Ջոն_Փոլ_Ջոնս
Ռեյնջերի հարձակումը բրիտանացիների վրա
Ջոնսը որոշ վաղ հաջողություններ գրանցեց Իռլանդական ծովում՝ բրիտանական առևտրական նավատորմի դեմ։ 1778 թվականի ապրիլի 17-ին նա համոզեց իր անձնակազմին մասնակցել Ուայթհավենի գրոհին, այն քաղաքը, որտեղ սկսվել էր նրա ծովային կարիերան ։ Ավելի ուշ Ջոնսը գրել է իր ավագ սպաների վատ հրամանատարական որակների մասին (նրբանկատորեն խուսափելով նման հարցերից իր պաշտոնական զեկույցում). «Նրանք ասում էին, որ իրենց նպատակը շահույթն է, ոչ թե պատիվը։Նրանք աղքատ էին.Անձնակազմի բարոյահոգեբանական ոգին խրախուսելու փոխարեն՝ նրանք նրանց դրդեցին անհնազանդության. նրանք համոզեցին նրանց, որ իրենք իրավունք ունեն դատելու՝ իրենց առաջարկված միջոցը լավ է, թե վատ» ։ Այնպես եղավ, որ անբարենպաստ քամիները ստիպեցին նրանց հրաժարվել փորձից և Ռեյնջերին քշեցին դեպի Իռլանդիա՝ ճանապարհին էլ ավելի մեծ խնդիրներ ստեղծելով բրիտանական նավագնացության համար։ 1778 թվականի ապրիլի 20-ին Ջոնսը տեղեկացավ գերի ընկած նավաստիներից, որ Թագավորական նավատորմի ռազմածովային նավատորմը HMS Drake-ը խարսխված է Իռլանդիայի Կարիկֆերգուսի մոտ։ Ըստ Ռեյնջերի վիրաբույժի օրագրի, Ջոնսի առաջին մտադրությունն էր օրը ցերեկով հարձակվել նավի վրա, սակայն նրա նավաստիները «չցանկացան դա ձեռնարկել» (մեկ այլ միջադեպ, որը բաց է թողնվել պաշտոնական զեկույցից)։ Հետևաբար, հարձակումը տեղի ունեցավ ուղիղ կեսգիշերից հետո, բայց օգնականը, ով պատասխանատու էր խարիսխը գցելու համար,որպեսզի Ռեյնջերին կանգնեցնի հենց Դրեյքի կողքին, մթության մեջ ժամանակի սխալ գնահատում էր կատարել (Ջոնսն իր հուշերում պնդում էր, որ տղամարդը հարբած էր), ուստի Ջոնսը ստիպված էր կտրել իր խարիսխը և փախնել։ Քամին բարձրացավ, և Ռեյնջերը նորից անցավ Իռլանդական ծով, որպեսզի ևս մեկ փորձ կատարի արշավելու Ուայթհեյվեն։ Ջոնսը 1778 թվականի ապրիլի 23-ի կեսգիշերից անմիջապես հետո ղեկավարեց տասնհինգ հոգուց բաղկացած երկու նավակներով հարձակումը՝ հուսալով հրկիզել և խորտակել նավահանգստում խարսխված Ուայթհեյվենի բոլոր նավերը, որոնք թվով 200-ից 400 փայտե նավեր էին և բաղկացած էին մի ամբողջ առևտրական նավատորմից և մի շարք ածխի փոխադրիչնեից։ Նրանք նաև հույս ունեին ահաբեկել քաղաքի բնակիչներին՝ կրակ վառելով։ Այնպես եղավ,որ դեռևս տեղաշարժվող քամին, ինչպես նաև ուժեղ մակընթացությունը դանդաղեցրեցին ճանապարհորդությունը։ Նրանք հաջողությամբ խոցեցին քաղաքի մեծ պաշտպանական հրացանները՝ կանխելոով նրանց կրակելը, բայց կրակ վառելը դժվարացավ, քանի որ երկու նավակների լապտերների վառելիքը սպառվել էին։ Դա շտկելու համար կուսակցությունից ոմանց ուղարկեցին ներխուժելու ծովափին գտնվող հասարակական տունը, բայց կանգ առնելու և արագ մի բան խմելու գայթակղությունը հանգեցրեց հետագա հետաձգմանը:Արդեն լուսաբաց էր, երբ նրանք վերադարձան և սկսեցին հրկիզման հարձակումները, ուստի ջանքերը կենտրոնացվեցին ածուխով բեռնված Թոմփսոն նավի վրա՝ հուսալով, որ կրակը կտարածվի հարակից նավերի վրա, որոնք բոլորն էլ մնացել էին մակընթացության պատճառով։ Այնուամենայնիվ, մթնշաղին անձնակազմից մեկը սայթաքեց և ահազանգեց նավահանգստի փողոցի բնակիչներին։ Հրդեհի ահազանգը հնչեց, և մեծ թվով մարդիկ վազեցին դեպի նավամատույց՝ ստիպելով ամերիկացիներին նահանջել և քաղաքի երկու հրշեջ մեքենաներով հանգցնել կրակը։ Ջոնսի հույսերը,որ նավակները թնդանոթի կրակով կխորտակեն քաղաքաբնակներին փլուզվեցին՝ հաշվենկատ սայթաքման պատճառով ։ Այնուհետև Ջոնսը հատեց Սոլուեյ Ֆերթը՝ Ուայթհեյվենից Շոտլանդիա, հույս ունենալով փրկագնի դիմաց պահել Դանբար Դուգլասին, Սելկիրքի 4-րդ կոմսին, ով ապրում էր Սուրբ Մարիամ կղզում, Քիրքքադբրայթի մոտ։ Ջոնսը կարծում էր, որ կոմսը կարող էր փոխանակվել թագավորական նավատորմի մեջ հարկադրաբար ծառայության անցած ամերիկացի նավաստիների հետ։ Պարզվեց, որ կոմսը իր կալվածքում չէ, ուստի նրա կինը հյուրասիրեց սպաներին և բանակցություններ վարեց։ Կանադացի պատմաբան Փիթեր Ք. Նյումանը հարգում է կառավարչուհուն՝ Սելկիրքի կոմսի երիտասարդ ժառանգորդ Թոմաս Դուգլասին և սպասավորին պաշտպանելու համար և պարկի կեսը ածուխով և ընտանիքին պատկանող արծաթով լցնելու համար, որպեսզի դուրս բերի ամերիկացիներին ։ Ջոնսը պնդում էր, որ ինքը մտադիր էր անմիջապես վերադառնալ իր նավ և շարունակել մրցանակներ փնտրել այլուր, բայց նրա անձնակազմը ցանկանում էր «թալանել, այրել և կողոպտել այն ամենը, ինչ կարող էր»։ Ի վերջո, Ջոնսը թույլ տվեց անձնակազմին խլել միայն արծաթե ափսե, որը զարդարված էր ընտանիքի զինանշանով, նրանց ցանկությունները մեղմելու համար։ Ջոնսը հետագայում գնել է այդ ափսեն, երբ այն վաճառվել է Ֆրանսիայում, և պատերազմից հետո այն վերադարձրել Սելկիրքի կոմսին։