cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էկյուրա
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 638 մարդ, բնակչության խտությունը` 26.34 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 24.22 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ հարավ, Պուատիե քաղաքից` 105 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 32 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Նագասակի (պրեֆեկտուրա)
Նագասակի (長崎県), Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներից մեկն է, գտնվում է Կյուսյու կղզու արևելյան ափին և բազմաթիվ մերձափնյա կղզիների վրա՝ Ցուսիմե, Հիրադոսիմե, Գոտո և Իկի կղզային խմբեր։ Պրեֆեկտուրայի տարածքը 4105,47 կմ² է, բնակչությունը կազմում է 1 387 171 մարդ (ըստ 2014 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալների), բնակչության խտությունը՝ 337,88 մարդ/կմ², կենտրոնը Նագասակի քաղաքն է։
Հակիրճ տեղեկություններ
Նագասակի պրեֆեկտուրան գտնվում է ճապոնական կղզեխմբի արևմտյան մասում, Կյուսյու կղզու հյուսիս արևմտյան մասում։ Գտնվում է Տոկիոյից 1400 կմ հեռավորության վրա։ Պրեֆեկտութան ելք ունի դեպի Արևելաչինական ծով։ Նրա տարածքը կազմում է 4105,47 կմ²։ Պրեֆեկտուրայի մեծ մասը զբաղեցնում է թերակղզին, իսկ փոքր մասը՝ հեռավոր կղզիները։ Թերակղզին զբաղեցնում է պրեֆեկտուրայի ընդհանուր տարածքի 55%-ը։ Խոշոր թերակղզիներ են համարվում Կիտամացուուրան, Սիմաբարան և Նագասակին։ Թերակղզու կենտրոնում ընկած է Տարա հրաբխային շղթայի արևմտյան մասը, որի ամենաբարձր գագաթը Տարա լեռն է (1076մ)։ Հեռավոր կղզիներից են Իկին և Ցուսիման, որոնք գտնվում են Կորեական նեղուցում, նաև Հիրադոն և Գոտոն, որոնք էլ գտնվում են Արևելաչինական ծովի մոտ ։
Նագասակի պրեֆեկտուրան ձևավորվել է Իկիի Ցուսիամայի և Հիձենի նահանգի արևմտյան մասում գտնվող նախկին նահանգների տարածքում։ Պատմականորեն այդ հողերը ճապոնացիներին ծառայում էին, որպես «պատուհաններ» դեպի արտաքին զարգացած աշխարհ։ Մայր ցամաքին մոտ գտնվելու առավելությունը հնարավորություն տվեց Ճապոնիային մոտ գտնվել չինական, կորեական և եվրոպական քաղաքակրթություններին։ Միջնադարում պրեֆեկտուրայի տարածքում գործում էր Հիրադո և Նագասակի նավահանգիստները։ 17-19-րդ դարերում, Դեձիմա կղզին եվրոպացիների հետ շփում պահելու միակ վայրն էր։ Հենց այդտեղից սկսվեց երկրի արևմտականացումը։ Ներկա ժամանակներում պրեֆեկտուրան դարձավ արքայական նավատորմի գլխավոր հենակետը, որը նպաստեց նավաշինությանը և ածխի արդյունաբերությանը։ Նագասակի և Սասեբո քաղաքները դարձան տարածաշրջանի ամենաուրբնիզացված կենտորնները ։
1950-ականներից, պրեֆեկտուրայի հիմք դրվեց տնտեսական ճյուղերը՝ ավանդական նավաշինություն, ձկնորսությունը, գյուղատնտեսությունը և զբոսաշրջությունը զարգացնելու համար։ Նագասակայի հեռու գտնվելը քաղաքական և տնտեսական կենտրոններից, հիմք հանդասավ գյուղատնտեսության զարգացման կանգնեցմանը։ Պրեֆեկտուրան զբաղեցնում է 2-րդ տեղը Ճապոնիայում բռնած ձկների և ծովամթերքների քանակով։ Գյուղատնտեսության գլխավոր ճյուղը տեռասաձև հողագործությունն է։ Հիմնականում աճեցնում են կարտոֆիլ, քաղցր կարտոֆիլ, մանդարի, գարի։ Բրնձաբուծությունը թույլ է զարգացած ոչ նպաստավոր ռելիեֆի պատճառով ։
Նագասակի պրեֆեկտուրայի բնակչությունը գնալով քչանում է։ 1960 թվականին բնակչությունը կազմում էր 1.76մլն, 1970 թվականին՝ 1.57մլն, 1980 թվականին՝ 1.59մլն, 1995 թվականին՝ 1,54մլն մարդ։ Ըստ 2005 թվականի տվյալների, բնակչությունը կազմում էր 1,47մլն մարդ։ Բնակչության կտրուկ նվազում եղավ նաև հարակից կղզիներում, որոնք մինչ 1970-ականներին հանքերի փակումը, եղել էին ածխի արդյունաբերության գլխավոր կետերը։ Դրանից հետո նկատվեց բնակչության մի փոքր աճ հարակից քաղաքներ Նագասակիում և Սասեբոում, Օմուրա քաղաքում, որտեղ գտնվում էր Նագասակիի օդանավակայանը, զբոսաշրջության կենտրոն Սիմաբարայում, ինչպես նաև Սայկայ քաղաքում, որտեղ գտնվում է ջերմաէլեկտրակայանը ։
Սիմվոլիկա
Խորհրդանիշը ընդունվել է 1991 թվականի ապրիլի 1-ին։ Այն ներկայացնում է ոճավորված «N» տառը, իսկ կապույտ գույն խորհրդանշում է պրեֆեկտուրայի ծովը և երկինքը ։ Դրոշը ընդունվել է 1991 թվականի օգոստոսի 30-ին։ Պրեֆեկտուրայի խորհրդանշական ծաղիկ ընտրվեց մրտավարդը (Rhododendron kiusianum, 1982) և կամելիան (1966)։ 1966 թվականին, որպես խորհրդանիշ թռչուն ընտրեցին մանդարինկային։ Նաև 1966 թվականին ընտրվեց պրեֆեկտուրայի կենդանին և ծառը՝ բծավոր եղջերուն և սիսեռի նոճին ։
Վարչական բաժանումներ
Նագասակի պրեֆեկտուրայում կա 13 քաղաք և 4 գավառներ (8 գյուղ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կյուսյու տարածաշրջան Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ
Զամարայկա (Զիմինկայի վտակ)
Զամարայկա (Замарайка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում։ Գետաբերանը գտնվում է Զիմինկա գետի ձախ ափից 6 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կիլոմետր է։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցման պետական տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, Ալեյ գետի ջրօգտագործման մասն է Գիլյովյան ջրամբարից, Վերին Օբի գետային ենթաավազանն է մինչև Տոմի թափվելը։ Վերին Օբի գետային ավազանն է մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Բուլսոն
Բուլսոն (Bulson), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 140 մարդ, բնակչության խտությունը` 21.64 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.47 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 86 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 71-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 15։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 82,6 %։ 71 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 66 անձ (36 տղամարդ և 30 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (3 տղամարդ և 2 կին)։ 15 անաշխատունակներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Մասնակի դեպք
Սյուժե
Պարտավորության, պատվի, մարդկային շիտակ հարաբերությունների անհրաժեշտության մասին է կինոնկարը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1983 ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Վիլեն Զախարյանի ֆիլմեր
Երկրորդ աշխարհամարտում զոհվածների հուշարձան (Ջանֆիդա)
«Երկրորդ աշխարհամարտում զոհված զինվորներին նվիրված հուշարձան», Զոհված զինվորների հիշատակին, հուշարձան Արմավիրի մարզի Ջանֆիդա գյուղում։ Տեղադրվել է 1968 թվականին՝ ի հիշատակ Հայրենական մեծ պատերազմում զոհված ջանֆիդացիների ։ Հուշարձանն ընդգրկված է Ջանֆիդայի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում ։ Բրոնզե արձանի հետևում տեղադրված է հուշապատ, որի վրա փորագրված են Հավերժության հայկական նշանը, Եղիշեի խոսքերը, պատերազմում անմահացած հերոսների անունները։
Ալեուտյան շրջան
Ալեուտսկի շրջան (Алеутский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կամչատկայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1932 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նիկոլսկոե ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1580 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 676 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,43 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կամչատկայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
T-քվարկ
Հայտնաբերվել է1995 թ. Ֆերմիլաբի Թևաթրոն բախիչով(կոլայդեր), CDF և D0 համագործակցությամբ։ Մինչև Մեծ հադրոնային բախիչի գործարկումը Թևաթրոնը աշխարհում միակ փորձարարական համալիրն էր, որտեղ կարող էր առաջանալ t քվարկների զույգ։ Այդ արագացուցիչում բախվող պրոտոն-հակապրոտոն զույգի էներգիան զանգվածների կենտրոնի համակարգում 1.96 ՏէՎ է։ Այդպիսի էներգիայի դեպքում t-քվարկ+t-հակաքվարկ զույգերը ծնվում են շուրջ 7 պիկոբառն հատույթով, ինչը համընկնում է ստանդարտ մոդելի կանխատեսումներին (6.7-7.5 պիկոբառն 175 ԳէՎ/c2 զանգվածով t- քվարկի համար)։
t-քվարկի հայտնաբերումը վերջնականապես հաստատեց քվարկների գոյության իրականությունը, դրանով փակելով նրանց գոյության մասին ժամանակակից ֆիզիկայում չլուծված հարցը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տարրական մասնիկների ֆիզիկա Կատեգորիա:Քվարկներ Կատեգորիա:Ստանդարտ մոդել
Լաստրա ա Սինյա
Լաստրա ա Սինյա (Lastra a Signa), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Ֆլորենցիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 18 805 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝447 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 43 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 50055։ Հեռախոսային կոդ՝ 055։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Միխայիլ Դոբրոկլոնսկի
Միխայիլ Վասիլևիչ Դոբրոկլոնսկի (Михаи́л Васи́льевич Доброкло́нский, ), խորհրդային արվեստագետ, արևմտաեվրոպական կերպարվեստի պատմության մասնագետ։ Զբաղվել է ԽՍՀՄ թանգարաններում պահվող գծանկարների ատրիբուցիայով (հեղինակագրում) և կատալոգիզացիայի խնդիրներով. կազմել է Էրմիտաժի պետական թանգարանի հավաքածուի գրաֆիկական աշխատանքների գիտական նկարագրությունները։ Արվեստագիտության դոկտոր էր և պրոֆեսոր։ ԽՍՀՄ ԳԱ պատմության և փիլիսոփայության բաժնի (արվեստների պատմության) թղթակից անդամ 1943 թվականի սեպտեմբերի 29-ից։
Կենսագրություն
Բժշկության դոկտոր և պետական խորհրդական Վասիլի Պավլովիչ Դոբրոկլոնսկու որդին էր։
1909 թվականին կայսերական իրավաբանական քոլեջն ավարտելուց հետո անցել է ծառայության պետական գրասենյակում ։ Փոքր տարիքից հետաքրքրվել է արվեստով, այս ոլորտում զբաղվել ինքնակրթությամբ։
1919 թվականից եղել է Էրմիտաժի աշխատակից (ցուցահանդեսների կազմակերպիչ, 1930 թվականից ղեկավարել է գրաֆիկայի և գծանկարչության բաժինը, հետագայում աշխատել է գծանկարչության բաժնում), 1923 թվականից՝ Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսոր։ Դասավանդել է նաև Արվեստի պատմության ինստիտուտում (1922–1930), արտասահմանյան տուրիզմի ինստիտուտում (1936–1938) և Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում (1944–1951): 1941 թվականից արվեստագիտության դոկտոր։ Լենինգրադի շրջափակման ժամանակ իրականացրել է Էրմիտաժի տնօրենի պարտականությունները։ Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի արևմտյան արվեստի պատմության ամբիոնի վարիչն էր 1945-1947 թվականների ընթացքում։
Հիմնական աշխատանքներ
«Արվեստ և կյանք» ամսագրի, «Պետական Էրմիտաժի գործեր» և «Արվեստի ընդհանուր պատմություն» ամսագրերի (հատոր 1-6, 1956-1966) հրատարակությունների խմբագրական խորհուրդների անդամ։ «Արևմտաեվրոպական արվեստի պատմություն (III - XX դարեր)» (1940) և «Արտասահմանյան երկրների արվեստի պատմություն» դասագրքերի խմբագիրներից և համահեղինակներից մեկը (հատոր 1-3, 1961-1964, 3-րդ հրատ. 2003-2009):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նոյեմբերի 3 ծնունդներ Կատեգորիա:1886 ծնունդներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 16 մահեր Կատեգորիա:1964 մահեր Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Արվեստագիտության դոկտորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով
Աբիգայիլ Ֆիլմոր
Աբիգայիլ Ֆիլմոր (Abigail Powers Fillmore ), 13-րդ ԱՄՆ նախագահ Միլլարդ Ֆիլմորի կինը և Միացյալ Նահանգների առաջին տիկինը 1850 թվականից մինչև 1853 թվականը։
Վաղ կյանք և ամուսնություն
Ֆիլմորը ծնվել է Նյու Յորքի Սարաթոգա շրջանում։ Նրա հայրը բապտիստ քահանա էր, որը մահացել է Աբիգայիլի ծնվելուց անմիջապես հետո։ Մայրը շուտով տեղափոխվել է արևմուտք։ 1819 թվականին Աբիգեյլը ընդունվել է Նյու Հոփի նոր ակադեմիա, որտեղ սովորել է 19-ամյա Միլարդ Ֆիլմորը։ Երկար ընկերությունից հետո Միլարդը՝ 26 տարեկան և 27 տարեկան Աբիգիլը, ամուսնացել են 1826 թվականի փետրվարի 5-ին։ Հարսանիքը տեղի է ունեցել հարսնացուի եղբոր տանը։ Առանց մեղրամիս անցկացնելու, զույգը բնակություն է հաստատել Նյու Յորքի Բուֆֆալո քաղաքում։ Ֆիլմորը դպրոցում շարունակել է դասավանդել մինչև իր առաջին որդու ծնունդը, և մինչև իր կյանքի վերջը հետաքրքրություն է ցուցաբերել կրթության նկատմամբ ։
Նրանք ունեցել են որդի և դուստր.
Երբ Ֆիլմորը 1847 թվականին ընտրվել է Նյու Յորքի Սենատի ներկայացուցիչ, ընտանիքը ժամանակավորապես տեղափոխվել է Օլբանի, Նյու Յորք ։
ԱՄՆ առաջին տիկին
1849 թվականին Միլարդ Ֆիլմորը ընտրվել է փոխնախագահ և կնոջ հետ տեղափոխվել է Վաշինգտոն։ Նախագահ Զաքարի Թեյլորի մահից հետո Ֆիլմորը դարձել է նախագահ, և նրանք սկսել են ապրել Սպիտակ տանը։ Սակայն արդեն այդ ժամանակ առաջին տիկնոջ առողջությունը սկսել է վատթարանալ, և իր պարտականությունները նա հանձնել է դստերը։  Իսկ ինքը մի քանի ժամ անցկացրել է Սպիտակ տան գրադարանում ՝ ընտրելով գրքերը և դրանք դասավորելով Օվալաձև աշխատասենյակում, որտեղ գտնվում էին նրա դաշնամուրը, քնարը և կիթառը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի առաջին տիկիններ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:1853 մահեր Կատեգորիա:Մարտի 30 մահեր Կատեգորիա:1798 ծնունդներ Կատեգորիա:Մարտի 13 ծնունդներ
Վենսենյան ամրոց
Վենսենյան ամրոց (Château de Vincennes), ամրոց Փարիզի հարավ-արևելյան արվարձանում։ Կառուցվել է Ֆրանսիայի թագավորների համար 14-17-րդ դարերում, Վենսենյան անտառում, 12-րդ դարի որսորդական կալվածքում։ Հետագայում ամրոցի շրջակայքում ձևավորվել է Վենսեն քաղաքը։
12-13-րդ դարեր
1150-ական թվականներին ամրոցի տեղում կառուցվել է որսորդական տնակ Լուի VII Երիտասարդի համար։ 13-րդ դարում կալվածքն ընդլայնվել է Ֆիլիպ II Օգոստոսի, ապա Լուի IX Սուրբ արքայի կողմից։ Վերջինս իր համար ճակատագրական Խաչակրաց յոթերորդ արշավանքին Թունիս է մեկնել Վենսենյան ամրոցից։
13-րդ դարի երկրորդ կեսին Վենսենյան ամրոցում ամուսնացել են Ֆիլիպ III-ն ու Ֆիլիպ IV-ը, և մահացել են Լյուդովիկոս X, Ֆիլիպ V և Կառլ IV ֆրանսիացի արքաները։
14-16-րդ դարեր
16-րդ դարում ֆրանսիական Հուգենոտյան պատերազմների ժամանակ ամրոցը դարձավ բանտ, այդ թվում նաև ապագա արքա Հենրի IV-ի համար։
17-րդ դար
17-րդ դարում ճարտարապետ Լուի Լևոն Լյուդովիկոս XIV արքայի պատվերով կառուցեց երկու տաղավար։ Մեկը նախատեսված էր թագուհու համար, մյուսը՝ Ջուլիո Մազարինիի համար։ Սակայն այն բանից հետո, երբ արքայի ուշադրությունը գրավեց մի այլ նախագիծ՝ Վերսալի պալատը, նոր պալատների կառուցողական աշխատանքները հետաձգվեցին։ Շինարարները 1860 թվականին կրկին այցելեցին Վենսեն՝ Էժեն Էմանուել Վիոլե լը Դյուկի ղեկավարությամբ։
18-19-րդ դարեր
18-րդ դարում թագավորները ընդմիշտ հեռացան ամրոցից։ Այստեղ տեղադրվեց վենսենյան ճենապակու արտադրամասը և կրկին՝ բանտը։ Վենսենի բանտում իրենց օրերն են անցկացրել դե Բոֆոր կոմսը, Նիկոլա Ֆուկեն, Ջոն Վանբրուն, Մարկիզ դը Սադը, Դենի Դիդրոն և Օնորե Միրաբոն։
1804 թվականին ամրոցում, Նապոլեոն Բոնապարտի հրամանով, գնդակահարել են Էգիենյան կոմսին։
20-րդ դար
20-րդ դարում ամրոցում ֆրանսիացիների կողմից մահապատժի է ենթարկվել Մատա Հարին՝ 1917 թվականին, իսկ գերմանացիների կողմից` 30 խաղաղ գերիներ 1944 թվականին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի դղյակներ
Բիստրինսկի շրջան
Բիստրինսկի շրջան (Быстринский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կամչատկայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1932 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Էսո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 23377 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 2518 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,11 մարդ/կմ²։
Էդոն
Էդոն (Édon), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 252 մարդ, բնակչության խտությունը` 15.28 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.49 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 410 կմ հարավ, Պուատիե քաղաքից` 125 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 24 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 155 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 103-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 52։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,5 %։ 103 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 98 անձ (58 տղամարդ և 40 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (1 տղամարդ և 4 կին)։ 52 անաշխատունակներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 30-ը` թոշակառուներ, իսկ 16-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Դադասահեբ Փհալկե
Դադասահեբ Փհալկե (մարաթհի` दादासाहेब फाळके, իրական անունը` Դհունդիռաջ Գովինդ Փհալկե, ծնվ. 1870 թ. ապրիլի 30, Նաշիկ - մահ. 1944 թ. փետրվարի 16, Նաշիկ, Բրիտանական Հնդկաստան), հնդիկ ռեժիսոր, պրոդյուսեր և սցենարիստ, հայտնի է որպես «հնդկական կինոյի հայր»։
Կենսագրություն
Դադասահեբ Փհալկեն ծնվել է բրահմանների ընտանիքում։ Նրա հայրը սանսկրիտի գիտակ էր։ Իր ուսումը Դադասահեբ Փհալկեն ստացել է Բոմբեյի արվեստների դպրոցում, որն այն ժամանակների համար եվրոպական տիպի կրթություն էր համարվում։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է Վադոդարայի համալսարանում, որտեղ սովորել է քանդակագործություն, նկարչություն և լուսանկարչություն։ Դեռ սովորելու տարիներին նա հետաքրքրվում էր տեխնիկայով ու արվեստներով։ Իր աշխատանքային կարիերան սկսել է լուսանկարչությունից՝ աշխատելով Գոդհրա քաղաքում, սակայն ստիպված էր թողնել աշխատանքը՝ ժանտախտից առաջին կնոջ և երեխայի մահվան պատճառով։
Այնուհետև աշխատել է Հնդկաստանի հնագիտական վարչությունում ` որպես գծագրող։ Չկարողանալով բավարարել իր պահանջները, նա աշխատանքի է անցել տպագրությունում ` մասնագիտանալով լիտոգրաֆիայի և քրոմոլիտոգրաֆիայի ասպարեզում։ Այդ տարիներին նա աշխատել է հայտնի նկարիչ Ռաջա Ռավի Վարմայի մոտ։ Հետագայում մեկնել է Գերմանիա, այնտեղ զարգացնելով իր հմտությունները, տիրապետելով նորագույն տեխնոլոգիաներին և սարքավորումներին։
1900-ական թվականներին, ինչպես աշխարհի շատ քաղաքներում, Բոմբեյում նույնպես ցուցադրվում էին Եվրոպայում նկարված նորահայտ արվեստի՝ սինեմայի նմուշներ։ Այդ կինոդիտումներից մեկի ժամանակ Դադասահեբ Փհալկեն դիտել է «Քրիստոսի կյանքը» ֆիլմը։ Դրանից հետո նրա ուշադրությունը բևեռվել էր շարժանկարների վրա։ Նա պատկերացնում էր հնդկական աստվածներին՝ էկրանի վրա։
Դադասահեբ Փհալկեի պատվին, 1969 թվականից Հնդկաստանի բարձրագույն կինեմատոգրաֆիական պարգևը կրում է նրա անունը (Դադասահեբ Փհալկեի անվան մրցանակ) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հնդիկ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Հնդիկ կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հնդիկ պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Հնդիկ սցենարիստներ
Ալեքսանդր Շիրվանզադե
Ալեքսանդր Շիրվանզադե (Ալեքսանդր Մինասի Մովսիսյան, ), հայ գրող, արձակագիր, դրամատուրգ։ Հայաստան (1930), Հարավային Կովկասի մշակույթի վաստակավոր գործիչ։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։ Շիրվանզադեն, Կոստան Զարյանը և Հովհաննես Աբելյանը երեք քույրերի զավակներ են։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1858 թվականին դերձակի ընտանիքում։ Մի քանի տարի Շամախիի հայոց թեմական ու ռուսական գավառական երկդասյան դպրոցներում սովորելուց հետո թողել է ուսումը և ընտանիքին օգնելու նպատակով մեկնել Բաքու։ Ութ տարի աշխատել է նահանգական վարչության ատյաններում, նավթային գրասենյակներում, զանազան ընկերություններում՝ գրագիր, հաշվապահի օգնականի և հաշվապահի պաշտոնով։
Թղթակցել է հայ և ռուսական մամուլին, գրել հոդվածներ նավթային հարցի և բանվորների դրության մասին։ 1883 թվականին «Մշակ»–ում տպագրվել է Շիրվանզադեի առաջին գեղարվեստական երկը՝ «Հրդեհ նավթագործարանում» պատմվածքը, ապա՝ «Գործակատարի հիշատակարանից» վիպակը։ Նույն թվականին նա մեկնել է Թիֆլիս, շփվել հայ գրողների, մտավորականների հետ։
1884 թվականին «Արձագանք» շաբաթաթերթում լույս է տեսել Շիրվանզադեի «Խնամատար» վիպակը, որտեղ կերտել է հայ կապիտալիստի կերպարը, 1885 թվականին՝ գավառական քաղաքի կյանքը ներկայացնող «Նամուս» վեպը, որով հռչակվել է երիտասարդ գրողը։ 1886-1891 թվականներին նա աշխատել է «Արձագանք»–ում որպես քարտուղար, այնտեղ է տպագրել «Ֆաթման և Ասադը» (1888), «Տասնուհինգ տարի անցած» (1890) նովելները, «Արամբին» (1888), «Զուր հույսեր» (1890) վեպերը։
Շիրվանզադեի լավագույն երկերի մեծ մասը ստեղծվել է 1890-1905 ժամանակաշրջանին, հասարակական–քաղաքական վերելքի տարիներին։ 1893 թվականին լույս է տեսել «Արսեն Դիմաքսյան» վեպը, որն արտացոլում է հայ մտավորական հոսանքների գաղափարական ու բարոյական հակասությունները և գործունեությունը, 1896 թվականին՝ ուսանողական կյանքին վերաբերող «Կրակ» վիպակը։ «Չար ոգին» վիպակում շարունակել է գավառական քաղաքի արհեստավորության սոցիալական ու բարոյական ողբերգության պատմությունը։
Արևմտահայերի 1895-1896 թվականների կոտորածների ժամանակ Շիրվանզադեն, որ հնչակյան կուսակցության անդամ էր, իր հոդվածներով ու գործողությամբ պաշտպանել է նրանց դատը, նյութական աջակցություն կազմակերպելու համար մեկնել Ռուսաստան։ Սակայն կալանավորվել է ռուսական ոստիկանության կողմից և նետվել Թիֆլիսի Մետեխի բանտը։ «Չեմ կարող թաքցնել, ինձ թվում է, որ հայոց գրականությանը պետք է մի նոր նշանավոր գործ տամ», - գրել է նա։ Այդ վեպը եղավ «Քաոս»-ը (1898)։ 1896-1897 թվականներին Շիրվանզադեն կրկին ուսումնասիրել է Բաքվի կյանքը. «Միջավայրն արտաքուստ փայլուն էր, ներքուստ՝ այլանդակ և ծայր աստիճան վտանգավոր, գոյացել էր մի այլանդակ քաոս, ուր սերը դեպի ոսկին ջնջել ու անհետացել էր լույսը խավարից, բարոյականն անբարոյականից զատող բոլոր գծերը»։ «Քաոս»ը կապիտալիստական մեծ քաղաքի ռեալիստական նկարագրությունն է։ Այս վեպը հայ քննադատական ռեալիզմի ամենախոշոր երևույթն է թե՛ գեղարվեստական և թե՛ գաղափարական առումով։
Շիրվանզադեն մեծ հոգեբան է։ Իր լավագույն երկերում, այդ թվում և «Քաոս»-ում քննել է մարդկային ողբերգության պատճառներն ու ակունքները, տեսել հոգեբանական բարդ երևույթների արտաքին ազդակները, մասնավորապես՝ սոցիալական հիմքերը։ Շիրվանզադեն օժտված էր կերպավորման և տիպականացման մեծ տաղանդով, հասարակական կյանքը ամբողջությամբ պատկերելու ձիրքով։ 1898 թվականի հունվարին Շիրվանզադեն երկու տարով աքսորվել է Օդեսա։ Այդ շրջանում նա շարունակել է լարված աշխատանքը, գրել «Մելանիա» (1899), «Արտիստը» (1901) վիպակները, «Վարդան Ահրումյան» (1902) վեպի առաջին մասը, որոնց մեջ արտահայտել է իր սոցիալական համակրանքն ու հակակրանքը։ «Վարդան Ահրումյան»–ը հայ կապիտալիստի մանկության ու երիտասարդության պատմությունն է։ Երգիծական խտացումների շնորհիվ Շիրվանզադեն ստեղծել է բացասական կերպար, ցույց տվել, թե ինչպես է ծնվում ու բարձրանում չար ուժը։ «Արտիստը» վիպակում Շիրվանզադեն առանձին ջերմությամբ է ստեղծել պատանի Լևոնի կերպարը, ցույց տվել, թե ինչպիսի ողբերգություն է ապրում գեղեցիկ տարերքով շնչող պատանին, ինչպես են կործանվում նրա երազները, սերը, կյանքը։
Շիրվանզադեն բացառիկ դեր է խաղացել հայ դրամատուրգիայի և թատրոնի պատմության մեջ։ Դեռ պատանի, նա մասնակցել է սիրողների խմբերին, գրել «Տանու գող» վոդևիլը։ Զբաղվել է նաև թատերական քննադատությամբ, հանդես եկել Պ. Աբգարյանի, Սիրանույշի, Հ. Աբելյանի դերակատարումներին վերաբերող ուշագրավ հոդվածներով։ Շիրվանզադեն շարունակել է Գ. Սունդուկյանի դրամատուրգիայի ավանդույթները՝ բեմ հանելով նոր շրջանի հայ կյանքը, սոցիալական հակասությունները, քաղաքական կոնֆլիկտները, կենցաղային–բարոյական հարաբերությունները։ Նա լայնացրել է դրամատուրգիայի ժանրային սահմանները, հայ գրականության մեջ ստեղծելով կենցաղային, սոցիալական և հոգեբանական («Իշխանուհի», «Եվգինե», «Ուներ իրավունք», «Պատվի համար», «Նամուս»), քաղաքական դրամաներ («Կործանվածը», «Արհավիրքի օրերին»), քաղաքական կատակերգություններ («Շառլատանը», «Մորգանի խնամին»)։
1905-1910 թվականներին Շիրվանզադեն ապրել է Փարիզում։ Ռուսական առաջին հեղափոխության պարտությունից հետո որոշ ժամանակ տուրք է տվել լիբերալ գաղափարախոսությանը, մի շարք դրամաներում դրսևորել սոցիալական կոնֆլիկտները մեղմելու միտում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի մղձավանջը ծանր տպավորություն է թողել գրողի վրա։ Բազմաթիվ հոդվածներում նա բացահայտել է այդ աղետի բուն պատճառը, մերկացրել թուրքական իշխանությունների կազմակերպած գազանությունները և մեծ տերությունների խարդավանքները, խոր տագնապ հայտնել հարազատ ժողովրդի ճակատագրի նկատմամբ։
1919 թվականին բուժվելու նպատակով Շիրվանզադեն մեկնել է արտասահման։ 1926 թվականին վերադարձել է հայրենիք, հրատարակության է պատրաստել իր երկերի ութհատորյակը։
Նրա ստեղծագործությունների հիման վրա նկարահանվել են «Նամուս», «Չար ոգի», «Պատվի համար», «Քաոս» կինոնկարները։
Միջադեպ Զորավար Անդրանիկի հետ
1917 թվականին, Թիֆլիսի Սոլոլակ թաղամասի սրճարանում եռուզեռ էր, երբ ներս մտան Զորավար Անդրանիկն ու նշանավոր գրող Վահան Թոթովենցը։ Բոլորը հարգանքով լռեցին, իսկ Զորավարի վաղեմի բարեկամ Ռոստոմը առաջ եկավ ու ողջագուրվեց։ Բայց այդ պահին կողքի սեղանից լսվեցին Շիրվանզադեի խոսքերը՝ ուղղված Զորավարին. -Հը, Զորավար, փրկեցի՞ր Արևմտյան Հայաստանը...։- Դրան իսկույն հետևեց Անդրանիկի ապտակը, և Շիրվանզադեն հայտնվեց հատակին։ Շուտով Անդրանիկին դիմեց Շիրվանզադեի մորաքրոջ տղան՝ նշանավոր դերասան Հովհաննես Աբելյանը և ասաց. -Ներո՛ղ եղիր, Զորավա՛ր, գինով է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:19-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ Կատեգորիա:19-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Կոմիտասի անվան պանթեոնում թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի հայ գրողներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:Հայ սցենարիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ
Չելե Լիգուրե
Չելե Լիգուրե (Celle Ligure), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լիգուրիա մարզում՝ Սավոնա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 5463 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 568 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 10 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 17015։ Հեռախոսային կոդ՝ 019։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բուզանսի (Արդենների գավառ)
Բուզանսի (Buzancy), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 371 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.37 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 22.67 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 200 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 70 կմ հյուսիս-արևելք, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 45 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 234 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 173-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 61։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,9 %։ 173 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 153 անձ (90 տղամարդ և 63 կին)։ Գործազուրկ են եղել 20 անձ (9 տղամարդ և 11 կին)։ 61 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 20-ը` թոշակառուներ, իսկ 25-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Միխայիլ Դրույան
Միխայիլ Դրույան (Михаи́л Заха́рович Друя́н, ), ռուս-խորհրդային օպերատոր, մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի բեմադրիչ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ Նկարահանել է ավելի քան երեք հարյուր ֆիլմ, որոնցից շատերը դարձել են դասական մուլտիպլիկացիայի օրինակ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1911 թվականի հոկտեմբերի 17-ին, Խարկովում։ Լինելով միայնակ, առանց գոյության որևէ միջոցի դեռահաս` տեղափոխվում է Մոսկվա։ Անապաստան էր ։ 1932 թվականից աշխատել է որպես օպերատորի օգնական «Վոենտեխֆիլմ» ստուդիայի մուլտիպլիկացիայի բաժնում։ Նրա առաջին նկատելի աշխատանքը եղել են մուլտիպլիկացիոն լուսագրերը Գրիգորի Ալեքսանդրովի «Ուրախ երեխաներ» երաժշտական կոմեդիայում։
1936 թվականին ընտրվելով ռեժիսոր Իվան Իվանով-Վանոյի կողմից գլխավորած հանձնաժողովի կողմից` դառնում է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի օպերատոր։ 1941 թվականին որպես կամավոր մեկնում է ռազմաճակատ, կռվում Հատուկ նշանակության մոտոհրաձգային առանձին ջոկատի կազմում։ 1945 թվականի դեկտեմբերին զորացրվելով` վերադառնում է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիա։ 1975 թվականին պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ-ի Մշակույթի վաստակավոր գործիչ կոչումով։ 1996 թվականին կաթված ստանալուց հետո չի կարողացել շարունակել աշխատանքը և ստիպված էր թողնել մուլտիպլիկացիան։ Մահացել է 2000 թվականի հուլիսի 12-ին։ Թաղված է Մոսկվայի Դանսկոյ գերեզմանատան առաջին մասում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային կինոօպերատորներ Կատեգորիա:Ռուս կինոօպերատորներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Նոր Դոնսկի գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս մուլտիպլիկատորներ
Էրեբունի ՄԱ
«Էրեբունի» Մարզական ակումբ, հայկական ֆուտբոլային ակումբ Երևանում։
Պատմություն
Ակումբը հիմնադրվել է 2007 թվականին Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում։ 2007 թվականին բացվել է թիմի ակադեմիան։ Ակադեմիայի մարզիչը եղել է Տիգրան Այվազյանը։
2016/17 մրցաշրջանից «Էրեբունի»-ն վերսկսել է հանդես գալ Հայաստանի առաջնությունում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայկական ֆուտբոլային ակումբներ Կատեգորիա:2007 հիմնադրումներ Հայաստանում Կատեգորիա:Երևանի ֆուտբոլային ակումբներ
Էմի Ուայնհաուսի սկավառակագրություն
Նրա դեբյուտային՝ «Frank» ալբոմը թողարկվել է 2003 թվականի հոկտեմբերին և զբաղեցրել է UK Albums Chart չարթի երրորդ հորիզոնականը ։ Նրա երկրորդ՝ «Back to Black» ալբոմը թողարկվել է 2006 թվականի հոկտեմբերին, զբաղեցնելով UK Albums Chart չարթի առաջին և Billboard 200 չարթի յոթերորդ հորիզոնականները ։ Ֆոնոգրամաների արտադրողների բրիտանական միության կողմից ալբոմն 11 անգամ պլատինե է հավաստագրվել և համարվում է 2007 թվականի ամենալավ վաճառված ալբոմը Մեծ Բրիտանիայում ։ Ալբոմի առաջին՝ «Rehab» սինգլը զբաղեցրել է բրիտանական չարթի յոթերորդ հորիզոնականը և Billboard Hot 100 չարթի իններորդ հորիզոնականը ։ Ալբոմի երկրորդ՝ «You Know I'm No Good» սինգլը զբաղեցրել է բրիտանական չարթի 18-րդ հոորիզոնականը ։ Այլ սինգլներն են «Back to Black»-ը, որը զբաղեցրել է բրիտանական չարթի ութերորդ հորիզոնականը, «Tears Dry on Their Own»-ը և «Love Is a Losing Game»-ը ։ Ալբոմի դելյուքս տարբերակը թողարկվել է 2007 թվականի նոյեմբերին և նույնպես գլխավորել է բրիտանական չարթը։ 2018 թվականի հոկտեմբերի տվյալներով, «Back to Black»-ը վաճառվել է 3,93 միլիոն օրինակով, դառնալով Մեծ Բրիտանիայի բոլոր ժամանակների 13-րդ ամենալավ վաճառված ալբոմը ։
Ուայնհաուսը նաև համագործակցել է այլ արտիստների հետ։ Նրա վոկալն առկա է Մարկ Ռոնսոնի «Valerie» երգում։ Երգը զբաղեցրել է բրիտանական չարթի երկրորդ հորիզոնականը ։ Նա նաև համագործակցել է Թոնի Բենեթի հետ՝ թողարկելով «Body and Soul» երգը, որը Ուայնհաուսի վերջին ստուդիական ձայնագրությունն է։ Երգը հայտնվել է Ուայնհաուսի հետմահու՝ «Lioness: Hidden Treasures» հավաքածուում և Բենեթի «Duets II» ալբոմում։ 2015 թվականին՝ «Էմի» փաստավավերագրական ֆիլմում, որում ներկայացվում է Ուայնհաուսի կյանքի և մահվան մասին, առկա է նույնանուն սաունդթրեքը, որում ներառված են Ուայնհաուսի հայտնի երգերը, ավելի վաղ չհրապարակված երգերը, հազվագյուտ կենդանի կատարմամբ սեսիաները, քավերները և երգեր, որոնք ստեղծվել են ֆիլմի կոմպոզիտորի՝ Անտոնիո Պինտոյի կողմից։ Այն Ուայնհաուսի երկրորդ հետմահու հավաքածուն է։ Սաունդթրեքը զբաղեցրել է բրիտանական չարթի 19-րդ հորիզոնականը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սկավառակագրություններ Կատեգորիա:Էմի Ուայնհաուս
Կեմիի գեղարվեստական թանգարան
Կեմիի գեղարվեստական թանգարան (Kemin taidemuseo), Ֆինլանդիայի Տորնիո քաղաքում գտնվող թանգարան, որը ներկայացնում է Լապլանդիայի առանձնահատուկ արվեստը։
Թանգարանի շենքը
Կեմիի գեղարվեստական թանգարանը գտնվում է Կեմիի մշակութային կենտրոնում, որտեղ գտնվում է ոչ միայն Գեղարվեստական թանգարանի շենքը, այլև Կեմիի քաղաքային թատրոնի, քաղաքի գլխավոր գրադարանի, Կիվալոյի քոլեջի և Լապլանդիայի ծովային երաժշտական իստիտուտի օբյեկտները։ Երեք փուլով կառուցված Կեմիի մշակութային կենտրոնի գեղարվեստի թանգարանին նվիրված շինության բաժինը Առևտրային քոլեջի համար նախատեսված շենքերի հետ միասին ավարտվել է 1977 թվականին։ Թանգարանն ամբողջովին տեղափոխվել է իր ներկայիս տարածքներ 1990 թվականի երկրորդ կեսին։ Թանգարանը գտնվում է շուկայի հրապարակում՝ Մարինա Տակալոնկատ 3 հասցեում ։
Պատմություն
Կեմիի գեղարվեստական թանգարանը Հյուսիսային Ֆինլանդիայի գեղարվեստական թանգարաններից ամենահինն է ։ Նրա հավաքածուի հավաքը սկսվել է 1947 թվականին դասախոս Ափե Ռանտանիեմի կողմից թանգարանին նվիրաբերված արվեստի գործերի հավաքածուով, որտեղ տեղ են գտել 1910-ականների և 1920-ականների ֆիննական ստեղծագործությունները, ինչպիսիք են Ալբերտ Էդելֆելտի, Ակսելի Գալլեն-Կալլելայի, Պեկա Հելոնենի, Էէրո Նելիմարկայի, Մարկուս Քոլինի, Տիկո Սալինենի, Էլեն Թեսլեֆի և Մագնուս Էնկելի գործերը ։ Ի սկզբանե հավքածուն պետք է համալրվեր այնպես, որ արվեստի ստեղծագործությունների ձեռք բերումը կատարվեր նվիրաբերության օգնությամբ։ Ներկայումս Կեմիի գեղարվեստական թանգարանում ձեռք բերմնան հիմնական ուղղվածությունը է ժամանակակից արվեստի զարգացումը։
2007 թվականին թանգարանի հավաքածուն ներառում է շուրջ 2156 աշխատանք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1947 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստի թանգարաններ
Դմիտրի Ժիլունովիչ
Տիշկա Գարտնի (իսկական անունը՝ Դմիտրի Ֆյոդորովիչ Ժիլունովիչ, Зміцер Хведаравіч Жылуновіч, Цішка Гартны, ), խորհրդային բելառուս գրող, խմբագիր, Բելառուսի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության բանվորա-գյուղացիական ժամանակավոր կառավարության ղեկավար (հունվարի 1, 1919 - փետրվարի 3, 1919)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1887 թվականի նոյեմբերի 4-ին Մինսկի մարզի Կոպիլ ավանում՝ գյուղացու ընտանիքում։ 1905 թվականին ավարտել է Կոպիլի երկդասյա դպրոցը։ Աշխատել է կաշվի արհեստանոցում։ Մասնակցել է 1905-1907 թվականների հեղափոխական գործողություններին։ Որոնողական աշխատանքներով մեկնել է Բելառուս, Ուկրաինա, Լիտվա։ 1910 և 1911 թվականներին գնացել է Կոպիլ և մասնակցել Ռուսաստանի սոցիալ-դեմոկրատական աշխատանքային կուսակցության տեղական կազմակերպության՝ ձեռագիր ամսագրերի ստեղծման աշխատանքներին։
1913 թվականի մայիսին սկսել է աշխատել Սանկտ Պետերբուրգի «Վուլկան» գործարանում։ 1912-1913 թվականներին «Պռավդա» թերթում տեղ են գտել նրա մի շարք բանաստեղծություններն ու կաշեգործների աշխատանքի մասին ակնարկը։ Եղել է «Գիտելիք» աշխատանքային մշակութային-լուսավորական ընկերության անդամ։ 1914 թվականին աշխատանքի է անցել «Այվազ» գործարանում։ Պետրոգրադի փախստական բելառուսների շրջանում իրականացրել է քարոզչական և կազմակերպչական աշխատանքներ։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո եղել է ՌԽՍՖՀ կառավարության Բելառուսի ազգային կոմիսարիատի քարտուղար, ՌԿ(բ)Կ Բելառուսական սեկցիայի անդամ, «Дзянніца» թերթի խմբագիր։ Պայքար է մղել Վիլհելմ Կնորինի և Ալեքսանդր Մյասնիկովի դեմ (նրանք բելառուսներին չէին ճանաչում իբրև անկախ ազգ) Բելառուսի Հանրապետության ստեղծման համար, աջակցություն է գտել Վլադիմիր Լենինի և Իոսիֆ Ստալինի կողմից։ Բելառուսի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ստեղծման օրվանից (հունվարի 1, 1919) մինչև 1919 թվականի փետրվարի 3-ը եղել է Խորհրդային Բելառուսի բանվորա-գյուղացիական ժամանակավոր կառավարության ղեկավարը։ 1919 թվականի մարտի 3-ից եղել է «Красная заря» (Խարկով) թերթի խմբագիր և քարտուղար, և հունիսից՝ 14-րդ բանակի շտաբում քաղաշխատող։
Աշխատել է որպես «Савецкая Беларусь» թերթի և «Полымя» ամսագրի խմբագիր, ԲԽՍՀ-ի Պետական հրատարակչության և ԲԽՍՀ-ի պետական արխիվի տնօրեն (1923)։ Եղել է Բելառուսական մշակույթի ինստիտուտի անդամ, իսկ 1928 թվականին ընտրվել է ԲԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս։ Աշխատել է պատմության ինստիտուտում։
1927 թվականին բելառուս գրողների հետ փորձել է կազմակերպել Գրողների և բանաստեղծների համաբելառուսական ֆեդերացիա։ Բելառուսական առաջին վեպի՝ «Соки целины» հեղինակն է։ Հանդես է եկել որպես բանաստեղծ, դրամատուրգ, քննադատ։ Ալեքսանդր Պուշկինի, Ա․ Միցկևիչի, Լև Տոլստոյի, Վալերի Բրյուսովի, Ալեքսանդր Բլոկի, ուկրաինացի բանաստեղծ Վ․ Ելանի (Բլակիտնովի) ստեղծագործությունների վերաբերյալ հոդվածների հեղինակ է։
1936 թվականի նոյեմբերի 15-ին ձերբակալվել է։ Գտնվելով բանտում՝ հայտարարվել է որպես հոգեկան հիվանդ և տեղափոխվել Մոգիլյովի հոգեբուժական հիվանդանոց, որտեղ էլ մահացել է 1937 թվականի ապրիլի 11-ին։ Ըստ որոշ տվյալների՝ ինքնասպան է եղել։
Ստեղծագործություններ
20-րդ դարի կեսերին տարբեր հրատարակություններով լույս են տեսել նրա երկերի ժողովածուները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բելառուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բելառուս հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Բելառուս լրագրողներ Կատեգորիա:Բելառուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:Ռուս հեղափոխականներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ռաշիդ ալ-Դին
Ռաշիդ ադ Դին, Ռաշիդ էդ Դին, Ֆազլուլա իբն Աբուլ խեյր Համադանի, ), իլխանության պետական գործիչ, մատենագիր։ Սերում էր իսլամ ընդունած հրեա ընտանիքից։ Եղել է բժիշկ։ Ղազան խանի (1295-1304) օրոք նշանակվել է մեծ վեզիր (1298-1317)։ Գործուն մասնակցություն է ունեցել պետության մեջ ռեֆորմների իրականացմանը, պայքարել կենտրոնախույս ուժերի դեմ, վարել հարկային չափավոր քաղաքականություն, սեփականել է մեծ թվով կալվածքներ և դարձել պետության խոշոր հողատերերից մեկը։ 1317 թվականին պաշտոնազրկվել է, ապա մեղադրվել դավադրության մեջ և մահապատժի ենթարկվել։ Գրած աշխատություններից ամենաարժեքավորը «Զամե-աթ-թավարիխ» («Տարեգրությունների ժողովածու», պարսկերեն, 1301-1311) եռահատոր պատմական երկն է։ Աշխատության առաջին մասը, որ կոչվում է նաև «Թարիխ-ե Ղազանի» («Ղազանի պատմություն»), XIII-XIV դարի սկզբի Իրանի և հարևան երկրների (այդ թվում՝ Հայաստանի) հասարակական-տնտեսական պատմության հիմնական և կարևոր սկզբնաղբյուր է, պարունակում է Ղազան խանի անունով հրապարակված, սակայն իր կազմած, յառլիկները (հրամանագրերը)։ Ռաշիդ ադ Դինը գրել է նաև ուսումնասիրություն եվրոպական երկրների մասին․ «Թարիխ-ալ-աֆրանջ» («Ֆրանկների պատմություն») պատմաաշխարհագրական աշխատության երկրորդ մասի երկրորդ գլխում ուշագրավ տեղեկություններ է հաղորդում Կիլիկյան Հայաստանի սահմանների, ճանապարհների և պաշտպանական կարողությունների մասին։ Մեծ արժեք են ներկայացնում Ռաշիդ ադ Դինի նամակներն ու գրությունները, որոնք ամփոփված են «Մուքաթեբաթ-ե-Ռաշիդի» («Ռաշիդյան գրագրություններ») ստվարածավալ հատորում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մահապատժի ենթարկված քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իրանի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իրանցի բժիշկներ
Կարագինսկի շրջան
Կարագինսկի շրջան (Карагинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կամչատկայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 2007 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Օսորա ։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 4641 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,11 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կամչատկայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Քլիֆ Քուրտիս
Քլիֆորդ Վիվիան Դիվոն (Քլիֆ) Քուրտիս (Clifford Vivian Devon "Cliff" Curtis, ), նորզելանդացի դերասան։ Հանդիսատեսին առավել հայտնի է «Երբեմնի մարտիկները» (1994), «Կետի հետազոտողը» (2002), «Խավարի նժույգը» (2014) ֆիլմերում, ինչպես նաև «Վնասվածք», «Մարմնական ապացույց» և «Վախեցեք քայլող մեռյալներից» հեռուստասերիալներում ունեցած դերակատարումներից ։
Չնայած մաորիական պատկանելությանը, Քուրտիսը մարմնավորել է բազմաթիվ ազգությունների ներկայացուցիչների՝ այդ թվում լատինաամերիկացիների և արաբների։
Կարիրերա
Նախքան ԱՄՆ տեղափոխվելը Քուրտիսը հանդես է եկել նորզելանդական շատ նախագծերում որպես կինոյի երկրորդ պլանի դերասան։ Նկարահանվել է կարճատև պատմություն ունեցող սերիալներում։ Դրանցից հայտնի են «Վնասվածք» (NBC, 2009—2010), «Կորուսյալը» (ABC, 2012) և «Հանցավոր կապեր» (Fox, 2014) և մի շարք այլ սերիալներ։
2015 թվականին սկսել է նկարահանվել AMC հեռուստաալիքի «Վախեցեք քայլող մեռյալներից» հեռուստադրամայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1968 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 27 ծնունդներ Կատեգորիա:Նորզելանդացի դերասաններ Կատեգորիա:Նորզելանդացի կինոռեժիսորներ
Ելիզովոյի շրջան
Ելիզովոյի շրջան (Елизовский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կամչատկայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1949 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ելիզովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 40996 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 63716 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1,55 մարդ/կմ²։
Ջոն Բենսոն
Ջոն Բենսոն (John Prentiss Benson, ), ամերիկացի ճարտարապետ և ծովանկարիչ ։
Կյանք և աշխատանք
Ծնվել է 1865 թվականի փետրվարի 8-ին Մասսաչուսեթս նահանգի Սեյլեմ քաղաքում, նկարիչ Ֆրենկ Բենսոնի եղբայրն է։ Ճարտարապետի կրթություն է ստացել Ժյուլիանի ակադեմիայում և Փարիզի Գեղարվեստի դպրոցում։ Վերադառնալով ԱՄՆ` 1893 թվականին նա ամուսնացել է Սառա Բիսել Վիթմանի հետ, նրանք ապրում էին Նյու Ջերսի նահանգի Պլեյնֆիլդ քաղաքում, այնուհետև տեղափոխվել են Նյու Յորքի Ֆլաշինգ քաղաք։
Բենսոնն աշխատել է Նյու Յորքի McKim, Mead & White ճարտարապետական ֆիրմայում։ Այնուհետև իր ընկերոջ` Ալբերտ Լևրեթ Բրոքվեյի հետ (ում հետ կրթություն էր ստացել Եվրոպայում) ստեղծել են իրենց սեփական` Բենսոն և Բրոքվեյ (Benson and Brockway) ընկերությունը։ 1922 թվականին Բենսոնն աշխատել է որպես ճարտարապետ։ Այդ ժամանակ նա իր կնոջ հետ մեկնել է Անգլիա, որտեղ ստուդիա է վարձել և նկարել մի քանի կտավ։ Նա իր նկարները ուղարկել է Նյու Յորքի Քենեդի պատկերասրահ (Kennedy Galleries), որտեղ դրանք վաճառվել են։ Այնուհետև Ջոնը թողել է ճարտարապետական աշխատանքը և լիովին նվիրվել է  նկարչությանը։ Կնոջ հետ տեղափոխվել են Մեն նահանգի Քիթերի քաղաք, որտեղ գնել են իրենց սեփական տունը Փիսքաթաքվա գետի վրա, որն իրենք կոչել են «Ուռիների ափ» ։
Մահացել է 1947 թվականի նոյեմբերի 16-ին Մեն նահանգի Քիթերի քաղաքում։ Թաղվել է Մասսաչուսեթս նահանգի Սեյլեմ քաղաքի «Համերաշխության պուրակ» գերեզմանատանը ։ Ջոն Բենսոնը ստեղծել է ավելի քան 500 կտավ։ Նրա կտավները կարելի է տեսնել ԱՄՆ-ի բազմաթիվ թանգարաններում։ 1968 թվականին Սեյլեմ քաղաքի Փիբոդի թանգարանում կազմակերպվել է նկարչի աշխատանքների հետահայաց ցուցադրություն ։
Էդմոնդ Օ՛Բրայեն
Էդմոնդ Օ'Բրայեն (Edmond O'Brien ), ամերիկյան դերասան։
Կենսագրություն
Էդմոնդ Օ’Բրայենը ծնվել է Նյու-Յորքում։ Ֆիլմում առաջին ելույթը տեղի է ունեցել 1938 թվականին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ծառայել է ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերում։ Կերտել է «Մարդասպանները» (1946), «Մահացած ժամանելուն պես» (1950) և «Ուղեկից» (1953) նուարներում գլխավոր դերը, երկրորդային դերերի պլանում «Մարդ, ով կրակել է Լիբերտի Վելանսին» (1962) և «Վայրի ավազակախումբը» (1969) վեստերն ժանրում, «Յոթ օր մարտ ամսում» (1964) քաղաքական թրիլլերում։ Օ’Բրայենը արժանացել է «Օսկար» մրցանակի «Ոտաբոբիկ կոմսուհին» (1954) մելոդրամայում երկրորդական պլանի լավագույն դերի համար։ Շատ է նկարահանվել հեռուստատեսային սերիսալներում։
Կինեմատոգրաֆիայի և հեռուստատեսությունում ունեցած ավանդի համար նրա պատվին դրվել է երկու աստղ Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1915 ծնունդներ Կատեգորիա:1985 մահեր Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե գլոբուս» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ թատերական դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ
Քափ Հայիտեն
Քափ Հայիտեն (Cap-Haïtien) կամ Լե Քափ (Le Cap), մեծությամբ չորրորդ քաղաքը Հայիթիում։ Գտնվում է կղզու հյուսիսային հատվածում։ Երկրի հյուսիսային դեպարտամենտի վարչական կենտրոնն է։ Ըստ 2005 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Քափ Հայիտենի բնակչությունը կազմում է 200 251 մարդ։
2010 թվականի երգրաշարժի ազդեցություն
Հայիթիում 2010 թվականին տեղի ունեցած երկրաշարժը համեմատաբար ավելի քիչ վնասներ է հասցրել Քափ Հայիտենին՝ ի տարբերություն Պորտ-օ-Պրենսի։ Այդ պատճառով ավերված մայրաքաղաքի շատ բնակիչներ, հատկապես գործարար միջավայրի ներկայացուցիչները տեղափոխվեցին Քափ Հայիտեն։ Բացի այդ, տարերքի պատճառած վնասի հետևանքով ոչնչացվել են Պորտ-օ-Պրենս նավահանգստի կարևոր օբյեկտները։ Քապ Հայիտենի բերռնարկղային տերմինալը օգտագործվում էր Հայիթի հումանիտար օգնություն հասցնելու նպատակով ։
Բնակչություն
2013 թվականի տվյալներով՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում էր 135 289 մարդ ։
Ստորև ներկայացված է Քափ Հայիտենի բնակչության թվի դինամիկան՝ ըստ տարեթվերի.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայիթիի քաղաքներ Կատեգորիա:1670 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ամպյուրե
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 120 մարդ, բնակչության խտությունը` 14.34 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.37 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 360 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 70 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 45 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 80 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 44-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 36։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 55,0 %։ 44 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 43 անձ (23 տղամարդ և 20 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (0 տղամարդ և 1 կին)։ 36 անաշխատունակներից 2-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 16-ը` թոշակառուներ, իսկ 18-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Միլկովսկի շրջան (Կամչատկայի երկրամաս)
Միլկովսկի շրջան (Мильковский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կամչատկայի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1933 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Միլկովո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 22590 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կամչատկայի երկրամաս Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Իտրիումօրգանական միացություններ
Իտրիումօրգանական միացություններ, օրգանական միացություններ, որոնցում առկա է ածխածին-իտրիում քիմիական կապ։ Նմանատիպ միացությունները ունեն լայն հետազոտության սպեկտր, սակայն դեռևս մեծ նվաճումներ չի եղել այս բնագավառում։ Իտրիումօրգանական միացություններից է YCl3, որը ստացվում է խիտ քլորաջրածնի, ամոնիումի քլորիդի և Y2O3 փոխազդեցությունից։
Տես նաև
Կատեգորիա:Իտրիումի միացություններ Կատեգորիա:Մետաղօրգանական միացություններ
Աղէտ և վերածնունդ
Բովանդակություն
Լևոն Մեսրոպի «1915. Աղէտ և վերածնունդ» գիրքը ցեղասպանությունը վերապրած հայերի վկայությունների յուրահատուկ ժողովածու է։ Լևոն Մեսրոպի գիրքը հրատարակվել է միայն 1950-ականներին։ Երբ առաջին հատորի նյութերի հավաքագրման աշխատանքներն էին տարվում, պարզ դարձավ, որ հազարավոր հայեր դեռ շարունակում են ծպտյալ կյանք վարել արաբ բեդվինների վրանների տակ, և Լևոն Մեսրոպը, համագործակցելով Փառանձեմ Պալյանի հետ, կարողացավ հավաքագրել նաև նրանց հուշագրություններն ու տպագրել գրքի երկրորդ հատորում։ «Վերածնունդ» խորագրով բաժինը, որտեղ ներկայացված է վերապրած հայերի կյանքի նոր փուլը, հավասարապես տեղ է գտել գրքի երկու հատորներում։
Քաղվածքներ գրքից
Կատեգորիա:1952 գրքեր Կատեգորիա:1955 գրքեր Կատեգորիա:Գրական գործեր Հայոց ցեղասպանության մասին
Նիիգաթա (պրեֆեկտուրա)
Նիիգաթա (新潟県 Նիիգաթա-կեն), պրեֆեկտուրա, որը գտնվում է Ճապոնիայի Հոնսյու կղզու Տյուբու տարածաշրջանում։
Պրեֆեկտուրայի վարչական կենտրոնը Նիիգաթա քաղաքն է։ Պրեֆեկտուրայի մակերեսը կազմում է 12,583․83 կմ², բնակչությունը՝ 2 315 447 մարդ (օգոստոսի 1, 2014) , խտությունը՝ 184 մարդ/կմ²։
Նիիգաթան Ճապոնիայի ամենախոշոր պրեֆեկտություններից է։ Այնտեղ գտնվում են Ճապոնիայի սինթտոիզմական տաճարների մեծամասնությունը։ Այն սամուրայի հովանավոր Ուեսուհի Կենսինի հայրենիքն է։ Ժամանակակից Նիիգաթան հայտնի է իր լեռնադահուկային հանգստավայրերով։
Աշխարհագրություն
Նիիգաթան ունի ելք դեպի Ճապոնական ծով։ Նրա տարածությունը հատվում է լեռներով, հատկապես բարձր, մյուս պրեֆեկտուրաների հետ սահմանում։ Պրեֆեկտուրային պատկանում են Սադո և Ավասիմա կղզիները։ Նիիգաթան գտնվում է ամենավտանգավոր սեյսմիկ գոտիներից մեկում։ Պրեֆեկտուրայի տարածքը համապատասխանում է Էտիգո պատմական պրովինցիայի հետ։
Վարչական բաժանում
Պրեֆեկտուրայում կա 20 քաղաք և 10 գավառ (4 գյուղ և 7 ավան)։
Գյուղեր և ավաններ
Գյուղեր և ավաններ գավառներով.
Սիմվոլիկա
Պրեֆեկտուրայի առաջին խորհրդանիշն ընդունվել է 1963 թվականի օգոստոսի 23-ին։ Այն իրենից ներկայացնում է շրջանագիծ, հատված կատականայի «գա» ոճավորված խորհրդանշով (ガ): Պրեֆեկտուրայի դրոշը նույնպես ընդունվել է 1963 թվականի օգոստոսի 23-ին ։ Նոր խորհրդանշանը հաստատվել է 1992 թվականի մարտի 27-ին։ Խորհրդանշանի վրա պատկերված ալիքը խորհրդանշում է պրեֆեկտուրայի անսահման զարգանալու պոտենցիալը ։
1963 թվականի օգոստոսի 23-ին պրեֆեկտուրայի ծաղիկ է ընտրվել կակաչ Գեսներան, վայրի ծաղիկ՝ գնարբուկը (primula modesta, 2008, մարտի 1), ծառը՝ ճապոնական կամելիան ( 1966, օգոստոսի 27), իսկ թռչուն՝ կարմրաոտիկ իբիսը (1965, սեպտեմբերի 13) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներ Կատեգորիա:Տյուբու տարածաշրջան
Սերգեյ Մելքումով
Սերգեյ Գեորգիևիչ Մելքումով (Сергей Георгиевич Мелькумов, ), ռուսաստանաբնակ կինոպրոդյուսեր, «Нон-Стоп Продакшн» կինոընկերության հիմնադիր և գլխավոր պրոդյուսեր, Սանկտ Պետերբուրգի կինոյի և հեռուստատեսության պետական ինստիտուտի պրոդյուսերության ամբիոնի դասախոս, Ռուսաստանի պրոդյուսերների գիլդիայի անդամ ։
Կենսագրություն
Սերգեյ Մելքումովը ծնվել է 1962 թվականի նոյեմբերի 11-ին Մախաչկալայում։ 1983 թվականին ավարտել է Բաքվի Բարձրագույն տեխնիկական դպրոցը։ 1990 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա։ 1992 թվականին սկսել է աշխատել «Слово» («Մոսֆիլմ») կինոստուդիայում, զբաղվել է ֆիլմերի վարձույթով, ավելի ուշ ղեկավարել է առևտրային ծառայությունը։ 1995 թվականից եղել է «Слово» պրոդյուսերական ընկերության համահիմնադիր ու գլխավոր տնօրեն Վ. Գլուխովի և Ելենա Յացուրայի հետ միասին։ 2005 թվականին հիմնադրել է «Нон-стоп продакшн» կինոընկերությունը, որն առաջատարներից մեկն է Ռուսաստանի կինոարտադրության բնագավառում և ընդգրկված է ռուսական շուկայի տասը մեյջեր ընկերությունների ցանկում ։