Անն_Ռոբեր_Ժակ_Թյուրգո
Նախարար
1774 թվականին գահ բարձրացավ Լյուդովիկոս XVI-ը։ Փիլիսոփաների և տնտեսագետների կողմից սիրված Թրյուգոն նախ նշանակվեց ռազմածովային ուժերի նախարար (1774-ի հուլիսին), ապա նույն տարվա օգոստոսին՝ ֆինանսների գլխավոր վերահսկիչ։ Թյուրգոն նշանակվեց ծեր կոմս դը Մորեպին` «երիտասարդ արքայի դաստիարակ»ին ներկայացնող նախարարը, ում վերջինիս խորհուրդ էր տվել իրենց ընդհանուր ընկերը` դե Վերի վանահայրը։ Այս նշանակման վրա ազդել էր նաև Թյուրգոյի և նրա տեսությունների երկրպագուն՝ դքսուհի Դ'Անվիլը։ Թյուրգոն վերահսկիչի պաշտոնը ստանձնեց հասուն տարիքում, հստակ սահմանված համոզմունքներով, պատրաստի ծրագրով։ Որպես ինտենդանտ, նա արդեն փորձել էր գործնականում կիրառել իր տեսությունները, բայց այստեղ իր գործունեությունը տարածվում էր մի փոքր տարածքում, նա կապված էր գործող օրենքներով, կախված` թագավորական խորհրդից և կարող էր գործել միայն ինքնուրույն՝ փոքր հարցերում։ Նա նոր պաշտոնը ստանձնեց՝ համոզված լինելով, որ կկարողանա վերափոխել Ֆրանսիան իր սկզբունքներին համաձայն։ Չի կարելի ասել, որ իր ճանապարհին նա խոչընդոտներ չէր կանխատեսել։ Նա անկասկած վախենում էր թագուհու ազդեցությունից. թագավորի համար ծրագիր կազմելիս, գրելով. «և Ձերդ Մեծության մեծահոգության դեմ», նա գրել էր. «և թագուհու» ընդգծելով այդ բառերը։ Բացարձակ իշխանության կողմնակիցը լինելով, նա, սակայն, համոզված էր, որ թագուհու օգնությամբ կկարողանա իրականացնել կանխատեսվող բարեփոխումները։ Թրյուգոյին են վերագրվել «տուր ինձ 5 տարվա բռնատիրություն, և Ֆրանսիան ազատ կդառնա» խոսքերը։ Նա թագավորին ներկայացրեց իր մասնագիտական հետագա գործողությունների և բարեփոխումների ամբողջ ծրագիրը, որ հիմնված էր սեփական մշակմամբ տնտեսական և քաղաքական տեսության վրա։ «Ես ձեզ չեմ խաբի», - պատասխանեց թագավորի Թյուրգոյին 1774 թվականի օգոստոսի 27-ին ընդունելության ժամանակ։ Թյուրգոյի պահանջներից մեկին, սակայն, որը վերաբերում էր թագադրման երդման հին բանաձևից հերետիկոսների ոչնչացման մասին արտահայտությունը ջնջելուն, հետևեց բացասական պատասխան։ Արտասովոր եռանդով նա գործի անցավ, մշակեց օրենքների նախագծեր, կազմեց հուշագրություններ և գրառումներ, նամակներ գրեց թագավորին, որով փորձում էր համոզել նրան այս կամ այն սահմանման անհրաժեշտության մեջ։ 1774 թվականի սեպտեմբերի 13-ին, չնայած դիմադրությանը, նա իրականացրեց 1764 թվականի հացահատկային առևտրի մասին հրամանագրի վերականգնում, ավելի առավել ընդարձակելով այն։ Հրահանգից բացի, հրապարակվեցին մի շարք հրամաններ, որոնք վերացնում էին Ռուանի, Լիոնի հացթուխների, հացավաճառների մենիշխանությունը, Փարիզում ստեղծված բոլոր մենաշնորհներն ու կանոնակարգերը, որոնց միայն վերահսկման վրա ծախսվում էր տարեկան 4 միլիոն լիվր։ Մինչև 1776 թվականը, Թյուրգոն պատրաստում էր ինչպես մի շարք հրամանագրեր, որոնք ուղղված էին տնտեսական ուժերի ազատ զարգացմանը, այնպես էլ մի շարք նախագծերի, որոնք ենթադրում էին կառավարման վերակազմակերպում և գյուղական բնակչության կյանքի բարելավում։ Ճանապարհային բնահարկի փոփոխման հրամանագիրը ընդգրկելու էր ոչ միայն ողջ Ֆրանսիան, այլև այն կալվածքները, որոնք օգտվում էին արտոնությունից և ազատված էին դրանից։ Այս միջոցառման կապակցությամբ, որպես դրա լրացում, Թյուրգոն դեռ 1775 թվականին իրականացրեց փոստային փոխադրումների բարեփոխում, որն առանձնացրեց նամակների փոխանցումից և կազմակերպեց նորովի։ Հաստատվեց 8 տեղանոց տյուրգոտիզ կոչվող կառքերով ապրանքների և ուղևորների ճշգրիտ և անխափան փոխադրումը։ Ինչպես առաքման ծախսերը, այնպես էլ տարանցման ժամկետները զգալիորեն կրճատվեցին։ Ինչ վերաբերում է գաղտնազերծված նամակների հետ կապված գործին, Թյուրգոն համոզեց թագավորին հրապարակավ դատապարտել այսպես կոչված «սև կաբինետը» ` հայտարարելով, որ «իրենց սկզբունքները քաղաքացիների նամակագրության գաղտնիությունը ամենասուրբ առարկաների շարքն են դասում, և դատարաններն ու անհատները պարտավոր են իրենց աչքը կտրել դրանցից»։ Ֆրանսիայում մի շարք արտոնությունների պատճառով խոչընդոտվել էր գինու արտահանման առևտուրը։ Որոշ քաղաքներ՝ Բորդոն, Մարսելը և այլ քաղաքներ, որոնք արտահանման հիմնական կետերն էին, ունեն հատուկ առավելություններ՝ ի վնաս Ֆրանսիայի մյուս բոլոր գինեգործների։ Թյուրգոն վերացրեց արտոնությունները և հաստատեց գինու առևտրի լիակատար ազատություն, բայց կարողացավ հասնել այդ հրամանագրի գրանցմանը միայն Թուլուզի և Դոֆինեի խորհրդարաններում և Ռուսիլյոնի գերագույն խորհրդում։ Ամենակարևոր սահմանումը, որն իրականացրեց Գուրնեի և Թյուրգոյի նվիրական գաղափարը արհեստանոցների վերացումն էր 1776 թվականին։ Աշխատանքը հայտարարվեց անձնական սեփականություն և թողվեց ինքնուրույն, վերացավ արքայական ռեգալիայի տեսքով աշխատելու իրավունքը և, որպես արդյունք, վերացվեցին արդյունաբերական զարգացումը խոչընդոտող, երկրի հարստությունը խաթարող «արդյունաբերողների մրցակցությունը խեղդող, օտարերկրացիների բերած արդյունաբերական գիտելիքներից պետությանը զրկող ինստիտուտներ»ը։ Օտարերկրացիներին թույլատրվում էր ազատ աշխատել Ֆրանսիայում։ նա հույս ուներ, հաշվի առնելով Ամերիկայի հետ պայքարի արդյունքում բրիտանական արդյունաբերության համար ստեղծված դժվարությունները, բրիտանացի աշխատավորներին ներգրավել Ֆրանսիա և այդպիսով այստեղ տեղափոխել արտադրության նոր եղանակներ, նոր մեքենաներ, որոնք խոչընդոտների էին հանդիպում գործարանային տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Հրամանագրի 14-րդ կետը սահմանում էր արգելքներ, որոնց բրիտանացի արտադրողները վերջապես հասան միայն 1814 թվականին՝ արգելելով բոլոր արհեստավորներին, բանվորներին, ուսանողներին ցանկացած պատրվակով միավորումներ կամ հավաքույթներ ստեղծել, այսինքն՝ զրկելով աշխատողներին աշխատանքի ազատության իրենց նախկինում ունեցած իրավունքից։ Թյուրգոն առանձին բարեփոխումներով բավարարվելու միտք անգամ չուներ։ Նա ուներ ընդարձակ ծրագիր, որը հուսով էր աստիճանաբար իրականացնել Ֆրանսիայում և դրանով վերակենդանացնել քայքայված պետական ​​համակարգը։ Փաստաթուղթը ներառում էր հանրային կրթության բարեփոխումների նախագիծ դրանց ճիշտ իրականացման համար քաղաքացիներին նախապատրաստելու շուրջ։ Թյուրգոն երազում էր ժողովրդական զանգվածների բարոյա-սոցիալական զարգացմանն ուղղված դասագրքեր կազմելու մասին։ Մյուս կողմից, նա նպատակ ուներ հետ վերցնել տարածքային իրավունքները (այդ նպատակով լույս տեսավ «Sur les emouvements des droits féodaux» բրոշյուրը, որը դատապարտվեց խորհրդարանի կողմից, բայց Թյուրգոն իր վրա վերցրեց դրա պաշտպանությունը) և բարեփոխել վարչական համակարգը, ստեղծելով տեղական ինքնակառավարում, որի մարմինները ղեկավարելու էին տեղական գործերը՝ չսահմանափակելով բացարձակ իշխանության արտոնությունները։ Այս իմաստն ունեցող իր զեկույցը Թյուրգոն ներկայացրեց թագավորին։ Բայց այս ամենն իրականացնել չհաջողվեց։ Թյուրգոյի ակնառու ձեռքբերումներից էր նաև Caisse d'Escompt սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության ստեղծումը 1776 թվականի Մարտի 24-ին, որը թղթադրամ թողարկելու իրավունք ուներ։ Նորաստեղծ բանկը սեղմ հարաբերությունների մեջ էր կառավարության հետ և ապահովում էր 6 միլիոն Ֆրանկ (դրամական միավոր) վարկով։ 1788 թվականին կառավարությունը հաստատեց պարտադիր դրույքաչափ, ապա 1790 թվականին թղթադրամները ճանաչեց որպես պաշտոնական օրինական միջոց։ Դրանից հետո Ֆրանսիայի վրա թղթադրամների հեղեղ թափվեց, Caisse-ին հասցնելով սնանկության և ինչը երկար ժամանակ անհավատություն ստեղծեց թղթադրամների հանդեպ։