cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Յուրի Շոլմով
Յուրի Շոլմով (Юрий Алексеевич Шолмов, ), ռուս դիվանագետ, պատմաբան։ Արտակարգ և լիազոր դեսպան։
Կենսագրություն
1950 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության պաշտպանության նախարարության ռազմական համալսարանը։ 1950 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։ Պատմական գիտությունների թեկնածու (1962)։
Անձնական կյանք
Ամուսնացած է եղել Լյուդմիլա Շոլմովայի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների թեկնածուներ
Ռիստի (Էստոնիայի շրջան)
Ռիստի շրջան (Risti vald), շրջան Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Ռիստի գյուղական ավանը։
Բնակչություն
2008 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 863 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 5,14 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի շրջաններ
(2160) Սպիտցեր
(2160) Սպիտցեր (Spitzer), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1956 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Ինդիանայի համալսարանի կողմից Բրուկլինում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1956 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ինդիանայի համալսարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էգալիտարիզմ
Էգալիտարիզմ (égalitarisme,égalité «հավասարություն» բառից), մի հասկացություն, որի հիմքում ընկած է հասարակության բոլոր անդամների հավասար սոցիալական և քաղաքացիական իրավունքներով հասարակության ստեղծման գաղափարը, և որպես իդեալ իրավունքների և հնարավորությունների հավասարություն, էլիտարիզմի հակառակ ուսմունքը։
Ընտանիքի սոցիոլոգիայում էգալիտարիզմը ճանաչում է ամուսինների ինքնաիրացման հավասար իրավունքներ։ Էգալիտարիզմի սկզբունքները տարբեր քաղաքական կուսակցությունների ծրագրերի հիմքում են։
Պատմություն
Պլատոնը քարոզում էր տղամարդկանց և կանանց քաղաքական հավասարությունը, Արիստոտելը՝ ազատ քաղաքացիների քաղաքական հավասարությունը։ Քրիստոնեական էգալիտարիզմը ենթադրում է Աստծո առաջ բոլոր մարդկանց հավասարությունը («էգալիտարիզմ» բառի այլ հասկացողությամբ)։ Եզրույթի ժամանակակից ըմբռնումը առաջացել է XVII-XVIII դարերում բուրժուազիայի հեղափոխական ելույթների ժամանակ՝ միանալով ազատության (liberté) և եղբայրության (fraternité, «Ազատություն, հավասարություն, եղբայրություն») պահանջին։ Տեսականորեն-փիլիսոփայորեն հիմնավորվել է Թոմաս Հոբսի, Ջոն Լոքի, Ժան-Ժակ Ռուսոյի, Գրակքոս Բաբյոֆի և այլ մտածողների ջանքերի շնորհիվ։ Այդ ուսմունքների հիման վրա առաջացել են ժողովրդավարության և քաղաքացիական հասարակության գաղափարները։
Բացի այդ, էգալիտարիզմը Թոմաս Մորի, Թոմազո Կամպանելայի ստեղծագործություններում նույնացվում էր միանմանության, անձի ենթակայությունը ընդհանրության, «հավասարեցման» հետ։
Էգալիտարիզմ և այլ գաղափարախոսություններ
Ժամանակակից պայմաններում սոցիալ-դեմոկրատները համարվում են չափավոր էգալիտարիստներ, ովքեր փոխզիջում են փնտրում հնարավորությունների հավասարության և արդյունքների հավասարության միջև և հանդես են գալիս գույքային և եկամտային հավասար իրավունքներ սահմանելու օգտին։ Հիմնական գործիք են համարում պետական կարգավորումը (հարկային քաղաքականություն, լրավճարներ, սոցիալական ծրագրեր, որոնք կարելի է միավորել սոցիալական պետություն հասկացության տակ)։
Նեոկոնսերվատորները բացասաբար են վերաբերվում գաղափարին, համարելով այն`
Ակադեմիկոս Կարո Ղաֆադարյանի դիմանկարը (Արփենիկ Նալբանդյան)
Պատմություն
Կտավում պատկերված է ակադեմիկոս, հնագետ Կարո Ղաֆադարյանը՝ շրջապատված նրան հարազատ հնագիտական առարկաներով, փոքր ինչ թեքված դիրքով, արմունկով հենված առաջին պլանում գտնվող սեղանին, իսկ ետևում՝ իրերով լեցուն պահարանն է։
Նկատելի է նկարչուհու ջերմ վերաբերմունքը իր ստեղծագործության հերոսի նկատմամբ, որն արտահայտված է գեղանկարչական մակերեսի վրա խնամքով մշակված դետալներում և գունային հստակ լուծումներով ստեղծված հոգեբանական հուզիչ միջավայրում ։
Նկարագրություն
Արփենիկ Նալբանդյանը դիմանկարը պատկերել է կտավի վրա, յուղաներկով, դիմանկարի չափսերն են՝ 100 x 80 սմ ։ Կտավի գեղարվեստական հորինվածքը եռապլան է, որի կենտրոնում գլխավոր հերոսն է։ Կտավում բավական ակնհայտ է հնագետի սերը դեպի հնագիտական իրերը՝ շեշտը դնելով երկու ձեռքով ամուր բռնած կոտրված կավե ափսեի վրա։ Ստեղծագործությունը կատարված է տաք ու սառը գույների նրբերանգային հակադիր խաղով և պինդ վրձնահարվածներով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիմանկարներ Կատեգորիա:1962 նկարներ Կատեգորիա:Արփենիկ Նալբանդյանի նկարներ
Գալիևկա (գյուղ, Չուդնևսկի շրջան)
Գալիևկա (Галіївка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Չուդնևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գալիևկա գյուղում բնակվում էր 712 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2289 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 311,05 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Չուդնևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Ֆարհադի սխրանքը
«Ֆարհադի սխրանքը» («Подвиг Фархада»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ալբերտ Խաչատուրովը 1967 թվականին հերոսական դրամայի ժանրում։
Ֆիլմը նկարահանվել է Կալինինգրադի մարզում ։ Ֆարհադի դերի համար Ջավլոն Խամրաևն ստացել է Ուզբեկստանի ԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչում ։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։
Ձախողված տանկային ճեղքման ժամանակ կապիտան Ֆարհադ Աբասովը գերի է ընկնում։ Գերմանացի գեներալ Հոֆմանը որոշում է փորձ կատարել. հրետանային կրակի տակ Ֆարհադը վարպետորեն տանում է «Տ-34» տանկը պայթյունների միջով՝ միայնակ ճեղքելով պաշտպանական գիծը։
Հոֆմանը հիացած է Ֆարհադի քաջությամբ ու վարպետությամբ, սակայն, չհասնելով անհրաժեշտ վկայությունների, հրամայում է նրան գնդակահարել։ Հոֆմանի հետ խոսակցության ընթացքում Ֆարհադը հարվածում է նրան և ռուս թարգմանչուհի Վերայի օգնությամբ փախչում է։ Գրավված գերմանական տանկով նրանց հաջողվում է որոշ ժամանակով փախչել հետապնդումից։
Ֆարհադը Վերային հանձնարարում է հասնել յուրայինների մոտ, իսկ ինքը զոհվում է՝ խոցելով գերմանական ռազմական էշելոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:1967 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Աննենկովսկի Կարյեր
Աննենկովսկի Կարյեր (Анненковский Карьер), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վադսկի շրջանի կազմում։
Նարդոս
Նարդոս Lavandula, շրթնածաղիկների ընտանիքի խոտաբույսերի, կիսաթփերի և թփերի ցեղ։
Հայտնի է Նարդոսի ավելի քան 25 տեսակ՝ տարածված գլխավորապես միջերկրածովյան երկրներում, Հնդկաստանում և Պակիստանում։ Տերևները նշտարաձև են, խավոտ, ծաղիկները ունեն յուղային գեղձիկներ, երկնագույն են, կապույտ, մանուշակագույն, ծաղկաբույլնրում հավաքված։ Նարդոսի որոշ տեսակներ (Lavandula spica, Lavandula latifolia և այլն) արժեքավոր եթերայուղային բույսեր են և վաղուց ի վեր օգտագործվում են բժշկության և օծանելիքի արտադրության մեջ։ Նարդոսը մշակվում է բազմաթիվ երկրներում, այդ թվում նաև ԽՍՀՄ-ում (Մոլդավիա, Ղրիմ, Կովկաս, Միջին Ասիա)։ Եպնդեղի չոր ծաղիկները և տերևները օգտագործվում են որպես հակացեցային միջոց։ Նարդոսի բոլոր տեսակներն էլ մեղրատու են, մի քանիսն ունեն դեկորատիվ նշանակություն։
Կատեգորիա:Խոտաբույսեր Կատեգորիա:Շրթնածաղկավորներ Կատեգորիա:Թփեր Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Կիսաթուփեր
Իտրի
Ինտրի (Itri), համայնք Իտալիայում, որը գտնվում է Լացիո մարզի Լատինա գավառում ։ Քաղաքը գտնվում է Աուրունց լեռան ստորոտին 170 մետր ծովի մակարդակից բարձրության վրա, Թիրհանական ծովի և Սփերլոնգա ու Գաետա նավահանգիստներից 8 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքի անունը ծագումով լատիներեն է, կապված է իտեր (ճանապարհորդություն, ուղի) բառի հետ։
Պատմական տեղեկություններ
Մարդիկ ապրում էին այստեղ դեռ նախապատմական ժամանակաշրջաններից, դրա վառ ապացույցն է այնտեղ հայտնաբերված քարե գործիքները։ Այս տարածքները բնակեցված են եղել Աուրունցի բնակիչների կողմից, բայց դրանք նվաճվել են հռոմեացիների կողմից 312 թվականին մ.թ.ա.։ Այսպիսով Ինտրին ձեռք է բերել ռազմավարական կետի, հանգստանալու և ձիերի փոխելու վայր։
Ինտրիի վերաբերյալ առաջին վավերագրական կարգավորումը հիշատակող հայտնաբերվել է վաճառքի ժամանակ և վերաբերել է 914 թվականին։ Իններորդ և տասնմեկերորդ դարերի միջև բլրի գագաթում Ապիյանի ճանապարհին սկզբում ամրոցը եղել է հնգանկյան ձևով և ունեցել է ատամիկներ ամրոցի գագաթին։ Ավելի ուշ 950 թվականին դուքս Մարինոն կառուցել է երկրորդ աշտարակը և այն ավելի բարձր էր քան առաջինը։ Այնուհետև ամրոցը վերակառուցվել է դարձել քառակուսու նման և ունեցել է հատուկ բնակելի աշտարակ որը կապել է բոլոր աշտարակները։ Ամրոցի շուրջը սկսեցին կառուցել բնակելի վայրեր որտեղ կային պաշտպանական միջոցներ ինչպիսին են ամուր դարպասները և զինտեխնիկայով հզորեցված աշտարակները։ Այնտեղ ապրում էին մարդիկ և նաև աշխատում ամրոցում որպես դերձակ, խոհարար, արհեստավոր, ծառա և այլն։ Ավելի ուշ XVI դարում երբ արդեն վտանգավորությունը մեծ էր, կային շատ ավազակներ դրանց թվում պիրատներ այդ ժամանակ կառուցվեցին աշտարակներ հենց Ապիանի ճանապարհին պաշտպանելով այնտեղ աշխատող մարդկանց հիմնականում այնտեղ աշխատում էին հողագործները և առևտրով զբաղվողները։
Կլիմա
Ինտրին ունեցել է հավասարակշռված մթնոլորտ։ Ձմռանը ուժեղ քամիներից քաքաքը պաշտպանել են չորս կողմից սփռված լեռները, իսկ ամռանը սարերից իջնում էր, այսպես ասած, պահածոյացված, մեղմ քամին։
Պատմական անցյալ
Ինտրի քաղաքը կոչվում էր նաև քահանաների և ավազակների քաղաք, քանի որ այնտեղ ծնվել են բազմաթիվ հայտնի դեմքեր։ Նրանց թվում Պապա Ուրբան VI-ը նա ծնվել է Ինտրիում 1318 թվականին, մահացել է Հռոմում 1389 թվականին։
Քույր քաղաքներ
Ռոկիշկիս,
Կոմսոմոլսկի (քաղաքատիպ ավան, Չաունսկի շրջան)
Կոմսոմոլսկիյ (Комсомольский), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Չուկոտկայի ինքնավար օկրուգի Չաունսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 416 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1957 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չուկոտկայի ինքնավար օկրուգի Չաունսկի շրջանի բնակավայրեր
Նատալյա Բեստեմյանովա
Նատալյա Բեստեմյանովա (Ната́лья Филимо́новна Бестемья́нова, ), պարեր սառույցի վրա ձևում խորհրդային գեղասահորդուհի։ Անդրեյ Բուկինի հետ՝ 1988 թվականի օլիմպիական չեմպիոն, Աշխարհի քառակի չեմպիոն (1985—1988), Եվրոպայի հնգակի չեմպիոն (1983, 1985-1988), ԽՍՀՄ եռակի չեմպիոն (1982, 1983, 1987):
ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1984), Ռուսաստանի Հրեական Կոնգրեսի Հանրային Խորհրդի անդամ (RJC) :
Կարիերա
Գեղասահքով սկսել է զբաղվել հինգ տարեկանից։ Առաջին մարզիչը Անտոնինա Իվանովնա Կարցևան է։ 15 տարեկանում Նատաշան հայտնվում է Էդուարդ Գեորգևիչ Պլիների խմբում, հաղթել է ԽՍՀՄ պատանիների առաջնությունում և 1976 թվականի ԽՍՀՄ գավաթը՝ մենասահք ձևում։ 1977 թվականից սկսել է զբաղվել պարեր սառույցի վրա ձևով։
Հանդես է եկել՝ որպես զուգընկեր ունենալով Անդրեյ Բուկինին և ներկայացրել է Մոսկվան։ Մարզվել է Տատյանա Տարասովայի ղեկավարությամբ։
2006-2008 թթ. եղել է Ռոսիա 1 հեռուստաալիքի «Պարեր սառույցի վրա» հեռուստանախագծի մարզիչ-համահեղինակը ։
2007 թվականին եղել է բրիտանական ITV1 հեռուստաընկերության «Dancing on Ice» («Պարեր սառույցի վրա») հեռուստաշոուի դատավորական կազմում։
2011-2012 թթ. եղել է «Առաջին ալիքի» (Ռուսաստան) «Պրոֆեսիոնալների գավաթ» հեռուստաշոուի դատավորական կազմում ։
Մոսկվայի ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտի և Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանի գեղասահքի բալետմեյստերի բաժնի շրջանավարտ է։
Անձնական կյանք
Ծնողները՝ Իրինա Մարկովնա և Ֆիլիմոն Կուզմիչ։ Ունի մեծ եղբայր՝ Պյոտր։ 1983 թվականից ամուսնացած է գեղասահքի Եվրոպայի չեմպիոն Իգոր Բոբրինի հետ։
Սպորտային ձեռքբերումներ
Բացի դրանից՝ Աշխարհի չեմպիոն պրոֆեսիոնալների միջև՝ 1991 թվական և արծաթե մրցանակակիր՝ 1989 թվական։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ չեմպիոններ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ օլիմպիական չեմպիոններ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Աշխարհի չեմպիոններ
Կաքավի գովքը
Կաքավի գովքը, Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից մեկը, որի գրության թվականը հայտնի չէ։
Ստեղծման պատմություն
«Կաքավի գովքը» բանաստեղծության ակունքը ժողովրդական է։ Ի սկզբանե տպագրվել է 1850 թվականին «Բազմավեպ» ամսագրում՝ «Վանեցվոց երգ կաքավու» վերնագրով, իսկ 1860 թվականին՝ Մ․ Միանսարյանի «Քնար հայկականում»։ Ժողովրդական երգի 6 քառատողից Թումանյանը ընտրել է 4-ը՝ Վանի բարբառը վեր ածելով գրական-ժողովրդական լեզվի և փոխվելով մի շարք տողեր և բառեր ։
Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի № 1355-ում պահվում է 1908 թվականի Բաքվում հրատարակված «Բանաստեղծություններ» շարքում հեղինակի սեփական օրինակը, որտեղ Թումանյանը բազմաթիվ ուղղումներ է արել, որոնք մեծ մասամբ մտել են հետագա հրատարակության մեջ։
Առաջին անգամ, «Կաքավի երգը» վերնագրով և «ժողովրդական» ենթավերնագրով, տպագրվել է 1907 թվականի Հասկեր ամսագրի I համարի 5-րդ էջում, այնուհետև՝ Բաքվում հրատարակված Բանաստեղծություններ շարքի 99-100-րդ էջերում։ Արտատպվում է 1922 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված «Բանաստեղծություններ» շարքից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններ
Վահան Կարապետյան
Վահան (Վանիկ) Կարապետի Կարապետյան, հայ նկարիչ, գրաֆիկ։ ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) մասնակից։
Կենսագրություն
Վանիկ Կարապետյանը ծնվել է 1910 թվականին Տաճկահայաստանում՝ Մոկսի նահանգի Հաղին գյուղում, գյուղացու ընտանիքում։ 1915 թվականին փախուստի ժամանակ սպանվել է հայրը, 1916 թվականին Էջմիածնում մահանում են մայրը, երկու եղբայրները և երկու քույրերը, իսկ իրեն որպես անապաստանի վերցրել են մանկատուն։ Եղել է Էջմիածնի, Երևանի, Ղարաքիլիսայի (Կիրովական), Թիֆլիսի, Ղարսի և ավելի երկարատև՝ Լենինականի մանկատներում ։
1927 թվականին մանկատանը ավարտել է մանկավարժական տեխնիկումը, նույն թվականին դուրս է եկել մանկատնից և ընդունվել է Երևանի գեղարդ տեխնիկումը, որն ավարտել է 1929 թվականին։ 1929-1931 թվականներին աշխատել է Լենինականի երկաթգծի մանկօջախում, որպես նկարի և ծեփի անկյան ղեկավար և վարիչի օգնական։ 1931 թվականին Լուսժողկոմատի կողմից գործուղվել է Լենինգրադի գեղարվեստի ակադեմիայում սովորելու, որն ավարտել է 1937 թվականին և համամիութենական ժողկոմխորին կից Արվեստի կոմիտեի կողմից գործուղվել է Երևան, կերպարվեստի հանրապետական ուսումնարան, որպես գեղանկարչության և նկարչության դասատու։ 1926 թվականին ընդունվել է կոմերիտմիության շարքերը, 1928 թվականից եղել է պրոֆմիության անդամ։ Մասնակցել է Գերմանա-խորհրդային պատերազմին։ Զոհվել է Կերչում, 1942 թվականին ։
Ստեղծագործություններ
Գործերից են՝ «Նորքի էտյուդ», «Ցամաքաբերդ», «Պիոներներ», «Ածխահատ», Ստ. Ալթունյանի դիմանկարը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Հայ գրաֆիկներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ
Սալուտ Վերին
Սալուտ Վերին, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Դորոշովկա (գյուղ, Յամպոլի շրջան)
Դորոշովկա (Дорошівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Յամպոլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1600 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Դորոշովկա գյուղում բնակվում էր 486 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,75 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 277,71 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Յամպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1600 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Չիրգամա
Չիրգամա (Чиргама), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Պուդոժսկի շրջանում և Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Չոր Վոդլա գետի ձախ ափին՝ 17 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 19 կմ է, ավազանի տարածքը 106 կմ2։ Մոտակա շրջաներում բնակավայրեր չկան։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթիկ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վոդլա, գետի ենթաավազանը՝ Սվիր (այդ թվում գետի ավազանում Օնեժի լիճ)։ Պատկանում է Նևա ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Վահուկյուլա
Վահուկյուլա (Vahuküla), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կոեռու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 84 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կոեռու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Արկադա (ժանր)
Արկադա (անգլերեն` arcade game, arcade genre), համակարգչային խաղերի ժանր, որը բնութագրվում է կարճ, բայց ինտենսիվ խաղախաղով։
Նեղ իմաստով արկադային խաղերը խաղեր են արկադային խաղային ավտոմատների համար։ Արկադային մեքենաներից տեղափոխված խաղերը կոչվում են նաև արկադային խաղեր։
1970-ականների վերջից մինչև 1980-ականների կեսերը ժամանակաշրջանը բնութագրվում էր արկադային խաղերի ծաղկման ժամանակով և հաճախ կոչվում է արկադային խաղերի ոսկե դար։
«Արկադ» անվանումը գալիս է arcade, խանութների ծածկված պատկերասրահ, որտեղ ավանդաբար տեղակայված էին արկադային խաղային ավտոմատները։
Պատմություն
Առաջին արկադային խաղերից մեկը Computer Space-ն էր, որը ստեղծվել է 1971 թվականին։ Դա առաջին արդյունաբերական էլեկտրոնային խաղն է։ Չնայած իր անվանը, որը սկսեց կապվել այս տեսակի խաղերի հետ միայն 1970-ականների վերջին։
Առաջին արկադային խաղերը, ինչպիսիք են Asteroids-ը, Battlezone-ը, Star Castle-ը, օգտագործում էին վեկտորային գրաֆիկա ցուցադրման համար, երբ պատկերը կառուցվում էր գծերից։ Գունավոր bitmap գրաֆիկայի հայտնվելուց հետո անիմացիոն տեսախաղերը և կերպարները, ինչպիսիք են Pac-Man-ը և Donkey Kong-ը, դարձան խորհրդանշական և հայտնվեցին որպես մշակութային երևույթ:
1980-ականների կեսերին արկադային խաղերը սկսեցին լայն տարածում գտնել՝ դառնալով ավելի բազմազան՝ թե՛ կառավարման ինտերֆեյսի (արկադային մեքենա) և թե՛ թեմաների, գրաֆիկայի և ժանրերի առումով։ Օգտագործվել են ավելի իրատեսական կարգավարներ, ինչպիսիք են երկտեղանոց Tail Gunner տիեզերանավերը։ կամ վարել Ferrari Out Run-ում։ Ժամանակի ընթացքում արկադային մեքենաները փոխարինվեցին տնային համակարգերով, քանի որ դրանց գրաֆիկները սկսեցին շրջանցել արկադային խաղերի մեծ մասը, և այդպիսով 1990-ականների վերջին արկադային մեքենաները լքեցին արդյունաբերությունը:
2000-ականներին արկադային ժանրը սկսեց կիրառվել սոցիալական և առցանց խաղերում, խաղային կենտրոնները տրամադրում էին ամենժամյա համակարգչային և կոնսոլային խաղերի ծառայություններ։ Տարբերությունը ինտերնետ սրճարանի մթնոլորտն էր և տեսասենյակի առավելությունների օգտագործումը։ Որոշ ընկերություններ մշակել են խաղեր՝ փորձելով համատեղել խաղացողների արկադային փորձը և գրավչության մոտեցման առավելությունները։ Օրինակ, Disney-ը և Sally Corporation-ը 2008-ի Toy Story Midway Mania-ում։ (անգլերեն) ռուսերեն չորս խաղացողների համար նրանք օգտագործել են վիդեո հսկա էկրաններ, կառնավալային ոճ և հատուկ էֆեկտներ՝ օգտագործելով VFX գլանանոթ:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համակարգչային խաղերի ժանրեր
Աշնան վերջը
Աշնան վերջը, Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից, որի գրության թվականը հայտնի չէ։ Չի պահվել ինքնագիր տարբերակը։
Ստեղծման պատմություն
«Աշնան վերջը» բանաստեղծությունն առաջին անգամ տպագրվել է 1907 թվականին Լուսաբեր դասագրքի Ա տարվա 24-րդ, այնուհետև՝ 1908 թվականին «Լուսաբեր» դասագրքի Բ տարվա 19-րդ էջում, ապա 1940-1959 թվականներին Երևանում 6 հատորով հրատարակված Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության 235-րդ էջում ։ Արտատպվում է Լուսաբեր դասագրքի Բ տարվա հրատարակությունից։
Կոմսոմոլսկոե (գյուղ, Վիբորգսկի շրջան)
Կոմսոմոլսկոե (Комсомольское), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի կազմում։
Մարիամ Կարապետյան
Մարիամ Կարապետյան, հայ գրող, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։ Գործունեության ոլորտները գրականություն, ժուռնալիստիկա, մեդիա հետազոտություն։
Կոմսոմոլսկոե (գյուղ, Վիբորգսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 99 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարիամ Կարապետյան
Կենսագրություն
Մարիամ Կարապետյանը ծնվել է 1987 թվականի օգոստոսի 9-ին Արթիկ քաղաքում։ 2004 թվականին ավարտել է Արթիկի թիվ 4 միջնակարգ դպրոցը։ 2004-2010 թվականներին սովորել է ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում։ 2010 թվականից դասախոսում է նույն ֆակուլտետում։ 2015 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսությունը «Հայաստան-Եվրոպա քաղաքակրթական առնչությունները 1990-ականների հայաստանյան մամուլում» թեմայով ։ 2020 թվականից Նոր մեդիայի և հաղորդակցության ամբիոնի դոցենտ է։ Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։
Գիտական հետաքրքրությունները վերաբերում են մշակութային ուսումնասիրությունների, հաղորդակցության արդի տեսությունների ոլորտներին։ Այդ բնագավառներին առնչվող մի շարք գիտական հոդվածների հեղինակ է։ 2020 թվականին հրատարակել է «Հաղորդակցության ոճեր և մեդիահաղորդակցություն» ուսումնական ձեռնարկը։ Զբաղվել և զբաղվում է նաև լրագրողական-հրապարակախոսական գործունեությամբ։ Գործունեության մյուս բնագավառը գրականությունն է։ Հեղինակ է երկու բանաստեղծական ժողովածուների։ Տպագրվել է նաև մի շարք անթոլոգիաներում։ Գրում է գրական-գրականագիտական էսսեներ և հոդվածներ, ինչպես նաև գրական տեքստեր է թարգմանում անգլերենից և գերմաներենից։
Թարգմանություններ
1․ Ռ․ Մ․ Ռիլկե, Նամակներ երիտասարդ բանաստեղծին, Նամակ 1, 2
2․ Ռ․ Մ․ Ռիլկե, Նամակներ երիտասարդ բանաստեղծին, Նամակ 5
3․ Պաուլ Ցելան, Ավազն աճյունասափորներից
4․ Ռոզե Աուսլենդեռ, Ծաղկաթռչուն
5․ Ռոբերտ Էյթքեն, Ձենի վարպետ ագռավը ։
Խոհեր պոեզիայի մասին
Ինչպես է գրվում պոեզիան. նախ գալիս են տողեր, դրանք իրար կարող են միանալ մի երեք-չորս տարի հետո՝ պատկերների համաձևությամբ, միասնացնող հույզով...
Մասնավոր բաները միշտ ավելի շոշափելի են և հաճախ նաև շատ արժեքավոր, իսկ բանաստեղծությունը դրանց իսկականությունը շրջանակելու ամենադիպուկ ձևերից է։ Չեմ կարծում, թե հիմնականը տողատակում է մնում։ Գուցե նույնիսկ հակառակը՝ բանաստեղծությունը երևան է բերում հնարավոր տողատակերը։ Նույնիսկ վստահ եմ, որ ավելի շատ հենց ասվածի ակնհայտությունն ու ինքնաբավությունն են այսօր շշմեցնում տողատակեր փնտրելու սովոր ընթերցողին։ Դիմացդ միանգամից ելած արձանի նման։ Այն, ինչ չասվածի, կռահելիքի տպավորություն է թողնում, հաճախ պարզապես ուշադրությունից վրիպած ակնհայտ բան է, որ կարելի է ապրել կամ գոնե միայն հասկանալ՝ ընթերցողական մի որոշ փորձ ձեռք բերելով։
Պոեզիա կարդալ. Ռիթմավորում ես քեզ ըստ ուրիշի շնչառության։ Նախշեր, որ հանդիպում են սկզբում, վերադառնում են կեսից ու լինում են վերջում։ Ընթացք, երբ նախշը ձև է դառնում։ Անչափելի առանձնություններ ու նույնություններ դիրքերի։ Բոլոր ներկայություններն ու բացակայությունները, իմաստների մերձությունն ու հեռվությունը նշութավորող լեզու։ Եվ ամեն անգամ ամեն ինչ կատարվում ու վերադառնում է սկզբից մինչև վերջ և վերջից մինչև սկիզբ…
Գրական ստեղծագործություններ
«Գրանիշ»-ում
«Գրեթերթ»-ում
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ
Ժիրայր Կետիկյան
Ժիրայր Կարապետի Կետիկյան, հայ քանդակագործ։
Կենսագրություն
1953 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, 1959 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1959 թվականից աշխատել է Կիրովականի նկարչական դպրոցում՝ որպես քանդակագործության և նկարչության դասատու։ Կատարել է Վանաձորի մշակույթի պալատի, «Երևան» կինթատրոնի ձևավորումները, 1961 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Նահիյա
Նահիյա (ناحية‎ [], հոգնակի՝ نواحي []), մի շարք արաբական պետությունների վարչատարածքային բաժանման միավոր։ Որպես երկրորդ աստիճանի վարչական միավոր՝ օգտագործվում է Տաջիկստանում։ Որոշ արաբական երկրներում, որտեղ կան ավելի մեծ տարածքային միավորներ՝ նահանգներ կամ մարզեր, իսկ դրանց ավելի փոքր մասերը գավառներն են, նահիյան երրորդական աստիճանի վարչական միավոր է (Սիրիա, Լիբանան, Հորդանան)։
Նահիյան բառացի արաբերենից թարգմանվում է կողմ, ուղղություն։ Հայերենում՝ որպես վարչատարածքային միավոր, համապատասխանում է շրջանին։ Նրանք ամբողջովին համապատասխանում են նախկին Խորհրդային Հայաստանի շրջաններին՝ բաղկացած են հիմնականում գյուղերից, իսկ շրջկենտրոնը քաղաք է, քաղաքատիպ ավան կամ հազվադեպ՝ խոշոր գյուղ։ Որոշ երկրներում շրջանի կարգավիճակը բնորոշելու համար օգտագործվում է նաև دائرة (դաիրա) կամ معتمدية (մութամադիա) եզրույթները։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արաբական բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Շրջաններ Կատեգորիա:Արաբական երկրների վարչական միավորներ
Տրդատ Գ
Տրդատ Գ Մեծ, Մեծ Հայքի Արշակունի թագավոր 287 թվականից։ Հայոց թագավոր Խոսրով Բ Արշակունու (253-261) որդին։
Տրդատի գահակալություն
Հռոմեական զորքերի ուղեկցությամբ 287 թվականին Տրդատը գալիս է Մեծ Հայք՝ գահը վերադարձնելու։ Նրան է միանում նաև Անակի որդի երիտասարդ Գրիգորը՝ դառնալով արքայի հավատարիմ զինակիցը։ Նա Կեսարիայում քրիստոնեական կրթություն էր ստացել։ Պարսկաստանի դեմ տարած հաղթանակից հետո Տրդատ արքան առաջարկում է Գրիգորին ընծա մատուցել Անահիտ դիցուհուն։ Գրիգորը հրաժարվում է կուռքին զոհ մատուցել։ Իմանալով նաև, որ Գրիգորը Խոսրով թագավորին սպանած Անակի որդին է, Տրդատը պատվիրում է նրան գցել Արտաշատի զնդանը (Խոր Վիրապ), ուր Գրիգորը հրաշքով ապրում է 13 տարի։ Տրդատ Մեծը հրովարտակով կոչ է անում հպատակներին հավատարիմ մնալ հեթանոսական կրոնին և մահապատիժ է սահմանում քրիստոնյաների համար։
Ավանդության համաձայն, մի քանի տարի անց Տրդատ արքան որսի ժամանակ հիվանդանում է խոզակերպ հիվանդությամբ։ Ագաթանգեղոսը գրում է.
Տրդատի հիվանդության պատճառը Հռոմի Դիոկղետիանոս կայսեր ձեռքից փախած 33 Հռիփսիմյանց կույսերի սպանությունն էր։ Նրանցից Հռիփսիմեն քարկոծվելով սպանվել էր՝ արքայի հետ ամուսնանալու առաջարկը մերժելու համար։ Տրդատի քույրը՝ Խոսրովիդուխտը, երազ է տեսնում, որ արքային կարող է բուժում պարգևել զնդանում գտնվող Գրիգորը, ում Վիրապից հանելով բերում են Վաղարշապատ։ Նա հողին է հանձնում նահատակ կույսերի աճյունները, ապա 5-օրյա պահք է սահմանում և աղոթքով ապաքինում արքային։ Գրիգորը 66 օր արքունիքին ու ժողովրդին քարոզում է Հին ու Նոր կտակարանը։ Քարոզության վերջին օրը տեսիլքով նրան ցույց է տրվում եկեղեցու կառուցման վայրը։
Գրիգորը Տրդատի հետ շրջում է Հայոց աշխարհում, քրիստոնեություն է քարոզում, քանդում է հեթանոսական հուշարձանները և նոր քրիստոնեականն է կառուցում դրանց տեղերում։ Տրդատ Մեծը ավագանու որոշմամբ Գրիգոր Լուսավորչին ուղարկում է Կեսարիա՝ եպիսկոպոս ձեռնադրվելու։ Կեսարիայից վերադառնալուց հետո նորընտիր կաթողիկոսը Արածանի գետում մկրտում է Տրդատ թագավորին և արքունիքին, ապա Տրդատ Գ մեծի հետ ձեռնամուխ է լինում Էջմիածնի Մայր Տաճարի կառուցմանը։ 301 թվականին քրիստոնեությունը հռչակվում է Մեծ Հայքի պետական կրոն։
Քրիստոնեության ընդունում
Հայաստանի եկեղեցու 1-3-րդ դարերի պատմությունը թաղված է խավարի և խորհրդավորության մեջ։ Շատերը հաճախ Հայաստանում քրիստոնեության պետականորեն ընդունումը շփոթում են քրիստոնեության Հայաստան մուտք գործելու հետ։ Այնուամենայնիվ, կան տվյալներ, որոնք խոսում են այդ Եկեղեցու, Հայաստանի հնագույն եպիսկոպոսական աթոռների գոյության մասին։ Պահպանվել է դեռևս Քրիստոսից հետո առաջին դարում Գողթնի Եկեղեցու հիմնադրման ավանդությունը, ըստ որի Բարդուղիմեոս առաքյալը Կումսիին ձեռնադրում է Գողթն գավառի եպիսկոպոս։ Պահպանվել է նաև Արտազի Աթոռի հնագույն գավազանագիրքը՝ կազմված 649 թվականին, ըստ որի. «Թադեոս առաքյալը Արշակունյաց Սանատրուկ թագավորի ժամանակ եկավ Հայաստանի Շավարշան քաղաքը, և ավետարանական լույսով լուսավորեց այնտեղի հավատացյալներին, իր աշակերտ Զաքարիային ձեռնադրեց քաղաքի եպիսկոպոս և ինքը գնաց երկրի այլ կողմերի հեթանոսներին քարոզելու։ Ասվում է, թե այս Զաքարիան նահատակվել է հայոց Երվանդ թագավորի ձեռքով, Փրկչի համբարձումից 42 տարի հետո։ Համարվում է, որ քրիստոնյա առաջին համայնքը Հայաստանում կազմավորվել է Սանատրուկ թագավորի մայրաքաղաք Մծուրքում, իսկ նրա կործանումից հետո այդ համայնքը փոխադրվել է մոտակա Աշտիշատ։ Արտազը եղել է հայոց արքունիքի ամառանոցը միայն, և այդ է պատճառը, որ Թադեոս առաքյալի և Սանդուխտի նահատակությունը դրվում է Արտազում։ 4-րդ դարի սկզբին, երբ սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչը ձեռնադրվեց Հայաստանի եպիսկոպոս, նրա գահակալությունը տեղի ունեցավ ոչ թե Հայաստանի մայրաքաղաք Վաղարշապատում, այլ Աշտիշատում։ Այս փաստը բացատրում են նրանով, որ Աշտիշատում գոյություն է ունեցել մի հին եպիսկոպոսական Աթոռ։
5-րդ դարի հայ պատմագրության համաձայն, երբ 287 թվականին Տրդատը հռոմեական զորքի օգնությամբ վերադառնում է Հայաստան՝ վերագրավելու իր հոր գահը, ճանապարհին՝ Եկեղյաց գավառի Երիզա ավանում, գոհաբանական զոհեր է մատուցում Անահիտ աստվածուհու մեհյանին։ Իր զինակիցներից Գրիգորը, քրիստոնյա լինելով, հրաժարվում է զոհ մատուցել։ Այդ ժամանակ Տրդատին հայտնի է դառնում նաև, որ նա իր հորը՝ Խոսրովին, սպանող Անակ իշխանի որդին է։ Տրդատը հրամայում է նրան գցել Արտաշատի ստորերկրյա բանտը (որն այժմ հայտնի է «Խոր վիրապ» անունով), որ սահմանված էր մահապարտների համար։ Հայաստանում քրիստոնեության պետական կրոն դառնալու երևույթը սերտորեն կապում է Հռիփսիմյանց կույսերի նահատակության հետ։ Ըստ այդ ավանդության՝ սրանք հռոմեացի կույսեր էին, որոնք, փախչելով Դիոկղետիանոս կայսեր հալածանքներից, գալիս են Արևելք, երկրպագում Փրկչի տնօրինական տեղերին և ապա Եդեսիայի վրայով անցնում Հայաստան, հաստատվում Վաղարշապատ մայրաքաղաքի մոտ՝ հնձաններում։ Տրդատը, հմայված Հռիփսիմե կույսի գեղեցկությամբ, ցանկանում է ամուսնանալ նրա հետ, սակայն մերժվելով, հրամայում է բոլոր կույսերին նահատակել։ Այս դեպքը տեղի է ունենում 300 թվականին։
Կույսերի և հատկապես Հռիփսիմեի նահատակությունը հոգեկան հզոր ցնցումներ է պատճառում թագավորին, որ ջղային ծանր հիվանդություն է ստանում։ 5-րդ դարում տարածված ժողովրդական զրույցը այդ հիվանդությունը որակում է խոզակերպությամբ և Տրդատին քանդակագործության մեջ պատկերում խոզակերպ։ Թագավորի քույր Խոսրովդուխտը մի քանի անգամ երազ է տեսնում, թե Տրդատին կարող է բուժել միայն բանտարկված Գրիգորը։ Վերջինս, ազատվելով բանտարկությունից, հանդիսավորությամբ ընդունվում է Վաղարշապատում, նախ ամփոփում է նահատակ կույսերի անթաղ մարմինները, ապա 66 օր քարոզում քրիստոնեության լույսի մասին ու բժշկում թագավորին։ Թագավորը և ողջ արքունիքը քրիստոնյա են դառնում և քրիստոնեությունը հռչակում պետական կրոն։ Նորահիմն քրիստոնեությունը, սակայն, պետք է իր հովիվներն ու հովվապետերը ունենար։ Գրիգոր Լուսավորիչը հանդիսավորությամբ ուղարկվում է իր կրթավայրը՝ Կապադովկիայի Կեսարիա, եպիսկոպոսական ձեռնադրություն ստանալու։ Կեսարիայի եպիսկոպոս Ղևոնդը, Կապադովկիայի բազմաթիվ այլ եպիսկոպոսների հետ միասին, Գրիգոր Լուսավորչին ձեռնադրում է Հայաստանի եպիսկոպոս։ Ղևոնդ եպիսկոպոսը, ներկա բոլոր եպիսկոպոսների հավանությամբ, հանձնարարում է Սեբաստիայի Պետրոս եպիսկոպոսին ընկերանալ Գրիգոր Լուսավորչին և վերջինիս գահակալության արարողությունը կատարել Հայաստանում։ Ագաթանգեղոսի վկայությամբ, երբ Գրիգոր Լուսավորիչը վերադառնում է Կեսարիայից, թագավորը նրան բազմեցնում է իր արքունիքի երկրորդ գահին։ Նա Հայ Եկեղեցու նվիրապետությունը կազմակերպում է Հայաստանի պետական վարչական կառուցվածքի համաձայն. յուրաքանչյուր նախարարության համար մեկական եպիսկոպոս է ձեռնադրում, որոնք ենթակա էին իրեն, իսկ ինքը շուտով ստանում է Հայոց Հայրապետ անունը։ Այսպիսով, Գրիգոր Լուսավորիչը հաստատում է թվով 36 եպիսկոպոսություններ, որոնց գահակալներից 18-ը նստում էին նրանից աջ, և մյուս 18-ը՝ նրանից ձախ։ Վաղարշապատում կառուցվում է մայր եկեղեցի, և այն դառնում է հայոց կաթողիկոսանիստը։ Կաթողիկոսն ու թագավորը քանդում են Հայաստանի գրեթե բոլոր հեթանոսական տաճարները. կանգուն են մնում Գառնիի հեթանոսական տաճարը և Նեմրութ լեռան դիցապաշտարանը։
Գրիգոր Լուսավորչին հաջորդեցին իր որդիները, նախ կրտսերը՝ կուսակրոն Արիստակեսը (325-333), հետո ավագ որդին՝ Վրթանեսը (333-341)։ 353 թվականին հայոց մեծամեծերի միանվագ համաձայնությամբ կաթողիկոս է ընտրվում Հուսիկ կաթողիկոսի թոռ Ներսես իշխանը, որն իր կրթությունը ստացել էր Կեսարիայում։ 28 եպիսկոպոսների և մեծամեծ նախարարների ուղեկցությամբ նա ուղարկվում է Կեսարիա, ձեռնադրություն ստանալու։
Տրդատ Գ և Շապուհ Բ
Պարսկաստանում Շապուհ II–ի (309-379) գահակալմամբ կրկին սրվել են հայ պարսկական հարաբերությունները։ Վերջինիս հաջողվել է Տրդատ Գ–ի դեմ հանել նրա քաղաքականությունից դժգոհ նախարարներին և Հյուսիսային Կովկասի ցեղերին։ Սակայն Տրդատ Գ նախ հաշվեհարդար է տեսել ապստամբ նախարարների հետ, ապա Գարգարացվոց դաշտում հաղթանակ ճակատամարտ տվել հյուսիսային ցեղերին։ Հռոմեական կայսրությունից ստանալով օգնական ուժեր՝ Տրդատ Գ սահմանային շրջաններում հաջող մարտեր է վարել նաև պարսկական զորքերի դեմ։ 330 թ. Նոյեմբերի 29-ին Տրդատ Գ թունավորվել է թշնամի նախարարների ձեռքով։ Հայկական եկեղեցին նրան դասել է սրբերի կարգը։
Տրդատ Գ Արշակունյաց Հայաստանի պետական և քաղաքական խոշոր գործիչներից է։ Նրան հաջողվել է վերականգնել Մեծ Հայքի թագավորության տարածքային ամբողջությունը, քաղաքական ամուր դաշինք կնքել Հռոմեական կայսրության հետ, ճնշել նախարարների անջատական ձգտումները և ստեղծել կենտրոնացված ուժեղ պետություն։
Արշակունիների հարստություն
Արշակունիները պարթևական արքայական դինաստիայի ներկայացուցիչներ էին, որոնց մի ճյուղը հաստատվել է Հայաստանում։ Առաջին Արշակունին Տրդատ Ա-ն էր՝ Պարթևստանի թագավոր Վաղարշ Ա-ի եղբայրը։ Նա հայոց գահին է բազմել 52 թվականին և ընդմիջումներով իշխել ավելի քան քառորդ դար՝ մինչև 88 թվականը։ Պաշտոնապես նրա թագավորության սկիզբը համարվում է 66 թվականը, երբ նա թագավոր է ճանաչվում Հռոմի կայսր Ներոնի կողմից։
Արշակունիները ընդհատումներով իշխել են մոտ 4 դար՝ մինչև 428 թվականը։ Նրանց անվան հետ է կապված ավատատիրական կարգերի հաստատումը, քրիստոնեության ընդունումը, Հայոց գրերի գյուտը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Արշակունիներ Կատեգորիա:Արշակունիների թագավորության արքաներ Կատեգորիա:4-րդ դարի քրիստոնեական սրբեր Կատեգորիա:Հայ առաքելական քրիստոնյաներ Կատեգորիա:4-րդ դարի հայեր Կատեգորիա:3-րդ դարի հայեր
Տաշիրի շրջանի հոգևոր կենտրոնների ցանկ
Ստորև ներկայացվում է Տաշիրի շրջանի վանական համալիրների, եկեղեցիների և մատուռների ցանկը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Հայկական ճարտարապետություն Կատեգորիա:Ցանկեր:Ճարտարապետություն Կատեգորիա:Հայաստանի Հայ Առաքելական գործող եկեղեցիներ և վանքեր Կատեգորիա:Հայաստանի հոգևոր կենտրոններ
Գորոդիշչե (գյուղ, Չուդնևսկի շրջան)
Գորոդիշչե (Городище), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Չուդնևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գորոդիշչե գյուղում բնակվում էր 296 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,67 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 177,25 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Չուդնևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Աննենսկի Մոստ
Աննենսկի Մոստ (Анненский Мост), գյուղ Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Վիտեգորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2166 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1496 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլոգդայի մարզի Վիտեգորսկի շրջանի բնակավայրեր
Պազարջիկի մարզ
Պազարջիկի մարզ (Област Пазарджик), Բուլղարիայի քսանութ մարզերից մեկը, երկրի Հարավ-կենտրոնական տարածաշրջանում։ Մայրաքաղաքը Պազարջիկ քաղաքն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պազարջիկի մարզ
Մոնտանայի մարզ
Մոնտանայի մարզ (Област Монтана), Բուլղարիայի քսանութ մարզերից մեկը, երկրի Հյուսիս-արևմտյան տարածաշրջանում։ Վարչական կենտրոնը Մոնտանա քաղաքն է։
Աշխարհագրություն
Մոնտանայի մարզը զբաղեցնում է 3635 կմ² տարածք ։
Տարածքը սահմանակցում է՝
Վարչական բաժանում
Վարչականորեն մարզը բաժանվում է 11 համայնքի՝
Բնակչություն
Մարզի բնակչությունը 2011 թվականի դրությամբ կազմում է 148 098 մարդ ։ Մարզում, բացի Մոնտանա քաղաքից, որտեղ բնակվում է 48 919 մարդ, կա ևս յոթ քաղաք՝ Բերկովիցա (14 729 մարդ ), Բոյչինովցի (1706 մարդ ), Բրուսարցի (1391 մարդ ), Վիլչեդրիմ (4086 մարդ ), Վիրշեց (6645 մարդ ), Լոմ (26 708 մարդ ), Չիպրովցի (2122 մարդ )։ Բացի այդ, Մոնտանայի մարզի տարածքում գտնվում է 121 գյուղ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոնտանայի մարզ
Չերվոնայա Դոլինա (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)
Չերվոնայա Դոլինա (Червона Долина), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Դոլինա գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Տաեբլա (Էստոնիայի շրջան)
Տաեբլա շրջան (Taebla vald), շրջան Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Տաեբլա գյուղական ավանը։
Բնակչություն
2008 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 2911 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 20,65 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի շրջաններ
Սարասգոմ
Սարասգոմ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզում ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Թուրքիայի գյուղեր
Պեռնիկի մարզ
Պեռնիկի մարզ (Област Перник), Բուլղարիայի քսանութ մարզերից մեկը, երկրի Հարավ-կենտրոնական տարածաշրջանում։ Մայրաքաղաքը Պեռնիկ քաղաքն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պեռնիկի մարզ
(2161) Գրիսոմ
(2161) Գրիսոմ (Grissom), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1963 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Ինդիանայի համալսարանի կողմից Բրուկլինում ։
Կենսաբազմազանության միջազգային օր
Պատմություն
Միջազգային օրը հռչակվել է 1995 թվականին ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի հատուկ բանաձևով (No. A/RES/49/119)՝ հիմք ընդունելով կենսաբանական բազմազանության մասին կոնվենցիայի կողմերի խորհրդաժողովի հանձնարարականը, որը տեղի է ունեցել 1992 թվականին ։ Բանաձևով օրը նշանակվել է դեկտեմբերի 29-ին, երբ ուժի մեջ է մտել հռչակագիրը։ Բայց հետագայում ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան կենսաբազմազանության միջազգային օրը տեղափոխել է մայիսի 22-ին՝ կոնվենցիայի ստորագրման օրը ( № A/RES/55/201 բանաձև)։ Տեղափոխությունը, որն արվել է 2000 թվականին հռչակագրի խորհրդաժողովի մասնակիցների կողմից, նպատակ ուներ իրադարձության նկատմամբ ավելի շատ ուշադրություն հրավիրել։
(2161) Գրիսոմ
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,749118 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3106 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1877 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1664,9 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,216229 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,31° անկյուն։
Կենսաբազմազանության միջազգային օր
Պատմություն
Պարբերաբար հրապարակվում են ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարի ուղերձները կենսաբազմազանության միջազգային օրվա կապակցությամբ։ 2005 թվականի ուղերձում, մասնավորապես, ասվում է, որ կենսաբազմազանությունը գործոն է, որի վրա հիմնվում է կայուն զարգացումը, և որն ապահովում է հասարակության պաշտպանությունը անկանխատեսելի ցնցումների հետևանքներից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մայիսի տոներ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի միջազգային օրեր Կատեգորիա:Միջազգային օրեր Կատեգորիա:ՄԱԿ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
(2161) Գրիսոմ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1963 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ինդիանայի համալսարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արամ Թանանյան
Արամ Ալեքսանդրի Թանանյան (21 դեկտեմբերի, 1959, գ. Չայքենդ, Խանլարի շրջան, Ադրբեջանական ԽՍՀ), ՀՀ ռազմական և պետական գործիչ, Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության խորհրդի աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնակատար, փրկարարական ծառայության գեներալ-մայոր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չայքենդ գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ փրկարարներ Կատեգորիա:Փրկարարական ծառայության գեներալ-մայորներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ
Կոմսոմոլսկոե (գյուղ, Կրասնոկուտսկի շրջան)
Կոմսոմոլսկոե (Комсомольское), գյուղ Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Կրասնոկուտսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1070 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1855 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Կրասնոկուտսկի շրջանի բնակավայրեր
Աննենսկոե (գյուղ, Ուգրանսկի շրջան)
Աննենսկոե (Анненское), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի բնակավայրեր
Ռաֆիկ Հայրապետյան (քանդակագործ)
Ռաֆիկ Արմենակի Հայրապետյան, հայ քանդակագործ։ ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ (1964)։
Կենսագրություն
Ռաֆիկ Հայրապետյանը ծնվել է 1929 թվականին, Ղափանում։ 1947-1951 թվականներին սովորել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում, 1958 թվականին ավարտել է Լատվիայի գեղարվեստի ակադեմիան, որտեղ նրան դասավանդել են Է. Մելդերիսը, Կ. Զեմդեգան, Տ. Զալտկալնը։ Ավարտելուց հետո գործուղվել է Ուլյանովսկ։ 1959 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քանդակագործներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քանդակագործներ
Բներ քանդողը
«Բներ քանդողը» (De nestenrover), ֆլամանդացի գեղանկարիչ, գծանկարիչ, բնանկարի ու ժանրային նկարների վարպետ Պիտեր Բրեյգել Ավագի նկարներից ։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1568 թվականին ։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 59 × 68 սմ։
Այսօր «Բներ քանդողը» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Արվեստի պատմության թանգարանում (Վիեննա, Ավստրիա)։
Ակնարկ
Նկարը աջից և ներքից կտրված է։ Ձախ կողմի ներքևի անկյունում ոսկեգույնով նշված է հեղինակը, անունն ու ստեղծման թվականը՝ «BRVEGEL M.D.LXVIII» ։ Ստորագրությունն ու թվականը վերականգնվել են ավելի ուշ ։
Նկարագիր
Դիմացի պլանին պատկերված է գյուղական հագուկապով տղամարդ, որը կանգնած է փոքրիկ գետակի ափին։ Նա զբաղեցնում է նկարի մոտ երեք քառորդը։ Տղամարդը հենված է աջ ոտքին։ Աջ ձեռքին փայտ կա, իսկ ձախ ձեռքով ուսի վրայով ցույց է տալիս վառ կարմիր տաբատ հագած, ծառը մագլցած տղամարդուն։ Վերջինս մեկ ձեռքով և ոտքերով բռնվել է ծառից, իսկ մյուս՝ ազատ ձեռքով դեպի թռչնաբույնն է ձգվում։ Նրա գլխարկն ընկնում է գետնին։
Նկարի ձախ կողմում հեղինակը վրձնել է ծառեր, իսկ աջ կողմում լավ երևում են դաշտերը։ Հորիզոնի գծին մոտ` գրեթե ուղիղ նկարի կենտրոնում, կրկին ծառեր են պատկերված և ֆերման։
Կատեգորիա:1568 նկարներ Կատեգորիա:Պիտեր Բրեյգել Ավագի նկարներ Կատեգորիա:Վիեննայի արվեստի պատմության թանգարանի նկարներ
Հայթարմա (համույթ)
Հայթարմա (Qaytarma), Ղրիմի թաթարական ժողովրդական պարի համույթ։
Պատմություն
1939 թվականին Յալթայի ֆիլհարմոնիկին կից ստեղծվել է թաթարական երգի ու պարի համույթը։ 1937 թվականին ստեղծվել է ժողովրդական ստեղծագործական տանը կից երգի-պարի երկրորդ համույթը, գեղարվեստական ղեկավար է դարձել Իլյաս Բախշիշը, երաժշտական ղեկավար Յայա Շերֆեդինովը , իսկ բալետմայստեր՝ Ուսեին Բակկալը ։ 1939 թվականի մարտին այս երկու համույթները միավորվել են Սիմֆերոպոլի Ղրիմի պետական ֆիլհարմոնիայի ներքո՝ Մոսկվայում Ղրիմի մշակույթի օրեր պատրաստելու նպատակով։
1944 թվականի մայիսին Ղրիմի թաթարների ստալինյան տեղահանության արդյունքում անսամբլը դադարել է գոյություն ունենալ։ 1957 թվականին անսամբլը վերածնվել է Ուզբեկական ԽՍՀ Տաշքենդ քաղաքի Քարի-Յակուբովի անվան պետական ֆիլհարմոնիայի «Աշխատանքային կարմիր դրոշ» շքանշանի ներքո ։ Քանի որ անվան մեջ արգելված էր օգտագործել «ղրիմաթաթարական» բառը, անսամբլն անվանվել է ի պատիվ Ղրիմի թաթարական համանուն ժողովրդական պարի։
1957 թվականից անսամբլի առաջին գեղարվեստական ղեկավարը դարձել է Իլյաս Բախշիշը։ Անսամբլի վերածնունդին մասնակցել են նախապատերազմյան կազմի բազմաթիվ արտիստներ (օրինակ ՝ Մեմետ Աբիբուլաևը, ով անսամբլում ծառայել է մինչև 1960-ականների վերջը)։ Վերածնված անսամբլում պարերը բեմադրել են ղրիմաթաթարական հայտնի պարուսույցներ Ուսեին Բակկալը, Ակիմ Ջեմիլևը, Էնվեր Ալիևը ։
1965 թվականին թաթարական երգի ու պարի համույթը տեղահանության տարիներին առաջին անգամ հյուրախաղերի է մեկնում Միջին Ասիայի և Ղազախստանի հանրապետություններ, Անդրկովկասի և Հյուսիսային Կովկասի հանրապետություններ, ՌԽՖՍՀ։ 1970 թվականին «Հայթարմա» անսամբլն արժանացել է Ուզբեկական ԽՍՀ Լենինյան կոմերիտմիության և գեղարվեստական կոլեկտիվների համամիութենական ստուգատեսի դիպլոմի կոչման։
1992 թվականին «Հայթարմա» երգի ու պարի համույթը վերադարձել Է Ղրիմ և տեղափոխվել Ղրիմի պետական ֆիլհարմոնիա։
Համույթի հիմնադրումից այնտեղ որպես պարող ծառայել է Ակիմ Ջեմիլևը, եղել է համույթի մենակատարը, 1976-1980 թվականներին դարձել է համույթի բալետմայստեր, իսկ 1984 թվականին հրատարակվել է նրա «Հայթարմա «Համույթի պարերը»» գիրքը ։
Անսամբլի հիմնադրումից ի վեր որպես մենակատար ծառայել է Ղրիմի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության վաստակավոր արտիստ երգչուհի Սաբրիե Էրեջեպովան, ում 1966 թվականին շնորհվել է Ուզբեկական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչում ։
Երկար տարիներ անսամբլում աշխատել է Ուզբեկստանի ժողովրդական արտիստ (1989) և Ուկրաինայի ժողովրդական արտիստ (1993) Ֆևզի Բիլյալովը։ Ֆ. Բիլյալովն առաջին անգամ անսամբլի մենակատար-վոկալիստ է դարձել դեռևս 1957 թվականին, զուգահեռ սովորել է Տաշքենդի կոնսերվատորիայում։ Բիլյալովն անսամբլում կատարել է ժողովրդական երգեր։ 1970 թվականին նա դառնում է «Հայթարմա» համույթի ղեկավարը՝ իր աշխատանքում օգտվելով Ղրիմի թաթար հայտնի կատարողների՝ Էդիե Թոփչիի, Սաբրիե Էրեջեպովայի աջակցությունից։ Բիլյալովի արժանիքները ճանաչվում են հանրապետական մակարդակով. 1974 թվականին նրան շնորհվել է Ուզբեկական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչում։ 1978 թվականին հեռանում է անսամբլից և միայն հինգ տարի անց է վերադառնում որպես մենակատար։ Չորս տարի անց՝ 1987 թվականին, անսամբլին կից ստեղծում է «Էֆսանե» խումբը, իսկ 1989 թվականին դառնում է անսամբլի գեղարվեստական ղեկավարը։ Նույն թվականին նրան շնորհվել է Ուզբեկական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչում։ 1992 թվականին անսամբլի հետ վերադառնում է Ղրիմ։ Մեկ տարի անց նա լքել է անսամբլը, այժմ արդեն ընդմիշտ։
1992-2016 թվականներին համույթը ղեկավարել է Տաջիկստանի ժողովրդական արտիստ Ռեմզիե Բակկալը (Ուսեին Բակկալայի դուստրը)   ։
2016 թվականին «Հայթարմա» երգի ու պարի համույթը ղեկավարել է Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության վաստակավոր արտիստ, Ուկրաինայի վաստակավոր արտիստ, Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության մրցանակի դափնեկիր Էլմիրա Նալբանդովան։ Ռուսաստանի Դաշնությանը Ղրիմի բռնակցումից հետո «Հայթարմա» համույթը հյուրախաղերով հանդես է գալիս Ռուսաստանում։
2017 թվականին համույթը ներկայացրել է «Ալտին Բեշիկ» նոր ծրագիրը՝ «Ոսկե օրրան» - ի մասին ղրիմաթաթարական լեգենդի մոտիվներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պարային ընկերություններ Կատեգորիա:1957 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Դրաշնիցե
Դրաշնիցե (Drašnice), առողջարանային և զբոսաշրջային գյուղ Խորվաթիայի հարավում՝ Սպլիտսկո Դալմատինսկայի ժուպանությունում։
Փոքրիկ այս գյուղը գտնվում է Խորվաթիա ժամանած զբոսաշրջիկների ուշադրության կենտրոնում։
Աշխարհագրություն
Դրաշնիցե գյուղը գտնվում է Բալկանյան թերակղզու վրա գտնվող Խորվաթիա պետության հարավային տեղ անդրծովյան հատվածում՝ Դալմաթիայի պատմական երկրամասում։ Բնակավայրի ափերը ողողում է Ադրիատիկ ծովի ջրերը։
Կլիման միջերկրածովային է և ծովի ազդեցությունը կարևոր դեր ունի գյուղի կլիմայի ձևավորման գործում։ Տարվա ամենատաք եղանակը հուլիս-օգոստոսն է։ Օգոստոսյան միջին ջերմաստիճանը գերազանցում է 25 °C-ը։
Առողջարանային այս գյուղը հայտնի է իր կարմիր կտուրներ ունեցող ցածրահարկ շենքերով։
Բնակչություն
Ըստ 2001 թվականին Խորվաթիայի Հանրապետությունում ազգային վիճակագրական ծառայության կողմից կազմակերպած մարդահամարի տվյալների՝ Դրաշնիցե գյուղի բնակչությունը կազմում է 328 մարդ ։
Գյուղում բնակվող խորվաթները խոսում են խորվաթերենով և դավանում կաթոլիկություն։ Դրաշնիցեի տարածքում բնակվում են նաև մեծ քանակությամբ սերբեր, որոնք խորվաթներից հետո համարվում են երկրորդ խոշոր ազգությունը։
Պատմություն
Դրաշնիցե գյուղի մասին առաջին հիշատակումները եղել են համեմատաբար առավել ուշ։ Գյուղի մասին հիշատակված է 15-րդ դարի թուրքական փաստաթղթերում։
Այն հիշատակվել է, որպես ձկնորսական և խաղողագործական բնակավայր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորվաթիայի գյուղեր Կատեգորիա:Խորվաթիայի առողջարաններ Կատեգորիա:Սպլիտսկո Դալմատինսկա
Մոնժո
Մոնժո (Montjaux), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 393 մարդ, բնակչության խտությունը` 12.48 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 31.48 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 530 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 130 կմ հյուսիս-արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 39 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ