cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դալիդա
Փարիզ
1977 թվականին Դալիդան ձայնագրում է եգիպտական ազգային Salma ya Salama երգը, որը 17 երկրներում կիկին գրավում է առաջին հորիզոնականը։ Երգը ձայնագրվում է 4 լեզուներով՝ եգիպտերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն և իտալերեն։ 1978 թվականին երգչուհին տրիուոմֆով համերգներ է տալիս Ամերիկայում։
1980 թվականին Դալիդան հանդես է գալիս այն ժամանակ Ֆրանսիայի ամենամեծ համերգասրահում՝ Սպորտի պալատում (Palais des Sports)։
1981 թվականի մարտին Դալիդան «Օլիմպիա» համերգասրահում ներկայացնւոմ է իր ներկայացումը։ Պրեմիերայի օրը երգչուհին ստանում է ադամանդե ձայներիզ՝ ամբողջ աշխարհում վաճառված 80 միլիոն ձայներիզների համար։
1982 թվականին Դալիդան Ֆրանսիայի նախագահական ընտրություններում օժանդակում է իր ընկեր Ֆրաննսուա Միտերանին, որի համար ստացավ «Վարդագույն հովազ» մականունը։ Քննադատները դաժանորեն քննադատեցին երգչուհու այս քայլը։
1982 թվականին «Paris Match»-ի կողմից անցկացված հարցման համաձայն ժամանակակից ամենաազդեցիկ կանանց շարքում Դալիդան գրավում էր երկրորդ տեղը, իսկ առաջին տեղում նախագահի կին Դանիել Միտերանն էր։
1983 թվականին Դալիդան իմանում է, որ Ռիշար Շանֆրեն պատքրեի պատճառով ինքնասպան է եղել։ Իր ընկերուհու հետ նա փակվել էր ավտոմեքենայում և խեդղվել գազից։ Ռիշարը Դալիդայի կյանքում դառնում է երրորդ ինքնասպան եղած տղամարդը։ Ռիշարի հետ Դալիդան ունեցավ ամենաերկար սիրավեպը՝ 9 տարի։ Երգչուհին նրանից բաժանվում է նրա մահից 2 տարի առաջ։ 1985 թվականի ապրիլին Դալիդան կրկին վիրահատվում է 2 անգամ, քանի որ լուսարձակների վառ լույսերը անտանելի ցավ էին պատճառում նրան և չէր կարողանում հանդես գալ բեմում։ 1986 թվականին Դալիդան թողարկում է վերջին «Սիրո դեմքը» (Le visage de l'amour) ալբոմը, իսկ Կահիրե վերադարձից հետո, երգչուհին խաղում է «Վեցերորդ օրը» ֆիլմում։
Մահը
1987 թվականի սկզբից Դալիդան գտնվում է ընկճախտում, սակայն չէր դադարեցնում համերգները։ Ապրիլին նա տալիս է իր վերջին համերգը Անթալիայում, հանդիպում է իր երկրպագուների հետ, նայում է «Կլեոպատրա» մյուզիքլի սցենարը, որտեղ Դալիդան պետք է հանդես գար գլխավոր դերում։ Երկրպագուներն ու հանդիսատեսը ոչ մի տարօրինակ բան չեն նկատում, սակայն երգչուհին իրեն զգում էր մենակ և շատ լավ հասկանում, որ մասնագիտական ոլորտում հասնելով գլխապտույտ հաջողությունների, անձնական կյանքում ամեն ինչ խորտակվել է. չունի ամուսին, երեխա, իսկ տարիներն անցնում են։
1987 թվականի մայիսի 2-ի լույս 3-ին Դալիդան ինքնասպան է լինում՝ վիսկիի հետ քնաբերի մեծաքանակ բաժին ընդունելով։ Սեղանին նա թողնում է մի նամակ. «Կյանքն ինձ համար անտանելի է դարձել։ Ներեք ինձ»։ Մայիսի 7-ին նրան հուղարկավորում են Մոնմարտր գերեզմանատանը։ Երգչուհու թաղումն իսկապես ստանում է ազգային մասշտաբներ. նրան վերջին հանգրվան ուղեկցելուն հավաքվում է համարյա ամբողջ Փարիզը։
Երգեր
1956 թվական
Ֆրանսերեն
1957 թվական
1958 թվական
1959 թվական
Գերմաներեն
Ֆլամանդերեն
Իտալերեն
OLIMPIA ’59 live
Անգլերեն
Իսպաներեն
1961 թվական
1962 թվական
1963 год.
1964 թվական
Ճապոներեն
1965 թվական
Եբրայերեն
1966 թվական
1967 թվական
1968 թվական
1969 թվական
1970 թվական
1971 թվական
OLIMPIA ’71 live:
1972 թվական
1973 թվական
1974 թվական
OLYMPIA ’74 live
1975 թվական
1976 թվական
1977 թվական
Արաբերեն
OLYMPIA ’77 live
1978 թվական
1979 թվական
1980 թվական
1981 թվական
1982 թվական
1983 թվական
1984 թվական
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ինքնասպան երաժիշտներ Կատեգորիա:Եգիպտացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ինքնասպան դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մոդելներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պարուհիներ
Կազիյակ (Օդի գավառ)
Կազիյակ (Cazilhac), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1602 մարդ, բնակչության խտությունը` 418.28 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.83 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 630 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 135 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 4 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 985 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 662-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 323։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,2 %։ 662 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 602 անձ (305 տղամարդ և 297 կին)։ Գործազուրկ են եղել 60 անձ (29 տղամարդ և 31 կին)։ 323 անաշխատունակներից 86-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 150-ը` թոշակառուներ, իսկ 87-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սալահ Աբդեսլամ
Սալահ Աբդեսլամ (صلاح عبد السلام, Salah Abdeslam; ), ահաբեկիչ, ով անմիջական կապերի մեջ է գտնվել Իսլամական պետություն ահաբեկչական կազմակերպության հետ։ Աբդեսլամը Ֆրանսիայի քաղաքացի է ։ Առավել հայտնի է դարձել այն պատճառով, որ համարվում է Փարիզի ահաբեկչական հարձակումների գլխավոր կազմակերպիչը, որի ընթացքում զոհվեց մոտ 130 մարդ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1989 թ-ի սեպտեմբերի 15-ին Բելգիայի մայրաքաղաք Բրյուսելում։ Նրա ծնողները էմիգրանտներ էին Մարոկոյից։ Ունի երկու եղբայր՝ Իբրահիմը և Մուհամեդը ։ Ապրել է Բրյուսելի Մոլենբեկ Սեն Ժան թաղամասում, որը առավել հայտնի է իր իսլամադավան էմիգրանտ բնակչությամբ։ Այստեղ նա ծանոթացել է Փարիզի ահաբեկչության կարևոր դերակատարներից մեկի Աբդելհամիդ Աբաաուդի հետ։ 2010 թ-ից սկսած նրանք իրականացրել են մի շարք խուլիգանություններ և հանցագործություններ, ներառյալ հոգեմետ դեղերի անօրինական պահպանումը և գողության փորձը, որի համար Աբդեսլամը բանտ է նստել ։
Աբդեսլամը աստիճանաբար իսլամիստական արմատական գաղափարների կրող է դառնում, որը ամենից առաջ պայմանավորված էր Աբբաուդի հետ շփումներով, որը 2014 թ-ին վերադարձել էր Իսլամական պետությունից։ Ինքը՝ Աբդեսլամը 2015 թ-ին եղել է ԵՄ անդամ 6 երկրներում։ Փարիզի ահաբեկչական հարձակումներից որոշ ժամանակ առաջ՝ նրա անունը ներառվել էր Բելգիայի հատուկ ծառայությունների՝ ահաբեկչություն իրականացնելու ունակ կասկածյալների ցուցակում ։
Ահաբեկչություն Փարիզում
Աբդեսլամը մասնակցել է Փարիզի ահաբեկչական հարձակումներին, որպես դրանց կազմակերպիչ- ղեկավար։ Նա վարձել է բնակարաններ, հյուրանոցային համարներ և մի քանի ավտոմեքենա, որոնցից մեկով մի քանի ահաբեկիչների տարել է փարիզյան Բատակլան ակումբի մոտ, որտեղ ահաբեկիչները սպանեցին մոտ 80 մարդ ։ Չնայած Աբդեսլամը ահաբեկչական գործողություններին անմիջական մասնակցություն չի ունեցել, սակայն որպես կազմակերպիչ, նա դարձավ Եվրոպայում ամենափնտրվող անձանցից մեկը ։
Հարձակումից անմիջապես հետ Աբդեսլամը լքում է Ֆրանսիան, որից հետո լուրեր տարածվեցին, թե նա փախել է Սիրիա` Իսլամական պետության կողմից վերահսկվող տարածք։ Հետագայում պարզվեց, որ նա, հավանաբար, թաքնվել է Բրյուսելում` Մոլենբեկ թաղամասում։ Այստեղ տարածում ոստիկանությունը նոյեմբերի երկրորդ կեսին և դեկտեմբեր ամսին իրականացրել է մի շարք հատուկ խոշոր օպերացիաներ, որոնց ժամանակ ոստիկանությունը ձերբակալել է մի քանի տասնյակ մարդկանց, որոնք կապ են ունեցել ահաբեկչության հետ։ Աբդեսլամը եղել է այդ հատուկ օպերացիաների գլխավոր նշանակետը, բայց բազմիցս խուսափել է ոստիկանությունից  ։
2016 թ-ի մարտի 18-ին Աբդեսլամը ձերբակալվել է Բրյուսելի Մոլենբեկ թաղամասի բնակարաններից մեկում ։ Ձերբակալման ժամանակ ստացել է թեթև վիրավորում՝ փախուստի փորձի հետևանքով։ Մեկ օր անց նա դուրս է գրվել Սեն Պիերի հիվանդանոցից և ներկայումս պահվում է Բրյուսելի ոստիկանությունում։ Ակնկալվում է, որ Աբդեսլամը կարտահանձվի Ֆրանսիային ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ահաբեկիչներ Կատեգորիա:ԻԼԻՊ-ի անդամներ
Բորիս
Բորիս, տղամարդու բուլղարական և ռուսական անձնանուն։
Նշանակություն
Անվան ծագման և նշանակության վերաբերյալ կան մի քանի կարծիքներ։ Անունը հիմնականում կապվում է նրա առաջին կրողի՝ բուլղարական խան Բոգորիսի (Բորիս I) (Βογορις,, ) հետ, ով եղել է Բուլղարիայի մկրտիչը։ Բորիս I-ը մկրտությունում ստացել է Միխայիլ անունը և իշխանի տիտղոս։
Համաձայն Մաքս Ֆասմերի կարծիքի կարող է ունենալ մոնղոլական ծագում («bogori»-ից — «փոքրիկ»), համաձայն այլ վարկածի՝ անունը կարող է առաջացած լինել սլավոնական Բորիսլավ (Борислав) անունից, որը կազմվել է бор ( «бороться», «побороть» - պայքարել) և слав («слава»- փառք) հիմքերից։ Ալեքսանդրա Սուպերանսկայան անունը կապում է հին պարսկական «վարես» - «ժառանգներ» բառի հետ ։
Ըստ բուլղարացի պրոֆեսոր Վ. Բեշեևլիևի ՝ անունը հին նախաբուլղարերենից կարող է թարգմանվել որպես ձյունահովազ (իրբիս), իսկ ըստ բուլղարացի դոցենտ Իվան Իվանովի ՝ Բորիս անունը իրանական լեզուներից թարգմանաբար կարող է նշանակել «աստծո օծյալ», որ իրանական լեզուներից անցել է նախաբուլղարերենին։
Սուրբ նահատակ Բորիս իշխանը եղել է ռուսական առաջին սրբերից մեկը, ինչի շնորհիվ անունը մեծ տարածում է ստացել։ Նա եղել է Կիևի իշխան Վլադիմիր Սվյատոսլավիչի որդին «բուլղարուհուց» (հնարավոր է՝ բուլղարիայի թագուհուց), այսինքն՝ անունը կարող էր նրան անցնել մորական կողմից։
Այլ մշակույթներում
Հրեաները հաճախ Բորիս անունը տառադարձում են որպես Բեր (Բերլ) և բարուխ, որոնք, սակայն, ստուգաբանորեն կապված չեն Բորիս անվան հետ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արական անձնանուններ Կատեգորիա:Ճամբարի ժամանակավոր
Այծեմնիկ (անձնանուն)
Գործածություններ
Նաև Աստվածաշունչ մատյանի, Նոր կտակարանի Գործք Առաքելոց գրքի 9րդ գլխի 36-40 համարներում պատմվում է Ահծեմնիկ անունով Քրիստոս Հիսուսին փրկչին հավատքով հետևող մի բարեգործ կնոջ մասին։ Մեջբերում գրքի հատվածից` Գրծ. 9:36-43: "Հոպպեում Տաբիթա (որ «Այծեմնիկ» է թարգմանվում) անունով մի կին կար, որ աշակերտ էր. նա բազում բարի գործեր ու ողորմություններ էր արել։ Պատահեց, որ այդ օրերին նա հիվանդացավ ու մեռավ. նրան լվացին և վերնատանը դրեցին։ Քանի որ Լյուդդան Հոպպեին մոտ էր, ապա երբ աշակերտները լսեցին, որ Պետրոսն այնտեղ է, նրա մոտ երկու մարդ ուղարկեցին՝ խնդրելով. «Մի՛ հապաղիր մեզ մոտ գալ»։ Պետրոսը ելավ ու նրանց հետ գնաց։ Երբ եկավ, նրան վերնատուն բարձրացրին։ Բոլոր այրիները նրա շուրջը հավաքվեցին. լալիս էին և ցույց տալիս այն շապիկներն ու զգեստները, որ Այծեմնիկն էր պատրաստում, երբ դեռ իրենց հետ էր։ Պետրոսը բոլորին դուրս հանեց, ծնկի իջավ, աղոթեց և դեպի աճյունը դառնալով՝ ասաց. «Տաբի՛թա, վե՛ր կաց»։ Նա աչքերը բացեց և Պետրոսին տեսնելով՝ ուղիղ նստեց։ Պետրոսը ձեռքը նրան մեկնեց, ոտքի կանգնեցրեց, ապա կանչեց սրբերին ու այրիներին և նրանց առաջ կենդանի կանգնեցրեց նրան։ Ամբողջ Հոպպեում դա հայտնի դարձավ, և շատերը հավատացին Տիրոջը։ Նա բավականաչափ օրեր մնաց Հոպպեում՝ ոմն կաշեգործ Սիմոնի մոտ։"
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
NGC 6334
NGC 6334 (այլ նշանակությունը՝ ESO 392-EN9, CED 140, Կատվի թաթ, Արջի թաթ ), արտաճառագայթող միգամածություն և աստղերի ձևավորման շրջան Կարիճ համաստեղությունում, Արևից մոտ 4370 լուսատարի հեռավորության վրա ։ Միգամածությունը հայտնաբերել է Ջոն Հերշելը, 1837 թվականի հունիսի 7-ին։ Այս աստղագիտական մարմինը մտնում է Նոր ընդհանուր կատալոգի (NGC) բնօրինակ խմբագրության թվարկած ցուցակի մեջ։
Ռադիոաղբյուրներ
NGC 6334-ի առաջին քարտեզները, որոնք 1982 թվականին կազմվել են բարձր թույլտվությամբ ռադիոձայնածավալով, ցույց են տվել 6 հզոր ռադիոաղբյուրների առկայություն ։ Նրանց տրվել է NGC 6334A-ից մինչև F անվանումները։ Պարզվել է, որ B աղբյուրը արտագալակտիկական է, այսինքն չի պատկանում միգամածությանը, և գտնվում է Ծիր Կաթինի սահմաններից հեռու։
Տես նաև
Նոր ընդհանուր կատալոգ
Ծանոթագրություններ
6334 Կատեգորիա:Կարիճ (համաստեղություն) Կատեգորիա:Արտաճառագայթող միգամածություններ
Գարեգին Նժդեհի փողոց (Երևան)
Գարեգին Նժդեհի փողոց, փողոց Երևանի Շենգավիթ և Էրեբունի վարչական շրջաններում։ Քաղաքային նշանակության փողոց է ։ Անվանվել է ի պատիվ հայ պետական և ռազմական գործիչ, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության բանակի հարավային ուժերի և հետագայում Լեռնահայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի հրամանատար Գարեգին Նժդեհի։
Տվյալներ
Սկսվում է Գարեգին Նժդեհի անվան հրապարակից և ձգվում մինչև Արցախի պողոտա։ Հատվում է Մանթաշյան, Նիզամու, Ֆրունզեի, Մայիսի 9-ի, Սևանի, Վերին Շենգավիթի 2-րդ փողոցների և Արշակունյաց պողոտայի հետ։
Խորհրդային տարիներին կոչվել է Կալինինի փողոց՝ խորհրդային հեղափոխական գործիչ, ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության նախագահ Միխայիլ Կալինինի պատվին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Լեոնիդ Կանևսկի
Կենսագրություն
Լեոնիդ Կանևսկին ծնվել է Կիևում` հրեական ընտանիքում ։ Նրա ավագ եղբայրը հայտնի դրամատուրգ Ալեքսանդր Կանևսկին է։ 17 տարեկանում Լեոնիդը մեկնել է Մոսկվա և ընդունվել Բորիս Շչուկինի անվան բարձրագույն թատերական ուսումնարան (Վերա Լվովայի դասարան)։ 1961 թվականից խաղում էր Մոսկվայի Լենինյան կոմերիտմիության անվան պետական թատրոնում, իսկ այնուհետև` Մալայա Բրոննայայի դրամատիկական թատրոնում։
Լեոնիդ Կանևսկին մեծ ճանաչման է արժանացել` նկարահանվելով «Հետաքննությունը վարում են գիտակները» (1971-2003 թթ.) հեռուստասերիալում, որտեղ կատարել է Ալեքսանդր Տոմինի դերը։ 1991 թվականին հայրենադարձվել է Իսրայել, որտեղ ռեժիսոր Եվգենի Արյեի հետ միասին, Թել-Ավիվում հիմնել են «Գեշեր» դրամատիկական թատրոնը։ 2006 թվականից «ՆՏՎ» հեռուստաալիքով վարում է «Հետաքննությունը վարում են...» վավերագրական սերիալը։ Դրան զուգահեռ, շարունակում է խաղալ «Գեշեր» թատրոնում։
Լեոնիդ Կանևսկին խաղացել է ավելի քան 70 կինոնկարներում և բազմաթիվ թատերական ներկայացումներում։
Անձնական կյանք
Լեոնիդ Կանևսկին ամուսնացել է հայտնի դերասան Եֆիմ Բերեզինի դստեր` Աննա Բերեզինայի հետ։ Նրանք ունեն մեկ դուստր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մայիսի 2 ծնունդներ Կատեգորիա:1939 ծնունդներ Կատեգորիա:Կիև քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Իսրայելացի դերասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Ուկրաինայի հրեաներ Կատեգորիա:Ռուս հաղորդավարներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ռուս կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ռուս կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հեռուստատեսության դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Լեյա Նես
Լեյա նես (לאה נס, ), իսրայելացի քաղաքական գործիչ, Քնեսեթի պատգամավոր, Լիկուդ կուսակցության անդամ, Թոշակառուների գործերի նախարարության տեղակալ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1961 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Իսրայելում։ Ավարտել է Բար-Իլանի անվան համալսարանը։ Նա համարվում է կենսաքիմիայի ոլորտի փիլիսոփայության դոկտոր (Ph.D.), իր դիսերտացիայի թեման եղել է սպերմատոզոիդների շարժունակությունը։
1993 թվականին ընտրվել է Գիվաթ Շմուելի տեղական խորհուրդ, որտեղ նա եղել է քաղաքի տեսքի բարելավման, սանիտարական ծառայությունների և էկոլոգիայի պատասխանատուն։
Տեղական խորհուրդը լքել է 2003 թվականին։ 1998 թվականից և 2002-2003 թվականներին եղել է Գիվաթ Շմուելի տեղական խորհրդի ղեկավարի տեղակալ (քաղաքապետ)։
2003 թվականին ընտրվել է «Լիկուդ» կուսակցություն, ընդգրկվել է երեխայի իրավունքների հանձնաժողովի կազմում և զբաղեցրել գիտության և տեխնոլոգիաների հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնը։
Կուսակցական ընտրություններում զբաղեցրել է 27-րդ տեղը ։ Կառավարության ձևավորման ընթացքում նա ստացել է թոշակառուների հարցերով նախարարի տեղակալի պաշտոնը։
Նեսը ամուսնացած է, ունի 5 երեխա, ապրում է Գիվաթ Շմուելում, տիրապետում է անգլերենին և եբրայերենին։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքաին հղումներ
Կատեգորիա:Գիտնականներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իսրայելի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելցի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելի հրեաներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ
Եկատերինա Բլավատսկայա
Եկատերինա Դմիտրևնա Բլավատսկայա (Екатерина Блаватская Дмитриевна, ), ռուս խորհրդային ակնաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1969), պրոֆեսոր (1969), ՀԽՍՀ գիտությունների վաստակավոր գործիչ (1963)։
1933 թվականին ավարտել է Կուբանի բժշկական ինստիտուտը։ 1943 թվականից աշխատում է Երևանում։ 1945 թվականից դասավանդում է Երևանի բժշկական ինստիտուտում։ 1962 թվականից՝ Երևանի բժիշկների կատարելագործման ինստիտուտի ակնաբանության ամբիոնի վարիչ։ Բոգոտայի Բարակերի ինստիտուտի ակնաբանների ընկերության թղթակից անդամ (1967)։ Բլավատսկայայի աշխատանքները նվիրված են աչքի տուբերկուլոզի ախտորոշման և բուժման, եղջերաթաղանթի պատվաստման հարցերին։
Կատեգորիա:Ռուս բժիշկներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչներ
Վալենտին Լալայանց
Վալենտին Գեորգևիչ Լալայանց (Валентин Георгиевич Лалаянц, ), խորհրդային բեմադրող նկարիչ, նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, մուլտիպլիկացիոն ֆիլմերի ռեժիսոր։
Կենսագրություն
Վալենտին Լալայանցը ծնվել է 1913 թվականի փետրվարի 9-ին։ 1934 թվականին Գեղարվեստի տեխնիկումն ավարտելուց հետո մի որոշ ժամանակ ունեցել է ազատ նկարչի կարգավիճակ, աշխատել պայմանագրերով։ Մեկ տարի անց աշխատանքի է ընդունվել «Մոսֆիլմում»։ 1937 թվականին տեղափոխվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ», որտեղ աշխատել է ընդհատումներով։ Այդպիսի ընդմիջումներից մեկի ընթացքում ծառայել է բանակում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) ժամանակ ։
Արդյունավետ աշխատել է խորհրդային մուլտիպլիկացիայի հիմնադիրներից մեկի՝ Ալեքսանդր Իվանովի, ապա Զինաիդա և Վալենտինա Բրումբերգների հետ։
Վալենտին Լալայանցը մահացել է 2000 թվականի մարտի 10-ին, ութսունյոթ տարեկանում։
Բեմադրող նկարիչ
''Ա. Իվանովի ստեղծագործական խմբում''
Բրումբերգ քույրերի ստեղծագործական խմբում (Լ. Ազարխի հետ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային մուլտիպլիկատորներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Վրաց-սլովենական հարաբերություններ
Վրաց-սլովենական հարաբերությունները Վրաստանի և Սլովենիայի միջև դիվանագիտական հարաբերություններ են․ երկու եվրոպական երկրներ՝ կոմունիստական անցյալով, որոնք հաստատեցին իրենց երկկողմ կապերը 1993 թվականին։ Նրանց հարաբերությունները մեծապես ներկայացված են եղել սերտ դիվանագիտական գործընկերության միջոցով, ընդ որում Սլովենիան հանդիսանում է Վրաստանի տարածքային ամբողջականության և արևմտամետ ուղու կայուն կողմնակիցներից մեկը։
Պատմություն
Վրաստանի և Սլովենիայի միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 1993 թվականի հունվարի 18-ին ՝ երկու պետություններից անկախ լինելուց (Վրաստանը՝ ԽՍՀՄ-ից, և Սլովենիան՝ Հարավսլավիայից) երկու տարի անց։ Սլովենիան հետևողականորեն աջակցել է Վրաստանի տարածքային ամբողջականությանը՝ ի դեմս Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի Ռուսաստանի ռազմական օկուպացիայի։ 2008 թվականին իր չեխ և լատվիացի գործընկերների հետ հանդիպումից հետո Սլովենիայի վարչապետ Յանեց Յաննա հայտարարել է ռուս-վրացական պատերազմի հետևանքի մասին՝ նշելով․ "Մենք համախմբված ենք Վրաստանում և ավելի լայն տարածաշրջանում խաղաղություն, կայունություն, տարածքային ամբողջականություն ապահովելու անհրաժեշտության և տարածաշրջանին եվրոպական հեռանկար տալու անհրաժեշտության համար։" Սլովենիան այն մի քանի երկրներից էր, որը կոչ էր անում Ռուսաստանին հետևել հրադադարի ռեժիմի պահպանման պարտավորություններին Եվրոպայի Խորհրդի 2015 թվականի հանդիպման ընթացքում և իր զորքերը դուրս բերել Աբխազիայից և Հարավային Օսեթիայից ։ Նույն տարում Սլովենիան դարձավ 21-րդ Եվրոպական Միության անդամ պետություն է, որ վավերացրել է ԵՄ-Վրաստան Ասոցացման համաձայնագիրը մի Ազգային ժողովի 69-3 քվեարկության հարաբերականությամբ ։ Սլովենիան հետևողականորեն կողմ է քվեարկել Վրաստանի հովանավորությամբ ՄԱԿ-ի կոչին, որ վերադարձնի սկսած 2008 թվականից Աբխազիայի եւ Հարավային Օսիայից ներքին տեղահանված անձանց։
Երկկողմ կապերն ամրապնդվել են երկու երկրների միջև բարձր մակարդակի հանդիպումների և այցերի մեծ քանակով։ Մինչ Վրաստանի վարչապետ Գիորգի Կվիրիկաշվիլին մի շարք հանդիպումներ է ունեցել Սլովենիայի արտաքին գործերի նախարարի հետ, նախագահ Գիորգի Մարգվելաշվիլին դարձել է վրացական առաջին պետության ղեկավարը, որը պաշտոնական այցով այցելել է Սլովենիա 2016 թվականի հուլիսին ,, որի ընթացքում ստորագրվել են երկկողմ համաձայնագրեր տնտեսական համագործակցության և վիզային ռեժիմի ազատականացման վերաբերյալ ։
2019 թվականի հունիսի 13-ին Սլովենիան դարձավ Շենգեն գոտու 14-րդ երկիրը, որը Վրաստանը ճանաչեց որպես «անվտանգ երկիր»՝ կարևորելով Վրաստանի քաղաքական և տնտեսական բարեփոխումները, և այդպիսով հանելով վրաց քաղաքացիների՝ Սլովենիայում ապաստան հայցելու իրավունքը ։
Երկու երկրների մայրաքաղաքները՝ Լյուբլյանան և Թբիլիսին, ունեն քույր քաղաքային գործընկերություն, ինչպես նաև Վրաստանի Քութայիսին և Սլովենիայի Մարիբորը ։
Դիվանագիտական առաքելություններ
Վրաստանը իր առաջին Սլովենիայում դեսպանին նշանակել է 2001 թվականին, երբ հավատարմագրել է իր դեսպանին Ավստրիայում։ 2004 թվականից վրաց դեսպանը գործի անցավ հենց Վրաստանից, այնուհետև՝ Սլովակիայից, և միայն 2014 թվականին Սլովենիայում բացվեց Վրաստանի դեսպանատուն։ Դեսպանությունը տեղակայված է Լյուբլյանայի Կանկարևաչեստա 7 հասցեում։ Առաքելության ղեկավարներն են եղել.
1999 թվականին Սլովենիան հավատարմագրեց Վրաստանում իր առաջին դեսպանին։ Մինչև 2007 թվականը Սլովենիայի դեսպանի նստավայրը Աթենքում է։ Այդ ժամանակվանից հետո Վրաստանում Սլովենիայի դեսպանը հավատարմագրված է Ուկրաինայում։ Առաքելության ղեկավարներն են եղել.
2009 թվականից վրացական դեղագործության գործադիր Գոչա Գոգիլաշվիլին ծառայել է որպես Վրաստանում Սլովենիայի պատվավոր հյուպատոս ։
Երկկողմ համաձայնագրեր
Վրաստանը և Սլովենիան ստորագրել են յոթ երկկողմանի համաձայնագիր, ներառյալ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի երկկողմ հարաբերություններ
Մհեր Մկրտչյան փողոց (Երևան)
Մհեր Մկրտչյան փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ մեծանուն դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Մհեր Մկրտչյանի։
Տվյալներ
Սկսվում է Տիգրան Մեծի պողոտայից (նախկին «Երևան» կինոթատրոնի մոտից) և ձգվում մինչև Մովսես Խորենացու փողոց։
Պատմություն
Անվանումը ստացել է 2002 թվականի մարտի 27-ին՝ Թատրոնի միջազգային օրը, երբ Երևանի Հանրապետության (խորհրդային տարիներին՝ Ալավերդյան) փողոցի վերջնամասը կոչվեց Մհեր Մկրտչյանի անունով ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Հայելի վարուց (4706)
Հայելի վարուց (4706), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4706 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1711 թվականին Յակոբ Բաղիշեցի գրչի կողմից՝ Կտուց անապատում։ Ծաղկողը և կազմողը ենթադրաբար Տէր Հայրապետն է։ Ստացողը եղել է Սարգիս Բաղիշեցին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 41X26 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 461 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կարմիր կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 55բ, 162ա, 328ա, 451բ, 459բ և այլուր, հետագայի՝ 459բ, 461բ (1884թ.), 398ա (1904թ.) :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Պետրոս Ադամյան փողոց (Երևան)
Պետրոս Ադամյան փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ մեծանուն դերասան Պետրոս Ադամյանի։
Տվյալներ
Սկսվում է Վազգեն Սարգսյան փողոցից (նախկին Սպայի տան, այժմ՝ «Պիացցա Գրանդե» համալիրի մոտից) և ձգվում մինչև Մովսես Խորենացու փողոց։
Խորհրդային տարիներին անվանվել է Լիբկնեխտի փողոց՝ համաշխարհային սոցիալիստական շարժման անվանի գործիչ Կարլ Լիբկնեխտի պատվին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Գարեգին Դևեջյան
Գարեգին Դևեջյան, թուրքահայ կենդանաբան, ով գրել է Türkiye'de Balık ve Balıkçılık, առաջին գիտական հետազոտությունները ձկների և ձկնաբուծության մասին Թուրքիայում։ Նա ծառայել է որպես օսմանյան բյուրոկրատ և ձկնորսության հետ կապված տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել ։
Նա ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ Պատրիկ Դևեջյանի պապն էր ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրքահայ գրողներ Կատեգորիա:19-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության պետական ծառայողներ Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության գրողներ Կատեգորիա:Հայերն Օսմանյան կայսրությունում Կատեգորիա:Հայ կենդանաբաններ
Ալմադաթլու
Ալմադաթլու, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Ելիզավետպոլի նահանգի Ջևանշիրի գավառում։
1906 թ.-ին ուներ 95 բնակիչ՝ գերակշիռ մասը ադրբեջանցիներ։
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անսանապահությունն ու երկրագործությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Մեծ վեհապետական գլխավոր տեսուչ
Մեծ վեհապետական գլխավոր տեսուչ, 33°, հին և շոտլանդական կանոնադրությամբ ընդունված բարձրագույն մասոնական աստիճան։
Աստիճանի շնորհում
Կոչումը միաձայն շնորհվում է Գերագույն խորհրդի անդամների կողմից, որը Շոտլանդիայի հին և ընդունված կանոնադրության ղեկավար մարմինն է։ Գերագույն խորհրդի ամբողջական անվանումն է՝ «33-րդ և վերջին աստիճանի մեծ վեհապետական գլխավոր տեսուչների գերագույն խորհուրդ»։ Այս աստիճանը ստացողները, ըստ էության, հանդիսանում են խորհրդի պատվավոր անդամ, իսկ հետո արդեն նրանց ընտրում են որպես գերագույն խորհրդի ակտիվ անդամ ։
Աստիճանը շնորհվում է կանոնադրության այն անդամներին, որոնք հատուկ ճանաչման են արժանի մասոնական կազմակերպության շրջանակներում, այլ ոչ թե հասարակական կյանքում կատարած աշխատանքի համար։ Աստիճանը նաև չի կարող շնորհվել հարցման արդյունքում։ Ձեռնադրման ժամանակ պետք է նշվի, որ աստիճանի կրողը կոչվում է որպես «Գլխավոր պատվավոր տեսուչ» ։
33-րդ աստիճանի դափնեկիրների թվում կարելի է նշել որոշ անուններ, որոնք առավել հայտնի են դարձել՝ Ջուզեպպե Գարիբալդի, Ֆրանչեսկո Կրիսպի, Ջոզեֆ Կարդուչի, ԱՄՆ նախագահ Հարրի Թրումեն, և այժմ ապրողների թվում են մասոնության պատմաբաններ Միկելե Մորամարկոն, Ալեն Բերնհայմը, փիլիսոփա Գեորգի Դերգաչովը, նախարար Վլադիմիր Լոպուխինը ։
Գերագույն խորհրդի կարգախոս
«Deus meumque jus» («Աստված և իմ իրավունքը»)
Գրականություն
Կատեգորիա:Մասոնական աստիճաններ Կատեգորիա:Մասոնականություն
Դաստակային թունելի համախտանիշ
Դաստակային թունելի համախտանիշը կամ կարպալ թունելի սինդրոմը ամենահաճախ հանդիպող մոնոնևրոպաթիան է։ Դասվում է վերին վերջույթի կոմպրեսիոն մոնոնևրոպաթիաների շարքին ։ Մարդիկ հաճախ են ունենում ծայրամասային նյարդերի տեղային ճնշմամբ պայմանավորված զգացողություններ։ Օրինակ՝ ձեռքի վրա քնելիս, ոտքը-ոտքին գցելիս, կողքի պառկելիս, երբ գլուխն արմնկահոդում ծալված ձեռքի վրա է։ Բոլոր այս դեպքերում նյարդի ճզմումն ուղեկցվում է թմրածության, ծակծկոցի, մատներում պարէսթեզիայի զգացումով։ Երկարատև, մշտապես կամ պարբերաբար ճզմվելու հետևանքով նյարդացողունը վնասվում է, և զարգանում է, այսպես կոչված, կոմպրեսիոն մոնոնևրոպաթիա։ Դաստակային թունելի համախտանիշն իրենից ներկայացնում է ախտանիշների հանրագումար, որոնք առաջանում են դաստակային խողովակում (թունելում) վերին վերջույթի նյարդերից մեկի՝ միջնակ նյարդի ճզմումից՝ կապված դաստակային թունելի չափսերի և դրա պարունակության անհամապատասխանության հետ։ Կարող է լինել միակողմանի՝ հիմնականում ախտահարելով գերակշռող (դոմինանտ) կողմի ձեռքը։ Սակայն ավելի հաճախ հանդիպում է երկկողմանի դաստակային թունելի համախտանիշ, հատկապես էնդոկրին և հոդային հիվանդությունների ֆոնին։
Պատմական ակնարկ
Առաջին անգամ դաստակային թունելի համախտանիշը նկարագրել է Փեջետը 1854 թվականին՝ մի կնոջ մոտ ճաճանչոսկրի հնացած կոտրվածքից հետո ։ Մարին և Ֆուան 1913 թվականին առաջինը նկարագրել են միջնակ նյարդում տեղի ունեցող փոփոխությունները՝ դաստակային կապանի մակարդակին նրա ճզմման ժամանակ։ 1933 թվականին Լեռմոնթն առաջինն իրագործեց դաստակային կապանի հատումը միջնակ նյարդի հետվնասվածքային ճզմման կապակցությամբ։ Համախտանիշի ժամանակակից անվանումն առաջարկել է Մյորշը 1938 թվականին։
Անատոմիա
Դաստակային թունելի հատակը կազմում է ափային ճաճանչ-դաստակային կապանը (lig. radiocarpeum palmare)։ Իսկ դաստակային լայնաձիգ կապանը (lig. carpale transversum), անցնելով դաստակի ոսկրերի գոգավոր ափային մակերեսների վրայով, կազմում է թունելի առաստաղը։ Դաստակային թունելով անցնում են մատների ծալիչների 9 ջլերը և միջնակ նյարդը։ Վերջինս գտնվում է մակերեսորեն՝ անմիջապես դաստակային լայնաձիգ կապանի տակ։ Միջնակ նյարդը, դուրս գալով դաստակային թունելից, բաժանվում է մի քանի շարժիչ և զգացող ճյուղերի՝ նյարդավորելով.
Պատճառներ
Պատճառներից կարելի է թվարկել.
1. Անատոմիական տեղաշարժեր.
2. Ֆիզիոլոգիական գործոններ.
Դասակարգում
Ըստ զարգացման պատճառի դաստակային թունելի համախտանիշը լինում է իդիոպաթիկ և երկրորդային ։
Ըստ զարգացման ընթացքի լինում է սուր և քրոնիկ դաստակային թունելի համախտանիշ։ Ընդ որում, քրոնիկի ժամանակ, տեղի ունեցած ախտաֆիզիոլոգիական տեղաշարժերից կախված, տարբերում են 3 շրջան.
Կլինիկական պատկեր
Ըստ զարգացման շրջանների ախտանիշներն ի հայտ են գալիս հետևյալ կերպ.
1. Վաղ շրջան.
2. Միջին շրջան.
3. Ուշ շրջան.
Ախտորոշում
1. Զգացողության թեստեր. նյարդավորման խտության (ստատիկ և դինամիկ երկկետային տարբերակման) և շեմքային (Սեմս-Վեյնշտայնի մոնոֆիլամենտային, վիբրացիոն) թեստերը։
2. Հրահրիչ (պրովոկացիոն) թեստեր.
3. Էլեկտրաֆիզիոլոգիական հետազոտություններ. Էլեկտրոնեյրոմիոգրաֆիա՝ ԷՆՄԳ ։
4. Ճառագայթաբանական հետազոտություն. ուլտրաձայնային հետազոտություն, ռենտգենագրություն, համակարգչային շերտագրություն, մագնիսառեզոնանսային հետազոտություն՝ կարպալ թունելի պարունակությունը որոշելու նպատակով ։
Բուժում
Որքան վաղ է կատարվում ախտորոշումը, այնքան ավելի է մեծանում ոչ վիրահատական (կոնսերվատիվ) եղանակով բուժվելու և լիարժեք ապաքինվելու հավանականությունը։ Եթե վաղ և միջին շրջաններում նշանակվում է կոնսերվատիվ բուժում, ապա ուշ շրջանում ձեռքի վիրաբույժը ստիպված է լինում առաջարկել վիրահատական բուժում։
Վիրահատական
Կոնսերվատիվ բուժման անարդյունավետության, ինչպես նաև դաստակային թունելի համախտանիշի միջին և ուշ շրջաններում ցուցված է վիրահատական միջամտություն, որն իրենից ներկայացնում է դաստակային լայնաձիգ կապանի հատում բաց կամ էնդոսկոպիկ եղանակով ։ Վիրահատությունը կարելի է կատարել տեղային, հաղորդչական (անութափոսից) կամ ընդհանուր անզգայացման տակ։ Վերջույթի «արյունաքամումից» հետո բազկի ստորին 1/3-ում դրվում է հեմոստատիկ պնևմատիկ լարան (220-250 մմ ս.ս.), որպեսզի դաստակի վերքը չարյունահոսի։ Բաց դեկոմպրեսիայի դեպքում կատարվում է մաշկի կտրվածք և դաստակային լայնաձիգ կապանի հատում։ Հետվիրահատական շրջանում դաստակը երբեմն անհրաժեշտության դեպքում (հատկապես գիշերները) ֆիքսվում է կարճ գիպսակապով, նախապես պատրաստված օրթեզով կամ պատրաստի ֆիքսատորով՝ դաստակը 20-30° տարածման դիրքում, և առնվազն 6 շաբաթվա ընթացքում խորհուրդ է տրվում խուսափել ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունից։
Տարածվածություն
Դաստակային թունելի համախտանիշի տարածվածությունը կազմում է մոտ 1%։ Այն կազմում է բոլոր կոմպրեսիոն նևրոպաթիաների մոտ 90%-ը ։ Ավելի հաճախ հիվանդանում են կանայք՝ 69% (երբեմն հղիության ընթացքում )։ Մի փոքր ավելի հաճախ (56%) լինում է երկկողմանի ախտահարում։
Լեսկուս
Լեսկուս (Lescousse), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Արևմտյան Պամիե կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09163։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 88 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 52 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 35-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 17-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 67,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 71,4 %)։ 35 աշխատունակ բնակիչներից 35-ը աշխատում էին (20 տղամարդ և 15 կին), անաշխատանք մարդիկ չկային։ 17 անգործունակ մարդկանցից 7-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 5-ը թոշակառու, 5-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ալբերտոս (հակապապ)
Ալբերտոս (, ավազանի անունը՝ Ալբերտ ), Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու հակապապ։ Ալբերտոսը ծնվել է Իտալիայում։ Եղել է կարդինալ և Պորտո Սանտա Ռուֆինա թեմի եպիսկոպոս։ Հակապապ ընտրվել է 1101 թվականին կայսերական կուսակցության կողմից, այն բանից հետո, երբ ձերբակալվում և բանտարկվում է Թեոդորիկ հակապապը ։
Կղեմես III-ի հետևորդները, ովքեր ընտրել էին Թեոդորիկին, Հենրիխ IV-ի ցուցումներով, հավաքվում են Սանտի Ապոստոլի եկեղեցում, որպեսզի պապ ընտրեն Ալբերտոսին ի հակադրություն Պասքալիս II օրինական պապի։
Հռոմում անկարգություններ են սկսվում, և հակապապի կողմնակիցներին ձերբակալում են։ Ալբերտոսը հասցնում է թաքնվել Սանտ Մարցելլա երկեղեցում։ Օրինական պապը կաշառում է կայսրին, և վերջինս հրաժարվում է աջակցել նրան։ Ալբերտոսը ձերբակալվում է, նրան զրկում են եպիսկոպոսությունից և տանջահար անելով՝ բանտ նետում։ Կարճատև ազատազրկումից հետո նրան մենաստան են ուղարկում, որտեղ և մահանում է 1102 թվականին։
Ալենկուր (Էնայի գավառ)
Ալենկուր (Alaincourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա երկրամասի Էնա դեպարտամենտում։ Մտնում է Սեն Կանտեն շրջանի Ռիմբոն կանտոնի կազմի մեջ։ INSEE կոդը՝ 02009:
Բնակչություն
2010 թվականին բնակչության թվաքանակը եղել է 503 մարդ ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 384 աշխատունակ բնակիչներից 235-ը (15-64 տարեկան) տնտեսապես ակտիվ են,113-ը՝ պասիվ (ակտիվության ինդեքսը՝67.5%, 1999 թվականին 69.2% էր)։ 235ակտիվ բնակիչներից 213-ը (117տղամարդ և 96կին) աշխատում են, գործազուրկ էր 22-ը (13 տղամարդ և 9 կին)։ 113 պասիվներից 24-ը աշակերտներ և ուսանողներ են, 48-ը՝ թոշակառուներ, 41-ն էլ պասիվ են այլ պատճառներով.
Թոմաշ Մասարիկ
Թոմաշ Գարիգ Մասարիկ, չեխոսլովակյան քաղաքական գործիչ, փիլիսոփա։ 1882-1914 թթ.-ին՝ Պրահայի համալսարանի փիլիսոփայության պրոֆեսոր։
«Ռեալիստների», որոնք ձգտում էին Չեխիայի ինքնավարությանը Ավստրո-Հունգարիայի կազմում, լիբերալ-քաղաքական խմբի հիմնադիրներից (1889)։ 1914-1918 թվականների Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին ավստրիական ռեակցիայի, հակասեմականության դեմ և այլ ելույթներով ձեռք է բերել ժողովրդականություն, քանիցս ընտրվել է ավստրիական պառլամենտի պատգամավոր։ 1887, 1889, 1910 թվականներին այցելել է Ռուսաստան, հանդիպել Լև Տոլստոյի հետ։ 1913 թվականին հրատարակել է «Ռուսաստանը և Եվրոպան» գիրքը (հ. 1-2)։ 1914 թվականից վտարանդվել է։ 1917-1918 թվականներին եղել է Ռուսաստանում, խրախուսել է ժամանակավոր կառավարության քաղաքականությունը։ Դեմ է արտահայտվել Հոկտեմբերյան հեղափոխությանը դիմավորել է թշնամաբար։
1918 թվականին եղել է Չեխոսլովակյան կորպուսի հակախորհրդային, ազատագրական ապստամբության կազմակերպիչներից։ 1918 թվականին վերադարձել է Պրահա, ընտրվել է Չեխոսլովակիայի Հանրապետության նախագահ։
Որպես փիլիսոփա հետևել է անգլիական և ֆրանսիական պոզիտիվիստներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1850 ծնունդներ Կատեգորիա:1937 մահեր Կատեգորիա:Չեխիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Չեխ փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Անկախության ակտիվիստներ Կատեգորիա:Չեխ հումանիստներ Կատեգորիա:Չեխ հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Չեխ ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Չեխ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Չեխ մանկավարժներ Կատեգորիա:Չեխ լրագրողներ Կատեգորիա:Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Բրիտանական ակադեմիայի թղթակից-անդամներ
Ալմադին
Ալմադին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Բշերիկի գավառակում։ Գտնվում էր Բաթմանագետի ստորին հոսանքում՝ գետի ձախ կողմում։
Հանդիսանում էր գավառակի կենտրոնը ։
XX դարի սկզբին ուներ 60 տուն բնակիչ, որից 55-ը՝ քրդական, 5-ը՝ հայկական։
Ալմադինը թուրքերի կողմից կողոպտվել և ավերվել է 1895 թ.-ի կոտորածների ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բաբելոնի թագավորություն
Բաբելոնի թագավորություն (Βαβυλών, بابل), հայտնի է նաև, որպես Քաղդեա, Հին կտակարանում՝ Սենաար, հնագույն պետություն Տիգրիս և Եփրատ գետերի ստորին ավազանում մ․թ․ա․ 1894-ից 539 թվականներին։ Կոչվել է գլխավոր քաղաք Բաբելոնի անունով։
Պատմություն
Մ․թ․ա․ 24-22-րդ դարերում մտել է Աքքադի, 22-21-րդ դարերում՝ Ուրի III հարստության տիրապետության մեջ։ Մ․թ․ա․ 1894-ին Բաբելոնում հիմնվել է տեղական ամովհրական դինաստիան։
Համուրապի թագավորի օրոք (մ․թ․ա․ 1792–1750) Միջագետքի մեծ մասը միավորվել է Բաբելոնի տիրակալության ներքո։ Մ․թ․ա․ 18-րդ դարի երկրորդ կեսից զանգվածաբար Բաբելոն են թափանցել քասիտական ցեղեր, որոնք անկման են հասցրել նրա ստրկատիրական ծաղկուն պետությունը և հիմնել իրենց տիրապետությունը (մ․թ․ա․ 1518-1204)։ Քասիտական տիրապետության անկումից հետո Բաբելոնը ժամանակավոր վերելք է ապրել նոր դինաստիայի ներկայացուցիչ Նաբուգոդոնոսոր I-ի օրոք, որը ետ է մղել հարևան Ասորեստանի և Էլամի ոտնձգությունները, պահպանել երկրի անկախությունն ու հզորությունը։
Այս գաղթը հայտնի է «Բաբելոնյան գերություն» անունով։ Մ․թ․ա․ 539 թվականին Աքեմենյան թագավոր Կյուրոս Մեծը նվաճել է Բաբելոնը։ Վերջինիս գրավմանը, ըստ հույն պատմիչ Քսենոփոնի («Կյուրոպեդիա»), մասնակցել են արմենների (հայերի) 8-հազարանոց այրուձին և 40-հազարանոց հետևակը՝ Տիգրանի և Եմնասի առաջնորդությամբ։ Հրեաների համակրությունը շահելու համար Կյուրոսը նրանց վերադարձրել է Պաղեստին և ետ տվել խլված հարստությունը։ Բաբելոնը վերածվել է Աքեմենյան Պարսկաստանի փոխարքայության՝ Կյուրոս II-ի որդի Կամբյուսեսի գլխավորությամբ։ Դարեհ I-ի օրոք Բաբելոնը ապստամբել է և անկախացել։ Ըստ Բագհաստանայի արձանագրության, ապստամբության ղեկավարը՝ հայազն Արախանը, հռչակվել է Բաբելոնի թագավոր (Նաբուգոդոնոսոր IV)։ Դարեհ I-ը հաղթել է նրան և կողմնակիցների հետ մահապատժի ենթարկել։ Ենթադրվում է, որ բաբելոնյան ապստամբները համագործակցել են ապստամբած Հայաստանի հետ։ Ալեքսանդր Մակեդոնացու նվաճումներից հետո Բաբելոնը կառավարել են մակեդոնական, այնուհետև սելևկյան կուսակալները։ Մ․թ․ա․ մոտ 140 թվականից Բաբելոնը մտել է պարթևական, այնուհետև (մ․ թ․ 224)՝ Սասանյան պետության կազմի մեջ։ Հայաստանի կապերը Բաբելոնի հետ ունեցել են հնագույն պատմություն։ Ուրարտական պետության թագավոր Արգիշտի Բ-ի արշավանքները (մ․թ․ա․ 751-750) հասել են մինչև Բաբելոն։ Հերոդոտոսը վկայում է, որ Եփրատ գետով աշխույժ առևտուր է կատարվել Բաբելոնի և Հայաստանի միջև։
Կատեգորիա:Բաբելոն Կատեգորիա:Արևմտյան Ասիայի պատմություն Կատեգորիա:Մերձավոր Արևելքի պատմական պետություններ
Կոմյուս (Օդի գավառ)
Կոմյուս (Comus), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 40 մարդ, բնակչության խտությունը` 2.84 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14.07 կմ² տարածք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 14 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 10-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 4։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,4 %։ 10 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 9 անձ (5 տղամարդ և 4 կին)։ Գործազուրկ են եղել 1 անձ (1 տղամարդ և 0 կին)։ 4 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 3-ը` թոշակառուներ, իսկ 0-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Արմեն Տոնյան
Արմեն Ռուբենի Տոնյան, հայ պետական գործիչ, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, ՀԽՍՀ թեթև արդյունաբերության նախարար։
Կրթություն
Սովորել է Մոսկվայի թեթև արդյունաբերության տեխնոլոգիական ինստիտուտում (1937-1941 թթ)։ 1941 թվականին կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, այնտեղից գործուղվել Ժուկովսկու անվան Ռազմաօդային Ակադեմիա, որն ավարտել է 1945 թվականին։
Գործունեությունը
1946 թվականից եղել է Երևանի երրորդ կոշիկի ֆաբրիկայի տնօրեն։ 1949 թվականից սկսած աշխատել է ՀՍԽՀ նախարարների խորհրդում՝ զբաղեցնելով մի շարք պատասխանատու պաշտոններ։ Այնուհետև զբաղեցրել է Հայկական ՍԽՀ ժողտնտխորհի թեթև արդյունաբերության վարչության արտադրական բաժնի վարչի (1957-1958), մահուդի կոմբինատի տնօրենի (1958-1961), Հայաստանի ժողտնտխորհի արտաքին կապերի բաժնի վարչի (1961-1964) պաշտոնները։
1965-1970 թթ. Արմեն Տոնյանն աշխատել է որպես ՀՍԽՀ թեթև արդյունաբերության նախարար։ Նրա նախարար աշխատելու տարիների ընթացքում կառուցվեցին և վերակառուցվեցին Հայաստանի համար մեծ նշանակություն ունեցող մի շարք ձեռնարկություններ՝ Իջևանի գորգագործական կոմբինատը և «Հայգորգի» գլխամասային ձեռնարկությունը, Երևանի մետաքսագործական կոմբինատը, Լենինականի մանածագործական ֆաբրիկան, Կիրովականի տրիկոտաժի ֆաբրիկայի արտադրական մասնաշենքը, ինչպես նաև համանման ֆաբրիկաներ Գորիսում, Լենինականում և Կամոյում։ Կառուցվեցին կարի ֆաբրիկաներ Կիրովականում, Ալավերդիում, Էջմիածնում, Երևանում ։ Կառուցվեց կոշիկի «Մասիս» միավորման գլխամասային ձեռնարկությունը, սկսվեց մոդելային կոշիկի արտադրանքը, Խորհրդային Միության քաղաքներում բացվեցին «Մասիսի» ֆիրմային խանութներ։ Նույն թվերին Ա․Տոնյանը նաև ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր է եղել։
1970 -1976 թթ. Ա. Տոնյանն աշխատում է որպես ՀԽՍՀ Պետպլանի նախագահի տեղակալ։ 1979 թվականին անցնելով թոշակի, մինչև 1988 թվականը շարունակում է աշխատել որպես Աշխատանքի գիտական կազմակերպման ինստիտուտի գլխավոր մասնագետ։
Աշխատանքային գործունեության հետ մեկտեղ 1989 թվականին նա հիմնադրել է Հայաստանի բիլիարդի ֆեդերացիան և եղել նրա առաջին նախագահը մինչև 1994 թվականը ։ Եղել է նաև ԽՍՀՄ բիլիարդի ֆեդերացիայի նախագահության անդամ։ Նախաձեռնել է և մեծապես օժանդակել բիլիարդի մի շարք դպրոցների և ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտում բիլիարդի բաժանմունքի բացմանը։
Պարգևներ
Արմեն Տոնյանը պարգևատրվել է մի շարք մարտական և աշխատանքային շքանշաններով ՝ Մեծ Հայրենական պատերազմի 1-ին և 2-րդ աստիճանի շքանշաններով, «Պատվո Նշանի» շքանշանով, «Աշխատանքային Կարմիր Դրոշի» երկու շքանշանով, ինչպես նաև բազմաթիվ մեդալներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1918 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 6 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 10 մահեր Կատեգորիա:2000 մահեր Կատեգորիա:Թբիլիսի քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Հայ ճարտարագետներ Կատեգորիա:Հայ տեխնոլոգներ Կատեգորիա:Հայ նախարարներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Հանբալյան մազհաբ
Հանբալիական մազհաբ կամ հանբալիյյա, սուննի իսլամի կրոնաիրավագիտական 4 դպրոցներից մեկը։ Հիմնադրել է աստվածաբան և իրավագետ Ահմադ իբն Հանբալը (780 – 855)։
Ալ-Հանբալիյյա
Իսլամը բաժանվում է 2 ուղղության՝ սուննիզմ և շիիզմ։ Սուննի մուսուլմաններըունեն կրոնաիրավաբանական 4 դպրոց՝ հանաֆիական, մալիքիական, շաֆիական և հանբալյան։
Հանբալիները իրենց անունը ստացել են հիմնադիր Ահմադ իբն Հանբալի անունից։ Ի տարբերություն այլ սուննիական մազհաբների՝ հանբալիականությունը ծագել է որպես կրոնա-քաղաքական շարժում և հետո միայն մտել դոգմատիկ-իրավական դպրոց։ Հայտնվելով 9-րդ դարի սոցիալ-քաղաքական սուր ճգնաժամի շրջանում (المهنة՝ միհնա)՝ հանբալիականությունն իր տեսությունում և պրակտիկայում արտահայտեց տրադիցիոնալիզմի առավել պահպանողական կողմնակիցների ({{lang-ar| أهل الحديث՝ ահլ ալ-հադիս) հայացքները, դարձավ նրանց յուրատեսակ ռեակցիան՝ փոփոխություններ կատարելու հասարակության սոցիալ-քաղաքական և կրոնական կյանքում։
Հանբալիականության հիմնադիրները, որոնք իրենց ժամանակակից դարաշրջանն համարում էին մուսուլմանական հասարակության խորը պառակտման շրջան, կրիզիսի հիմնական պատճառը համարում էին շահադիտական տեսության ({{lang-ar|كلام}}՝ քալամ) տարածումը՝ դոգմատիկայում և իրավունքում իր ռացիոնալիստական մեթոդներով։ Հանբալիականության գաղափարախոսները առաջ քաշեցին մարգարեի սուննային՝ որպես հավատքի հեղինակավոր աղբյուրի, դիմելու միջոցով իսլամի մաքրման գաղափարը։ Վաղ հանբալիական ստեղծագործությունները ներկայացնում են սուննայի կոնցեպցիաների զարգացման կարևոր փուլ՝ դրանցում սուննան հայտարարվում է ղուրանական տեքստի համար բացատրություն՝ թաֆսիր ({{lang-ar| السنة تفاسير القرآن}}՝ աս-սուննա թուֆասսիրու-լ-կուր'ան), հադիսների հեղինակությունը նրանք գրեթե հասցրին Ղուրանի տեքստի մակարդակին, պնդելով, որ դրանք անհրաժեշտ է հավատով ընդունել՝ ելնելով բի-լա քայֆա սկզբունքից ({{lang-ar| بلا كيف}} չհարցնելով «ինչպե՞ս»)։ Սուննայի հեղինակության ստեղծման գործում կարևորագույն քայլ էր այն մուսուլմանի հավատքի իսկության որոշման գլխավոր չափանիշ հայտարարելը։
Հանբալիականներն առաջիններից մեկն էին, որ ձեռնամուխ եղան ավանդական դավանանքի համակարգմանը։ Այդ գործընթացը դեռ վաղ շրջանում (9-10-րդ դարեր) արտահայտում գտավ տարբեր ժանրերի մի շարք աշխատանքների ստեղծման մեջ ({{lang-ar|عاقد}}՝ 'ակիդներ, հադիսների հավաքածուներ, հանբալիական հեղինակությունների դատողությունների հավաքածու, հատուկ աստվածաբանական ստեղծագործություններ), որոնցում շարադրվում էին հավատի և իրավունքի հիմքերի ավանդական մեկնաբանման ընդհանուր և մասնավոր դրույթները, մուսուլմանական հասարակության պատմությունները, ուսումնասիրվում էին հասարակության սոցիալ-քաղաքական կարևոր հարցեր։ Հանբալիականներին բնորոշ են պարզությունը, դոգմատիկ պատկերացումների հասկանալիությունը, դրանց ոչ էլիտար բնույթը՝ ի տարբերություն, օրինակ, մութազալիտական դոգմաների, որոնք կենտրոնացած են հասարակության կրթված մասի վրա։ Հանբալիականներն հանդես եկան որպես հակառակորդներ Ղուրանի տեքստի և հադիսների՝ ինչպես բառացի, այնպես էլ այլաբանական բացատրությանը, մերժում էին հավատքի դոգմաների ցանկացած ռացիոնալ մեկնաբանման հնարավորությունը։
Լինելով աստվածային նախասահմանության անվերապա-հության կողմնակիցներ՝ հանբալիականներն, այնուամենայնիվ, համարում էին, որ մարդու հավատը ({{lang-ar|الإيمان}}՝ իման) կախված է նրա կատարած լավ արարքներից։ Մարդկային արարքների՝ որպես նրա կատարելագործման լավագույն պայմանի, ներառումը «հավատի» կատեգորիայի մեջ սահմանեց հանբալիականնների սոցիալական ակտիվության բարոյական մոտիվացիան (պատճառաբանություն)։ Հանբալիական գաղափարախոսության կարևոր ասպեկտ դարձավ հավատքի և իրավունքի ասպարեզում ցանկացած նորարարությունների ({{lang-ar|بداع}}՝ բիդա') մերժումը, որոնք ուղղակի հիմնավորում չունեն Ղու-րանում և հադիսներում։ Նորարարությունների նկատմամբ անհանդուրժողական հանբալիա-կանները, սակայն, վճռականորեն հանդես եկան ցանկացած ծայրահեղ դրսևորումների դեմ, ինչպես հավատքի, այնպես էլ հասարակության կյանքի պրակտիկ կազմակերպման ոլորտնե-րում։ Հանբալիականները քննադատում էին խռովություններում ({{lang-ar|فطنة}}՝ ֆիտնա) մասնակցությունը՝ հասարակությունում կարգուկանոնի վերականգման լավագույն մեթոդ համարելով նրա ղեկավարների և շարքային անդամների առջև խրատական ելույթներ ({{lang-ar|نصيحة}}՝ նասիհա) ունենալը։ Հանբալիները պահանջում էին հնազանդվել օրինական կառավարչին, անկախ այն բանից՝ արդար է նա, թե ոչ։ Նրանք պատվիրում էին «հանապազօրյա հաց» հայթայթել ցանկացած թույլատրելի միջոցներով՝ մարդկային բարօրության ({{lang-ar|كسب}}՝ քասբ) ձեռք բերման սկզբունքն հակադրելով սուֆիականին՝ «Ալլահին ապավինելուն» ({{lang-ar|توكل}}՝ թավաքքուլ)։
Ուսմունքի տարածումը
10-րդ դարի առաջին քառորդում, հանբալիականներն առաջ քաշեցին ամբողջ մուսուլմանական հասարակության միավորման գաղափարը։ Այդ ժամանակահատվածում հանբալիական գրականության մեջ ամրապնդվում են «սուննայի կողմնակիցների» էլիտարության և, հետևաբար հենց իրենց՝ հանբալիականների՝ որպես սուննայի կոնցեպցիայի գլխավոր պահապանների մասին պատկերացումները։ Հանբալիական հեղինակները կենտրոնացնում են իրենց ուշադրությունը սեփական էթիկա-իրավական պատվիրանների համակարգի ստեղծման վրա։ Դրան հետևելը, ըստ իրենց մտահղացման, կապահովեր հավատքի մաքրության պահպանումը և կերաշխավորեր հասարակության կյանքի ճիշտ կազմակերպումը։ Թեև հանբալիական իրավական դպրոցը կազմավորվել է 11-րդ դարի սկզբում՝ հանբալիական իրավունքի մասին ընդհանուր աշխատություններն առաջացել են շատ ավելի ուշ։ Դրանցից մեկը (كتاب العمدة في أحكام الفقه՝ քիթաբ ալ-'ումդա ֆի ահքամ ալ-ֆիկհ) պատկանում է Մուվաֆֆակ ալ-Դին իբն Կուդամին (1146-1223), երկրորդը (السياس الشريعة՝ աս-Սիյաս աշ-Շար'իյան)՝ գրվել է 13-րդ դարում Իբն Թայմիայի կողմից։ Հանբալիական իրավունքի գլխավոր աղբյուրներն են Ղուրանն ու Մարգարեի սուննան։ Հանբալիականներն ընդունում էին հասարակության համաձայնությունը (الإجماع՝ իջմա')` այն սահմանափակելով Մուհամմադի հետևորդների և կողմնակիցների առաջին սերունդներով։ Ձևականորեն մերժելով ցանկացած ռացիոնալ մեթոդները` հանբալիականները փաստորեն օրինականացրին համանմանությամբ (القياس՝ կիյաս') դատելը։
Հանբալիականների գաղափարները գտան Իրաքի, Խորասանի, Սիրիայի, Հիջազի քաղաքային բնակչության միջին և ստորին խավերի լայն աջակցությունը և զգալի ազդեցություն ունեցան անդալուսյան տրադիցիոնալիստական դպրոցի վրա։ Ամբողջ միջնադարի ընթացքում հանբալիականները, իրենց վրա վերցնելով սուննիական «ուղղահավատության» կրողների դերը, մեկ անգամ չեն մասսայական քաղաքային շարժումների գլուխ կանգնել։ Նոր ժամանակներում Մարգարեի սուննային դիմելու միջոցով իսլամի «նորացման», նորարարությունների դեմ պայ-քարի գաղափարները վերածնվեցին վահաբիների՝ իսլամական բարենորոգման ներկայացուցիչների կողմից։ Ներկայումս հանբալիական գաղափարախոսությունը լայնորեն օգտագործ-վում է «Մուսուլման եղբայրների» կողմից։ Հանբալիականների դոգմատիկ-իրավական դպրոցը պաշտոնապես ընդունված է Սաուդյան Արաբիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսլամի ճյուղեր Կատեգորիա:Իսլամագիտություն