Էլեոնոր_Ռուզվելտ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
1940 թվականի մայիսի 10-ին Գերմանիան հարձակվեց Բելգիայի, Լյուքսեմբուրգի և Նիդերլանդների վրա. ավարտվեց Երկրորդ համաշխարհայինի համեմատաբար կոնֆլիկտներից զերծ «տարօրինակ» շրջանը։ Որքան Միացյալ Նահանգների միանալը պատերազմին իրական էր դառնում, այնքան Էլեոնորը իրեն ճնշված էր զգում, վախենալով, որ ներքին արդարադատության համար մղած իր պայքարը կմնա ստվերում, քանի որ երկիրը կենտրոնացել էր արտաքին խնդիրների վրա։ Նա հապճեպ որոշում է Եվրոպա մեկնել և միանալ Կարմիր խաչին, սակայն նախագահի խորհրդականները թույլ չեն տալիս, մատնանշելով այն հետևանքները, որոնք կարող են առաջանալ, եթե նրան գերի վերցնեն։ Շուտով նա ձեռնամուխ է լինում մեկ այլ նախաձեռնության, որը կազմակերպում էր Եվրոպայից փախստական երեխաների ներգաղթը Նահանգներ։ Նա նաև համոզում է ամուսնուն նացիստներից փախչող ավելի մեծ խմբեր ընդունել երկիր, ներառյալ հրեաների, սակայն, հինգերորդ շարասյան հանդեպ ունեցած վախերը նախագահին ստիպում են ոչ թե ավելացնել, այլ կրճատել ներգաղթյալների թիվը։ 1940 թվականի օգոստոսին Էլեոնորին, այնուամենայնիվ, հաջողվում է քաղաքական փախստականի կարգավիճակ ձեռք բերել ութսուներեք հրեաների համար։ Որդին՝ Ջեյմսը, հետագայում գրում է. «Նրա ամենախորը ափսոսանքը մինչև կյանքի վերջը մնաց այն, որ չէր կարողացել Ֆրանկլին Ռուզվելտին համոզել ավելի շատ փախստականներ ընդունել երկիր»։ Էլեոնորը շատ ակտիվ էր ԱՄՆ աշխատանքային ճակատում։ 1941 թվականից սկսած նա Նյու Յորքի քաղաքապետ Ֆիորելլո Լա Գուարդիայի հետ համանախագահում էր Քաղաքացիական պաշտպանության գրասենյակը՝ աշխատելով պատերազմական պատրաստություններում ընդլայնել քաղաքացիների դերը։ 1941 թվականին հեռարձակվեց Էլեոնորի գրած «Կանայք պաշտպանությունում» կարճամետրաժ ֆիլմը։ Այնտեղ ցուցադրվում էր, թե ինչպես կարող են կանայք օգնել պատրաստելու երկիրը պատերազմի դեպքում։ Ֆիլմի վերջում մեկնաբանը ներկայացնում էր կանանց դերի կարևորությունը ամերիկյան ընտանեկան կյանքի և երեխաների դաստիարակության մեջ՝ «որը միշտ եղել է պաշտպանություն կազմակերպելու առաջին գիծը»։ 1942 թվականի հոկտեմբերին Էլեոնորը մեկնում է Անգլիա, այցելում ամերիկացի զինվորներին և ստուգողական շրջայց կատարում բրիտանական զինուժի ստորաբաժանումներում։ Նրա այցերը մեծ խանդավառությամբ էր ընդունվում թե՛ ամերիկացի և թե՛ բրիտանացի զինվորականների կողմից։ 1943 թվականի օգոստոսին նա այցելում է խաղաղօվկիանոսյան հարավային ափի զորքեր, հանդիպում և ոգևորում զինվորներին, որի մասին ծովակալ Ուիլյամ Հելսին հետո գրում է «Նա միայնակ կարողացավ ավելին անել, քան այն քաղաքացիական խմբերը, որ այցելել էին իմ տարածք»։ Էլեոնորը, իր հերթին, ցնցված էր պատերազմի նախճիրը տեսնելով։ Կոնգրեսական հանրապետականները քննադատում էին Էլեոնորին, պատերազմական իրավիճակում իր ճանապարհորդությունների պատճառով, Ֆրանկլինին հորդորելով, որ կնոջը հետ պահի դրանցից։ Էլեոնորի աջակցությամբ կանանց և աֆրոամերիկացիների համար ստեղծվեցին բազմաթիվ աշխատատեղեր, որոնք նպաստում էին նաև պատերազմի դեպքում պաշտպանական մեխանիզմներ մշակելուն ։ 1942 թվականին նա կոչ արեց սոցիալական բոլոր խավերի կանանց արհեստներ սովորել, ասելով. «Եթե ես հասունության նախաշեմին լինեի, կգնայի գործարան, ցանկացած գործարան, որտեղ հմտություններ ձեռք կբերեի և օգտակար կլինեի»։ Պատերազմից հետո նա դարձավ Մորգենթաուի պլանի ուժեղ կողմնակից ։ 1947 թվականին նա Նյու Յորքում ներկա գտնվեց Պատերազմի կանխարգելմանն ուղղված կոնֆերանսին, որը հենց իր օգնությամբ էր կազմակերպվել։ Կոնֆերանսը հայտարարեց, որ Գերմանիայի տնտեսությունն ու արդյունաբերությունը զարգացնելու ցանկացած փորձ վտանգավոր կլինի միջազգային հանրության համար ։