cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալեքսանդրու Ռոբոտ
Կենսագրություն և գործունեություն
Ալտեր Ռոտմանը ծնվել է Բուխարեստում՝ աշխատավորի ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Կարոլ Ռոտմանը հրեական գերեզմանոցում պահակ էր, իսկ մայրը՝ Տոնի Իսրայելը՝ տնային տնտեսուհի։ Չավարտելով միջնակարգ դպրոցը՝ Ալտերը դառնում է «Rampa» ամսագրի լրագրող։ Իր ստեղծագործությունները նա սկսել է հրապարակել «Universul» (Դրախտ), «Cuvântul Liber» (Ազատ խոսք) և «Viaţa Literară» (Գրական կյանք) ամսագրերում։ Քնարական բանաստեղծությունների անդրանիկ ժողովածուն լույս է տեսնում 1932 թվականին․ այն կոչվում է  «Apocalips terestru» (Ձմեռային ապոկալիսպսի) ։
1935 թվականին Ալեքսանդր Ռոբոտը հիմնավորվում է Քիշնևում, որտեղ միանում է «Viaţa Basarabiei» (Բեսարաբական կյանք) ամսագրի աշխատակիցներին։ Աշխատել է նաև «Gazeta Basarabiei» թերթում որպես խմբագիր։ Բանաստեղծությունների երկրորդ ժողովածուն՝ «Somnul singurătăţii» (Մենության երազ) հրապարակվել է 1936 թվականին։ Բեսարաբիայի՝ ԽՍՀՄ-ին միանալուց հետո աշխատել է «Молдова сочиалистэ» (Սոցիալիստական Մոդովա) թերթում։
1941 թվականի օգոստոսին անհետ կորել է Օդեսայում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռումինացի գրողներ Կատեգորիա:Մոլդովացի գրողներ Կատեգորիա:Ռումինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ռումինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մոլդովացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Անհետ կորած անձինք Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ
Նորք (հանդես)
«Նորք», գրական, գիտական և քաղաքական հանդես։ Լույս է տեսել 1922-ից 1926 թվականներին, 1928 թվականին, Երևանում (8 գիրք)։ Խմբագիրներ՝ Ա․ Հովհաննիսյան, Ա․ Մռավյան, այնուհետև՝ խմբագրական կոլեգիա (1928 թվականին)։ Նպատակն էր արձանագրել նոր կյանքի ճանապարհին հայ աշխատավորի ձեռք բերած հաջողությունները, պարզաբանել տնտեսության ու մշակույթի բնագավառների անելիքները, լուսաբանել անցյալի իրադարձությունները մարքսիստական պատմագիտության տեսանկյունով։ Հանդեսը ճիշտ դիրքորոշում ուներ գրական և մշակութային ժառանգության գնահատման հարցերում, մերժում էր պրոլետկուլտականությունը։ Հ․ Թումանյանի, Վ․ Տերյանի, Ա․ Շիրվանզադեի, Լեոյի գործերի կողքին տպագրել է Ե․ Չարենցի, Դ․ Դեմիրճյանի, Մ․ Արազու, Մ․ Մանվելյանի, Ս․ Զորյանի, Ն․ Զարյանի, Ա․ Բակունցի, Մ․ Արմենի և այլոց ստեղծագործություններ։ «Նորք» հանդեսի գործունեության էական մասն են կազմել գրական-քննադատական հոդվածները (Ա․ Հովհաննիսյան, Ա․ Կարինյան և ուրիշներ), որոնցում մերժվում էին ժամանակի անընդունելի տեսակետները։ Թարգմանական բաժինը ներկայացրել է ռուս և եվրոպական գրականության լավագույն նմուշներ։ Գիտական և քաղաքական բաժիններում հրատարակված Ս․ Կասյանի, Թ․ Ավդալբեգյանի, Ե. Շահազիզի, Աշխարհբեգի և ուրիշների հոդվածները հիմնականում առնչվում են հայ ժողովրդի պատմության տարբեր շրջանների խնդիրներին։ «Մոտիկ անցյալից» խորագիրը ներկայացրել է հուշագրություններ, վավերագրեր, մեկնաբանություններ ևն, որոնք վերաբերում են XX դարի հասարակական-քաղաքական կացությանը Անդրկովկասում (մասնավորապես Հայաստանում)։ Անդրադարձել է նաև հայ սովետական պարբերականների գործունեությանը, տպագրել մամուլի տեսություններ։
Լյախավիչի
Լյախավիչի (Ляхавічы, Ляховичи, Lachowicze, לעכאוויטש Lekhavitsh, Liachivičai), քաղաք և նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոն Բելառուսում՝ Բրեստի մարզում, Վեդմա գետի ափին, մարզկենտրոնից՝ Բրեստ քաղաքից 225 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Շրջանի խոշորագույն բնակավայրն է. բնակչության թվաքանակը 2021 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով եղել է 10 607 ։ Ունի երկաթուղային կայարան Բարանովիչի — Լունինեց երկաթգծի վրա։
Պատմություն
Պատմական փաստաթղթերում հիշատակություն կա այն մասին, որ կիևյան մեծ իշխան Վասիլի Սվյատոսլավիչը 1005 թվականի ամռանը, ի թիվս այլ բնակավայրերի, Լյախով քաղաքն ընծայել է Տուրայի եպիսկոպոսությանը ։
XV դարում Լյախովը Լիտվայի մեծ իշխանության կազմում եղել է գավառի վարչական կենտրոն։ XVI դարի սկզբներին պատկանել է Ալբրեխտ Գոտշոլդին։ Վերջինիս որդու՝ Ստանիսլավի մահվանից հետո՝ 1542 թվականին, անցել է նրա այրուն՝ Բարբարա Ռաձիվիլին, ով հինգ տարի անց, հսկայական օժիտով, ամուսնացել է լեհական գահի ժառանգի հետ։ 1635 թվականին քաղաքն իր ամրոցով հանդերձ դարձել է Սապեգաների սեփականությունը։ 1793 թվականից հայտնվել է ռուսական կայսրության կազմում։ 1921—1939 թթ. եղել է Լեհական Երկրորդ Հանրապետության, ատա՝ Բելառուսական Խորհրդային Հանրապետության կազմում։ 1941 թվականի հունիսի վերջերից մինչև 1944 թվականի հուլիսի 6-ը գտնվել է գերմանական ֆաշիստների տիրապետության տակ, ովքեր այստեղ գետտո են ստեղծել, բազմաթիվ հրեաների, գնչուների, հաշմանդամների սպանել։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Բելառուսի քաղաքներ Կատեգորիա:Բելառուսի բնակավայրեր
(3719) Կարամզին
(3719) Կարամզին (Karamzin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,4059 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9081 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9037 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1363,06 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,264112 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,77° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1976 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մարիա Սիբիլլա Մերիան
Մարիա Սիբիլլա Մերիան, գերմանական ծագմամբ բնագետ և գիտական պատկերազարդող, Շվեյցարիայի Մերիան ընտանիքի Ֆրանկֆուրտի ճյուղի շառավիղ։ Մերիանն առաջին բնագետներից էր, որն ուղիղ կերպով դիտում էր միջատներին։
Մերիանն իր գեղարվեստական ուսուցումն ստացել է խորթ հորից՝ Ջեյկոբ Մարելից, որը գեղանկարիչ Գեորգ Ֆլեգելի ուսանողն էր։ Նա բնական պատկերազարդումների իր առաջին գիրքը հրատարակել է 1675 թվականին։
Մերիանը դեռևս պատանեկան տարիներից սկսել է հավաքել միջատներ, իսկ տասներեք տարեկանում աճեցնում էր թթենու մետաքսագործ։ 1679 թվականին Մերիանը հրատարակել է թրթուրների մասին երկհատոր գրքի առաջին հատորը, երկրորդ հատորը հրատարակվել է 1683 թվականին։ Յուրաքանչյուր հատորը պարունակում էր 50 ափսեներ, որոնք փորագրվել և պատկերազարդվել են Մերիանի կողմից։ Նա ապացույցներով հաստատել է փաստեր 186 տեսակի եվրոպական միջատների մետամորֆոզի ընթացքում և բույսերի բազմազանության մեջ։ Նկարազարդումների հետ մեկտեղ Մերիանը ներառում էր նաև նրանց կյանքի ցիկլերի նկարագրությունը։
1699 թվականին Մերիանը մեկնել է Սուրինամ՝ արևադարձային միջատներին ուսումնասիրելու և գրառումներ կատարելու համար։ 1705 թվականին հրատարակել է Metamorphosis insectorum Surinamensium աշխատությունը։ «Նոր աշխարհի» մի քանի գունավոր պատկերներ տպագրվել են մինչև 1700 թվականը, և այդպիսով Մերիանի «Մետամորֆոզը» արժանացել է մի շարք բնագետ նկարազարդողների հավանությանը։
Թավշաթիթեռի մետամորֆոզի մանրակրկիտ դիտարկումների և փաստաթղթավորման շնորհիվ Դևիդ Աթենբորոյի կողմից համարվում է միջատաբանության ոլորտի ամենակարևոր ներդրում ունեցողներից մեկը։ Նա իր ժամանակի առաջատար միջատաբան էր և իր ուսումնասիրությունների միջոցով հայտնաբերել է շատ նոր փաստեր միջատների կյանքի մասին ։
Կյանք և կարիերա
Մարիա Սիբիլլա Մերիանի հայրը՝ շվեյցարացի փորագրող և հրատարակիչ Մաթեուս Մերիան Ավագը, 1646 թվականին ամուսնացել էր Մարիայի մոր և իր երկրորդ կնոջ՝ Յոհաննա Սիբիլա Հեյնի հետ։ Մարիան ծնվել է հաջորդ տարվա ընթացքում՝ 1647 թվականին, դառնալով ընտանիքի իններորդ զավակը։ Նրա հայրը մահացել է 1650 թվականին, իսկ 1651 թվականին նրա մայրը նորից ամուսնացել է ծաղիկների և նատյուրմորտի նկարիչ Ջեյկոբ Մարելի հետ։ Մարելը օգնել է Մերիանին նկարել և գունավորել։ Մինչ նա հիմնականում բնակվում էր Հոլանդիայում, նրա աշակերտ Աբրահամ Մինիոնը սովորեցնում էր նրան նկարել։ Տասներեք տարեկան հասակում նա նկարել էր իր գտած և բռնած միջատների և բույսերի առաջին պատկերները ։ Վաղ տարիքից նա հնարավորություն է ունեցել կարդալու բնագիտության վերաբերյալ բազմաթիվ գրքեր ։ Իր երիտասարդության մասին Metamorphosis insectorum Surinamensium գրքի նախաբանում Մերիանը գրել է.
1665 թվականի մայիսին Մերիանն ամուսնացել է Մարելի աշակերտ Յոհան Անդրեաս Գրաֆի հետ Նյուրնբերգից. նրա հայրը բանաստեղծ էր և տեղական ավագ դպրոցի՝ 17-րդ դարի Գերմանիայի առաջատար դպրոցներից մեկի տնօրեն։ 1668 թվականի հունվարին նա ունեցել է իր առաջին զավակին՝ Յոհաննա Հելենային, և ընտանիքը 1670 թվականին տեղափոխվել է Նյուրնբերգ՝ ամուսնու հայրենի քաղաք։ Այնտեղ բնակվելու ժամանակաշրջանում Մերիանը շարունակում էր նկարել, աշխատել մագաղաթի և կտավի վրա և ստեղծել ասեղնագործության համար ձևավորումներ։ Նա նաև նկարչական դասեր էր տալիս հարուստ ընտանիքների չամուսնացած աղջիկերին (նրա Jungferncompaney -ն, այսինքն ՝ կույսերի խումբը), որն իր ընտանիքին օգնել է ֆինանսապես և բարձրացրել նրա սոցիալական դիրքը։ Սա նրան հնարավորություն էր տալիս մուտք ունենալ հարուստների և ազնվականների կողմից հիմնված լավագույն այգիներ, որտեղ նա կարող էր շարունակել միջատներ հավաքել և գրառումներ կատարել նրանց վերաբերյալ ։ 1675 թվականին Մերիանն ընդունվել է Յոախիմ ֆոն Զանդրարտի գերմանական ակադեմիան։ Ծաղիկներ նկարելուց բացի, նա կատարել է պղնձե մակերեսների փորագրություններ։ Զանդրարտի դպրոց հաճախելուց հետո նա հրատարակել է ծաղիկների օրինակների գրքեր ։ 1678 թվականին նա ունեցել է իր երկրորդ դստերը՝ Դորոթեա Մարիային ։
Նատյուրմորտի այլ նկարիչներ, ինչպիսիք են Մերիանի ժամանակակից Մարգարետա դե Հերը, իրենց ծաղկային նկարներում ընդգրկել են միջատներին, բայց չեն պահել կամ ուսումնասիրել դրանք։ Մինչ Մերիանի օրոք կանայք թիթեռներ էին հավաքում, բնագիտության սիրողական գիտությամբ զբաղվում էին տղամարդիկ ։ 1679 թվականին նա հրատարակել է միջատների վերաբերյալ իր առաջին աշխատանքը, երկհատորյակի առաջին պատկերազարդ գիրքը, որը կենտրոնանում է միջատների մետամորֆոզի ուսումնասիրության վրա ։
1678 թվականին նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Մայնի Ֆրանկֆուրտ, բայց նրա ամուսնությունը երջանիկ չէր ։ Խորթ հոր մահից հետո նա 1681 թվականին տեղափոխվում է մոր մոտ։ 1683 թվականին նա ճանապարհորդում է Գոթորպ և հրապուրվում է Հոլշտեյնի Լաբադիստս համայնքով։ 1685 թվականին Մերիանն իր մոր, ամուսնու և երեխաների հետ ուղևորվում է Ֆրիզլանդ, որտեղ 1677 թվականից ապրում էր նրա խորթ եղբայր Կասպար Մերիանը։
Ֆրիզլանդ
1685 թվականից սկսած Մերիանը, նրա դուստրերն ու մայրը ապրում էին լաբադիստների (բողոքականներ) համայնքի հետ, որը տեղակայված էր Ֆրիզլանդի Վիուվերդ գյուղում գտնվող գեղատեսիլ երկրի Ուոլթա դղյակի ստորոտում։ Նրանք այնտեղ մնացել են երեք տարի, և Մերիանը ժամանակ է գտել ուսումնասիրելու բնական պատմությունը և լատիներենը, այն լեզուն, որով գրված էին գիտական գրքերը ։ Ֆրիզլանդի ճահճուտներում նա դիտում էր գորտերի ծնունդը և զարգացումը և հավաքում դրանք բաժանելու համար ։ Մերիանը համայնքի հետ մնաց մինչև 1691 թվականը ։
Վիուվերդում լաբադիստները զբաղվում էին տպագրությամբ և շատ այլ գործերով, այդ թվում՝ երկրագործությամբ և ալրաղացներով ։ Կրոնական համայնքն իր գագաթնակետին ուներ շուրջ 600 մարդ, իսկ շատ հետևորդներ էլ գտնվում էին հեռվում։ Այցելուները գալիս էին Անգլիայից, Իտալիայից, Լեհաստանից և այլ տեղերից, բայց ոչ բոլորն էին հավանություն տալիս խիստ կարգապահությանը, անջատողականությանը և համայնքի սեփականությանը ։ Մերիանի ամուսինը մերժվել էր լաբաբիստների կողմից, բայց երկու անգամ նորից վերադարձել էր ։
Ամստերդամ
Մերիանի մայրը մահացել է 1690 թվականին։ Մեկ տարի անց նա դուստրերի հետ տեղափոխվել է Ամստերդամ։ 1692 թվականին ամուսինը ամուսնալուծվեց նրանից։ Նույն թվականին Ամստերդամում նրա դուստրը՝ Յոհանան, ամուսնացել է Յակոբ Հենդրիկ Հերոլտի հետ, որը հաջողակ վաճառական էր Սուրինամից, ծագումով Բաչարաչից։ Ծաղկի գեղանկարիչ Ռեյչել Ռոյշը դարձավ Մերիանի աշակերտը ։ Մերիանը ապրուստի համար վաճառել է իր նկարները ։ Նա և իր դուստր Յոհանանան ծաղիկների նկարներ են վաճառել արվեստի հավաքորդ Ագնես Բլոկին։ Մինչև 1698 թվականը Մերիանն ապրում էր կահավորված Կերկստրաաթում գտնվող լավ կահավորված տանը ։
1699 թվականին Ամստերդամ քաղաքը Մերիանին թույլտվություն է տվել մեկնելու Հարավային Ամերիկայի Սուրինամ փոքր պետությունը իր կրտսեր դստեր՝ Դորոթեա Մարիայի հետ միասին։ Հուլիսի 10-ին հիսուներկուամյա Մերիանը և նրա դուստրը նավարկեցին։ Առաքելության նպատակն էր հինգ տարի անցկացնել միջատների նոր տեսակների նկարազարդման վրա ։ Առաքելությունը ֆինանսավորելու համար Մարիա Սիբիլան վաճառել էր իր իսկ նկարներից 255-ը ։ Մեկնելուց առաջ նա գրել է.
Սուրինամ և վերադարձ Նիդեռլանդներ
Մերիանը սեպտեմբերի 18/19-ին ժամանել է Սուրինամ և հանդիպել նահանգապետ Պաուլուս վան դեր Վեենի հետ։ Նա աշխատել է երկու տարի ՝ շրջելով գաղութում և պատկերելով տեղական կենդանիներին և բույսերին։ Նա գրանցել է բույսերի տեղական ազգային անունները և նկարագրել դրանք տեղական օգտագործման մեջ ։
Ի տարբերություն հոլանդացի մյուս բնագետների՝ Մերիանը առևտրային ձեռնարկության կամ կորպորացիայի աշխատող չէր։ Բայց նրա ճանապարհորդությունը մասամբ ֆինանսավորվել է հոլանդական Վեստ Ինդիա ընկերության տնօրենների կողմից ։ Արշավախմբի վերաբերյալ իր հրապարակման մեջ Մերիանը քննադատել է գաղութատիրական առևտրականների գործողությունները՝ ասելով, որ «մարդիկ այնտեղ ցանկություն չունեն ուսումնասիրելու նման բան, իսկապես նրանք ծաղրում էին ինձ՝ շաքարավազից բացի այլ բան փնտրելու համար»։ Մերիանը դատապարտել է նաև առևտրականների վերաբերմունքը ստրուկների հանդեպ։ Նրան տրվել էր ստրուկ օգնական՝ իր ուսումնասիրությունների համար, և այդ գաղութում ամերինդյան և աֆրիկացի ստրուկների հետ փոխհարաբերությունները նրան կարող էր օգնել Սուրինամի բույսերի և կենդանիների հետազոտության մեջ։ Մերիանը հետաքրքրություն է ցուցաբերել նաև գյուղատնտեսության ոլորտում և ցավում էր շաքարից բացի այլ բանջարեղեն աճեցնելու կամ արտահանելու գաղութի վաճառականների դիմադրության համար։ Հետագայում նա պատկերել է այն բանջարեղենն ու մրգերը, որոնք կարելի է գտնել Սուրինամում, ներառյալ արքայախնձորը ։
1701 թվականի հունիսին մալարիան ստիպել է Մերիանին վերադառնալ Հոլանդիայի Հանրապետություն։ Դեռ Նիդերրանդներում Մերիանը խանութ էր բացել։ Նա վաճառել էր Սուրինամում հավաքած նմուշները և բույսերի և կենդանիների կյանքի փորագրությունները։ 1705 թվականին նա հրատարակել է Սուրինամի միջատների վերաբերյալ Metamorphosis Insectorum Surinamensium գիրքը ։
1715 թվականին Մերիանը կաթված է ստացել։ Չնայած մասնակի կաթվածահար լինելուն՝ նա շարունակել է իր աշխատանքը ։ Մարիա Սիբիլլա Մերիանը վախճանվել է Ամստերդամում 1717 թվականի հունվարի 13-ին և թաղվել չորս օր անց Leidse kerkhof -ում ։ Մահվան գրանցամատյանում նա նշվում է որպես չքավոր ։ Նրա դուստրը՝ Դորոթեան, հետմահու հրատարակել է իր մոր աշխատանքի հավաքածուն՝ Erucarum Ortus Alimentum et Paradoxa Metamorphosis -ը։
Բուսաբանական արվեստ
Մերիանն առաջինն էր, որ իր համար օգտագործել է բուսաբանական պատկերազարդող անունը։ 1675 թվականին նա սկսել է հրատարակել երեք հատորանոց շարք, որոնցից յուրաքանչյուրը ծաղիկների պատկերազարդումով 12 թիթեղներ էին ։ 1680 թվականին նա հրատարակել է Neues Blumenbuch -ը՝ միավորելով շարքը ։
Նկարները դեկորատիվ էին և ոչ բոլորն էին նկարվել դիտարկման հիման վրա։ Երեք հատորանոց շարքի ծաղիկների մի մասը, կարծես, հիմնված էր Նիկոլաս Ռոբերտի և նրա խորթ հայր Ջեյկոբ Մարելի նկարների վրա ։ Մերիանը միջատներին ներառում էր ծաղիկների մեջ, և հնարավոր է, որ նա դրանք բոլորը չի ուսումնասիրել, և դրանցից որոշները կարող էին լինել Ջեյկոբ Հեֆնագելի նկարների օրինակներ։ Երեք հատորների առանձին ծաղիկներ, ծաղկեպսակներ, ծաղկեփնջեր ու փնջեր մոդելներ էին նկարիչների և ասեղնագործների համար ։ Ասեղնագործությունն այն ժամանակ կրթության կարևոր մասն էր, որը Եվրոպայում տրված էր արտոնյալ երիտասարդ կանանց։ Այլ նկարիչներից պատճենումը այդ ժամանակ արվեստագետների ուսուցման կարևոր մասն էր ։ Նրա կոմպոզիցիաները նման էին պտտվող ցողուններով ասեղնագործության նախշերի ոճին, որը ժամանակին տարածված էր Եվրոպայում։ Թիթեռները և այլ ճպուռները խառնվում էին բույսերի հետ՝ արտացոլելով Հոֆնագելի դեկորատիվ կոմպոզիցիաները ։ Նրա հաջորդ Raupen գրքերը օգտագործվել են նաև որպես նկարների, գծանկարների և կարի ձևերի նմուշներ ։
Մերիանը վաճառել է նաև Blumenbuch շարքի ձեռքով գունավորված հրատարակությունները ։ Մերիանն իր արվեստի ստեղծման գործընթացում օգտագործում էր սպիտակ բրդից պատրաստված նյութ. : Գիլդիայի համակարգի պատճառով կանանց թույլ չէր տրվում նկարել յուղաներկով ։ Դրա փոխարեն Մերիանը նկարել է ջրաներկով և գուաշով ։
Հետազոտություններ միջատների և թրթուրների վերաբերյալ
Մերիանն առաջին բնագետներից էր, որն ուղղակիորեն դիտում էր միջատներին ։ Մերիանը հավաքել է և դիտարկել կենդանի միջատներին և ստեղծել մանրամասն նկարներ։ Մերիանի ապրած ժամանակաշրջանում միջատները դեռ ունեին «սատանայի կենդանիների» համբավ, ուստի փոխակերպման գործընթացը մեծապես անհայտ էր։ Մինչ շատ քիչ գիտնականներ հրապարակել էին գործնական տեղեկություններ միջատների, թրթուրների և թիթեռների կյանքի փուլերի մասին, ժամանակի տարածված համոզմունքն այն էր, որ դրանք «ծնվել են ցեխից» տարերային ինքնառաջացման միջոցով։ Մերիանը հակառակն է փաստել ապացույցներով և նկարագրել է 186 տեսակի միջատների կյանքի փուլերը ։
Մերիանը սկսել էր միջատներ հավաքել դեռահաս տարիքից և ուսումնական գրառումների մատյան էր պահում։ 13 տարեկանում նա աճեցրել է մետաքսի որդեր և այլ միջատներ։ Նրան հետաքրքրում էին թրթուրները և թիթեռները, որոնք նա հավաքում և ուսումնասիրում էր։ Նյուրնբերգում և Ֆրանկֆուրտում ապրելիս Մերիանն ուղևորվում էր շրջակա գյուղեր՝ թիթեռների թրթուրներ որոնելու համար։ Նա արձանագրել է նրանց համար կեր հանդիսացող բույսերը, դրանց մետամորֆոզների ժամանակը և դիտարկել նրանց վարքագիծը ։ Բնագետների համար անսովոր չէր նկարագրել իրենց սեփական հետազոտությունը, բայց Մերիանն առաջին արհեստավարժ կրթված նկարիչներից մեկն էր, որը նկարազարդել է իր ամբողջ կյանքի ուսումնասիրությունները և դիտարկումները։
Նա դիտարկում էր միջատների կյանքի փուլերը տասնամյակների ընթացքում, ուստի նա նկարել է մանրամասն նկարներ՝ հիմնվելով իրենց բնական միջավայրում ապրող միջատների կամ թարմ պահպանված նմուշների վրա։ Սա նրան առանձնացրել է նախորդ նկարիչ-բնագետներից, ինչպիսիք են Կոնրադ Հեսները։ Նրա նկարներում և փորագրված պնակների վրա պատկերված են թիթեռներ, որոնք ձու են դնում, կամ տերևներով սնվող թրթուրներ։ Կենդանի միջատները պատկերելով՝ Մերիանը կարող էր ճշգրիտ պատկերել գույները, քանի որ պահպանված նմուշները կորցնում են գույնը։ Վերջապես նրա հրապարակած փորագրված թիթեղները բարդ կոմպոզիցիաներ են։ Դրանք հիմնված են մանրակրկիտ ուսումնասիրությունների վրա, որոնք նա նկարել է հորթի կաշվի վրա, շատերը պահպանված են նրա ուսումնական օրագրում։ Համեմատությունը ցույց է տալիս, որ նա քիչ է փոփոխել և պահպանել է միջատների դիրքն ու գույնը, երբ դրանք դրել է իր պնակների ավելի մեծ կազմի մեջ։ Միջատների իր ուսումնասիրության ընթացքում նա նաև արձանագրել և նկարել է ծաղիկների վերարտադրողական փուլը՝ բողբոջից մինչև մրգեր։ Որպես կրթություն ստացած նկարիչ՝ Մերիանը մտահոգված էր գույնի ճշգրտությամբ և Metamorphosis -ում նա նկարագրել էր այն բույսերը, որոնցից կարող էին ստացվել գունանյութեր։ Նրա կողմից պատրաստած կամ վերահսկվող փորագրությունները մեծ տարբերություն չունեն ջրաներկի բնօրինակ գույներից։ Որոշ փորագրություններ գունավորված էին նրա ձեռքով ։
1679 թվականին Մերիանը հրատարակել է թրթուրների մասին երկու հատորանոց շարքի առաջին հատորը, իսկ երկրորդ հատորը՝ 1683 թվականին։ Յուրաքանչյուր հատոր պարունակում էր 50 պնակներ փորագրված և նկարազարդված Մերիանի կողմից։ Նկարազարդումների կողքին Մերիանն ընդգրկում էր իր ուսումնասիրած միջատների, թիթեռների և նրանց թրթուրների նկարագրությունը ։ Der Raupen wunderbare Verwandlung und sonderbare Blumennahrung – The Caterpillars' Marvelous Transformation and Strange Floral Food աշխատությունը շատ տարածված էր բարձր հասարակության որոշ հատվածներում՝ գերմաներենով հրատարակվելու արդյունքում։ Այնուամենայնիվ, նրա աշխատանքը հիմնականում անտեսվել է ժամանակի գիտնականների կողմից, քանի որ գիտության պաշտոնական լեզուն դեռ լատիներենն էր։
Caterpillars -ի վերնագրում գերմաներենով հպարտորեն հայտարարվում էր.
Նրանից առաջ Ժան Գեդարտը նկարագրել և պատկերել էր եվրոպական թրթուրների և թիթեռների կյանքի փուլերը, բայց Մերիանի «գյուտարարությունը» միջատների տեսակների, դրանց կենսապայմանների և կենսամիջավայրերի մանրամասն ուսումնասիրությունն էր։ Գեդարտը փաստագրել էր տեսակներ՝ պատկերելով մեկ հասուն, մեկ ձագ և մեկ թրթուր։ Մերիանը պատկերում էր արուների և էգերի ֆիզիկական տարբերությունները, թևերը ցույց էր տալիս տարբեր դիրքերում և թևի յուրաքանչյուր կողմում տարբեր գունավորումները։ Նա նաև փաստել է միջատների սնման երկարացված հավանականությունը։ Նրա 1679 թվականի Caterpillars գրքի առաջին փորագրված պնակը մանրամասնել է թթենու մետաքսագործի կյանքի փուլերը։ Սկսելով աջ անկյունից ձվերով, առաջ է ընթանում թրթուրներով և աճող թրթուրների մի քանի պատկերներով ։ Գեդարտը ձվերը չէր ընդգրկել եվրոպական թրթուրների և թիթեռների կյանքի փուլերում, քանի որ նա հավատում էր, որ թրթուրները ջրից են ստեղծվում։ Երբ Մերիանը հրատարակել է միջատների մասին իր ուսումնասիրությունը, այնուամենայնիվ լայնորեն հավատում էին, որ միջատները ինքնաբուխ են առաջանում։ Մերիանի հայտնագործությունները կատարվել են առանձին և աջակցել են Ֆրանչեսկո Ռեդիի, Մարչելլո Մալպիգիի և Յան Սվամերդամի բացահայտումներին ։
Թեև միջատների կյանքի փուլի Մերիանի պատկերումը նորարար էր իր ճշգրտությամբ, այն օրգանիզմների փոխազդեցության վրա իր դիտարկումներն էր, որոնք դարձել են նրա հիմնական ներդրումները էկոլոգիական ուսումնասիրությունների զարգացող դաշտում։ Միջատների և նրանց զբաղեցրած բույսերի պատկերումը ոչ միայն առանձնացնում է Մերիանի աշխատանքը Սվամերդամի և Ֆրենսիս Ուիլոբիի դասականից, այլև նրա հայրենակիցների և ժամանակակիցների աշխատանքներից, ինչպիսիք են Գեորգ Ռումֆը ։ Մերիանն առաջինն էր, որ ցույց է տվել, որ թրթուրից դեպի թիթեռ փոփոխության յուրաքանչյուր փուլ կախված է իր սննդի փոքր թվով բույսերից։ Նա նշել է, որ որպես արդյունք, ձվերը դրվել են այդ բույսերի մոտ ։ Իր նկարագրության մեջ նա մեկնաբանել է շրջակա միջավայրի գործոնները, որոնք ազդել են միջատների աճի վրա։ Նա նշել է, որ թրթուրների չափը օրվա ընթացքում ավելանում է, եթե նրանք բավարար քանակությամբ սնունդ ունենան։ «Ոմանք մի քանի շաբաթվա ընթացքում հասնում են իրենց ամբողջ չափին. մյուսների համար կարող է պահանջվել մինչև երկու ամիս» ։
Գիտության մեջ Մերիանի ամենակարևոր ներդրումների թվում յուրաքանչյուր թրթուրային թիթեռի զուգավորումն է, որը նա դիտարկել է այն բույսի հետ միասին, որի վրա սնվում է։ Իր դիտարկումները հաստատելու համար նա հավաքել է և պահել թրթուրներ և անցկացրել փորձեր։ Նա նշել է, որ «թրթուրները, որոնք սնվում էին միայն մեկ ծաղկային բույսի վրա, միայն կերակրվում էին այդ մեկով և իսկույն կմահանային, եթե ես դա նրանց չմատակարարեի»։ Նա փաստել է, որ որոշ թրթուրներ սնվում են մեկից ավելի բույսերի վրա, բայց ոմանք դա անում էին միայն այն դեպքում, եթե զրկվեն իրենց նախընտրած հյուրընկալող բույսից։ Ի վերջո ճանաչվել է բույս-հյուրընկալող ասոցիացիայի կարևորությունը, իսկ ուտիճների և թիթեռների վաղ տաքսոնոմիայում տեսակներին տրվեցին անուններ, որոնք արտացոլում էին այն բույսերը, որոնց վրա հայտնաբերվել են թրթուրներ։ Այսօր էկոլոգիայի գիտությունը կենտրոնանում է կենդանիների սնման նախասիրությունները հասկանալու վրա, և որ բույսերը կարևոր դեր են խաղում սննդային կապերում ։
Մերիանն իր մանրամասն ուսումնասիրություններում կատարել է մի քանի այլ եզակի դիտարկումներ։ Ինչ վերաբերում է թրթուրներին, նա արձանագրել է, որ «շատերը երեք կամ չորս անգամ փոխում են իրենց մաշկը»։ Նա դա ցույց է տվել մի գծապատկերով, որը ցույց էր տալիս, որ թափվում է էկզոկմախքը ։ Նա նաև մանրամասնել է, թե ինչպես են թրթուրները ձևավորում իրենց հարսնյակները, կլիմայի հնարավոր ազդեցությունը նրանց մետամորֆոզի և թվի վրա, նրանց տեղաշարժման եղանակը և այն փաստը, որ երբ թրթուրները «սնունդ չունեն, նրանք կուլ են տալիս միմյանց»։ Նման տեղեկությունները Մերիանն արձանագրել է հատուկ տեսակների համար ։
Հետազոտություններ Սուրինամում
Մերիանի՝ բույսերի, գորտերի, օձերի, սարդերի, իգուանաների և արևադարձային բզեզների նկարները մինչ այժմ հավաքվում են ամբողջ աշխարհում սիրողական հավաքորդների կողմից։ Գերմանական Vogelspinne բառը (միգալոմորֆիկ սարդի ենթատեսակ) բառացիորեն թարգմանվել է որպես թռչնասարդ, հավանաբար ունի իր ծագումը Մերիանի փորագրության մեջ։ Սուրինամում նկարված էսքիզներից ստեղծված փորագրությունը պատկերում է մի մեծ սարդ, որը նոր է բռնել թռչնին։ Նույն փորագրության և ուղեկցող տեքստի մեջ Մերիանն առաջին եվրոպացին էր, որը նկարագրել է ինչպես քոչվոր մրջյուններին, այնպես էլ տերևները կտրող մրջյուններին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը այլ օրգանիզմների վրա ։ Մերիանի նկարած արևադարձային մրջյունների պատկերները հետագայում մեջբերվել և պատճենվել են այլ նկարիչների կողմից։ Օրգանիզմների միջև պայքարի նրա պատկերազարդումները նախորդում են Չարլզ Դարվինի և Լորդ Թեննիսոնի գոյատևման և էվոլյուցիայի պայքարի վերաբերյալ տեսություններին ։
1705 թվականին, իր արշավախմբի վերադարձից երեք տարի անց, նա հրատարակել է Metamorphosis insectorum Surinamensium աշխատությունը ։ Metamorphosis -ը առաջին անգամ հրապարակել է իր հաշվին ։ Մերիանը Սուրինամից վերադարձել էր էսքիզներով և նշումներով։ Երբ Ամստերդամում լուրը տարածվեց գիտնականների շրջանում, այցելուները եկան դիտելու միջատների և բույսերի նրա էկզոտիկ նկարները։ Նա նշել է. «Հիմա, երբ ես վերադարձել եմ Հոլանդիա, և բնության մի քանի սիրահարներ տեսել են իմ նկարները, նրանք անհամբերությամբ ճնշում էին գործադրում իմ վրա դրանք տպագրելու համար։ Նրանք կարծում էին, որ սա առաջին և ամենաանհավանական գործն էր, որ երբևէ նկարվել է Ամերիկայում»։ Մերիանը դուստրերի՝ Յոհանայի և Դորոթեայի աջակցությամբ պնակների շարք է ստեղծել։ Նա այս անգամ ինքնուրույն չի պատրաստել տպագրական թիթեղները, այլ փորագրությունը կատարելու համար վարձել է երեք տպագիր։ Նա ամբողջությամբ վերահսկում էր աշխատանքը։ Այս աշխատանքի դիմաց վճարելու համար նա գովազդել է բաժանորդներին, որոնք պատրաստ էին նրան նախապես գումար տալ «Մետամորֆոզի» ձեռքով նկարված լյուքս հրատարակության համար։ 12 բաժանորդ նախապես վճարել է թանկարժեք ձեռքի ներկված տարբերակը ձեռք բերելու համար, մինչդեռ տպագրվել է նաև ավելի քիչ թանկ տպագիր սև և սպիտակ հրատարակություն ։ Նրա մահից հետո գիրքը վերատպվել է 1719, 1726 և 1730 թվականներին՝ գտնելով ավելի մեծ լսարան ։ Այն հրատարակվել է գերմաներեն, հոլանդերեն, լատիներեն և ֆրանսերեն ։ Մերիանը մտածում էր գիրքը հրատարակել անգլերենով, որպեսզի կարողանա այն ներկայացնել Անգլիայի թագուհուն։ Նա մտածել է. «Ողջամտություն կլինի կնոջ համար, որ նման նվեր անի նույն սեռի անձի համար»։ Բայց այդ ծրագրից ոչինչ չստացվեց ։
Metamorphosis -ի և արևադարձային մրջյունների մասին Մերիանի փաստերը մեջբերվել են գիտնականներ Ռենե Անտուանի, Օգյուստ Յոհան Ռյոզել ֆոն Ռոզենհոֆի, Մարկ Քեյթսբիի և Ջորջ Էդվարդսի կողմից։ Նոր աշխարհի մի քանի գունավոր պատկերներ տպագրվել են մինչև 1700 թվականը, և այդպիսով Մերիանի մետամորֆոզը վստահություն է ձեռք բերել մի շարք բնագետ նկարազարդողների կողմից ։ Մերիանը նաև փաստեր է հավաքել Սուրինամի ժողովրդի կողմից բույսերի և կենդանիների բուժական օգտագործման մասին ։ Նա, ի թիվս այլոց, փաստել է, որ արմավենու բուսահյութն օգտագործվում է որդերի վարակների բուժման համար քոր ունեցող մաշկի վրա քսելու համար ։ Մերիանը հետաքրքրություն է ցուցաբերել նաև գյուղատնտեսության ոլորտում, իսկ տեղական մրգերի մեջ, որը նա ցուցադրել էր, արքայախնձորն էր ։ Արքայախնձորը նկարագրելիս Մերիանը մեջբերել է բնական պատմության վերաբերյալ մի շարք ստանդարտ աշխատանքներ, որոնք առաջին հերթին նկարագրել էին պտուղը, ինչպիսիք են Ուիլմ Պիսոյի և Գեորգ Մարգգրաֆի Historia Naturalis Brasilae -ն, Հենդրիկ վան Ռեդեի Hortus Malabaricus -ը և Կասպար Կոմելինի Medici Amstelodamensis -ը։ Մինչ այդ արքայախնձորը նկարված էր նախկինում, սակայն Մերիանի պատկերածը դարձել էր առավել հայտնի ։ Նա արքայախնձորն անվանել է իր տեղական անունով՝ անանաս և տեղեկություններ է տրամադրել այն մասին, թե ինչպես են թիթեռներն ու ուտիճները ազդում գաղութում բերքի և գյուղատնտեսության վրա ։ Սուրինամի բուսաբանությունը գրառելիս Մերիանը հավատարիմ է մնացել միջատների մետամորֆոզը գրանցելու իր մեթոդին։ Սուրինամի միջատները ներկայացվել են իրենց ողջ կյանքի փուլի ընթացքում և այն բույսերի հետ միասին, որոնց վրա ապրել են ։
Սուրինամի կենդանական և բուսական կյանքի վերաբերյալ Մերիանի նկարները այնքան ճշգրիտ էին, որ Մերիանի արշավախմբի ուսումնական օրագիրը վերլուծող միջատաբանները կարող էին նույնականացնել թիթեռների 73 տոկոսը ըստ իրենց սեռի, իսկ 66 տոկոսը՝ ըստ ճշգրիտ տեսակների։ Նրա նկարած կենդանիներից և բույսերից որոշները, հավանաբար, անհետացել են։ Նրա նկարները եվրոպացիների գիտական ​​ուսումնասիրության մի մասն են։ Արևադարձային բույսերի վաղ տաքսոնոմիան ապավինում էր պատկերներին կամ նմուշներին։ Ամստերդամ վերադառնալուց հետո նրա ստեղծած պատկերներն օգտագործվել են Կառլ Լիննեյի և այլոց կողմից՝ հարյուրից ավելի նոր տեսակներ հայտնաբերելու համար ։ Այն ժամանակ գոյություն չուներ ստանդարտ գիտական ​​տերմինաբանություն՝ բույսեր և կենդանիներ անվանելու համար, ուստի Մերիանը սովորական առօրյա եվրոպական բառեր էր օգտագործում Սուրինամի կենդանիներին նկարագրելու համար, ինչպիսիք են թթենու մետաքսագործը կամ կրետը։ Այդպես նա վերաբերում էր թիթեռներին որպես ամառային թռչուններ։ Այնուամենայնիվ, Մերիանի նկարների հիման վրա Լիննեյը 1735 և 1753 թվականներին դասակարգել է Սուրինամի կենդանիներին։ Նա օգտագործել է Մերիանի նկարները 56 կենդանիներ և 39 բույսեր նկարագրելու համար, ներառյալ տարանտուլան։ Մերիանի հետազոտություններին հղում անելու համար Լիննեյը կրճատել է Մերիանի անունը Mer.sruin՝ Սուրինամի կենդանիների համար, իսկ Mer.eur -ը՝ եվրոպական միջատների համար ։
Մերիանն առաջին կին եվրոպացին էր, որն ինքնուրույն գիտական արշավախումբ է տարել Հարավային Ամերիկա։ 19-րդ դարում Իդա Փֆեյֆերը, Ալեքսանդրինա Թինեն, Ֆլորենս Բեյքերը, Մերի Ֆրենչ Շելդոնը, Մերի Հենրիետա Քինգսլին և Մարիաննա Նորթը գնացել են նրա հետքերով և ուսումնասիրել Աֆրիկայի բնական աշխարհը։ Մարգրեթ Ֆոնտայնը թիթեռներ է ուսումնասիրել հինգ մայրցամաքներում ։ Մերիանի Սուրինամի գիտական արշավախմբին հաջորդել է Ալեքսանդր ֆոն Հումբոլդտի հայտնի Հարավային Ամերիկայի արշավախումբը 100 տարի անց, իսկ Բավարիայի արքայադուստր Թերեզայի արշավախումբը՝ 200 տարի հետո ։ Մերիանի հրապարակումը արշավախմբի վերաբերյալ հետագայում ճանաչվել է որպես 17-րդ դարի վերջին Հոլանդիայում սկիզբ առած պատկերազարդ աշխարհագրական հրապարակումների հիմնական նմուշ, որը եվրոպացիներին է ներկայացրել տարաշխարհիկ, բայց մատչելի նոր աշխարհ ։
Գիտական պրակտիկա Ամստերդամում
Երբ 1691 թվականին Մերիանը տեղափոխվլ է Ամստերդամ, նա ծանոթացել է մի քանի բնագետների հետ ։ Ամստերդամը Հոլանդիայի ոսկե դարաշրջանի կենտրոնն էր և գիտության, արվեստի և առևտրի կապակցող օղակը ։ Այնտեղ տեղափոխվելիս Մերիանն աջակցություն գտավ նկարիչ Միխիլ վան Մյուսերի կողմից, որը ոչ հեռու էր ապրում ։ Նա ուսանողներ էր պահում, որոնցից մեկը՝ Ռաշել Ռյույշը, անատոմիստ և բժիշկ Ֆրեդերիկ Ռյույշի դուստրն էր ։ Մերիանը կարևոր կերպար դարձավ Ամստերդամի բուսաբանների, գիտնականների և հավաքորդների շրջանում ։ Նրա «Թրթուրներ» (Caterpillars) գրքերը ճանաչում գտան Անգլիայի գիտական համայնքի շրջանում, նա շարունակում էր թրթուրներ բազմացնել տանը և խիզախել էր մուտք գործել Ամստերդամը շրջապատող տարածքներ մրջյուններ ուսումնասիրելու համար ։ Նրա ընկերների թվում էին Ամստերդամի բուսաբանական այգու տնօրեն Կասպար Կոմելինը, Ամստերդամի քաղաքապետը և «Հոլանդական Օստ հնդկական ընկերության» նախագահ Նիկոլաս Վիտսենը, բժշկության պրոֆեսոր Ֆրեդերիկուս Ռյույշը և առևտրական և հավաքորդ Լևինուս Վինսենթը ։
Առևտրային նավերը բերում էին նախկինում չտեսնված խեցիներ, բույսեր և պահպանված կենդանիներ ։ Բայց Մերիանին չէր հետաքրքրում նմուշների պահպանումը, հավաքումը կամ ուսումնասիրումը։ Երբ նա նմուշ է ստացել Ջեյմս Պետիվերից, նա գրել է նրան, որ իրեն հետաքրքրում է «արարածների ձևավորումը, տարածումը և մետամորֆոզը, թե ինչպես է մեկը մյուսից առաջանում և նրանց սննդակարգի բնույթը» ։ Այնուամենայնիվ, Մերիանն ընդունել է պայմանագրային աշխատանքը։ Նա օգնել է պատկերազարդել Գեորգ Էբերհարդ Ռումֆի Amboinese Curiosity Cabinet գիրքը։ Ռումֆը բնագետ էր և Հոլանդական Օստ հնդկական ընկերության համար աշխատանքի ընթացքում հավաքել էր Ինդոնեզիայի խեցիներ, ապարներ, հանածոներ և ծովային կենդանիներ։ Մերիանը և հավանաբար նրա դուստր Դորոթեան, օգնել են գրքի համար կազմել նմուշների նկարազարդումները։ Այն տպագրվել է 1705 թվականին ։
Գուցե Ամստերդամում ցուցադրվող էկզոտիկ նմուշներն են ոգեշնչել Մերիանին մեկնել Սուրինամ, բայց միայն կարճ ժամանակով է դադարեցրել եվրոպական միջատների ուսումնասիրությունը։ Մերիանը շարունակել է հավաքորդության և դիտարկումների աշխատանքները՝ իր Caterpillars գրքերին ավելացնելով նոր փորագրված պնակներ ու թարմացնելով գոյություն ունեցածները։ Նա 1713 և 1714 թվականներին հոլանդերեն Der Rupsen վերնագրով վերահրատարակել է երկու հատորները ։ Նա շարունակել է իրուսումնասիրությունները ճանճերի վրա և վերաշարադրել իր գրքերի նախաբանը՝ ինքնառաջացման ցանկացած հիշատակում արմատախիլ անելու համար։ Նա բացատրել է, որ ճանճերն առաջանում են թրթուրներից և ենթադրել է, որ ճանճերը կարող են ծնվել արտաթորանքից։ Եվրոպական միջատների 50 պնակներն ու նկարագրությունները, որոնք, կարծես, նախատեսված էին երրորդ հատորի համար, հրատարակվել են նրա մահից հետո նրա դուստրերի կողմից, որոնք դրանք 1713 թվականի հրատարակությունների հետ համատեղել են մեկ մեծ հատորում ։ Նրա ընտանիքի կողմից հետմահու հրատարակվել են նաև Metamorphosis -ի մի շարք հրատարակություններ, որոնց ավելացվել են ևս 12 պնակներ։ Բոլորը, բացի երկուսից, կարծես թե Մերիանի աշխատանքն էին ։
1711 թվականին այցելության եկած գիտնականի կողմից Մերիանը նկարագրվում էր որպես աշխույժ, աշխատասեր և քաղաքավարի։ Նրա տունը լի էր գծանկարներով, միջատներով, բույսերով, մրգերով, իսկ պատերին նրա Սուրինամի ջրաներկ աշխատանքներն էին ։ Մերիանի մահից քիչ առաջ նրա աշխատանքը Ամստերդամում տեսել է Պետրոս Մեծը, որը նրա մահից հետո ձեռք է բերել նկարների մեծ մասը, որոնք մինչ օրս պահվում են Սանկտ Պետերբուրգի ակադեմիական հավաքածուներում ։
Անվանումներ
Բոլոր օրգանիզմների համար դասակարգման համընդհանուր համակարգը սկսել է գործել Կառլ Լիննեուսի կողմից՝ Սուրինամի վերաբերյալ Մերիանի հետազոտությունը հրապարակելուց մոտ 30 տարի անց։ Այն կազմակերպված է թագավորության, դասի, կարգի, սեռի և տեսակների հինգ մակարդակներում ։ Նրա մահից հետո Մերիանը կենսաբանների շրջանում այնքան հայտնի է դարձել, որ նրա անունով են կոչվել բազմաթիվ խմբեր, և երկու ցեղ։ Նրա անունով են կոչվել սովորական փոստատար Heliconius melpomene meriana և Opsiphanes cassina merianae տեսակի երկու թիթեռնիկներ։ Կուբայի սֆինքս ցեցը ստացել է Erinnyis merianae անվանումը։ Սովորական անվանում չունեցող մի բզեզ ստացել է Plisthenes merianae անվանումը։ Իսկական աղոթարարների մի տեսակ էլ կոչվել է Sibylla :
Թռչնակեր սարդը՝ Avicularia merianae, կոչվել է նրա պատվին, փաստելով սարդերի վերաբերյալ նրա կատարած հետազոտությունը։ Metellina merianae սարդն իր անունն ստացել է 2017 թվականին։ Արգենտինական սև և սպիտակ տեգու մողեսը ստացել է Salvator merianae անունը։ Եղեգի դոդոշը անվանվել է Rhinella merianae: Ոչ մի տեղական անվանում չունեցող մի խխունջ անվանվել է Coquandiella meriana: Մադագասկարի սևագլուխ չքչքանին տրվել է Saxicola torquatus sibilla անվանումը ։
Էկզոտիկ ծաղկող բույսերի մի տեսակ է անվանվել Meriana: Փողաձև շուշանի մի տեսակին տրվել է Watsonia meriana անվանումը ։
2018 թվականին մի հազվագյուտ թիթեռնիկ անվանվել է նրա անունով՝ Catasticta sibyllae :
Ժամանակակից գնահատական
20-րդ դարի վերջին քառորդում Մերիանի աշխատանքը վերաարժևորվել է, վավերացվել և վերատպվել ։ Նրա դիմանկարը տպագրվել է 500 գերմանական մարկ թղթադրամի վրա, մինչև Գերմանիայի կողմից եվրոյի փոխվելը։ Նրա դիմանկարը հայտնվել է նաև 0,40 գերմանական մարկ դրոշմանիշի վրա, որը թողարկվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, և շատ դպրոցներ անվանվել են նրա անունով։ 1980-ականների վերջին «Պոլիդորի» Archiv ձայնագրման լեյբլը թողարկել է Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի դաշնամուրի գործի նոր ձայնագրությունների շարքը, որոնք կատարվել են ժամանակաշրջանի գործիքներով և ներկայացվել են Մերիանի ծաղկային նկարազարդումներով։ 2013-ի ապրիլի 2-ին նրան պատվի է արժանացրել Google Doodle -ը՝ նշելով նրա ծննդյան 366-ամյակը ։
Նրա աշխատանքի վերաբերյալ նորացված գիտական և գեղարվեստական հետաքրքրություն է դրսևորվել մասնավորապես մի շարք գիտնականների կողմից, ովքեր ուսումնասիրել են նրա ստեղծագործությունների հավաքածուն, ինչպես, օրինակ, այն հավաքածուն, որը գտնվում է Ռոզենբուրգ ամրոցում, Կոպենհագեն ։ 2005 թվականին Գերմանիայի Վարնեմյունդե քաղաքում գործարկվել է ժամանակակից գիտահետազոտական նավ՝ ''Մարիա Ս. Մերիան։ 2016 թվականին Մերիանի Metamorphosis insectorum Surinamensium -ը վերահրատարակվել է գիտական նորացված նկարագրություններով, իսկ 2017 թվականի հունիսին Ամստերդամում տեղի է ունեցել սիմպոզիում՝ նվիրված Մարիա Սիբիլլա Մերիանին  ։ 2017 թվականի մարտին Լլոյդի գրադարան և թանգարանում տեղի է ունեցել Off the Page'' ցուցահանդեսը, որը ներկայացնում էր Մերիանի նկարազարդումներից շատերը՝ ցուցադրված պահպանված միջատների, բույսերի և տաքսիդերմային նմուշների 3D քանդակներով  ։
Դուստրեր
Այսօր, երբ Մերիանը նորից մեծ համբավ է ձեռեք բերել արվեստի և գիտության ներկայացուցիչների աչքերում, նրա որոշ ստեղծագործություններ վերջապես ճշգրտորեն նորից վերագրվել են դուստրերին՝ Դորոթեային և Յոհանային։ Յոհաննա Հելենա Հերոլտը հաճախ իր արվեստի գործի համար հատուցում չէր ստանում, քանի որ դրանք ստեղծվել են մոր հետ համագործակցության արդյունքում։ Այսօր նրա գործերը վերականգնման փուլում են։ Նմանապես, Դորոթեա Մարիա Գրաֆի նկարները միայն վերջերս են պաշտոնապես ճանաչվել որպես գերմանացի նկարչի գործեր. Սեմ Սեգալը 30 կամ 91 թերթ նորից վերագրել է Բրիտանական թանգարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:17-րդ դարի անձինք ըստ ազգության և մասնագիտության Կատեգորիա:18-րդ դարի գիտնականներ Կատեգորիա:Գերմանացի կին գիտնականներ Կատեգորիա:Գերմանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Միջատաբանություն Կատեգորիա:Գերմանացի բուսաբաններ Կատեգորիա:Կին պատկերազարդողներ Կատեգորիա:Գերմանացի բնագետներ
Սաժալկի
Սաժալկի (Сажалки), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սաժալկի գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։
Շվեյցարիայի դաշնային խորհուրդ
Շվեյցարիայի դաշնային խորհուրդ (Schweizerischer Bundesrat, Conseil fédéral suisse, Consiglio federale svizzero, Cussegl federal svizzer), Շվեյցարական Համադաշնության ազգային կառավարությունը։ Միաժամանակ համարվում է պետության հավաքական ղեկավարությունը։ Չնայած ամբողջ խորհուրդը պատասխանատու է Համադաշնության ղեկավարության համար, բայց յոթ խորհրդականներից յուրաքանչյուրը ղեկավարում է իր նախարարությունը՝ դաշնային դեպարտամենտը։ Ներկայումս Դաշնային խորհրդի անդամներ են համարվում (ժամանակագրական հաջորդականությամբ)՝
Դաշնային խորհրդի կազմավորում
Դաշնային խորհուրդը ստեղծվել է 1848 թվականին, Դաշնային Սահմանադրությամբ ։ Երբ Սահմանադրությունը գրվեց, հանրապետական ժողովրդավարությունը դեռ սաղմնային վիճակում էր, և Շվեյցարիայի հիմնադիր հայրերը քիչ օրինակներ ունեին։ Թեև նրանք մեծապես հիմնված էին ԱՄՆ Սահմանադրության վրա՝ դաշնային պետությունն ամբողջությամբ կազմակերպելու համար, նրանք գերադասեցին գործադիր իշխանության կոլեգիալ, այլ ոչ թե նախագահական համակարգը։ Շվեյցարիայում կոլեկտիվ կառավարման երկարատև ավանդույթը շարունակվեց։ Միջնադարից ի վեր Շվեյցարական միության կանտոնները կառավարվում էին նշանավոր քաղաքացիների խորհուրդներով, ավելի ուշ՝ Հելվետյան հանրապետությունը (Դիրեկտորիային համարժեք ), իսկ 1830 թվականից հետո կանտոնները՝ իրենց ազատական սահմանադրություններով, նույնպես այդ կարգի կառավարման լավ փորձ ունեին ։
Ներկայումս, բացի Շվեյցարիայից, միայն չորս պետություններ ունեն կոլեկտիվ, այլ ոչ թե միասնական պետության ղեկավար՝ Բոսնիա և Հերցեգովինան, Անդորրան, Սան Մարինոն և ԿԺԴՀ-ն։ Սակայն, կառավարման կոլեգիալ համակարգը լայնորեն տարածված է ժամանակակից խորհրդարանական ժողովրդավարական երկրներում՝ կոլեկտիվ պատասխանատվությամբ կառավարման տեսքով։
1848 թվականի սահմանադրական դրույթները, որոնք նախատեսում էին Դաշնային խորհուրդ, մինչ օրս մնացել են անփոփոխ, թեև շվեյցարական հասարակությունը դրանից հետո շատ է փոխվել։ Այսպիսով, Դաշնային խորհուրդը ներկայացնում է շարունակական ժողովրդավարական կառավարման աշխարհի հնագույն ավանդույթներից մեկը և համեմատելի է Մեծ Բրիտանիայի վարչապետի և Միացյալ Նահանգների նախագահի պաշտոնի հետ։
Տարածաշրջանների հաշվեկշիռ
Մինչև 1999 թվականը օրենքը թույլ չէր տալիս կանտոնին Դաշնային խորհրդում մեկից ավելի ներկայացուցիչ ունենալ։ Դրա վերացումից հետո Խորհրդի տեղերը բաշխվում են ավելի արդարացիորեն երկրի կանտոնների և լեզվական տարածաշրջանների միջև՝ առանց կոնկրետ քվոտաներ սահմանելու։ Երբ խորհրդի անդամը հրաժարական է տալիս, նրան փոխարինողը սովորաբար ոչ միայն նույն կուսակցության անդամ է, այլև նույն լեզվական տարածաշրջանից։ Սակայն կան բացառություններ, օրինակ՝ 2006 թվականին ֆրանսախոս Ժոզեֆ Դեյսի հրաժարականից հետո նրա տեղը զբաղեցրեց գերմանախոս Դորիս Լոյթհարդը։
Պատմականորեն ձևավորվել է այնպես, որ Խորհրդում առնվազն երկու տեղ միշտ զբաղեցրել են ֆրանսախոս կամ իտալախոս շվեյցարացիները և մեկ կանտոն ունի ոչ ավելի, քան մեկ ներկայացուցիչ։ 2003-2007 թվականներին, սակայն, Դաշնային խորհրդի երկու անդամներ՝ Մորից Լոյենբերգերը և Քրիստոֆ Բլոխերը, ապրել են Ցյուրիխի կանտոնում։
Խորհրդի ներկայիս կազմը բաղկացած է երեք գերմանախոս անդամներից և երկու ֆրանսախոս ու իտալախոս անդամներից։
Կանայք խորհրդում
Շվեյցարիայում կանայք դաշնային մակարդակով ընտրական իրավունք են ստացել 1971 թվականին։ Սակայն մինչև 1984 թվականի ընտրությունները նրանք դեռ ներկայացված չէին Դաշնային խորհրդում։
1984 թվականից ի վեր Դաշնային խորհուրդի կազմում ընդգրկվել է ինը կին, որոնցից հինգը դարձել են նախագահներ (երեքը՝ երկու անգամ)․
Նախագահ
Ամեն տարի Դաշնային խորհրդի յոթ անդամներից մեկը Դաշնային ժողովի կողմից ընտրվում է Կոնֆեդերացիայի նախագահ ։ Դաշնային ժողովը ընտրում է նաև փոխնախագահ։ Համաձայնությամբ խորհրդի յուրաքանչյուր անդամ յոթ տարին մեկ դառնում է փոխնախագահ, իսկ հաջորդ տարի՝ նախագահ։
Համադաշնության նախագահը պետության ամենաբարձրաստիճան պաշտոնյան է։ Նա նախագահում է Խորհրդի նիստերը և իրականացնում որոշակի ներկայացուցչական գործառույթներ, որոնք այլ երկրներում կատարում է պետության ղեկավարը ։ Արտակարգ իրավիճակներում նա իրավունք ունի գործելու ամբողջ Խորհրդի անունից։ Թեև նախագահը հավասարների մեջ առաջինն է, նա իշխանություն չունի խորհրդի մյուս վեց անդամների նկատմամբ ։
Նախագահը Շվեյցարիայի պետության ղեկավարը չէ (այս գործառույթն իրականացնում է ամբողջ խորհուրդը)։ Սակայն վերջերս սովորական է դարձել, որ նախագահը հանդես է գալիս և ճանաչվում որպես պետության ղեկավար արտասահմանյան պաշտոնական այցեր կատարելիս, քանի որ Խորհուրդը (նաև համաձայնությամբ) չի կարող ամբողջությամբ լքել երկիրը։ Ավելի հաճախ, սակայն, պաշտոնական այցեր արտերկիր իրականացվում են արտաքին գործերի դաշնային դեպարտամենտի ղեկավարի կողմից։
Խորհրդի նիստեր
Յոթ անդամներից բացի ժողովներին մասնակցում են նաև դաշնային կանցլերը և երկու փոխկանցլերներ։ Դաշնային կանցլերը կառավարության և Դաշնային կանցլերի աշխատակազմի ղեկավարն է, նա մասնակցում է քննարկումներին, բայց իրավունք չունի քվեարկելու խորհրդի որոշումներում։ Սակայն նրա պաշտոնը սովորաբար համարվում է «Դաշնային խորհրդի ութերորդ անդամը»։ Առաջին փոխկանցլերը Դաշնային խորհրդի պաշտոնական ներկայացուցիչն է։ Նիստերիից հետո նա ամենշաբաթյա ճեպազրույց է տալիս։ Մեկ այլ փոխկանցլեր պատասխանատու է Դաշնային գրասենյակի և Դաշնային խորհրդի հատվածի համար։
Որոշումների ընդունումը և պատասխանատվություն
Դաշնային խորհրդի յուրաքանչյուր անդամ, լինելով կառավարական դեպարտամենտի ղեկավար, համապատասխանում է այլ երկրների կառավարությունների նախարարներին ։ Խոսակցականում  և մամուլում նրանց հաճախ անվանում են նախարարներ։ Օրինակ՝ պաշտպանության, հանրային պաշտպանության և սպորտի դեպարտամենտի ղեկավարին անվանում են «Պաշտպանության նախարար», թեև պաշտոնապես նման պաշտոն գոյություն չունի։ Սակայն, որպես Խորհրդի անդամներ, նրանք պատասխանատու են ոչ միայն իրենց դեպարտամենտի, այլ նաև իրենց գործընկերների դեպարտամենտների, ինչպես նաև ընդհանրապես կառավարության գործունեության համար։
Խորհրդի կողմից ընդունված որոշումները միշտ պատրաստվում են պատասխանատու դեպարտամենտի կողմից ։ Օրինակ, դաշնային աշխատողների աշխատավարձերի փոփոխությունները Խորհրդին առաջարկում է Ֆինանսների դաշնային դեպարտամենտի ղեկավարը, որի գերատեսչությունը ներառում է Անձնակազմի դաշնային գրասենյակը։ Խորհրդի նիստում քվեարկությունից առաջ դեպարտամենտների ղեկավարների բոլոր առաջարկությունները գրավոր շրջանառվում են։ Դեպարտամենտների բարձրաստիճան պաշտոնյաներից կազմված հանձնաժողովը` դաշնային գործակալությունների ղեկավարները, գրավոր պատասխան են պատրաստում քննադատություններին և առաջարկություններին։ Սա կոչվում է համազեկուցման ընթացակարգ, որն ուղղված է Խորհրդի նիստից առաջ կոնսենսուս ստեղծելուն ։
Կարևոր որոշումներին նախապատրաստվելու համար երբեմն անցկացվում են լրացուցիչ հանրային խորհրդակցություններ, որոնց հրավիրվում են կանտոնների, քաղաքական կուսակցությունների և հիմնական շահագրգիռ խմբերի ներկայացուցիչները, որոնց կարող են մասնակցել նաև հասարակության անդամները։ Եթե դաշնային օրենքում փոփոխություններ են կատարվում, դրանք պետք է ներկայացվեն Դաշնային ժողով։ Նման դեպքերում խորհրդակցությունների ընթացակարգը ծառայում է քաղաքական խնդիրների բացահայտմանը, որպեսզի կասեցվի օրինագծի ընդունումը, որը հետագայում կարող է ներկայացվել համաժողովրդական հանրաքվեի։
Որոշումները ձևականորեն ընդունվում են քվեարկությանը մասնակցողների հարցման միջոցով՝ նիստին ներկա խորհրդի անդամների ձայների մեծամասնությամբ։ Որոշումների ճնշող մեծամասնությունն ընդունվում է կոնսենսուսով, թեև վերջին շրջանում նկատվում է ավելի ինտենսիվ քննարկումների միտում։
Քվեարկության գաղտնիություն
Դաշնային խորհրդի նիստերը և քվեարկության արդյունքները փակ են հանրության համար, իսկ ձայնագրությունները մնում են կնքված 50 տարի։ Սա վերջերս որոշ քննադատության առարկա է դարձել։ Մասնավորապես, ծայրահեղ քաղաքական կարծիքի քաղաքական գործիչները պնդում են, որ գաղտնիությունը հակասում է թափանցիկության սկզբունքին։ Այնուամենայնիվ, Խորհուրդը միշտ կարծում է, որ անհրաժեշտ է հասնել կոնսենսուսի և պահպանել առանձին անդամների կոլեգիալությունն ու քաղաքական անկախությունը։
Չնայած գաղտնիությանը, Խորհրդում քվեարկության մանրամասները և փաստարկները երբեմն արտահոսում են մամուլ, ինչը արտահոսք թույլ տված աշխատակցի նկատմամբ հանգեցնում է (որպես կանոն անհաջող) հետաքննությունների և քրեական հետապնդումների։
Սահմանադրական կոնվենցիա
Դաշնային խորհրդի՝ որպես քաղաքական հակառակորդների կամավոր մեծ կոալիցիայի յուրահատուկ բնույթի պատճառով, նրա գործողությունները կարգավորվում են բազմաթիվ սահմանադրական կոնվենցիաներով։ Ամենաուշագրավը կոլեգիալության սկզբունքն է, այն է՝ անդամները չպետք է հրապարակավ քննադատեն միմյանց, թեև հաճախ քաղաքական հակառակորդներ են։ Փաստորեն, նրանք պետք է հրապարակայնորեն աջակցեն Խորհրդի բոլոր որոշումներին, եթե նույնիսկ դրանք հակասում են իրենց անձնական համոզմունքներին կամ իրենց քաղաքական կուսակցության կարծիքին ։ Շատ դիտորդների աչքում այս կոնվենցիայի կիրառումը 2003 թվականի ընտրություններից հետո Խորհրդում լարվածության հանգեցրեց։
Ընտրություններ
Դաշնային խորհրդի անդամներն ընտրվում են չորս տարի ժամկետով Դաշնային ժողովի երկու պալատների համատեղ նիստում։ Խորհրդի յուրաքանչյուր անդամ ընտրվում է անհատական գաղտնի քվեարկությամբ, ձայների բացարձակ մեծամասնությամբ։ Շվեյցարիայի յուրաքանչյուր չափահաս քաղաքացի ունի դրա իրավունքը, սակայն գործնականում միայն խորհրդարանի անդամները կամ, հազվադեպ, կանտոնային կառավարության անդամները, որոնք առաջադրվել են քաղաքական կուսակցությունների կողմից, ստանում են զգալի թվով ձայներ։ Քվեարկությունն իրականացվում է մի քանի փուլով. առաջին երկու փուլերում յուրաքանչյուրը կարող է մուտքագրել իր անունը, այնուհետև յուրաքանչյուր հաջորդ փուլում նվազագույն թվով ձայներ ստացած թեկնածուն հանվում է ընտրություններին մասնակցելուց մինչև մեկ թեկնածու չստանա բացարձակ մեծամասնություն։
Խորհրդի տեղերը բաշխվում են չգրված համաձայնագրի համաձայն, ուստի Դաշնային խորհրդի ընտրությունները հիմնականում համարվում են հնապաշտական միջոցառում։ Սովորաբար, թափուր տեղը զբաղեցնող կուսակցությունը Դաշնային ժողովին ներկայացնում է հիմնական տեսակետներով երկու թեկնածուի, որն այնուհետ ընտրում է նրանցից մեկին։ Սակայն 2003 թվականի ընտրությունների ընթացքում, որոնք ամենավիճահարույցն էին վերջին տարիներին, փոխվեց ուժերի հարաբերակցությունը։
Ընտրվելուց հետո Խորհրդի անդամները մնում են իրենց քաղաքական կուսակցությունների անդամներ, սակայն դրանցում առաջատար պաշտոններ չեն զբաղեցնում։ Իրականում, նրանք սովորաբար որոշակի քաղաքական հեռավորություն են պահպանում կուսակցության ղեկավարությունից, քանի որ, կոլեգիալության կանոններին համապատասխան, նրանք հաճախ ստիպված են հրապարակայնորեն աջակցել Խորհրդի որոշումներին, որոնք չեն համընկնում իրենց կուսակցության կամ իրենց քաղաքական համոզմունքների հետ։