cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քելսի Բալերինի
Կենսագրություն
2015 թվականի հուլիսի 4-ին նրա «Love Me Like You Mean It» սինգլ ը ռադիոեթերային Billboard Country Airplay chart հիթ-շքերթում հասել է 5-րդ հորիզոնական՝ Բալերինին դարձնելով առաջին մենահամերգով հանդես եկել քանթրի-երգչուհին, որը առաջնաելույթային սինգլով հիթ շքերթում հասել է բարձունքների Քերի Անդերվուդ ից հետո (2006) «Jesu, Take the Wheel» և պատմության մեջ միայն 11-րդն է ։ «Peter Pan» ալբոմից երրորդ սինգլը քանթրի-ռադիոյով թողարկվել է 2016 թվականի մարտի 21-ին, հասել է առաջին հորիզոնական և երկու հիթ-շքերթում՝ Country Airplay-ում ու Hot Country Songs-ում 2016 թվականի սեպտեմբերին զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը՝ այդ երկու քանթրի հիթ շքերթներում միաժամանակ Բալերինին դարձնելով առաջին մենակատար քանթրի-երգչուհին ։ Այդ ձեռքբերումը Բալերինին դարձրել է առաջին մենակատար երգչուհի ն, որն առաջին հորիզոնականում ունեցել է երեք առաջին սինգլ  քանթրի-աստղ Վաինոի Ջադից հետո(1993) ։
Անձնական կյանք
2017 թվականի դեկտեմբերի 2-ից Քելսին ամուսնացած է քանթրի երգիչ Մորգան Էվանսի հետ, որի հետ մինչ ամուսնությունը հանդիպել էր 21 ամիս ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռոք երգչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դեմքեր
Մետրոպոլյան Ֆրանսիա
Մետրոպոլյան Ֆրանսիա (ֆր. ՝ France métropolitaine կամ la Métropole), նաև հայտնի է որպես Եվրոպական Ֆրանսիա ( ֆր. ՝ Territoire européen de la France) Ֆրանսիայի տարածքն է, որն աշխարհագրորեն գտնվում է Եվրոպայում։ Ֆրանսիայի եվրոպական տարածաշրջանների այս հավաքական անվանումն օգտագործվում է Ֆրանսիայում առօրյա կյանքում, սակայն չունի վարչական նշանակություն։ Իսկապես, անդրծովյան շրջաններն ունեն ճիշտ նույն վարչական կարգավիճակը, ինչ մետրոպոլիայի շրջանները։ Մետրոպոլյան Ֆրանսիան ներառում է մայրցամաքային Ֆրանսիան և Կորսիկան, ինչպես նաև Ատլանտյան օվկիանոսի մոտակա կղզիները, Լա Մանշը և Միջերկրական ծովը։
Ի հակադրություն՝ անդրծովյան Ֆրանսիան Եվրոպայից դուրս գտնվող բոլոր ֆրանսիական տարածքների հավաքական անվանումն է։ Մետրոպոլիան և անդրծովյան Ֆրանսիան միասին կազմում են Ֆրանսիական Հանրապետությունը։ Մետրոպոլյան Ֆրանսիային բաժին է ընկնում ցամաքային տարածքի 82,0%-ը, բացառիկ տնտեսական գոտու (EEZ) 3,3%-ը և Ֆրանսիայի Հանրապետության բնակչության 95,9%-ը։ Ֆրանսիայի որոշ փոքր հատվածներ (օրինակ՝ Cerdagne) Պիրենեյան թերակղզու մի մասն են։
Անդրծովյան Ֆրանսիայում մետրոպոլիայի Ֆրանսիայից եկած մարդուն հաճախ անվանում են մետրո, կարճ՝ մետրոպոլիտյան։
Ստուգաբանություն
«Մետրոպոլյան Ֆրանսիա» տերմինը ծագել է երկրի գաղութատիրության ժամանակաշրջանից (16-20-րդ դարեր), երբ Ֆրանսիան կոչվում էր la Métropole (բառացիորեն «Մետրոպոլիս»), որը տարբերվում էր իր գաղութներից և պրոտեկտորատներից, որոնք հայտնի են որպես les colonies։ կամ l'Empire. Նմանատիպ տերմիններ գոյություն ունեին՝ նկարագրելու այլ եվրոպական գաղութատիրական տերություններ (օրինակ՝ «մետրոպոլյան Բրիտանիա», «España metropolitana»): «Մետրոպոլիս» և «մետրոպոլիտ» բառերի այս կիրառումը ծագել է հին հունարեն «մետրոպոլիսից» (μήτηρ mētēr «մայր» և πόλις pólis «քաղաք, քաղաք» բառերից), որը քաղաք-պետության անվանումն էր, որը գաղութներ էր ստեղծում ամբողջ տարածքում։ Միջերկրական (օրինակ՝ Մարսելը Ֆոկեա քաղաք-պետության գաղութն էր, հետևաբար Ֆոկեան Մարսելի «մետրոպոլիան» էր)։ Ընդլայնմամբ «մետրոպոլիա» և «մետրոպոլիտ» նշանակել են «հայրենիք», ազգ կամ երկիր՝ ի տարբերություն անդրծովյան տարածքներում գտնվող իր գաղութների։
Վիճակագրություն
Մետրոպոլյան Ֆրանսիան զբաղեցնում է 543,940կմ², մինչդեռ անդրծովյան Ֆրանսիան զբաղեցնում է 119,396 կմ², ընդհանուր՝ 663,336 կմ² մակերես Ֆրանսիական Հանրապետություն (բացառությամբ Անտարկտիդայի Ադելի հողի, որտեղ ինքնիշխանությունը կասեցված է 1959 թվականին Անտարկտիկայի պայմանագրի ստորագրումից հետո)։ Այսպիսով, մետրոպոլյան Ֆրանսիային բաժին է ընկնում Ֆրանսիայի Հանրապետության ցամաքային տարածքի 82,0%-ը։
Ծովում, մետրոպոլիայի Ֆրանսիայի բացառիկ տնտեսական գոտին (ԲՏԳ) զբաղեցնում է 333,691 կմ², մինչդեռ Անդրծովյան Ֆրանսիայի ԲՏԳ-ն զբաղեցնում է 9,825,538 կմ², ընդհանուր 10,159,2 կմ²։ Ֆրանսիական Հանրապետություն (բացի Ադելի երկրամասից)։ Այսպիսով, մետրոպոլիայի Ֆրանսիային բաժին է ընկնում Ֆրանսիայի Հանրապետության ԱՏԳ-ի 3,3%-ը։
2017 թվականի Ֆրանսիայի նախագահական ընտրությունների երկրորդ փուլում քվեարկությանը մասնակցել է 35,467,327 ֆրանսիացի (այսինքն՝ 74,56 տոկոս մասնակցություն)։ Դրանցից 33,883,463-ը (ընդհանուր ընտրողների 95,53%-ը) քվեարկել է մետրոպոլյան Ֆրանսիայում (մասնակցությունը՝ 76,26%), 1,003,910-ը (ընդհանուր ընտրողների 2,83%-ը) քվեարկել է անդրծովյան Ֆրանսիայում (մասնակցությունը՝ 53,59%)։ Ընտրողների ընդհանուր 1,64 %-ը) քվեարկել են օտար երկրներում (արտերկրում բնակվող ֆրանսիացիներ, մասնակցություն՝ 45,84%)։
Ֆրանսիայի Ազգային ժողովը կազմված է 577 պատգամավորից, որոնցից 539-ը (ընդհանուրի 93,4%-ը) ընտրվում են մետրոպոլյան Ֆրանսիայում, 27-ը՝ (ընդհանուրի 4,7%-ը) արտերկրում, և 11-ը (ընդհանուրի 1,9%-ը)՝ օտար երկրներում ապրող ֆրանսիացիների կողմից։
Մայրցամաքային ֆրանսիա
Մայրցամաքային Ֆրանսիան (ֆրանս. la France continentale), կամ պարզապես «մայրցամաքը» (ֆրանս. le continent), չի ներառում Ատլանտյան օվկիանոսի, Լա Մանշի կամ Միջերկրական ծովի ֆրանսիական կղզիները, որոնցից ամենամեծը Կորսիկան է։
Կորսիկայում մետրոպոլյան Ֆրանսիայի մայրցամաքային մասի բնակիչներին անվանում են մայրցամաքցիներ (ֆր․՝ les continentaux):
Մետրոպոլյան Ֆրանսիայի մայրցամաքային մասի պատահական հոմանիշն է l'Hexagone («Վեցանկյուն»)՝ իր մոտավոր ձևի համար, իսկ վեցանկյուն ածականը կարող է լինել ֆրանսերենի պատահական հոմանիշը (սովորաբար հասկացվում է որպես միայն մետրոպոլիա՝ բացառությամբ այն թեմաների, որոնք առնչվում են Ֆրանսիայի արտաքին հարաբերություններին և ազգային քաղաքականությանը՝ որպես ամբողջություն)։ Ֆրանսիայի պատկերը որպես վեցանկյուն առաջին անգամ հայտնվել է 1850-ականների ֆրանսիական աշխարհագրության տեքստերում։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Արևմտյան Եվրոպայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Հարավարևմտյան Եվրոպայի աշխարհագրություն
Մոնաստերիո դե Ռոդիլյայի ամրոց
Մոնաստերիո դե Ռոդիլյայի ամրոց (Castillo de Monasterio de Rodilla), ամրոց Իսպանիայի Բուրգոս տարածաշրջանում, Ռոդիլիայի վանական համալիրից քիչ հեռու, այդ պատճառով էլ շատերը համարել են նրանց մեկ միասնական կառույց և ամրոցն էլ անվանել են վանական համալիրի անունով ։ Այն կառուցվել է 9-րդ դարում, տեղանքի ժայռապատ լեռնազանգվածի վրա։ Ներկայումս այն կիսավեր է։ Այն ժայռի վրա, որտեղ գտնվում է ամրոցը, բացվում է հիանալի տեսարանմ դեպի հարթավայրը։ 1949 թվականի ապրիլի 22-ի հրամանով Ռոդիլյա վանական համալրիը և Մոնաստերիո դե Ռոդիլյայի ամրոցը ստացավ հատուկ պահպանվող հուշարձանի կարգավիճակ։
Պատմություն
Գրաֆ Դիեգո Պորցելոսը (Diego Porcelos) 884 թվականին բնակություն է հաստատում Բուրգոսում։ Վանական համալիրի ամրոցը կառուցվում է հենց այդ ժամանակ, որպեսզի պաշտպանի գաղութականների նոր տարածքները որոնցում նրանք հաստատվել էին, ստեղծելով Ուրբելի ամրոցի և այլ ամրոցների հետ Բուրգոսի տարածաշրջանի պաշտապանողական շղթան։ Արխիվային փաստաթղթերի մեջ Մոնաստերիո դե Ռոդիլյայի ամրոցի մասին հիշատակվում է 1011 թվականին։
1028 թվականին, այն բանից հետո երբ սպանվում է Գարսիա Սանչես դե Կաստիլիան (García Sánchez de Castilla), ամրոցը իր հարստություններով անցնում է Նովարայի արքա Սանչո 3-րդին։
Ճարտարապետություն
Ամրոցը ունի հնգանկյուն հատակագիծ, որը հարմարեցված է ժայռի ռելիեֆին։ Տոնակատարության աշտարակը և գլխավոր դարպասը գտնվում են ամրոցի հյուսիսային հատվածում։ Հարավային հատվածում ունեցել է պատշգամբ, որի մի կողմում գտնվել է պարիսպը։
Ներկայումս հազիվ է պահպանվել աշտարակի մի հատվածը և ֆունդամենտը։ Պահպանված որմնանկարը թվագրվում է 20-րդ դարին։ Գանձագողերի կողմից ամրոցից տարվել է նաև այն սալիկը, որի վրա առկա է եղել լատինատառ գրություն։ Վերոհիշյալ սալիկը, ինչպես նաև ամրոցի շինարարության համար օգտագործված շինանյութը բերվել է այդտեղ գտնվող հին հռոմեական Տրիտի Աուտրիգոն (Triti Autrigon) բնակավայրից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի ամրոցներ
Ռաե (գյուղ, Ռաե շրջան)
Ռաե (Rae), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Ռաե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 899 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Ռաե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Լյուբաշիխա (Չերյոխի վտակ)
Լյուբաշիխա (Любашиха), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Յարոսլավլի մարզով։ Գետաբերանը գտնվում է Չերյոխա գետի ձախ ափից 105 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 16 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Քոռօղլան
Քոռօղլան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Տերեշկի (գյուղ, Բառի շրջան)
Տերեշկի (Терешки), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տերեշկի գյուղում բնակվում էր 1 001 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 71,5 մարդ/կմ²։
Վեներան ու երաժիշտը
«Վեներան ու երաժիշտը» (Venus and Musician), վենետիկյան Վերածննդի ժամանակաշրջանի նկարիչ Տիցիանի ու վերջինիս արվեստանոցի կողմից ստեղծված կտավների շարք, որոնք հայտնի են բազմաթիվ այլ անուններով՝ «Վեներան երգեհոնահարի հետ», «Վեներան լյուտնյահարի հետ» և այլն ։ Տարբերակների մեծ մասի ձախ կողմում պատկերված է փոքրիկ երգեհոն նվագող տղամարդ, մնացած մասում՝ լյուտնյա է նվագվում։ Բարձի վրա հենված Վեներան փոքրիկ ընկերակիցներ ունի՝ շատ տարբերակներում՝, որոշ տարբերակներում՝ շնիկ, իսկ բեռլինյան տարբերակում առկա են երկուսն էլ ։ Կտավները թվագրվում են սկսած 1540-ական թվականների վերջով։
Տիցիանի կտավներից շատերը մի քանի տարբերակներ ունեն, հատկապես մերկ դիցաբանական թեմաներով կտավները։ Ավելի ուշ շրջանի տարբերակներն ամբողջությամբ կամ մեծամասամբ պատկանում են նրա արվեստանոցին, որոնցում Տիցիանի անձնական ներդրման աստիճանն անորոշ է ու ենթակա քննարկման։ «Վեներան ու երաժիշտը» կտավի բոլոր տարբերակները յուղաներկ են, ունեն երկու համամասնություն ու չափս, որոնցից երգեհոնահարով տարբերակներն ավելի լայն են ։
Ընդհանուր առմամբ միայն Տիցիանին վերագրվող հինգ տարբերակներից Մադրիդում գտնվող երկուսում և Բեռլինում գտնվող մեկում պատկերված է երգեհոնահար, իսկ Քեմբրիջում և Նյու Յորքում գտնվողներում՝ լյուտնյահար ։ Ֆլորենցիայի Ուֆֆիցի պատկերասրահում գտնվող մեկ այլ տարբերակ պակաս բարձր է գնահատվում, քանի որ այնտեղ երաժիշտը բացակայում է, պատկերված են միայն կուպիդոնը և մահճակալի ոտքի մոտ սև ու սպիտակ մի շուն, որը նայում է եզրապատին կանգնած կաքավին ։
Կտավի բոլոր տարբերակներում Վեներայի մահճակալը գտնվում է լոջիայում կամ ցածր եզրապատով մեծ բաց պատուհանի դիմաց։ Վեներան պատկերված է ամբողջ հասակով՝ բարձերին հենված։ Երաժիշտը նստած է մահճակալի ծայրին, մեջքով դեպի Վեներան, բայց շրջված նայում է նրան։ Դրան ի հակադրություն՝ Վեներան նայում է աջ։ Երաժիշտը կրում է 16-րդ դարին բնորոշ հագուստ և գոտու մեջ դաշույն ունի։ Կտավի վերին ձախ անկյունը ծածկված է լայն կարմիր վարագույրով, իսկ ավելի նեղ տարբերակներում այն ծածկում է վերին աջ անկյունը։ Դրսում երևում է երկու ձևով պատկերված լայն բնատեսարան։ Պրադոյում գտնվող երկու տարբերակներում պալատի այգում պատկերված են ծառաշարեր ու ցայտաղբյուր։ Մյուս տարբերակներում դեպի հեռավոր լեռները տանող ավելի բաց բնապատկեր է պատկերված ։
Հենված մերկ կերպարներ
Նկարը վենետիկյան ոճով հենված կանացի մերկություն պատկերող Տիցիանի ստեղծագործությունների վերջնական զարգացումն է։ 1510 թվականին Ջորջոնեի մահից հետո Տիցիանն ավարտին է հասցրել վերջինիս « Քնած Վեներան », որից հետո մոտավորապես 1534 թվականին պատկերել « Ուրբինյան Վեներային »։ 1545 թվականին արված ու Չառլզ V-ին ուղարկված ու թերևս կորսված «Վեներա» կտավը հիմք է հանդիսացել «Վեներան ու երաժիշտը» շարքի համար ։ Ի տարբերություն սրանց, «Վեներան ու երաժիշտը» կտավի շատ տարբերակներում կուպիդոնը թույլ է տալիս հստակորեն տարբերակել կնոջը որպես Վեներա, չնայած ժամանակակից դեկորին ։
Հակառակ դեպքում նկարը դասվում է կուրտիզանուհիներ պատկերող կատեգորիայի մեջ, թեև նրանք ևս հաճախ նկարագրվում են որպես «Վեներա»։ Բոլոր տարբերակներում պատկերված է ամբողջովին մերկ Վեներան, բացառությամբ ազդրերի վրայի փոքրիկ շղարշի, և շատ թանկարժեք մի քանի զարդեր է կրում, որոնք բնորոշ են կուրտիզանուհիներ պատկերող նկարներին ։ Երաժիշտը կոկիկ հագնված է, կրում է սայրավոր զենք, որոշ տարբերակներում՝ ոսկեզօծ կցամասերով մեծ թուր։ Նրան կարելի է վենետիկյան կուրտիզանուհու հաճախորդ համարել։
Մերկություն պատկերող այլ կտավներից է 1540-ական թվականների կեսին ստեղծված « Պարդոյի Վեներան » (կամ այժմ Լուվրում գտնվող «Յուպիտերն ու Անտիոպը»), ինչպես նաև « Դանայա » կտավների շարքը, որը Քենեթ Քլարկը համարել է Տիցիանի կողմից Վենետիկի սահմաններից դուրս գերիշխող մերկության պատկերման ընդօրինակում․ «Իտալիայի մնացած մասերում բոլորովին այլ մարմնաձևեր էին վաղուց նորաձև» ։
Քլարկի համար «Վեներան ու երաժիշտը» կտավների Վեներան, որի գլուխը փոխում է դիրքը, սակայն մարմինը մնում է նույն դիրքում, «ամբողջովին վենետիկյան է, փոքր քույրն այն թանկարժեք տիկնանց, որոնց Յակոպո Պալմա Ավագը, Պարիս Բորդոնեն ու Բոնիֆացիո Վերոնեզեն պատկերել են ներքին սպառման համար» ։ Մերկ մարմինները «հարուստ, ծանր ու կոպիտ են, այս շարքի վեներաները գրգռող չեն։ Ավելին, նրանք շատ ավելի պայմանականացված են, քան ակնհայտ է առաջին հայացքից» ։
Այլաբանությու՞ն
Թեմայի էրոտիկ գրավչությունն ակնհայտ է, սակայն որոշ քննադատներ պնդել են աչքերի ու ականջների միջոցով գեղեցկության ընկալման ավելի շատ այլաբանական իմաստի վրա, և ընդգծել առաջինի գերազանցությունը ։ Պրադո թանգարանի երկու տարբերակներում երգեհոնահարները նվագում են, իսկ բեռլինյան տարբերակում նա դադարեցրել է նվագելը Վեներային նայելու համար․ փաստ, որին մեծ կարևորություն է տվել Էրվին Պանոֆսկին որպես «տեսողության զգայարանի հաղթանակ լսողության զգայարանի նկատմամբ» ։ Երգեհոնների պատկերումը քննադատության է արժանացել երգեհոնագետների կողմից․ «Խողովակները չափազանց կարճ են և եթե դրանցից ընդհանրապես որևէ հնչյուն դուրս եկել է, ապա դրանք պետք է եղած լինեն ձանձրալի ու աղոտ ելևէջներ ։
Լյուտնյահարները կարող են իրենց գործիքները տեղաշարժել ըստ իրենց մարմնի դիրքի ու երկուսն էլ շարունակում են նվագել։ Պանոֆսկիի կարծիքով սա նշանակում է, որ «երաժիշտը նվագելը դադարեցրել է Վեներայի գեղեցկությամբ հիանալու համար։ Դժվար է միաժամանակ և՛ երգեհոն նվագել, և՛ հիանալ գեղեցիկ կնոջով, սակայն հեշտ է նրա համար սերենադ նվագել լյուտնյայով ու ամբողջական ուշադրություն դարձնել նրա հմայքներին» ։ Էդգար Վինդը նշել է պատկերման մի սովորույթի մասին, որն առկա է նաև « Հովվերգական համերգ » նկարում և այլ աշխատանքներում, այն է՝ աստվածային կերպարները մերկ են, իսկ մահկանացուները՝ հագնված։
Պրադոյի երկու տարբերակներ
Տարբերակներից ամենավաղ ստեղծվածը երգեհոնահարով տարբերակն է, որը նկարվել է Կառլոս V կայսեր համար, երբ Տիցիանը 1548 թվականին գտնվել է Աուգսբուրգում, և որը կայսրը նվիրել է իր մինիստր կարդինալ Գրանվելին։ Սակայն հաստատ հայտնի չէ, թե դա տարբերակներից որ մեկն է եղել, թեև Պրադո թանգարանում գտնվող երկու տարբերակներն էլ ենթադրաբար կարող էին լինել, հատկապես «Վեներան երգեհոնահարի ու շան հետ» կտավը, որը երկու կտավներից ամենալայնն է (148 x 217 սմ, Պրադո 420)։ Այն թվագրվում է մոտավորապես 1550 թվականով, դրանով բացառելով, որ կարող էր լինել կարդինալ Գրանվելի բնօրինակ նկարը, ինչպես նախկինում համարվել է, նախքան Պրադոյի կողմից ստեղծման տարեթվի վերանայումը ։ Պրադոյի կողմից ստեղծման տարեթվի վերանայումից հետո Կառլոս V-ի կողմից Գրանվելին նվիրված տարբերակը բացակայում է և կորած համարվում ։
Ռենտգենագրությունը ցույց է տվել, որ նկարի ստեղծման ընթացքում Տիցիանը փոփոխություններ է կատարել։ Ի սկզբանե աշխատանքն ավելի համարձակ է եղել․ Վեներան անկաշկանդ պառկած է եղել՝ հայացքը երաժշտին հառած։ Հավանաբար ենթադրելով, որ այդ դիրքը չափազանց գրգռող է, նկարիչը թեքել է Վեներայի գլուխը և փոքրիկ շնիկ ավելացրել, որ վերջինս նայի նրան ու շոյի։ Այդպիսով Վեներային ավելի պասիվ դեր է վերագրվում ։
Նկարը պատկանել է Ֆրանչեսկո Ասոնիկա անունով մի իրավաբանի, որը Տիցիանի ընկերն է եղել ու նրա այլ կտավներ ևս ունեցել է ։ Հավանաբար նկարվել է հատուկ նրա համար։ Կտավը Վենետիկում մնացել է մինչև 1620-ական թվականները, կրկնօրինակվել Անտոնիս վան Դեյքի կողմից ու հավանաբար նրա միջոցով ձեռք բերվել Չարլզ I Ստյուարտի համար։ Վերջինիս մահապատժից հետո, 1649 թվականին գնդապետ Ջոն Հաչինսոնն այն ձեռք է բերել £165 գումարով թագավորի կտավների աճուրդի ժամանակ։ Նույն օրը Հաչինսոնը £600 գումար է վճարել Տիցիանի «Պրադոյի Վեներան» կամ «Յուպիտերն ու Անտիոպը» կտավի համար։ 1651/52 թվականին Դավիդ Կրտսեր Տենիրսն այն գնել է £600 գումարով և ուղարկել Մադրիդ Իսպանական արքայական հավաքածուի համար, որտեղ էլ այն մնացել է մինչև Պրադո տեղափոխվելը ։ Կտավի՝ Անգլիայում գտնվելու ընթացքում արվել են մի շարք կրկնօրինակներ, և Չարլզ II Ստյուարտի ժամանակ Թագավորական հավաքածուի մեջ եղել է մեկը, որը հավանաբար նրանց ունեցած լավ կրկնօրինակն է ։
Պրադոյի մյուս տարբերակը՝ «Վեներան երգեհոնահարի ու կուպիդոնի հետ» (148 x 217 սմ, Պրադո 421, ստորագրված՝ TITIANUS F.), ոմանց կարծիքով թվագրվում է 1547-1548 թվականներով, իսկ վերջերս՝ մոտավորապես 1555 թվականով։ Միգել Ֆալոմիրի կարծիքով վերջին ռենտգենյան և ինֆրակարմիր ռեֆլեկտոգրաֆիական ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ այս տարբերակը բխել է Պրադոյի մյուս տարբերակից (չնայած դրանք կրկին չեն միավորվել Իսպանական արքայական հավաքածուում ավելի քան մեկ դար)։ Տիցիանն ու իր արվեստանոցը հաճախ են պատճենել գլխավոր տարրերը կրկնօրինակներն ստեղծելիս ։
Այս տարբերակը նույնպես համարվել է 1548 թվականին ստեղծված Կառլոս V-ի ու Գրանվելի տարբերակ, որը ժամանակակից վերանայումը նույնպես բացառում է։ 1626 թվականից գտնվել է Իսպանական արքայական հավաքածուում, համարվել է, որ մեկն է եղել Սրբազան Հռոմի կայսր Ռուդոլֆ II-ի կողմից Գրանվելի ժառանգներից 1600 թվականին գնված կտավներից, որը հետագայում նվիրվել է Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ III-ին ։
Լյուտնյահարով տարբերակներ
«Վեներան կուպիդոնի ու լյուտնյահարի հետ» կտավի երկու տարբերակները նման են ամեն ինչով, բացի դետալներից։ Քեմբրիջ քաղաքի Ֆիցվիլյամի թանգարանում գտնվող տարբերակն ավելի վաղ ժամանակաշրջանի է և թանգարանի կողմից թվագրվել է 1555-1565 թվականներով․ ունի 150.5 x 196.8 սմ չափսեր և վերագրվում է Տիցիանին։ Հավանաբար պատկանել է Սրբազան Հռոմի կայսր Ռուդոլֆ II-ին և վստահաբար եղել է Պրահայի Կայսերական հավաքածուում մինչև 1621 թվականը։ Հետագայում արժանացել է վերոհիշյալ հավաքածուի լավագույն ցուցանմուշների ճակատագրին․ 1648 թվականին գողացվել է շվեդների կողմից, Շվեդիայի թագուհի Քրիստինայի կողմից տարվել Հռոմ՝ գահից վերջինիս հրաժարվելուց հետո, նրա մահից հետո վաճառվել Օռլեանի հավաքածուին, և ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո աճուրդի հանվել Լոնդոնում։ 1798 կամ 1799 թվականին այն գնել է Ռիչարդ Ֆիցվիլյամը, որի կտակի համաձայն՝ 1816 թվականին իր մահից հետո հավաքածուի հիման վրա ստեղծվել է թանգարանը ։
Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանն իր «Վեներան լյուտնյահարի հետ» տարբերակը թվագրել է մոտավորապես 1565-1570 թվականներով (165.1 x 209.6 սմ) և վերագրել Տիցիանին ու վերջինիս արվեստանոցին։ Կապվել է Քեմբրիջի տարբերակի հետ ։ Ենթադրաբար երկար տարիներ պահպանվել է արվեստանոցում և պարբերաբար աշխատել են նրա վրա, հատկապես բնապատկերի ։ Հավանաբար Տիցիանի մահվան պահին՝ 1576 թվականին դեռևս անավարտ է եղել, որից հետո «որոշ մասեր, հատկապես Վեներայի դեմքն ու ձեռքերը, բերվել են ավելի ավարտուն տեսքի» ։
Նյու Յորքի տարբերակը պատկանել է Սավոյայի արքայական ընտանիքի անդամներին 1624 - 1742 թվականների ընթացքում, որից հետո հայտնվել է Անգլիայում ու պատկանել Լեյսեստերի 1-ին կոմս Թոմաս Կոկին (մահացել է 1759 թվականին) ու վերջինիս ժառանգներին, որից հետո 1930 թվականին վաճառվել է Ջոզեֆ Դյուվինին, որն էլ 1933 թվականին այն վաճառել է թանգարանին ։
Լյուտնյահարով այլ տարբերակներ գտնվել են Բորդոյում (մեկ օրինակ) և Դրեզդենում (ոչնչացվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ) ։
Էլ Թոր (Եգիպտոս)
Էլ Թոր, Եգիպտոս (الطور ), Եգիպտոսի Հանրապետության Հարավային Սինայի նահանգի վարչական կենտրոնը։ Բնակչությունը՝ 16 129 բնակիչ (2007)։ Գտնվում է Կարմիր ծովի Սուեզի ծոցի ափին՝ Սինայի թերակղզու հարավում, Շարմ Էլ Շեյխից մոտ 100 կմ հեռավորության վրա։ Ունի օդանավակայան ներքին չվերթներով, փոքր նավահանգիստ, հյուրանոց՝ Moses Bay :
Անվանում
Էլ Թոր քաղաքի պատմությունը սկսվում է փարավոնների ժամանակներից։ Առաջին բնակիչները քաղաքը կոչեցին Ռայֆե (Rutho, Raitho) կամ պտղատու երկիր, քանի որ տարածքը հարուստ էր խուրմայի արմավենիներով։ Աստվածաշնչում քաղաքը հիշատակում է Էլիմ անունով ։
Քաղաքի ժամանակակից անվանումը գալիս է լեռան արաբերեն անունից, որի վրա, ըստ Աբրահամյան կրոնների, Մովսես մարգարեն ստացել է Ուխտի տախտակները։ Այս լեռը Ղուրանում կոչվում է Ջեբել Էլ Թուր (անգլ.՝ Gebel El Tur) կամ Տուր Սինա։
Բնակչություն
2007 թվականին Էլ Թորի բնակչությունը կազմում էր 16,129 բնակիչ։ Նրանցից շատերը բեդվին ցեղերի ժառանգներն են՝ Սավալահա, Ալիկատ, Մազինա, Աուարամա, Օուլադ Սաիդ, Կարարաշա, ibիբալիա, Հուվիտատ։
Բուժիչ ջրեր
Էլ Տոր քաղաքը նահանգի մյուս բոլոր քաղաքներից տարբերվում է նրանով, որ ունի արտեզյան աղբյուրներ, ներառյալ այսպես կոչված «Մովսեսի բաղնիքները»՝ հինգ աղբյուրներից ջուրը հոսում է քարե բաղնիք։ Ծծմբային ջրի ջերմաստիճանը մոտ 37 ° C է։ Օգտագործվում է ռևմատիզմի և մաշկի հիվանդությունների բուժման համար։
Պատմություն
Էլ Տորը Հարավային Սինայի նահանգի ամենահին քաղաքն է։ Հարևան Էլ Վադի գյուղում հայտնաբերվել են փարավոնների ժամանակների պատմական հուշարձաններ։
Հռոմեական կայսր Դիոկղետիանոսի օրոք քոչվոր ցեղերի կողմից Ռայֆա անապատում սպանվեցին մոտ 43 քրիստոնյա ճգնավոր վանականներ։ 6-րդ դարում Բյուզանդիայի կայսր Հուստինիանոս I-ը կառուցեց Ռայֆա վանքը ։ Մեր օրերում Ռայֆայի վանքը առաջարկվում է ընդգրկվել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում ։ Մամլուքների օրոք Տոր նավահանգիստը Կարմիր ծովում Եգիպտոսի հիմնական նավահանգիստն էր, մինչդեռ Սուեզը միայն ռազմական նավահանգիստ էր։ Միայն Օսմանյան տիրապետության օրոք Սուեզը Տորից խլեց իր նշանակությունը որպես առևտրային նավահանգիստ։ Ժամանակին Եգիպտոսում Տոր քաղաքը թարմ և աղած ձկների մատակարարման հիմնական աղբյուրն էր, սակայն ժամանակի ընթացքում այն ​​կորցրեց իր նշանակությունը:1560 թվականին քաղաք այցելեց Վասիլի Պոզնյակովի ռուսական դեսպանատունը, որը Իվան IV-ը ուղարկել էր Սինայի վանք։ Ճամփորդության նկարագրության մեջ դեսպանները զեկուցել են.
։
19-րդ դարի վերջին Օսմանյան կայսրության կառավարությունը բժշկական կարանտինային կենտրոններ ստեղծեց ափի մի քանի բնակավայրերում, այդ թվում՝ Էլ Թորում, վարակների տարածումը կանխելու համար։
Կլիմա
Էլ Թորի կլիման դասակարգվում է Կյոպպեն-Գայգերի համակարգով որպես տաք անապատային (BWh):
Արտաքին հղումներ
{{Արտաքին հղումներ}} Կատեգորիա:Եգիպտոս Կատեգորիա:Աֆրիկա
Յոլկին (Բագաևսկի շրջան)
Յոլկին (Ёлкин), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Բագաևսկի շրջանում։ Յոլկինսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։ Բագաևսկայա շրջկենտրոնից գտնվում է 12 կմ հեռավորության վրա։ 2002 թ. տվյալներով բնակչությունը կազմում է 3018 մարդ։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Բագաևսկի շրջանի բնակավայրեր
Պասանդա
Պասանդա, տարածված մսային ուտեստ, որը ծագում է Հնդկական ենթամայրցամաքից, մասնավորապես` Հյուսիսային Հնդկաստանից, Հայդարաբադից և Պակիստանից։ Ծագել է մեծ մողոլների կայսրերի պալատում մատուցվող ուտեստից։ Ճաշատեսակի անունը կապված է «պասանդե» բառի հետ, որը ուրդու լեզվով նշանակում է «ընտրյալ», «լավագույն», «սիրելի»։ Ըստ մի աղբյուրի՝ սա վերաբերում է մսի մի տեսակի, որն ավանդաբար օգտագործվել է պասանդայի համար, ըստ մեկ այլ աղբյուրի` վերաբերում է հենց ուտեստին։ Կարող նշանակել նաև քարի ։
Պատրաստում
Միսը կտրտելուց հետո այն մարինացնում են յոգուրտի, չիլիի փոշու, պղպեղի, սխտորի և հիլի մեջ։ Մարինացվելուց մի քանի ժամ հետո միսն այլ բաղադրատարրերի` սոխի, գինձի, չիլիի, երբեմն` դարչինի ու սև պղպեղի հետ դնում են կաթսայի մեջ։ Եփում են կես ժամից մինչև 1 ժամ։ Ուտեստը զարդարում են լոլիկով կամ նուշով (այդ դեպքում այն անվանում են բադամ պասանդա)։ Այն հաճախ մատուցվում է սպիտակ բրնձի կամ նաան հացիկների հետ։
Տարբերակներ
Չնայած նրան, որ պասանդան սովորաբար մատուցվում է որպես առանձին մսային ուտեստ, այն կարող է պատրաստվել նաև որպես քաբաբ։ Պասանդան հաճախ անվանում են քարի` սերուցքից, կոկոսի կաթից կամ յոգուրտից և նուշից պատրաստված սոուսի պատճառով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդկական խոհանոց Կատեգորիա:Պակիստանական խոհանոց Կատեգորիա:Մսով ուտեստներ
Տորիչելլա
Տորիչելլա (իտալ.՝ Torricella), կոմունա Իտալիայում, Ապուլիա մարզում՝ Տարանտո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 4207 մարդ (2008 թվական), բնակչության խտությունը կազմում է 157 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 26 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 74020։ Հեռախոսային կոդը՝ 099։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ։
(1329) Էլիանե
(1329) Էլիանե (Eliane), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1933 թվականի մարտի 23-ին Էժեն Դելպորտի կողմից Ուքլում ։
Քարե զառիթափի բնանկար
«Քարե զառիթափի բնանկարը» (雪村周継筆　山水図), նկար հորիզոնական թղթագլանի վրա, որը ստեղծվել է ճապոնացի նկարիչ  և  զեն-բուդայական վանական Սեսսոն Սյուկեյի կողմից մոտավորապես, 16-րդ դարի վերջին։ Աշխատանքը կատարվել է թանաքի ներկերի և թղթի միջոցով։  2015 թվականին ստեղծագործությունը Մերի և Ջեքսոն Բյորկով հիմնադրամի կողմից նվիրաբերվել է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանին ։
(1329) Էլիանե
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,616571 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1639 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0692 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1545,96 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,232866 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,47° անկյուն։
Քարե զառիթափի բնանկար
Գնալով Սեսսյուի հետքերով` Սեսսոնը 16-րդ դարում շարունակեց և պահպանեց սևաներկով ճապոնական գեղանկարչության ավանդույթները ։ Ինչպես Սեսսյուն, Սեսսոն Սյուկեյը ձգտում էր օգտագործվող սևաներկի հատկությունների և գունային սպեկտրի միջոցով ստեղծել արտահայտիչ և դինամիկ բնանկարներ ։ «Քարե զառիթափի բնանկարը», Մուրոմատի ժամանակաշրջանի պահպանված հայտնի թղթագլաններից մեկն է, որտեղ արտահայտված է կոմպոզիցիայի արտասովոր զգացողությունը, որտեղ նկարիչն աշխատանքի միջնամասն առանձնացրել է դինամիկ և հստակ նրբագծերով ։ Սեսսոն Սյուկեյի այս և մյուս բնանկարներին բնորոշ են  այնպիսի հատկանիշներ, ինչպիսիք են վեհությունը և լակոնիկությունը ։ Նկարիչը հմտորեն օգտագործել է սևաներկի մուգ սև նրբերանգից դեպի մուգ գորշ նրբերանգի աստիճանական անցումները ։ Սևաներկի փոփոխվող  նրբերանգները և կրկնվող ձևերը ստեղծում են նկարչի կողմից հորինված չինական լեռնային բնանկարը գետի և մարդկանց հետ ։ Չինաստանի  նման տեսարանները Սեսսոն Սյուկեյի ժամանակ արդեն դարձան հանրահայտ մոտիվ ճապոնացի նկարիչների մոտ, որոնք էլ իրենց կոլորիտը մտցրին այնտեղ ։ Առջևի պլանում գտնվում է ոչ մեծ շինություն, որտեղից մի խումբ մարդիկ անցնելով գետը գնում են դեպի լեռնային արահետ։ Անկյունագծային  վրձնախազերով Սեսսոն Սյուկեյը պատկերում է ժայռերի կազմվածքը` ընդգծելով ժայռերի ստորոտում կամարների և ելուստների կորացված ձևը ։ Լեռան վրա գտնվում են մի շարք շինություններ, անտառ և ժայռեր որոնք սուզված են մառախուղի մեջ։ Առանձին նրբագծերով նկարիչը ստեղծում է լողունակության տպավորություն, տները կարծես լողում են մառախուղի մեջ ։ Աշխատանքի տարբեր մասերում պատկերված են մի քանի մարդիկ, որը ստեղծում է հեռանկարի տպավորություն, մի քանի մարդ նավակով լողում են գետում, մի մասը գտնվում են առաջին պլանում գետի ափին, մեկը անցնում է գետը, ևս երկուսը գտնվում են լեռան վրա հետին պլանում ։ Պատմաբան Կոմիտա Մեյն ընդգծում է կամրջի և լեռան հստակ և ցայտերանգ պատկերման հակադրությունը, ճանապարհի բարդությունը, որն ի վերջո տանում է դեպի լեռների հովվերգական վայրեր` պատկերված ավելի նուրբ վրձնախազվածքով և նրբերանգներով ։
(1329) Էլիանե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:1933 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էժեն Դելպորտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
(9202) 1993 PB
(9202) , աստերոիդ ապոլոնի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի օգոստոսի 13-ին Սփեյսուոչ ծրագրի կողմից Կիթ Պիկում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1993 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սփեյսուոչ ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ապոլոնի ընտանիքի աստերոիդներ
Տետրակաին
Հաճախակի կողմնակի ազդեցություններից է այրոցը օգտագործման տեղում ։ Երկարատև օգտագործումը խորհուրդ չի տրվում, քանզի կարող է դանդաղեցնել աչքի ապաքինումը ։ Անհայտ է դեռ հղիների կողմից օգտագործման դեպքում անվտանգ լինելը սաղմի համար ։ Տետրակաինը էսթերայի տիպի տեղային անզգայացնողների ընտանիքի կազմում է ։ Այն գործում է՝ նյարդային ազդակի հաղորդումը պաշարելով ։
Տետրակաինը պատենտավորվել է 1930 թվականին և սկսվել է կիրառվել 1941 թվականին ։ Այն ԱՀԿ-ի հիմնական դեղերի ցուցակում է որպես ամենաանվտանգ և արդյունավետ դեղամիջոցներից մեկը ։ Զարգացող երկրներում արժեքը $1.34–1.63 է 10մլ սրվակի համար ։ Մեծ Բրիտանիայում արժեքը 0.49 ֆունտ է՝ մեկ դոզայի համար ։
Բժշկական կիրառություն
Հետազոտությունները ցույց են տվել դեղի արդյունավետությունը անհետաձգելի վիճակներում, հատկապես երեխաների դեպքում՝ հաշվի առնելով դեղի արդյունավետ ցավազրկող ազդոցությունը և ցածր արժեքը։ Չնայած առաջին կիրառման ժամանակ ներերերակային կաթետեր դնելու դեպքում բարելավում չի եղել ։
Տետրակաինը T բաղադրիչն է TAC խառնուրդի մեջ, որը պարունակում է 5-ից մինչև 12% տետրակաին, 0,05% Ադրենալին և 4% կամ 10% կոկաինի հիդրոքլորիդ։ Սա օգտագործվում է, երբ կարիք կա ականջը, քիթը, կոկորդը վիրահատելու ժամանակ անզգայացնելու, և անհետաձգելի իրավիճակներում՝ շտապ անզգայացում կատարելու համար ։
Ֆիզիկական հատկություններ
Սպիտակ բյուրեղային փոշի առանց հոտի։ Հեշտ լուծելի ջրում (1:10), սպիրտում (1:6)։ Լուծույթները ստերլիզացնում են +100 °С ջերմաստիճանում 30 րոպեի ընթացքում։ Լուծույթի կայունացման համար ավելացնում են քլորաջրածնական թթվի լուծույթ մինչև рН 4,0 — 6,0 թթվայնությամբ։
Մեխանիզմ
Կենսաբժշկական հետազոտության արդյունքում պարզվել է, որ տետրակաինը խաթարում է կալցիումական անցուղիները (ռիանոդինային ընկալիչներ), որոնք կարգավորում են կալցիումի դուրսբերումը ներբջջային պաշարներից։ Տետրակաինը անցուղիների գործառույթի ալլոստերիկ պաշարիչ է։ Քիչ խտություններով տետրակաինը խանգարում է կալցիումի սպոնտան դուրսբերումը, իսկ բարձր խտություններով ամբողջովին պաշարում է այն ։
Սինթեզ
Տետրակաինը սինթեզում են 4-բութիլամինբենզոաթթվից։ Առաջին փուլում կատարվում է եթերացում էթանոլով՝ թթու միջավայրում։ Մյուս փուլում հիմնային կատալիզոի միջոցով, նատրիումի էթիլատի փոքր քանակներով կատարվում է 4-բութիլանիաբենզոյաթթվի էթիլեթերի պերեթերացում՝ 2-դիմեթիլամինոէթանոլի մեծ քանակների հետ եռացման ճանապարհով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հիմնական դեղեր
Ալփան
Ալփան (Alpan), խոշոր գյուղ և համանուն մունիցիպալիտետի կենտրոնը Ադրբեջանի Հանրապետության Գուբայի շրջանում։
Պատմություն
1796 թվականի ռուս-պարսկական պատերազմի ժամանակ Ալփան գյուղի տարածքում արյունալի ճակատամարտ է տեղի ունեցել գեներալ Բուլգակովի ջոկատների և լեզգիներից և լեռնային ժողովուրդների այլ վարձկաններից կազմված Կազիկումուխ Սուրխայ Խան II-ի ջոկատների միջև։ Այս ճակատամարտի ժամանակ լեռնցիները ջախջախել են գեներալ Բուլգակովին, ոչնչացրել նրա գումարտակը, որտեղ զոհվել են փոխգնդապետ Բակունինը, հինգ սպա և 240 զինվոր ։
Սկինդոր
Սկինդոր (სკინდორი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Ճիաթուրայի շրջանում ։
Դիրք
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 540 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ճիաթուրայից հեռու է 10 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 446 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ճիաթուրայի շրջան
Ռիբուիս
Ռիբուիս (Ribouisse), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 103 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.09 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.21 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Նավալվիլյար դե Իբոր
Նավալվիլյար դե Իբոր (Navalvillar de Ibor), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Կասերես պրովինցիայի Էստրեմադուրա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոս Իբորես շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 54,5 կմ²։ Բնակչությունը՝ 504 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստրեմադուրայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Կասերես պրովինցիայի բնակավայրեր
Չերիկտեյ
Չերիկտեյ (Чериктей), գյուղ Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Ուստ-Ալդանսկի ուլուսի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Ուստ-Ալդանսկի ուլուսի բնակավայրեր
Ազնվականություն
Ազնվականություն, տիրապետող արտոնյալ դաս ֆեոդալական դարաշրջանում, որը նաև շարունակեց իր գոյությունը հետագա բոլոր հասարակարգերում։ Ներառել է խոշոր հողատեր արիստոկրատիային և մանր ու միջին կալվածատերերին։ Ազնվականության տնտեսական քաղաքական հիմքը հողատիրությունն էր, որը ամրագրվում էր համապատասխան տիտղոսով՝ թագավոր, իշխան և այլն։
Ազնվականություն հին Հայաստանում
Հայաստանում աշխարհիկ ազնվականության վերնախավը վաղ ֆեոդալական(ավատատիրական) ժամանակաշրջանում կազմել են բդեշխները, նախարարները կամ ավագ սեպուհները, որոնց հիմնական հատկանիշներն են եղել նրանց տարածքային հզորությունը՝ հիմնված հողի ավատատիրական սեփականության վրա, «ազնվազարմությունը»՝ օժտված ժառանգական արտոնություններով, և տոհմի հնությունը։ Շնորհվել է նաև արքայից՝ հավատարիմ ծառայության համար։ Ազնվական ընտանիքի անդամները ստացել են հատուկ դաստիարակություն (հիմնականում՝ ռազմական) և կրթություն, ապրել շքեղության ու վայելքների մեջ։
Արշակունիներ
Արշակունիների թագավորության շրջանում ազնվականությունը բաժանված էր գործակալությունների։
Արքան կառավարում էր երկիրը։ Նա ուներ բացարձակ իշխանություն։ Նա էր հայտարարում պատերազմ, հաշտություն կնքում, վարում գործերը և այլն։
Հազարապետություն ը, պետական շահերից ելնելով, հանձնարարվում էր այս կամ այն կարող անձնավորությանը, որը պատկանում էր նշանավոր նախարարական տոհմերից որեւէ մէկին։ Օրինակ՝ Տրդատ Գ-ի օրոք (255-330թթ․) հազարապետի պաշտոնը վարում էր Օտան՝ Ամատունի տոհմից։ Այլ արքաների օրոք այն վարել են Գնունիների տոհմի նախարարները։ Հազարապետի հիմնական գործառույթը հարկեր հավաքելն էր։
Սպարապետությունը չէր պատկանում մեկ տոհմի։ Սպարապետներ են նշանակվել Հայոց թագավորության պետական շահերին համապատասխանող անձինք տարբեր նախարարական տոհմերից։ Օրինակ՝ 338-367 թթ․՝ Տիրան-Տիգրան Արշակունի արքայի եւ նրա որդու՝ Արշակ Բ-ի օրոք Հայոց սպարապետ է եղել Սյունի նախարարական տոհմի տանուտէր Անդովկը, այնուհետեւ՝ Արշակ Բ-ի նոր սպարապետ է դարձել Վասակ Մամիկոնյանը (սպարապետ՝ 367-368 թթ․), Պապ Արշակունու օրոք՝ 370-374՝ սպարապետ է եղել Մամիկոնյան տոհմից Մուշեղը, Վարազդատ Արշակունու ժամանակ՝ 374-378թթ․ սպարապետ է եղել Սահառունի տոհմից Բատը։ Սպարապետը կառավարում էր Մեծ Հայքի  զինված ուժերը։ Բացի Մեծ Հայքի ընդհանուր սպարապետից, կամ Մեծ Սպարապետից, կային նաեւ չորս այլ սպարապետներ՝ հարավային զորքերի սպարապետ, հյուսիսային զորքերի սպարապետ, արևմտյան զորքերի սպարապետ, արևելյան զորքերի սպարապետ։
Օրինակ՝ Տիգրան Մեծ արքան իր տերության հարավային շրջաններում Բարզափրան Ռշտունի նահապետին կարգել էր Հայոց և Պարսից զորքերի սպարապետ, ապա՝ նաև կուսակալ։ Սպարապետ Բարզափրան Ռշտունու հրամանատարությամբ հայոց բանակը գրավել էր Պաղեստինը և Երուսաղեմը։
320-330–ական թթ Մանաճիհի Ռշտունին վարել է Հայոց հարավային զորաբանակի սպարապետությունը։
Բացի Մեծ Հայքի ընդհանուր սպարապետի եւ չորս կողմերի սպարապետների պաշտոնից, եղել է նաեւ հայոց սպարապետի օգնական՝ հեծելազորի սպարապետ։ Օրինակ՝ Սմբատ Բագրատունի ասպետը 4-րդ դարի հայ զինվորական գործիչը՝ Պապ թագավորի ամենահավատարիմ կողմնակիցների մեկը՝ եղել է Հայոց ընդհանուր սպարապետ Մուշեղ Մամիկոնյանի օգնականը և հեծելազորի սպարապետը, ինչպես նաեւ՝ 371 թվականին Պարսից բանակի դեմ Ձիրավի հաղթական ճակատամարտի գլխավոր հերոսը։
Բագրատունիների եւ Սյունիների տոհմերի ներկայցուցիչները բազմիցս զբաղեցրել են սպարապետական պաշտոնը Մեծ Հայքի տարբեր արքաների օրոք։ Օրինակ՝ Սահակ Բագրատունի, Սահակ Ասպետ Բագրատունի (ծննդյան թվականը անհայտ է -388 թվական ), Սպերի Բագրատունյաց տոհմի նահապետ իշխան (370-380-ական թթ․)։
Դ դարի հայ նշանաւվոր նախարարներից մեկը՝ Սահակ Բագրատունի իշխանը, 385 թվականին յուր դստերը կնության է տվել Հայոց Արշակ Գ արքայի կրտսեր և գահակից եղբորը՝ Վաղարշակին, արքունիքում ձեռք բերել ազդեցիկ դիրք։ Նույն տարում Վաղարշակի անսպասելի մահից հետո Արշակ Գ-ն սկսել է հալածել Սահակ Բագրատունուն՝ արքունի գանձերը յուրացնելու մեղադրանքով։ Սահակ Բագրատունին ապստամբել և իր տոհմով անցել է Հայաստանի պարսկական մասում գահ բարձրացած Խոսրով Դ-ի կողմը։ Վերջինս Սահակ Բագրատունուն կարգել է իր զորաբանակի սպարապետ և Արշակ Գ-ի կողմն անցած նախարարների տիրույթներից նրան հատկացրել նոր կալվածներ։
Մարդպետությունը կառավարում էր հայր մարդպետը, ով Մարդպետունիների տոհմից էր։ Նա հիմնականում զբաղվում էր արքունի կալվածքների և գանձարանի հսկողությամբ, ինչպես նաև Արշակունյաց շառավիղների դաստիարակությամբ։
Մաղխազության վարչությունը գլխավորում էր մաղխազը`արքունիքի և պահակակետի հրամանատարն էր։ Այս գործակալությունը ղեկավարում էին  Խորխոռունիները։
Թագադիր ասպետություն ը ղեկավարում էին Բագրատունիները, իսկ դատավարական գործերը հանձնված էին հոգևոր առաջնորդին։
Հայ աշխարհիկ ազնվականությունը գերազանցապես զինվորական դաս էր, և նրանից էր կազմվում ազատազորքը։ Բարձր ազնվականությունն իր տիրույթների սահմաններում եղել է անձնիշխան, ունեցել է սեփական զորք, դրոշ, վարչական նորմեր և այլն։ Նա միաժամանակ կենտրոնախույս ուժ էր պետության մեջ, ձգտում էր հավերժացնել ավատատիրական մասնատվածությունը։ Արշակունիների անկումից (428) հետո Մարզպանական Հայաստանի ազնվականությունը պահպանում էր իր իշխանական գրեթե բոլոր իրավունքները և նույն վասալական ծառայությունը կատարում Սասանյան արքաների հանդեպ։ Պարսից արքաներ Հազկերտ II (իշխել է 438–457) և Պերոզի (իշխել է 457–484)՝ հայ ազնվականության ինքնավարությունն ու արտոնությունները փոփոխության ենթարկելու փորձերը, վճռական դիմադրության հանդիպելով, խափանվեցին։ Վաղարշ թագավորը հարկադրված եղավ Նվարսակի պայմանագրով (484) հրաժարվել իր նախորդների քաղաքականությունից և ճանաչել հայ ազնվականության տոհմիկ իրավունքները։
Բյուզանդական մասի Հայաստանի ազնվականության արտոնյալ վիճակը շարունակվեց պահպանվել մինչև Զենոն կայսրը (իշխել է 474–491)։ Վերջինս վերացրեց նախարարների ժառանգական իրավունքը։ 529 թվականին Հուստինիանոս I կայսրը հատուկ հրովարտակով Արևմտյան Հայաստանում բյուզանդական զորակայան ստեղծեց և հայ ազնվականությանը զրկեց զորք պահելու ավանդական իրավունքից։ Հուստինիանոսը 536 թվականին նոր հրովարտակով հայ նախարարների տան բոլոր անդամներին (թե՛ սեպուհներին, թե՛ կանանց) հայրական կալվածների ժառանգման իրավունքներ տվեց, որի նպատակն էր մանրատել խոշոր ազնվականության կալվածատիրական ամբողջությունը, նրա հզորության տնտեսական հիմքը։ Այս իրավիճակը գոյատևեց մինչև արաբական նվաճումները։ Օգտվելով արաբ նվաճողների VII դ. երկրորդ կեսին հայերի նկատմամբ վարած մեղմ քաղաքականությունից՝ հայ ազնվականությունը վերականգնեց իր հին իրավունքները։ Սակայն VIII դ. սկզբից արաբները իրենց տիրապետությունը Հայաստանում ամրապնդելու համար վարում էին ընդդիմադիր, հայ ազնվականության և նրա զինվորական ուժերի ոչնչացման քաղաքականություն։ 705 թվականին շուրջ 800 մեծատոհմիկ ազնվականների՝ իրենց զորքերով հանդերձ, խաբեությամբ հրավիրում են Նախճավան` իբրև ռոճիկ վճարելու և բոլորին կոտորում։
725-ի արաբական «աշխարհագրից» հետո հայ ազնվականության նախկին արտոնությունները լուծարվեցին, նրանք ևս հարկահանվում էին իրենց ունեցած անասունների և հողատարածությունների համեմատ։ Հայ ազնվականությունը հետզհետե նվազում, քայքայվում է։ Շատ ազնվականներ VIII դարում գաղթում են Բյուզանդիա` համալրելով կայսերական բանակի և իշխող քաղաքական դասի շարքերը։ Հայտնի են բյուզանդական շուրջ 30 կայսրերի, հարյուրավոր բարձրաստիճան զորահրամանատարների, քաղաքական գործիչների, գիտնականների ու արվեստագետների անուններ, որոնք սերված էին հայազգի ազնվականությունից։ Հայրենի տիրույթներին կառչած հայ ազնվականների որոշ մասն էլ աշխատում էր հարմարվել արաբ տիրապետողներին։ Համակերպվողներից ոմանք կրոնափոխվում էին, ոմանք` ընդունում արաբական անուններ (Աբուլ–Աբաս, Աբու–Մրվան, Աբու–Սահակ, Աբու–Մուսե և այլն), ոմանք՝ խնամիանում արաբ իշխանավորների հետ։ Սնանկացած և մանր ազնվականները այնուհետև ձգտում էին իրենց գոյությունը ապահովել նվաճողների հետ լեզու գտած և իրենց հզորությունը պահպանած մի քանի իշխանական տների հովանու ներքո։ Հին ազնվական տներից իրենց հզորությունը համեմատաբար պահպանել էին Բագրատունիները, Արծրունիները և Սյունիները։ IX դ. առաջին կեսին նրանք համատեղ ուժերով փորձում էին վերականգնել ոչ միայն իրենց վաղեմի իրավունքներն ու արտոնությունները, այլև երկրի պետական անկախությունը։ Առավել ակնառու էր Բագրատունիների հզորացումը, որոնք իրենց ձեռքն էին գցել Հայաստանի կառավարման բարձրագույն պաշտոնները (Հայոց իշխանի և սպարապետի)։ Նրանց իշխանությունը տարածվում էր Շիրակի, Արշարունիքի, Աշոցքի, Տայքի, Տարոնի և այլ շրջանների վրա։ Իրենց շուրջը համախմբելով բոլոր ազնվականներին, ստեղծելով 40–հազարանոց հզոր բանակ՝ Բագրատունիները Աշոտ Ա–ի գլխավորությամբ IX դարի երկրորդ կեսին վերստեղծեցին հայկական պետականությունը։
Նոր թագավորությունում վերականգնվեցին ազնվականության՝ Արշակունիների ժամանակաշրջանում գոյություն ունեցող գրեթե բոլոր իրավունքներն ու «գործակալությունները», գահերեցության կարգն ու վասալական կախվածությունը՝ կրտսերը ավագից։ Աշխարհիկ խոշոր ազնվականներն այս շրջանում կոչվում էին գահերեց իշխաններ։ Նրանց ներսում նախկին սեպուհներից շատերն անջատվել էին և դարձել առանձին ավատատերեր։ Սրանք կոչվում էին գահակալ իշխաններ և գահերեց իշխաններից հետո կազմում էին Ազնվականության երկրորդ շերտը։ Ազնվականության ստորին դասը խոստակդարներն էին։ Վերջիններս հետամտել են առևտրի ծավալմանը, արհեստների ու քաղաքային արտադրության զարգացմանը, ձգտել են թոթափել խոշոր ավատատերերի կապանքները և ընդլայնել իրենց իրավունքները։ Այդ պատճառով նրանք երբեմն հարել են թոնդրակյան շարժմանը։ X դ. տնտեսական և ռազմա–քաղաքական զգալի հզորության հասած ազնվական տներից մի քանիսը մասնատում են Բագրատունիների պետությունը և անջատ թագավորություններ հիմնում Վասպուրականում (908), Վանանդում (962), Սյունիքում (973), Գուգարքում (988)։ Սակայն նրանք ճանաչում էին Անիի Բագրատունիների ավագությունը և արտաքին վտանգի ժամանակ համախմբվում նրանց շուրջը։
XI դ. առաջին կեսին Բյուզանդիան, այնուհետև սելջուկ–թուրքերի հորդաները նվաճում են Հայաստանը, կործանում նրա պետականությունը։ Հայաստանում առաջացած սելջուկ–թուրքական ամիրայությունները վարում են հայ ազնվականության ոչնչացման և նրա կալվածների բռնագրավման քաղաքականություն։ Երկրում ստեղծված անտանելի կացության հետևանքով հայ ազնվականությունը մատնվում է զանգվածային արտագաղթերի։ Շատ արքայական և իշխանական տոհմեր իրենց վասալների հետ միասին տեղափոխվում են Փոքր Ասիայի արևելյան շրջանները, հատկապես Կիլիկիա։ Այդ շրջանները նրանք մաքրում են բյուզանդացիներից և հիմնում հայկական իշխանություններ։ Նրանցից մեկը՝ Ռուբինյանների հիմնած իշխանությունը, գոյատևեց շուրջ 300 տարի (1080–1375)՝ նպաստավոր պայմաններ ստեղծելով նաև հայ ազնվականության բարգավաճման համար։ Կիլիկյան Հայաստանում ազնվականության ավագանին կազմել են ավելի քան 70 խոշոր ավատատերեր, որոնք ընդարձակ ժառանգական կալվածների, վասալական մանր իշխանությունների, զորքերի, ամրությունների տերեր են հանդիսացել և կրել են «իշխան», «տեր», «պարոն», «բերդատեր» բարձր ազնվականական տիտղոսները («պարոն» տիտղոսը կրել են նաև ազնվազարմ կանայք)։ Սրանք իրենց տիրույթների լիիրավ գերիշխաններն են եղել և վասալական ծառայություն կատարել թագավորի (մինչև 1198-ը՝ Ռուբինյան իշխանների) հանդեպ։ Առանձին հզոր իշխանական տոհմեր երբեմն անհնազանդություն են ցուցաբերել՝ խանգարելով պետության կենտրոնացումը։ Մանր ազնվականները՝ ձիավորները կամ հեծվորները, կազմել են թագավորի կամ բերդատեր պարոնների զորքերի հիմնական կորիզը և նրանց հանդեպ կատարել զանազան ծառայություններ։ Զգեստավորվել ու զրահավորվել են եվրոպական խաչակիր–ասպետների նման և ստացել զինվորական հատուկ կրթություն։
Մայր Հայաստանում սելջուկյան նվաճումներից հետո՝ XI–XII դդ., իրենց գոյությունը պահպանել էին Լոռու և Սյունիքի թագավորությունները, Արցախում՝ Խաչենի իշխանությունը, Սասունում՝ Թոռնիկյանները, Ռշտունիքում՝ Արծրունիների մնացորդները։ Հայ ազնվականության մի զգալի մասը XII դ. տեղափոխվեց Վրաստան։ Վրաստանի Բագրատունյաց թագավորությունում XII – XIV դդ. կարևոր դեր են խաղացել հայկական ազնվականական զորագնդերն ու զորահրամանատարները։ Սարգիս Զաքարյանը 1186 թվականին նշանակվում է զորքերի ամիրսպասալար, որի մահից հետո այդ պաշտոնն անցնում է որդուն՝ Զաքարե Բ Մեծին։ Մյուս որդին՝ Իվանեն, նշանակվում է արքունի վեզիր, ապա՝ աթաբեկ։ Նրանց գլխավորությամբ հայ–վրացական բանակը XII դ. վերջին և XIII դ. սկզբին ազատագրում է Հայաստանի Գուգարք, Տայք, Սյունիք, Այրարատ նահանգները, Տուրուբերանի հյուսիսային և Բարձր Հայքի արևելյան շրջանները։ Ազատագրված հայկական հողերի կառավարումը Թամար թագուհին (իշխել է 1184–1213) հանձնում է Զաքարյաններին՝ նրանց դարձնելով լիիրավ տիրակալներ, սակայն Զաքարյան Երկայնաբազուկները՝ ովքեր սերում էին Բագրատունիներից, իրենք էին թելադրում Վիրքին քաղաքականության ուղին։
Հայ հոգևոր ազնվականությունը հիշյալ շրջանում ունեցել է համեմատաբար զորեղ դիրքեր։ Օգտագործելով իր ունեցած արտոնությանը՝ նա ընդարձակ կալվածների տեր է դարձել։ Հոգևորականների արտոնյալ կացությունը աշխարհիկ ազնվականությանը դրդում էր կամ իր կալվածները «հոգու փրկության» պատրվակի տակ «նվիրել» վանականությանը և փրկել դրանք նվաճողներից, կամ էլ դառնալ հոգևորական՝ հոգևոր պաշտոնը դարձնելով իր տոհմի ժառանգական արտոնությունը (Օրբելյաններ՝ Տաթևում, Պահլավունիները՝ Հավուց Թառում, Երկայնաբազուկ–Զաքարյանները՝ Սանահինում)։ Ազնվականության որոշ մասն էլ «Բեյթ–ուլ–մալի» օրենքի հարկադրանքով իսլամ էր ընդունում և համալրում տիրող վերնախավի շարքերը։
XVII–XVIII դդ. Արցախում և Սյունիքում պահպանված աշխարհիկ ազնվականության մնացորդները, որոնք կոչվում էին մելիքներ, որը կոչում էր և շնոհվում էր Պարսից շահի կողմից, զգալի դեր խաղացին հայ ազգային–ազատագրական շարժման մեջ։ Արևմտյան Հայաստանում՝ Սասունում, Զեյթունում, Վանում, Հեքյարում, Մուշում «իշխան» տիտղոսով, կամ «մելիք», կոչումով հայ ազնվականները էական դեր խաղացին XIX դ. 2-րդ կեսի հայ ազատագրական շարժումների ժամանակ։
Ազնվականության խլյակներն ընտրում էին արդյունաբերության կամ վաճառականության ուղին։ Հայկական հողի վրա զարգացման նպաստավոր պայմաններ չգտնելով՝ նրանք սովորաբար գաղթում էին օտար երկրներ։ Երբեմն ոմանց հաջողվում էր արտասահմանյան պետություններում հավաստագրել իրենց ազնվազարմությունը և բարձր դիրքերի հասնել։
Կատեգորիա։ Հայ ազնվական տոհմեր
Եվրոպա
Եվրոպական երկրներում ազնվականությունը վերջնական ձևավորում ստացավ բացարձակ միապետության դարաշրջանում, երբ ավատառու բոլոր ազնվականները համախմբվեցին հատուկ դասի մեջ, և նրանց ժառանգական արտոնությունները (տերունական իրավունք «ցածր» խավերի նկատմամբ, որոշակի ծառայություն արքունիքում կամ բանակում, ապահարկություն) իրավաբանորեն հաստատվեցին։ Օրինակ, Ռուսաստանում Պետրոս I-ի բացարձակ միապետության հաղթանակն ուղեկցվում էր ազնվականության դասի, նրա կառուցվածքի ու իրավունքների ձևակերպումով (1714 թվականին՝ միաժառանգման մասին օրենքը, 1722 թվականին՝ աստիճանների մասին աղյուսակը)։ XVIII–XIX –դդ. հետևողականորեն ընդարձակվում էին Ռուսաստանի, երբեմն նաև որոշ ոչ ռուս ազգությունների ազնվականության իրավունքներն ու արտոնությունները։
Ազնվական լեզու
Ազնվական լեզուն համաժողովրդական լեզվի վրա առաջացած այն ժարգոնն է, որ գործածվում էր ազնվական վերնախավի մոտ և բարձր պալատականների շրջանում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ազնվականություն Կատեգորիա:Ավատատիրություն
Աժինով (Բագաևսկի շրջան)
Աժինով (Ажинов), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Բագաևսկի շրջանում։ Մտնում է Աժինովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Բագաևսկայա շրջկենտրոնից գտնվում է 20 կմ հեռավորության վրա։ 2010 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 1.159:
Քուլունջակ
Քուլունջակ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մարամորոչկա (Կեբի վտակ)
Մարամորոչկա (Мараморочка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Յարոսլավլի մարզով։ Գետաբերանը գտնվում է Կեբ գետի ձախ ափից 39 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 24 կմ, ավազանի տարածքը 80,1 կմ2 է։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վադնիյե, գետը ենթաավազան չունի, գետի գետային ավազանը Նարվա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Պոլ Բրեգ
Պոլ Չապիուս Բրեգ (Paul Chappius Bragg, ), հայտնի ամերիկացի գործիչ ալտերնատիվ բժշկության, կյանքի առողջ ապրելակերպի քարոզիչ, բիզնեսմեն և շոումեն։
Խորհրդային Միությունում հայտնի դարձավ այն բանից հետո, երբ նրա The Miracle of Fasting գիրքը թարգմանվեց ռուսերեն։