cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մուշիրա Խաթաբ
Նախարարի կարիերա
Մերձավոր Արևելքի ու Հյուսիսային Աֆրիկայի (MENA երկրներ) շրջանային կոմիտեի և Երեխաների նկատմամբ բռնությունների հարցերով Եգիպտոսի ազգային կոմիտեի նախագահ է (երեխաների նկատմամբ բռնությունների վերաբերյալ Գլխավոր քարտուղարի ուսումնասիրություններ)։
2002-2010 թվականներին եղել է ՄԱԿ-ի երեխայի իրավունքների կոմիտեի նախագահի տեղակալ, մշտական անդամ և զեկուցող։
2008 թվականին եղել է ՄԱԿ-ի մարդկանց, այդ թվում և երեխաների թրաֆիքինգի դեմ պայքարի խորհրդի անդամ (United Nations Global Initiative to Fight Human Trafficking):
2005 թվականին գլխավորել է հանցագործությունների զոհ և ականատես դարձած երեխաների արդարադատության հարցերի շուրջ սկզբունքներ ու ուղեցույցներ մշակող (ընդունված ՄԱԿ-ի տնտեսական և սոցիալական խորհրդի կողմից) միջգերատեսչական աշխատանքային խումբը։
Միջազգային զեկուցող
2011 թվականից դեսպան Խաթաբը միջազգային հարթակներում ներկայացել է որպես ակտիվ մասնակից և զեկուցող՝ քննարկելով երեխաների ու կանանց իրավունքների զարգացման ոլորտի հիմնական իրադարձություններն ու խնդիրները։ Հռչակ և մասնագիտական փորձ ունենալով ինչպես միջազգային դիվանագիտության մեջ, այնպես էլ որպես իրավապաշտպան, պարբերաբար մասնակցում է սոցիալական և մարդկային զարգացման խնդիրների հետ կապված միջազգային բանավեճերի և քննարկումների։
2011-2014 թվականներին եղել է ԱՄՆ պետքարտուղարության կողմից ստեղծված «Կանայք քաղաքացիական ծառայության մեջ» ծրագրի փորձագետ և ուսուցիչ։
2011 թվականին որպես մարդու իրավունքների այցելու ուսուցիչ աշխատել է Պերուջայի (Իտալիա) օտարերկրացիների համալսարանում։
2012 թվականին Վուդրո Վիլսոնի գիտնականների աջակցության միջազգային կենտրոնում (Վաշինգտոն) աշխատել է որպես այցելու պրոֆեսոր պետականության քաղաքականության բնագավառում։
Մուշիրա Խաթաբն ունի ծառայության երկար ցանկ տարբեր ոլորտներում, ներառյալ կրթության և մշակույթի բնագավառներում։ 2013 թվականի դեկտեմբերին ընդգրկվել է Մերձավոր Արևելքում և Հյուսիսային Աֆրիկայում մարդու իրավունքների ոլորտի գլխավոր ակտիվիստների հնգյակում։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրենի պաշտոնի թեկնածու
2016 թվականի հուլիսի 19-ին Եգիպտոսի վարչապետը Մուշիրա Խաթաբին պաշտոնապես ներկայացրել է որպես ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրենի պաշտոնի թեկնածու 2017 թվականին սպասվող ընտրություններում։
Հայտարարությունն ընթերցվել է Կահիրեի կենտրոնում՝ Եգիպտական թանգարանի ֆոնին, որ խորհրդանշում է Եգիպտոսի հնագույն մշակույթն ու հարուստ ժառանգությունը։ Տեղն ընտրել էին ոչ թե պատահական, այլ նպատակ ունեին ընդգծել երկրի՝ որպես ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հիմնադիր անդամներից և առաջին գործընկերներից մեկի երկարատև և ամուր կապը։ Պատմության ընթացքում երկիրն արդեն ուներ միջազգային կազմակերպության հետ համատեղ աշխատելու փորձ (1964 թվականին Աբու Սիմբել տաճարների տեղափոխումը բազմաթիվ գործընկերների աջակցությամբ)։
Մուշիրա Խաթաբի թեկնածությունը հաստատվել է Աֆրիկյան Միության 27-րդ ժողովում, որ տեղի է ունեցել Կիգալիում 2016 թվականի հուլիսի 10-18-ը։
Մրցանակներ և պարգևներ
Դեսպան Խաթաբը կրթության և մշակույթի, սոցիալ-մարդկային բնագավառներում ունեցած մեծ ավանդի ու ձեռքբերումների համար պարգևատրվել է միջազգային մրցանակներով.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի նախարարներ Կատեգորիա:Եգիպտացի կանայք Կատեգորիա:Եգիպտացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Եգիպտացի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Կահիրեի համալսարանի շրջանավարտներ
Վերաբերության խնդիր
Վերաբերության խնդիր, բայական անդամի լրացում, նախադասության երկրորդական անդամ, անուղղակի խնդիր ։ Վերաբերության խնդիրը ցույց է տալիս այն առարկան, որի մասին խոսվում կամ մտածվում է։Վերաբերության խնդիրը ցույց է տալիս այն առարկան,որի վերաբերմամբ կատարվում է գործողությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անուղղակի խնդիրներ
Կոննի Գիլքրիստ
Կոննի Գիլքրիստ (Connie Gilchrist, բեմական անուն, որով լայն ճանաչման է հասել Կոնստանս Մաքդոնալդ Գիլքրիստը (Constance Macdonald Gilchrist), ), բրիտանացի բնորդուհի, որը մանուկ և պատանի հասակում կեցվածք է ընդունել Ֆրեդերիկ Լեյթոնի, Ջեյմս Էբբոտ Մաք-Նեյլ Ուիսթլերի, Ջոն Լավերիի, Ջորջ Ֆրենսիս Մայլզի, Ֆրենկ Մոնտեգյու Հոլլի, Ուիլյամ Փաուել Ֆրայթի համար, ֆոտոմոդել, դրամատիկական և երաժշտական թատրոնի դերասանուհի, մնջախաղ կատարող, բուռլեսկի պարուհի, գրող Լուիս Քերոլի մուսան 1877-1878 թվականներին, հետագայում՝ անգլիացի արիստոկրատ, Օրքնի 7-րդ կոմս Էդմոնդ Ուոլթեր Ֆիցմորիսի կինը (1892 թվականից)։
«Նրա գծերը ինչ-որ ձևով գրավել էին վիկտորյականների երևակայությունը»,- պնդել է Գիլդհոլլ պատկերասրահի ֆոնդապահ Քեթի Փիրսը։ Նկարների մի ամբողջ շարք, որոնց համար Գիլքրիստը, լինելով աղջնակ, կեցվածք էր ընդունել, 2018 թվականին ներկայացվել են Լոնդոնում անցկացված ցուցահանդեսի ժամանակ, որը նվիրված էր վիկտորյական Մեծ Բրիտանիայի երեխաներին։ Կոննի Գիլքրիստի կենսագրությունը հետաքրքրել է բրիտանական և ամերիկյան «The Daily Mail», «The Guardian», «Smithsonian» խոշոր լրատվամիջոցներին։ Նրա ճակատագրին են նվիրված Ռոյալ Հոլոուեյ համալսարանի վիկտորյական գրականության պրոֆեսոր Էնն Վարթիի մենագրության խոշոր բաժիններ (գիրքը 19-րդ դարի երկրորդ կեսին թատերական բեմում գտնվող երեխաների մասին էր), Սուրբ Մարիամ համալսարանի արվեստի ֆակուլտետում դասավանդող փիլիսոփայության դոկտոր Մարգարեթ Մաքդոնալդի հոդվածներ (Մեծ Բրիտանիայում 2001 թվականին լույս տեսած տեղեկագրքում, որը պարունակում էր մոդել-դերասանուհիների կենսագրություններ)։
Կենսագրություն
Կոնստանս Մաքդոնալդ Գիլքրիստը ծնվել է Հեմփշիր կոմսության Պորտս կղզում, 1865 թվականի հունվարի 23-ին (մեկ այլ վարկածի համաձայն նա Լոնդոնի հյուսիս-արևելքում գտնվող Քամդեն շրջանում գտնվող Քինգս-Քրոս երկաթուղային կայարանի հետնախորշերի թաղամասից էր, որը 1851 թվականին գրող Ու. Մ. Թոմասը նկարագրել է որպես «ճահճուտ՝ լի կեղտով և թափոններով»)։ Նա Մաթիլդա Մարիա Գիլքրիստի (ի ծնե՝ Պորտեր) և մեխանիկ («an engine smith») Դևիդ Գիլքրիստի դուստրն էր։ Հայրը ծնվել էր Շոտլանդիայում, իսկ մայրը՝ Միլֆորդ Հեյվնում։ Կոնստանսը հինգ դուստրերից ամենակրտսերն էր։ Ընդունված է կարծել, որ Կոննի Գիլքրիստի մայրը բնորդուհի Թիլլի Գիլքրիստն է, որը 1871 թվականին որպես նյու ժանրի մոդել կեցվածք է ընդունել Ջեյմս Էբբոտ Մաք-Նեյլ Ուիսթլերի համար։ Գիլդհոլլ պատկերասրահի ֆոնդապահ Քեթի Փիրսը կարծել է, որ աղջկա հանրահայտության շնորհիվ ընտանիքը փորձել է դուրս գալ չքավորությունից։
Թատերական գործունեություն
Կոննի Գիլքրիստը բեմում առաջին անգամ հայտնվել է 1873 թվականին, երբ Դրուրի Լեյն թատրոնում «Ջեքը տուփում» ներկայացման մեջ խաղացել է Սնկերի արքայազնի դերը։ Երեք տարի անց Ադելֆի թատրոնում Առլեկինի նրա դերակատարումը «Հնազանդ փոքրիկ» մնջախաղային մանկական ներկայացման մեջ (պիեսը, որտեղ աղջիկը խաղացել էր Առլեկինին, 1904 թվականի «Դրամայի բառարանում» անվանված է «Երեխաներն անտառում») նշանակալի ճանաչում է բերել (1904 թվականի «Դրամայի բառարանը» և Էնն Վարթին աղջնակի առաջին ներկայացումն այս դերում համարում են 1874 թվականին և բախտորոշ չեն համարում Գիլքրիստի համար)։ 1875 թվականին նա Վեստ Էնդում արդեն խաղացել է սուրբծննդյան ներկայացումներում, իսկ 14 տարեկանում նա լրիվ աշխատանքային օրվա պայմանագիր է ունեցել լոնդոնյան Գեյթի թատրոնում (Gaiety Theatre), որտեղ «Փոքրիկ Ռոբին Հուդ» ներկայացման մեջ խաղացել է օրիորդ Մերիանին, իսկ Ուիլյամ Շեքսպիրի «Փոթորիկ» պիեսի «Արիել» ծաղրանմանակման մեջ՝ Միրանդային։ Դերեր է խաղացել նաև «Կապույտ մորուքը» և «Պղպջակներ» ներկայացումներում։ Չնայած, որ նա հանդես է եկել հարյուրավոր բեմական շոուներում՝ վերածվելով աստղի, նրանք, ովքեր հանդիպել են փոքրիկ մոդելին նկարիչների արվեստանոցներում, հիշում են նրան որպես բավականին տխուր փոքրիկ աղջնակի։
Կոննի Գիլքրիստի մեջ երաժշտական թատրոնի դերասանուհու տաղանդը բացահայտել է իմպրեսարիո, լրագրող և գրող Ջոն Հոլինգսհեդը, որը դարձել է Լոնդոնի Գեյթի թատրոնի առաջին գեղարվեստական ղեկավարը։ Նրա ուշադրությունն աղջկա հանդեպ գրավել է դերասան և դրամատուրգ Մոնտեգյու Ուիլյամսը։ Հոլինգսհեդը գրել է. «Ես արել եմ ամեն ինչ, ինչ կարող էի, որպեսզի նրան հարմար լինի թատրոնում, և նա հատուցել է ինձ հանգիստ ու բարեկամական վերաբերմունքով և ինձ հետ մնալու վճռով, մինչ ես շարունակում եմ մեր ձեռնարկումը։ Նա մի քանի անգամ հնարավորություն է ունեցել «բարելավել իր դրությունը», հատկապես այն բանից հետո, երբ հաջողության է հասել միստր և միսիս Ֆլորենսների հետ Լիբբի դերով «Զորավոր դոլարը» ներկայացման մեջ։ Հնարավոր է, որ նա առաջատար դիրք ունենար Լոնդոնի կոմեդիայի թատրոնի անչափահաս դերասանուհիների շրջանում, սակայն նա մերժել է բոլոր առաջարկները, վերջին դեպքում՝ հակառակ իմ ցանկության»։ Հոլինգսհեդը դեմ էր թատրոնում երեխա դերասանների գոյությանը և բացառություն է արել միայն Գիլքրիստի համար։
Որպես բուռլեսկի դերասանուհի Գիլքրիստը ճանաչման է հասել 1877 թվականին այն բանից հետո, երբ այդ թատրոնում կատարել է ոստյունապարանով աղջկա դեր։ Այդ նույն դերը նա հետագայում խաղացել է Վեսթմինսթերյան Ակվարիումում։ Հասարակությունը Կոննիին անվանել է «Գեյթի թատրոնի յուրահատուկ աղջիկ», «երեխա»։ Քեթի Փիրսը նշել է, որ Գիլքրիստի գործունեությունն անցել է այլ ձև, քան Վիկտորյական դարաշրջանի շատ երեխաների կյանքը, որոնք չարչարվել են ֆաբրիկաներում, փողոցներն են ավլել, կատարել են այլ սև գործեր։ Նրա տեսանկյունի համաձայն՝ աղջիկը ենթարկվել է աշխատանքային շահագործման, ինչպես իր հասակակիցները, մանկական աշխատանքի վերաբերյալ օրենքի բացակայության պատճառով։ Փիրսը եզրակացություն է արել. «Թեպետ նա հասել է արտոնյալ դրության, դեռ վաղ տարիքից նա ճնշման է ենթարկվել, իսկ մայրն առհասարակ վատ է վերաբերվել նրան»։ Աղջիկը շարունակել է հաճախ հանդես գալ բեմում, 1881 թվականին հատուկ նրա համար գրվել է Չառլզ Ջ. Ֆոսեթի «Պղպջակներ» կատակերգությունը, որում նա խաղացել է գլխավոր, աղախին Պոլլիի դերը։ Էնն Վարթին նշել է, այդ դերը ուշադրություն է գրավել երեխայից հասուն կնոջ նրա անցումային կարգավիճակին, նրանից պահանջվել է նախաձեռնողականություն և պատասխանատվություն, բայց նաև ցույց է տվել, որ աղջիկը «կարիք ունի խորհրդի և պաշտպանության»։
Անձնական կյանք
Ադա Հոլլը՝ նկարիչ Ֆրենկ Հոլլի դուստրը, իր հուշերում պատմել է, որ Կոննիի մայրը խիստ էր դստեր հանդեպ։ Մի անգամ Ադայի հայրը, գնալով Գիլքրիստների տուն, որպեսզի աղջկան հրավիրի կեցվածք ընդունելու, գտել է Կոննիին արցունքների մեջ։ Մայրը խփել էր նրան այն բանի համար, որ աղջիկը հրաժարվել էր լվանալ մազերը գիշերվա ժամը տասնմեկից հետո, քանի որ ուժասպառ էր եղել ծանր աշխատանքից։ Նա ստիպված էր կեցվածք ընդունել նկարիչներից մեկի համար, այնուհետև շտապել տուն, որպեսզի լվացվի, իրեն կարգի բերի և սանրվի։ Դրանից հետո նա պետք է թատրոնում պարեր ողջ գիշեր և վերջապես մահու չափ հոգնելով՝ վերադառնար տուն, կրկին լվանար մազերը նոր աշխատանքային օրվա համար։
Գիլքրիստը բեմից հեռացել է 1886 թվականին ԱՄՆ քաղաքներում հյուրախաղերից հետո։ Երկու հարուստ հովանավորները՝ Լոնսդեյլի 5-րդ կոմս Հյու Սեսիլ Լոութերը և Բոֆորտի 8-րդ դուքս Հենրի Չառլզ Ֆից-Ռոյ Սոմերսեթը, նրան տարել են բարձր հասարակություն։ Նրանցից մեկը տուն է ձեռք բերել Լոնդոնում, որը նախատեսված էր Գեյթի թատրոնի դերասանուհիների բնակության համար, որի սեփականատերը դարձել է Գիլքրիստը, իսկ մյուսը դարձել է նրա հոգեհայրը։ 1892 թվականի հուլիսին Կոննի Գիլքրիստն ամուսնացել է անգլիացի արիստոկրատ, Օրքնի 7-րդ կոմս Էդմոնդ Ուոլթեր Ֆիցմորիսի հետ։ Փեսացուն քսանհինգ տարեկան էր, իսկ հարսնացուն՝ քսանյոթ։ Ամուսնությունը կնքվել է Լոնդոնի կենտրոնում Բոլոր հոգիների անգլիկան եկեղեցում։
Կոննի Գիլքրիստը մահացել է Բաքինգհեմշիրի կոմսության Ստյուկլի գյուղի կալվածքում 1946 թվականի մայիսի 9-ին։ «Тhe Star» թերթում տպված «Համեստ խիզախություն» վերնագրով մահախոսականը, որը մի քանի տարի անց մահացած ամուսնու համար էր, ավելի շատ նվիրված էր Կոննիին, քան հանգուցյալին։ Լրագրողը նկարագրել էր նրա «երկար, նրբագեղ և անհավանական բարեկազմ ոտքերը» և «ամաչկոտ մանուշակագույն աչքերը, որոնք խիտ ծոպերիզի տակից ցորնագույն են երևում»։ Էնն Վարթին «Վիկտորյական Բրիտանիայի թատրոնի երեխաներ» գրքում հեգնանքով նշել է, որ կոմսի մահախոսականը գերազանցել է Ուիսթլերի «Դեղինի և ոսկեգույնի ներդաշնակությանը»։
Ֆրեդերիկ Լեյթոնի մոդել
Կոննի Գիլքրիստը կեցվածք է ընդունել նկարիչների համար չորս տարի, սակայն ճանաչման է հասել 1870-ական թվականների սկզբին որպես գեղանկարիչ Ֆրեդերիկ Լեյթոնի բնորդուհի։ Լինելով Վիկտորյական դարաշրջանի մարդ՝ Լեյթոնը մտահոգված էր խիստ հասարակական պահանջներին իր կյանքի հետ համապատասխանությամբ։ Նրա ընկերները նրա մոտ նկատել են դրանից առաջացած լարվածություն։ Միայն փոքրիկ երեխաների հետ, որոնց հետ խոր կապվածություն էր զգում, Լեյթոնը կարողանում էր հանգստանալ։ Էդվարդ Բյորն Ջոնսը գրել է, որ «նա նկարել է երեխաներին իրական հիացմունքով»։ Լեյթոնն ստեղծել է երեխաների պատկերներով փոքր նկարներ, որոնք ավելի խոշոր աշխատանքների հետ նա ուղարկել է Լոնդոնի Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսին ։
«Փոքրիկ Ֆաթիմա» նկար
Առաջին անգամ Կոննին Ֆրեդերիկ Լեյթոնի համար կեցվածք է ընդունել վեց տարեկանում «Կլեոբուլոսը սովորեցնում է իր դուստր Կլոեբոլուլինային» («Cleobolos instructing his daughter Cleoboline», 1871, յուղաներկ գեղանկար կտավի վրա, գտնվելու վայրն անհայտ է) կտավի համար։ Առաջին անգամ Կոննի Գիլքրիստը մեծ ճանաչման է հասել Լեյթոնի «Փոքրիկ Ֆաթիման» («Little Fatima», հանդիպում է նաև «Երիտասարդ Ֆաթիմա», «Young Fatima» վերնագրով, մոտ 1875, ենթաշրջանակին փակցված պիտակի վրա առկա է «Ֆրեդ Լեյթոն / V / Փոքրիկ Ֆաթիմա» գրությունը, յուղաներկ գեղանկար կտավի վրա, մեկ այլ տարբերակում՝ կտավի վրա սոսնձած թղթի վրա, չափսը՝ 40,7 × 25,4 սմ, մեկ այլ տվյալի համաձայն՝ 39,50 × 24,00 սմ, նկարը ներկայացվել է 1875, 1897 և 1989 թվականների ցուցահանդեսներին Լոնդոնում ) նկարով, որը հասել է մինչև մեր օրերը, և որում Կոննին արաբ աղջնակի կերպարում է։ Կտավը 1875 թվականին ներկայացվել է Լոնդոնի Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսին։ Տեսնելով այնտեղ կտավը՝ The Art Journal թերթի գեղարվեստական քննադատը երիտասարդ բնորդուհուն անվանել է «ամենադյութիչ նազանքն ունեցող արևելյան փոքրիկ փերի»։ Այդ ժամանակներում Մեծ Բրիտանիայի ամենահայտնի քննադատ Ջոն Ռասկինը նշել է. «Կա ևս մեկ հիասքանչ, ծիրանագույն ծալազարդարանքով փոքրիկ միստր Լեյթոնի մոտ… որը անսահման առավել նրբին կլիներ վարդագույն զգեստով և Փեթի անվամբ»։
«Փոքրիկ Ֆաթիմա» կտավի համար ոգեշնչման աղբյուր է դարձել մի աղջիկ, որին նկարիչը հանդիպել է Մերձավոր Արևելքում իր ճանապարհորդության ժամանակ։ Լեյթոնը գրել է նրա մասին իր օրագրում 1868 թվականին. «Իմ աշխատանքների հաճախակի ուղեկիցը իմ ընկերուհին է՝ փոքրիկ Ֆաթման («Little Fatma»)՝ հաճելի փոքրիկ, հինգ տարեկան երեխա՝ վառ դեմքով ու երկշարք ամենասպիտակ ատամներով, որոնք ես երբևէ տեսել էի։ Նա նստում է ինձ մոտ, երբեմն նայում է նկարին, երբեմն նկարչին, ավելի հաճախ ներկերի համար արկղին… Երբեմն նա մտածկոտ նախշ է նկարում իր փոքրիկ շագանակագույն մատներով իմ փոշոտ կոշիկների վրա… Փոքրիկ թուրքերն այդքան լավը չէին, ինչքան Ֆաթման՝ փոքրիկ արաբուհին»։ 1873-1875 թվականների միջակայքում Լեյթոնը ստեղծել է Ֆաթիմայի կերպարը այդ նույն մանուշակագույն հագուստով և ամբողջ հասակով նման դիրքով կանգնած Դամասկոսի Մեծ մզկիթի ինտերիերում (ներկայումս այդ նկարը գտնվում է Փրեսթոնի Հարիսի թանգարանում և պատկերասրահում) ։ Թեպետ Լեյթոնի ոգեշնչման աղբյուրը եղել է Ֆաթման, 1875 թվականի նկարի բնորդուհին դարձել է Կոննի Գիլքրիստը։ Կտավը գտնվել է Ռոբերտ Կիրկման Հոջսոնի հավաքածուում (ենթադրաբար Ջեյմս Ստյուարտ Հոջսոնի՝ Լեյթոնի մոտ ընկերոջ ազգականը) մինչև 1924 թվականի վաճառքը։ Հետագայում նկարը բազմիցս ձեռքից ձեռք է շրջել աճուրդներում, վերջին անգամ այն վաճառվել է 2018 թվականի սեպտեմբերին 125 000 եվրոյով ։
«Դափնեփորիա» նկար
Ֆրեդերիկ Լեյթոնի «Դափնեփորիա» նկարում («Daphnephoria», հայերեն՝ «Դափնու կրումը», 1874-1876, գտնվում է Լեդի Լևերի պատկերասրահի հավաքածուում, Պորտ Սանլայթ, գույք № LL3632, յուղաներկ գեղանկար կտավի վրա, 231 × 525 սմ )։ Այդտեղ Կոննի Գիլքրիստի հետ պատկերված է կիսադեմով կանգնած, մեկը մյուսին նման, երգող փոքրիկ աղջիկների երգչախումբ, որոնք ունեն թմբլիկ դեմքեր, ծածանվող մազեր և լայն բացված բերաններ։ «Ձեզ արդյոք չի՞ թվում, որ նրանք ճանճ են որսում»,-հեգնանքով գրել է բրիտանական հումորային «Պանչ» շաբաթաթերթը 1876 թվականի մայիսի 13-ին։ Մարգարեթ Ֆ. Մաքդոնալդը մոդելին նվիրված իր կենսագրական ակնարկում գրել է, որ աղջիկների մերկ ուսերը խմբին տալիս են «չափազանց զգայականություն»։
Զմայլանքով երգող կերպարների շարքը, որոնք հիմնականում աղջիկներ են, ոգեշնչված է Վերածննդի շրջանի քանդակագործ Լուկա դելլա Ռոբիայի ծոփորից։ Երգողներ պատկերող այդ եզրազարդը ստեղծված է Ֆլորենցիայի մայր տաճարի վերնասրահում ։ Դափնեփորիան Հին Հունաստանի տոն է, որն անցկացվում է ինը տարին մեկ՝ ի պատիվ Ապոլլոնի։ Դա բազմաթիվ շքերթային հսկա նկարներից ամենավիթխարին է, որի վրա հիմնված է Լեյթոնի հեղինակությունը։ «Դափնեփորիան» ստեղծվել է նրա մոտիկ ընկեր և հովանավոր, բանկիր Ջեյմս Ստյուարտ Հոջսոնի ճաշասենյակի համար, որն ստիպված էր այն վաճառել 1890 թվականին Barings Bank-ի առաջին սնանկացումից հետո ։ Նկարը գնել է բրիտանացի հավաքորդ Ջոն Մաքքալոուն, որը հարստացել էր ավստրալիական ոսկու հանքերում։ Նրա հավաքածուն վաճառվել է 1913 թվականին, «Դափնեփորիան» ձեռք է բերել ձեռնարկատեր և մեկենաս, Լևերհուլմի առաջին վիկոնտ Ուիլյամ Լևերը։ Երբ նա մահացել է 1925 թվականին, թաղումից առաջ նրա գերեզմանին ծաղիկների հետ դրել են նաև այդ նկարը ։
Լեյթոնի այլ նկարներ
Կոննին պատկերված է նաև Լեյթոնի «Երաժշտության դաս» («The Music Lesson», 1877, յուղանկար կտավի վրա, 93 × 95 սմ, Լոնդոնի Գիլդհոլի պատկերասրահ) և «Ձեռագրի ուսումնասիրություն ընթերցանության պատվանդանի վրա» («Study; at a Reading Desk», 1877, յուղանկար կտավի վրա, 63 × 72 սմ, Սադլի հաուս, Լիվերպուլ )։ Այդ երկու նկարները 1877 թվականին ներկայացվել են Լոնդոնի Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսի ժամանակ։ The Art Journal ամսագրի գրախոս առաջին կտավն անվանել է «բոլոր ցուցահանդեսների արվեստի ամենավառ ստեղծագործությունը», իսկ Կոննիին՝ «հիասքանչ աղջիկ»։ Երկու նկարներում էլ աղջիկը արաբական կենցաղին բնութագրական իրերով է շրջապատված, որը նկարիչը բերել էր Դամասկոսում ճանապարհորդությունից։
Լեյթոնի և Գիլքրիստի վերջին նկարը եղել է «Մանվածքի կծիկի փաթաթումը» («Winding the skein», մոտ 1878, յուղանկար կտավի վրա, 100,3 × 161,3 սմ, նկարիչը չի ստորագրել և չի թվագրել նկարը, Նոր Հարավային Ուելսի պատկերասրահ, Սիդնեյ, Ավստրալիա, ձեռք է բերվել 1974 թվականին )։ 1867 թվականին Լեյթոնն այցելել է հունական Հռոդոս կղզի և տեղի բնորդուհիների ուրվանկարներ է արել տան տանիքի պատշգամբաձև շինվածքում, ինչպես նաև պատկերել է լայն ծովածոցի և քաղաքի դարավանդի տեսարանը։ Նա այդ գծանկարներով վերադարձել է 1877 թվականին՝ մեկնելով Իսպանիա հոկտեմբերյան պարզ երկնքի որոնումներով։ Արվեստաբանները նկարում գտել են անտիկ մոյրաների հիշատակություն, որոնք կծկում էին ճակատագրի թելը։ Եղանակն արդարացրել է նկարչի սպասելիքները և նա ստեղծել է նկարը հիշողություններով և էսքիզներով։ Կոննի Գիլքրիստը կեցվածք է ընդունել նկարչի մոտ աղջկա կերպարի համար։
Լեյթոնը դադարել է նկարել Գիլքրիստին մոտ 1878 թվականին, երբ նա ճանաչման է հասել որպես դերասանուհի և ֆոտոմոդել։
«Դեղինի և ոսկեգույնի ներդաշնակություն։ Ոսկե աղջիկ՝ Կոննի Գիլքրիստ»
Ամերիկացի նկարիչ Ջեյմս Էբբոտ Մաք-Նեյլ Ուիսթլերն այցելել է Գեյթի թատրոն ամբողջ տարի՝ ստեղծելով դերասանների դիմանկարները։ Նա ստեղծել է «Դեղինի և ոսկեգույնի ներդաշնակություն։ Ոսկե աղջիկ՝ Կոննի Գիլքրիստ» նկարը («Harmony in Yellow and Gold: The Gold Girl - Connie Gilchrist», յուղանկար կտավի վրա, 217,8 × 109,5 սմ, ներկայումս գտնվում է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանում, որպես նվեր Ջորջ Հիրնի կողմի 1911 թվականին ) Կոննի Գիլքրիստի ամբողջ հասակով դիմանկարն է թատրոնի բեմում ցատկապարան թռչելիս (Էնն Վարթին սխալմամբ կարծել է, որ դա առաջին նկարն է, որի համար կեցվածք է ընդունել Կոննի Գիլքրիստը)։ Կոննին կեցվածք է ընդունել նկարչի համար նրա արվեստանոցում։ «Դեղինի և ոսկեգույնի ներդաշնակություն։ Ոսկե աղջիկ՝ Կոննի Գիլքրիստ» նկարն ավարտին է հասցվել 1877 թվականին, երբ բրիտանացի դերասանուհի և աշխարհիկ տիկին Լիլի Լենգթրին տեսել է այն Ուիսթլերի արվեստանոցում։ Այդ ժամանակ աղջնակն այնքան հայտնի էր, որ Լանգթրին, որը խոստովանել է, թե «տեսել է Կոննի Գիլքրիստին, բայց միայն մի անգամ», համոզված էր, որ դիմանկարում պատկերված է հենց երիտասարդ դերասանուհին։ 1880-ական թվականներին նկարը գնել է համայնքների պալատի պատգամավոր, Լիբերալ կուսակցության անդամ Հենրի Լաբուշերը։ Ուիսթլերը հետագայում ժամանակավորապես հետ է վերցրել կտավը, որպեսզի աշխատի կրկին։ Նկարը շարունակել է գտնվել Ուիսթլերի արվեստանոցում մինչև 1903 թվականին նրա մահը և միայն դրանից հետո է հետ վերադրձվել Լաբուշերին։
Քննադատ Չառլզ Պասկոն Ուիսթլերի «Դեղինի և ոսկեգույնի ներդաշնակություն։ Ոսկե աղջիկ՝ Կոննի Գիլքրիստ» նկարում Գիլքրիստին նկարագրել է որպես բավականին համակրելի տասնվեցամյա աղջկա՝ վուշագույն մազերով, բաց շագանակագույն հագուստով և մետաքսե սև զուգագուլպաներով, իսկ հենց նկարը՝ որպես զգայական և ռեալիստական դիմանկար առանց հնարովի գեղարվեստական էֆեկտների։ Միսիս Հենրի Ադամսը 1879 թվականի հունիսի 15-ին կտավը նկարագրել է հետևյալ կերպ. «Կոննիի հագին ֆլանելե բաճկոն է, որը հասնում է մինչև ազդրեր… պայուսակը և մետաքսե բարձրակրունկ ճտքավոր կոշիկները Լյուդովիկոս XV-ի նորաձևության ոճով են, նա կարմիր բռնակներով ցատկապարանով է թռչում»։ «Նյու Յորք Թայմս» թերթը հաղորդել է, որ «նրա պարզասրտությունը [գերել է] բոլորի սրտերը»։ Գրոսվենոր պատկերասրահի ցուցադրության ժամանակ նկարը քննադատությունների է արժանացել։ Тhe London Express-ը 1879 թվականի մայիսի 24-ին գրել է. «Միսս Կոննի Գիլքրիստի կրթությունը հավանաբար այնքան աղքատիկ է, որքան նրա հագուստը, և անկասկած անհրաժեշտ է նրան հուշել, որ [նկարի անվանումը]՝ «Ոսկե աղջիկ», զրպարտություն է նրա արտաքինի հանդեպ»։ The Mask հրատարակչությունում լույս տեսած «Ոսկեջրված ուրախություն… Կոննի, որի մասին ոչ ոք չի մտածում» վերնագրված ծաղրանկարում Գիլքրիստն է, որը կանգնած է հսկայական թիթեռին հակառակ (Ուիսթլերի միացագիր)։ Մամուլը անուղղակիորեն շոշափել է բարոյական խնդիրներ, այդ թվում և հետևյալը. «Արդյո՞ք աղջկա երիտասարդությունը ընդունելի է դարձնում այդ բեմական դերի համար բավականին ճչան հագուստը»։ Ինքը՝ Ուիսթլերը դժգոհ էր նկարից մեկ այլ պատճառով։ Ի տարբերություն թանաքով արված ուժեղ և արտահայտիչ պատկերների՝ նրա կարծիքով նկարը զուրկ էր կյանքից, և հիասթափված նկարիչն անգամ ցանկացել էր ոչնչացնել այն։
Պահպանվել են նկարչի ստեղծած գծանկարները, որոնք արվել են մշակման ընթացքում։ Դրանցից մեկի գտնվելու վայրը ներկայումս անհայտ է (1878 թվական, նկարն արված է թանաքով, հավանաբար սպիտակ թղթի համար, չափը՝ 9,8 × 4,8 սմ, ստորագրության փոխարեն դրված է թիթեռ՝ Ուիսթլերի նշանը, վերին ձախ անկյունում՝ մոդելի բեմական անունը) ։ Երկրորդ գծանկարը գտնվում է Բրիտանական թանգարանում (1879 թվական, նկարն արված է շագանակագույն թանաքով կրեմագույն թղթի վրա, չափը՝ 15,2 × 9,2 սմ կամ 15,4 × 9,4 սմ, գույք՝ № 1914,0417.2) ։ Պահպանվել են և այլ գծանկարներ։
Կոննի Գիլքրիստ և Ուիսթլերի «կապույտ աղջիկներ»
Նկարիչ և հուշագիր Թոմաս Ռոբերտ Ուեյը Ուիսթլերի մասին իր հիշողությունների գրքում գրել է, որ Կոննի Գիլքրիստը կեցվածք է ընդունել նաև «Սկերցո կապույտով» («Scherzo in Blue») նկարի համար, սակայն գեղանկարիչը մեկնել է Վենետիկ, իսկ երբ վերադարձել է, կտավն ավարտել է մեկ այլ բնորդուհու հետ։ Նոր բնորդուհին դարձել է Մոդ Մերի Ուոլերը (1862-1942, հետագայում՝ միսիս Մոնկ)։ Համաձայն Ուեյի՝ Ուիսթլերը աշխատել է նկարի վրա 1880 թվականին, սակայն ժամանակակից արվեստաբանները դրա ստեղծումը վերագրում են 1882-1884 թվականներին։ Նկարն ստեղծվել է կտավի վրա յուղաներկ գեղանկարի տեխնիկայով, գտնվելու վայրը ներկայումս հայտնի չէ։ Աղջկա դիմանկարն արված է ուղղահայաց ձևով։ Նա կանգնած է, ոտքերը լայն բացված են, ձեռքերը կոնքերին են։ Նրա հագին մինչև ծնկները շրջազգեստ է, վրայից՝ երկար բաճկոն։ Աղջիկն ունի երկար մազեր, որոնց վրա փետուրով գլխարկ է։ Այդ կտավի դիրքը և հագուստը ոճով մոտ են Էլինոր Լեյլանդի դիմանկարին («Կապույտ աղջիկը. միսս Էլինոր Լեյլանդի դիմանկար», YMSM 111)։ «Սկերցո կապույտով. կապույտ աղջիկ» նկարը Ուիսթլերի «Կապույտ աղջիկներ» շարքի վերջինն է։ «Սկերցո կապույտով. կապույտ աղջիկ» նկարի միակ պահպանված լուսանկարը ժամանակակից արվեստաբանների համար նկարի մասին հիմնական տեղեկատվությունն է պարունակում։ Ենթադրվում է, որ կտավի չափերն են 191 × 99 սմ։ Բրիտանացի նկարիչ Ուոլթեր Սիքերթի էտյուդը պահպանել է Ուիսթլերի արվեստանոցը «Սկերցո կապույտով» նկարի վրա աշխատելիս։ Սիքերթը պատկերել է նկարը մոլբերտի վրա և նկարչի համար կեցվածք ընդունած շիկամազ բնորդուհուն (Կոննի Գիլքրիստին կամ Մոդ Մերի Ուոլլերին) հեռվից ։
Կոննի Գիլքրիստ և այլ նկարիչներ
Քննադատները ենթադրում են սակայն, որ Հոլլը 1871 թվականի վերջին սկսել է աշխատել The Graphic թերթի նկարազարդումների վրա, իսկ նկարների ստեղծման համար խիստ ժամկետները պահանջում էին, որ Կոննին մշտապես կեցվածք ընդունի։ Հայտնի է, որ նա եղել է Ու. Գիլբերտի «Փոքրիկ Միմի» նկարազարդման մոդելը։ Նա այդ ժամանակ եղել է մոտ տասը տարեկան։ Կոննին առանց ընդմիջման կեցվածք է ընդունել մոտ հինգ ժամ և այնպես է ուժասպառ եղել, որ հազիվ է կարողացել քայլել։ Հոլլը և նրա կինը ստիպված էին նեցուկ լինել աղջկան։
Վիկտորյական շրջանի անգլիացի նկարիչ Լուիզա Ջեյն Ջոպլինգը հիշել է, որ գեղանկարիչ «Ջորջ Ֆրենսիս Մայլզը … նախկինում հաճախ էր նկարում այդ հաճելի փոքրիկ մոդել Կոննի Գիլքրիստին։ Նա իր վրա է հրավիրել բարձր հասարակության ուշադրությունը՝ հրավիրելով աղջկան ներկա լինելու իր արվեստանոց Ուելսի արքայազնի այցի ժամանակ»։ Մայլզի տիպիկ աշխատանքը, որը թվագրված է 1882 թվականին («Կոննի Գիլքրիստ», մատիտ, թուղթ, մասնավոր հավաքածու) պատկերում է Գիլքրիստի դեմքը՝ ծանր կոպերի տակից փայլուն աչքեր կեռացած լայն հոնքերով, ուղիղ երկար քիթ և փոքրիկ բերան, դեմքի կլոր ձև՝ ընդգծված կարճ ալիքաձև մազերով։ Մայլզի ընտրած նուրբ ֆոկուսի տեխնիկան նրա դասական դիմագծերին դիմանկարում պարգևում է յուրատեսակ անանունություն։ Բրիտանացի նկարիչ Ջոն Լավերին պատկերել է Կոննի Գիլքրիստին իր «Նրա առաջին հիասթափությունը» («Her First Disappointment», 1880, կտավ, յուղաներկ, 68,5 × 51 սմ, մասնավոր հավաքածու) նկարում։ Տեսաբան Սանդա Միլլերը Լավերիի ստեղծագործությունների 1984 թվականին Բելֆաստում կայացած ցուցահանդեսի իր հաշվետվության մեջ այդ կտավն անվանել է «երիտասարդական անշնորհք կոմպոզիցիա» ։
Կոննի Գիլքրիստ և Լուիս Քերոլ
Գրող և մաթեմատիկոս Լուիս Քերոլն առաջին անգամ աղջկան տեսել է Ադելֆի թատրոնում 1877 թվականի հունվարի 13-ին մնջախաղային «Հնազանդ փոքրիկ» ներկայացման մեջ, որտեղ խաղում էին միայն երեխաներ, իսկ Կոննին Առլեկինի դերում էր։ Քերոլը իր փոքրիկ մոդելի Էվելին Հաթչի ընկերակցությամբ էր։ Գրողն իր օրագրում գրառում է արել այդ նույն օրը, որ Կոննին «ամենագեղեցիկ երեխաներից մեկն է ինչպես դեմքով, այնպես էլ մարմնով, որպիսին ինքը երբևէ տեսել է։ Ես պետք է նրան լուսանկարելու հնարավորություն ստանամ»։ Քերոլը աղջկան ուղարկել է «Ալիսը Հրաշքների աշխարհում» գրքի օրինակ և Կոնստանս անվամբ ակրոստիքոս՝ միաժամանակ հարց տալով նրա մորը Կոննիի լրիվ անվան մասին, որպեսզի ակրոստիքոս գրի նաև նրա համար (գրողի համար ակրոստիքոս կազմելը լուսանկարելու նախաբանն էր)։ Մաթիլդա Գիլքրիստը ընդունել է գրողի նվերը և ուղարկել դստեր լրիվ անունը՝ «Կոնստանս Մաքդոնալդ Գիլքրիստ»։ Պրոֆեսիոնալ ստուդիաներում արված երկու լուսանկարները դրոշմել են այն Կոննիին, որպիսին նրան տեսել է այդ ժամանակ Քերոլը։ Առաջինը ցույց է տալիս աղջկա դեմքը խոշոր պլանով։ Երկրորդում դերասանուհին պատկերված է մանրամասն մտածված հագուստով, ցատկապարանով, որ կախված է նկարի ձախ մասում գտնվող սեղանից։ Սասեքսի համալսարանի անգլերենի պրոֆեսոր և տեսողական արվեստի կենտրոնի տնօրեն Լինդսի Սմիթը նշել է, որ այդ լուսանկարում հագուստը դժվար բնույթ ունի, ինչն ընդգծում է աղջկա մարմնի անդրոգինությունը։
Գիլքրիստի հետ ավելի շատ ժամանակ անցկացնելով (Քեյթ Ռայթի խոսքերով՝ կես ժամ)՝ Քերոլը նկատել է նրա նրբությունը, համեստությունը և ամաչկոտությունը։ Այդ նույն տարվա հուլիսի 2-ին Քերոլը տարել է աղջկան Թագավորական ակադեմիա, որը մեծ տպավորություն է թողել աղջկա վրա, հատկապես այն բանից հետո, երբ Գիլքրիստն այնտեղ տեսել է իրեն Ֆրեդերիկ Լեյթոնի «Երաժշտության դաս» նկարում։ Լինդսի Սմիթը կարծել է, որ Ակադեմիա այցելելու նպատակը հենց Լեյթոնի երկու նկարները տեսնելն էր, որոնք գտնվում էին այնտեղ և որոնց համար կեցվածք էր ընդունել Կոննին՝ «Երաժշտության դաս» և «Ձեռագրի ուսումնասիրություն ընթերցանության պատվանդանի վրա»։ Ակադեմիա այցելելուց հետո Քերոլը կրկին իր օրագրում գրել է «ամենահիասքանչ երեխայի մասին (և՛ դեմքով, և՛ մարմնով), որին ես երբևէ իմացել եմ»։ «Կուզենայի անել նրա 100 լուսանկար»,- երազել է նա։ Քերոլը նույնիսկ պլան է մշակել, ինչը թույլ է տվել նրան լուսանկարել աղջկան. «Մտածել եմ պլան, որը թվում է ավելի իրատեսական, քան ես երբևէ մտածել եմ, որպեսզի ստանամ Կոննի Գիլքրիստի նկարները. մնալ Լոնդոնում, նրան տանել Օքսֆորդ վաղ գնացքով և վերցնել նրան երեկոյան։ Դա տալիս է ինը ժամ Օքսֆորդում և լինում է ավելի շատ, քան նրա և ուղեկցողի համար վճարելը, որը կարող է հոգս լինել»։ Արդյոք իրականացվել է այս պլանը, անհայտ է մնում։
1877 թվականի հոկտեմբերի 2-ին «Կարմիր գլխարկ» ներկայացումից հետո Քերոլը Գիլքրիստին անվանել է Ադելֆի թատրոնի «ամենագեղասքանչ առլեկինը», սակայն մեկ տարի անց աղջկա թարմությունը գրողի աչքերում խամրել է (Լինդսի Սմիթը նշել է, որ դա համընկել է աղջկա սեռական հասունացման շրջանի հետ) Քերոլը, Գեյթի թատրոնում նայելով «Փոքրիկ դոկտոր Ֆաուստը», 1878 թվականի հոկտեմբերի 2-ին հիասթափված գրել է. «Կոննի Գիլքրիստը Զիբելի դերում էր. նա կորցնում է իր գեղեցկությունը և չի կարողանում խաղալ, սակայն «Ցատկապարանով պար» հին համարը նա կատարեց հիասքանչ»։
Կոննի Գիլքրիստի լուսանկար CLD մոնոգրամով
Լուսանկարի (15,7 × 10,7 սմ), որը ներկայումս պահվում է Փենսիլվանիա նահանգի գրադարանում (ձեռք է բերվել 1971 թվականին Լոնդոնի Դ'Օֆֆե և Կուպեր պատկերասրահից) հետևին մեկ անընդմեջ տողով, մանուշակագույն մոնոգրամով ստորագրված է CLD (Չառլզ Լյութվիջ Դոջսոն՝ Լուիս Քերոլի իրական անունը)։ Այդ լուսանկարում Կոննին մեկ ոտքը բարձրացրած կանգնած է արվեստանոցի այգու սանդուղքին, կոշիկները բարձրակրունկ են, կողքից կապիչով։ Կոշիկներն ընդգծում են նրա բարեկազմ ոտքերը։ Աղջիկը շատ երիտասարդ տեսք ունի։ Մուգ մազերն ալիքավոր իջնում են, Կոննիի հագին մինչև ծնկները հասնող մուգ զգեստ է՝ փոթազարդերով բարձր օձիքով։ Զգեստը գոտևորում է նրա ազդրերը ծալազարդերով, որոնք հետևից հավաքված են հսկայական փնջիկով։ Մարգարեթ Մաքդոնալդի խոսքերով՝ նկարի պարունակած զգայականությունն ընդգծվում է լուսանկարի կոպիտ երանգավորմամբ։ Հագուստը կարող է թվագրվել մոտավորապես 1882 թվականի։ Կա ենթադրություն, որ այդ նկարն ստեղծել է հենց Լուիս Քերոլը։ Գրողը հավաքել է այլ վարպետների լուսանկարների ալբոմ, սակայն լուսանկարիչ և գեղարվեստական քննադատ Չառլզ Մաննը կարծել է, որ Քերոլը իր մոնոգրամը, որին նա մեծ նշանակություն էր տալիս, չէր դնի օտար լուսանկարի վրա։ Մաննը գրել է, որ թեպետ լուսանկարն այդքան կոպիտ է գունավորված, Քերոլը չի առարկել լուսանկարի ներկմանը։
Մարգարեթ Ֆ. Մաքդոնալսի կարծիքով՝ այդ լուսանկարը կարող էր լինել Կոննի հետ արված երկու լուսանկարներից մեկը, որոնք երեխաների 22 լուսանկարների շարքում էին և կատարել էր Քերոլը 1882 թվականին։ Գիլքրիստի երկրորդ լուսանկարում, որը պահպանվել էր Քերոլի հավաքածուում, աղջիկը պատկերված է խոշոր պլանով, նույն սանրվածքով և նման հագուստով։ Մարգարեթ Մաքդոնալդը այն թվագրում է մոտավորապես 1882 թվականին, թեպետ մեկ այլ արվեստաբան՝ Մաասը, առաջարկել է ավելի ուշ տարեթիվ՝ 1885 թվականը։ Գիլքրիստը լուսանկարում ունի նեղ կիսադեմ, փոքր-ինչ բարձր ուղիղ քիչ, փոքրիկ բերան, ծանր հոնքերով աչքեր և մեծ ականջներ, որոնցից կախված են ծաղկի ձև ունեցող ականջօղեր։ 17 տարեկանում Կոննին բավականին փոքր է երևում, սանրվածքը ստվերում է նրա երիտասարդությունը։ Նրա հասարակական իմիջը ընդգծել են պարուհու արտաքինը, նույնիսկ այն պարագայում, երբ մեծացել է համապատասխան տարիքից։
Այլ վարպետների լուսանկարներում և վիմատիպ նկարներում
Երիտասարդ դերասանուհուն բազմիցս լուսանկարած վարպետների շարքում էին Վիկտորյա թագուհու անձնական լուսանկարիչ և W. & D. Downey ֆոտոստուդիայի սեփականատեր Ուիլյամ Դաունին, հոլանդական ծագմամբ անգլիացի նկարիչ և լուսանկարիչ Հենրի վան դեր Վեյդեն, որը հայտնի է որպես լուսանկարչության մեջ էլեկտրականության առաջին օգտագործողներից մեկը , լուսանկարիչ, Մեծ Բրիտանիայի վիկտորյական բարձր հասարակության ներկայացուցիչների նկարահանումներում մասնագիտացած Ալեքսանդր Բասանոն , վիկտորյական դարաշրջանի ականավոր վիմագրիչ Ալֆրեդ Կոնկանենը, որը ճանաչման է հասել նոտաների համար կազմերի նկարազարդումներով ։ Կոննի Գիլքրիստը Վիկտորյայի և Ալբերտի թանգարանի հավաքածուի 1870-ական թվականների թատերական լուսանկարներում
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնորդուհիներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հայտնի գրողների մուսաներ Կատեգորիա:Լուիս Քերոլի լուսանկարներ
Կիաու Կաուանուի
Կիաու Կաուանուի ({{lang-en|Keahu Kahuanui, {{ԱԾ}})՝ ամերիկացի դերասան, ով հայտնի է դարձել շնորհիվ «Պատանի գայլը» հեռուստասերիալի, որտեղ խաղում է Դեննիի դերը  ։
Կենսագրություն
Կիաու Կաուանուին ծնվել է 1986 թվականի օգոստոսի 7-ին Հոնոլուլուում, Հավայան կղզիներ, ԱՄՆ։ Միջնակարգ դպրոցի ուսումից հետո, Կիաուն ավարտել է Բոստոնի համալսարանը։ 2011 թվականին նկարահանվել է «Պատանի գայլը» հեռուստասերիալի համար ։ 2014 թվականին նկարահանվել է «Afterglow» ամսագրի համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Բոստոնի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ
Պյոտր Դուլսկի
Պյոտր Մաքսիմիլյանոցիչ Դուլսկի, ռուս և խորհրդային արվեստագետ, թանգարանի աշխատող, հրատարակիչ և մանկավարժ։
Համարվում է Կազանյան արվեստագիտության հիմնադիրը։
Կենսագրություն
Պյոտր Մաքսիմիլյանովիչ Դուլսկին ծնվել է 1879 թվականի մարտի 23-ին Բեսարաբիայի (ներկայում՝ Մոլդովայի կազմում) Օրգեև քաղաքում։ 1889 թվականին ընդունվել է Քիշնևի առաջին գիմնազիան, այնուհետև իր ուսումը շարունակել Օդեսայի նկարչական դպրոցում։ 1911 թվականին վերադարձել է Կազան և մնացած ամբողջ կյանքն անցկացրել այնտեղ։ Նրա աշխատանքի սկզբնական շրջանը գերազանցապես կապված է եղել Կազանի ճարտարապետա-գեղանկարչության պատկերի հետազոտմանը և ճարտարապետության, գեղանակարչության և գրաֆիկայի առավել նշանակալի կոթողների ուսումնասիրմանը։ 1917-1920 թվականներին արվեստագետն ակտիվ մասնակցել է թանգարանների կառուցման, հուշարձանների հաշվառման, գրանցման և պահպանության գործում։ Շատ է զբաղվել ստեղծագործական աշխատանքներով։
1930 թվականից Պյոտր Դուլսկին դասավանդել է Կազանի տարբեր համալսարաններում։ Ակտիվորեն մասնակցել է ԹԻԽՍՀ (Թաթարստանի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն) միության ստեղծմանը, 1936-1938 թվականներին եղել նրա առաջին նախագահը։ Դուլսկին մասնակցել է «Կազանի թանգարանների լրաբեր» առաջին ամսագրի և «Казанский библиофил» ամսագրի ստեղծմանը, որի առաջին համարը լույս է տեսել 1921 թվականին։ «Казанский библиофил» ամսագիրը նվիրված է եղել գրքերին և ժամանակակից գրաֆիկային (1921-1923), որը եղել է այդ տիպի ոչ մայրաքաղաքային միակ ամսագիրը։ Լույս է տեսել ընդամենը չորս համար։
Պյոտր Դուլսկին մահացել է 1956 թվականի մարտի 8-ին Կազանում։ Նրա գլխավոր վաստակը, ըստ Կազանի խորհրդային մեծ արվեստագետ Պյոտր Եվգենևիչ Կոռնիլովի, եղել է այն, որ նա «Երիտասարդությանը սովորեցրել է սիրել արվեստը և ծառայել նրան» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս արվեստագետներ Կատեգորիա:Ռուս արվեստաբաններ Կատեգորիա:Ռուս հրատարակիչներ Կատեգորիա:Ռուս մանկավարժներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության թեկնածուներ
Էդիտ Գոնսալես
Էդիտ Գոնսալես Ֆուենտես (Edith González Fuentes, ), մեքսիկացի դերասան, պարուհի և մոդել։
Կենսագրություն
Էդիտ Գոնսալեսը ծնվել է 1964 թվականի դեկտեմբերի 10-ին, Մոնտերեյում ՝ ուրախ, համերաշխ, հյուրասեր և ամուր ընտանիքում, ունեցել է տատիկ՝ Էսպերանսա, նաև հարազատ եղբայր։ Նա համընդհանուր սեր է վայելել ընտանիքում։ Երբ տանը հյուրեր էին լինում, նրանց համար երգում էր և բանաստեղծություններ արտասանում։ Ծնողներն իրենց սիրելի դստեր համար կազմակերպում էին հանպատրաստից համերգներ և ներկայացումներ։ Եվ քանի որ դրանք հաջող էին ստացվում, նրանք փորձել են զարգացնել դստեր դրամատիկ տաղանդները։
Էդիտ Գոնսալեսի ավագ եղբայրը՝ Վիկտոր Մանուելը, որը տասներկու տարով մեծ էր քրոջից, մասնակցում էր գործադուլների և ցույցերի։ Նա հնգամյա Էդիտին էլ էր իր հետ տանում։ Այդպես էլ, մի անգամ եղբայրն իր ընկերների և Էդիտի հետ մասնակցել են Ռաուլ Վելասկոյի «Միշտ կիրակիի մեջ» հեռուստահաղորդման նկարահանմանը։ Այդ պատահականության արդյունքում հնգամյա Էդիտին նկատել են հաղորդման պրոդյուսերները և նրան հրավիրել են կինոյում նկարահանվելու։ 1969 թվականին կայացել է նրա դեբյուտը, որը մեքսիկական ֆիլմ էր։ Դրան հաջորդել են մի շարք էպիզոդիկ դերեր ինչպես թատրոնում, այնպես էլ ներկայացումներում։
1979 թվականին թողարկված « Հարուստները նույնպես լալիս են » հեռուստասերիալում նկարահանվելուց հետո նա ճանաչվել է ամբողջ աշխարհում, իսկ դպրոցում նրան ընտրել են դասարանի ավագ և «դասարանի առաջին աղջիկ»։
Խորհրդային միության երկրներում նա հայտնի է դարձել ինչպես «Հարուստները նույնպես լալիս են» (1979 թվական) ,այնպես էլ «Վայրի Ռոզա»(1987 թվական), «Ոսկե վանդակ» (1997 թվական) և «Սալոմե» (2001-2002 թվականներ ) հանրահայտ սերիալներով։
Նկարահանումներից դուրս
Չնայած դերասանական ծանրաբեռնված գործունեությանը, նա սիրել և գնահատել է ընտանեկան ջերմությունն ու հարմարավետությունը։ Նա հաջողություններ է ունեցել ոչ միայն կինոյում, այլ նաև թատրոնում, որտեղ կատարել է գլխավոր դերեր։ 1990 թվականին իր մասնակցությամբ «Արկածախնդիր աղջիկը» (Aventurera) հայտնի ներկայացումը տարիներ շարունակ եղել է խաղացանկում։ Նա՝ որպես պարկեշտ կին, խուսափել է դիսկոտեկներից և աղմկոտ երեկույթներից, բայց նախքան իմանալը, որ անբուժելի հիվանդ է, սիրել է աշխարհով մեկ ճամփորդել։
Ապրել և աշխատել է Մեխիկոյի հրաշալի առանձնատանը, որը գտնվում էր քաղաքի կենտրոնում և կառուցվել է դեռևս 1700-ական թվականներին։ Նա ամեն տարի թարմացրել է իր առանձնատունը՝ ընտրել է դեկորներ, կահույք, նկարներ և անտիկվար իրեր։ Նա ճանապարհորդել է շատ քաղաքներով և սիրել է գնել հուշանվերներ ( Իտալիայից բյուրեղապակյա դեկորատիվ ծաղկաման, Թուրքիայից՝ էներգախնայող լամպեր, որոնք նոր էին վաճառքի դուրս եկել)։ Նա ոչ միայն դերասանուհի էր, ճանապարհորդ, նաև լավ խոհարարուհի էր, որը սիրում էր համեղ ուտեստներ պատրաստել․ նրա սիրելի ուտեստներից մեկը եղել է մեքսիկական ավանդական խոհանոցի էնչիլադա կծու ուտեստը։
Հիվանդություն և մահ
2016 թվականին ախտորոշվել է IV աստիճանի ձվարանի քաղցկեղ։ Էդիտ Գոնսալեսին վիրահատել են՝ հեռացնելով ձվարանները, արգանդը և ավշային հանգույցները։ 2017 թվականին հիվանդությունը ժամանակվոր նահանջել է, բայց 2019 թվականին հիվանդությունը կրկին գլուխ է բարձրացրել։ Երեք տարի հիվանդության դեմ պայքարից հետո, Էդիտ Գոնսալեսը մահացել է 2019 թվականի հունիսի 13-ին, Մեքսիկայում   ։ Հուղարկավորվել է Մեխիկոյի Ֆրանսես Պանթեոնում  ։ Նրա մահը լուսաբանել են բազմաթիվ օտարերկրյա լրատվամիջոցներ ։
Մահից առաջ Գոնսալեսը North Point en Español խմբի հետ ձայնագրել է իսպաներեն «Իմ ապաստարանը» (Mi Refugio) երգը, որը թողարկվել է նույն թվականի դեկտեմբերին  ։ Մահվան մահճում նա իր դստեր՝ 15-ամյա Կոնստանսայի խնամակալությունը հանձնել է իր հորեղբորը՝ Վիկտոր Մանուել Գոնսալեսին ։
Անձնական կյանք
2004 թվականի օգոստոսի 17-ին Էդիտ Գոնսալեսը քաղաքական գործիչ Կրիլ Սատնիագոյից ունեցել է դուստր՝ Կոնստանսային։ Սկզբում Գոնսալեսը ցանկանում հայտնել աղջկա հոր անունը, սակայն 2008 թվականին Կիրիլ Սատնիագոն ճանաչել է հայրությունը ։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ամուսնացել է Լորենցո Լազո Մարգեյնի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Մեքսիկացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Մեքսիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Մեքսիկացի մոդելներ
Շարդինիա խոշորապտուղ
Շարդինիա խոշորապտուղ, բարդածաղկավորների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Միամյա, 25–50 սմ բարձրությամբ, մոխրականաչավուն թավոտությամբ խոտաբույս է։ Ցողունը հիմքից ճյուղավորված է։ Զամբյուղները բազմածաղիկ են։ Ծաղիկները սպիտակավուն են, համարյա չեն գերազանցում ընդհանուր ծածկոցի թերթերին։ Սերմնիկները մեծ են, հաճախ վարդագույն և ունեն 1 սմ երկարությամբ պապուս ։
Տարածվածություն
Հայաստանում հանդիպում է Երևանի (Երևանի շրջակայք և Ուրծի լեռնաշղթա) և Դարեղեգիսի (Արփա գետի կիրճ) ֆլորիստիկական շրջաններում։ Հանդիպում է նաև Նախիջևանում, Անատոլիայում, Իրաքում և Իրանում ։
Էկոլոգիա
Աճում է ստորին և միջին լեռնային գոտիներում՝ ծովի մակարդակից 1000-1800 մ բարձրությունների վրա, տափաստաններում, երրորդական ժամանակաշրջանի կարմիր կավերի վրա։ Ծաղկում է հունիս-հուլիս ամիսներին, պտղաբերում՝ հուլիսին ։
Պահպանություն
Խոցելի տեսակ է։ Ներկայումս հայտնի են երեք պոպուլյացիաներ։ Տարածման շրջանի մակերեսը 5000 կմ²-ից պակաս է, իսկ բնակության շրջանի մակերեսը՝ 500 կմ²-ից պակաս։ Տեսակի տարածման հիմնական շրջանը գտնվում է Հայաստանի սահմաններից դուրս։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված էր որպես ոչնչացման անմիջական սպառնալիքի ենթակա տեսակ։ Ընդգրկված չէ CITES–ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խոցելի տեսակներ Կատեգորիա:Բարդածաղկավորներ Կատեգորիա:Ծածկասերմեր Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր Կատեգորիա:Ասիայի բուսական աշխարհ
Գուստավո Գոմես
Գուստավո Գոմես (Gustavo Gómez, ), պարագվայցի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս իտալական Միլանի և Պարագվայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում ։
Ակումբային կարիերա
Գոմեսը համարվում է Պարագվայի ամենախոստումնալից պաշտպաններից մեկը։ Նա սկսել է իր կարիերան Լիբերտադում։ 2014 թվականի ամռանը Գոմեսը տեղափոխվեց արգենտինական Լանուս։ Գոմեսի հետ Լանուսը հաղթեց 2016 թվականի Արգենտինայի առաջնությունը։
Միլան
2016 թվականի օգոստոսի 5-ին Գոմեսը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց իտալական Միլանի հետ ։ Տրանսֆերի արժեքը կազմեց 8.5 միլիոն եվրո։ Նա առաջին պարագվայցի ֆուտբոլիստն է, որը հանդես է եկել Միլանի կազմում։ Ակումբին միանալուց հետո Գոմեսն ընտրեց 15 համարը՝ ի նշան հարգանքի տուրքի նրա Լանուսի թիմակից Դիեգո Բարիզոնեի, ով զոհվել էր ավտովթարում ։ Իր դեբյուտը նշել է 2016 թվականի օգոստոսի 27-ին՝ Նապոլիի դեմ խաղում ։
Միջազգային կարիերա
Գոմեսը առաջին անգամ Պարագվայի ազգային հավաքական հայտավորվել է 2013 թվականի օգոստոսին՝ Գերմանիայի դեմ ընկերական խաղի համար ։ Բայց իր միջազգային դեբյուտը նշել է 2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին՝ Բոլիվիայի դեմ խաղում։ Այս խաղում նա նաև խփեց իր առաջին գոլը Պարագվայի հավաքականի կազմում ։ Դրանից հետո նա դարձավ Պարագվայի հավաքականի հիմնական կազմի խաղացող։ Պարագվայի հավաքականի կազմում մասնակցել է 2016 թվականի Կոպա Ամերիկայի բոլոր 3 խաղերին, սակայն Պարագվայը դուրս մնաց խմբային փուլից վերջին տեղով ։
Ակումբային վիճակագրություն
2017 թվականի մայիսի 28-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2016 թվականի նոյեմբերի 16-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Պարագվայցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Միլանի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Դատարկների քաղաք (վեպ)
Դատարկների քաղաքը գրող Ռենսոմ Ռիգզի 2011 թվականի «Միսս Փերեգրինի տարօրինակ երեխաների համար տունը» վեպի սիկվելն է։ Այն թողարկվել 2014 թվականի հունվարի 14-ին, Quirk Books-ի ներքո ։ Վեպը գրվել է առաջինն ավարտելուց անմիջապես հետո և նկարագրում է, թե ինչպես են տարօրինակ երեխաները Միսս Փերեգրինի մանկատնից փախչում դեպի «աշխարհի տարօրինակ մայրաքաղաք» Լոնդոն ։
Սյուժե
Դատարկներից նավով փախչելուց հետո, երեխաներն ընկնում են վտանգավոր փոթորկի մեջ և կարիք են ունենում ափ հասնելու։ Նրանք ծովափ ես հասնում այն պատճառով, որ արարածները հետապնդում էին նրանց։ Ուստի նրանք փախչում են դեպի անտառ։ Վազելու տեղ չունենալով, նրանք աննպատակ թափառում են, մինչև չեն հանդիպում գնչուների խմբի, որոնք օգնում են հասնել քաղաք և մի քանի այլ բաներով։ Իրենց «Տարօրինակների հեքիաթներ» գրքի շնորհիվ, նրանք բացահայտում են մի օղակ, որը լի է տարօրինակ կենդանիներով։ Երբ երեխաներն իմանում են, որ Միսս Վրենը՝ կենդանիների իմբրինը (կին ղեկավար, ով կարողանում է տնօրինել ժամանակը և ձեռք բերել թռչնի մարմին) թռրել է Անգլիա, որպեսզի օգնի իր իմբրին քույրերին, նրանք լքում են օղակը՝ վերջինիս գտնելու համար։
Ժանապարհին, նրաք ընկերանում են գնչուների խմբի հետ, ովքեր փրկում են արածների փնտրտուքներից։ Այնուհետև գնացքով գնում են Լոդնոն։ Արարածներն առևագնու են երեխաներին և տանում մի սարայ, սակայն Հյուն, ով ղեկավարում է մեղուներին, փրկում է նրանց և բոլորն ուղևորվում են փրկելու Միսս Փերեգրինի մարմնաբունը։
Քաղաքում, նրանք տեսնում են հրթիռակոծությունից առաջացած սարսափելի հետևանքները՝ մինչ հետևում էին Միսս Վրենի տարօրինակ աղավնիներին։ Աղավնիները նրանց տանում են Սուրբ Պողոսի Տաճար, որի գետնանցումային ճանապարհին գտնում են երկու տարօրինակ երեխաներ Ջոյելին և Փիթերին, ովքեր արձագանգային լոկտարնորներ են և կարծես ունեն մի ուղեղ։ Նրանց տանում են օղակի միջով, և միայն Եմման, Ջեյքոբն ու Հորացիուսն են հետևում աղավնիների երամին։ Այնտեղ հանդիպում են Մելինա Մենոննին՝ տելեկինետիկ ուժով աղջկան, ով սկզբում չի վստահում նրանց, սակայն տալիս է աղավնուն, որին հավատում էին, որ կտանի դեպի Միսս Վրենը։ Վերջապես նրանք հասան ժամանակի օղակ, որտեղ թաքնված էր Միսս վրենը։ Նա փորձեց օգնել Միսս Փերեգրինին, նրան կրկին մարդ դարձնելով։ Այդ ժամանակ, Ջեյքոբն ու մյուսները բացաայտում են, որ արարածներն առևանգում են բազմաթիվ տարօրինակ հոգիներ և կերակրում դրանցող դատարկներին, ինչը հնարավորություն է տալիս նրանց անցնելու ժամանակի օղակների միջով։
Միսս Վրենը վերջապես Միսս Փերեգրինին մարդ է դարձնում, բայց բոլորը շոկի են ենթարկվում, երբ տեսնում են, որ այն Միսս Փերեգրինը չէ։ Նրան առևանգել է իր արարած-եղբայր Կաուլը։ Գիրքը վերջանում է, երբ Ջեյքոբն իրեն գտնում է ներկայում՝ հեռախոսախցիկում փակված և զանգում է իր հորը, որպեսզի ասի, որ ողջ է։ Վերապես Ջեյքը բացահայտում է նոր կարողություն՝ խոսել դատարկների հետ և կառավարել նրանց։
Սիկվել
«Միսս Փերեգրինի» շարքի երրորդ և եզրափակիչ գիրքն է «Հոգիների գրադարան»-ը, որը դուրս է եկել 2015 թվականի սեպտեմբերի 22-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆենտեզի գրքեր Կատեգորիա:2014 գրքեր
Հուսեյն Ջավիդ
Հուսեյն Ջավիդ (Hüseyn Cavid, ), ադրբեջանցի բանաստեղծ, գրող և դրամատուրգ; Ադրբեջանական գրականության ռոմանտիզմ ժանրի գլխավոր ներկայացուցիչ Հուսեյն Ջավիդը ազգային ռոմանտիկ բանաստեղծության և ողբերգության ժանրի հիմնադիրն է ։
Կենսագրություն
Հուսեյն Ջավիդը ծնվել է 1882 թվականին Նախիջևանի Քենգերլիի շրջանի Շահթախտի գյուղում։ Նա ստացել է իր առաջին կրթությունը Նախիջևանի կրոնական դպրոցում։ Նա իր միջնակարգ կրթությունը ստացել է Մ․ Թ․ Սիդկիի «Դպրոց-կրթություն» կոչվող նոր դպրոցում(1894-1898)։ Ավարտել է Ստամբուլի համալսարանի գրականության բաժինը (1909)։ Աշխատել է որպես ուսուցիչ Նախիջևանում, այնուհետև `Գանձակում և Թբիլիսիյում, իսկ 1915 թվականից` Բաքվում ։
Ստեղծագործություններ
Հուսեյն Ջավիդի ստեղծագործությունը տևել է ավելի քան 30-տարի։ Նա հարստացրել է Ադրբեջանական գրականությունը և ժանրով, և իմաստությամբ։ Նրա «Անա (Նայր)», «Շեյխ Սանան» և «Իբլիս» ստեղծագործություններով Ադրբեջանական գրականության մեջ դրվել է ողբերգական ժանրի հիմքը։ Դրամատուրգի ստեղծագործությունների մեջ հատուկ տեղ են գրավում «Փեյղամբար», «Թոփալ Թեյմուր», «Քնյազ», «Սայավուշ», «Խայյամ», «Իբլիսին ինթիկամը (Իբլիսի վրեժը)» պիեսները և «Ազեր» պոեման։ Ադրբեջանական ժողովրդին շատ սիրող դրամատուրգը երկար տարիներ խորհրդային կարավարության կողմից իրականացվող բռնադատողական քաղաքականության հետ չի հաշտվել և պայքար է մղել նրանց դեմ։ Նա 1941 թվականին հալածանքի է ենթարկվել, որը իրականացված է Ստալինի ռեժիմի կողմից ու սպանվել է Իրկուտսկի մարզում։ Հեյդար Ալիևի հանձնարարությամբ նրա գերեզմանը տեղափոխվելով Նախիջևան հուղարկավորվել է այնտեղ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ադրբեջանցի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ
Մալիե (Ապուլիա)
Մալիե (Maglie), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Լեչե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 15 055մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 685 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 22 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 73024, հեռախոսային կոդ՝ +39 0836։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
GoPro
GoPro ապրանքանիշ (մինչև 2014 թվականի փետրվարը Woodman Labs inc Սան Մատեո, Կալիֆոռնիա)։ GoPro նշանի տակ արտադրվում են սպորտային տեսախցիկներ և աքսեսուառներ դրանց համար, նախատեսված ակտիվ սպորտի և հանգստի համար։
Լայն տարածում ունեն պռոֆեսիոնալների շրջանում։ Կարող է տեղադրվել կենդանիների վրա նրանց կյանքը ուսումնասիրելու համար ։ Որպես կանոն տեսախցիկը ամրացնում են գլխին, բայց աքսեսուարների միջոցով այն կարելի է ամրացնել մարմնի ցանկացած հատվածին։
GoPro HERO տեսախցիկները
Ներկայումս վաճառվում է երեք տեսակի տեսախցիկ առանց տեսափնտրիչի։ Տեսախցիկի առջևի հատվածում կա մոնոխռոմային, հեղուկբյուրեղային էկրան, որը տեղեկացնում է տեսանկարահանման ձևաչափի մասին տեսախցիկը վաճառվում է թափանցիկ HD տուփում, որը կարող է դիմանալ հարվածների և մինչև 30 մ ընկղմման Տեսախցիկի չափսերը առանց տուփի 42x60x30 մմ (HERO2)։
GoPro HERO 3
2012 թվականի նոյեմբերին թողարկվել է «HERO3» տեսախցիկների մոդելը։ Այդ մոդելը վաճառվում է երեք տարբերակով. White, Silver և Black։ Բոլոր տարբերակներում օգտագործվում են wi-fi, մոդուլներ և micro-SD քարտեր և լավացված է ձայնի որակը HERO2-ի համեմատ։Տեսախցիկների ամենաթանկ տարբերակը` Black կարող է նկարահանել վիդեո 4K 15 կադր/վայրկյան ձևաչափով և լուսանկարել 12 MP 30 կադր/վայրկյան արագությամբ։ Silver-ը պահպանել է նախկինի`HD HERO2 բոլոր ֆունկցիաները, բայց դարձել է ավելի փոքր ու թեթև։ White սկզբնական տարբերակում լուսանկարների ձևաչափը իջեցվել է մինչև 5MP և արագությունը մինչև 30 կադր վայրկյան, ինչպես ավելի հին` HERO HD տարբերակում։ Ամենաթանկ մոդելի գինը կազմում է 500 եվրո. G HERO 3+։
2013 թվականին GoPro-ներկայացրել է նոր մոդել HERO3+, հասանելի Black Edition և Silver Edition տարբերակներում։ Black Edition տարբերակը (արժեքը $399.99) ունի նկարահանման վիդեո ռեժիմներ 1440p48, 1080p60, 960p100 և 720p120, նաև 4Kp15 և 2.7Kp30 և կարող է լուսանկարել 12-մեգափիքսելանոց լուսանկարներ մինչև 30 կադր/վայրկյան։ Black Edition-ը նույնպես ներառում է ղեկավարում Wi-Fi-ի միջոցով։ Silver Edition (արժեքը $299) ունի վիդեոռեժիմներ 1080p60 և 720p120 և կարող է լուսանկարել 10-մեգափիքսելանոց լուսանկարներ։