cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էվթանազիան Շվեյցարիայում
Ակտիվ էֆթանազիան Շվեյցարիայում արգելված է, սակայն ինքնասպանություն գործելու համար միջոցներ տրամադրելը օրինական է, պայմանով, որ անմիջականորեն մահվան հանգեցնող գործողությունը կատարի այն անձը, ով ցանկանում է մահանալ։ 2014 թվականին իրականացվել է 752 ընթերակայված ինքնասպանության (330 տղամարդ, 422 կին)՝ 1029 սովորական ինքնասպանության դիմաց (754 տղամարդ, 275 կին),  ընթերակայված ինքնասպանությունների մեծամասնությունը վերաբերել է մահացու հիվանդություններ ունեցող տարեցներին ։ Էվթանազիայի իրականացմամբ զբաղվող  կազմակերպությունների ծառայություններից լայնորեն օգտվում են օտարերկրացիները, ինչը քննադատներն անվանում են ինքնասպանության տուրիզմ։ 2008 թվականի դրությամբ Dignitas-ի օժանդակությամբ իրականացված ընդհանուր ինքնասպանությունների 60%-ը կատարվել է գերմանացիների կողմից ։
Իրավական կարգավիճակ
1937 թվականի Շվեյցարիայի քրեական օրենսգրքի 115-րդ հոդվածը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում «շահադիտական ​​դրդումներով ինքնասպանության դրդելու կամ նպաստելու դեպքում» ։
Օրենսգրքի 114-րդ հոդվածի համաձայն՝ կամավոր էվթանազիայում («ոչ կանխամտածված սպանություն») ցանկացած ակտիվ մասնակցություն քրեականացվում է, անկախ նրանից՝ դա արվում է եսասիրական, թե «ազնվաբարո դրդապատճառներով» (օրինակ՝ խղճահարության սպանություն)։ Սակայն, օրենսգրքի ձևակերպմամբ ոչ եսասիրական նկատառումներով պայմանավորված ընթերակայված ինքնասպանությունը (երբ մահացու դեղամիջոցները նշանակվել են, պայմանով, որ հիվանդը ակտիվորեն մասնակցի դեղամիջոցների ընդունմանը) պատժելի չէ։ Միևնույն ժամանակ, արգելվում է մահացու ներարկումը կամ ակտիվ էվթանազիայի այլ ձևերը։ Շվեյցարական օրենսդրությունը թույլ է տալիս միջոցներ տրամադրել միայն ինքնասպանություն գործելու համար, սակայն դրա պատճառները չպետք է հիմնված լինեն անձնական շահի վրա (օրինակ՝ դրամական շահ) ։
Այսպիսի իրավական իրավիճակի հետ կապված Շվեյցարիայում 1980-ականներին ստեղծվել են առաջին ոչ առևտրային կազմակերպությունները, որոնք զբաղվել են ինքնասպանություն գործելու համար բժշկական օգնության տրամադրմամբ։ Փաստորեն, թույլատրվել է օտարերկրյա քաղաքացիներին օգնել կամավոր էվթանազիայի հարցում, ինչը հանգեցրել է «ինքնասպանության տուրիզմի» առաջացմանը ։
Ոստիկանությունը կարող է հետաքննություն սկսել ցանկացած ընթերակայված ինքնասպանության վերաբերյալ։ Սակայն, քանի որ շահադիտական ​​դրդումներով ոչ մի  հանցագործություն չի կատարվում, նման քրեական գործերը առավել հաճախ բաց են մնում երկար ժամանակ կամ ուղղակի փակվում են առանց հետևանքների։ Քրեական հետապնդումը սկսվում է, եթե նույնիսկ նվազագույն կասկած կա հիվանդի՝ գիտակցված ընտրություն կատարելու անկարողության կամ որևէ մեկի մոտիվացիայի վերաբերյալ, ով աջակցել է էվթանազիայի հարցում։ Թեև ինքնասպանության թույլատրելի պատճառների վերաբերյալ օրենքներ չկան, նման ծառայություններ մատուցող շվեյցարական խոշոր ոչ առևտրային կազմակերպությունները կարող են պահանջել անբուժելի հիվանդություն ախտորոշել։
Բանավեճեր
2006 թվականի նոյեմբերի 3-ին Շվեյցարիայի դաշնային դատարանը մերժել է Ցյուրիխ կանտոնի առողջապահական վարչության դեմ հայցը, որը ներկայացվել է երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարումով տառապող տղամարդու կողմից, ով պահանջել է էվթանազիայի համար պենտոբարբիտալ տրամադրել։ Դատարանը որոշել է, որ լուրջ հոգեկան խանգարումը, որը նման է մարմնականին, կարող է տառապանք պատճառել հիվանդին, որի պատճառով նա կարող է մտածել ինքնասպանության մասին, սակայն ընդունել է, որ պետությանը չի կարելի համոզել, որ ինքը պարտավոր է որևէ կերպ հեշտացնել այն նյութերի հասանելիությունը, որոնք օգտագործվում են էվթանազիայի համար՝ ելնելով Շվեյցարիայի Դաշնային Սահմանադրության և ՄԻԵԿ-ի 8-րդ հոդվածի պահանջներից ։
2011 թվականի մայիսի 15-ի հանրաքվեի ժամանակ Ցյուրիխի կանտոնի ընտրողների ճնշող մեծամասնությունը դեմ է արտահայտվել ընթերակայված ինքնասպանության արգելքին (ներառյալ օտարերկրացիների համար), նման գործունեությունը արգելելու քվեարկության ժամանակ 278,000 ընտրողներից 85%-ը սկզբունքորեն դեմ է եղել արգելքին, իսկ 78%-ը դեմ է եղել օտարերկրացիների արգելքին   ։
2007 թվականին Hastings Center Report ամսագրում բիոէթիկայի մասնագետ Ջեյքոբ Ապպելը հանդես է եկել Միացյալ Նահանգներում էվթանազիայի արգելքի օգտին՝ վկայակոչելով Շվեյցարիայի փորձը ։
2009 թվականի հուլիսին բրիտանացի դիրիժոր սըր Էդվարդ Դաունսն ու նրա կինը՝ Ջոանը, մահացել են Ցյուրիխից դուրս գտնվող ինքնասպանությունների կլինիկայում «իրենց ընտրած հանգամանքներում»։ Սըր Էդվարդը մահացու հիվանդ չէր, սակայն նրա կնոջ մոտ ախտորոշվել էր արագ զարգացող քաղցկեղ ։
2022 թվականի սեպտեմբերին ֆրանս-շվեյցարացի կինոռեժիսոր, սցենարիստ և կինոքննադատ Ժան Լյուկ Գոդարը մահացել է Ռոլեում գտնվող իր տանը՝ ընթերակայված ինքնասպանությամբ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էվթանազիան ըստ երկրների Կատեգորիա:Շվեյցարական իրավունք Կատեգորիա:Էֆթանազիա Կատեգորիա:Շվեյցարիայի հասարակություն
Երևանյան էտյուդներ (սիմֆոնիկ շարք)
«Երևանյան էտյուդներ», սիմֆոնիկ շարք, որ գրել է Ալեքսանդր Սպենդիարյանը 1925 թ․ և նվիրել Երևանի Պետական կոնսերվատորիայի նվագախմբին։
Պատմություն
«Երևանյան էտյուդներ» Ալեքսանդր Սպենդիարյանի ստեղծագործությունը երկու մասից կազմված սիմֆոնիկ շարք է (1-ին մաս՝ «Էնզելի», 2-րդ մաս՝ «Հիջաս»)։ Կոմպոզիտորն այն գրել է 1925 թ. և նվիրել Երևանի Պետկոնսերվատորիայի նվագախմբին։ Հենց այդ նվագախումբն էլ, նույն թվականի դեկտեմբերի 27-ին, առաջին անգամ կատարել է այդ երկը՝ հեղինակի ղեկավարությամբ։ Արխիվային որոշ փաստաթղթերից (սևագիր նոտաներ, գրառումներ) տեղեկանում ենք, որ «Էնզելի» մասի առաջին հատվածը՝ Սայաթ-Նովայի «Դուն էն գլխեն» երգի մեղեդու մշակումը ջութակի համար, Սպենդիարյանը գրառել և ուսումնասիրել է շատ ավելի վաղ (երբ նյութեր էր հավաքում «Ալմաստ» օպերան գրելու մտադրությամբ)։ Իսկ «Էնզելի» պարեղանակն ըստ որոշ տեղեկությունների, լսել ու գրառել է 1924 թ.՝ Երևանի Պետկոնսերվատորիայի հավաքույթներից մեկի ժամանակ և երգչուհի Թամարա Շահնազարյանի հուշերը ։
Ստեղծագործության «Հիջաս» մասի մեղեդին կոմպոզիտորը լսել և գրառել է 1924–ին՝ «Երևանի աշուղների կանտորայում» (Երևանի աշուղների գրասենյակ), մի դուդուկահարի կատարումից ։ Ստեղծագործության պարտիտուրի առաջին հրատարակության մեջ նշված է.
«Երևանյան էտյուդների» պարտիտուրն առաջին անգամ հրատարակվել է 1927–ին, իսկ կլավիրը (դաշնամուրային փոխադրումը) կատարել է խմբավար, երաժշտագետ Գևորգ Բուդաղյանը՝ կոմպոզիտորի խնդրանքով։ Առաջին անգամ այն հրատարակվել է 1928-ին, ապա տեղ գտել նաև Սպենդիարյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 3-րդ հատորում ։ Սպենդիարյանի երկերի լիակատար ժողովածուի հատորների հրատարակիչ-խմբագիրը ևս Գ. Բուդաղյանն է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երաժշտական ստեղծագործություններ
Էլեոնորա Տյուտչևա
Էմիլյա Էլեոնորա Սոֆյա Լուիզա Կրիստինա Բոտմեր (Emilia Eleonore Sophie Louise Christine Gräfin von Bothmer, առաջին ամուսնությամբ՝ Պետերսոն, երկրորդ ամուսնությամբ՝ Տյուտչևա, ), կոմսուհի, գրող։
Բանաստեղծ Ֆեոդոր Իվանովիչ Տյուտչևի առաջին կինը։
Կենսագրություն
Էմիլյա Էլեոնորա Սոֆիա Լուիզա Քրիստինա ֆոն Բոտմերը ծնվել է 1800 թվականի հոկտեմբերի 19-ին գերմանացի դիվանագետ կոմս Կառլ-Հենրիխ-Էռնեստ ֆոն Բոտմերի (1770-1845) և նրա կնոջ՝ Աննայի՝ ծննդյամբ բարոնուհի ֆոն Հանշտեյնի (1777-1826) ընտանիքում։ Էլեոնորան եղել է ընտանիքի ավագ երեխան, ունեցել է ութ եղբայր և երեք քույր։ Հոր ծառայողական պարտականությունների հետ կապված ընտանիքը հաճախակի ճամփորդել է Իտալիա, Ֆրանսիա և Շվեյցարիա։ Կոմսի բոլոր դուստրերը դասական տնային կրթություն են ստացել։ Տասնվեց տարեկանում Էլեոնորան դարձել է անբասիր վարք ունեցող նրբակիրթ գեղեցկուհի, որը վարժ տիրապետել է գերմաներենին և ֆրանսերենին։ Էլեոնորային շատերը համարել են «անսահման հմայիչ»։ 1818 թվականին Էլեոնորան դարձել է ռուս դիվանագետ, Մյունխենում ռուսական առաքելության քարտուղար Ալեքսանդր Խրիստոֆորովիչ Պետերսոնի կինը։ 1825 թվականին այրիացել է՝ միայնակ մնալով իր չորս որդիների հետ։ Էլեոնորան շատ համեստ տուն է ունեցել Մյունխենում՝ Կարոլինենպլացում, ռուսական առաքելության շենքի դիմաց։ Այդ առաքելության կողմից կազմակերպված երեկոներից մեկի ժամանակ երիտասարդ, հմայիչ, այրի կոմսուհին 1826 թվականի փետրվարին, ծանոթացել է Ֆեոդոր Տյուտչևի հետ, ով ժամանել է Բավարիայի դեսպանատուն՝ որպես քարտուղարի արտահաստիքային օգնական։ Էլեոնորան անմիջապես և անձնվիրաբար սիրահարվել է Տյուտչևին։
Երկրորդ ամուսնություն և ընտանիք
1826 թվականի մարտին 25-ամյա Էլեոնորա Պետերսոնը գաղտնի պսակվել է 22-ամյա Ֆեոդոր Տյուտչևի հետ։ Եվս երկու տարի Մյունխենում շատերը, ըստ Հայնրիխ Հայնեի, չեն իմացել այդ պսակադրության մասին (Ֆեոդոր Տյուտչևի օրինական ամուսնությունը Էլեոնորա Պետերսոնի հետ տեղի է ունեցել միայն 1829 թվականի հունվարի 27-ին)։ Այսպիսով, Տյուտչևը անմիջապես բարեկամացել է Բավարիայի երկու հին արիստոկրատական ազգանունների հետ (Բոտմեր և Հանշտեյն) և ընկել գերմանացի ազգականների մեջ։ Ամուսնությունը երջանիկ է եղել։ Հանձինս Էլեոնորայի՝ Տյուտչևը գտել է սիրող կին, նվիրված ընկեր և անմնացորդ աջակցություն կյանքի դժվարին պահերին։ Ֆեդոր Իվանովիչը տարիներ անց խոստովանել է ․
1833 թվականի փետրվարին պարահանդեսի ժամանակ Ֆյոդոր Տյուտչևը առաջին անգամ հանդիպել է իր ապագա երկրորդ կնոջը՝ բարոնուհի Էրնեստինա Դյորնբերգին, ով զբաղեցրել է առաջին տեղերից մեկը Մյունխենի գեղեցկուհիների շարքում։ Էրնեստինայի մեջ բանաստեղծը, բացի գեղեցկությունից, խելացիությունից, փայլուն կրթությունից, խորը հոգևոր մտերմություն է գտել։ Նա ամբողջովին ստվերել է սիրելի ու հմայիչ, բայց խամրած Էլեոնորային։
Գիտակցելով վտանգը՝ Էլեոնորան ամեն ինչ արել է իր ընտանիքը փրկելու համար։ Սակայն ոչինչ չի կարողացել կանգնեցնել Տյուտչևին։ Էլեոնորան հուսահատության մեջ է ընկել և 1836 թվականի մայիսին ինքնասպանության փորձ կատարել՝ դաշույնով մի քանի անգամ հարվածելով իրեն։ Դաշույնը պարահանդեսային զգեստից է եղել։ Արյունը տեսնելով՝ Էլեոնորան հուսահատ դուրս է վազել փողոց և անգիտակից ընկել։ Հարևանները նրան տուն են բերել, և շուտով հուզված ամուսինը շտապել է նրա մոտ։ Էլեոնորայի կյանքին վտանգ է սպառնացել։ Նա ֆիզիկապես ապաքինվել է, սակայն նյարդային ցնցումը չի անցել։ Տյուտչևը երդվել է կնոջը, որ կխզի հարաբերությունները բարոնուհի Դյորնբերգի հետ։ Զույգը համաձայնել է հեռանալ Մյունխենից։ 1837 թվականի մայիսի սկզբին, ստանալով 4-ամսյա արձակուրդ, Տյուտչևն իր ընտանիքի հետ մեկնել է Ռուսաստան։
1838 թվականի մայիսի 14-ին Էլեոնորան իր երեք անչափահաս դուստրերի հետ նավարկել է ամուսնու մոտ՝ մտադրվելով շոգենավով հասնել Լյուբեկ, իսկ այնտեղից՝ կառքով՝ Թուրին։ Լյուբեկի մոտ մայիսի 18-ի լույս 19-ի գիշերը նավի վրա հրդեհ է բռնկվել, որը չի հաջողվել մարել։ Նավապետը նավը մոտեցրել է դեպի ժայռոտ ափին, ուղևորները դժվարությամբ, բայց ոչ առանց կորուստների դուրս են եկել նավից, սակայն հինգ մարդ մահացել է, իսկ նավն այրվել։ Էլեոնորա Տյուտչևան աղետի պահին դրսևորել է լիակատար ինքնատիրապետում և ոգու հանգստություն։ Տյուտչևը այսպես է բնութագրել իր կնոջ պահվածքը փորձության պահին ․
Նավաբեկության ժամանակ Էլեոնորան ֆիզիկապես գրեթե չի տուժել, սակայն ստացել է ուժեղ նյարդային ցնցում, որը պահանջել է բուժում և հանգիստ։ Սակայն, վախենալով ամուսնու համար, Էլեոնորան չի համարձակվել երկու շաբաթից ավելի բուժվել Գերմանիայում և նրա հետ մեկնել է Թուրին։ Թուրին ժամանելուն պես Տյուտչևները հայտնվել են ծայրահեղ ծանր ֆինանսական դրության մեջ։ Նրանք բնակություն են հաստատել արվարձաններում և շատ դժվարությամբ գոյատևել՝ չնայած գանձարանից հատկացված նյութական օգնությանը։ Տյուտչևի կինը շատ է անհանգստացել՝ փորձելով հնարավորության սահմաններում բարեկարգել տունը։ Բանաստեղծն այդ առումով նրան չի կարողացել օգնել։ Նա ինքը, նկատելով ամուսնու «դյուրագրգռ ու մելամաղձոտ տրամադրությունը», դիտավորյալ հեռու է պահել նրան իրենց աստիճանաբար բարելավվող կյանքի մանր անհանգստություններից։ Սակայն ծանր աշխատանքը, սաստիկ ցուրտը և խորը նյարդային ցնցումը, որից Էլեոնորան այդպես էլ չի կարողացել վերականգնվել, խաթարել են նրա փխրուն առողջությունը։
1838 թվականի օգոստոսի 27-ին Էլեոնորան մահացել է ծանր տառապանքների մեջ։
Երեխաներ
Երկրորդ ամուսնությունից նա երեք դուստր ուներ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տյուտչևներ
Երեքնաջուր (գետ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արարատի մարզի գետեր Կատեգորիա:Ոսկեջուր գետի վտակներ
Տատյանա Բուլանովա
Տատյանա Իվանովնա Բուլանովա, ռուսական էստրադային երգչուհի և դերասանուհի, Ռուսաստանի Վաստակավոր արտիստուհի (2004 թվական) ։ Ռուսական Ազգային «Օվացիա» մրցանակի կրկնակի հաղթող։
Մանկություն և պատանեկություն
Հայրը՝ Իվան Պետրովիչ Բուլանով (1933-1998 թվականներ), ով ավարտել է Սարատովի ռազմածովային նախապատրաստական ուսումնարանը և Ստորջրյա նավարկության Բարձրագույն ռազմածովային ուսումնարանը, ծառայել է ականորդ-տորպեդիստ Հյուսիսում։ Հրթիռային ստորջրյա նավերի ի հայտ գալուն պես առաջիններից մեկը դարձավ հրթիռային ռազմական ստորաբաժանման հրամանատար։ 1968 թվականին ավարտում է Ռազմածովային Ակադեմիան, սկսում է աշխատել լաբորատորիայի ղեկավար։ Պաշտոնաթող է լինում 1990 թվականին՝ սպառազինման ֆակուլտետի ղեկավարի տեղակալի պաշտոնով, առաջին կարգի կապիտանի կոչումով։ Մահացել է երկարատև հիվանդությունից հետո։
Մայրը՝ Նինա Պավլովնա Բուլանովան, մասնագիտությամբ լուսանկարիչ է։
Բուլանովների ընտանիքում երկու երեխա են՝ Տատյանի Բուլանովան և նրա ավագ եղբայր Վալենտին Բուլանովը, որը, ինչպես և հայրը, դառնում է զինվորական-սուզանավորդ։ Սովորելով առաջին դասարանում, այցելում է գեղարվեստական մարմնամարզության պարապմունքների, սակայն երածշտական դպրոցում ուսուցման պատճառով ստիպված է լինում հրաժարվել նրանից։ Երաժշտությունով Տատյանան սկսում է հետաքրքրվել մոր շնորհիվ, ավարտում է երաժշտական դպրոցը դաշնամուրի դասարանում։ 15 տարեկանին մոտ սկսում է նվագել քաղաքային ռոմանսներ կիթառով։ 1987 թվականին ընդունվում է Լենինգրադի Մշակույթի ինստիտուտի գրադարանային ֆակուլտետի երեկոյան բաժինը՝ գրադարանավար-մատենագիր մասնագիտությամբ։
Ինստիտուտում սովորելու տարիներին ապագա երգչուհին զուգահեռաբար աշխատում է Ռազմածովային Ակադեմիայի գրադարանի օտարերկրյա ֆակուլտետում։ Իմանալով, որ Պետերբուրգի մյուզիկ-հոլին կից դպրոց-ստուդիայում սովորողներ են հավաքում, Բուլանովան մշակույթի ինստիտուտի երրորդ կուրսից, 1989 թվականի աշնանը, հեռանում է վոկալի բաժանմունք, որտեղ սովորում է մոտ մեկ տարի։ Տվյալ ժամանակաշրջանում ուսումնական հաստատությունը կրթության մակարդակով հավասարեցվում էր թատերական ուսումնարանին։ 1989 թվականի դեկտեմբերին Տատյանան ծանոթանում է Նիկոլայ Տագրինի հետ, ով տվյալ պահին հանդիսանում էր «Ամառային այգի» («Летний сад») խմբի ղեկավարը, իսկ հետագայում դառնում է Տատյանայի ամուսինը և առաջին երեխայի հայրը։ Այդ խմբի հետ միասին Տատյանա Բուլանովան ձայնագրում է իր առաջին ձայնագրությունները, իսկ հետագայում սկսում է նրա հետ հյուրախաղերի մասնակցել Ռուսաստանի բազմաթիվ քաղաքներով։ Բուլանովայի բեմական նորամուտը կայանում է 1990 թվականի ապրիլի 16-ին, Տեխնոլոգիական ինստիտուտի հանդիսությունների դահլիճի բեմում։
Կարիերայի սկիզբը
1991 թվականին Տատյանան «Ամառային այգի» խմբի հետ մասնակցություն է ունենում «Յալթա-1991» փառատոնին, ելույթ է ունենում հեռոստատեսային «Ամանորյա Երկնագույն Օգոնյոկ» ծրագրում՝ «Ո՜նց չէ» («Как бы не так!») երգով։ Նույն թվականին «Մի լացիր» («Не плачь») երգի կատարման համար «Շլյագեր 1991» մրցույթում արժանանում է Գրան-Պրի մրցանակի։ Հետագայում Բուլանովան ելույթներ է ունենում Ռուսաստանի բազմաթիվ քաղաքներում և շրջաններում։ Այսպես, 1993 թվականին նա խմբի հետ այցելում է Հեռավոր Արևելք։
«Տարօրինակ հանդիպում» ալբոմը, գրված մոսկովյան բանաստեղծ Սերգեյ Պատրուշևի կողմից, հերթական խթան է հանդիսանում «Ամառային այգի» խմբի գործունեությունում։ Ալբոմից երկու երգ արժանանում են «Տարվա երգ» («Տարվա երգ») մրցանակի՝ «Օրորոցային» («Колыбельная», 1994 թվական) և «Ասա ինձ ճշմարտությունը, ատաման» («Скажи мне правду, атаман», 1995 թվական)։ Չնախատեսված ալբոմի թողարկման և Տատյանայի հղիության պատճառով «Դավաճանություն» («Измена») ալբոմի թողարկումը հարկ է լինում հետաձգել անորոշ ժամանակով։ Արդյունքում, 1994 թվականին հանրությունը լսում է երկար սպաված ալբոմը։ Այդ ժամանակ Տատյանա Բուլանովան և «Ամառային այգի»-ն հայտնվում են վաճառված ժապավենների քանակով առաջատարները՝ ավելի քան 200 հազար։
Ճանաչման գագաթնակետ
1996 թվականին, երգահան Օլեգ Մոլչանովի հետ միասին, ձայնագրում է «Իմ ռուսական սիրտը» («Моё русское сердце») ալբոմը, որը ուժեղ խթան է հանդիսանում երգչուհու ճանաչման համար։ Տարվա հիթը՝ «Պայծառ իմ լույս» («Ясный мой свет»)։ Բուլանովան մասնակցություն է ունենում «Հին երգեր գլխավորի մասին» հեռուստաֆիլմի նկարահանումներին, «Քնքշություն» («Нежность») երգով։ Անշլագով են անցնում նրա «Ռոսիա» համերգասրահում կազմակերպված համերգները, դրանք ցուցադրվում են հեռուստատեսությամբ և եթեր են հեռարձակվում ռադիոյով։ «Պայծառ իմ լույս» երգը արժանանում է «Ոսկե Գրամոֆոն» և «Տարվա երգ» մրցանակներին։
1997 թվականի հունվարին հայտնի է դառնում, որ Տատյանան շարունակում է համագործակցել Օլեգ Մոլչանովի հետ և պատրաստում է 8-րդ ալբոմը («Альбом № 8») (աշխատանքային անվանում)։ 1997 թվականի գարնանը թողարկվում է ապագա հիթ «Իմ թանկագին» («Мой ненаглядный») երգը, որի հոլովակը նկարահանում է Վլադիմիր Շեվելկովը։ «Կհանդուրժվի-կսիրվի» («Стерпится-слюбится») (նույն «Ալբոմ №8», թողարկվում է 1997 թվականի սեպտեմբերին) ալբոմի երգերով նկարահանվում է ևս երեք հոլովակ՝ «Մարգահավ» («Коростель»), «Կհանդուրժվի-կսիրվի» («Стерпится-слюбится») և «Ահա և արևը մայր մտավ» («Вот и солнце село»)։ Նույն թվականին Տատյանան ստանում է երկրորդ «Զոլոտոյ Գրամոֆոն»-ը՝ «Իմ թանկագին» երգի համար և մասնակցում է «Տարվա երգ» փառատոնին՝ «Կհանդուրժվի-կսիրվի» երգով, իսկ նույն ալբոմում տեղ գտած «Արծաթափայլ բարդի» («Серебристый тополь») երգով մասնակցում է Ալլա Պուգաչովայի ամենամյա «Ծննդյան տոների հանդիպումներին»։
1998 թվական - ներկա ժամանակ
1998 թվականը, պազվում է, սկիզբ է դնում Տատյանա Բուլանովայի առաջին անհաջողություններին։ Ավարտվում է համագործակցությունը «Սոյուզ» ստուդիայի հետ, մահանում է Տատյանայի հայրը։ Տատյանան հաջող շրջագայում է։ «Կանացի սիրտ» («Женское сердце») ալբոմի թողարկումը հետաձգվում է մինչև տարվա վերջ՝ երկրում ճգնաժամի պատճառով։ «Սիրելով չեն ուրանում» («Не отрекаются любя») երգով Տատյանան նկարահանվում է «Հին երգեր գլխավորի մասին» կինոհամերգի 3-րդ մասում։
1999 թվականին Տատյանան գնում է ռիսկային քայլի՝ ձայնագրում է «ալբոմ, որը էականորեն տարբերվում է բոլոր ձայնագրածներից»։ Երաժշտական ալիքներում հայտնվում է «ՏԱԲՈՒ» («ТАБУ») նախագծի «Քամին էր երգում» («Ветер пел») ռոքային հոլովակը։ Հետագայում պարզվում է, որ դա Տատյանա Բուլանովան է։ 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին թողարկվում է «Երամ» («Стая») ռոքային ալբոմը, գրված Օլեգ Մոլչանովի կողմից։ Ինչպես խոստովանում է երգչուհին. «Ամենասիրելի ալբոմը։ Իսկ «Մեռյալ ծաղիկներ» («Мёртвые цветы») երգը օգնել է անձնական կյանքում»։ Տատյանան մասնակցություն է ուենում «Կոտրված լամպերի փողոցներ» («Улицы разбитых фонарей»), «Բանդիտական Պետերբուրգ» («Бандитский Петербург») սերիալներում, որոնցում նա խաղում է ինքն իրեն։ Այդ նույն ժամանակ Տատյանան ծանոթանում է Անդրեյ Իվանովի հետ, երգահան, որի կողմից սերիալների համար գրված «Սպիտակ գիշեր» («Белая ночь»), «Ծխախոտի ծուխ» («Дым сигарет»),, «Շոգենավ» («Теплоход») երգերը կատարում է Տատյանան։ Արդյունքում Տատյանան Իվանովի հետ ձայնագրում է երկու ալբոմ, որոնցից մեկում տեղ է գտնում նաև Կորնելյուկի «Դու ինձ համար օտար ես» («Ты для меня чужой») ստեղծագործությունը։
2000 թվականին պիտերյան դիջեյ Цветкоff-ը Տատյանային առաջարկում է կատարել ռեմիքս «Գնիր-վաճառիր» («Купи-продай») երգի վրա (որը այդպես էլ չի թողարկվում), արդյունքում, 2000 թվականի դեկտեմբերին թողարկվում է նոր ալբոմ գեր-պարային տրեկներով։ Տվյալ ալբոմի համար երգերը գրում է նոր հեղինակ՝ Օլեգ Պոպկովը։ 2000 թվականի հիթն է «Իմ երազը» («Мой сон») («Ոսկե Գրամոֆոն» փառատոն, «Տարվա երգ»)։ Ալբոմին կից լույս է տեսնում երեք հոլովակ։ Երեք ամիս անց թողարկվում է Անդրեյ Իվանովի հետ ալբոմը՝ «Ծննդյան օր» («День рождения», 2001 թվական, մարտ)։
2001-2004 թվականների շրջանը Տատյանայի համար ամենահագեցածն է «ալբոմային» առումով։ Երգչուհին թողարկում է ալբոմ ալբոմի հետևից։
2001 թվականի ամռանը թողարկվում է «Իմ երազը» ալբոմի վերահրատարակված «Ամառային երազ» («Летний сон») ալբոմը, որի մեջ են մտնում երկու նոր երգեր («Սիրո ոսկին» («Золото любви») ալբոմից) և չորս ռեմիքս։ Պարզվում է, հենց այդպիսի երաժշտություն էին սպասում Տատյանա Բուլանովայից։
Հաջորդ ալբոմը «Ոսկե ժամանակ» («Золотая пора») երգով հանրահայտ է դառնում լույս աշխարհ գալուց մեկ ամիս առաջ՝ «շնորհիվ» պիրատների, որոնց հաջողվել էր գողանալ ֆոնոգրամաները և տարածել «Ոսկե ժամանակ»-ի կրկնօրինակները երկրով մեկ։ Հետագայում բնագրային ալբոմը հարկ է լինում վերանվանել «Սիրո ոսկին»։ Տատյանան շարունակում է համագործակցել Օլեգ Պոպկովի հետ։
Հենց «Հրեշտակ» երգը վիճաբանության առարկա է հանդիսանում Առաջին ալիքի և «АРС» ընկերության միջև։ Վերջինիս հետ Տատյանա պայմանագիր է ստորագրում երեք տարով։ Տատյանային սկսում են անտեսել Առաջին ալիքում և կտրել հին համերգների կրկնություններից։ «Տարվա երգ 2003»-ի եզրափակիչ համերգի ժամանակ, որտեղ Տատյանան ելույթ է ունենում «Հրեշտակ» և «Քնքշություն» երգերով, երգչուհուն հանձնում են Կ. Ի. Շուլժենկոյի անվան հուշամրցանակ՝ հայրենական երգի զարգացման ավանդի համար։ 2004 թվականի նոյեմբերի 23-ին Բուլանովային շնորհվում է «Ռուսաստանի Դաշնության Վաստակավոր Արտիստ» կոչումը։ Առաջին ալիքում «լռությունը» շարունակվում է մինչև 2008 թվականը։
Սակայն Տատյանան չի հուսահատվում և շարունակում է աշխատել։ 2004 թվականի ապրիլին լույս է տեսնում «Սպիտակ թխենի» («Белая черёмуха») սկավառակը։ Նկարահանվում է երեք հոլովակ։ 2005 թվականի մայիսին՝ «Թռչում էր հոգին» («Летела душа») ալբոմը։ Երկու ալբոմներն էլ թողարկվում են «АРС» ստուդիայում։ 2005 թվականի ամռանը Տատյանան բաժանվում է ամուսնուց՝ պրոդյուսեր Նիկոլայ Տագրինից։
2005 թվականի հոկտեմբերի 18-ին երկրորդ անգամ է ամուսնանում՝ ֆուտբոլիստ Վլադիսլավ Ռադիմովի հետ։ 2007 թվականի մարտի 8-ին ծնվում է նրանց որդին՝ Նիկիտան։
2008 թվականին Տատյանան մասնակցում է ՆՏՎ ալիքի նախագծում՝ «Սուպերաստղ 2008։ Երազանքի թիմ» և դուրս է գալիս եզրափակիչ։ Երկրպագուները Տատյանայից սպասում են «նոր պարային արագացում» և Տատյանան ձայնագրում է 2009 թվականի հիթը՝ «Անվերջանալի պատմություն» («Бесконечная история») (հեղինակ «Վինտաժ» խմբի երգահան Ալեքսեյ Ռոմանով)։ Երգը հաջողությամբ հեռարձակվում է «Ռուսսկոյե Ռադիո»-ի եթերում, արժանանում է «Տարվա երգ» մրցանակին։ Տատյանայի հերթական փորձը «Իմ տրանսը» («Мой транс») տրեկն է Noel Gitman-ի հետ, լիովին տապալվում է կոմերցիոն տեսակետից, սակայն արժանանում է որոշակի հայտնության։
2009-2010 թվականներին «СТО» ալիքը, որում Տատյանան 2008 թվականից վարում էր «Դա տղամարդու գործ չէ» («Не мужское это дело») ծրագիրը, նկարահանում է վավերագրական ֆիլմ, նվիրված «Ամառային այգի» խմբի 20-ամյակին։ 2010 թվականի ամռանը թողարկվում է երեք տարիների ընթացքում առաջին ալբոմը՝ «Ռոմանսներ» («Романсы»)։ Երգչուհին ալբոմի վրա աշխատել է հինգ տարի։ Բացի հիմնական բովանդակությունից, բաղկացած 10 տրեկներից, թողարկվում է մի քանի արտալբոմային սինգլներ։
2010 թվականին Տատյանան համագործակցում է Սերգեյ Լյուբագինի հետ, նրա հետ ձայնագրելով զուգերգային «Ծաղիկ» («Цветок») երգը, նկարահանվում է երկու հոլովակներում՝ «Քնիր իմ արև» («Спи моё солнышко») (Ժասմինի, Լերա Կուդրյավցևայի, Ալսուի և Իրինա Դուբցովայի հետ համատեղ) և «Ծաղիկ»։ 2011 թվականին մասնակցում է «Պարեր աստղերի հետ» հեռուստանախագծում, պարող Դմիտրի Լյաշենկոյի հետ զույգով։ Տատյանան դառնում է տվյալ նախագծի հաղթող, ինչպես նաև ստանում է «Տարվա կին 2011» կոչումը ։ 2012 թվականին Տատյանան հաղթում է «Սանկտ Պետերբուրգի 20 հաջողակ մարդիկ» մրցանակը «Էստրադային կատարող» անվանակարգում։ Զուգահեռաբար նա շարունակում է երաժշտական կարիերան, վերականգնում է աշխատանքը Օլեգ Պոպկովի հետ, նկարահանվում է «Վիրավորված թռչունները» («Раненные птицы») հոլովակում՝ Սերգեյ Պերևերզևի հետ, մենակատարային համերգներով այցելում է Ուկրաինա։
2013 թվականին թողարկվում են երգչուհու նոր տրեկները՝ «Նշաններ» («Знаки») և «Հոսանք մարմնով» («Ток по телу»), հայտնվում են նոր զուգերգեր՝ «Այսօրվանից» («С этого дня») (Կ. Կոստոմարովի հետ), «Բացված կամուրջներ» («Разведены мосты») (Ա. Ինշակովի հետ), «Երբեք մի ասա երբեք» («Никогда не говори никогда») (Ա. Լոմինսկու հետ)։ Վերականգնվում է համագործակցությունը Իվանովի հետ՝ «Միակ տունը» («Единственный дом») երգ։ Տվյալ ստեղծագործությունների հիման վրա նկարահանվում են տեսահոլովակներ։ 2013 թվականի դեկտեմբերին թողարկվում է Ամանորյա երգի տեսահոլովակը։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Բուլանովան դառնում է «Ճանապարհային ռադիոյի Աստղ» մրցանակի դափնեկիր։
2014 թվականը Տատյանան սկսում է երկու տեսահոլովակների նարկայացումով՝ «Շնորհավոր Նոր Տարի» («С Новым роком») (ուկրաիներեն լեզվով, «Солнце Хмари» խմբի մասնակցությամբ) և «Երբեք մի ասա երբեք» հոլովակի հեռուստատարբերակով։ 2014 թվականի փետրվարին դառնում է Առաջին Ալիքի «Точь-в-точь» վերամարմնավորման շոուի մասնակից, կրկնօրինակումներ անելով այնպիսի հայտնի երաժիշտների վրա, ինչպիսին են Նատալին, Sandra, Պատրիսիա Կաաս, Modern Talking, Բրիթնի Սփիրս և ուրիշներ։ Ամռանը թողարկում է «Դիմկա» («Димка») և «Ժամանակ» («Время») պարային տրեկները։
Հեռուստատեսություն
1996 թվականին Բուլանովան մասնակցում է «Հրաշքների դաշտ» («Поле чудес») հաղորդումում՝ «Քնքշություն» երգով։ Որպես մրցանակ նա ստանում է մանդարիններ և անվավոր չմուշկ։ Նույն թվականին նա մասնակցում է «Կռահիր մեղեդին» («Угадай мелодию») թողարկումներից մեկում։ 1993-1997 թվականներին մասնակցել է «L-клуб» հեռուստախաղին։
2007 թվականին մասնակցություն է ունենում «Երկու աստղ» նախագծում՝ Միխաիլ Շվիդկոյի հետ։
2008 թվականին մասնակցում է ՆՏՎ հեռուստաալիքի «Դու գերաստղ ես» շոուին, որտեղ մտնում է լավագույն հնգյակի մեջ։
2008 թվականին Տատյանա Բուլանովան դառնում է «Տպավորությունների հավաքածու Տատյանա Բուլանովայի հետ» հաղորդաշարի հաղորդավարուհի՝ 100ТВ հեռուստաալիքում։ 2010 թվականի փետրվարի 28-ին՝ նույն ալիքի թոք-շոուներից մեկի՝ «Դա Տղամարդու գործ չէ», հաղորդավարուհի։
2011 թվականին դառնում է հաղթող «Պարեր աստղերի հետ» հեռուստանախագծում։
2012 թվականի մայիսի 2-ից դառնում է «Մեր, աղջիկների, միջև» թոք-շոուի հաղորդավարուհի՝ Առաջին ալիքում։
2013 թվականի հոկտեմբերի 27-ից մինչև դեկտեմբերի 29-ը մասնակցում է «Երգչախմբերի մարտ» նախագծում՝ Россия 1 հեռուստաալիքում, որտեղ առաջի անգամ դառնում է Վորոնեժի և Վորոնեժի մարզի երգչախմբերի դաստիարակ։
2014 թվականի մարտի 2-ից դառնում է Առաջին Ալիքի «Точь-в-точь» վերամարմնավորման շոուի մասնակից։
Տարվա երգ
Եզրափակիչի երգեր
Միջանկյալ երգեր, որոնք մասնակցել են «Տարվա երգ» փառատոնին
«Տարվա երգ» Կիևում
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս երգչուհիներ Կատեգորիա:«Ոսկե գրամաֆոն» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի փոփ-վոկալիստներ Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարներ Կատեգորիա:Խորհրդային երգչուհիներ Կատեգորիա:Ռուս երաժիշտներ
Կանա (Բելայայի վտակ)
Կանա (Кана), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վիչեգդա գետի ձախ ափին՝ 1065 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 94 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Բուվենկուրտ ան Վերմանդուա
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 130 կմ հյուսիս-արևելք, Ամյեն քաղաքից 55 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 101 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 77-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 24։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,2 %։ 77 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 70 անձ (37 տղամարդ և 33 կին)։ Գործազուրկ են եղել 7 անձ (3 տղամարդ և 4 կին)։ 24 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 13-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նեոտանտրա
Նեոտանտրա, նավատանտրա (սանկ՝: नव, նավա 'նոր') կամ տանտրիկ սեքս, կրոնական նոր շարժումների հետ ասոցիացվող տանտրայի ժամանակակից՝ արևմտյան տարբերակ։ Ընդգրկում է ավանդական հնդկական և բուդդայական տանտրայի Նյու Էյջյան և ժամանակակցի արևմտյան մեկնաբանությունը։ Նեոտանտրայի որոշ կողմնակիցներ հղում են կատարում հին և ավանդական տեքստերի և սկզբունքերի, ոմանք էլ օգտագործում են «տանտրա» եզրը "թաքնված սեքսուալության" համապարփակ նշման համար, ընդգրկելով տանտրայի մեջ ոչ «դասական» պրակտիկաներ։ Ի լրացումն, հնդկական տանտրիկ պրակտիկայի մեջ այդ ոչ բոլոր տարրերն են կիրառվում նեոտանտրայում՝ ելնելով գուրույի հայեցողությունից։ Արևմուտքում տանտրայի նկատմամբ հետաքրքրության բարձրացման հետ մեկտեղ դրա ընկալումն սկսում է զգալիորեն տարբերվել տանտրիկ ավանդույթներից։ Դա կարելի է դիտարկել որպես "էքստազի պաշտամունք", սեքսի նկատմամբ արևմտյան ճնշիչ վերաբերմունքը ուղղելու նպատակով իր մեջ ունենալով սեքսուալություն և հոգևորություն ։ Հետևաբար, ժամանակակից բազմաթիվ ընթերցողների համար տանտրան դարձել է «հոգևոր սեքսի» կամ «սրբազան սեքսուալության», ասյինքն՝ մի համոզմունքի, համաձայն որի սեքսը իր մասնակիցներին ավելի բարձր հոգևոր աստիճանի բարձրացնող սրբազան մի ակտ պետք է ճանաչվի, հոմանիշ ։
Ավանդական տանտրայի պատմական սեքսուալ պրակտիկաները
Արևմտյան Սյայում (en) տանտրիկ բուդդայականության պրակտիկան առիթ է հանդիսացել սեքսուալ որոշ ավանդույթների տարածման։ 12-րդ դարում Շանսիի ույգուր կանայք մինչև իրենց էթնիկ խմբի տղամարդու հետ ամուսնությունը, սեռական հարաբերություններ էին ունենում և ծննդաբերում էին խան ազգության բազմաթիվ տղամարդկանցից, քանի որ որպես ույգուր կին իրենց գրավչությունը կախված էր նրանից, թե որքան տղամարդկանց հետ է եղել այդ ույգուր կինը ։
Տանտրիկ սեքսուալություն
Արևմտյան մշակույթում լայն տարածվելու հետ միասին, որը իր գագաթնակետին էր հասել 1960-ականներին, Արևմուտքում տանտրաիկ պրակտիկան սկսում է նույնականացվել իր սեքսուալ մեթոդների հետ։ Հետևաբար, տանտրիկ պրակտիկայի կարևոր էությունը՝ հոգևոր պրակտիկան հաճախակի դուրս է մնում ուշադրության դաշտից։ Սեքսուալության դերը տանտրայում և նեոտանտրայում փաստացի ընդհանրապես տարբեր են, ինչն արտացոլում է դրա մշակութային կոնտեքստի էական տարբերությունը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մարդու սեռականություն
Homo ludens
Արձագանք
«Homo Ludens»֊ը մեծ տեղ է զբաղեցնում խաղերի տեսության ուսումնասիրության մեջ։ Գրքից հետագայում ազդվել են այնպիսի տեսաբաններ, ինչպիսին են Ռոջեր Կաույան, Էրիկ Զիմերմենն ու Քեթի Սալենը։
Առաջաբանի հակադրությունները
Գրքի առաջաբանում Հայզինգան հստակ ներկայացնում է, որ իր գիրքը ոչ թե մշակույթում խաղի դերի մասին է, այլ հենց մշակույթի խաղի։ Նա ասում է, որ գրքի ենթավերնագիրը սկզբում եղել է «Մշակույթի խաղը», որը խմբագիրների կողմից ուղղվել է՝ վերանվանվելով «Խաղը մշակույթում»,որը չի արտահայտում Հայզինգայի գաղափարն ճշգրտորեն և ամբողջությամբ։
I. Խաղի՝ որպես մշակութային երևույթի, բնույթն ու նշանակությունը
Խաղն ավելի հին է, քան մշակույթը, քանի որ մշակույթը, ինչքան էլ որ թերի լինի այս սահմանումը, ի հայտ է եկել մարդկային հասարակության հետ, մինչդեռ կենդանիների մոտ խաղն առկա էր դեռ վաղուց՝ առանց մարդու միջամտության ։
Հայզինգան աշխատությունը սկսում է պարզաբանելով, որ կենդանիների մոտ խաղը առկա է եղել մարդկանց մոտ ի հայտ գալուց էլ ավելի վաղ։ Խաղի ամենակարևոր հատկանիշներից մեկն այն է, որ այն ինքնին զվարճանք է ։
Հայզինգան առանձնացնում է այն 5 կարևոր հատկանիշները, որ խաղը պետք է ունենա ՝
II. Խաղի արտահայտումը և գաղափարը լեզվում
Բառը և գաղափարը գիտական կամ տրամաբանական մտածողության արդյունք չեն։ Դրանք ստեղծվում են ստեղծագործ լեզվի միջոցով, այսինքն՝ բազմաթիվ լեզուների, քանի որ «գաղափարականացման» պրոցեսը տեղի է ունենում անընդհատ ։
Հայզինգան շատ բան ունի ասելու տարբեր լեզուներում «խաղ» բառի մասին։ Հույները նույնացնում են այն «երեխայության», «անմտության» և «մրցակցության» հետ։ Սանսկրիտում կան խաղը կոչող տարբեր բառեր՝ «մանկական վայելքներ», «վիճակի նետում» և «ծաղր»։ Ճապոներենում խաղը համընկնում է քաղաքավարության հետ, իսկ սեմական լեզուներում՝ ծաղրի։ Գերմանական լեզուներում խաղը ընդհանրացնող-հավաքական անվանումը բացակայում է, իսկ ռոմանական լեզուներ այն թափանցել է լատիներենից՝ ենթարկվելով որոշ փոփոխությւնների ։
III. Խաղը և մրցակցությունը՝ որպես մշակութաստեղծ գործառույթներ
Այս բաժնում մեր հիմնական ասելիքն այն է, որ մշակույթը ստեղծվում է խաղի միջոցով, որը սկսել են խաղալ հենց ամենասկզբից․․․ Հասարակական կյանքն ավելին է, քան զուտ կենսաբանությունը, և հենց խաղն է, որ արժեքավորում է այն ։
IV. Խաղն ու օրենքները
Այնուամենայնիվ, դատավորի կեղծամն ավելին է, քան մասնագիտական անտիկ կոստյումի մի մաս։ Դրա գործառույթը շատ նման է վայրենիների՝ պարերի ժամանակ կրած դիմակների գործառույթին․ այն փոխում է կրողին, դարձնում է ուրիշ մարդ" ։
Հայզինգան առաջ է քաշում այն գաղափարը, որ դատավարության հիմքում ընկած են երեք տեսակի խաղեր, որոնք կարելի է վերհանել՝ ներկայիս դատավարության գործընթացը անտիկ դատավարությունների հետ համեմատելով ՝
V. Խաղը և պատերազմը
Խաղը և պատերազմը համեմատելու համար Հայզինգան բերում է միջնադարյան մարտերի օրինակը, երբ մարդկանց զվարճություն պարգևելու համար գլադիատորներն ու ասպետները արյունալի կռիվներ էին տալիս, որոնց ժամանակ կարևոր էր հակառակորդին պատվազուրկ չանելը և արդար հաղթանակ տանելը։ Սրանից էլ առաջացել են «ասպետ, ասպետություն» և «միջազգային իրավունք » հասկացությունները։
Այս գլխում Հայզինգան նաև նշում է, որ առանց խաղի քաղաքակրթությունը գոյություն չի ունենա ։
VI. Խաղը և գիտելիքը
Հնադարյան մարդու համար անելն ու համարձակվելը ուժ են, իսկ իմանալը մոգական ուժ է ։
Այս գլխում խոսվում է հանելուկներ, գլուխկոտրուկներ լուծելու և մահվամբ պատժվելու մասին։
Հույն գուշակներ Կալխասի և Մոպսի հայտնի պատմությունը․ Տրոյայի անկումից հետո նրանք հանդիպում են։ Կալխասը ցույց է տալիս մի թզենի և հարցնում, թե քանի թուզ կա վրան։ Մոպսը ասում է 9, իսկ Կալխասը՝ 8։ Կալխասի գուշակությունը սխալ է դուրս գալիս, ինչի արդյունքում նա մահանում է։
VII. Խաղը և պոեզիան
Պոեզիան խաղի տիպիկ դրսևորում է։ Այն ստեղծվում է գրողի յուրահատուկ աշխարհում և լիովին տարբերվում է շրջապատող աշխարհից ։
Եթե անգամ մի կողմ թողնենք գաղափարական բովանդակությունը և կենտրոնանանք պոեզիայի ձևի վրա, հեշտ է նկատել, որ բանաստեղծությունը ոչ այլ ինչ է, քան բառերի խաղ։
IX. Խաղի դրսևորումները փիլիսոփայության մեջ
Խաղի գաղափարը բացատրելու մեր ջանքերի կենտրոնում են գտնվում հունական սոփեստները, ում կարող ենք համարել մարգարեներ, բժիշկներ և գուշակներ, ովքեր անտիկ մշակութային կյանքի ամենակարևոր կերպարներն էին։
X. Խաղի դրսևորումները արվեստի մեջ
Հենց հանդիպենք «֊իզմ» վերջածանց պարունակող բառի, ուրեմն խաղացող համայնքի հետքի վրա ենք ։(խոսքը ուսմունքների մասին է)
Հայզինգան արդեն իսկ հաստատել է խաղի և պոեզիայի միջև առկա անքակտելի կապը։ Այստեղ նա ասում է, որ նույն բանը առկա է նաև խաղի և երաժշտության միջև ։
XI. Արևմտյան քաղաքակրթությունը sub specie ludi (լատիներենից թարգմանաբար՝ խաղի ազդեցության տակ)
Ուստ պետք է եզրակացնենք, որ քաղաքակրթությունը իր սկզբնական դրսևորումներում հենց խաղ է եղել։ Այն ոչ թե առաջանում է խաղից, այլ ստեղծվում և կատարելագործվում է խաղի մեջ և որպես խաղ :
XII. Խաղը ժամանակակից քաղաքակրթության մեջ
Ամերիկայի քաղաքականության մեջ խաղի տարրը նկատելն ավելի հեշտ է, քանի որ այնտեղ նախընտրական քարոզարշավ իրականացնելը ազգային սպորտին հավասարազոր բան է ։
Խաղի ժամանակակից դրսևորումներն են սպորտը, որը գալիս է Անգլիայից։ Սպորտը պակաս թատերական է, քան միջնադարյան ասպետական մրցույթները։ Սպորտի մեջ առաջնություն են ստանում խմբային-կոլեկտիվ խաղատեսակները, մարմնամարզությունը և դեմոկրատիզմը։ Մրցակցային բնազդի իրացման համատեքստում է դիտարկվում նաև սկաուտների շարժումը։ Խաղի բնազդի և խաղային տարրի աստիճանական թուլացումը մշակույթի մեջ կարող է բերել մշակույթի կործանման, քաոսի և բարբարոսությունների ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլանդական գրքեր Կատեգորիա:1938 գրքեր
Վալերի Բոլդին
Վալերի Բոլդին (Валерий Иванович Болдин, ), խորհրդային կուսակցական գործիչ, ԽՄԿԿ Կենտկոմի անդամ (1988-1991, 1986-1988)։ ԽՍՀՄ 11-րդ գումարման Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր։
Կենսագրությունմ
Ավարտել է Տիմիրյազևայի Մոսկվայի գյուղատնտեսական ակադեմիայի տնտեսագիտության ֆակուլտետը։
1960 թվականից ԽՄԿԿ անդամ է։
1969 թվականին ավարտել է ԽՄԿԿ Կենտկոմին կից Հասարակական գիտությունների ակադեմիան։ Տնտեսագիտության թեկնածու է (1969)։
1969 թվականին դարձել է «Պրավդա» թերթի տնտեսական մեկնաբան, այնուհետև գլխավորել է գյուղատնտեսական բաժինը որպես թերթի խմբագրական խորհրդի անդամ։
1981-1987 թվականներին եղել է ԽՄԿԿ Կենտկոմի քարտուղարի օգնական, գլխավոր քարտուղար Գորբաչովի օգնականը։
1987-1991 թվականներին եղել է ԽՄԿԿ Կենտկոմի ընդհանուր բաժնի վարիչ։
1990 թվականի մարտի 23-ից եղել է ԽՍՀՄ նախագահական խորհրդի անդամ ։
1990 թվականի ապրիլի 17-ից մինչև 1991 թվականի օգոստոսի 22-ը եղել է ԽՍՀՄ նախագահի աշխատակազմի ղեկավար ։
Արտակարգ դրության պետական կոմիտեի կողմից ակտիվորեն մասնակցել է 1991 թվականի օգոստոսի իրադարձություններին։ 1991 թվականի օգոստոսի 18-ին 4 հոգանոց խմբի կազմում (Բակլանով, Բոլդին, Վարեննիկով և Շենինով) թռչում է Ֆորոս Գորբաչովի մոտ։ Ժամը 18։00-ին նրանց խումբը մեկնել է Մոսկվա։
1991 թվականի օգոստոսի 22-ին ազատվել է պաշտոնից և ձերբակալվել ՊՊԾ գնդի կողմից, պահվել «Մատրոսկայա տիշինա» քննչական մեկուսարանում, 1991 թվականի դեկտեմբերին ազատ է արձակվել չհեռանալու մասին ստորագրությամբ։ 1994 թվականի մայիսի 6-ին քրեական գործը կարճվել է Պետական դումայի «Քաղաքական և տնտեսական համաներում հայտարարելու մասին» որոշման հիման վրա։
Թաղված է Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը ։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, ունի դուստր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տնտեսագիտության թեկնածուներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Ռուս կոմունիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 11-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Խորհրդային կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ 27-րդ համագումարի պատվիրակներ
Այգուամուրսիա
Այգուամուրսիա (Aiguamúrcia), մունիցիպալիտետ Կատալոնիայում։ Գտնվում է Տառագոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ալտ Կամպ շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 73,1 կմ2։ Բնակչությունը՝ 914 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ 68 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Կլավդիա Բոյարսկիխ
Կլավդիա Սերգեևնա Բոյարսկիխ (Кла́вдия Серге́евна Боя́рских, 11 նոյեմբերի, 1939, Վերին Պիշմա, Սվերդլովսկի մարզ, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ - 12 դեկտեմբերի, 2009, Եկատերինբուրգ, Ռուսաստան), ռուս դահուկորդ։ Օլիմպիական խաղերի եռակի չեմպիոն (5 կմ մրցատարածությունում՝ 1964 թվականին, 10 կմ մրցատարածությունում՝ 1964 թվականին, փոխանցավազք 3х5 կմ 1964 թվականին), աշխարհի կրկնակի չեմպիոն (10 կմ մրցատարածությունում՝ 1966 թվականին, փոխանցավազք 3х5 կմ՝ 1966 թվականին) և ԽՍՀՄ վեցակի չեմպիոն (5 կմ մրցատարածությունում՝ 1964, 1966, 1967 թվականներին, 10 կմ մրցատարածությունում՝ 1966 թվականին), փոխանցավազք 4х5 կմ՝ 1964, 1967 թվականներին)։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1964)։
Կենսագրություն
Կլավդիա Բոյարսկիխը պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով (1965)։ Հանդես է եկել «Труд» (Սվերդլովսկ) ակումբի կազմում։ Բոյարսկիխն ավարտել է Սվերդլովսկի պետական մանկավարժական ինստիտուտի ֆիզիկական դաստիարակության ֆակուլտետում (ներկայում՝ Եկատերինբուրգի Ուրալի պետական մանկավարժական համալսարանի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտ)։
Մարզական կարիերան Կլավդիա Բոյարսկիխն ավարտել է 1968 թվականին։ Դրանից հետո որպես մարզիչ աշխատել է «Լոկոմոտիվ» (Եկատերինբուրգ) ակումբում, դասավանդել է Ուրալի ճարտարագիտական ինստիտուտում։
Կլավդիա Բոյարսկիխը մահացել է 2009 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Եկատերինբուրգում։
Եկատերինբուրգի «Լոկոմոտիվ» դահուկասպորտի բազայում ամեն տարի անցկացվում են Կլավդիա Բոյարսկիխի անվան գավաթի մրցություններ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս դահուկորդներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:Եկատերինբուրգ քաղաքում մահացածներ
Իգուասու (ազգային պարկ, Արգենտինա)
Իգուասու (Parque Nacional Iguazú), ազգային պարկ Արգենտինայում, գտնվում է Իգուասու գավառում, Միսյոնես նահանգի հյուսիսային մասում։
Պարկը հիմնադրվել է 1934 թվականին։ Պարկը պարունակում է Հարավային Ամերիկայի բնական հուշարձաններից մեկի մի հատվածը՝ Իգուասու ջրվեժը, որը շրջապատված է մերձարևադարձային անտառներով։ Գետի մյուս կողմում ընկած է բրազիլական Իգուասու ազգային պարկը։ Երկու պարկերն էլ գրանցվել են ՅՈՒՆԵՍԿՕ–ի Համաշխարհային ժառանգության (համապատասխանաբար 1984 և 1986 թվականներին)։
Ֆլորան և Ֆաունան
Պարկը գտնվում է «Պարաիբա ատլանտիկական անտառների» էկոլոգիական շրջանում ։
Ֆլորան ներառում է 2 հազար բույսերի տեսակներ։ Պարկում հանդիպում են մի շարք անհետացող ծառերի տեսակներ՝ ասպիդոսպերմա, էվտերպաներ, սղոցիներդ, վերջին ժամանակներում ավելի քիչ են հանդիպում Cedrela odorata-ն, Tipuana tipu-ն և շքածառը։ Աճում են Burseraceae տեսակի ծառեր։ Ծաղիկների մեջ հանդիպում է Bromelia տեսակը, և խոլորձի տարբեր տեսակներ։
Պարկի ֆաունան ընդգրկում է իր մեջ 700 տեսակ կաթնասուններ, 400 տեսակ թռչուններ, 40 տեսակ սողուններ, մի քանի հարուրյակ տեսակ թիթեռներ, այդ թվում նաև անհետացող տեսակներ։ Ֆաունայի առավել տարածված ներկայացուցիրներն են՝ յագուարը, յագուարունդին, ջրախոզուկը, դաշտային գետնակինճը, ջրային պարկամուկը, օցելոտը, հսկա մրջնակերը, բրազիլական ջրասամույրը, թփուտների շունը, կապիկներից՝ կռնչակապիկը, սովորական երկարառունգը, պարագվայական կայմանը (կոկորդիլոսի մի տեսակ), կորալյան իժը։ Ինչպես նաև կարելի գտնել այնպիսի թռչուններ, ինչպիսիք են մանգաղաթևները և սղոցակտուցները։ Այս պարկին բնորոշ են նաև ամերիկյան մանգաղաթևները, հարավամերիկյան արծիվները, կոլիբրիները (կրետի չափ թռչուններ)։ Չղջիկների հայտնի ներկայացուցիչներից առավել հաճախ հանդիպում է արյունախումների տեսակը՝ սովորական արյունախումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային պարկեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Արգենտինայի ազգային պարկեր
Ֆոտոթերապիա (արտ-թերապիա)
Ֆոտոթերապիա, արտ-թերապիայի մեթոդներից մեկն է։ Այս տերմինով նշանակում են հոգեթերապիայի տեխնիկաների խումբը՝ կապված լուսանկարի բուժիչ-շտկողական գործածության, նրա հոգեբանական խնդիրների լուծման, նաև անձի զարգացման և ներդաշնակության հետ։ Ֆոտոթերապիան արտ-թերապիայի համեմատաբար նոր տեսակ է։ Նրա կիրառությունը սկսվել է 1970-ական թվականներից՝ ԱՄՆ-ում և Կանադայում ։
Ֆոտոթերապիան կարող է ենթադրել ինչպես աշխատանք արդեն պատրաստի լուսանկարների հետ, այնպես էլ՝ բնօրինակ հեղինակային նկարների ստեղծում։ Այսպիսով, ֆոտոթերապիան համարվում է լուսանկարչական կերպարների ստեղծում և/կամ պատվիրատուի կողմից ընդունում՝ լրացնելով դրանք քննարկումներով և տարբեր տեսակի ստեղծագործական գործունեությամբ։ Դա կարող է ներառել պատմության հորինում, լրացուցիչ պատկերավոր տեխնիկաներ և հնարներ (նկարչություն, կոլաժ, տարածության մեջ պատրաստի լուսանկարների ինստալյացիա, բեմական ներկայացում և աշխատանք հագուստով և գրիմով, շարժում և պար և այլն) ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոգեթերապիա Կատեգորիա:Լուսանկարչություն
Կերիգյու (այլ կիրառումներ)
Կերիգյու, կարող է վերաբերել՝
Ճապոնական կայսրություն
Ճապոնական կայսրություն (大日本帝國), եղել է պատմական ազգային պետություն և գերտերություն, որը գոյություն է ունեցել 1868 թվականի Մեյձիի հեղափոխությունից մինչև 1947 թվականի սահմանադրությամբ վերափոխվել է ժամանակակից Ճապոնիայի։
Ճապոնիայի արագ արդյունաբերականությունը և ռազմականացումը դարձրեցին նրան գերտերության և նպաստեցին Ճապոնական գաղութատիրական կայսրության ձևավորմանը Առաջին ճապոնա-չինական պատերազմից, Բոքստերյան ապտամբությունից, Ռուս-ճապոնական պատերազմից և Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո։ 1920-ական թվականների տնտեսական և քաղաքական բումը բերեց ռազմատենչության աճին, որն իր գագաթնակետին հասավ, երբ Ճապոնիան անդամակցեց Առանցքի ուժերին և նվաճեց Ասիայի և Խաղաղ օվկիանոսի մեծ մասը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում ։
Սկզբնական շրջանում ճապոնական զորքերը մեծ հաջողություններ գրանցեցին Երկրորդ ճապոնա-չինական պատերազմում (1937–1945) և Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմում։ Այնուամենայնիվ բազմաթիվ պարտություններ կրելուց և ԽՍՀՄ կողմից Ճապոնիայի պատերազմ հայտարարելուց ու Մանջուրիա ներխուժումից և Հիրոսիմայի և Նագասակիի ատոմային ռմբակոծումներից հետո, կայսրությունը անձնատուր եղավ Դաշնակիցներին 1945 թվականի օգոստոսի 15-ին։ Երկրի կապիտուլացիային հետևեց օկուպացիա Դաշնակիցների կողմից և նրանց միջամտությամբ ընդունվեց նոր սահամանադրություն 1947 թվականին և կազմավորվեց ներկայիս Ճապոնիա պետությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի պատմության պատմական երկրներ Ճապոնիա Ճապոնիա Կատեգորիա:Ճապոնիայի պատմություն Կատեգորիա:Ճապոնական ազգայնականություն Կատեգորիա:19-րդ դարը Ճապոնիայում Կատեգորիա:20-րդ դարը Ճապոնիայում Գաղութային կայսրություն Գաղութային կայսրություն Կատեգորիա:1868 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1947 կազմալուծված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1868 հիմնադրումներ Ասիայում Կատեգորիա:1947 կազմալուծումներ Ասիայում Ճապոնիա Կատեգորիա:Ռազմական բռնապետություններ Կատեգորիա:Տոտալիտար երկրներ  Կատեգորիա:Սախալինի պատմություն Կատեգորիա:Ճապոնիայի նախկին գաղութներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի նախկին պրեֆեկտուրաներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի վարչական բաժանում Կատեգորիա:1905 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1945 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ Կատեգորիա:1905 հիմնադրումներ Ճապոնիայում Կատեգորիա:1905 հիմնադրումներ Ճապոնական գաղութային կայսրությունում Կատեգորիա:1949 կազմալուծումներ Ճապոնիայում Կատեգորիա:Ճապոնիա-ԽՍՀՄ հարաբերություններ Կատեգորիա:Առանցքի ուժեր
Բուզենկուր
Բուզենկուր (Bouzincourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 541 մարդ, բնակչության խտությունը` 66.71 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.11 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 27 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 343 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 261-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 82։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,1 %։ 261 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 237 անձ (131 տղամարդ և 106 կին)։ Գործազուրկ են եղել 24 անձ (14 տղամարդ և 10 կին)։ 82 անաշխատունակներից 21-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 40-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ֆիլիպե Աուգուստո Կարվալյո Սոուզա
Ֆիլիպե Աուգուստո Կարվալյո Սոուզա (Filipe Augusto Carvalho Souza, ), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, Բրագա ակումբի կիսապաշտպան:
Կարիերա
Ֆիլիպե Աուգուստոն սկսել է իր կարիերան 16 տարեկան հասակում՝ Բահիա ակումբում: 2012 թվականի փետրվարի 29-ին նա առաջին խաղով հանդես եկավ թիմի կազմում,  Մագնո Կրուզ ակումբի դեմ խաղի ժամանակ : Ակումբում առաջին մրցաշրջանը ավարտելուց հետո նա տեղափոխվում է Ռուի Ավե ակումբ, և տրանսֆերի արժեքը կազմել է 2.2 միլիոն եվրո : Նա առաջին խաղը թիմի կազմում կատարել է օգոստոսի 18-ին Մարիտիմու ակումբի դեմ խաղի ժամանակ: Վստահություն ձեռք բերելով  նա տեղափոխվում է թիմի հիմնական կազմ, որտեղ անցկացնում է 28 խաղ: 2013-2014 թվականների մրցաշրջաններում նա խաղացել է Բենֆիկա և Վալենսիա ակումբների հետ  խաղերում : 2014 թվականի սեպտեմբերի 1-ին  նա վարձավճարով տեղափոխվեց  Վալենսիա ակումբ: Տրանսֆերի արժեքը կազմեց 350 հազար եվրո : Ռիու Ավե ակումբի նախագահը նշում է «Ֆիլիպե Ավգուստոյի բացակայությունը թույլ տվեց հավասարակշռել ակումբի հաշիվը» : Նա իր առաջին խաղը թիմի կազմում խաղացել է սեպտեմբերի 22-ին ընդդեմ Խետաֆե ակումբի :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Վալենսիայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրագայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Թուրքական Սուպեր լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լա Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Ամարխուու Բարխուու
Ամարխուու Բարխուու (Борхүүгийн Амархүү, ), մոնղոլական ծագումով ռուսաստանաբնակ փոփ երգիչ և դերասան, «Премьер-министр» խմբի մենակատար։
Կենսագրություն
Ամարխուու Բարխուուն ծնվել է 1987 թվականի հուլիսի 1-ին Բուլգան այմակում (Մոնղոլիա)։ Մանկության տարիներին ծնողների հետ Մոնղոլիայից տեղափոխվել է Ուլան Ուդե (Բուրյաթիա)։ Ռուսաստանում ժողովրդական ճանաչման է արժանացել «Ժողովրդական արտիստ 3» մրցույթում տարած հաղթանակի շնորհիվ (2006) ՝ քվերակության արդյունքում ստանալով հանդիսատեսի ձայների 61,7 %-ը և ստանալով Բուրյաթիայի վաստակավոր արտիստի կոչում։ Դրանից հետո բնակություն է հաստատել Մոսկվայում, դարձել «Премьер-министр» խմբի մենակատար։
2010 թվականինին նկարահանվել է «Գործողություն «Թաթար» («Операция „Татар“») ռուս-մոնղելական ֆիլմի գլխավոր դերում և համաձայնել է նկարահանվել Սերգեյ Բոդրովի՝ Չինգիզ խանի մասին պատմող եռագրության երկրորդ մասում` «Մեծ խանը» («Великий хан») :