cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էդուարդ III
Էդուարդ III (Edward III),, նաև հայտնի որպես Էդուարդ Վինձորցի, Անգլիայի թագավոր և Իռլանդիայի լորդ 1327 թվականի հունվարից մինչև իր մահը։ Նա նշանավորվեց իր ռազմական հաջողություններով և թագավորության վարկանիշի բարձրացմամբ իր հոր Էդուարդ II-ի վատ կառավարումից հետո։ Էդուարդ III-ը Անգլիայի թագավորությունը դարձրեց Եվրոպայի հզորագույն ռազմական տերություններից մեկը։ Հիսունամյա կառավարումը երկրորդ ամենաերկարն էր միջնադարյան Անգլիայի պատմության մեջ, որի ընթացքում զարգացում ապրեց իրավական և պատական համակարգը, մասնավորապես վերափոխվեց Անգլիայի խորհրդարանը, ինչպես նաև դիմակայեց Սև մահ արհավիրքին։ Նա ավելի երկար ապրեց քան իր ավագ որդի Էդուարդ Սև արքայազնը և գահը փոխանցեց իր թոռանը՝ Ռիչարդ II-ին։
Էդուարդը թագադրվեց տասնչորս տարեկանում, երբ իր հայրը գահընկեց արվեց մոր Իզաբելլա Ֆրանսիացու և նրա սիրեկան Ռոջեր Մորտիմերի կողմից։ Տասնյոթ տարեկանում նա հաջողությամբ իշխանափոխություն իրականացրեց ընդդեմ Մորտիմերի և դե ֆակտո դարձավ երկրի ղեկավարը։ Շոտլանդիայի դեմ հաջող արշավանքից հետո 1337 թվականին նա պահանջ ներկայացրեց Ֆրանսիայի գահի համար։ Սկսվեց հակամարտություն, որը հայտնի դարձավ որպես Հարյուրամյա պատերազմ ։ Սկզբնական որոշ անհաջողություններից հետո պատերազմի առաջին փուլը հաջող էր Անգլիայի համար։ Անգլիացիները հաղթանակներ տարան Կրեսիում և Պոնտիեում ու կնքեցին նպաստավոր Բրետինիի պայմանագիրը, որով Անգլիան ունեցավ տարածքային առավելություններ և Էդուարդը նորից հայտարարեց Ֆրանսիայի գահի նկատմամբ հավակնությունների մասին։ Պատերազմի այս փուլը հայտնի դարձավ որպես Էդուարդյան պատերազմ։ Էդուարդի կառավարման վերջին տարիները հայտնի դարձան միջազգային հարթակում անհաջողություններով և ներքին հակամարտություններով, ինչը արդյունք էր նրա վատ առողջության և անգործության։
Էդվարդը բարդ խառնվածքով մարդ էր, բայց ունակ էր անսովոր ներողամտությամբ։ Նա շատ առումներով սովորական թագավոր էր, որի հիմնական հետաքրքրությունը պատերազմն էր։
Վաղ կյանք
Էդուարդը ծնվել է Վինձոր ամրոցում 1312 թվականի նոյեմբերի 13-ին և հաճախ նրան անվանում էին Էդուարդ Վինձորցի մինչև թագավոր դառնալը ։ Նրա հոր Էդուարդ II-ի կառավարումը մասնակի խնդրահարույց է Անգլիայի պատմության համար ։ Էդուարդ II-ի կառավարման մեծագույն խնդիրներից և անհաջողություններից մեկը Շոտլանդիայի դեմ պատերազմն էր ։ Մեկ այլ քննարկվող խնդիրներից էր թագավորի հատուկ սիրեցյալների առկայությունը ։ 1312 թվականի աավագ որդու ծնունդով Էդուարդ II-ը պետք է նրան դար բարոնի կարգավիճակ ։ Մանուկ արքայազնի անկախ կարգավիճակը հաստատելու համար ստեղծվեց Չեստերի կոմսությունը, երբ նա դեռ տասներկու օրական էր ։
1325 թվականին Էդուարդ II-ից Ֆրանսիայի թագավոր Կառլ IV-ը պահանջեց խոնարհվել անգլիական Ակվիտանիայի դքսության համար ։ Էդուարդը չէր ցանկանում լքել երկիրը, քանի որ ներքին իրավիճակը անկայուն էր հատկապես իր մտերմիկ հարաբերությունների պատճառով Հյու Դեսպենսեր Կրտսերի հետ ։ Երիտասարդ Էդուարդը ուղարկվեց իր մոր Իզաբելլայի հետ, ով թագավոր Կառլի քույրն էր, որպես Ֆրանսիայի հետ հաշտության պայմանագրի մաս ։ Մինդեռ Ֆրանսիայում Իզաբելլան միավորվեց արտաքսված Ռոջեր Մորտիմերի հետ, որպեսզի գահընկեց անեն Էդուարդին ։ Դիվանագիտական և ռազմական աջակցության նպատակով Իզաբելլան իր որդուն նշանադրեց տասներկու ամյա Ֆիլիպա Հենաուի հետ ։1326 թվականին նրանք ներխուժեցին Անգլիա և արագորեն իշխանությունից հեռացրին Էդուարդ II-ին։ Իզաբելլան և Մորտիմերը գումարեցին խորհրդարանի նիստ և թագավորը ստիպված էր հրաժարվել գահից հօգուտ իր որդու, ով հռչակվեց թագավոր Լոնդոնում 1327 թվականի հունվարի 25-ին։ Նոր թագավորը թագադրվեց որպես Էդուարդ III Վեստմինստերյան աբբայություն փետրվարի 1-ին 14 տարեկան հասակում ։
Կառավարում
Թագադրումից հետո Էդուարդը հանդիպեց մի շարք խնդիրների կապված Մորտիմերի դիրքի հետ, ով դե ֆակտո Անգլիայի նոր ղեկավարն էր։ Մորտիմերն օգտագործեց իր իշխանությունը բաժանելու նշանակալի կալվածքները և կոչումները և նրա ոչ ժողովրդականությունը աճեց շոտլանդացիների դեմ Ստանհոպ պարկի ճակատարտում պարտությունից և Էդինբուրգ-Նորթեմթոն պայմանագրի ստորագրումից հետո 1328 թվականին ։ Նաև նոր թագավորը հակամարտության մեջ մտավ իր պահակազորի հետ։ Մորտիմերը գիտակցում էր, որ իր կարգավիճակը անհուսալի էր և ճնշումներ էր գործադրում Էդուարդի հանդեպ։ Հարաբերությունները վատթարացան, երբ Էդուարդն ու Ֆիլիպան ամուսնացան Յորքի Սուրբ Պետրոսի տաճարում 1328 թվականի հունվարի 24-ին, և ծնվեց նրանց որդին՝ Էդուարդ Սև արքայազնը 1330 թվականի հունիսի 15-ին ։ Դրանից հետո թագավորը որոշեց ուղղակի գործողություն սկսել ընդդեմ Մորտիմերի։ Միավորվելով իր մոտիկ ընկերոջ՝ Վիլյամ Մոնտեգյուի և փոքրաթիվ հավատարիմ մարդկանց հետ՝ Էդուարդն անակնկալի բերեց Մորտիմերին Նոթիմգեմի ամրոցում 1330 թվականի հոկտեմբերի 19-ին։ Մորտիմերը սպանվեց և սկսվեց Էդուարդ III-ի միանձնյա կառավարումը ։
Միանձնյա կառավարում
Էդուարդ III-ը համաձայն չէր իր անունից կնքված հաշտության պայմանագրի հետ, բայց Շոտլանդիայի դեմ պատերազմը սկսվեց ոչ իր նախաձեռնությամբ։ Մի խում անգլիացի կալվածատերեր, որոնք հողեր էին կորցրել Շոտլանդիայում հաշտության արդյունքում, ձեռնարկեցին ներխուժում Շոտլանդիա և մեծ հաղթանակ տարան Դուպլին Մուրի ճակատամարտում 1332 թվականին ։ Նրանք փորձեցին կարգել Էդուարդ Բալիոլին Շոտլանդիայի թագավոր գործող Դավիդ II-ի փոխարեն, սակայն Բալիոլը շուտով փախավ և ստիպված օգնություն խնդրել Էդուարդ III-ից։ Անգլայի թագավորը շարժվեց դեպի կարևոր սահմանամերձ քաղաք Բերվիք և պարտության մատնեց շոտլանդական մեծ բանակին Հալիդոն Հիլի ճակատամարտում ։ Նա վերականգնեց Բալիոլին գահին և ստացավ մեծ թվով հողեր հարավային Շոտլանդիայում ։ Այս հաղթանակները պարզվեց դժվար է պահել, քանի որ Դավիդ II-ին հավատարիմ զորքերը աստիճանաբար վերականգնեցին վերահսկողությունը երկրում։ 1338 թվականին Էդուարդ III-ը ստիպված էր համաձայնվեց հրադադարի հետ շոտլանդացիների հետ ։
Շոտլանդիայի հանդեպ մարտավարության փոփոխության պատճառներից մեկն էր Անգլիայի և Ֆրանսիայի հարաբերությունների վատթարացումը։ Երկար ժամանակ Շոտլանդիան և Ֆրանսիան դաշնակից էին և Անգլիան ստիպված էր մարտնչել երկու ճակատով ։ Ֆրանսիան ասպատակություններ էր իրականացնում Անգլիայի առափնյա քաղաքների վրա՝ ստիպելով անգլիացիներին պատրաստվել Ֆրանսիայի մեծածավալ ներխուժման ։ 1337 թվականին Ֆիլիպ VI-ը առգրավեց Անգլիայի թագավորի Ակվիտանիայի դքսությունը և Պոնտյու կոմսությունը։ Մինչ այդ խաղաղ հանգուցալուծման էր սպասում, պայման դնելով, որ Անգլիայի թագավորը խոնարհվի Ֆրանսիայի թագավորի առջև ինչպես իր հայրը, իսկ Էդուարդը պահանջներ ներկայացրեց Ֆրանսիայի գահի համար, քանի որ նա Ֆիլիպ IV-ի թոռն էր ։ Ֆրանսիան հրաժարվեց այս պահանջից, քանի որ ըստ 1316 և 1322 թվականների ժառանգության մասին օրենքի, գահը չէր կարող անցնել իգական կողմով։ Այսպիսով Ֆրանսիայի գահը զիջվեց Ֆիլիպ IV-ի զարմիկին՝ բերելով Հարյուրամյա պատերազմին ։ Պատերազմի առաջին փուլերում Էդուարդի մարտավարությունն էր դաշինքներ կնքել մայրցամաքի այլ առաջնորդների հետ։ 1338 թվականին Սրբազան Հռոմի կայսր Լյուդովիկոս IV-ը խոստացավ օգնել Էդուարդին ։ 1373 թվականին հիմնադրվեց Անգլո-պորտուգալական դաշինք։ Այս գործողությունները քիչ արդյունք տվեցին։ Այս փուլում Անգլիայի միակ նշանակալի հաղթանակը ծովային Սլեյսի ճակատամարտն էր 1340 թվականի հունիսի 24-ին, որը ապահովագրեց Լա Մանշի վերահսկողությունը ։
Նույն ընթացքում Էդուարդի թանկարժեք դաշնությունները բերեցին անհամաձայնությունների տանը։ Տեղում գործող կառավարական խորհուրդը հիասթափեցնում էր աճող ազգային պարտքից, մինչդեռ Ֆրանսիայում թագավորը և նրա հրամանատարները զայրացան Անգլիայի կառավարության կողմից բավարար միջոցներ չտրամադրելուց ։ Իրավիճակը հարթելու համար Էդուարդը անձնապես վերադարձավ Անգլիա՝ հասնելով Լոնդոն 1340 թվականի նոյեմբերի 30-ին ։ Տեսավ քաոսային իրավիճակ կառավարությունից և մաքրեց թագավորական վարչակազմը մեծ թվով նախարարներից և դատավորներից ։ Այս գործողությունները կայունություն չբերեցին և պառակտում եղավ թագավորին և Կենտերբերիի արքեպիսկոպոսի միջև, ինչի արդյունքում Չիչեսթերի եպիսկոպոս Ռոբերտ Սթրաթֆորդը և Կենտերբերիի արքեպիսկոպոս Հենրի դը Սթրաթֆորդը ժամանակավորապես զրկվեցին կոչումներից և բանտարկվեցին ։ Սթրաթֆորդները պնդում էին, որ Էդվարդը խախտել էր երկրի օրենքները՝ ձերբակալելով թագավորական սպաներին ։ Հաշտության որոշակի մակարդակ հասավ 1341 թվականի ապրիլի խորհրդարանում։ Այստեղ Էդուարդը ստիպված էր ընդունել ֆինանսական և վարչական ազատությունների սահմանափակումները՝ փոխարենը ստանալով հարկերի բարձրացում ։ Դեռ նույն տարվա հոկտեմբերին, թագավորը մերժել էր այս առաջարկը և Սթրաթֆորդ արքեպիսկոպոսը քաղաքականորեն հետապնդվեց։ Ապրիլյան խորհրդարանի արտառոց հանգամանքները ստիպում էին թագավորին ենթարկվել, բայց նորմալ պայմաններում միջնադարյան Անգլիայում թագավորի լիազորությունները գրեթե անսահմանափակ էին. փաստ, որ Էդվարդը կարողացավ շահարկել ։
Ռազմական հաջողություններ
1940-ական թվականների սկզբի դրությամբ հայտնի դարձավ, որ Էդուարդի դաշնակցային քաղաքականությունը քիչ արդյունավետ է։ Մյուս տարիներին անգլիական բանակները ուղղակի մասնակցություն ունեցան գործողություններին, ներառյալ Բրետոնի ժառանգության պատերազմը և այս գերծողությունները սկզբում արգասաբեր էին ։ Էդուարդը դեֆոլտ հայտարարեց Ֆլորենցիայի տրամադրած 1,365,000 ֆլորին պարտքի համար, ինչի արդյունքում պարտքատերը սննկացավ ։
Հիմնական փոփոխությունը տեղի ունեցավ 1346 թվականի հուլիսին, երբ Էդուարդը սկսեց գլխավոր գրոհը՝ նավարկելով Նորմանդիա 15,000 զորքավ ։ Նրա բանակը ավերեց Կան քաղաքը և շարժվեց Ֆրանսիայի հյուսիսով, որպեսզի հանդիպի անգլիական մնացած զորքի հետ Ֆլանդիայում։ Էդուարդը չէր պլանավորել առճակատվել Ֆրանսիական բանակի հետ, սակայն Կրեսիում, Սոմմա գետի հյուսիսում նա ընտրեց համապատասխան վայր և որոշեց ճակատամարտել Ֆիլիպ VI թագավորի գլխավորած Ֆրանսիական բանակի դեմ ։ Օգոստոսի 26-ին Անգլիական բանակը հաղթեց շատ ավելի մեծ Ֆրանսիական բանակին Կրեսիի ճակատամարտում ։ Երկար չանցած, հոկտեմբերի 17-ին Անգլիական բանակը հաղթեց և գերեվարեց Շոտլանդիայի թագավոր Դավիդ II-ին Նևիլ Քրոսի ճակատամարտում ։ Ունենալով ապահով հյուսիսային սահման՝ Էդուարդը ազատ էր շարունակել իր գրոհը ընդդեմ Ֆրանսիայի՝ թողնելով պաշարված Կալե քաղաքը։ Գործողությունն ամենահաջողն էր Հարյուրամյա պատերազմում՝ ներառելով 35,000 զորք ։ Կալեի պաշարումն սկսվեց 1346 թվականի սեպտեմբերի 4-ին և ավարտվեց քաղաքի գրավմամբ 1347 թվականի օգոստոսի 3-ին ։
Կալեի հաղթանակից հետ, Էդուարդի վերահսկողությունից դուրս մի շարք արտաքին գործոններ ստիպեցին նրան ավարտել արշավանքը։ 1348 թվականին Սև մահը հասավ Անգլիա ամբողջ ուժգնությամբ՝ սպանելով երկրի բնակչության երրորդ մասին ։ Աշխատուժի կորուստը բերեց տնտեսական ճգնաժամի։ Մեծ կալվածները լքվեցին աշխատուժի պակասից, ինչը բերեց աշխատուժի արժեզրկման ։ Այս խնդիրների լուծման համար խորհրդարանը 1349 և 1351 թվականներին ընդունեց աշխատուժի համար հուշագրեր։ Այս փորձերը հաջողություն չունեցան երկարաժամկետ տեսանկյունից, սակայն կարճաժամկետ տեսանկունից մեծ խթան եղան ։ Ընդհանուր առմամբ համաճարակը կառավարության և հասարակության համար կործանիչ չեղավ և վերականգնումը շատ արագ իրականացվեց ։ Այն թագավորական կառավարիչների շնորհիվ էր հատկապես գանձապետ Վիլիամ Էդինգթոնի և Մեծ դատավոր Վիլյամ դը Շեյշրուլի ։
Մինչև 1350-ական թվականների կեսերը Ֆրանսիայում լայնածավալ ռազմական գործողություններ տեղի չունեցան ։ 1356 թվականին Էդուարդի ավագ որդի Էդուարդ սև արքայազնը կարևոր հաղթանակ տարավ Պոնտիեի ճակատամարտում։ Մեծաքանակ անգլիական զորքերը ոչ միայն կտրեցին ֆրանսիացիների ճանապարհը, սայլ գերեվարեցին Ֆրանսիայի թագավոր Հովհան II-ի կրտսեր որդի Ֆիլիպին ։ Հաջորդաբար հաղթանակներից հետո Անգլիան մեծ դիրքեր գրավեց Ֆրանսիայում, Ֆրանսիայի թագավորը Անգլիայի գերին էր և Ֆրանսիայի կենտրոնական կառավարումը գրեթե լուծարված էր ։ Պատմաբանների մեջ կան տարաձայնություններ, արդյոք Ֆրանսիայի թագն էր Էդուարդի պահանջը, թե այն պարզապես պատրվակ էր ճնշում գործադրել Ֆրանսիայի կառավարության վրա ։ Ինչևէ, կարելի էր փաստել, որ պահանջը մոտ էր կատարվելուն։ 1360 թվականին Էդուարդը համաձայնվեց Բրետինիի պայմանագրին՝ գրավոր ձևակերպելով իր պահանջները Ֆրանսիայի գահին և ապահովելով Ֆրանսիայում իր տարածքների ինքնիշանությունը ։
Հետագա տարիներ
Մինչ Էդուարդի կառավարման սկզբի տարիները հաջող էին և էներգետիկ, նրա հետագա տարիները համարվեցին իներցիա, ռազմական անհաջողություններով և քաղաքական անկայունությամբ։ Էդուարդի համար թագավորության ընթացիկ կառավարումն այևս հրապուրիչ չէր ռազմական արշավանքների ֆոնին և 1360-ական թվականներին Էդուարդը երկրի կառավարման հարցերը թողել էր ենթականերին, հատկապես Վիլյամ Վիկհեմին ։ Համեմատաբար սկսնակ Վիկհեմը դարձավ զինանշանի պահապան 1363 թվականին, կանցլեր՝ 1367 թվականին և քաղաքական անհաջողությունների համար նրան պաշտոնանկ արեց կանցլերի պաշտոնից խորհրդարանը 1371 թվականին ։ Ընդհանուր Էդուարդի խնդիրները կապված էին նրա հավատարիմ մարդկանց մահվան հետ, որոնցից շատերը վախճանվեցին 1361-62 թվականների համաճարակից։ Վիլյամ Մոնտեգուն, ով Էդուարդի հետ իրականացրեց հեղաշրջում 1330 թվականին, մահացավ 1344 թվականին։ Հանթինգդոնի 1-ին կոմս Վիլյամ դը Քլինթոնը, ով նաև Նոթինգեմի թագավորն էր, մահացավ 1354 թվականին։ 1337 թվականին հիմնադրված կոմսություններից մեկի կոմս Վիլյամ դը Բոհունը մահացավ 1360 թվականին, հաջորդ տարի մահացավ Հենրի Գրոսմոնտը, ով հավանաբար Էդուարդի ամենահզոր աջակիցներից էր ։ Այս ազնվականների մահից հետո կալվածքներն անցան ավելի երիտասարդ կոմսերի, որոնք ավելի շատ ընդունում էին արքայազներին, քան թագավորին ։
Ռազմական անհաջողությունները դրսում և դրա հետ կապված ֆինանսական ահռելի ծախսերը բերեցին քաղաքական անկայունության տանը։ Խնդիրները գլուխ բարձրացվեցին 1376 թվականի խորհրդարանում։ Խորհրդարանը գումարվել էր հարկերը վերանայելու համար և Համայնքների պալատը օգտվեց առիթից բարձրաձայնելու որոշ խնդիրներ։ Մասնավորապես քննադատության առարկա դարձան թագավորի որոշ խորհրդականներ։ Չեմբերլեյնի լորդ Վիլյամ Լատիմերը և Լորդ ստյուարդ Ջոն Նևիլը պաշտոնանկ արվեցին ։ Էդուարդի սիրուհի Ալիսա Պերերսը, ով ուներ բարձր իշխանության տարեց թագավորի նկատմամբ, վտարվեց արքունիքից ։ Սակայն Համայնքների իրական հակառակարդը, ում սատարում էին հզոր լորդեր Վիկհեմը և Մարչի 3-րդ կոմս Էդմունդ Մորտիմերը, Ջոն Գոնտացին։ Այդ ժամանակ թագավորը և Էդուարդ Վուդսթոքը հիվանդ էին՝ թողնելով Գոնտացուն որպես երկրի կառավարիչ ։ Գոնտացին ստիպված էր բավարարել խորհրդարանի որոշ պահանջներ, սակայն 1377 թվականի խորհրդարանում նախորդ խորհրդարանի շատ ձեռքբերումներ զրոյացվեցին ։
1375 թվականից հետո Էդուարդը քիչ էր խառնվում երկրի կառավարմանըԼ 1376 թվականի սեպտեմբերի 29-ից նա հիվանդացավ թարախակույտով։ Երկար վերականգնման ժամանակաշրջանից հետո 1377 հունիսի 21-ին նա մահացավ ։ Նրան փոխարինեց տասնամյա թոռը՝ Ռիչարդ II-ը, Էդուարդ Սև արքայազնի որդին, քանի որ Սև արքայազնը մահացել էր 1376 թվականի հունիսի 8-ին ։
Տոհմածառ
Ֆրանսիական գահին Էդուարդի թագավորումը ծագում է թագավոր Ֆիլիպ IV ֆրանսիացուց, մայրական՝ Իզաբելլայի գծով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պլանտագենետների հարստություն Կատեգորիա:Կաթոլիկ միապետներ Կատեգորիա:Միջնադարյան երեխա կառավարիչներ Կատեգորիա:Կապիչի շքանշանի ասպետներ
Կարինե (ֆիլմ)
«Կարինե», 1967 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։ Տիգրան Չուխաճյանի «Լեբլեբիջի Հոր-հոր աղա» կոմիկական օպերայի էկրանավորումը։
Սյուժե
Պճնամոլ երիտասարդը, դիմելով խարդավանքների ու խորամանկությունների, կարողանում է իրականացնել ընկերոջ պսակադրությունը սիրած աղջկա հետ՝ հակառակ վերջինիս հոր կամքի։ Գործողությունները կատարվում են 19-րդ դարում ։
Դերերում
Դերերգերը կատարում են՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1967 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Արման Մանարյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Ներոնի «Ոսկե տուն»
Ներոնի «Ոսկե տուն» (Domus Aurea), պալատական այգու համալիր Հռոմում, սկսվել է կառուցվել մ.թ. 64 թ-ի ավերիչ հրդեհից հետո։ Դա միապետի ամենամեծ մակերեսն ունեցող քաղաքային նստավայրն է, որ երբևէ գոյություն է ունեցել Եվրոպայում, մակերեսով զիջում է միայն Պեկինում գտնվող Արգելված քաղաքին ։ 68 թվականին Ներոնի մահից հետո կիսակառույց պալատը լքվեց, Տիտոսի օրոք հրդեհվեց, նրա տարածքը հանրության առջև նորից բացվեց և վերակառուցվեց հասարակական կառույցներով (Կոլիզեյ, Տրայանի բաղնիքներ, Տիտոսի հաղթակամար, Մաքսենտիոսի բազիլիկա և այլն։ )
Դիրք
64 թվականի Հռոմի հրդեհը քաղաքում մեծ տարածություններ հարթեց` Պալատին բլուրի, կայսրության կենտրոնի (arx imperii) մերձակայքում, Հռոմի լեգենդար միապետների երբեմնի բնակավայրում։ Առաջին կայսրը, որ կառուցել էր իր համեստ պալատը Պալատին բլուրի լանջերին, Օկտավիանոս Օգոստոսն էր (մ.թ.ա. առաջին տասնամյակ)։ Տիբերիոսը, երբ ապրում էր Հռոմում, բնակվել է Օգոստոսի պալատում, և, երևի, ընդլայնել է այն։ Մ.թ. չորրորդ տասնամյակում Կալիգուլան Պալատինում նոր պալատ կառուցեց, որը Հռոմի ֆորումի հետ կապված էր փայտյա բարձր կամուրջով, որպեսզի «կարողանա հյուր գնալ Յուպիտերին»։ Ալեքսանդր Ամֆիտեատրովի խոսքերով Ներոնը «գտել է Պալատինը վերակառուցված և իր ստեղծագործական երևակայությանը ազատություն չտված...նա չէր կառուցապատելու բլրի միակ դատարկ մասը` area Palatina-ն` ժողովրդի հետ ղեկավարների հանդիպման ավանդական վայրը» ։ Նա սկսել է «միջանցիկ պալատից» (domus transitoria), Պալատին և Էսկվիլին բլուրները կապող պալատ-պասաժից։ Մինչև 64 թվականը քաղաքի ներսում լայնածավալ վիլլայի կառուցման պլանները, նաև Հռոմի լիովին վերակառուցումը չէին կարող իրականացվել. ստիպված էին գնալ դարավոր ավանդույթների դեմ և քանդել տասնյակ տաճարներ ու հուշարձաններ, որ նույնիսկ Ներոնն ի վիճակի չէր։ 64 թվականի հրդեհը վերացրեց այդ խոչընդոտը։
"Օգտագործելով հայրենիքին պատուհասած դժբախտությունը` Ներոնը իր համար պալատ կառուցեց` առաջացնելով համընդհանուր զարմանք ոչ այնքան ոսկու և թանկարժեք քարերի շռայլությամբ, դրանում արտասովոր բան չկար, որքան մարգագետիններով, արհեստական լճակներով, ինչպես գյուղական վայրերում` այստեղ անտառներ, այնտեղ հողատարածքներ, որոնցից բացվում էին հեռավոր տեսարաններ... Կոռնելիոս Տակիտոս, Աննալի, գիրք XV, էջ 42, Ս. Բոբովիչի թարգմանությամբ"
"Roma domus fiet: Veios migrate Quirite Si non et Veios occupat ista domus
Հռոմը այսուհետ պալատ է։ Ուղևորվեք Վեյի, Եթե արդեն Վեյին էլ պալատ չի դարձել։"
Պալատ
"Նախասրահը այնպիսի բարձրություն ուներ, որ այնտեղ կանգնած էր միապետի 36 մետրանոց հսկայական արձանը. մակերեսն այնպիսին էր, որ եռակի սրահը կողմերով 1,5 կմ երկարությամբ էր, նրա մեջ ծովի նման արհեստական լճակ էր` շրջապատված քաղաքների նման շինություններով, այնուհետև` մարգագետիններ` հողատարածքներով, անտառներով, խաղողի այգիներով, և նրանց վրա բազմաթիվ ընտանի կենդանիներ և վայրի գազաններ...միացյալ պալատներում առաստաղներն անհատական էին` շրջվող սալիկներով, որպեսզի ծաղիկներ շաղ տան, և անցքերով, որպեսզի բույրեր ցանեն; գլխավոր պալատը կլոր էր, գիշեր-ցերեկ անընհատ պտտվում էր երկնակամարի հետքով, բաղնիքներում հոսում էին աղի և քաղցր ջրեր։ Եվ երբ այսպիսի պալատը ավարտվեց և լուսավորվեց, Ներոնն ասաց, որ հիմա ինքը կսկսի մարդավարի ապրել։ Սվետոնիոս, Տասներկու Կեսարների Կյանքը, Ներոն, էջ 31" Սվետոնիոսի նկարագրությունը, որը գրվել է Ներոնի և նրա պալատի վախճանից կես դար անց, ցույց է տալիս հնագետներ Ցելերի և Սեվերի կողմից հաստատված երկու առանձնահատկություններ. Հռոմում առաջին անգամ ոչ միայն պատերը, այլև առաստաղներն են զարդարել խճանկարով։ Արդյունքում խճանկարը գմբեթների վրա լայնորեն սկսեցին օգտագործել Բյուզանդական կայսրության ճարտարապետությունում։ Գլխավոր կլոր սրահը հանդերձված էր կեղծ ներքին գմբեթով, որը ստրուկները պտտում էին` Կեսարի հյուրերին հաճոյանալու համար։ Պլինիոս Ավագը` Ներոնի ժամանակակիցը, պատմում էր Ֆաբուլայի` տաղանդավոր նկարչի ճակատագրի մասին. նրա բոլոր աշխատանքները կենտրոնացված էին Ներոնի պալատում (նրա արվեստի զնդանը Ներոնի «Ոսկե տունն» էր) և ոչնչացան պալատի հետ միասին ։
Հսկայական արձան
Հակառակ Սվետոնիոսի պնդման` հույն Զենոդորի կաղմից կառուցված Ներոնի արձանը (Colossus Neronis, Колосс Нерона) կանգնած է եղել ոչ թե գմբեթի տակ, այլ կառույցից դուրս, քաղաքի և պալատի սահմանին` շրջապատված պատկերասրահով։ Նրա բարձրությունը գնահատել են 30 (Պլինիոս) կամ 36 (Սվետիոնոս) մետր։ Ներոնի մահից հետ Վեսպասիանոսը հրամայել է փոխել արձանի կերպարանքը, իբր թե այն ներկայացնում է Արևի Աստծուն, Հադրիանոսի օրոք (նրա օրոք Սվետոնիսը գրել է «12 կայսրերի կյանքը») այն տեղափոխեցին նոր տեղ, Փլավիոսների ամֆիթատրոն, որն ստացավ նոր ժամանակակից անվանում` Կոլիզեյ։ Կոմմոդոսը արձանի աստվածային դեմքը փոխարինեց իր սեփականով. : Արձանի հիմքերը պարզաբանեցին միայն 1936 թվականին։
Այժմեականություն
2010 թվականի մարտի 30-ին վերականգնման ընթացքում առաստաղի մեծ մասը փլուզվեց ։
Արտաքին հղումներ
մետրանոց
Կատեգորիա:Հին Հռոմի ճարտարապետություն Կատեգորիա:Հռոմի պալատներ Կատեգորիա:Իտալիայի ազգային թանգարաններ
Լամանիխա (գետ)
Լամանիխա, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի Հանրապետությունում, Ալթայի շրջանում։ Գետի գետաբերանը գտնվում է Մարալիխա գետի աջ ափից 19 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կիլոմետր է։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազան շրջանին, գետի ջրերի կառավարման գլխավոր կենտրոնը՝ Կատուն։ Գետի գետային ենթաավազանը՝ Կատունը և Բիան։ Գետի գետային ավազանն է (Վերին) Օբը մինչև Իրտիշի թափվելը։ Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ։
Սուվոն (Հարավային Կորեա)
Սուվոն, Կյոնգիդո շրջանի ամենամեծ քաղաքը և կենտրոնը, ամենաշատ բնակեցված նահանգը, որը շրջապատում է Սեուլը՝ Հարավային Կորեայի մայրաքաղաքը։ Սուվոնը գտնվում է Սեուլից 30 կիլոմետր հեռավորության վրա դեպի հարավ։ Ավանդաբար, այն հայտնի է «Որդիական բարեպաշտություն» անունով։ Չնայած նրա բնակչությունը գրեթե 1,2 միլիոն է, որով նա գերազանցում է Ուլսանը, այն չունի մեգապոլիսի կառավարման ձև։ Կորեայի պատմության ընթացքում Սուվոնը փոքր բնակավայրից վերածվել է խոշոր արդյունաբերական և մշակութային կենտրոնի։ Սուվոնը Հարավային Կորեայի միակ քաղաքն է, որը մինչև այժմ պարսպապատված է։ Այդ պարիսպը Կյոնգիդո շրջանի ամենահայտնի զբոսաշրջային վայրերից է։ Սամսունգ էլեքտրոնիքսի R&D կենտրոնը և Սամսունգի գլխավոր գրասենյակները գտնվում են Սուվոնում։ Քաղաքը սպասարկում են 2 մայրուղի, ազգային երկաթուղային ցանցը և Սեուլի մետրոպոլիտենը։ Ունենալով 11 համալսարան՝Սուվոնը համարվում է կրթական կենտրոն։
Պատմություն
Հնագույն ցեղային ժամանակներում Սուվոնը հայտնի էր Մոսու- գուկ (Հանգուլ։ 모수국) անվամբ։ Երեք թաբավորությունների ժամանակաշրջանում, այնուամենայինվ, տարածքը որը համապատասխանում է ժամանակակից Սուվոնին և Հվանսուն քաղաքին կոչվում էր Մեհոլ-գուն։ 757 թվականին Գյոնգդոկ արքան փոխեց անունը Սուսոն-գուն։ 940 թվականին Գորյո արքայատոհմի որոք անունը նորից փոխվեց և դարձավ Սուջու։ Ջոսոն արքայատոհմի արքա Տեջոնը վերանվանեց քաղաքը Սուվոն 1413 թվականին ։
Կորեական պատերազմ
Կորեական պատերազմը մեծ ազդեցություն է ունեցել քաղաքի վրա, քանի որ այդ ընթացքում քաղաքը փոխել է 4 իշխանություն։ Պատերազմի բռնկումից հետո Միացյալ Նահանգների օդուժը Ճապոնիայից ուղարկվեց Կորեա՝ Սուվոնի և Գիմփոի բնակչությանը էվոկուացնել համար:Բայց շուտով քաղաքը ընկավ հյուսիսկորեացիների ձեռքը։ Պատերազմի ավարտին Սուվոնը նորից միացավ Հարավային Կորեային։
Աշխարհագրություն
Սուվոնը գտնվում է Գյունգի հարթավայրի հյուսիսում, անմիջապես Հարավային Կորեայի մայրաքաղաք Սեուլի հարավում։ Նրան շրջապատում են հետևյալ քաղաքները. Ուիվանգ՝ հյուսիս-արևմուտքից, Յոնգին՝ արևելքից, Հվանսոն՝ հարավ-արևմուտքից, Անսան՝ արևելքից։ Սուվոնի շրջակայքում կան մի քանի բլուրներ, որոնցից ամենաբարձրը Գվանգոսանն է հյուսիսում։ Լեռը ունի ծովի մադարդակից 582 մետր բարձրություն ։ Սուվոնով անցնող բոլոր ջրային հոսքերը սկիզբ են առնում Գվանգոսանից և մոտակայքում գտնվող այլ գագաթներից։ Ջրային հոսքերը անցնում են Սուվոնի միջով և թափվում Դեղին ծով։ Ինչպես Ամբողջ Հարավային Կորեայի տարածքում այնպես էլ Սուվոնում չկան բնական լճեր։ Այնուամենայինիվ այնտեղ կան շատ փոքր ջրամբարներ։ Սուվոնը գտնվում է 6 կիլոմետր հեռավորության վրա Դեղին ծովից։
Վարչական բաժանում
Քաղաքը ունի 4 վարչական տարածք։
Ժողովրդագրական իրավիճակ
Բնակչության 50,2%-ը տղամարդիկ են։ Միայն Փալդալ-գու տարածաշրջանում է որ կանայք քանակով գերազանցում են տղամարդկանց։ Բնակչության 1,85%-ը արտասահմանցի են։ Տեղեկությունները ժողովրդագրական տվյալների մասին ներկայացված են աղյուսակում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնակավայրեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Պատմություն ըստ երկրի և քաղաքի Կատեգորիա:Աշխարհագրություն ըստ քաղաքի Կատեգորիա:Կլիմայի փոփոխություն Կատեգորիա:Ժողովրդագրություն
Քլեր Մաքքեսկիլ
Քլեր Մաքքեսկիլ (Claire Conner McCaskill, ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, Միսսուրիի նահանգից ԱՄՆ սենատոր (2007-2019), դեմոկրատական կուսակցության անդամ։
Կենսագրություն
Նա սովորել է Կոլումբիայի (Միսսուրի) միջնակարգ դպրոցում, 1975 թվականին ավարտել Է Միսսուրիի համալսարանը, 1978 թվականին նույն համալսարանում ստացել է իրավունքի դոկտորի աստիճան (J. D.) ։
1978 թվականին աշխատել է որպես դպիր Միսսուրիի վերաքննիչ դատարանում, 1978 թվականից մինչև 1982 թվականը՝ Ջեքսոնի շրջանի դատախազի օգնական։ 1983 թվականց մինչև 1992 թվականը զբաղվել է մասնավոր իրավաբանական պրակտիկայով ։
1983-1988 թվականներին՝ Միսսուրիի Ներկայացուցիչների պալատի անդամ։
1992-1998 թվականներին եղել է Ջեքսոնի շրջանի դատախազ։
1998-2006 թվականներին՝ Միսսուրիի Հաշվիչ պալատի նախագահ։
2004 թվականին անհաջող փորձ ձեռնարկեց Միսսուրիի նահանգապետ ընտրվելու համար։
Պետրոս և Պողոս եկեղեցի (Բոգուրաև)
Պետրոս և Պողոս եկեղեցի (Церковь Петра и Павла), նաև` Պետրոպավլովյան եկեղեցի (Петропавловская церковь), եկեղեցի Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Բելոկալիտվինսկի շրջանի Բոգուրաև խուտորի Կենտրոնական փողոց, 46 հասցեում ։ Եկեղեցին կոչվում է Պետրոս և Պողոս առաքյալների անունով ։
Քլեր Մաքքեսկիլ
Կենսագրություն
2006 թվականին ընտրվել է ԱՄՆ Սենատ՝ հաղթելով հանրապետական Ջիմ Թելենտին (ընդ որում՝ ընտրարշավի նրանց գումարային ծախսերը՝ կուսակցությունների հավաքած 19,8 միլիոնը, և թեկնածուների անձնական ընտրական ֆոնդերից 26 միլիոնն այդ տարի ամենամեծն են եղել բոլոր սենատական նախընտրական քարոզարշավների մեջ) ։
Պետրոս և Պողոս եկեղեցի (Բոգուրաև)
Պատմություն
1703 թվականին, Սևերսկի Դոնեց, Բիստրայա, Կալիտվա և Լիխայա գետերի միախառնման վայրում, սկսեցին բնակություն հաստատել կազակները։ Գրեթե նույն ժամանակ Մայդանում (հրապարակում) կառուցվեց եկեղեցին ։ 1732 թվականին տաճարն այրվեց, այն վերակառուցեցին ։ Քանի որ Ուստ-Բելոկալիտվեննայա գյուղի բնակչությունը և տների քանակը աստիճանաբար սկսեցին աճել, տաճարը պարզապես չէր կարող տեղավորել բոլորին։ Որոշվեց կառուցել քարե, շատ ավելի մեծ չափերի տաճար, մեկ այլ վայրում։
Քլեր Մաքքեսկիլ
Կենսագրություն
2012 թվականին Սենատի ընտրություններում պաշտպանել է իր մանդատը Հանրապետական Թոդ Էյքինի հետ քաղաքական դիմակայությունում, որը, լինելով աբորտների համոզված հակառակորդ, հասարակության հատուկ ուշադրություն է գրավել այն ժամանակ հանրապետականների կողմից ծավալված արշավին իր մասնակցությամբ այսպես կոչված «օրինական բռնաբարության» շուրջ, որը հազվադեպ է հանգեցնում հղիության ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ջորջթաունի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փաստաբաններ Կատեգորիա:Միսսուրիի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի իրավաբաններ
Պետրոս և Պողոս եկեղեցի (Բոգուրաև)
Պատմություն
1905 թվականին եկեղեցու հին շենքը գնեցին կազակները, քանդեցին, տեղափոխեցին խուտոր և այնտեղ կրկին հավաքեցին։ Շինարարության համար օգտագործվել էին ֆրանսիական աղյուսներ, իսկ շինարարական շաղախը պատրաստել էին հավկիթից, ինչը շինությունն ավելի ամուր էր դարձնում։ 1903 թվականին Պետրոս և Պողոս եկեղեցուն կից բացվել է եկեղեցական-ծխական դպրոց։ 1960-ական - 1970-ական թվականներին տաճարը եղել է միակ գործողը շրջանում ։
Քևին Ազաիս
Քևին Ազաիս (Kévin Azaïs, ), ֆրանսիացի դերասան։
Պետրոս և Պողոս եկեղեցի (Բոգուրաև)
Պատմություն
Ռոստովի մարզի Բելոկալիտվինսկի շրջանի Բոգուրաև խուտորի Պետրոպավլովյան եկեղեցին աթոռի տոնը նշում է հուլիսի 12-ին ։
Քևին Ազաիս
Կենսագրություն և կարիերա
Քևին Ազաիսը ծնվել է ֆրանսիական Դովիլ բնակավայրում 1992 թվականի օգոստոսի 16-ին։ Կինոյում դեբյուտը տեղի է ունեցել 2008 թվականին. նա խաղաց Ժան-Պոլ Լիլիենֆելդի «Վերջին դասը» ֆիլմում։ Այս ֆիլմում նա Իզաբել Աջանիի հետ խաղաց գլխավոր դերը։ Քևինի հաջողակ դերերից էր Գայմոն Կանեի դեբյուտային աշխատանքում՝ «Կործանիչները» ֆիլմում խաղացած դերը։ Այս ֆիլմի համար 2015 թվականին դերասանն արժանանում է «Սեզար» և «Լյումիեր» մրցանակների, որպես «Ամենահեռանկարային երիտասարդ դերասան» ։
Քևին Ազաիսը ֆրանսիացի դերասան Վենսան Ռոթյեի եղբայրն է ։
'Οχι-ի օր
'Οχι-ի օր (Επέτειος του «'Οχι» Epeteios tou "'Ohi", «Ոչ»-ի տարելից), պետական տոն Հունաստանում, Կիպրոսում և աշխարհի հունական համայնքներում։ Նշվում է ամեն տարի հոկտեմբերի 28-ին՝ հիշատակելու Հունաստանի վարչապետ Իոաննիս Մետաքսասի Իտալիայի բռնապետ Բենիտո Մուսոլինին վերջնագրի մերժումը (1940 թվականի հոկտեմբերի 28)։ Հունարեն «όχι» ['o̞.çi] բառը նշանակում է «ոչ», արտասանվում է շեշտադրումը «օ» տառի վրա՝ «օհի»։
Վերջնագիր
Վերջնագիրը Մետաքսասին ներկայացրել է Հունաստանում Իտալիայի դեսպան Էմանուել Գրացցին 1940 թվականի հոկտեմբերի 28-ին ժամը 03:00 հետո, ով նոր էր վերադարձել Աթենքում Իտալիայի դեսպանատան կազմակերպած միջոցառումից և պահանջել է Հունաստանից թույլ տալ Առանցքի ուժերին մտնել հունական տարածք և գրավել որոշակի չհստակեցված «ռազմավարական տարածք» կամ դիմակայել պատերազմին, որին անմիջապես հաջորդել է լակոնիկ պատասխանը՝ όχι (Ոչ)։ Ինչևէ, նրա իրական պատասխանը եղել է, “Alors, c’est la guerre!” (Այդ դեպքում պատերազմ) ։
Ի պատասխան Մետաքսասի հրաժարական պատասխանի՝ իտալական զորքերը տեղակայվել են Ալբանիայում, այնուհետև իտալական պրոտեկտորատը հարձակվել է հունական սահմանի վրա ժամը 05:30, և Հունաստանը ներգրավվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մեջ (Հույն-իտալական պատերազմ, Հունաստանի ճակատամարտ)։
Հոկտեմբերի 28-ի առավոտյան անկախ քաղաքական պատկանելությունից հույն բնակչությունը դուրս է եկել փողոց՝ աղաղակելով «Ոչ»։ 1942 թվականից այս օրը նշվում է որպես «Ոչ-ի օր». նախ նշվել է հիմնականում դիմադրության անդամների շրջանում, պատերազմից հետո՝ բոլոր հույների մոտ։
Նուաել սյուր Մեր
Նուաել սյուր Մեր (Noyelles-sur-Mer), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 860 մարդ, բնակչության խտությունը` 42.98 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.01 կմ² տարածք։
'Οχι-ի օր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի տոներ
Նուաել սյուր Մեր
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 468 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 305-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 163։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,2 %։ 305 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 272 անձ (142 տղամարդ և 130 կին)։ Գործազուրկ են եղել 33 անձ (18 տղամարդ և 15 կին)։ 163 անաշխատունակներից 36-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 78-ը` թոշակառուներ, իսկ 49-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Պրեմիեր Լիգա 2015-16 (այլ կիրառումներ)
Պրեմիեր Լիգա 2015-16, կարող է վերաբերել՝
Գուստավո Բոու
Գուստավո Լեոնարդո Բոու (Gustavo Leonardo Bou, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, «Ռասինգ» ֆուտբոլային ակումբի հարձակվող։
Ակումբային կարիերա
Բոուն «Ռիվեր Պլեյթ» ակումբի սան է։ 2008 թվականի օգոստոսի 10-ին «Կոլոն» ֆուտբոլային ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը արգենտինական Պրիմերայում ։ Հոկտեմբերի 29-ին «Նյուելլս Օլդ Բոյս» ակումբի դեմ խաղում Գուստավոն խփել է իր առաջին գոլը ։ 2012 թվականին վարձավճարային իրավունքներով Բոուն տեղափոխվել է «Օլիմպո» ֆուտբոլային ակումբ և օգոստոսի 28-ին «Խիմնասիա Խուխույ» ֆուտբոլային ակումբի դեմ խաղում կատարել է իր նորամուտը Պրիմերա Բ-ում ։ Սեպտեմբերի 2-ին «Ալդոսիվի» դեմ խաղում Գուստավոն խփել է առաջին գոլը «Օլիմպո» ֆուտբոլային ակումբում ։
2013 թվականին Բոուն երկրորդ անգամ այլ ակումբ է տեղափոխվել վարձավճարով։ Նրա նոր ակումբն է դարձել Էկվադորի «ԼԴՈՒ Կիտո» ակումբը։ Հուլիսի 13-ին «Դեպորտիվո Կուենկա» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը Էկվադորի առաջնությունում ։ Հուլիսի 21-ին «Բարսելոնա Գուայակիլ» ակումբի դեմ խաղում Գուստավոն դուբլ է ձևակերպել՝ խփելով իր առաջին գոլերը նոր ակումբում ։
2014 թվականի առաջին կեսին Բոուն վարձավճարային իրավունքներով հանդես է եկել «Խիմնասիյա Լա Պլատա» ֆուտբոլային ակումբում։ Ամռանը նա  տեղափոխվել է «Ռասինգ» ֆուտբոլային ակումբ։ Օգոստոսի 27-ին Սարանդայի «Արսենալ» ֆուտբոլային ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը նոր ակումբի կազմում ։ 2014 թվականին Բոուն  դարձավ Արգենտինայի չեմպիոն։
2015 թվականի փետրվարի 18-ին «Լիբերտադորեսի» գավաթի խաղարկության՝ վենեսուելական «Դեպորտիվո Տաչիրա» ֆուտբոլային ակումբի դեմ խաղում Գուստավո Բոուն հետ-տրիկ է ձևակերպել ։ Մեկ շաբաթ անց պարագվայական «Գուարանի» ֆուտբոլային ակումբի դեմ խաղում նա կրկին խփել է երեք գոլ ։ Ապրիլի 15-ին «Դեպորտիվո Տաչիրա» ակումբի դեմ խաղում նա կրկին աչքի ընկավ Լիբերտորեսի Գավաթի խաղարկությունում ։ Առաջնության արդյունքում Բոուն  դարձել է լավագույն ռմբարկու։
Ձեռքբերումներ
Թիմային
«Ռասինգ»
Անհատական
Պրեոբրաժենկա (այլ կիրառումներ)
Պրեոբրաժենկա, կարող է վերաբերել՝
Պրիե (այլ կիրառումներ)
Պրիե, կարող է վերաբերել՝
Կոնստանտին Խաբենսկի
Կենսագրություն
Կոնստանտին Խաբենսկին ծնվել է 1972 թվականի հունվարի 11-ին Լենինգրադում։ 1981 թվականին ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է Նիժնեվարտովսկ, որտեղ ապրել է 4 տարի։ 1985 թվականին ընտանիքը վերադարձել է Լենինգրադ։ Ավարտելով 8 դասարան՝ Խաբենսկին ընդունվել է ավտոմատիկայի և ավիացիոն սարքաշինության ուսումնարանը, սակայն 3-րդ կուրսից հետո վերցրել է փաստաթղթերը՝ հասկանալով, որ տեխնիկական մասնագիտացումն իր համար չէ։ Աշխատել է փողոցային երաժիշտ, դռնապան, մոնտաժող։
1996 թվականին Խաբենսկին տեղափոխվել է աշխատելու Ա. Ռայկինի անվան «Սատիրիկոն» մոսկովյան թատրոն։ Այստեղ երիտասարդ դերասանը հիմնականում երկրորդական դերեր էր տանում։ Նրա աշխատանքներից էին «Երեքգրոշանոց օպերա» և «Սիրանո դե Բերժերակ» ներկայացումները։ 1998 թվականին Կոնստանտինը նկարահանվել է միանգամից երեք ֆիլմերում. Թոմաշ Տոտի ռուս-հունգարական «Նատաշա» ֆիլմում, Ալեքսեյ Գերմանի «Խրուստալյով, մեքենա՜ն» սոցիալական դրամայում և Դմիտրի Մեսխիևի «Կնոջ սեփականություն» մելոդրամայում։ Դմիտրի Մեսխիևի ֆիլմի համար Խաբենսկին արժանացել է «Գրականություն և կինո» Գաթչինյան կինոփառատոնի «Տղամարդու լավագույն դեր» մրցանակին։ Շուտով Կոնստանտինը խաղաց Նիկոլայ Լեբեդևի «Երկրպագու» ֆիլմում։ Կինոյում նրա հաջորդ նշանակալի դերը դարձավ Վլադիմիր Ֆոկինի «Տուն հարուստների համար» ֆիլմի գլխավոր դերը։
Խաբենսկուն հանրահայտ դարձրեց «Մահացու ուժ» սերիալը. հեռուստադիտողները հիշեցին նրան որպես Իգոր Պլախովի։ Բացի այդ՝ նա շարունակում էր աշխատել նաև թատրոնում. սկսած 1996 թվականից՝ Խաբենսկին հանդես է եկել Լենսովետի անվան թատրոնում, որտեղ խաղացել է «Կալիգուլա» ներկայացման երկրորդ գլխավոր դերը։ Դերասանի մյուս աշխատանքների թվին են պատկանում. Հիմարիկ Կառլը Գ. Բյուխների «Վոյցեկում», Էստրագոնը Սեմյուել Բեքեթի «Գոդոյի սպասման մեջ» ներկայացման մեջ, Վալենթայնը Բերնարդ Շոուի «Կապրենք, կտեսնենք» ներկայացման մեջ։
Այժմ Խաբենսկին խաղում է Չեխովի անվան թատրոնում։ Եվս մեկ նշանակալի դեր կինոյում Խաբենսկին խաղացել է Ֆիլիպ Յանկովսկու Շարժման մեջ» ֆիլմում, Սաշա Գուրևի դերը Ֆիլիպ Յանկովսկու հետ համագործակցությունը շարունակվել է «Պետական խորհրդատու» (Գրին) ֆիլմում։
Առավել մեծ ճանաչվածություն Խաբենսկուն բերեցին «Գիշերային պահակախումբ» և «Ցերեկային պահակախումբ» ֆիլմերը։ Ֆիլմի կերպար Անտոն Գորոդեցկին դարձավ Խաբենսկու ամենաճանաչված դերերից մեկը։ 2006 թվականին դերասանը խաղացել է Եժի Ստավինսկու վեպի հիման վրա նկարահանված «Պիկ ժամ» ֆիլմում։ Վերջին տարիներին դերասանը խաղացել է Աեքսանդր Կոլչակի «Ադմիրալ» ֆիլմում և Կոստյա Լուկաշինին է մարմնավորել «Ճակատագրի հեգնանքը։ Շարունակություն» ֆիլմում։ 2010 թվականին նկարահանվել է ռեժիսոր Լևան Գաբրիաձեի «Երևակայականները» ֆիլմում, 2011 թվականին Ալեքսեյ Տուրբինի դերն է խաղացել «Սպիտակ գվարդիա» հեռուստասերիալում։
Խաբենսկին քաղցկեղով հիվանդ երեխաների բարեգործական ֆոնդի հիմնադիրն է։ «Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ» կոչումը ստանալու արարողությանը Խաբենսկին ժամանել էր Կրեմլ իր կողմից պատրաստած «Երեխաներ՝ քաղաքականությունից դուրս» նշանով։ Դերասանի խոսքերով՝ դրանով նա ուզում էր ուշադրությունը սևեռել որբ երեխաների խնդիրներին՝ կապված «Դիմա Յակովլևի օրենք»-ի հետ ։
2010 թվականից սկսած՝ Կոնստանտինը սկսել է ստեղծագործական զարգացման կենտրոններ բացել ողջ Ռուսաստանում։ Կենտրոններ բացվել են Վորոնեժում, Կազանում (երկու կենտրոն), Սանկտ Պետերբուրգում (երկու կենտրոն), Նովոսիբիրսկում, Ուֆայում , Ստորին Տագիլում (երկու կենտրոն), Եկատերինբուրգում (երկու կենտրոն) , Պերմում (երկու կենտրոն)։ 2012 թվականի ամռանը Եկատերինբուրգում անցկացվել է «Կոնստանտին Խաբենսկու բարեգործական ֆոնդի թատերակնա կենտրոնների» ընդհանուր հավաք՝ «Փետրավորում 2012»։ «Փետրավորում 2013»-ը անցկացվել է Ուֆայում ։ «Փետրավորում 2014» փառատոնը անցկացվել է Կազանում ։
Անձնական կյանք
2000 թվականի հունվարի 12-ից ամուսնացած է եղել Սանկտ Պետերբուրգի ռադիոկայաններից մեկի լրագրող Անաստասիա Սմիրնովայի հետ (31 մարտի 1975, Սանկտ Պետերբուրգ - 1 դեկտեմբերի 2008, Լոս Անջելես, ԱՄՆ) ։ Անաստասիան նկարահանվել է Կյանքի ուղի, 2003 (լրագրող), Մահացու ուժ-5, 2003 (թարգմանչուհի), Sapiens, 2004 (կարճամետրաժ), 9 ամիս, 2006 (մամուլի քարտուղար) ։ 2008 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Լոս Անջելեսում մեկ տարի բուժվելուց հետո Անաստասիան մահացել է գլխուղեղի քաղցկեղից, թաղվել է 2008 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Մոսկվայի Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը ։
Անաստասիայի հետ ամուսնությունից Խաբենսկին մեկ որդի ունի՝ Իվան Խաբենսկին (25 սեպտեմբերի 2007 )։
Կոնստանտինը երկրորդ անգամ ամուսնացել է 2013 թվականի ամռանը դերասանուհի Օլգա Լիտվինովայի հետ։ 2016 թվականի հունիսի 3-ին Մոսկվայում ծնվել է նրանց դուստրը՝ Ալեքսանդրան. ։
Երկար տարիներ ընկերությունն է անում իր համակուրսեցիներ Միխայիլ Պորեչենկովի և Անդրեյ Զիբրովի հետ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի հեռուստատեսության դերասաններ Կատեգորիա:«Նիկա» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:«Ոսկե արծիվ» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:«Կինոտավրի» դափնեկիրներ
Պրիմորսկի (այլ կիրառումներ)
Պրիմորսկի, կարող է վերաբերել՝
Ֆլորանս Պարլի
Ֆլորանս Պարլի, ֆրանսիացի բիզնես լեդի և քաղաքական գործիչ, 2017 թվականից պաշտպանության նախարար։
Կենսագրություն
1985—1987 թվականներին սովորել է Կառավարման ազգային դպրոցում ։
1987 թվականին աշխատել է Ֆրանսիայի ֆինանսների նախարարության բյուջետային վարչությունում որպես կառավարիչ, մասնակցել է նվազագույն եկամուտների և սոցիալական ապահովագրության բաժինների ստեղծմանը։ 1995 թվականին մտել է Սոցիալիստական կուսակցության շարքերը, 1997 թվականին դարձել է վարչապետ Լիոնել Ժոսպենի բյուջետային հարցերով խորհրդականը ։
2000-ից մինչև 2002 թվականը եղել է բյուջետային հարցերով պետքարտուղար։ 2002 թվականին Յոնում պարտվել է խորհրդարանական ընտրություններում։
2004—2006 թվականներին եղել է Բուրգունդիայի շրջանային խորհրդի նախագահը։
2007 թվականին աջակցել է սոցիալիստների ձախ թևի ներկայացուցիչ Մարի Նոել Լինեմաննի՝ քննարկումների ակումբ ստեղծելու նախաձեռնությանը ։
2005—2014 թվականներին աշխատել է Air France ավիաընկերությունում, որտեղ հասել է մինչև գլխավոր տնօրենի տեղակալի պաշտոնին։ 2014 թվականին տեղափոխվել է SNCF, 2016 թվականից հանդիսացել է ընկերության գլխավոր տնօրենը ։
2012 թվականի հունիսի 1-ից 2017 թվականի հուլիսի 7-ը հանդիսացել է Altran Technologies, իսկ 2012 թվականի մայիսից՝ Ingenico Group ընկերությունների տնօրենը։ 2017 թվականի հունվարի 3-ից հուլիսի 4-ը եղել է Zodiac Aerospace ընկերության տնօրենների խորհրդի անդամ։
2017 թվականի հունիսի 21-ին նշանակվել է Ֆրանսիայի պաշտպանության նախարար ։
Նշանակումից մի քանի օր անց հրաժարվել է Zodiac Aerospace-ում, Altran-ում և Ingenico-ում ղեկավար պաշտոններից՝ հետաքրքրությունների կոնֆլիկտից խուսափելու համար ։
2019 թվականի հուլիսի 13-ին նախագահ Էմանուել Մակրոնը հայտարարել է նախարար Ֆլորանս Պարլիի նախաձեռնությամբ մինչև 2019 թվականը սեպտեմբերը ռազմատիեզերական ուժեր ստեղծելու մասին ։
Անձնական կյանք
Պարլին ամուսնացած է Պետական գույքի գործակալության ղեկավար Մարտին Վիալի հետ։ Նրանք ունեն երկու երեխա ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Պաշտպանության կին նախարարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի նախարարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կին քաղաքական գործիչներ
Մ.թ.ա. 859
Մահեր
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 859 Կատեգորիա:Տարեթվեր
Անտոն Լեգաշով
Կենսագրություն
Ծնվել է 1798 թվականին Պենզա Մոկշայի շրջանի Լպովկա գյուղում, քաղքենի ընտանիքում։ Մանկության տարիներին նախ երաժշտության դասեր է ստացել, ապա սովորել է ատաղձագործություն։ 1820 թվականին, երբ արդեն Սանկտ Պետերբուրգում էր, որպես ազատ ունկնդիր հաճախում է Իմպերիալիստական արվեստի ակադեմիա։ Ուսանում է Ա.Գ. Վառնեկինի մոտ և հմտանում դիմանկարչության բնագավառում։ 1824 թվականին իր աշխատանքների համար արժանանում է արծաթե մեդալի ։ 1825 թվականին Ակադեմիական կոմիտեն ներկայացնում է միջնորդագիր, որպեսզի գեղանկարչին իր կատարած աշխատանքի համար շնորհեն 14-րդ կարգի նկարչի կոչում, սակայն կայսեր Նիկոլայ I-ը մերժում է միջնորդագիրը։
Կոմիտեի ղեկավարին ուղարկում է գրություն, որում ասվում է.
1829 թվականին արվեստագետը կոչում է ստանում Չինաստանի ուղղափառ եկեղեցու կողմից, որտեղ նա կարճ ժամանակում մեծ հռչակ է ձեռք բերում։ Նրա նկարները մեծ պահանջարկ ունեին։
Արվեստագետի 1839 թվականի զեկույցից հայտնի է դառնում, որ Պեկինում նա կատարել է 26 խոշոր պատմական ու հոգևոր նկարներ և 24 դիմանկար՝չինական գահակալների նկարներով, որոնց մի մասը այժմ պահվում է ռուսական թանգարաններում .:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս դիմանկարիչներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Նուրլու
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 385 մարդ, բնակչության խտությունը` 58.96 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.53 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 140 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 55 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 245 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 191-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 54։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,0 %։ 191 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 160 անձ (85 տղամարդ և 75 կին)։ Գործազուրկ են եղել 31 անձ (21 տղամարդ և 10 կին)։ 54 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 22-ը` թոշակառուներ, իսկ 18-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ռեմի Մա
Ռեմինիսք Մակին (Remy Ma, ) , հայտնի է որպես Ռեմի Մա (նախկինում Ռեմին Մարտին), Գրեմմի մրցանակի հավակնորդ ամերիկացի ռեփեր է և Ֆեթ Ջոյի «Տեռոր սքուադ» ռեփ թիմի անդամ։ Ման ևս խմբի  հետ կատարել է հայտնի «Lean Back» հիթը, իրենց երկրորդ`«True Story» ալբոմից եւ M.O.P.-ի «Ante Up (ռեմիքս)»-ից։ Նրա դեբյուտային սոլո-ալբոմը` «Կա ինչ-որ բան Ռեմիի մասին. հիմնված իրական պատմության վրա», թողարվել է 2006 թ.-ի փետրվարի 7-ին։
Նա հաղթել է երկու Vibe մրցանակ, երկու Source մրցանակ, մեկ BET մրցանակ լավագույն Կանացի Հիփ-Հոփ կատեգորիայում, ներկայացված լինելով այս կատեգորիայի երեք անվանակարգերում։ Ռեմին նշել է Բիգ Փանիշերին եւ Ռոքսաննա Շանթին, որպես իր վրա ամենամեծ ազդեցություն ունեցած երգիչների  :
2007 թվականին Ռեմին մեղավոր է ճանաչվել դիտավորյալ հարձակման համար, այն բանից հետո, երբ կրակել է իր խմբի անդամներից մեկին, և դատապարտվել է ութ տարվա ազատազրկման Բեդֆորդ Հիլլզի կանանց գաղութում։ Նա պարտվել է 2011 թվականին ներկայացրած բողոքարկման դիմումը և ազատ է արձակվել համաներմամբ 2014 թ. օգոստոսի 1-ին ։
2011 թ.-ին, Ռեմի Մայի երաժշտությունը հնչել և քննարկվել է Black Lifestyle in Japan փաստագրական ֆիլմում, որտեղ նա նշվել է, որպես ոճային և առանձնացվել է, որպես Ճապոնիայում երիտասարդ կանանց կողմից ամենից հաճախակի լսվող հիփ-հոփ երաժիշտներից մեկը ։ 2015 թ.-ին Ռեմի Ման միացել է VH1-ի Love & Hip Hop: New York ռեալիթի շոուի 6-րդ սեզոնի դերասանական կազմին։ Նա երկու անգամ առաջադրվել է Գրեմմի-ի իր 2016 թ.-ի "All the Way Up" սինգլի համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի ռեփերներ
Ալեքս Էնրիկե դա Սիլվա
Ալեքս Էնրիկե դա Սիլվա (Alex Henrique da Silva,, կամ պարզապես Ալեքս), հայ և բրազիլացի ֆուտբոլիստ, «Միկա» ֆուտբոլային ակումբի և Հայաստանի հավաքականի կիսապաշտպան։
Ակումբային կարիերա
Ֆուտբոլային կարիերան սկսել է իր հայրենի Ռիբեյրան Պրետու քաղաքի «Բոտաֆոգո» ակումբում։ 2001 թվականին խաղացել է 4 խաղ Բրազիլիայի Սերիա Ա-ում։ Ալեքսի խաղալու ընթացքում «Բոտաֆոգոն» հանդես է եկել շատ վատ և Սերիա Ա-ից անցել է Սան Պաուլու նահանգի առաջնության ստորին լիգա։ 2005 թվականին Ալեքսը տեղափոխվել է «Սան Կառլոս» ակումբ, որը նույնպես մասնակցում էր Սան Պաուլու նահանգի առաջնությանը։
2006 թվականին Ալեքսն իր հայրենակից Կլեբերի հետ տեղափոխվել է հայկական «Միկա»։ Հայաստանի առաջնությունում նրա դեբյուտային խաղը կայացել է 2006-ի ապրիլի 14-ին. նա մասնակցել է «Շիրակի» հետ հանդիպմանը։ Ալեքսը միանգամից դարձել է ակումբի հիմնական խաղացող և իր առաջին մրցաշրջանում դարձել է երկրի գավաթակիր և սուպերգավաթի և Հայաստանի առաջնության բրոնզե մեդալակիր։
2008 թվականին «Միկայի» նախկին մարզիչ Արմեն Ադամյանը, ով աշխատում էր Ուլյանովսկի «Վոլգայում» որպես ավագ մարզիչ, Ալեքսին հրավիրել է ռուսական ակումբ։ Նոր ակումբի կազմում բրազիլացին իր նորամուտը նշել է 2008 թվականի օգոստոսի 13 «Անժիի» դեմ խաղում։ Ռուսաստանի առաջին դիվիզիոնում նա վարձավճարով անցկացրել է կես մրցաշրջանում՝ խաղալով 16 խաղ և խփելով 1 գոլ։ Դրանից հետո նա վերադարձել է «Միկա»։
2014 թվականի դրությամբ՝ Ալեքսին է պատկանում ռեկորդը «Միկայի» կազմում անցկացրած խաղերի թվով՝ 203 խաղ Հայաստանի առաջնությունում։ 2012 թվականի վերջին նա այս ցուցանիշով առաջ է անցել Հրաչյա Միքայելյանից։ «Միկայի» կազմում Ալեքսը դարձել է Հայաստանի գավաթակիր (2006, 2011) և երկրի առաջնության արծաթե մեդալակիր։
Միջազգային կարիերա
2014 թվականին Ալեքսն ստացել է Հայաստանի քաղաքացիություն և սկսել հանդես գալ երկրի հավաքականում։ Նույն թվականի մայիսի 27-ին նա նշել է իր նորամուտը Հայաստանի ազգային հավաքականի կազմում՝ մասնակցելով ԱՄԷ հավաքականի դեմ խաղին (4:3) ։
Անձնական կյանք
Կինը՝ Լիջա, դուստրը՝ Բեատրիս, որդին՝ Իկարո։
Ալեքսը տիրապետում է մի քանի լեզուների, այդ թվում ՝ հայերեն և անգլերեն, մի քիչ խոսում է ռուսերեն ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Միկայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայից Հայաստան արտագաղթածներ
Ուզբոյ
Ուզբոյ, աղուտային իջվածքներով և լճերի շղթաներով հին հովիտ Միջին Ասիայի անապատներում։ Ձգվում է Կարակումների հյուսիսարևմտյան ծայրամասի երկարությամբ, Սարիղամիշի գոգավորությունից մինչև Կասպից ծով։ յան
Կատեգորիա:Հովիտներ այբբենական կարգով
Վանդերլեյ դե Ժեզուս Սոյզա
Վանդերլեյ դե Ժեսուս Սոյզա (Wanderley de Jesus Sousa) առավել հայտնի է Դերլեյ անունով (Derley, )՝ բրազիլացի ֆուտբոլիստ, Խուարես ակումբի կիսապաշտպան։
Ակումբային կարիերա
Դերլեյը Ինտերնասիոնալ ակումբի սան է։ Ֆուտբոլիստի պրակտիկա ձեռք բերելու համար նա վարձավճարով տեղափոխվել է Հայդուկ Ռեսիֆի ակումբ։ 2010 թվականին Դերլեյը վերադառնում է Ինտերնասիոնալ ակումբ։ Մայիսի 16-ին նա իր առաջնայելույթը կատարեց բրազիլական Սերիա Ա-ում, Գոյասա ակումբի դեմ խաղի ժամանակ ։ Նույն տարում Դերլեյը ակումբի կազմում խաղաց Լիբերտադորեսի Գավաթը։ 2012 թվականին նա միացավ Ատլետիկո Նարանաէնսե ակումբին։ Հուլիսի 21-ին նա իր առաջնախաղը կատարեց նոր թիմի կազմում՝ Վիտորիի ակումբի դեմ խաղի ժամանակ ։ Ֆուտբոլիստը մրցաշրջանի վերջում երեք անգամ իրավունք ստացավ միանալ Նաուտինկո ակումբին։ 2014 թվականին Դերլեյը նոր վարձավճարով, տեղափոխվում է արաբական Էմիրեյտս ակումբ։ Հունվարի 17-ին նա իր խաղով հանդես է գալիս արաբական Սուպերլիգայում, Դուբայ ակումբի դեմ խաղի ժամանակ ։ Հունվարի 23-ին նա Էմիրատես ակումբի կազմում խփում է իր առաջին գոլը, Ալ-Վախդա ակումբի դեմ խաղի ժամանակ ։
նույն տարվա ամռանը նա տեխափոխվում է մեքսիկական Լեոն ակումբ։ Օգոստոսի 3-ին նա իր խաղով հանդես է գալիս մեքսիկական Պրեմերիայում, Մոնարկես Մորելյա ակումբի դեմ խաղի ժամանակ ։ Օգոստոսի 6-ին ԿԱՆԿԱԿԱՖ-ի Լիգաի առաջնությունում Դերլեյը խփում է իր առաջին գոլը թիմի կազմում, Իսիդրո Մետապան ակումբի դեմ խաղի ժամանակ ։
2015 թվականի սկզբին Դերլելը վարձավճարով տեղափոխվում է Միներոս դե Սակատեկաս ակումբ։ Հունվարի 10-ին Կորեկամինոս ակումբի հետ խաղի ժամանակ նա իր առաջնախաղն է կատարում Ասսենս-ի Լիգայում ։ Ամռանը Դերլեյը վարձավճարի ավարտից հետո, նա միացել է Խուարես ակումբին։ Հուլիսի 26-ին Լոբոս Բուապ ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա իր առաջնախաղն է կատարում նոր թիմի կազմում ։ Օգոստոսի 17-ին Կորաս դո Տեոիկ ակումբի հետ խաղի ժամանակ նա խփում է իր առաջին գոլը Խուարես ակումբում ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Ինտերնասիոնալ»
«Հայդուկ Ռեսիֆի»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ինտերնասիոնալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Պահեստ 13
Պահեստ 13  (Warehouse 13) — ամերիկյան ֆանտաստիկ հեռուստասերիալ, որի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2009 թվականի հուլիսի 7 - ին կաբելային Syfy Universal հեռուստաալիքում ։
Սյուժեով և ոճով սերիալը հանդիսանում է «Գաղտնի ֆայլերի», «Ինդիանա Ջոնսի», «Դետեկտիվ գործակալություն «Լուսնի լույս» - ի» խառնուրդը՝ ռետրոֆուտուրիզմի տարրերով։ Նկարահանումները տեղի են ունենում Տորոնտոյին մերձակա նկարահանման տաղավարում։
Սյուժե
Սերիալը հետևում է ԱՄՆ - ի Գաղտնի ծառայության երկու գործակալների՝ Միկա Բերինգի և Թիթ Լաթիմերի արկածներին։ Նրանց տեղափոխում են ծաղայության գաղտնի կառավարական Պահեստ 13, որտեղ պահվում են գերբնական իրեր։ Նրանց խնդիրն է վերադարձնել կորած իրերը և հետաքննել նորերի հայտնվելը։