cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աստված ճիշտը տեսնում, բայց անմիջապես չի ասում
Տեքստի տարբերակներ
Տոլստոյը համաձայնվել է, որ Չերտկովը փոխի տվյալ հատվածը, և «Միջնորդ» հրատարակչության 1885 թվականի հրատարակության մեջ, մի քանի այլ աննշան փոփոխությունների հետ, Աքսյոնովի պատասխանը հնչել է այսպես.
Այս հրատարակության գրախոսներից մեկը «Նորություններ» պետերբուրգյան թերթում նշել է այդ փոփոխության կասկածելի բնույթը. «Դրանով, անկասկած, արտահայտվում է ժողովրդական բարոյականության հոգատար պահպանումը։ Մեր կարծիքով այդ հոգատարությունն ավելորդ է. ժողովուրդը երեխա չէ։ Նա կյանքի բավական փորձառություն ունի, հիանալի կարող է տարբերել անբարոյական սուտը մերձավորի փրկությանն ուղղված ստից» ։
Այն հարցը, թե որքանով է օրինական Չերտկովի ուղղումը և արդյոք համապատասխանում է պատմվածքի սյուժեի տրամաբանությանը, քննարկվում են նաև ժամանակակից տոլստոյագետներ Հյու Մակլեյնի և Հերի Ջանի կողմից ։
Տոլստոյի գնահատական
Տոլստոյը բարձր է գնահատել իր պատմվածքը և այն համարել իր լավագույն ստեղծագործություններից մեկը։ Տոլստոյի հետ հանդիպում ունեցած գրականագետ և թատերագետ Սերգեյ Դուրիլինի այն հարցին, թե «իր ստեղծագործություններից ո՞ր մեկն է Լև Նիկոլաևիչը գեղարվեստական տեսանկյունից համարում լավագույնը», գրողը պատասխանել է. «Աստված ճիշտը տեսնում, բայց անմիջապես չի ասում» ։
«Ի՞նչ է արվեստը» տրակտատում պատմվածքը հիշատակվել է հետևյալ ենթատեքստում.
Ընդ որում՝ Տոլստոյը լավ արվեստի «առաջին տեսակը» հենց նույն տեղում որակել է «այն արվեստը, որն արտահայտում է աշխարհում մարդու՝ կարգավիճակի կրոնական ընկալումից բխող զգացմունքը՝ ուղղված աստծուն և մերձավորին, այսինքն՝ կրոնական արվեստը»։
Մեկնաբանելով տվյալ տրակտատը՝ փիլիսոփա Լև Շեստովը նկատել է, որ «…իրականում Տոլստոյը հիանալի հասկանում է, որ «Կովկասի գերին» և «Աստված ճիշտը տեսնում, բայց անմիջապես չի ասում» պատմվածքները (միայն այս երկուսն է իր գրածներից նա վերագրում լավ արվեստին) ընթերցողների համար երբեք չեն ունենա այն նշանակությունը, որ ունեն նրա ոչ միայն մեծ վեպերը, այլ նույնիսկ «Իվան Իլյիչի մահը» վիպակը» ։
Քննադատություն
Լև Տոլստոյի ստեղծագործություններն ուսումնասիրող Հյու Մակլեյնը նշել է, որ պատմվածքում առկա է առնվազն երկու սխալ, որ, հնարավոր է, ծագել են հեղինակի անուշադրության հետևանքով ։
Պատմվածքի սյուժեի կառուցվածքային վերլուծությունը տրված է Հերի Ջանի աշխատության մեջ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Լև Տոլստոյի պատմվածքներ Կատեգորիա:1872 պատմվածքներ
Դորին Ռեչան
Դորին Պավլովիչ Ռեչան (Dorin Recean, ), մոլդովացի պետական և քաղաքական գործիչ։ 2023 թվականի փետրվարի 16-ից Մոլդովայի Հանրապետության վարչապետ։
Մոլդովայի Հանրապետության տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կապի նախարարի տեղակալ 2010 թվականի հունվարի 29-ից մինչև 2012 թվականի հուլիսի 24-ը։ Մոլդովայի Հանրապետության ներքին գործերի նախարար 2012 թվականի հուլիսի 24-ից մինչև 2015 թվականի փետրվարի 18-ը։ Մոլդովայի Հանրապետության Նախագահի խորհրդական պաշտպանության և ազգային անվտանգության ոլորտում, 2022 թվականի փետրվարի 7-ից Մոլդովայի Հանրապետության Անվտանգության բարձրագույն խորհրդի քարտուղար։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1974 թվականի մարտի 17-ին Մոլդովական ԽՍՀ Դոնդյուշանի քաղաքում։
Կրթություն
1996 թվականին ավարտել է Մոլդովայի տնտեսական կրթության ակադեմիան՝ «Միջազգային բիզնեսի կառավարման ոլորտում իրավագիտություն» մասնագիտությամբ։
2000 թվականին ստացել է բիզնեսի կառավարման մագիստրոսի կոչում Բելգիայի մասնաճյուղում ։
Տիրապետում է երեք օտար լեզուների՝ ռուսերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն։
Աշխատանքային գործունեություն
1995-2002 թվականներին եղել է խորհրդատու, նախագծերի ղեկավար և ձեռնարկությունների վերակազմավորման գործակալության ծրագրի տնօրեն։
2002-2010 թվականներին եղել է TeleMedia Group, Concernul Milenium Grup-ի  վաճառքի և մարքեթինգի տնօրեն։
2010 թվակնի հունվարի 29-ից մինչև 2012 թվականի հուլիսի 24-ը՝ Մոլդովայի Հանրապետության տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կապի նախարարի տեղակալ ։ Պատասխանատու էր Մոլդովայի Հանրապետության և Եվրամիության միջև մուտքի արտոնագրային ռեժիմի ազատականացման ծրագրի շրջանակներում կենսաչափական անձնագրերի ներդրման համար։
2012 թվականի հուլիսի 24-ից մինչև 2015 թվականի փետրվարի 18-ը՝ Մոլդովայի Հանրապետության ներքին գործերի նախարար Վլադիմիր Ֆիլատի և Յուրի Լյանկեի կառավարություններում ։ Դարձել Է Մոլդովայի ներքին գործերի առաջին քաղաքացիական նախարարը։
2016 թվականից 2022 թվականներին աշխատել է տարբեր միջազգային կազմակերպություններում՝ որպես տվյալների վերլուծության խորհրդատու։
2022 թվականի փետրվարի 7-ից՝ Մոլդովայի Հանրապետության Նախագահի խորհրդական պաշտպանության և ազգային անվտանգության ոլորտում, Մոլդովայի Հանրապետության Անվտանգության բարձրագույն խորհրդի քարտուղար ։
2023 թվականի փետրվարի 10-ին Մոլդովայի նախագահ Մայա Սանդուն առաջադրվել է Մոլդովայի Հանրապետության վարչապետի թեկնածու ։ 2023 թվականի փետրվարի 16-ին Մոլդովայի խորհրդարանը հաստատել է Ռեչանին վարչապետի պաշտոնում և նրա առաջարկած կառավարության կազմը ։
Ռեչանի կառավարություն
Ռեչանի նախաձեռնությամբ ստեղծվել է էներգետիկայի նախարարություն, որը ղեկավարել է Վիկտոր Պարլիկովը։ Նշանակվել են ենթակառուցվածքների և տարածաշրջանային զարգացման նոր նախարարներ, ֆինանսների նախարար և արդարադատության նախարար; վերացվել է թվային զարգացման փոխվարչապետի պաշտոնը՝ էկոնոմիկայի նախարարությանը միանալով տնտեսական զարգացման և թվայնացման նախարարության ձևավորմամբ, նախկին էկոնոմիկայի նախարարի գլխավորությամբ, որը բարձրացվել է փոխվարչապետի կարգավիճակին. գյուղատնտեսության և սննդի արդյունաբերության նախարարը բարձրացվել է փոխվարչապետի կարգավիճակին; ենթակառուցվածքների և տարածաշրջանային զարգացման նախարարը իջեցվել է նախարարի կարգավիճակի; Գավրիլիցայի նախորդ կառավարության մնացած անդամները մնացել են իրենց պաշտոններում  ։
Ընտանիք
Ամուսնացած է, կինը՝ Ստելլա Ռեչան, ունի երկու երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոլդովայի վարչապետներ Կատեգորիա:Մոլդովայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պետության գործող ղեկավարներ Կատեգորիա:Մոլդովացի տնտեսագետներ
Արդյունաբերական սառնարան
Արդյունաբերական սառնարան՝ շուտ փչացող սննդամթերքը և այլ մթերքներ ցածր ջերմաստիճաններում պահելու համար նախատեսված կառույց։ Խոշոր արդյունաբերական սառնարանը (որը գործում է որպես ինքնուրույն ձեռնարկություն) բաղկացած է ավտոմոբիլային և երկաթուղային հարթակներ ունեցող պաղեցվող պահեստից, սառնարանային տեղակայանքի մեքենայական և կոնդենսատորային բաժանմունքից, խտարանից, շրջանառու ջրամատակարարման պոմպակայանից և այլ շենքերից ու կառույցներից։ Ըստ նշանակման արդյունաբերական սառնարանները լինում են արտադրական՝ պաղեցված կամ սառեցված սննդամթերքի սառը մշակման և պահման համար, բաշխիչ՝ արդյունաբերական կենտրոններն ու քաղաքները տարվա ընթացքում սեզոնային սննդամթերքով հավասարաչափ սպասարկելու համար, և առևտրական (առևտրի բազաներում, խանութներում, ճաշարաններում և այլ օբյեկտներում մթերքը կարճատև պահելու համար)։ Արդյունաբերական սառնարաններում նախատեսված են տարբեր ջերմաստիճանային ռեժիմներով սառնարանային խցիկներ։ Բոլոր սառնարանային խցիկները սարքավորվում են ջերմամեկուսիչ դռներով։
Կատեգորիա:Տեխնիկա Կատեգորիա:Արդյունաբերություն
Տիբերիոս
Տիբերիոս (, ծնունդով՝ Տիբերիոս Կլավդիոս Ներոն (Tiberius Claudius Nero), ), հռոմեական կայսր 14 - 37 թվականներին, Հուլիոսների-Կլավդիոսների հարստությունից։ Մայրը՝ Լիվիան, մ.թ.ա. 38 թվականին, երբ Տիբերիոսը չորս տարեկան էր, ամուսնալուծվել է առաջին ամուսնուց, որպեսզի ամուսնանա Օկտավիանոս Օգոստոսի հետ։ Մ.թ. 4 թվականին, երբ Տիբերիոսը որդեգրվեց Օգոստոսի կողմից, նա սկսեց անվանվել Տիբերիոս Կեսար, իսկ Օգոստոսի մահից հետո՝ Տիբերիոս Կեսար Օգոստոս։ Նախքան գահը ժառանգելը զբաղեցնում էր մի շարք պաշտոններ, կատարում կայսրի հատուկ հանձնարարությունները։ Աչքի է ընկել նաև որպես ռազմական գործիչ, հռոմեական զորքերի հրամանատար՝ մ.թ.ա. 12-9 թվականներին գրավելով Պանոնիան (Դանուբ գետի վրա), հաջող ռազմական գործողություններ վարելով Գերմանիայում (մ.թ.ա. 9–7 թվականներին և նորից մ.թ. 4–6 թվականներին)։ Մ.թ. 6–9 թվականներին ճնշել է Իլիրիկում և Պանոնիայում ծագած ապստամբությունները։ Տիբերիոսը հպատակեցրել է Հռոմի իշխանությանը առ Հռենոս և Դանուբ ընկած տարածքները՝ դարձնելով այդ գետերը կայսրության սահմանագիծ։ Հայաստանի նկատմամբ շարունակել է վարել Օգոստոսի քաղաքականությունը, ձգտել է դրածոների միջոցով Հռոմի ազդեցությանը ենթարկել Հայաստանը։
Սենկովո (գյուղ, Վելիժսկի շրջան)
Սենկովո (Сеньково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վելիժսկի շրջանի կազմում։
Տիբերիոս
Տիբերիոսի անձնական կյանքը Օգոստոսի կողմից զոհաբերվեց կասերական դինաստիական շահերին։ Մ.թ.ա. 11 թվականին Օգոստոսը ստիպեց Տիբերիոսին ամունալուծվել իր հղի կնոջ՝ Վիպսանիա Ագրիպայի հետ, որից նա արդեն ուներ որդի և ամուսնանալ Օգոստոսի այրի դստեր Յուլիայի հետ։ Ամուսնությունը հաջող ընթացք չունեցավ և, հնարավոր է, բացասաբար անդրադարձավ Տիբերիոսի բնավորության վրա։ Մ.թ.ա. 6 թվականին Տիբերիոսը թողնում է Հռոմը և հեռանում հունական Հռոդոս կղզի, որտեղ մնում է մինչև մ.թ. 2 թ.։ Տիբերիոսի այդ քայլը հարուցում է Օգոստոսի դժգոհությունը, նամանավանդ, որ մինչ այդ նա հինգ տարով շնորհել էր Տիբերիոսին տրիբունի լիզորություններ։ Մ.թ.ա. 2 թվականին Օգոստոսը դատապարտում է իր աղջկան՝ Յուլիային ամուսնական անհավատարմության համար և խզում նրա ու Տիբերիոսի միջև ամուսնությունը։ Մ.թ. 4 թվականին, Օգոստոսի թոռներ՝ Լուցիոս և Գայոս Կեսարների հաջորդական մահերից հետո, կայսրը որդեգրում է Տիբերիոսին՝ պարտավորեցնելով նրան իր հերթին որդեգրել Գերմանիկոսին, որը Տիբերիոսի եղբորորդին էր և Օգոստոսի քրոջ թոռը։ Հաջորդ 10 տարիներին Տիբերիոսը փաստորեն Օգոստոս կայսեր գահակիցն էր։
Սենկովո (գյուղ, Վելիժսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վելիժսկի շրջանի բնակավայրեր
Տիբերիոս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հուլիոս-Կլավդիոսների հարստություն Կատեգորիա:Հռոմեական կայսրության կոնսուլներ
Սչաստլիվոե (գյուղ, Բախչիսարայի շրջան)
Սչաստլիվոե (Щасливе, Büyük Özenbaş), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բախչիսարայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բիյուկ-Օզենբաշ։
2001 թվականի տվյալներով Սչաստլիվոե գյուղում բնակվում էր 415 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բախչիսարայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Գալակտիկայի պահապանները (թիմ, 2008)
Հրատարակման պատմություն
25 թողարկումից շարքն ավարտվեց 2010 թվականի ապրիլին։ Սյուժեյի մի քանի թեմաներ ավարտվեցին «The Thanos Imperative»-ի 1-ից 6 և ևս երկու առանձին թողարկումներում (2010 թվականի մայիս - 2011 թվականի հունվար) ։
Թիմը կրկին վերակազմավորվեց Avengers Assemble-ի 4-8 թողարկումներում (2012 թվականի հունիս - հոկտեմբեր) ։
Շարքը վերսկսեց 2013 թվականին։
Թիմի հորինված պատմություն
Չիքացման ժամանակաշրջանում Աստղային լորդը որոշեց կազմավորել սուպերհերոսների միջտիեզերական խումբ, որնք ակտիվորեն պետք է պաշտպանեն տիեզերքը, այլ ոչ թե արձագանքեն ճգնաժամային իրադարձություններին, ինչպիսին Չիքացման շրջանում էր։ Այդ նպատակով նա ընտրում է Ադամ Ուորլոքին, Դրաքս ավերողին , Գամորային , Ֆայլա Վելլին (նոր Քվազարին) , Ռեակտիվ ջրարջին և Գրութին , ինչպես նաև աղոթարարին, որպես օգնական անդամ ։ Իր դաշնակից Նովայի առաջարկությամբ թիմը բազավորել «Մոռացություն» տիեզերակայանում, որն ունի տելեպորտացիայի համարյա անսահման ծավալ ։ Խմբի հետ ջերմ հաագործակցություն է ունենում տելեպատ-շուն Կոսմոն, ով համարվում է «Գիտելիք»-ի անվտանգության ղեկավարը։ Արդեն տիեզերական ճշմարտության եկեղեցուն ընտելանալուց հետո նրանք գնտնում են մի մարդու, ով կիսով չափ կորցրել է իր հիշողությունը և իրեն անվանում է Վենս Աստրո։ Նա մայոր Հաղթանակն էր՝ առաջին Գալակտիկայի պահապանների անդամներից մեկը ։ Վենս Աստրոն դեռ անանում թիմին առաջարկում է անվանել «Գալակտիկայի պահապաններ» ։ Երբ ադամներն իմանում են, որ Աստղային լորդը հրաման է տվել Աղոթարարին հեռազգացության միջոցով ստիպել հերսներին անդամակցել խմբին, դուրս են գալիս ։
Ռեակտիվ ջրարջը որոշում է շարունակել Աստղային լորդի առաքելությունն ու սկսում է կորած անդաների փնտրտուքները։ Նա խնդրում է Բզեզին միանալ խմբին, վերադարձնում է Գրութին, ինչպես նաև լիարժեք անդամ են դառնում Աղոթարարն ու մայոր Հաղթանակը։
Թանոսի իմպերատիվ
Երբ տիեզերքը գրավվեց «Կանքերվերս» այլընտրանքային տիեզերքի խողմից, Պահապանները, պատարեզմը ավելի շուտ ավարտելու համար, բռնում են Թանոսին ։ Թանոսի վրա հարձակվելուց զոհվում է Դրաքսը ։ Վերջում նրանք հաջողություն են գրանցում պատերազմում, սակայն Թանոսը մնալով կատաղության մեջ, խոստանում է սպանել նրանց բոլորին։
Աստղային լորդի անհետումից հետո Պահապանները բաժանվում են։ Չնայած դրան, հավատալով իր աշխատանքին, Կոսմոն «Աննիգիլյատորներ» անվանումով նոր թիմ է հավաքում ։ Պահապանները ժառանգությունը շարունակելու որոշմամբ վերադառնում են նաև Ռեակտիվ ջրարջը և Գրութը ։
Նոր թիմը հայտնվում է Երկրի վրա, որպեսզի օգնի Վրիժառուներին Թանոսի դեմ պայքարում ։
Marvel NOW!
Ներկայումս Marvel NOW!-ում տեղի են ունեցել խմբի անդամների փոփոխություններ։ Խմբում են դեռևս գործակալ Վենոմը և կապիտան Մարվելը։
Ֆիլմ
«Գալակտիկայի պահապանները» ֆիլմը, որը համարվում է Marvel-ի կնեմատոգրաֆիական տիեզերք-ի մի մաս, դուրս է եկել 2014 թվականի հուլիսի 31-ին, որտեղ թիմի անդամներ էին Աստղային լորդը (Քրիս Փրեթ), Գամորան (Զոյի Սալդանա), Դրաքս ավերողը (Դեյվ Բատիստա), Ռեակտիվ ջրարջը (Բրեդլի Քուփեր) և Գրութը (Վին Դիզել)։ Կինոնկարի ռեժիսորն է Ջեյմս Գանը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Marvel Comics Կատեգորիա:Marvel Entertainment Կատեգորիա:Marvel Comics-ի սուպերհերոսներ
Սպառման ֆունկցիա
Սպառման ֆունկցիա, ֆունկցիա, որը նկարագրում է սպառման և տնօրինվող եկամտի փոխկապակցվածությունը։
Նկարագրություն
Սպառման ֆունկցիան ֆունկցիա է, որը նկարագրում է սպառման և տնօրինվող եկամտի միջև փոխկապակցվածությունը։ Հանրահաշվորեն դա նշանակում է, որտեղ -ն ֆունկցիա է, որը ցույց է տալիս տնօրինվող Y_{d} եկամտի մակարդակի (պարտադիր վճարներից հետո ստացվող եկամուտն է. այդպիսիք են հարկերը և փոխանցման վճարները) և C սպառման մակարդակի միջև կապը։
Քեյնսը և նախորդները
Այսպիսով, սպառման ֆունկցիա հասկացությունը կիրառվել է մակրոէկոնոմիկայում՝ Ջոն Մեյնարդ Քեյնսի «Զբաղվածության, տոկոսի և փողի ընդհանուր տեսություն» աշխատության մեջ՝ 1936 թվականին։ Հասկացությունն աստիճանաբար զարգացել է մի շարք ուսումնասիրությունների արդյունքում, որոնք հրապարակվել են 1932 թվականի փետրվարից սկսած։ Քեյնսը ֆունկցիան օգտագործել է ընթացիկ սպառման մոդելում, որը կախված է տնային տնտեսությունների եկամտից։
Անմիջապես Քեյնսի նախորդը, որ ուսումնասիրել է սպառման կախվածությունը տնօրինվող եկամտից, եղել է Իրվինգ Ֆիշերը։ Իր «Հետաքրքրությունների տեսություն» (The Theory of Interest, 1930) աշխատության մեջ նա մշակել է միջժամանակային ընտրության տեսությունը, որտեղ ցույց է տվել, որ մարդիկ իրենց կյանքի ընթացքում վերցնում կամ փոխառության են տալիս, որպեսզի «հարթեն» սպառման մակարդակն իրենց կյանքի ընթացքում։ Ռիչարդ Թեյլերի և Ռոբերտ Դիմանդի խոսքերով՝ Ֆիշերը կանխագուշակել է ոչ միայն կյանքի ցիկլի և մշտական եկամտի վարկածները, այլև դրանց քննադատությունները վարքագծային տնտեսագիտության տեսանկյունից ։
Ըստ Ֆիշերի՝ սպառումը կախված է եկամտի ներկա արժեքից և հետագա եկամտի զեղչված արժեքից։
որտեղ r-ը տոկոսադրույքն է, Y_1-ը ընթացիկ ժամանակահատվածի տնօրինվող եկամուտն է, Y_2-ը՝ հետագայում տնօրինվող եկամուտն է։
Քեյնսյան ֆունկցիայի ամենապարզ մոդելը սպառման գծային ֆունկցիան է․
,
որտեղ a-ն ավտոնոմ սպառումն է, որը կախված չէ տնօրինվող եկամտից (այլ կերպ ասած, սպառումը՝ եկամուտը զրոյին հավասար լինելու դեպքում), -ն նվազեցվող սպառումն է, որը կախված է եկամտի մակարդակից։ b-ն սպառման սահմանային հակումն է, որը ցույց է տալիս, թե որքանով է ավելանում սպառումը տնօրինվող եկամտի աճին զուգընթաց, այսինքն՝ : Երկրաչափորեն b-ն սպառման ֆունկցիայի թեքությունն է։ Քեյնսի տնտեսագիտության տեսության հիմնական ենթադրություններից մեկն այն էր, որ այդ պարամետրը դրական է, բայց 1-ից փոքր, այսինքն՝ b \in (0,1): «Հիմնական հոգեբանական օրենքը կայանում է նրանում, որ մարդիկ, որպես կանոն, հակված են ավելացնել իրենց սպառումը եկամտի աճին զուգընթաց, բայց ոչ նույն քանակով, որքանով աճում է եկամուտը»։
Քեյնսյան ֆունկցիայի քննադատություններն ու հետագա զարգացումները
1946 թվականի «National Product since 1869» աշխատության մեջ ամփոփելով 1869-1940 թվականների ԱՄՆ-ի տնտեսության վիճակագրական տվյալները՝ Սայմոն Կուզնեցը ցույց է տվել, որ սպառման ֆունկցիան, որն առաջարկված է Քեյնսի կողմից, ճիշտ է կարճ ժամանակահատվածի համար, բայց չի արդարացվում երկար ժամանակահատվածում։ Ինչպես ցույց է տվել Կուզնեցը, եկամտի երկարաժամկետ աճը չի հանգեցրել եկամտի մեջ սպառման բաժնի նվազեցմանը։
Կուզնեցի քննադատությունը հանգեցրեց մշտական եկամտի վարկածի զարգացմանը Միլթոն Ֆրիդմենի կողմից և կյանքի ցիկլի վարկածի առաջացմանը Ռիչարդ Բրումբերգի և Ֆրանկո Մոդիլյանիի կողմից։ Մոդիլյանին և Բրումբերգը (1954) փորձեցին զարգացնել սպառման ֆունկցիայի տեսական հասկացությունը՝ հիմք ընդունելով այն եկամտի վերլուծությունը, որոնք սպառողները ստանում են իրենց կյանքի ընթացքում։ Ֆրիդմենը ստացավ Նոբելյան մրցանակ իր «Սպառման ֆունկցիայի տեսությունը» (1957) գրքի համար, որտեղ ներկայացված են մշտական եկամտի մի քանի սահմանումներ։
Մոդիլյանիի և Բրումբերգի համատեղ սպառման ֆունկցիան կյանքի ցիկլի ընթացքում․
,
Սպառումը, ըստ Ֆրիդմենի, ուղիղ համեմատական է մշտական եկամտին․
C = a Y_p,
որտեղ a-ն հաստատուն գործակիցն է, Y_p-ն սպասվող մշտական եկամուտը։
Վերջին ժամանակներում վարքագծային տնտեսագիտության շրջանակներում իրականացվող ուսումնասիրությունները հիմնված են 1949 թվականի Ջեյմս Դյուսենբերիի հարաբերական սպառողական ծախսերի մասին աշխատության վրա։ Համաձայն Դյուսենբերիի հարաբերական եկամտի վարկածի՝ եկամտի այն բաժինը, որն անհատը ծախսում է սպառման համար, կախված է ոչ թե բացարձակ արժեքից, այլ եկամուտների բաշխման հիերարխիայում անհատի հարաբերական դիրքից։ Այս ուսումնասիրություններում վարքագծային սկզբունքները սպառման ֆունկցիայի ամփոփիչ վերլուծության համար դիտարկվում են որպես մակրոտնտեսագիտական հիմքեր ։
Ռ. Հոլլի սպառման ֆունկցիան մշտական եկամտի մոդելում որոշվում է պատահական ուղղությունների գործընթացներով․
այսինքն՝ տնային տնտեսությունների՝ ընթացիկ ժամանակաշրջանում ունեցած իրենց մշտական եկամուտների գնահատականը հանդիսանում է գալիք ժամանակաշրջանի մշտական եկամտի լավագույն գնահատականը։ Գալիք ժամանակաշրջանի սպառումը՝ C_{+1}, հավասար է ընթացիկ ժամանակաշրջանի սպառման՝ C, և պատահական փոփոխականի՝ e_{+1} գումարին, որով սահմանվում են գալիք ժամանակաշրջանի անսպասելի ցնցումները։
Թուրքիայի ԵՄ անդամակցության հարց
Թուրքիայի ԵՄ անդամակցության հարց (Accession of Turkey to the European Union), (Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliği süreci), Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության առաջնային խնդիրներից մեկը, որը դարձել է նաև հետպատերազմական Եվրոպայի ամենախնդրահարույց հարցերից մեկը։ Բուն Թուրքիայում ԵՄ անդամակցության հարցը դարձել է կարևոր սոցիալ-քաղաքական, տնտեսական, ինքնագիտակցության և անգամ աշխարհայացքային հիմնախնդիր, չնայած ժամանակի ընթացքում կորցնում է իր սրությունը։ 2015 թվականի սոցիալական հարցումների արդյունքում Թուրքիայի քաղաքացիների միայն 20 %-ն է ցանկանում անդամակցել ԵՄ-ին։ Նախկինում, այդ թիվը կազմել է 75 % ։
Կարգավիճակ
ԱՄՆ Կենտրոնական հետախուզական վարչության դասակարգման համաձայն, Թուրքիան համարվում է զարգացած պետություն։ Եվրոպայի Խորհրդի անդամ երկրների շարքում թուրքական տնտեսությունը յոթերորդն է, իսկ ՀՆԱ-ի ցուցանիշներով՝ 15-րդն աշխարհում։ 1996 թվականին «Թուրքիայի և ԵՄ-ի միջև մաքսային միության համաձայնագրի» ուժի մեջ մտնելուց հետո, Թուրքիայի և ԵՄ-ի միջև ձևավորվել է մաքսային միություն։ Թուրքիան Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպության (1961), Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության կազմակերպության (1971) հիմնադիր անդամ է, ինչպես նաև Արևմտաեվրոպական միության ասոցացված անդամ։ Բացի այդ, Թուրքիան 1999 թվականից անդամակցում է Մեծ քսանյակին, որը սերտ հարաբերություններ ունի ԵՄ-ի հետ։ Երկիրը մտնում է նաև ՄԱԿ-ի «Արևմտյան Եվրոպա և այլ երկրներ» տարածաշրջանային խմբի մեջ։
Թուրքիան Եվրոպայի Խորհրդի հիմնադիրներից մեկն է և ի շնորհիվ 1963 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ստորագրված «Եվրոպական տնտեսական միություն-Թուրքիա» համաձայնագրի, Թուրքիան 1964 թվականից սկսած համարվում է ԵՄ-ի և նրան նախորդող կազմակերպությունների ասոցացված անդամ։ Թուրքիան կազմակերպության անդամակցության պաշտոնական հայտը ներկայացրել է 1987 թվականի ապրիլի 14-ին, սակայն պահանջվել է 12 տարի, որ ստանա պաշտոնական թեկնածուի կարգավիճակ։ Այդ մասին հայտարարվել է 1999 թվականին՝ Հելսինկիի գագաթնաժողովի ժամանակ։ 2004 թվականի դեկտեմբերի 17-ի Բրյուսելի գագաթնաժողովից հետո (2004 թվականից հետո տեղի ունեցած խոշոր ընդլայնումից հետո), Եվրոպական Խորհուրդը հայտարարեց, որ 2005 թվականի հոկտեմբերի 3-ից Թուրքիայի հետ սկսվելու են անդամակցության վերաբերյալ պաշտոնական բանակցությունները ։ Օրենսդրության ստուգման գործընթացը սկսվել է 2005 թվականի հոկտեմբերի 20-ին և ավարտվել 2006 թվականի հոկտեմբերի 18-ին ։
Կողմնակիցներ
Թուրքիայի ԵՄ անդամակցության կողմնակիցները վստահեցնում են, որ լինելով տարածաշրջանի գլխավոր դերակատարներից մեկ և ունենալով խոշոր տնտեսություն, Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի կազմում ունի երկրորդ խոշոր բանակը՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներից հետո։ Կողմնակիցները գտնում են, որ Թուրքիան կուժեղացնի ԵՄ դիրքերը՝ որպես գլոբալ աշխարհաքաղաքական դերակատարի։ Հաշվի առնելով տարածաշրջանում Թուրքիայի աշխարհագրական դիրքը, նրա տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և պատմական կապերը, հարուստ բնական պաշարները, շահեկան են ԵՄ-ի համար՝ դեպի Արևելք ընդլայնվելու համար ։ ԵՄ-ի տնտեսական և քաղաքական հետաքրքրությունների ոլորտներում են գտնվում Միջերկրական ծովի արևելյան ափը, Սև ծովյան տարածաշրջանը, Միջին Արևելքը, Կասպից ծովը և Կենտրոնական Ասիան ։
Շվեդիայի արտաքին գործերի նախարար Կառլ Բիլդի խոսքերով, «Թուրքիայի անդամակցումը ԵՄ-ին կընձեռնի գլխավոր դերակատարություն՝ Միջերկրածովյան տարածաշրջանում և Սև ծովի հարակից շրջաններում ստաբիլիզացիան ապահովելու համար, ինչը, վստահաբար, գտնվում է Եվրոպայի ռազմավարական հետաքրքրությունների ոլորտում»։ Մեծ Բրիտանիան այն երկրներից մեկն է, որը աջակցում է Թուրքիայի անդամակցությանը ԵՄ-ին։ 2008 թվականի մայիսին Եղիսաբեթ II թագուհին Թուրքիա կատարած պաշտոնական այցի ժամանակ հայտնել է, որ «Թուրքիան, ԵՄ-ի և ամբողջ աշխարհի համար կրիտիկական այս ժամանակաշրջանում, Արևմուտքի և Արևելքի միջև կապող կամրջի դեր է կատարում»։
Բացի այդ, անդամակցության կողմնակիցները գտնում են, որ Թուրքիան բավարարել է անդամակցության պահանջների մեծ մասը։ 2015 թվականի առաջին եռամսյակի տվյալներով, Թուրքիան կատարել էր ԵՄ անդամակցության համար անհրաժեշտ պահանջների 65 % : Որոշ քաղաքական գործիչներ էլ կարծում են, որ ԵՄ-ն այլևս չի կարող մերժել Թուրքիային, քանի որ Թուրքիան թեկնածու երկիր է քառասուն տարուց ավելի և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում հասել է էական հաջողությունների։ Այդուհանդերձ, Թուրքիայում գրեթե ամեն օր կոպտորեն խախտվում են մարդու իրավունքները և հիմնարար ազատությունները ։
Հակառակորդներ
Այդուհանդերձ, Եվրամիությունում քիչ չեն այն քաղաքական գործիչները, ովքեր դեմ են Թուրքիայի ԵՄ անդամակցությանը։ Մասնավորապես, այդ հոսանքը սատարում են Ֆրանսիայի նախկին նախագահ Նիկոլա Սարկոզին և Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելը։ Անդամակցության հակառակորդները գտնում են, որ օրենսդրության մեջ այնպիսի հոդվածի առկայությունը, ինչպիսին է Թուրքիայի քրեական օրենսգրքի չարաբաստիկ 301-րդ հոդվածը (հոդված, որով արգելվում է «թուրքական ինքնագիտակցության վիրավորումը», ընդունվել է 2008 թվականի ապրիլի 30-ին), որի պահպանումը վերահսկվում է Թուրքիայի ազգային անվտանգության խորհրդի կողմից, հակասում են ԵՄ նպատակներին և առաքելությանը։ Թուրքիայի ազգային անվտանգության խորհուրդը ԵՄ պահանջով բարեփոխվել է 2003 թվականի հուլիսի 23-ին։ Թուրքիան չի հետևում ԵՄ առանցքային սկզբունքներին, ինչպես օրինակ, խոսքի ազատությունը որոնք բխում են լիբերալ ժողովրդավարության հիմնարար սկզբունքներից։
Ֆրանսիայի նախկին նախագահ Վալերի Ժիսկար դ'Էստենը դեմ է արտահայտվել Թուրքիայի անդամակցությանը՝ մտահոգություն հայտնելով առ այն, որ Թուրքիայի անդամակցությունը կարող է հանգեցնել կառույցի հետագա անկանոն ընդլայնմանը, հատկապես, մեծացնելով անդամակցելու ցանկություն հայտնող պետությունների թիվը։ Նրա կարծիքով, Թուրքիայից հետո Միությանն անդամակցելու ցանկություն կարող են հայտնել Մերձավոր Արևելքի և Հյուսիսային Աֆրիկայի երկրները, և առաջին հերթին Մարոկկոն.
Մարոկկոյին մեկ անգամ մերժել էին պաշտոնական թեկնածուի կարգավիճակի ձեռքբերման հարցում, քանի որ վերջինս, աշխարհագրական տեսանկյունից, գտնվում էր Եվրոպայի սահմաններից դուրս ։ Թուրքիայի պարագայում, մի փոքր այլ է։ Չնայած, որ երկրի տարածքի 97 %-ը գտնվում Ասիայում, այդուհանդերձ Արևելյան Թրակիան, որը գտնվում է Բալկանյան թերակղզում, պատկանում է Թուրքիային ։ 2007 թվականի հունվարին Նիկոլա Սարկոզին, դեռևս նախագահի թեկնածու եղած ժամանակ, հայտարարել էր, որ «Եվրոպան ունի հստակ սահմաններ և ոչ բոլոր երկրները կարող են դառնալ նրա լիիրավ անդամները։ Դա վերաբերում է նաև Թուրքիային, որը տեղ չունի ԵՄ-ի կազմում։ ԵՄ-ի անսահման ընդլայնումը կարող է հանգեցնել եվրոպական քաղաքական միության փլուզմանը» ։
Բացի այդ, եվրոպական որոշ երկրներ նշում են, որ իրենք դեմ են, որ իսլամադավան երկիրը անդամակցի ԵՄ-ին։ 2004 թվականին Եվրոպական խորհրդի ապագա նախագահ Հերման Վան Ռոմպեյը հայտարարել է, որ «Թուրքիան Եվրոպայի մաս չէ և երբեք էլ չի լինի։ Թուրքիայի հաշվին ԵՄ-ի ընդլայնումը չի կարող համեմատվել որևէ ընդլայնման հետ, որը տեղի է ունեցել անցյալում։ Համընդհանուր արժեքները, որոնք արտացոլում են Եվրոպայի հզորությունը և որոնք համարվում են քրիստոնեության ֆունդամենտալ արժեքներ, կորցնում են իրենց արժեքը իսլամադավան այնպիսի երկրի անդամակցությունից հետո, ինչպիսին որ Թուրքիան է» ։
Կիպրոսի հիմնախնդիր
Աշխարհագրորեն ընդունված է համարել, որ Թուրքիայի տարածքի միայն 3 %-ն է գտնվում Եվրոպայում։ Արևելյան Թրակիայում է գտնվում նաև Եվրոպայի ամենամեծ քաղաքը՝ Ստամբուլը։ ԵՄ անդամ հանդիսացող Կիպրոսի Հանրապետությունը գտնվում է Փոքր Ասիայից դեպի հարավ և համարվում է թերակղզու մայրցամաքային շելֆի (մերձմայրցամաքային ծանծաղուտի) մասը։ Այդպիսով, ԵՄ անդամ Կիպրոսը գտնվում է Ասիայում, ինչը բազմիցս շահարկվել է Թուրքիայի բարձրագույն ղեկավարության կողմից։
Մեկ այլ հիմնախնդիր էլ համարվում է հույն-թուրքական կոնֆլիկտը։ Եվրամիությունը և աշխարհի երկրների մեծ մասը թուրքերի կողմից Կիպրոսի հյուսիսային գրավված տարածքները համարում են Կիպրոսի Հանրապետության մասը։ Սակայն դե ֆակտո կղզու այդ հատվածը ղեկավարվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության կառավարության կողմից, որը ճանաչվել է Թուրքիայի կողմից։ Թուրքիան, իր հերթին, չի ճանաչում Կիպրոսի Հանրապետությունը՝ անտեսելով կոնֆլիկտի ՄԱԿ-ի կողմից առաջ քաշված լուծման բանաձևը։ Բացի այդ, Հյուսիսային Կիպրոսում տեղակայված են 40 000 թուրք զինծառայողներ։ ՄԱԿ-ի կողմից առաջ քաշված Անանի պլանը, որով նախատեսվում էր Կիպրոս կղզու երկու մասերի միավորում, աջակցություն ստացավ ԵՄ-ի և Թուրքիայի կողմից։ 2004 թվականին տեղի ունեցած հանրաքվեի ժամանակ կղզու երկու մասերում տարբեր արդյունքներ գրանցվեցին։ Թուրքական հատվածում հանրաքվեի նախագիծը ստացավ ձայների մեծամասնությունը, իսկ հունական հատվածը՝ մերժեց այն։
Թուրքիայի դիրքորոշում
2015 թվականի հունվարին Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը հայտարարել է, որ իր երկրին այլևս չի հետաքրքրում ԵՄ անդամակցության հարցը։ Նախկինում այդ մասին խոսել էր նաև փոխվարչապետ Բյուլենթ Արընչը, իսկ ԵՄ հարցերով նախարար Վոլքան Բոզքըրը հայտարարել էր, որ անդամակցության վերաբերյալ բանակցությունները «չեն կարող շարունակվել այն ֆորմատով, որը որ պահանջում է ԵՄ-ն» և հավելել, որ Թուրքիայում ժողովրդավարությունը գտնվում է ավելի բարձր մակարդակի վրա, քան Եվրոպայի որոշ երկրներում ։ Էրդողանը հայտարարել է, բառացիորեն, հետևյալը ։
Եթե ԵՄ-ում մտածում են, որ Թուրքիան պետք է խնդրի, որ իրեն ընդունեն այդ կառույցի մեջ, չարաչար սխալվում են:
Թուրքիայի բարձրաստիճան պաշտոնյաները նկատում են, որ Անկարան փորձում է հասկանալ՝ արդյոք ԵՄ-ն իրականում ժողովրդավար է, ինչպես պաշտոնապես ընդունված է ասել, թե «քրիստոնեական ակումբ» է և դե ֆակտո փակ այլադավան պետությունների համար ։
2017 թվականին Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը պաշտոնապես հայտարարել է, որ Թուրքիան այլևս ԵՄ անդամակցության թեկնածու պետություն չէ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպական միության արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Թուրքիայի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Եվրոպական միություն-Թուրքիա հարաբերություններ Կատեգորիա:Եվրոպական միության հետագա ընդլայնում
Լաչին (այլ կիրառումներ)
Լաչին անունը կարող է վերաբերել՝
Լաոկյուլա (գյուղ, Կեիլա շրջան)
Լաոկյուլա (Laoküla), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կեիլա շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կեիլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Ըրիթ
Ըրիթ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խիզանի գավառակում։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Վիեզդինսկի
Վիեզդինսկի (Выездинский), խուտոր Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 110 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Լոիս Համիլտոն
Լոիս Համիլտոն (Lois Hamilton, ), ամերիկացի դերասանուհի, մոդել, նկարչուհի, քանդակագործ, գրող, օդաչու ։
Կենսագրություն
Սովորել է Ֆլորենցիայի համալսարանում, որտեղ ստացել է հոգեբանի և նկարչի որակավորում, այնուհետև ուսումը շարունակել է Ֆլորիդա քաղաքի Թեմփլի համալսարանում։
Կարիրա
1970-ական թվականների սկզբին նա իր գործունեությունը սկսել է գովազդի բնագավառում․ աշխատել է «Ford Models» մոդելային գործակալությունում և որպես ֆոտոմոդել լուսանկարվել «Cosmopolitan», «Fortune», «Mademoiselle», «Vogue Italia», «Prevue», «Neue Revue Illustrierte», «Newsweek», «Paris Match», «Hello», «Redbook», «Ladies' Home Journal», «Glamour», «Time» և այլ ամսագրերի համար։ Լոիսը աշխատել է նաև գովազդային ընկերությունների հետ և նկարանահանվել ավելի քան 150 գովազդում։
1972 թվականի սկզբին նա տեղափոխվել է Հոլիվուդ, որտեղ սկսել է նկարահանվել ֆիլմերում։ 1972 թվականին Լոիսը առաջին անգամ նկարահանվել է ֆիլմում, որտեղ նա մարմնավորել է ոչ հայտնի դեր՝ սրճարանի աղջկա։ Վերջին ֆիլմը, որտեղ նկարահանվել նա եղել է «Բոբի գիշերային ելքը» ֆիլմը։ Այս ֆիլմում Լոիսը խաղացել է Բոբի խորթ մոր դերը ։ Ֆիլմը վարձույթի է դուրս եկել Լոիսի մահից 5 տարի անց։ Ընդհանուր հաշվով նա նկարահանվել է 23 ֆիլմում։
Լոիսը եղել է պրոֆեսիոնալ օդաչու։ Ընդհանուր առմամբ նա ավելի քան 600 ժամ թռիչք է կատարել և ստացել բարձրագույն պիլոտաժի կոչում։ Համիլթոնը նաև փորձառու նկարիչ, քանդակագործ ու գրող էր։
Անձնական կյանք, ավտովթար, մահ
Լոիսը ամուսնացած է եղել Չարլզ Քնեպոմի հետ ։
1999 թվականին Լուիսը ենթարկվել է ավտովթարի, ինչից հետո նրա ֆիզիկահոգեբանական վիճակը լուրջ վատթարացել է։ Նույն թվականի դեկտեմբերի 23-ին նա փակվել է Ռիո դե Ժանեյրոյի «Sheraton» հյուրանոցի իր համարում, ընդունել բարձր չափաբաժնի քնաբեր դեղեր, ինչն էլ հանգեցրել է մահվան։ Նա հուղարկավորվել է Բըրբանք քաղաքի «Valhalla Memorial Park Cemetery» գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի մոդելներ Կատեգորիա:Ամերիկացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կին գրողներ Կատեգորիա:Ինքնասպան գրողներ Կատեգորիա:Ինքնասպան նկարիչներ Կատեգորիա:Կին քանդակագործներ Կատեգորիա:Ամերիկացի օդաչուներ Կատեգորիա:Մոդելներ Կատեգորիա:Ինքնասպան դերասանուհիներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ֆլորենցիայի համալսարանի շրջանավարտներ
(5947) Բոննի
(5947) Բոննի (Bonnie), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի մարտի 21-ին Կարոլին Շումեյկերի և Յուջին Շումեյկերի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,660568 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2716 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0496 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1585,11 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,227113 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,92° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1985 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կարոլին Շումեյկերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Յուջին Շումեյկերի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ստալնոե (ավան, Բախչիսարայի շրջան)
Ստալնոե (Стальне, Stalnoye), ավան Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետությունի Բախչիսարայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ստալնոյ Կոն։
Չճշտված տվյալներով Ստալնոե ավանում բնակվում էր 81 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բախչիսարայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Սպիտակ ստրկություն
«Սպիտակ ստրկություն» (White slavery), անգլալեզու երկրներում տերմինը նշանակում է գերություն եվրոպացիներին և Եվրոպայից գաղթածներին, անկախ ստրկության բնույթից, բայց հիմնականում կապված ստիպողական մարմնավաճառության հետ։
Պատմություն
«Սպիտակ ստրկություն» բառակապակցությունը օգտագործվել է 20-րդ դարի սկզբից, «երբ այդ ժամանակների Եվրոպայի երկրների մեծ մասը 1904 թվականին Փարիզում ստորագրել են Միջազգային պայմանագիր, որը ուղղված էր այս երևույթի դեմ պայքարին» ։
Այդ ժամանակ մեծ ուշադրություն էր հատկացվում Մեծ Բրիտանիայի կանանց, որոնց մայրցամաքային Եվրոպայի երկրներում դրդում էին մարմնավաճառության։ Ուշ այս տերմինը տարածվել է կենդանի ապրանքների ընդհանուր հասկացության վրա։
Միայն 1985 թվականին է բրիտանական խորհրդարանը շտկել օրենսդրությունը, որի համաձայն բռնություն էր համարվում կեցությունը միայն 13 տարեկանը չլրացած անձանց հետ ։
20-րդ դարի սկզբին տերմինը գործածվել է եվրոպացի աղջիկների նկատմամբ, ովքեր աշխատում էին Չիկագոյի հասարակաց տներում ։
Ավելի ուշ տերմինը օգտագործվել է թուրքական հարեմներում գտնվող եվրոպացի հարճերի նկատմամբ։
ԿՀՎ-ի տվյալների համաձայն 21-րդ դարի սկզբին աշխարհում 27 միլիոն ստրուկ է գրանցվել ։ Ամեն տարի մի քանի միլիոն մարդ է վաճառվում։ Տրանսազգային քրեական կազմակերպությունները կանանց և աղջիկների անօրինական բիզնեսում ստացել են 7 միլիարդ դոլար շահույթ։ Գլոբալիզացիայի դարաշրջանում մարդկանց թրաֆիքինգը զարգանում և տարածվում է այնպես, ինչպես թմրանյութերի կամ ալկոհոլի առևտուրը։ Այսօրվա գլոբալիզացիայի պայմաններում, քրեաբանական համատեքստում, հատուկ և չափազանց բարդ խնդիր է մարդկային թրաֆիքինգր վերածնումը և ստրկության վերակենդանացումը, որը ձեռք է բերում նոր տեսակներ և ուրվագծեր։ Ավելի բարդ է, քան 17-19-րդ դարերում։ Սա հատկապես սարսափելի է, երբ նոր բովանդակություն և նշանակություն է ձեռք բերում մարդու համընդհանուր իրավունքը, կատարելագործվում են դրանց պաշտպանության մեխանիզմները, ձևավորվում և  գործարկվում են մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր մարմիննեն (մարդու իրավունքների պաշտպաններ, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան և այլն)։
Այլընտրական ձևեր
Գոյություն ունի ստրկության այլընտրանքային ձևեր ։
Ստրկավաճառությունը ևս կարող է ընդունել այնպիսի ձևեր, ինչպիսիք են օրինակ` երեխաների առևանգումը, և նրանց հավաքագրումը պետական զինված ուժերին կամ ապստամբ բանակներին, կանանց և երեխաների օգտագործումը որպես  տնային ծառայողներ, ովքեր աշխատում են ստրկական պայմաններում, երեխաների օգտագործումը որպես փողոցային գողեր և այլն։
Սերբական Հանրապետության ոստիկանություն
Սերբական Հանրապետության ոստիկանություն (Полиција Републике Српске), Սերբական Հանրապետության իրավապահ-գործադիր, օպերատիվ և քննչական ոստիկանական գործակալություն, որը հանդիսանում է Սերբական Հանրապետության ներքին գործերի նախարարության մարմիններից (Министарства унутрашњих послова Републике Српске): Հիմնադրվել է 1992 թվականի ապրիլի 4-ին 2016 թվականի սեպտեմբերի 1-ից ոստիկանապետն է Դարկո Չուլումը ։
Ոստիկանական ստորաբաժանումների տեղակայումը
Սերբական Հանրապետության ոստիկանությունը բաժանված է վեց հատվածներից, որոնք ընդգրկում են Սերբական Հանրապետության տարածքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրավապահ մարմիններ
Լաոկյուլա (գյուղ, Կաառմա շրջան)
Լաոկյուլա (Laoküla), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կաառմա շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կաառմա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Մանյակիի ճակատամարտ
Մանյակիի ճակատամարտ, Հունաստանի ազատագրական պայքարի դրվագներից մեկը։ Տեղի է ունեցել 1825 թվականի հունիսի 1-ին, եգիպտական զորքերի և հույն ապստամբների միջև։
Սենկովո-Լուգ
Սենկովո-Լուգ (Сеньково-Луг), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Մանյակիի ճակատամարտ
Նախապատմություն
Դրանից հետո Իբրահիմը ուղղվեց դեպի Պիլոս քաղաքը։ Ապրիլի 7-ին ապստամբները փորձեցին կանգնեցնել թուրք-եգիպտացիներին Կրեմիդիի մոտ, սակայն պարտություն կրեցին։ Իբահիմը պաշարեց Պիլոսի ամրոցները (Պալյոկաստրին և Նյոկաստրոն) և ապրիլի 26-ի մարտում գրավեց Սֆակտերիու կղզին։ Ապրիլի 30-ին ապստամբները հանձնեցին Պալյոկաստրո ամրոցը, իսկ մայիսի 6-ին՝ Նյոկաստրոն։ Իբրահիմը գրավեց Պիլոսի ամրոցները, ամրացավ Պելոպոնեսի հարավ-արևմուտքում և պատրաստվեց արշավանքի դեպի թերակղզու կենտրոն՝ Տրիպոլի, որպեսզի հեղափոխությանը հասցնի վերջին (ինչպես ինքն էր կարծում) ու մահացու հարվածը։
Սենկովո-Լուգ
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի բնակավայրեր
Մանյակիի ճակատամարտ
Պապաֆլեսաս
ում]] Գրիգորիս Դիկեոսը՝ նույն ինքը Ֆլեսասը (վայրի և ցնորամիտ մի հոգևորական), հունական հեղափոխության ամենանշանավոր ու ամենազարմանալի գործիչներից մեկն է։ Նրա փարաջան չէր համապատասխանում իր բնավորությանը, կենսակերպին և հեղափոխական ոգուն։
Ֆիլիկի Էտերիայի սրբադասումից հետո նա դառնում է Ֆլեսասի առաքյալը։ Նրա դերը 1821 թվականի սկզբի Պելոպոնես թերակղզու ապստամբության գործում դժվար է գնահատել։ Նա, միանշանակորեն, մտնում է հունական հեղափոխության լավագույն յոթ գործիչների մեջ, իսկ ապագայում, նաև Ալեքսանդր Իպսիլանտիի ներկայացուցիչը թերակղզում։
Ինչպես ծայրահեղությունների մարդ՝ 1825 թվականին, նա, արդեն որպես ռազմական նախարար, զբաղվում է հունական պառակտման գործերով։ Բայց վարչապետ Կունտուրիոտիի և քարտուղար Ալեքսանդր Մավրոկորդատոսի հետ ունեցած տարակարծության հետևանքով, ովքեր ցանկանում էին իրագործել մի ուտոպիական ծրագիր օտարազգիներից վարձկան զորքեր ստեղծելու մասին, Պելոպոնեսի հարավ-արևմուտքում տեղի ունեցած դեպքերից հետո Պապաֆլեսասը հեղափոխության գլխավերևում կախված վտանգ նկատեց և, վիճելով վարչապետի հետ, կրկին դարձավ հեղափոխական։
Թողնելով արդեն կոռուպացված, ժամանակավոր մայրաքաղաք Նաֆպլիոնը, Պապաֆլեսասը գնաց դեպի թերակղզու խորքերը, որպեսզի ժողովրդին մարտի կոչի Իբրահիմի դեմ։ Միաժամանակ, նա խնդրեց կառավարությանը չհետապնդել այնպիսի զորականների, ինչպիսին էր Նիկիտաս Ստամատելոպուլոսը, և ազատել քաղաքական հակառակորդներին, որորնց թվում էր Թեոդորոս Կոլոկոտրոնին։
Մեկնումից առաջ նա հանդիպեց ֆրանսիացի գեներալ դե Ռոսի հետ, ով ժամանել էր գաղտնի հանձնարարությամբ, որպեսզի համոզի հույներին, որ նրանք պահանջեն իրենց համար թագավորի՝ ի դեմս դուքս Նեմուրին։ Պապաֆլեսասը կտրականապես դեմ էր օտարազգի թագավոր ուենալու գաղափարին, սակայն նրան ուղեկցում էր գեներալի անանուն օգնականը․ ում բաժին էր ընկած հերոսաբար զոհվել Պապաֆլեսասի հետ միասին։
Անմահության ճանապարհին
Տրիպոլիի ճանապարհին նա հասցրեց զրոյից կազմավորել իր զորամիավորման կորիզը։ Նրան միացան ցածրաստիճան զրավարներ, որոնց մեջ էր նաև իր զարմիկ Դմիտրի Ֆլեսասը։ Բայց իր եղբայրև Նիկիտայից հասավ մի նամակ, որում կայն մի շարք խորհուրդներ։ Պապաֆլեսասի պատասխանը․
Լեոնիդյան ճակատամարտ
Հավաքելով իր շուրջ մոտ 2000 ապստամբների՝ Պապաֆլեսասը մայիսի 19-ին դիրքեր գրավեց Մանյակի գյուղի մոտ՝ բլրի լանջին։ Դիրքերը նրանց ոչ մի մարտավարական առավելություն չէին տալիս հույներին։ Պապաֆլեսասը ուղղակի կանգնեց Իբրահիմի ճանապարհին, ինչպես ինքն է ասում․«ես այստեղ եմ և քեզանից չեմ վախենում»։ Մայիսի 20-ին՝ առավոտյան, ապստամբները սկսեցին զինել երեք բաստիոն (ամրոց)։
Իբրահիմի զորքերը տեղ հասան 3 ժամ անց։ Միացած մյուս ապստամբները և գյուղացիները Իբրահիմի զորքերի ժամանումից հետո սկսեցին ցրված փախուստի դիմել ։
Հաշվարկը ցույց տվեց, որ Պապաֆլեսասի տրամադրության տակ կա հազարից քիչ ապստամբ։ Պապաֆլեսասը պահեց մի ջոկատ, բայց միանգամից դրա վերջանալուց հետո զորահրամանատարները ուղարկեցին նրա տեղը ուղարկեցին Կեֆալասին, ում ոչ ոք չէր կարող նախատել վախկոտության մեջ, համոզեց Պապաֆլեսասին պոռթկալ։ Պատասխանը եղավ․
Այս արտահայտությունը խոսում է այն մասին, որ Պապաֆլեսասը արդեն որոշում էր ընդունել հետևելու այն ավանդույթին, որը սկսել էր սպարտացի արքա Լեոնիդաս I-ը, և արդեն չորս տարի առաջ՝ 1821-ին, շարունակել էին Աֆանասիոս Կարպենիսիոտիսը և Աֆանասի Դյակը։ Դրանից հետո, լսելով Պապաֆլեսասի վերաբերմունքը նախնիների նկատմամբ, մանիատ Վոիդիսը ասաց․
Մարտը
Կեսօրից հետո եգիպտացիները ևս եկու անգամ հարձակվեցին հույների դիրքերի վրա, բայց հետ մղվեցին։ Վերջապես Իբրահիմը իր ողջ ուժերը կնտրոնացրեց Պապաֆլեսասի բաստիոնի վրա։ Նրա զարմիկը՝ Դիմիտրիսը, թողեց իր բաստիոնը և օգնության անցավ իր հորեղբորը, սակայն Պապաֆլեսասը նրան ետ ուղարկեց։ Բայց այդ պահին երկրորդ բաստիոնում ընթանում էր ձեռնամարտ։ Այդ եռամարտում էլ զոհվում է Դիմիտրիս Ֆլեսասը։
Պապաֆլեսասի բաստիոնը լցվեց կարմիր եգիպտական համազգեստներով։ Պապաֆլեսասի դրոշակիրը՝ քիոսյան կոտորածից փրկված Դիմիտրիսը, պատռում է դրոշի կտորը, թաքցնում այն իր կրծքի վրա, հանում է դրոշակաձողի վրայի խաչը և իր ձեռքում դաշույն դարձրած, հարձակվում եգիտական շարքերիի վրա ։ Վերջինն ընկավ Վոիդիսի բաստիոնը։ Պաշտպաններից վերջինները ճեղքման նետվեցին չոր անկողնով, բայց նրանց ճամփան փակեց եգիպտական հետևակը։ Քչերին միայն հաջողվեց փախչել, իսկ մյուսները զոհվեցին։
Մարտից հետո
Թուրք-եգիպտացիները անցան մահացածների ականջների կտրմանը, որպեսզի Իբրահիմից «բաքշիշ» (հավելավճար) ստանան։ Աղոթքից հետո Իբրահիմը գնաց Պապաֆլեսասի բաստիոնը։ Նրա հրամանով գտնվեց Պապաֆլլեսասի գլխատված դիակը։ Նրա հետ միասին ընկած էր նաև ֆրանսիացի գեներալի օգնականի դիակը։ Հետո նաև գտնվեց Պապաֆլեսասի գլուխը։ Իբրահիմի հրամանով նրա գլուխը լվացին և միացրեցին մարմնին՝ կպցնելով ձողով։
Իբրահիմը դարձավ իր հրամանատարներին և ասաց․
Հետագայում այդ տեսարանը ժողովրդի մոտ զարգացել է այնպիսի մանրամասնություններով, ինչպիսին է Իբրահիմի՝ Պապաֆլեսասի ճակատը համբուրելը, որպես հարգանքի նշան և արտահայտությամբ, որ «եթե հույների մեջ շատ կան այսպիսի մարդիկ, ապա մե երբեք չի հաջողվի նրանց հաղթել»։ Բայց մնացած մանրամասները չեն պահպանվել, որոնց ներկա են եղել Իբրահիմի ֆրանսիացի զինվորները։
Հետևանքներ
Մանյակին մտավ հույն ժողովրդի Լեոնիդյան ճակատամարտերի թվում և բարձրացրեց նրանց մարտական ոգին ։ Իբրահիմի դեմ ծավալված հերթական պատերազմը գլխավորեց բանտից նոր դուրս ելած Թեոդորոս Կոլոկոտրոնիսը։ Այդ ճակատամարտում զոհվածների ոսկորները պահվում են Սուրբ Անաստասիասի ժամատանը, Մանյակիի մոտ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Ճակատամարտեր Հունաստանում
Վանաձոր
Վանաձոր, քաղաք Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Վանաձոր համայնքում ։
Հանդիսանում է Հայաստանի երրորդ խոշորագույն քաղաքը՝ մայրաքաղաք Երևանից և Գյումրուց հետո և Լոռու մարզի սոցիալ-տնտեսական, քաղաքական կենտրոնը։ Վանաձորում է գտնվում Հայ առաքելական եկեղեցու Գուգարաց թեմի առաջնորդարանը։ Աշխարհագրական դիրքի առումով տեղակայված է Փամբակի և Բազումի լեռնաշղթաների միջև ընկած նեղ ու երկարավուն գոգավորությունում՝ Փամբակ և Տանձուտ գետերի միախառնման վայրում։ Քաղաքի զբաղեցրած մակերեսի հիմնական մասը ծովի մակերևույթից բարձր է ավելի քան 1353 մետր։ Ըստ 2020 թվականի տվյալների՝ Վանաձորի բնակչությունը կազմում է 77,2 հազար մարդ։ Ի համեմատություն, 2017 թվականին բնակչության թիվը փոքր-ինչ գերազանցում էր 90 հազարը։
Խորհրդային տարիներին Վանաձորը եղել է արդյունաբերական և զբոսաշրջային քաղաք։ Ներկայումս համարվում է Հայաստանի արդյունաբերական կենտրոններից մեկը։
Վանաձորի տեսարժան վայրերի թվին են պատկանում քաղաքի կենտրոնական Հայքի հրապարակը, Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցին, Թայիրովի ամառանոցը, Շառլ Ազնավուրի անվան մշակույթի պալատը, Վանաձորի դրամատիկական թատրոնը, կերպարվեստի թանգարանը և Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանը։
Անվանում
Բնակավայրի անվանափոխությունը տեղի է ունեցել Հայաստանում խորհրդային կարգերի հաստատումից շուրջ 15 տարի անց՝ 1935 թվականին։ Այդ տարում քաղաքն անվանվել է բոլշևիկ հեղափոխական, կոմունիստական կուսակցության և խորհրդային պետական գործիչ Սերգեյ Կիրովի պատվին։
Քաղաքը հերթական անգամ վերանվանվել է Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո՝ 1992 թվականին ։ 1991 թվականի մարտի 1-ին ՀՀ ժողովրդական պատգամավորների առաջին գումարման Կիրովականի քաղաքային խորհրդի որոշում է կայացրել անվանափոխել Կիրովական քաղաքը, քանի որ այլևս տեղին չէր հեղափոխական Կիրովի անունով Հայաստանում քաղաք ունենալը։ Նույն որոշմամբ քաղխորհուրդն ստեղծել է անվանափոխությամբ զբաղվող կազմկոմիտե ։ Այսպիսով, «Կիրովական»-ին փոխարինել է հայկական ծագում ունեցող «Վանաձոր» անվանումը, որը կազմված է «վանք» և «ձոր» բառամասերից ։
Հնագույն ժամանակներից մինչև առաջին հանրապետություն
Վանաձորի տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս բրոնզեդարյան ժամանակաշրջանում։ Քաղաքի արևելյան մասում՝ Տանձուտ գետի աջ ափին՝ Դիմաց թաղամասում, գտնվել են վաղ բրոնզի դարաշրջանից վաղ հայկական շրջանին թվագրվող բնակատեղիներ և այլ հուշարձաններ, որոնցից առանձնապես արժեքավոր են Թագավորանիստը և Մաշտոցի բլուրը՝ իրենց դամբարանաշտերով։ Արտաշեսյանների թագավորության շրջանում այս տարածքը եղել է Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Նիգ և Գուգարաց նահանգի Տաշիր գավառների միջակայքում։ Հաջորդիվ այն անցել է Արշակունիների և Անիի Բագրատունիների գերագահության ներքո։ 10-րդ դարի վերջին այս տարածքներում Կյուրիկյան տոհմի իշխանները ստեղծել են Լոռվա (Տաշիր-Ձորագետի) ենթա թագավորությունը, որը գոյատևել է մինչև 12-րդ դարի սկիզբը։ Հաջորդիվ մերօրյա Վանաձորի տարածքը ենթարկվել է սելջուկ-թուրքերի ասպատակություններին՝ անցնելով Սելջուկյան սուլթանության տիրապետության տակ։ Որոշ աղբյուրներ հավաստում են, որ հենց այս շրջանում էլ (13-րդ դարում) բնակավայրը կոչվել է Ղարաքիլիսա՝ հարևան բլրի վրա գտնվող Սուրբ Մարիամ Աստվածածին եկեղեցու անունով։ Վանաձորի տարածքում եղել են հնագույն բնակավայրեր՝ Տանձուտ (հետագայում՝ Մեծ Ղարաքիլիսա), Վանքաձոր (Վանք, Վանաձոր), Պապանի անուններով։ Վերջինս անմարդաբնակ է դարձել 1650-ականներին։ Վանքը կամ Վանքաձորը վերջին անգամ հիշատակվել է 19-րդ դարասկզբին ։ 1801 թվականին Լոռին անցել է Ռուսական կայսրությանը։ Լոռին ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածք էր Ղաջարական Պարսկաստանի հետ սահմանին գտնվող ռուսական պաշտպանական ուժերի համար։ 1826 թվականին՝ ռուս-պարսկական պատերազմների ընթացքում, բնակավայրն ամբողջությամբ ավերվել է Հասան խանի կողմից։ 1828 թվականին ռուսները Վանաձորի տարածքում հիմնել են նոր քաղաքային բնակավայր՝ որպես 1828-1829 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ընթացքում ռուսական զորքերի տեղակայման գլխավոր կենտրոն։ Ըստ քննարկվող ժամանակաշրջանի վերաբերյալ Խաչատուր Աբովյանի վկայության՝ Վանաձորի բնակչությունը այս տարիներին չի գերազանցել 600-ը և հիմնականում բնակեցված էր Երևանից այստեղ հաստատված գաղթականներով։ 1849 թվականին քաղաքը ներառվել է Ռուսական կայսրության Երևանի նահանգի կազմի մեջ։ Այդ տարուց ի վեր Ղարաքիլիսան սկսել է ընդունել Կարսից, Արդահանից, Կարինից և այլ քաղաքներից այստեղ տեղափոխված արևմտահայ գաղթականությանը։ Քաղաքը զարթոնք է ապրել 1899 թվականին, քանի որ այստեղով է անցել Հարավկովկասյան տարածաշրջանի առևտրային կենտրոն համարվող Թիֆլիս գնացող երկաթուղին ։