cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Չերնոկուրկա
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Նարիշկինների և Շուվալովների պալատ
Նարիշկինների և Շուվալովների պալատ, 19-րդ դարի ճարտարապետական հուշարձան Սանկտ Պետերբուրգում։ Գտնվում է Ֆոնտանկա գետի Առափնյա թաղամաս, տուն 21-ի և Իտալական փողոց, տուն 39-ի անկյունում։ Պալատը կառուցված է էկլեկտիկ ոճով՝ ուշ կլասիցիզմի և նոր վերածննդի տարրերի համադրությամբ։
Պատմություն
Պալատն իր այժմյան տեսքը ստացել է մի քանի փուլերով կառուցվելուց հետո։ Պալատի ձախ մասը կառուցվել է 1780-ական թվականներին Վորոնցովների պատվերով և անհայտ ճարտարապետի նախագծով։ Հին շենքի աջակողմյան շինարարական աշխատանքները կատարվել են 1821-1822 թվականներին, կառույցի նոր սեփականատիրոջ՝ Դմիտրի Նարիշկինի պատվերով՝ հավանաբար Կարլ Ռոսի նախագծով։
Դմիտրի Նարիշկինը վաճառեց պալատն իր զարմիկին՝ Լև Նարիշկինին, որի օրոք իրականացվեց ներքին մի շարք կառույցների վերակառուցում (ճարտարապետ՝ Բեռնար դե Սիմոն), իսկ 1844-1849 թվականներին շենքի երկու մասերը միավորվեցին մեկ ընդհանուր ճակատամասով (ճարտարապետ՝ Նիկոլայ Եֆիմով) ։
1846 թվականից շենքի սեփականատերերն էին Լև Նարիշկինի դուստրը՝ Սոֆյա Շուվալովան, և նրա ամուսինը՝ Պյոտր Շուվալովը, ապա նրանց որդին և հարսը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո, մինչև 1925 թվականը շենքում գործում էր Պալատական կենցաղի թանգարանը։
Խորհրդային ժամանակաշրջան
Խորհրդային ժամանակաշրջանում պալատը մի քանի անգամ փոխել է իր նշանակությունը։ Այնտեղ գործել է տպագրատուն, կենցաղի տուն, իսկ 1965 թվականից հետո՝ Արտասահմանյան երկրների ժողովուրդների հետ բարեկամության պալատ ։
2001 թվականին պալատի մուտքի առջև, դեպի ափամերձ Ֆոնտանկա տեղադրվեց հուշաքար՝ ի հիշատակ Լենինգրադի պաշարման ժամանակ կառուցված պատնեշի։
2006 թվականին պալատում կազմակերպվեցին վերականգման աշխատանքներ։ 2013 թվականի նոյեմբերի 19-ին այնտեղ պաշտոնապես բացվեց Ֆաբերժեի թանգարանը։ Այն դարձավ դաշնային մասշտաբով առաջին մասնավոր թանգարանը Ռուսաստանում։ Պալատի կապույտ հյուրասենյակում ցուցադրվում են Զատկվա ոսկերչական ձվերի հավաքածուն ։ Պալատի մյուս սրահներում ցուցադրվում են 19-րդ դարի ռուսական ճենապակու, քարե քանդակների, սրբապատկերների, գեղանկարչության, արծաթագործության, թանկարժեք իրերի և հուշանվերների հավաքածուներ ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պալատներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի թանգարաններ
Պրոդիկոս
Պրոդիկոս (Πρόδικος, ծնվ.՝ ), հույն փիլիսոփա Կոս կղզուց։ Սոկրատեսի օրոք եղել է ավագ սոփեստներից մեկը և Պլոտարգոսի կրտսեր ժամանակակիցը։ Նա Կոս կղզուց ժամանել է Աթենք որպես դեսպան և ճանաչվել է հռետոր և ուսուցիչ։ Պլատոնը մեծ հարգանքով է վերաբերվում նրան, քան մնացյալ սոփեստներին, և մի քանի երկխոսություններում պլատոնական Սոկրատեսը համարվում է Պրոդիկոսի ընկերը։ Պրոդիկոսը իր կրթական ծրագրում մեծ տեղ է տվել լեզվաբանությանը և էթիկային։ Իր «Հերակլեսը խաչմերուկում» ճառերից մեկի բովանդակությունը հանրաճանաչ է մինչ օրս։ Նա նաև ներկայացրել է կրոնի ստեղծման մասին տեսությունը։
Կենսագրություն
Պրոդիկոսը ծագումով Յուրադա (Ιουλίδα) քաղաքից է, Սիմոնիդես Քիոսացու բարեկամն է համարվում, նա բնութագրում էր նրան, որպես անձի, ում կարելի է նմանվել։ Պրոդիսկոսը հաճախ էր գնում Աթենք իր հայրենի քաղաքի գործերը անցկացնելու նպատակով և ուշադրություն էր գրավում իր հռետորությամբ, չնայած ուներ ցածր ձայն։ Պլուտարքոսը նկարագրում էր նրան որպես բարեկազմ և ֆիզիկապես թույլ մարդու, Պլատոնը նույնպես ակնարկել է նրա թուլության և նրբության աստիճանի մասին ու պատճառը, որը հանգեցրել է դրան։ Ֆիլոստրատը (Φλάβιος Φιλόστρατος) մեղադրել է նրան ճոխության և ժլատության մեջ։ Պլատոնը իր «Պլոտարգորաս» անվամբ երկխոսությունում Պրոդիկոսին հիշատակել է, որ վաղ է տեղափոխվել Աթենք։ Նա հայտնվել է Եվրիպիդեսի դրամայում և «Ամպեր» կատակերգությունում, Արիստոֆանի «Թռչուններ» կատակերգույունում։ Ֆիլոստրատի հայտարարության համաձայն Պրոդիկոսը իր առաքինության և արատների մասին լեկցիան կարդացել է Թեբեում և Սպարտայում։
Պրոդիկոսը մտերիմ էր հանրաճանաչ փիլիսոփաների և մշակութային գործիչներից շատերի հետ` Սոկրատեսի, Քսենոփոնի, Կիրտեյի, Թուկիդիդեսի (Θουκυδίδης), Թերամենի (Θηραμένης), Եվրիպիդեսի, որոնք հարգում էին նրա տաղանդը ։ Նրա աշակերտներն էին հռետորներ Թերեմենը (Θηραμένης) և Իսոկրատը (Ἰσοκράτης):
Մնացյալ սոփեստների համեմատ Պլատոնը իր երկխոսություններում Պրոդիկոսին հիշատակվել կամ ներկայացվել է հատուկ աստիճանի հարգանքի։ «Ամպեր» կատակերգությունում Արիստոֆանը ներողամիտ է վերաբերվում նրան, քան` Սոկրատեսի։
Պրոդիկոսին են վերագրում նաև «Հերակլեսը խաչմերուկում» այլաբանական պատմվածքը ։
Հռետորաբանության վերաբերյալ փիլիսոփայական հայացքներ
Ինչպես շատ սոփեստներ, Պրոդիկոսը նույնպես սովորեցնում էր բանավեճի արվեստը։ Նրա առանձնահատկություններից է եղել հետաքրքրությունը դեպի բառերի նշանակությանը ։ Զարգացնելով Պրոտոգորասի ճիշտ ճառերի մասին ուսմունքը, նա զբաղվում էր տարբեր ուղիղ և մոտավոր հոմանիշների (հարակից բառեր) հարցերով, բառերի իմաստավոր արժեքների, ինչպես նաև համանուններով ։
Պրոդիկոսը իր մեթոդն անվանում էր «բառերի ճիշտ նշանակության մասին» (ορθότης ὀνομάτων) ուսմունք ։ Յուրաքանչյուր տերմինի ճշգրիտ նշանակությունը տալու ձգտումը հիշատակում է Սոկրատեսը մի քանի երկխոսություններում, օրինակ`
Պլատոնը Պրոդիկոսի ուսումնասիրությունը նմանեցրել է Սոկրատեսի դեֆինիցիաների մասին ուսմունքի հետ և նախապատրաստական փուլ է համարել ։ Հատկանշական ազդեցություն է ունեցել իրերի գոյության հարցում, դրանց տարբերությունը միմյանցից, փիլիսոփայական մտքի ուսումնասիրությունում «Ի՞նչ է դա» հարցի պատասխանում ։
Պրոդիկոսը առաջինն էր, ով ցույց տվեց լեզվի վելուծության կարևորությունը տրամաբանության և փիլիոսփայության համար ամբողջությամբ։ Ուսումնասիրելով բանավեճի կանոնների թեման, նա ընդհուպ մոտեցել էր «Եթե p,ապա q» կեղծ թեզիսի ժծտման ընդհանուր ձևին` հակառակ օրինակի եղանակով ։ Դիդիմ Կույրը (Δίδυμος ὁ Τυφλός) հիշատակել է Պրոդիսկոսի հետ հակասության անհնարինության մասին (οὐκ ἔστιν ἀντιλέγειν) քննարկումը, ինչպես Պրոտոգորասը և Արիստոֆանը։ Այդ առումով անհրաժեշտ է հասկանալ, որ հոմանիշ և նույն արմատ ունեցող բառերը, որոնք նման են իմաստով, կարող են ունենալ տարբեր ճշգրիտ նշանակություններ, և երբեմն հակասությունը հանդիսանում է երևակայական՝ հիմնվելով միայն բառախաղի վրա։ Այդպիսով, հավանական է, որ Պրոդիկոսը նույնպես հետաքրքրված էր տրամաբանությամբ ։
Հայտնի է, որ Պրոդիկոսը բժիշկներին խորհուրդ է տվել բժշկության տերմինաբանության հարցերում, որն այդ ժամանակ նոր էր ձևավորվում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Նախասոկրատեսյան փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Անտիկ դարաշրջանի հույն փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Հին հույն հռետորներ Կատեգորիա:Աթեիստներ Կատեգորիա:Հին հույն գրողներ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ
Բժեգ
Բժեգ (Brzeg  — «ափ», Brieg, լատիներեն՝ Alta Ripa, սիլեզյան գերմաներեն՝ Brigg, Břeh), քաղաք Լեհաստանի հարավարևելյան մասում՝ Սիլեզիայում, Օդրա գետի ձախ ափին, Օպոլեի վոևոդությունում, որի կազմի մեջ մտնող նույնանուն շրջանի (պովյատի) վարչական կենտրոնն է։ Զբաղեցնում է 14,7 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ 2004 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 38 496, 2021 թվականի դեկտեմբերի տվյալներով՝ 34.778 :
Պատմություն
Պատմական փաստաթղթերում առաջին անգամ հիշատակվել է 1234 թվականին՝ որպես ձկնորսական և առևտրական բնակավայր ։ 1248 թվականին Սիլեզիայի սուքս Հենրի III-ը Բժեգին մագդեբուրգյան իրավունք է շնորհել։ 13-րդ դարի վերջերին քաղաքը պարսպապատվել է։ Մի որոշ ժամանակ Բժեգը կրել է Պարտեզ-քաղաք ( Miasto Ogrodów) մականունը ։ 14-րդ դարասկզբից մինչև 17-րդ դարի վերջերը գտնվել է Սրբազան հռոմեական կայսրության մեջ մտած Բոհեմիայի թագավորության կազմում, Պիաստների տոհմի մի ճյուղը հանդիսացող Բժեգի հերցոգների տիրապետության տակ (եղել է նրանց աթոռանիստ-նստավայրը), այնուհետև, սիլեզիական պատերազմի արդյունքում, դարձել է պրուսական բնակավայր։
1842 թվականին այստեղ շահագործման է հանձնվել երկաթուղային կայարանը (Վրոցլավ — Օպոլե գծի վրա)։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին՝ 1945 թվականին, Բժեգը հանձնվել է Լեհաստանին, գերմանացի բնակիչները արտաքսվել են։
Քույր քաղաքներ
Բժեգի քույր քաղաքներն են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Լեհաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Պատմական քաղաքներ
Անողնուց թռչուններ
Անողնուց թռչուններ, հայտնի են շուրջ 60 տեսակ, դրանցից մի քանիսն անհետացած են (մադագասկարյան էպիորնիսը, նորզելանդական մոան և այլ)։ Ժամանակակակից ներկայացուցչներն են աֆրիկական ջայլամը, նանդուն (2 տեսակ), կիվին (5 տեսակ), կազուար (3 տեսակ), էմուն և տինամուին 47 տեսականեր։
Աֆրիկական ջայլամ
Աֆրիկական ջայլամը անողնուց թռչունների վերնակարգի ջայլամների կարգի միակ ներկայացուցիչն է։ Ժամանակակից ամենախոշոր թռչունն է։ Ջայլամն ապրում է Աֆրիկայի տափաստաններում և անապատներում, սովորաբար խմբերով (1 արու և 3-5 էգ)։ Ջայլամն արագավազ է, կարող է զարգացնել մինչև 70 կմ/ժ արագություն։ Ջայլամի ձուն աշխարհի ամենախոշոր ձուն է, ունի մինչև 20 սմ մեծություն, քաշը՝ մինչև 2 կգ։ Հետաքրքիր է, որ ձվերի վրա թխսում է միայն արուն։
Կազուար և էմու
Կազուար և էմու թռչուններն ապրում են Ավստրալիայում և հարակից կղզիներում։ Կազուարը մեծությամբ աշխարհի երկրորդ թռչունն է ջայլամից հետո, բարձրությունը հասնում է մինչև 1,8 մետրի, քաշը մինչև 80 կգ։ Կազուարին կարելի է ճանաչել գլխին ունեցող սաղավարտով։ Հայտնի է կազուարի 3 տեսակ, որոնցից երկուսն ունեն սաղավարտ, իսկ ամենափոքրը կազուար-մուրուկը, զուրկ է սաղավարտից։
Էմուն նույնպես խոշոր է, երկարությունը մոտ 2 մ է, քաշը մինչև 60կգ։ Կարող է արագ վազել (մինչև 50 կմ/ժ արագությամբ)։ Լայնորեն տարածված է ողջ Ավստրալիա մայրցամաքում։
Կիվի
Կիվին ապրում է Նոր Զելանդիայում, հավի մեծություն ունի, քաշը 1-4 կգ։ Գիշերային կենդանի է, սնվում է միջատներով, անձրևաորդերով, փափկամորթերով, պտուղներով։ Կիվին որսի է դուրս գալիս մայրամուտից կես ժամ անց։ Կիվին հանդիսանում է Նոր Զելանդիայի ոչ պաշտոնական Խորհրդանիշը։ Նորզելանդացիներին երբեմն կատակով անվանում են կիվի։
Կատեգորիա:Թռչուններ
Ջիլդա (երգչուհի)
Միրիամ Ալեխանդրա Բիանչի (Ջիլդա, Հիլդա) (Miriam Alejandra Bianchi (Gilda), ), արգենտինացի երգչուհի, կումբիա ոճի երգերի հեղինակ ։ Առավել հայտնի են Ջիլդայի «No me arrepiento de éste amor», «Fuiste», «No es mi despedida», «Corazón valiente», «Como tú» երգերը։
Կենսագրություն
Ջիլդան ծնվել 1961 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Բուենոս Այրեսի Վիլա Դևոտո շրջանում՝ Օմար և Իսաբել Սկոլների ընտանիքում։ Ծնողները ցանկացել են դստերը Ջիլդա անվանել Չարլզ Վիդորի «Ջիլդա» ֆիլմի գլխավոր հերուսուհու պատվին, որտեղ Ջիլդայի դերը խաղում էր Ռիտա Հեյուորթը, սակայն չի ստացվել, բայց աղջնակին հաճախ կոչել են Ջիլդա։ Հենց այս անունն էլ նա ընտրել և օգտագործվել է որպես բեմական անուն։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Ջիլդան պատրաստվել է դառնալ ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ, բայց 17 տարեկան հասակում, հոր մահից հետո, ստիպված է եղել թողնել ուսումը, որպեսզի օգնի ընտանիքին։
24 տարեկանում ամուսնացել է երիտասարդ իմպրեսարիո Ռաուլը Կագինի հետ։ Մի քանի տարի անց նրանք բաժանվել են։ Ջիլդան ունեցել է երկու երեխա՝ Մարիելն ու Ֆաբրիսիոն։
Մահ
1996 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Ջիլդան մահացել է ողբերգական ավտովթարից, երբ միկրոավտոբուսը բախվել է բեռնատարին։ Ջիլդայի հետ մահացել են մայրը, դուստրը Մարիելան և խմբի երեք երաժիշտներ։ Հրաշքով փրկվել են Ջիլդայի որդին՝ Ֆաբրիսիոն և Տոտի Խիմենեսը։
Մրցանակ
Հետմահու Ջիլդային շնորհվել է Garlos Gardel մրցանակ «Տրապիկալ լավագույն երգչուհիներ» անվանակարգում ։
Մամուլում
2012 թվականին լրագրող Ալեխանդրո Մարգիլիսը Grupo Editorial Planeta հրատարակչության միջոցով հրատարակել է «Gilda, la abanderada de la bailanta» (նրա միակ վավերացված կենսագրականը)  ։
2015 թվականին ռեժիսոր Իվան Էսպեչը բեմադրել է «Ջիլդա» պիեսը, որտեղ գլխավոր դերում հանդես է եկել Ֆլորենսիա Բերթոլդը ։
2016 թվականի սեպտեմբերի 15-ին՝ Ջիլդայի մահվան 20-րդ տարելիցին, նկարահանվել է նրա կյանքի և կարիերայի մասին պատմող «Gilda, no me arrepiento de este amor» (Ես Ջիլդան եմ) կենսագրական ֆիլմը, որտեղ Ջիլդայի դերում հանդես է եկել Նատալիա Օրեյրոն ։
Համբարձում Խաչանյան
Համբարձում Միսակի Խաչանյան, հայ դերասան, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1935)։
Կենսագրություն
Համբարձում Խաչանյանը ծնվել է Տրապիզոնում, սակայն մեկ տարեկան հասակում տեղափոխվել է Սիմֆերոպոլ։ Այստեղ ավարտել է հայկական ծխական դպրոցի չորս դասարանները, այնուհետև ուսանել է տեղի ռուսական քաղաքային դպրոցում, որը հոր մահից հետո թողել է անավարտ, և ապա հետագայում ավարտել էքստերն կարգով։ Սափրիչ Միսակը, ով նաև թատերական կեղծամներ պատրաստող էր, որդուն հաճախ է տարել թատրոն՝ նրա մեջ արթնացնելով սեր դեպի բեմն ու թատրոնը։ Եվ շուտով պատանի Համբարձումը դառնում է աշակերտական ներկայացումների մասնակիցը Եկատերինոդարում (Կրասնոդար), ուր միաժամանակ ապրել է Խաչանյանների ընտանիքը։ Տարիների հետո Համբարձումը ստանում է նաև մասնագիտական կրթություն։ Նա 1917 թվականին գերազանց գնահատականներով ավարտում է Սիմֆերոպոլի կինոդերասանական ստուդիան։ 1919 թվականին Սիմֆերոպոլում ավարտել է Նիկիտինի մասնավոր կինոստուդիան։ Խաչանյանը դառնում է դերասան՝ Բաթում, Սուխում, Կրասնոդար, Սիմֆերոպոլ և այլ քաղաքներում հանդես գալով ռուսական, երբեմն նաև հայկական թատերախմբերի հետ։ Հենց Բաթումում խաղալիս էլ, 1922 թվականին, նրան տեսնում ու գնահատում է Վահրամ Փափազյանը և երիտասարդին իր հետ բերում Երևան։ Խաչանյանը դառնում է Առաջին պետթատրոնի դերասան ։
Խաչանյանը հայկական առաջին պետթատրոնի և ազգային կինեմատոգրաֆիայի հիմնադիրներից է։ 1922 թվականից աշխատել է ներկայիս Գաբրիել Սունդուկյանի անվան թատրոնում (Առաջին պետթատրոն) (1933-1935 թվականներին՝ Երևանի բանվորական թատրոնում)։ 1925 թվականից նկարահանվել է Հայկինոյում։ Ցայտուն անհատականության կատակերգակ-արտիստ Խաչանյանին բնորոշ էր հոգեբանական նրբերանգներով հագեցած, սոցիալական նկարագրով հուզիչ, գեղարվեստորեն հավաստի խաղ թե դրամատիկական թատրոնում, թե կինոյում։ Լավագույն դերերից են՝ Սգանարել (Մոլիերի «Դոն ժուան», 1922, 1934), Գրումիո (Շեքսպիրի «Կամակոր կնոջ սանձահարումը», 1923), Պաղտասար (Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար», 1927, 1933), Ռասպլյուև (Աուխովո-Կոբիլինի «Կրեչինսկու հարսանիքը», 1933), Սչաստլիվցև (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Անտառ», 1935), Ֆալստաֆ (Շեքսպիրի «Վինձորի զվարճասեր կանայք» 1939), Աբիսողոմ աղա («Մեծապատիվ մուրացկաններ», ըստ Պարոնյանի, 1941), կինոէկրանում՝ Բադալ («Նամուս», 1925), Խդո («Զարե», 1926), Շոր («Շոր և Շորշոր», 1926), Սադրազամ («Խասփուշ», 1927), Խեչան («Մեքսիկական դիպլոմատներ», 1931), Կիկոս («Կիկոս», 1933), Դարչո («Պեպո», 1935), Տեր-Պողոս («Սևանի ձկնորսները», 1938), Նազար («Քաշ Նազար», 1940)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Անձինք Տրապիզոնից
Ծանր մետալ խմբերի ցանկ
1981 թվականին երեք թրեշ մետալ խմբեր ներառվեցին «Մեծ քառյակի» մեջ՝ Metallica, Slayer և Anthrax ։ Նրանց՝ 1983 թվականին միացավ Megadeth խումբը, որը կազմավորեց Դեյվ Մասթեյնը, ով հեռացվել էր Metallica-ից ։
Ալբերտ Վիլսոն
Ստացել է իր դոկտորական կոչումը մաթեմատիկայի բնագավառում Քալիփոռնիայի համալսարանում 1947 թվականին։
1949 թվականին ընդունվել է աշխատելու Պալոմարյան աստղադիտարանում, և սկսեց ղեկավարել Պալոմարի երկնքի հետազոտություն ծրագիրը։ 1953 թվականին նա դարձավ Լոուելի աստղադիտարանի տնօրենի օգնական, և հետագայում զբաղեցրել է տնօրենի պաշտոնը 1954-1957 թվականները։ Հետագայում աշխատել է նաև Ռենդ Քորփորեյշնում, ինչպես նաև այլ մասնավոր կազմակերպություններում։ 1962 թվականին Վիլսոնը դարձավ Իկարուս աստղագիտական ամսագրի հիմնադիր խմբագիրը։ 1966 թվականին նա դարձավ ՄակԴոնել-Դուգլասի առաջադեմ հետազոտական լաբորատորիաների տնօրենը, զբաղեցնելով այս պաշտոնը մինչև 1972 թվականը։ Հետագայում դասավանդել է փիլիսոփայություն և գիտություն Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանում մինչև թոշակի անցնելը։
Վիլսոնը հայտնաբերել է մի քանի աստերոիդներ, ինչպես նաև համատեղ Ռոբերտ Հարինգտոնի հետ հայտնաբերել է 107P/Վիլսոն-Հարինգտոն պարբերական գիսաստղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի աստղագետներ
Կիմ (այլ կիրառումներ)
Կիմ, կարող է վերաբերել՝
Կատեգորիա:Ճամբարի ժամանակավոր
Կին (այլ կիրառումներ)
Կին, կարող է վերաբերել՝
Ժինեստար
Ժինեստար  (Ginestar), մունիցիպալիտետ Կատալոնիայում։ Գտնցում է Տառագոնիա պրովինցիայում, Կատալոնիա ինքնավար համայքնի կազմում։ Տարածքը կազմում է 15,9 կմ²։ Բնակչությունը՝ 1022 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Բալտո 2: Փնտրելով գայլին
'''Բալտո 2. Փնտրելով գայլին''' (Balto II: Wolf Quest)՝ 2002 թվականի ամերիկյան լիամետրաժ մուլտֆիլմ, ռեժիսոր` Ֆիլա Վայնշտեյն։ 1995 թվականի «Բալտո» մուլտֆիլմի շարունակությունն է։ 2004 թվականին դուրս է եկել մուլտֆիլմի երրորդ մասը «Բալտո 3. Հանգստի թևեր»։
Սյուժե
Բալտոյին և Ջեննին ծնվում է վեց շուն։ Հինգը նման էին մորը` հասկի էին, իսկ վեցերորդ աղջիկը` Ալուն գայլի էր նման։ Շուտով բոլոր շները գտնում են իրենց տերերին, բայց մենակ Ալուն էր, որ ոչ մեկի դուրը չէր գալիս ու այդ պատճառով նա մնում է իր հոր մոտ։
Շուտով հայրը պատմում է Ալուին, թե որտեղից են «գայլի գեներ» նրա մոտ։ Ալուն իմանալով այդ ամենը փախչում է, որպեսզի գտնի իր տեղը այս կյանքում։
Այդ ժամանակ Բալտոն երազ է տեսնում, թե ինչպես մի գայլերի ոհմակ և ագռավներ հետևում են նրան։ Հաջորդ օրը Բալտոն գնում է Ալուին փնտրելու և ճանապարհին տեսնում է այն գայլերի խմբին և ագռավներին, որոնց տեսել է երազում։
Բալտոյի սիրելի ընկերները` Բորիսը, Մակը և Լակը չեն օգնում նրան իր աղջկան օգնելու հարցում ասելով, որ ընդհանուր ոչինչ չկա հոր և աղջկա մեջ։
Այդ ժամանակ Ալուն փնտրում էր փախուստի համար մի քարանձավ։ Շուտով մի քարանձավ է գտնում, բայց այդ քարանձավում ապրում էր նաև Մուրան։ Մուրան բացատրում է Ալուին, որ այդքան էլ սարսափելի չէ լինել և՛ շուն, և՛ գայլ։ Շուտով Ալուի հայրը նրան գտնում է, սակայն Ալուն հրաժարվում է տուն վերադառնալ։ Ալուն և նրա հայրը գնում են ճանապարհորդության։ Ճանապարհին Ալուի մոտ արթնանում են տարբեր կախարդական ուժեր։ Նա կարողանում է կարդալ այն արջի մտքերը, որը պատրաստվում էր հարձակվել նրանց վրա։
Ալուն և նրա հայրը հասնում են օվկիանոսի ափի մոտ և տեսնում են գայլերի ոհմակ։ Նրանց ղեկավարը՝ Նավան, օժտված էր կախարդական հնարքներով և նա անընդհատ կապի մեջ էր գեղեցկուհի գայլ Անուի հետ։ Նավայի խոսքերով նրանց մոտ շուտով նոր ղեկավար է գալու, ով չգիտի, որ նա գայլ է։ Բոլորը մտածում են, թե խոսքը Բալտոյի մասին է։ Եվ երիտասարդ գայլ Նիդժուն սկսում է թակարդներ լարել Բալտոյի համար, Յակի, Նուկի և Սումակի օգնությամբ։
Գալիս է միգրացիայի ժամանակաշրջանը։ Այդ ժամանակաշրջանում բոլոր գայլերը ցրվում են աշխարհով մեկ, որպեսզի գտնեն նոր բնակավայրի տեղ, անցնում են տարբեր սառցակալած օվկիանոսների միջով ։ Օգտվելով այդ առիթից Նիդժուն փորձում է սպանել ղեկավարին, որպեսզի զբաղեցնի նրա տեղը և ստանա ղեկավարի պաշտոնը, սակայն նրան խանգարում է Ալուն։ Վերջապես Ալուն գտնում է իր տեղը այս կյանքում նա դառնում է գայլերի ոհմակի ղեկավարը։
Բալտոն վերադառնում է Նոմ և ճանապարհին ինչ-որ մեկը կախարդական հնարքների շնորհիվ վերափոխվում է Բալտոյի մոր՝ Անիուին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր շների մասին Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր գայլերի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1920-ականներին
Վահրամ Հակոբյան
Վահրամ Նասլետնիկի Հակոբյան, հայ մեխանիկ։ Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր (1998), պրոֆեսոր (1972)։
Կենսագրություն
1976 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ Նույն թվականից աշխատում է ՀՀ ԳԱԱ Մեխանիկայի ինստիտուտում, 1989 թվականից՝ ավագ, 1998 թվականից՝ առաջատար գիտաշխատող, 2006 թվականից՝ տնօրեն ։ 1989 թվականից ՀՀ ԳԱԱ Մեխանիկայի ինստիտուտի գիտական խորհրդի անդամ է։
Աշխատանքները վերաբերում են լարումների տարբեր տիպի կենտրոնացուցիչների և ձևափոխվող հոծ մարմինների փոխազդեցության խառը եզրային խնդիրներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մեխանիկոսներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ
Եկատերինա Բոբրինսկայա
Եկատերինա Բոբրինսկայա (Екатери́на Алекса́ндровна Бо́бринская, ), ռուս արվեստաբան։ Ռուսական ավանգարդի հետազոտող, ֆուտուրիզմի և կուբոֆուտուրիզմի ոլորտի մասնագետ։ Ժամանակակից արվեստի գեղարվեստական քննադատ, կոնցեպտուալիզմի ոլորտի մասնագետ։
Կենսագրություն
Եկատերինա Բոբրինսկայան ծնվել է 1966 թվականի հունիսի 2-ին ՌԽՖՍՀ-ում ։ 1988 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի պատմական ֆակուլտետի արվեստի տեսության և պատմության բաժինը ։
1989 թվականից մինչև 1991 թվականը որպես խմբագիր աշխատել է «Խորհրդային նկարիչ» հրատարակչությունում։ 1994 թվականից աշխատում է Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի նախարարության Արվեստագիտություն պետական ինստիտուտում ։
1993 թվականին «Ռուսական կուբոֆուտուրիզմում պոեզիայի և գեղանկարչության փոխազդեցություն» թեմայով Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանում պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիան՝ ստանալով արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճան։
2005 թվականին «1910-ականների վերջի-1920-ականների սկզբի ռուսական ավանգարդում արվեստի սահմանների խնդիրը» թեմայով Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանում պաշտպանել է դոկտորական դիսերտացիան՝ ստանալով արվեստագիտության դոկտորի գիտական աստիճան։
Կինը (այլ կիրառումներ)
Կինը, կարող է վերաբերել՝
Սաչիլե
Սաչիլե (Sacile), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պարդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 20 112 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 617 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 33 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33077։ Հեռախոսային կոդ՝ 0434։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կինուլի
«Կինուլի» («Кинули»), Վերա Չապլինայի վիպակը, որը բացում է նրա «Իմ սաները» և «Կենդանաբանական այգու կենդանիները» պատմվածքների շարքերը և նվիրված է գրող ամենահայտնի սանին՝ էգ առյուծ Կինուլիին։
Ստեղծման պատմություն
«Կինուլի» վիպակի հրատարակությանը նախորդել են Չապլինայի՝ 1935-1936 թվականներին լույս տեսած մի քանի ոչ մեծ հրապարակումներ, որոնք ստեղծվել են ակնարկ-ռեպորտաժ ժանրում և պատմում են արտասովոր չորքոտանի սանի մասին։ «Պատանի նատուրալիստ» № 8 ամսագրում 1935 թվականին տպագրված «Կինուլի» ակնարկը պատմում է առյուծի տնային դաստիարակության առաջին երկու ամիսների մասին, որից կենդանաբանական այգում հրաժարվել էր նրա մայրը։ 1936 թվականի «Մուրզիլկայի»  № 1 համանուն ռեպորտաժն ընդգրկել է մեծացող էգ առյուծի 7-ամսյա կյանքի իրադարձությունները։ «Կինուլի» (Դետգիզ, 1936) 16-էջանոց առանձին գրքույկը, որն ստեղծել է Վերա Չապլինան համանուն ֆիլմի կինոօպերատոր Անդրեյ Գլազովի հետ միասին, ամփոփում է կոմունալ բնակարանի սենյակում առյուծի մեկամյա կյանքի արդյունքը և ավարտվում նրա տեղափոխմամբ Մոսկվայի կենդանաբանական այգի։ Ընդ որում, այս գրքում հիմնական տեղն զբաղեցրել են լուսանկարները , իսկ նրա տեքստի բովանդակությունը զգալիորեն զիջում էր նախորդ հրապարակումներին։
Վիպակի առաջին ծավալուն տարբերակը հրապարակվել է Չապլինայի «Իմ սաները» (1937) գրքում՝ Դմիտրի Գորլովի և Գեորգի Նիկոլսկու նկարազարդումներով։ «Կինուլի» ստեղծագործության երկրորդ տարբերակը, որում տեղ են գտել նաև ռազմական ժամանակների իրադարձությունները, հրատարակվել է «Չորքոտանի ընկերներ» («Четвероногие друзья», 1947) հեղինակային ժողովածուում։ Վերջնական խմբագրությունը լույս է տեսել «Կենդանաբանական այգու կենդանիները» («Питомцы зоопарка», 1955) ժողովածուում։ Վիպակի ծավալը կազմել է 2,5 հեղինակային թերթ։ «Կինուլի» վիպակի վրա հեղինակն աշխատել է 20 տարի։
Կիուե (այլ կիրառումներ)
Կիուե, կարող է վերաբերել՝
Կինուլի
Ստեղծման պատմություն
1939 թվականին վիպակն առաջին անգամ հրատարակվել է արտասահմանում առանձին գրքով՝ Vera Chaplina «My animal friends», George Routledge & Sons Ltd., London։ Այն հրատարակվել է ավելի քան 150 անգամ Ռուսաստանում և արտասահմանում, թարգմանվել է 33 լեզվով՝ ադիգեերեն (1954), անգլերեն (երեք տարբերակ՝ 1939, 1956 և 1970), արաբերեն (1959), բալկարերեն (1963), բելառուսերեն (1949), բենգալերեն (1976), բուլղարերեն (1950), հունգարերեն (երկու տարբերակ՝ 1949 և 1955), վրացերեն (1961), եբրայերեն (1961), իսպաներեն (1958), կաբարդիներեն (1962), ղազախերեն (1952), չինարեն (1951-1957), կորեերեն (1959), լատվիերեն (1952), մոլդովերեն (1952), գերմաներեն (1949-1958), լեհերեն (1950), պորտուգալերեն (1963), ռումիներեն (1953), սերբերեն (1962), սլովակերեն (1950), ուդմուրտերեն (1959), ուզբեկերեն (1952), ույղուրերեն (1954), ուկրաիներեն (2007), ուրդու (1959), ֆրանսերեն (1956), հինդի (1959), չեխերեն (1950), էստոներեն (1954), ճապոներեն (1956) ։ 1975 թվականին «Կինուլի» վիպակը լույս է տեսել Բրեյլի գրերով «Просвещение» հրատարակչության կողմից։
Սյուժեն
«Արտասովոր բնակչի» դաստիարակության և արկածների, հարևանների և լուսանի ձագի հետ նրա շփման, Մոսկվայի փողոցներով զբոսնելու, կինոյում նկարահանվելու, հիվանդության և ապաքինման պատմությունները, խաբեբայի հետ պատահած դեպքն ու այլ դրվագներ ընդգրկում են մի ամբողջ տարվա իրադարձություններ՝ Կինուլիի մանկությունից մինչև այն պահը, երբ նա դառնում է գրեթե չափահաս առյուծ։
Այդ եզակի փորձի մասին գրել են թերթերը, և ֆիլմեր են նկարահանվել, «Կինուլիի» ոչ սովորական անունն իմացել են ամբողջ երկրում և նրա սահմաններից դուրս։ Վերա Չապլինան, որը կարճ ժամանակ առաջ էր թողարկել իր առաջին գիրքը, սկսել է նոր վիպակ գրել գրեթե օրագրի տեսքով, որը շարունակվել է նաև մեկամյա Կինուլիի՝ կենդանաբանական այգի տեղափոխվելուց հետո։
Ֆիլմի վերջին սյուժետային շրջադարձը թվագրվում է 1943 թվականով, երբ Վերա Չապլինան վերադառնում է Մոսկվայի կենդանաբանական այգի՝ կենդանիների մի մասի Սվերդլովսկում երկու տարի տարհանման մեջ գտնցելուց հետո։ Կինուլիի հետ հանդիպումը՝ գրողի կյանքի ամենահուզիչ պահերից մեկը, դարձել է ստեղծագործության հանգուցալուծումն ու ավարտը։
Գրականություն
Կատեգորիա:1937 գրքեր
Կիսանդրի (այլ կիրառումներ)
Կիսանդրի, կարող է վերաբերել՝
Արսեն Դարբինյան
Աշխատանքային գործունեությունը
Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։ Հայաստանի հանրապետական կուսակցության անդամ է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ պետական գործիչներ Կատեգորիա:ՀՀԿ անդամներ Կատեգորիա:ՎՊՄԻ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՊՃՀ Վանաձորի մասնաճյուղի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 2-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Վանաձորի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Տիրանիտար
Տիրանիտար (バンギラス, Tyranitar), քար և մութ տեսակի պոկեմոն։ Պոկեմոն ապրանքանիշի՝ մանգայի և անիմե սերիաների կերպար։ Գերհզոր պոկեմոններ Չարիզարդի և Ալակազամի հետ միասին (երեքն էլ պոկեմոնի զարգացման բարձրագույն մակարդակի են) ձևավորում է թիմ «A.C.T.»-ն ։
Տիրանիտարի կարգաթիվը պոկեմոնների ցանկում՝ #248 : Համարվում է Լարվիտարի զարգացման ամենավերջին մակարդակը։ Հասակը կազմում է 200 սմ, իսկ քաշը՝ 202 կգ ։
Լարվիտարը զարգանալով դառնում է Պուպիտար, իսկ Պուպիտարը՝ Տիրանիտար։ Մեգա քարի առյակության դեպքում Տիրանիտարը կարող է վերածվել Մեգա Տիրանիտարի ։
Նկարագրություն և հատկություններ
Տիրանիտարը քար և մութ տեսակի պոկեմոն է ։ Լարվիտար պոկեմոնի զարգացման երկրորդ՝ ամենավերջին ձևն է։ Տիրանիտարի և Լարվիտարի միջանկյալ ձևը Պուպիտարն է։ Լարվիտարից Պուպիտար հատկությունները գրեթե չեն փոխվում, սակայն ամրապնդվում են քար և հող պոկեմոնին բնորոշ հատկանիշները։ Պուպիտարից Տիրանիտար հատկությունները կտրուկ փոխվում են։ Տիրանիտարի մոտ հող հատկությունները վերանում են և ի հայտ են գալիս մութ պոկեմոնին բնորոշ ձևակերպումներ։
Տիրանիտարը գիգանոտոզավր է։ Պոկեմոնների պաշտոնական ցանկում նախորդում է Լուգիային և հաջորդում Պուպիտարին։ Ըստ պոկեդեքսի՝ Տիրանիտարը այնքան հզոր է, որ բույն կառուցելու համար կարող է նույնիսկ լեռներ տապալել։ Այս պոկեմոնը բնակվում է լեռներում և ժամանակ առ ժամանակ լեռներում շրջելիս փնտրում է նոր հակառակորդներ ։
Ունի գորշ կանաչ, իսկ հաճախ նաև կանաչ գունավորում, մարմինը զրահապատ է։ Երկուստեք իր կրծքավանդակի կենտրոնում, մեջքի վրա և ծնկներին ունի երկու եռանկյունաձև անցքեր։ Պատրաստ է դիմակայել ցանկացած տեսակի փորձության։ Զայրացած ժամանակ նա երկրի վրա կարող է ահռեի երկրաշարժ սահմանել և նույնիսկ փոխել լանդշաֆտը։ Փորի հատվածում նկատվում է կապույտ զրահանման մարմին։
Հանդիպում է երկու տարբեր սեռերով (արական, իգական) ։ Հիմնական կարողությունները երկուսն են՝ ավազարձակումը և փակումը։ Երկրորդ կարողության էությունն այն է, որ մրցակցության ժամանակ նա ավազահողմ կարող է բարձրացնել, որի միջոցով էլ կարողանում է հետ մղել դիմացինի հարվածը ։
Արագությունը վիճակագրության մեջ գտանահատվում է լավ։
Պոկեմոնի վրա առավել հզոր ազդեցություն ունեն մարտական, միջատ, խոտ, հող, երկաթ, ջուր և փերի տեսակի պոկեմոնները ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտհերոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Պոկեմոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Քար պոկեմոններ Կատեգորիա:Մութ տեսակի պոկեմոններ
Բան (այլ կիրառումներ)
Բան կարող է նշանակել.
Бан Ban Ban (Begriffsklärung) Ban Ban (egyértelműsítő lap) Ban Ban Ban Ban Бан Ban (razločitev) Бан Ban
Բանովինա
Բանովինա, Սերբերի, Խորվաթների և Սլովենների թագավորության (հետագայում՝ Հարավսլավիայի թագավորության) վարչատարածքային բաժանման միավոր 1929-1941 թվականներին, որի գլուխն էր բանը։ Հարավսլավիայի թագավորության բանովինաների առանձնահատկությունը այն էր, որ այդ միավորների սահմանները նախապես գծված էին այնպես, որ դրանց ազգային կազմը լինի խառը՝ անջատվողականությունից խուսափելու նպատակով։
Թագավորության կազմի մեջ էին մտնում հետևյալ բանովինաները.
Տես նաև
Կատեգորիա:Հարավսլավիայի թագավորության բանովինաներ Կատեգորիա:Վարչական միավորներ
Լուիս Կոմֆորտ Տիֆֆանի
Լուիս Կոմֆորտ Տիֆֆանի (Louis Comfort Tiffany, ), ամերիկացի նկարիչ և դիզայներ, մոդեռնի ներկայացուցիչ։ ՏիֆՖանիի միջազգային ճանաչումը բերեցին նրա նուրբ ապակե արտադրանքներով` վիտրաժներ, լուսամփոփներ, զարդեր։ Լուիս Կոմֆորտ Տիֆֆանի գործերը զարդարում են տաճարներն ու առանձնատները։ Նրա զարդերի և ապակե իրերի աշխարհի ամենամեծ հավաքածուն գտնվում է Նյու Յորքի Մետրոպոլիտենի արվեստի թանգարանում։ Նրա հորինած մեթոդը՝ պղնձի փայլաթիթեղի միջոցով փոքր ապակիների միացմնելը, ինչպես նաև իր ստեղծած ապակու նոր տեսակները հեղափոխեց ապակու պատրաստման արվեստը։ Եվ Տիֆֆանիի տեխնիկան դարձավ ամենատարածվածը աշխարհում` գունավոր ապակուց վիտրաժներ, լամպի երանգներ և դեկորատիվ և կիրառական արվեստի այլ գործեր ստեղծելու համար։
Կենսագրություն
Ծնվել է Նյու Յորքում՝ Tiffany & Co զարդերի ընկերության հիմնադիր Չարլզ Լյուիս Տիֆֆանիի ընտանիքում։ Մեծանալով շքեղությամբ և գեղեցիկ իրերով շրջապատված, Լուի Կոմֆորտ Տիֆֆանին որոշեց իրեն նվիրվել արվեստին։ Նկարչությունը սովորել է Նյու Յորքում՝ Ջորջ Ինեսի և Սեմյուել Քոլմանի մոտ, իսկ Փարիզում՝ Լեոն Բիլեյի մոտ։ 1876 ​​թվականին Տիֆֆանիի աշխատանքները ցուցադրվեցին Ֆիլադելֆիայի Համաշխարհային ցուցահանդեսում, իսկ 1877-ին նա դարձավ Ամերիկացի նկարիչների միության հիմնադիրներից մեկը։
1880-ականների սկզբից Տիֆֆանին անցավ ապակիների ձևավորմանը։ Մշտապես փորձեր կատարելով՝ դիզայները մշակեց ապակու նոր տեսակ` «Ֆավրիլ»։ 1893 թվականին Չիկագոյում կայացած Աշխարհի ցուցահանդեսում Տիֆֆանիի աշխատանքը մեծ ոգևորությամբ ընդունեց հասարակության կողմից։ 1880-ականների կեսերից ի վեր նրա հիմնած դիզայներական ընկերությունը եկեղեցիների և տաճարների պատվերով արտադրում էր կրոնական թեմաներով վիտրաժներ պատուհաններ։ Վիտրաժների առանձին տարրերը կտրելուց հետո մնացած ապակու կտորներից ընկերությունը սկսեց արտադրել լուսամփոփներ։ XIX դարի վերջին այս ապրանքները մեծ ժողովրդականություն են վայելում, և ընկերությունը շուկայում առաջատար դիրք է գրավում։
«Մոդեռնի» ոճը, որում աշխատել է դիզայները, ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում կոչվում է նաև «տիֆֆանի»՝ Լուիս Կոմֆորտ Տիֆֆանիի անունով։
1902 թվականին Չարլզ Տիֆֆանիի մահից հետո, Լուիս Կոմֆորտ Տիֆֆանին դարձավ Tiffany & Co. զարդերի ընկերության դիզայնի առաջին տնօրենը։ Այս պաշտոնում աշխատելու ժամանակ նա Նյու Յորքի Հինգերորդ պողոտայում ստեղծեց արվեստի զարդերի բաժին։
Տիֆֆանիի տեխնիկան
Կապարի ձողերը, որոնք դարեր շարունակ օգտագործվել են ապակիները իրար միացնելու համար, Տիֆֆանին շատ կոպիտ էին թվում.նա ցանկանում էր ստեղծել ֆիլիգրան-բարակ եւ բարդ ստեղծագործություններ։ Նա գտավ կապարին փոխարինող իր սեփական տարբերակը՝ պղնձե շերտերի տեսքով, որոնք կտրվել էին մետաղական թերթից ։Նրանք սոսնձվում էին մեղրամոմով և ձուլվում էին անագի օգնությամբ։ Այսպիսով, հնարավոր դարձավ միացնել ափակու փոքրագույն մասնիկները և ստեղծել բարդ ծավալային ձևեր։ Սկզբում պղնձե փայլաթիթեղի տեխնիկան օգտագործվում էր նրա կողմից լուսամփոփներ ստեղծելու համար, եւ միայն ավելի ուշ ՝ վիտրաժների համար։ Երբեմն Տիֆֆանին օգտագործում էր երկու տեխնիկայի համադրությունը մեկ ստեղծագործության մեջ, համատեղելով կապարային հյուսվածքը պղնձյա փայլաթիթեղի հետ։
Տիֆֆանիի ապակին
Տիֆֆանին իր գեղարվեստական կարիերան սկսել է որպես գեղանկարիչ եւ արդեն այդ ասպարեզում հայտնի դառնալուց հետո սկսել է զբաղվել ապակիով։ Վիտրաժային արվեստի բնագավառում նրա գործունեության առաջին արդյունքները նրան չբավարարեցին։ Այն ժամանակ արտադրված, XIX դարի վերջին մեկ երրորդում, ապակիները չէին համապատասխանում նրա պահանջներին։ Տիֆֆանին չափազանց բարձր էր գնահատում լույսի ուժը և նյութի բնական գեղեցկությունը. Նրա կարծիքով՝ ներկերով նկարելը միայն թաքցնում էր ապակու բնական գեղեցկությունը, զրկում էր իր էֆեկտիվությունից եւ տհաճ տպավորություն էր թողնում։
Այլ արտադրության ապակիներից վիտրաժներ պատրաստելու Տիֆֆանիի փորձերը հաջող չեն եղել։ Այդ պատճառով, ընտանիքի աջակցությամբ, նա ձեռք է բերել ապակու գործարան և սկսել է փորձարկել։ Կարճ ժամանակում նա հասել է հրաշալի արդյունքների և սեփական արտադրության ապակիներից կարողացել է հավաքել վիտրաժներ։
1900 թվականին Տիֆֆանին արդեն աշխարհի ամենահայտնի ապակի արտադրողներից մեկն էր։ Նրա արվեստանոցներում ստեղծվում էին ապակիներ, որոնք չկային մինչ այդ։ Տիֆֆանիի պահեստներում, հավանաբար, խոշորագույնն է աշխարհում, կար մոտավորապես 5 հազար տարբեր երանգների մինչև 200 տոննա ապակի, որոնք դասակարգվել և բաժանվել են հատուկ համակարգով։ Ապակու նոր տեսակների կիրառման շնորհիվ նա հաջողությամբ հաղթահարել է այնպիսի խնդիրներ, ինչպիսիք են ջրի մակերևույթի պատկերը կամ մեկ ապակե ափսեի սաղարթը, առանց ներկերի օգտագործման։ Միայն ձեռքերի և դեմքի պատկերների համար նա օգտագործել է սև և շագանակագույն շվարցլոտի ներկը։ Ըստ էության, օպալեսցենտային ապակու (կամ Տիֆանիի ապակու) գյուտարարը Ջոն Լա Ֆարժն է, որն արդեն 1875 թվականին օպալեսցենտային ապակին օգտագործել է վիտրաժների համար։ Որոշ ժամանակ անց, այլ արվեստագետներ նույնպես ուշադրություն դարձրեցին նոր տեսակի ապակուն, սկսեցին փորձարկել այս ոլորտում, կամ պարզապես պատճենեցին Լա Ֆարժայի ապակին։ Տիֆֆանին բացառություն չէր։ Երկու անգամ նա աշխատել է Լա Ֆարժի հետ իր արհեստանոցում՝ Բրուքլինում։ Հետագայում Տիֆֆանին առևտրային հիմունքներով հիմնել է օպալեսցենտային ապակու և դրանից պատրաստվող առարկաների արտադրամասը։ Ընդ որում, նա Լա Ֆարժի հետ համաձայնություն է կնքել այն մասին, որ լամպերի լուսամփոփները, օպալեսցենտային ապակուց վիտրաժները և հենց այդ ապակին կրելու է Տիֆանիի անունը, որպես երկրորդ անվանում։
Այս ապակու օպալեսցենտային արդյունքը ստացվում է, եթե հումքի բաղադրության մեջ ավելացնեք պղտոր նյութեր (անագ կամ այրած ոսկոր)։ Երբ ոսկրային մոխիրը ավելացվում է հալված զանգվածում, ձևավորվում են ֆոսֆատային ապակու փոքրիկ կաթիլները, որոնք «խլացնում են» ապակին։ Նման ապակու յուրահատկությունը կայանում է նրանում, որ այն ոչ այնքան բաց է թողնում լույսը, որքան այն բեկում է։ Կախված զանգվածի անթափանց նյութերից, կարելի է ստանալ արևաքարի տարբեր աստիճանի արդյունք։
Տիֆֆանիի ֆիրմային նշանը դարձել է ծիածանվող ապակին։ Այն կարելի է ստանալ, եթե արդեն պատրաստի, բայց դեռ չսառած ապակու մեջ ցանենք մետաղական բեկորներ։ Այս դեպքում, մակերևույթին ձևավորվում է մետաղական փայլ, որը լցված է ծիածանի բոլոր գույներով։ Ծիածանվող ապակին նույնպես պատրաստվել է Տիֆֆանիից առաջ, սակայն միայն նրա շնորհիվ այն իսկապես հայտնի է դարձավ։ Ծալքավոր ապակին կամ «ծալազարդները» նույնպես հայտնի դարձրեցին Տիֆֆանիի անունը։ Այն ստանում են դեռևս փափուկ ապակյա շերտաթիթեղը արտադրության գործընթացում դեֆորմացնելով։ Ինքը՝ Տիֆանին, «ծալքազարդերն» ու «ծալքերը» օգտագործել է մեծ վիտրաժներում, բուսական մոտիվներ կամ ծառերի սաղարթ պատկերելու համար։ Տիֆֆանիի համա ապակին առաջին հերթին գույն է։ Ինչպես նկարիչը ներկապնակին, այնպես էլ նա ապակու արտադրության ընթացքում, տարբեր երանգներ է խառնել և նրանցով նկարել է իր նկարները։ Նա չափազանց ուշադիր էր ընտրում գույները, և եթե անհրաժեշտ տոն չկար ապակու մի ափսեի մեջ, նա դնում էր երեք կամ չորս ապակիներ իրար վրա, այսպես կոչված, «սենդվիչ-մեթոդով», մինչև որ ստանում էր ցանկալի տոն։
Տիֆֆանիի ոճ
Երբեմն Տիֆֆանիի տեխնիկան ոչ ճիշտ նույնացնում են Տիֆֆանիի ոճի հետ։ Տիֆֆանի-ոճի տակ պատկերացնում են դասական ձևի վառ լամպեր, որոնցում գերիշխում է հագեցած գույներով գունագեղ ապակե նկարները, որոնք պատկերում են բնության մոտիվներ և բնապատկերներ։ Տիֆֆանիի ստեղծագործությունները գտնվում են պատկերների ռեալիստական ոճի և միջնադարին ոճավորված վիտրաժների միջև։
Կլարան ծնվել է 1861 թվականին, Օհայո նահանգում, Կլիվլենդից ոչ հեռու փոքրիկ քաղաքում։ Նա ավարտել է Կլիվլենդի գեղարվեստի դպրոցը, և որոշ ժամանակ տեղական կահույքի արտադրողի համար աշխատել է դիզայներ։ Որոշ ժամանակ անց Կլարան տեղափոխվեց Նյու-Յորք, որպեսզի հաճախի Մետրոպոլիտենի Թանգարանին կից Գեղարվեստի Դպրոց։ 1888 թվականին Լուիս Տիֆֆանին նկատեց աղջկա տաղանդը, և շուտով նա արդեն աշխատում էր նրա ընկերությունում, ստեղծելով ապակեպատկերների և լուսամփոփների էսքիզներ։
Լուիս Տիֆֆանին գտնում էր, որ ընտանիքը կնոջը շեղում է աշխատանքից, և արգելում էր իր աշխատակցուհիներին ամուսնանալ։ Դրա համարել 1889 թվականին, երբ Կլարան ամուսնացավ, նա հեռացավ  ընկերությունից։ Բայց Կլարայի առաջին ամուսինը 1892 թվականին մահացավ, և նա նորից վերադարձավ արհեստանոց, որտեղ աշխատեց մինչև 1909 թվականը՝ մինչև նորից ամուսնանալը։
Ռատգերի Համալսարանի (ԱՄՆ) պրոֆեսորի՝ Մարտին Էիդելբերգի ջանքերով գտնվել են փաստաթղթեր, որոնք հաստատում են Կլարայի դերը Տիֆֆանիի գլուխգործոցների ստեղծման մեջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լուսանկարիչներ
Վառված աշտարակը
«Վառված աշտարակը», ֆենտեզի ժանրի Մարինա և Սերգեյ Դյաչենկոների վիպակ, հրատարակվել է 1998 թվականին։
Սյուժե
Դեպքերը կատարվում են երևակայական ֆանտաստիկ երկրում։ Ուսանողը բեռնատարով երթևեկում է ամայի տարածքով, որով ոչ բոլորն են համարձակվում երթևեկել, քանի որ ասում են, որ այդ վայրերը լցված են չար ոգիներով։ Ճանապարհին նա կանգնում է և ծանոթանում Կռիսոլով անվանմամբ ոմն կերպարի հետ։ Պայմանավորվելով Կռիսոլովի հետ, նա համաձայնում է նրան տանել իր հետ բեռնատարով։ Բայց դրանից առաջ նրան զգուշացրել էին, որ չի կարելի կապվել Կռիսոլովի հետ և, բացի այդ, նրա հետ պայման կապել։
Քննադատություն
«Հրաշքի իրականությունը» գրքում Միքայել Նազարենկոն անվանել է այս վիպակը «Քարի արմատները» ժողովածուի լավագույն վիպակ։ Նա նաև հայտնում է, որ վիպակի նախնական տարբերակը գրված է եղել դեռ մինչև ամուսնությունը Մարիա Դյատչենկոյի կողմից։
Նազարենկոն գնահատում է գրքի պրոֆեսիոնալությունը և նշում է չափազանց անկանխատեսելի ավարտը։
Թարգմանություններ
Վիպակը թարգմանվել է լեհերեն («Spalona wieża»), 2003 издательством Solaris)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսական գրականություն
Զարքայի մարզ
Անվանում
«Զարքա» բառը ծագում է աքքադերեն «զար» (ջուր) և «քի» (տարածք, շրջան) բառերից։ Աքքադցիներն այսպես են անվանել Զարքա գետի շրջանը, իսկ գետն անվանել են Մեծ գետ կամ Կոկորդիլոսների գետ։ Հետագայում տարբեր մշակույթների ազդեցության տակ քաղաքի և տարածաշրջանի անունը փոխվել է դառնալով Զարքա կամ Զարկա (الزرقاء), որը արաբերենից թարգմանաբար նշանակում է կապույտ։ Հորդանանցիների շրջանում նաև տարածված է ez-Zergā կամ ez-Zer'a արտասանության ձևերը։
Պատմություն
Զարքայի մարզի տարածքը բնակեցված է եղել հնագույն ժամանակներից։ Մարզի տարածքը տարբեր ժամանակներում եղել է Ամմոնի, Նաբաթեայի թագավորությունների կազմում, այնուհետև ընկել է հռոմեական տիրապետության տակ։ 7-րդ դարում մարզի տարածքը մտել է Օմայյան խալիֆայության կազմի մեջ։ Զարքայի մարզի տարածքում են գտնվում մի շարք պալատներ, ինչպիսիք են Հալլաբաթ պալատը, Կասր Ամրան, Կասր Շաբիբը, Ազրաքի ամրոցը, որոնք կառուցվել են դեռևս նաբաթեացիների կողմից, և հետագայում օգտագործվել են՝ որպես օմայյան խալիֆների նստավայրեր։
20-րդ դարի սկզբին օսմանյան իշխանությունների կողմից Հիջազի երկաթուղու կառուցումից հետո, Զարքան դարձել է կարևոր տրանսպորտային հանգույց և սկսել զարգանալ։ Անդրհորդանանի էմիրության ստեղծումից հետո մարզի տարածքում են տեղակայվել Հորդանանի զինված ուժերի մի շարք կարևոր ռազմաբազաներ։
Աշխարհագրություն
Զարքայի մարզի տարածքը մեծամասամբ հանդիսանում է Սիրիական անապատի մի մասը։ Մարզի արևմտյան հատվածը գտնվում է Զարքա գետի ավազանում և խիտ բնակեցված է։ Մարզի արևելքում՝ Ազրաք քաղաքի մոտակայքում է գտնվում Ազրաքի ճահիճներ պետական արգելոցը, որն իրենից ներկայացնում է տարածաշրջանի համար բացառիկ օազիս, որը կարևոր նշանակություն է ունեցել չվող թռչունների համար։
Բնակչություն
2004 թ. մարդահամարի համաձայն՝ Զարքայի մարզի բնակչությունը կազմել է 764,650 մարդ, որոնց 97%-ը եղել են Հորդանանի քաղաքացիներ։ 2010 թվականին բնակչության մոտավոր թիվը եղել է 910000 մարդ։ 2015 թվականի մարդահամարի համաձայն՝ բնակչության թիվը կազմել է 1,364,878 մարդ ։ Մարզի երկու խոշոր քաղաքներն են Զարքան և Ռուսեյֆան, որոնք Հորդանանի համապատասխանաբար 2-րդ և 4-րդ խոշոր քաղաքներն են համարվում։
Վարչական բաժանում
Զարքայի մարզը բաժանվում է 3 շրջանների՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հորդանանի մարզեր Կատեգորիա:Հորդանանի վարչական բաժանում
Պարսպի մոտ։ Թող մտնեն
«Պարսպի մոտ։ Թող մտնեն» («У крепостной стены. Пусть войдут»), ռուս նկարիչ Վասիլի Վերեշչագինի (1872) նկարը մարտանկարչության ժանրում։ Ներառված է նկարչի Թրքեստանական շարքի «Բարբարոսներ» («Հերոսական պոեմ») ենթաշարքի մեջ։ Առաջին անգամ ներկայացվել է Վերեշչագինի անհատական ցուցահանդեսում, որը տեղի է ունեցել 1874 թվականի մարտին Սանկտ Պետերբուրգում։ Ներկայումս ցուցադրվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում (Մոսկվա) ։
Կոմպոզիցիա
Նկարի կոմպոզիցիան ներկայացնում է բազմակերպար սյուժեն, որում մարտանկարչությունը հարակից է ժանրայինին, ճանաչողականին՝ միավորվելով միասնական պատմական պատումում։ Նկարում պատկերված է Սամարղանդի ամրոցի պատի երկայնքով շարված զինվորի վաշտը, որը հիշեցնում է տոնական շարասյունը, սակայն հեղինակի գեղարվեստական մտահղացումն այստեղ ծավալվում է մեկ այլ իմաստային տեսանկյունից. զինվորները չեն քայլում խրոխտ ու հաղթական, ինչպես շքերթի ժամանակ, այլ քարացել են թշնամու հարձակմանը սպասելիս։ Տոթ եղանակի ֆոնին առաջանում է հանգուցալուծումից առաջ տառապալի րոպեների զգացողություն, որը հանդիսատեսի մոտ առաջացնում է իր երևակայության մեջ հակառակորդի գրոհը պատկերելու ակամա ցանկություն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1872 նկարներ Կատեգորիա:Վասիլի Վերեշչագինի նկարներ Կատեգորիա:Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարներ
Մայնցի տաճար
Տաճարի շինարարությունը հավանաբար սկսվել է 10-րդ դարի վերջին։ Հետագա երկու դարերում ավարտին են հասցվել տարբեր մասերի կառուցումները, իրականացվել են վերանորոգումներ, վերականգնվել են մասամբ վնասված մասերը։ Միջնադարում տաճարում թագադրվել են մի շարք արքաներ։ 1184 թվականին Ֆրիդրիխ I Շիկամորուսի որդիները տաճարում ասպետներ են կարգվել։ Այդ արարողությունը պատմության մեջ մտել է որպես միջնադարի նմանատիպ խոշորագույն իրադարձություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Գերմանիայի տաճարներ Կատեգորիա:Ռոմանական ճարտարապետություն
Բեատրիս Վուդ
Բեատրիս Վուդ (Beatrice Wood, ), ամերիկացի նկարիչ, գրող, լրագրող, ով ստեղծագործել է դադաիզմի և սյուռեալիզմի բնագավառներում։
Կենսագրություն
Բեատրիսը ծնվել է հարուստ, հարգարժան ընտանիքում։ 1898 թվականին Վուդեր ընտանիքը տեղափոխվել է Նյու Յորք, որտեղից հաճախ նրանք ուղևորվում էին Եվրոպա։ Աղջկա երիտասարդությունը մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը, անցել է Փարիզում, որտեղ նա 1912 թվականից  Ժյուլիանայի գեղարվեստի ակադեմիայում ուսումնասիրել է արվեստի պատմություն։ Մի որոշ ժամանակ Բեատրիսն ապրել է Ժիվերնիում, Կլոդ Մոնեի քաղաքում։ Ռազմական գործողությունները սկսվելուն պես նա վերադարձել է Նյու Յորք։ Այստեղ Բեատրիս Վուդը Մարսել Դյուշանի և Անրի-Պիեռ Ռոշեի հետ միասին հրապարակում է Ամերիկայում առաջին  դադաիզմի ամսագիրը՝ The Blind Man : 1920-ական թվականներին Բեատրիս Վուդին սկսեցին անվանել «Մամա դադա» ։
Վուդն ուներ անկախ, արտասովոր բնավորություն։ Անհաջող սիրային արկածի և ամուսնության արդյունքում նա հասնում է Մոնրեալ, որտեղ որոշ ժամանակ հանդես է գալիս որպես պարային շոուի պարուհի։ Նրա հարաբերությունները հարուստ ծնողների հետ շատ լարված էին, քանի որ նրանք չէին ցանկանում, որ իրենց աղջիկը բոհեմական ապրելակերպով ապրի։ Ցանկանալով դառնալ ազատ նկարիչ և այդ միջոցով վաստակել իր ապրուստը՝ Բեատրիսը մեկնում է Լոս Անջելես, այնտեղ ուսումնասիրում կերամիկայի հմտությունները և 1930-ական թվականների սկզբից զբաղվում է այդ արվեստով։ Այնուհետև բնակություն է հաստատում Կալիֆոռնիայի Օխայ քաղաքում, որտեղ շատ ժամանակ է տրամադրում արևելյան առեղծվածային ուսմունքներին և փիլիսոփայությանը։ Նա կապ է հաստատել գուրու-թեոսոֆիստ Ջիդդու Կրիշնամուրտիի հետ, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել նկարչուհու վրա։ 1938 թվականին նա նորից ամուսնանում է, այս անգամ ճարտարագետ Սթիվ Հոգգի հետ։
1961 թվականին Ճապոնիայում տեղի է ունենում Վուդի աշխատանքների ցուցահանդեսը, 1961-1965 թվականներին նա ապրել և ստեղծագործել է Հնդկաստանում, 1972 թվականին կրկին այցելել է Հնդկաստան։
Չհարելով որևէ կոնկրետ քաղաքական կամ գաղափարախոսական տեսությունների՝ Բեատրիս Վուդը զգալիորեն ազդել է իր ժամանակի գեղարվեստական ուղղությունների վրա, մասնավորապես՝ դադաիզմի։ Իր մտերիմ ընկերների և սիրեցյալների շարքում են եղել 20-րդ դարի համաշխարհային մշակույթի այնպիսի խոշոր գործիչներ, ինչպեսիք են՝ կոմպոզիտոր Էդգար Վարեզը, քանդակագործ Կոնստանտին Բրանկուզին, նկարիչներ Ֆրանսիս Պիկաբիան, Ման Ռեյը և Ջոզեֆ Ստելլան, գրող Անաիս Նինը։
Վուդը մի շարք գրական ստեղծագործությունների հեղինակ է, ինչպիսիք են The Angel Who Wore Black Tights, ինքնակենսագրական I Shock Myself, ինչպես նաև Pinching Spaniards և 33rd Wife of a Maharajah: A Love Affair in India: Ստեղծագործել է «Countess Lola Skrevinskaya» (Կոմսուհի Լոլա Սկրևինսկայա) կեղծանվամբ։ Վուդի ծննդյան հարյուրամյակին ընդառաջ նկարահանվել է «Բեատրիս Վուդ։ Մադա Դադա» (Beatrice Wood: Mama of Dada) վավերագրական ֆիլմը։ Նա Ջեյմս Քեմերոնի Տիտանիկ ֆիլմում եղել է 101-ամյա մի այրու՝ Ռոզա Դյուիտ Բյուկեյտերի հերոսի նախատիպը, որը մարմնավորել է դերասանուհի Գլորիա Ստյուարտը։
Վուդը մահացել է 1998 թվականի մարտի 12-ին, իր 105-ամյա ծննդյան տարեդարձից 9 օր անց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ժյուլիանի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կին քանդակագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դիզայներներ
Սայմոն Բեյքեր
Սայմոն Լուկաս Բեյքեր (Simon Lucas Baker, ) ամերիկացի դերասան, ռեժիսոր և պրոդյուսեր։ Հայտնի է դարձել «Պատշպանը» և «Մենտալիստը» սերիալների շնորհիվ։ Խաղացել է նաև «Զանգ 2», «Սատանան կրում է Պրադա» և «Տալիս եմ տարի» ֆիլմերում։ Առաջադրվել է Էմմի և Ոսկե Գլոբուս մրցանակների՝ Պատրիկ Ջեյնի դերի համար։
Մրցանակներ և Նոմինացիաներ
Կատեգորիա:Հոլիվուդյան դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:1969 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 30 ծնունդներ
Բանատ
Բանատ (Banat, Банат, Bánság), Սերբիայի, Ռումինիայի և Հունգարիայի միջև բաժանված պատմական շրջան։ Երեք կողմերից Բանատի սահմանները որոշվում են գետերով. հյուսիսից Մուրեշ գետով, արևմուտքից Տիսայով և հարավից Դանուբով։ Արևելյան սահմաններն են կազմավորում Կարպատյան լեռները։ Տարածքի առումով բանատը համեմատելի է Բելգիայի հետ։
Տես նաև
* Կատեգորիա:Բաժանված տարածաշրջաններ Կատեգորիա:Ռումինիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Տրանսիլվանիա Կատեգորիա:Սերբիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Վոյեվոդինայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Հունգարիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Պատմական մարզեր
Սուխոյաժ
Սուխոյաժ (Сухояж), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վիչեգդա գետի ձախ ափին՝89 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սարկոֆագ Աստորգայից
Սարկոֆագ Աստորգայից (Sarcófago de Astorga), վաղ քրիստոնեական շրջանի սարկոֆագ, որը հայտնաբերվել է Իսպանիայի Լեոն համայնքի Սան Խուստո դե լա Վեգա քաղաքում, ավելի ուշ տեղափոխվել է Աստորգայի տաճար։
Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանի հավաքածուն սարկոֆագը համալրել է 1869 թվականին, մինչ այդ օգտագործվել է Աստորգայի տաճարում, 10-րդ դարում եղել է Ալֆոնսո III-ի ժամանակավոր գերեզմանը։
1869 թվականի դեկտեմբերի 5-ից գտնվում է Մադրիդի ազգային հնագիտական թանգարանում 50310 համարի ներքո ։
Պատմություն
Փորձագետները նշում են, որ սարկոֆագը ստեղծվել է վաղ քրիստոնեական շրջանում, 305-312 թվականներին։ Վաղ միջնադարում այն հայտնաբերվել է Լեոն համայնքի Սան Խուստո դե լա Վեգա քաղաքում և տեղափոխվել է Աստորգայի տաճար։