cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Երկխոսություն աշխարհի երկու գլխավոր համակարգերի վերաբերյալ
Բովանդակություն
Գալիլեոն չորրորդ փաստարկն է բերում.
Որպես ալիքների առաջացման բացատրություն կամ որպես Երկրի շարժման ապացույց՝ սա ձախողում է։ Հիմնական փաստարկը ներքին անհամապատասխանություն ունի և փաստորեն բերում է այն եզրակացության, որ մակընթացությունները գոյություն չունեն։ Բայց Գալիլեյը սիրում էր հակասություններ և քննարկման «Չորրորդ օրը» նվիրեց դրանց։ Դրա ձախողման չափը, ինչպես Գալիլեյի հետ կապված գրեթե ամեն ինչ, հակասական է։ Մի կողմից, այս ամենը մամուլում որակվեց որպես «խուլիգանություն», մյուս կողմից, Այնշտայնը լիովին այլ կերպ նկարագրեց."Երկրի շարժման մեխանիկական ապացույցի փափագն էր, որ ստիպեց Գալիլեյին կազմել մակընթացությունների սխալ տեսություն։ Վերջին զրույցի հետաքրքրաշարժ փաստարկները դժվար թե ընդունվեին Գալիլեոյի կողմից որպես ապացույց, եթե նրա խառնվածքը չգերիշխեր ։"
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գրքեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Աստղագիտության պատմություն
Յոշիսադա Սիմիձու
Յոշիսադա Սիմիձու‏‎, ճապոնացի աստղագետ, աշխատել է Նաչի-Կացուուրա աստղադիտարանում։ Երկար ժամանակ աշխատել է որպես օրթոպեդ։ Այնուհետև սկսել է զբաղվել աստղերի լուսանկարների հրապարակմամբ, իսկ 1993-ից 2000 թվականները վարել է նոր աստերիդների հետևողական որոնում։ Համատեղ մեկ այլ ճապոնացի աստղագետ Տակեշի Ուրատայի հետ հայտնաբերել է ընդհանուր առմամբ 311 աստերոիդ։ 2011 թվականի հուլիսի 16-ի տվյալներով հայտնաբերած աստերոիդների քանակով զբաղեցնում էր այլ աստղագետների միջև 24-րդ տեղը, իսկ ընդամենը աստերոիդ հայտնաբերողների, ներառյալ նաև ծրագրերը, 38-րդը ։
Նրա պատվին է անվանվել (7300) Յոշիսադա աստերոիդը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի աստղագետներ
Պետրոպավլովկա (գյուղ, Գաֆուրիյսկի շրջան)
Պետրոպավլովկա (Петропавловка, Петропавловка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի բնակավայրեր
Իգոր Բաղունց
Իգոր Բաղունց (մարտի 11, 1963, Մարտակերտ - մայիսի 4, 1992, գյուղ Մեծշեն (ԼՂՀ Մարտակերտի շրջան )), ազատամարտիկ։ Ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը (1986)։ 1982-1984 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ ԶԱ-ում։ 1988 թվականից՝ Մարտակերտի ՆԳ բաժնի աշխատող։ 1988-1992 թվականներին մասնակցել է Մարտակերտի շրջանի ինքնապաշտպանական մարտերին։ Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Մարտակերտում։
(4504) Ջենկինսոն
(4504) Ջենկինսոն (Jenkinson), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Ռոբերտ ՄաքՆոտի կողմից Սայդինգ Սփրինգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,601432 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,258 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9449 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1532,56 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,234901 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,84° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ռոբերտ ՄաքՆոտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սկալատ
Սկալատ (Скалат), քաղաք Ուկրաինայի Տերնոպոլի մարզի Պոդվոլոչիսկի շրջանում, շրջանային նշանակության քաղաք։ Հիմնադրվել է 1512 թվականին։
Չճշտված տվյալներով Սկալատ քաղաքում բնակվում էր 4 042 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքներ Կատեգորիա:1512 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լուկաս դու Ռիու Վերդի
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1982 թվականի օգոստոսի 5-ին։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Մատու Գրոսու նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1988 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կարլ Կաուցկի
Կարլ Կաուցկի (Karl Kautsky, ), գերմանական սոցիալ-դեմոկրատիայի և II Ինտերնացիոնալի առաջնորդ ու տեսաբան, ցենարիզմի գաղափարախոս, սկզբում մարքսիստ, հետագայում՝ ռենեգատ։
Աշխատանքային գործունեություն
1880-1890-ական թվականներին մի շարք աշխատություններում և հոդվածներում պրոպագանդել է մարքսիստական գաղափարներ, սակայն թույլ է տվել օպորտունիստական սխալներ։ ՌՍԴԲՊ II համագումարից (1903) հետո պաշտպանում էր մենշևիկներին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող տարիներին Կաուցկին տանելով ռեիզիոնիստների հետ հաշտվողական գիծ՝ աջակցել է ռուսական սոցիալ-դեմոկրատիայի լիկվիդատորներին, բացասել մարքսիստական փիլիսոփայության կուսակցականությունը, հեռացել բանվորական հեղափոխական շարժումից։ Նա ըստ էության բացասում էր պրոլետարական հեղափոխության անխուսափելիությունը։ Հոկտեմբերյան սոցիալիստական մեծ հեղափոխությունն ընդունեց թշնամաբար, հանդես եկավ պրոլետարիատի դիկտատուրայի դեմ՝ պաշտպանելով բուրժուական դեմոկրատիան։ Լենինը «Պրոլետարական հեղափոխությունը և ռենեգատ Կաուցկին» աշխատությունում քննադատել է Կաուցկուն։ Ժամանակակից ԱԺ սոցիալիստները Կաուցկիի օպորտունիստական և ռևիզիոնիստական հայացքներն օգտագործում են ռեֆորմիստական քաղաքականության հիմնավորման համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի սոցիալ-դեմոկրատներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Գերմանացի աթեիստներ Կատեգորիա:Չեխ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի տնտեսագետներ
Մարաթուկ (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)
Մարաթուկ, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում ։ Ծաղկաբերդ գյուղի հետ միասին կազմում է Ծաղկաբերդ համայնքը ։
Խեդենեկյաններ
Խեդենեկյաններ, Խեդենիկյաններ, հայ իշխանական տոհմ Հայաստանի Վասպուրական նահանգում, 11-ից - 12-րդ դարերում։ Փաստորեն Արծրունյաց հայտնի նախարարական տան մի տարաճյուղն են և Խեդենեկյաններ են անվանվել միայն պատմագիտության մեջ։ 1021 թվականի արտագաղթից հետո Վասպուրականի «մեծ իշխան և վերակացու» է հիշվում Խեդենեկ Ա (Խեդենիկ), որին հաջորդում է որդին՝ Թոռնիկը։ Թոռնիկ Ա-ին հաջորդում է որդին՝ Աբդլմսեհ Ա-ն, որին էլ հաջորդում է նրա որդին՝ Թոռնիկ Բ-ն։ Թոռնիկ Բ-ի իշխանությունը ժառանգում է որդին՝ Թադևոսը (մոտ 1050-1060-ական թթ.), իսկ Թադևոսին՝ նրա որդի Թոռնիկ Գ, որի որդու՝ Աբդլմսեհի օրոք (XI դարի վերջ և XII դարասկիզբ) Վասպուրականը հարկատու էր սելջուկներին։ Աբդլմսեհն ստացել էր պրոտոկուրոպաղատի (առաջին կուրոպաղատ) բյուզանդական աստիճան և «թագավոր» տիտղոս։ Նա իր իշխանությունը մյուս գավառների վրա տարածելու նպատակով ամուսնացավ Կոգովիտ և Ծաղկոտն գավառների իշխան Ալուզի թոռ Մարիամի հետ։ 1113 թվականին Աբդլմսեհն իր որդուն՝ Դավիթ եպիսկոպոսին Աղթամարում օծել տվեց կաթողիկոս, որով հիմք դրվեց Աղթամարի կաթողիկոսությանը։ Աբդլմսեհին հաջորդեց մյուս որդին՝ Ալուզ-Ստեփանոսը (1121-մոտ 1125), որը վերաշինել տվեց թշնամիների ավերած բնակավայրերն ու բերդերը։ Ալուզ-Ստեփանոսի որդին՝ Խեդենեկ Բ, չնայած հարևան ամիրայությունների հաճախակի հարձակումներին, կարողացավ առժամանակ խաղաղ հարաբերություններ հաստատել նրանց հետ։ Խեդենեկ Բ-ից հետո Խեդենեկյանների իշխանությունը թուլացավ, կորցրեց իր տարածքի մեծ մասը։ Խեդենեկյանների վերջին շառավիղն էր (Արքայուն վերադիրով) Խեդենեկ Գ (XII դարի երկրորդ կես), որի իշխանությունը ամփոփված էր Աղթամարում։ Խեդենեկ Գ-ն արու զավակ չունենալով, Աղթամար կղզին կտակեց իր դուստր Մարիամի ամուսին Սեֆեդին Արքայունին, որից սերեց Սեֆեդինյանների գերդաստանը։
Մարաթուկ (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)
Աշխարհագրություն
Գյուղը գտնվում է Արցախի Հանրապետության հարավարևմտյան թևում՝ Քաշաթաղի շրջանում՝ նախկինում՝ Արցախի Բերդաձոր գավառում։ Բնակավայրը տեղակայված է Հակարի գետի միջին հոսանքի ձախափնյա բլրապատ մասում ։
Պատմություն
Մարաթուկը Արցախի հնագույն բնակավայրերից է։ Ներկայիս գյուղը համադրելի է 7-րդ դարի պատմիչ Մովսես Կաղանկատվացու պատմության մեջ տեղ գտած Հակարի բնակավայրի հետ։ Արաբական աղբյուրներում  բնակավայրը ներկայացված է Ախար անունով ։
Ուսումնասիրողներից Ա. Հակոբյանը որպես Հակարիի նախանվանում ներկայացնում է Մարաթուկ բնակավայրը, որն էլ եկվորները աղավաղել,դարձրել են Մուրադխանլի։ Գյուղից 3 կմ հյուսիս-արևելք՝ լեռնագագաթին, գտնվում են միջնադարյան բերդի և մատուռի ավերակները։ Բնակավայրը հայտնի է Ղալալի անվանումով։
Ս. Սարգսյանի կարծիքով Ղալալին նույն Քարալի կամ Կառնակկաշ ամրոցն է, որի մասին խոսում է նաև Մ. Կաղանկատվեցին։
18-րդ դարի երկրորդ կեսին և 19-րդ դարի սկզբներին Ղարաբաղի խաների և քուրդ ցեղապետերի ճնշման տակ տարածաշրջանի բնակատեղիները հայաթափվել էին ։
19-րդ դարի սկզբներին հայկական բնակավայրում հաստատվել էին թրքախոս քուրդ խաշնարած մի քանի ընտանիքներ։ Գյուղը նրանք անվանեցին Մուրադխանլի։ Կարճ ժամանակահատվածում եկվորները հիմնականում ոչնչացրել են հայկական պատմամշակութային  արժեքները ։
Ադրբեջանում խորհրդային կարգերի հաստատվելուց հետո այս տարածքները բռնակցվեցին ԱԽՍՀ-ին։ Գյուղը 1923 թվականին գտնվում էր ԱԽՍՀ Կարմիր Քուրդիստանի օկրուգի, իսկ 1930 թվականին Ղուբաթլիի շրջանի կազմում ։
1993 թվականին Արցախի Հանրապետության պաշտպանության բանակի ճնշման տակ բնակավայրը ազատագրվեց։ 1996 թվականին այստեղ հաստատվել էին ՀՀ բնակավայրերից մի քանի ընտանիքներ ։
2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Բնակչություն
2015 թվականին Մարաթուկ գյուղում բնակվում էր 18 մարդ, կար 5 տնտեսություն ։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության աշխարհագրություն
Սիմեոն Պոլոցկի
Սիմեոն Պոլոցկի (աշխարհում հայտնի է որպես Սամուիլ Գավրիլովիչ Պետրովսկի-Սիտնյանովիչ, Պոլոցկի կոչվել է իր ծննդավայրի անունով, ), հարավսլավոնական մշակութային գործիչ, հոգևոր գրող, աստվածաբան, բանաստեղծ, դրամատուրգ, թարգմանիչ, արքունի աստղագետ։ Եղել է Ալեքսեյ Միխայլովիչ ցարի ու Մարիա Միլոսլավսկայի երեխաների՝ Ալեքսեյի, Սոֆյայի ու Ֆյոդորի դաստիարակը։
Սիլվեստր Մեդվեդևի, Կարիոն Իստոմինի, Թեոֆան Պրոկոպովիչի, Մարդարի Խոնիկովի ու Անտիոք Կանտեմիրի հետ համարվում է ռուսական վանկական բանաստեղծության ամենավաղ ներկայացուցիչներից մեկը, ովքեր հանդես են եկել Վասիլի Տվարդովսկուց ու Միխայիլ Լոմոնոսովից առաջ։
Կենսագրություն
Սիմեոն Պոլոցկին ծնվել է 1629 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Պոլոցկում, որն այն ժամանակ ընդգրկված է Լիտվական մեծ իշխանության կազմում։
Սովորել է Կիևի հոգևոր ակադեմիայում, որտեղ աշակերտել է Լազար Բարանովիչին (1657 թվականից եղել է Չեռնոգորիայի եպիսկոպոս), ում հետ մտերիմ է եղել ողջ կյանքում։
Հնարավոր է, որ Վիլենի եզվիտյան ակադեմիայում սովորելու տարիներին՝ 1650-ական թվականների սկզբին, Պոլցկին ընդունվել է սուրբ Վասիլի Մեծի հունակաթոլիկական օրդեն։ Սիմեոն Պոլոցկին ինքն իրեն անվանել է այսպես. «…Simeonis Piotrowskj Sitnianowicz hieromonachi Polocensis Ordinis Sancti Basilii Magni» )։
Շուրջ 1656 թվականին Սիմեոն Պոլոցկին վերադարձել է Պոլոցկ, ընդունել ուղղափառություն ու դարձել Պոլոցկի ուղղափառական եղբայրական դպրոցի դիդասկալ։ 1656 թվականին Պոլոցկ է այցելում Ալեքսեյ Միխայլովիչ ցարը, ում ողջունել և իր գրած «Метры» ստեղծագործությունն է ուղղել Սիմեոն Պոլոցկին։
1664 թվականին մեկնում է Մոսկվա, որպեսզի վերցնի այնտեղ մահացած Իգնատի (Իևլևիչ) արքիմանդրիտի իրերը, բայց այլևս Պոլոցկ չի վերադարձել։ Ցարը նրան հանձնարարում է երիտասարդ պոդյաչիներին ուսուցանել «Գաղտնի գործերի հրամանը» (Приказ тайных дел)։
Ալեքսանդր Պուշկինը գրում է, թե Սիմեոն Պոլոցկին արքունիքում զբաղվել է աստղագիտությամբ, եղել է արքունի աստղագետ. «Իերոմանախ Սիմեոն Պոլոցկի ու իերոմանախ Դիմիտրին (հետագայում՝ Ռոստովի սուրբ մետրոպոլիտ) արքունիքում զբաղվում էին աստղագիտական դիտումներով ու կանխագուշակություններով։ Նրանցից առաջինը Պետրոսի ծննդից ինն ամիս առաջ կանխագուշակել էր նրա փառավոր գործերն ու գրավոր հաստատել,որ «Մարսի մոտ հայտնված վառ աստղից ինքը պարզ տեսավ ու կարծես գրքում կարդաց, որ.... նրա (ցարի) որդին կկոչվի Պետրոս, որ կժառանգի հոր գահն ու այնպիսի հերոս կլինի, որ ժամանակակիցներից ոչ մեկը փառքով չի կարողանա համեմատվել նրա հետ» (Ա. Ս. Պուշկին, „Պետրոս I-ի պատմությունը“) »:
1665 թվականին Սիմեոնը ցարին է ուղղում «բարեողջույնը նորաշնորհ որդու մասին» ։
Արևելյան Պատրիարքների հանձնարարությամբ, որ Մոսկվա էին եկել 1666 թվականի նոյեմբերին Նիկոնի գործով, Սիմեոն Պոլոցկին ցարին ներկայացնում է Ռուսական պետության տարածքում կրթության մակարդակի բարձրացման խիստ անհրաժեշտությունը։
1667 թվականին նշանակվել է արքունի բանաստեղծ ու Ալեքսեյ Միխայլովիչ ցարի երեխաների դաստիարակ։ Եղել է Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչի ուսուցիչը, ինչի շնորհիվ նա ստացել է հիանալի կրթություն, իմացել է լատիներեն ու լեհերեն, գրել է բանաստեղծություններ։ Սիմեոն Պոլոցկին կազմում էր ցարի ելույթների տեքստերը, գրում հանդիսավոր հայտարարություններ։ Թարգմանել է Պաիսի Լիգարիդի պոլեմիկ տրակտատները։
Հիշատակը
2008 թվականին լույս տեսավ Միխաիլ Ռոսոլովի «Սիմեոն Պոլոցկի» («Симеон Полоцкий») պատմական վեպը, որում մեծ ուշադրություն է հատկացվում XVII դարի երկրորդ կեսի Ռուսաստանի կենցաղին ու Սիմեոն Պոլոցկու հասարակական գործունեությանը, ոչ թե նրա գրական ու աստվածաբանական գործունեությանը։ Վեպում տեղ են գտել մի շարք անճշտություններ, մասնավորապես նրանում գրված է, թե Սիմեոն Պոլոցին հանդիսանում է ռուս բանաստեղծության մեջ վանկաշեշտային (իրականում՝ վանկական) համակարգի հիմնադիրը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելառուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բելառուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բելառուս աստղագետներ Կատեգորիա:Բելառուս հոգևորականներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Մարտիրոս (Քաշաթաղի շրջան)
Մարտիրոս, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում։ Վաղազին գյուղի հետ միասին կազմում է Վաղազին համայնքը
Պատմություն
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով բնակավայրը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ ։
Բնակչություն
2015 թվականին Մարտիրոս գյուղում բնակվում էր 1 մարդ, կար 1 տնտեսություն ։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության աշխարհագրություն
Կառիոն դե լոս Սեսպեդես
Կառիոն դե լոս Սեսպեդես (Carrión de los Céspedes), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիաում, գտնվում է Սևիլյա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Էլ-Ալխարաֆե շրջանում։ Տարածքը կազմում է 6 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2261 մարդ (2007 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ 36 կմ։
Զեմցովո (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Մեղքի հույզ
Մեղքի հույզը դիֆերենցիալ հույզերի տեսության մեջ դիտարկվում է որպես բազային հույզերից մեկը, որը այլ բազային հույզերի նման անցել է էվոլյուցիոն-բիոլոգիական զարգացման երկար ճանապարհ։ Մեղքի հույզին, ինչպես վախին, հատուկ են որոշակի ներքին ակտիվացնող կամ բնական գործոններ, որոնք կապված են անբարենպաստ սոցիալ-մշակութային պայմանների հետ։ Բացի այդ, յուրաքանչյուր մշակույթ և յուրաքանչյուր սոցիալական ինստիտուտ՝ ընտանիք, եկեղեցի և այլն, որոնց հիմքում ընկած են էթիկական և բարոյական սկզբունքներ, ստեղծում են մեղքի որոշակի պայմանական ազդանշաններ, սահմանում են վարքի որոշակի ստանդարտներ և փորձում են դրանք դաստիարակել մեծացող սերնդին։ Ձևավորված բարոյական և էթիկական սկզբունքները կազմում են խղճի կոգնիտիվ բաղադրիչը։ Հասուն խիղճը և նրա հետ կապված հույզերը ձևավորում են նրա աֆեկտիվ-կոգնիտիվ կառուցվածքը, որը գնահատում է մարդու յուրաքանչյուր քայլը, բարոյական սկզբունքներին նրանց համապատասխանությունը։ Ավելի շուտ մեղքի, քան վախի ապրումն է ազդում խղճի վրա։ Վերջինիս օգտին կա մի փաստարկ, որը կայանում է հետևյալում. մեղքի ապրումը մարդու ուշադրությունը կենտրոնացնում է մեղքի աղբյուրի վրա, այն մարդուն բաց չի թողնի մինչև զղջումը կամ էլ արարքի արդարացումը, իսկ վախի ապրումը, ընդհակառակը, ստիպում է փախչել վախի աղբյուրից և պահում է նրանից անվտանգ հեռավորության վրա։ Վախի կողմից թելադրված կոնֆորմիզմը և մեղքի զգացմամբ պայմանավորված պատասխանատվությունը միմյանցից բաժանող սահմանների հավասարակշռության պահպանման ունակությունը կարելի է դիտարկել որպես հասուն խղճի և բարոյական վարքի ապացույց։ Պատասխանատվության զգացումը հանդիսանում է խղճի կառուցվածքի կորիզը, այն ուղղված է մեղքի գիտակցմանը և միևնույն ժամանակ այն նպաստում է վարքի այնպիսի ոճի ընտրությանը, որը կնվազեցնի մեղքի ինտենսիվ ապրման հավանականությունը։
Մեղքի բնութագրիչներ
Մեղքն ու ամոթը միմյանց հետ շփոթելը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ միանման իրավիճակները կարող են լինել և՛ ամոթի, և՛ մեղքի ապրման պատճառ։ Այս հույզերից յուրաքանչյուրի ապրումը կապված է ինչ-որ բան թաքցնելու կամ ինչ-որ բան ուղղելու ցանկության հետ, սակայն հենց այն, ինչը մարդ փորձում է թաքցնել կամ ուղղել, հիմքում տարբերում է ամոթը մեղքից։ Միմիկան, որն ուղեկցում է մեղքի ապրմանը, այնքան էլ արտահայտիչ չէ, որքան ցանկացած այլ բացասական հույզի միմիկական արտահայտումը։ Եթե մեղքի ապրումը միայն երբեմն է արտացոլվում անհատի դեմքի վրա, ապա այս հույզի ազդեցությունը ներքին կյանքի, կոգնիտիվ ֆունկցիաների, նեյրոֆիզիոլոգիական և հորմոնալ գործընթացների վրա անվիճելի է։ Սակայն այնուամենայնիվ, գիտությունը դեռ ի վիճակի չէ միանշանակ սահմանել մեղքի արտաքին և ներքին հատկանիշները։ Խոսակցություններն այն մասին, որ մեղքի ապրման նշանները կարելի է հայտնաբերել ստի դետեկտորի՝ պոլիգրաֆի միջոցով համոզիչ չեն։ Այս մեթոդը չի կարելի համարել հուսալի։
Մեղքի ծագում և ֆունկցիաներ
Մեղքը, ինչպես նաև մյուս բոլոր հույզերը կարևոր դեր են խաղացել մարդու և հասարակության էվոլյուցիայում։ Մեղքի հույզը ամոթի հույզի հետ միասին գտնվում է սոցիալական պատասխանատվության հիմքում և դառնում է սխալ արարքի վճար։
Մեղքի հույզի սպեցիֆիկ ֆունկցիան կայանում է նրանում, որ այն ուղղորդում է մարդուն ուղղել իրավիճակը, վերականգնել իրերի նորմալ ընթացքը։ Եթե մենք մեզ մեղավոր ենք զգում, ապա մեր մոտ ցանկություն է առաջանում հարթել իրավիճակը կամ էլ ներողություն խնդրել այն մարդուց, ում առջև մեղավոր ենք։ Այսպիսի վարքը մեղքով պայմանավորված ներքին կոնֆլիկտի լուծման միակ արդյունավետ միջոցն է։
Տուպամբե
Տուպամբե (Tupambaé)՝ բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևելյան մասում, Սերո Լագո դեպարտամենտում։
Մեղքի հույզ
Մեղքի ծագում և ֆունկցիաներ
Մեղքի հույզը մեզ օգնում է զգալ այն մարդու ապրումները, տառապանքները և ցավը, ում նեղացրել ենք, ստիպում է մեզ փնտրել համապատասխան բառեր և արարքներ, որոնք մարդուն կարող են ազատել մեր կողմից հասցված ցավից։ Մեղքը մեզ ստիպում է զգալ պատասխանատվություն և նպաստում է անձնային աճին, նրա հասունությանը և հոգեբանական կայացվածությանը։
Տուպամբե
Բնակչություն
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 1122 մարդ. Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay ։
Մեղքի հույզ
Մեղքի ծագում և ֆունկցիաներ
Միդը, տարբեր մշակույթներում առկա դաստիարակության տարբեր մոտեցումների համեմատական վերլուծություն իրականացնելով, եկավ այն եզրակացության, որ մեղքի զգացումը հանդիսանում է մարդու՝ որպես տեսակի գոյատևման հիմնական պայմաններից մեկը։
Մուզինա
Մուզինա, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Գյումուշխանեի գավառում ։
Տուպամբե
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուրուգվայի բնակավայրեր
Մեղքի հույզ
Մեղքի հոգեվերլուծական հասկացումը
Համաձայն հոգեվերլուծության դասական տեսության մեղքի զգացումը ի հայտ է գալիս անձի լրիվ ձևավորումից հետո։ Այն ներառում է իդը, էգոն և սուպերէգոն։ Այս եռյակից սկզբում ձևավորվում է իդը, որը լայն առումով կարելի է բնութագրել որպես ի ծնե գոյություն ունեցող նկատառումների, բնազդների կամ հակումների ամբողջություն։ Էգոյի ձևավորման համար երեխան պետք է գիտակցի իր առանձին լինելը, պետք է զգա իր Ես-ի և իրեն շրջապատող մարդկանց Ես-ի սահմանը, պետք է սովորի մտածել, ընտրություն կատարել, տիրապետի իրեն և փոխազդի իրականության հետ։ Սուպերէգոն հաճախ հասկացվում է որպես խիղճ, որը կարելի է ձևավորված համարել այն բանից հետո, երբ երեխաները ներքնայնացնում կամ յուրացնում են պատշաճության զգացումը, սկսում են հասկանալ լավ և վատ պահվածքի տարբերությունը, երբ այդ զգացումով նմանվում են իրենց ծնողներին կամ իրենց ռեֆերենտ խմբին։ Հոգեվերլուծության տեսաբանների կարծիքով սուպերէգոյի զարգացումը տեղի է ունենում ինկորպորացիայի կամ ինտրոեկցիայի և իդենտիֆիկացիայի մեխանիզմներով։ Ինկորպորացիայի և իդենտիֆիկացիայի մեխանիզմների շնորհիվ երեխայի սուպերէգոն ինկորպորացնում է ծնողների արժեքները և ստանդարտները։ Այս պրոցեսը կարող է ընթանալ քիչ թե շատ արդյունավետ՝ կախված էդիպյան բարդույթի հաղթահարման եղանակներից։
Մուզինա
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։
Մեղքի հույզ
Էքզիստենցիալ մեղքի հասկացություն
Ռոլո Մեյը տվել է էքզիստենցիալ մեղքի երեք ձևերի բնորոշում։ Առաջին. Մեղք չիրացված հնարավորությունների համար։ Խոսքը մարդու զարգացման հնարավորությունների մասին է՝ ինտելեկտուալ, սոցիալական, հուզական և ֆիզիկական։ Ըստ երևույթին, այդ զարգացումը սահմաններ չունի։ Շատ հաճախ մարդիկ պատշաճ ուշադրություն չեն դարձնում իրենց ունակությունների զարգացմանը, իրենց զրկում են նրանց տրված հնարավորություններից։ Մարդու ունեցած պոտենցիալի ու լրիվ օգտագործման անհնարությունը ըստ Մեյի բերում է էքզիստենցիալ մեղքի առաջին տեսակին։
Մուզինա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության հայաբնակ գյուղեր
Մեղքի հույզ
Էքզիստենցիալ մեղքի հասկացություն
Էքզիստենցիալ մեղքը մարդը զգում է, երբ նա գիտակցում է, որ նա ունի պարտականություններ սեփական գոյության առաջ, երբ նա հասկանում է, թե որքան կարևոր է իրացնել բնության կողմից իրեն ընձեռնված պոտենցիալը։ Մենք շատ նյութական ենք, և պետք է ունենա ինչ-որ արժեք կամ իմաստ։ Ինչ խոսք, մեր բանականությունը դեռևս սահմանափակ է, և այդ պատճառով, մենք դեռևս չենք կարողանում իրացնել բնության կողմից մեզ տրված հնարավորությունները։ Ամենայն հավանականությամբ մեզ ընդհանրապես երբեք չի հաջողվի հասկանալ մեր բոլոր հնարավորությունները, այսինքն մեզ չի հաջողվի խուսափել էքզիստենցիալ մեղքից։ Հաննան խիստ քննադատեց էքզիստենցիալ մեղքի նման բնորոշումը։ Նա նշեց, որ եթե հետևենք էքզիստենցիալիստների այդպիսի տրամաբանությանը, նորածինը օժտված է անսահմանափակ հնարավորություններով, և նրա կյանքի ամեն օրը նրան զրկում է ինչ –որ բանից, որի մեղավորը դաստիարակությունն է, մարդկանց հետ փոխհարաբերությունները, գործնականում ցանկացած կենսափորձ։ Էքզիստենցիալիստների կոչը մարդու բոլոր հնարավորությունների զարգացմանը այնքան է բարձրացնում մարդուն ուղղված պահանջների նշաձողը, որ կորցնում է ամեն իմաստ։ Հաննան ընդգծում է, որ անհատի հնարավորությունները իրենից ներկայացնում են փոփոխական կարգաբանական համակարգ, որ անհատը իրադրությունից կախված կպահանջի դրանցից ինչ-որ մեկը, տարբեր ձևով կվերաբերվի դրանց, տարբեր կերպ է գնահատում դրանք։ Էքզիստենցիալ մեղքի երկրորդ տարատեսակը ըստ Մեյի այլ մարդու հետ լրիվ ձուլվելու անհնարության մեղքն է։ Մարդը չի կարող կյանքին նայել այլ մարդու աչքերով, չի կարող զգալ նույնը, ինչ այլ մարդ, չի կարող ձուլվել նրա հետ որպես մեկ ամբողջություն։ Նման չկայացվածությունը ընկած է էքզիստենցիալ առանձնահատկության կամ միայնակության հիմքում։ Էքզիսստենցիալիստների կարծիքով այդ առանձնահատկությունը ստեղծում է անանցանելի արգելք, որը մարդուն բաժանում է այլ մարդկանցից, որն էլ դառնում է միջանձնային կոնֆլիտների պատճառ։ Հաննան համաձայն է այն բանի հետ, որ այլ մարդկանցից մարդու առանձին լինելը պահանջում է դրա գիտակցում և ընդունում, սակայն համաձայն չէ դա համարել մեղավորության պատճառ։ Մենք պարտավոր ենք հաշվի առնել այլ մարդկանց գոյությունը և այդ փաստը շատ դեպքերում կանխորոշում է մեր պոտենցիալի իրացումը։ Մարդուն անհրաժեշտ են այլ մարդիկ, սակայն ոչ նրա համար, որպեսզի ձուլվի նրանց հետ մեկ ամբողջության մեջ։ Մենք պետք է հաշտվենք այն մտքի հետ, որ հնարավոր չէ այլ մարդկանց հետ հասնել փոխադարձ հասկացվածության, սակայն դա դեռևս պատճառ չէ ինքնամեղադրանքի։
Էքզիստենցիալ մեղքի երրորդ տարատեսակը մեղքն է բնության հետ միաձուլվելու անհնարության համար։ Ինչպես նշում է Հաննան, եթե էքզիստենցիալիստները մեղքի այս տեսակը առանձնացնում են, ապա դա նշանակում է, որ ժամանակակից հասարակության մեջ հատուկ արդիականություն են ստացել էկոլոգիայի խնդիրները։ Այստեղից էլ այն կարծիքն է, որ մարդու միաձուլումը բնության հետ անհրաժեշտ է, օգտակար է, այստեղից էլ զգացողությունը, որ մարդը որոշ առումներով ընդունակ չէ լրիվ միաձուլվել նրա հետ։ Սակայն հաշվի չառնել այն հանգամանքը, որ մարդը դուրս է եկել բնությունից և շարունակում է մնալ նրա մի մասը, այնքան բարդ է, որ քննարկելով «բնության հետ միաձուլվելու անհնարության» մասին տեսակետը, էքզիստենցիալիստները հանդիպում են որոշ դժվարությունների «միաձուլում» և «միաձուլման անհնարություն» հասկացությունները բացատրելիս։ Մտածելով մեղքի մասին, Հաննան ի նկատի ունի հույզ, որի պատճառ են հանդիսանում վարքագծի կանոնների խախտումները, իսկ հետևանքը՝ այդ կանոններին հետևելու պահանջմունքը։ Հաննան իր աշծխատությունը ավարտում է հետևյալ հետևություններով. գիտության մեջ էքզիցտենցիալ մեղքի հասկացության մտցնելը մեզ պարտադրում է մտածել մարդկային գոյության կարևոր կողմերի մասին, սակայն սխալ կլինի այս հասկացությունը կարևորել այն աստիճան, որ այն դառնա մարդկային գոյության հոմանիշ։ Հաննայի կարծիքով, էքզիցտենցիալ մեղքի գաղափարը նպատակահարմար է օգտագործել միայն այն դեպքերում, երբ մարդու վարքը հակասում է նրա ստանդարտ պահվածքին և նրա կողմից ընդունված արժեքներին։
Մեղքի հույզի փորձարարական հետազոտություններ
Վերջին ժամանակներս շատ հետազոտություններ են կատարվել, որոնց ընթացքում հետազոտողները հետազոտվողների մոտ առաջ են բերել մեղքի զգացում, փորձել են ազդել այդ ապրումի վրա և գնահատել այն։
Մեղքի և զայրույթի փոխազդեցություն
Գամբարոն իրականացրել է փորձարարական հետազոտություններ ֆրուստրացիոն իրավիճակում մեղքի և զայրույթի փոխազդեցության վերաբերյալ։ Գամբարոյի փորձը հետաքրքրական է նրանով, որ նա չի սահմանափակվել ակնհայտ ենթադրություններով, որ նրա կողմից առաջարկված ֆրուստրացիոն իրավիճակը առաջ է բերում հետազոտվողների զայրույթը։ Նա օգտագործեց ինքնահաշվետվության տեխնիկան, որպեսզի պարզի, թե ինչպես են փորձարկվողները վերահսկում զայրույթի սուբյեկտիվ զգացումները։ Գամբարոյի կողմից առաջարկված հիպոթեզի համաձայն ֆրուստրացիոն իրավիճակին ուղեկցող զայրույթի զգացումը պետք է առաջ բերեր դիաստոլիկ ճնշման բարձրացում, իսկ զայրույթի հետագա ագրեսիվ արտահայտումը կիջեցներ այն։ Բացի այդ, Գամբարոն առաջարկեց, որ հետազոտության արդյունքի վրա պետք է ազդեն հետազոտվողների անձնային հատկությունները, օրինակ, որոնք չափվում են Մոշերի ագրեսիա – մեղք սանդղակի օգնությամբ։ Հետազոտության համար ստեղծվեցին չորս փորձարարական իրավիճակներ։ Ֆրուստրացիոն գրգռիչի դերը կատարում էր փորձարկողի օգնականը։ Առաջին իրավիճակում փորձարկողները կարող էին արտահայտել իրենց զայրույթը, օգնականին հարվածելով էլեկտրական հոսանքով։ Երկրորդ դեպքում հետազոտվողները կարող էին խնդրել փորձարկողին պատժել օգնականին։ Երրորդ դեպքում հետազոտվողներին արգելվում էր արտահայտել իրենց զայրույթը։ Չորրորդ դեպքում հետազոտվող իրավիճակը ընդհանրապես չէր պարունակում ֆրուստրացիոն պայմաններ, որոնք կարող էին լինել զայրույթի պատճառ և փորձարկվողներին խնդրում էին լրացնել ինչ-որ ֆորմուլյար։
Հետազոտվողների հաշվետվությունները ցույց են տվել, որ նրանք ավելի բարձր են գնահատում զայրույթի զգացումը ֆրուստրացիոն իրավիճակում, քան երբ ֆրուստրացիոն գործոն չկա։ Հետազոտվողների մոտ ֆրուստրացիոն իրավիճակում դիաստոլիկ ճնշումը ավելի բարձր է եղել, քան ստուգիչ խմբի հետազոտվողների մոտ։ Երկրորդ խմբի հետազոտվոների դիաստոլիկ ճնշումը ֆրուստրացիոն պայմաններին միջնորդավորված ռեակցիայից հետո իջել է համարյա այն ցուցանիշների, ինչ երրորդ խմբի մոտ։ Ֆրուստրացիոն իրավիճակում հետազոտվողների դիաստոլիկ ճնշման բարձր ցուցանիշները մեղքի սանդղակի համաձայն, և այն հետազոտվողների մոտ, ում մոտ ցույց են տրվել ցածր ցուցանիշները, բարձրացել են հավասար չափով։ Սակայն դիաստոլիկ ճնշման նվազումը ֆրուստրացիոն գործոնի ագրեսիվ ռեակցիայից հետո հետազոտվողների մոտ, որոնք ունեին բարձր ցուցանիշներ մեղքի անդղակով այնքան հստակ չէր, քան այն հետազոտվողների մոտ, որոնք ցույց էին տվել ցածր արդյունքներ՝ մեղքի սանդղակով։ Բայց այն իրավիճակներում, երբ թույլատրվել էր միայն միջնորդավորված ռեակցիա ֆրուստրացիոն գործոնի վրա այն հետազոտողների մոտ, որոնք ցույց են տվել բարձր ցուցանիշներ մեղքի սանդղակով դիաստոլիկ ճնշումը ոչ թե իջել է, այլ մի քիչ բարձրացել։ Այս հետաքրքրիր փորձը թույլ է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու մեղքի հույզը, մանավանդ այն դեպքում, երբ մեղքը կապված է զայրույթի զգացողության և զայրույթի զգացումի ագրեսիվ ռեակցիայի հետ։ Փորձը իր հաջորդականությամբ ցույց է տալիս, որ իր ագրեսիվ պահվածքի համար մեղքի զգացումի արտահայտությունը սերտ կապված է ֆիզիոլոգիական փոփոխությունների հետ, որոնք առաջ են բերում այդ արարքները և դրանց համար անհանգստությունը։ Օրինակ, այն հետազոտվողների մոտ ովքեր զայրույթ էին զգում իրենց արարքների համար, դիտվում էին անհանգստության հստակ ֆիզիոլոգիական ինդիկատորներ այն բանից հետո, երբ նրանք իրենց զայրույթը արտահայտում էին ֆիզիկական ագրեսիայի ձևով։ Եվ հակառակը, այն հետազոտվողները ովքեր իրենց ագրեսիայի համար մեղք չէին զգում, որոնց ագրեսիվ պահվածքը բնութագրվում է ՙՙակն ընդ ակն, ատամն ընդ ատամանՙՙ սկզունքով, ագրեսիվ պահվածքը նրանց հանգստացրել է և դիաստոլիկ ճնշումը իջել է, բոլոր ֆիզիոլոգիական պարամետրերը հավասարվել են նորմային։ Գամբարոյի հետևությունները իհարկե հետաքրքրական են, սակայն դրանց պետք է վերաբերվել զգուշորեն և պետք է ճշտել, թե որքանով են նրա կողմից կոնկրետ փորձարարական իրավիճակում ստացված արդյունքները համապատասխանում իրական կյանքին։
Մեղքի զգացման ունակությունը որպես բնավորության գիծ
Մեղքի հույզը որպես այդպիսին կամ հուզական պատտերնը, որն ներառում է այլ հիմնաքարային հույզեր կարելի և անհրաժեշտ է դիտարկել որպես անձնային գիծ կամ անձնային գծերի գծերի միասնություն։ Այս դրույթն ապացուցում են են տարբեր ուղղությունների հեղինակների տեսական և էմպիրիկ բազմաթիվ հետազոտություններ։
Մեղքի ապրման՝ որպես անձնային գծի, ունակության զարգացման ամենավաղ հետազոտություններից է Ուայթինգի և Չայլդի աշխատանքը։ Հետազոտողները ուսումնասիրել են հիվանդության վերաբերյալ անհատական դիրքորոշումները, ընդ որում որպես մեղքի ապրման չափիչ նրանք օգտագործել են սեփական հիվանդության համար կշտամբանքը ընդունելու պատրաստակամությունը։ Հոգեվերլուծության և բիհեյվիորիստիկական տեսության ազդեցությամբ, գիտնականները մեղքի կորելյատների փնտրման ժամանակ հատուկ ուշադրություն են դարձրել երեխաների դաստիարակությանը։ Միևնույն ժամանակ նրանց կողմից հայտնաբերվել է, որ մեղքի ապրման զարգացման վրա ազդում են հետևյալ գործոնները. երեխային կրծքով կերակրման ժամանակի կրճատումը, անկախության վաղ սովորեցնելը, համեստության և հակառակ սեռի հետ խաղերի սահմանափակման սովորեցնելը։ Հեղինակները գալիս են այն եզրահանգման, որ այդ մշակույթներում մեղքի ապրման զարգացումը հիմնված է իդենտիֆիկացիայի պրոցեսների վրա։ Երեխաները, որոնք դաստիարակվում են վերը նշված սկզբունքներով, ավելի լավ են իրենց իդենտիֆիկացրել ծնողների հետ։ Ընդ որում մոնոգամ հասարակությունում իր հիվանդության համար պատասխանատվությունը կամ մեղքի զգացումը ուղիղ կախվածության մեջ էր գտնվում կրծքով կերակրման դադարեցման տարիքի հետ։ Պոլիգամ հասարակությունում այս հետևությունը չհաստատվեց։ Այլ հետևությունների թվում հեղինակները ենթադրեցին, որ մեղքի զգացումի ունակությունը անմիջականորեն կախված է արական դերի իդենտիֆիկացիայի չափի հետ։ Հետազոտողների հիմանական հետևությունն այն էր, որ մեղքի զգացումն ունի կարևոր դեր սոցիալական վերահսկողության պրոցեսներում։ Ուայթինգի և Չայլդի հետազոտությունները և մի շարք այլ հեղինակների աշխատանքներ ուղղված էին նրան, որ ապացուցեն և բացատրեն ամոթի և մեղքի համամարդկային բնույթի ֆենոմենը։ Պարզվեց, որ որոշ մշակույթների ներկայացուցիչներ ավելի են հակված ամոթի զգացումի, մինչդեռ մնացածները՝ մեղքի զգացումի։ Բենադիգտը խոսում է ամոթի մշակույթի և մեղքի մշակույթի մասին։ Ջոնսոնի և Մեդիննուսի մանկական հոգեբանության դասագրքի մեջ ենթադրվում է, որ ամերկայի քաղաքացիները ավելի քիչ հակված են մեղքի զգացման, և ավելի հաճախ այդ զգացումների փոխարեն զգում են ամոթ։ Այդ պրոցեսի հնարավոր պատճառ հեղինակները նշում են հետևյալը.
Նշելով մեղքի զգացումից հրաժարվելու միտման մասին, որը բնորոշ է ժամանակակից ամերիկյան մշակույթին Ջոնսոնը և Մեդինուսը կարծիք են հայտնում, որ սոցիալական կարգավորման պրոցեսներում ամոթի զգացումի արդյունավետությունը ավելի բարձր է փոքր համակեցություններում, քան շատ խոշոր, բազմատար հասարակությունում, ինչպիսինն է Միացյալ Նահանգները։ Ամոթի և մեղքի հոգեբանության տեսանկյունից հեղինակների կարծիքները շատ համոզիչ են։ Ինչպես արդեն նշել ենք, որպես կանոն ամոթի զգացումը որպես կանոն կապված է այլ մարդու ներկայությունից, ընդ որում նա կարևոր է այդ անհատի համար։ Այդ դեպքում ակնհայտ է, որ ամոթի զգացումը ավելի արդյունավետ կարող է կարգավորել փոքր խմբերի անդամների միջև փոխհարաբերությունները։ Ներկա ուրբանիզացված հասարակության մեջ մարդը պատկանում է շատ սոցիալական խմբերի, նա իրավունք ունի ընտրելու խումբը և լինել անանուն։ Այդ պատճառով ավելի արդիական է դառնում սոցիալական ինքնավերահսկման ունակությունների ձեռքբերումը, որը հնարավոր է միայն ծնողների ստանդարտների ընդունումով և հասուն խղճի և մեղքի զգացումի առկայությամբ։
Հավատքը և հոգևոր դաստիարակությունը ընդունված է համարել խղճահարության և մեղքի զգացումի կարևոր նախապայման։ Հավատացյալները հաճախ նշում են հասուն խղճի ձևավորման, մեղքի զգացումի յուրահատուկ աղբյուրների ընկալման մեջ հոգևոր դաստիարակության կարևոր դերի մասին։ Հավատացյալների վարքագծի որոշ կողմեր անմիջականորեն որոշվում են հոգևոր նորմերով և արժեքներով։ Սակայն կարելի է ասել, որ նույնիսկ խիստ հավատացյալների մոտ խղճի ձևավորման և մեղքի զգացումի շեմը որոշվում է ոչ միայն հոգևոր դաստիարակությամբ, այլ նաև ընդհանուր գործոններով, ինչպիսինն են առաքինությունը և լավի ու վատի մասին տվյալ մշակույթին բնորոշ էթիկական նորմերը։
Մեղք և թշնամանք
Մոշերի կողմից անցկացված հետազոտությունները նշանակալի ներդրում ունեցան մեղքի հոգեբանության ուսումնասիրման մեջ։ Մոշերն ապացուցեց, որ մարդն, ով խախտում է կրոնական, բարոյական կամ էթիկական նորմերը, դատապարտված է պատժի՝ իրական կամ կանխատեսված, արտաքին կամ ներքին։ Մոշերը մեղքը սահմանել է որպես վնասի կանխազգացում, որը մարդն հասցնում է իրեն՝ խախտելով ճիշտ վարքի ներքնայնացված ստանդարտները։ Այդ ստանդարտները, որոնց դիֆերենցիալ հույզերի տեսությունը սահմանում է որպես մեղքի հույզի և կոգնիտիվ գործընթացների փոխազդեցության արդյունք, ունեն երկկոմպոնենտային կառուցվածք, որոնցից յուրաքանչյուրն իր մեջ ունի բացասական տարր՝ «այն ինչը պետք չէ անել» և դրական կոմպոնենտ, «այն, ինչը ենթադրվում է, որ կարելի է անել»։ Մոշերը մեղքի անտիցիպացիայի մասին խոսում է որպես անհատի սոցիալիզացիայի ֆունկցիա։ Ըստ նրա մեղքի անտիցիպացիայի ունակությունը տեղքի է ունենում վարքի ստանդարտների ներքնայանացմանը զուգընթաց՝ անհատի արարքն հավանության արժանացնելով կամ չընդունելով։ Մոշերը կարծում է, որ մարդու վարքն այն իրավիճակում, որը լի է մեղքի և վախի ապրումով, պայմանավորված է 3 գործոններով՝ Գլխավոր գործիքը, որով Մոշերը փորձում էր չափել մեղքի ապրումը, դարձավ անավարտ նախադասությունների թեստը։ Հետազոտությունների շարքը, որոնք անցկացվել են այս մեթոդիկայի կիրառմամբ, մեզ հնարավորություն է տալիս ավելի մեծ վստահությամբ մեղքի մասին խոսել որպես անձնային գիծ։ Այս հետազոտությունների արդյունքները մեծացրին Մոշերի վստահությունը այն բանում, որ հիմնական գործոնները, որոնք պայմանավորում են մարդու վարքը այն իրավիճակներում, որոնցում նա ստիպված է դիմակայել կրոնական, բարոյական կամ էթիկական նորմերը խախտելու գայթակղությանը, հանդիսանում է վախի և մեղքի հուզերի փոխազդեցության գործոնը։ Բացի այդ Մոշերը նկատեց, որ մեղքի ապրման ունակությունը անմիջականորեն կապված է անհատի՝ իրավիճակում պայմանների վերբալ նկարագրման հետ, որոնք կապված են մեղքի ապրման հետ։ Մոշերն առաջարկեց մեղքի ապրման տարատեսակների հետաքրքիր դասակարգում՝ Մոշերն իր հետազոտություններ արդյունքում գալիս է այն եզրակացության, որ որքան մարդու մոտ ավելի զարգացած է մեղքի ապրման ընդունակությունը, նրա վարքն այնքան քիչ է պայմանավորվում իրավիճակի պահանջներով։
Ամփոփում
Մեղքը դիֆերենցիալ հույզերի տեսության համաձայն կարևոր դեր է խաղում անձնային և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման զարգացման ընթացքում, խղճի ձևավորման ընթացքում։ Յուրաքանչյուր մարդուն հատուկ որոշակի ֆունդամենտալ մեղքի աղբյուրնեի գոյությունը անվիճելի է, սակայն խիղճը որպես հոգեբանական ֆենոմեն իրենից ներկայացնում է աֆեկտիվ-կոգնիտիվ կառուցվածքների կոմպլեքս, որոնք ձևավորվում են ծնողական և տարբեր սոցիալական ինստիտուտների պահանջների ազդեցության տակ։ Խղճի աֆեկտիվ-կոգնիտիվ կառուցվածքները դառնում են բարոյական վարքի դրդապատճառներ և կարգավորիչներ։ Անձնային և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման գլխավոր նախադրյալը հանդիսանում է մեղքը, սակայն ալտրուիզմի դրսևորումները՝ սոցիալական պատասխանատվության էական բաղադրիչները, որպես կանոն ուղեկցվում են դրական հույզերի ապրմամբ, և հենց դրանք էլ դառնում են վարքի բարձրագույն ձևի՝ էթիկական կամ բարոյական վարքի հիմնական շարժիչ ուժ։
Ամոթն ու մեղքը շատ հաճախ կապված են միմյանց հետ։ Ըստ Թոմկինսի, մեղքն ու ամոթը նույն հուզն են՝ գիտակցությունում տարբեր ձևով ներկայացված։ Օսյուբելը պնդում է, որ մեղքը պարունակում է բարոյական ամոթի որոշակի բաղադրիչ։ Հոգեբանների մեծամասնությունը կարծում է, որ ամոթը ենթադրում է իրական կամ երևակայական պատժի հնարավորություն, որը գալիս է շրջապատի մարդկանցից, մինչդեռ մեղքի ապրումը ինքնապատժի արդյունք է, ինչը սակայն չի բացառում արտաքին ներգործությունների մասնակցությունը։ Մարդը մեղքի ապրում է ունենում նրա կողմից ընդունված որոշակի էթիակական, բարոյական կամ կրոնական ստանդարտների խախտման արդյունքում։ Ընդ որում երեխան այդ կոդեքսները ձեռք է բերում ծնողների և այլ մարդկանց հետ իդենտիֆիկացիայի մեխանիզմի օգնությամբ։ Հուզական էքսպրեսիան, որն ուղեկցում է մեղքի ապրմանը այնքան էլ արտահայտիչ չէ, որքան մյուս հույզերինը։ Մեղքի զգացում ունենալով՝ մարդը գլուխը կախում է ցած կամ թաքցնում աչքերը։ Մեղքի ապրումը ուղեկցվում է սեփական սխալականության զգացումով այլ մարդու կամ ինքդ քո հանդեպ։ Նկատվում են տխրության և վախի հույզերի հարաբերականորեն բարձր ցուցանիշներ։ Մեղքի ապրմանը բնութագրական են լարվածության բարձր մակարդակը, չափավոր իմպուլսիվությունը և վստահության զգացման իջեցումը։
Մեղքի զարգացումը և խղճի ձևավորումը հանդիսանում են անձի հոգեբանական ահասունացման կարևորագույն փուլերը։ Ինքնամեղադրանքի չափազանց հակվածությունը կամ էլ, ընդհակառակը, խղճի անբավարար զարգացումը կարող են հանգեցնել դեզադապտացիայի կամ նույնիսկ հոգեպաթոլոգիայի։ Համաձայն Ֆրեյդի տեսության խղճի և մեղքի զարգացումը մեծապես պայմանավորված է նրանով, թե սուպերէգոյի ձևավորման ընթացքում մարդն ինչ միջոց է ընտրում էդիպյան բարդույթի լուծման համար։ Էքզիստենցիալիզմի տեսաբանները պնդում են, որ յուրաքանչյուրը արդեն իսկ դատապարտված է մեղքի ապրմանը, քանի որ չի կարող իրականացնել այն բոլոր հնարավորությունները, որը նրան տվել է բնությունը։ Հաննան մեղքի այսպիսի էքզիստենցիալ հասկացման իր քննադատության մեջ էքզիստենցիալիստներին մեղադրում է այն բանում, որ նրանք փորձում են մեղքի ապրումը և հենց մարդու գոյությունը հանգեցնել իրար։ Մեղքի աղբյուրների պրոբլեմի լուծման տարբեր եղանակները, որոնք առաջարկվել են տարբեր հեղինակների կողմից, էական ներդրում ունեցան խղճի և բարոյականության հասկացման մեջ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեբանություն Կատեգորիա:Հուզակամային ոլորտի հոգեբանություն Կատեգորիա:Էմոցիաներ Կատեգորիա:Անձի խանգարում Կատեգորիա:Իրավաբանական հոգեբանություն
Միմարի թանգարան
Միմարի թանգարան (Muzej Mimara), Խորվաթիայի մայրաքաղաք Զագրեբ քաղաքում գտնվող արվեստի թանգարան։  Ցուցադրում է Վիլտրուդ  և Անտե Տոպիչ Միմարի արվեստի ստեղծագործությունները (Wiltrud и Ante Topić Mimara, թանգարանի պաշտոնական անվանումը` Անտե  և Վիլտրուդ  Տոպիչ Միմարի գեղարվեստի հավաքածու), որն իրենից ներկայացնում է համաշխարհային մակարդակի արժեքավոր գեղարվեստական հավաքածու։
Համաձայն արվեստի հավաքորդ Թոմաս Հովինգի` «Միամարի հավաքածուի գլուխգործոցների 95 տոկոսը կեղծված իր կողմից կամ դրանք ստեղծել են իր վարձու կեղծարարները» ։
Պատմություն
Նման արժեքավոր գեղարվեստական կենտրոնը Զագրեբում ստեղծվել է մասնավոր կոլեկցիոներ Անտե Տոնիչ Միմարի շնորհիվ, որը ծնվել է Զագրեբում, բայց ողջ կյանքում բնակվել Ավստրիայում։ Կյանքի վերջին տարիներին հայրենասիրական նկատառումներից ելնելով նա խորվաթական մայրաքաղաքին նվիրաբերեց նկարների և պատմական արվեստի նշանակալի հավաքածու, հատուկ որի համար 1980 թվականին հիմնել և 1987 թվականին  բացել է մի ամբողջ թանգարան, որը կոչվել է հավաքածուի նվիրատուի պատվին։
Զագրեբի ամենահայտնի թանգարաններից մեկի, Միմարի անվան պատկերասրահի հավաքածուում հաշվառված է ավելի քան 3 750 նկարներ և Հին Եգիպտոսի, Միջագետքի, Պարսկաստանի, Մերձավոր և  Հեռավոր Արևելքի, Հնդկաստանի և Հարավային Ամերիկայի, ինչպես նաև եվրոպական ու Միջերկրածովյան երկրների  հնագույն առարկաներ և արվեստի գործեր։ Թանգարանի  մշտական ցուցադրություններում ներառված են շուրջ 1500 արվեստի գործեր։
Միմարի թանգարանի ամենահայտնի ցուցանմուշներից են նիդերլանդացի նկարիչներ Յան վան Գոյենի, Յակոբ վան Ռյոյսդալի 60 նկարներ և յուրահատուկ ստեղծագործություններ, ֆլամանդացիներ Ռոգիր վան դեր Վայդենի, Հիերոնիմոս Բոսխի, Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի, Անտոնիս վան Դեյքի 50 աշխատանքներ, իսպանացի նկարիչներ Դիեգո Վելասկեսի, Բարտոլոմե Էստեբան Մուրիլյոյի, Ֆրանցիսկո Գոյայի ավելի քան  30 կտավներ,  գերմանացի նկարիչներ Հանս Հոլբայն Կրտսերի, Մաքս Լիբերմանի, Վիլհելմ Լայբլի 20 նկարներ, անգլիացի գեղանկարիչներ Թոմաս Գեյնսբորոյի, Ուիլյամ Թըրների, Ռիչարդ Բոնինգտոնի շուրջ 30 նկարներ, և վրձնի ֆրանսիացի վարպետներ Ժորժ դե Լատուրի, Ֆրանսուա Բուշեի, Ժան Բատիստ Շարդենի, Էժեն Դելակրուայի, Ժան Բատիստ Կամիլ Կորոյի, Էդուարդ Մանեի, Պիեռ-Օգյուստ Ռենուարի և Էդգար Դեգայի  շուրջ 120 ստեղծագործություններ։  Նկարների հավաքածուն ընդգրկում է Անյոլո Բրոնձինոյի, Ֆրանչեսկո Գվարդիի, Կլոդ Լորենի,  Շառլ լը Բրենի, Ժան Գրյոզի, Թեոդոր Ժերիկոյի և մյուսների ավելի քան 200 միավոր աշխատանքներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Զագրեբի թանգարաններ Կատեգորիա:1980 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Գեղարվեստական թանգարաններ
Չառլզ Ջուելզ
Չառլզ Ջուելզ (Charles W. Juels, ), ամերիկացի աստղագետ, աշխատել է Ֆոնտան Հիլզ և Տենագրա-II աստղադիտարաններում։ 1999-ից 2003 թվականները հայտնաբերել է 468 աստերոիդ, որոնցից 150-ը հայտնաբերել է համատեղ Պաուլո Օլվորսեմի հետ ։ Բացի դրանից հայտնաբերել է երկու գիսաստղեր. C/2005 N1 Ջուելզ-Օլվորսեմ և C/2002 Y1, որոնք հայտնաբերվել են համապատասխանաբար 2003 և 2006 թվականներին ԼԿՍ-խցիկով։
Նրա պատվին է անվանվել (20135) Ջուելզ աստերոիդը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Գիսաստղ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբույժներ
Չերվոնայա Դիբրովա (գյուղ, Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջան)
Չերվոնայա Դիբրովա (Червона Діброва), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Դիբրովա գյուղում բնակվում էր 90 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,235 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 382,98 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Սուրբ Հարություն եկեղեցի (Սանկտ Պետերբուրգ)
Սուրբ Հարություն եկեղեցի (Церковь Святого Воскресения)՝ Հայ առաքելական եկեղեցու տաճար Ռուսաստանի Դաշնության Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքի հայկական գերեզմանատան մոտ ։
Հիմնադրում
Սանկտ Պետերբուրգում առաջին հայերը հաստատվել էին դեռ Պետրոս I կայսեր օրոք։ Մինչև 1791 թվականը նրանց թաղվում էին Սմոլենսկի գերեզմանատանը, սակայն 1791 թվականից Եկատերինա II կայսրուհու հրամանով բացվում է առանձին հայկական գերեզմանատուն։ Միաժամանակ՝ 1791 թվականի մայիսի 4–ին գերեզմանին կից կառուցվում է Սուրբ Հարություն եկեղեցին։
Եկեղեցու շինարարությունը սկսվել է Պետերբուրգի հայ համայնքի առաջնորդ Հովհաննես Լազարյանի նախաձեռնությամբ։ 1791 թվականին ռուս-շվեդական պատերազմում զոհվում է իր միակ որդին՝ Արտեմը, և եկեղեցին սկզբնական շրջանում կառուցվում է որպես ընտանեկան դամբարան։ 1793 թվականին տեղի է ունեցել եկեղեցու օծումը։
Եկեղեցու նախագծի հեղինակն է Յուրի Ֆելտենը, ով հայկական եկեղեցիներ էր կառուցել Սանկտ Պետերբուրգում (Սուրբ Կատարինե) և Մոսկվայում (Սուրբ Խաչ). Եկեղեցին կառուցել են ճարտարապետներ Եգոր Սոկոլովը, Պորտոն և Բերնիկովը։
1901 թվականին ճարտարապետ Ալեքսանդր Կոչետովի նախագծով նրան կից կառուցվել է եկեղեցական տուն, որի պատերը զարդարված են հայկական ճարտարապետական նախշերով ու քանդակներով։
Խորհրդային շրջան
1930–ական թվականներին եկեղեցին փակվել է և օգտագործվել որպես քանդակագործության արհեստանոց։ Միայն 1988 թվականին եկեղեցին վերադարձվել է հավատացյալներին։
Արդի շրջան
1994 թվականին եկեղեցու դիմաց կանգնեցվել է երևանցի վարպետ Ա․Հովսեփյանի կողմից պատրաստված խաչքար։
Վիտեզ (համայնք)
Վիտեզ համայնք (, Витез), բոսնիական համայնք, որը մտնում է Բոսնիա և Հերցեգովինա ֆեդերացիայի կազմում։ Տեղակայված է Բոսնիա և Հերցեգովինայի կենտրոնական մասում։ Վարչական կենտրոնը համարվում է Վիտեզ քաղաքը ։
Աշխարհագրական դիրք
Վիտեզ համայնքը տեղակայված է Լաշվա գետի հովտի կենտրոնական մասում, որը սկիզբ է առնում Վլաշիչ լեռնից (երկրի հարավ-արևելք) և հոսում է մինչև Բուսովաչա համայնքի համանուն քաղաքը։ Հովտի բարձրությունը ծովի մակարդակից տատանվում է 390-ից մինչև 480 մ։ Ամենացածր, 415 մ բարձրության վրա գտնվում է համայնքի կենտրոնը, Վիտեզ քաղաքը, իսկ ամենաբարձր, 700 մ բարձրության վրա գտնվում է Զասելե գյուղը։ Կլիման խիստ ցամաքային է, ձմռանը ջերմաստիճանը հասնում է մինչև -28 °C, իսկ ամռանը մինչև +36 °C։
Բնակչություն
1991 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն` համայնքի 34 բնակավայրերում ապրել է 24 859 մարդ։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների, համայնքի բնակչությունը կազմել է 25 214 մարդ։
Բնակավայրեր
Ախմիչի, Բիլա, Բրդո, Բուկվե, Վիլիկ Մոշուն, Վիտեզ, Վրանիսկա, Վրխովինե, Գաչիցե, Գորնյա Վեչերիսկա, Դիվյակ, Դոնյա Վեչերիսկա, Դուբրավիցա, Զաբիլե, Զասելե, Կրատինե, Կրչևիցե, Կրտինե, Կրուշչիցա, Լուպաց, Լյուբիћ, Մաիլ Մոշուն, Նադիոցի, Պիչիչի, Պոչուլցա, Պրեոչիցա, Պրյավոր, Կուտովիչի, Ռիեկա, Սադովաչե, Սիվրինո Սելո, Տոլովիչի, Շանտիչի և Յարդոլ։
Խեթագիտություն
Խեթագիտություն, արևելագիտության բնագավառ, որն ուսումնասիրում է մ. թ. ա. II հազարամյակում Փոքր Ասիայում ապրած խեթերի, լուվիացիների, պալայացիների լեզուն, մշակույթն ու պատմությունը։ Խեթագիտության՝ իբրև գիտության ձևավորմանը նախորդել են XIX դարի մի շարք գիտնականների աշխատությունները (Արչիբալդ Սեյս, Ա. Կնուդսոն և ուրիշներ), որտեղ կռահվել է խեթերի նշանակությունը Փոքր Ասիայի հնագույն պատմության մեջ։ Խեթագիտության առաջացման գործում էական դեր կատարեցին 1906 թվականին գերմանացի գիտնական Հյուգո Վինկլերի՝ Բողազքյոյում խեթական պետության մայրաքաղաք Խատտուսայի ավերակներից սեպագիր դիվանի հայտնաբերումը և 1915 - 1917 թվականին չեխ գիտնական Բ. Հրովսիի կողմից խեթերեն տեքստերի վերծանումը։ Գերմանիայում սկիզբ դրվեցին խեթերեն սեպագիր տեքստերի ինքնագրերի երկու պարբերական հրատարակությունների՝ «Սեպագիր փաստաթղթեր Բողազքյոյից» և «Սեպագիր տեքստեր Բողազքյոյից», որոնց հատորների թիվն այժմ անցել է 60-ից։ Խեթերեն տեքստերի բանասիրական մանրազնին վերլուծության սկզբունքները, որ տվել է գերմանացի գիտնական Ֆ. Զոմմերը 1920 - 1924 թվականներին, զարգացրել են 1920-1960-ական թթ. Ալբրեխտ Գյոտցեն, Յոհաննես Ֆրիդրիխը և ուրիշներ։ Առանձնապես կարևոր են Է. Ֆոռերի 1920-1930-ական թթ. աշխատությունները։ Յո. Ֆրիդրիխը հրատարակել է «Խեթական թագավորության պետական դաշնագրերը» (հ. 1-2, 1926-1930) մենագրությունը, մշակել խեթերենի դասագիրքն ու բառարանը։ Սկզբնավորվել են խեթագիտության մի շարք բնագավառներ՝ լեզվագիտություն, աշխարհագրություն, պատմություն, կրոն։ 1957 թվականին Ա. Գյոտցեն լույս ընծայեց «Փոքրասիացիներ» աշխատությունը, որտեղ ամփոփված են խեթագիտության բոլոր բնագավառները։
Հայաստանում խեթագիտության հետ կապված բազմաթիվ հարցերին, մասնավորապես խեթական պետության և Հայկական լեռնաշխարհի ու նրա հնագույն բնակիչների փոխհարաբերություններին են նվիրված Ա. Խաչատրյանի, Գ. Ղափանցյանի, Վ. Խաչատրյանի մի շարք ուսումնասիրություններ և հոդվածներ։
Կատեգորիա:Խեթագիտություն
Թզուկ Քիթը (ֆիլմ, 2008)
«Թզուկ Քիթը» (Zwerg Nase), 2008 թվականի գերմանական ֆիլմ, որ նկարահանվել է Վիլհելմ Հաուֆի համանուն հեքիաթի հիման վրա։ Ֆիլմը թողարկվել է DVD-ով «Märchenperlen» սերիալի հետ միաժամանակ ։
Սյուժե
Տասներկուամյա Յակոբն օգնում է մորը շուկայում բանջարեղեն վաճառելիս։ Նա հաճախ է գնված ապրանքը տանում գնորդների տուն։ Մի ծեր կին դժգոհում է ապրանքից, իսկ Յակոբը քննադատում է նրա վարքն ու ծաղրում արտաքինը, ինչին ի պատասխան կինը սպառնալից ասում է, որ Յակոբը կդառնա այնպիսին, ինչպիսին ինքն է։ Կինը գնում է վեց գլուխ կաղամբ և Յակոբին խնդրում դրանք տանել իր տուն։ Այնտեղ տղան վերածվում է երկար քթով թզուկի և մնում այդպիսին։ Յոթ տարի նա սովորում է խոհարարություն, ինչից հետո վերադառնում է ծնողների մոտ, սակայն չեն ճանաչում տղային և վռնդում են նրան։
Յակոբը որոշում է որպես աշխատել դքսի մոտ որպես խոհարար։ Ավելի ուշ Յակոբը հանդիպում է խոսող սագի (Միմի), որին նույնպես կախարդել էր ծեր կինը։ Յակոբը կախարդված սագին վերադարձնում է հորը, որը նրան նորից մարդ է դարձնում։
Արտադրություն
ՆԿարահանումներն անցկացվել են 2007 թվականի հոկտեմբերի 8-ից մինչև 2007 թվականի նոյեմբերի 10-ը Բամբերգում, Շլոսսե Զեեհոֆում և Շլոսսե Վայսենշտեյնում (Պոմերսֆելդեն)։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2008 թվականի հունիսի 21-ին Մյունխենի կինոփառատոնում ։ Հեռուստատեսությամբ ֆիլմն առաջին անգամ ցուցադրվել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 21-ին։
Քննադատություն
Lexikon des Internationalen Films հայտարարել է, որ սա «Վիլհելմ Հաուֆի հայտնի հեքիաթի մանկական տարբերակն է, որ մտածվել ու բեմադրվել է գեղարվեստական վայրերում» ։
Մրցանակներ
Ֆելիսիտաս Դարշինը, Շլինգել Հեմնիցը, ինչպես նաև ֆիլմը ներկայացվել են «Kleiner Star» մրցանակի Fünf Seen Filmfestival 2008 կինոփառատոնում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Վիլհելմ Հաուֆի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Գերմաներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր