cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eyes Open
Պատմություն
Երգը եղել է Թեյլոր Սվիֆթի կողմից «Սոված խաղեր» ֆիլմի համար գրված երկու ստեղծագործություններից մեկը։ Մյուսը եղել է Safe & Sound : «Eyes Open» երգը Թեյլոր Սվիֆթն առաջին անգամ կատարել է Speak Now World Tour համերգային շրջագայության ժամանակ Օքլենդում ։ Տեսահոլովակը, որ լիրիկական մուլտֆիլմ է երգի տեքստով, հանրությանն է ներկայացվել 2012 թվականի մայիսի 17-ին երգչուհու էջում Vevo ալիքով ։ Սինգլը թողարկվել է 2012 թվականի մարտի 27-ին և Billboard Hot 100 հիթ-շքերթում ընդգրկվելու առաջին շաբաթում զբաղեցրել 19-րդ հորիզոնականը (վաճառքը՝ 176 հազար օրինակ), իսկ ռադիոեթերային Billboard Pop Songs chart հիթ-շքերթում՝ 28-րդ , իսկ Billboard Adult Pop Songs հիթ-շքերթում՝ 24-րդ հորիզոնականները (ավելի ուշ՝ 2012 թվականի մայիսին, այն բարձրացել է 11-րդ հորիզոնական) ։ Երգը դարձել է Թեյլոր Սվիֆթի 16-րդ սինգլը, որը վաճառվել է ավելի քան մեկ միլիոն օրինակով, և երկրորդը The Hunger Games-ի սաունդթրեքներից ։ Մինչ 2014 թվականի նոյեմբերը ԱՄՆ-ում վաճառվել է երգի շուրջ 1,3 միլիոն օրինակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 սինգլներ Կատեգորիա:Թեյլոր Սվիֆթի երգեր Կատեգորիա:2012 երգեր
Contra
Contra (Եվրոպայում Probotector նախատեսված NES-ի համար և Gryzor-ը նախատեսված տնային խաղային մեքենաների համար), նույնանուն խաղաշարքի առաջին խաղն է, որը թողարկվել է 1987 թվականին։
Աստերոիդների ցանկ (38501-38600)
Աստերոիդների ցանկ (38401-38500) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (38601-38700)
Contra
1990 թվականին դուրս եկավ խաղի շարունակությունը Super Contra անվանմամբ։
Սյուժե
2631 թվականի սեպտեմբերի 12, Նոր Զելանդիայից ոչ հեռու ընկնում է երկնաքար։ Երկու տարի անց հայտնվում է ահաբեկչական կազմակերպություն «Կարմիր հեթանոս» անվանմամբ, որոնք իրենց դիմաց նպատակ էին դրել վերացնել ողջ մարդկությունը։ «Կարմիր հեթանոս»-ների բազան գտնվում է մի կղզում։ Խաղը սկսում է այն տեսարանից, երբ մինչ այս պահը Կոնտրա դարձած մարտիկներ՝ Բիլլ Ռայզերը և Լէնս Բինը, ներթափանցում են կղզի, որպեսզի վերացնեն բազան և փրկեն աշխարհը։
Կատարելով բոլոր առաջադրանքները, մարտիկները ուղղաթիռիով փախչում են պայթող կղզուց։
Խաղի ընթացք
Գեմփլեյը խաղում հագեցված է ՝ տարբեր ուղղություններից հարձակվող թշնամիներով, թնդանոթներով, պտուտահաստոցներով, տանկերով, անկում կատարող նռնակներով։ Հերոսների և թշնամիների սպրայտները ունեն մեծ չափերը և լավ անիմացիա։ Ամեն փուլի վերջում տեղակայված է օրիգինալ բոսսը։
Խաղը կարելի է խաղալ մեկ կամ երկու հոգով, օգտագործելով զինամթերքի 5 տեսակները։ Հասանելի հերոսներն են Բիլլ Ռայզերը և Լէնս Բինը։
Զինամթերք
Խաղացողը իսկզբանե սկսում է հասարակ և թույլ հրացանով, որի գնդակները տեխնիկապես նման են հակառակորդների զենքերին, փամփուշտները էկրանին պատկերվում են սպիտակ կետերով, որոնք շարժվում են ոչ մեծ արագությամբ, եթե խաղացողը մահանում է նա կորցնում է տվյալ պահին ունեցած զենքը և սկսում այս զենքով։ Հրացանից կրակելու համար անհրաժեշտ է անընդհատ սեղմել կրակի համար նախատեսված կոճակը։ Մյուս զենքերը ստանալու կամ հզորացնելու համար անհրաժեշտ է բռնել վերևից իջնող զենք տեսակին համապատասխանող տառերը։ Խաղացողի հայացքից դրանք կարող են գտնվել հատուկ արկղերի մեջ կամ էկրանի վրա թռչող մինի-արկղերից, որոնց վրա անհրաժեշտ է կրակել զենքերը ստանալու համար։ Կրակելով արկղերին հերոսը ստանում է տառին համապատասխան զենքի տեսակը, կորցնելո հին տեսակը անվերադարձ։ Անկախ զենքի տեսակից, նրա արտաքին տեսքը մնում է նույնը։
Մշակման պատմություն
Առաջին անգամ խաղյին համակարգերի համար խաղը թողարկվեց 1987 թվականին Եվրպայում։ Խաղը ուներ 5 փուլ` «Ջունգլի», «Բազա 1», «Ջրվեժ», «Բազա 2» և «Այլմորոկայինների ճամբար»։
Տնային համակարգիչներ
1988 թվականին Ocean Software-ը լիցենզավորվեց Konami-ի կողմից և ստացավ հնարաորոթյուն թողարկել խաղը Amstrad CPC, Commodore 64 և ZX Spectrum համար։ Այս պլատֆորմների համար խաղը թողարկվեց 1988 թվականին Եվրոպայում Gryzor անունով ։ Խաղային պրոցեսսը ամբողջությամբ կրկնում էր հիմնական տարբերակը։ Նկարիչ Բոբ Ուէկլին խաղի պոստերի համար օգտագործել է Առնոլդ Շրացնեգգերի «Գիշատիչ»-ը ֆիլմի նկարը ։ Այս նկարազարդումը օգտագործվել են նաև NES և MSX2-ի համար։
Amstrad CPC-ի համար նախատեսված տարբերակում բացակայում էր ձայնային էֆֆեկնտերը։ Խաղի ավարտից հետո էկրանին էր հայտվում նկարը այն հաղորդում էր այն մասին, որ այլմոլորակայինների սիրտը վերացնելուց հետո ավտոմատ կերպով ակտիվացվել է մեխանիզմը, որը կոչնչացնի ողջ Երկիրը։
DOS-ի տարբերակը մշակել է Banana Development Inc ընկերությունը։ Հյուսիսյաին Ամերիկայում թողարկված տարբերակը կրում էր Contra անունը, Եվրոպայինը Gryzor ։
NES
Konami-ն խաղի երեք տարբերակները թողարկել է երեք տարբեր անուներով՝ Ամերիկա՝ Contra, Ճապոնիա՝ 魂斗羅, Եվրոպա՝ Probotector։ Այս ընթացքում խաղը կրել էր մասայական փոփոխություններ՝ երկարացվել էր փուլերը, փոփոխվել էին որոշ բոսսեր, երկրորդ և չորրորդ փուլերի դրված ժամանակը վերացվել էր և այլն։ Այսպիսով NES-ի տարբերակում խաղը ուներ արդեն 8 փուլ։ Իսկ վերջին հատվածում տեղի է ունենում հերոսների էվակուացիա ուղղաթիռով։
Ամենորակով և ամբողջական տարբերակը համարվում է ճապոնական տարբերակը, որում շնորհիվ իրենց կողմից ստեղծված հատուկ միկոսխեմաների, բարելավել էր հետին ֆոնի անիմացիան և այլն։ Ինչպես նաև ճապոնական տարբերակում գոյություն ունի ինտրո, որը պատմում է խաղի սյուժեն, իսկ ամեն փուլի սկզբում ցուցադրվում է կղզում քարտեզը ։
Ամերիկյան տարբերակում փոփոխվել է սյուժեն՝ դեպքերը տեղի են ունենում 1957 թվականին Հարավային Ամերիկայում, որտեղ վթարի է ենթարկվում մի անհայտ թռչող օբյեկտ, իսկ գլխավոր հերոսները ստացել էին «Մէդ Դոգ» և «Սկարպիոն» մականուները ։
Ակնարկներ
Նաև խաղը Nintendo համակարգի լավագույն 200 խաղերի ցանկում զբաղեցրել է 57-րդ տեղը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1987 տեսախաղեր Կատեգորիա:NES տեսախաղեր Կատեգորիա:Windows տեսախաղեր Կատեգորիա:Xbox 360 տեսախաղեր Կատեգորիա:PlayStation 2 տեսախաղեր Կատեգորիա:PlayStation 4 տեսախաղեր
Գազավոն Կամսարական (6-րդ դար)
Կենսագրություն
Գազավոն Կամսարականը ապրել է 6-րդ դարի առաջին կեսում։ Որդին է Կարմիր Վարդանի զինակից Զորակ Կամսարականը ։
Վիշնյովոե (գյուղ, Արբուզինկայի շրջան)
Վիշնյովոե (Вишневе), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Արբուզինկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Վոլնոե։ Հիմնադրվել է 1826 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վիշնյովոե գյուղում բնակվում էր 55 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Արբուզինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1826 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Արվաստան
Արվաստան, Արուաստան, Միգդոնիա, գավառ Հայոց Միջագետքում։ Գրավում էր Հայոց Միջագետքի ընդարձակ տարածքի հվ-արլ․ մասը։ Կենտրոնն էր Մծբինը։ Արվաստանը եղել է Սելևկյան, ապա՝ Պարթևական պետությունների կազմում։ Մ․ թ․ ա․ 88-ին Տիգրան Մեծը Արվաստանը վերամիավորել է Մեծ Հայքին, որը պաշտոնապես ճանաչվեց մ․ թ․ ա․ 66-ի Արտաշատի հայ-հռոմեական դաշնագրով։ Մ․ թ․ 37-ի պարթև-հռոմեական համաձայնագրով Արվաստանը անջատվեց Մեծ Հայքից և միացվեց Պարթևաստանի վասալ Ադիաբենեի թագավորությանը։ Արվաստանը Մծբին կենտրոնով բնակեցված է եղել հայերով։ Հայկական տարրը այստեղ գերիշխող է եղել նաև միջին դարերում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայոց Միջագետք Կատեգորիա:Վերին Միջագետք
Տանգո (պիես)
«Տանգո», դրամա, գրված լեհ գրող և դրամատուրգ Սլավոմիր Մրոժեկի (1930-2013) կողմից։ Այն առաջին անգամ տպագրվել է 1964 թվականին «Dialog» գրական ամսագրում և բեմադրվել է 1965 թվականին Բիդգոշչ քաղաքում։ Պիեսը թարգմանվել է անգլերեն, իտալերեն, ճապոներեն, ֆրանսերեն, դանիերեն, եբրայերեն, չեխերեն, սլովեներեն, հոլանդերեն, էստոներեն, գերմաներեն և այլ լեզուներով ։
Սյուժե
«Տանգոն» պատմում է ժամանակակից հասարակության մեջ սերունդների կոնֆլիկտի պատմության մասին և նրա վրա այնպիսի հայեցակետերի ազդեցությունը, ինչպիսիք են կոնֆորմիզմը, անարխիան, էնտրոպիան, Ֆորմալիզմը։ Ներկայացումը փորձում է պատասխան գտնել այն հարցին, թե արդյոք նման հասարակության մեջ տեղ կա մտավորականության համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դրամատուրգներ ըստ երկրի Կատեգորիա:Դրամա Կատեգորիա:Թատրոն Կատեգորիա:Պիեսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Պիեսներ ըստ գրողի Կատեգորիա:Պիեսներ ըստ երկրի
Վիկտոր Հյուգո
Վիկտոր Հյուգո  (Victor Marie Hugo, ), ֆրանսիացի բանաստեղծ, դրամատուրգ, արձակագիր, ֆրանսիական ռոմանտիզմի  ռահվիրա։ Ծնվել է 1802 թվականի փետրվարի 26-ին Բզանսոնում,  մահացել՝ 1885 թվականի մայիսի 22-ին Փարիզում։ Վիկտոր Հյուգոն հայտնի քաղաքական գործիչ և մտավորական էր, ով մեծ դեր է կատարել XIX դարի պատմության մեջ։ Նա  նշանակալի տեղ է զբաղեցնում XIX դարի ֆրանսիական  գրականության պատմության մեջ իր բազմաժանր ստեղծագործություններով  ։ Նա քնարերգու է իր «Ձոն և բալլադներ» (Odes et Ballades, 1826 թ.), «Աշնան տերևները» (Les Feuilles d’automne, 1831 թ.) կամ «Մտորումներ» (Les Contemplations, 1856 թ.) ժողովածուներում, Նապոլեոն III-ի դեմ ընդվզող գրող է իր «Պատժամիջոցներ» (Les Châtiments, 1853 թ.) ստեղծագործության մեջ, ինչպես նաև էպիկական բանաստեղծ՝ իր «Դարերի լեգենդը» (La Légende des siècles, 1859 et 1877) ստեղծագործության մեջ։
Հյուգոյի ստեղծագործություններից մեծ ժողովրդականություն են վայելում հատկապես «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (Notre-Dame de Paris, 1831 թ.) և «Թշվառները» (Les Misérables, 1862 թ.) վեպերը։ Թատրոնում նա առաջադրում է ռոմանտիկ դրամայի տեսությունը իր «Կրոմվելի» առաջաբանում ։ Նրա բազմաժանր ստեղծագործության մեջ կան նաև քաղաքական երանգներ Chambre des pairs, l'Assemblée constituante և l'Assemblée législative: Վիկտոր Հյուգոն մեծ ներդրում է կատարել ֆրանսիական պոեզիայի և թատրոնի բնագավառներում, ներշնչվելով իր ժամանակակից, այդ թվում՝ արևելյան գրողներից։
Մանկություն
Վիկտոր Հյուգոն եղել է երեք եղբայրներից կրտսերը (ավագ եղբայրները՝ Աբել (1798-1865 թթ.) և Եվգենի (1800-1837 թթ.))։ Գրողի հայրը՝ Ժոզեֆ Լեոպոլդ Սիգիսբեր Հյուգոն (1773-1828 թթ.), նապոլեոնյան բանակի գեներալ էր, իսկ մայրը՝ Սոֆի Թղեբյուշեն (1772-1821 թթ.)՝ նանտյան նավատիրոջ աղջիկը, դաշնակահարուհի էր։
Հյուգոյի վաղ մանկությունն անցել է Մարսելում, Կորսիկայում, Իտալիայում (1807 թվական), Մադրիդում (1811 թվական), ուր ընտանիքը տեղափոխվում էր հոր աշխատանքի բերումով և կրկին վերադառնում Փարիզ ։
Ճանապարհորդությունները խոր տպավորություններ են թողել գրողի հոգում, և դրանք իրենց արտահայտությունն են գտել նրա ստեղծագործություններում։
1813 թվականին Հյուգոյի մայրը՝ Սոֆի Թղեբյուշեն, սիրային կապ ունենալով գեներալ Լագորիի հետ, ամուսնալուծվում է և որդու հետ հաստատվում Փարիզում։
Պատանեկություն և գրական գործունեության սկիզբ
1814-1818 թվականներին Հյուգոն սովորել է Լյուդովիկոս Մեծի անվան լիցեում։ Գրել սկսել է 14 տարեկան հասակում։ Գրել է «Աթելին կամ սկանդինավյանները» (Athelie ou les scandinaves) և մորը նվիրված «Իրտատին» (Yrtatine) ողբերգությունները, ինչպես նաև «Լուի դե Կաստրո»  (Louis de Castro) դրաման, որոնք երկար ժամանակ մնացին անտիպ։ 15 տարեկան հասակում Ակադեմիայի հայտարարած մրցույթում նրա «Les avantages des études» բանաստեղծությունն արժանանում է պատվավոր արձագանքի, իսկ 1819 թվականին «Jeux Floraux» մրցույթում «Vierges de Verdun» և «Rétablissement de la statue de Henri III» պոեմների համար նա ստանում է երկու մրցանակ։
1822 թվականի հոկտեմբերին Հյուգոն ամուսնանում է Ադել Ֆուշեի հետ (1803-1868 թթ.)։ Նրանք ունենում են հինգ երեխա՝
1823 թվականին տպագրվում է «Իսլանդացի Հանը» (Han d’Islande) վեպը։ Շառլ Նոդյեի հիմնավորված քննադատությունը հանգեցնում է նրան, որ Հյուգոն և Նոդյեն ծանոթանում և հետագայում ընկերանում են։ Նրանց մտերմությունը շարունակվում է մինչև 1827-1830 թվականները։ Հենց այս ժամանակաշրջանում Հյուգոն վերականգնում է իր հարաբերությունները հոր հետ և գրում՝ «Ձոն նվիրված հորս» (Odes à mon père, 1823 թ.), «Երկու կղզի» (1825 թ.) և «Ճակատամարտից հետո» (Après la bataille) պոեմները։ Հյուգոյի հայրը մահանում է 1828 թվականին։
Հյուգոյի «Կրոմվել» (Cromwell) պիեսը, որը հատուկ գրվել էր ֆրանսիական հեղափոխության հռչակավոր դերասան Ֆրանսուա-ժոզեֆ Տալմայի համար, տպագրվում է 1827 թվականին և առաջ բերում՝բուռն բանավեճեր։ Դրամայի նախերգանքում հեղինակը հերքում է կլասիցիզմի պայմանականությունները, հատկապես տեղի և ժամանակի միասնությունը՝ դնելով ռոմանտիկ դրամայի հիմքը։
«Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (Notre Dame de Paris) վեպը տպագրվել է 1831 թվականին։
Թատրոնին նվիրված տարիներ
1830-1843 թվականներին Վիկտոր Հյուգոն գրեթե ամբողջովին նվիրվում է թատրոնին։ Լույս են ընծայվում է մի քանի բանաստեղծական ժողավածուներ՝ «Աշնանային տերևները» (Les Feuilles d’automne, 1831 թվական), «Մթնշաղի երգերը» (Les Chants du crépuscule, 1835 թվական), «Ներքին ձայներ» (Les Voix intérieures, 1837 թվական), «Շողեր և ստվերներ» (Les Rayons et les Ombres, 1840 թվական)։
Արդեն 1828 թվականին նա բեմադրում է իր առաջին պիսեներից մեկը՝ «Էմի Ղոբսաղը» (Amy Robsart)։ 1829 թվականին ստեղծվում է «Էռնանի» (Hernani) պիեսը (առաջին բեմադրությունը 1830 թվականին), որը հին և նոր արվեստի ներկայացուցիչերի միջև գրական վեճերի առիթ է դառնում։ Նոր արվեստի հավատարիմ պաշտպանն է դառնում Տեոֆիլ Գոթյեն, ով ոգեշնչված ընդունում է այս ստեղծագործությունը։ Այս վեճերը գրականության պատմության մեջ հայտնի են՝ ճակատամարտ «Էռնանիի» համար անվամբ։
1841 թվականին Հյուգոն ընդունվում է Ֆրանսիական ակադեմիա, իսկ 1845 թվականին պաշտոն ստանձնելով՝ (pair de France)։ 1848 թվականին ընտրվում է Ազգային ժողովում։ Հյուգոն 1851 թվականին պետական հեղաշրջման հակառակորդ էր։ Երբ Նապոլեոն Երրորդը իշխանության անցավ, Հյուգոն արտաքսվեց։ 1870 թվականին վերադարձավ Ֆրանսիա, իսկ 1876 թվականին ընտրվեց սենատոր։
Քաղաքական գործունեություն
Նանտում ծնված մոր դաստիարակությամբ (Սոֆի Տրեբյուշե) և ռոյալիզմի ոգով ներշնչված՝ Հյուգոն հետաքրքրություն է ցուցաբերում ժողովրդավարության մեջ («Ես մեծացել եմ» - այսպես նա գրում է իր «Ecrit en 1846» -ում ՝ ի պատասխան իր մոր ընկերոջ նախատինքի)։
1848 թվականի փետրվարի 25-ին Վիկտոր Հյուգոն նշանակվում է Փարիզի 8-րդ շրջանի քաղաքապետ։ Մեկանգամյա ձախողումից հետո նա հունիսի 4-ին Երկրորդ Հանրապետության պատգամավոր է դառնում և,,նստում՛՛ պահպանողականների շարքերում։
Հունիսի 20-ին իր առաջին ելույթն է ունենում վեհաժողով-ասամբլեայում։ 1848 թվականի հունիսյան աշխատավորների անկարգությունների ընթացքում Հյուգոն դառնում է այն վաթսուն հոգանոց խմբից մեկը, ով նշանակվել էր Ասամբլեայի կողմից հասարակական կարգ ու կանոն հաստատելու նպատակով։ Նա հրամայում է զորքերին դեմ գնալ բարիկադներին Փարիզյան այն շրջանում, որտեղ ինքը նշանակվել էր քաղաքապետ ։ Որոշ ժամանակ անց Հյուգոն հրաժարվում է այն արյունալի ճնշումներից, որոնց մասնակցում էր ։ 1848 թվականի օգոստոսին նա հիմնադրում է«L'événement» թերթը։ Նա հիասթափվում է փետրվարյան հեղափոխության արդյունքում առաջացած իշխանություններից և Ասամբլեայի կողմից  օգօստոսի 9-ին և 11-ին  ընդունած ճնշող օրենքներից, որոնք ստիպում են Հյուգոյին ասել.
«Այն մարդիկ, ովքեր պահում են երկիրը փետրվարյան իրադարձություններից հետո, նախ վերցրեցին անարխիան ազատության համար, իսկ  հիմա նրանք վերցնում են ազատությունը հանուն անարխիայի »: Նա պաշտպանում է Լուի-Նապոլեոն Բոնապարտի թեկնածությունը, ով 1848 թվականի դեկտեմբերին ընտրվում է Հանրապետության նախագահ։ Ասամբլեայի փլուզումից հետո նա  1849 թվականի մայիսի 13-ին ընտրվում է Օրենսդիր Ասամբլեայում, որտեղից հնչեցնում է իր Ելույթը թշվառության մասին   1849 թվականի հուլիսի 9-ին և 1850 թվականի հունիսի 30-ին ։ Հյուգոն խզում է հարաբերությունները  Լուի-Նապոլեոն Բոնապարտի հետ, երբ վերջինս սատարում և հավանություն է տալիս  է Պապի վերադարձը Հռոմ. նա աստիճանաբար սկսում է պայքարել իր նախկին քաղաքական ընկերների դեմ, ովքեր մերժում և դատապարտում էին ռեակցիոն քաղաքականությունը:
Աքսոր
°,,Le coup d'État et son auteur Napoléon III ՛՛«Հեղաշրջումը և հեղաշրջման հեղինակ Նապոլեոն III-ը»-  1852 թվականին տպագրված գրքույկ
°,,Napoléon le Petit՛՛ «Նապոլեոն Կրտսերը»
°,,Histoire d'un crime՛՛ «Հանցագործության պատմություն՝ հեղաշրջման հաջորդ օրը գրված և 25 տարի անց տպագրված
°,,Les châtiments '' «Պատժամիջոցները»
Համայնքային Պալատում հնչած Վիկտորյա թագուհու և Անգլիայի մասին քննադատություններն են՝
That individual had a sort of personal quarrel with the
distinguished personage whom the people of France
had chosen for their Sovereign, and he told the
people of Jersey that our alliance with the French
Emperor was a moral degradation to England.
''What was all this to M. Victor Hugo? If miserable trash of''
this kind was to be addressed to the English people
by foreigners who found a safe asylum in this country,
some possible step could not be taken to put a stop to it.
«Ce particulier entretenait en quelque sorte une
querelle avec la personne distinguée et élevée que
le peuple de France s’est choisi pour souverain, et il est allé dire à la population de Jersey que notre
alliance avec l’Empereur des Français était une ''dégradation morale pour l’Angleterre. En quoi tout''
''cela concerne-t-il M. Victor Hugo ? Si des étrangers''
qui ont trouvé un asile sûr dans notre pays devaient à nouveau proférer d’aussi misérables niaiseries, [j’en] appellerais à l’honorable Lord, Ministre de l’intérieur,
afin de réfléchir au moyen qu’il conviendrait de prendre pour y mettre un terme.»
— (en) Sir Robert Peel, 3rd Baronet- The address in answer to the speech
sur Hansard 1803-2005, 12 décembre 1854 (consulté le17 juin 2017)
Վերադարձ Ֆրանսիա և վախճան
Նապոլեոն III-ը  1859 թվականին ստորագրում և հաստատում է քաղբանտարկյալների  մասին համընդհանուր  ներումը, սակայն Վիկտոր Հյուգոն հրաժարվում է «բռնազավթչի» այդ  պարգևից: Նույն թվականի օգոստոսի 18-ին Օթվիլհաուսից Հյուգոն գրում է.«Ութ տարի անց միայն հանցագործը որոշեց արդարացնել անմեղներին, մարդասպանը ներում շնորհեց մարդասպաններին և բյուրոն  ութ տարի անց զգաց զոհերին ներելու անհրաժեշտությունը։ Նա որոշեց Ֆրանսիա վերադրձնել դատապարտվածներին»։ ԱյնուհետևՀյուգոն ավելացնում է «Երբ ազատությունը վերադառնա, ես էլ կվերադառնամ» ։ Նա նույն կերպ է վարվում նաև 1869 թվականին ։  Վիկտոր Հյուգոն վերադառնում է Ֆրանսիա 1870 թվականի սեպտեմբեր ամսին` Սեդանում ֆրանսիական բանակի պարտությունից հետո։ Օգոստոսի վերջին արված նրա գրառումների համաձայն` նա  լիահույս է, թե երկիրը նրան բռնապետություն կշնորհի : Փարիզի բնակիչները նրան դիմավորում են հաղթական ընդունելությամբ։ Հյուգոն ակտիվ մասնակցություն է ցուցաբերում պաշարված քաղաքի պաշտպանությանը։ Կարևոր համարելով, երկրի շահերը հետապնդելով` նա սատարում  և աջակցում է գեներալ Տրոշուիի կողմից ղեկավարվող Ազգային Պաշտպանությանը։
Մոնումենտալ ստեղծագործություն
Վիկտոր Հյուգոյի գրական ստեղծագործությունների հավաքածուները՝ խմբավորված Պոլ Մորիսի և Օգյուստ Վակերիի կողմից, հրատարակվել են Ժան-Ժակ Պովերի մոտ և ներկայացված են 53 հատորներում մոտավորապես քառասում միլիոն նիշով։ «Իմ ստեղծագործությունների խումբը մի օր կլինի ամբաժանելի ամբողջություն […] Դարի իրադարձություններն ամփոփող բազմաժանր գիրք, ահա, թե ինչ կմնա ինձանից հետո »: Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործությունները բազմաժանր են՝ վեպ, բանաստեղծություն, թատրոն, էսսե և այլն։ /բառերի հսկայական պաշարով, էպիկականի զգացումով և առատ երևակայությամբ/ : Գրող և քաղաքական գործիչ Վիկտոր Հյուգոն երբեք չի փորձել խտրականություն դնել իր բանաստեղծական գործունեության ու քաղաքական հանձնառության միջև ։ Եվ այսպես նրա ստեղծագործություններում  միաձուլվում են  քաղաքական արտացոլումներն ու  գեղարվեստականը՝ լի ռոմանտիկ զարգացումներով ։ Նրա ստեղծագործությունները վկայում են իր բազմապիսի՝ գիտությունից մինչև փիլիսոփայություն, Երկիր մոլորակից մինչև տիեզերք հասնող հետաքրքրությունները։ Դրանք պատկերավոր ձևով ներկայացնում  են Հյուգոյի կիրքը հանդեպ՝ պատմությանը, հանդեպ՝ ապագայի նկատմամբ հավատքի։ Դրանք ոգեշնչումն ու  արտացոլանքն են այն ամենի, ինչը Հյուգոն տեսնում էր, լսում էր, ապրում էր։ Ինչպես Շառլն է ասում  Հյուգոյին Գոնկուր գրական մրցանակաբաշխության ժամանակ. « Նա միշտ պահում է իր նոթատետրը  գրպանում և [...]  ձեզ հետ խոսելու ընթացքում արտահայտում  է իր ամենափոքր  միտքը,  ամենափոքր  գաղափարը, […] հետո հեռվանում է ձեզանից մի փոքր, հանում իր նոթատետրը և գրի առնում այն ամենն ինչ ասել է »:
Ինքնատիպ վիպասան
Հյուգոն գրել է ինը վեպ։ Առաջին վեպը՝ «Բյուգ- Ժարգալը» գրվել է  տասնվեց տարեկանում, վերջինը՝ «Իննսուներեքը», գրվել է ութսուներկու տարեկանում։ Իր ողջ կյանքի ընթացքում գրված ռոմանտիկ ժանրի վեպերն, ինչպես նաև իր ժամանակի բոլոր գրական ուղղություններն ու գրական ժանրերն, օգտագործվել են առանց մեկը մյուսին խառնվելու։ Իրականում, ելնելով պարոդիայի ժանրից, Հյուգոն սահուն կերպով անցում է կատարում վեպի  տեխնիկաներն օգտագործելուն Այսպես. 1823 թվականին հրատարակված «Իսլնդացի Հանը» (Han d'Islande) ստեղծագործությանը հաջորդում է 1826 թվականին հրատարակված «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (Notre-Dame de Paris) գործը ։ «Մահվան դատապարտվածի վերջին օրը» (Dernier Jour d’un condamné) /1829/ և «Կլոդ Գյո» (Claude Gueux) /1834/ ստեղծագործություններն ամբողջությամբ արտացոլում են հասարակության պատկերը ։ Բանաստեղծի համար էական նշանակություն ուներ տարբերակել վեպեր՝ հիմնված փաստերի վրա և վեպեր՝ հիմնված վերլուծությունների վրա'' տեսակները ։ Այս երկուսն էլ միաժամանակ արտացոլում էին և՛ հասարակական, և՛ պատմական իրադարձությունները, որոնք ձևավորվել էին ճակատամարտի ընթացքում և մերժում էին, գեղարվեստական ստեղծագործությունների շրջանակներից դուրս մնացած, մահապատիժը։ Նույնը կարելի է ասել «Les Misérables» (Թշվառները) ստեղծագործության մասին, որը լույս է տեսել 1862 թվականին, հենց ճիշտ ռեալիստական ժամանակաշրջանում, բայց պարունակում է որոշ քանակությամբ բնութագրիչ կետեր ։ Լամարտինին գրված նամակներից մեկում Հյուգոն մեկնաբանում է.
«Այո՛, որքան մարդուն թույլ է տրված ցանկանալ, այնքան ես ուզում եմ, որ վերանա անխուսափելի  մահվան դատավճիռըը, ես դատապարտում եմ  գերությունը, ստրկությունը, ես վանում եմ թշվառությունը, տգիտությունը, բուժում եմ  հիվանդությունը, լուսավորում եմ գիշերը, ատում եմ ատելությունը։ Ահա՛, թե ինչպիսինն եմ ես, ահա՛, թե ինչու եմ գրել Թշվառները։ Կարծում եմ՝  Թշվառները ոչ այլ ինչ է, քան այն, որ գցում է եղբայրության  հիմքը և ապահովում առաջընթացը» ։ Նույն կերպ « Ծովի աշխատողները» (1866 թ.) և «Մարդը, որը ծիծաղում է»  (1869 թ.) ստեղծագործություններում Վիկտոր Հյուգոն   իր  փոփոխվող կերպարներով, հրեշներով և սարսափելի բնությամբ ավելի մոտ է  դարասկզբի գեղագիտական  էսթետիկային ։ Վերջապես, 1874 թվականին «Իննսուներեքը»  ռոմանտիկ  ստեղծագործության տիպիկ օրինակ է հյուգոյական ոճով գրված՝   Ֆրանսիական հեղափոխության հիմնադրի դերով, 19- րդ դարի գրական, քաղաքական, հասարակական և բարոյական  գիտակցությամբ։ Այսպիսով, նա միաձուլում է  պատրանքը պատմության հետ։ Առանց որևէ սահամններ նշելու ։
Ճակատամարտին նվիրված ստեղծագործություն
Հյուգոյական ոճով գրված վեպը «զվարճանք» չէ։ Ըստ նրա արվեստը պետք է միաժամանակ կրթի և գրավի մարդկանց, ինչպես նաև, այն պետք է գրեթե միշտ ծառայի մտքերի փոխանակմանն ու քննարկմանը։ Այս հաստատուն վիճակին հավատարիմ է մնում  ինչպես իր պատանեկության տարիներին գրված ստեղծագործություններում, այնպես էլ հասունության տարիներին գրված ստեղծագործություններում ՝ անցում կատարելով նյութական և բարոյական արժեքներին /օրինակ՝ «Թշվառները» Les Misérables ստեղծագործոիւթյունը/ : Բանաստեղծ թե՞ վիպասան: Հյուգոն համարվում է վիպասան և նրա հերոսներն էլ համարվում են ողբերգության հերոսներ՝ պայքարելով արտաքին թշնամիների դեմ, անթույլատրելի, դատապարտելի մահապատժի դեմ, ինչպես նաև հասարակության կողմից մերժված լինելու դեմ /օրինակ՝ ժան Վալժանը,  Կլոդ Գե՝  «Մահապատժի դատապարտվածի վերջին օրը» ստեղծագործության հերոսը/, պատմության դեմ /օրինակ՝«Իննսուներեքը» ստեղծագործությունը/ կամ՝ իրենց իսկ ծնունդի դեմ /օրինակ՝ Քվազիմոդոն/: Էպոսի տարրերն , ինչպես նաև բնության ուժերի, հասարակության , ճակատագրի դեմ պայքարող մարդիկ միշտ անբաժան են Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործություններից ։ Գրողը միշտ գտել է իր ճիշտ  հերոսներին առանց զիջելու նորարարական կամակորություններին և ոչ ոք չի զարմանում, երբ  նրան համարում են նաև իր ժամանակի դասականը ։
Փառասեր ծրագիր
Վիկտոր Հյուգոյի թատրոնը հանդիսանում է Մադամ դե Ստալեի, Բենժամին Կոնստանտի, Ֆրանսուա Գիզոյի, Ստենդալի և Շատոբրիանի նախաձեռնած թատերական ժանրի շարունակությունը։ 6414 տներից  և  քիչ կերպարներից  բաղկացած իր Կրոմվել  պիեսով, որն այդ ժամանակահատվածում  չէր բեմադրվում, Հյուգոն  նոր թատրոնի գաղափարն է տալիս։ Իր պիեսը պաշտպանելու նպատակով՝ Հյուգոն միաժամանակ  հրատարակում է հայտնի   նախաբանը, որտեղ  նա առաջադրում է  իր գաղափարները ռոմանտիկ  դրամայի վերաբերյալ։ Նրա  ստեղծած թատրոնը՝  ամբողջը մեկում  է, ուր միաժամանակ  կա և՛պատմական դրամա, և՛ կատակերգություն, և՛մելոդրամա, և՛ ողբերգություն։ Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործությունները փոքր ուղղվածություն ունեն  դեպի Շեքսպիրը, Մոլիերը  և Կորնելը Նա կիրառում է գրոտեսկ  ձևն իր բազմաթիվ  ենթատեսակներով ։ Այսպես  անցում է կատարվում ծիծաղելիից դեպի ֆանտաստիկան,  դեպի սարսափելին ու հրեշավորը։ Վիկտոր Հյուգոն գրում է «Գեղեցիկի մի տեսակը կա, իսկ  տգեղինը՝ հազար» ։
Աննա Ուբերսֆելդը խոսում է  Հյուգոյի թատրոնի  դիմակավորված  /կառնավալային/  ոճից և գեղեցկության  իդեալից հրաժարվելու մասին։ Ըստ Վիկտոր Հյուգոյի՝  գրոտեսկն ու վսեմը պետք է միասին քայլեն, քանի որ երկուսն էլ կյանքի երկու կողմերն են ։
Իր մյուս պիեսների ստեղծման ընթացքում Վիկտոր Հյուգոն գնում է բազմաթիվ զիջումների, որպեսզի հասարակությանն ընտելացնի և առաջնորդի դեպի իր թատրոնի գաղափարախոսությունը ։ Նրա համար ռոմանտիզմը «գրականության լիբերլիզմն է» ։  Աքսորի ընթացքում գրված և կյանքի ընթացքում երբեք չբեմականացված պիեսները խմբագրվում են «Théâtre en liberté»/ «Ազատ թատրոն» ժողովածուի մեջ։ Թատրոնը պետք է ուղղված լինի բոլորին՝ կրքի, գործողությունների, բարոյկանության  սիրահարներին։ Թատրոնի առաքելությունը կայանում է հասարակությանը կրթելու, հարթակներում գաղափարների շուրջ բանվիճելու և «մարդկային ցավը մխիթարական գաղափարով» ներկայացնելու համար ։
Վիկտոր Հյուգոն իր պիեսները վերագրում է 16-րդ և 17-րդ դարերին։ Նա սա փաստաթղթավորել է  շատ ավելի վաղ, քան պիես գրելը ։ Հյուգոն  հաճախ  պիեսը ներկայացնում է երեք կետով՝ տերը, կինը և տգեղը, որտեղ առճակատվում և միախռնվում են երկու աշխարհ՝ իշխանությունը և ծառաները , որտեղ դերերը հակադրվում են (Ռուի Բլաս՝ ծառա/հպատակ, խաղում է Իսպանիայի թագավորի  դեր) , որտեղ հերոսը դառնում է թույլ, իսկ հրեշը կերպարանավորվում է հիանալի տեսքով ։
Վիկտոր Հյուգոն համատարիմ է մնում ալեքսանդրին ոճի (Ֆրանսիական դասական ստեղծագործության տեսակ՝ բաղկացած վեց վանկից և երկու հեմիզմից/ենթաբաժանումներից), որին Հյուգոն հաճախ տալիս է ավելի ազատ տեսք (Լյուկրեցիա Բորժիա, Մարի Թյուդոր)։
Քաղաքական հայացքներ
1849 թվականից սկսած Վիկտոր Հյուգոն իր ստեղծագործությունների մեկ երրորդը նվիրում է քաղաքականությանը, կրոնին և փիլիսոփայությանը։ Նրա միտքը բարդ է, երբեմն՝ շփոթեցնող։ Կարելի է ասել, որ այն վերլուծությունը, որ նա անում է քաղաքական և հասարակական հարցերի շուրջ հիմնված է ողջ բնությունը ղեկավարող օրենքի վրա։ Ըստ նրա՝ «Եթե կա համերաշխություն, կա՝ ամբողջականություն, և եթե մերժես մարդկության նկատմամբ գործած յուրաքանչյուր դատավճիռ, քիչ բան արած չես լինի քո ժամանակի սերնդի համար»։ Այսպես, աստիճանաբար ձևավորվում են նրա քաղաքական հայացքները՝ մերժելով պահպանողական մտքերն ու նոր թափ հաղորդում հեղափոխությանը ։
Ներքին քաղաքականություն
Երիտասարդության տարիներին Հյուգոն պահպանողական կուսակցությանն է սատարում, իսկ հեղաշրջման ժամանակ անցնում է Շառլ X կողմը։ Այնուհետև ընդգրկվում է Շատոբրիանի քաղաքական ուղղության մեջ։ 1848 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ, նա նախ հանձն է առնում պաշտպանել միապետությունը la monarchie (Խորհրդի նախագահ՝ Օդիլոն Բարրոտ)։ Փետրվարի 25-ին Լամարտինի հետ ունեցած զրույցում խոսում է Հանրապետության հիմնարար արժեքների մասին. «Հանրապետությունն, իմ կարծիքով, միակ ռացիոնալ կառավարությունն է, ազգերի միակ արժանիքը… Արդյո՞ք Ֆրանսիան հասել է դրան։ Ես ուզում եմ Հանրապետություն, որը լինի կենսական և, որը լինի վերջնական »: Երբ Ֆրանսիան հռչակվում է Հանրապետություն, Լամարտինը Հյուգոյին առաջարկում է նախարարի պաշտոն (հանրային, ժողովրդական կրթություն) 1848 թվականին՝ ժամանակավոր կառավարությունում, բայց նա մերժում է։ 1848 թվականի ընտրություններում, թեկնածու չհանդիսանալով, նա Փարիզում հավաքում է 55500 ձայն, սակայն չի ընտրվում։ Մյուս կողմից, մայիսի 24-ի լրացուցիչ ընտրություններում նա Փարիզում ընտրվում է շուրջ 87000 ձայնով։ Նա նիստ է գումարում Աջ պահպանողականի իրավունքով (Աջ համարվում էր այն քաղաքական հոսանքը կամ կուսակցությունը, որն առաջ է բերում բարոյական խստություն և որոշակի կոնսերվատիզմ-պահպանողականություն)։ 1848 թվականի հունիսին նա ղեկավարում է իշխանական ուժերի խմբերը Սեն-Լուի փողոցում հարվածներ հասցնելու համար։ Նա քվեարկում է 1848 թվականի օգոստոսի 9-ի օրենքը, որով կասեցվում է որոշ հանրապետական թերթերի գործունեությունը։ Հյուգոյի որդիները հիմնադրում են l’Événement թերթը, որը դեմ էր խորհրդի նախագահին՝ հանրապետական Կավենյակին, և սատարում էր Լուի Նապոլեոն Բոնապարտի թեկնածությունը՝ 1848 թվականի նախագահական ընտրություններում։ Դեմ լինելով միակ Օրենսդրական ժողովին` նա չի քվեարկում 1848 թվականի Սահմանադրության օգտին։
Գաղութացում և ստրկություն
Վիկտոր Հյուգոն քիչ է արտահայտվել Ալժիրի գաղութացման հարցի շուրջ, որն այդ ժամանակվա  Ֆրանսիայի գաղութականացման ամենագլխավոր խնդիրն էր։ Մինչդեռ  այդ հարաբերական լռությունը չի կարելի  համարել համաձայնության նշան. «Թշվառները» «Les Misérables» ստեղծագործության հեղինակի կողմից։ 1840-1850 թվականներին նա ցնցվում է երկրի նվաճումից, որը դարձել էր «Հռոմեացիների ամբարը» « le grenier des Romains »: Ֆրանսիան՝ Աֆրիկայի սահմաններում տեսնելը, նրա համար մեծ և շատ ուրախալի բան էր, քանի որ, ըստ նրա, հենց քաղաքակրթությունն է, որ պետք է ազդեցություն գործեր բարբարոսության վրա, հենց լուսավորյալ ժողովուրդը պետք է փրկեր մյուս ժողովրդին խավարից։ «Չկա ոչ մի կասկած՝ մե՛նք ենք աշխարհի հույները, մե՛նք պետք  է լուսավորենք աշխարհը»  ։
Այնուամենայնիվ, նրա գրվածքների մանրակրկիտ վերլուծությունը և նրա լռությունը ցույց են տալիս, որ «Ալժիրի հարցի» վերաբերյալ իր դիրքորոշումը հստակ էր։ Թերահավատորեն էր վերբերվում զինվորական «խաղաղապահական» քաղաքակիրթ արժեքներին։ Նա նաև ապրում է գաղութացված Ալժիրում, մի վայրում, որտեղ ֆրանսիական բանակը «ագրեսիվ էր», որտեղ աքսորվել էր Լուի-Նապոլեոն Բնապարտի պետականության ընդդիմադիրները ։
Ստրկության հարցի մասին վերաբերմունքը, 1820-ական թվականներին, Վիկտոր Հյուգոն ցույց է տվել իր «Bug-Jargal» «Բյուգ-Ժարգալ» ստեղծագործության միջոցով, որտեղ նա կիսում է այն տեսակետը, որ սևամորթ ժողովուրդներն ունեն նույն նախապաշարումներն, ինչ իր ժամանակակիցները, ովքեր զարմանալիորեն լռել են մինչև 1848 թվականի ստրկության վերացումը ։ Նշենք, որ Հյուգոյի հերոսներից մեկի Թենարդիեի վատ արարքները  «Թշվառները» «Les Misérables» ստեղծագործության վերջին  հատվածում արծածում են սևամորթների առևտուրը։
Ֆեմինիզմ
1882 թվականին Վիկտոր Հյուգոն դառնում է Կանանց իրավունքների ֆրանսիական լիգայի պատվավոր նախագահ, այնուհետև՝ Լեոն Ռիշերի կողմից հիմնադրված Կանանց իրավունքների ֆեմինիստական միության նախագահ։ Տղամարդկանց և կանանց հավասար իրավունքների հարցը նախքան այդ էլ իր տեղն էր զբաղեցրել՝ «Իննսուներեքը» (Quatrevingt-treize) ստեղծագործության վերջին գլխում։
Ելույթ
Վիկտոր Հյուգոն իր քաղաքական կարիերայի ընթացքում բազմաթիվ նշանավոր ելույթներ է ունեցել. նրանց մեծ մասը խմբավորված են «Գործեր և բառեր» -ում։ Ելույթները եղել են՝
Կյանքի վերջին տարիներ
Հյուգոն մահացել է թոքերի բորբոքումից 1885 թվականի մայիսի 22-ին՝ 83 տարեկանում։ Թաղման արարողությունը տևել է 10 օր։ Մասնակցել է մոտ մեկ միլիոն մարդ։ Թաղված է Պանթեոնում։
Ստեղծագործություններ
Հյուգոյի առաջին ստեղծագործությունները հեղինակին հաջողություն և ճանաչում բերեցին։, երբ նա ընդամենը 20 տարեկան էր։ Նրա առաջին բանաստեղծական ժողովածուն՝ «Ներբեղներ և զանազան բանաստեղծություններ» (Odes et poésies diverses), տպագրվել է 1822 թվականին։ Լյուդովիկոս XVIII թագավորը գրողին տարեկան գումար էր տրամադրում։ 1826 թվականին լույս տեսավ «Ներբողներ և բալլադներ» ժողովածուն։
Վիկտոր Հյուգոյի առաջին հասուն ստեղծագործությունը «Մահապատժի դատապարտվածի վերջին օրը» ( Le Dernier Jour d'un condamné) երկն է, որը գրվել է 1829 թվականին։ Այս ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է թողել Չարլզ Դիքենսի և Դոստոևսկու վրա։ «Կլոդ Գյոն» (Claude Gueux) կարճ, իրական հենք ունեցող վավերագրական պատմություն է մարդասպանի մասին, ով Ֆրանսիայում մահապատժի է ենթարկվել։ Այն լույս է տեսել 1834 թվականին։ Սակայն Հյուգոյի առաջին լիարժեք վեպը համարվում է «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (Notre-Dame de Paris), որը տպագրվել է 1831 թվականին և միանգամից թարգամանվել է մի շարք լեզուներով։
Բանաստեղծություններ
Հյուգոն բազմաթիվ բանաստեղծությունների և պոեմների հեղինակ է։ Հենց միայն իր կենդանության օրոք հրատարակել է չափածո ստեղծագործությունների 21 ժողովածու, իսկ մահից հետո հրատարակվել են ևս 8-ը։
Անիմացիոն ֆիլմեր
Մեծ հաջողություններ ցուցաբերած ֆիլմերից են՝
Հեռուստատեսություն
Վիկտոր Հյուգոյի բազմաթիվ ստեղծագործություններ էկրանավորվել են։ Ժան Քերքբրոնը էկրանավորել է «Մարիոն դը Լորմ», «Տորքըմադա» և «Մարդը, որը ծիծաղում է» ստեղծագործությունները, իսկ 2000 թվականին Ժոզե Դայանի կողմից էկրանավորվում է «Թշվառները» Ժերար Դեպարդիեի, Քրիստիան Քլավիեի և Ջոն Մալկովիչի մասնակցությամբ։
Բեմադրված օպերաներ
Օպերայի հարյուրավոր գործեր հիմնված և ոգեշնչված են են Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործություններով։ Դրանցից են ՝
Մեղեդիներ
Շատ կոմպոզիտորների ստեղտագործություններ հիմնված են Վիկտոր Հյուգոյի բանստեղծությունների վրա՝
Երգեր
Բազմաթիվ երգիչների երգեր հիմնված են Վիկտոր Հյուգոյի ստեղծագործությունների վրա՝
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Անձինք թղթադրամների վրա Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճանապարհորդներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտա-ֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու գրողներ Կատեգորիա:Ռոմանտիկ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսալեզու բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հումանիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաքննադատներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի իրավապաշտաններ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հասարակագետներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Հայոց մեծ թվական
Հայոց մեծ թվական (մատենագրության մեջ և վիմագիր արձանագրություններում նաև՝ թուականութիւն ասքանազեան, թուականութիւն թորգոմեան, թուաբերութիւն արամեան, թուականութիւն հայկազեան տոհմի ևն), տարեթվերի հաշվման հայկական թվականություն. սկսվել է մ.թ. 552 թվականի հուլիսի 11-ից։ Հայոց առաջին ամսի՝ Նավասարդի 1-ը այդ տարի համապատասխանել է հուլյան տոմարի հուլիսի 11-ին։ Հայոց մեծ թվականի հիմնադրման հարցը 554 թվականին քննվել է Դվինի երկրորդ եկեղեցական ժողովում, սակայն պաշտոնապես ընդունվել է 584 թվականին։ Ինքնուրույնության ձգտող Հայ առաքելական եկեղեցին, ստեղծելով իր թվականությունը, զատվել է հարևան եկեղեցիներից, նրանց ազդեցություններից (եկեղեցական տոների, ժամանակի հաշվման և այլ հարցերում)։ Ըստ ձեռագիր տեղեկությունների՝ մի քանի տարի զատկական հաշիվները շփոթելուց հետո Էաս Աղեքսանդրացու հայտնաբերած զատկացանկի գործածության հետ մեկտեղ սկիզբ է առել Հայոց մեծ թվականը։ Ընդ որում, առաջին տարվա հիմնական եկեղեցական տոները՝ Սուրբ Ծնունդը և Զատիկը, համընկել են, համապատասխանաբար՝ 553 թվականի հունվարի 6-ի և ապրիլի 20-ի հետ։ Հայոց մեծ թվականի առաջին տարին կապվել է եգիպտացի տոմարագետ Էաս Աղեքսանդրացու հայտնաբերած 532-ամյա զատկացանկի գործածության հետ։ Եթե հարևան քրիստոնյա ժողովուրդների տոմարների հիմքում ընկած էր նույն հուլյան տարին, և հուլյան տոմարից դրանք տարբերվել են միայն ամսանուններով ու տարեսկզբով (որոնց նահանջի հաշվարկը կատարվել է 4 տարին մեկ), ապա հայոց տոմարում տարին մշտապես 365 օր հաշվելու հետևանքով հայոց և հռոմեական (և ոչ միայն հռոմեական) ամիսների համապատասխանությունը խախտվել է 4 տարում 1 օրով։ Այդ է պատճառը, որ Հայոց մեծ թվականը անվանել են շարժական տոմար։
Հայոց շարժական և հուլյան անշարժ տոմարների միջև, մինչև 532-ամյա պարբերաշրջանի ավարտը, առաջացել է 1 տարվա շեղում, որը Հովհաննես Սարկավագը առաջարկել է հանել 532-ամյա պարբերաշրջանի հետ։ Հայոց մեծ թվականի և Քրիստոսի ծննդյան թվականի միջև զուգահեռ հաշվումներ կատարելիս հաշվի է առնվել այն հանգամանքը, որ 1317–1320 թվականներին Նավասարդի 1-ը համընկել է հունվարի 1-ին։ Ուստի հայոց տարեսկզբի համար հաշվումներ կատարելիս Հայոց մեծ թվականը ստանալու համար մինչև 1320 թվականը պետք է հանել 551, իսկ 1320 թվականից հետո՝ 550։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայկական տոմար Կատեգորիա:Օրացույց
Վլադիմիր Ֆավորսկի
Կենսագրություն և աշխատանքներ
1903-1905 թթ. սովորել է Մոսկվայի Կ․ Ֆ․ Յուոնի ստուդիայում, ապա 1906-1907 թթ. Մյունխենի Շ․ Հոլոշիի դպրոցում, իսկ 1907-1913 թթ. Մոսկվայի համալսարանի արվեստաբանության բաժնում։
Եղել է «Չետիրե իսկուսստվա» ընկերության անդամ։ 1907 թվականից աշխատել է հիմնականում փայտագրության տեխնիկայով։ Մշակել է գրքի ձևավորման կուռ տեսություն։ 1930-ական թթ․ կեսերից Ֆավորսկին հաճախ է կիրառել սպիտակ նրբագծեր, որոնք գործուն կերպով են պատկերում լույսը, շարժումը, հերոսների հոգեբանական բնութագիրը (Շեքսպիրի «Սոնետներ»-ի (1946 թ. հրատ. ձևավորումը, «Ասք Իգորի արշավանքի մասին» (1954 թ. հրատ), Պուշկինի «Բորիս Գոդունով»-ի (1955, հրատ 1956) և «Փոքր ողբերգություններ»-ի (հրատ․ 1961) պատկերազարդումները, երեքի համար՝ լենինյան մրցանակ, 1962)։
Վլադիմիր Ֆավորսկին ստեղծել է զուսպ, պլաստիկորեն հստակ ու ներդաշնակ մատիտանկարի յուրահատուկ ոճ, («կրկնակ դիմանկարների» շարքը, 1938-1961)։ Մոնումենտալ արվեստի բնագավառում ձգտել է ճարտարապետյան և գեղանկարչության համադրության։ Ստեղծագործել է նաև բեմանկարչության ասպարեզում (Շեքսպիրի «Տասներկուերորդ գիշեր», ՄԳԱԹ-2, 1934 և այլն)։ Մեծ է նրա ստեղծագործության ազդեցությունը սովետական արվեստի, հատկապես գրաֆիկայի ասպարեզում։
Եղել է Մոսկվայի Վխուտեմաս-Վիսստեինի (1920-1930), Պոլիգրաֆիկական ինստիտուտի (1930-1934), Կերպարվեստի ինստիտուտի (1934-1938), Կիրառական և դեկորատիվ արվեստի ինստիտուտ (1942-1948) պրոֆեսոր։
Աշակերտներից են՝ Ա․ Դ․ Գոնչարովը, Ա․ Ա․ Դեյնեկան, Ցու․ Ի․ Պիմենովը, Մ․ Ի․ Պիկովը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս փորագրիչներ
Ռինձյունի ջրաբուժարան
Ռինձյունի ջրաբուժարան (Водолечебница Рындзюна), Դոնի Ռոստովի Կիրովի շրջանի Սոցիալիստական փողոցի 94 հասցեում գտնվող առանձնատուն, որտեղ 19-րդ դարի վերջին բժիշկ Իլյա Գիլելևիչ Ռինձյունը հիմնել է քաղաքի առաջին ջրաբուժարանը։ Տունն ունի պատմական և ճարտարապետական արժեք, սակայն ժամանակի ընթացքում վթարային վիճակում է հայտնվել, իսկ 2014 թվականին ընդհանրապես փլուզվել է։
Պատմություն
Մաթիլդա Ռինձյունը ձեռք է բերել Դոնի Ռոստովի այդ ժամանակ Նիկոլսկի 92 հասցեում գտնվող եռահարկ առանձնատուն, որտեղ 1895 թվականին նրա ամուսին Իլյա Ռինձյունը բացել է քաղաքի առաջին ջրաբուժարանը ։ Այնտեղ անցկացվել է հիվանդների լուսաբուժություն և ջրաբուժություն ։ Ինքը բժիշկը իր մեթոդներն անվանել է «ռացիոնալ հիդրոթերապիա», որը Ռոստովում այդ ժամանակ լրիվ նոր երևույթ էր ։
Բժիշկ Իլյա Ռինձյունը տեղափոխվել է Դոնի Ռոստով Պետերբուրգից, մասնագիտական կրթությունն ստացել է Ռազմա-բժշկական կայսերական ակադեմիայում ։ Չնայած մեթոդների նորարարությանը՝ Ռինձյունի ջրաբուժարանը ճանաչման է հասել քաղաքացիների նեղ շրջանակում ։ Իրականացվող բուժական գործունեությունների շրջանակը աստիճանաբար ընդլայնվել է՝ հիդրոմերսմանը, բուժական և առողջարարական լոգանքներին ավելացել է նաև լուսաբուժությունը։ 1901 թվականին Իլյա Ռինձյունը փոքր տպաքանակով հրատարակել է բուժման մեթոդների մասին իր սեփական գիրքը, և այն անմիջապես վաճառվել է ։ Հիմքեր կան ենթադրելու, որ գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովը Դոնի Ռոստով կատարած այցելությունների ժամանակ նաև այցելել է Ռինձյունի ջրաբուժարան ։
Այս եռահարկ տանը մեծացել են Իլյա Ռինձյունի երեխաները, որոնցից երկուսը հայտնի են դարձել. դուստրը՝ Նինա Նիս-Գոլդմանը, դարձել է հայտնի քանդակագործ է, իսկ որդին՝ Վլադիմիրը, արտագաղթել է, արտասահմանում աշխատել է որպես լրագրող և գրող ։ 1912 թվականին թվագրվող գրքում այդ տունը կրել է «Դոկտոր Ռինձյունի հիդրոպատիկ հաստատություն և լուսաբուժարաններ» անվանումը ։
1917 թվականին՝ մինչև հեղափոխության առաջխաղացումը, Ռինձյուն ընտանիքը այդ տունը վաճառել է Դոնի զորքերի կազակներին՝ Կորոլկով եղբայրներին. դրա արժեքն այն ժամանակ գնահատվել է 360 000 ռուբլի ։ 1917 թվականից հետո շենքում կառուցվել են կոմունալ բնակարաններ ։ Մինչև 2004 թվականը նախկին ջրաբուժարանը մշակույթի նախարարության պահպանության գրանցամատյանում նշվել է որպես տարածաշրջանային նշանակության պատմական և մշակութային օբյեկտ ։ Հետագայում հայտնվել է տեղեկություն, որ շենքը պետք է քանդեն, կամ էլ թե պահպանեն ։ 2009-2010 թվականներին ռոստովցիները տան քանդման դեմ քայլեր են ձեռնարկել ։ Դրանից հետո շենքը 2012 թվականին աճուրդի է հանվել, սակայն աճուրդ այդպես էլ չի անցկացվել, չնայած տունը պետք է վաճառվեր ճակատային պատմական մասը պահպանելու պայմանով : 2013 թվականի դրությամբ՝ տունը գտնվել է վթարային վիճակում։ 2014 թվականի դրությամբ՝ ջրաբուժարանը սեփականաշնորհվել է , իսկ հետո, այնուամենայնիվ, քանդվել է։ Քանդումը տեղի է ունեցել առանց ծանր տեխնիկայի կիրառման, շենքի կարգավորումը տեղի է ունեցել ձեռքով ։
Նկարագրություն
Ռինձյունի տունը կառուցվել է ռուսական էկլեկտիկայի ոճով, որը ժամանակի ընթացքում կորել էր ։ Ճակատային դեկորի առանցքային տարրը ծեփվածքն էր, որը հանդիպում էր առատորեն ։ Տան առաջին երկու հարկերում բուժարանն էր, իսկ երրորդ հարկում ապրում էր բժիշկը կնոջ և չորս երեխաների հետ ։ Տան ճակատային մասը զարդարված էր աղյուսով, որն արտադրել էր գործարանատեր Եպիֆանովը՝ աղյուսի շահութաբեր արհեստանոցի սեփականատերը ։ Նրա արտադրամասի բոլոր աղյուսներն ստեղծվել են ձեռքով ձևավորման մեթոդով։ Ոչ միայն քանդված տունն է իրենից ներկայացրել պատմամշակութային արժեք, այլև հենց այդ հատվածը և այն շրջանը, որտեղ գտնվել է նախկին ջրաբուժարանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դոնի Ռոստովի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ
Սաշկո (ֆիլմ)
«Սաշկո» («Сашко»), 1958 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Եվգենի Բրյունչուգինը Լեոնիդ Սմելյանսկու համանուն վեպի հիման վրա։ Այն պատմում է Կիևում ապրող դպրոցական Սաշկոյի և նրա ընկերների՝ Յուրչիկի և Ռոմկայի մասին, որոնք Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ օգնում են պարտիզաններին՝ պայքարելու ֆաշիստների դեմ։
Սյուժե
Կիև, 1941 թվականի գարուն։ Դպրոցական Սաշկոն, չնայած պիոներ է, բայց հազվագյուտ չարաճճի է, ինչում նրան մեղադրում է նույնիսկ նրա մայրը։ Անսպասելիորեն նրան հրավիրում են նկարահանվելու կինոյում, և նա մեկնում է Կիևի մոտ։ Սակայն սկսվում է պատերազմը, և նկարահանման հրապարակում վիրավորված Սաշկոյին փրկում է և խնամում գյուղացի մի կին, և տղայի ապաքինվելուց հետո նրան ուղարկում է տուն։
Գալով Կիև՝ Սաշկոն չի ճանաչում իր քաղաքը, որտեղ լիովին տիրապետում են ֆաշիստները։ Գալով տուն՝ նա իմանում է, որ մայրը ինչ-որ տեղ է գնացել, իսկ իրենց բնակարանից տատին վռնդել են, և նա ապրում է նկուղում, իսկ բնակարանում ապրում է ֆաշիստներին ուրախությամբ դիմավորած Վոլչինսկայան։ Երեկոներն իր նախկին բնարականից լսելով զվարճացող հարբած օկուպանտների ձայները՝ Սաշկոն իր ընկերների՝ Յուրչիկի ու Ռոմկայի հետ երազում է հայտնվել ռազմաճակատում՝ խփելու համար ատելի թշնամուն։
Տղաներն իմանում են, որ Ռոմկայի հայրը՝ քեռի Միխայլոն, կապված է պարտիզանների հետ, և սկսում են օգնել նրան։ Մի տագնապալի գիշեր Սաշկոն ընդհատակյա խորհրդակցությունից վերադարձած պարտիզաններին օգնում է փախչել ֆաշիստական շրջափակումից։ Շուտով նրան հանձնարարում են լուրջ մարտական առաջադրանք՝ Կիևի մոտ՝ անտառում գտնվող պարտիզաններին  տանել ծածկագիրը։
Կարմիր բանակը առաջ է շարժվում, արդեն լսվում են ռազմաճակատի ձայները, և ֆաշիստներն իրենց կամակատարների հետ խուճապահար փախչում են քաղաքից, ինչում իրենց դերն ունեն նաև Սաշկոն և նրա ընկերները։
Սաշկոն տանկով մտնում է ֆաշիստներից ազատագրված Կիև քաղաք մտնող Կարմիր բանակի հետ միասին, և տուն վերադառնալով՝ հանդիպում է ճակատից եկած մորը։
Պատերազմից հետո կրկին վերսկսվում է երջանիկ կյանք, և կազմակերպվում է հետպատերազմյան ամանորյա առաջին դիմակահանդես-ցերեկույթը քաղաքում, որը դեռ ամբողջությամբ չի վերականգնվել ավերածություններից։ Տղաների մեջ է Սաշկոն, որը կրկին ինչ-որ բան չարաճճիություն է արել և թաքնվում է իրեն փնտրող դպրոցի տնօրենից, որն ուզում է գտնել նրան, որպեսզի քեռի Միխայլոն ամբողջ դպրոցի առաջ Սաշկոյին հանձնի «Հայրենական պատերազմի պարտիզան» մեդալը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին Կատեգորիա:1958 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ա. Դովժենկոյի անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր
Տիմոշովո (գյուղ, Գլինկովսկի շրջան)
Տիմոշովո (Тимошово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի բնակավայրեր
Ուստյանկա (Ներիցայի վտակ)
Ուստյանկա (Устьянка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Ներիցա գետի ձախ ափին՝ 10 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 41 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Սպուտնիկ (գյուղ, Պեչենեգսկի շրջան)
Սպուտնիկ (Спутник), գյուղ Ռուսաստանի Մուրմանսկի մարզի Պեչենեգսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2061 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Մուրմանսկի մարզի Պեչենեգսկի շրջանի բնակավայրեր
Նիկոլա Ջուրջիչ
Նիկոլա Ջուրջիչ (Никола Ђурђић / Nikola Đurđić, ), սերբ ֆուտբոլիստ, չինական «Չենդու Բեթեր Սիթի» ակումբի հարձակվող։ Խաղացել է Սերբիայի ազգային հավաքականում։
Ակումբային կարիերա
2009 թվականի հունվարին Ջուրջիչը տեղափոխվել է նորվեգական «Հյոուգեսուն» ակումբ, որտեղ առաջին մրցաշրջանում 10 գոլով դարձել է թիմի լավագույն ռմբարկուն և օգնել նրան մտնելու Թիփելիգա։ Հաջորդ 3 մրցաշրջանում նա շարունակել է պարբերաբար գրավել մրցակից թիմերի դարպասները՝ յուրաքանչյուրում խփելով 12 գոլ ։ 2011 թվականին ֆուտբոլիստների կողմից ճանաչվել է Նորվեգիայի առաջնության լավագույն խաղացող։
2012 թվականի օգոստոսի 20-ին հայտարարվել է, որ Ջուրջիչին վարձակալել է շվեդական «Հելսինգբորգը»` հետագայում գնելու իրավունքով ։ Հաջորդ օրը՝ օգոստոսի 21-ին, Նիկոլան իր նորամուտն է նշել նոր ակումբում Չեմպիոնների լիգայի որակավորման փուլի «Սելթիկի» դեմ խաղում։ Օգոստոսի 25-ին նա խփել է իր առաջին գոլը «Հելսինգբորգի» կազմում՝ գրավելով «Յուրգորդենի» դարպասը, բայց չի կարողացել ակումբին փրկել 1-3 հաշվով պարտությունից ։ Հոկտեմբերի 4-ին, Ջուրջիչը գրանցել է իր կարիերայի առաջին դուբլը՝ Եվրոպայի լիգայի խմբային փուլի «Տվենտեի» դեմ խաղում ։
Նոյեմբերին Ջուրջիչով հետաքրքրվել են «ԱԶ Ալկմարը», «Միլանը» և «Ուդինեզեն» ։ Սակայն դեկտեմբերի 17-ին նա տեղափոխվել է «Գրոյտեր Ֆյուրտ»՝ Բունդեսլիգայի ակումբի հետ կնքելով 3,5 տարի ժամկետով պայմանագիր ։ 2013 թվականի փետրվարի 2-ին Նիկոլան իր առաջին գոլն է խփել «Գրոյտերի» մարզաշապիկով՝ գրավելով «Շալկե 04»-ի դարպասը և ակումբին բերելով 2-1 հաշվով հաղթանակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պարտիզան Բելգրադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆորտունա Դյուսելդորֆի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մալմյոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Աուգսբուրգի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հյոուգեսունի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Վոժդովացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բունդեսլիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Պենյառուբիա
Պենյառուբիա (Peñarrubia), մունիցիպալիտետ և քաղաք Իսպանիայում։ Մտնում է Կանտաբրիա պրովինցիայի մեջ՝ Կանտաբրիա ինքնավար համայնքում ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սախա Նանսա շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 54,28 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 366 մարդ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Օլե (գյուղ, Էմմաստե շրջան)
Օլե (Ole), գյուղ Էստոնիայի Հիյումաա նահանգի Էմմաստե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հիյումա նահանգի Էմմաստե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Վոևոդսկոե (գյուղ, Արբուզինկայի շրջան)
Վոևոդսկոե (Воєводське), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Արբուզինկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ակացատովո։ Հիմնադրվել է 1789 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վոևոդսկոե գյուղում բնակվում էր 1 452 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Արբուզինկայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1789 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր