cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քրիստոնեական հումանիտար-տնտեսագիտական բաց համալսարան
Ընդհանուր տեղեկություն
Որպես հասարակական համալսարան ՔՀՏՀ-ն հանդիսանում է Ուկրաինայի Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի Կենտրոնական հումանիտար կրթության կառուցվածքային ստորաբաժանում, եռակի հավատարմագրված է Բարձրագույն կրթության Միջազգային խորհրդի (International Council for Higher Education, Ցյուրիխ, Շվեյցարիա) կողմից ։
Համալսարանը մտնում է Համալսարանների Մեծ խարտիա («Magna Charta Universitatum»)  եվրոպական համալսարանների համայնքի մեջ և հանդիսանում է Եվրասիական հավատարմագրական ասոցիացիայի հիմնադիրներից ու անդամներից մեկը, որն էլ մտնում է Համաշխարհային հավատարմագրական ասոցիացիայի (ICETE) կազմի մեջ, ինչպես նաև միջազգային այլ կազմակերպությունների անդամ, համագործակցում է ուկրաինական, ռուսական, եվրոպական, ամերիկյան աշխարհիկ և քրիստոնեական համալսարանների հետ։
ՔՀՏՀ-ն հանդիսանում է հոգևոր-աշխարհիկ կրթական հաստատություն, որտեղ պրոֆեսորադասախոսական անձնակազմը և ուսանողները մեծ մասամբ պատկանում են քրիստոնեական դավանաքներին և դրանց հարանվանումներին՝ բապտիստներ, ուղղափառներ, կաթոլիկներ, հույն-կաթոլիկներ, հիսունականներ, ադվենտիստներ, մեթոդիստներ, պրեսբիտերականներ և այլն։ Խոստովանության կամ հավատո հանգանակը ընդհանուր է բոլորի համար։ Համալսարանում չկան տարանջատումներ ըստ կրոնական հիմքի, բոլոր քրիստոնյաներին համախմբում է հավատն առ Աստված և ճշմարտության միակ չափանիշը Աստվածաշունչն է ։
Պրոֆեսորադասախոսական անձնակազմ և ղեկավարություն
ՔՀՏՀ-ի պրոֆեսորադասախոսական անձնակազմի հիմնական մասն են կազմում Ուկրաինայի գիտությունների ազգային ակադեմիայի աշխատակիցները։ Ներկայումս համալսարանի դասախոսական կազմում կան 10 ակադեմիկոս, 26 պրոֆեսոր և գիտությունների դոկտոր, 55 գիտությունների թեկնածու և ավելի քան 60 ասպիրանտ, պրակտիկանտ և դոկտորանտ։ Համալսարանում պարբերաբար աշխատում են արտասահմանցի դասախոսներ։ Դասախոսություններով հանդես են գալիս Ուկրաինայի Բարձրագույն Ռադայի պատգամավորները ։
Մրցանակներ և ճանաչում
Համալսարնը պարգևատրվել է Սորբ Սոֆիայի շքանշանով, արժանացել է միջազգային «MILLENNIUM AWARD» մրցանակին (Օքսֆորդ, Անգլիա) և այլ պատվավոր պատվոգրերով ։ 2010-2011 թվականներին Էրիստոնեական համալսարանի մի բաժինը` Ծովային տարածքների բնօգտագործման կոմպլեքս խնդիրների ինստիտուտը կրկնակի ստացել է «Տարվա Ձեռնարկատեր» պաշտոնական կարգավիճակ (Ուկրաինա) ։
Չուչխեի աշտարակ
Չուչխեի աշտարակ (պաշտոնապես՝ Չուչխեի գաղափարախոսության աշտարակ), հուշարձան Հյուսիսային Կորեայի մայրաքաղաք Փխենյանում, որն անվանված է ի պատիվ Հյուսիսային Կորեայի հիմնադիր առաջնորդ Կիմ Իր Սենի կողմից ստեղծված Չուչխեի գաղափարախոսության։
Ընդհանուր նկարագիր
Չուչխեի աշտարակը գտնվում է Տեդոնգան գետի արևելյան ափին՝ Կիմ Իր Սենի հրապարակի հակադիր հատվածում, որը գտնվում է գետի արևմտյան ափին։ Աշտարակը կառուցվել է կորեական առաջնորդի ծննդյան (Արևի օրվա) 70-ամյակի կապակցությամբ։ Չնայած Կիմ Իր Սենի որդին Կիմ Ջոնգ Իլը պաշտոնապես համարվում է աշտարակի դիզայները, Հյուսիսային Կորեայի նախկին պաշտոնյաների հետ կատարված հարցազրույցների արդյունքում պարզ է դառնում, որ այն չի համապատասխանում իրականությանը ։
Աշտարակի ճարտարապետական ոճը նման է կորեական պագոդաների ճարտարապետությանը ։ 170 մետր բարձրություն ունեցող աշտարակը քառակողմ ուղղահայաց կառույց է։ Հիմքի ընդհանուր լայնությունը կազմում է 150 մետր։ Աշտարակը բաղկացած է 25 550 բլոկներից (365 × 70` Կիմ Իր Սենի կյանքի բոլոր օրերը, չհաշված նահանջ տարիների հավելյալ օրերը) ։ Այն կազմված է 70 բաժանարար հատվածներից։ Յուրաքանչյուր հատված ունի 20 մետր բարձրություն և կշռում է 45 տոննա։
Աշտարակի վերին հատվածում գտնվող ջահը միշտ վառ է ։ Աշտարակի վերին հատված կարելի է բարձրանալ վերելակի միջոցով, որտեղից բացվում է Փխենյանի ընդհանուր համայնապատկերը, որը բացվում է ջահի հենց ստորին հատվածից։
Աշտարակի ստորին հատվածում առկա են մի քանի սենյակներ, որտեղ ցուցադրվում են տեսագրություններ աշտարակի գաղափարախոսական կարևորության մասին։ Ենթադրվում է, որ Չուչխեի աշտարակի նախատիպը եղել է Վաշինգտոնի կոթողը, որը միայն մեկ մետրով է ցածր Չուչխեի աշտարակից ։ Կորեական գաղափարախոսությունը մարմնավորող Չուչխեի աշտարակը, Սան Խասինտոյի հուշարձանից հետո, աշխարհի երկրորդ բարձր հուշարձանն է։ Ամերիկյան հուշարձանը կորեականից բարձր է 2,9 մետրով։
Աշտարակի մոտ առկա է 30 մետր բարձրություն ունեցող արձան, որը բաղկացած է երեք անձանցից, որոնցից ամեն մեկն իր ձեռքին պահում է մուրճ (բանվորը), մանգաղ (գյուղացին) և գրիչ (մտավորականը)։ Արձանը կառուցված է դասական ստալինյան ոճով և նման է խորհրդային Բանվորն ու կոլտնտեսուհին արձանին։ Երեք գործիքներն առկա են նաև Կորեայի բանվորական կուսակցության դրոշի վրա։ Աշտարակի հարակից հատվածում առկա են նաև 6 այլ հուշարձաններ ևս, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի 10 մետր բարձրություն։ Արձաններից յուրաքանչյուրը խորհրդանշում են Չուչխեի գաղափարախոսության առանձին ասպեկտներ։
Աշտարակի մաս է կազմում նաև հարակից պատի վրա առկա 82 հուշատախտակները, որոնք նվիրել են սոցիալիստական ճամբարի ներկայացուցիչները և Չուչխեի գաղափարախոսության աջակիցները ։
Մերիեմ Բելդի
Կենսագրություն
Կարճ ժամանակահատված աշխատել է Էյր Ալժիրում (Air Algérie), այնուհետև թողարկել է երեք ալբոմներ։ Առաջինը՝ «Y'a Rache el faten», հանդիսականներին է ներկայացնում 2001 թվականին։ Ալբոմը բաղկացած է երկու մասից՝ «Inkilabet Zidane» (y'a racha faten et y'a bahi djemel)։ Երկրորդ ալբոմը կոչվում է Nouba Hassine:
Ինը տարի դադարից հետո (զբաղվել է երեխաների դաստիարակությամբ) 2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին թողարկում է երրորդ ալբոմը՝ «Nouba Zidane»:
Համերգներով հանդես է եկել Ալժիրում, արտերկրում, մասնակցել է Լիսաբոնյան համաշխարհային ցուցահանդեսին և Ֆրանսիայում Ալժիրի տարի միջոցառմանը։
2004 թվականից բնակվում է Փարիզում։ Ունի երկու երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալժիրցի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ալժիրցի երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ
Մայդ Իզզաթ ալ-Չուրբաջի
Մայդ Իզզաթ ալ-Չուրբաջի (مجد عزت الشربجي, ), սիրիացի խաղաղապահ ակտիվիստ։ 2015 թվականին նա ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի կողմից Սիրիայում կատարած կանանց և մարդու իրավունքների պաշտպանության հարցերում կատարած աշխատանքների համար արժանացել է Կանանց արիության միջազգային մրցանակի ։
Կենսագրություն
ն ծնվել է 1981 թվականին Սիրիայի Դարայա քաղաքում։ Երբ նա վեց ամսական էր, նրա ընտանիքը մեկնել է Ֆրանսիա` տարածաշրջանում բռնություններից խուսափելու համար, սակայն վերադարձել են Սիրիա 1991 թվականին։ Ավարտել է Դամասկոսի համալսարանի ֆրանսիական գրականության բաժինը։ Քոլեջից հետո աշխատել է Դամասկոսի արվարձանների հակակոռուպցիոն քարոզարշավներում ։
Ակտիվիզմ
Երբ Արաբական գարունը տարածվեց Սիրիայում՝ Չուրբաջին նստացույցեր էր կազմակերպում, որոնք կոչ էին անում ազատ արձակել քաղբանտարկյալներին։ Նա ձերբակալվել և ոստիկանության դաժանություններից տուժե է։ Չնայած նրա վնասվածքներին՝ Չուրբաջին շարունակում էր խաղաղ բողոքների ցույցերը ։ Նա բանտարկյալների շրջանում կազմակերպել էր սեմինարներ` խաղաղապահություն և քաղաքացիություն դասավանդելու համար ։ Չուրբաջին 150 կին-բանտարկյալների համոզել է հացադուլ սկսեն, որպեսզի իրենց գորխը ներկայացվի դատավորին ։ Դամասկոսի դատարանում նրա ոչ բռնի մարտավարությունը վերջնականապես ապահովեց, երբ ինքը և ևս 83 կալանավորներ ազատ արձակվեցին։ Սիրիայի անվտանգության ուժերը վերահսկեցին Չուրբաջիի և իր երեք երեխաների Լիբանան աքսորելու գործընթացը։
2014 թվականի հունվարի 2-ին Չուրբաջի հիմնադրել է «Կանայք հիմա Լիբանանում» կենտրոնը, որը օժանդակում է կին փախստականներին ։ Կենտրոնը տրամադրում է վարսահարդարման և կոսմետոլոգիայի, համակարգիչների, նկարչության, ասեղնագործության, անգլերենի և ֆրանսերենի ուսուցման, ինչպես նաև կանանց և նրանց երեխաներին հոգեբանական աջակցություն ցուցաբերելու դասընթացներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիրիացի հասարակական գործիչներ
Շիրի Նորթ
Շիրի Նորթ (Sheree North, ), ամերիկացի դերասանուհի, երգչուհի և պարուհի, առավել հայտնի է 1950-ական թվականների կինոֆիլմերում խաղացած դերերով։
Կյանք և կարիերա
Շիրի Նորթը ծնվել է 1932 թվականի հունվարի 17-ին Կալիֆոռնիա նահանգի Լոս Անջելես քաղաքում ։ Պարուհու կարիերան սկսել է տասը տարեկան հասակում՝ ելույթ ունենալով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակահատվածում, տասնհինգ տարեկանում ամուսնացել և մեկ տարի անց երեխա է ունեցել ։
Նորթը կինոյում առաջնաելույթ է ունեցել 1951 թվականին։ 1953 թվականին Բրոդվեյի «Hazel Flagg» մյուզիքլում իր առաջնաելութային դերի համար արժանացել է «Theatre World Award» մրցանակի։ 1954 թվականին Նորթը պայմանագիր է ստորագրել 20th Century Fox ստուդիայի հետ, որը մտադիր էր նրանից Մերիլին Մոնրոյի յուրօրինակ կրկնօրինակը ստանալ։ Մի քանի անհաջող փորձերից հետո 1955 թվականին նա գլխավոր դեր է ստացել «Ինչպես լինել շատ, շատ հայտնի» ֆիլմում։ Նույն թվականին հայտնվել է Life ամսագրի շապկին ։ Հետո շարունակել է գլխավոր դերեր ստանալ ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Կիսաշրջազգեստով լեյտենանտը», որը վարձույթում շատ հաջողակ էր և «Լավագույն բաները կյանքում անվճար են», որը ևս առևտրային հաջողություն է ունեցել, սակայն ստուդիաները սկսել են կորցնել հետաքրքրությունը նրա հանդեպ՝ պլանավորելով աստղ դարձնել սկսնակ դերասանուհի Ջեյն Մենսֆիլդին։
1957 թվականին «Ճանապարհ դեպի ոսկի» դրամայում գլխավոր դերով գրավել է քննադատների ուշադրությունը։ Ֆիլմը վարձույթում ունեցել է փոքր հաջողություն։ Նույն թվականին նկարահանվել է ևս մեկ առևտրային ձախողված «Առանց կանխավճարի» ֆիլմում։ Հաջորդ տարի նկարահանվել է հաջողություն ունեցած «Սիրո և պատերազմի մեջ» ռազմական դրամայում, ինչը օգնել է դերասանուհուն ևս մեկ գլխավոր դեր ստանալ «Մարդի Գրաս» մյուզիքլում։ Այն ձախողվել է վարձույթում և Fox ստուդիան որոշել է չերկարաձգել պայմանագիրը դերասանուհու հետ։ Հետագա տարիներին շարունակել է նկարահանվել կինոյում և հեռուստատեսությունում՝ գլխավոր դեր խաղալով «Իններ Սփեյս» ֆանտաստիկ ֆիլմում։ Նաև հայտնվել է «Անախորժություն աղջիկների հետ», «Չարլի Վերիկ», «Փախուստ», «Հեռախոս» ֆիլմերում։ Հեռուստատեսությունում մի քանի հայտնի հեռուստասերիալներում, ինչպիսիք են «Մերի Թայլեր Մուրի շոուն», «Մասնավոր դետեկտիվ Մագնումը», «Ոսկե աղջիկներ» և «Սայնֆելդը», եղել է հրավիրված աստղ։ Հեռուստատեսությունում իր աշխատանքի համար 1976 և 1981 թվականներին ստացել է «Էմմի» մրցանակի երկու անվանակարգ։
Շիրի Նորթը ամուսնացած է եղել հինգ անգամ։ 2005 թվականի նոյեմբերի 4-ին մահացել է քաղցկեղից առաջացած բարդությունների պատճառով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունվարի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:1932 ծնունդներ Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 4 մահեր Կատեգորիա:2005 մահեր Կատեգորիա:Լոս Անջելես քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պարուհիներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Քինգսման: Ոսկե մատանի
«Քինգսման։ Ոսկե մատանի» (Kingsman: The Golden Circle) ամերիկյան հոտախուզական ֆիլմ, որի ռեժիսորն է Մեթյու Վոնը ։ Գլխավոր դերակատարներ են՝ Թերոն Էջերթոնը, Հոլի Բերիը, Ջուլիան Մուրը և Մարկ Ստրոնգը։ Պրեմիերան կայացել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ։
Դերերում
Մայքլ Ջոն Գեմբոն կատարեց «Kingsman» ընկերության նախագահի դերը ։ Սոֆի Կուսկոնը վերադարձավ իր նախկին դերին՝ Ռոքսին։ Ֆիլմում նաև եղել են դերեր որոնք կատարել են՝ Սեմյուել Լ. Ջեքսոնը և Սոֆիա Բուտելան կատարելով Ռիչմոնդի և Գազելի դերերը նախորդ ֆիլմում։ Սամանտա Յաուսը վերադարծավ իր դերին Միշել Արվինին։ Թոբիս Բեյկերը և Թուգրուս Թոմասը նրանք կրկին խաղացին Էգիսի ըկերների դերը ։ Ալլեն Քիթը և Թոմ Բենդեկիտ Նեյտը խաղացին Չարլզի և Անժելաի դերը և Պոպիի կամակատարը, իսկ Արնոլդ Մարկը խաղաց գեներալ Մակկոին, ԱՄՆ-ի նախագահի խորհրդատուի դերը ։
Նկարահանումներ
Ֆիլմի նկարահանումները սկսվել են Բիրմինգհեմ քաղաքում 2016 թվականի մայիսի 15-ին և վարջացրել են 2016 թվականի սեպտեմբերի 13-ին։ Warner Bros., Studios և Leavesden ընկերությունների հիման վրա ֆիլմը առաջ է գնում։ 2016 թվականի դեկտեմբերին հավելյալ նկարահանումները անց էին կացվում Լոնդոնում։
Մարքեթինգ
2016 թվականի մայիսի վերջին դուրս եկավ ֆիլմի թրիլերը, որտեղ ցույց էին տալիս «Kingsman» ընկերության շտաբի պայթյունը և«Statesman» ընկերության գլխավոր օֆիսի պայթյունը ։ 2016 թվականի ապրիլի 7-ին Էջերթոնը հրապարակեց ֆիլմի պաստառը։ Պաստառին պատկերված էր Ֆերթի ֆիրմային ակնոցները չհանվող ապակիով ։
Դուրս է եկել էկրաններին
Իսկզբանե 20th Century Fox պլանավորում էր բաց թողնել էկրանների ֆիլմի 2017 թվականի հունիսի 16-ին, բայց պրիմիերան կայացավ 2017 թվականի հոկտեմբերի 6-ին  ։ Վերջում Մեծ Բրիտանիայում որոշվեց, որ ֆիլմի պրեմիերան կկայան 2017 թվականի սեպտեմբերի 20-ին, իսկ ԱՄՆ-ում 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ին։ Գնում էր մրցակցություն «Շեղբի վրայով վազողը - 2049» պաստառի հետ։ Ֆիլմը դուրս է եկել էկրանների IMAX ֆորմատով  ։
Քննադատ
Ըստ գրախոսության սիքվելը ստացվել է նման օրիգինալին։ Առաջին հատվածը Metacritic կայքում 58/100 ունի միջին բալ, իսկ «Kingsman:Ոսկե մատանին» ունի 46/100 միջին բալ ։ Թերթերում ասում են, որ սիքվել լավն է, բայց նոր ոչինչ չկա։
Գոլդմանը հայտարարեցին, որ կարեղ է լինի ֆիլմի երրորդ մասը։ Ֆիլիմը երբ որ դուրս եկավ էկրաններին Վոնը հայտարարեց, որ չարագործի դերը կտանի Դուեյն Ջոնսոն։ Վոնը նաև ասաց, որ եթե «Ոսկե մատանին» արադարեցնի իրենց հույսերը նրանք կնկարեն «Statesman» ֆիլմը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2017 ֆիլմեր Կատեգորիա:Մեթյու Վոնի ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կոմիքսների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Marvel-ի կոմիքսների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Նյու Յորքում Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:Լոնդոնում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլիայում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Վաշինգտոն ԿՇ-ում Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Անգլիայում Կատեգորիա:Ֆիլմեր ահաբեկչության մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան արկածային կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Բրիտանական կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին
Լյուբեն Կարավելով
Լյուբեն Ստոյչև Կարավելով (Любен Стойчев Каравелов ), բուլղար գրող, հրապարակախոս, հասարակական-քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
1857-1866 թթ. ապրել է Մոսկվայում, համակվել հեղափոխական դեմոկրատներ Գերցենի, Չեռնիշևսկու, Դոբրոլյուբովի առաջավոր գաղափարներով։ Կարավելովի անդրանիկ երկերը լույս են տեսել ռուսերեն («Բուլղար ավազակապետը»` 1860 թ., հայերեն հրատարակությունը` 1887 թ., «Բուլղարների ժողովրդական կենցաղի հուշարձաններ»` 1861 թ.): 1867 թ-ին անցել է Սերբիա, ապա տեղափոխվել Ռումինիա։ 1869 թ-ին դարձել է Բուլղարական հեղափոխական կենտրոնական կոմիտեի անդամ, 1872 թ-ին՝ նախագահը։ Հրատարակել է «Ազատություն» (1869-1872 թթ.) և «Անկախություն» (1873-1874 թթ.) թերթերը։ Օսմանյան լծից ազգային ազատագրության միակ ուղին համարել է ժողովրդական հեղափոխությունը։ 1873 թ-ին, Վ. Լնսկոէ մահապատժից խորապես ցնցված, սկսել է զբաղվել սոսկ լուսավորական գործունեությամբ։ Հրատարակել է «Գիտելիք» հանդեսը (1875 թ.)։ 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ Բուլղարիա է վերադարձել որպես ռուս բանակի գլխավոր հրամանատարության (շտաբի) թարգմանիչ, ողջունել է հայրենիքի ազատագրումը։ XIX դարի վերջին Կարավելովի մի շարք հայրենասիրական երկեր թարգմանվել են հայերեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարացի գրողներ Կատեգորիա:Բուլղարացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Բուլղարացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բուլղարացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բուլղարացի լրագրողներ
Կարբիի պաշտպանություն
Կարբիի պաշտպանություն 1724 թ., Կարբիի բնակիչների դիմադրությունը Հայաստան ներխուժած օսմանյան բանակին։ Անդրկովկասը գրավելու մտադրությամբ Երևան արշավող Աբդուլլահ Քոփուրլու փաշայի 75 հազարանոց բանակի առաջապահ ջոկատները 1724 թ.-ի մարտին Եղվարդ գյուղի մոտ պարտության մատնեցին Երևանի խան Միհրալիին, որը նահանջեց Երևան՝ անպաշտպան թողնելով շրջակա բնակավայրերը։ Օսմանյան զորաջոկատները պաշարեցին Կարբին։ Կարբեցիները ամրացրին իրենց տները, պատնեշեցին գյուղի մատույցները և օգնություն խնդրեցին Միհրալի խանից։ Շուտով մոտեցավ օսմանյան ողջ բանակը։ Խանից չստանալով խոստացված օգնությունը՝ կարբեցիները չընկճվեցին։ Տեսնելով պաշարվածների պայքարելու վճռականությունը՝ Աբդուլլահ փաշան բանակցություններ սկսեց նրանց առաջնորդների (Աղաբաբ, Սարգիս, Պողոս և Ավագ) հետ։ Կնքված համաձայնագրով կարբեցիները զինաթափվեցին, բայց թուրքերը չմտան Կարբի։
Կատեգորիա:Հայ ազատագրական շարժում
Սեռամացոնի
Սեռամացոնի (Serramazzoni), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 7618 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 68 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 93 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41028։ Հեռախոսային կոդը՝ 0536։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Կույս Մարիամը։ Տոնը նշվում է ամեն տարի մայիսի 8-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Զորան Յանկովիչ
Զորան Յանկովիչ, սերբիական և բուլղարական ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ 2002-2007 թվականներին խաղացել է Բուլղարիայի ազգային հավաքականում։ Բուլղարիայի հավաքականի համար անցկացրած առավելագույն հանդիպումներն անցկացրին բնական խաղացողների շրջանում։ Մինչև խաղացողի կարիերայի ավարտը դարձել է մարզիչ։
Ակումբային
Կարիերայում Յանկովիչը խաղացել է «Ժելեզնիկ» «Վոևոդինա», «Լիտեքս», «Դալյան Շիդե», «Էտնիկոս»։ Խաղացողի կարիերան ավարտվել է 2010/11 մրցաշրջանում «Ինջիա» ֆուտբոլային ակումբում, որտեղ դարձել է գլխավոր մարզիչ։ Երկու անգամ (2000/01 և 2001/02 մրցաշրջանում) դարձել է լավագույն ռմբարկու, Բուլղարիայի ֆուտբոլի առաջնություն օտարերկրացիների շրջանում, որտեղ այդ մրցաշրջանում խփել է 13 գնդակ ։
Միջազգային
Բուլղարիայի հավաքականում Յանկովիչը անց է կացրել 30 խաղ, խփելով երկու գոլ ։ Իր նորամուտը կատարել է 2002 թվականին փետրվարին հավաքակականի կազմում ընկերական Խորվաթիայի դեմ խաղում, որտեղ հաշիվը վերջացել է 0։0 հաշվով ։ Այսպիսով Յանկովիչը եղել է 2004 թվականի Եվրոպայի առաջնության Պորտուգալիայի հավաքականի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Մեդոլա
Մեդոլա (Medolla), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Վասիլի Կարատիգին
Վասիլի Անդրեևիչ Կարատիգին, ռուս դերասան։
1820 թվականից աշխատել է Պետերբուրգի Մեծ թատրոնում, 1832 թվականից՝ Ալեքսանդրյան թատրոնում։ Վաղ շրջանում հետևել է կլասիցիզմի ավանդույթներին։ Հանդես է եկել Ուիլյամ Շեքսպիրի, Ֆրիդրիխ Շիլլերի, Պիեռ Կոռնելի, Ժան Ռասինի, Ալեքսանդր Սումարոկովի, Վլադիսլավ Օզերովի և այլոց ողբերգություններում, ինչպես և մելոդրամաներում ու ռոմանտիկական դրամաներում։ Լավագույն դերերից են՝ Վելիզարիոս (Շենկի «Վելիզարիոս»), Լյուդովիկոս XI (Աուֆենբերգի «Կախարդված տուն»), Համլետ (Շեքսպիրի «Համլետ»)։ 1830-ական թվականներին խաղը մոտեցել է ռոմանտիկ ոճին։ Եղել է Չացկու (Գրիբոյեդովի «Խելքից պատուհաս»), Դոն Գուանի, Բարոնի (Պուշկինի «Քարե հյուրը», «Ժլատ ասպետը») դերերի առաջին կատարողը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ
Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովի 6-րդ գումարման պատգամավորների ցանկ
Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովը (ԱՀ ԱԺ) Արցախի Հանրապետության բարձրագույն օրենսդիր մարմինն է։ Արցախի Հանրապետության Ազգային Ժողովի 6-րդ գումարման ընտրությունները տեղի են ունեցել 2015 թվականի մայիսի 3-ին։
Նշումներ
Կատեգորիա:Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովի պատգամավորների ցանկեր Ա
Լուսնի պահապանը (մուլտֆիլմ)
«Լուսնի պահապանը» (Mune, le Gardien de la Lune), ֆրանսիական լիամետրաժ անիմացիոն մուլտֆիլմ, ռեժիսորներ Ալեքսանդր Էբոյան և Բենուա Ֆիլիպոն։ Ֆիլմի կարգախոսն է` «Նա չի փրկի աշխարհը։ Նա կփրկի հինգ աշխարհ»։ Ռուսաստանում թողարկվել է 2015 թվականի մայիսի 28-ին։ Ռուսաստանում շահույթը կազմել է $ 3 170 995 ռուբլի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2014 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:3D մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր Կատեգորիա:Paramount Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆրանսիական ֆիլմեր
Վեյե Տատահ
Վեյե Տատահ (Veye Tatah), կամերունցի կին լրագրող և խմբագիր, «Դրական Աֆրիկա» ամսագրի գլխավոր խմբագիրը։ Հայտնի է նրանով, որ բազմիցս պաշտպանել է աֆրոամերիկացի կանանց շահերը և դեմ է գնացել Աֆրիկայում իրականացվող զոհաբերություններին ։
Կենսագրություն
Վեյե Տատահը ծնվել է Կամերունում։ 1991 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Գերմանիա։ Համակարգչային գիտություններ ուսումնասիրելուց հետո նա ավելի քան վեց տարի դասավանդել է Դորտմունդի հետազոտական օգնական ֆակուլտետի համակարգչային գիտության բաժնում։
Աշխատանքային գործունեության ընթացքում աշխատել է Տեղեկատվական Տեխնոլոգիաների ասպարեզում։ Այնուհետև նա հանդիպել է «Կիլիմանջարո սնունդ» ընկերության սեփականատիրոջ հետ։
Կազմակերպել է բազմաթիվ նախագծեր աֆրոամերիկացի կանանց և ուսուցիչների էլեկտրոնային ինտեգրման համար, ինչպես նաև սևամորթ կանանց համացանցի հետ ծանոթացման համար ։
2010 թվականի փետրվարի 25-ին Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունում արժանացել է «Պատվավոր խաչի» մրցանակի ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կամերունցի լրագրողներ
Ֆաթիմա Մերնիսի
Ֆաթիմա Մերնիսի (فاطمة مرنيسي, Fátima Mernissi, ), մարոկկացի կին գրող, սոցիոլոգ, հրապարակախոս, իսլամական ֆեմինիզմի ներկայացուցիչ։ Ստեղծագործել է արաբերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն։ Մերնիսիի աշխատանքները թարգմանվել են աշխարհի շատ լեզուներով։ Նրան շնորհել են Աստուրիայի արքայադստեր (2003) և Էրազմի մրցանակները (2004):
Կենսագրություն
Ֆաթիմա Մերնիսին ծնվել է Մարոկկոյի Ֆես քաղաքում։ Մեծացել է մորական տատիկի կանանոցում։ Մանուկ հասակում նրան շրջապատել են միայն կանայք և աղախինները։ Նախնական կրթությունն ստացել է ազգայնականների հիմնադրած դպրոցում։ Այնուհետև սովորել է աղջիկների համար ստեղծված դպրոցում, որն ստեղծվել է ֆրանսիական պրոտեկտորատի գումարով։ Դրանից հետո սովորել է Սորբոնում և Բրանդեյսի համալսարաններում, որտեղ ստացել է դոկտորի աստիճան։
Համալսարանն ավարտելուց հետո վերադարձել է Մարոկկո։ Դասավանդել է Մուհամմադ 5-րդի համալսարանում։ Միջազգային ճանաչում է ստացել որպես իսլամական ֆեմինիզմի ներկայացուցիչ։ Մահացել է 2015 թվականի նոյեմբերի 30-ին Ռաբաթում։
Ուսումնասիրություններ
Որպես իսլամական ֆեմինիզմի ներկայացուցիչ՝ Մերնիսիին ամենից շատ հետաքրքրել է այն դերը, որն իսլամը տալիս է կանանց։ Դրա համար նա վերլուծել է իսլամական փիլիսոփայության զարգացումը, այդ թվում՝ նաև արդի փուլում։ Մերնիսին կասկածի է ենթարկել Մուհամմադ մարգարեին վերագրվող մի շարք ավանդազրույցներ, ինչպես նաև դրանցից բխող պնդումները կանանց ենթարկվող դիրքի մասին ։ Մերնիսիի կարծիքով՝ Ղուրանը չի պարունակում կնոջը ենթարկվողների վիճակի մասին պնդումներ։ Մերնիսիի բազմաթիվ աշխատանքներ նվիրված են հարեմների կյանքին, գենդերային հարաբերություններին, ինչպես նաև անձնական և հասարակական կյանքին ։
Մերնիսին նաև մի շարք սոցիոլոգիական հետազոտություններ է անցկացրել Մարոկկոյում։ Նրա՝ 1970-1980-ական թվականներին անցկացված հետազոտությունները նվիրված են կանանց ընկալմանն ու աշխատանքին։ Իրականացրել է մի շարք աշխատանքներ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի, Աշխատանքի միջազգային կազմակերպության, ինչպես նաև Մարոկկոյի կառավարության համար ։
Կարբեաս
Կարբեաս, պավլիկյանների գլխավոր զորահրամանատարը 843—844-ից։ Ազգությամբ՝ հայ։
Ծառայել է բյուզանդական բանակում՝ հասնելով պրոտոմանդատորի աստիճանի։ Պավլիկյանների դեմ սկսված հալածանքների ժամանակ, հոր զոհվելուց հետո, Կարբեասն անցել է 5000 պավլիկյանների գլուխ, Բյուզանդական կայսրության դեմ ռազմական դաշինք է կնքել արաբ խալիֆայի հետ և իրավունք ստացել իր աղանդակիցներով բնակվելու արաբա-բյուզանդական սահմանի վրա։ Հաստատվել է Արգաուսում (Արգովան), կառուցել Ամարան Տեֆրիկեն (այժմ՝ Տևրիկ)՝ վերջինս դարձնելով պավլիկյանների կենտրոն։ Այնուհետև, Մելիտենեի արաբ ամիրայի և Տարսոնի հայազգի ամիրա Ալի իբն Յահյա ալ Արմանիի հետ կռիվներ է մղել բյուզանդական բանակների դեմ։ 859-ին Սամոսատում պարտության է մատնել կեսար Վարդասի և Միքայել III կայսեր գլխավորած զորքին։
Ըստ պատմագիր Փոտի՝ Կարբեասը վախճանվել է բնական մահով, մի շարք ուսումնասիրողների կարծիքով՝ սպանվել Կյուրինի 863-ի ճակատամարտում։ Պավլիկյանների զորահրամանատարի պաշտոնը Կարբեասի մահից հետո ստանձնել է Խրիսոխիրը։ Կարբեասի կերպարը՝ հանձին «Կարոես»-ի, արտացոլվել է բյուզանդական «Դիգենիս Ակրիտաս» էպիկական պոեմում։
Կատեգորիա:Պավլիկյան շարժում Կատեգորիա:Արաբա-բյուզանդական պատերազմների բյուզանդացի մասնակիցներ
Ամինաթա Սով Ֆալլ
Ամինաթա Սով Ֆալլ (Aminata Sow Fall, ), սենեգալուհի գրող, ով գրում է ֆրանսերենով։
Կենսագրություն
Ամինաթա Սով Ֆալլը ծնվել է 1941 թվականի ապրիլի 27-ին, Սենեգալի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Սեն Լուի քաղաքում։ Սովորել է նախ հայրենի լիցեյում, ավարտել է Դակար քաղաքի լիցեյը, ապա սովորել է Փարիզում։ Ուսումը վերջացնելու հետո եկել է հայրենի երկիր, որտեղ դասավանդել է Դակար և Ռյուֆիկս քաղաքում։ Մտնում է ֆրանսալեզու կրթության ազգային հանձնաժողովի կազմի մեջ (1974-1979)։
Գլխավորում է մշակույթի կոմիտեի նախարարության մտավոր սեփականության բաժանմունքը (1979-1988)։
1990 թվականին հիմնադրել է «Éditions Khoudia» հրատարակչությունը։
Ճանաչում
Ամինաթա Սով Ֆալլըը մի շարք ազգային մրցանակների դափնեկիր է։ Առյուծի ազգային մրցանակի դափնեկիր (Սենեգալ)։ Մաունթ Հոլիոկ քոլեջի վաստակավոր դոկտոր (ԱՄՆ)։ նրա գրվածքները անցնում է դպրոցական դասագրքեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աֆրիկացի գրողներ Կատեգորիա:Սենեգալցի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին գրողներ
Փարիզի երաժշտության թանգարան
Երաժշտության թանգարան (Musée de la musique), երաժշտական գործիքների պետական թանգարան Փարիզում։ Թանգարանի հավաքածուի հիմքն է հանդիսացել Փարիզի կոնսերվատորիայի երաժշտական գործիքների հավաքածուն։ Այստեղ հիմնականում գործիքներ են դասական և հանրաճանաչ երաժշտություն նվագելու համար` իտալական լյուտնյաներ և ջութակներ (Ստրադիվարի, Գվարների, Ամատի), ֆրանսիական և ֆլամանդական կլավեսիններ, «Erard» և «Pleyel» մակնիշների ֆրանսիական դաշնամուր, Ադոլֆ Սաքսի գործիքներ։
Երաժշտական գործիքները ներկայացված են ըստ դարաշրջանների և կատեգորիաների։ Թանգարանի մուտքի մոտ տրվում են աուդիոականջակալներ, որոնք հնարավորություն են տալիս լսել ցուցասրահում ներկայացված երաժշտական գործիքներով կատարվող երաժշտություններ։
Երաժշտության թանգարանը հանդիսանում է փարիզյան երաժշտաքաղաքի մի մասը, որը միավորում է Փարիզի 19-րդ շրջանի Լա-Վիլլետ կվարտալի երաժշտական հաստատությունները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Փարիզի թանգարաններ Կատեգորիա:Երաժշտական թանգարաններ
Կառնուտի միջնակարգ դպրոց
Կառնուտի միջնակարգ դպրոց, ուսումնական հաստատություն ՀՀ Շիրակի մարզի Կառնուտ գյուղում։
Պատմություն
Կառնուտի միջնակարգ դպրոցը պաշտոնապես հիմնադրվել է 1904 թվականին, Ալեքսանդրապոլի գավառի Դիրաքլար գյուղում, մինչ այդ գյուղում երեխաները գրաճանաչ են դարձել ծխական քահանայի մոտ։ Դպրոցի ֆինանսական ծախսերը մինչև Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հիմնադրումը հոգացել է Մայր Աթոռը։ 1904 թվականին դպրոցն ունեցել է 3 դասարան և եղել է միայն տարրական կրթություն ապահովող կրթական հաստատություն։ 1930 թվականից դպրոցը դարձել է յոթնամյա։ Գյուղի երեխաները իրենց միջնակարգ կրթությունը ստացել են հարևան Դուզքենդ (Ախուրյան) գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ 1963 թվականից դպրոցը դարձել է ութնամյա, 1988-1989 ուստարում լրիվ միջնակարգ։ 1990 թվականին դպրոցը տվել է առաջին շրջանավարտը։ Աշակերտների թվաքանակը փոփոխվել է բնակչության թվաքանակի փոփոխությանը զուգընթաց ։
Շինություն
Կառնուտի միջնակարգ դպրոցի համար 1904 թվական հատուկ շենք չի հատկացվել, և այն գործել է գյուղացիներից մեկի տանը, ով հարմար է գտել սենյակ հատկացնել դպրոցի համար։ 2-րդ աշխարհամարտից հետո՝ 1947 թվականին հիմնադրվել է առաջին դպրոցական շենքը, 2-րդ դպրոցական շենքը շահագործման է հանձնվել 1986-1987 թվականին, որը 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի ժամանակ քանդվել է։ 1988 դեկտեմբերից 2002 թվականը դպրոցը գործել է տնակային պայմանններում։ Քարաշեն նոր կառույցը շահագործման է հանձնվել 2002 թվականի սեպտեմբերի մեկին, որտեղ էլ գործում է մինչև օրս։
Կառավարում
Դպրոցի ընթացիկ կառավարումը իրականացվում է ԿԳՆ կողմից սահմանված կարգին համապատասխան ընտրված գործադիր տնօրենի կողմից, ուսումնադաստիարակչական աշխատանքները կազմակերպում է տնօրենի տեղակալը։ Դպրոցի կառավարման խորհրդակցական մարմիններն են՝ Կառավարման կոլեգիալ մարմինը (Խորհուրդ) Մանկավարժական խորհուրդ Ծնողական խորհուրդ Աշակերտական խորհուրդ։ Կառնուտի միջնակարգ դպրոցը անմիջականորեն ենթարկվում է ՀՀ Շիրակի մարզպետարանին, իսկ հիմնադիրը հանդիսանում է Հայաստանի Հանրապետության Կառավարությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայաստանի դպրոցներ
Պիևեպելագո
Պիևեպելագո (Pievepelago), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2115 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 28 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 76 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41027։ Հեռախոսային կոդը՝ 0536։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էմիլիա Ռոմանիայի քաղաքներ
Բորիս Կուստոդիև
Բորիս Միխայլովիչ Կուստոդիև (Бори́с Миха́йлович Кусто́диев, ), ռուս խորհրդային նկարիչ, Ռուս նկարիչների միության (1907), «Միր իսկուստվա»-ի, ԱԽՌՌ (1923) անդամ։ 1896-1903 թվականներին սովորել է Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայում (1909 թվականից՝ ակադեմիկոս)։ 1906 թվականից հանդես է եկել գեղջկական տոնակատարություններ ու գավառային քաղաքի քաղքենիական-վաճառականական կենցաղը պատկերող վառվռուն, դեկորատիվ բնույթի նկարաշարերով («Տոնավաճառներ», «Բարեկենդաններ»)։ Կուստոդին ստեղծել է ռուս վաճառականների հավաքական կերպարներ («Վաճառականի կինը», 1915, Ռուսական թանգարան, Լենինգրադ)։ 1900-ական թվականների սկզբից մշակել է դիմանկարապատկերի ժանրը, մոդելը շաղկապելով ինտերիերին և բնանկարին։
Կենսագրություն
Բորիս Կուստոդիևը ծնվել է Աստրախանում։ Նրա հայրը՝ Միխայիլ Լուկիչ Կուստոդիևը (1841-1879, Աստրախան ), եղել է փիլիսոփայության, գրականության պատմության պրոֆեսոր և տեղական աստվածաբանական ճեմարանում տրամաբանություն է դասավանդել։ Հայրը մահացել է, երբ ապագա նկարիչը դեռ երկու տարեկան չկար։ Մայրը օրվա հացը վաստակել է պատվերով ասեղնագործությամբ զբաղվելով և տեղական վաճառականների տներում տոներին դաշնամուր նվագելով ։ Բորիսը սովորել է ծխական դպրոցում, ապա՝ գիմնազիայում։ 15 տարեկանից նկարչության դասեր է ստացել Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտ Պավել Վլասովի մոտ։
1896 թվականին ընդունվում է Գեղարվեստի Կայսերական ակադեմիայի Բարձրագույն արվեստի ուսումնարան։ Նա նախ սովորում է Վասիլի Սավինսկու արվեստանոցում, իսկ երկրորդ կուրսից` Իլյա Ռեպինի  մոտ։ Նա մասնակցել  է Ռեպինի «1901 թվականի մայիսի 7-ին Պետական խորհրդի հանդիսավոր նիստը» (1901-1903, Ռուսական թանգարան, Սանկտ Պետերբուրգ) կտավին ստեղծման աշխատանքներին։ Չնայած այն հանգամանքին, որ երիտասարդ նկարիչը լայն ճանաչում էր  ձեռք բերել  որպես դիմանկարիչ, նա իր մրցույթային աշխատանքի համար ընտրել էր ժանրային  թեմա  («Շուկայում») և 1900 թվականի աշնանը մեկնում է Կոստրոմայի  նահանգ  բնօրինակ որոնելու համար։ Այստեղ Կուստոդիևը հանդիպում է իր ապագա կնոջը՝ 20-ամյա Յուլիա Եվստաֆիևնա Պռոշինսկայային։ Հետագայում  նկարիչը նկարում է իր սիրելի կնոջ մի քանի գեղատեսիլ դիմանկարներ։
1903 թվականի հոկտեմբերի 31-ին նա ավարտեց ուսուցման դասընթացը ոսկե մեդալով, ստացավ նկարչի կոչում «Շուկայում» կտավի համար և մեկ տարով արտերկիր ու Ռուսաստան կրթաթոշակային ուղևորության մեկնելու իրավունք։ Դասընթացի ավարտից առաջ էլ նա մասնակցել է Սանկտ Պետերբուրգի և Մյունխենի միջազգային ցուցահանդեսներին (Միջազգային ասոցիացիայի մեծ ոսկե մեդալ)։
1903 թվականի դեկտեմբերին նա կնոջ ու որդու հետ մեկնեց Փարիզ։ Իր ճանապարհորդության ընթացքում Կուստոդիևը այցելել է Գերմանիա, Իտալիա, Իսպանիա, ուսումնասիրել և ընդօրինակել հին վարպետների գործերը։ Այնուհետև ընդունվել է Ռենե Մենարի արվեստանոց։ Վեց ամիս անց Կուստոդիևը վերադարձել է Ռուսաստան և աշխատել Կոստրոմա նահանգում «Տոնավաճառներ» և «Գյուղական արձակուրդներ» նկարների շարքի վրա։
1904 թվականին դարձել է «Նկարիչների նոր ընկերության» հիմնադիր անդամ։ 1905-1907 թվականներին աշխատել է որպես ծաղրանկարիչ «Ժուպել» երգիծական ամսագրում (հայտնի նկարը` «Մուտք. Մոսկվա»), որի փակվելուց հետո՝ «Դժոխային փոստ» և «Իսկրա» ամսագրերում։ 1907 թվականից եղել է Ռուս նկարիչների միության անդամ։ 1909 թվականին Ռեպինի և այլ դասախոսների առաջարկով ընտրվել է Արվեստի ակադեմիայի անդամ։ Միևնույն ժամանակ, Կուստոդիևին առաջարկում են փոխարինել Վալենտին Սերովին` որպես Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի դիմանկարային ժանրի ուսուցիչ, բայց վախենալով, որ այդ գործունեությունը շատ ժամանակ կխլեր իր անձնական աշխատանքից, և չի ցանկացել տեղափոխվել Մոսկվա և հրաժարվել է այդ պաշտոնից։ Ռուսաստանի նկարիչների միության պառակտման արդյունքում, որը տեղի է ունեցել Ա. Բենուայի 1909-1910 ցուցահանդեսի մասին «Ռեչ» թերթում տպագրված հոդվածի արձագանքներից հետո, Կուստոդիևը, պետերբուրգցի մի շարք վարպետների հետ միասին 1910 թվականի հոկտեմբերի 7-ին դուրս է եկել «Միություն»-ից ։ 1910 թվականից դառրձել է «Արվեստի նորացված աշխարհ»-ի անդամ ։
1909 թվականին Կուստոդիևի մոտ ի հայտ են եկե ողնաշարի ուռուցքի առաջին նշանները։ Մի քանի վիրահատություններ միայն ժամանակավորապես մեղմել են հիվանդությունը. կյանքի վերջին տասնհինգ տարիներին նկարիչը գամված է եղել անվասայլակին։ Հիվանդության պատճառով նա ստիպված է եղել նկարել պառկած վիճակում։ Այնուամենայնիվ, հենց նրա կյանքի այս դժվար ժամանակահատվածում են հայտնվել ամենավառ, բուռն, կենսուրախ գործերը։ 1913 թվականին դասավանդել է Նոր գեղարվեստի արվեստանոցում (Սանկտ Պետերբուրգ)։
1911 թվականին Կուստոդիևը մեկնել է Շվեյցարիա, քանի որ մեջքի հիվանդության ծանր ախտանիշները ստիպել են նրան մի քանի ամիս անցկացնել լեռնային հանգստավայրի մասնավոր կլինիկայում։ Երբ 1915 թվականին Բորիս Միխայլովիչը վերադարձել է Մոսկվա՝ աշխատելու Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնում (Ի.Ս.Սուրգուչովի «Աշնանային ջութակներ» ֆիլմի դեկորացիայի վրա) նա արդեն ծանր հիվանդ է եղել։ Գիշերը նա ցավից ճչացել է, նրան տանջել է նույն մղձավանջը, սև կատուները իրենց սուր ճանկերը խրել են մեջքի մեջ և պատռել ողերը .: 1914 թվականին Կուստոդիևը Սանկտ Պետերբուրգի Եկատերինհոֆսկի պողոտայի 105 հասցեում գտնվող բազմաբնակարան շենքում բնակարան է վարձակալել։ 1915 թվականից մինչև կյանքի վերջը Կուստոդիևն ապրել է Է. Միխայլովի բազմաբնակարան շենքում (Վվեդենսկայա փողոց, շենք 7, բն. 50):
Վիբորգի «Կոնկալա» առողջարանում նկարիչն անցկացրել է 1917 թվականի ամառը՝ երկրորդ վիրահատությունից հետո։ Այստեղ ստեղծվել են նկարչի ութ աշխատանքներ` Գրաբովսկայայի, Լոպատինայի, Սուվորինայի, Անիտա Բուդենհոֆի դիմանկարները, «Կամրջի վրա» նկարը և համանուն ուրվանկարը, ինչպես նաև «Կոնկոլա (Ֆինլանդիա)» և «Անտառային լիճ Կոնկոլայում» բնանկարները։ Արվեստագետ Ա. Մարտինովան 2018 թվականին հայտնաբերել է նկարչի մեկ այլ եզակի գործ՝ «Էտյուդ։ Կոնկոլա։ Բուդենհոֆի նախկին դաստակերտը», ինչպես նաև նկարչի Վիբորգյան ժամանակաշրջանին վերաբերվող «Ֆիննական ծաղկեփունջ» (1917), «Երեկոյան բնանկար» (1917) և «Բնանկար ծաղկեփնջով» (1917) նատյուրմորտները ։
Բորիս Կուստոդիևը թաղված է Ալեքսանդր Նևսկի մայրավանքի Նիկոլսկոե գերեզմանատանը։ 1948 թվականին նրա աճյունը և հուշարձանը տեղափոխել են Ալեքսանդր Նևսկի մայրավանքի Տիխվին գերեզմանատում։
Ընտանիք
Բորիս Կուստոդիևը կինը՝ Յուլիա Էվստաֆիևնա Պռոշինսկայան, ծնվել է 1880 թվականին։ 1900 թվականին նա ծանոթացել է իր ապագա ամուսնու հետ Կոստրոմա նահանգում, որտեղ ամռանը Բորիս Կուստոդիևը մեկնել էր ուրվանկարներ նկարելու։ Նա երիտասարդ նկարչի զգացմունքներին պատասխանել է փոխադարձ համակրանքով և դարձել նրա կինը 1900-ականների սկզբին՝ ընդունելով ամուսնու ազգանունը։ Ամուսնության ընթացքում ծնվել է որդին` Սիրիլը (1903-1971, որը նույնպես նկարիչ է դարձել) և դուստրը` Իրինան (1905-1981)։ Երրորդ երեխան՝ Իգորը, մահացել է մանկահասակ տարիքում։ Յուլիա Կուստոդիևան մահացել է 1942 թվականին։
Նկարազարդումներ և գրքային գեղանկարչություն
1905-1907 թվականներին Բորիս Կուստոդիևն աշխատել է «Ժուպել» («Մուտք. Մոսկվա» հայտնի նկարը), «Դժոխային փոստ» և «Իսկրա» երգիծական հանդեսներում։ Նրբորեն զգալով գիծը` Կուստոդիևը կատարել է նկարազարդումների շարք դասական գործերի և իր ժամանակակիցների ստեղծագործությունների համար (Լեսկովի աշխատանքների նկարազարդումներ. «Գուլպա նորոգողը», 1922; «Մցենսկի գավառի լեդի Մակբեթ», 1923)։ Տիրապետելով կոշտ նրբագծին՝ փորագրման տեխնիկայով աշխատել է վիմագրության և լինոլեումի վրա։
Գեղանկարչություն
Կուստոդիևն իր կարիերան սկսել է որպես դիմանկարիչ։ Ռեպինի «1901 թվականի մայիսի 7-ի Պետական խորհրդի հանդիսավոր նիստի» էտյուդների վրա աշխատելիս արդեն ուսանող Կուստոդիևը ցույց է տվել դիմանկարչի իր տաղանդը։ Այս բազմիմաստ կոմպոզիցիայի էսքիզների և դիմանկարների մեջ նա հաղթահարել է Ռեպինի ստեղծագործական ձևի հետ նմանություն ձեռք բերելու խնդիրը։ Բայց դիմանկարիչ Կուստոդիևն ավելի մոտ է եղել Սերովին։ Նկարչական կերտարվեստը, ազատ երկար վրձնախազվածքը, արտաքին տեսքի վառ առանձնահատկությունը, շեշտադրումը բնատիպարի արտիստիզմի վրա, հիմնականում սրանք էին ակադեմիայի գործընկերների և ուսուցիչների ստեղծած դիմանկարների առանձնահատկությունը` առանց Սերովյան հոգեբանության ։ Կուստոդիևը երիտասարդ նկարչի համար աներևակայելի արագ, բայց արժանիորեն նվաճել է դիմանկարչի համբավը մամուլի և պատվիրատուների շրջանում։ Սակայն, Ա. Բենուայի կարծիքով «... իսկական Կուստոդիևը դա ռուսական տոնավաճառ էր, խայտակտավ, «մեծ աչքերով» մաղեր, «գույների բարբարոսական պայքար », ռուսական արվարձան և ռուսական գյուղ ՝ իրենց հարմոնիկայով, քաղցրաբլիթներով, պճնազարդ աղջիկներով և խիզախ տղաներով ... Ես պնդում եմ, որ դա նրա իրական ոլորտն է, իր իսկական ուրախությունը ... Երբ նա նկարում է նորաձև տիկնանց և պատվավոր քաղաքացիների, դա բոլորովին այլ էր՝ ձանձրալի, դանդաղ, հաճախ նույնիսկ անճաշակ։ Եվ ինձ թվում է, որ դա սյուժեից չէ, այլ մոտեցումից»։
Հետագայում Կուստոդիևը հետզհետե ավելի ու ավելի է շարժվում դեպի ժողովրդական և, հատկապես, ռուս վաճառականների կյանքի հեգնական ոճավորումը, որն աչքի է ընկնում գույների խելահեղությամբ  («Գեղեցկուհին», «Ռուսական Վեներա» ,«Վաճառականուհին թեյում է»)։
«Ռուսական Վեներայի» համար Կուստոդիևը պատրաստի կտավ չի ունեցել։ Նկարիչը վերցրել է իր «Սանդղավանդի վրա» կտավը և նկարել դրա հակառակ կողմում։ Բորիս Միխայլովիչը շատ հիվանդ է եղել։ Նա միայն օրական երկու-երեք ժամից ոչ ավել է կարողացել նստել հատուկ սայլակի վրա՝ հաղթահարելով սարսափելի ցավն ամբողջ մարմնում։ Երբեմն չի կարողանցել վրձին վերցնել։ Այդ պահին նրա կյանքը սխրանք է եղել։ Այդ կտավը, կարծես, դարձել է նրա կյանքի արդյունքը. Մեկ տարի անց Կուստոդիևը մահացել է։ Նկարչի ընկերներից մեկը հիշում է.
1984 թվականին Գորկու արվեստի թանգարանի ջրածածկ լինելուց հետո (ջեռուցման խողովակները պայթել էին) նկարը լուրջ վնասվել է, ներկերի լուրջ հոսակերտեր են առաջացել, որոշ տեղերում ներկի շերտը լվացվել է։ Վերականգնող Պավել Բարանովը վերականգնել է կտավը մեկ տարվա ընթացքում, նա մեխանիկորեն հեռացրել է կեղտոտ լաքերը, ներկերի շերտը վերականգնել է  ռետուշացման եղանակով։ Վերականգնման արդյունքում թանգարանի այցելուները կարող են տեսնել ինչպես «Սանդղավանդի վրա», այնպես էլ «Ռուսական Վեներա» նկարները։
Թատերական աշխատանքներ
Ինչպես դարասկզբի շատ նկարիչներ, Կուստոդիևը նույնպես աշխատել է թատրոնում ՝ ստեղծագործության իր տեսլականը տեղափոխելով բեմ։ Կուստոդիևի կատարած դեկորացիան գունեղ է, մոտ իր ժանրային նկարչությանը, բայց դա միշտ չէ, որ ընկալվել է որպես առաքինություն` ստեղծելով պայծառ ու համոզիչ աշխարհ, տարված լինելով նյութական գեղեցկությամբ, նկարչի կարծիքը երբեմն չի համընկել հեղինակի պիեսի ռեժիսորական ընթերցման մտադրությանը (Միխայիլ Սալտիկով-Շչեդրինի «Պազուխինի մահը» 1914, Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոն, Օստրովսկու այդպես էլ երբեք լույս չտեսած «Ամպրոպը» 1918)։ Թատրոնի համար իր հետագա աշխատանքներում նա կամերային մեկնաբանությունից անցել է ավելի ընդհանրացվածի, փնտրել ավելի մեծ պարզություն, կառուցել բեմական տարածք՝ ռեժիսորին ազատություն տալով կառուցել միզանսցեններ։ Կուստոդիևը հաջողություն է ունեցել 1918-1920 թվականներին օպերային ներկայացումների ձևավորման աշխատանքներում (1920, «Ցարական հարսնացուն», «Ժողովրդական տան Մեծ օպերային թատրոն», 1918, «Ձյունանուշիկը», Մեծ թատրոն (չի բեմադրվել)), Ալեքսանդր Սերովի «Թշնամու ուժը» (Ակադեմիական (նախկին Մարիինյան) թատրոն, 1921) օպերայի բեմադրության ուրվանկարները։
Հաջողված են եղել նաև Եվգենի Զամյատինի «Լուերը» ներկայացման բեմադրությունները (1925, Մոսկվայի գեղարվեստական դրամատիկական թատրոն, 1926 թվական, Լենինգրադի Դրամատիկական Մեծ թատրոն)։ Ներկայացման ռեժիսոր Ալեքսեյ Դիկին հիշում է.
1917 թվականից հետո նկարիչը իր վրա է վերցրել Հոկտեմբերյան հեղափոխության առաջին տարեդարձի հետ կապված Պետրոգրադի արտաքին ձևավորման աշխատանքները, նկարեց հեղափոխական թեմատիկայով պաստառներ, ժողովրդական արտատպված փորագրություններ և նկարներ հեղափոխական թեմատիկայով (Բոլշևիկ, 1919-1920, Տրետյակովյան պատկերասրահ, «Տոնակատարություններ Կոմինտերնի 2-րդ համագումարի պատվին Ուրիցկու հրապարակում», 1921, Ռուսական պետական թանգարան)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տուբերկուլոզից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս բեմանկարիչներ Կատեգորիա:19-րդ դարի ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ Կատեգորիա:Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Էլք Այլենդ (ազգային պարկ)
Էլք Այլենդ (Elk Island National Park), ազգային պարկ Կանադայում։ Բացվել է 1913 թվականին։ Գտնվում է Ալբերտա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Էդմոնտոն քաղաքից 48 կմ արևելք։ Կեջիմուջիկի տարածքում կարելի է հանդիպել եղնիկների, կրիաների, զուբրերի և այլ կենդանիների։
Տարածքը՝ 194 կմ2։
Աբգար Ժ Սևերոս
Աբգար Ժ Սևերոս (ծննդյան թվականն անհայտ - 242/244), Օսրոյենեի թագավոր 212 - 215 /216 և 240 - 242 /244 թվականներին։
Դիոն Կասսիոս «Հռոմեական Պատմություն»
Ըստ Դիոն Կասսիոսի Հռոմեական Պատմության՝ Անտոնինոս Կարակալլա կայսրը (211-217) 215 թվականին, խաբելով Օսրոյենեի Ավգարոս (Աբգար Ժ) թագավորին, համոզեց նրան իբրև բարեկամ գալ իր մոտ, որից հետո նրան ձերբակալելով կալանավորեց և այդպիսով Օսրոյենեն, որը մնացել էր առանց թագավորի, հպատակեցրեց և հռչակեց հռոմեական պրովինցիա ։
Իրանիկա հանրագիտարան
Ըստ Իրանիկա հանրագիտարանի Օսրոյենեի վերջին արքան՝ Աբգար Ժ-ն Մանու Թ-ի որդին է, կառավարել է 240-242 թվականներին և կրել Ֆրահատ պատվանունը, միևնույն ժամանակ 212-214 թվականներին կառավարել է Աբգար Թ Սևերոսը, որը Աբգար Ը Մեծի որդին է, իսկ 214-240 թվականներին կառավարել է Մանու Թ-ն, որն Աբգար Թ-ի որդին է ։
Քրոնոս
Ըստ Քրոնոս կայքի Օսրոյենեի արքաների ցանկը 212 թվականից հետո սկսվում է այս հերթականությամբ՝
193-194 թվականների Հռոմի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ Աբգար Ը-ն Պեսցենիուս Նիգերի կողմն է անցնում։ Երբ հաղթանակն անցնում Սեպտիմիուս Սևերուսին, նա շտապեց ընդունել նրա իշխանությունը և պահպանեց իր գահը, բայց պարտավորվում էր Հռոմ գերի ուղարկել իր երեխաներին։ Նրա հաջորդ Աբգար Թ-ն 216 թվականին կանչվում է Անտիոք կայսր Կարակալլայի կողմից, կալանավորվում և ուղարկվում Հռոմ։ Օսրոյենեն դառնում է հռոմեական պրովինցիա, բայց այդ կարգավիճակում մնում է շատ քիչ։ Շուտով հռոմեացիները կրում են պարտություն պարթևներից և Եդեսիայում գահին է բարձրանում Աբգար Թ-ի որդին՝ Մանու Թ-ն։ Մի քանի տարի անց Պարթևստանում հաստատվում է Սասանյանների պարսկական հարստությունը։ Պարսկական շահերը սկսում են համառորեն պատերազմել հռոմեացիների հետ, աստիճանաբար մեծացնելով իրենց իշխանությունը արևմտյան ուղությամբ։ Նրանց առաջին ձեռքբերումներից է լինում Օսրոյենեն, նվաճված 242 թվականին։ Նույն թվականին Գորդիանոս III կայսրը հետ է վերադարձնում Օսրոյենեն և գահին նստեցնում Աբգար ԺԱ-ին։ Բայց 244 թվականին Գորդիանոսը սպանվում է, իսկ նրա հաջորդ Ֆիլիպպը զիջում է պարսկական Շապուհ I շահին ողջ Հռոմեական Միջագետքը Օսրոյենեի հետ միասին։ Այսքանով դադարեցնում է իր գոյությունը Եդեսիայի թագավորությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսրոյենե Կատեգորիա:Օսրոյենեի թագավորներ
Ժան Ժենե
Ժան Ժենե  (Jean Genet, ), ֆրանսիացի գրող և դրամատուրգ, որի ստեղծագործությունները վեճեր են հարուցել ։ Նրա հերոսները եղել են գողեր, մարդասպաններ, մարմնավաճառներ, կավատներ, մաքսանենգներ և սոցիալական ստորին խավի պատկանող մարդիկ։
Կենսագրություն
Ժենե Ժանը ծնվել է Փարիզում 1910 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։ Ժենե ժանը դաստիարակություն է ստացել գյուղական ընտանիքում։ Մանուկ հասակում Ժենեն բարեպաշտ և հնազանդ տղա էր, մինչև այն պահը, երբ տասը տարեկան հասակում նրան բռնեցին գողության համար։ Հետո պարզվում է, որ նա գողություն չի արել։ Աշխարհից դառնացած` Ժենեն որոշում է դառնալ գող։ Ժանը հետո այդ մասին գրել է. «Ես որոշեցի մերժել աշխարհը, որը մերժել էր ինձ»։ Փոքր հասակից նրա կյանքը մթագնել էր դժվարությունների և խնդիրների պատճառով։ Բազմաթիվ գողությունների պատճառով նա 15 տարեկան հասակում ընկել է անչափահասների գաղութը, բայց դա նրան չի տխրեցրել։ Այնտեղ թույլ Ժանը դարձել է ուժեղ, անչափահասների սիրելին և հպարտ է եղել նրանով, որ օգտվել է հեղինակավոր անչափահասների հաջողություններից ։ 1927 թվականի դեկտեմբերի կեսին Ժենեն փախել է գաղութից, բայց շուտով նրան վերադարձրել են։ Բանտարկությունից ազատվելու համար նա ծառայության է անցել Ֆրանսիայի արտասահմանյան լեգեոնում, բայց իր հետ վերցնելով սպաներից մեկի անձնական իրերը`հեռացել է։ Ժան Ժենեն արել է գողություններ, օգտագործել կեղծ փաստաթղթեր, վարել է թափառական կյանք և մի քանի անգամ ընկել բանտ։ Գերմանիայի կողմից Ֆրանսիայի օկուպացիայի գրեթե ամբողջ ժամանակամիջոցում նա գտնվել է բանտարկության մեջ ։
Գրական գործունեություն
Ժենեն գրական գործունեությունը սկսել է 1940-ական թվականներին։ Նրա, ինչպես նաև Էրիկ Ժորդենի առաջին ստեղծագործությունները, անդրադարձել են այնպիսի թեմաների, ինչպիսիք են համասեռականությունը, հանցագործությունը։ Առաջին ստեղծագործության` «Ծաղիկների Աստվածամայրը» վեպի հրատարակումով (1943) գրական աշխարհի դռները բացվում են գրողի առաջ։ Այդ ժամանակ նա արդեն հասցրել էր ծանոթանալ Անդրե Ժիդի և հրատարակիչ Ժան Դեկարնենի հետ։ Ընթերցողների շրջանում կային երկրպագուներ` նշանավոր մտածողները և իր ժամանակի գրականագետներ։ Ժան Կոկտոն Ժան Պոլ Սարտրը դարձան նրա լավ ընկերները և աշխույժ հետաքրքրություն ցուցաբերեցին նրա գործունեության հանդեպ։ Այս մարդիկ նրան օգնեցին խուսափելու ցմահ բանտարկությունից, որը սպառնում էր նրան Պոլ Վեռլենի հազվագյուտ մի հրատարակության գողության համար։ Հինգ տարվա ընթացքում Ժանը գրեց և հրապարակեց հինգ վեպ։ Ժան-Պոլ Սարտրը նրա գրվածքների հավաքածուի համար գրեց առաջաբան և դադարեցրեց այն ժամանակ, երբ այն հասավ 600 էջի։ 1952 թվականին գիրքը հրատարակեց «Սուրբ Ժենե. կատակերգու և նահատակ» վերնագրով։ Գրողը ցնցված էր իր ստեղծագործության վերլուծության խորությամբ։ Սակայն մինչև 1956 թվականը նա մնաց գրական ճգնաժամի մեջ։
Ժան Ժենեն գրական կյանք վերադարձավ որպես դրամատուրգ։ Մեկը մյուսին հաջորդող պիեսները («Պատշգամբ», «Նեգրեր», «Սևամորթներ) ցույց տվեցին նրա տաղանդի մյուս կողմը. կենսագրական արձակից գրողն անցավ քաղաքական ենթատեքստով այլաբանությունների։ 20-րդ դարի կեսին Ժան Ժենեի ստեղծագործությունների վրա արգելք էր դրված։ 1950 թվականին նրա որոշ գրքեր արգելվել էին Միացյալ Նահանգներում ։
Հասարակական գործունեություն
1960-ական թվականներին Ժան Ժենեն ներգրավվել է երկրի քաղաքական կյանքում։ Նա մասնակցում է ցույցերին, որոնք տեղի էին ունենում Ֆրանսիայում աֆրիկյան ներգաղթյալների կենսապայմանների բարելավման համար։ Ժենեն աջակցել է նաև Փարիզում ընթացող ուսանողական անկարգություններին։
1970-ական թվականներին «Սև հովազ» կուսակցության հրավերով նա երեք ամիս անցկացրել է ԱՄՆ-ում, որտեղ մասնակցել է Խիոն Հյուտոնի կուսակցության ղեկավարի դատին և դասախոսություն կարդացել։ 1982 թվականին Ժենե Ժանը եղել է Բեյրութում, Սաբրայում և Շատիլում այնտեղ տեղի ունեցած կոտորածից հետո։ Հաջորդ տարի հրատարակվում է նրա լավագույն էսսեն` «Չորս ժամ Շատիլում»։ Եգիպտացի գրող Ա. Սուեֆի խոսքերով «պաղեստինցիները Ժենեի մեջ գտան ջերմագին ընկեր» ։
Մահ
Ժենեն կյանքի վերջին տարիներին հիվանդ էր քաղցկեղով։ 1986 թվականի ապրիլի 15-ին նրա մարմինը գտան Փարիզի արաբական թաղամասի հյուրանոցային համարում։ Նա թաղվեց իսպանական գերեզմանոցում` Լարաշ քաղաքում։ Գրողն այդպես էլ չունեցավ սեփական բնակարան։ Իր ստեղծագործությունը հրատարակելու իրավունքը Ժենեն տվել էր իր երբեմնի սիրեկանին։ Գրողի մահից հետո վերջինս պարբերաբար հոնորարի համար հայտնվում էր «Գալլիմաթ» հրատարակչությունում։ Նա երբեք ոչ ոքից ոչ մի բան չէր հարցնում, ոչ մեկի հետ չէր խոսում, ուղղակի լուռ վերցնում էր փողերն ու հեռանում։ Ստորագրել նույնիսկ նա չէր կարողանում, որովհետև անգրագետ էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ Կատեգորիա:Ֆրանսիական արտասահմանյան լեգեոնի զինվորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Գողեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի հանցագործներ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով