cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կաթոլիկությունն Իսպանիայում
Հավատացյալների թիվը
Տարբեր աղբյուրներ տարբեր տվյալներ են ներկայացնում Իսպանիայում կաթոլիկների թվի վերաբերյալ ։ Ըստ վիճակագրական տվյալների՝ Իսպանիայում շուրջ 94 % -ը կաթոլիկներ են, այդ թվում մկրտվածներ, անկախ եկեղեցու պատկանելիությունից։ Ըստ խորհրդաժողովի, Իսպանիայի կաթոլիկ եպիսկոպոսներն իրենց համարում են կաթոլիկներ՝ ներառյալ 34.5 միլիոն իսպանացիներով, որը կազմում է բնակչության 73.1 % -ը ։ Ըստ 2014 թվականի ապրիլի հետազոտության կենտրոնի կողմից անցկացրած սոցիալական հարցումների, իսպանացիների 68,8 % -ն իրեն համարում է կաթոլիկ ։ Շատ իսպանացիների համար կաթոլիկությունը ազգային և մշակութային ինքնության կարևոր մի մաս է։ Նրանցից շատերը պնդում են, որ իրենք իրենց համարում են կաթոլիկ, նույնիսկ այն դեպքում, որ գրեթե երբեք չեն գնացել եկեղեցի և լիովին չեն կիսում  կաթոլիկ եկեղեցու ուսմունքները։ Միևնույն հարցումների տվյալների համաձայն, ամեն կիրակի եկեղեցի է հաճախում բնակչության շուրջ 15 %-ը, ամսվա մեջ մի քանի անգամ 9,3 % -ը, իսկ տարվա մեջ մի քանի անգամ բնակչության 14,5 %-ը։ Իսպանացիներ 38,8 % -ը պարբերաբար հաճախում է եկեղեցի .։
Կառույց
Իսպանիայում գոյություն ունի 55 կաթոլիկ թեմ՝ միավորված 14 եպիսկոպոս կաֆեդրաներով ։
Իսպանիայում կաթոլիկ եկեղեցու կաֆեդրաներ
Ըստ ներկայիս Իսպանաիայի եպիսկոպոսների կոնֆերանսի, երկրում կա 22․917 ծուխ, 18․043 թեմակալ քահանա, 60․927 կրոնական (49․312 միանձնուհիներին և 11․615 վանականներ, որոնք ներկայացնում են 113 արական և 299 իգական ժողովներ), 1278 ճեմարանականներ և 1184 ուսանողներ ։ 2010 թվականին Իսպանիայում կատարվել է 301․330 մկրտություն, 74․805 ամուսնություն, 254․315 երեխաներ ստացել են առաջին հաղորդություն ։
Իսպանաիայի եպիսկոպոսների կոնֆերանսը հիմնադրվել է 1966 թվականին։ 1986 թվականին Իսպանիայում ստեղծվեց եկեղեցական ռազմական օրդինարիատ, որը կերակրում է կաթոլիկ զինծառայողներին։ 2014 թվականի տվյալներով Իսպանիայում կա տասը կարդինալ, որոնցից չորսը իրավունք ունեն իրենց ձայնը տալու Կոնկլավում, որը հրավիրվում է Հռոմի պապի մահվանից 10 օր հետո, նոր պապ ընտրելու համար, փակ գաղտնի քվեարկությամբ ։
Իսպանիայի Կարդինալներ
Իսպանիայում 98 տաճար ունի մայր տաճարի կարգավիճակ, իսկ 112 -ը՝ փոքր բազիլիկների ։
Գործունեություն
Երկրում գրանցված է ավելի քան 12․000 կաթոլիկ կազմակերպություն ։ XX դարում կաթոլիկ շարժումն արագ զարգացում ապրեց և ուխտագնացությունը պրակտիկ բնույթ կրեց։ Յուրաքանչյուր տարի, հազարավոր հավատացյալներ մասնակցում են ամենամյա Հակոբոս առաքյալի ուխտագնացությանը, դեպի Սանտյագո դե Կոմպոստելա, որոնց մեծ մասն իսպանացիներ են ։ Ուխտագնացության վայրեր են հանդիսանում նաև Մոնսերրատի աբբայությունը, Սարագոսայում Նուեստրա-Սինյորա-դել-Պիլարը։
Իսպանիայում կաթոլիկ եկեղեցին մեծ բարեգործական գործունեություն է ծավալում։ Ավելի քան 3000 հիվանդանոցներ գտնվում են եկեղեցու հավանու տակ ։ Իսպանիա բազմիցս այցելել են Հռոմի պապեր, հատկապես Հովհաննես Պողոս II-ը, որն այցելել է հինգ անգամ (1982, 1984, 1989, 1993 և 2003 թվականներին)։ Հռոմի Պապ եղել է Իսպանիայում երեք անգամ՝  2006, 2010 և 2011 թվականներին։ Նրա վերջին այցը 2011 թվականի օգոստոսին էր, Մադրիդում, նվիրված  XXVI Երիտասարդության համաշխարհային օրվան ։
Իսպանիայում մեծ շուքով է նշվում Սուրբ Զատկի արարողությունը, դրան նախորդող շաբաթը՝ Ավագ շաբաթը։ Այդ օրերին զարդարում են շատ քաղաքներ, գունազարդում և ներկում զատկի ձվեր .։
Տարչենտո
Բնակչությունը կազմում է 9114 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 260 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33017։ Հեռախոսային կոդ՝ 0432։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էմանուիլ Ֆիլիբերտ
Էմանուիլ Ֆիլիբերտ (ամբողջական անունը՝ Emanuele Filiberto Vittorio Eugenio Genova Giuseppe Maria di Savoia, ), Սավոյան տոհմի իշխան, Աոստայի երկրորդ դուքս։
Կենսագրություն
Էմանուիլ Ֆիլիբերտը եղել է Աոստայի դուքս Ամեդեո I-ի ավագ որդին։ Վերջինը, երկու տարի շարունակ եղել է Իսպանիայի թագավոր։ 1870 թվականին, երբ Էմանուիլի հայրը թագադրվեց Իսպանիայի թագավոր, Էմանուիլը դարձավ թագաժառանգ։ Երկու տարի անց Ամեդեոն ստիպված եղավ հրաժարվել գահից և մեկնել Իտալիա։ 1890 թվականին, հոր մահից հետո, որպես ավագ որդի, Էմանուիլը ստացավ Աոստայի դքսի կոչում։
1895 թվականի հունիսի 25-ին Քինգսթոնում արքայազնն ամուսնացել է Ֆրանսիայի արքայադուստր Հելենայի հետ (1871-1951), որը փարիզյան կոմս Լուի Ֆիլիպի դուստրն էր։ Նրանք հետագայում ունեցան երկու որդի՝
Մասնակցել է առաջին համաշխարհային պատերազմին՝ որպես երրորդ իտալական բանակի հրամանատար։ 1926 թվականին Բենիտո Մուսոլինիից ստացել է «Իտալիայի մարշալ»ի կոչում։
Նրա մարմինն ամփոփվել է Ռեդիպուլիա գերեզմանոցում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի մարշալներ Կատեգորիա:Կապիչի շքանշանի ասպետներ
Էկվադորի ֆուտբոլի ազգային հավաքական
Էկվադորի հավաքականը 3 անգամ մասնակցել է Աշխարհի առաջնություններին (2002, 2006, 2014): Առաջնության լավագույն արդյունքը գրանցել են 2006 թվականին, երբ նրանք հասան 1/16 եզրափակիչ, որտեղ պարտվեցին Անգլիային։ Հավաքականը երբեք չի հաղթել Ամերիկայի գավաթը։ Նրանց լավագույն արդյունքը եղել է 4-րդ տեղը՝ 1959 և 1993 թվականներին։
ՖԻՖԱ-ի դասակարգման աղյուսակում զբաղեցնում է 24-րդ հորիզոնականը՝ 2017 թվականի հունիսի 1-ի դրությամբ ։
Վերջնագիր
Վերջնագիր կամ ուլտիմատում (ուշ լատիներեն.՝ ultimatum - մինչև վերջ հասցնելը, լատ․` ultimus - վերջինը, ծայրահեղը), միջազգային իրավունքում որևէ կոնկրետ հարցով որոշակի ժամկետում որոշակի դիրք ընդունելու, գործողություններ կատարելու կամ որոշակի պայմաններ ապահովելու կտրուկ պահանջ, որը ներկայացնում է մեկ պետությունը կամ կողմը մյուսին։ Վերջնագրի ներկայացումը ցույց է տալիս բանակցություններ վարելու ցանկության բացակայությունը։ Վերջնագիրը սովորաբար օգտագործվում է քաղաքականության կամ տնտեսվարության մեջ և նրա չկատարումը կարող է հանգեցնել ներգործության միջոցների դրսևորման՝ դիվանագիտական հարաբերությունների խզման, փոխճնշման, պատերազմի հայտարարման։ Առօրյա կյանքում օգտագործելիս այն ավելի շատ նման է շորթագործության։ Որոշ դեպքերում վերջնագրի կիրառումը կարող է կանխել ավելի մեծ չարիքը։
Տես նաև
Կատեգորիա:Դիվանագիտական փաստաթղթեր Կատեգորիա:Վարք Կատեգորիա:Դիվանագիտություն
Սեգովիայի տաճար
Սեգովիայի մայր տաճար կամ Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի և Սուրբ Ֆրուտոս Սեգովիայի տաճար (Santa Iglesia Catedral de Nuestra Señora de la Asunción y de San Frutos), կաթոլիկ տաճար Սեգովիա քաղաքում Գրանադա նահանգում` Իսպանիայի կենտրոնում ։ Համարվում է վերջին տաճարը, որ կառուցվել է իսպանական ուշ գոթիկայի ոճով, որն անվանում են նաև «բոցե գոթիկա»։ Մի շարք աղբյուրների համաձայն` Սեգովիայի տաճարը գոթական ոճի վերջին մեծ տաճարն է, որ կառուցվել է Եվրոպայում ։
Պատմություն
Սուրբ Մարիամի տաճարը, որ գոյություն է ունեցել ներկայիս տաճարի տեղում և կառուցված է եղել 12-րդ դարում, մասամբ ավերվել է քաղաքների ապստամբության ժամանակ, որ ստացել է «Կոմուներոս» անվանումը ։ 1521 թվականին ընդունվել է որոշում, որի համաձայն տաճարը չպետք է վերականգնվի, այլ նրա տեղում պետք է կառուցվի նորը ։ Հին տաճարից մնացել էր միայն ծածկած սյունաշարը։ Տաճարի հիմնարկեքը կատարվել է 1525 թվականին Կառլոս V կայսեր հրամանով։ Տաճարի շինարարությունը սկսել է Խուան Գիլ գդե Օնտանիոնը, ով Սալամանկայից էր, և շարունակել է նրա որդին` Ռոդրիգո Գիլ գդե Օնտանիոնը։ Տաճարի շինությունների կառուցումը ձգձգվել է` տևելով ավելի քան 200 տարի, սակայն հիմնական աշխատանքները կատարվել են 1525-1577 թվականներին, իսկ շինարարությունը տևել է ընդհուպ 18-րդ դարը ։
Նկարագրություն
Տաճարի երկարությունը 105 մ է, լայնությունը` 50 մ, բարձրությունը` 33 մ, իսկ զանգակատան բարձրությունը 88 մ է։ Սկզբնական շրջանում զանգակատան գլխին եղել է սրաձող, ինչի շնորհիվ նրա բարձրությունը հասել է 100 մ-ի ։ 1614 թվականին ամպրոպի ժամանակ կայծակը հարվածում է աշտարակին, և հրդեհ է բռնկվում, այդ պատճառով զանգակատունը վերակառուցվում է, ինչից հետո այն 12 մետրով դառնում է ավելի ցածր, իսկ սրաձողը փոխարինում են ժամանակակից գմբեթով։ Մինչև 20-րդ դարի կեսը կոչնակներն ապրել են հենց զանգակատանը։
Տաճարի գլխավոր կողմը արևմտյան ճակատամասն է։ Նրա պորտալը (Puerta del Perdón) զարդարված է Աստվածամոր պատկերով, որի հեղինակը Խուան Գուասն է։ Հարավային պորտալը անվանակոչվել է Սեգովիայի առաջին եպիսկոպոսի անունով (Puerta de San Geroteo): Հյուսիսային հատվածի մուտքը կառուցվել է 17-րդ դարում և անվանակոչվել քաղաքի հովանավոր սուրբ Ֆրուտոսի անունով (Puerta de San Frutos) :
Տաճարն ունի երեք նավ` լայնակի տրանսեպտով, լրացուցիչ ձախ թև` սակրիստիա, բաց սյունաշարով զբոսուղի և 18 կապելլա, որոնք զարդարված են նկարներով ու քանդակներով։ Պատուհաններին հին վիտրաժներ են։ Բացառությամբ վերածննդի ոճով գմբեթի, որը կառուցվել է 1630 թվականին` տաճարի ինտերիերը կատարված է գոթական միասնական ոճով։
Տաճարի գլխավոր խորանը նվիրված է Աստվածամորը (Virgen de la Paz), պատրաստված է մարմարից և հասպիսից ։ Նրա հեղինակը Ֆրանսիսկո Սաբատինին է։ Խորանը զարդարված է սեգովացի սրբերի` Ֆրուկտուսի, Գերոֆեյի, Վալենտինի և Էգնացիայի քանդակներով։ Կապելլաներից առանձնանում է Սուրբ խորհրդի կապելլան (capilla de Santísimo Sancramento), որի հեղինակը Խոսե դե Չուրիգերան է։ Կապելլայում աչքի են ընկնում ֆլամանդացի Ամբրոզ Բենսոնի եռապատկերը, Քրիստոսի արձանիկը, Մանուել Պերեյրայի Լոսոյան։ Տաճարում պահպանվել են 18-րդ դարի երկու մեծ երգեհոններ և նախորդ տաճարից մնացած գոթական փորագրություններով նստարաններ։ Ողբի կապելլայի (capilla de la Piedad) ներսում գտնվում է Խուան դե Խունի` «Քրիստոսի թաղումը» աշխատանքը, Մահացած Քրիստոսի կապելլայում (capilla del Cristo Yacente) պահպանվում է Գրեգորիո Ֆերնանդեսի համանուն նկարը, իսկ Թաղման կապելլայում (la capilla del Santo Entierro)` նույն հեղինակի «Իջեցում խաչից» նկարը ։ Կապիտուլի սրահում (Sala Capitular) պահպանվում է 17-րդ դարի ֆլամանդական գոբելենների հավաքածու` նվիրված Զեբիայի թագուհուն։ Մայր տաճարի թանգարանում, որ տեղակայված է ճարտարապետ Խուան Գուասի նախագծած հին ծածկած պատկերասրահում, ցուցադրվում են իսպանացի նշանավոր նկարիչներ Պեդրո Բերուգետեի, Ալոնսո Սանչես Կոելիոյի և Կառլոս V կայսեր պալատական նկարիչ Բերնարդ վան Օրլեյի ստեղծագործությունները։ Թանգարանում են պահվում նաև Տոլեդոյի ու Սեգովիայի վարպետների ոսկերչական աշխատանքներ։ Տաճարի գրադարանում պահվում են 12-րդ դարի միջնադարյան ձեռագրեր, նաև ինկունաբուլաներ, այդ թվում` Սեգովիայի առաջին գիրքը, որ տպագրվել է 1472 թվականին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իսպանիայի տաճարներ Կատեգորիա:Իսպանիայի տեսարժան վայրեր
Դիմիտր Յարանով
Դիմիտր Աթանասով Յարանով (Димитър Атанасов Яранов, 21 հոկտեմբերի, 1909, Սալոնիկ, Օսմանյան կայսրություն - 14 օգոստոսի, 1962, Սոֆիա, Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետություն), բուլղարացի աշխարհագրագետ և երկրաբան։
Կենսագրություն
Դիմիտր Յարանովը ծնվել է 1909 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Սալոնիկում (նախկինում՝ Օսմանյան կայսրությունում, ներկայում՝ Հունաստանում)։ Նրա հայրը՝ Աթանաս Յարանովը, եղել է տնտեսագետ։ Դիմիտր Յարանովն ավարտել է Սոֆիայի համալսարանի աշխարհագրության բաժինը, ստաժավորում է անցել Բեռլինի Հումբոլդտի անվան համալսարանում, որտեղ պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսությունը։ Սոֆիայի համալսարանում Դիմիտր Յարանովը դասավանդել է ֆիզիկական աշխարհագրություն և ստացել պրոֆեսորի կոչում։ Դասախոսություններ է կարդացել նաև Փարիզի Սորբոնի համալսարանում, Սկոպյեում և Բեռլինի Հումբոլդտի համալսարանում։ Եղել է Արևմտյան Աֆրիկա, Սահարա, Միջերկրածովյան տարածաշրջան, Փոքր Ասիա և այլուր մեկնած մի շարք արշավախմբերի անդամ։
Դիմիտր Յարանովն զբաղվել է Բուլղարիայի Իսկիր, Կիրջալի, Պասարել, Բելմեկեն Սեստրիմո և շատ այլ ջրամբարների ուսումնասիրությամբ։ Աշխատել է երկրաբանական հետազոտությունների համակարգում, ղեկավարել է Բուլղարիայի Երկրաբանական ու հանքաբանական հետազոտություների գլխավոր վարչությանը կից Երկրաբանական գիտահետազոտական ինստիտուտի տեկտոնիկայի բաժինը։ Բազմաթիվ հոդվածներ է տպագրել «Македонски преглед» ամսագրում, 1938 թվականից եղել է Մակեդոնիայի գիտական ինստիտուտի քարտուղար։ 1940 թվականին՝ Վարդարյան Մակեդոնիայում Բուլղարական բաժնետիրական կոմիտեների ձևավորումից հետո, երկրաբան Դիմիտր Յարանովն ու տնտեսագետ Նիկոլա Ստոյանովը հանդիպել են Մինիստրների խորհրդի նախագահ Բոգդան Ֆիլովի հետ և քննարկել իրադարձությունների հետագա զարգացումը Հարավսլավիայի՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մեջ ներգրավվելու և պարտություն կրելու դեպքում։
Դիմիտր Յարանովը մահացել է 1962 թվականի օգոստոսի 14-ին Սոֆիայում։
Դիմիտր Յարանովի որդին` Աթանաս Յարանով կրտսերը, դարձել է նկարիչ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարացի երկրաբաններ Կատեգորիա:Բուլղարացի աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Աշխարհագրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ
Սալարա
Սալարա (Salara), քաղաք Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Ռովիգո գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 1196 մարդ, խտությունը՝ 84 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 14 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 45030, հեռախոսային կոդ՝ 0425։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Առաքելականություն
Հայ եկեղեցին կոչվում է առաքելական, որովհետև՝
Առաքելական է կամ առաքելականությամբ օժտված է այն եկեղեցին, որը՝
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Քրիստոնեական տերմիններ
Թուրքական Հայաստանի աղետը
«Թուրքական Հայաստանի աղետը», Յուրի Ալեքսեի Վեսելովսկու 1915 թվականին Մոսկվաում հրատարակված գիրքն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1915 գրքեր Կատեգորիա:Գրական գործեր Հայոց ցեղասպանության մասին
Նյու Ռիչլանդ (Մինեսոտա)
Նյու Ռիչլանդ (New Richland), քաղաք Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Մինեսոտա նահանգի Ուասեկա շրջանում։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1877 թվականին։ 2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով  քաղաքի բնակչության  թիվը  կազմում  էր  1203 մարդ։
Պատմություն
Նյու Ռիչլանդը  հիմնադրվել  է  1877 թվականին, և  իր  անունը  ստացել  է  Նյու  Ռիչլանդ արվարձանի  անունից։
Աշխարհագրություն
Ըստ  ԱՄՆ տեղեկատվական  բյուրոյի  տվյալների, քաղաքի  ընդհանուր  հողային  մակերեսը կազմում  է 1․58 կմ․քառ․ Մինեսոտայի 13-րդ   և  30-րդ մայրուղիները  համարվում  են  քաղաքի գլխավոր երթուղիները։
2010 թվականի մարդահամարը
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքների  համաձայն  քաղաքում բնակվում էր  1,203 մարդ, գոյություն ուներ  487 տնային տնտեսություն և 297 ընտանիք։ Բնակչության  միջին խտությունը  մեկ  քառակուսի կիլոմետրի   վրա  կազմում  էր 761 մարդ։ Ռասսայական  կազմում   գերիշխող  են  սպիտակամորթները, որոնք  կազմում  են  ամբողջ  քաղաքի  բնակչության 97,1%-ը, 1%-ը  աֆրոամերիկացիներն  են,   0,1% -ը՝  տեղաբնիկ  ժողովուրդները,  0.2%-ը՝  ասիացիները, 1.1%-ը այլ  ռասաների  ներկայացուցիչներ։  Ընդհանուր  բնակչության 3․5%-ը  իսպանացի  և  լատինո ժողովուրդներն  են։
487 տնային տնտեսությունների 29.0%-ի  դեպքում  տանը կար  մինչև  18  տարեկան  բնակիչ,  46.8% -ի դեպքում միասին  բնակվում  էին  ամուսնական զույգերը, 9.2% -ը` կին տնային տնտեսուհիներ էին, ովքեր  չունեին ամուսին, 4,9%-ը՝  չամուսնացած  տղամարդիկ էին։  Բոլոր տնային տնտեսությունների 33.3% -ը կազմված են եղել անհատներից, իսկ 17.9% -ը ունեցել է մենակ ապրող մեկը, ով 65 տարեկան կամ ավելի մեծ է։ Տնային տնտեսության միջին չափը 2.35 էր, իսկ ընտանիքի միջին չափը `3.01:
Քաղաքային բնակչության միջին թիվը 40.9 տարի էր։ Բնակիչների 24.3% -ը եղել է 18 տարեկանից ցածր; 7% -ը 18-ից 24 տարեկան էին,  22.8%-ը 25-ից 44 տարեկան էր,  24,2% -ը 45-ից 64 տարեկան էին, իսկ 21.8% -ը 65 տարեկան կամ ավելի բարձր տարիքի էին:Քաղաքի  սեռային կազմում  կանայք  գերակշռում էին, նրանք կազմում  էին  բնակչության  51%-ը, իսկ  տղամարդիկ՝ 49%-ը։
2000 թվականի մարդահամարի արդյունքները
200 թվականի մարդահամարի արդյունքների  համաձայն  քաղաքում բնակվում էր  1,197 մարդ, գոյություն ուներ  483 տնային տնտեսություն և 308 ընտանիք։ Բնակչության  միջին խտությունը  մեկ  քառակուսի կիլոմետրի   վրա  կազմում  էր 770 մարդ։ Ռասսայական  կազմում   գերիշխող  են  սպիտակամորթները, որոնք  կազմում  էին   ամբողջ  քաղաքի  բնակչության 99,8%-ը, 0,8%-ը՝ ասիացիները, 0,33%-ը այլ  ռասաների  ներկայացուցիչներ։  Ընդհանուր  բնակչության 1,17%-ը  իսպանացի  և  լատինո ժողովուրդներն  էին։
Գոյություն ուներ  483 տնային տնտեսություններ, որոնցից 28.8% -ը մինչև 18 տարեկան երեխաներ ունեին իրենց հետ ապրող, 50.9% -ը միասին ապրող ամուսիններ   էին, 9.1% -ը ՝ կին տնային տնտեսուհիներ էին,ովքեր չունեին ամուսիններ, իսկ 36.2% -ը ՝ չեն  ունեցել  ընտանիք։ Բոլոր տնային տնտեսությունների 33.1% -ը կազմված են եղել անհատներից, իսկ 20.5% -ը ունեցել է մենակ ապրող մեկը, ով 65 տարեկան կամ ավելի մեծ է։ Տնային տնտեսության միջին չափը 2.34 էր, իսկ ընտանիքի միջին չափը `3.01:
Քաղաքի բնակչության ընդհանուր թվում  18 տարեկանից ցածր մարդիկ կազմում եմ 24,6%, 18-ից 24 տարեկանները՝  5,8%,    25-ից մինչև 44-ը ՝ 25%,  45-ից մինչև 64-ը՝ 18,8%, իսկ  65 տարեկանից բարձր կամ ավելի բարձր տարիքային խմբի բնակչությունը կազմում էր  25,7%. Միջին տարիքը 42 տարեկանն էր։ 18-ից բարձր յուրաքանչյուր  100  կնոջ  հաշվով  բաժին էր ընկնում  79 տղամարդ։
Քաղաքում տնային տնտեսության միջին տարեկան եկամուտը կազմել է 36 406 դոլար, իսկ ընտանիքի համար միջին եկամուտը կազմել է 46 339 դոլար։ Տղամարդկանց միջին եկամուտը կազմել է 31.081 դոլար, իսկ  կանանց մոտ  այդ թիվը կազմում է   22.500 դոլար։ Մեկ շնչին բաժին  ընկնող  եկամուտը  տարվա  կտրվածքով  կազմել  է  18.106 դոլար։ Ընտանիքների շուրջ 2.3% -ը և բնակչության 4.7% -ը գտնվում էին աղքատության շեմից ցածր սոցիալական կարգավիճակում։
Ալ-Մութանաբբի
Ալ-Մութանաբբի (915 / 303 հիջրա – 965 / 354 հիջրա) ամբողջական անուն՝ أحمد بن الحسين بن الحسن بن عبد الصمد الجعفي أبو الطيب الكندي, Ահմադ իբն ալ-Հուսեյն իբն ալ-Հասան իբն Աբդուլ Սամադ ալ-Ջաաֆի աբու աթ-Թայյիբ ալ-Քինդի'', խոշորագույն արաբ բանաստեղծ։ Իր 326 բանաստեղծությունների մեծ մասը այն թագավորների գովերգումն էր, ում հյուրընկալել էր իր կյանքի ընթացքում։ Մեծատաղանդ բանաստեղծը իր հանճարով մշտապես գրավել է ժամանակի մուսուլման տիրակալների ուշադրությունը, ովքեր նրան հաճախ հրավիրել են պալատ՝ որպես պալատական ձոներգու։ Ալ-Մութանաբբին սկսել է բանաստեղծություններ գրել 9 տարեկանից։ Իր բանաստեղծություններում շատ են իմաստուն խոսքերը, ասացվածքները, հատկապես ընդգծվում են ոճը և շարադրանքը։ Գեղեցիկ գույներով են նկարագրված ճակատամարտերը, պատմական մի շարք դրվագներ, շատ են փիլիսոփայական մտքերը։ Նրա բանաստեղծական ժառանգությունը բաժանվում է 4 շրջանների, որոնցից յուրաքանչյուրը ներառում է նրա գործունեության առանձին փուլ։ Դրանք են՝ շամմիյաթ, սայֆիյաթ, քաֆուրիյաթ, ադուդիյաթ։ Բանաստեղծություններից շատերը առ այսօր լայնորեն տարածված են արաբական աշխարհում։
Կենսագրություն
Ալ-Մութանաբբին ծնվել է Իրաքի Քուֆա քաղաքում 915 թվականին։ Նրա հայրը ջրավաճառ էր, բայց սերում էր եմենական ալ-Քինդա ազնվական ընտանիքից։ Կրթությունը ստացել է Սիրիայի Դամասկոս քաղաքում։ Երբ Շիա կարմաթները 924 թվականին գրավում են Քուֆան, ալ-Մութանաբբին միանում է նրանց։
Ալ-Մութանաբբին ապրում է բեդուինների հետ և սովորում նրանց բարբառը։ Ձգտելով դառնալ մարգարե՝ նա հորջորջվում է ալ-Մութանաբբի (النبي՝ «ալ-Նաբի», մարգարե) և 932 թվականին առաջնորդում կարմաթների զորքերին սիրիական արշավանքի ժամանակ։ Արշավանքի պարտությունից հետո նա բանտարկվում է, իսկ 935 թվականին բանտից դուրս գալով՝ դառնում թափառական պոետ։ Հենց այս ժամանակ էլ ալ-Մութանաբբին գրում է իր առաջին բանաստեղծությունները, որոնք ներառվում են «Շամմիյաթ» ժողովածուում։ Նրա մեջ մտնում են բանաստեղծություններ, որոնք նա հորինել է իր ճանապարհորդությունների ընթացքում՝ Սիրիայի տարբեր քաղաքներում և բեդվինական միջավայրում։ Այստեղից էլ գալիս է անունը՝ Սիրիա (արաբերեն՝ Շամ)։
Ալ-Մութանաբբին ապրում էր այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ մասնատվում էր Արաբական խալիֆայությունը։ Պետության մի շարք երկրամասեր ու նահանգներ ձեռք էին բերել ռազմաքաղաքական ինքնիշխանություն։ Այս նահանգներից նշանավոր էր Հալեպի ամիրայությունը։ Ալ-Մութանաբբին սկսում է գրել ձոներ՝ շարունակելով ու հարստացնելով իր նախորդների՝ Աբու Թամամի ու ալ-Բուհթուրիի հիմնած ժանրը։ 948 թվականին նա ներկայանում է Հալեպի և Հյուսիսային Սիրիայի իշխան Սեյֆ ադ-Դաուլա ալ-Համդանիին։ Նույն տարում իր աշխատանքն է սկսում իշխանի դատարանում, ապա նաև նրան ուղեկցում Բյուզանդական կայսրության դեմ մղվող ճակատամարտերում։ Իշխանի պալատում 9 տարի (948-956 թվականներ) ապրելու ընթացքում բանաստեղծը գրել է իր ամենանշանավոր ու հայտնի ստեղծագործությունները, ձոնել Համդանի իշխանին։ Սակայն վերջինիս և բանաստեղծի միջև տարաձայնություն է առաջանում, երբ նա վալի դառնալու հավակնություն է հայտնում։ Շուտով ալ-Մութանաբբին ստիպված է լինում Սիրիայից հեռանալ Եգիպտոս, որտեղ նա ապրում է 4 տարի՝ (956-960 թվականներ)։
Կյանքի վերջին տարիները անցկացնելով Բուի կառավարիչ Ադուդ ադ-Դաուլայի Իրանի Շիրազ քաղաքում գտնվող պալատում, ալ-Մութանաբբին սպանվում է Բաղդադում, 965 թվականին՝ 50 տարեկան հասակում։
Շամմիյաթ
Սկզբնական շրջանում ժանրային բազմազանությունը էական ու զգալի չէր։ Սովորաբար նրա ձոն-կասիդաները (արաբերեն՝ قصيدة) իրենցից քնարական մեծամասնություն են նեևկայացնում։ Նախերգանքը (نسب՝ նասբ) երբեմն բավականին կրճատված է կամ ընդհանրապես մի կողմ է նետվում։ Բայց փոխարենը մտցվում են փիլիսոփայական խոհեր՝ ընդհանուր թեմաներով։ Զոհված կամ մահացած մարդկանց մեծարման բանաստեղծությունները՝ եղերերգությունը կամ էլեգիան (رثاء՝ ռիսա), նույնպես ավանդական ձևով են կառուցվում. դրանք գրեթե չեն տարբերվում նախկին դարերի գրողների ռիսաներից։ Սակայն նրան արդեն իսկ հատուկ է կոմպոզիցիոն կանոնակարգվածությունը, որը դարձել է պարտադիր այդ ժանրի ստեղծագործությունների համար։ Կենտրոնական տեղը երիտասարդ ալ-Մութանաբբիի ստեղծագործություններում զբաղեցնում է ձոնը (مدح՝ մադհ)։ Գովերգվողը հանդես է գալիս որպես խիզախ զինվոր կամ մեծ խավի տեր մարդ։ Ալ-Մութանաբբիի տարբեր ձոներոմ կասիդայի առանձին մասերը միավորելու համար նա դիմում է տարբեր ոճային հնարքների։ Նրա քնարական մուտքը հորինված է նախաիսլամական ավանդական ոգով, լքված սիրեցյալը չի տարբերվում բոդվինական գեղեցկուհիներից։ Այստեղ նաև առկա են նրա ճանապարհորդությունները անապատով, ձիու նկարագրությունները (وصف՝ ուասֆ)։ Նրա ձոներում առկա է նաև նրա պոեզիայի կենտրոնական գաղափարներից մեկը՝ արաբական գերազանցության գաղափարը։ Բոլորովին այլ կերպ են հնչում ստեղծագործությունները, որոնք գրվել են բանտում, այստեղ բացակայում է ինքնագովերգումը և ընդհակառակը, այստեղ նա զղջում է իր արարքների համար և ներում է խնդրում։ Այս շրջանի ստեղծագործություններում նա պահպանել է ավանդական կասիդայի կառուցվածքը, սակայն փորձել է որոշակի նորություն մտցնել։
Սայֆիյաթ
Սեյֆ ադ-Դաուլայի պալատում գրված բանաստեղծությունները ամփոփված են «Սայֆիյաթ» դիվանում։ Այս ստեղծագործություններում այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, որ դրանք գրվել են ոչ միայն որպես պալատական ձոներգուի պարտավորություն, այլև նրանք արտահայտում են նաև պոետի հիացմունքը իր՝ պոետի նկատմամբ։ Սեյֆ ադ-Դաուլային ուղղված ձոներում նա միշտ շեշտում է, որ միայն այնպիսի պոետը, ինչպիսին ինքն է, կարող է գտնել համապատասխան խոսքեր, որ արժանի կերպով գովերգի իշխանին։ Իր գերազանցությունը մյուսների նկատմամբ նա բացատրում է ոչ միայն իր յուրահատուկ տաղանդով, այլև իր մաքուր պարսկական ծագմամբ։ Ալ-Մութանաբիի ձոները գրվում էին ինչ-որ իրադարձությունների հետ կապված, որոնցից էին արշավանքները, նրա հիվանդությունը, հարազատներից մեկի մահը կամ էլ աննշան մի դեպք նրա կյանքից։ Այստեղ առավել ցայտուն է արտահայտվել արաբամուսուլմանական գերազանցությունը, որը պայմանավորում է այս ստեղծագործություններում իդեալական արաբական կառավարչի թեմայի գերակայությունը։ Սա «քաղաքական պոեզիա» է, քնարաէպիկական ստեղծագործություններ, որոնք արտահայտում կամ էլ արդարացնում են հովանավորի քաղաքական ձգտումները։ Գրված են ճոխ լեզվով, իդեալական հանգավորումով և պարունակում են գովասանքներ ամիրի նախնիների, արարքների և սխրանքների մասին։ Սայֆի արշավանքների մեծ մասը ավարտվում էին անհաջողությամբ, բայց հավատարիմ մնալով ժանրին՝ ալ-Մութանաբբին ամեն անգամ, նույնիսկ անհաջող արշավանքը ներկայացնում է որպես մեծ հաղթանակ։ Նրա ներկայությունը Սեյֆ ադ-Դաուլայի բոլոր արշավանքներին պարտադիր չէր, քանի որ դա չէր խանգարում նրան վառ կերպով ներկայացնել այդ իրադարձությունները՝ հիմնվելով նրա բանավոր պատմածի վրա։ Հալեպի ամիրը օգտագործում էր ալ-Մութանաբբիի ազդեցությունը՝ իր քաղաքական նպատակներին հասնելու համար։ Նրա հրամանով երբեմն ալ-Մութանաբբիի ձոները վերափոխում էր ռազմաքաղաքական կոչերի, որոնցով ոգևորում էր զինվորներին։
Քաֆուրիյաթ
Եգիպտոսը դառնում է ալ-Մութանաբբիի հաջորդ հանգրվանը։ Երկրին տիրած Իխշիդիների դինաստիայի ներկայացուցիչ Աբու ալ-Միսկ Քաֆուրի անունով նրա գործունեության երրորդ փուլը անվանվում է «Քաֆուրիյաթ»։ Ի տարբերություն Սայֆիյաթի եգիպտական բանաստեղծությունները իրենցից ոչ միայն ձոներ են ներկայացնում, այլև վիրավորանքներ են՝ ուղղված հովանավորին, հուսախաբություն դեռևս ոչ վաղ անցյալի վերաբերյալ, զղջում, վիրավորված ինքնասիրության զգացում այն մտքից, որ ստիպված է գովերգել սևամորթին։ Այս ամենը արտահայտված է այս շրջանի ստեղծագործությունների մեջ։ Քաֆուրի գովերգումը նրա համար շատ բարդ գործ էր ոչ միայն իր հոգեկան վիճակի պատճառով, այլև առաջինի ծագման, գործունեության պատճառով, քանզի ոչ առաջինը ոչ երկրորդը, ոչ նույնիսկ նրա արտաքինը գովեստի արժանի չէին, և նա ռազմական գործի գիտելիքներով և սխրանքներով առանձնապես չէր փայլում։ Այսպիսով բանաստեղծական ռեսուրսները շատ սահմանփակ էին, և նա ստիպված էր գովերգել միայն հովանավորի առատաձեռնությունը։
Ալ-Մութանաբբիի բանաստեղծական տաղանդը օգնում էր իրեն գտնել կերպարներ, որ գովերգի չսիրած հովանավորին, սակայն, իմանալով թե ինչքան տհաճ էր Քաֆուրի համար ցանկացած ակնարկ իր արտաքինի վերաբերյալ, ալ-Մութանաբբին ամեն անգամ հաճոյախոսում էր նրան, հիշեցնում նրան իր մաշկի գույնը և ֆիզիկական թերությունները։ Նա գնալով ավելի ու ավելի էր գիտակցում իր դիրքի նվաստությունը Քաֆուրի մոտ։ Նա սկսում էր մտածել Եգիպտոսից հեռանալու մասին։ Քաֆուրի ներկայությամբ նա մի կասիդա է արտասանում, որտեղ անկեղծորեն հայտնում է Եգիպտոսը և իր տիրոջը լքելու մասին։ Քաֆուրը խմելու սովորություն չուներ և մեծ ուշադրություն չէր դարձնում սիրային արկածներին, այդ պատճառով նրա դիվանում քիչ են գինու և սիրո մասին աստեղծագործությունները։ Ինչպես սովորական քաղաքացի՝ նա համեատաբար անտարբեր էր կրոնի հանդեպ, հազվադեպ էր աղոթում, երբեք Ղուրան չէր կարդում։ Նա միշտ գտնվում էր հույսերի և երազանքների իշխանության տակ, որոնցից հեշտորեն անցնում էր հիասթափության և անգամ հուսահատության։
Ադուդիյաթ
Վերջին շրջանը կապված է բանաստեղծի՝ Իրանի Շիրազ քաղաքում՝ Բուի կառավարիչ Ադուդ ադ-Դաուլայի պալատում լինելու հետ։ Այս շրջանի բանաստեղծությունները իրենց տոնով ակնհայտորեն տարբերվում են նախորդ շրջանի հանդիսավոր կասիդա-ներբողներից։ Ալ-Մութանաբբին սկսում է հասկանալ ոչ միայն այն, թե որքան անիրականանալի են նրա փառասիրական հավակնությունները, այլ նաև կյանքի փորձը դարձնում է նրան իմաստուն և նա հասկանում է կյանքի հաջողությունների հետևից հասնելու ողջ անցողիկությունն ու ունայնությունը։ Եթե նախորդ շրջաններում նրա մոտ բնության նկարագրությունները ձևական բնույթ ունեին, ապա հիմա կենտրանական են դառնում։ Շիրազի ճոխ տեսքը նրա մոտ առաջացնում է հիշողություններ և նա իր կասիդաներում անդրադառնում է դրանց նկարագրություններին։
Շիրազյան շրջանում ժանրային ընտրանին ընդլայնվում է, նա սկսում է հորինել տարբեր բովանդակությամբ բանաստեղծություններ։ Նրա պոեզիան լիովին բավարարում է միջնադարյան արաբական ճաշակի պահանջներին։ Չնայած ավանդական ժանրերին հավատարիմ մնալուն, նա կարողացավ հաղթահարել կանոնի կտրուկ պահանջները։ Նրա կասիդա-ներբողների բովանդակությունը դարձան ժամանակակիցների կյանքը, իր ժամանակի քաղաքական և ռազմական իրադարձությունները։ Նա փորձում էր դուրս գալ ավանդական նորմերի շրջանակներից և, չնայած հասնում է բավականին համեստ հաջողությունների, այնուամենայնիվ նրա ստեղծագործական տենդենցը վկայում է դասական արվեստի փոփոխության մասին։ Կասիդա-ներբողներում նա փորձում ինչ-որ նոր բան մտցնել ՝ մեկ կրճատում էր նախաբանը, մեկ ընդհանրապես հանում։ Մեկ եռամաս կասիդան դարձնում երկմաս՝ թողնելով նասիբ և մադհ։ Նա անիմաստ էր համարում մադհի նախաբանի մեջ քնարական մասի անհրաժեշտությունը։ Շիրազյան շրջանում նրա թախիծը ավելի է խորանում օտարության մեջ գտնվելու պատճառով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արաբ բանաստեղծներ Կատեգորիա:10-րդ դարի արաբներ Կատեգորիա:Ալ-Մութանաբբի Կատեգորիա:Իրաքցի բանաստեղծներ
Անգլիական հեղափոխություն
Անգլիական հեղափոխություն, 1642-1651 թվականներին, քաղաքացիական պատերազմների և քաղաքական մանիպուլյացիաների հաջորդականություն պառլամենտականների («Կլոր գլուխներ») և միապետականների («կավալերներ») միջև, հիմնականում Անգլիայի կառավարման ձևի և կրոնական ազատության հարցերի շուրջ։
Հանգեցրեց ավատատիրության տապալմանը և կապիտալիստական կարգերի հաստատմանն Անգլիայում։ XVII դարի կեսին Անգլիայի տնտեսական առաջադիմության հիմքը կազմում էր կապիտալիստական մանուֆակտուրայի զարգացումը։
Կապիտալիստական վարձակալության զարգացում
Գյուղում դրամաապրանքային հարաբերությունների վաղ ներթափանցման շնորհիվ զարգացավ կապիտալիստական վարձակալությունը։ Անգլիական ազնվականությունը տրոհվեց։ Մի մասը՝ «նոր ազնվականությունը», հարմարվելով կապիտալիստական արտադրության պայմաններին, դաշինքի մեջ մտավ բուրժուազիայի հետ։ Անգլիական բուրժուական հեղափոխության հասունացմանը նպաստեց երկրի առաջադեմ ուժերի ընդվզումը ֆեոդալական աբսոլյուտիզմի և տիրապետող անգլիկան եկեղեցու դեմ։ Անգլիական բուրժուական հեղափոխության հասունացման ազդակը հանդիսացավ նաև գյուղացիության և աշխատավոր այլ զանգվածների հակաֆեոդալական դասակարգային պայքարը։ Անգլիական բուրժուական հեղափոխությունը արտահայտվեց գաղափարական և կրոնական հոսանքների պայքարի ձևով։
Անգլիական բողոքականություն
Անգլիական բողոքականությունը՝ պուրիտանությունը, որպես բուրժուական գաղափարախոսություն և կրոնական-քաղաքական շարժում, բաղկացած էր երկու գլխավոր հոսանքներից, չափավոր՝ պրեսբիտերական, և ավելի արմատական՝ ինդեպենդենտական։ Թյուդորների հարստության թագավորներին հաջողվում էր աբսոլյուտիզմը քողարկել կառավարման պառլամենտական ձևերով, սակայն Ստյուարտները՝ Հակոբ I (1603-1625) և Կառլոս I (1625-1649), ընդհարման մեջ մտան պառլամենտի հետ։ Կառլոս I գահակալության սկզբում սկսեց հասունանալ հեղափոխական իրադրությունը։ Ինքնավստահ թագավորը 1629 թվականին արձակեց պառլամենտը և մինչև 1640 թվականը կառավարեց միանձնյա։ Անգլիայում սկսվեց տնտեսական և քաղաքական ճգնաժամ։
1637 թվականի շոտլանդական ազգային ապստամբությունը ճնշելու փորձը հանգեցրեց թագավորական թույլ բանակի պարտության, որն ավելի արագացրեց հեղափոխությունը։ Կառլոս 1-ինը 1640 թվականի վերջին ստիպված էր կրկին հրավիրել պառլամենտ, որը հետագայում կոչվեց Երկարատև (1640 նոյեմբեր 3-1653 ապրիլի 20) և կատարեց ղեկավար բուրժուական պետական կենտրոնի դեր։ ժողովրդական զանգվածների հեղափոխական շարժման վերելքի պայմաններում Երկարատև պառլամենտը 1640-1642 թվականներին իրականացրեց մի շարք բուրժուական վերափոխումներ, որոնք խարխըլեցին աբսոլյուտիզմի հիմքերը։ Չհաշտվելով փոխված իրավիճակի հետ՝ թագավորը և ֆեոդալական ուժերը նախապատրաստեցին հակահեղափոխական հեղաշրջում, որը, սակայն, ձախողվեց։
Հեղինակազրկված թագավորի փախուստ
Հեղինակազրկված թագավորը 1642 թվականի հունվարին մայրաքաղաքից փախավ Անգլիայի հյուսիսային մասը և սկսեց զորք հավաքել։ Դրանով ավարտվեց Անգլիական բուրժուական հեղափոխության «սահմանադրական շրջանը» (1640-1642)։ 1642 թվականի օգոստոսի 22-ին թագավորը Նոթինգհեմ քաղաքից պատերազմ հայտարարեց պառլամենտին։
Առաջին քաղաքացիական պատերազմ
Սկսվեց առաջին քաղաքացիական պատերազմը (1642-1646) թագավորի կողմնակիցների (ռոյալիստների), «կավալերների» և պառլամենտի կողմնակիցների՝ «կլորագլուխների» միջև։ Պառլամենտական բանակը կրեց անհաջողություններ, որովհետև պառլամենտում մեծամասնություն կազմող պրեսբիտերները հրաժարվում էին պատերազմին հաղորդել հեղափոխական, ժող. բնույթ։ Նրանց դեմ դուրս եկան ավելի հեղափոխական բուրժուական գործիչները՝ ինդեպենդենտները, որոնց ղեկավարում էր Համայնքների պալատի անդամ, ինդեպենդենտական սպա Օլիվեր Կրոմվելը։ Դեմոկրատական զանգվածների ճնշման տակ ստեղծվեց գյուղացիներից և այլ աշխատավոր տարրերից կազմված բանակ (1644 թվականի դեկտեմբեր 1645 թվականի հունվար)։Պատերազմի ընթացքի մեջ առաջացավ արմատական բեկում։ 1645 թվականի հունիսի 14-ին Նեյզբիի մոտ Կառլոս 1-ինի բանակը գլխովին ջախջախվեց։ Առաջին քաղաքացիական[պատերազմը 1646 թվականի վերջին ավարտվեց պառլամենտի հաղթանակով։ Թագավորը գերի հանձնվեց շոտլանդացիներին, որոնք 1647 թվականի փետրվարի 1-ին նրան հանձնեցին պառլամենտին։ 1647-1649 թվականը եղան Անգլիական բուրժուական հեղափոխության բուրժուա-դեմոկրատական շրջանը։
Ժող. զանգվածների պայքար
Արգելքներ հարուցվեցին բանվորների աշխատավարձի բարձրացմանը, սահմանվեցին նոր անուղղակի հարկեր։ Այս ամենն առաջացրեց ժող. զանգվածների լուրջ դժգոհությունը։ ժողովրդի շահերն էր արտահայտում 1647 թվականի գարնանը ինդեպենդենտներից անջատված լևելերների («հավասարարների») ձախ մանրբուրժուական դեմոկրատական հոսանքը, որի առաջնորդն էր ականավոր հեղափոխական գործիչ և հրապարակախոս Լիլբեռնը։ Լևելներները զինվորների շրջանում վարելով հեղափոխական ագիտացիա՝ պահանջում էին բոլոր «ազատ ծնված» մարդկանց իրավունքների հավասարեցում օրենքի առջև, լայն ընտրական իրավունքի սահմանում ևն։ Այսպես կոչված «ճշմարիտ լևելերները» (դիգերները), որոնց գլխավորում էր Զերալդ Ուինստենլին, ավելի հեռուն գնացին։ Նրանք 1649 թվականին առաջադրեցին գյուղացիական-պլեբեյական հեղափոխական ագրարային ծրագիր՝ մասնավոր սեփականության վերացման, մարդկանց լիակատար հավասարության, հողը գյուղացիներին հանձնելու պահանջով։ Ինդեպենդենտական ազնվական հրամանատարությունը ստիպված էր պաշտպանել զինվորներին, որոնք հանդես եկան բանակի զորացրման վերաբերյալ պառլամենտի որոշման դեմ։ Սակայն, 1647 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբերին Լոնդոնի արվարձան Պատնիում գումարված համաբանակային կոնֆերանսում Կրոմվելը, Այրտոնը և այլ ինդեպենդենտ գեներալներ ու սպաներ («գրանդներ») մերժեցին դեմոկրատական պառլամենտական հանրապետության ստեղծման լևելերական առաջարկը՝ պաշտպանելով սահմանափակ պառլամենտական միապետությունը։ Կոնֆերանսը ձախողվեց։ Բանակը դրվեց ինդեպենդենտների իրավասության տակ։
Կառլոս I անակնկալ փախուստ
Կառլոս I անակնկալ փախուստը գերությունից նորից փոխեց քաղ. կացությանը։ 1648 թվականի գարնանը թագավորը, դաշինքի մեջ մտնելով շոտլանդացիների հետ, վերսկսեց քաղաքացիական պատերազմը, որը ստիպեց «գրանդներին» ժամանակավոր համաձայնության գալ լևելերների հետ և ընդունել նրանց դեմոկրատական ծրագրի մի մասը։ Դա ապահովեց պառլամենտական բանակի միասնական գործողությունները Կրոմվելի ղեկավարությամբ և թագավորական զորքի ու շոտլանդացիների ջախջախումը 1648 թվականի օգոստոսին։ 2-րդ քաղաքացիական պատերազմն ավարտվեց թագավորի և նրա կողմնակիցների վերջնական պարտությամբ և թագավորի գերումով։ Զինվորների ճնշմամբ Կրոմվելի բանակը 1648 թվականի դեկտեմբերի 2-ին գրավեց Լոնդոնը։ Երկարատև պառլամենտից վտարվեցին 150 պրեսբիտերներ («Պրայդի զտում»)։ Իշխանությունն անցավ ինդեպենդենտներին։
Հատուկ Գերագույն դատարանի որոշմամբ Կառլոսn 1-ինը, որպես «դավաճան ու բռնակալ», 1649-ի հունվարի 30-ին գլխատվեց։ Պառլամենտական ակտով վերացվեցին թագավորական իշխանությունը և Լորդերի պալատը։ 1649 թվականի մայիսի 19-ին Անգլիան հռչակվեց հանրապետություն։
Անգլիական հանրապետություն
Անգլիական հանրապետությունում (1649-1653) պետական իշխանությունը ինդեպենդենտների ձեռքումն էր, որոնք հետզհետե անցնելով բուրժուական ռեակցիայի դիրքերը, շարունակեցին իրենց նախորդների՝ պրեսբիտերների հակադեմոկրատական քաղաքականությունը։ Այս հողի վրա տեղի ունեցավ վերջնական խզում ինդեպենդենտների և ժող. զանգվածների միջև։ Հանրապետական կառավարությունը դաժանորեն ճնշեց լևելերների և դիգերների հեղափոխական ելույթները և ապստամբությունները (1649-1650)։ Հանրապետության համար կործանարար էր նաև կառավարության նվաճողական արտաքին քաղաքականությունը։
1653 թվականին Կրոմվելը ցրեց Երկարատև պառլամենտը և նրան հաջորդած անհնազանդ Փոքր կամ Բերբոնյան պառլամենտը։ 1653 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Կրոմվելի և բանակի Խորհրդի ձեռնարկած պետական հեղաշրջումը փաստորեն վերացրեց հանրապետությունը և հաստատեց հակաժողովրդական ռազմական դիկտատուրա՝ Օլիվեր Կրոմվելի պրոտեկտորատի ձևով (1653-1659)։
Լոնդոնում գումարված Սահմանադիր պառլամենտ
1660 թվականի ապրիլին Լոնդոնում գումարված Սահմանադիր պառլամենտը Կառլոս I որդուն հռչակեց թագավոր՝ Կառլոս 2-րդի անունով (1660-1685)։ Նա պարտավորվեց հարգել նոր բուրժուական կարգերը և պառլամենտի գերիշխանությունը։ Վերականգնվեց նաև անգլիական եկեղեցին՝ որպես պետական եկեղեցի։ 1660-1688 թվականները Ստյուարտների վերահաստատման շրջանն է։ Խախտելով իրենց խոստումները՝ Ստյուարտները, հատկապես Հակոբ II (1685-1688), փորձում էին վերականգնել հին վարչակարգը։ Դա հանգեցրեց 1688-1689 թվական֊ների պետ. հեղաշրջմանը («Պանծալի հեղափոխություն»), որի հետևանքով պետ. իշխանությունը վերջնականապես անցավ խոշոր բուրժուազիային։ Հաստատվեց սահմանադրական միապետություն։ Անգլիական բուրժուական հեղափոխությունը իր բնույթով ժողովրդական էր։ Սակայն, հեղափոխության հիմնական պտուղներից օգտվեց բուրժուազիան։ Անգլիական բուրժուական հեղափոխությունը նախադրյալներ ստեղծեց արտադրողական ուժերի բուռն աճի համար և մեծ ներգործություն ունեցավ կապիտալիզմի զարգացման վրա։ Աանգլիայի հեղափոխությամբ սկսվում է նոր պատմության դարաշրջանը։
Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքացիական պատերազմներ
Պիցցա Գալազի
Պիցցա Գալազի (Πίτσα Γαλάζη, իսկական անունը՝ Կալլիոպա Մորտոն (Καλλιόπη Μόρτη, ), կիպրացի բանաստեղծուհի, էսսեիստ և հեռուստահաղորդավար ։ 1960-ականներից մինչև 1990-ական թվականները հրատարակել է մի քանի բանաստեղծական ժողովածուներ ։ Ստեղծագործությունների համար տարբեր մրցանակների է արժանացել Հունաստանում և Կիպրոսում։
Կենսագրություն
Ծնվել է Լիմասոլում, 1940 թվականին ։ Մանկության մեծ մասն անցկացրել է Պալեոխորիում ։ Դեռահաս տարիքում եղել է «Կիպրոսի մարտիկների ազգային կազմակերպության (ԷՕԿԱ)» անդամ ։ 1959 թվականին Լիմասոլի «Athenaideo» գիմնազիան ավարտելուց հետո մեկնել է Հունաստանի մայրաքաղաք Աթենք, որտեղ քաղաքագիտություն է ուսումնասիրել Պանթեոնի համալսարանում, ինչպես նաև հաճախել է իրավունքի և հասարակայնության հետ կապերի դասընթացների։ Հայրենիք վերադառնալուց հետո՝ 1966 թվականին, աշխատանքի է ընդունվել Կիպրոսի ռադիոյում, որտեղ եղել է տարբեր մշակութային ռադիոհաղորդումների պատասխանատու։ Հետագայում դարձել է ռադիո պրոդյուսեր։
1971-1973 թվականներին եղել է Կիպրոսի կրթության նախարարության կրթական ծառայության նամակների խորհրդատվական կոմիտեի անդամ, եղել է նաև Կիպրոսի հույն գրողների ազգային ընկերության, ինչպես նաև Հունաստանի համապատասխան կազմակերպությունների անդամ ։
Որպես լրագրող և խմբագիր Պիցա Գալազին աշխատել է Կիպրոսի գրական և բանասիրական ուղղության թերթերում և ամսագրերում ։
Մահացել է 2023 թվականի փետրվարի 14-ին ։
Ստեղծագործական ուղի
Հունաստանում սովորելու տարիներին Գալազին հրատարակել է իր առաջին բանաստեղծական ժողովածուն՝ «Երիտասարդության պահերը», որը լույս է տեսել 1963 թվականին։ Այնուհետև գրել է բանաստեղծությունների և էսսեների ժողովածուներ «Ծառերը և ծովը» (1969), «Քույր Ալեքսանդրա» (1973), «Հիպնոթերապիա» (1978), «Դրոշներ» (1983), «Յուստոլի թռչուններ և բանտարկյալներ» (1999), «Ձայն» (2018) և այլն։
Երեք անգամ (1969, 1983 և 2018) արժանացել է Կիպրոսի Հանրապետության գրականության պետական ​​մրցանակի։ 1999 թվականին արժանացել է Աթենքի ակադեմիայի պոեզիայի մրցանակին։ Նրա բանաստեղծությունները թարգմանվել են անգլերեն, ֆրանսերեն, իսպաներեն, գերմաներեն, իտալերեն և այլ լեզուներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրացի կին գրողներ Կատեգորիա:Կիպրացի բանաստեղծուհիներ Կատեգորիա:Կին լրագրողներ
Օսկար Ռեյես
Օսկար Ռեյես, իտալացի մարզիկ, ծանրորդ, 2023 թվականի Եվրոպայի առաջնության չեմպիոն։
Կարիերա
Օսկար Ռեյեսը ծնվել է 1996 թվականին ։ 2022 թվականին Բոգոտայում տեղի ունեցած աշխարհի առաջնությունում մինչև 81 կգ քաշային կարգում նա 351 կգ արդյունքով՝ երկու վարժությունների հանրագումարով զբաղեցրել է հինգերորդ տեղը։
2023 թվականին Երևանում տեղի ունեցած Եվրոպայի առաջնությունում մինչև 81 կգ քաշային կարգում Օսկարը 343 կգ արդյունքով՝ երկու վարժությունների հանրագումարով նվաճել է ոսկե մեդալ։ Իտալացի ծանրորդը փոքր ոսկի մեդալներ է նվաճել պոկում և հրում վարժությունում   ։
Մարջան (գետ)
Մարջան, գետակ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Իշխանագետի օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Զանգեզուրի լեռների հյուսիսարևելյան լանջերից, Որոտանի լեռնանցքից և Գորայք գյուղից 8 կմ հյուսիս-արևմուտքում միանում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 3 կմ ։
Պիանոզա
Պիանոզա (Isola di Pianosa), կղզի Միջերկրական ծովում՝ Տոսկանյան կղզեխմբի կազմում։ Վարչականորեն Պիանոզան Կամպո նել Էլբայի կոմունան է, Տոսկանայի Լիվորնո գավառի կազմում։
Աշխարհագրություն
Հռոմեական ժամանակաշրջանում կղզին կոչվում էր Պլանասիա (հարթավայր)՝ հարթ լինելու պատճառով։ Կղզու ամենաբարձր կետը ծովի մակերևույթից բարձր է 29 մետր։ Այն Տոսկանյան կղզեխմբի 5-րդ ամենամեծ կղզին է։ Եռանկյունաձև ցամաք է, Էլբա կղզուց 14 կմ հարավ-արևմուտք։ Զբաղեցնում է 10,25 կմ քառ․ տարածք։
Պատմություն
Առաջին մարդիկ կղզում հայտնվել են Հին քարի դարում։ Հռոմեական ժամանակներում, երբ կղզին կրում էր Պլանասիա անունը, այստեղ բնակություն հաստատեցին հռոմեացիները։ Այս ժամանակաշրջանում կղզում առաջացավ թատրոն և կատակոմբներ։ 6-րդ դարում Օկտավիանոս Օգոստոս կայսրը կղզի աքսորեց իր թոռանը և գահի պոտենցիալ ժառանգ հանդիսացող Ագրիպպաս Պոստումին, ով սպանվեց այստեղ Տիբերիոս կայսեր հրամանով (14 թվական)։ Միջնադարում կղզու կառավարման համար պայքարում էին Պիզան և Ջենովան։ Թեև 18-րդ դարի փաստաթղթերը հաստատում են, որ կղզին երբևէ ծածկված է եղել խիտ անտառով, բայց ձկնորսները և նրանց հետ բերած կենդանիները վերջ տվեցին դրա բնական փայտային բուսականությունը։ 1858-1998 թվականներին Պյանոսան եղել է խիստ ռեժիմային բանտ, որտեղ կային շատ վտանգավոր մաֆիոզներ։
Մշակույթ
Պյանոսա կղզին հայտնի է դարձել Ջոզեֆ Հելերի «Ծուղակ-22» (Catch 22) վեպի շնորհիվ։ Գրքի իրադարձությունները տեղի են ունենում Պյանոսայում, որտեղ, ըստ սցենարի, տեղակայված էր 27-րդ օդային բանակի 488-րդ էսկադրիլիան, թեև հեղինակը ինքնին սահմանում է, որ կղզին «անշուշտ չափազանց փոքր է, որպեսզի նկարագրված իրադարձությունները իրականացվեն» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի կղզիներ Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ
Օրհնված հողը
«Օրհնված հողը» (The Good Earth), 1937 թվականին նկարահանված ամերիկյան դրամատիկ ֆիլմ չինացի ֆերմերների մասին, ովքեր պայքարում էին գոյատևման համար: Ֆիլմի հարմարեցումը՝ ըստ Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Պեռլ Բակի՝ 1931 թվականի համանուն վեպի: Ֆիլմը նկարահանվել է ռեժիսոր Սիդնի Ֆրանկլինի կողմից:
Սյուժե
Նախապատերազմյան Հյուսիսային Չինաստանում երիտասարդ ֆերմեր Վան Լունը (Պոլ Մունի) ամուսնանում է իրենց գյուղի ամենաազդեցիկ ընտանիքի ստրկուհի Օ–Լանի (Լուիզա Ռայներ) հետ: Պարզվում է Օ—Լանը հիանալի կողակից է՝ աշխատասեր ու խոնարհ: Վան Լունի գործերը լավ են ընթանում, և նա ավելի շատ հողատարածք է գնում: Շատ չանցած՝ նրանց ընտանիքում երկու որդի ու դուստր են ծնվում:
Ամեն բան լավ էր ընթանում, քանի դեռ երաշտը, և նրանից սկսված սովը ընտանիքին չեն հասցնում կործանման: Օ–Լանը երկրորդ դստերն է լույս աշխարհ բերում, բայց շուտով՝ ծնվելուց հետո, սպանում է նրան, որպեսզի ազատի սովից: Հուսահատված Վան Լունը ծանրութեթև է անում իր հոռետես հորեղբոր՝ հողատարծքը ուտելիքի դիմաց վաճառելու խորհուրդը: Սակայն Օ-Լանն առարկում է: Դրա փոխարեն նրանք, աշխատանք որոնելու նպատակով, գնում են հարավում գտնվող քաղաքներից մեկը:
Քաղաքում անհանգիստ իրադրություն է. ապստամբություն է սկսվում: Հանգամանքների բերումով Օ–Լանը հայտնվում է առանձնատուն թալանող ամբոխում: Սակայն նրան գետնին են տապալում, իսկ երբ ուշքի է գալիս, թանկարժեք իրերով քսակ է գտնում, որը ոչ ոք խառնաշփոթի պատճառով չէր նկատել: Այդ հանկարծակի հաջողությունն առիթ է հանդիսանում, որ ընտանիքն իրենց տուն վերադառնա և կրկին ծաղկում ապրի: Օ–Լանը խնդրում է իրեն թողնել միայն երկու մարգարիտ:
Միլենա Սլավովա
Միլենա Սլավովա (Милена Славова, հայտնի է նաև Միլենա բեմական անվամբ, ), բուլղարացի երգչուհի, փանկ ռոք երաժիշտ, «Ռևյու» ռոք խմբի հիմնադիրներից մեկը և իր հիմնադրած «Միլենա» խմբի լիդերը։
Օրհնված հողը
Սյուժե
Տարիներ են անցնում: Վան Լունի որդիները հասակ են առնում, դառնում կրթված երիտասարդներ, իսկ ինքն այնքան է հարստանում, որ հսկա տուն է գնում: Այնուհետև Վան Լունը սիրահարվում է Լոտոսին՝ տեղի թեյարանի սիրունիկ ու երիտասարդ պարուհուն, նրան իր երկրորդ կինը դարձնում: Նա սկսում է արհամարհանքով վերաբերվել Օ–Լանին և Լոտոսի սիրուն չարժանանալուց հուսալքված՝ Օ–Լանից վերցնում է նրա մարգարիտները:
Միլենա Սլավովա
Կենսագրություն
Միլենա Սլավովան ծնվել է 1966 թվականի փետրվարի 24-ին Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետության մայրաքաղաք Սոֆիայում (ներկայում՝ Բուլղարիայի Հանրապետություն)։
Օրհնված հողը
Մրցանակներ և անվանակարգեր
Ընդհանուր առմամբ, ֆիլմն առաջադրվել է «Օսկարի» հինգ մրցանակի.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:1937 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:MGM ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Լոս Անջելեսում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Պիեսների հիման վրա նկարահանված ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մելոդրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ ֆիլմեր
Միլենա Սլավովա
Կենսագրություն
Միլենա Սլավովան՝ որպես պրովոկատոր ռոք երաժիշտ Բուլղարիայում հայտնի է դարձել 1984 թվականին Արգիրով եղբայրների աջակցության շնորհիվ։ 1986 թվականին Միլենա Սլավովայի, Վասիլ Գյուրովի, Վիլկո Անդրեևի ու Կիրիլ Մանչևի կողմից հիմնադրվել է «Միլենա» (հետագայում վերանվանվել է «Ревю») խումբը, որի հետ Միլենա Սլավովան 1989 թվականին թողարկել է «Милена+Ревю» ալբոմը։ 1986 թվականից մինչև 1990 թվականը Միլենա Սլավովան յոթ համերգ է տվել ԽՍՀՄ-ում, ինչպես նաև 1990 թվականին ելույթ է ունեցել Սան Ռեմոյի փառատոնում ։ Հետագայում նա սկսել է մենակատարի կարիերա՝ 1991 թվականին թողարկելով «Ха-Ха», իսկ 1993 թվականին՝ «Скандалът» ալբոմները։
1993 թվականին Միլենա Սլավովան տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիա, որտեղ ապրել է վեց տարի և թողարկել «Sold» անգլիալեզու ալբոմը։ Միլենա Սլավովան դարձել է առաջին բուլղարացի երգչուհին, որը ելույթ է ունեցել Լոնդոնի հեղինակավոր Marquee Club ակումբում 1998 թվականին վերադառնալով Բուլղարիա՝ նա թողարկել է իր երգերի «The best +» հավաքածուն, որում ընդգրկվել են 14 երգերի վերամշակված տարբերակներ ։
Միլենա Սլավովան մի որոշ ժամանակով կրկին միացել է «Ревю» խմբին, սակայն 2002 թվականին վերջնականապես դուրս է եկել խմբի կազմից՝ շարունակելով մենակատարի իր կարիերան։ Նա բնակվում է Սոֆիայում և Լոնդոնում։ 2009 թվականի նոյեմբերի 28-ին Միլենա Սլավովան համերգ է տվել «Ունիվերսիադա» համերգասրահում, որին հրավիրել է մասնակցելու Բուլղարիայի ամենահայտնի ռոք երաժիշտներին ու ռոք խմբերին։ Այդ համերգը դարձել է տարվա ամենամեծամասշտաբ երաժշտական իրադարձությունը Բուլղարիայում. դրա ընթացքում հնչել են նաև երգերի ակուստիկ տարբերակներ ։
2002 թվականից Միլենա Սլավովան բուլղարական БНТ 2 հեռուստաալիքով վարում է «Ռոք Միլենայի հետ» հաղորդումը, որի ընթացքում հասարակությանն է ներկայացնում երիտասարդական ռոք խմբեր ։
Միլենա Սլավովան ամուսնացած է եղել մի քանի անգամ։ Նա ունի դուստր, որ ծնվել է 2008 թվականին. նրա հայրը անգլիացի է, ում անունը Թոնի է ։ Միլենա Սլավովայի խոստովանությամբ՝ ինքն ունի առնվազն 56 մասնագիտություններ ու կոչումներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Բուլղարացի երաժիշտներ
Amélie (սաունդթրեք)
Amélie, «Ամելի» ֆիլմի սաունդթրեքը, թողարկվել է 2001 թվականի Virgin Records լեյբլով։ Ֆրանսիացի կոմպոզիտոր Յան Թերսեն գրել է ալբոմի 24 երգերից 22-ը։ Amélie գլխավորել է ֆրանսիական հիթ֊շքերթը, իսկ Billboard Top World Music Albums չարթում զբաղեցրել է 2֊րդ տեղը ։ «Comptine d’un autre été: L’Après-midi» կոմպոզիցիան թողաիկվել է որպես սինգլ, և Շվեյցարիայի, Ավստրիայի, Գերմանիայի և Ֆրանսիայի չարթերում զբաղեցրել բարձր հորիզոնականներ ։ Ալբոմը սաունթրեքների միջազգային ակադեմիայի կողմից արժանացել է «Ֆիլմի լավագույն երաժշտություն» մրցանակին , արժանացել է նաև «Սեզար» մրցանակին (ֆիլմի լավագույն երաժշտություն) ։
Ալբոմի բոլոր թողարկումները ներառում են 20 կոմպոզիցիա, և միայն մեկ ֆրանսիական տարբերակի մեջ ներառվեցին նաև չորս բոնուս֊թրեքներ ։
Ձայնագրման մասնակիցներ
Ցուցակը կազմել է Discogs կայքը ։
Պարգևներ և անվանակարգեր
Կազմվել է IMDb կայքի կողմից ։.
ՀԻթ շքերթներ
«Comptine d’un autre été: L’Après-midi»
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2001 ալբոմներ
Մոդուլյատորներ
Մոդուլյատոր, մոդուլումն իրականացնող սարք։ Ինֆորմացիայի հաղորդման համակարգերում ապահովում է կրող տատանման պարամետրերի փոփոխումը հաղորդվող հաղորդագրության փոփոխման օրենքի համաձայն, էլեկտրակապի ևռադիոհաղորդման հաղորդիչ սարքերի անհրաժեշտ բաղադրամասն է։ Մոդուլյատորի սխեման և աշխատանքի սկզբունքը պայմանավորված են մոդուլման տեսակով։ Լինում են՝
Մոդուլյատորում կրող տատանման կառավարումը կատարվում է ոչ գծային դիմադրության կամ ռեակտիվ տարրի օգնությամբ։ Օրինակ, ամպլիտուդային մոդուլումը իրագործվում է եռէլեկտրոդ (բազմէլեկտրոդ) լամպային կամ տրանզիստորային սխեմաներում(Նկ. 1), իսկ հաճախային մոդուլումը՝ ռեակտիվ լամպի կամ տարրի օգնությամբ (նկ․ 2)։
Վերջին դեպքում մոդուլող լարումով (հաղորդագրությամբ) փոփոխելով ռեակտիվ լամպի կամ տարրի ունակությունը (ինդուկտիվությունը), փոփոխում են գեներատորի հաճախականությունը։ Մոդուլյատորի աշխատանքը հիմնականում գնահատվում է մոդուլման բնութագրով։ Ամպլիտուդային մոդուլման դեպքում՝ M=f(VΩ) իսկ հաճախայինի դեպքում՝ Δω / ωo = f(VΩ) երկու դեպքում էլ Ω= const, M-ը ամպլիտուդային մոդուլման գործակիցն է (մոդուլված տատանման պարամետրի առավելագույն և միջին արժեքների հարաբերությունը), VΩ-ն՝ մոդուլող լարման ամպլիտուդը մոդուլյատորի մուտքում, Δω/ωo-ն մոդուլվող հաճախականության հարաբերական շեղումն է մոդուլյատորի ելքում, Ω-ն՝ մոդուլող տատանման հաճախականությունը։
Սրբուհի Երամյան
Սրբուհի Գառնիկի Երամյան, բուլղարահայ թերապևտ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1969), պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Սրբուհի Երամյանը ծնվել է 1925 թվականի դեկտեմբերի 19-ին, Բուլղարիայի Ռուսե քաղաքում։ 1951 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1951 թվականից եղել է Ընդհանուր հիգիենայի և մասնագիտական հիվանդությունների ինստիտուտի գիտաշխատող, 1963 թվականից՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի ֆունկցիոնալ ախտորոշման դասընթացի ղեկավար ։