cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մագնետո (Marvel Comics)
Ֆիլմեր
Ապագայում ծեր Մագնետոն գործում է Պրոֆեսորի և ողջ մնացած այլ Իքս մարդկանց հետ, ընդդեմ ընդհանուր թշնամու՝ Պահակների։ Վերջում, պաշտպանելով տաճարը, վնասվում է, բայց այն բանից հետո, երբ Կուղխը փոխում է ողջ պատմության ընթացքը, արդյունքում մնում է անվնաս (սակայն նա չի ցուցադրվում փոփոխված ապագայում)։ Մագնետոն խոստովանում է, որ նրա համար ավելի թանկ է Պրոֆեսորի հետ մի քանի տարվա խաղաղ կյանքը, քան մարտական տասնամյակը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հորինված հանճարներ Կատեգորիա:Մագնիսականություն
Դավիթ Էդուարդի Ահարոնյան
Դավիթ Էդուարդի Ահարոնյան (հունիսի 10, 1972, Հադրութ - հոկտեմբերի 23, 1993, Մահմուդլու, Ֆիզուլիի շրջան), հայ ազատամարտիկ, տանկիստ։
1990-1992 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ Զինված ուժերում։ 1992 թվականից Պաշտպանության բանակի № զորամասի կազմում մասնակցել է Ֆիզուլիի, Կուբաթլուի, Զանգելանի շրջանների ազատագրական մարտերին։
Հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Հադրութում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հայ տանկիստներ
Վոլոմին
Վոլոմին (Wołomin), քաղաք Լեհաստանի Մազովեցյան վոևոդությունում. նոյնանուն գավառի (պովյատի) վարչական կենտրոնն է։ Ունի գյուղաքաղաքային գմինի կարգավիճակ։ Լեհական քաղաքների ընկերակցության անդամ է։ Զբաղեցնում է 17,32 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Վարշավայի ագլոմերացիայի մաս է կազմում և երկրի մայրաքաղաքի կենտրոնից, Վարշավա- Բելոստոկ երկաթուղով գնալու դեպքում, հեռու է ընդամենը 20 կիլոմետր։ 2014 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 37 389 ։
Միջազգային կապեր
Վոլոմինի գործընկեր քաղաքներն են ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Մազովեցյան վոյեվոդության քաղաքներ
Արթուր Արարի
Արթուր Արարի (Arthur Harari ), ֆրանսիացի դերասան, սցենարիստ և կինոռեժիսոր ։
Կենսագրություն
Կարճամետրաժ և միջինմետրաժ կինոնկարներից հետո Արթուր Արարին 2016 թվականին նկարահանեց «Սև ալմաստ» լիամետրաժ ֆիլմը, որը 2017 թվականին ներկայացվել է «Լյումիեր» և «Սեզար» կինոմրցանակների՝ որպես 2016 թվականի դեբյուտային լավ ֆիլմ ։ Արթուր Արարին դերասան Կլեման Արարիի (1919-2008) թոռն է։ Արարիի երկու եղբայրները նույնպես կինեմատոգրաֆիստներ են. Թոմը օպերատոր է, իսկ Լյուկը՝ իլյուստրատոր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սցենարիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասաններ Կատեգորիա:Կինոռեժիսորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով
(921) Իովիտա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,171244 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5937 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7488 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Իովիտա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,6346 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2062,73 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,174526 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,33° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1919 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
No. 6
No. 6 (ナンバー・シックス), Ացուկո Ասանոյի Լայթ-նովելների սերիա, որը հրատարակվել է 2003 թվականից մինչև 2011 թվական։ Ստեղծագործության սյուժեով, ռեժիսոր Կենդզի Նագասակիի գլխավորությամբ, Bones ստուդիան ստեղծել է անիմե սերիալ, որի ցուցադրումը կայացել է 2011 թվականի հուլիսից մինչև սեպտեմբեր ամիսներին Fuji Television հեռուստաընկերության noitaminA ծրագրի ընթացքում ։ 2011 թվականի հունվարից Շոջո ամսագրի Aria «Կոնդանսյա» հրատարակչությունում թողարկվել է լայթ- նովելի մանգա տարբերակը. նկարիչն է եղել Հինոկի Կինոն ։
Սյուժե
Սյուժեի գործողությունները կատարվում են 2013 թվականին։ Իր տասներկու ամյակի նախօրյակին Սիոնը, ով ապրում է № 6 թաղամասում, հանդիպում է փախուստի մեջ գտնվող տղայի Նեդզումի անունով։ Նա կերակրում է նրան և թույլատրում է մնալ իր տանը։ Հաջորդ օրը Նեդզումին թաքնվում է, իսկ հանրային անվտանգության բյուրոյի աշխատակիցները այցելում են Սիոնի և նրա մայրիկի՝ Կարանի տուն։ Հանցագործին օգնելու համար ընտանիքին զրկում են մի քանի արտոնություններից և տեղափոխում են ապրելու ոչ այդքան հարմարավետ թաղամաս։
Չորս տարի անց № 6 թաղամասում սկսում են տարօրինակ մահեր լինել, հանկարծակի ծերությունից։ Սիոնը կարծում է, որ այդ ամենում մեղավոր է կառավարությունը, այլամտածության համար նրան ձերբակալում են և հանցագործ են համարում, բայց բանտ գնալու ճանապարհին երիտասարդին օգնում է Նեդզումին։ Նրանք երկուսով սկսում են ապրել № 6 սահմաններից այն կողմ, Արևմտյան թաղամասում։ Վերջ ի վերջո նրանք որոշում են վերացնել № 6 թաղամասը, որի համար ներթափանցում են ուղղիչ հաստատություն։
Հերոսներ
Նեդզումի (ネズミ, բառացիորեն՝ Առնետ) — գլխավոր հերոս (առաջին սերիայում 12 տարեկան, մնացածներում 16 տարեկան), անտառային քաղաքի (ժողովուրդ, ով երկրպագում էր Էրիուրասին) միակ ողջ մնացած ներկայացուցիչը, VC հանցագործ, նա փախչել է վերահսկողությունից (նրա համարն է՝ VC-103221): Պատահականորեն հանդիպել է Սիոնին, երբ փոթորիկը բացում է պատուհանը. երիտասարդը կերակրում է նրան և թաքցնում է։ Կատարվածից հետո Նեդզումին անհետանում է չորս տարով, բայց պարբերաբար հետևում է Սիոնին։ Հետագայում փրկում է նրան հանրային անվտանգության բյուրոյի աշխատակիցներից և սկսում է ապրել նրա հետ Արևմտյան թաղամասում։ Նա ունի առնետ, որը լրտեսում է նրա համար կամ նամակներ է հասցնում Սիոնի մայրիկին։ Վաստակում է կյանքի համար, թատրոնում կանանց դերեր խաղալով, Եվա մականունով։ Սիրում է գրքեր կարդալ (ավելի շատ հետաքրքրվում է Շեքսպիրով) և մեջբերել հատվածներ նրանցից։
Սաֆու (サフ) — Սիոնի մանկության ընկերուհին, սիրահարված է նրան (նրա համարն է՝ SSC-000124GJ): Ծնվել է 2001 թվականի հունիսի 12- ին։ Ապրում էր տատիկի հետ, տեղափոխվում է 5- րդ թաղամաս, բայց վերադառնում է, երբ իմանում է տատիկի մահվան մասին։ Իմանալով, որ Սիոնին հանցագործ են անվանել, որոշում է գնալ նրա հետևից Արևմտյան թաղամաս, բայց նրան բռնում է հանրային պաշտպանության բյուրոն, նրա և Էրիուրիասի վրա փորձարկումներ կատարելու նպատակով։
Կարան (カラン) — Սիոնի մայրը։ Այն բանից հետո, երբ իրեն և իր որդուն արտաքսում են № 6 թաղամասից, Նեդզումիին օգնելու համար, բացում է հացաբուլկեղենի խանութ։ Որդու ճակատագրի մասին իմանում է Նեդզումիի շնորհիվ, ում առնետը նրան հաղորդագրություններ են բերում Նեդզումիից։
Ինուկասի (イヌカシ) — կին, ում դաստիարակել է շունը։ Նա ունի շատ շներ, ովքեր հասկանում են տրամադրությունը և կատարում են տիրոջ հրամանները։ Ունի հյուրանոց աղքատների և անապահովների համար, տալով իր շներին։ Շների միջոցով տեղեկություններ է իմանում, որը վաճառում է հետաքրքրվող դեմքերին։ Սիոնին վերցնում է աշխատանքի, որպես շուն լողացնող։
Ռիկիգա (リキガ) — Արևմտյան թաղամասի բնակիչներից։ Աղջիկներ է տրամադրում № 6 թաղամասի պաշտոնիաներին, որը թույլատրում է նրան ապրել ուրիշներից լավ։ Նրան շատ է դուր գալիս Եվան, Նեդզումիի բեմական կերպարը։ Ցույց է տալիս ծնողական հոգատարություն Սիոնի համար, քանի որ սիրել է Կարանին, Սիոնի մայրիկին։
Արձագանքներ և քննադատություն
«АниМаг» ամսագրի գրախոսի կարծիքով, No. 6 հենց առաջին սերիայից սկսում է իրադարձություններ խիտ հոսք, «սյուժեի հանգույցները, չնայած, որ շատ արագ են տեղի ունենում, բայց միևնույն է պահպանում է համաչափությունը և գծայնությունը», իսկ սերիալի անիմացին հիշեցնում է Bones ստուդիայի մեկ այլ աշխատանք՝ Darker than Black- ը ։
2011 թվականի ամառային անիմե սեզոնի նորությունների մեջ, հեռուստատեսության վարկանիշով No. 6- ը երկրորդն էր, մեկ այլ Bunny Drop անիմեից հետո, միջին 2, 1 % ցուցանիշով լսարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անիմե Կատեգորիա:2003 վեպեր
Խդրանցի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)
Այս հոդվածը ներկայացնում է Սյունիքի մարզի Խդրանց գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից ։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 6 հուշարձան (3 միավոր)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Հիացինտի եկեղեցի
Հիացինտի եկեղեցի (Ասպետական  տուն), Վիբորգի ամենահին քարե բնակելի շենքերից մեկը, որը գտնվում է Վոդնայա ուղեկալի փողոցում։
Վաճառականական տուն
Ուղղանկյունաձև շենքի կառուցման ժամանակը համարվում է 16-րդ դարի վերջը, 17-րդ դարի սկիզբը։ Շենքի սկզբնական տեսքն իրենից ներկայացնում էր յուրահատուկ տարածաշրջանային տարբերակ, որը բնորոշ էր հանզայական քաղաքների բնակելի շենքերին, որոնք ձևավորվել էին դեռ ուշ միջնադարում։ Շենքի սեփականատիրոջ մասին առաջին տեղեկությունները վերաբերվում են 1650-ական թվականներին՝ աստվածաբանության մագիստրոս և Վիբորգի գիմնազիայի դասախոս Արվիդ Ֆորստադիուսին։ 1679 թվականին Ֆորստադիուսը դարձել է Վիբորգի տաճարի լյութերական ծխի վանահայր և այդ կարգավիճակում մնացել մինչև իր մահը՝ 1683 թվականը։ Ֆորստադիուսից հետո շենքի վարձակալ է դարձել քաղաքային խորհրդի անդամ վաճառական Յակոբ Բոյսմանը։ Այնուհետև, 1705 թվականից, նորից սեփականատեր է դարձել հոգևորական անձնավորություն, լյութերական ավագ քահանա Էռնստ Գեստրինիուսը ։
Յանիշի տունը | Ասպետական տուն
18-րդ դարում տունը գտնվել է վաճառական Պետեր Գեորգ Յանիշի մասնավոր տիրապետության ներքո, ով համարվել է Վիբորգի 18 -րդ դարի երկրորդ ամենաունևոր վաճառականներից մեկը։ 1760-ական թվականներին հին շենքին ավելացվել է հնգանկյուն արևելյան քարե կցաշենք, որի արդյունքում շենքը ձեռք է բերել Г-աձև տեսք։ Քաղաքի պարետ Պ. Յանիշի հետ հակամարտությունից հետո նա բանտարկվել է գույքի բռնագրավմամբ։ Ըստ ամենայնի, իշխանությունների նման վճռական գործողությունների պատճառը ապօրինի զավթված նախկին նահանգապետական տան տարածքում շինարարության իրականացումն է եղել։ Դատարկված շենքը հանձնվել է ազնվականության ժողովին, որը կազմավորվել է կայսրուհի Եկատերինա II-ի շնորհաբաշխական հրովարտակի, ինչպես նաև համառուսաստանյան գավառական, քաղաքային և դատական հաստատությունների որոշումների համաձայն, որոնք կայացվել են «Գավառների կառավարման հաստատությունների» և քաղաքային կանոնադրության հիման վրա։ Շվեդական ավանդույթներով՝ Վիբորգի ազնվական ժողովը, որը 1794 թվականից տեղակայված է եղել Յանիշի նախկին տանը, հայտնի է դարձել որպես Ասպետների տուն։ Նիստերի համար օգտագործվել է տան միայն մի մասը, քանի որ նահանգային ազնվական հասարակությունը հավաքվել է միայն «ազնվականներին վստահված ընտրությունների համար և երեք տարին մեկ ձմռանն ունկնդրելու գլխավոր նահանգապետի կամ նահանգապետի առաջարկները»։ Երբեմն շենքում անցկացվել են պարահանդեսներ և դիմակահանդեսներ։ Տան մի մասը (առաջին հարկը) և բակի արտաքին շինությունները, հավանաբար, մնացել են Յանիշի սեփականությունը։ Ազնվականների ժողովը շենքում տեղակայվել է մինչև 1799 թվականի հոկտեմբեր։ Պավել I-ի օրոք Վիբորգի կուսակալությունը լուծարվել է, իսկ հին հաստատությունները մասամբ վերականգնվել են Ֆինլանդիայի նահանգում։ Պաշտոնական միջոցառումների անցկացման կենտրոն է եղել 1797 թվականին կառուցված քաղաքային հասարակության շենքը, որին հետագայում ավելացվել է հանդիպման տունը։ Նվազել է առանձին հասարակական նշանակության շենքերի կարիքը, միևնույն ժամանակ անհրաժեշտություն է առաջացել քաղաքում կազմակերպել ծխական համայնք՝ կաթոլիկ հավատքի զինվորականների կարիքների համար։
Սուրբ Հիացինտի ծխական համայնք
1799 թվականի մարտի 11-ի հրամանագրով Մալթայի միաբանության եղբայրներին, որոնց հովանավորն էր կայսր Պավել I-ը, հանձնարարվել է ստանձնել Վիբորգ քաղաքի Սուրբ Հիացինտի ծխական համայնք խնամակալությունը ։ Սանկտ Պետերբուրգի և Վիբորգի նահանգների ռազմական նահանգապետ Միխայիլ Կուտուզովի միջնորդությամբ 1801 թվականի նոյեմբերի 10-ին «գնվել է մեկ քարե և մեկ փայտե տուն տեղացի վաճառական Յանիշից ... 8000 ռուբլով» ։ Յանիշի քարե տունը, որտեղ ավելի վաղ գտնվել է Ասպետի տունը, փոխանցվել է հռոմեական կաթոլիկ ծխական համայնքին, իսկ 1802 թվականից այնտեղ գտնվել է Սուրբ Հիացինտի մատուռը։ Շվեդական Ֆինլանդիայում կաթոլիկ եկեղեցին երկար ժամանակ արգելված է եղել, հետևաբար, 1809 թվականին ռուսական իշխանության հաստատումից և Ֆինլանդիայի մեծ դքսության ձևավորումից հետո Ֆինլանդիայի բոլոր կաթոլիկներն անցել են Վիբորգի ծխական համայնքի իրավասության ներքո։ Երկրորդ հարկի ժողովների ու հանդիսությունների դահլիճները վերածվել են աղոթասրահի, առաջին հարկում տեղակայվել են երգեհոնահարի և եկեղեցու սպասավորների բնակարաններ, իսկ աստիճաններին կից կառուցվել է մի փոքրիկ զանգակատուն։ Հոգևորականի բնակարանը գտնվել է կցակառույցում (մինչև 1860 թվականը Վիբորգում ծառայել են Դոմինիկյան միաբանության քահանաներ Լիտվայից)։
Մատուռը հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցու ծխական համայնքի կարգավիճակ է ստացել 1856 թվականին։ 1915-1930 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում շենքն ամբողջությամբ վերակառուցվել է, որի արդյունքում այն ստացել է տիպիկ եկեղեցու տեսք։ Վերակառուցումը ընդգրկել է առաջին հարկի առաստաղների ապամոնտաժումը, հատակի մակարդակի իջեցումը մեկուկես մետրով, արտաքին սանդուղքի փոխարեն գավիթի կառուցումը, ապամոնտաժված պատերի փոխարեն երգչախմբի համար բեմի և հյուսիսային պատի կիսաշրջանաձև ելուստի կառուցումը։ Տանիքի վրա կառուցվել է մի փոքրիկ զանգակատուն, իսկ կողքին ավելացվել է խորան։ Լայն ուղղանկյուն պատուհանները վերածվել են նեղ կամարակապ բացվածքների։ Իսկ բնակելի կցակառույցում կառուցվել է առանձին մուտք և սանդուղք դեպի երկրորդ հարկ։ 1943 թվականին Օ. Ռոբեր դե Կալյուեն նկարել է հյուսիսային պատը և տաճարի կիսաշրջանաձև ելուստը, սակայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կտավը ոչնչացվել է եկեղեցու ներքին հարդարանքի հետ միասին և նրա մասին կարելի է դատել միայն պահպանված լուսանկարներով, որտեղ արտացոլված է ինչպես բյուզանդական գծերը, այնպես էլ մոդեռնի որոշակի ազդեցությունը։ Խորհրդա-ֆիննական պատերազմներում Ֆինլանդիայի պարտությունից հետո (1939-1944) ծխական համայնքը դադարել է գոյություն ունենալ։
Հետպատերազմական ժամանակաշրջան
1970-1975 թվականներին, ճարտարապետ Մ. Ա. Դեմենտևայի նախագծով (ճարտարապետ-վերականգնող Իրեն Խաուստովայի հետ համատեղ) իրականացվել է շենքի ռեստավրացիա՝ նպատակ ունենալով վերականգնել Ասպետների տան (ազնվականական ժողովի) արտաքին տեսքը և վերացնել պաշտամունքային շինության հետագայում կատարված վերակառուցումները։ Ռեստավրացիայի արդյունքում վերականգնվել են 17-18-րդ դարերի ինտերիերի որոշ մանրամասներ՝ կղմինդրապատ տանիքը, բուխարիով մեծ դահլիճը, առաստաղի հեծանները և փորագրված մանրամասներով սանդուղքը։ Հետազոտողների կարծիքով, ավելի ճիշտ կլինի հուշարձանը կոչել ոչ թե շենքի վերջին օգտագործման անվամբ, այլ որպես «16-18-րդ դարերի բնակելի տուն», քանի որ այդտեղ երկար ժամանակ բնակվել են հարուստ վաճառականներ։
Վոդնայա ուղեկալի փողոցի կողմից Սուրբ Հիացինտի եկեղեցին զարդարված է դեկորատիվ երկաթակուռ ցանկապատով, որը նախկինում շրջապատել է քաղաքի Հին մայր տաճարը։ 20-րդ դարի նկարիչները սիրում էին պատկերել այդ դեկորատիվ ցանկապատը ։
Վերականգնումից հետո շենքում տեղակայվել է 1969 թվականին հիմնադրված մանկական գեղարվեստի դպրոցը, որն իր տնօրեն Լ. Ի. Բոնդարիկի ջանքերի շնորհիվ 2005 թվականին տեղափոխվել է Պանցերլակս ամրոցում գտնվող Գեղարվեստի թանգարան և Գեղարվեստի դպրոց ։
2000-ականներին «Պատուհան դեպի Եվրոպա» կինոփառատոնի ժամանակ փառատոնի շտաբը մի քանի անգամ աշխատել է այստեղ։ 2016 թվականից այն գտնվել է Վիբորգի միացյալ թանգարան-արգելոցի (Վիբորգի ամրոց) իրավասության ներքո։ Ներկայումս շենքում, որը կրկին կոչվում է «Ասպետի տուն», տեղակայված է «Սուրբ Հիացինտի եկեղեցի։ Մոռացված պատմություն» էքսպոզիցիան, իսկ հին նկուղում «Ասպետի դահլիճ» և «Խոշտանգումների խուց» ինտերակտիվ ցուցահանդեսները։
1995 թվականին շենքը ստացել է Ռուսաստանի Դաշնության դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտի կարգավիճակ ։ Հին շենքի երկաթակուռ ցանկապատը նախկինում պատկանել է Հին տաճարին և փոխանցվել է շենքի վերականգնման ընթացքում։ Այն նույնպես գրանցված է մշակութային ժառանգության օբյեկտների գրանցամատյանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի մշակութային ժառանգության օբյեկտներ Կատեգորիա:16-րդ դարի հիմնադրումներ Կատեգորիա:Վիբորգի ճարտարապետական հուշարձաններ Կատեգորիա:18-րդ դարը Ռուսաստանում Կատեգորիա:Վիբորգի շենքեր և կառույցներ
Մոնղոլիան միջուկային զենքից զերծ գոտի
Մոնղոլիան միջուկային զենքից ազատ գոտի (Mongolian Nuclear-Weapons-Free Status - MNWFS), միջուկային զենքից ազատ գոտի, որը նախաձեռնել է Մոնղոլիան։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո (1992) Մոնղոլիայի առաջին նախագահը հայտարարել է, որ Մոնղոլիան ձգտում է չեզոքության։ Նույն թվականին ռուսական ցամաքային զորքն ամբողջությամբ դուրս է եկել Մոնղոլիայի տարածքից։ Իսկ 2000 թվականի փետրվարի 28-ին  ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեան բանաձև է ընդունել, որով Մոնղոլիան ճանաչվել է «միջուկային զենքից ազատ գոտի» և համապատասխանաբար՝ հաստատվել է «Մոնղոլիայում միջուկային զենքի կարգավիճակը» ։
Մոնղոլիան դարձել է ՄԱԿ-ի ապամիջուկայնացված գոտու մաս առանց որևէ այլ երկրի հետ համաձայնագիրային դաշինքի՝ Պետական մեծ խուրալի (Մոնղոլիայի խորհրդարան) որոշմամբ։
Պատմություն
1992 թվականին Մոնղոլիայի նախագահ Պունսալմագի Օչիրբատը հայտարարել է, որ Մոնղոլիան ձգտում է դառնալ առանց միջուկային զենքի գոտի։ Նույն թվականին ռուսական բանակը հեռացել է երկրից  և Մոնղոլիան աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների արդյունքում չեզոք երկիր դառնալու հեռանկար տեսնելով Առանց միջուկային զենքի գոտի դառնալու մասին հռչակագիր է ընդունել  և Մոնղալիայի այդ կարգավիճակը ճանաչելու խնդրագրով դիմել է ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղարին ։
Այս նախաձեռնությունը դրական ընդունելության է արժանացել Մոնղոլիայի հարևանների՝ Ռուսաստանի Դաշնության և Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության (որոնք երկուսն էլ միջուկային զենքի երկրներ) կողմից, ինչպես նաև ընդհանուր առմամբ համաշխարհային հանրության կողմից ։
Միջազգային ճանաչում
Մոնղոլիան ՄԱԿ-ին կոչ արեց միջազգայնորեն ճանաչել իր ձգտումը։ Մոնղոլիայի միջազգային ճանաչման մղումը արդյունք տվեց 53/77 D բանաձևին, որը դրվեց հաջորդ հանդիպման օրակարգում և ընդունվեց Գլխավոր ասամբլեայի 27-րդ նիստում (առանց քվեարկության) 1998 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, և ասվեց. «Գլխավոր ասամբլեան ... ողջունում է Մոնղոլիայի կողմից միջուկային զենքից զերծ կարգավիճակի մասին հայտարարությունը» ։ Այդ բանաձևով ՄԱԿ-ը կոչ էր անում ՄԱԿ-ի անդամ երկրներին, ներառյալ միջուկային զենք ունեցող պետություններին, Մոնղոլիայի ապամիջուկային գոտին ապահովելու միջոցներ ձեռնարկել։ Սակայն սա աջակցություն չգտավ, բայց Ճապոնիան իր զորակցությունն է հայտնել։ Մոնղոլիան այդպիսով հասավ իր նպատակին և անցավ իր պլանի հաջորդ բանաձևին։
2000 թվականի փետրվարի 28-ին ՄԱԿ-ում Մոնղոլիայի դեսպան Ջարգալսայխանի Էնխսայխանը (Jargalsaikhan Enkhsaikhan) նամակով դիմել է ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղարին, որում ուրվագծվում է Պետական մեծ խուրալի (Մոնղոլիայի խորհրդարանի)՝ 2000 թվականի փետրվարի 3-ին ընդունած ապամիջուկայնացման օրենքը, որն այնուհետև շրջանառվել է որպես A/55/56S/2000/160 : Այս փուլում հայտնվում է, որ Մոնղոլիայի խորհրդարանի որոշման համաձայն ուժի մեջ է մտել միջուկային զենքից զերծ կարգավիճակի մասին օրենքը և խնդրում է տարածել և դիտարկել կարգավիճակի միջազգայնորեն ճանաչումը։ Նամակին կից ներակայցվել են պայմանագրի պարտավորությունների համապատասխան փաստաթղթերը։ Այս օրենքի Հոդված 4.-ով
Չինաստանի, Ֆրանսիայի, Ռուսաստանի Դաշնության, Մեծ Բրիտանիայի և Հյուսիսային Իռլանդիայի Միացյալ Թագավորության և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ՄԱԿ-ի մշտական ​​ներկայացուցիչները 2000 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ստորագրել են ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղարին և Նախագահին ուղղված փաստաթուղթ, որով հաստատում են Մոնղոլիայի կարգավիճակի վերաբերյալ իրենց խոստումների կատարումը ։
2006 թվականի փետրվարին և հուլիսին կայացած երկու հանդիպումների ընթացքում հատուկ ուշադրություն է դարձվել Մոնղոլիայի տնտեսական և էկոլոգիական խոցելի կողմերին և անվտանգությանը, ինչպես նաև Գլխավոր ասամբլեայի 59/73 բանաձևի կատարմանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Միջուկային զենքից ազատ գոտիներ Կատեգորիա:Մոնղոլիայի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Կենտրոնական Ասիա Կատեգորիա:ՄԱԿ Կատեգորիա:Սպառազինության սահմանափակման պայմանագրեր Կատեգորիա:Մոնղոլիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Միջուկային զենք Կատեգորիա:Պայմանագրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Միջազգային իրավունք Կատեգորիա:Համաձայնագրեր
Փաք Սոնհուն
Փաք Սոնհուն (Park Sung-hoon, 박성훈, ), հարավկորեացի երգիչ և նախկին գեղասահորդ։ Հանդիսանում է հարավկորեական Enhypen բոյ բենդի անդամ ։
Վաղ կյանք
Ծնվել է 2002 թվականի դեկտեմբերի 8-ին` Հարավային Կորեայի Գյոնգի նահանգի Նամյանջու քաղաքում։ Ունի կրտսեր քույր։
2010-2020: Գեղասահք
Սոնհունը հաղթել է երկու միջազգային մրցումներում առաջադեմ սկսնակների համար 2015-2016 թվականների Ասիական գեղասահքի գավաթն ու Լոմբարդիայի գավաթը ։
2016-2017 թվականներին Սոնհունը դեբյուտ է կատարել երիտասարդների գեղասահքի միջազգային արենայում։ Ասիական գավաթում նա արծաթե մեդալ է նվաճել և Էստոնիայում մասնակցել է ISU-ի գրան պրիին որպես Հարավային Կորեայի ներկայացուցիչ։ Հաջորդ տարի նա ևս մեկ արծաթե մեդալ է նվաճել Ասիական գավաթում և Լեհաստանում մասնակցել է ISU-ի երիտասարդների գրան պրիին։
Սուրինամի թանգարան
Սուրինամի թանգարան (Surinaams Museum), պատմական և արվեստի թանգարան Պարամարիբո քաղաքում (Սուրինամ), որը հիմնադրվել է 1947 թվականին Ֆորտ Զելանդիա ռազմական ամրոցում, որտեղ բրիտանացի և հոլանդացի գաղութարարները առաջին անգամ հիմնել են իրենց բնակավայրը ներկայիս Սուրինամի տարածքում ։ Մշտական պատմական ցուցահանդեսները ներառում են 18-19-րդ դարերի շինությունների մի շարք վերակառուցումներ` դեղատնից մինչև բանտախուց, տեղացի և տարածաշրջանային նկարիչների կողմից կազմակերպվում էին ժամանակակից արվեստի ժամանակավոր ցուցահանդեսներ։
Կերպարվեստ
Սուրինամի թանգարանի կերպարվեստի հավաքածուն ներառում է քանդակներ, նկարներ, փորագրություններ և երեք «հազվագյուտ» տրամանկարներ։ Տրամանկարները Սուրինամի կառավարությանն են փոխանցվել 2005 թվականին Նիդերլանդների իշխանությունների կողմից` երկրի անկախության 30-ամյակի կապակցությամբ (հոլանդական նախկին գաղութ «Նիդերլանդական Գվիանա»-ն անկախություն էր ձեռք բերել 1975 թվականին:) Տրամանկարները պատրաստվել են Սուրինամի առաջին պրոֆեսիոնալ նկարիչներից մեկի` Գերրիտ Շոուտենի (Gerrit Schouten, 1779-1839) կողմից, որը հայտնի է դարձել որպես վիզուալ նկարիչ։ 2019 թվականի դրությամբ հայտնի են պահպանված ավելի քան քառասուն տրամանկարներ՝ ինչպես մասնավոր, այնպես էլ թանգարանային հավաքածուներում` մեծ մասը Հոլանդիայի թանգարաններում, ինչպես նաև եվրոպական այլ երկրներում։ Սուրինամում դրանցից միայն չորսն են, ևս մեկը ցուցադրվում է երկրի Կենտրոնական բանկի շենքում։ Թանգարանային հավաքածուներում ներկայացված են նաև Շոուտենի մի շարք գծանկարներ։
Թանգարանային հավաքածուն ներառում է նաև 19-րդ դարի այլ նկարիչների` Վիլլեմ Վինկելսի (1808-1892), Նիկոլաս Բոքսի (1785-1864), Ջ. Վորդուինի (1799-1878) և Թեոդոր Բրեյի (1818-1887) աշխատանքներ։ Սակայն, նրանք բոլորը Սուրինամ են հասել արտերկրից և եղել են գաղութում կարճ ժամանակով, կամ տարիներ շարունակ։ Սուրինամի շատ նկարիչներ Շոուտենից հետո կրթություն են ստացել Եվրոպայում, կամ Սուրինամում ապրելիս արդեն ծանոթ են եղել արևմտաեվրոպական արվեստի ավանդույթներին։ 20-րդ դարի հիսունական թվականներից երկրում ի հայտ են եկել ժամանակակից կերպարվեստի ստեղծագործությունները։ Դրանում էական դեր է խաղացել հոլանդացի նկարիչ Նոլա Հաթթերմանը (1899-1984), ով 1953 թվականից ապրել և աշխատել է Սուրինամում։ Թանգարանում են գտնվում նրա մի քանի աշխատանքներ։ Հավաքածուում ներկայացված է նաև սուրինամցի նկարիչ Էրվին դե Վրիսը (ծնվել է 1929 թվականին). թանգարանում են գտնվում նրա մի քանի քանդակներ և նկարներ։ 1990-ականներից ի վեր թանգարանը ստացել է մի շարք նվիրատվություններ, որը հնարավորություն է տվել ձևավորել ժամանակակից սուրինամյան արվեստի ամբողջական հավաքածու ։
Գրադարան
Սուրինամի թանգարանին կից գրադարանի պատմությունը սկսվում է 1854 թվականից։ 2019 թվականի դրությամբ գրադարանի հավաքածուն բաղկացած է եղել ավելի քան 35,000 հատորից, որոնցից մի քանի հարյուրը թվագրվում են 17-րդ և 18-րդ դարերին։ Տպագիր հրապարակումների մեծ մասը վերաբերում է Սուրինամի պատմությանը և մշակույթին։ Նախկինում բնական պատմության գործերը նույնպես գրադարանի ֆոնդերի մի մասն են կազմել, բայց 1980-ականներին դրանք տեղափոխվել են Սուրինամի Անտոն դե Կոմայի անվան համալսարան։
Ժողովածուի հատուկ աշխատանքները ներառում են Ալբերտ Հելմանի դեբյուտային վեպի (1903-1996) ստորագրված առաջին հրատարակությունը, Վիմ Բոս Վերշուրի (1904-1985) չհրապարակված ձեռագիրը և դատավոր Ա. Ֆ. Լամմենսի (1767-1847) ձեռագրերի հավաքածուն` նվիրված նրա ծնողներին։ Թանգարանի գրադարանում է պահվում նաև Սուրինամի ալմանախների աշխարհի լիարժեք հավաքածուն։ Գրադարանի ֆոնդերին կարելի է ծանոթանալ անվճար` նախապես գրանցվելով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգագրական թանգարաններ Կատեգորիա:Սուրինամի թանգարաններ Կատեգորիա:1947 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
(922) Շլյութիա
(922) Շլյութիա (Schlutia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1919 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,690914 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,178 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2039 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1612,31 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,223282 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,3° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1919 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հոլմ Մյունթե
Հոլմ Հանսեն Մյունթե (Holm Hansen Munthe, ), նորվեգացի ճարտարապետ։ Աշխատել է նորվեգական ավանդական ոճով։
Կենսագրություն
Հոլմ Մյունթեն ծնվել է քաղաքական գործչի ընտանիքում. հայրը` Ադոլֆ Ֆրեդերիկ Մյունթեն, երեք անգամ եղել է Նորվեգիայի պաշտպանության նախարար (1877-1879, 1880-1881, 1881-1884)։ Նա նորվեգացի նկարիչ Գերհարդ Մյունթեի ազգականն է եղել։
Հոլմ Մյունթեի ճարտարապետ դառնալը տիպական էր այդ ժամանակների Նորվեգիայի համար։ 1870-ական թվականների սկզբին Մյունթեն աշխատել է ճարտարապետական վարպետանոցում` միաժամանակ նկարչության Արքայական դպրոցում (Tegneskolen) սովորելով ճարտարապետ Վիլհելմ ֆոն Հաննոյի մոտ։ 1872-1877 թվականներին նա սովորել է Գերմանիայում`Հաննովերի համալսարանում (Polytechnische Institut): Մինչև 1878 թվականը եղել է ճարտարապետ Կոնրադ Վիլհելմ Հասեի օգնականը։
Վերադառնալով Նորվեգիա` Մյունթեն 1878-1885 թվականներին աշխատում է ճարտարապետ Հենրիկ Նիսենի հետ։ Նրանք հիմնականում վերականգնում էին եկեղեցիներ, երբ նրանց պատվերով է դիմում բժիշկ, բալնեոթերապիայի ջատագով, ձեռնարկատեր Ինգեբրիհտ Հոլմը։ 1881-1883 թվականներին նրա պատվերով ճարտարապետները կառուցում են երկու օբյեկտ. Օսլոյի մերձակայքում գտնվող Վիկ բնակավայրում կառուցում են լողի համալիր` «Քրիստիանիա Բադ» (քանդվել է 1930-ական թվականներին), իսկ Լարվիկում կառուցում են առողջարան` «Լարվիկ Բադ», որն ուներ լողավազան, սպա-սալոն, երաժշտության սրահ, ճաշասենյակ, գրադարան, բիլիարդի սենյակ։ «Լարվիկ Բադը» կառուցվել էր ազգային ավանդույթներով` (Dragestil, Dragon Style, բառացի` վիշապի ոճ) հիմք հանդիսանալով դրա զարգացմանը։ Այդ շենքը ևս չի պահպանվել։
1883 թվականին Մյունթեն ևս մեկ նախագիծ է ստեղծում նորվեգական ավանդական ոճով։ «Saugbrugsforeningen» ընկերության պատվերով, որը զբաղվում էր անտառանյութի մշակմամբ, կառուցվում են դարպասներ, որոնք հանդիսանում են Օսլոյի Արքայական պալատի տարածքում բացված արվեստի և արդյունաբերության ցուցահանդեսի մուտք ։ Դարպասները ստանում են «Օսկար II արքայի դարպասներ» անվանումը` հետագայում ընդգրկվելով փայտագործական արվեստի արքայական հավաքածուի մեջ։ Այդ հավաքածուն Նորվեգական ազգային թանգարանի հիմնադրման հիմք է հանդիսացել։
Ինգեբրիհտ Հոլմի գործերը այդ ժամանակ ծաղկում են։ 1887 թվականին նա կրկին դիմում է Մյունթեին` ռեկրեացիոն զբոսաշրջության զարգացման իր գաղափարներով։ 1889 թվականին Օսլոյի Հոլմենկոլեն թաղամասում Մյունթեի նախագծով լճակի մոտ կառուցվում են «Պեյսեստուեն» հյուրանոցը` նավակներով զբոսանք իրականացնելու հնարավորությամբ, և մարզական-առողջարանային կենտրոն` «Հոլմենկոլեն տուրիստհոթել», որ հատկապես մեծ պահանջարկ էր վայելում ամռանը և ձմռանը։ 1892 թվականին Հոլմենկոլենում կառուցվում է դահուկային ցատկահարթակ։ 1895 թվականի մարտի 31-ի գիշերը «Հոլմենկոլեն տուրիստհոթելը» այրվում է մոմի հետ անզգույշ վավելու արդյունքում ծագած հրդեհից. պահպանվում է միայն ռեստորանը ։ 1894 թվականին Հոլմենկոլենում Բալթազար Լամգեի նախագծով կառուցվում է «Հոլմենկոլեն սանատորիումը», որը փոխարինում է այրված կառույցին։ 1896 թվականին ճարտարապետ Ուլե Սվերեի նախագծով նույն տեղում կառուցվում է «Հոլմենկոլեն տուրիստհոթել II» կառույցը։
1890-1891 թվականների Օսլոյի քաղաքապետարանի նախաձեռնությամբ Հոլմ Մյունթեի նախագծով ևս երկու շինություն է կառուցվում «վիշապի ոճով»։ Դրանք ռեստորաններ էին այնպիսի տեղում, որտեղ շատ զբոսաշրջիկներ են լինում։ Առաջինը «Սանկտ Հանսհյոուգեն» ռեստորանն էր, որի անունով նաև թաղամաս է կոչվել։ Ռեստորանի շենքը չի պահպանվել. այն այրվել է 1936 թվականին։
«Ֆրոգներսետերեն» ռեստորանը կառուցվել է համանուն թաղամասում։ Այն Հոլմ Մյունթեի առավել հայտնի շինություններից է։ Այն պահպանվել է` հասնելով մեր օրեր։ 1909 թվականին` արդեն Հոլմ Մյունթեի մահից հետո, շինությունը մասամբ վերակառուցվել է ընդարձակվելով։
1890 թվականին Պրուսիայի կայսր Վիլհելմ II-ը պաշտոնական այցի ժամանակ այցելել է Հոլմենկոլեն։ Նա հիացել է Մյունթեի կառույցով` պատվիրելով համանման շինություն կառուցել նաև Պրուսիայում։
1891-1895 թվականներին Հոլմ Մյունթեի նախագծով Պոտսդամի շրջակայքում` Հաֆել գետի ափին, կառուցվել է «Kongsnæs» կայարանը նավաստիների համար գետային զբոսանքների նպատակով։ Այն բաղկացած է եղել Վիլհելմ II-ի ապարանքից և անձնակազմի սպասարկման համար նախատեսված մի քանի շենքերից։ Շինությունների մեծ մասը վնասվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Երկրորդ շինությունը կառուցվել է ներկայիս Կալինինգրադի մարզում։ Այդ տեղում նախկինում եղել են կառավարողների` որսորդության համար նախատեսված շինություններ։ Ճարտարապետներն են եղել Հոլմ Մյունթեն և Ուլե Սվերեն ։ Կառույցները հավաքվել են Նորվեգիայում, այնուհետև նավերով Բալթիկ ծովով փոխադրվել Քյոնիգսբերգ։ Հետագա տեղափոխումն իրականացվել է երկաթուղով ։ Շինարարական աշխատանքներն ավարտվել են 1893 թվականին։ Կառույցը, սակայն, խիստ տուժել է պատերազմի տարիներին։
1885 թվականից Մյունթեն դասավանդել է նկարչության Արքայական դպրոցում (Tegneskolen), որտեղ սովորել էր ժամանակին։ Նա եղել է Նորվեգիայի ճարտարապետների և ինժեներների միության քարտուղարը, ինչպես նաև Ճարտարապետության նորվեգական թանգարանի ղեկավար անդամ։ 1898 թվականին Հոլմ Մյունթեն նշանակվել է Օսլոյի գլխավոր ճարտարապետ, սակայն շուտով մահացել է 50 տարեկան հասակում` չհասցնելով զբաղեցնել պաշտոնը։ Այդ նույն թվականին նա ավարտին է հասցրել կարմիր աղյուսից երկու դպրոցների շինարարությունը Օսլոյում։ Գլխավոր ճարտարապետի պաշտոնում նրան փոխարինել է նրա համախոհ Բալթազար Լանգեն։ Վերջինս Ուլե Սվերեի հետ համարվում է Մյունթեի հետևորդը «վիշապի ոճում», սակայն նանք հաջող նախագծեր են ստեղծել այլ ոճերով ևս։ «Վիշապի ոճում» Մյունթեի ևս մեկ հետևորդ է եղել Կարլ Մարտին Նորումը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նորվեգացի ճարտարապետներ Կատեգորիա:Հաննովերի համալսարանի շրջանավարտներ
Every Day Is A New Life
Every Day Is A New Life - Արտո Թունջբոյաջյանի ալբոմն է Ավանգարդ-Ֆոլկ ոճում։ Ձայնագրվել է ԱՄՆ-ում և թողարկվել է 2000 թվականի հոկտեմբերի 3-ին ամերիկյան Living Music լեյբլի կողմից։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:2000 ալբոմներ Կատեգորիա:Արտո Թունջբոյաջյանի ալբոմներ
Դոլյա (ավան, Վոլնովախսկի շրջան)
Դոլյա (Доля), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դոլյա ավանում բնակվում էր 344 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Ապահովագրական պայմանագիր
Ապահովագրության պայմանագիրը կնքվում է գրավոր։ Գրավոր ձևը չպահպանելը հանգեցնում է ապահովագրության պայմանագրի անվավերությանը։ Այդպիսի պայմանագիրն առ ոչինչ է։ Օրենքով կարող են նախատեսվել ապահովագրության պայմանագրի կնքման նկատմամբ այլ պահանջներ։ Ապահովագրության իրականացման դեպքում ապահովագրության պայմանագրի առկայությունը պարտադիր է։ Ապահովագրության վկայագիրը կարող է փոխարինել ապահովագրության պայմանագրին, եթե այն պարունակում է ապահովագրության պայմանագրի՝ սույն գլխով և օրենքով սահմանված էական պահանջները։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ապահովագրություն Կատեգորիա:Տնտեսագիտություն
(923) Հերլուգա
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,614082 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1005 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1277 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1543,75 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,233198 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,48° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1919 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կառլ Ռեյնմուտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Անյեզ Բուզին
Անյեզ Բուզին, ֆրանսիական տառադարձությամբ Անյես Բյուզեն (Agnès Buzyn, ), ֆրանսիացի արյունաբան, իմունոլոգ և փոխպատվաստող, համերաշխության և առողջապահության նախարար (2017-2020 թվականներին)։
Կենսագրություն
Նա ավարտել է Փարիզի Էլզասի դպրոցը, այնուհետև բժշկություն է սովորել Փարիզի Դեկարտ համալսարանում, ինտերնատուրա է անցել Նեկերական մանկական հիվանդանոցներում ։
Մասնագիտական կարիերա
1998-2011 թվականներին ղեկավարել է հեմատոլոգիայի բաժանմունքը մեծահասակների համար և ոսկրածուծի փոխպատվաստման բաժանմունքը։
2005-2008 թվականներին եղել է կենսաբժշկության գործակալության բժշկական և գիտական խորհրդի անդամ։
2008-2011 թվականներին զբաղեցրել է ոսկրածուծի փոխպատվաստման և բջջային թերապիայի ֆրանսիական ընկերության գիտական խորհրդի նախագահի պաշտոնը։
2008-2013 թվականներին եղել է Ռադիացիոն պաշտպանության և միջուկային անվտանգության ինստիտուտի տնօրենների խորհրդի նախագահը (IRSN):
2011 թվականի մայիսից մինչև 2016 թվականի փետրվար՝ Քաղցկեղի ազգային ինստիտուտի նախագահ (INCa):
2016 թվականի մարտից մինչև 2017 թվականի մայիս` առողջապահության բարձրագույն վարչակազմի կոլեգիայի նախագահ (HAS) :
Պահպանելով վարչական գործառույթները՝ Բուզինը Պիեռ և Մարի Կյուրիների համալսարանի Արյունաբանության պրոֆեսոր էր և Սեն Անտուան հիվանդանոցի արյունաբանության գծով խորհրդատու ։
Ֆրանսիայի համերաշխության և առողջապահության նախարար
2017 թվականի հունիսի 15-ին Անյեզ Բուզինը Le Parisien-ին տված հարցազրույցում հայտարարել էր երեք երեխաներից (դիֆթերիայից, փայտացումից և պոլիոմիելիտից) մինչև տասնմեկ երեխաների համար պարտադիր պատվաստումների քանակն ավելացնելու պլանների մասին՝ այդ թվում հեպատիտ Բ-ից պատվաստումների ավելացմամբ։ Նա նաև ասել է, որ համաձայն է նախագահ Մակրոնի՝ նախընտրական արշավի ժամանակ արված խոստման հետ, ծխախոտի տուփի գինը մինչև 10 եվրո բարձրացնելու մասին՝ ծխելու դեմ պայքարի նպատակով ։
2019 թվականի հուլիսի 10-ին հայտարարել է պարտադիր բժշկական ապահովագրության համակարգից Հոմեոպաթիայի բուժման դուրսբերման մասին ։
2020 թվականի հունվարի 24-ին Բուզինը հայտարարել Է Ֆրանսիայում 2019-nCoV կորոնավիրուսով վարակված առաջին երեք հիվանդների գրանցման մասին (նրանցից մեկը Բորդոյում խիստ կարանտինի մեջ է, մյուս երկուսը՝ Փարիզում, երեքն էլ վերադարձել են Չինաստան ուղևորություններից) ։
2020 թվականի փետրվարի 14-ին Բուզինը հայտարարց Եվրոպայում 2019-nCoV կորոնավիրուսով վարակվածի առաջին մահվան մասին. մահացել է Ֆրանսիայում հոսպիտալացված 80-ամյա չինացի զբոսաշրջիկը ։
2020 թվականի փետրվարի 16-ին հայտարարել է իր հրաժարականի և Բենջամին Գրիվոյի թեկնածության հարկադիր չեղարկումից հետո «Առաջ, հանրապետություն» կուսակցության ցուցակը գլխավորելու մտադրության մասին` մարտին Փարիզում կայանալիք համայնքային ընտրություններին, որոնք առաջինը պետք է լինեն նրա քաղաքական կենսագրության մեջ ։
Փարիզի համայնքային ընտրություններ
2020 թվականի մարտի 15-ին՝ ներկայացնելով նախագահական «Առաջ, հանրապետություն» կուսակցությունը, պարտություն է կրել Փարիզի քաղաքապետի պաշտոնի համար պայքարում մունիցիպալ ընտրությունների առաջին փուլի արդյունքներով` գործող քաղաքապետ, սոցիալիստ Անն Իդալգոյից (29,33%) և հանրապետական Դատի Ռաշիդայից հետո 17,26% արդյունքով։ Ընդ որում, ներկուսակցական ընտրություն չանցած և անկախ թեկնածու դարձած Սեդրիկ Վիլլանին ստացել է ընտրողների 7,88%-ի աջակցությունը ։ Ընտրությունների երկրորդ փուլը, որն ի սկզբանե նշանակված էր մարտի 22-ին, անորոշ ժամանակով հետաձգվել է COVID-19 համաճարակի պատճառով։
2020 թվականի մարտի 19-ին շուրջ 600 բժիշկ միավորող «C19» կազմակերպությունը հայց է ներկայացրել Հանրապետության դատարան, որը իրավասու է քննել կառավարության անդամների գործունեությանը վերաբերող մեղադրանքները՝ ընդդեմ Անյեզ Բուզինի և վարչապետ Ֆիլիպի։ Հայցվորները նրանց մեղավոր են համարել կորոնավիրուսային համաճարակի մասին կեղծ տեղեկատվության և այն կանխելու ժամանակին միջոցներ չձեռնարկելու մեջ ։ Մարտի 26-ին նույն կազմակերպության նույն առցանց խնդրագիրը 200 հազար ստորագրություն է հավաքել իր աջակցության համար ։
2020 թվականի հունիսի 28-ին տեղի ունեցավ մունիցիպալ ընտրությունների երկրորդ փուլը, որի արդյունքում Բուզինը, հավաքելով ձայների 13 տոկոսից փոքր-ինչ ավելի, չկարողացավ ապահովել իր տեղը Փարիզի խորհրդում և ստացավ միայն 17-րդ թաղամասի խորհրդի պատգամավորի մանդատի իրավունքը, որտեղ առաջադրվեց նրա թեկնածությունը ։
Ընտանիք
Անյեզ Բուզինի հայրը Սենի-Մարսելի կլինիկայի օրթոպեդիկ վիրաբույժ Էլիա Բուզինն է։ 1941-1944 թվականներին նա ապրել է հրեական գետտո Լոձի քաղաքում, 1945 թվականի հունվարին արտաքսվել է Օսվենցիմի համակենտրոնացման ճամբար՝ ոտքով անցնելով ողջ ճանապարհը։ Գոյատևելով «մահվան երթում»՝ խորհրդային զորքերի կողմից ճամբարն ազատագրելուց հետո մեկնել է Մեծ Բրիտանիայի ենթամանդատային Պաղեստին, գտել Իսրայելի ստեղծման ժամանակաշրջանը և 1950-ականներին մեկնել Ֆրանսիա։ Անյեզի մայրը` էտի Բուզին, ծնունդով Ֆրանսիայից, մանկական հոգեբան և հոգեվերլուծաբան ։
Անյեզ Բուզինն ամուսնացած է առողջապահության և բժշկական հետազոտությունների ազգային ինստիտուտի  գլխավոր տնօրեն Իվ Լևիի հետ (INSERM): Դեռահասը Մարոկկոյից ընտանիքի հետ Ֆրանսիա է տեղափոխվել 1972 թվականին ։ Իվ Լևիի զբաղեցրած պաշտոնի կապակցությամբ Անյեզ Բուզինի դեմ մեղադրանքներ են առաջադրվել առողջապահության նախարարի պաշտոնում նշանակվելուց հետո շահերի բախման առկայության համար ։
Ռիչարդ Դեյ
Ռիչարդ Դեյ (Richard Day, ), կանադացի նկարիչ-բեմադրող, Օսկարի յոթակի դափնեկիր, ով առաջադրվել է ևս 12 անգամ։
Դեյի գործընկերները բազմիցս նշել են, որ նա եղել է հոյակապ տեխնիկական ունակությունների տեր նկարիչ, ունեցել է լավ էսքիզները վատերից տարբերելու ունակություն, կարևորում էր իր աշխատանքի որակը։ Ոմանք նրան անվանում էին «առաջնակարգ բեմադրիչ», ոմանք էլ՝ հատուկ։ Նրա ֆիլմագրությունը իր մեջ պարունակում է շուրջ 265 ֆիլմ, որոնցից շատերը ճանաչվել են համաշխարհային կինոյի դասական նմուշներ։
Անյեզ Բուզին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի բժիշկներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նախարարներ Կատեգորիա:Հրեա գիտնականներ
Ռիչարդ Դեյ
2004 թվականին կյանքի արժանապատվությունների համար Ռիչարդ Դեյը հետմահու ներառվել է Ամերիկայի նկարիչ-բեմադրողների գիլդիայի (Art Directors Guild) Փառքի սրահում(Art Directors Guild Hall of Fame):
Կենսագրություն
Ռիչարդ Դեյը ծնվել է 1896 թվականի մայիսի 9-ին՝ Կանադայի Վիկտորիա քաղաքում։ Երիտասարդ նկարչի կինոկարիերան սկսեց այն ժամանակ, երբ ռեժիսոր Էրիխ ֆոն Շտրոգեյմը նրա մեջ որոշակի տաղանդ է հայտնաբերեց ։ Հենց նա էլ հրավիրեց Դեյին իր «Կարուսել» ֆիլմի համար դեկորացիաներ ստեղծելու, սակայն նկարչի անունն ինչ-ինչ պատճառներով այդպես էլ չհայտնվեց տիտրերում։
Համր ֆիլմերի ստեղծման դարաշրջանում Դեյը իր ներդրումն է ունեցել բազմաթիվ ժապավենների ստեղծման գործում՝ «Բևերլին Գրոստարկից» (Beverly of Graustark) (1926), «Ամուսնական մարշ» (The Wedding March), «Վուպի» (Whoopee!): Վերջինիս ստեղծման համար բեմադրիչը հավակնել է իր առաջին Օսկար մրցանակին, սակայն մրցանակաբաշխության ժամանակ պարտվել է Մաքս Ռիին։
Ռիչարդ Դեյի կենսագրության առանցքային դրվագը ռեժիսոր Էլիա Կազանի հետ համագործակցությունն է։ Կազանը, հետևելով կինոյում Դեյի հաջողություններին, նրան հրավիրել է նկարահանման հրապարակ՝ Ցանկությունների տրամվայ դրամայի նկարահանումներին մասնակցելու, որի համար նա հետագայում ստեղծել է դեկորացիաներ և ստացել հինգերորդ «Օսկար»-ը։ Նրանց հաջորդ հանդիպումը տեղի է ունեցել 1954 թվականին, երբ Կազանը սկսել է նոր Նավահանգստում ֆիլմի նկարահանումները ։ Ֆիլմի նկարահանումներին Դեյի միջամտության շնորհիվ ֆիլմի կահավորանքը սկսեց նմանվել իրական նավահանգստին։ Ծանր ու հաստատուն աշխատանքը Դեյին բերել է յոթերորդ և վերջին Օսկարը։
Կինոյում Ռիչարդ Դեյի վերջին աշխատանքը ռազմական «Տո՛րա, Տո՛րա, Տո՛րա» դրաման էր, որը նկարչին բերել է Ակադեմիայի եզրափակիչ մրցանակի։ Դեյը մահացել է 1972 թվականի մայիսի 23-ին Հոլիվուդի Կալիֆոռնիա նահանգում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:Կանադացի նկարիչներ Կատեգորիա:Կանադացի սցենարիստներ
Illegal (երգ)
«Illegal» (թարգմ․՝ «Հանցագործություն»), կոլումբիացի երգչուհի Շակիրայի «Oral Fixation, Vol. 2» (2005) երկրորդ անգլալեզու ստուդիական ալբոմի երրորդ և վերջին սինգլը։ Երգի ձայնագրությանը մասնակցել է մեքսիկացի կիթառահար Կառլոս Սանտանան։ Սինգլը հիթ է դարձել այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են Իտալիան և Նիդեռլանդները։
Երգի մասին
«Illegal»-ը Շակիրայի և Կառլոս Սանտանայի երաժշտական համագործակցությունն է։ Երգը լավ է ընդունվել երաժշտական քննադատների կողմից և կարևորվել որպես Շակիրայի՝ անգլերեն երգեր գրելու անընդհատ զարգացող ունակության օրինակ։ Allmusic-ի խմբագիր Սթիվեն Թոմաս Էրլևայնը նշել է, որ երգչուհին անսպասելի ուղղություններ է ընտրում իր երաժշտության համար ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շակիրայի երգեր
Պարկ դել Պլատա
Պարկ դել Պլատա (Parque del Plata), առողջարանային քաղաք Ուրուգվայի հարավային մասում՝ Կանելոնես դեպարտամենտում, Costa de Oro (Ոսկե ափ) առողջարանային շրջանում։ Նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է։ Ընկած է Ruta Interbalnearia ավտոմայրուղու եզրերին՝ երկրի մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոյից մոտավորապես հիսուն կիլոմետր դեպի արևելք։ Քաղաքն իսկապես պարկի՝ ծառաշատ զբոսայգու տպավորություն է թողնում. մեծ տարածքներ են գրավում փշատերև ծառերը, էվկալիպտները, ակացիաները։ Պարկ դել Պլատայում լավ պայմաններ են ստեղծված հետիոտնային ու հեծանվային արշավներ կազմակերպելու, առագաստանավային սպորտով, ձկնորսությամբ, սերֆինգով զբաղվելու համար։ Քաղաքն ունի հասարակական երկու ակումբ։
Պատմություն
1969 թվականի դեկտեմբերի 9-ին բնակավայրի կարգավիճակը Balneario-ից (առոջարան) բարձրացվել, հասցվել է Ciudad-ի (քաղաքի) ։
Բնակչություն
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Պարկ դել Պլատայում ապրում էր 7.896 մարդ ։ Իսկ ամբողջ համայնքի բնակչության թվաքանակը Intendencia de Canelones-ի տվյալներով կազմել է 8.122 : Ամռան ամիսներին, հատկապես շաբաթավերջերին՝ ուիքենդներին, քաղաքի բնակչության թվաքանակը կրկնապատկվում և նույնիսկ եռապատկվում է։
Աղբյուրը՝ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay :
Ժիրայր Ազիզյան
Ժիրայր Ռաֆայելի Ազիզյան, հայ ազատամարտիկ, հետախույզ։ Գրիշա Ազիզյանի եղբայրը։
Կենսագրություն
1992-1994 թվականներին Մարտունու ՊՇ ստորաբաժանումների կազմում (դասակի հրամանատար) մասնակցել է Մարտակերտի, Մաճկալաշենի, Ղարադաղլուի, Ամիրանլարի, Կուրապատկինոյի, Մարզիլուի, Վերին Վեյսալուի, Հադրութի ազատագրական մարտերին։
Հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Մարտունիում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատամարտիկներ Կատեգորիա:Հայ հետախույզներ
Իտալիայի սահմանադրություն
Իտալիայի սահմանադրություն, Իտալիայի հիմնական օրենք, որն ընդունվել է 1947 թվականին Սահմանադրական հանձնաժողովի կողմից, ուժի մեջ է մտել 1948 թվականի հունվարի 1-ից։ Բաղակացած է հիմնական սկզբունքներից (1-12 հոդվածներ) և երկու մասերից։ Սահմանադրությունն ունի 134 հոդված (սկզբնապես 139)։ 1947 թվականից սկսած փոփոխվել է 15 անգամ։ Սահմանում է խորհրդարանական հանրապետությունը, ճանաչում է Լատերանի համաձայնագրերը որպես հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցու հետ հատուկ հարաբերությունների հիմք ։
Սահմանադրության կառուցվածք
Մաս I` Քաղաքացիների իրավունքներ և պարտականություններ
Մաս II` Հանրապետության կառուցվածք
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սահմանադրություններ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքականություն Կատեգորիա:Իտալիայի իրավունք Կատեգորիա:Սահմանադրություններ ըստ երկրի Կատեգորիա:Իտալիայի կառավարություն Կատեգորիա:1948 քաղաքականությունում Կատեգորիա:Իտալիայի պատմություն Կատեգորիա:Իտալիայի սահմանադրություն
Սպանություն Միջագետքում
Սպանություն Միջագետքում (Murder in Mesopotamia), դետեկտիվ ժանրի վեպ, որը գրել է բրիտանացի գրող Ագաթա Քրիստին։ Այն Մեծ Բրիտանիայում առաջին անգամ հրատարակվել է «Collins Crime Club» հրատարակչության կողմից 1936 թվականի հուլիսի 6-ին, իսկ Միացյալ Նահանգներում՝ «Dodd, Mead and Company» հրատարակչության կողմից ավելի ուշ նույն տարում ։ Մեծ Բրիտանիայում գիրքը վաճառվել է 7 շիլինգով և 6 փենսով, իսկ Միացյալ Նահնգներում՝ 2 դոլարով ։ Գրքի շապիկը նախագծել է Ռոբին Մաքքարթնին։
Վեպում հանդես է գալիս բելգիացի խուզարկու Էրքյուլ Պուարոն։ Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում Իրաքում, որտեղ հնագիտական պեղումներ են իրականացվում, իսկ հեղինակի այցելությունը Ուր քաղաք-պետության թագավորական գերեզմանատուն ապահովվում են վեպի նկարագրական մասերը։ Այնտեղ նա հանդիպում է իր ամուսնուն՝ պարոն Մաքս Մալովանին, և այլ բրիտանացի հնագետների։ Վեպի վրա հիմնված հեռուստասերիալը սկսել է ցուցադրվել 2002 թվականին։
Սյուժե
Ոստիկանության կողմից սկզբնական հետազոտությունը, որը վարում էր կապիտան Մեյթլանդը, որևէ արդյունք չի տալիս։ Ոստիկանությունը չի կարողանում գտնել սպանության համար օգտագործված զենքը, այնուամենայնիվ ենթադրություն կա, որ սպանությունն իրականացրել է ինչ-որ մեկը, որը գտնվում էր պեղման վայրում։ Ռեյլին իմանում է, որ իր ընկերը՝ Էրքյուլ Պուարոն, այժմ գտնվում է Իրաքում և զանգահարում է նրան՝ օգնություն ակնկալելով։ Երբ Պուարոն ժամանում է, նա նշում է, որ ննջասենյակը միայն մի մուտք ունի և որ միակ պատուհանը սենյակում փակ էր և արգելակված։ Նա նաև պարզում է, որ լվացարանի մոտ գտնվող գորգը արնոտված է։ Անի Ջոնսոնը՝ Լիդների գործընկերը, ասում է, որ ճչոցի ձայն է լսել, բայց այդքան էլ վստահ չէ դրա վրա։ Ռեյլիի դուստրը՝ Շեյլան նշում է, որ զոհը անընդհատ տղամարդկանց ուշադրրության կենտրոնում էր, այնուամենայնիվ որևէ դատողություն չեն կարող անել դրանից։ Պուարոյին հետաքրքրում է այն պատմությունը, որը Լուիզը պատմել էր բուժքույր Լիսերանին նրա առաջին ամուսնու մասին։ Նրան հետաքրքում է, թե արդյոք Բոսները կամ նրա աներձագը դասվում են այդ տղամարդկանց շարքին։ Պուարոն նաև մտադրված է իմանալ, թե արդյոք այն նամակները, որ Լուիզը ստացել է, իր ձեռագրով էին գրված, թե ոչ։
Բոսները խելագարի պես սիրահարված էր Լուիզին։ Այլ տղամարդկանց հետ նրա նոր հարաբերությունները ձախողելու համար նա, Լուիզը ձեռագիրը կրկնօրինակելով, նամակներ է ուղարկել նրան։ Նամակները դադարվեցին ուղարկվել այն բանից հետո, երբ նրանք տասներկու տարի անց ամուսնացան, երբ Լուիզը նրան այլևս չէր հիշում։ Երբ Լուիզը սկսեց համակրել նրա ընկերոջը՝ Ռիչարդ Քերիին, Բոսները որոշեց սպանել նրան, քանի որ ոչ մեկին չէր ցանկանում տեսնել նրա կողքին, բացի իրենից։ Սպանության օրը Բոսները կտուրով քաշեց նրան դեպի պատուհանը՝ օգտագործելով այն նույն դիմակը, որն օգտագործել էր անցած գիշերներին՝ նրան վախեցնելու համար։ Երբ Լուիզը քայլեր ձեռնարկեց ազատվելու համար, Բոսները մի քարատիպ գործիք գցեց նրա վրա, որը հետո պարանով հետ քաշեց այն։ Նա մարմինը և գորգը տեղափոխեց ննջասենյակ, այնուհետև դուրս գալուց փակեց պատուհանը։ Հետո նա օգտագործեց Էմիին որպես իր ծրագրի մի մաս՝ իրենից կասկածանքը հանելու համար։ Միսս Ջոնսոնը սպանվել է, քանի որ գիտակցել է, թե ինչպես է Լուիզը սպանվել։
Հեռուստատեսություն
2002 թվականի հունիսի 2-ին «Սպանություն Միջագետքում» գրքի հիման վրա Պուարոյի մասնակցությամբ սերիաների շարքից թողարկվել է համանուն էպիզոդ Դավիթ Սուչետի մասնակցությամբ, որը հանդես է եկել որպես Էրքյուլ Պուարո ։ Այն մասամբ նկարահանվել է Թունիսում գտնվող Ուտինա հնագիտական պեղումների կենտրոնում։ Էպիզոդը հավատարիմ է մնացել վեպի սյուժեին՝ ներառելով սպանությունը, շարժառիթը, ավարտը։ Չնայած այս ամենին՝ ֆիլմում որոշակի փոփխություններ են կատարվել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Ագաթա Քրիստիի ստեղծագործություններ
Նիկոլայ Ռիբնիկով
Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Ռիբնիկով (Николай Николаевич Рыбников, ), խորհրդային կինոդերասան։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1981)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1930 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Վորոնեժի մարզի Բորիսոգլեբսկ քաղաքում, Նիկոլայ Նիկոլաևիչ Ռիբնիկովի (1903-1944) և Կլաուդիա Ալեքսանդրովնայի ընտանիքում։ Այն բանից հետո, երբ ամուսինը 1942 թվականին կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, մայրը երկու որդիների՝ Նիկոլայի և Վյաչեսլավի հետ Բորիսոգլեբսկից տեղափոխվել է իր քրոջ մոտ, որն ապրում էր Ստալինգրադում, որտեղից նրանք նույնպես շուտով ստիպված էին փախչել։  1944 թվականին՝ գրեթե երեք տարի պատերազմին մասնակցելուց հետո, ընտանիքի հայրը զոհվել է, իսկ նրանից հետո մահացել է մայրը։ Իննա Մակարովան պատմել է, որ մի անգամ դերասանն իր հետ կիսվել է իր հիշողություններով.