cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ալֆվեն-Կլեյնի տիեզերքի մոդել
Ալֆվենը պնդում է, որ իրենց մոդելի դեմ առարկությունների հիմքն այն է, որ շատերը պարզապես կառչած են իրենց հին պատկերացումներից։ Չէ որ հականյութը հայտնաբերվել է ավելի ուշ, քան ստեղծվել են առաջին ֆրիդմանյան մոդելները, որոնք էլ տանում են «Մեծ Պայթյունին»։ Կարևոր է այն հանգամանքը, որ նյութը և հականյութը ունեն միևնույն սպեկտրը և հեռավորության վրա հնարավոր չէ պարզել, նյութն է ճառագայթում, թե հականյութը։ Ինչպես ինքն է նշում, ոչ մի սպեկտրոսկոպիկ եղանակով հնարավոր չէ պարզել αCen աստղը նյութից է կազմված, թե հականյութից։
Շվեդ գիտնականներն իրենց մոդելի հիման վրա բացատրում են մի շարք կարևոր դիտողական փաստեր, մասնավորապես քվազարների հզոր ճառագայթումը։ Այս օբյեկտներում միջուկային ռեակցիաները չեն կարող ապահովել դիտվող ճառագայթումը, մինչ դեռ նյութի և հականյութի ոչնչացման ռեակցիաները ունեն բավարար էֆեկտիվություն, որպեսզի ապահովեն անջատված էներգիաները։ Նրանք հնարավոր են համարում, որ այդ կերպ բացատրվի նաև գերնորերի բռնկումների ժամանակ անջատված էներգիաները։ Այս մոդելի ընդդիմախոսների առարկությունները բավականին լուրջ են. տեսական բնույթի դժվարություններ, ē+ē→2γ ռեակցիաների ժամանակ անջատվող 0,5 ՄէՎ էներգիայող քվանտների բացակայություն, հականյութի քիչ թե շատ զգալի կուտակման դիտողական բացակայություն, ցածր և միջին էներգիաներով ճառագայթման մեջ հակամասնիկների բացակայություն։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տիեզերագիտություն Կատեգորիա:Ֆիզիկական տիեզերագիտություն
Եվրոպական լայնականջ չղջիկ
Եվրոպական լայնականջ չղջիկ, չղջիկների ենթակարգի հարթաքիթ չղջիկների ընտանիքի կաթնասուն կենդանի։ Հարավային Կովկասում չափազանց քչաքանակ է։
Արտաքին կառուցվածք
Միջին մեծության չղջիկ է. մարմնի երկարությունը 45-50 մմ է, պոչինը՝ 41-44 մմ, նախաբազկինը՝ 36-41 մմ. Ասիական լայնականջ չղջիկից տարբերվում է համեմատաբար փոքր չափերով, ականջի արտաքին եզրերին արտահայտված մաշկային ելուստի առկայությամբ։
Տարածվածությունը Հայաստանում
Մի քանի առանձնյակներ հայտնաբերվել են Հայաստանի և ԼՂՀ հյուսիսային և հյուսիսարևմտյան շրջաններում։ Հաճախ որպես ապաստարան ընտրում է անտառամերձ քարայրերը կամ ծառերի փչակները, որտեղ նաև ձմեռում է։
Սննդառություն
Սնվում է թեփուկաթևավորներով, երկթևանիներով, բզեզներով, նրանց թրթուրներով ու սարդերով, որոնք «հավաքում» է թաքստոցներում, ծառերի տերևներից, ճյուղերից ու բնի վրայից։
Բազամացում և զարգացում
Հունիս-հուլիսին ծնում է 2 ձագ։
Կատեգորիա:Հարթաքիթ չղջիկներ Կատեգորիա:Միջին Արևելքի կաթնասուններ
Բուսենաք
Բուսենաք (Boussenac), համայնք Ֆրանսիայի Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Մասսա կանտոնի կազմի մեջ (Սեն Ժիրոն շրջան)։ Համայնքի INSEE կոդ՝ 09065։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 188 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 111 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 66-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 45-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 59,5 %, 1999 թվականին եղել է՝ 59,0 %)։ 66 աշխատունակ բնակիչներից 48-ը աշխատում էին (27 տղամարդ և 21 կին), անաշխատանք էին 18-ը (8 տղամարդ և 10 կին)։ 45 անգործունակ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 17-ը թոշակառու, 18-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գյումրու թիվ 6 հիմնական դպրոց
Պատմություն
1879 թվականի նոյեմբերին Երևանի նահանգապետի և Կովկասի ուսումնական Օկրուգի հոգաբարձության բանակցությունների շնորհիվ Ալեքսանդրապոլում ստեղծվել է իգական պետական տարրական դպրոց (պրոգիմնազիա), որն ունեցել է 18 աշակերտուհի։ Դասավանդումն իրականացրել են յոթ ուսուցիչ, ուսուցումը լեզուն՝ ռուսերեն։ 1885 թվականին դպրոցի տնօրեն է նշանակվել Օլիմպիադա Բոգդանի Անդրեասյանը։ 1890-1900 թվականներին դպրոցում դասավանդել են Ղազարոս Աղայանը, հայտնի մանկավարժներ Տեր-Գևորգովան, Տեր-Ակոպովը։
Գիմնազիայում սովորել են ազնվականների և առևտրականների աղջիկներ` 10, պատվավոր քաղաքացիների ու աստիճանավորների` 98, քահանաների` 13, քաղաքացիների ու արհեստավորների` 107, գյուղացիների` 10, այլ զբաղմունքի տեր մարդկանց` 44 երեխաներ։
Դպրոցի ներկայիս շենքը կառուցվել է Նիկոլայ ցարի և համայնքի կողմից հանգանակված միջոցներով։ Այս շենքում դպրոցը գործում է 1912 թվականից։ 1920 թվականին գիմնազիան դարձել է երկրորդ աստիճանի երկսեռ ուսուցմամբ միջնակարգ դպրոց։ 1930 թվականին դպրոցը համարվել է «օրինակելի դպրոց», որտեղ մանկավարժները վարձատրվում էին 25-% ավելի, քան տեղական մյուս դպրոցները։
1937 թվականին Ալեքսանդր Պուշկինի մահվան 100-ամյա տարելիցին դպրոցն անվանակոչվել է բանաստեղծի անունով։
1988 թվականի երկրաշարժից հետո դպրոցը հայտնվել է վրանում, տնակներում։ 1989 թվականից դպրոցում սկսվել է ռուսերենի խորացված ուսուցում։ 2001 թվականին դպրոցը վերականգնվել է։ ՀՀ և ՌԴ ֆինանսական աջակցությամբ դպրոցն ունի երկու մասնաշենք։ 2001 թվականին դպրոցում ստեղծվել է համակարգչային սենյակ։ 2015 թվականի տվյալներով դպրոցում սովորում են 563 աշակերտներ, դպրոցի 2-9-րդ դասարաններում իրականացվում է ռուսերենի խորացված ուսուցում։
Ռոքետա է Կրոչե
Ռոքետա է Կրոչե  (Rocchetta e Croce), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Կազերտա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 524 մարդ։ Բնակչության խտություն կազմում է 44 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 12 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 81050, հեռախոսային կոդ՝ 0823։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Քոլիցհայմ
Քոլիցհայմ (Kolitzheim), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Եվրոպական ճահճահովվիկ
Եվրոպական ճահճահովվիկ, ջրահովվիկների ընտանիքի թռչուն։ Բնադրող-չվող է։
Քոլիցհայմ
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 5379 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 59,02 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 78 150։
Եվրոպական ճահճահովվիկ
Արտաքին կառուցվածք
Մարմնի երկարությունը 18-20 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 34-39 սմ, կենդանի զանգվածը՝ 49 գ։ Արտաքին թևի թափահարող փետուրները երկար Են։ Հասունի կտուցը կանաչ է, հիմքը՝ կարմիր, ոտքերը՝ կանաչավուն, աչքի ծիածանաթաղանթը՝ կարմիր։ Արուն վերևից դարչնագույն է՝ մի քանի սպիտակ պտերով, ներքևից՝ մոխրագույն-կապույտ։
Մարմնի կողքերի հետնամասը, ներքնապոչը սպիտակ, նեղ զոլերով են։ էգը ներքևից բաց դարչնագույն է, կոկորդը՝ սպիտակ, ներքնապոչը, մարմնի կողքերի հետնամասը՝ դարչնագույն և սպիտակ զոլերով։ Երիտասարդը նման է էգին, սակայն ոտքերն ավելի խամրած են, մարմնի կողքերը՝ ավելի խայտավոր։ Թաքնված թռչուն է, հանդիպում է առափնյա եղեգնուտի սահմանագծում։ Բնակվում է լճակներում և ճահճուտներում։
Քոլիցհայմ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Եվրոպական ճահճահովվիկ
Սննդառություն
Սնվում է անողնաշարավորներով։
Բազմացում և զարգացում
Բույնը գավաթաձև է՝ բույսերի ցողուններից։ Բնադրում է ճահիճներում։ Դնում է 30 մմ տրամագծով, դարչնադեղին՝ դարչնագույն պտերով 7-9 ձու։
Տարածվածությունը Հայաստանում
Հայաստանում 1994-95 թվականներին թվաքանակը խիստ նվազել է։
Կատեգորիա:Ջրահովվիկներ Կատեգորիա:Աֆրիկայի թռչուններ Կատեգորիա:Եվրոպայի թռչուններ Կատեգորիա:Կենտրոնական Ասիայի թռչուններ
Մայորի խնամախոսությունը
Պավել Ֆեդոտովը «Մայորի խնամախոսությունը» (հայտնի է նաև «Մայորի ամուսնությունը» անվանումով) նկարի վրա սկսել է աշխատել 1848 թվականին, նույն թվականին էլ նկարն ավարտել է։ 1849 թվականի աշնանը կտավը՝ «Հանգամանքների շտկում կամ խնամախոսություն» անվանումով, նկարչի ավելի վաղ արված 2 այլ նկարների հետ («Երիտասարդ կավալերը» (1846) և «Պահանջկոտ հարսնացուն» (1847)) ցուցադրվել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի ցուցահանդեսում։ Ըստ Ալեքսանդր Բենուայի՝ ցուցահանդեսում Ֆեդոտովի նկարներն «ունեցել են հսկայական հաջողություն, «Պոմպեյի» ժամանակներից աննախադեպ»։ «Մայորի խնամախոսությունը» կտավի համար Գեղարվեստի ակադեմիան Ֆեդոտովին շնորհել է ակադեմիկոսի կոչում։
«Մայորի խնամախոսությունը» նկարի կրկնօրինակ տարբերակը, որի վրա նկարիչն աշխատել է 1850-1852 թվականներին, պահպանվում է Սանկտ Պետերբուրգի Ռուսական պետական թանգարանում (կտավ, յուղաներկ,, Ж-4521) : Չնայած Ռուսական թանգարանի տարբերակում սյուժեն և կոմպոզիցիան ամբողջովին պահպանվել է, սակայն այն ունի մի շարք էական տարբերություններ։
Պատմություն
1843 թվականի վերջին Պավել Ֆեդոտովը, որը մինչ այդ մոտ 10 տարի ծառայել էր Ֆինլանդիայի լեյբգվարդիական գնդում, պաշտոնաթող է եղել, տեղափոխվել Սանկտ Պետերբուրգում Վասիլևսկի կղզու 16-րդ գիծ և իրեն ամբողջովին նվիրել նկարչական գործունեությանը։ Նախապես մտադրություն է ունեցել դառնալ մարտանկարիչ, բայց շուտով հասկացել է, որ իրեն ավելի հոգեհարազատ է կենցաղային ժանրը, որի շրջանակներում 1844-1846 թվականներին ստեղծել է բազմադրվագ սեպիաների շարք։ 1846 թվականին Ֆեդոտովը նկարել է իր առաջին՝ «Երիտասարդ կավալերը» նկարը, իսկ 1847 թվականին ևս մեկ նկար՝ «Պահանջկոտ հարսնացուն»։ 1848 թվականին Պավել Ֆեդոտովն սկսել է աշխատել «Մայորի խնամախոսությունը» նկարի վրա (հայտնի է նաև «Մայորի ամուսնությունը» անվանումով), որն ավարտել է նույն թվականին։ Նկարի աշխատանքներն ավարտելու համար Կառլ Բրյուլովի միջնորդությամբ Ֆեդոտովը Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայից ստացել է 700 ռուբլի ասիգնացիա, որը, մասնավորապես, կարող էր օգտագործել բնորդների, կոստյումների և այլ նյութերի համար։ Ըստ նկարչի ընկեր քանդակագործ Նիկոլայ Ռամազանովի՝ «Մայորի խնամախոսությունը» նկարի վրա աշխատելիս Ֆեդոտովը «իրեն թույլ չի տվել առանց բնօրինակի որևէ բան անել». հարսնացուի զգեստները հատուկ այդ դեպքի համար էին պատվիրված, շատ այլ իրեր, որոնք «չնչին մանրուք են թվում», նրանք գնել կամ վարձույթով էին վերցրել։
1849 թվականի հոկտեմբերի 19-ին կտավը՝ «Հանգամանքների շտկում կամ խնամախոսություն» անվանումով, ցուցադրվել է Գեղարվեստի ակադեմիայի ցուցահանդեսում։ Նույն ցուցահանդեսում ցուցադրվել են Ֆեդոտովի 2 այլ նկարներ՝ «Երիտասարդ կավալերը» և «Պահանջկոտ հարսնացուն»։ Ըստ նկարիչ և քննադատ Ալեքսանդր Բենուայի՝ ակադեմիական ցուցահանդեսում նկարներիի ցուցադրություններն «ունեցել են հսկայական հաջողություն, «Պոմպեյի» ժամանակներից աննախադեպ»՝ վաստակելով «խանդավառ հավանությունը ոչ միայն հասարակության, այլ նաև, հավանորեն, թյուրիմացաբար, ակադեմիական պրոֆեսորների, այդ թվում՝ Կարլ Բրյուլովի»։ «Մայորի խնամախոսությունը» կտավի համար Գեղարվեստի ակադեմիան շնորհել է ակադեմիկոսի կոչում։
Ֆեդոտովն իր նկարի համար հորինել է բանաստեղծական նկարագրություն, այսպես կոչված՝ խրատաճառ, որը 1849 թվականին կարդացել է ցուցահանդեսի այցելուների համար։ Ըստ այլ տվյալների՝ սկզբում Ֆեդոտովը հորինել է կարճ բանաստեղծական նկարագրություն, իսկ ավելի երկար խրատաճառը՝ նկարի մանրամասն նկարագրությամբ, գրել է 1850 թվականին Մոսկվայում 2 անհատական ցուցահանդեսների առթիվ (Ա. Ֆ. Ռոստոպչինի և Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի պատկերասրահներում), որտեղ ցուցադրվել է «Մայորի խնամախոսությունը» նկարը։
Ավելի ուշ Ֆեդոտովը «Մայորի խնամախոսությունը» և «Երիտասարդ կավալերը» նկարները վաճառել է Ֆյոդոր Պրյանիշնիկովին, բայց նրանց դիմաց ստացել է իր հաշվածից բավականաչափ քիչ գումար. սկզբում «Խնամախոսություն» նկարի համար առաջարկվել էր 2000 ռուբլի, վերջնական գործարքի ժամանակ Պրյանիշնիկովը նկարչին հայտարարել է, որ կարող է վճարել միայն կեսը, նյութական դժվարությունների պատճառով Ֆեդոտովն ստիպված էր համաձայնվել։ Այդ ժամանակից ի վեր «Մայորի խնամախոսությունը» գտնվում էր Սանկտ Պետերբուրգում՝ Պրյանիշնիկովի հավաքածուում, որի 1853 թվականին հրապարակված նկարագրության մեջ նկարը հիշատակվել է «Փեսայի ժամանումը» անվանումով։ Պրյանիշնիկովի մահից հետո՝ 1867 թվականին, նկարը հանձնվել է Ռումյանցևի թանգարանին, որի 1915 թվականին հրապարակված կատալոգում այն ունեցել է 2 անվանում՝ «Փեսայի ժամանումը (Մայորի խնամախոսությունը)»։ 1925 թվականին՝ Ռումյանցևի թանգարանի լուծարումից հետո, կտավն ընդունվել է Տրետյակովյան պատկերասրահ։
1850-1852 թվականներին Ֆեդոտովը նկարել է «Մայորի Խնամախոսությունը» կտավի կրկնօրինակ տարբերակը (այլընտրանքային անունը՝ «Հարսնատես վաճառականի ընտանիքում»), որն այժմ պահպանվում է Սանկտ Պետերբուրգի Ռուսական պետական թանգարանում (կտավ, յուղաներկ,, նախկինում կատալոգում որպես նկարի ստեղծման ամսաթիվ նշվել է «շուրջ 1851 թվական» , իսկ «1850-1852» թվականները նշվել են 1993 թվականի ցուցահանդեսի առթիվ հրատարակված կատալոգում): Այդ կրկնօրինակ տարբերակը մինչև 1870 թվականը գտնվում էր մոսկվացի մեկենաս Վասիլի Կոկորևի հավաքածուում, իսկ այնուհետև՝ Ալեքսանդրյան պալատում, որտեղից 1897 թվականին հանձնվել է այդ ժամանակ ստեղծված Կայսր Ալեքսանդր III-ի ռուսական թանգարան (այժմ՝ Ռուսական պետական թանգարան)։ Համաձայն կտավի հակառակ կողմում ռեստավրատոր Ա. Սիդորովի արած մակագրության՝ 1886 թվականին յուղաներկի շերտը նկարի հետ հին կտավից տեղափոխվել է նորի վրա։ Չնայած Ռուսական թանգարանի տարբերակում սյուժեն և կոմպոզիցիան ամբողջովին պահպանվել է, սակայն այն ունի մի շարք էական տարբերություններ Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարից։
Սյուժե և կոմպոզիցիա
19-րդ դարի կեսերին, չնայած աշխարհիկ հասարակության կողմից դատապարտմանը, հաճախակի էին լինում անհավասար ամուսնություններ աղքատացած ազնվական սպաների և հարուստ վաճառականների դուստրերի միջև։ Այդպիսի հաշվարկով ամուսնությունները, ինչպես նաև դրանց հետ կապված խնամախոսությունները բազմիցս նկարագրվել են 1830-ական և 1840-ական թվականների ռուսական գրականության մեջ։ Մասնավորապես, Նիկոլայ Գոգոլն իր «Նևսկի պողոտա» պատմվածքում գրել է. «Կան սպաներ, որոնք Պետերբուրգում կազմում են ինչ-որ միջին խավի հասարակություն... Վերին խավ նրանք շատ հազվադեպ են ընկնում կամ էլ, ավելի լավ է ասել, երբեք չեն ընկնում... նրանցից շատերը, դասավանդելով պետական հաստատություններում կամ պատրաստվելով պետական հաստատություններում, վերջապես շրջում են կաբրիոլետով և զույգ ձիերով։ Այդ ժամանակ նրանց շրջանն ավելի է մեծանում, նրանք վերջապես հասնում են նրան, որ ամուսնանում են վաճառականի աղջկա հետ, որը կարողանում էր դաշնամուր նվագել, ուներ հարյուր հազար կամ մոտավորապես այդքան կանխիկ և անհաշիվ բարեկամներ»։ Այդպիսի միությունը կարող է միանգամայն ձեռնտու լինել երկու կողմերի համար էլ. սպան այդպիսի ամուսնության արդյունքում ստանում էր օժիտ, որը նա կարող էր օգտագործել իր ֆինանսական վիճակը բարելավելու համար, իսկ վաճառականն այդ ձևով հնարավորություն էր ստանում խնամիանալ ազնվականի հետ և այդպիսով բարձրանալ հասարակության աչքում։
Կտավում պատկերված է հարուստ առևտրականի տան ինտերիերը, որը դիտորդի համար բացված է որպես թատերաբեմի տարածություն։ Ֆեդոտովը նկարի կոմպոզիցիան կառուցել է այնպես, կարծես դիտորդը գործողություններին հետևում է հյուրասենյակի այն կողմից, որտեղ գտնվում է պատուհանը. «ակամա ստեղծվում է այնպիսի զգացողություն, որ մենք պատահաբար նայել ենք պատուհանից և տանտերեին գտել կողմնակի աչքի համար չնախատեված վիճակով»։ Աջ կողմում՝ դռնախորշում, կանգնած է մայորը, որին բերել է խնամախոսուհին, որպեսզի խնդրի վաճառականի դստեր ձեռքը։ Դատելով տեսարանի բնույթից՝ խնամախոսուհու բանակցությունները հարսնացուի ծնողների հետ անցկացվել են նախապես, և մենք տեսնում ենք ապագա փեսացուի առաջին այցելությունն առևտրականի տուն, որտեղ նրան սպասում են մեծ անհամբերությամբ։ Չնայած հյուրերի գալուն սպասում էին, սենյակում իրարանցում է՝ հանդիպման վերջին նախապատրաստական աշխատանքները։ Կենտրոնական խմբում առևտրականի դուստրը (ապագա հարսնացուն) և նրա մայրն են, ինքը՝ առևտրականը, կանգնած է հետևում՝ սենյակի անկյունում ։ Տեսարանը լի է շարժմամբ. վախեցած ու շփոթված աղջիկը նետվել է առաջ, կարծես հանկարծակիի է եկել մայոր փեսացուի հայտնվելով։ Որպեսզի նա չփախչի, նրա զգեստից բռնել է մայրը։ Սենյակի ձախ մասում պատկերված է ուտեստներով սեղան, որի մոտ գտնվում են 3 երկրորդական կերպարները՝ խոհարարը, որը սեղանին դնում է կուլեբյական, ինչպես նաև գինու շշով բուֆետապանն ու դռնից գլուխը դուրս հանած կենվորուհին։ Այդպիսով ամբողջ նկարում պատկերված է 8 կերպար։
Ամուսնական կատակերգության նկարում պատկերված գործող բոլոր անձինք կապված են միակ գործողությամբ։ Ըստ արվեստագետ Դմիտրի Սարաբյանովի՝ Ֆեդոտովը «ամեն ինչ հավաքել է ընդհանուր մեխանիզմի մեջ, կարծես գործողությունների շղթան «քանդել է» մեկ ելակետից և այն «բաց թողել» տարբեր ուղղություններով՝ իր հերոսներին ստիպելով շարժվել ու միմյանց հետ փոխներգործությունների մեջ մտնել»։ Իր կերպարների առավել ամբողջական բացահայտման նպատակով նկարիչը մտածել է այնպիսի իրավիճակ, որտեղ յուրաքանչյուր կերպար գտնվում է հատուկ պայմաններում՝ հեռու առօրյա գոյությունից. «Մայորի խնամախոսությունը» նկարում այդ իրավիճակը «առաջ է քաշվում անսովոր կոնկրետությամբ», իսկ Ֆեդոտովի կողմից սյուժեի հիմքում դրված պահը «դուրս է քաշված իրադարձության ժամանակ կատարվածից այնքան որոշակի, համոզիչ, այն այնքան լիակատար է, որ ամբողջ իրավիճակը ընդհանրապես չի ընկալվում որպես մտացածին, հնարովի», ընդհակառակը, այն «ընկալվում է որպես մի տեսակ իրական»։
Ձգտելով նկարի բոլոր տարրերի ներդաշնակ համադրությանը՝ Ֆեդոտովը ուշադիր կերպով կառուցել է կոմպոզիցիան՝ օգտագործելով համաչափության և հավասարակշռության դասական սկզբունքները։ Շատ կարևոր դեր է խաղում լույսի բաշխումը, որը կիրառվում է գլխավոր հերոսների՝ վաճառականի դստեր և մայորի կերպարներն առանձնացնելու համար։ Կտավի կենտրոնական, առավել լուսավոր մասում գտնվում են հարսնացուն ու նրա մայրը։ Հարսնացուի զգեստը մոր զգեստից ավելի լուսավոր է, ինչը հնարավորություն է տալիս հարսնացուին՝ որպես առավել կարևոր կերպարի, առանձնացնել կենտրոնի խմբից։ Մայորը նույնպես գրավում է դիտողի ուշադրությունը, քանի որ լույսն ընկել է նրա հետևից, բայց գլուխը թեքել է դեպի ձախ, ինչի շնորհիվ դեմքը լուսավորված է։ Գործողության մթնոլորտի վրա ազդում է նաև նկարի գերակշռող գույնը, որը բաղկացած է շագանակագույնի տարբեր երանգներից։ Բացի այդ, գունային գամմայում առկա են նաև սպիտակի տարբեր երանգներ, որոնցով նկարը «կարծես թե ամբողջովին «ծակծկված» է»։ Մոդելներից բացի Ֆեդոտովն օգտագործել է նաև նախկինում ձեռք բերած շարժական հոդերով մանեկենը՝ նրան հագցնելով տարբեր կերպարների հագուստները և տալով անհրաժեշտ կեցվածքը։
Նկարիչը մեծ ուշադրություն է դարձրել կահավորանքի մանրամասներին. նրա կողմից ցույց են տրված վաճառականների կյանքին բնորոշ շատ գծեր ։ Սենյակը լցված է իրերով, որն արտահայտում է տերերի՝ «մայրաքաղաքային ձևով» ապրելու ցանկությունը, բայց տարբեր իրերի սխալ համադրությունը ներկայացնում է նահապետական սովորություն՝ ստեղծելով զավեշտական էֆեկտ։ Օրինակ՝ ճաշի սեղանը ծածկված է ոչ թե սպիտակ, այլ եզրերն ասեղնագործած վարդագույն սփռոցով։ Տերերի աստվածավախության մասին է վկայում ձախ կողմի սեղանիկին դրված Սաղմոսարանն ու Աստվածաշունչը, ինչպես նաև դարակիկի վրա կանթեղների հետ դրված սրբապատկերները։ Առաստաղին, որից կախված է հսկայական ջահը, պատկերված են ծաղկաշղթաներ, նիմփաներ ու ամուրներ։ Կոմոդի վրա բյուրեղապակե մոմակալ է, աթոռին՝ շամպայնի շշով ու բաժակներով սկուտեղ։ Պատերից կախված են նկարներ, որոնց թվում են Նիկոլո-Ուգրեշայի վանքի վիմագրությունը, մետրոպոլիտի (ըստ տարբեր վարկածների՝ կամ Սանկտ Պետերբուրգի մետրոպոլիտ Սերաֆիմի, կամ էլ Մոսկվայի մետրոպոլիտ Ֆիլարետի), գեներալներ Միխայիլ Գոլենիշև-Կուտուզովի և Յա. Պ. Կուլնևի, ձիուն նստած ատաման Ալեքսեյ Իլովայսկու դիմանկարները, ինչպես նաև գիրքը ձեռքին պահած տանտիրոջ դիմանկարը, որպեսզի ընդգծի նրա գրագիտությունը։ Հատակին նստած է կատուն։
Գործող անձինք
Նկարի աջ թևին՝ բաց դռան որմնախորշում, մայորի կերպարն է։ Ի տարբերություն մնացած կերպարների՝ նա չի շարժվում՝ չհաշված այն, որ մի ձեռքով ոլորում է բեղերը։ Մայորի մուգ ուրվագիծը պատկերված է լույսին հակառակ, այնպես որ նա զուրկ է ծավալայնությունից և հակադրվում է ինտերիերի ծավալային իրերին։ Մայորը ուսադիրներով համազգեստով է և կրում է սուսեր ու եռեզր գլխարկ։ Նա դեռ չի տեսնում, թե ինչ է կատարվում սենյակում, որտեղ տեղի է ունենում հիմնական գործողությունը, և սպասում է, որ ներս հրավիրեն։ Ենթադրվում է, որ մայորի կերպարը նկարչին տրվել է հեշտությամբ՝ հաշվի առնելով նրա ստեղծագործական փորձն ու Ֆինլանդիայի լեյբգվարդիական գնդում ռազմական ծառայության ժամանակ իրականացրած դիտարկումները։ Մայորի կերպարի ստեղծման համար Ֆեդոտովի մոտ բնորդ է եղել նրան ծանոթ սպան, իսկ դեմքը նկարել է հենց իրենը՝ «նայելով հայելու մեջ, միայն հաղորդել է որոշ ինքնագոհություն և փոփոխել իր գծերը»։
Մայորից ձախ պատկերված է նրա հետ եկած խնամախոսուհին, որն արդեն հասցրել է մտնել սենյակ։ Նա կապող օղակ է մայորի (որի կողմն ուղղված է ձեռքը) և վաճառականի (որին ուղղված է հայացքը) միջև։ Այդ վիճակը համապատասխանում է նրա՝ «վաճառականի և մայորի միջև կատարվող գործարքի միջնորդի» դերին։ Խնամախոսուհին հագել է դիպակից կարված տոնական քոթանակ և մուգ կիսաշրջազգեստ, իսկ գլխին կապել է մանր ծաղիկներով մուգ գլխաշոր։ Նա երիտասարդ չէ և, ըստ երևույթին, իր գործում բավականին փորձառու է, բայց ոչ հայտնի մարդկանց շրջանում։
Վաճառականը մորուքավոր հաղթանդամ մարդ է, գտնվում է ստվերում՝ սենյակի անկյունում։ Ընտանիքի հայրը հագնվել է քաղաքային ձևով՝ երկար ու պարկանման սերթուկ, որը փորձում է կոճկել՝ շտապելով ու խառնելով թևքերը։ Նկարիչը երկար է աշխատել վաճառականի կերպարի վրա, նա Ապրաքսին և Գոստինի փողոցներում զբոսնելիս համառորեն փնտրում էր հարմար կերպար։ Վերջ ի վերջո Անիչկով կամրջի շրջանում նա գտել է «իր հերոսի ստեղծագործական երևակայության կենդանի մարմնացումը»։ Ըստ նկարչի՝ ինքը հանդիպել է իդեալի իրականացմանը, «և ոչ մի երջանիկ, որի համար նշանակված է ամենահաճելի ժամադրությունը, չէր կարող այնքան ուրախանալ իր գեղեցկուհով, ինչքան ես ուրախացա իմ կամիր մորուքով ու հաստ փորով»։
Կտավի կենտրոնում գտնվում են գլխավոր անձինք՝ վաճառականի դուստրն ու կինը։ Նրանք վառ լուսավորված են, «ինչպես բեմում լուսավորված են այն դերասանները, որոնց վրա պետք է կենտրոնանա հանդիսատեսի ուշադրությունը»։ Առավել կոլորիտային է մոր ֆիգուրան՝ «գիրացած, բայց դեմքի նախկին գեղեցկության մնացորդներով»։ Նրան բնորոշ են առևտրական տան տիրուհու իշխող սովորությունը. նա «կարծես ժայռ է, որը ջարդուփշուր կանի ցանկացած դաժան փոթորիկ»։ Վաճառականի կինը հագել է մետաքսե տոնական զգեստ, իսկ ուսերին գցել է գեղեցիկ նախշերով թանկարժեք շալ։ Բայց նրա հանդերձանքում կան որոշակի անհամապատասխանություններ այդ ժամանակ ավանդույթների հետ, որոնք ընդունված էին ամուսնացած կանաց համար. նրա գլխին ոչ թե շորագլխարկ է, այլ գյուղական ձևով հյուսված թաշկինակ։
Վաճառականի դստեր կերպարը (որին հաճախ անվանում են հարսնացու) ավելի բարդ է, քան մոր կերպարը։ Նրա մեջ պայքարում են հակասական զգացմունքներ։ Մի կողմից նա շատ անհարմար է զգում իր նոր զգեստով, հիմնականում մեծ լանջաբացվածքի պատճառով, որը բացում է նրա ուսերն ու կուրծքը։ Իրավիճակի անհեթեթությունն ընդգծվում է նրանով, որ վաճառականի դստեր հագուստը նախատեսված է պարահանդեսի կամ երեկոյան այլ միջոցառումների համար, և ոչ թե փեսացուի հետ հանդիպման համար, որ տեղի է ունենալու ցերեկով՝ ընտանեկան միջավայրում, բացի դրանից, նրա համար անսովոր են ոսկյա զարդերի չափազանց շատ քանակը՝ մատանի, օղեր, թևնոց, վզնոց։ Մյուս կողմից «նրա կեցվածքում, բացված ձեռքերում, քմահաճ դեմքի արտահայտության մեջ զգացվում են սեթևեթանք, շինծու ուրախություն, կեղծավորություն»։ Հնարավոր է և, որ նա ցանկանում է դառնալ մայորի կինը, բայց նա վախենում է հանդիպել փեսացուի հետ։ Վաճառականի դուստրը փորձում է փախչել մյուս սենյակ (վերնատուն), բայց նրա շարժմանը հակազդում է մայրը՝ բռնելով նրա զգեստի փեշից։ Դատելով այն բանից, որ Ֆեդոտովը վաճառականի կնոջ ձեռքը, որով բռնել է աղջկա քղանցքը, նկարել է կտավի գրեթե կենտրոնում, նա այդ դետալին շատ կարևոր նշանակություն է տվել։ Հարսնացուի գլխի էտյուդում Ֆեդոտովը նկարել է իրեն ծանոթ մի կնոջ, իսկ մարմնի պատկերման համար օգտագործել է մանեկեն, ինչպես նաև օգտվել է իր ընկեր Կարլ Կարլովիչ Ֆլուգի (նկարիչ Իլյա Գլազունովի նախապապը) ծառայությունից, որը համաձայնվել էր կանացի զգեստ հագնել։
Նկարի ձախ կողմում պատկերված են երկրորդական կերպարները՝ խոհարարուհին, որը սեղանին է դնում նոր թխած կուլեբյական, գինու շիշը ձեռքին բարապանը, որը նա, ըստ երևույթին, բերել է գինու կրպակից, ինչպես նաև հարևան սենյակից հետաքրքրությամբ դուրս նայող ծեր կենվորուհին։ Բարապանը (գործակատար, որ տիրոջ բացակայության ժամանակ նրան փոխարինում է խանութում) երիտասարդ է, որ հագել է առևտրական կապա, մազերը սանրված են ուղիղ բաժուկով։ Ձեռքին պահած լինելով գինու շիշը՝ նա շրջվել է դեպի կենվորուհու դուռը, ըստ երևույթին, նրան բացատրում է, թե ինչ է կատարվում տանը։ Գլխակապով կենվորուհու կերպարը նկարիչը պատկերել է, որպեսզի ցույց տա առևտրական տան առօրյա կյանքը. «տանը թրև եկող անթիվ կենվորներ և հեռավոր բարեկամներ, որպես անմարմին ստվերներ»։ Որպես բարապանի և կենվորուհու Ֆեդոտովը նկարել է Տոլկուչևի և Անդրեևյան շուկաների մշտական հաճախորդներին, իսկ որպես խոհարարուհու՝ իրեն լավ ծանոթ Ֆլուգով ընտանիքի սպասուհուն։ Արվեստագետ Գալինա Լեոնտևան ենթադրում է, որ «Մայորի խնամախոսությունը» նկարում խոհարարուհին համարվում է դրական կերպար, քանի որ նա նկարի բոլոր հերոսներից միակն է, որ հասկանում է կնքվող գործարքի ստորությունը։
Ռուսական թանգարանի կրկօրինակ տարբերակը
1850 թվականին՝ «Մայորի խնամախոսությունը» նկարի առաջին տարբերակն ավարտելուց 2 տարի անց, Պավել Ֆեդոտովն սկսել է աշխատել երկրորդ տարբերակի վրա։ Այդ կրկնօրինակ տարբերակը, որն ավարտել է 1852 թվականին, այժմ պահպանվում է Սանկտ Պետերբուրգի Ռուսական պետական թանգարանում (կտավ, յուղաներկ,, Ж-4521) : Սյուժեն և կերպարների տեղադրությունն ամբողջությամբ պահպանված են. ինչպես առաջին, այնպես էլ երկրորդ տարբերակում կան 8 գործող անձ և կատու։ Այնուամենայնիվ Ռուսական թանգարանի նկարն ունի մի շարք էական տարբերություններ Տրետյակովյան պատկերասրահի նկարից. ըստ արվեստագետ Գալինա Լեոնտևայի՝ նոր տարբերակում «Ֆեդոտովն այնքան լուրջ փոփոխություններ է մտցրել գաղափարի իրականացման մեջ, որ հիմքեր կան այստեղ տեսնելու նկարչի ստեղծագործական մեթոդի զարգացման նոր փուլի սկիզբը»։ Այդ փոփոխություններն ազդում են և՛ նկարի կոմպոզիցիայի, և՛ նրանում պատկերված կերպարների, և՛ իրադրության մանրամասների վրա։
Մեծապես փոխվել է մայորի արտաքին տեսքը. առաջին տարբերակի հետ համեմատած, որտեղ նա համեմատաբար բարետես է, խիզախ և զուրկ չէ գրավչությունից՝ երկրորդ տարբերակում նրա կեցվածքը դարձել է հավակնոտ, իսկ կերպարը՝ ծիծաղելի՝ փոքր փորով և բարակ ոտքերով, փոխվել է և նրա դեմքը. ճակատն ավելի նեղ է, աչքերի տակ պարկեր են հայտնվել։ Վաճառականի դստեր (հարսնացուի) կերպարը նույնպես էական փոփոխություններ է կրել։ Առաջին տարբերակում նկարիչը նրան պատկերել է զավեշտալի՝ հիմար, քմահաճ և ծանրաշարժ, ծիծաղ առաջացնող։ Երկրորդ տարբերակում «նրա վրա հայտնվել է նուրբ կանացիություն, նույնիսկ որոշ նրբագեղություն», այնպես որ «փոքր-ինչ ճղճիմ քաղքենիության, հիմարության ծիծաղելի մարմնավորման փոխարեն մեր առջև հայտնվում է կենդանի մարդ», որ դիտողի մոտ ոչ թե արհամարհանք է առաջացնում, այլ որոշակի կարեկցություն։ Վաճառականի կերպարը, որ առաջին նկարում շրջանաձև վառարանի ֆոնին էր, երկրորդ տարբերակում գտնվում է ուղղանկյունաձև վառարանի ավելի լուսավոր ֆոնի վրա և առաջին պլանին մի քիչ ավելի մոտ է ընկալվում։ Բարապանի գլուխը, որ առաջին տարբերակում մասամբ ծածկված է խոհարարուհու գլխով, երկրորդ տարբերակում ամբողջությամբ բաց է։
Մայորի և հարսնացուի կերպարներում շեշտադրության փոփոխությունների շնորհիվ փոխվում է նաև նկարչի կողմից պատկերված իրավիճակի ընկալումը։ Նկարի առաջին տարբերակում 2 կերպարներն էլ՝ և՛ մայորը, և՛ հարսնացուն, դիտողի մոտ առաջացնում էին հեգնական վերաբերմունք, իսկ երկրորդ տարբերակում, որտեղ մայորն ավելի բացասական կերպարի տեսք ունի, վաճառականի դստեր նկատմամբ առաջանում է կարեկցություն, անհանգստություն նրա ճակատագրի նկատմամբ։ Արդյունքում «տեսարանը մաքուր ծաղրանկարից վերածվել է դրամատիկ սարկազմի»։
Էտյուդներ, էսքիզներ, պատճեններ
Նկարի էտյուդներից հայտնի է Ռուսական պետական թանգարանի «Հարսնացուի գլուխը։ Ծեր կնոջ գլուխը։ Կատուն» կտավը (կտավ, յուղաներկ,, Ж-3816, նույն կտավում պատկերված են նաև «Մայորի խնամախոսությունը» նկարի հետ չկապված էտյուդներ՝ «Խաչով մանկիկը» և «Պուդել»), որտեղ միանգամից պատկերված են մի քանի դետալներ։
Հայտնի են նաև «Մայորի խնամախոսությունը» նկարի պատճենները, որոնք 19-րդ դարում կատարել են այլ նկարիչներ։ Այդպիսի պատճեններից մեկը, որը նկարել է անհայտ նկարիչը, գտնվում է Կիևի ռուսական արվեստի թանգարանում։ Տրետյակովյան պատկերասրահի հավաքածուում եղել է նաև մեկ պատճեն, որը նկարել է Ապոլոն Մոկրիցկին։ 1929 թվականին այն տրվել է Դնեպրոպետրովսկի գեղարվեստի թանգարանին, 1941 թվականին ցուցադրվել է Ֆեդոտովի անհատական ցուցահանդեսում, որ կազմակերպվել էր Լենինգրադում՝ Ռուսական պետական թանգարանում, իսկ հետո նրա հետքերը կորել են։
Արձագանքներ
Արվեստի քննադատ Վլադիմիր Ստասովը «Ռուսական արվեստի 25 տարին» հոդվածում, որ տպագրվել է 1883 թվականին, Պավել Ֆեդոտովի հետ ծանոթության մասին պատմել է որպես «իր կյանքի լավագույն, ամենաուժեղ ժամանակը, այն տարիները, երբ նա նկարել է «Մայորի խնամախոսությունը»։ Ստասովը նշել է, որ, ստեղծելով «Երիտասարդ կավալերը» և «Մայորի խնամախոսությունը» կտավները, «Ֆեդոտովը հանկարծ դիպել է այնպիսի խորը նոտաների, ինչպիսիք մինչև նա ռուսական արվեստում ոչ ոք չէր վերցրել»։ Քննարկելով «Մայորի խնամախոսությունը» նկարը, որ հայտնվել էր 1849 թվականի ցուցահանդեսում՝ Ստասովը գրել է, որ, չնայած նրանում պատկերված յուրաքանչյուր կերպար զվարճալի է, դա միմյանց թշնամական 2 ճամբարների խնամախոսություն էր, որոնք փորձում էին իրար խաբել. «ողբերգություն, որ ահարկու կերպով երևում է ուրախ ու զվարճալի վարագույրի ետևից»։
Ֆեդոտովի մասին իր հուշերում արվեստագետ Անդրեյ Սոմովը պատմել է 1849 թվականին ակադեմիական ցուցահանդեսում ցուցադրված «Մայորի խնամախոսությունը» և նկարչի մյուս նկարների նկատմամբ հասարակության հսկայական հետաքրքրության մասին։ Նա գրել է, որ այդ նկարները «ներկայացնում էին ամբողջությամբ իրական կյանքից վերցված տեսարաններ, որոնք լի են խորը գաղափարներով և առողջ հումորով, հավասարապես հետաքրքիր են և՛ արվեստի գիտակների, և՛ անգետների համար»։ Ըստ Սոմովի՝ հենց այդ հատկանիշներն են Ֆեդոտովի նկարն առանձնացրել ցուցահանդեսին ներկայացված նկարիչ-ակադեմիստների մեծաքանակ առավել «ձանձրալի» ստեղծագործություններից։
Արվեստագետ Գալինա Լեոնտևան գրել է, որ Ֆեդոտովը, երկար և քրտնաջան աշխատելով «Մայորի խնամախոսությունը» նկարի վրա, կարողացել է ստեղծել «19-րդ դարի առաջին կեսի ռուսական նկարչության ուշագրավ ստեղծագործություններից մեկը», որում «կերպարների ցնցող ճշտության շնորհիվ բարձրացված խնդրի նշանակությունն ավելի լուրջ է, քան նկարչի նախնական մտադրությունը»։ Լեոնտևան նշել է, որ Ֆեդոտովի այդ ստեղծագործությամբ բարձրացված խնդիրները շատ ավելի հեռու են գնում «ամուսնության կատակերգությունը» մերկացնելու համար։ Նկարիչը բարձրացնում է այդ ժամանակահատվածի համար շատ արդիական հարցերի մի շարք՝ կապված ենթադրյալ մեզալյանսի հետ. սնանկացած, ոչ երիտասարդ մայորի ամուսնությունը վաճառականի դստեր հետ։
Արվեստագետ Դմիտրի Սարաբյանովը «Մայորի խնամախոսությունը» նկարն անվանել է «գեղանկարչության բնագավառում Ֆեդոտովի բարձրագույն նվաճումներից մեկն»։ Ըստ նրա՝ նկարչին հաջողվել է այս նկարում մեծ վարպետությամբ ստեղծել ոչ միայն կոմպոզիցիա, այլ նաև կոլորիտ։ Նա նշել է նկարի կառուցվածքային ներդաշնակ երանգավորումը, ինչպես նաև նուրբ գունագեղությունը, որ հնարավորություն է տալիս ստեղծել գունային միասնություն, բայց միևնույն ժամանակ հնարավորություն է տալիս «դուրս հանել յուրաքանչյուր գունային որակի գեղեցկությունը, ինչպես առանձին վերցված»։ Ըստ Սարաբյանովի խոսքերի՝ Ֆեդոտովի այս ստեղծագործության մեջ լույսն ու գույնը ծառայում են որպես «իրականության բանաստեղծական մարմնավորման» միջոց։
Դենիզե Բիլման
Դենիզե Բիլման (Denise Biellmann, ), շվեյցարացի գեղասահորդ, աշխարհի և Եվրոպայի չեմպիոն (1981), Շվեյցարիայի եռակի չեմպիոն։
Մարզական կարիերա
Մարզվել է մոր՝ Հայդի Բիլմանի (Heidi Bielmann) և Օտտո Հյուգինի (Otto Hügin) մոտ ։ 11 տարեկանում դարձել է Շվեյցարիայի պատանեկան առաջնության չեմպիոն ։ Միջազգային մրցույթներում նորամուտը կատարել է 1976 թվականին։ 1977 թվականին Հելսինկիի Եվրոպայի առաջնությանը, որը նրա կարիերայի ընթացքում առաջին Եվրոպայի առաջնությունն էր, կատարել է եռակի սալխով և իրանը հետ թեքելով ու ազատ ոտքը բռնելով պտույտ (ֆիրմային պտույտ)։ Մրցավարական կազմը տեխնիկայի համար նրան նշանակել է 2 հատ 5,9, իսկ ազատ ծրագրում նա միանգամից զբաղեցրել է երկրորդ տեղը։
Գեղասահքի պատմության մեջ է մտել պտույտների բացառիկ տեխնիկայի և հատկապես ոտքը բռնած վիճակով պտույտների շնորհիվ, որը նրա պատվին կոչվում է «բիլման» (bielmann spin), չնայած նա դրանց առաջին կատարողը չէ (օրինակ՝ 1974 թվականին այդպիսի պտույտներ կատարել է շվեյցարացի Կարին Իտենը (Karin Iten)): Բիլմանն այդ պտույտները կատարել է առավելագույնս ձգված և ընդհանրապես մեծ արագությամբ, ճշգրիտ կենտրոնադրումով և մեծ քանակությամբ դարձաշրջաններով։ 1981 թվականին ազատ ծրագրում բոլոր պտույտները միասին նա կատարել է 105 դարձաշրջան՝ վայրկյանում 1,8 պտույտ արագությամբ, ինչը կազմել է ծրագրի ամբողջ ժամանակի 24 % -ը։ Դրանից հետո բացառիկ պտույտները վերջնականապես սկսեցին համարել գեղասահքի շվեյցարական դպրոցի այցեքարտը։
Աշխարհում առաջին գեղասահորդուհին է, որ Եվրոպայի առաջնության ժամանակ կատարել է եռակի լուտց (1978 թվական), ինչի համար գեղասահորդուհիների մեջ առաջին անգամ ստացել է 6,0 միավոր (և 5 հատ 5,9 միավոր) տեխնիկայի համար։ Առաջիններից մեկն է, որ աշխարհի առաջնության ժամանակ կատարել է եռակի հանգույցով ցատկ (1978 թվական, Ելենա Վոդորեզովայի հետ միասին)։ Ընդհանուր առմամբ Դենիզե Բիլմանի կարճ և ազատ ծրագրերը տարբերվում էին բարդ և որակյալ տեխնիկայի ներդաշնակ համադրությամբ, միևնույն ժամանակ՝ բարձր ոճով, վարպետությամբ և երաժշտականությամբ։
Սպորտից հետո
1982 թվականից մասնակցում է պրոֆեսիոնալ շոուների՝ տարիներ անց կատարելով բիլման պտույտներ և եռակի բարդ ցատկեր։ Ապրում է Ցյուրիխում։
2007 թվականին պրոֆեսիոնալ պարող Սվեն Նինեմանի հետ մասնակցել է պարային Եվրատեսիլին, որտեղ զբաղեցրել են վերջին՝ 16-րդ տեղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի գեղասահորդներ Կատեգորիա:Գեղասահքի Եվրոպայի չեմպիոններ Կատեգորիա:Աշխարհի չեմպիոններ
Սյունիքի մարզային գրադարան
Սյունիքի մարզային գրադարան, տեղեկատվական, մշակութային, կրթական և դաստիարակչական գործունեություն իրականացնող հաստատություն Կապան ում։
Պատմություն
Կապանում առաջին գրադարանը հիմնվել է 1934 թվականին՝ նախկին խրճիթ-ընթերցարանի և հավաքովի գրքային ֆոնդի հիման վրա։ Նրա առաջին գրադարանավարն է եղել Հերսելյա Սարդարյանը, այնուհետև՝ Հովհաննես Առաքելյանը, Արշավիր Ծատրյանը։
1948-52 թվականներին Վարդուշ Համբարձումյանը աշխատել է որպես գրադարանի վարիչ։ 1952 թվականից Թիվ 1-ին գրադարանի վարիչ է աշխատել Էմմա Հարությունյանը, գրադարանավար՝ Մարուսյա Դավթյանը։ Մարուսյա Դավթյանին հետագայում փոխարինեցին Պայծառիկ Մեժլումյանը, Արծվիկ Ստեփանյանը, Վրաժիկ Բաղդասարյանը։ Թիվ 1-ին գրադարանը գործեց մինչև 1980 թվականի սկզբները, 1980 թվականի մարտի 1-ից Թիվ 1 գրադարանի հիման վրա ստեղծվեց Գրադարանների կենտրոնացված համակարգը։ Գրադարանը հետագայում անվանվեց ԳԿՀ-ի սպասարկման բաժին։ ԳԿՀ-ն ուներ հետևյալ բաժինները՝ սպասարկման, մանկական, գրապահոց, մեթոդ-մատենագիտական, կոմպլեկտավորման և մշակման բաժիններ, իսկ ավելի ուշ՝ արվեստի բաժին։ ԳԿՀ-ի տնօրենն էր Մուշեղ Համբարձումյանը, իսկ 1982 թվականից մինչև 2015 թվականը Սուսաննա Մինասյանը։
ԳԿՀ-ն ուներ 80 մասնաճյուղ գրադարաններ, ներառյալ Քաջարան քաղաքը և տարածաշրջանի գյուղերը։ ԳԿՀ-ն տարվա ընթացքում 40-45000 միավոր գիրք էր ստանում և բաշխում համակարգի բաժիններին։ ԳԿՀ-ի ստեղծման հետ մեկտեղ փոխվեց նաև գրականության դասակարգումը։
1997 թվականի հունվարի 1-ից Կապանի շրջանային կուլտուրայի բաժնի լուծարման ժամանակ Գրադարանների կենտրոնացված համակարգի կենտրոնական գրադարանը (ԳԿՀ) վերակազմավորվել է Հայաստանի Հանրապետության մշակույթի, երիտասարդության և սպորտի նախարարության Սյունիքի մարզի հանրապետական գրադարանի, Հայաստանի Հանրապետության մշակույթի, երիտասարդության և սպորտի նախարարի
2002 թվականի հուլիսի 18-ին թիվ 289 հրամանի համաձայն Սյունիքի մարզի հանրապետական գրադարանը վերակազմավորվել է Հայաստանի մշակույթի նախարարության «Սյունիքի մարզային գարադարան» պետական ոչ առևտրային կազմակերպության (ՊՈԱԿ)։
2007 թվականի հուլիսի 6-ին բացվել է «Ամերիկյան անկյունը» Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատան աջակցությամբ, որը հագեցված է տեղեկատվական ժամանակակից սարքավորումներով և պարբերաբար համալրվում է նոր գրականությամբ, ապահովված է էլեկտրոնային պարբերականների և այլ ռեսուրսների բաժանորդագրությամբ։ 2015 թվականից գործարկվում է էլեկտրոնային գրացուցակների «ALEPH» ծրագիրը, իսկ 2017 թվականից՝ «KOHA» ծրագիրը։ 2018 թվականին ավարտվել է «Սյունիքի մարզային գրադարան» ՊՈԱԿ-ի բոլոր բաժինների ֆոնդերի ավտոմատացված գրացուցակների ստեղծման աշխատանքները։ 2016 թվականից Սյունիքի մարզային գրադարանը մասնակցում է Հայ պարբերական մամուլի թվայնացման աշխատանքներին ։ Այժմ Սյունիքի մարզային գրադարանի գրքային ֆոնդը կազմում է ավելի քան  77665 միավոր գիրք։ Գրադարանը կապեր ունի շուրջ 9 կրթամշակութային հաստատությունների, ավելի քան 10 գրադարանների և 9 կազմակերպությունների հետ։ Սյունիքի մարզային գրադարանը գտնվում է  Կապան քաղաքում, Շահումյան փողոցի, շենք 6-րդ և 12-րդ բազմաբնակարան շենքերի առաջին հարկում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի գրադարաններ
Պեզի Կոդոն
Պեզի Կոդոն (Paisy-Cosdon), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 318 մարդ, բնակչության խտությունը` 17.83 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 17.84 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 95 կմ հարավ-արևմուտք, Տրուա քաղաքից` 28 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 201 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 156-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 45։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,6 %։ 156 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 141 անձ (75 տղամարդ և 66 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (8 տղամարդ և 7 կին)։ 45 անաշխատունակներից 12-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 18-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Ժոինվիլիայի գավառ
Ժոինվիլիայի  (Microrregião de Santos), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Սան Պաուլու նահանգի մեջ։ Մտնում է Կամպինաս մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 840 500 մարդ 2005 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 4617,330 կմ²։ Բնակչության խտությունը 171,3  մարդ/կմ²։
Գավառի կազմ
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.
Կատեգորիա:Բրազիլիայի գավառներ Կատեգորիա:Սանտա Կատարինա նահանգի գավառներ
Թայլեր Ջոզեֆ
Թայլեր Ռոբերտ Ջոզեֆ (Tyler Robert Joseph, ), ամերիկյան երաժիշտ, ռեփեր, երգերի հեղինակ։ Twenty one pilots երաժշտական խմբի մենակատար ։
Կեսնագրություն
Թայլերը ծնվել է Օհայո նահանգի Կոլումբուս քաղաքում։ Նա ունի երկու եղբայր՝ Զակ (նույնպես երգիչ) և Ջեյ, և քույր Մեդիսոն ։ Նրա մայրը՝ Քելլին եղել է մաթեմատիկայի ուսուցչուհի Olentangy շրջանի դպրոցում։ 1996 թվականից 2005 թվականը նրա հայրը՝ Քրիսը եղել է քրիստոնեական միջանակարգ Worthington դպրոցում մարզիչ և դպրոցի տնօրենը։ Թայլերը խաղում էր բասկետբոլ փոքր ժամանակներից և շարունակում էր խաղալ Worthington բասկետբոլային թիմում՝ որպես խաղացնող պաշտպան  ։ 2008 թվականին այդ բասկետբոլային թիմը Division IV-ում զբաղեցրեց երկրորդ տեղը  ։
Իմանալով, որ երգահանները հանդես են գալիս High Street club-ում, նա հրաժարվեց բասկետբոլային կրթաթոշակից, որը նրան առաջարկեց Otterbein համալսարանը, և սկսեց երաժշտությամբ, դրանից հետո նա գտավ իր հին երաժշտական ստեղնաշարը պահարանից, որը նրան նվիրեց իր մայրը, որպես ամանորյա նվեր ։
Twenty One Pilots
Խումբը ստեղծվել է 2009 թվականին և բաղկացած է Թայլեր Ջոզեֆից և Ջոշ Դանից, ձևավորվել է Կոլումբուսում, Օհայո ։ Սկզբում նոր խումբ ստեղծելու մտահղացումը առաջացավ Թայլերի մոտ։ Այդ խմբում կային նաև Թայլերի դպրոցական ընկերները Նիք Թոմասը և Քրիս Սալիհը ։
2009 թվականի դեկտեմբերին դուրս եկավ իրենց դեբյուտային ալբոմը և սկսվեց շրջագայություն Օհայոյով ։
Սիրիայի դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ցանկ
Այս էջում ներկայացված են օտարերկրյա պետություններում Սիրիայի Արաբական Հանրապետության դիվանագիտական ներկայացուցչությունները։
Թայլեր Ջոզեֆ
Twenty One Pilots
2011 թվականւն Նիքը և Քրիսը դուրս եկան խմբից շատ զբաղվածության պատճառով։ Հետագայում Թայլերին միացավ Ջոշ Դանը։ Նա նախկինում թմբկահար էր House of Heroes խմբում ։
Սիրիայի դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ցանկ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ցանկեր:Սիրիա Կատեգորիա:Սիրիայի արտաքին քաղաքականություն
Թայլեր Ջոզեֆ
Այլ նախագծեր
2007 - 2008 թվականներին Թայլերը ուներ ծրագիր, երբ նա դեռ սովորել է միջին դպրոցում, նա ձայնագրեց մինի ալբոմ, որի անունն էր No Phun Intended։ Բոլոր երգերը նա ձայնագրում էր իր տան նկուղում ։
2010 թվականին նա համագործակցվել է Jocef քրիստոնեական ռեփերի հետ, որը իր եղբայր Զակն է։ Նրանք և մի քանի ուրիշ երգիչներ միասին ձայնագրեցին մի երգ, որի անունն էր «Live»։ Այդ երգը In Search Of: L. O. V. E. ալբոմի դեբյուտային երգն էր։ Այդ երգը գրեցին Թայլերը և Jocef-ը։ Մեկ տարի հետո Jocef-ը մասնակցեց twenty one pilots-ի «Be Concerned» երգում ։
2012 թվականին Ջոզեֆը նկարահանվեց Մարկ Էշլեմենի «What’s Your Story» հոլովակում, որը Twenty One Pilots խմբի շատ տեսահոլովակների պրոդյուսերն է եղել ։
Անձնական կյանք
Թայլերը Քրիստոնյա է և հաճախ նրա երգերի բառերի մեջ ներկա է այդ թեման։ Փոքր ժամանակ նա զբաղվել է տնային ուսուցմամբ։ Ամուսնացել է Ջեն Բլեքի հետ 2015 թվականի մարտի 25-ին, այն բանից հետո, երբ նշանվում են 2014 թվականի հուլիսի 8-ին։ 2019 թվականի սեպտեմբերի 7-ին հայտնի դարձավ, որ Թայլերը ր իր կինը իրենց առաջնեկին են սպասում ։
Նրա առաջին երաժշտական փորձը կապված է եղել DC Talk քրիստոնեական հիփ-հոփ խմբի հետ։
Թայլերը և Ջոնը ունեն «X» նշանով դաջվածք, որը նշանակում է, որ նրանք հավատարիմ են իրենց երկրպագուներին։ Նրանք արեցին այդ դաջվածքները Lifestyle Communities Pavilion-ի վրա, 2013 թվականի ապրիլի 26-ին։ Թայլեր Ջոզեֆի դաջվածքը գտնվում է աջ երկգլուխ մկանի վրա, իսկ Ջոն Դաշի դաջվածքը աջ ականջի ներքևում՝ վզին։
Թայլերը խոստովանեց, որ նա այդքան էլ չի սիրում տեսախաղեր խաղալ, սակայն շրջագայության, ազատ ժամանակ Ջոզեֆը և Դանը խաղում են Mario Kart 64-ը Nintendo 64 խաղը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Twenty One Pilots խմբի անդամներ Կատեգորիա:Էլեկտրոփոփ երաժիշտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Լյուլսֆելդ
Լյուլսֆելդ (Lülsfeld), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 801 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 11,20 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 78 153։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Անդրիչգրադ
Անդրիչգրադ (Андрићград, բառացի` Անդրիչի քաղաք), քաղաքաշինական նախագիծ Սերբական Հանրապետությունում` Վիշեգրադ քաղաքում։ Կառուցվել է ռեժիսոր Էմիր Կուստուրիցայի ղեկավարությամբ ու ֆինանսավորմամբ` ի պատիվ հարավսլավացի գրող, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Իվո Անդրիչի։
Պատմություն
Քաղաքը զբաղեցնում է 1.7 հա տարածք։ Այն ունի քաղաքապետարան, խանութներ, հյուրանոցներ, թատրոն, հումանիտար ինստիտուտ, գրադարան, պատկերասրահ, կինոթատրոն, ոչ մեծ նավակայան, սրճարաններ և ռեստորաններ ։ Այնտեղ են գտնվում Իվո Անդրիչի տուն-թանգարանը, Սուրբ իշխան Լազարի եկեղեցին։ Շինությունները ներկայացնում են ճարտարապետական տարբեր ոճեր ու դարաշրջաններ։
Անդրիչգրադը պետք է դառնար Կուստուրիցայի նոր ֆիլմի նկարահանման վայրը։ Ֆիլմը լինելու էր Իվո Անդրիչի «Կամուրջ Դրինայի վրա» վեպի մոտիվներով։
Պատվավոր քաղաքացիներ
Անդրիչգրադի պատվավոր քաղաքացիներն այն մարդիկ են, ում տրվել են քաղաքի բանալիները։ Նրանք են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոսնիա և Հերցեգովինայի տեսարժան վայրեր
Եվրո 2016 Խումբ E
Եվրո 2016 Խումբ E-ն ներառում է Իտալիան, Բելգիան, Շվեդիան և Իռլանդիան։ Իտալիան միակն է խմբում, որը հաղթել է Եվրոպայի առաջնությունը։ Խաղերը կկայանան 2016 թվականի հունիսի 12-ից 21-ը։
Բելգիայի հավաքականը Եվրոպայի առաջնության արծաթե (1980) և բրոնզե մեդալակիր է (1972)։ Որակավորման փուլում բելգիացիները զբաղեցրին B խմբի առաջին հորիզոնականը՝ հավաքելով 23 միավոր և մեկ անգամ պարտվելով Ուելսի հավաքականին։
Իտալիայի հավաքականը Եվրոպայի առաջնության չեմպիոն է (1968), ինչպես նաև արծաթե (2000, 2012) և բրոնզե (1988) մեդալակիր։ Որակավորման փուլում իտալացիները H խմբում զբաղեցրին առաջին հորիզոնականը՝ հավաքելով 24 միավոր և չկրելով ոչ մի պարտություն։
Իռլանդիայի հավաքականը երրորդ անգամ է մասնակցում Եվրոպայի առաջնությանը։ Որակավորման փուլում իռլանդացիները զբաղեցրին D խմբի երրորդ հորիզոնականը և եզրափակիչ փուլ դուրս եկան շնորհիվ անցումային խաղում Բոսնիա և Հերցեգովինայի հավաքականի նկատմամբ տարած հաղթանակի (1:1, 2:0)։
Շվեդիայի հավաքականը Եվրոպայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր է (1992)։ Որակավորման փուլում շվեդները զբաղեցրին G խմբի երրորդ հորիզոնականը և եզրափակիչ փուլ դուրս եկան շնորհիվ անցումային խաղում Դանիայի հավաքականի նկատմամբ տարած հաղթանակի (2:1, 2:2)։
Արտաքին հղումներ
Խումբ E
Ալ-Ակսա մզկիթ
Ալ-Ակսա մզկիթ (المسجد الأقصى, ալ-մասջիդ ալ-ակսա, հեռավոր մզկիթ), մուսուլմանների երեք գլխավոր սրբավայրերից մեկը ։ Տեղակայված է Իսրայելի մայրաքաղաք Երուսաղեմի Հին քաղաքում՝ Տաճարի լեռան վրա։ Տեղավորում է մինչև 5000 մարդ։ Մուսուլմանների համաձայն, Մուհամմադ մարգարեն տեղափոխվել էր Մեքքայից ալ-Ակսա մզկիթ «Գիշերային ճամփորդության» ընթացքում՝ ալ-Բուրակ ձիու վրա։ Իսլամական ավանդույթում նշվում է, որ սկզբում Մուհամմադը հավատացյալներին աղոթքի ուղղության (կիբլա, قبلة‎‎) էր հրավիրում Երուսաղեմի այս մզկիթը։ 17-րդ ամսից սկսած նա կիբլան ուղղում է Մեքքա՝ Ալլահի հրահանգով։
Ալ-Ակսա մզկիթն ի սկզբանե եղել է փոքր աղոթատեղի, որ կառուցվել էր բարեպաշտ խալիֆներից մեկի՝ Օմարի (634-644) կողմից։ Հետագայում այն ընդլայնում և կառուցապատում է Օմայանների նշանավոր ներկայացուցիչ Աբդ ալ-Մալիք խալիֆը, և կառուցումն ավարտում է իր որդի Վալիդ խալիֆը 705 թվականին։ 746 թվականի երկրաշարժի պատճառով մզկիթն ամբողջովին ավերվել էր, և այն վերակառուցել էր Աբբասյան դինաստիայի հիմնադիր Աբու Ջաֆար ալ-Մանսուր խալիֆը։ 1033 թվականի երկրաշարժից հետո մեկ այլ մզկիթ է կառուցել Ֆատիմյան խալիֆ ալ-Զահիրը, որը կանգուն է մինչ այժմ։ Մուսուլմանական տարբեր դինաստիաներ հարյուրամյակների ընթացքում մզկիթը գեղեցկացրել են, ձևավորել նրա արտաքին ու ներքին տեսքը։
Խաչակրաց առաջին արշավանքի արդյունքում Երուսաղեմը գրավվում է, և ստեղծվում է Երուսաղեմի թագավորությունը։ Մզկիթը գործածվում էր որպես պալատ, իսկ գմբեթը ծառայում էր եկեղեցուն։ 1187 թվականին Եգիպտոսի սուլթան Սալահ ալ-Դինը գրավում է քաղաքը և վերականգնում մզկիթը։ 1967 թվականի արաբա-իսրայելական վեցօրյա պատերազմից հետո Երուսաղեմի հին քաղաքը հրեաների ձեռքում է, սակայն մզկիթի վարչական ղեկավարումը մնում է Հորդանանա-Պաղեստինյան վակֆին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երուսաղեմի մզկիթներ Կատեգորիա:Իսլամի սրբավայրեր Կատեգորիա:Արաբական ճարտարապետություն Կատեգորիա:8-րդ դարի մզկիթներ
Պաննո
Պաննոներ են անվանում նաև նույն նպատակով կիրառվող, նույնպես հանովի խճանկարային, ծեփածո (հարթաքանդակային), խեցեգործական և այլ կոմպոզիցիաները։
Կատեգորիա:Կերպարվեստի տեսակներ
Դարենկա
Դարենկա (Даренка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կալուգայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Դեմինա գետի ձախ ափին 50 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է, ավազանի տարածքը 62 կմ2։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ոգրա, ենթաավազանը՝ Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Նուրուօսմանիե
Նուրուօսմանիե մզկիթ (Nuruosmaniye Camii), 18-րդ դարի մզկիթ, որը գտնվում է Ստամբուլի Չեմբերլիթաշ հրապարակում։ Մզկիթի կառուցումը սկսվել է 1748 թվականին (այլ տվյալներով 1749 թվականին) սուլթան Մահմուդ I-ի հրամանով և ավարտվել 1755 թվականին՝ Օսման սուլթանի կառավարման ժամանակ։ Մզկիթը կառուցվել է բարոկկո ոճով։ Մզկիթը կառուցվել է մեկ այլ մզկիթի վայրում (Ֆաթմը հանըմի մզկիթ), որը ավերվել էր հրդեհի ժամանակ։ Ըստ ավանդույթի, մզկիթը անվանում են կառուցողի անունով, բայց քանի որ Մահմուդ I-ը մահացավ, նրա հաջորդը՝ Օսման III-ը այն անվանեց Նուրուօսմանիե (Nur-u Osmani — Օսմանի սուրբ լույս)։ Անվանումը նաև կապում են Ալ Նուրի սուրահից բերված տողի հետ՝ «Ալլահ, երկնքին և երկրին տուր լույս» (Allah, göklerin ve yerin nurudur)։ Մեջբերումը առկա է նաև մզկիթի գմբեթին ։
Ավանդույթից մյուս շեղումը համարվում է մզկիթի արտաքին պատերի զարդարանքները, որոնք ձևավորում են մինարեթների գագաթները։ Մզկիթի ամենամեծ գմբեթը տեղակայված է չորս կամարների վրա, որոնք, ընդհանուր առմամբ, ունեն 32 պատուհաններ ։ Մզկիթը ունի 174 պատուհան, որոնք շարված են 5 շարքով։ Լուսամուտները նույնպես զարդարված են բարոկկո ոճով ։ Միհրաբը նույնպես տարբերվում է իր դասական տիպից և ծածկված է կիսագմբեթով։ Միակ տարրը, որը համահունչ է մզկիթների դասական տարբերակին, մզկիթի գմբեթի ներքին տեսքն, որի վրա առկա են Ղուրանից մեջբերումներ ։
Համալիրը բաղկացած է մզկիթից, մեդրեսեից, իմարեթից (ճաշարան), Օսման III սուլթանի մոր վալիդե սուլթան Շեհսուվար Սուլթանի թյուրբեից, օսմանյան ձեռագրերի գրադարանից, որոնք գրված են օսմաներեն, արաբերեն և պարսկերեն, ինչպես նաև շատրվանից, որը գտնվում է Գրանդ բազարի մուտքի մոտ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի մզկիթներ Կատեգորիա:Ֆաթիհ Կատեգորիա:Ստամբուլի օսմանյան մզկիթներ
«Ես» կոնցեպցիա
«Ես» կոնցեպցիա (անգլ. one's self-concept, ինչպես նաև self-construction, self-identity или self-perspective), անհատի՝ ինքն իր մասին ունեցած պատկերացումների համակարգ։ Այն տարբեր ուղղությունների ներկայացուցիչների կողմից անվանվել է ինքնություն, «Ես» կամ նույնականություն և անձի հոգեկանի կառուցվածքային ու դինամիկ ամբողջությունն է, որն ապահովում է նրա արտաքին և ներքին հավասարակշռության պահպանումը։
Ուիլիամ Ջեյմսը (1842-1910)` ամերիկացի փիլիսոփա և հոգեբան, առաջինն էր հոգեբաններից, որը սկսեց մշակել «Ես» կոնցեպցիայի խնդիրները։ Ընդհանուր անձնական «Ես»-ը նա դիտում էր որպես երկակի ձևավորում, որը համատեղում է գիտակցված (I)-ը և «ես»-ը ինչպես - օբյեկտ (ME)։ Դա մի ամբողջականության երկու կողմերն են, որոնք միշտ գոյություն ունեն միաժամանակ։