այդ որոշված էր ավարտել ֆիզիկայի դասընթացը և դոկտորի կոչում ստանալ։ Շուտով Էրենֆեստը նրան ծանոթացրեց Սամուել Աբրահամ Գաուդսիթի հետ, ում նա ճանաչում էր սպեկտրների տեսության աշխատանքներից։ Համատեղ աշխատանքով տարված, Ուլենբեկը աստիճանաբար հրաժարվում էր պատմաբան դառնալու գաղափարից ։
Պետրոս-Պողոս եկեղեցի (Ստարոչերկասկայա)
Պատմություն
Խորհրդային ժամանակաշրջանում տաճարը փակվեց և սկսեց անկում ապրել։ 1970-ական թվականներին շենքի վիճակը դարձավ ողբալի. բացակայում էին գմբեթը և կողմնասեղանները, իսկ զանգակատունն ամբողջովին քանդվել էր։ Պետրոս-Պողոս եկեղեցու վերականգնումը սկսվել է դեռևս 1975 թվականին, բայց բավարար ֆինանսավորման բացակայության պատճառով կանգ է առել։ Աշխատանքները վերսկսվել են 2004 թվականին՝ մարզային վարչակազմի հատկացրած միջոցներով։ Մինչև 2008 թվականն ավարտվել է հարդարման աշխատանքների մեծ մասը։
Ջորջ Յուջին Ուլենբեկ
Լեյդեն, Միչեգան և Ուտրեխտ
1925 թվականի աշնանը Էրենֆեստը Ուլենբեկի իր օգնական նշանակեց։ Այդ տարվա ամռանը, Ուլենբեկի և Գաուդսմիէի համատեղ սկսած աշխատանքը, շատ բան տվեց երկու երիտասարդ գիտնականներին՝ առաջինը տեղեկացած սպեկտրների տեսության դժվարություններին, իսկ երկրորդը կարողացավ դրանց նայել ավելի ընդհանուր ֆիզիկական գիտելիքներով։ ինչպես հիշում էր հետագայում Գաուդսմիթը,
Պետրոս-Պողոս եկեղեցի (Ստարոչերկասկայա)
Պատմություն
Տաճարը գործող է, այստեղ էքսկուրսիաներ են կազմակերպում Ստարոչերկասկայայի պատմաճարտարապետական թանգարան-արգելոցի աշխատակիցները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի եկեղեցիներ Կատեգորիա:1692 հիմնադրումներ Ռուսաստանում Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի տեսարժան վայրեր
Ջորջ Յուջին Ուլենբեկ
Վերջնական տեղափոխում Ամերիկա։ Վերջին տարիները
1939 թվականի օգոստոսին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես առաջ, Ուլենբեկը թողեց Եվրոպան։ Նա կրկին աշխատում էր Միչեգանի համալսարանում։ 1942 թվականին ծնվեց նրա տղան՝ Օլկե Կորնելիս, որը հետագայում դարձավ հայտնի բիոքիմիկ, ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ ։ 1943-1945 թվականներին, պատերազմի ժամանակ, Ուլենբեկը ժամանակավոր միացավ Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտի ռադիացիոն լաբորատորիային, որտեղ զբաղվում էր ռադիոհաղորդափողների և ռադարների մշակման տեխնիկայի տեսությամբ։ Նրա ղեկավարությամբ աշխատում էին մաթեմատիկ Մարկ Կացը, որը նրա մոտ ընկերն էր, և որի հետ հետագայում նրանք շատ էին համագործակցում, և Յուլիան Շվինգերի հետ, որը Չիկագոյում հրաժարվել էր աշխատել ատոմային պրոբլեմներով։ 1945 թվականի աշնանը Ուլենբեկը վերադարձավ Էնն Արբոր ։ 1952 թվականին նա ամերիկյան քաղաքացիություն ստացավ, իսկ երկու տարի անց նշանակվեց հենրի Կարխարտի անվան ֆիզիկայի պրոֆեսորի պատվավոր կոչմանը (Henry Carhart Professor of Physics) :
հետագա տարիներին Ուլենբեկը պարբերաբար (1948/49 և 1958/59 թվականներ)աշխատում էր Պրիստոնի Հեռանկարային հետազոտությունների ինստիտուտում, Բրուկհեյվենյան ազգային լաբորատորիայում (1959)։ Նա 1959 թվականին ընտվել է Ամերիկյան ֆիզիկոսների ընկերության պրեզիդենտ ։ 1960 թվականին Ուլենբեկը տեղափոխվել է Ռոկֆելերյան համալսարանի պրոֆեսորի պաշտոնին և այնտեղ միացել է իր հին ընկերոջը՝ Մարկ Կացին ։ 1971 թվականին նա ստացել է պատվավոր կոչում և անցել է թոշակի, սակայն չի դադարել ակտիվորեն աշխատել և մասնակցել կարևոր պրոբլեմների քննարկման և լուծման մեջ։ 1984 թվականին Ուլենբեկը ինսուլտ է ունեցել, որից հետո արդեն չի կարողացել զբաղվել գիտությամբ։ Հաջորդ տարի Օլկեն՝ ով Ուրբան-Շամպեյնի Իպլինոյան համալսարանի միկրոբիոլոգիայի պրոֆեսոր էր արդեն, տարավ Ուլենբեկին իր մոտ՝ Ուրբան։ 1986 թվականին Օլկեն պաշտոն ստացավ Կոլորադոյի համալսարանում, և ընտանիքը տեղափոխվեց Բոուլդեր։ Այստեղ և Ուլենբեկը մահացավ ինսուլտի հերթական հարվածից հետո ։
Էլեկտրոնի սպինի հայտնագործում
1925 թվականին Ուլենբեկը Սեմ Գաուդսմիթի հետ մեկտեղ, ֆիզիկայի մեջ մտցրեց սպինի կոնցեպցիան՝ սպեկտրոսկոպիկ վերլուծության հիման վրա նրանք առաջարկեցին էլեկտրոնը դիտարկել ինչպես սեփական (1/2) \hbar-ի հավասար մեխանիկական մոմենտ և Բորի մագնետոնին հավասար մագնիսական մոմենտ ունեցող «պտտվող հոլ»։ Համանման մտքեր ունեյին նաև այլ ֆիզիկոսներ, սակայն դրանք բավարար ճշգրտությամբ հաշվարկված չէին։ Այնպես որ, դեռևս 1921 թվականին Արթուր Կոմտոնը, փորձելով բացատրել նյութի մագնիսական հատկությունները, էլեկտրոնի մասին ինչպես «մագնիսական գիրոսկոպի» միտքը արտահայտեց։ Ավելի ուշ Վոլֆգանգ Պաուլին իր Պաուլիի արգելման սկզբունքի վերաբերյալ հանրահայտ աշխատությունում, ստիպված էր էլեկտրոնին «դասականորեն չնկարագրվող երկվություն» վերագրել։ 1925 թվականի սկզբին Ռալֆ Կրոնիգը ենթադրեց, որ այդ երկվությունը կարելի է բացատրել առանցքի շուրջը էլեկտրոնի պտտմամաբ, սակայն շուտով հանդիպեց լուրջ դժվարությունների (համաձայն հաշվարկների, էլեկտրոնի մակերևույթին արագությունը չպետք է գերազանցի լույսի արագությանը)։ Բացի դրանից, այս հիպոթեզը բացասական ռեակցիայի արժանացավ Պաուլիի, Հենդրիկ Անտոն Կրամերսի և Վերներ Կարլ Հայզենբերգի կողմից, և Կրոնիգը որոշեց չհատարակել այն ։ Հավանաբար, այս երկվությունը (էլեկտրոնի չորրորդ ազատության աստիճանն է, կամ քվանտային թիվը) Ուլենբեկի և Գաուդսմիթի աշխատության ելքային կետն էր, և նրանք նույնպես որոշեցին դա կապել իր առանցքի շուրջը էլեկտրոնի պտտույտով։ Նրանք ուսումնասիրեցին Մաքս Աբրահամի լիցքավորված գնդի պտույտի վերաբերյալ հին աշխատանքները, բայց շուտով հանդիպեցին նույն դժվարություններին, ինչ որ Կրոնիգը։ Այնուամենայնիվ, նրանք իրենց հիպոթեզի մասին հայտնեցին Էրենֆեստին, որը նրան դուր չեկավ։ Նա առաջարկեց իր աշակերտներին մի փոքրիկ հոդված գրել Die Naturwissenschaften ամսագրի համար և այն ցույց տալ Հենդրիկ Անտոն Լորենցին։ Լորենցը կատարել էր մի շարք հաշվարկներ էլեկտրոնի պտտման էլեկտրամագնիսական հատկությունների վերաբերյալ և ցույց էր տվել այդ հիպոթեզի հետ կապված դուրսբերումների անհեթեթույունները ։ Ոլենբեկը և Գաուդսմիթը որոշեցին չհրատարակել իրենց հոդվածը, սակայն ուշ էր՝ Էրենֆեստը արդեն ուղարկել էր տպագրման։ Այդ առիթով նա նշում էր՝
Ուլենբեկի և Գաուդսմիթի վերջին հոդվածները գիտական շրջաններում բուռն քննարկումներ առաջացրին։ Առաջարկված դժվարությունների հետ մեկտեղ, որոնց բերում էր էլեկտրոնի պտտման ենթադրությունը, մնում էր չլուծված ջրածնային գերնուրբ թաղանթի արտահայտության ժամանակ առաջացող, 2 ավելորդ բազմապատկչի պրոբլեմը։ Դրա համար սպինի վերաբերյալ կարծիքները սկզբում շատ թերահավատ էին։ Նիլս Բորի կարծիքը եղավ վճռական, ով ոգևորվածությամբ ընդունեց ատոմի նոր նկարագրությունը բացահայտող հիպոթեզը։ Վերջնականորեն սպինի գոյության ճշմարտացիության գաղափարը պարզ էր 1926 թվականի գարնանը, երբ Լյուելեն Թոմասի կատարած սպին-ուղեծրային փոխազդեցության հաշվարկները, Յակով Իլյիչ Ֆրենկելին, ռեյլատիվիստիկ էֆեկտերը հաշվի առնելով (այսպես կոչված Թոմասի պրեցեսիա), թույլ տվեցին բացատրել սպեկտրների նուրբ կառուցվածքը (այդ թվում ազատվելով ավելորդ բազմապատկչից) և Զեեմանի անոմալ էֆեկտը ։
Սպինի գաղափարը բառացիորեն լողում էր օդում՝ բացի արդեն հիշատակված գիտնականներից, նույնպիսի մտքեր էին արտահայտում նաև Հարոլդ Յուրին (էլեկտրոնի համար), Շատենդրանաթ Բոզե (ֆոտոնի համար) և նույն Պաուլին (ատոմի միջուկի համար)։ Այդ պատճառով, սպինի հայտնագործման հարցում, միանշանակորեն որոշել ում պետք է տրվի հեղինակային իրավունքը հնարավոր չէ։ Հավանաբար հենց սա էլ դարձավ այն բանի պատճառը, որ Նոբելյան մրցանակ սպինի հայտնագործման համար, ոչ ոքի էլ չտրվեց ։
Վիճակագրական մեխանիկա
Վիճակագրական մեխանիկայի հարցերը, Էրենֆեստի աշակերտ Ուլենբեկի համար, մեծ հետաքրքրություն էին ներկայացնում։ Առաջին անգամ նա անդրադարձել է դրան իդեալական գազի վերաբերյալ իր Ֆերմի-Դիրակի և Բոզե-Այնշթայնի վիճակագրության հիման վրա դիսերտացիայում ։ Դա հանգեցրել է Բոզե-Այնշթայնի կոնդենսացիայի պրոբլեմին՝ նա բանավեճի մեջ է մտնում Այնշթայնի հետ, պնդելով, որ այդ պրոցեսի ճշգրիտ նկարագրման դեպքում չեն ծագում ոչ մի տեսակի սինգուլյարություններ կամ ֆունկցիայի խզումներ։ Հետագայում 1937 թվականին, միտք արտահայտվեց, որ կտրուկ փուլային անցում կարող է տեղի ունենալ միայն թերմոդինամիկական սահմանի վրա, երբ նյութի մասնիկների թիվը ձգտում է անվերջության ։ Այդ մտքի վրա հենվելով, նա (իր աշակերտ Բորիս Կանի հետ) ձևակերպեց գազում խտացման անցման չափանիշի գոյությունը ։ Խտացման պրոբլեմը, որը մնացել էր Ուլենբեկի ուշադրության կենտրոնում իր կյանքի մնացած ժամանակահատվածում, հանգեցրել է գծային սյունակների մաթեմատիկայի, ձգողության աստիճանացույցով և կոշտ միջուկով համասեռ գազի խտացման մանրամասն ուսումնասիրմանը , Վան-դեր-Վաալսի վիճակի հավասարման, ինչպես նաև, հելիումի գերհոսունության տեսության մի քանի աշխատանքների ուսումնասիրմանը ։ Ուլենբեկը մեծ ներդրում ունի Բրոունյան շարժման տեսության մեջ՝ Գաուդսմիթի հետ համատեղ դիտարկել է բրոունյան պտտական շարժումը, իսկ 1930 թվականին իր դասական աշխատանքում Լեոնարդ Օրնշտեյնի հետ հաշվեց բրոունյան մասնիկի իներցիան, այսպես կոչված Օրնշտեյն-Ուլենբեկի պրոցեսը ։ Բացի դրանից, Ուլիգի (E. Uehling) հետ համատեղ նա դուրս է բերել քվանտային գազի կինետիկական հավասարումը, ստացել է երկրորդ և երրորդ վիրիալային գործակիցների համար արտահայտությունները, հավասարակշռության մոտեցման հարցերն է ուսումնասիրել, գրել է մի շարք աշխատանքներ դասական վիճակագրական և կինետիկ տեսության ֆիզիկայի վերաբերյալ։ Ուլենբեկը ակտիվորեն օգտագործել է վիճակագրական մեթոդներ և միջուկային ֆիզիկայի այլ բաժիններում, տիեզերական ճառագայթների տեսությունում, հարվածային ալիքների տեսությունում, ձայնի դիսպերսիայում, գիտական գործունեության մեջ է մտցրել «թերմոդինամիկայի զրոյական սկզբունք» գաղափարը ։
Միջուկային ֆիզիկա և այլ կարևոր աշխատանքներ
Էնրիկո Ֆերմիի բետա-տրոհման տեսության առաջին կիրառողներից մեկը Ուլենբեկն էր, ով դիտարկեց նաև պրոտոնի և նեյտրոնի սպոնտան տրոհման հնարավորությունը։ 1935 թվականին իր աշակերտ Էմիլ Կոնոպինսկու հետ համատեղ նա ձևափոխեց Ֆերմիի տեսությունը, հասնելով փորձարարական տվյալներով լավագույն համապատասխանության (հետագայում այդ ձևափոխությունները մերժվեցին) ։ Հաջորդ տարի նա միավորեց այդ տեսությունը պոզիտրոնային տրոհման դեպքի համար (անկախ Ջերալդ Վիկի), հաշվեց գամմա-ճառագայթման զույգերի առաջացումով ներքին կոնվերսիայի գործակիցը, հաշվարկեց ներքին արգելակման ճառագայթման սպեկտրները ։ 1941 թվականին Ուլենբեկը հետ վերադարձավ Ֆերմիի տեսությանը և Կոնոպինսկու հետ համատեղ աշխատանքում տվեց թույատրված և անթույատրելի անցումների դասակարգումները։ 1950 թվականին նա ենթադրեց բետա-գամմա և կասկադային միջուկային պրոցեսներում ուղղորդված համահարաբերակցությունը։ Այս երևույթների գոյությունը այդ ժամանակ կասկածի տակ էր, սակայն շուտով բոլոր փորձարարները հայտնաբերեցին նրանց ։ Այժմ այդ կորրելյացիաները օգտագործում են անկյունային մոմոենտների և զույգության միջուկային վիճակների դասակարգման համար ։
Անձի և գործունեության գնահատականներ
Գնահատելով Ուլենբեկի անձը` Աբրահամ Պայսը գրել է՝
Ուլենբեկի բնավորության այդ առանձնահատկությունը արտահայտվում էր նրա գիտական և դասախոսական աշխատանքում։ Ուլենբեկի աշակերտ պրոֆեսոր Կոենի (E. G. D. Cohen) խոսքերով՝
Ուլենբեկի շատ ժամանակակիցներ նշում էին նրա մանկավարժական տաղանդի մասին։ Նրա նախկին աշխատակից Ջորջ Ֆորդը այսպես է բնութագրել Ուլենբեկի բնավորության այս գիծը՝
Ինչպես իր գիտական գործունեության մեջ, այնպես էլ ուսանողների հետ աշխատանքում դրսևորվում էր այն դասական ավանդույթը, որի հետևորդը Ուլենբեկն էր։ Պայսը, ինչպես և նրա ուրիշ աշակերտները, իրենց անձնական օրինակով առնչվում էին դրան՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Լեյդենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Նիդերլանդների արվեստի և գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Ֆաենցա
Ֆաենցա (իտալ. Faneza), իտալական քաղաք, որը հնում կոչվել է Ֆայանսու։ Տեղակայված է Բոլոնյայից 50 կմ հարավ-արևելքում գտնվող Լամոնե գետի Էմիլիա Ռոմանիա շրջանում։
Պատմություն
1313-1501 թվականներին (ընդհատումներով) քաղաքը կառավարվում էր Մանֆրեդի տոհմի կողմից։ 15-րդ դարում Մանֆրեդիները ձեռնարկում են քաղաքի վերակառուցումը Վերածննդի սկզբունքներին համաձայն։ Հենց այդ ժամանակ էլ այն պարսպապատվեց։
1501 թվականին Ֆաենցան Ռոմանիայի մի շարք համայնքների հետ միասին, պայքարում էր Չեզարե Բորջիայի պապության համար։ Բացառությամբ Վենետիկի հանրապետութան կարճ ժամանակահատվածի՝ Ֆաենցան ընդհուպ մինչև Ռիսորջիմենտոն, կազմել է Պապական մարզի մի մասը։
Կերամիկայի արտադրություն
Միջնադարից ի վեր Ֆաենցան հանդիսանում է կերամիկայի (մասնավորապես՝ մայոլիկայի) արտադրության խոշոր կենտրոն։ Այս արտադրության ոսկեդարը համընկավ Վերածննդի շրջանին (15-16-րդ դարեր)։ Այս քաղաքի անունով է կոչվել հախճապակին (ֆայանս)։
17-րդ դարում կերամիկայի արտադրությունը անկում է ապրում, շարունակում է գործել միայն մի քանի արտադրություն, այդ թվում՝ նաև Ֆաենցայում։ Ֆաենցական արտադրության բնութագրական առանձնահատկությունն այն է, որ ապրանքի հարթ կողմերում կապույտ ֆոնի վրա փոքր նախշեր են պատկերվում։ 1908 թվականին Ֆաենցայում հիմնադրվել է Խեցեգործության միջազգային թանգարանը։
Օլյուտորսկի շրջան
Օլյուտորսկի շրջան (Олюторский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կամչատկայի երկրամասում։
Ֆաենցա
Տեսարժան վայրեր
Վիկտոր Էմմանուելի կենտրոնական հրապարակում գտնվում է մայր տաճարը, որը կառուցվել է 1474 թվականին Ջուլիանո դա Մայանոյի վերածննդյան նախագծով և մինչև հիմա ավարտուն չէ։ Նրա կողքին միջնադարյան քաղաքապետարանն է, որը ժամանակին եղել է Մանֆրեդիների նստավայրը։ Աշտարակն իր ներկայիս տեսքը ձեռք է բերել 17-րդ դարում։
Օլյուտորսկի շրջան
Ստեղծվել է 2007 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տիլիչիկի ։
Ֆաենցա
Տեսարժան վայրեր
Քաղաքում կան կլասիցիզմի դարաշրջանի դասական նշանակալի հուշարձաններ՝ Միլցետա հրապարակը, Մազինիի թատրոնը (1780-1781)։ Ընդհանուր առմամբ, քաղաքի հատակագիծը թվագրվում է Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանին։
Համայնքի հովանավորը համարվում է Սուրբ Մարիամ Աստվածածինը (Madonna delle Grazie)։ Տոնակատարությունը նշվում է մայիսի երկրորդ կիրակիին նախորդող շաբաթ օրը։
Օլյուտորսկի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 72352 կմ² ։
Ֆաենցա
Ֆորմուլա-1
Ֆաենցայում էր գտնվում Մինարդի թիմի բազան (1980 թվականից-Եվրոսերիա Ֆորմուլա-1, 1985 թվականից՝ Ֆորմուլա-1)։ 2001 թվականին Ջանկառլո Մինարդիի թիմն ավստրալիացի միլիարդատեր Փոլ Սթոդդարտին վաճառելուց հետո European Minardi բազան մնաց Ֆաենցայում։
Օլյուտորսկի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 5036 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,07 մարդ/կմ²։
Ֆաենցա
Ֆորմուլա-1
2005 թվականին թիմը կրկին վաճառվեց Red Bull կազմակերպությանը՝ Դիտրիխ Մատեշիցին և Գերհարդ Բերգերին, և փոխեց անունը՝ Scuderia Toro Rosso՝ այդ կերպ դառնալով Red Bull Racing թիմի կրկնօրինակը։ STR բազան մինչև հիմա գտնվում է Ֆաենցայում։
Օլյուտորսկի շրջան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կամչատկայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ֆաենցա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Գարգանտյուա և Պանտագրյուել
Գարգանտյուա և Պանտագրյուել (La vie très horrifique du grand Gargantua, père de Pantagruel), երգիծական վեպ, որի հեղինակը 16-րդ դարի ֆրանսիացի գրող Ֆրանսուա Ռաբլեն է։ Վեպը` բաղկացած 5 գրքից, պատմում է երկու բարի շատակեր հսկաների մասին, որոնք հայր ու որդի են։ Վեպում ծաղրի են ենթարկվել մարդկային շատ թերություններ. գրողը չի խնայել նույնիսկ ժամանակի պետությանն ու եկեղեցուն։
Վեպի դրույթները
Ռաբլեի քննադատության հիմնական առարկան եկեղեցին է։ Հեղինակը ինքն էլ երիտասարդ հասակում եղել է հոգևորական, սակայն եկեղեցական կյանքը նրան դուր չի եկել, և Ռաբլեն իր հովանավորի` Ժոֆրուա դ'Էտիսակայի օգնությամբ լքել է եկեղեցին` առանց որևէ հետևանքի։
Վեպում Ռաբլեն քննադատում է մի կողմից եկեղեցու բազմաթիվ հավակնությունները, մյուս կողմից հոգրորականների տգիտությունն ու ծուլությունը։ Հեղինակը պատկերավոր է նկարագրում կաթոլիկ հոգևորականության բոլոր արատները, որոնք բողոքի տեղիք տվեցին ռեֆորմացիայի շրջանում։ Խիստ քննադատվում է միջնադարյան սխոլաստիկ մտածողությունը, որ կտրված էր իրական կյանքից։
Վեպում ծաղրի են ենթարկվել աստվածաշնչյան որոշ դրույթներ։ Էպիստեմոն Պանուրգի հարության տեսարանը հիշեցնում է աղքատ Ղազարոսի հարությունը, իսկ հսկա Հուրտալի պատմությունը` Նոյյան տապանը։ Գարգանտյուայի ծնունդը մոր ձախ ականջից Ռաբլեն բացատրոմ է Աստծո ամենակարող լինելու հանգամանքով, իսկ նրանք, ովքեր հրաժարվում են դրան հավատալուց, հռչակում է հերետիկոսներ` հետևելով Տերտուղիանոսին («Հավատում եմ, քանզի աբսուրդ է»)։ Զարմանալի չէ, որ վեպի բոլոր գրքերը Սորբոնի համալսարանի աստվածաբանական ֆակուլտետի կողմից հերետիկոսական են հռչակվել։
«Գարգանտյուա և Պանտագրյուել» վեպում Ռաբլեն ոչ միայն կռիվ է տալիս հին աշխարհի դեմ, այլև նոր աշխարհը հռչակում է այնպես, ինչպես տեսնում է։ Միջնադարյան անօրինությանը Ռաբլեն հակադրում է ազատության ու մարդու ինքնաբավության գաղափարները։ Այդ գաղափարները լավագույնս դրսևորվել են Տելեմի աբբայության դրվագում, որը եղբայր Ժանը կազմակերպում է Գարգանտյուայի թույլտվությամբ։ Աբբայությունում բացակայում են բռնությունն ու նախապաշարմունքը, և ստեղծված են բոլոր պայմանները անհատի ներդաշնակ զարգացման համար։ Աբբայության մեջ գործում է մեկ կանոն. «Արա՛, ինչ ուզում ես» (Fais ce que voudras):
Տելեմի աբբայության գլուխները, ինչպես նաև Գարգանտյուայի` Պանոկրատից ստացած դաստիարակությունը, հումանիզմի սկզբունքների ամբողջական ու ավարտուն ձևակերպումն են։ Այս տեսանկյունից «Գարգանտյուա և Պանտագրյուել» վեպը Վերածննդի շրջանի գրական կարևորագույն հուշարձան է։
Վեպի ոճը
Ռաբլեի սիրած միջոցները գրոտեսկն ու չափազանցությունն են (ըստ Ալեքսեյ Ջիվելեգովի` «գերչափազանցություն»)։ Դա կապված է գլխավոր կերպարների` հսկաներ Գարգանտյուայի և Պանտագրյուելի հետ։ Նրանք հիմնականում հանգիստ ապրում են սովորական մարդկանց հետ. նրանց հետ նստում են նույն սեղանի շուրջ, նավարկում նույն նավով։ Սակայն ոչ միշտ է այդպես։ Օրինակ` Գարգանտյուան հանգստանալու համար նստում է Փարիզի Աստվածամոր տաճարին` թնդանոթի արկերն ընդունելով ճանճերի տեղ, իակ Պանտագրյուելին օրորոցում կապում են ծովախորշին խարսխելու շղթաներով։ Պատկերավորման այս միջոցի գագաթնակետը այն դրվագն է, երբ Պանտագրյուելը, դուրս հանելով լեզուն, իր բանակը պահպանում է անձրևից թրջվելուց, իսկ պատահաբար մոտ հայտնված մարդկանցից մեկը, ընկնելով իր տիրոջ բերանը, այնտեղ հայտնաբերում քաղաքներ ու գյուղեր։
Վեպում մեծ տեղ է տրված մարդու մարմնի հետ կապված գռեհիկ հումորին ։ Շատ է խոսվում զգեստների, գինու, ուտելիքի, վեներական հիվանդությունների մասին (առաջին գրքի նախաբանը սկսվում է հետևյալ կերպ. «Հարգարժա՛ն հարբեցողներ և վեներական հիվանդներ, քանզի ձեզ է նվիրվում իմ գիրքը»)։ Սա ամենևին բնորոշ չէ միջնադարյան ռոմանտիկային, որ նման թեմաները համարում էր ցածր, ստորակարգ, հիշատակման ոչ արժանի։
Վեպի բնութագրական կողմերից է ուտեստների, ինչպես նաև գրքերի, գիտությունների, օրենքների, դրամական միավորների, զինվորների ծիծաղելի անունների, կենդանիների խիստ մանրամասն, միևնույն ժամանակ երգիծական թվարկումը։ Նման թեմաների հիման վրա երբեմն ամբողջ գլուխներ են կառուցված։
«Գարգանտյուա և Պանտագրյուել» վեպն անխզելիորեն կապված է ուշ միջնադարի և վերածննդի շրջանի Ֆրանսիայի ժողովրդական մշակույթին։ Նրանից է Ռաբլեն վերցրել իր գլխավոր հերոսներին, գրական որոշ ձևեր, օրինակ` անիմաստ բառախաղերը (coq-à-l'âne), ինչպես նաև ամենակարևորը` վեպի լեզուն, որ ներկայացված է բազմաթիվ բառախաղերով, սրբազան տեքստերի ծաղրանմանությամբ, ինչը վեպին հաղորդում է ժողովրդական ուրախ տոնի տրամադրություն, որտեղ բացակայում է ամեն տեսակ լրջություն։ Վեպի լեզուն կտրուկ տարբերվում է այն գրականության լեզվից, որ կար մինչ Ռաբլեն և որով գրվել էին միջնադարյան սխոլաստիկ տրակտատներ, աստվածաբանական երկեր։
Ռաբլեից հետո նրա կիրառած միջոցներն օգտագործել են 16-րդ դարի գրողներ Բոնավանտյուր Դեպերիեն, Նոել դյու Ֆայլը և այլք։
Հրատարակման պատմություն
1533 թվականին լիոնցի 39-ամյա մի բժիշկ` բժշկության բակալավր, հրատարակել է բարեհոգի հսկա Պանտագրյուելի մասին գիրքը, որ պարունակում էր նրա «սարսափելի ու զարհուրելի գործունեությունն ու սխրանքները»։ Հաջորդ տարի Ռաբլեն թողարկում է Պանտագրյուելի հոր` Գարգանտյուայի պատմությունը ։ Այդպիսով, ժամանակագրական առումով վեպի առաջին մասը «Պանտագրյուելն» է։ Սակայն արդեն 1542 թվականին, երբ Ռաբլեն հրատարակում է երկու գրքերը միասին, դրանք դասավորում է այլ հերթականությամբ` նախ «Գարգանտյուան», ապա` «Պանտագրյուելը»։ Այդ ժամանակից ի վեր ընդունված է գրքերի նման հաջորդականությունը։
Երրորդ գիրքը հրատարակվել է 1546 թվականին։ Հաջորդ տարի Գրենոբլում, իսկ մեկ տարի անց Լիոնում հրատարակվել են չորրորդ գրքի 11 գլուխներ և նախաբանը։ 1564 թվականին գիրքը հրատարակվել է ամբողջությամբ։ Մեծ գրողի կենսագրությունն ուսումնասիրող բազմաթիվ մասնագետներ կարծում են, որ Ռաբլեի գրչին է պատկանում հինգերորդ գրքի միայն մի մասը։
Վեպի առաջին երկու գրքերը առաջին անգամ հրատարակվել են Լիոնում Ալկոֆրիբաս Նազիե կեղծանունով (Alcofribas Nasier) (Ֆրանսուա Ռաբլե անվանման անագրաման է), մնացածները` Փարիզում հեղինակի իսկական անվամբ։
Գիրք առաջին
Գարգանտյուան` հսկա թագավոր Գրանգուզիեի և նրա կնոջ` Գարգամելայի որդին, աստվածաբանների մոտ կրթություն ստանալու է գնում, ինչի արդյունքում դառնում է շատ ավելի հիմար, քան մինչ այդ։ Դրանից սրտնեղած` Գրանգուզիեն որդուն տալիս է նոր ուսուցչի մոտ` նրան ուղարկելով Փարիզ։ Այնտեղ Գարգանտյուան ջրհեղեղ է կազմակերպում (միզահեղեղ)` իրեն վերցնելով Փարիզի Աստվածամոր տաճարի զանգերը, որպեսզի դրանք կախի իր ձիու վզին։ Պոնոկրատի կիրառած դաստիարակությունը բոլորովին այլ ազդեցություն է ունենում Գարգանտյուայի վրա. նա դառնում է բազմակողմանի զարգացած մարդ` չմոռանալով նաև ֆիզիկական դաստիարակության մասին։
Այդ ժամանակ Գրանգուզիեի թագավորության վրա է հարձակվում հարևան երկրի թագավորը` Պիկրոխոպը։ Գարգանտյուան վերադառնում է տուն և իր ընկերների, ինչպես նաև եղբայր Ժանի օգնությամբ ջարդում է Պիկրոխոլի զորքերը։
Թշնամու դեմ տարած հաղթանակում իր ներդրման համար Գարգանտյուան թողնում է, որ Եղբայր Ժանը եկեղեցի հիմնի` Տելեմի աբբայությունը` իր ուզած պահանջներին համապատասխան։ Աբբայությունն էականորեն տարբերվում էր մնացած միաբանություններից։ (1533)
Գիրք երկրորդ
«Դիփսոդների թագավոր Պանտագրյուելը իր իրական տեսքով` իր բոլոր սխրանքներով ու գործերով» Գարգանտյուան ունենում է որդի` Պանտագրյուել անունով։ Մեծանալով նա ուղևորվում է սովորելու Ֆրանսիայի տարբեր համալսարաններում և ի վերջո հայտնվում է Փարիզում։ Հորից նամակ ստանալով, որում գրված էր մարդու կյանքում կրթության ունեցած մեծ դերի մասին, Պանտագրյուելը ավելի մեծ ոգևորությամբ է սկսում սովորել։ Նա նույնիսկ մեծ ճանաչում է ձեռք բերում, երբ լուծում է պարոն Պեյվինոյի և պարոն Լիժիզադի դատական վեճը։
Փարիզում Պանտագրյուելը հանդիպում է Պանուրգին, ով դառնում է նրա ամենամոտ ընկերը։ Շուտով Պանտագրյուելը լուր է ստանում, որ իր հայրենի երկրի վրա հարձակվել է հսկաների բանակը` Անարխ արքայի գլխավորությամբ։ Պանտագրյուելը շտապում է հորն օգնելու, և միասին հաղթում են թշնամուն։
Գիրք երրորդ
«Բարի Պանտագրյուելի գործերի և ասույթների երրորդ գիրք» (1546) Գարգանտյուայի թագավորությունում խաղաղություն է հաստատվում։ Պանուրգը Պանտագրյուելից ստանալով Ռագուի իշխանությունը և մի քանի տարվա բոլոր միջոցները նախօրոք երկու շաբաթում ծախսելով` որոշում է ամուսնանալ։ Դրանով հանդերձ նա դեռևս տարակուսում է` արդյոք երջանիկ կլինի ամուսնությունից հետո, թե կլինի եղջյուրավոր, խաբված ու թալանված։ Ցանկանալով ստանալ այս հարցի պատասխանը` Պանուրգը դիմում է վհուկին, բանաստեղծին, փաստաբանին, բժշկին, աստվածաբանին, խեղկատակ Տրիբուլին, գուշակին։ Բոլոր խորհուրդներն ու գուշակությունները Պանտագրյուելը մեկնաբանում է վատ, իսկ Պանուրգը` լավ տեսանկյունից։ Որոշակի կարծիքի չհանգելով` Պանտագրյուելը, Պանուրգը, եղբայր Ժանը, Էպիստեմոնն ու նրանց ընկերները որոշում են ճամփորդել Աստվածային շշի պատգամախոսի երկիր։
Գիրք չորրորդ
«Բարի Պանտագրյուելի գործերի և ասույթների մասին չորրորդ գիրք» (1564)Ճանապարհորդությունը շարունակվում է։ Ծովագնացները հասնում են Հնչեղ կղզուն (ծաղրական ևս մեկ արտահայտություն` ուղղված եկեղեցուն), Տանջարան կղզուն (Ռաբլեի քննադատությունն ուղղված է դատարանին և այնտեղ տիրող ամենաթողությանը), հայտնվում փոթորկի մեջ, որտեղ էլ բացահայտվում են կերպարների բնավորությունները ։
Գիրք հինգերորդ
«Բարի Պանտագրյուելի գործերի և ասույթների մասին հինգերորդ և վերջին գիրք»
Ճանապարհորդությունը շարունակվում է։ Եթե Հնչեղ կղզում հանդիպում են վանդակներում պահվող թռչուններ, որոնք խժռում են հոգևորականների, ապա Տանջարանում դատավորները սնվում են փոքրիկ երեխաներով։ Ի վերջո ճանապարհորդները հասնում են Լապտերների կղզի, որտեղ լսում են Աստվածային շշի սուրբ բառը` «տրինկ», այսինքն` «խմիր»։ Եվ եթե Պանինգի նման կերպարները այն ընդունում են հարբեցողության կոչ, ապա այլաբանորեն այն նշանակում է, որ պետք է խմել իմաստնության աղբյուրից։
Գլխավոր հերոսներ
Գարգանտյուա (Gargantua) - Ուտոպիա թագավորության թագավորը` հսկաների սերնդից։ Հանդես է գալիս առաջին, էպիզոդիկ դրվագներում նաև երկրորդ և երրորդ գրքերում։ Գարգանտյուայի կերպարը վերածննդի, միջնադարի ավանդական կենսակերպից հրաժարվելու, նաև նոր աշխարաճանաչողության խորհրդանիշն է` զերծ քարացած կաղապարումից։
Պանտագրյուել (Pantagruel) - Գարգանտյուայի որդին, Ուտոպիա թագավորության արքայազնը։ Վեպում հայտնվում է` սկսած երկրորդ գրքից։ Վերածննդի դարաշրջանի առաջադեմ մարդկության ներկայացուցիչն է, որ հետաքրքրված է միանգամից մի քանի գիտություններով ու արվեստի ճյուղերով։
Եղբայր Ժան (Frère Jean des Entommeures) - սուրբ Բենեդիկտի օրդենի ներկայացուցիչ։ հանդես է գալիս առաջին, երրորդ, չորրորդ և հինգերորդ գրքերում։ Եղբայր Ժանը երիտասարդ, կենսուրախ, քաջ, վճռական, բարձրահասկ, նիհարավուն մարդ է։ Նա իրեն գերազանց է դրսևորում թե՛ Պիկրոխոլի դեմ պատերազմում և թե՛ Գարգանտյուայի ու նրա որդու կազմակերպած բազմաթիվ խնջույքներում։
Պանուրգ (Panurge) - անհաջողակ ուսանող Թուրենից։ Հանդես է գալիս` սկսած երկրորդ գրքից։ Եղբայր Ժանին նման է իր անսահման կենսասիրությամբ և զվարճալիքների նկատմամբ ունեցած հետաքրքրություններով, բայց ի տարբերություն հոգրորականի` մի քիչ վախկոտ է («Ես չեմ վախենում ոչնչից` բացի փորձանքներից»)։
Էպիստեմոն (Epistémon) - Պանտագրյուելի նախկին ուսուցիչը։ Ինչպես և Պանուրգը, հանդես է գալիս երկրորդ գրքից սկսած։ Պանտագրյուելի բոլոր ընկերներից ամենից կիրթն է, հաճախ է դատողություններ անում ու քննադատում, բայց հավատարիմ ընկեր է ու գավաթակից։
Ռաբլեն ու իր ժամանակի Ֆրանսիան
«Գարգանտյուա ու Պանտագրյուել» վեպը միաձուլված է իր ժամանակին. նրա մեջ շատ են այնպիսի դրվագներ, որոնք արդեն անհասկանալի են ժամանակակից ընթերցողին։
Գրքի նկարազարդում
Դասական են համարվում Գյուստավ Դորեի` վեպի համար արված նկարազարդումները (1853)։ Դորեն վեպի համար արել է ընդհանուր առմամբ 400 նկար։ Նկարիչ Օնորե Դոմիեն Գարգանտյուայի կերպարն օգտագործել է Լուի Ֆիլիպին ուղղված քաղաքական ծաղրանկարներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վերածննդի գրականություն Կատեգորիա:Երգիծական վեպեր
Ռումեն Պենին
Ռումեն Պենին (Румен Любенов Пенин, ), բուլղարացի աշխարհագրագետ, պրոֆեսոր, Սոֆիայի համալսարանի աշխարհագրական և երկրաբանական ֆակուլտետի լանդշաֆտային և շրջակա միջավայրի պահպանության ամբիոնի վարիչ (2006-2014), Մոսկվայի պետական համալսարանի դոկտոր, մի շարք գրքերի, դասագրքերի, մենագրությունների և գիտական հոդվածների , «Աշխարհագրությունը որպես արկած, աշխարհագրությունը որպես ճամփորդություն» և «Աշխարհագրությունը և՛ ճանապարհորդություն, և՛ արկած» ֆոտոցուցահանդեսի հեղինակ, որը տեղի է ունեցել Բուլղարիայի ավելի քան 100 վայրերում, Բուլղարիայի աշխարհագրական փառատոնի կազմկոմիտեի նախագահ։
Կենսագրություն
Ռումեն Պենինը ծնվել է 1958 թվականին Բուլղարիայի Սեպտեմվրի քաղաքում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ 1978-1983 թվականներին սովորել է Սոֆիայի համալսարանի լանդշաֆտային և շրջակա միջավայրի պահպանության ամբիոնում։ 1983-1985 թվականներին աշխարհագրություն է դասավանդել դպրոցում, եղել է Սոֆիայի համալսարանի ֆիզիկական աշխարհագրության դասախոսի ասիստենտ ։ 1985 թվականին եղել է Մոսկվայի պետական համալսարանի աշխարհագրական ֆակուլտետի լանդշաֆտային երկրաքիմիայի և հողի աշխարհագրության ասպիրանտ, թեկնածուական ատենախոսությունը պաշտպանել է 1989 թվականին «Հարավարևմտյան Բուլղարիայի պահպանվող տարածքների լանդշաֆտային-երկրաքիմիական գնահատումը» թեմայով ` նվիրված Ստրումա գետի գեոէկոլոգիական հիմնախնդիրներին։
Գիտական գործունեություն
Պենինը մասնակցել է մի շարք միջազգային և տեղական համագումարների, գիտաժողովների և համաժողովների, հանդես է եկել ելույթներով։ 1992 թվականին Վաշինգտոնում (ԱՄՆ) մասնակցել է XVII միջազգային աշխարհագրական համաժողովին, 1994 թվականին՝ Ակապուլկոյի (Մեքսիկա) XV միջազգային հողագիտական համաժողովին։ Մասնակցել է միջազգային աշխարհագրական գիտարշավների Կովկասում (1987), Գոբի անապատում (1990), Լադոգա լճում (1991, 1992, 2005, 2007), բուլղարական Ռիլա լեռան գիտարշավին (1994), հունական Ֆալակրո և Աթոս լեռների գիտարշավներին ։ Այցելել է ավելի քան 100 երկիր ։
Գիտական աշխատանքներ
Научные интересы Румена Пенина - ландшафтоведение, мониторинг и охрана окружающей среды, региональные экологические проблемы. Он является автором 80 популярных статей и 130 научных трудов, книг, 70 учебников и учебных пособий по географии для учащихся средних школ. Одни из наиболее известных трудов:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարացի աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Բուլղարացի պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բուլղարացի գիտնականներ Կատեգորիա:Աշխարհագրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Ավագ Եփրեմյան
Ավագ Պապիկի Եփրեմյան, հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ, ՀԳՄ անդամ (2001)։
Վաչե Եփրեմյանի եղբայրը։
Կենսագրություն
Ավագ Եփրեմյանը ծնվել է 1958 թվականի փետրվարի 25-ին, Ղափանում։ Ավարտել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը։ Եփրեմյանի բանաստեղծությունները պարբերաբար տպագրվել են հայկական գրական մամուլում։ 2008 թվականից բնակվում է Երևանում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Կապան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ
Օվիեդոյի Մայր տաճար
Օվիեդո տաճար կամ Սան Սալվադորի տաճար (Catedral de San Salvador de Oviedo), Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցի և փոքր բազիլիկ Օվիեդոյի կենտրոնում, Իսպանիայի հյուսիսում՝ Աստուրիայի շրջանում։
Օվիեդոյի Սան Սալվադորի տաճարը ներկայումս ցուցադրում է ճարտարապետական ոճերի մի շարք՝ նախառոմանական ճարտարապետությունից մինչև բարոկկո, ներառյալ` ռոմանական, գոթական և Վերածննդի ճարտարապետությունները: Տաճարը սկզբում կառուցվում էր որպես հսկայական նախառոմանական բազիլիկ, ներկայիս գոթական տաճարի տեղում, սակայն Աստուրիայի թագավոր Ալֆոնսո II-ի հրամանով կառուցված առաջին շինության մասին ոչինչ հայտնի չէ։
Պատմություն
Տաճարը վերականգնվել է 12-րդ դարում Օվիեդոյի արքեպիսկոպոս Պելագիուսի կողմից: Եպիսկոպոս Ֆեռնանդո Ալֆոնսոն (1296-1301 թվականներ) ձեռնամուխ եղավ գլխամասի մեկ այլ վերականգնմանը, իսկ նրան հաջորդող Ֆեռնանդո Ալվարեսը (1302-1321 թվականներ) սկսեց սյունաշարերով բակի կառուցումը: 13-րդ դարի վերջում Գուտիեր դե Տոլեդոն սկսեց նոր գոթական բազիլիկի վերակառուցումը, սակայն կառուցումը ավարտվեց իր հաջորդի՝ Գուիլենի կողմից: Դիեգո Ռամիրես դե Գուսմանը (1421-1441 թվականներ) կառուցեց հարավային տրանսեպտի երկու մատուռները, եկեղեցու հին մուտքն ու սյունաշարի սրահը՝ մատուռի հարևանությամբ։ Ալոնսո դե Պալենսուելան (1470-1485 թվականներ) ավարտին հասցրեց մյուս տրանսեպտը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի կաթոլիկ եկեղեցիներ Կատեգորիա:Իսպանիայի տաճարներ Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Աբազական շրջան
Աբազական շրջան (Абазинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կարաչայ-Չերքեզական Հանրապետությունում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 300 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 17069 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 56,9 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կարաչայ-Չերքեզիայի շրջաններ
Կառլոս Մենեմ
Կառլոս Մենեմ (Carlos Saúl Menem, ), արգենտինացի քաղաքական գործիչ, 1989 թվականի հուլիսի 8-ից 1999-ի դեկտեմբերի 10-ը` Արգենտինայի նախագահ։ 2005 թվականի դեկտեմբերի 10-ից նա Լա Ռիոյա նահանգի սենատոր էր։
Մենեմը ծնվել է Անիլակո քաղաքում՝ պերոնիստ դառնալով Բուենոս Այրես այցի ընթացքում։ Նա իր հայրենի Լա Ռիոյա նահանգում կուսակցության ղեկավարն էր, իսկ 1973 թվականին ընտրվեց նահանգապետ։ Նա ազատվել և կալանավորվել է 1976 թվականին Արգենտինայի հեղաշրջման ժամանակ, և 1983 թվականին նորից ընտրվեց նահանգապետ։ Նա 1989 թվականի նախագահական ընտրություններում հաղթեց Բուենոս Այրեսի նահանգապետ Անտոնիո Կաֆիերոյին։ Հիպերինֆլյացիան ստիպեց հեռացող նախագահ Ռաուլ Ալֆոնսոնին վաղաժամկետ հրաժարական տալ՝ կրճատելով նախագահության ժամկետը։
Մենեմը աջակցեց Վաշինգտոնի համաձայնությանը և 1991 թվականին փոխարկելիության ծրագրով լուծեց արժեզրկումը։ Ծրագիրը լրացվեց մի շարք մասնավորեցումներով և հաջողություն ունեցավ։ Արգենտինան վերահաստատեց դիվանագիտական հարաբերությունները Միացյալ Թագավորության հետ, որը դադարեցվել էր 1982 թվականի Ֆոլկլենդյան պատերազմից ի վեր և հատուկ հարաբերություններ զարգացրեց Միացյալ Նահանգների հետ։ Երկիրը տուժվեց երկու ահաբեկչական հարձակման հետևանքով։ 1993 թվականի միջանկյալ ընտրություններում պերոնիստական հաղթանակը նրան թույլ տվեց ստիպել Ալֆոնսոնին ստորագրել Օլիվոսի Պակտը Արգենտինայի Սահմանադրության 1994 թվականի փոփոխության համար։ Այս փոփոխությունը հնարավորություն տվեց Մենեմին 1995 թվականին առաջադրվել վերընտրվելու նպատակով, և որտեղ էլ հաղթանակ ունեցավ։ Սկսվեց նոր տնտեսական ճգնաժամ, և հակառակ կողմերը ձևավորեցին քաղաքական կոալիցիա, որը շահեց 1997 թվականի միջանկյալ և 1999 թվականի նախագահական ընտրությունները։
2003 թվականին Մենեմը կրկին առաջադրվեց նախագահի պաշտոնում, սակայն Նեստոր Կիրշների դեմ կայացած քվեաթերթիկում հավանական պարտությանը բախվելով, նա որոշեց դուրս գալ քվեարկությունից՝ նախագահությունը հանձնելով Կիրչներին։ 2005 թվականին ընտրվեց Լա Ռիոայի սենատոր։ Նա ներկայումս համարվում է Արգենտինայի ամենաերկար ապրած նախկին նախագահն է՝ 89 տարեկան։
Վաղ կյանք ու կրթություն
Կառլոս Սաուլ Մենեմը ծնվել է 1930 թվականին, Արգենտինայի Լա Ռիոա նահանգի լեռնային հյուսիսում գտնվող փոքրիկ Անիլակո քաղաքում։ Նրա ծնողները՝ Սաիլ Մենեմը և Մոհիբե Աքիլը, Սիրիայի Յաբրուդ քաղաքի քաղաքացիներ էին, որոնք գաղթել էին Արգենտինա։ Նա հաճախել է Լի Ռիոյայի տարրական և ավագ դպրոց և համալսարանական տարիներին միացել է բասկետբոլի հավաքականին։ 1951 թվականին թիմի հետ այցելել է Բուենոս Այրես և հանդիպել նախագահ Խուան Պերոնին և նրա կնոջը՝ Էվա Պերոնին։ Սա ազդեց, որ Մենեմը դառնա պերոնիստ։ Նա սովորել է  Քորդոբայի իրավագիտություն ազգային համալսարանում, և ավարտել է  1955 թվականին ։
1955 թվականին Նախագահ Խուան Պերոնի գահընկեցությունից հետո, Մենեմը կարճ ժամանակով ազատազրկվեց։ Հետագայում նա միացավ Պերոնիստական կուսակցության փոխարինող՝ Արդարադատության կուսակցությանը։ 1973 թվականին ընտրվել է Լա Ռիոա իր մասնաճյուղի նախագահ։ Այդ պաշտոնում, նա ընդգրկվեց Իսպանիա թռիչքի մեջ, որի ժամանակ Պերոնին Արգենտինա վերադարձավ երկար աքսորից հետո ։ Ըստ պերոնիստ քաղաքական գործիչ Խուան Մանուել Աբալ Մեդինայի, Մենեմը առանձնակի դեր չի խաղացել միջոցառման ժամանակ ։
Առաջին ժամկետ (1973-1976 թվականներ) և կալանավորում
1973 թվականին Մենեմը ընտրվեց նահանգապետ, երբ հանվեց պերոնիզմի վերաբերյալ դատավճիռը։ Նրան արձակեցին 1976 թվականին արգենտինական հեղաշրջման ժամանակ, որը գահընկեց արեց նախագահ Իզաբել Մարտինես դե Պերինին։ Նրան մեղադրում էին կոռուպցիայի և Կեղտոտ պատերազմի պարտիզանների հետ կապեր ունենալու մեջ։ Նրան ձերբակալեցին մարտի 25-ին, մեկ շաբաթ պահեցին տեղական զորամասում, այնուհետև տեղափոխեցին Բուենոս Այրեսում գտնվող «33 արևելք» նավի ժամանակավոր բանտ։ Նրան ձերբակալել են նախկին նախարարներ Անտոնիո Կաֆիերոյի, Խորխե Տայանայի, Միգել Ունամունոյի, Խոսե Դեհեզայի և Պեդրո Արրիգի, արհմիութենականներ Խորխե Տրիակայի, Դիեգո Իբեզեսի և Լորենցո Միգելի, դիվանագետ Խորխե Վազկեսի, լրագրող Օսվալդո Պապալեոյի և նախկին նախագահ Ռաուլ Լաստիրիի հետ միասին։ Նա Խուան Փերոնի անձնական բժշկի՝ Պեդրո Էլադիո Վազգեսի հետ մի խցում էր։ Այս ընթացքում նա օգնել է քահանա Լորենցո Լավալլեին, չնայած մուսուլման լինելուն ։ Հուլիսին նրան ուղարկեցին Մագդալենայի մշտական բանտ։ Նրա կինը՝ Զուլեման, ամեն շաբաթ այցելում էր նրան, բայց մերժում էր նրա դարձը հռոմեական կաթոլիկություն ։ Նրա մայրը մահացավ բանտում գտնվելու ընթացքում, իսկ բռնապետ Խորխե Ռաֆայել Վիդելան մերժեց հուղարկավորությանը մասնակցելու նրա խնդրանքը։ Նա ազատ է արձակվել 1978 թվականի հուլիսի 29-ին՝ պայմանով, որ բնակվելու է իր հայրենի գավառի սահմաններից դուրս գտնվող մի քաղաքում, առանց այն լքելու։ Նա բնակություն հաստատեց Մար դել Պլատայում ։
Մենեմը հանդիպեց ծովակալ Էդուարդո Մասերային, ով մտադրվում էր առաջադրվել նախագահի պաշտոնում, և հասարակական հանդիպումներ է ունեցել այնպիսի անձնավորությունների հետ, ինչպիսիք են Կառլոս Մոնզինը, Սուսանա Գիմենեսը և Ալբերտո Օլմեդոն։ Արդյունքում նրան ստիպեցին բնակվել մեկ այլ քաղաքում՝ Թանդիլում։ Նա ստիպված էր ամեն օր զեկուցել ոստիկանապետ Ուգո Զամորային։ Այս հարկադված բնակավայրից ազատվեց 1980 թվականի փետրվարին։ Նա վերադարձավ Բուենոս Այրես, այնուհետև Լա Ռիոա։ Նա, չնայած արգելքին վերսկսեց իր քաղաքական գործունեությունը և կրկին կալանավորվեց։ Նրա նոր հարկադրված բնակավայրը գտնվում էր Լոր Լոմիտասում, Ֆորմոսա նահանգում։ Նա վերջին քաղաքական գործիչներից էր, որը բանտից ազատվեց Ազգային վերակազմակերպման գործընթացից հետո ։
Նախագահական ընտրություններ
Անտոնիո Կաֆիերոն, որն ընտրվել էր Բուենոս Այրես նահանգի նահանգապետ, ղեկավարում էր վերաստեղծված «Արդարություն» կուսակցությունը, և համարվում էր նրանց ամենախոստումնալից նախագահի թեկնածուն։ Մենեմը, մյուս կողմից, դիտվում էր որպես պոպուլիստական առաջնորդ։ Արդյունքում նա առաջնային ընտրություններում հաղթեց Կաֆիերոյին։ Նա դաշինք էր փնտրում Բունջի և Բորնիի, միության ղեկավարների, Մոնտոներոսի նախկին անդամների և ԱՀՀ-ի եկեղեցականների, «Կարապինտադա» և այլոց հետ։ Նա խոստացավ «արտադրական հեղափոխություն» և աշխատավարձերի ահռելի բարձրացում; բայց հստակ չէր, թե որ քաղաքականությունն էր նա առաջարկում։ Մրցակից թեկնածու Էդուարդո Անգելոեսը փորձեց մատնանշել Մենեմի և Ալֆոնսոնի կողմից թույլ տված սխալները ։ Ժակ դե Մահիուն՝ Պերոնիստական շարժման ֆրանսիացի գաղափարախոս (և Վիչիի նախկին համագործակցողը), լուսանկարվել է Մենեմի քարոզարշավի ժամանակ ։ Նրա նախընտրական կարգախոսներն էին՝ «Հետևեք ինձ» և «Ես ձեզ չեմ հիասթափեցնի»։
Ընտրությունները տեղի են ունեցել 1989 թվականի մայիսի 14-ին։ Մենեմը հաղթեց և դարձավ նոր նախագահը։ Նախատեսվում էր, որ նա ստանձնելու է պաշտոնը դեկտեմբերի 10-ից, բայց գնաճի մակարդակը շրջադարձը վատթարացավ՝ վերածվելով հիպերինֆլյացիայի՝ առաջ բերելով հասարակության անկարգություններ ։ Հեռացող նախագահ Ալֆոնսոնը հրաժարական տվեց և իշխանությունը Մենեմին փոխանցեց հինգ ամիս շուտ՝ հուլիսի 8-ին։ Մենեմի գահ բարձրանալը առաջին անգամ նշվեց այն բանից հետո, երբ 1916 թվականին Հիպլիտո Յրիգոյենը ստանձնեց պաշտոնը, որ գործող նախագահը խաղաղ ճանապարհով փոխանցում է իշխանությունը ընդդիմության կողմից ընտրված իրավահաջորդին ։
Տնտեսական քաղաքականություն
Երբ Մենեմը սկսեց իր նախագահությունը, երկիրը տառապում էր զանգվածային հիպերինֆլյացիայից և անկումից։ Այն ժամանակ տնտեսագետների մեծամասնությունը կարծում էր, որ իդեալական լուծումը Վաշինգտոնի համաձայնությունն է, կրճատելով ծախսերը պետության կողմից վաստակած գումարի չափից ցածր և միջազգային հարաբերությունները բացել ազատ առևտուրի համար։ Ալֆոնսոնը նախկինում առաջարկել էր նմանատիպ բարեփոխումներ՝ պետական ձեռնարկությունների որոշ սահմանափակ մասնավորեցման հետ մեկտեղ, այդ նախագծերին դեմ կանգնեց ընդդիմադիր «Արդարադատություն» կուսակցությունը, որի ներքին խմբակցություններն իրականում օգուտ էին քաղում հովանավորվող համակարգի քաղաքականությունից։ Ճգնաժամի մեծությունը, սակայն, համոզեց քաղաքական գործիչների մեծամասնությանը փոխելու կարծիքը։ Մենեմը, վախենալով, որ ճգնաժամը կարող է ստիպել նրան նաև հրաժարական տալ, ընդունեց Վաշինգտոնի համաձայնությունը և մերժեց պերոնիզմի ավանդական քաղաքականությունը։