cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վորոշիլովյան կամուրջ
Վորոշիլովի կամուրջը գտնվում է Դոնի Ռոստովում, Դոնի գետի վրա։ Կամուրջը կառուցվել է 1961-1965 թվականներին։ Նախագծային ինժեներներ Ն. ԵՎ. Կուզնեցովը և ճարտարապետ Շ. Ա. Քլեյմանը ներկայացրեցին իրենց համատեղ նախագիծը։ Կամուրջի կառուցման ժամանակ աշխարհում առաջին անգամ օգտագործվել են կպչուն միացումներ, չեն օգտագործվել եռակցված կամ պտուտակավոր միացումներ։ Կամուրջի վրայով անցնում է Ռոստովը Բատայսկ և Ազով քաղաքների հետ կապող մայրուղին: Վորոշիլովյան կամուրջն իր անունը ստացել է համանուն պողոտայի շնորհիվ, որի շարունակությունն է։
Պատմություն
Վորոշիլովյան կամուրջը կառուցվել է 1961-1965 թվականներին։ Այն նախագծվել է ինժեներ Ն.Ի.Կուզնեցովի և ճարտարապետ Շ.Ա.Կլեյմանի կողմից։ Վորոշիլովյան կամուրջի շինարարությունով ավարտեց Դոնի ամբարտակի հետպատերազմյան վերակառուցման ծրագիրը, որը սկսվել էր 1947 թվականին Բոլշևիկների Համամիութենական Կոմունիստական Կուսակցության Ռոստովի մարզկենտկոմի առաջին քարտուղար Ն. Ս. Պատոլիչևի նախաձեռնությամբ: Կամուրջը կառուցվել է իր ժամանակի նոր տեխնոլոգիայով ։ Յուրաքանչյուրը մինչև 30 տոննա կշռող բետոնե բլոկները կապված էին ոչ թե սովորական եռակցման կամ գամերի միջոցով, ինչպես նախկինում, այլ սոսնձանյութով։ Սա հնարավորություն տվեց չօգտագործել եռակցված և պտուտակավոր միացումներ: Ուղղանկյուն երկաթբետոնե սնամեջ բլոկներն ամրացվել են U-աձև հենարանների միջև՝ օգտագործելով բուստիլա (Clay Bustilat) կոչվող սոսինձ, և դրանց միջով ձգվել են պողպատե մետաղալարեր, որոնց վրա հավաքված է ամբողջ կառույցը : Դա ԽՍՀՄ- ում նման շինարարության առաջին փորձն էր։ Ավելի վաղ քաղաքում, Բուդյոննու պողոտայի տեղակայված էր անհամեմատ փոքր կամուրջ: Շինարարության փուլում քննարկվել է կամրջի վրա կոթող տեղադրելու գաղափարը՝ նշելով Եվրոպայի և Ասիայի սահմանը, քանի որ վարկածներից մեկի համաձայն՝ աշխարհի երկու մասերի սահմանն անցնում է Դոն գետով։ Սակայն նախագիծը չիրականացվեց ։ Սկզբում Վորոշիլովյան կամուրջը նախատեսված էր օրական 19000 տրանսպորտային միջոցների թողունակությամբ շահագործման համար: Սակայն, քաղաքում մեքենաների քանակի ավելացմանը զուգընթաց ավելացավ նաև կամրջի ծանրաբեռնվածությունը՝ 48-50 հազար միավոր տեխնիկա։ Տեմերնիցկի կամուրջը, որը կառուցվել է 2010 թվականին, հնարավորություն է տվել կրկնապատկել Վորոշիլովի կամրջով մեքենաների հոսքը։
Նկարագրություն
Վորոշիլովյովի կամուրջը Դոնի Ռոստովի կարևորագույն ճարտարապետական տարրերից է։ Շրջապատի լանդշաֆտի հետ կապը և քաղաքի համայնապատկերի հետ համադրությունը առաջարկելլ են նախագծի հեղինակները։ Կամուրջի սրընթաց հորիզոնական գիծը, որը հանդիսանում է Վորոշիլովսկի պողոտայի շարունակությունը, սահուն անցնում է դեպի ձախ ափի ամբարտակ։ Կամուրջի գեղատեսիլ ուրվագիծը գրավում է զբոսաշրջիկներին և քաղաքացիներին։ Հարթ կորաթռիչքների, նրբագեղ և խիստ հենարանների շնորհիվ կամուրջը թեթև և ներդաշնակ է թվում։ Կամուրջի երկարությունը 620 մետր է, լայնությունը՝ 12 մետր, բարձրությունը գետից՝ 32 մետր։ Նրա տակով կարող են անցնել բոլոր տեսակի գետային նավեր ։
Կամրջի վիճակը 2007-2008 թվականներին
2007 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Վորոշիլովյան կամուրջի պլանային զննման ժամանակ ճեղք էր հայտնաբերվել, ինչի արդյունքում կամուրջը անորոշ ժամանակով փակվել էր բոլոր տեսակի տրանսպորտների, այնուհետև նաև հետիոտների համար։ Սա մեծացրել էր մյուս երկու կամուրջների ծանրաբեռնվածությունը, վատթարացել էր քաղաքում երթևեկության վիճակը։ 2007 թվականի դեկտեմբերին կամուրջի վրայով գործարկվեցին միայն 2 անվճար ավտոբուսներ, որոնք ուղևորներին տեղափոխում կամուրջի մի ծայրից մյուսը ։ 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին վերսկսվեց քաղաքային ավտոբուսների կանոնավոր շարժումը՝ պայմանով, որ կամուրջի վրա մեկից ավելի ավտոբուս չլինի և երթևեկությունը լինի միայն կամուրջի արևելյան երթևեկելի մասով։ 2008 թվականի հունիսի 23-ին Վորոշիլովյան կամուրջով երթևեկությունը բացվեց (բացառությամբ բեռնատարների)։ 2008 թվականի հուլիսի 25-ին Սիվերս շրջանի Խլեբոզավոդա 1 փողոցի երկայնքով երթևեկությունն արգելափակվեց։ Դոն գետի վրայով կամուրջի վերակառուցումն սկսվեց։
Կամրջի վերակառուցումը 2013-2017թվականներին
Վորոշիլովի կամուրջը վերակառուցվել է 2013 թվականից մինչև 2017 թվականի աշունն ընկած ժամանակահատվածում։ Այն ընդլայնվել է՝ երկու հասանելի գոտիներից դառնալով վեց ։ Հին կամուրջի փոխարեն երկու նոր կամուրջների կառուցվեցին, որոնք արտաքուստ նման են հին կամուրջին: Նախագծից կան որոշ տարբերություններ. նոր կամուրջներն ունեին պողպատե թռիչքներ, որոնց շնորհիվ զգալիորեն ընդլայնվեց հիմնական նավարկելի բացվածքը ։Հին և նոր հենարանների առանցքների միջև հեռավորությունը նախատեսված էր 14,4 մ, կամրջային կառույցների եզրերի միջև՝ 1-1,5մ։ Պահուստային կամուրջի նախագծային հզորությունը օրական 66540 մեքենա է, լայնությունը՝ 36 մետր, մայթերի լայնությունը՝ 3մ, ջրային արգելապատնեշի վրայով կամուրջի երկարությունը՝ 624,2 մ, մուտքի ճանապարհները՝ 1821 մ։
Մյոդլինգ
Մյոդլինգ (Mödling), քաղաք Ավստրիայում, նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոնը Ստորին Ավստրիա դաշնային երկրամասում ։ Ընկած է այդ երկրամասի արդյունաբերական գոտում՝ երկրի մայրաքաղաք Վիեննայի անմիջական հարևանությամբ (սահմանակցում է հարավից` կենտրոնից գտնվելով շուրջ 15 կիլոմետր հեռավորության վրա)։ Զբաղեցնում է 10,04 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ 2018 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 20 555 (2014-ին՝ 20 495 ): Քաղաքը առաջին հերթին հայտնի է նրանով, որ այստեղ է գտնվում Եվրոպայի առևտրային ամենաընդարձակ կենտրոններից մեկը՝ Shopping City Süd-ը (SCS):
Անվանումը
Ժամանակի ընթացքում բնակավայրի անվանումը փոփոխությունների է ենթարկվել, եղել է medilihha (903 թ.),, և, վերջապես, : Վարկածներից մեկի համաձայն՝ անվանման արմատը սլավոնական է, որի հիման վրա ենթադրվում է, որ բնակավայրը հիմնադրվել է ավարական ժամանակաշրջանից ոչ ուշ՝ առաջին հազարամյակի երկրորդ կեսին , մոտավորապես 800 թվականին ։ Անվանումը նշանակել է «սահմանային գետակ» , կամ «դանդաղ, հանդարտ հոսող ջուր» (հմմտ. ռուսերեն «медленный»):
Քույր քաղաքներ
Մյոդլինգը բարեկամական և գործընկերային հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ավստրիայի բնակավայրեր
Ջեյմս-Լանգեի տեսություն
Ջեյմս-Լանգեի տեսությունը երկու գիտնականների՝ Ուիլյամ Ջեյմսի և Կարլ Լանգեի կողմից ստեղծված հայեցակարգ է։ Այս տեսության հիմնական գաղափարը նրանում է, որ հույզը կազմված է մարմնական փոփոխականից և դրանց ապրումից։
Նախապատմություն
Դարվինը իր «Մարդու արտահայտիչ շարժումների ծագումը» աշխատությունում ցույց է տալիս մարդու հույզերի կապը կենդանական աշխարհում դիտվող համապատասխան աֆեկտիվ և բնազդային ռեակցիաների հետ։ Նա նշում էր, որ մարդու հույզերը, զգացմունքներն ունեն կենդանական ծագում, ինչպես մարդն ամբողջությամբ։ Մարդու հուզական դրսևորումների ընդհանրությունը համենայն դեպս բարձրագույն կենդանիների հուզական դրսևորումներին այնքան ակնհայտ է, որ գրեթե չի ենթարկվում կասկածի։ Շարունակելով դարվինյան գաղափարները դրական ուղղությամբ՝ մի շարք հոգեբաններ(Սպենսերը և նրա աշակերտները, ֆրանսիական պոզիտիվիստները՝ Ռիբոն և նրա դպրոցը, և այլք) զարգացնում էին կենդանիների աֆեկտիվ և բնազդային ռեակցիաներից մարդկային հույզերի կենսաբանական ծագման մասին գաղափարները։ Այստեղից էլ ստեղծվեց հույզերի ռուդիմենտար տեսությունը։ Այս տեսության համաձայն՝ արտահայտիչ շարժումները, որոնք ուղեկցում են մեր վախը, հանդիսանում են փախուստի կամ պաշտպանության ժամանակ կենդանիների ռեակցիաների ռուդիմենտար մնացորդներ, իսկ շարժումները, որոնք ուղեկցում են մեր զայրույթը, դիտարկվում են որպես մեր կենդանի նախնիների հարձակման ռեակցիաների ռուդիմենտար մնացորդներ։ Այլ կերպ ասած վախը դիտարկվում է որպես արգելակված փախուստ, իսկ զայրույթը՝ արգելակված հարձակում։ Ռիբոն գրում է, որ հույզերն հանդիսանում են մարդկային հոգեկանի միակ ոլորտը, որը կարող է հասկացվել միայն ռետրոսպեկտիվ։
Փաստորեն մարդու աֆեկտիվ ռեակցիաները «մնացորդներ» են, որոնք անընդհատ թուլանում են իրենց արտաքին դրսևորմամբ և ներքին ընթացքով։ Տպավորություն է ստեղծվում, որ հույզերի զարգացման կորն իջնում է, և եթե մենք համեմատենք բարձրագույն կենդանիներին և մարդուն, երեխային և մեծահասակին, պրիմիտիվ և մշակութային մարդուն, ապա կտեսնենք, որ զարգացմանը զուգընթաց հույզերը մղվել են հետին պլան։
Տեսության բովանդակություն
Ընդհանրապես ընդունված է մտածել, որ որոշակի փաստի ընկալումը առաջացնում է հոգեկան վիճակ, որը կոչվում է հույզ, և որ այդ հոգեկան վիճակը օրգանիզմում հանգեցնում է փոփոխությունների, որոշակի մարմնական դրսևորումների։ Այս տեսության համաձայն՝ մարմնական փոփոխությունները անմիջապես հաջորդում են այն առաջացրած փաստի ընկալմանը, իսկ այդ փոփոխությունների գիտակցումն էլ առաջ է բերում հույզ։ Սովորաբար մենք ասում ենք, որ ինչ որ բան չհաջողվեց անել, այդ պատճառով մենք տխրում ենք և լացում, մենք հանդիպեցինք արջին, վախեցանք և այդ պատճառով էլ փախուստի դիմեցինք։ Համաձայն Ջեյմս-Լանգեի տեսության՝ այս իրադարձությունների հաջորդականությունը մի փոքր այլ է. մի հոգեկան գործընթացը անմիջապես մյուսով չի պայմանավորվում, այլ նրանց միջև գտնվում են մարմնական դրսևորումները։ Փաստորեն տեսությունը գտնում է, որ առավել ռացիոնալ է արտահայտվել հետևյալ ձևով. մենք տխուր ենք, որովհետև լացում ենք, վախեցած ենք, որովհետև դողում ենք։ Եթե ընկալումը չուղեկցվեր մարմնական փոփոխություններով, այն բացառապես կլիներ ճանաչողական, կոլորիտից և «հուզական ջերմությունից» զուրկ։ Այս դեպքում մենք կտեսնեինք արջին և կորոշեինք, որ ավելի լավ է փախչել, սական մենք վախի զգացում չէինք ունենա։
Եթե մենք պատկերացնենք որևէ հույզ և փորձենք մտավոր այդ հույզից մեկը մյուսի հետևից հանել բոլոր մարմնական փոփոխությունների հետ կապված զգայությունները, ապա ի վերջո տվյալ հույզից ոչինչ չի մնա, ոչ մի «հոգեկան նյութ», որից կկարողանար առաջանալ տվյալ հույզը։ Սրա արդյուքում կստացվեր զուտ ինտելեկտուալ ընկալման սառը, անտարբեր վիճակ։ Եթե վախի հույզից «հանենք» մի շարք մարմնական դրսևորումներ՝ հաճախացած սրտի զարկեր ու շնչառական շարժումներ, սագամաշկ, վերջույթների դող, ապա վախի հույզից ոչինչ չի մնա։
Հույզը, որը զուրկ է մարմնական փոփոխություններից ու զգացումներից, ինչ-որ չպատկերացվող բան է։
Եթե այս տեսությունը ճշմարիտ է, ապա նրանից հետևում է, որ որոշակի հույզի դրսևորումների դրդումը կհանդիսանա համապատասխան հույզի առաջացման պատճառ։ Ամբողջ օրը տխուր ու մռայլ լինելով, մենք թողնում ենք, որ մեզ տիրի մելանխոլիան։ Եթե մենք ցանկանում ենք ճնշել անցանկալի հուզական համկումները, ապա մենք պետք է վերատրադրենք այնպիսի արտաքին շարծումներ, որոնք համապատասխանում են հակադիր, մեզ համար ցանկալի հույզին։ Մեր ջանքերի արդյունքը կլինի այն, որ տխուր, ճնշված վիճակը կանհետանա, իսկ նրան կփոխարինի ուրախության հույզը։
Ջեյմսը նշում էր, որ եթե մարդկային մտքի օրգանը գլխուղեղն է, ապա հույզերի օրգանը վեգետատիվ ներքին օրգաններն են։ Հույզերի սուբստրարտը կենտրոնից տեղափոխվում էր պերիֆերիա։ Այստեղից էլ այս տեսությունը նաև անվանում են հույզերի պերիֆերիկ տեսություն։
Քննադատություն
Ուոլտեր Քեննոնը մատնացույց արեց Ջեյմս-Լանգեի տեսության թերի կողմերը։ Ջեյմսի և Լանգեի տեսությունում կարևորվում էր երկու հանգամանք՝
Քեննոնը իրականացնում էր մի շարք բարդ փորձեր, որոնցում հեռացնում էր կենդանու սիմպաթիկ նյարդային համակարգի հանգույցների հիմնական մասը, ինչի հետևանքով վերանում էր օրգանական բնույթ ունեցող ցանկացած ռեակցիա։ Համեմատվում էին երկու կենդանիներ՝ կատու, ում սիմպաթիկ նյարդային համակարգի էքստրիպացիայի արդյունքում վախ կամ կատաղություն առաջանալ չէր կարող, ադրենալինի ներզատում չէր իրականանում, և ստուգիչ կատու, ում մոտ վերոնշյալ բոլոր ռեակցիաները առաջանում էին։ Այս հետազոտութան հիմնական եզրակացությունը կայանում էր նրանում, որ միանման պայմաններում երկու կատուներն էլ ունենում էին միանման վարքային դրսևորումներ։ Սիմպաթիկ նյարդային համակարգի էքստրիպացիայով կատվի մոտ հույզերի դրսևորում դիտվում էր այնպես, ինչպես մյուս կատվի մոտ։ Նա միանման էր արձագանքում, երբ շունը մոտենում էր իրեն կամ ձագերին կամ երբ քաղցած շամանակ նրանից վեերցնում էին ուտելիքը։ Այս էքսպերիմենտը ժխտեց Ջեյմսի հետևյալ դրույթը. եթե վախի հույզից մտովի հանենք դողը, արագ սրտխփոցը, շնչառական շարժումները և այլն, ապա կտեսնենք, որ հույզից ոչինչ չի մնա։
Կենդանիների, այնուհետև մարդկանց հետ փորձարարական հետազոտությունների այլ շարքում, արեցին համապատասխան ներարկում, որն առաջացնում էր արհեստական օրգանական փոփոխություններ։ Արհեստական օրգանական փոփոխությունները նման էին այն օրգանական փոփոխություններին, որոնք դիտվում էին ուժեղ հույզի ժամանակ։ Պարզվեց, որ կենդանիների մոտ համապատասխան օրգանական փոփոխությունների առաջացումը հնարավոր է առանց հույզի առաջացման։ Փաստորեն հերքվեց նաև Ջեյմս-Լանգեի տեսության հետևյալ դրույթը. եթե մենք առաջացնենք հույզն ուղեկցող արտաքին դրսևորումները, ապա կառաջանա նաև հույզը։
Հիմնական եզրակացություններ
Քեննոնը հանգում է հետևյալ եզրակացությունների՝
Քեննոնը հակասությունը բացատրում է հետևյալ ձևով. ցանկացած ուժեղ հուզական ռեակցիան կենդանու մոտ հանդիսանում է գործողության միայն սկիզբը, սակայն ոչ վերջը, և առաջանում է կենդանու համար կրիտիկական, կենսակարևոր իրավիճակներում։ Այսինքն այդ բոլոր օրգանական ռեակցիաները կարևոր են որպես այդպիսին ոչ թե հույզի, այլ նրա համար, ինչն առաջ է գալիս հույզից հետո։ Բոլոր փոփոխությունները՝ արյան մեջ շաքարի բարձրացումը, փախուստի կամ հարձակման համար օրգանիզմի ուժերի մոբիլիզացիան կարևոր են, քանի որ անմիջապես ուժեղ ռեակցիայից հետո կենդանուն անհրաժեշտ է ուժեղ մկանային գործունեություն։
Քեննոնը գրում է, որ լաբորատոր պայմաններում կատուն, որը չուներ հույզերի ֆիզիոլոգիական ախտանիշեր, իրեն դրսևորում էր այնպես, ինչպես այդ ախտանիշներն ունեցող կատուն։ Սակայն սա տեղի է ունենում միայն փորձարարկան լաբորատորիայում, որտեղ սահմանափակվում են մեկուսացված պայմաններով։ Բնական պայմաններում հույզերի ֆիզիոլոգիական ախտանիշերից զուրկ կատուն կմահանար մյուս կատվից շատ ավելի շուտ։ Եթե կատուն ստիպված լիներ վախենալ և ոչ միայն վախենալ, այլ նաև փախչել, ապա բնական է, որ կենդանին, ում վիսցերալ գործընթացները կազմակերպված չեն, չէին մոբիլիզացնի օրգանիզմը փախուստի համար, ինչի պատճառով կենդանի երկար դիմանալ չէր կարողանա։
Քեննոնի աշխատանոներում հուզական կյանքի կենտրոնը ծայրամասերից տեղափոխվեց կենտրոն, և հուզերի մեխանիզմը նա կապում էր գլխուղեղի հետ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հուզակամային ոլորտի հոգեբանություն
Սան Մարտինո Բուոն Ալբերգո
Սան Մարտինո Բուոն Ալբերգո (San Martino Buon Albergo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 13 087 մարդ։ Խտությունը կազմում է 374 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 35,3 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 37036։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Տոնոյան
Տոնոյան, հայկական ազգանուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով
Քոչհիսարի գավառակ
Քոչհիսար, գավառ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։ Վարչական կենտրոնը Դևեքսե գյուղաքաղաքն էր։
Համապատասխանում էր հին Կապադովկիայի Դիանա և ուշ ժամանակների Նիկտեի տավառների տարածքին։
Բնակչություն
1910 թվականին ուներ 45704 բնակիչ, որից 22650 հայ, 19890 թուրքեր, 2800 քրդեր և 364 չերքեզներ։
Վարչական բաժանում
1910 թվականին ուներ 4 գյուղախումբ՝ 175 գյուղերով ։
Սկլերոսներ
Սկլերոսներ (Σκληρός, հոգնակի՝ Σκληροί,, կանացի տարբերակը՝ Սկլերաինա, Σκλήραινα, ), հայկական ծագմամբ ազնվական տոհմ Բյուզանդիայում ։ Հանդես են եկել 9-11-րդ դարերում, որպես զինվորական ազնվականներ, իսկ դրանից հետո՝ որպես քաղաքական գործիչներ։
Ծագումը և ուշ շրջանի ներկայացուցիչները
Սկլերոսների ընտանիքը ծագում էր Փոքր Ասիայի հյուսիս-արևելյան շրջաններից, կամ Փոքր Հայքից, կամ էլ Սեբաստիայի բանակաթեմից։ Ըստ իրենց ծագման վայրի, նրանք ավանդաբար համարվել են հայեր, չնայած դա մերժում են որոշ պատմաբաններ։
Ղրուբելա
Ղրուբելա (ღრუბელა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1100 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 6 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Սան Մաուրո դի Սալինե
Սան Մաուրո դի Սալինե (San Mauro di Saline), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 556 մարդ։ Խտությունը կազմում է 50 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 37030։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
(8911) Կավագուչիջուն
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,006639 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,835 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1783 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1904,23 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,189052 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,5° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1995 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Տակաո Կոբայաշիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
1969
Մահեր
Կատեգորիա:1969 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Նովոմիխայլովկա (գյուղ, Կրասնոլիմանի շրջան)
Նովոմիխայլովկա (Новомихайлівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոլիմանի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոլիմանի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տանյուշան, Տյավկան, Տոպը և Նյուշան
Տանյուշան, Տյավկան, Տոպը և Նյուշան (Танюша, Тявка, Топ и Нюша), 1954 թվականին նկարահանված խորհրդային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ փոքրիկների մասին, նկարահանվել է` օգտագործելով թատերական և մուլտիպլիկացիոն տիկնիկներ, նկարված մուլտիպլիկացիա և բեմադրված խաղային դրվագներ։ Մուլտֆիլմը խորհրդային տիկնիկային կինոյի վերածննդի առաջին նշանավորողներից Վիկտոր Գրոմովի վերջին ռեժիսորական աշխատանք է մուլտիպլիկացիայում։
Այն նաև ԽՍՀՄ-ում ստեղծված առաջին ծավալային մուլտֆիլմերից է («Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի «Տիկնիկային մուլտիպլիկացիոն ստեղծագործական ասոցիացիան» ստեղծվել է 1953 թվականինՃ։
Սյուժե
Չարաճճի աղջիկ Տանյուշան երազ է տեսնում, թե իբր իր խաղալիքները` արջուկ Տոպը, շնիկ Տյավկան և տիկնիկ Նյուշան կենդանացել են և սկսել չարաճճիություններ անել, թռչկոտել և գլուխկոնծի տալ։ Խաղալիքներին հանգստացնելու` աղջկա բոլոր ջանքերն ապարդյուն են անցնում։
Արձագանքներ
Իր հիշողություններում նկարիչ մուլտիպլիկատոր Եվգենի Միգունովը նշել է, որ Գրոմովն այդ ֆիլմն ստեղծել է «շատ արագ», այսինքն, առանց կիրառելու կադրային նկարահանումները կամ էլ` դրանց շատ փոքր կիրառմամբ, և կոչել է այն եղեգներից պատրաստված տիկնիկների և խամաճիկների խառնուրդ
Վերաթողարկում
1990-ական թվականներին մուլտֆիլմը տեսասկավառակներիի վրա թողարկվել է Studio PRO Video և «Союз Видео» ստուդիաների մուլտֆիլմերի ժողովածուներում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1954 մուլտֆիլմեր
Ռուստեմ Խամիտով
Ռուստեմ Զակիևիչ Խամիտով (Рустэ́м Заки́евич Хами́тов, rʊˈstɛm zɐˈkʲijɪvʲɪt͡ɕ xɐˈmʲitəf; Рөстәм Зәки улы Хәмитов, Röstäm Zäki ulı Xämitow, røˈstæm zæki uɫɯ xæˈmitʊf, ), ռուսաստանցի քաղաքական գործիչ և ինժեներ, Բաշկորտոստանի Հանրապետության երկրորդ նախագահը 2010 թվականի հուլիսի 19-ից (2014 թվականի սեպտեմբերի 14-ին վերընտրվել է այդ պաշտոնում) ։ Խամիտովը «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության գերագույն խորհրդի անդամ է ։
Կենսագրություն
Ռուստեմ Խամիտովը ծնվել է 1954 թվականի օգոստոսի 18-ին Կեմերովոյի մարզի Լենինսկ-Կուզնեցկի շրջանի Դրաչենինո գյուղում ։ Ազգությամբ բաշկիր է  ։ Նրա մայրենի լուզուն բաշկիրերենն է, սակայն խոսում է նաև ռուսերեն և անգլերեն ։ Դավանում է իսլամ։ 2011 թվականի մարտին կատարել է ումրա ։ Նրա հայրը՝ Զակի Սալիմովիչ Խամիտովը (1930-1993), ծնվել է Բաշկիրական ԻԽՍՀ Բալտաչևսկի շրջանի Շտանդի գյուղում Բաշկորտոստանի Բալթաչևսկի շրջանում։ Զակին եղել է դոցենտ, տեխնիկական գիտությունների թեկնածու և արժանացել Բաշկորտոստանի Հանրապետության վաստակավոր ինժեների կոչում ։ 1973-1980 թվականներին նա եղել է Բաշկորտուստանի պետական ագրարային համալսարանի գյուղատնտեսության մեխանիզացման ֆակուլտետի դեկան, իսկ 1978-1988 թվականներին՝ մեքենաների վերանորոգման ամբիոնի վարիչ ։ Ռուստեմ Խամիտովի մայրը` Ռաիսա Սինիյատուլովնա Խամիտովան (ծնվել է 1933 թվականին), ողջ կյանքն աշխատել է որպես մաթեմատիկայի ուսուցչուհի դպրոցում նախքան թոշակի անցնելը ։ Ռուստեմ Խամիտովն ունի կրտսեր եղբայր` Ռաշիդ Խամիտովը ։
Կրթություն
Ռուստեմ Խամիտովը 1971 թվականին ավարտել է Ուֆայի № 115 միջնակարգ դպրոցը ։ 1977 թվականին նա ավարտել է Մոսկվայի Ն. Բաումանի անվան բարձրագույն տեխնիկական ուսումնարանի «Թռչող սարքերի շարժիչներ» բաժինը ։ Ստացել է տեխնիկական գիտությունների դոկտորի աստիճան կառավարման ավտոմատացված համակարգերի գծով։ Հեղինակ է ավելի քան 100 գիտական հրատարակությունների ։
Կարիերա
1977-1978 թվականներ – վարպետի օգնական, վարպետ Ուֆայի շարժիչաշինական արտադրական միությունում ,
1978-1986 թվականներ – ինժեներ, կրտսեր գիտաշխատող, ավագ գիտաշխատող Ուֆայի ավիացիոն ինստիտուտում ,
1986-1988 թվականներ – ավիացիոն շարժիչների ցամաքային օգտագործման լաբորատորիայի վարիչ ,
1988-1990 թվականներ – Խողովակաշարերի կառուցման համամիութենական գիտահետազոտական ինստիտուտի արևելյան բաժնի գիտաարտադրական բաժնի պետ ,
1990-1993 թվականներ – Բաշկիրական ԻԽՍՀ գերագույն խորհրդի պատգամավոր, էկոլոգիայի և բնական պաշարների ռացիոնալ օգտագործման հանձնաժողովի նախագահ,
1993-1994 թվականներ – Բաշկորտոստանի Հանրապետության Կիրառական էկոլոգիայի և բնօգտագործման ինստիտուտի տնօրեն,
1994-1996 թվականներ – Բաշկորտոստանի Հանրապետության բնապահպանության, բնօգտագործման, արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման և դրանց հետևանքների վերացման նախարար,
1996-1999 թվականներ – Բաշկորտոստանի արտակարգ իրավիճակների և էկոլոգիական անվտանգության նախարար, Բաշկորտոստանի Հանրապետության անվտանգության խորհրդի անդամ,
1999-2000 թվականներ – ՌԴ Արտակարգ իրավիճակների նախարարության արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման և դրանց վերացման վարչության պետ (Մոսկվա),
2002 թվականի դեկտեմբերից – Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի լիազոր ներկայացուցչի պաշտոնակատար Մերձվոլգյան դաշնային շրջանում, միջազգային և միջհամայնքային հարաբերությունների պատասխանատու, համակարգել է Ռուսաստանի Դաշնության Արտակարգ իրավիճակների նախարարության տարածքային գործակալությունների գործունեությունը, հարկային նախարարության և ՌԴ հարկային ոստիկանության ծառայությունը,
2003-2004 թվականներ – խոշորագույն հարկատուների միջտարածաշրջանային № 4 տեսչության պետը, Ռուսաստանի Դաշնության հարկահանության նախարարության խոշոր հարկ վճարողների վարչության պետը,
2004 թվականի մայիսի 22-ից – 2009 թվականի մայիս – Ռուսաստանի շրջակա միջավայրի պահպանության նախարարության ենթակայության տակ գտնվող ջրային ռեսուրսների  գործակալության ղեկավարը ,
2009 թվականի հուլիսից - 2010 թվականի հուլիս – «РусГидро» ընկերության նախագահ ,
2010 թվականի հուլիսի 15-ին Խամիտովը Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևի հրամանագրով նշանակվել է Բաշկորտաստանի Հանրապետության ղեկավարի ժամանակավոր պաշտոնակատար ,
2014 թվականի մայիսի 30-ին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինն ընդունել է Խամիտովի հրաժարականը, որպեսզի նա կարողանա մասնակցել տարածաշրջանի ղեկավարի ընտրություններին ,
2014 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Բաշկորտոստանի Հանրապետության նախագահի արտահերթ ընտրություններում Ռուստեմ Խամիտովը հավաքել է ձայների 81,71 %-ը ։ Ընտրություններին մասնակցել է ընտրելու իրավունք ունեցող բնակիչների 74,88 %-ը ։ Որոշ հասարակական գործիչներ կասկած են հայտնել ընտրությունների պաշտոնական արդյունքների վերաբերյալ ։ Ռուստեմ Խամիտովի երդման արարողությունը կայացել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Բաշկորտոստանի Հանրապետության պետական խորհրդում ։
2015 թվականի հունվարի 1-ից – Բաշկորտոստանի ղեկավար (պաշտոնը վերանվանվել է «ՌԴ սուբյեկտների պետական իշխանության օրենսդիր (ներկայացուցչական) և գործադիր մարմինների կազմակերպման հիմնական սկզբունքների մասին» օրենքի համաձայն) ։
2010 թվականի հուլիսի 20-ից մինչև 2011 թվականի մայիսի 19-ը, ապա 2012 թվականի օգոստոսի 6-ից մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 26-ը համատեղության կարգով եղել է նաև Բաշկորտոստանի Հանրապետության կառավարության վարչապետ։
Անձնական կյանք
Ռուստեմ Խամիտովի որդին՝ Կամիլը, ինժեներ է և ավարտել է Ուֆայի ավիացիոն տեխնիկական համալսարանը, 2011 թվականի մարտից աշխատում է որպես Ա. Լյուլկայի անվան փորձնական-կոնստրուկտորական բյուրոյի տնօրեն գլխավոր կոնստրուկտորի տեղակալ (Ուֆայի շարժիչաշինական արտադրական միավորման մասնաճուղ) ։ Դուստրը` Նուրիա Խամիտովան, զբաղվում է բիզնեսով ։ Խամիտովի 2 երեխաներն էլ ապրում և աշխատում են Մոսկվայում ։
Ռուստեմ Խամիտովի հոբբիներն են` դահուկասահքը, ընթերցանությունը, թատրոնը և երաժշտությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տեխնիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռուս ճարտարագետներ
Որովայն
Որովայն (բնիկ հնդեվրոպական՝ *krop- (*krep «մարմին, կերպարանք») արմատից) մարմնի մաս, իրենից ներկայացնում է փորի հատվածը և փորի պատերը ։ Փորի հատվածը իր մեջ պարունակում է հիմնական ներքին օրգանները՝ ստամոքսը, աղիքները, երիկամները, լյարդը, փայծաղը, ենթաստամոքսային գեղձը, լեղապարկը։
Որովայնի հատված
Որովայնը կենտրոնական հատվածում ունի փորվածք՝ պորտը, որն առաջանում է պորտալարը կտրելուց հետո։
Որովայնը երկու հորիզոնական շերտով բաժանվում է երեք հատվածի՝ էպիգաստրալ, մեզագաստրիայի և հիպոգաստրիայի, որոնք էլ իրենց հերթին երկու ուղղահայաց շերտով բաժանվում են ինը հատվածների՝ Էպիգաստրիա, սեփական էպիգաստրիա, աջ և ձախ կողատակի հատվածներ, Մեզագաստրիա հարպորտային, աջ և ձախ կողային հատվածներ, հիպոգաստրիայի շրջան։
Որովայնը շոշոափելիս պետք է ուշադրություն դարձնել այս հատվածներին։
Որովայնային ճնշամկաններ
Որովայն ունի սեփական մկաններ, որոնք ջլերի հետ կազմում են որովայնի պատերը։ Որովայնի պատերի մկանների համակցությունը, որը մասնակցում է ներորովայնային ճնշման կարգավորմանը, արտաթորման, հազի և այլ գործառույթներին անվանում են որովայնային ճնշամկաններ (lang-la|prelum abdominale):
Որովայնը բժշկության մեջ
Որովայնի առաջնային պատի թերությունները, որոնք պայմանավորված են նրա նորմալ անատոմիական կառուցվածքի բաժանմամբ և նրանց միջև տարածության առաջացմամբ, անվանում են որովայնի  արտաքին ճողվածքներ։ Այսպիսի ճողվածքների դեպքում տեղի է ունենում օրգանների կամ նրանց մի մասի դուրս թափանցումը ճողվածքային դարպաս կոչվող անցքով դեպի մաշկի տակ, կամ ճողվածքային պարկ։ Առանձնացնում են նաև որովայնի ներքին ճողվածքներ, որի դեպքում ներքին օրգաններն ունենում են  պաթալոգիկ դասավորումներ։
Որովայնի սուր, անտանելի ցավերը, որն այլ կերպ անվանում են «սուր որովայն», պահանջում է վիրաբույժի հրատապ խորհրդակցություն՝ ախտորոշման նպատակով՝ բացառելու համար կենսականորեն վտանգավոր այնպիսի վիճակների բացառումն, ինչպիսիք են որովայնի օրգաններից մեկի ծակվելը, որովայնաթաղանթի բորբոքումը, ճողվածքի սեղմվելը և այլն։
Աբդոմինալ վիրաբուժություն
Ավանդաբար որովայնի օրգաններին հասնելու համար որովայնի պատի  հատվածում լայն կտրվածք է արվում, որն անվանվում է «լապարատոմիա»։ Օրինակ կույր աղիքի վիրահատության  դեպքում թեք կտրվածք է արվում որովայնի աջ թուլակողի հատվածում, իսկ կեսարյան հատման ժամանակ  կտրվածքն արվում է (որովայնի մեջտեղի գծի հոդավորումից մինչև պորտի հատված) և այլն։
Վերջին տարիներին ավելի հաճախ է կիրառվում ներքին օրգանների լապարասկոպիկ վիրահատությունը, որն իրականացվում է հատուկ գործիքներով որովայնի պատի վրա բացված փոքրիկ անցքի միջոցով։
Կոսմետիկ բժշկություն
Կոսմետիկ բժշկության մեջ կիրառվում է լիպոսակցիան՝ մաշկի տակ գտնվող ճարպի մի մասի հեռացումը։
Որովայնը մշակույթում
Կանանց մոդելային բիզնեսում և նիհարեցման գործընթացում բարձր է գնահատվում  հարթ որովայնը։ Բոդիբիլդինգում, ֆիթնեսում և տղամարդկանց նորաձևության մեջ գնահատվում է  առավել մարզված որովայնը, այսպես ասված՝ փորի հատվածում խորանարդների առկայությունը։
Համաձայն ժողովրդական ասույթի՝ որովայնի սուր ձևը վկայում է տղա երեխայի ծննդյան մասին։
Այլ անվանումներ և իմաստներ
Որովայնի հին անվանումներից է արգանդը, հոմանիշներից է փորիկը, օրինակ՝ հաստափոր ։
Որովայն բառն այլ նշանակություն ունի՝ հասարակ խոսքում՝ ստամոքս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Որովայնի խոռոչ Կատեգորիա:Երիկամ Կատեգորիա:Լյարդ Կատեգորիա:Կենդանու անատոմիա
Ակրոն (Օհայո)
Ակրոն (անգլ.` Akron), քաղաք ԱՄՆ Օհայո նահանգի Սամիթ շրջանում։ Հանդիսանում է Օհայոյի մեծությամբ հինգերորդ բնակավայրը։ Գտնվում է հյուսիսամերիկյան Մեծ լճերի ավազանային տարածքում՝ Էրի լճից մոտ 63 կմ դեպի հարավ, Փոքր Կույահոգա գետի ափին։ 2010 թվականին անցկացված մարդահամարի տվյալներով Ակրոնի բնակչությունը կազմում է 199 110 մարդ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օհայոյի քաղաքներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքներ Կատեգորիա:1825 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արմյանկա-60
Ստացում և նկարագրոթյուն
Ստացվել է Հայաստանի Հանրապետության Երկրագործության Գիտահետազոտական Ինստիտուտում՝ բարդ միջսորտային խաչասերման եղանակով։ Հասկնանքիստ է, մերկ, սպիտակ, գլանաձև, խիտ, խոշոր։ Հատիկները չեն թափվում։ Ձմեռնադիմացկունությունը միջինից ցածր է, երաշտադիմացկունությունը՝ միջին։ Գորշ ժանգով վարակվում է միջին չափով, ցողունային ժանգով՝ թույլ, դեղին ժանգով՝ միջինից պակաս, ալրացողի, քարամրիկի, արմատների փտման նկատմամբ դիմացկուն է։ Հատիկը խոշոր է, 1000 հատիկի զանգվածը 46–62 գ է։ Ցողունի բարձրությունը՝ 110–130 սմ։ Բերքատվությունը՝ հացաթխման որակը լավ է։
(468) Լինա
(468) Լինա (Lina), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1901 թվականի հունվարի 18-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,129845 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,509 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7507 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2022,47 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,178 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 0,44° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս C Կատեգորիա:Ֆեմիսի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1901 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Կորեայի ազդեցությունը ճապոնական մշակույթի վրա
Ժամանակակից ճապոնական մշակույթը բազմաթիվ երկրների մշակույթների ազդեցության արդյունք է, որոնց թվում գերազանցում է ասիական երկիրը՝ Կորեան։ Հին ժամանակներից այստեղ ապրել են կորեացիներ, թեև շատ աղբյուրներում Ճապոնիան համարվում է մոնոէթնիկ երկիր։ 1-ին հազարամյակի կեսերին հարավարևելյան Չինաստանից Կորեական թերակղզով ճապոնական կղզիներ ժամանեցին ճապոնական ցեղեր։
Պատմություն
Հետագայում՝ դարերի ընթացքում, Կորեական թերակղզուց ներգաղթյալները մեծ դեր խաղացին ճապոնական մշակույթի ձևավորման գործում։ Դա առավելագույնս դրսևորվել է 5-6-րդ դարերում ճապոնական կղզիներում հիերոգլիֆային գրերի, բուդդայականության և այլնի հայտնվելով։ Կորեայից դեպի ճապոնական երկրներ բազմաթիվ գաղթականների արդյունքում մինչև 13-րդ դարը տեղի ունեցավ համապատասխանաբար ձուլում և խառնում տեղի բնակչության հետ, ինչը նույնպես ազդեց մշակույթի, կյանքի և ավանդույթների վրա ։ Կորեական ոճի հետքերը տեսանելի են նույնիսկ ճապոնական գեղանկարչության և ճարտարապետության ամենահին օրինակներում՝ սկսած Ճապոնիայում բուդդայական տաճարների ձևավորումից մինչև տարբեր արտեֆակտներ։
Նաև Ճապոնիայի զարգացման վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել առանձին անկախ պետությունների հետ կառուցված հարաբերությունները, որոնք գոյություն ունեին Կորեայում Կոֆունի ժամանակաշրջանում ։
Զենք
Կոֆունի ժամանակաշրջանում Կորեան Ճապոնիայում երկաթե թրերի, նիզակների և սաղավարտների միակ աղբյուրն էր։ Կորեայից Ճապոնիա են ժամանել առաջին կուրրասը, ափսեի զրահը։ 618 թվականին Գոգուրեոն առաջին խաչադեղը բերեց Ճապոնիա ։ Այդ տարիներին ձիերը հիմնական ռազմական մեքենան էին, ինչպես նաև զենքը։ Հենց Բեկջեից ներգաղթյալներն են ստեղծել ձիաբուծության առաջին ֆերմաները Ճապոնիայի Կավաչի նահանգում։
Խեցեգործություն
5-րդ դարի սկզբին Կայայից և Սիլայից խեցեղեն ներմուծվեց Ճապոնիա, և շուտով խեցեղենը, վառարանը և խեցեգործական անիվները Կորեայից տարածվեցին Ճապոնիա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ասիական մշակույթ Կատեգորիա:Կորեայի մշակույթ Կատեգորիա:Ճապոնիայի մշակույթ
Դեկտեմբերի 15
Դեկտեմբերի 15, տարվա 349-րդ (նահանջ տարիներին՝ 350-րդ) օրն է։
Փշուրիկներ
«Փշուրիկներ», պատմվածքների ցիկլ Ալեքսանդր Սոլժենիցինի արձակում։ Որոշ գրականագետներ այս ստեղծագործությունները վերաբերում են «արձակ բանաստեղծություններ» ժանրին ։
Ստեղծում և հրապարակում
Պատմվածքների առաջին, հիմնական մասը գրվել է ԽՍՀՄ-ում 1958-1960 թվականներին։ 1961 թվականի դեկտեմբերին դրանք առաջարկվեցին «Новый мир» ամսագրին, բայց մերժվեցին Ա.Տ. Տվարդովսկու կողմից․ "Հենց այդ այցելությունների ժամանակ ես բերեցի Տվարդովսկուն՝ մի քանի ճամբարային բանաստեղծություններ, մի քանի «Փշուրիկներ» ավելի անվնաս, և «Գյուղը առանց առաքինի մարդու չի լինի» պատմվածքը, որը զերծ էր ծանր արտահայտություններից։ Նա «Փշուրիկներին» ճանաչեց որպես «պահեստում գտնվող ընդհանուր նոթատետրում գրառումներ», բոլորովին չէր զգում դրանց ժանրը ։"
Դրանից հետո «Փշուրիկները» տարածվել են սամիզդատում, իսկ 1964 թվականին առանց հեղինակի իմացության տպագրվել «Грани» ամսագրում (Մայնի Ֆրանկֆուրտ, 1964, № 56) ։ Այնուհետև դրանք բազմիցս տպագրվել են որպես Սոլժենիցինի ժողովածուների մի մաս։
«Աղոթք» պատմվածքը առաջին անգամ տպագրվել է «Вестник русского христианского движения» ամսագրում(1966, № 3 (81)) ։ Ըստ հեղինակի խոսքերի «Աղոթքը» տպագրվել է Ե. Դ. Վորոնյանսկայայի շնորհիվ, ով զբաղվում էր Սոլժենիցինի ստեղծագործությունների՝ սամիզդատում տարածմամբ. "Սամիզդատի համար նրա առաջին «մեքենագրված» գործերից էր իմ «Փշուրիկները», որին նա ինքնակամ անմիջապես ավելացրեց «Աղոթքը», որը նրան էի տվել միայն կարդալու համար։ Ե. Դ․-ի անհոգ ձեռքերի միջոցով «Աղոթքը» ճախրեց դեպի համաշխարհային հրատարակություն։"
Պտմվածքների երկրորդ՝ վերջին մասը հեղինակը գրել է 1996-1999 թվականներին Ռուսաստան վերադառնալուց հետո։ Առաջին անգամ տպագրվել է «Новый мир» ամսագրի մի քանի համարներում (1997, № 1, 3, 10; 1999, № 7), ինչպես նաև № 23-24 «Роман-газета» 1998, ներառվեցին Սոլժենիցինի ամբողջական երկերի հատորներում։ 1996-ին փոխանցելով  «Новый мир» ամսագրի խմբագիրներին նոր «Փշուրիկների» առաջին բաժինը («Խեժափիճի», «Կայծակ», «Ուգլիչի զանգ»), Սոլժենիցինը գրել է․ «Միայն այն ժամանակ, երբ վերադարձա Ռուսաստան, կարողացա նորից գրել դրանք, բայց այնտեղ չէի կարողանում...»
Քվենտին Տարանտինո
Քվենտին Տարանտինո (Quentin Jerome Tarantino [ˌtærənˈtiːnoʊ], ), ամերիկյան կինոռեժիսոր, սցենարիստ, կինոօպերատոր, պրոդյուսեր և դերասան։ Տարանտինոն հանդիսանում է կինեմատոգրաֆում պոստմոդեռնիզմի վառ ներկայացուցիչներից մեկը, նա պատմամշակութային պրոցեսի վերարժևորողներից է։ Նրա ֆիլմերը առանձնանում են բռնության էսթետիկ ներկայացմամբ, յուրահատուկ սև հումորով և երկար երկխոսություններով ։ Տարանտինոն համաշխարհային ճանաչում ստացավ «Քրեական ընթերցվածք» (1994) ֆիլմով, որը նրան բերեց Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենին», ինչպես նաև Օսկար և Ոսկե Գլոբուս մրցանակներ լավագույն սցենարի համար։ Նրա լավագույն աշխատանքներից են «Կատաղած շները» (1992), «Ջեքի Բրաուն» (1997), «Սպանել Բիլին» (երկու մասով 2003-2004), «Մահվան ապացույց» (2007), «Անփառունակ սրիկաները» (2009) և «Ջանգո ազատագրվածը» (2012)։ Վերջին ֆիլմի սցենարի համար նույնպես արժանացել է «Օսկարի» և «Ոսկե Գլոբուս» մրցանակների։
2004 թվականին Կաննի կինոփառատոնի մրցութային ծրագրի ժյուրիի անդամ էր ։ Իսկ 2010 թվականին Տարանտինոն Վենետիկի կինոփառատոնի ժյուրիի ներկայացուցիչ էր նշանակվել ։
Կյանքը և գործունեությունը
Քվենտինը ծնվել է 16-ամյա Քոննի Մաքհյուի և դերասան, երաժիշտ Թոնի Տարանտինոյի արտամուսնական կապից։ Քոննին ծնվել էր Նոքսվիլլում և արմատներով իռլանդացի էր, նրա արյան մեջ կային նաև հնդկացիական Չերոկի տոհմի գեներ։ Թոնին ամերիկացի էր, իտալական արմատներով, ով ծնվել էր Քուինսում   ։ Քվենտինի մայրը շնորհալի աշակերտուհի էր, ով ավարտել էր դպրոցը 15 տարեկանում, նա ամուսնացել էր Թոնիի հետ միայն անկախություն ձեռք բերելու նպատակով։ Սակայն նրանց միությունը չի ստացվում և շուտով զույգը բաժանվում է։ Հղիության մասին Քոննին իմանում է միայն ամունալուծությունից հետո, բայց անգամ այդ ժամանակ չի ցանկանում տեղեկացնել նախկին ամուսնուն, հետագայում նաև Քվենտինը փորձեր չի անում գտնելու իր բիոլոգիական հորը ։ Քվենտինի մայրը ցանկանում էր որդուն անվանել Քվինտ, կովբոյական սերիալի հերոս՝ Քվինտ Ասփերի պատվին, բայց հետո այնուամենայնիվ որոշում է նրան անվանել՝ Քվենտին, Ուիլյամ Ֆոլքների «Շառաչ և ցասում» վեպի հերոսուհի Քվենտինայի պատվին։
Երբ Քվենտինը դառնում է երկու տարեկան, մայրը նրա հետ միասին տեղափոխվում է Լոս Անջելեսի հարավ՝ Թորրանս, հետագայում Հարբոր-Սիթի։ Շուտով մայրը երկրորդ անգամ է ամուսնանում, այս անգամ էլ երաժիշտ Քուրտ Զասթուփիլայի հետ, ով էլ որդեգրում է երկուսուկես տարեկան Քվենտինին և տալիս նրան իր ազգանունը։ Լոս Անջելեսում է անցնում տղայի մանկությունը, նա հաճախում է Լոմիթի Ֆլեմինգ միջնակարգ դպրոց, որտեղ էլ դրամայի դասեր է առնում ։ Դպրոցը ավարտելուց հետո Քվենտինը որոշում է դերասան դառնալ և, բեմի համար ավելի հարմար ազգանուն ունենալու նպատակով, վերադարձնում է իր բիոլոգիական հոր ազգանունը, և այսուհետ կոչվում՝ Քվենտին Տարանտինո։ Տարանտինոյի մայրը հաջող կարիերայով տարված աշխատում էր ցերեկները, իսկ նրա հայրը միայն գիշերները, այդ պատճառով էլ Քվենտինը շատ ժամանակ էր անցկացնում հոր և հոր ընկերների հետ։ Լինելով միակ երեխան մեծերի մեջ՝ Քվենտինին հաջողվում էր շատ ժամանակ անցկացնել հեռուստացույցի առջև, նա բազմաթիվ ֆիլմեր, հեռուստասերիալներ և հեռուստատեսային շոուներ էր նայում։ Ընտանիքը հաճախ էր կինո գնում և նրան թույլատրվում էր դիտել մեծերի համար նախատեսված ֆիլմեր։ Այդ ժամանակ նրա սիրելի ֆիլմն էր՝ «Էբբոթը և Կոստելլոն հանդիպում են Ֆռանկենշտեյնին»։
Երբ Քվենտինը դառնում է 8 տարեկան ծնողները բաժանվում են։ Իսկ ֆիլմերի հանդեպ հետաքրքրությունը միայն աճում էր, տաղանդավոր տղան բազմաթիվ տեսարաններ էր բեմադրում իր խաղալիքների համար։ Չնայած այս ամենին, նրա մոտ սկսվում են խնդիրենր դպրոցում, Քվենտինին դուր չէր գալիս այն, որ ինքը սովորում է քրիստոնեկան, վճարովի մասնավոր դպրոցում և նա սկսել էր բաց թողնել դասերը։ Շուտով մայրը ստիպված համաձայնվում է, որ 15-ամյա տղան թողնի դպրոցը՝ պայմանով, որ Քվենտինը աշխատանք կգտնի։ Այս կերպով մայրը փորձում էր տղային հասկացնել, որ կյանքը առանց կրթության տոն չէ։ Տղան աշխատանքի է տեղավորվում Թորրանսի կինոդահլիճներից մեկում, որտեղ միայն պոռնոգրաֆիա էին ցուցադրում։ Մայրը գիտեր տղայի աշխատանքի մասին, բայց գլխի անգամ չէր ընկնում, որ կինադահլիճում միայն պոռնո է գնում։ Ավելի ուշ Տարանտինոն պիտի ասեր. Շուտով Քվենտինը հաճախում է դերասանի վարպետության գիշերային դասերի։ Նա աշխատանք էր փնտրում կինոյում, սակայն առաջարկները նրա գլխին չեն թափվում անգամ այն բանից հետո, երբ ռեզումեի մեջ սուտ տեղեկություններ է գրում այն մասին, թե իբր ինքը նկարահանվել է «Մեռյալների արևածագը» և «Լիր արքա» ֆիլմերում։ 1981 թվականի հունվարին Քվենտինը հանդիպում է սցենարիստ՝ Քրեյգ Հեյմեննի հետ, ով հետագայում դառնում է նրա զինակից ընկերը։ 1984 թվականին Հեյմեննը ծանոթացնում է Տարանտինոյին Քեթրին Ջեյմսի հետ, ով հետագայում դառնում է «Քրեական ընթերցվածք» ֆիլմի մենեջերը։ 22 տարեկանում Տարանտինոն աշխատանքի է ընդունվում Մանհեթեն Բիչի վիդեովարձույթ, հենց այստեղ էլ նա ծանոթանում է Ռոջեր Էվերիի հետ, նրանք ողջ օրը միասին են անցկացնում, քննարկում ֆիլմերը, և առաջարկում դրանք հաճախորդներին։ Տարանտինոն ուշադիր հետևում է, թե ինչ է մարդկանց դուր գալիս, հետագայում օգտագործելով այս փորձը իր կարիերայում։ Այս ընթացքում նա որոշում է հանդես գալ, որպես գրող և գրել վիդեովարձույթում իր աշխատած տարիների մասին։ Այժմ մենք կարող ենք նրա գեղարվեստական լեզվի վառ արտահայտումը գտնել իր ֆիլմերում։
Կարիերայի սկիզբը
Պրոդյուսեր Լոուրենս Բենդերը, ում հետ Տարանտինոն ծանոթացել էր հոլիվուդյան երեկույթներից մեկում, համոզում է նրան զբաղվել սցենարներ գրելով։ Առաջին սցենարը Քվենտինը գրում է 1985 թվականին, այն կոչվում է՝ «Կապիտան Փիչֆուզը և անչոուսե բանդիտը», սակայն ստեղծագործությունը չի էկրանավորվում։ Այս ամենից հետո Տարանտինոն անցկացրեց մի քանի դժվար տարի՝ համոզելով կինոստուդիաներին ուշադրություն դարձնել իր գրած սցենարների վրա, նա ցանկություն էր հայտնում էկրանավորել սեփական աշխատանքները, սակայն հաջորդում էին միայն մերժումները ։ Շուտով նա իր սիրելի ընկեր Ռոջեր Էվերիի հետ սկսում է նկարել սիրողական կինո՝ «Լավագույն ընկերոջ ծննդյան տոնը» անվանումով։ Ֆիլմի վերջին երեսուն րոպեները ոչնչանում են՝ մոնտաժի ընթացքում ծագած հրդեհի պատճառով, և այն այդպես էլ կիսատ է մնում, սակայն Քվենտինի գրած սցենարը ծառայում է մեկ այլ ֆիլմի համար, որն էր ՝ «Իրական սեր»-ը։ Շուտով նա հայտնվում է հեռուստատեսությունում «Ոսկե աղջիկներ» շոուի առաջին և երրորդ եթերաշրջաններում, որտեղ նա խաղում էր Էլվիս Փրեսլիի կրկնօրինակին ։ Իր առաջին ամբողջական ֆիլմի՝ «Կատաղած շներ»-ի սցենարը Տարանտինոն գրել է երեք շաբաթում։ Նա պատրաստ էր նկարահանել ֆիլմը շատ քիչ բյուջեով, անգամ 16-միլիմետրանոց տեսախցիկով, սև ու սպիտակ ժապավենի վրա, բայց այն բանից հետո,երբ սցենարով հետաքրքրվում է հայտնի դերասան Հարվի Քեյթելը, ֆիլմի բյուջեն նշանակալիորեն շատանում է, ֆինանսական աջակցությունը ցուցաբերվում էր Live Entertainment-ի կողմից։
1993 թվականին իրար ետևից (1993 թ.) դուրս եկան Տարանտինոյի սցենարներով նկարված՝ Թոնի Սքոթի «Իրական սերը» և Օլիվեր Սթոունի «Ի ծնե մարդասպանները»։ Սթոունը Տարանտինոյի օրիգինալ սցենարը լուրջ փոփոխությունների էր ենթարկել, և Քվենտինը պահանջում էր իր անունը հանել տիտրերից, բայց վերջիվերջո համաձայնվում է հետևյալ ձևակերպմանը՝ «ըստ Քվենտին Տարանտինոյի սյուժեի» ։ Ի դեպ այս երկու ֆիլմերն էլ Տարանտինոն վաճառել էր մինչև «Կատաղած շների» նկարահանումները, վաստակած ողջ գումարը ֆիլմում ներդնելու համար։
«Կատաղած շներ»-ի շատ ցուցադրությունների ժամանակ հանդիսատեսը լքում էր դահլիճը, պատճառը դաժան տեսարաններն էին, հատկապես գերի ընկած ոստիկանի ականջը կտրելու կտորը, բայց ընդհանուր առմամբ ֆիլմը լավ գումար էր հավաքում ցուցադրություններից, նաև գովեստի էր արժանացել քննադատների կողմից։ Ֆիլմը ցուցադրվել էր «Սանդեյսի» կինոփառատոնում և համարվել էր անկախ Ամերիկայի կինեմատոգրաֆում նշանակալի տեղ ունեցող ֆիլմ։ Սակայն իսկական հռչակ և ճանաչում Տարանտինոն ունենում է «Քրեական ընթերցվածք»ի ժամանակ։ Ֆիլմի գլխավոր պրոդյուսերն է Մոնթե Հելլմանը, ով Տարանտինոյի սիրելի վեսթերնի՝ «Փախուստ ոչ մի տեղ»-ի ռեժիսորն է։
«Քրեական ընթերցվածք»
Լոուրենս Բենդերի և Տարանտինոյի համատեղ ստեղծված «A Band Apart» ընկերությունը (անունը Ժան Լյուկ Գոդարի «Դրսեցիները» ֆր. Bande à part, (1964) ֆիլմի պատվին) որը զբաղվում էր հիմնականում սաունդ-թրեկերով, նկարահանում էր նաև ֆիլմեր։ Ընկերությունը իր վրա վերցրեց «Քրեական ընթերցվածք»-ի նկարահանումները, որը 1994 թվականին մեծ ճանաչում բերեց Տարանտինոյին։ «Քրեական ընթերցվածքը» ոչ միայն ստացավ շատ մրցանակներ և սիրվեց հանդիսատեսի կողմից, այլ նաև նշանավորվեց Տարանտինոյի ձեռագրի հստակ մատուցմամբ։ Վառ արտահայտում գտան տիպիկ տարանտինոյական հնարքները՝ տեսարանների ցուցադրումը առանց քրոնիկական հաջորդականության, ֆիլմի բաժանումը գլուխների, երկար դիալոգները. հերոսները խոսում էին երկար և չափազանց տարբեր թեմաներից միաժամանակ, ինչպես օրինակ՝ Մադոննայի «Like a Virgin» երգից անցում էին կատարում ֆրանսիական համբուրգերներին։ Թվարկած հնարքներից էր նաև Տարանտինոյի սիրելի, բայց ոչ այնքան հայտնի ֆիլմերի ցիտումները ։
Հանդիպում Ռոբերտ Ռոդրիգեսի հետ
Այդ ժամանակ դեռ սկսնակ ռեժիսոր Ռոբերտ Ռոդրիգեսը և Տարանտինոն հանդիպեցին Տորոնտոյի կինոփառատոնում։ Փառատոնին Տարանտինոն ներկայացրել էր իր «Կատաղած շները» իսկ Ռոդրիգեսը «Երաժիշտը» ֆիլմը։ Շփման ընթացքում երկուսի համար էլ պարզ դարձավ, որ իրենք հարազատ մարդիկ են։ Համագործակցությւոնը դարձավ անխուսափելի, գործընկերությունն էլ հետագայում վերածվեց ամուր ընկերության։ Նրանց առաջին համագործակցությունը եղավ «Չորս սենյակները» ֆիլմում, որը բաղկացած է 4 մասից, որոնց միավորում են գործողության վայրը՝ հյուրանոցը և գլխավոր հերոսը՝ Թեդը, որին մարմնավորում է Թիմ Ռոտը։ Բացի Տարանտինոյից և Ռոդրիգեսից ֆիլմը նկարահանել են ևս 2 ռեժիսոր՝ Էլիսոն Անդերսը և Ալեքսանդր Ռոկուելլը։ Քվենտինի էպիզոդի հիմքում ընկած է Ռոալդ Դալյայի «Մարդը հարավից» պատմվածքը, էպիզոդը նկարվել է 2 շաբաթում։ Չնայած որ քննադատները և հանդիսատեսը դիմավորում են ֆիլմը սառնորեն, այնուամենայնիվ գեղարվեստական քննադատները դրական գնահատականներով առանձնացնում են ֆիլմից Քվենտինի նկարած էպիզոդը ։ 1995 թվականին Տարանտինոն հանդես եկավ էպիզոդիկ դերով Ռոդրիգեսի «Հուսահատը» («Երաժիշտը»-ի շարունակությունը) ֆիլմում։ Այս ամենից հետո Քվենտինը նույն թվականին ավարտին է հասցրեց Թոնի Սքոթի դիալոգները «Crimson tide» ֆիլմում և նկարեցէ «Շտապ Օգնություն» սերիալի էպիզոդներից մեկը՝ «Մայրություն» անունով, որը ցուցադրվում է 1995 թվականի մայիսի 11-ին։
Ջեքի Բրաուն և Սպանել Բիլլին
Տարանտինոյի երրորդ ֆիլմը դարձավ «Ջեքի Բրաունը», որը նրա սիրելի վեպի՝ Էլմոր Լեոնարդի «Ռոմային փունջ»-ի էկրանավորումն էր։ Գլխավոր դերում հանդես է եկել 70-ականների աստղ՝ Փեմ Գրիերը։ Նախորդ երկու ֆիլմերի համեմատ քննադատները ավելի պակաս գնահատեցին այս ֆիլմը, հանդիսատեսի մոտ նույնպես ավելի քիչ հաջողություն ունեցավ, քան «Քրեական ընթերցվածքը» ։ Առաջին անգամ ֆիլմի թողարկման համար նախատեսվել էր համեստ պրոմո արշավ. ռեժիսորը ընդամենը մեկ հարցազրույց էր տվել (The New York Times (նոյեմբերի 16 1997 թ)), հայտնվել էր մի քանի թոք-շոուներում[34]Lynn Hirschberg. The Two Hollywoods; The Man Who Changed Everything (անգլ.)։ Այս ամենից հետո Տարանտինոն փաստացիորեն լքեց կինոն, նա վեց տարի շարունակ չնկարեց ոչ մի ֆիլմ, զբաղվում էր հիմնականում սիքվելների պրոդյուսերությամբ, ինչպես նաև հանդես էր գալիս աննշան դերերով, օրինակ՝ «Նիկկի. կրտսեր սատանա»-ում խելագար կույր ապոկալիպսիս կանխատեսողի դերում, 1998 թվականին խաղաց նաև «Wait Until Dark» բրոդվեյան ներկայացումում, Մակկենաս Քոուլի դերը կատարեց «Շպիոնուհին» հեռուստասերիալում 2002 թվականին։
2003 թվականը նշանավորվեց Տարանտինոյի վերադարձով։ Էկրաններ բարձրացավ «Սպանել Բիլլին» ֆիլմի առաջին մասը։ Դեռ «Քրեական ընթերցվածքի» նկարահանումների ժամանակ Քվենտինը և Ումա Թուրմանը միասին աշխատում էին «Սպանել Բիլլին» արյունոտ մարտաֆիլմի սցենարի վրա։ Հենց Ուման էլ մարմնավորեց գլխավոր դերը (ֆիլմը հետաձգվել էր Ումայի հղիության պատճառով)։ Ֆիլմը ներառում է Տարանտինոյի պաշտելի ժանրերը, որոնք են «ուսյա»-ն՝ չինական ֆենթզի ժանր, որում առկա են ասիական մենամարտեր, սպագետտի-վեսթերն և իտալական թրիլլեր ներկայացնող «ջալլո» ժանրում։ Ֆիլմի երկրորդ մասում գերակշռում են դիալոգները և համեմատաբար ավելի քիչ են մարտական տեսարանները։ Ֆիլմում օգտագործվել է Ռոդրիգեսի երաժշտությունը, ում որպես հոնորար Տարանտինոն տվել էր սիմվոլիկ՝ մեկ դոլլար։ Սակայն «պարտքը» Տարանտինոն շուտով վերադարձրեց՝ նկարահանելով «Մեղքերի քաղաք»-ի էպիզոդներից մեկը ։
Վերջին աշխատանքները
Վերջին տարիներին Տարանտինոն օգտագործում է Հոլիվուդում ունեցած իր հեղինակությունը, արտասահմանյան կինոյի հանդեպ ուշադրություն ցուցաբերելու համար։ Այդպիսի ֆիլմերը հիմնականում վերնագրվում են՝ «Քվենտին Տարանտինոն ներկայացնում է»։ Առաջին այդպիսի ֆիլմը 2001 թվականին ներկայացված հոնկոնգյան «Երկաթե կապիկ» կինոն էր, որը ունեցավ 14 միլիոն դոլլարանոց շահույթ ԱՄՆ-ում, ինչը 7 անգամ գերազանցում է ֆիլմի բյուջեն։ 2004 թվականին Տարանտինոն ԱՄՆ-ին ներկայացրեց չինական «Հերոսը» ֆիլմը, որը, ունենալով 53 և կես միլիոն դոլլար շահույթ, դարձավ համար մեկը շահավետության տեսանկյունից։ 2006-ին Քվենտինը հանդես եկավ որպես «Ուիսթել» ֆիլմի պրոդյուսեր, որն էլ հավաքեց 20 միլիոն դոլլար առաջին ուիքենդի ընթացքում։ Նույն թվականին ամերիկացիների դատին հանձնեց «Վիշապի պատիվը» ֆիլմը, որը հավաքեց 12 միլիոն դոլլար վարձույթում գումարած DVD-ների վաճառքից ստացված 20 ու կես միլիոն դոլլարը։ 2007-ին Տարանտինոն «Հոսթել 2» ֆիլմի պրոդյուսերը դարձավ, իսկ 2008-ին «Դժոխային ուղեվորության»։ Հոնկոնգյան «Ընտրություններ»-ը ֆիլմը 2005 թվականին չմտավ «Տարանտինոն ներկայացնում է»-ների ցուցակը, բայց այն այնքան էր դուր եկել ռեժիսորին, որ DVD-ի շապիկին գրված են նրա հետևյալ խոսքերը՝ «Տարվա լավագույն ֆիլմ» ։ 2011 թվականին Տարանտինոն հայտարարեց նոր սպագետտի-վեսթերնի՝ «Ջանգո ազատագրված»-ի նկարահանումների մասին։ Սյուժեն պատմում է Ջանգոյի՝ սևամորթ գերու մասին, ով հայտնվել է ազատության մեջ և փնտրում է իր գերեվարված կնոջը ։ 2007 թվականի ապրիլին Քվենտինը ասել էր որ ցանկանում է հայտնաբերել այնպիսի մի բան, որը դեռ ոչ ոք նորմալ չի հետազոտել.«Ես ուզում եմ նկարել ֆիլմ, որը կպատմի Ամերիկայի պատմության սարսափելի էջերի մասին, սևամորթ գերիների մասին, ես ուզում եմ այն անել սպագետտի-վեսթերն ժանրում, ես փորձում եմ մի գործ ստեղծել, որը դեռ Ամերիկան չի տեսել, որովհետև նա ամաչում է այս ամենից, և ուրիշներն էլ չեն խոսում այս մասին՝ կարծելով, թե իրավունք չունեն» ։ Ֆրանկո Ներոն, ով մարմնավորել է Ջանգոյին 1966 թվականին նույնանուն «Ջանգո» ֆիլմում (աշխատանքային անվանումը՝ «Հրեշտակը, վատը, իմաստունը»), խոստովանել է, որ որոշակի պարոդիա և հարգանք կա այս ֆիլմում Սերջիո Լեոնեի «Լավը, վատը, չարը»-ի նկատմամբ։ Ֆիլմի նկարահանումները սկսվեցին 2012 թվականի հունվարին և ավարտվեցին նույն թվականի հունիսին, Կալիֆորնիա նահանգում ։ Ֆիլմում գլխավոր դերերում հանդես են եկել՝ Ջեյմի Ֆոքսը՝ Ջանգո. Քրիստոֆ Վալցը՝ բժիշկ Քինգ Շուլց, վերջինիս հետ Տարանտինոն աշխատել էր նաև «Անփառունակ սրիկաներում» ։ Ֆիլմի սցենարի համար Տարանտինոն արժանացավ «Օսկար» և «Ոսկե գլոբուս» մրցանակների։