Միջազգային_ահաբեկչություն
Ահաբեկչության դեմ համակարգված պայքար միջազգային հանրությունը սկսվել է 1934թ-ից։ 1937-ին ընդունվել է ահաբեկչության դեմ պայքարի առաջին կոնվենցիան։ Հակաահաբեկչական պայքարը նոր փուլ թևակոխեց 20-րդ դարի երկրորդ կեսից սկսած։ Ընդունվեցին՝ 1963-ի Տոկյոի, 1970-ի Հաագայի, 1971-ի Մոնռեալի կոնվենցիանրը։ 1996-ից ՄԱԿ-ի շրջանակներում ստեղծվեց ահաբեկչության հարցերով հատուկ կոմիտե։ Ահաբեկչության դեմ պայքարում կարևոր նշանակություն ունեն նաև ներպետական և միջազգային մասնագիտական կառուցներն ու նրանց միջև փոխգործակցությունը։ ԱՄՆ-ում ահաբեկչության դեմ պայքարը իրականացնող մարմիններից են՝ «ազգային անվտանգության խորհուրդը», «ներքին անվտանգության խորհուրդը», «ազգային հակաահաբեկչական կենտրոնը», «ազգային ահաբեկչական վերահսկման կենտրոնը» և այլն։ Եվրոպական պետություններում ահաբեկչական պայքարով զբաղվում են՝ «Եվրոպոլը», «ահաբեկչության դեմ պայքարի հատուկ հանձնաժողովը», «ահաբեկչության դեմ պայքարի համակարգող խորհուրդը», «ոստիկանության հակաահաբեկչական ստորաբաժանումը» և այլն։ ՀՀ-ում 2005թ-ից ոժի մեջ է ահաբեկչության դեմ պայքարի մասին ՀՀ-ի օրենքը։ հայաստանում ահաբեկչության դեմ պայքարն անմիջականորեն իրականացնող սուբյեկտների և պետական կառավարման համակարգի մարմինների գործողությունների համակարգումը, հակաահաբեկչական գործողության օպերատիվ շտաբի ձևավորումն ընդհանուր իրականացնում է հանրապետության վարչապետը։ Միջազգային հանրությունը բազմաթիվ գործիքներ է ստեղծել ահաբեկչության դեմ պայքարի՝ միջազգային կոնվենցիաներից մինչև իրավապահ մարմինների փոխգործակցության մեխանիզմներ։ Սակայն իրականությունը ցույց է տալիս որ այդ գործիքները չեն արդարացնում իրենց։ 2001թ-ի Սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչության օրինակով՝ ԱՄՆ-ի դեմ հարձակման մեջ մեղդրվեց Ալկաիդան և հյտարարմեց միջազգային ահաբեկչության դեմ պայքար, ԱՄՆ-ում ստեղծվեց կոալիցիա, և կառավարելով այդ կոալիցիան սկսեցին թիրախավորել Ալկաիդային աշխրհի տարբեր հատվածներում, առաջին հերթին Աֆղանստանում։ Այդ ժամանակ միջազգային ահաբեկչությունների դեմ կոալիցիան առջնորդվում էր հետևյալ սկզբունքով. Փնտում էին կառույց և լիդերներ։ Հիմա, օրինակ՝ «Իսլամական պետությունը» արդեն արդեն ոչ թե կառույց է այլ շարժում, գաղափարական լուրջ ազդեցությամբ։ Իսկ լիդերների առկայությունը մեծ հաշվով ոչինչ չեն փոխում, կլինեն լիդերներ թե ոչ, ըստ էության այդ կայծը տրված է, այսինքն արդեն մղված է ակտիվության։ Այդ պատճառով պետք է փոխվի այդ պայքարի ձևը (կոնցեպտը)։ Այսինքն այլևս պետք չէ փնտրել կառույց, որը այն ժամանակ թաքնվում էր այդ Աղվանա-Պակիստանյան սահմանամերձ հատվածներում, (այդ կառույցը Սիրյաում և Իրաքում էր), լիդերներնել կարծես թե չեն թաքնվում արդեն, ի տարբերություն Ուսամա Բեն Լադենին։ Այստեղ մենք գործ ունենք մի երևույթի հետ, նաև աշխարհաընկալման և արժեհամակարգային տարբերության հետ, որը պետք է հասկանանք և փորձենք այս ամբողջը կազմակերպել այդ դրսեվորումների դեմ պայքարում։ Առաջի հերթի մենք պետք է հասկանանք թե ինչ է կատորվում այդ երիտասարդ մուսուլմանի ուղեղում, ինչն է նրան դրթում ահաբեկչության, ընդ որում այն մուսուլմանի, որը որ զարգացած երկրից է, այսինքն մերձավոր արևլքից չէ։ Այդ դեպքում գործիքներից կարող է լինել կրթության, միգրացիայի խնդիրների լուծումը, փախստականների հետ աշխատանքը, նաև քաղաքակրթությունների երկխոսության խնդիրն է, որի համար պերք է տարվի աշխատանքներ նաև տեղի բնակչության հետ, էթնոդավանական համայնքների հետ, պետք է դրան մեծ ուշադրություն դարձնել և իրականացնել դա հենց այդ համայնքները ներկայացնող կրոնական գործիչների հետ միասին, պետք է դա իրականացնել վերևից ներքև (համայնքային իշխանություններ և մարմիններից)։ Ահաբեկչությունը համամարդկային սպառնալիք է։ Այսօր ահաբեկչության դեմ պայքարը՝ համամարդկային պայքար է և պահանջում է մեզանից բոլորի և յուրաքնաչյուրի ջանքերը։ (Vanush Avetisyan (քննարկում))