cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պեկինյան բիկինի
Քննադատություն
Մյուս կողմից չինական շատ լրատվամիջոցներ և սոցիալական ցանցերի օգտատերեր համաձայն չեն պեկինյան բիկինիի քննադատությանը, համարում են, որ դա, նախևառաջ, չինական մշակույթի մի մասն է, որն  Արևմուտքը պետք է հարգի և ընդունի և երկրորդ՝ դա այնքան էլ կարևոր խնդիր չէ, որ պետությունն իր միջոցները վատնի դրա դեմ պայքարելու համար  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չինաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Տղամարդու հագուստ
Բոհորոդչանիի շրջան
Բոհորոդչանիի շրջան (Богородчанський район), շրջան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 798,95 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 70120 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 87,77 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Բայկոնուր (քաղաք)
Բայկոնուր (Байқоңыр), քաղաք Ղազախստանում, Բայկոնուր տիեզերակայանի բնակելի համալիր։
Բայկոնուր քաղաքը Բայկոնուր տիեզերակայանի հետ ձևավորում է Բայկոնուր համալիրը, որը Ռուսաստանը վարձակալել է Ղազախստանից մինչև 2050 թվականը։
Բայկոնուր քաղաքը համարվում է Ղազախստանի Հանրապետության վարչական միավոր, որը գործում է վարձակալման պայմաններում։
Քաղաքի բնակչությունը 77.0208 մարդ է (նոյեմբերի 1, 2018)։ 2011 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ քաղաքի` Ղազախստանի քաղաքացիություն ունեցող անձանց թիվը եղել է 37.1 հազար մարդ ։
Մինչև 1995 թվականի դեկտեմբերը քաղաքը կոչվել է Լենինսկ։ ԽՍՀՄ-ում այն ունեցել է փակ քաղաքի կարգավիճակ։ Քաղաքում գորխում է անցագրային ռեժիմ։
Գտնվում է Սիրդարյա գետի աջ ափին։ Երկաթուղային կայարանը գտնվում է քաղաքից 2 կմ հյուսիս` Տորետամ գյուղի տարածքում։ Արիս-Կանդագաչ երկաթուղին միակողմանի է։ Քաղաքից 5 կմ հյուսիս անցնում է Արալսկ - Ժոսալի - Կզըլ-Օրդա ավտոմոբիլային ճանապարհը, որը М32 (Սամար-Շիկմենտ) ճանապարհի մի հատվածն է։
Քաղաքն ու Բայկոնուր տիեզերակայանը ապասարկում են «Կրայնի» (գտնվում է քաղաքից 6 կմ արևելք) և «Յուբիլեյնի» (գտնվում է քաղաքից 40 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ տիեզերակայանի տարածքում) օդանավակայանները։
Պատմություն
1955 թվականի փետրվարի 12-ին ԽՄԿԿ կենտկոմը և ԽՍՀՄ Նախարարների խորհուրդը № 292—181 որոշումով հաստատել են ԽՍՀՄ պաշտպանության նախարարության համար փորձարարական, գիտահետազոտական պոլիգոնի ստեղծումը, որը նախատեսված կլիներ հրթիռային տեխնիկայի փորձարկումների համար։ Փորձակայանի ստեղծման համար տափաստանի զգալի հատված էր առանձնացվել Կզըլ-Օրդայի երկու շրջկենտրոնների` Կազալինսկի և Ժոսալիի միջև, որը գտնվում էր Մոսկվա-Տաշքենդ երկաթգծի «Տյուրատամ» կայարանի մոտ։ Շրջանի ձևավորումից հետո 1955 թվականի առաջին կեսին այն կրում էր պայմանական Տայգա անվանումը։
Շինարարական աշխատանքները սկսվել են 1955 թվականի ձմռան երկրորդ կեսին. գարնանը Սիրդարյայի ափին ի հայտ են եկել առաջին գետնատնակները, իսկ մայիսի 5-ին դրվել է փայտե առաջին հիմնաշենքի անկյունաքարը։
1955 թվականի երկրորդ կեսին շարունակվել է վարչական ու բնակելի փայտե շինությունների կառուցումը, որևի հետևանքով էլ այն ստացել է Փայտե քաղաք (Деревянный городок) անվանումը։ Քաղաքացիական ու զինվորական սպասարկող անձնակազմը 1955 թվականի վերջին հաշվվում էր մոտ 2.500 մարդ։
1956 թվականի ամռանը սկսվել է զորանոցային աղյուսե քաղաքի շինարարությունը, որը ստացել է «Տասներորդ հրապարակ» (Десятая площадка) անվանումը (ներկայումս՝ Գագարինի փողոց)։ 1956 թվականի վերջին հաստատվել է փոստային նոր հասցե` Կզըլ-Օրդա-50։ 1957 թվականին պոլիգոնի անձնակազմի թիվը հասնում էր 4.000 մարդու։
Սկզբնական նախագծով նախատեսվում է, որ քաղաքը պետք է տարածվի գետի երկու ափերին, սակայն գարնանային ուժեղ հեղեղումները արդեն մի քանի տարի անց ստիպել են հրաժարվել այդ տարբերակից, մանավանդ որ գետի երկու ափերը միացնող կամուրջը նյութական մեծ ծախսեր էր պահանջում։ Շինարարությունը ծավալվել է գետի աջ ափին, հեղեղումներից պաշտպանելու համար կառուցվել է երկումետրանոց ամբարտակ։
1958 թվականի հունվարի 28-ի որոշմամբ Ղազախստանի ԽՍՀ գերագույն խորհուրդը բնակավայրը հռչակել `բանվորական ավան և անվանվել «Լենինսկի» ։ Նախագծով այն նախատեսված է եղել 53.000 մարդու համար, սակայն 1959 թվականի վերջին այնտեղ արդեն ապրում էր 8.000 մարդ, իսկ 1960 թվականի վերջին` ավելի քան 10.000 մարդ։
1960-ական թվականների սկզբին եռահարկ աղյուսե տների զանգվածային շինարարություն է սկսվել (ստալինյան տիպի բարձր առաստաղներով), կառուցվել են նաև քառահարկ շենքեր` պոլիգոնի շտաբը և հանրախանութ։
Բնակավայրը Յուրի Գագարինի` տիեզերք թռիչքից հետո ստացել է «Տիեզերակայան Բայկոնուր» անվանումը։
Անձնակազմի` տիեզերակայան տեղափոխումն իրականացվել է քաղաքային գնացքների` այսպես կոչված մոտովոզների միջոցով ։ 1960-ական թվականների սկզբին տիեզերակայան են ուղևորվել «Տյուրատամ» կայարանից, իսկ 1960-ական թվականների կեսերի կառուցվել է «Քաղաքային» («Городская») կայարանը ։
1960-ական թվականների վերջին և 1970-ական թվականների սկզբին սկսվել է հինգհարկանի աղյուսե տներով թաղամասի հիմնադրումը, որը ստացել է ոչ պաշտոնական «Դամանսկի» («Даманский») անվանումը։ 1960-ական թվականների կեսերին քաղաքի հյուսիսարևելյան մասը կիրառվել է բանջարանոցային նպատակով։ 1970-ական թվականների կեսերին կառուցվել են պանելային հինգհարկանի շենքեր։ 1970-ական թվականների վերջերին քաղաքի բնակչությունն արդեն հասնում էր 70.000-ի։
Քաղաքը ծանր ժամանակներ է ապրել 1991-1992 թվականներին, երբ փլուզվել է ԽՍՀՄ-ը։ Կտրուկ նվազել է հրթիռների բացթողումը, շատ սպաներ, արտադրությունների աշխատակիցներ, քաոսային իրավիճակով պայմանավորված, գերադասել են տիեզերակայանից վերադառնալ հայրենիք` Ռուսաստան, Ուկրաինա։ Պարզ չէր նաև տիեզերակայանի կարգավիճակը, քանի որ հայտնվել էր ինքնիշխան Ղազախստանի կազմում, իսկ տիեզերակայանը փաստացի շահագործում էր Ռուսաստանը։ Վերջին կաթիլն է դառնում ռազմական ծառայություններից քաղաքի կոմունալ ծառայությունների հանձնումը ղազախական տեղի իշխանություններին, որոնք միջոցներ չէին հատկացնում քաղաքային տնտեսության համար։ Այդ ամենը բնակչությանը բարդ խնդիրների առաջ էր կանգնեցնում խիստ ձմեռներին. շատ բնակարաններում ջերմաստիճանն իջնում էր 0°-ից։ Բնակարաններում ու ծառայողական շինություններում հաճախ էր անջատվում էկելտրաէներգիան։ 1993-1994 թվականների ձմռանը շարքից դուրս են եկել ջերմամատակարարման ու ջրամատակարարման համակարգեր, շատ տներ լքվել են։
1994 թվականին պայմանագիր է կնքվել ՌԴ-ի ու Ղազախստանի միջև, որի համաձայն` Ռուսաստանը վարձավճարի դիմաց իրավունք է ստացել շահագործելու տիեզերակայանը։ Վարձակալման պայմանագիրը կնքվել է 20 տարով, որը 2004 թվականին երկարացվել է մինչև 2050 թվականը։ Շուտով Լենինսկում ստեղծվել են կոմունալ նոր ծառայություններ։ Ղազախստանի նախագահի` 1995 թվականի դեկտեմբերի 20-ի հրամանագրով Լենինսկը վերանվանվել է «Բայկոնուր»  ։
2010 թվականի դրությամբ քաղաքն ուներ 15 հանրակրթական դպրոց, 11 մանկապարտեզ, երաժշտական 2 դպրոց, մարզական ու արվեստի դպրոցներ, համալսարանների մասնաճյուղեր։ Քաղաքում գործել է Ռուսական ուղղափառ եկեղեցի ։
Տիեզերակայանի օբյեկտների մեծ մասը 1997-2005 թվականներին հանձնվել են ՌԴ Դաշնային տիեզերական ծառայությանը (Роскосмос): Հանձնման գործընթացն ավարտվել է 2011 թվականին, երբ ձևավորվել է № 11284 զորամասը (տիեզերակայանի շտաբ)։
Նախատեսվել էր ռուս-ղազախական մասշտաբային համատեղ ծրագիր` «Բայտերեկ» անունով, որի համաձայն Բայկոնուրից պետք է արձակվեր «Անգարա» հրթիռակիրը, որը հեռանկարում պետք է փոխարիներ բնապահպանական վտանգ ներկայացնող «Պրոտոնին», սակայն 2012 թվականի վերջին ծրագիրը փակուղի է մտել. կողմերը չեն կարողացել համաձայնության գալ նախագծի ֆինանսավորման շուրջ։ Հնարավոր է, Ռուսաստանը նոր «Արևելյան» տիեզերակայանում կսկսի մեկնարկային նոր համալիրի կառուցումը ։
2012 թվականի դեկտեմբերին Ղազախստանի Ազգային տիեզերական ծառայության նախագահ Տագլատ Մուսաբաևը հայտարարել է, որ «Բայտարեկ» ծրագրի արժեքի նվազեցման նպատակով Ղազախստանը նպատակահարմար է համարում հրաժարվել «Անգարա» նոր հրթիռակրի ներմուծումից և մտադրվել է շահագործել արդեն գոյություն ունեցող «Զենիթ» հրթիռակիրը ։
Կլիմա
Բայկոնուրի կլիման ցուրտ տափաստանային է։ Ամառները շոգ են. ամենաբարձր միջին ջերմաստիճանը 34 °C է։ Ձմեռները ցուրտ են` կայուն երկարատև ցածր ջերմաստիճանով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ղազախստանի քաղաքներ
Սունգ Ջուն
Սունգ Ջուն (հանգըլ՝ 성준, ի ծնե անուն՝ 방성준 ― Բանգ Սունգ Ջուն, ), հարավկորեացի դերասան և մոդել։ Կարիերան սկսել է որպես մոդել, սակայն հետո անցում է կատարել դերասանական գործունեությանը։ Նկարահանվել է մի շարք հայտնի դորամաներում (հեռուստասերիալ), ինչպիսիք են «Լռիր և նվագիր» (2012) , «Կարո՞ղ ենք ամուսնանալ» (2012)   , «Սիրավեպ եմ ուզում 3» (2014)   ։ Դերեր է մարմնավորել «Վտանգավոր ոգևորություն» (2012), «Սարսափելի պատմություններ 3» (2013) և «Պլուտո» (2013) ֆիլմերում   ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասաններ Կատեգորիա:Հարավկորեացի մոդելներ Կատեգորիա:Հուլիսի 10 ծնունդներ Կատեգորիա:1990 ծնունդներ Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Վենեսուելայի մշակույթ
Վենեսուելայի մշակույթ (Cultura de Venezuela), Վենեսուելայի մշակույթները բազմազան են և բարդ, իրենց վրա են կրում բոլոր այն մարդկանց ազդեցությունը, ովքեր Վենեսուելան իրենց տունն են համարում։ Վենեսուելան ունի տարբերակվող և բնօրինակ արվեստ, գրականություն և երաժշտություն։
Ժողովուրդ
Վենեսուելան ունի հարուստ մշակութային ժառանգություն։ Վենեսուելայի բնիկներից մինչև իսպանացի և աֆրիկացի բնակիչներ, որոնք ժամանել են իսպանական նվաճումից հետո, 17-րդ դարում ներգաղթի ալիքները բազմաթիվ իտալացիների, պորտուգալացիների, արաբների, գերմանացիների, Մարոկկոյի հրեաների և Հարավային Ամերիկային սահմանակից այլ երկրների բնակիչների բերեցին Վենեսուելա։ Վենեսուելացիների 93%-ն ապրում է քաղաքային վայրերում` երկրի հյուսիսային մասում։ Չնայած ցամաքի գրեթե կեսը գտնվում է Օրինոկո գետից հարավ,  բնակչության  միայն 5% -ն է ապրում այդ տարածքում։ Բնակչության ավելի քան 96%-ը իրենց համարում են կաթոլիկ։ Մնացածը պատկանում են մյուս եկեղեցիներին, հիմնականում բողոքական եկեղեցուն։ Երաժշտությունը Վենեսուելայի ժառանգության, արվեստի և մշակույթի մի մասն է կազմում։
Վենեսուելայի ժառանգությունը, արվեստն ու մշակույթն իրենց վրա են կրել Կարիբյան ազդեցությունը պատմական շենքերի, ճարտարապետության, արվեստի , լանդշաֆի, հուշարձանների առումով։ Վենեսուելայի մշակույթը ձևավորվել է տեղաբնիկների, իսպանական և աֆրիկյան ազդեցությունների ներքո։ Նախքան այս ժամանակահատվածը, տեղական մշակույթը արտահայտված է եղել արվեստում (հիերոգլիֆներ), արհեստներում, ճարտարապետության (շաբոնոս) մեջ և հասարակական կազմակերպություններում։ Բնիկների մշակույթը հետագայում ձուլել է Սպանիարդներին. տարիների ընթացքում հիբրիդային մշակույթը դիվերսիֆիկացվել է տարածաշրջաններով։
Արվեստ
Վենեսուելայի արվեստում սկզբում գերիշխել են կրոնական մոտիվները։ Գեղանկարչությունը սահմանափակվել է եկեղեցիների որմնանկարազարդումով։ Այնուհետև` 19-րդ դարում առավել ընդգծվել է պատմական և հերոսական ներկայացուցչությունը, որը գլխավորել են Մարտին Լյութեր Քինգը, Մարտին Տովար ի Տովարը։ 20-րդ դարում աչքի է ընկնում մոդեռնիզմը։
19-րդ դարի սկզբին ձևավորվել է դիմանկարչության տեղական դպրոցը (Խ․ Լովերա), իսկ 19-րդ դարի 2-րդ կեսին զարգացել են պատմանկարչությունը (Մ․ Տովար ի Տովար, Ա․ Միչելենա) և քանդակագործությունը (Մ․ Գոնսալես, է․ Պալասիոս ի Կավելիո)։ Ք․ Ռոխասը ժանրային նկարների հեղինակ է։ Ռեալիզմը Վենեսուելայի 20-րդ դարի արվեստում դրսևորվել է Տ․ Սալասի պատմանկարներում, Ֆ․ Բրանդի, Ռ․ Մոնաստերիոսի, Ա․ Ռևերոնի բնանկարներում, Պ․ Ա․ Գոնսալեսի գրաֆիկական գործերում։ Ոճավորված ազգային ժողովրդական կերպարներ են ստեղծել գեղանկարիչ է․ Պոլեոն, քանդակագործ Ֆ․ Նարվաեսը։
Հայտնի վենեսուելացի նկարիչներից են Արտուրո Միչելենան, Քրիստոբալ Ռոխասը, Անտոնիո Էրերա Տորոն, Արմանդո Ռեվերոն, Մանուել Կաբրեն, կինետիկ արվեստագետներից են Խեսուս-Ռաֆայել Սոտոն, Կարլոս Կրուս-Դիեսը, ժամանակակից նկարիչներից` Յուսեֆ Մերհին։
Ճարտարապետություն
Վենեսուելայում առկա են բոլոր տեսակի հին ճարտարապետական շինություններ։ Յուրաքանչյուր հին շենք ունի իր սեփական հենքը, որտեղից սկսել է գոյություն ունենալ. Բոլոր տեսակի տարբեր շենքերը ներկայացնում են երկրի բազմազան անցյալը։
Վենեսուելայի հնդկացիների հին արվեստից պահպանվել են ժայռապատկերներ, հովազների, կոկորդիլոսների, Արևի և նուսնի սիմվոլների պատկերներով քարի զանգվածներ, փորագիր, նկարազարդ, մարդկանց, կենդանիների դեմքերի հարթաքանդակներով խեցեղեն։ Մինչև այժմ էլ հնդկացիները կառուցում են արմավենու տերևներով ծածկված խրճիթներ, պատրաստում խեցե անոթներ, փետուրներից ու խոտերից հյուսված իրեր։
16-18-րդ դդ. կառուցվել են քաղաքներ (հիմնականում փողոցների ուղղանկյուն ցանցով), աղյուսե և քարե տներ (սովորաբար՝ ներքին բակով, փայտե պատշգամբներով, 3 կողմից մուտքերով և չորրորդ կողմից դեպի այգի ելքով), փայտե առաստաղով եռանավ եկեղեցիներ։
Հանրապետության ստեղծվելուց հետո, հատկապես 19-րդ դարի վերջին, շինարարությունն ընդարձակվել է (նոր կլասիցիզմ կամ նոր գոթիկա)։ 20-րդ դարի կեսից բուռն զարգացել է (հիմնականում Կարակասում) ժամանակակից ճարտարապետությունը (Կ․ Ռ․ Վիլյանուեա, Դ․ Բերմուդես, Խ Մ․ Գալիա), որն աչքի է ընկնում մեծ անսամբլներով, նոր շրջանների կոմպլեքսային կառուցապատմամբ, ճարտարապետական ձևերի և երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների նորույթներով, արվեստների սինթեզով։
Երաժշտություն
Վենեսուելայի տեղաբնիկ երաժշտությունը ներկայացնում են Un Solo Pueblo և Serenata Guayanesa խմբերը։ Կուատրոն համարվում է ազգային երաժշտական գործիք։ Բնորոշ երաժշտական ոճերը հիմնականում ի հայտ են գալիս ծառազուրկ կանաչ վայրերում (llanos), այդ թվում Ալմա Լյաներա (Պեդրո Էլիաս Գիտիերես, Ռաֆայել Բոլիվար Կորոնադո), Ֆլորենտինո ի էլ Դիաբլո (ըստ Ալբերտո Արվելո Տոռեալբայի), Կոնսիերտո էնլա լյանուրա (Խուան Վիսենտե Տոռեալբա), Caballo Viejo (Ծեր նժույգ, Սիմոն Դիաս)։
Zulian gaita հայտնի ոճ է, որը կատարում են Սուրբ Ծնունդի ժամանակ։ Ազգային պար է համարվում խորոպոն։ Մարիա Տերեսա Կարենյոն 19-րդ դարի աշխարհահռչակ վիրտուոզ դաշնակահար է։ Վերջին տարիներին դասական երաժշտության համերգներ են կազմակերպվում։ Սիմոն Բոլիվարի երիտասարդական նվագախումբը հանդես է գալիս եվրոպական համերգային դահլիճներում. հատկանշական է 2007 թվականի Պրոմենադյան համերգները։
Թատրոն
Իսպանական իշխանությունը կասեցրել է ազգային թատրոնի զարգացումը։ 16-րդ դարից Կարակասում հազվադեպ կազմակերպվել են թատերական ներկայացումներ, բեմադրվել են աուտոներ, ինտերմեդիաներ և այլն, կազմակերպվել թատերախմբեր։ 1853 թվականին առաջին անգամ Մարակայբոյում բեմադրվել է վենեսուելական հեղինակ Մ․ Մ․ Ֆեռնանդեսի «Անխիղճը, ագահը և ծույլը» կատակերգությունը։ 20-րդ դարի 1-ին կեսի Վենեսուելայի թատերական կյանքի որոշ աշխուժացումը կապված է երաժշտական կոմեդիայի՝ սայնետե ժանրի երևան գալու, ինչպես և դրամատուրգներ Լ․ Ա․ Միչելենայի, Վ․ Մ․ Ռիվասի, ավելի ուշ՝ Ա․ էլոյ Բլանկոյի, Խ. Պադրոնի, Ա․ Սերտադի ստեղծագործության, Թատրոնի բարեկամների ընկերության (կազմավորվել է 1942 թվականին) գործունեության հետ։ 1950-ական թթ․ բացվել են մի քանի թատերական դպրոցներ, այդ թվում՝ Բեմարվեստի ազգային դպրոցը (1954)։ Կարակասում գործում են թատերախմբեր։ Մայրաքաղաքի թատրոններից են՝ «Թեատրո մունիսիպալ»-ը, «Թեատրո նասիոնալ»-ը, «Պոլիեդրո»-ն, «Աթենեո»-ն, Կոմեդիայի թատրոնը։ Թատրոններ կան նաև Մարակայբոյում, Բարկիսիմետոյում, Մերիդայում և այլ քաղաքներում։ Բեմադրվում են Ի․ Գրամկոյի, Ռ․ Պինեդայի, Մ․ Ռենխիֆոյի, Վ․ Ֆրանկոյի և այլոց պիեսները։ Թատերական գործիչներից են՝ Ա․ դե Պաս ի Մատեոսը, Կ․ Օրտիսը, Ա․ Լոպեսը, Ն․ Կուրիելը, Խ․ Տոռեսը, Կ․ Ու․ Սամորանոն, Մ․ Գարսիան, Կ․ Պալման, Կ․ Մարկեսը։ 1959 թվականից կազմակերպվում է Վենեսուելական թատրոնի փառատոն։
Կինո
Վենեսուելայում ազգային կինոարտադրությունը սկսվել է 20-րդ դարի 30-ական թթ․։ Հիմնականում թողարկվել են վավերագրական և փաստագրական ֆիլմեր։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կինոպրոկատի 80-90%–ը կազմել են ամերիկյան ֆիլմերը։ 1948-54-ին Կարակասում գործել է «Բոլիվար ֆիլմ» կինոստուդիան, որի գործունեությունը նպաստել է ազգային կինեմատոգրաֆիայի կազմավորմանը։ Որոշ ֆիլմերի սյուժեներ կապված են Պերես Խիմենեսի (երկրի նախագահ՝ 1952-1958 թթ.) ռեժիմի դեմ պայքարի, 19-րդ դարի ազգային հերոս Սիմոն Բոլիվարի կյանքի դեպքերի հետ։ Համաշխարհային ճանաչում է գտել «Արայյա» (1959, ռեժիսոր` Մ․ Բենասեռաֆ) վավերագրական կինոնկարը։ Ֆիլմերի մեծ մասը զվարճալի բնույթի են, շահութաբեր։ Թողարկվում է լիամետրաժ, վավերագրական, գովազդային կինոնկարներ։ Երկրում կան արտադրապրոկատային ֆիրմաներ։ Կինոգործիչներից են՝ Ս․ էնրիկեսը, Ու․ Պետերսենը, Մ․ Լարան, Ռ․ Չալբաուդը, Ա․ Ռոխասը, է․ Ֆեռնանին, է․ Մոնտեխոն։
Փառատոներ
Վենեսուելայի տոն ամենախոշոր փառատոներից է Corpus Christi (Քրիստոսի մարմնի և արյան տոն), որի ժամանակ դիմակներով և համազգեստներով չարքերը պարում են փողոցներում։ Ավանդույթը գալիս է իսպանական գաղութացման շրջանից, որը խոր արմատներ և ինքնություն ունի Վենեսուելայում, որտեղ շատ ավանդական միջոցառումներ են կազմակերպվում, այդ թվում նաև Corpus Christi: Մյուս փոքրամասշտաբ փառատոներից են անհատների հարսանիքները, որտեղ զույգերը միավորվում են սուրբ ամուսնությամբ։
Սպորտ
Բեյսբոլը Վենեսուելայի ամենատարածված մարզաձևն է, թեև ֆուտբոլը, որը գլխավորում է Վենեսուելայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը, ավելի ազդեցիկ է դառնում։
Վենեսուելան հայտնի է գեղեցկության մրցույթների իր հաջողություններով։ Միսս Վենեսուելան մեծ իրադարձություն է երկրում։ Վենեսուելան 7 անգամ արժանացել է Միսս Տիեզերք, 6 անգամ Միսս Աշխարհ, 7 Միսս Միջազգային կոչումների և 2 Միսս Երկիր կոչումների։
Ըստ համաշխարհային հետազոտությունների` վենեսուելացիներն աշխարհի ամենաերջանիկ մարդկանց շարքում են, հարցվածների 55%-ը նշում է, որ «շատ երջանիկ է» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վենեսուելայի մշակույթ
Ուզելուս
Ուզելուս  (Usellus), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Սինգապուրի ազգային պատկերասրահ
Սինգապուրի ազգային պատկերասրահ, ազգային պատկերասրահ Սինգապուրի կենտրոնում։ Բացվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 24-ին։ Թանգարանի ենթակայության ներքո է գտնվում աշխարհում սինգապուրյան և Հարավարևելյան Ասիայի արվեստի ամենամեծ հանրային հավաքածուն՝ շուրջ 8000 նմուշով։ Սինգապուրի ազգային պատկերասրահի նպատակն է ապահովել արվեստի և մշակույթի ըմբռնումն ու արժևորումը՝ ուշադրության կենտրոնում ունենալով Սինգապուրի մշակույթն ու ժառանգությունը, ինչպես նաև կապեր հաստատելով հարավարևելաասիական և աշխարհի մշակույթի հետ։
Պատկերասրահի շենքը գտնվում է Սինգապուրի Civic District-ում և բաղկացած է երկու ազգային ժառանգություն համարվող հուշարձաններից՝ Գերագույն դատարանի հին շենքը և Սինգապուրի քաղաքապետարանի շենքը, ինչպես նաև ունի 64000 կմ 2 համատեղ տարածք և համարվում է վիզուալ արվեստի և Սինգապուրի ամենամեծ թանգարանը։ Սինգապուրի ազգային պատկերասրահի զարգացման ծրագրի վրա ծախսվել է 532 միլիոն սինգապուրյան դոլար (S$) :
Պատմություն
Արվեստների գլոբալ քաղաք դառնալու տեսլականը Սինգապուրը նախագծել է շուրջ երկու տասնամյակ, մասնակցել և ականատես է եղել առանցքային իրադարձությունների և փառատոների, ինչպիսիք են Սինգապուրի Բիենալեն, Սինգապուրի արվեստների փառատոնը և Սինգապուրի արվեստների շոուն։ Այդ իրադարձությունները օգնել են Սինգապուրին առաջ մղելու միջազգային ասպարեզում՝ կարևորելով այն որպես միջազգային արվեստի հանգույց, մի վայր, որտեղ գլոբալ արվեստի հանրությունը կարող է համախմբվել և համագործակցել։
2005 թվականի օգոստոսի 21-ին Սինգապուրի վարչապետ Լի Սյանլունն Ազգային տոնի իր ամենամյա ելույթում խոսեց Գերագույն դատարանի և քաղաքապետարանի շենքերն ազգային պատկերասրահի վերածելու նախագծի մասին ։ 2006 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Տեղեկատվության, կապի և արվեստների նախարար Լի Բուն Յանգը 2006 թվականին Սինգապուրի Բիենալեի ժամանակ պաշտոնապես հայտարարեց Սինգապուրի ազգային պատկերասրահի ստեղծման մասին ։
Տեղեկատվության, կապի և արվեստների նախարարությունը իրականացրեց մի գործընթաց, որը հնարավորություն է տալիս շահառուներին և շահագրգիռ կողմերին իրենց փորձով ու տեսակետներով նպաստել նախագծին ։
Պատկերասրահներ
Սինգապուրի ազգային պատկերասրահում ներկայացված է մոդեռն և ժամանակակից արվեստ, ինչպես նաև 19-րդ դարից մինչև մեր օրեր Սինգապուրի և Հարավարևելյան Ասիայի արվեստը։ Պատկերասրահն ունի երկու մշտական գործող սրահներ՝ DBS Սինգապուրի պատկերասրահ և UOB Հարավարևելյան Ասիայի պատկերասրահ։ Թանգարանի հավաքածուներում ներկայացվում են Սինգապուրի և տարածաշրջանային մշակույթների զարգացումը սոցիալ-տնտեսական, քաղաքական պատմության միջոցով։
Հավաքածուի համար հիմք են հանդիսացել 1976 թվականին Սինգապուրի ազգային թանգարանին հանձնված 93 աշխատանքները։ 2013 թվականին հավաքածուն կազմել է 8000 նմուշ։ Ազգային ժառանգության խորհուրդը հանդիսանում է հավաքածուի ներկայիս պահառուն։ Հավաքածուում ներկայացված են վաղ 20-րդ դարի նատուրալիստական ​​կտավներից մինչև  ժամանակակից վիդեո ինստալյացիաներ։ Հավաքածուն նաև ներառում է Հարավարևելյան Ասիայի միջազգային հեղինակության արվեստագետների, ինչպիսիք են Աֆանդին (Ինդոնեզիա), Լատիֆ Մոհիդին (Մալայզիա), Լե Պհեն (Վիետնամ), Մոնտիեն Բունման (Թաիլանդ), Ֆերնանդո Կուետո Ամորսոլնո (Ֆիլիպիններ)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սինգապուրի թանգարաններ Կատեգորիա:Ազգային պատկերասրահներ Կատեգորիա:2015 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ Կատեգորիա:2005 հիմնադրված թանգարաններ
Քահանան ծովեզրին
Քահանան ծովեզրին (Der Mönch am Meer)՝ գերմանացի նկարիչ Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի նկարը, ստեղծված 1808-1810- ական թվականներին Դրեզդենում։
Պատմություն
Նկարը ստեղծվել է Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի հաջողության շրջանում, որը կապված էր նրա մեկ այլ նկարի հետ «Tetschener Altar (Kreuz im Gebirge)»:
Նկարը սկսել է վրձնել 1809 թվականին, Դրեզդենում։ 1809 թվականի փետրվարին գրված նամակում նա նկարագրեց իր կտավի սկզբնական տարբերակը։ Կտավի ստեղծման փուլերի մասին կարող են վկայել նաև նկարչին այցելած հյուրերը ։ 1809 թվականի հունիսին նրա ընկերներից մեկի կինը փոքրիկ հոդվածներում նշում է. «Խաղաղ է երկինքը Քահանան ծովեզրին նկարում» (den ruhigen Himmel auf dem Bild Mönch am Meer): Վերջին գիտական հետազոտությունները ցույց են տվել, որ ի սկզբանե նկարի վրա պատկերվել էին երկու փոքրիկ առագաստանավեր հորիզոնի վրա, բայց դրանք ջնջվեցին ։ Հետազոտությունները ցույց տվեցին նաև, որ Ֆրիդրիխը որոշ փոփոխություններ է կատարել նկարի մանրամասնությունների վրա, նախքան այն կհայտնվեր ցուցահանդեսում։
Աշխատանքն առաջին անգամ ցուցադրվել է Ֆրիդրիխի մեկ այլ նկարի՝ «Աբբայությունը կաղնու անտառում» ( Abtei им Eichwald) հետ,  Բեռլինի նկարիչների ակադեմիայում, 1810 թվականի ցուցահանդեսի ժամանակ։ Նկարչի խնդրանքով այն կախվեց «Աբբայությունը կաղնու անտառում» նկարի վրա։ «Քահանան ծովեզրին» և «Աբբայությունը կաղնու անտառում» նկարների միաժամանակ հայտնվելն ամրացրեց Ֆրիդրիխի հաջողությունը հանդիսատեսի մոտ ։
Ցուցանդեսի ավարտից հետո երկու նկարները ձեռք բերվեցին Պրուսիայի թագավոր Ֆրիդրիխ Վիլհելմ 3-րդի կողմից ։ Այժմ երկու նկարներն էլ գտնվում են Բեռլինի Ազգային հին պատկերասրահում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նկարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Բեռլինի Ազգային հին պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխի նկարներ
Հալիչի շրջան (Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ)
Հալիչի շրջան (Галицький район), շրջան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1939 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Հալիչ ։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 61105 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 84,52 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Տրեզնուրագես
Բնակչությունը կազմում է 1296 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 41 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9079։ Հեռախոսային կոդը՝ 0785։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ռոկաֆորտ ի Վիլումարա
Ռոկաֆորտ ի Վիլումարա (El Pont de Vilomara i Rocafort), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Բարսելոնա պրովինցիայի Կատալոնիա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բաժես շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 27,65 կմ²։ Բնակչությունը՝ 3760 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը ադմինիստրատական կենտրոնից՝ 69 կմ։
Արտաքին հղումներ
Պաշտոնական կայք
Լուկա Բիստրով
Լուկա Վոնիֆատևիչ Բիստրով (Лука Вонифатьевич Быстров, ), ռուս հոգևոր գրող։
Կենսագրություն
Լուկա Բիստրովը ծնվել է 1887 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Վոյսկա Դոնսկի մարզի Պոպովկա գյուղում ։ Նրա պապը գյուղի հոգևորականն էր, նա թոռանը գրագիտություն էր սովորեցնում աստվածաբանական գրքերով, և Լուկան յոթ տարեկանից  եկեղեցու ծխական դասի համար կարդում էր այդ գրքերը։ Շուտով նրա հայրն էլ է դառնում հոգևոր ծառայող և ընտանիքով տեղափոխվում են Վոյսկա Դոնսկի մարզի հեռավոր շրջաններից մեկը։ Այստեղ Լուկան թվաբանություն և գրաճանաչություն է սովորում կազակ սպայի մոտ։ Ունենալով երգեցողության ընդունակություններ՝ Լուկան 15 տարեկանից ելույթ էր ունենում եկեղեցական երգչախմբում ավագ երգչի հետ։ Երկու տարի հետո Լուկա Վոնիֆատևիչը հիմնավորվում է Վոյսկա Դոնսկի օկրուգի Նիժնեչիրսկի ստանիցայում։  Այստեղ նա զբաղվում է ստեղծագործական գործունեությամբ և պատրաստվում էր ուսուցչի կոչման համար քննությունների։  1908 թվականին հանձնում է քննությունները և սկսում աշխատել  ժողովրդական ուսուցիչ։ Սոցիալական արատների ցասկոտ բացահայտումների համար նա ընկնում է Կոնստանտինովյան բանտ։ Բանտից ազատվելուց հետո նա թողնում է ուսուցչությունը և զբաղվում ինքնակրթությամբ, սովորելով Նովոչերկասսկում երկամյա դասընթացներում, ստանում է հասունության ատեստատ և Դոնում իրականացնում հոգևոր-լուսավորչական և գրականագիտական գործունեություն։ Լուկա Վոնիֆատևիչը զոհվել է ռազմաճակատում 1916 թվականի օգոստոսի 23-ին։
Ստեղծագործական ուղի
Լուկա Վոնիֆատևիչը հրատարակվել սկսել է 1908 թվականից։ Իր ստեղծագործությունների սյուժեն նա վերցնում էր Նիժնեչիրսկի ստանիցայի աշխույժ կյանքից։ Իր պատմվածքներում և ուրվագծերում նա նկարագրում էր կազակական կենցաղի կոլորիտը։ Նրա ստեղծագործությունները տպագրում էին «Եկեղեցի», «Եկեղեցական երգեցողություն» և այլ  ռուսական ամսագրերում ու թերթերում։
«Դառը ճակատագիր», «Հարբեցողության համար պայքարում», «Քարոզչական կեղծիք», «Տիրակալ», «Ինքնախաբեություն», «Երգչախմբային երգեցողություն», «Կարգադրիչներին և երգիչներին», «Հին անտառի վիպակը» հոդվածներում նա բարձրացնում էր իր ժամանակի կյանքի հոգևոր և մշակութային հարցերը։ Հնածեսական տպագրության ստեղծումով նա սկսեց հրատարակվել  «Հնածեսական միտք» ծանրաբարո հրատարակչությունում։
Բիստրովի հանրաճանաչ ուրվագծերից են «Նահանջողականության հոգեբանությունը», «Վոլտերը ուխտադրժության մասին», «Երգեցողության գրքերի հարցերի մասին»։ Բիստրովը հրատարակել է դասագրքեր հնադավանական դպրոցների համար։ Բիստրովի գրքերն ու ստեղծագործությունները հրատարակվում էին մինչհեղափոխական Մոսկվայում, Սանկտ-Պետերբուրգում և Կիևում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ
Վար (այլ կիրառումներ)
Վար, կարող է վերաբերել՝
Թթխմոր
Թթխմոր (առավել հայտնի է նաև խաշ անունով), կիսաֆաբրիկատ, որն օգտագործվում է հացաբուլկեղենի պատրաստման համար, ալյուրի, ջրի և խմորիչի համածին խառնուրդ է՝ նախապես խմորված, խմորի պատրաստման համար օգտագործվում է որպես նախնական կազմություն։ Թթխմորային եղանակը դա հացաթխման տեխնոլոգիա է, որը նախատեսում է խմորի հունցումից առաջ թթխմորի նախնական պատրաստումը. հիմնականում կիրառվում է ցորենի ալյուրից հացաբուլկեղեն թխելու, հաճախ՝ մեծ քանակությամբ ճարպեր և շաքար պարունակող արտադրանքի համար։ Ի տարբերություն առանց թթխմորի թխման եղանակի, որը նախատեսում է միափուլ հունցում, թթխմորային եղանակը առավել տևական է, որը նախատեսում է մի շարք գործողություններ և արտադրական ծավալներով հացաթխման համար պահանջում է լրացուցիչ սարքավորումներ (տաշտեր, ամանեղեն պահպանման համար), ի հաշիվ երկփուլային աշխատանքի և թթխմորի նախնական պնդության՝ ապահովում է խմորի բարձր պլաստիկ հատկություն և ալյուրի բաղադրամասերի առավել խոր հիդրոլիզում։
Ավանդական թթխմորները դրանք թանձր, համարյա 40 տոկոս խոնավությամբ, (անհրաժեշտ ջրի ընդհանուր ծավալի 2/3-ը) նախատեսված ընդհանուր անհրաժեշտ ծավալի ալյուրի մի մասն է, անհրաժեշտ խմորիչների ամբողջ ծավալը։ Թանձր թթխմորի խմորումը տևում է 3-4½ ժամ, սկզբնական ջերմաստիճանը 28-32 °C, հասունացումը որոշվում է այնպիսի բնութագրիչների ամբողջությամբ, ինչպիսիք են թթվայնությունը, ծավալի մեծացումը, հաշվի է առնվում նաև օրգանալեպտիկ հատկությունը, մասնավորապես պատրաստի թանձր թթխմորիը պետք է հստակ ալկոհոլի հոտ ունենա։ Հասունացած թանձր թթխմորի մեջ լցվում է բաղադրատոմսով նախատեսված այլ բաղադրամասեր՝ ալյուրի մնացած մասը, լրացուցիչ ջուր, աղային լուծույթ, ամոքանք, խառնում են խմորի հետ, որը թխելուց առաջ հանգստանում է ևս 1—1¾ ժամ: Այսպես կոչված մեծ խիտ թթխմորները ենթադրում են ամբողջ ալյուրի մինչև 70 % օգտագործում, դրանց օգտագործմամբ խմորման պրոցեսը տևում է 20-30 րոպե:
Ջրիկ թթխմորը դա 65-72 % խոնավությամբ թթխմոր է, որը պատրաստվում է ալյուրի ընդհանուր քանակության 25-35 %-ից, ջրիկանման եղանակը ենթադրում է աղային լուծույթի փուլային ներմուծում։ Մեծ ջրիկ թթխմորը պատրաստվում է անհրաժեշտ ջրի ընդհանուր քանակությունից (բացի այն ջրից, որը լցվում է հունցման պրոցեսի ընթացքում՝ լուծույթների մեջ)։
Տրամատցա
Տրամատցա  (Tramatza), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 998 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 59 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9070։ Հեռախոսային կոդը՝ 0783։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Մարիամ Մագդաղենացին։ Տոնը նշվում է հուլիսի 22-ին։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Դոլինայի շրջան (Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ)
Դոլինայի շրջան (Долинський район), շրջան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1939 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Դոլինա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1248 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 69851 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 55,97 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Պոն Ռեմի
Պոն Ռեմի (Pont-Remy), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 140 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 34 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Վարդա (այլ կիրառումներ)
Վարդա, կարող է վերաբերել՝
Կարապետ Եզյան
Կարապետ Հարությունի Եզյան, բանասեր, պատմաբան, բարերար, ազգային-պահպանողական։
Կյանք և գործունեություն
Կարապետ Եզյանը ծնվել 1835 թվականի սեպտեմբերի 5-ին՝ Մոսկվայում։ Ավարտել է Լազարյան ճեմարանը, ապա՝ Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան լեզուների բաժինը։ Պաշտոնավարել է ներքին գործերի, ապա՝ լուսավորության նախարարություններում։ 1886 թվականին այցելել է Կարինի Սանասարյան վարժարան, հովանավորել այն և Նոր Նախիջևանի Գոգոյան, Թիֆլիսի Հովնանյան միջնակարգ օրիորդաց դպրոցները։ Զբաղվել է Սանասարյան և Իզմիրյան կտակների իրականացմամբ, նյութապես օժանդակել Ղևոնդ Ալիշանի «Այրարատ» և «Սիսական» աշխատությունների հրատարակությանը։
«Պետրոս Մեծի հարաբերությունները հայ ժողովրդի հետ»
Հիմնական աշխատությունն է «Պետրոս Մեծի հարաբերությունները հայ ժողովրդի հետ» (1898 թվական) ուսումնասիրությունը։ Գրքի առաջաբանը պատմական տեսություն է ռուսական կառավարության՝ հայերի հետ ունեցած հարաբերությունների վերաբերյալ՝ Պետրոս Մեծի ժամանակաշրջանից մինչն XIX դար։ Աշխատության երկրորդ մասում զետեղված են վավերագրեր, որոնք վերցված են տարբեր դիվանատներից և վերաբերում են 1698-1736 թվականներին։ Եզյանը, որոշակի տեղ հատկացնելով հայ ժողովրդի դերին ռուս-հայկական հարաբերություններում, այնուամենայնիվ, կարևոր նշանակություն է տվել անհատների գործունեությանը և կրոնական գործոնին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ բարերարներ
Շիկինյա Գոնզագա
Շիկինյա (Չիկինյա) Գոնզագա (Chiquinha Gonzaga, իսկական անունը՝ Ֆրանսիսկա Էդվիժես Նևես Գոնզագա Francisca Edwiges Neves Gonzaga, ), բրազիլացի առաջին կին կոմպոզիտորը, դաշնակահարուհի, դիրիժոր։
Կենսագրություն
Ֆրանսիսկա Նևես Գոնզագան ծնվել է 1847 թվականի հոկտեմբերի 17-ին, եղել է բարձրաստիճան սպա (հետագայում՝ մարշալ) Ժոզե Բազիլեու Նևես Գոնզագայի (Jose Basileu Neves Gonzaga) և խառնածին Ռոզա Մարիա դե Լիմայի (Jose Basileu Neves Gonzaga)՝ արտամուսնական կապից ծնված երեխան։ Ավելի ուշ, հակառակ ընտանիքի դիմադրությանը, Ժոզե Բազիլեուն ոչ միայն ճանաչել է դստերը, այլև ամուսնացել Ռոզայի հետ։
Ֆրանսիսկան լավ կրթություն է ստացել 19-րդ դարի կնոջ տեսանկյունից։ Նրան սովորեցրել են կարդալ, գրել, սովորել է օտար լեզուներ, մաթեմատիկա, կատեխեզիս, մեծ ուշադրություն են հատկացրել երաժշտության կրթությանը։ Արդեն 11 տարեկան հասակում նա ստեղծել է իր առաջին երգը։
1863 թվականին հոր ցանկությամբ նա ամուսնացել է ձեռնարկատեր Ժասիտու Ռեբեյրու դու Ամարալի հետ (Jasinto Ribeiro do Amaral)։ Ամուսնությունը հաջող չի եղել․ ամուսինն արգելել է երաժշտությամբ զբաղվել։ Ամուսնությունից ծնվել են երեք երեխաներ՝ Ժուան Գալբերտուն (1864-?), Մարիա դու Պատրոսինյոն (1865-?) և Իլարիոն (1868-?)։
1869 թվականին Ֆրանսիսկան վերջնականապես լքել է ամուսնուն։ Նա եղել է կաթոլիկ Բրազիլիայի առաջին կինը, որին հաջողվել է հասնել ամուսնալուծության։ Նրա դուստր Մարիան դաստիարակվել է պապի ու տատի ընտանիքում և նունիսկ նրանց իր ծնողները համարել, իսկ որդին՝ Իլարիոնը, մնացել է ամուսնու մոտ։ Շիկինյա Գոնզագան մտերմացել է նշանավոր ֆլեյտահար Ժոակիմ Անտոնիու դա Սիլվա Կալադուի հետ (Joaquim Antonio da Slva Callado, 1848—1880), որը համարվում է բրազիլական շորո ժանրի հիմնադիրը։ Ժանրն իր մեջ միավորում է աֆրիկյան ու եվրոպական երաժշտության տարրերը։ Հենց Կալադուն է Ֆրանսիսկային երաժշտական աշխարհ մտցրել, որտեղ նա հայտնի է դարձել Շիկինյա Գոնզագա անունով (Շիկինյան Ֆրանսիսկայի կրճատ տարբերակն է)։ Նա Ֆրանսիսկային որպես դաշնակահար հրավիրել է իր Choro do Callado խումբը և նրան նվիրել «Բոլորի սիրելին» (Querida por Todos, 1865) կոմպոզիցիան։ Գումար վաստակելու նպատակով նա սկսում է դաշնամուրով պիեսներ նվագել տոներին, երաժշտական միջոցառումներին, երաժշտության դասեր տալ։ Շիկինյա Գոնզագան որպես երաժիշտ դարձել է առաջին կինը, որ կատարել է շորո երաժշտություն, որը բարձր հասարակության մեջ համարվում էր ցածր ոճի ժանր։
Ընտանիքից ու հասարակությունից լքված՝ Ֆրանսիսկա Գոնզագան սկսում է հանդիպել երիտասարդ ինժեներ Ժուան Բատիստա դե Կարվալիոյի հետ (João Batista de Carvalho)։ Նրանք միասին լքում են Ռիո դե Ժանեյրոն և մի քանի տարի անցկացնում գյուղական մի բնակավայրում։ 1876 թվականին ծնվում է նրանց դուստր Ալիսան, սակայն իմանալով Ժուանի անհավատարմության մասին՝ Շիկինյան շքում է նրան՝ դստերը թողնելով Ժուանի հետ։ Այնուհետև Շիկինյան որդու՝ Ժուան Գուալբերտուի հետ վերադառնում է Ռիո դե Ժանեյրո և շարունակում ընդհատված երաժշտական կարիերան։
1877 թվականին Շիկինյան առաջին հաջողությունն է ունենում որպես կոմպոզիտոր։ Նրա «Հմայիչը» (Atraente) պոլկան մեծ հաջողություն է ունենում։ Շիկինյա Գոնզագան հեղինակել է ընդհանուր առմամբ 250 կոմպոզիցիա՝ պոլկաներ, վալսեր, մատչիշ ոճի 41 պիես (դրանք քողարկվել են «բրազիլական տանգո» ոճի ներքո)։ 1885 թվականին դարձել է Բրազիլիայում առաջին կին դիրիժորը՝ ներկայացնելով Պալյարես Ռիբեյրայի՝ մեկ գործողությամբ օպերան։ 1899 թվականին գրել է «Մի կո՛ղմ քաշվք, ես ուզում են անցնել» (O Abre Alas) երգը, որը դարձել է դիմակահանդեսային առաջին երգը։
Շիկինյա Գոնզագան ակտիվ մասնակցություն է ունեցել երկրի քաղաքական կյանքին, հանդես եկել Բրազիլիայում ստրկությունը վերացնելու կոչերով, մասնակցել ցույցերի։
1899 թվականին նա հանդիպել է Ժուան Բաուտիստու Ֆերնանդես Լաժեի հետ։ Շիկինյան արդեն 52 տարեկան էր, իսկ Ժուանը՝ 16։ Շիկինյան նրան ներկայացնում էր որպես իր որդի։ Նրանց սիրավեպը շարունակվել է մինչև Շիկինյայի մահը։ 1900-ական թվականներին սիրահարներն այցելել են Եվրոպա։ Ճամփորդության ընթացքում Շիկինյան երաժշտական խանութներից մեկում հայտնաբերել է իր ստեղծագործությունների նոտաները, որոնք հրատարակված են եղել առանց իր իրավունքի։ 1909 թվականին, Բրազիլիա վերադառնալով, Շիկինյա Գոնզագան ակտիվ պայքար է սկսել հեղինակային իրավունքները պաշտպանելու համար։ 1916 թվականին Բրազիլիայի կոնգրեսը հաստատել է քաղաքացիական օրենսգիրքը, որը ներառել է հեղինակային իրավունքի մասին օրենքը։ 1917 թվականին Շիկինյա Գոնզագան մտել է այդ ժամանակ հիմնադրված «Թատերական հեղինակների բրազիլական միության» մեջ։
Գոնզագան մահացել է 1935 թվականի փետրվարի 28-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կին կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կին դիրիժորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Բրազիլացի կոմպոզիտորներ
Վարդան (այլ կիրառումներ)
Վարդան, կարող է վերաբերել՝
1900 թվականի Օլիմպիական խաղերի մեդալներ
1900 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերի մեդալներ, բնորոշ պարգև թիմային և անհատական մարզական մասնակիցներին II Օլիմպիական խաղերում հաջողության հասնելու համար, որը տեղի է ունեցել Փարիզում, Ֆրանսիա։
Պատմություն
Ինչպես և նախորդ խաղերում, 1900 թվականի Ամառային Օլիմպիական խաղերում առաջին երկու տեղեր գրաված մարզիկներին մեդալները բաշխել են ըստ մարզաձևերի։
Արտադրություն
Բոլոր մեդալները պատրաստված են Փարիզի դրամահատարանում։ Դրվամեդալի պատկերի պարգևը և հուշամեդալները տարբերվել են, բայց պատրաստված էին նույն մետաղից, հիմնականում բրոնզից էր, բայց դրվամեդալը երեսապատված էր արծաթի բարակ շերտով, և այն ընդունում էին որպես արծաթ։
Դիզայն
Հիշարժան է այն, որ պարգևները տարբերվում էին իրենց ձևով, առաջին և միակ դեպքն էր, որ ամառային Օլիմպիական խաղերի պատմության մեջ պարգևներն ունեին ուղղանկյան ձև (կոչվում էին «դրվագամեդալներ»)։ Դրվագամեդալի պարգևի վրա «Օլիմիպիական խաղեր» բառակապակցությունն է, իսկ հուշամեդալում բացակայում է, պայմանավորված այն փաստով, որ Օլիմպիական խաղերն ու Համաշխարհային ցուցահանեսն (1900) անց էին կացվում միևնույն ժամանակ Փարիզում։
Ֆրանսերեն «Championnat De Gymnastique» արտահայտությունը, որ նշանակում է Մարմնամարզության առաջնություն(The championship on gymnastics; Le championnat selon la gymnastique), միակը, որը կապ ուներ սպորտի հետ, կարելի է կարդալ նաև դրվագամեդալի պարգևի վրա։ Բայց, ըստ էության այդ դրվագամեդալը չի թողարկվել Օլիմպիադայի համար, քանի որ կա նույն գրությամբ դրվագամեդալ․ «Exercises Physiques Et Spots» — Ֆիզիկական վարժություններ և սպորտ (Physical exercises and sports; Les exercises physiques et le sport)։ Դրվագամեդալի պատկերի դիմային երեսին հաղթանակի թևավոր աստվածուհին է ճախրում է մարզադաշտի վրայով։ Վերևում փորագրված է մակագրությամբ․ «Republique Francaise»․ Ֆրանսիայի Հանրապետություն(Republic France; La république de France). Բառեր։ PARIS 1900, իսկ աջից։ «Exposition Universelle»․ Համաշխարհային ցուցահանդես (World's fair; L'exposition universelle)։ Հակառակ երեսին՝ մարզադաշտի ֆոնի վրա պատվանդանին հաղթանակած մարզիկն է՝ բարձրացրած ձեռքին ձիթենու ճյուղը։ Պատվանդանին առկա է հետևյալ մակագրությունը․ «Championnat De Gymnastique», մարմնամարզության առաջնություն (The championship on gymnastics; Le championnat selon la gymnastique)։ Դրվագամեդալը պատրաստված էր բրոնզից, դրա մասին է վկայում եզրին գրված հետևյալ մակագրությունը․ Bronze։
Հուշամեդալի պատկերի հեղինակը և նկարիչը ֆրանսիացի Ժյուլ Շապլեն է, ով ստեղծել է I Օլիմպիական խաղերի հաղթողների օլիմպիական պարգևները, որը կայացել էր Աթենքում։ Մեդալի դիմային երեսին թևավոր հաղթանակի աստվածուհին է, սավառնում է երկնքում, և տանում է հաղթողին։ Նրա աջ ձեռքին պսակ և արմավենու ճյուղ է։ Հաղթող մարզիկը բռնել է վառվող ջահը։ Ֆրանսերեն մակագրությամբ․ «Exposition Universelle Internationale Paris 1900» — Համաշխարհային ցուցահանդես (1900)․ Փարիզ։(The international World's fair. Paris. 1900; L'Exposition universelle internationale. Paris. 1900)։ Ներքևում Փարիզի համայնապատկերի ֆոնին գրված է․ «Exercices Physiques Et Sports» -Ֆիզիկական վարժություններ և սպորտ (Physical exercises and sports; Les exercises physiques et le sport)։
Գոյություն ունեն նույնանուն մեդալներ Համաշխարհային ցուցահանդեսի մասնակիցների անուններով, փորագրված այդ մակագրությամբ։ Կան նաև մեդալներ ռուսական ընկերությունների անուններով՝ Փարիզյան ցուցահանդեսի մասնակից։ Հակառակ երեսին Ֆրանսիայի խորհրդանշանով ֆոնին՝ Մարիաննայի ուրվապատկերն է կամրջին, որն անցնում է Սենա գետը և կաղնին, և հետևյալ մակագրությունը․ «Republique Francaise» — Ֆրանսիայի Հանրապետություն(Republic France; La république de France)։
Բոլոր մեդալների դիզայնի հեղինակը Ֆեդերիկ Վերնոն է։ ։
Ոսկե մեդալ
Ոսկե մեդալ, որպես այդպիսին այդ Խաղերում չկար, նույնիսկ արտադրությունում չի օգտագործվել ոսկեզօծ մեդալ։
Ֆիլատելիի մեդալ
Չնայած, որ դրվամեդալի «հարմար» պետությունը արտադրեց նամականիշներ և բացիկներ մեդալի պատկերներով, մեծ խադավառությամբ։ Թողարկվել է 2 տեսակի ստանդարտ նամականիշներ երկրների տեսքով՝ Լաոս և Գրենադա։ Լաոսը թողարկել է նամականիշ նվիրված կանացի վոլեյբոլի հաղթողներին նվիրված, իսկ ներքևի ձախ անկյունում նկարված է դրվագամեդալի հակառակ երեսը։ Իսկ Գրենադանա որոշել էր պատրաստել նամականիշ, որում ամբողջությամբ ցուցադրված է դիմային երեսի նկարը, բրոնզե հուշամեդալ Նիկայի պատկերով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օլիմպիական մեդալներ
Վարդաձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (այլ կիրառումներ)
Վարդաձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ արտահայտությունը կարող է վերաբերել՝
Տիֆ (պատմվածք)
«Տիֆ» (Тиф), Անտոն Չեխովի պատմվածքը` գրված 1887 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1887 թվականի մարտի 23-ին «Պետերբուրգյան թերթում» (№ 80) «Սավառնող գրառումներ» բաժնում Ա. Չեխոնտե ստորագրությամբ։
Հրապարակումներ
Անտոն Պավլովիչ Չեխովի «Տիֆ» պատմվածքը գրվել է 1887 թվականին, առաջին անգամ հրապարակվել է 1887 թվականի մարտի 23-ին «Պետերբուրգյան թերթում» № 80, «Սավառնող գրառումներ» բաժնում Ա. Չեխոնտե ստորագրությամբ, 1888 թվականին տպագրվել է «Պատմվածքներ» ժողովածուում, ընդգրկվել է Ադոլֆ Մարքսի հրատարակություններում։ «Պատմվածքներ» ժողովածուի համար հեղինակը պատմվածքում որոշ փոփոխություններ է կատարել։
Պատմություն
Պատմվածքի մտահղացումը կապված է Չեխովի Պետերբուրգ ուղևորության հետ։ Չեխովի եղբայրը, Ալեքսանդրը գրողին կանչում է այնտեղ, տիֆով հիվանդ կնոջը բուժելու համար։ Չեխովը գրում է «Պետերբուրգը ինձ վրա թողեց մահվան քաղաքի տպավորություն։ Ես այնտեղ մտա վախվորած երևակայությամբ, ճանապարհին հանդիպեցի երկու դագաղի, իսկ եղբորս տանը տիֆ գտա։ Տիֆից գնացի Լեյկինի մոտ և իմացա, որ «հենց նոր» լեյկինյան դռնապանը մահացավ որովայնային տիֆից։ Գնում եմ ցուցահանդես, այնտեղ էլ, հակառակի նման, հանդիպած բոլոր կանայք սգի մեջ են»։
Քննադատություն
Քննադատ Դ. Պ. Գոլիցինին պատմվածքը դուր եկավ։ Հեղինակին ուղղված նամակում նա գրում է «Վերջերս ես առաջին անգամ ընթերցեցի Ձեր «Տիֆ» պատմվածքը և պետք է Ձեզ ասեմ, որ այն հիասքանչ է ։ Ընդհանրապես, որքան ես հասկանում եմ, Դուք «սյուժեի», և յուրատեսակ թեմաների հիանալի շնորհ ունեք, որոնք լեփ լեցուն են Ձեր գլխում»։
Վ. Ա. Տիխոնովը Չեխովի ստեղծագործությունը համարում էր ամենախորերից մեկը «Մարդը, որին բաժին է հասել «Սուրբ գիշերվա» գեղեցկությունը, կարող է նաև պոետ լինել, ներշնչանքով լցված, զգայուն, նուրբ, բայց պոետ։ Խորունկ և նուրբ դիտորդը կհասկանա «Թշնամիներին» և «Վհուկին» և շատ այլ բաներ։ Դիտորդն առանց հետքի չի կարող անցնել «Տափաստանով»։ Հոգեբանը և «Ճանապարհին» և «Տանը» կհետևի մարդկային հոգու գալարումներին։ Հոգեախտաբանը չափից շատ կտանջվի և «Տիֆ», և «Նոպա»» ։
Ի. Ա. Բունինը, նշելով հոգեբանական վերլուծության խորությունը, պատմվածքը դասում է Չեխովի լավագույն ստեղծագործությունների շարքին։ Նա նշում է «Իհարկե, բժշկի աշխատանքը նրան այդ առումով ավելի շատ բան է տվել»։ Բացասական արձագանքներից է քննադատ Կ. Կ. Արսենևի կարծիքը, որը պատմվածքը դասում է այն ստեղծագործությունների շարքին, որոնք «բավականին աղքատ են և բովանդակությամբ և առանձին բնատեսարաններով, ինչը կազմում է պարոն Չեխովի ակնարկների գլխավոր ուժը» ։
Քննադատ Կ. Գովորովը գտնում էր, որ Չեխովի խնդիրն էր ցուցադրել «ապաքինման հանկարծական փոփոխությունները»։ Այդ խնդիրը գրողի համար պարզվում է «մանկական» էր։ Քննադատ Մեդվեդսկին բացահայտում է « հոգեբանության նկատմամբ հեղինակի լրիվ անկարողությունը» ։
Սյուժե
Պատմվածքը սկսվում է երիտասարդ պորուչիկ Կլիմովի փոստային գնացքով Պետերբուրգից Մոսկվա ուղևորության նկարագրությամբ։ Նա իրեն նորմալ չէր զգում, բերանում չորություն կար, գլխում մշուշ էր, մտքերը սավառնում էին գանգից դուրս։ Վագոնում նրա կողքին նստած էր ֆինն կամ շվեդ։ Կլիմովը մտածում էր ինչպիսի «գարշելի ժողովուրդ էին դրանք, միայն երկրի վրա տեղ են զբաղեցնում, ինչի համար են դրանք»։ Նա նաև ցանկանում էր մտածել «ֆրանսիացիների և իտալացիների մասին, սակայն հիշողությունները այդ ժողովուրդների մասին նրա մոտ պատկերացում էր առաջացնում, չգիտես ինչու միայն երգեհոնահարների մասին, մերկ կանանց և արտասահմանյան  յուղանկարատպության մասին»։ Ֆիննը փորձում էր նրա հետ զրուցել, բայց սպան վկայակոչում էր հիվանդությունը։ Երբ գնացքը տեղ հասավ սպան բեռնակիր վարձեց և տուն հասավ։ Նրա մոտ բժիշկ կանչեցին, սակայն նա գնալով ավելի վատ էր զգում։ Քույրը աղոթում էր նրա առողջության համար։ Մի քանի օր հետո Կլիմովը մոռացությունից դուրս եկավ և նա ավելի լավ էր զգում։ Մորաքույրն ասաց, որ նրա մոտ բծավոր տիֆ էր եղել։ Այդ ժամանակ նա սկսեց որոնել քրոջը, Կատյային, սակայն պարզվեց, որ նա Կլիմովից վարակվել էր տիֆով և մահացել։ Այդ տեղեկությունից առողջացման բերկրանքը պորուչիկի մոտ փոխվեց անդառնալի կորստի զգացողությամբ։
Վերածննդի դարաշրջանի իսպանական ճարտարապետություն
Վերածննդի դարաշրջանի ճարտարապետությունը ճարտարապետական ոճ, որը դիմել է անտիկ հունա-հռոմեական շինարարական արվեստի գեղագիտական հիմունքներին, հնարքներին և ձևերին։ Վերածննդի ժամանակաշրջանի մշակույթն առաջին հերթին զարգանում էր Ֆլորենցիայում և Հռոմում, և ապա նաև Իտալիայի մյուս երկրամասերում, որպես հումանիզմի և դասական ճարտարապետության վերակենդանացման խորհրդանիշ։ Ապենինյան թերակղզում կատարելության հասնելուց հետո վերածննդի արվեստը տարածվում է նաև հարակից շրջաններ։ Պատմաբանները ուսումնասիրությունների արդյունքում եկել են այն եզրահանգմանք, որ իսպանական վերածննունդը սկսվել է 15-րդ դարի վերջին տասնամյակներին ։
15-րդ դարը Իսպանիայի համար դժվար ժամանակաշրջան էր, հաշվի առնելով Պորտուգալիայի, Նիդերլանդների, Իտալիայի հետ շարունակական մրցակցությունը և Եվրոպայի հյուսիսից անընդհատ հարձակումների սպառնալիքը։ Այդ ամենին գումարած նաև ավատական երկպառակությունները, սկիզբ առնող դասակարգային պայքարը, խռովությունները, արյունալի ընդհարումները, խարդավանքն ու թշնամանքը։
Վերածննդի ազդեցությունն իսպանական ճարտարապետության վրա
Ռենեսանսյան ճարտարապետությունն Իսպանիայում ձևավորվել է հարավիտալական արվեստի, գոթական ավանդույթների և տեղական յուրօրինակությունների միախառնման հետևանքով ։ Արդյունքում առաջացել է նոր ճարտարապետական ոճ, որը կոչվել է պլատերեսկո ։ Վերածննդի ժամանակահատվածում Պիրենեյան թերակղզում ավելի վառ էր դրսևորվում երկու ժողովուրդների ու նրանց մշակույթների փոխազդեցության քաղաքական ու կրոնական անտագոնիզմները։ Հետագայում Իսպանիայի վրա ազդեցություն է գործել իտալական դասական արվեստը։ 15-16-րդ դարերում Իսպանիայում հիմնականում կառուցվում էին ոչ մեծ եկեղեցիներ, թագավորական դամբարաններ, գոթական փառահեղ հին տաճարներին ավելացվում էին կապելլաներ։ Նոր ոճի առաջին դրսևորումները նկատվում են Տոլեդոյի Սան Խուան դե լոս Ռեյես եկեղեցու ինտերիերում։
Ճարտարապետ Խուան դե Գուասը ինտերիերի մեջ մտցնում է մավրիտանական մոտիվը` ութաթև աստղը, չնայած արտաքուստ եեղեցին խիստ է և համապատասխան գոթական ճարտարապետությանը։ Պլատերեսկոյի ուշ շրջանը 16-րդ դարն է։ Նրա բնորոշ գծերն են ճակատային կոմպոզիցիայի փոփոխությունները։ Ճակատային հատվածները հագեցած են դասական ճարտարապետական ձևերով ու քանդակներով, բարձրաքանդակներով, կիսանդրիներով, անտիկ աստվածների արձաններով։ Նմանօրինակ արվեստի կարկառուն օրինակ է Սալամանկայի համալսարանի շենքը։ Գավառներում այս ոճը կրել է տեղական ավանդույթների դրոշմը, սակայն ընդհանուր առմամբ այն իսպանական մշակույթի ամենավառ դրսևորումներից է։ Տասնամյակներ անց ռենեսանսի դարաշրջանի իսպանական ճարտարապետության վրայից անհետանում է գոթական ազդեցությունը, իսկ դասական ուսումնասիրությունները հասնում են բարձր մակարդակի։ Թերակղզում ավելի քան մեկ դար իր ազդեցությունն ունեցած վերածննունդը կարևոր նշանակություն է ունեցել իսպանական ճարտարապետության ինքնատիպության ձևավորման գործում՝ թողնելով իր էական հետքը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Վերածննդի ճարտարապետություն
Տիննուրա
Տիննուրա  (Tinnura), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 272 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 72 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 4 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 8010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0785։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Պոռ լը Գրան
Պոռ լը Գրան (Port-le-Grand), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 311 մարդ, բնակչության խտությունը` 27.57 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.28 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 155 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևմուտք։