cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Գևորգ Գրիգորյանի (Ջիոտտո) արվեստանոց-թանգարան
Պատմություն
Թեմատիկ հորինվածքներում Գևորգ Գրիգորյանը կրկին անդրադառնում է իր մանկության տարիների Թիֆլիսին՝ վերարտադրելով ժամանակին բնորոշ մթնոլորտը, կենցաղն ու բարքերը։ Առանձնակի հետաքրքրություն են ներկայացնում Գևորգ Գրիգորյանի նատյուրմորտները։ Նկարչի վրձինը վարպետորեն կերտում է հիմնականում թեք հարթությունների վրա տեղադրված պարզունակ կենցաղային առարկաներ, մրգեր, ծաղիկներ։
Արվեստանոց-թանգարանի սրահներից մեկում ներկայացված են Դիանա Ուկլեբայի մի քանի կտավները, իսկ առաջին հարկում՝ «թիֆլիսյան դպրոցի» անվանի նկարիչների ստեղծագործությունները ։
Միջացառումներ
Ջոտտոյի արվեստանոց-թանգարանը հայ և վրաց ժողովուրդների բարեկամության մշակութային մի կենտրոն է, որտեղ կազմակերպվում են Վրաստանի նկարիչների ցուցահանդեսներ, մշակութային կապերին վերաբերող միջոցառումներ, կազմակերպվում են նաև դասախոսություններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի պատկերասրահներ Կատեգորիա:Երևանի թանգարաններ Կատեգորիա:ՀԱՊ մասնաճյուղեր Կատեգորիա:1977 հիմնադրված թանգարաններ
Լենա Անթառանյան
Կենսագրություն
Ծնվել է 1950 թվականի օգոստոսի 12-ին, Լոռու մարզի շրջանի Օձուն գյուղում։ Ավարտել է Կիրովականի տեխնոլոգիական տեխնիկումը։
Ավելի քան երեք տասնամյակ աշխատել է քաղաքի կերպարվեստի թանգարանում որպես գիտաշխատող։ Եղել է Հայաստանի գրողների միության պրոպագանդայի բյուրոյի Կիրովականի բաժանմունքի ներկայացուցիչ, ՀԳՄ Լոռու մարզային բաժանմունքի քարտուղար (2003 թվականից)։ Այժմ Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանի տնօրենն է (2006 թվականից)։
Նրա ստեղծագործությունները տպագրվել են գրական մամուլում և «Նոր ձայներ», «Հայուհիներ», «Գրական Լոռի», «Հայ արդի քնարերգություն» անթոլոգիաներում։
Թարգմանվել է նաև ռուսերեն, տպագրվել Մոսկվայի «Լիտերատուրնայա գազետա» և ԱՊՀ երկրների գրողների ռուսալեզու տարեգրքում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:1950 ծնունդներ Կատեգորիա:Օձուն (Լոռու մարզ) գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Հայ երգահաններ
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ, ռուսական ցար 1676 թվականից, Ռոմանովների տոհմից։
Ցար Ալեքսեյ Միխայլովիչի և Մարիա Իլինիչնայի (Միլոսլավսկիների տոհմից) որդին, Իվան V և Պետրոս I ցարերի ավագ եղբայրը։
Կենսագրություն
Ավագ եղբոր՝ Ալեքսեյի մահից հետո գահի ժառանգորդ հռչակված Ֆյոդոր Ալեքսեևիչը շատ թույլ էր և հիվանդ, ինչպես Ալեքսեյ Միխայլովիչի և Մարիա Միլոսլավսկայայի մյուս բոլոր որդիները։ Հետազոտողները պնդում են, որ Ֆյոդորը հիվանդ էր լնդախտով։ Այս հիվանդության ախտանիշն էր ոտքերի այտուցը, որով տառապում էր ցարը ։
Պաստա մոլիկատա
Պաստա մոլիկատա (pasta mollicata), իտալական մակարոնեղեն՝ չորահացի կամ պաքսիմատի հավելումով, ծագումով Բազիլիկատայից, հայտնի է լուգանական, կալաբրիական և սիցիլիական խոհանոցերում  ։
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ
Կենսագրություն
1669 թվականին նա մասնակցել է Ռեչ Պոսպոլիտայի արքայական ընտրություններին, սակայն չի կարողացել հաղթել ։
Պաստա մոլիկատա
Այն ավանդական գյուղական ուտեստ է, որը պատրաստում են Իտալիայի հարավում և ունի բազմաթիվ տարբերակներ՝ կախված տարածքից, թեև հիմնական բաղադրիչները մնում են մակարոնեղենն ու պաքսիմատը։
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ
Կենսագրություն
Հոր և պապի պես Ֆյոդոր Ալեքսեևիչը գահ է բարձրացել երիտասարդ տարիքում` 15 տարեկան հասակում։
Նրա ուսուցիչներից մեկը կրթված վանական Սիմեոն Պոլոցկին էր՝ Ռեչ Պոսպոլիտայից, որը նրա մեջ լեհական կողմնորոշում էր սերմանել։ Ցարը սահուն խոսում էր լեհերեն։ Որոշ հետազոտողներ ենթադրում են, որ նա գիտեր նաև լատիներեն։ Ֆյոդոր Ալեքսեևիչը հետաքրքրված էր եվրոպական քաղաքականությամբ։ Բոյարական դումայի հանդիպումների ժամանակ նրա և մյուս բոյարների համար ընթերցում էին դեսպանատան կարգադրությամբ կազմված արևմտյան մամուլի ակնարկներ ։ Նա սիրում էր երաժշտություն ու երգեցողություն։ Ֆյոդոր Ալեքսեևիչի և Ագաֆյա Գրուշեցկայայի հարսանիքի առթիվ Սիմեոն Պոլոցկին և նրա նոր աշակերտ, պալատական պոետ և վանական Սիլվեստր Մեդվեդևը մեծախոստում ձոներ են հորինել «ողջ ռուսական երկրի մեծ ու ուրախ տոնի» համար։
Գահակալելու առաջին ամիսներին Ֆյոդոր Ալեքսեևիչը ծանր հիվանդ էր, և պետության փաստացի ղեկավարներն էին Ա. Մատվեևը, պատրիարք Իոակիմը և Ի. Միլոսլավսկին։ Այնուամենայնիվ, 1676 թվականի կեսերին ցարը իշխանությունը վերցրել է իր ձեռքը, որից հետո Մատվեևը աքսորվել է։
Ֆյոդոր Ալեքսեևիչի կարճատև գահակալությունը նշանավորվել է որոշ կարևոր իրադարձություններով և բարեփոխումներով։ 1678 թվականին իրականացվել է ընդհանուր մարդահամար, 1679 թվականին մտցվել է ծխահարկ, որն էլ մեծացրել է հարկային բեռը։ 1682 թվականին վերացվել է բանակում հրամանատարությանը ջլատող պաշտոնակարգությունը, ինչի կապակցությամբ այրվել են գերատեսչական գրքերը։ Այսպիսով, վերջ է դրվել բոյարների և պալատականների վտանգավոր սովորույթին՝ պաշտոն զբաղեցնել ի հաշիվ իրենց նախնիների արժանիքների։ Առաջխաղացման հիմնական չափանիշներն են դարձել անձնական ունակությունները և երկարամյա ծառայությունը։ Նախնիների հիշատակը պահպանելու համար ներդրվել են ծագումնաբանական գրքեր։ Պետական կառավարումը կենտրոնացնելու համար մի շարք հարակից վարչություններ համատեղվել են մեկ անձի ղեկավարության ներքո։ Նոր զարգացում են ստացել վարձկան զորագնդերը ։
1676-1681 թվականներին Օսմանյան կայսրության և նրան դաշնակից Ղրիմի խանության դեմ պատերազմ է սկսվել Ուկրաինայի նավահանգիստների համար։ Ըստ Բախչիսարայի խաղաղության պայմանագրի Թուրքիան ճանաչել է Ռուսաստանի իշխանությունը Արևմտյան Ուկրաինայում և Կիևում։ Ցարական ֆավորիտների՝ անկողնապետ Իվան Մաքսիմովիչ Յազիկովի և պալատական սեղանապետ Ալեքսեյ Տիմոֆեևիչ Լիխաչովի ազդեցության տակ պալատական կյանքը զգալիորեն փոխվել է. երիտասարդ բոյարները սկսել են սափրել իրենց մորուքները, պալատում արգելվել է հայտնվել ռուսական երկար ու լայն պատմուճանով ու թիկնոցով ։
Արևմտամետ ձգտումները բերեցին լեհասիրության. պալատականները սկսեցին տիրապետել լեհական սովորույթներին, կրել կունտուշ (լեհական վերնազգեստ), մազերը կտրել լեհական ոճով և սովորել լեհերեն ։
Լինելով կրթված անձնավորություն՝ 1681 թվականի մարտին ցար Ֆյոդոր Ալեքսեևիչը դարձել է Զայիկոնոսպասի վանքի տպագրական դպրոցի հիմնադիրներից մեկը՝ Սլավոնա-հունա-լատինական ակադեմիայի նախահայրը։
Շարունակվում էին հնադավանների նկատմամբ բռնաճնշումները, մասնավորապես, ավագերեց Ավակում Պետրովիչը, ով, ըստ լեգենդի, կանխատեսել էր թագավորի մոտալուտ մահը, այրվել է իր մտերիմների հետ։
Հարավային ծրագիր
Ինչպես Հովսեփ Արղությանի ծրագրի դեպքում, այնպես էլ այս ծրագրի դեպքում, լուրջ հաջողություններ չգրանցվեցին, քանի որ այն նույնպես չքննարկվեց ռուսական կառավորության կողմից ։
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ
Գահաժառանգությունն ու ցարի մահը
Իր ֆավորիտների՝ Յազիկովի և Լիխաչովի խորհրդով, ցարը 1680 թվականի հուլիսի 18-ին ամուսնացել է Սմոլենսկի ազնվական Ագաֆյա Գրուշեցկայայի հետ։ Ցարի միակ որդին՝ գահաժառանգ Իլյա Ֆյոդորովիչը, ծնվել է 1681 թվականի հուլիսի 11-ին (21) և մահացել կյանքի տասներորդ օրը։ Ագաֆյան մահացել է ծննդաբերությունից հետո երրորդ օրը՝ 1681 թվականի հուլիսի 14-ին (24)։
Հարավային ծրագիր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ազատագրական շարժում Կատեգորիա:Հայ ազատագրական միտք Կատեգորիա:Հայ-ռուսական հարաբերություններ
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ
Գահաժառանգությունն ու ցարի մահը
Երկրորդ ամուսնությունը կնքվել է 1682 թվականի փետրվարի 15-ին Պետրոս I-ի ապագա գործընկեր, ծովակալ Ֆյոդոր Մատվեևիչ Ապրաքսինի քրոջ՝ Մարթա Մատվեևնա Ապրաքսինայի հետ։ Ցարն այս ամուսնությունից, որը տևել է ընդամենը երկու ամիս, երեխաներ չի ունեցել։
Պաստա մոլիկատա
Պատրաստում
Mollicata մակարոնեղենը սովորաբար պատրաստվում է կտրտված սոխը (նախօրոք կարմիր գինու մեջ թրջված) տապակելով թավայի մեջ ձիթապտղի յուղի և փոքր քանակությամբ խոզի ճարպի հետ։ Ապա զանգվածին ավելացնում են կտրատված լոլիկը և մի քանի րոպե եփում են ուժեղ կրակի վրա։ Դրանից հետո ավելացնում են պաքսիմատ և թավան մոտ 15 րոպե թողնում են ուժեղ կրակի վրա։ Աղ ավելացված մակարոնեղենը քամելուց և ոչ մեծ քանակությամբ կաչիրիկոտա պանրով տապակելուց հետո ուտեստը համեմվում է թարմ կաչիորիկոտայով, ձիթայուղով և ոչ մեծ քանակությամբ կծու պղպեղով ։
Ֆյոդոր III Ալեքսեևիչ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի կայսրեր Կատեգորիա:Ռուս միապետներ
Պաստա մոլիկատա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալական խոհանոց
Ալբարեդո դ’Ադիջե
Ալբարեդո դ’Ադիջե (Albaredo d'Adige), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 5340 մարդ։ Խտությունը կազմում է 189 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 28 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 37041, 37040։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։ Քաղաքի հովանավոր պաշտպանն է Սան Ռոսսոն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ալրակերներ
Ալրակերներ, տափակամարմինների ընտանիքի բզեզներ, հացահատիկի, հացամթերքների և այլ մթերային պաշարների վնասատուներ։ Առավել վտանգավոր են
սուրրինամյան և շեկ ալրակերներ
Նկարագրություն
Շեկ ալրակերը շիկադեղնավուն բզեզ է (երկարությունը՝ 1,5–2,5 մմ), առաջնամեջքը՝ գրեթե քառակուսի, բեղիկների երկարությունը՝ մարմնի երկարությանը հավասար։ Թրթուրի երկարը՝ մինչև 2,5 մմ, բաց դեղնավուն, գլուխը և վերջին հատվածիկը՝ դեղին։
Տարածվածություն
Ալրակերները տարածված են ամենուրեք, հաճախ հանդիպում է հարավային շրջաններում, վնաս են հասցնում պահեստներին, ալրաղացներին և սննդի ձեռնարկություններին։
Կատեգորիա:Կենդանաբանություն
Հայաստանի նախագահական ընտրություններ (1991)
Նախապատմություն
ՀՀ Գերագույն խորհրդի 1991 թ. հունիսի 25-ի որոշմամբ Հայաստանի Հանրապետության նախագահի ընտրությունները նշանակվեցին 1991 թվականի հոկտեմբերի 16-ին, չորեքշաբթի օրը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:ՀՀ նախագահի ընտրություններ Կատեգորիա:1991 Հայաստանում
Ուոլտեր Կեննոն
Ավարտել է Հարվարդի համալսարանը։ Ստամոքս-աղիքային համակարգի շարժական ֆունկցիան ուսումնասիրելիս առաջինն է կիրառել ռենտգենյան մեթոդը։ Գիտական աշխատանքները վերաբերում են ֆունկցիաների նյարդա-հումորալ կարգավորմանը, սիմպաթիկ նյարդային համակարգի և հորմոնների դերին հույզերի ձևավորման և օրգանիզմի ներքին միջավայրի կայունության պահպանման գործում, որը անվանվել է հոմեոստազ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գիտնականներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ֆիզիոլոգներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հոգեբաններ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Ոչ գեղարվեստական գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հասարակական գործիչներ
Նեգեդե
Նեգեդե, Սուլդուզ կամ Նեգեդ (, سولدوز, نه‌غه‌ده‌), Իրանի Արևմտյան Ադրբեջան նահանգի Նեգեդե շրջանի շրջկենտրոն։ Սահմանակից է Թուրքիային և Իրաքին։ Բնակչության մեծամասնությունը ադրբեջանցիներ են և քրդեր։ 2006 թվականի մարդահամարի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 72,975 մարդ՝ 18320 ընտանիք։
Անվանում
Ներկայումս քաղաքը կոչվում է Նեգեդե, որը համանուն շրջանի գլխավոր քաղաքն է։ Նախկինում առավել հայտնի է եղել որպես Սոլդուզ (նաև՝ Սուլդուզ, քրդերեն՝ Սունդուս), որն առաջացել է մոնղոլական Սուլդուզ ցեղից, որն էլ, հավանաբար, փոխարինել է իլխանյան տիրակալ Ղազան խանից առաջ, մինչև 1303 թվականը եղած ավելի վաղ անվանմանը։
Ժողովրդագրություն
Նեգեդե քաղաքում մեծամասնություն են կազմում շիա ազարիները (ղարափափաղներ), փոքրամասնություն՝ սուննի քրդերը։ Հիմնական քրդական ցեղերն են մամաշ և զերզա ցեղերը, իսկ մանգուր և մամաչի ցեղերը պատմականորեն ապրել են քաղաքում։ Նախկինում քաղաքը բնակեցված է եղել նաև ասորիներով և հրեաներով։ 1840-ական թվականներին ակտիվ գործունեություն է ծավալել Ավգուստ-Պիեռ Կլուզելի գլխավորած լազարիական միսիոներական շարժումը ։ Մինչև 19 -րդ դարը, քաղաքը հիմնականում քրդաբնակ է եղել, մինչ ղարափափաղների՝ քաղաքում հաստատվելը։ 1930 -ական թվականներին քաղաքում սկսել են բնակություն հաստատել Հաշտրուդից եկած ադրբեջանական շահսևեն ցեղի անդամները։
1979 թվականին ադրբեջանցիները կազմում էին բնակչության 65 % -ը, իսկ մնացած մասը քրդեր էին ։ 1985 թվականին հետազոտող Ռիչարդ Թեփերը (Richard Tapper) հայտարարել է, որ ադրբեջանցիները գրեթե քրդացվել են մշակութային և լեզվական առումով ։
Պատմություն
1303 թվականին, իլխանյան տիրակալ Ղազանի օրոք, Նեգեդե շրջանն ընդգրկող տարածքը բաշխված էր ֆիեֆների միջև։ Ըստ 20-րդ դարի արևելագետ Վլադիմիր Մինորսկու, որը վկայակոչել է 16-րդ դարի քուրդ իշխան և գրող Շարաֆխան Բիդլիսիին, թուրքմեն-օղուզ ցեղախմբեր Ակ Կոյունլուի և Կարա Կոյունլուի կառավարման օրոք (մոտ 15-րդ դարում), «այսինքն՝ Յոնգը Չոբանիդների (Čōbānīs - մոնղոլ ցեղի դինաստիա) անհետացումից հետո», Մուկրի (Մոկրի) ցեղի քրդերը գրավել են Նեգեդե կոմսությունը, և նրա հին բնակիչները, ամենայն հավանականությամբ, «ստրկության են մատնվել»։ Մինորսկին, վկայակոչելով Բիդլիսիի աշխատանքի խիստ փչացած և չթվագրված հատվածը, պատմում է, որ քուրդ Բաբան ցեղից ոմն Բուդակ գրավել է ղզլբաշներից այն շրջանը, որտեղ գտնվում է Նեգեդեն։ Այս իրադարձությունը կարող է վերաբերել Սաֆավիների սահմանին տեղի ունեցած բախումներից մեկին։
1828 թվականին, Թուրքմենչայի պայմանագրից հետո, Իրանի թագաժառանգ Աբբաս Միրզան հանձնել է շրջանը, որտեղ Նեգեդեն էր՝ որպես 800 ղարափափաղ ընտանիքներով ֆիեֆ հողատարածք, և այդ նոր վերաբնակիչները, ի պատասխան, պետք է ունենային 400 ձիավոր՝ պատրաստ կառավարության տրամադրության լինելու։ Այս ժամանակ շրջանում բնակչությունը կազմված է եղել 4-ից 5 հազար քրդերից և մուքադամ (Muqaddam - սպասարկող) շիա ադրբեջանցիներից։ Քաղաքն աստիճանաբար անցել է ադրբեջանցիների ձեռքը։ Պետության կողմից աջակցվող ղարափափաղներն արագ ամրապնդել են իրենց իշխանությունը՝ հարձակվելով Մանգուր և Զերզա ցեղերի վրա։
1914 թվականին քաղաքում եղել է ընդամենը 80 ասորական ընտանիք, իսկ 120 հրեա ընտանիք, որոնցից շատերը այդ ժամանակվանից գաղթել են Իսրայել։ Նեգեդե շրջանի հրեաները վարչաշրջանի «հավանաբար ներկայիս բնակչության ամենահին մասն են»։ 1917 թվականին Սուլդուզում եղել է 598 ասորիներից կազմված 108 ընտանիք, որոնցին 35-ը տարեցներ, 60-ը՝ որբեր, իսկ 84-ը՝ աշխատունակներ էին։
Օսմանյան օկուպացիայի ընթացքում 1908-1912 թվականներին ադրբեջանական բնակչությունը զգալիորեն տուժել է, քանի որ նրանց դիտում էին որպես իրանական գործակալներ։ Օսմանցիները փորձել են կազմալուծել ցեղային կառուցվածքը և քաղաքի ռայան (հպատակներին)։ Այս շրջանում քաղաքը անցել է ձեռքից-ձեռք օսմանցիների և ռուսների միջև, մինչև 1919 թվականին իրանցիները վերահսկողությունը վերցրել են։
Չնայած 1940-ականների բախումներին, երբ քաղաքը կարճատև ժամանակով Մահաբադի հանրապետության կազմում էր, էթնիկ հարաբերություններն ավելի բարեկամական են եղել։
Տեղական ադրբեջանցիները պետության կողմից ընդունված են եղել և գերակշիռ ազդեցություն են ունեցել քաղաքի քաղաքական և սոցիալական կյանքում, ինչից ավելացել են էթնիկ բռնությունները քաղաքում։ Քրդական անջատողականությունը և քրդերի քաղաքական պահանջները խնդիրներ են առաջացրել ադրբեջանցիների համար․ նրանք վախենում էին տարածաշրջանում ազդեցության կորստից։ 1979 թվականի ապրիլին, Իրանի հեղափոխությունից հետո, քաղաքում տեղի են ունեցել երկու էթնիկ խմբերի բախումներ, որի արդյունքում զոհվել են մոտ 100-300 մարդ։ Բախումների պատճառը երկրում տիրող համեմատաբար լիբերալ քաղաքական մթնոլորտն էր, որը քրդերին դրդել էր բացահայտորեն ձգտել ինքնավարության Իրանի կազմում։ Նոր կառավարությունը հեղափոխության նվաճումները պաշտպանելու նպատակով հավաքագրել է տեղաբնակ շիա ադրբեջանցիներին՝ 1979 թվականի մայիսի 5-ին ստեղծելով Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուս, որը կոտորել է մոտակա Քարնայի, Քալաթի և Էգրիքաշի բնակավայրերի քրդերին։
Վերջին տարիներին ադրբեջանական ազգայնական իրադարձությունները ճնշվում են պետության կողմից, մինչդեռ քրդական ազգայնականությունը դարձել է ավելի արմատական, ինչի մասին վկայում է Քրդստանի ազատ կյանք կուսակցության շարքերում երիտասարդների ներգրավվածության աճը։
Ազգամիջյան հակամարտություն
Իրանի կազմում գտնվող Նեգեդե շրջանը հեռու չէ թուրքական և իրաքյան սահմանից։ Այս շրջանը ադրբեջանցիներն անվանում են Հարավային Ադրբեջան, իրանցիները՝ Արևմտյան Ատրպատական, քրդերը՝ Արևելյան Քրդստան։ Այդպիսով, երեք ազգերն էլ հավակնություններ ունեն այդ տարածքի վրա։ Իրանացիները շրջկենտրոնն անվանում են Նեգեդե, ադրբեջանցիները՝ Սուլդուզ, քրդերը՝ Նեգեդ։
Հարյուրամյակներ շարունակ Նեգեդե շրջանում քրդեր են բնակվել։ Երկրորդ աշխարամարտի ժամանակ այդ շրջանը Մեհաբադի ցեղի քրդական տարածք է հանդիսացել։ 1979-1980 թվականներին այս շրջանը դարձել է քրդական ինքնավարության համար պայքարի կենտրոն։ Այդ թվին էլ տեղի է ունեցել ամենամեծ քուրդ-ադրբեջանական բախումը, որի ընթացքում հարյուրավոր զոհեր են եղել։ Իսկ ավելի ուշ՝ ադրբեջանցիների թվաքանակի ավելացումից հետո, Նեգեդեն դարձել է ադրբեջանական անջատողական ուժերի կենտրոններից մեկը ։ Ըստ ադրբեջանցիների՝ Իրանի իշխանությունները փորձում են փոխել այդ շրջանի դեմոգրաֆիական բալանսը․ քրդերը գրեթե հավասարվել են ադրբեջանցիներին։ Ըստ ադրբեջանցիների, Իրանի իշխանությունը խրախուսում է քրդերի հոսքը դեպի նահանգ և չի զինաթափում քրդերին, մինչդեռ ադրբեջանցիներին չի թույլատրվում զենք ունենալ։
2006 թվականին այստեղ մեծ բախում է տեղի ունեցել, երբ ադրբեջանցիները հակապետական զանգվածային ալիք էին բարձրացրել ․ զոհվել են իրավապահներ, քրդեր և ադրբեջանցիներ ։
2021 թվականի սեպտեմբերի սկզբին Իրանի Թուրքիային սահմանակից Նեգեդե շրջանում տեղի ադրբեջանցիների և քրդերի միջև տեղի է ունեցել ազգամիջյան լուրջ բախում, եղել են զոհեր։ Ըստ «Հաքին Ազ» ադրբեջանական պարբերականի, դրա համար նախադրյալ է հանդիսացել քրդերի զինված ներխուժումը Շախսի թեփե ադրբեջանական գյուղ, որի ընթացքում քրդերը ծեծել են տեղի բնակիչներին։ Իսկ դեռևս օգոստոսի սկզբին ադրբեջանական ազգայնականներն էին սպանել քուրդ մի երիտասարդի։ Իրանացի իրավապահները ձերբակալել էին այդ ադրբեջանցի մարդասպանին, բայց քրդերը ոստիկանության շենքի առջև կազմակերպած ցույցով պահանջում էին իրենց տալ մարդասպանին՝ ինքնադատաստան անելու համար։ Ադրբեջանցիներն էլ իրենց հերթին ցուցով փողոց էին դուրս եկել՝ ի աջակցություն մարդասպանի, և երթով անցնելով քաղաքի փողոցներով եկել էին քրդերի հավաքված հրապարակը, բախում էր տեղի ունեցել, սպանվել էր ևս մեկ քուրդ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Իրանի քաղաքներ Կատեգորիա:Բնակավայրեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իրանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Արևմտյան Ադրբեջան օսթանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Քրդաբնակ տարածաշրջաններ Կատեգորիա:Թուրքիայի սահմաններ Կատեգորիա:Իրաքի սահմաններ Կատեգորիա:Իրանի սահմաններ
Բորենիներ
Բորենիներ, կատվանման գիշատիչ կաթնասունների ընտանիք (Hyaenidae ): Ընտանիքում ներառված են միայն չորս տեսակի կենդանիներ Ընտանիքի ոչ բազմազանությունը չի խանգարում բորենիներին լինել իրենց զբաղեցրած էկոհամակարգերի անբաժանելի մաս ։
Բորենիների չորս տեսակների գենետիկական վելուծությունը ցույց տվեց նրանց միջև հետևյալ կապը ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բորենիներ Կատեգորիա:Աֆրիկայի կաթնասուններ Կատեգորիա:Ասիայի կաթնասուններ Կատեգորիա:Գիշատիչներ
Թոմաս Ամման
Թոմաս Ամման (Thomas Ammann, ), շվեյցարացի արտ դիլեր և հետպատերազմյան և ժամանակակից արվեստի ստեղծագործությունների հավաքորդ ։
Կենսագրություն
Ամմանը ծնվել է 1950 թվականին Էրմատինգեն (Շվեյցարիա) քաղաքում, չորս երեխաներից կրտսերն էր, սկսել է արվեստի ստեղծագործությունների հավաքորդությամբ զբաղվել երիտասարդ տարիքում։ 18 տարեկանում նա սկսել է աշխատել Ցյուրիխում գտնվող Բրունո Բիշոֆբերգերի պատկերասրահում։ Այդ ժամանակ էլ ծանոթացել է Էնդի Ուորհոլի հետ, որը դարձել է նրա մոտ ընկերը։ 1977 թվականին Ամմանը զբաղվել է սեփական բիզնեսով։ Արդեն 1980-ական թվականներին, երբ նա դեռ քառասուն տարեկան էր, զբաղեցրել է ակնառու տեղ արվեստի աշխարհում , նաև ժամանակ է անցկացրել կինոյի և մոդայի այլ հայտնիների հետ։ Նրա հագնվելու ոճը նշանավորվել է 1988 թվականին International Best Dressed Hall of Fame List-ում ներառվելով ։
Ամմանը մահացել է 1993 թվականի հունիսի 9-ին 43 տարեկան հասակում ։ Հիշատակման ծառայություն ընկերների և ընտանիքի համար անցկացվել է Նյու Յորքի Սողոմոն Գուգենհայմի թանգարանում 1993 թվականի նոյեմբերի 18-ին, որտեղ իրենց ելույթներով հանդես են եկել Պատրիսիա Ֆելպս դե Սիսներոսը, Թոմաս Կրենսը, Ռոբերտ Ուիլսոնը, Բյանկա Ջագերը, Էրիկ Ֆիշլը։
Պատկերասրահ
1977 թվականին Ամմանը հիմնել է իր սեփական պատկերասրահը, որը շուտով սկսել են այցելել խոշոր հավաքորդները։ Նրա հովանավորների թվում էին Ջովանի Անելին, Գուստավո Սիսներոսը, Դևիդ Գեֆեն, Ռոնալդ Լոուդերը, Մինոս Մարտինոսը, Իվ Սեն Լորենը, Հանս Տիսեն Բորնեմիսան ։ Ամմանը գերազանցապես զբաղվել է 20-րդ դարի նկարիչների նկարներներով և քանդակներով, այդ թվում՝ Ֆրենսիս Բեկոնի, Մաքս Բեքմանի, Կոնստանդինի Բրանկուզի, Ժորժ Բրաքի, Ալեքսանդր Կոլդերի, Ալբերտո Ջակոմետիի, Վասիլի Կանդինսկի, Էռնստ Լյուդվիգ Կիրխների, Պաուլ Կլեեի, Վիլլեմ դե ԿունինգՖերնան Լեժեի, Անրի Մատիսի, Խոան Միրոյի, Բարնետ Նյումանի, Պաբլո Պիկասոյի, Մարկ Ռոթկոյի ։
Ամմանի գաղտնապահության և շրջահայեցության շնորհիվ բիզնեսում հայտնի են միայն արվեստի ստեղծագործությունների մի քանի վառ օրինակներ, որոնք հայտնվել են աշխարհի առաջատար թանգարաններում՝ անցնելով նրա ձեռքով։ Դրանց թվին են պատկանում Մաքս Էռնստի «Սուրբ Կույս Մարիամը պատժում է մանուկ Հիսուսին երեք վկաների ներկայությամբ», որը այժմ պահվում է Լյուդվիգ թանգարանում և Վինսենթ վան Գոգի «Ժոզեֆ Ռուլենի դիմանկարը» կտավները, որը Ամմանը հանձնել է Նյու Յորքի ժամանակակից արվեստի թանգարան ։ Ամմանը եղել է Լոնդոնի և Նյու Յորքի խոշոր միջազգային գեղարվեստական աճուրդների խոշոր խաղացող։ Մամուլը նշում էր, որ «նրա ներկայությունը համաշխարհային առևտրային դահլիճներում ստեղծում էր լավատեսական տրամադրություն՝ անկախ շուկայական իրադրությունից, իսկ նրա խանդավառ հայտերը Սայա Թմոմբլի և Էնդի Ուորհոլի նկարներին, թելադրված են եղել անկեղծ կրքով և պոտենցիալ շահույթով» ։ Ամմանը իր պատկերասրահում սկսել է աճուրդներ կազմակերպել 1985 թվականին։
Ներկայումս Թոմաս Ամմանի պատկերասրահը ղեկավարում է նրա երկրորդ ավագ քույրը՝ Դորիսը, որը պատկերասրահին է միացել 1970-ական թվականների վերջերին և աշխատել է որպես նրա ֆինանսական ադմինիստրատոր մինչ եղբոր մահը՝ 1993 թվականը ։
Թոբիս Մյուլեր Ամմանը՝ նրա միակ զարմիկը, զբաղեցրել է Ցյուրիխի Բրունո Բիշոֆբերգերի պատկերսրահի գործադիր տնօրենի պաշտոնը 1995 թվականից՝ Քրիստիս աճուրդում իր աշխատանքից հետո ։
Հավաքածու
Ամմանը եղել է շատ ժամանակակից նկարիչների ընկերը, որոնց աշխատանքները նա գնել է իր սեփական հավաքածուի համար։ Նրա ցուցանմուշների ոչ մեծ ընտրանին ներկայացվել է Բազելի գեղարվեստի թանգարանում 1985 թվականին «Թվոմբլիից Կլեմանտե՝ մասնավոր հավաքածուից ընտրյալ աշխատանքներ» ցուցահանդեսում, որի հովանավորը եղել է հայտնի արվեստագետ և թանգարանի նախկին տնօրեն Ժան Քրիստոֆ Ամմանը։ Արվեստի աշխարհի շատ ներկայացուցիչներ եկել են այն եզրահանգմանը, որ Թոմասի՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հավաքածուն այն ժամանակ գոյություն ունեցած լավագույն հավաքածուն է՝ հիանալի նկարիչների ընտրությամբ, ինչպիսիք են Էնդի Ուորհոլը, Սայ Թվոբլին, Բրայս Մարդենը, Ռոբերտ Ռիմանը, Զիգման Պոլկերը, էրիկ Ֆիշելը, Ֆրանչեսկո Կլեմանտեն և Նիլ Ջենին։ Հավաքածուն ֆինանսավորում էր նրա մանկության ընկեր և արվեստի էնտուզիաստ Ալեքսանդր Շմիդգեյնը, որը նրա հետ կիսում էր ժամանակակից արվեստի առաջնակարգ հավաքածու ստեղծելու նպատակը ։ Իր «դուք չպետք է հավաքեք այն, ինչ ցանկանում եք վաճառել» սկզբունքին հետևելով՝ Ամմանը խիստ տարանջատել է իր արտ դիլերությունը 20-րդ դարասկզբի արվեստի նկատմամբ հետպատերազմյան և ժամանակակից աշխատանքների հավաքածուից ։ 1992 թվականին Ալեքսանդր Շմիդհեյնի և 1993 թվականին Թոմաս Ամմանի մահից հետո այդ հավաքածուն ժառանգել են նրանց քույրերն ու եղբայրները։ Դորիս Ամմանը ցուցադրում է ժառանգած աշխատանքների մի մասը, մինչ Ստեֆան Շմիդհեյնին իր բաժինը փոխանցել է 1997 թվականին ստեղծված Դարոսի հավաքածուի ժառանգությանը.
Անձնական կյանք
Ամմանը համասեռամոլ էր ։ Ցյուրիխի Բիրհեր Բաններ հիվանդանոցում նրա մահվան ժամանակ, նրա ընտանիքն ասել է, որ նա մահացել է քաղցկեղից, չնայած մահվան վերջնական պատճառը դարձել էր ՄԻԱՎ-ը ։
Բարեգործություն
Ամմանը եղել է ՄԻԱՎ-ի դեմ պայքարի կրքոտ կողմնակիցներից մեկը, որի զոհերն են դարձել արվեստի շատ ականավոր դեմքեր։ 1988 թվականի մայիսի 2-ի երեկոյան Նյու Յորքի Սոթբիս աճուրդում Էնդի Ուորհոլի հավաքածուի վաճառքից հետո Ամմանը կազմակերպել է բարեգործական աճուրդ, որը հավաքել է գրեթե 2 մլն ամերիկյան դոլար։ Ամմանը համոզել է իր ընկեր նկարիչներին՝ Ջասպեր Ջոնսին և Սայա Թվոմբիլին նվիրաբերել իրենց ստեղծագործությունները այդ աճուրդի համար, որը նա կազմակերպել էր Պատրիսիա Բաքլիի հետ, և որի եկամուտները ուղղորդվել են Սուրբ Վինսենթ հիվանդանոցին և Նյու Յորքի բժշկական կենտրոնին աջակցելուն ։
1991 թվականին Թոմաս Ամմանը որպես միջազգային նախագծի ներկայացուցիչ կազմակերպել և ացկացրել է «Արվեստը ՄԻԱՎ-ի դեմ» (AmFAR) գալա ընթրիքը և գեղարվեստի շուկայի բացման շրջանակներում 1,5 միլիոն դոլարի չափով հավաքը Բազելում, որին մասնակցել են Էլիզաբեթ Թեյլորը և Օդրի Հեփբըրնը։ Ներկա են եղել 500 մարդ, որոնց թվում էին արվեստի և զվարճանքի աշխարհի խոշորագույն գործիչները ։
Էնդի Ուորհոլի աշխատանքի կատալոգ
1977 թվականին Ամմանը որոշել է ստեղծել Էնդի Ուորհոլի բոլոր նկարների, քանդակների և ուրվանկարների կատալոգը, և նկարչի համաձայնությամբ սկսել է նման նախագծի համար հարկավոր նյութերի լայնածավալ հավաքը, որպեսզի ի վերջո ստեղծի համպարփակ գիտական և հեղինակավոր հրատարակություն։ Առաջին հատորները հրատարակվել են 2002 և 2004 թվականներին «Phaidon Press» հրատարակչության կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարացի գործարարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի գործարարներ Կատեգորիա:ՁԻԱՀ-ի հետ կապված հիվանդություններից մահացածներ Կատեգորիա:Շվեյցարացիներ Կատեգորիա:Հունիսի 9 մահեր
Ֆլորեսվիլ
Ֆլորեսվիլ, քաղաք Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Տեխաս նահանգի Ուիլսոն շրջանում։ 2010 թվականի մարդահամարին մարդկանց քանակը հասնում էր 6448 հոգու։ Ֆլորեսվիլը գտնվում է Ուիլսոնի կոմսության շրջկենտրոննում։ Քաղաքը նաև Սան Անտոնիոի Մետրոպոլիտենի Վիճակագրական գոտու մաս է։ Ֆլորեսվիլը նախկին Տեխասի կառավարչի, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների գանձարանի քարտուղարի և Հանրապետական նախագահական թեկնածուի Ջոն Բոուդեն Քոնալլի ու նրա յոթ եղբայրների ու քույրերի՝ ներառյալ դերասան Մերիլլ Քոնալլիի և Ուեյն Քոնալլիի ծննդավայրն է։ Ջոնի, Մերիլլիի և Ուեյնի բժշկական կենտրոնը Ֆլորեսվիլում անվանվում է Քոնալլի բժշկական կենտրոն։ Ֆլորեսվիլը նաև Վինցենտե Տ. Իքսեմենսի (ծնված 1919 թվականին) ծննդավայրն է ով հավասար Զբաղվածության հնարավորությունների հանձնաժողովի նախկին անդամն է և քաղաքացիական իրավունքների ակտիվիստ։
Պատմություն
Այս տարածաշրջանի նորաբնակները տեղացի ամերիկացի-հնդկացիներն էին։ Իսպանիայի կողմից Ամերիկայի հայտնաբերումից հետո, արևելյան գաղութացումը կատարվեց քրիստոնեական առաքելության ձևով։ Այսպիսով, 18-րդ դարի կեսերին Ֆլորեսվիլի մոտ հիմնվեց Rancho de las Cabras (այծի ագարակ), որպես ագարակային օպերացիայի առաքելություն Espada առաքելության համար։ Հնդկացի և իսպանացի կովբոյները ապրում և բարգավաճում էին այստեղ՝ պահելով և հոգ տանելով կենդանիների նախիրները։ Սա էր լինելու Տեխասի անասնապահության արդյունաբերության սկիզբը և ավետաբերը։ Այդ քաղաքի հողը և անունը տրվել էր Flores del Abrego ընտանիքի պատվին, ովքեր նախկին Canary Islenders-ի հետևորդներն էին։ Don Francisco Flores de Abrego այստեղի հին գաղութաբնակներից էր, նրա ագարակը գտնվում էձ այժմյան Ֆլորեսվիլից 6 մղոն(10կմ) դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Նրա տղաներից 4-ը ՝ Salvador, Manuel N., Nepomuceno, և Jose Maria -ն ծառայում էին Տեխասում 1835-1836 թթ.հեղափոխությանը։ Don Erasmo Seguin -ը նաև բնակվել է այստեղ վաղ 1824 թ.-ին։ Նրա Casa Blanca ագարակը 9000 ակր ( 36կմ²) էր և գտնվում․ էր այժմյան Ֆլորեսվիլի մոտ։ Նրա որդին՝ Տեխասում ռազմական և քաղաքական գործիչ Խուան Սեգուինը, նույնպես ապրում էր այդ ագարակում։
Պատկերասրահ
Կատեգորիա:Տեխասի նահանգներ
(391) Ինգեբորգ
(391) Ինգեբորգ (Ingeborg), աստերոիդ Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդների խմբում։ Հայտնաբերվել է 1894 թվականի նոյեմբերի 1-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,319869 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,6103 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0295 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1290,61 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,278939 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 23,17° անկյուն։
Ինգեբորգ աստերոիդը պատկանում է Ֆոկեայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդների ուղեծրերը ունեն մեծ կիսաառանցքներ, ընկած 2,25-ից մինչև 2,5 ա. մ. միջակայքում և 0,1-ից ոչ մեծ էքսցենտրիսիտետ ։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:Ֆոկեայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1894 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդներ
Մայիսի 4
Մայիսի 4, տարվա 124-րդ (նահանջ տարիներին՝ 125-րդ) օրն է։
Մենե (Կանտալի գավառ)
Մենե (Menet), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 506 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.95 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 29.86 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 70 կմ հարավ-արևմուտք, Օրիյակ քաղաքից` 45 կմ հյուսիս։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 304 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 212-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 92։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,7 %։ 212 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 196 անձ (115 տղամարդ և 81 կին)։ Գործազուրկ են եղել 16 անձ (5 տղամարդ և 11 կին)։ 92 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 45-ը` թոշակառուներ, իսկ 37-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բադ Յու Շոր
Բադ Յու Շոր (Бадь-Ю-Шор), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վիդզ Յու գետի աջ ափին՝ 65 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 15 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դոնի Ռոստով ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Երկրների ցանկ, որտեղ մայրաքաղաքն ամենամեծ քաղաքը չէ
Ցանկում ներկայացված են այն ինքնիշխան պետությունները, որոնց մայրաքաղաքը երկրի ամենամեծ քաղաքը չէ.
Կատեգորիա:Ցանկեր:Աշխարհագրություն Կատեգորիա:Երկրների ցանկեր Կատեգորիա:Մայրաքաղաքներ
Սուրբ Աստվածածնի ծննդյան եկեղեցի (Մուրովանկա)
Սուրբ Աստվածածնի ծննդյան եկեղեցի (հայտնի է նաև որպես Մալոմոժեյկի տաճար), պաշտպանական տիպի եկեղեցի, գոթական-վերածննդի ճարտարապետության հուշարձան։ Գտնվում է Բելառուսիայի Գրոդնոյի մարզի Շուչինսկի շրջանի Մուրովանկա գյուղում։
Պատմություն
Երկար ժամանակ եկեղեցու շինարարության պաշտոնական տարեթիվը համարվել է 1407 թվականը ։ Պատմական փաստաթղթերի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ շինարարության այդ օրը կեղծվել է 17-րդ դարում։ Հուշարձանի մանրամասն ուսումնասիրությունը գիտնականներին հիմք տվեց ենթադրելու, որ պաշտպանական եկեղեցին կառուցվել է 1516 թվականից 1542 թվականների միջակայքում տեղացի կալվածատեր Շիմկինի միջոցներով։ Հետագայում Մոժեյկովոյի տերը Շիմկո Մացկևիչ- Շկլյոնսկին եկեղեցուն էր հատկացնում իր կալվածքներից ստացված գարու և ցորենի մեկ տասներորդ մասը ։
Եկեղեցու դամբարանում պահպանվել են երկու մարմարյա սալիկներ, որոնցից մեկը որմնաշարված է պատի մեջ հետևյալ արձանագրությամբ`«Ամենաբարձրյալ և ամենասիրելի Աստծուն։ Այստեղ են գտնվում Շիմկի-Մասկի Լունձիլովիչի հետմահու մնացորդները, այս եկեղեցու հիմնադիրի ժառանգ Կազիմիր Կոստրովիցկին դրեց այս հուշարձանը վերականգնված սրբավայրում։ 1808 թվական»։ Երկրորդ սալիկի վրա պատկերված են լեհ-լիտվական բանակի սպառազինությունն ու զենքը հետևյալ արձանագրությամբ` «Ամենաբարձրյալ և ամենասիրելի Աստծուն և նրա փառքին,այս հուշարձանը տեղադրեց եկեղեցում հավերժ հիշատակ Կազեմիր Կոստրովիցկուն։ Այս եկեղեցին նա նորովի վերակառուցեց, կառուցեց հռոմեական ծիսակատարության զոհասեղան կարմելիտների համար։ 1822 թվական»։ 1598 թվականին ժառանգորդները իրավաբանորեն հաստատեցին եկեղեցու ունեցվածքի անձեռնմխելիությունը և ցանկություն հայտնեցին, որ եկեղեցին մնա ուղղափառ և չտեղափոխվի միության մեջ, բայց այնուամենայնիվ անցավ ունիտարների շարքը։ 1657 թվականին ռուս-լեհական պատերազմի ժամանակ եկեղեցին ավերվեց, այն զգալիորեն տուժեց նաև Կառլ XII-ի զորքերի գնդակոծությունից։ Դատելով եկեղեցու պատերի վրայի հետքերից՝ եկեղեցին բազմիցս ենթարկվել է հարձակման։ Եկեղեցու պատմության փաստաթղթերը 18-րդ դարի վերջին այրվեցին պան Կոստրովիցկու տանը։
1795 թվականին Գրոդնոյի մարզը ընդգրկվեց Ռուսաստանի կազմի մեջ։ Վիլնյուսից վերադառնալիս Ալեքսանդր I-ը եղավ ավերված եկեղեցում և կարգադրեց տեղացի կալվածատեր Յունդիլին վերանորոգել այն։ Սակայն վերանորոգումը սկսվեց միայն 5 տարի հետո ։ 1863 թվականին եկեղեցու վանահայր նշանակվեց Լիտվական հոգևոր ճեմարանի շրջանավարտ Լև Սավիցկին, որի կողմից կազմվեց  եկեղեցու պատմությունը և հրատարակվեց «Լիտվական թեմական  տեղեկագրում» 1873 թվականին։
1864 թվականից եկեղեցուն կից գործում էր եկեղեցական ծխական դպրոց, հրդեհից հետո բնակիչները եկեղեցուն կից կառուցեցին ուսումնական տուն։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից  առաջ այստեղ կային երեք եկեղեցական ծխական դպրոցներ, Մոժայսկում, Շպիլկայում և Օգորոդնիկում։ 1906 թվականին Վիլենյան Սուրբ Հոգևոր եղբայրության միջոցներով եկեղեցին վերանորոգվեց։
Եկեղեցու ճարտարապետություն
Եռանավ, քառասյուն դահլիճատիպ քարե եկեղեցի է, երկթեք կտուրով, մեկ ապսիդով և չորս կլոր անկյունային աշտարակներով՝ ծածկված վրանաձև կտուրով։ Պատերը և աշտարակները ունեն հրակնատներ և հարթ սվաղված որմնախորշեր։ Աշտարակները կլոր են, արևմտյան կողմի տրամագիծը՝ շուրջ 4,5 մետր, արևելյանը՝ շուրջ 3 մետր։
Հատակի տակ կա կամարակապ պահեստային շինություն։ Ամբողջ կառույցը գոտևորված է դեկորատիվ սպիտակ աղյուսով։ Զոհասեղանը գտնվում է արևելյան մասում, գահասեղանը պատրաստված է քարից՝ քառակուսի տեսքով։
Մինչև 19-րդ դարի սկիզբը եկեղեցին ուներ իջեցվող դռներ (հերսեր)։ 1817 և 1871-1872 թվականների վերակառուցման ընթացքում գլխավոր ճակատին կից կառուցվեց նարտեքս, վերաշինվեցին արևմտյան աշտարակները, իջեցվեց տանիքը, կարգավորվեցին քիվերը, պատուհանները լայնացվեցին։ Արևմտյան աշտարակների վրա միության ժամանակ կանգնեցված էին հրեշտակների երկաթե արձանիկներ, մեկը խողովակով, մյուսը սրով, որը փոխում էր ուղղությունը քամու հետ։
Վերակառուցման ընթացքում վերացվեցին առանձին բնութագրական մանրամասներ, անհետացան արևելյան ճակատի հրակնատները, գլխավոր և կողային ճակատների հրակնատների մի մասը որմնաշարվեցին, քանդվեցին զոհասեղանի սանդուղքները։ Չնայած այս ամենին եկեղեցին հիմնական գծերով պահպանել է իր նախնական տեսքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուսի եկեղեցիներ Կատեգորիա:Բելառուսի ճարտարապետական հուշարձաններ
Նոր Հայաստան (օրաթերթ)
Նոր Հայաստան, անկախ հայալեզու ազգային, հասարակական-քաղաքական օրաթերթ, որը լույս է տեսել Կալիֆոռնիայի նահանգի Գլենդել հայաշատ քաղաքում՝ վահան Վահանյանի (Ճանսեզյան) կողմից։
Օրաթերթի առաջին լույսընծայումը եղել է 1992 թվականի հունվարի 15-ին ։
Թերթեր հրատարակելու հաճախականությունը տատանվողական է, սակայն սովորաբար երեքշաբթթից մինչև ուրբաթ միջին հաշվով լույս է տեսնում օրական 12-16 էջ։ Այն հրատարակում է և՛ արևելահայերենով, և՛ արևմտահայերենով գրված հոդվածներ, սակայն երկու դեպքում էլ օգտագործում է հայերենի դասական ուղղագրությունը։ Չնայած բոլոր լրատվական նորությունները հայերեն են, գովազդը կարող է ցուցադրվել ինչպես հայերեն, այնպես էլ անգլերեն։
Օգտագործելով «Ամէնուն օրաթերթը» օրաթերթի կարգախոսը և իրեն ընդունելով որպես միակ հայկական անկախ օրաթերթ՝ այն չի հավակնում ոչ մի հայկական կամ սփյուռքահայ քաղաքական կուսակցության։
Օրաթերթը անվճար է և օրական բաժանվում է միջինը 8000 օրինակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական թերթեր Կատեգորիա:Լրատվական մամուլ Կատեգորիա:Օրաթերթեր Կատեգորիա:Օրաթերթեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Օրաթերթեր ըստ լեզվի Կատեգորիա:Քաղաքական մամուլ Կատեգորիա:Քաղաքական մամուլ ըստ լեզվի Կատեգորիա:Հասարակական մամուլ
Շուդա (Իժի վտակ)
Շուդա (Шуда), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կիրովի մարզում Յարանսկի և Պիժանսկի շրջաներում։ Գետաբերանը տեղակայված է Իժ գետի ձախ ափին՝ 10 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 42 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է Յարանսկի շրջանում Սավիչի գյուղից հյուսիս-արևելք։ Գետը հոսում է դեպի արևելք։
Թալաթ Ղասիմով
Կենսագրություն
Թալաթ Ղասիմովը ծնվել է 1933 թվականի հունիսի 21-ին Բաքվում։ Նա եղել է Զուլֆի Ադիգյոզալովի և Հաջիբաբա Հուսեյնովի նման խանենդեների ուսանող։ Թալաթ Ղասիմովի երգացանկը հարուստ է։ Նրա երգացանկում հատուկ տեղ են զբաղեցնում «Սեյգահ», «Սեյգահ-Զաբուլ», «Շյուշտարի», «Ղարաբաղյան շիկաստե», «Շուռ», «Ռասթ» մուղամները և այլ մուղամները։ Թալաթ Ղասիմովը բացառիկ ծառայություններ ունի Ադրբեջանի ազգային երաժշտական մշակույթի զարգացման գործում։ Նա երկար տարիներ եղել է «Ազերկոնսերտ» միության մենակատար։
Նա ներկայացնել է Ադրբեջանի երաժշտական մշակույթը աշխարհի տարբեր երկրներում `Թուրքիայում, Իրանում, Գերմանիայում, Ռուսաստանում, Եգիպտոսում, Ալժիրում, Թունիսում և Մարոկկոյում։ Թալաթ Ղասիմովը Ադրբեջանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ է։
Նա մահացել է 2013 թվականի հուլիսի 28-ին ։
Վիբորգսկայա փողոց (Վիբորգ)
Վիբորգսկայա փողոց, Վիբորգի հին հատվածում գտնվող փողոց, որը ձգվում է Հարավային Պատվար փողոցից մինչև Վիբորգյան գնդերի հրապարակ և Սուվորովի պողոտա։
Պատմություն
Շվեդական Վիբորգի կառուցապատումը, որը սկսվել է 15-րդ դարում, քաոսային է եղել․ միջնադարյան ոլորուն փողոցների երկայնքով կառուցվել են հիմնականում փայտյա բուրգերյան տներ։ 1640 թվականին ինժեներ Անդերս Տորստենսոնը հողաշինարար Ա. Ստրենգի օգնությամբ կազմել է Վիբորգի առաջին կանոնավոր հատակագիծը, համաձայն որի քաղաքը բաժանված է եղել ուղղանկյուն երկրաչափական ձևի թաղամասերի ուղիղ փողոցներով, որոնց լայնությունը հիմնականում կազմել է 8,5 մետր։ Չորս ամենակարևոր քաղաքային մայրուղիներից մեկը նոր կառուցված Մոնաստիրսկայա փողոցն է եղել (Klosterngatan)՝ մի կողմից ուղղված դեպի Վիբորգ քաղաքի պարսպի Հակոն աշտարակը, մյուս կողմից՝ Ռատուշայի աշտարակին՝ նախկին Սև եղբայրների եկեղեցու զանգակատանը։ Նախկին դոմինիկյան վանքի շենքերի համալիրն այն ժամանակ փողոցում ամենատպավորիչ քարե կառույցն է եղել։ Միջնադարյան քարե առևտրական տները, որոնք կառուցվել են վերակառուցումից առաջ (Սուրբ Հոգու առևտրական գիլդիայի տունը, Գիլդիական տունը), գտնվել են փողոցի կարմիր գծից հեռու։
Ծրագրի համաձայն՝ Ռատուշայի աշտարակի հետևի փողոցի շարունակությունը գցվել է հողային քաղաքի տարածքում (կամ Պատվարի, այսինքն՝ եղջյուրավոր բերդի բնակելի թաղամասում), բայց քաղաքի պատը, որը բաժանում է Քարե քաղաքը և Եղջյուրավոր ամրոցը, կառուցապատվել է միայն 1740-ականներին։
1710 թվականին ռուսական զորքերի կողմից Վիբորգը գրավելուց հետո, ռուսական քարտեզների վրա փողոցը սկզբում կոչվել է Վանական, բայց հետո ստացել է Գոսուդարևոյ անվանումը, որն ընդգրկել է նաև Հակոնա աշտարակի դարպասների հետևի հատվածը։ Այն կառուցապատվել է ռուսական կլասիցիզմի ոճի տներով։ 1812 թվականին Ֆինլանդական նահանգը վերանվանվել է Վիբորգյան և միացվել Ֆինլանդիայի Մեծ դքսությանը՝ որպես Ռուսական կայսրության մաս, ինչի արդյունքում շվեդերենը կրկին դարձել է նահանգի պաշտոնական լեզուն։ Այսպես հայտնվել է անվան նոր շվեդական տարբերակը՝ Kejsaregatan։
19-րդ դարի երկրորդ կեսին՝ 1861 թվականին, Վիբորգի նահանգային հողաշինարար Բ. Օ. Նյումալմի մշակած ծրագրի համաձայն, Քարե քաղաքի և եղջյուրավոր ամրոցի հնացած ամրությունները քանդվել են, և փողոցը երկարաձգվել է դեպի Պանցերլակս ամրոցի հարավ-արևելք, որտեղ Սոբորնայա և Շկոլնայա հրապարակների միջև ձևավորվել են դպրոցական շենքերի թաղամասերը (Ռուսական տարրական ուսումնարանը, Ֆիննական դասական լիցեյը, Ֆիննական հին համատեղ ուսումնարանը)։
1860-ականներին Ֆիննական Մեծ դքսության պաշտոնական գործավարության մեջ ֆիններենի ներդրումից հետո Վիբորգի ֆիններեն քարտեզների վրա փողոցը կոչվել է Կեյսարինկատու (Keisarinkatu), բայց օգտագործվել է նաև անվան այլ ռուսերեն տարբերակը՝ Ցարսկայա փողոցը։ Ֆինլանդիայի անկախության հռչակումից հետո ֆիննական տարբերակը դարձել է պաշտոնական։ 1929 թվականին, Վիբորգի պատմության ռուսական ժամանակաշրջանի հետ կապված, անունների վերացման արշավի շրջանակներում փողոցը վերանվանվել է Լուոստարինկատու (Luostarinkatu, «Մոնաստիրսկայա»)։
Փողոցի զարգացումը մեծապես տուժել է Խորհրդա-ֆիննական պատերազմների արդյունքում (1939-1944), որից հետո, 1944 թվականից ի վեր, նրան վերագրվել է Վիբորգսկայա անունը ։ Պատերազմի ժամանակաշրջանի որոշ տեղամասեր մնացել են չկառուցապարված։ Փողոցում տեղակայված բազմաթիվ շենքեր ներառված են մշակութային ժառանգության օբյեկտների գրանցամատյանում որպես ճարտարապետական հուշարձաններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիբորգի փողոցներ
Ակնդաշտ (դաշտ)
Ակնդաշտ, դաշտ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի նահանգի Մոկս գավառում, Մոկս քաղաքից հյուսիս, Մոկս գետի աջակողմյա մասում։ Այստեղով հոսում է Մոկսի վտակներից մեկը, որ դաշտի անունով կոչվում է Ակնդաշտա գետ։ Դաշտի եզրին, բարձրության վրա եղել է Ակնդաշտա վանքը :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական լեռնաշխարհ
Մայիսի 6
Մայիսի 6, տարվա 126-րդ (նահանջ տարիներին՝ 127-րդ) օրն է։
Վարդա (լեռ)
Վարդա (הר ורדה Հար Վարդա, تل وردة, Տալ Վարդա ) Գոլանի բարձունքների հրաբխային ծագում ունեցող լեռ, որը գտնվում է Իսրայելում, Սիրիայի հետ սահմանից ոչ հեռու ։
Բնութագիր
Վարդայի բարձրությունը 1226 մետր է, ինչը նրան դարձնում է երկրորդ բարձր լեռը (միայն Հերմոնն է ավելի բարձր) Գոլանի բարձունքների վրա, որի հյուսիսարևելյան մասում է այն գտնվում։ Վարդայից 28 կմ հեռավորության վրա է գտնվում Կացրին քաղաքը, 6 կմ հեռավորության վրա Մաջդալ-Շամս գյուղը ։
Արևելյան լանջին հրաբխային տուֆի լքված քարհանք է. մասամբ, լանջերը օգտագործվում են գյուղատնտեսական նշանակության համար, բացի այդ, Վարդայի լանջին է գտնվում է դրուզների Բուկատա բնակավայրը ։
Կովալենտ շառավիղ
Կովալենտ շառավիղների աղյուսակ
Սրանք հետևողականորեն հաշվարկված կովալենտ կապերի շառավիղներն են։ Երկու շառավիղների հանրագումարի արդյունքն էլ հենց կապի երկարությունն է, այսինքն R (AB) = r (A) + r (B). Միևնույն է, տրամաբանական մոտեցում էր տեղավորել քառանիստ Կովալենտ շառավիղ.
Գրականության ցանկ
Կատեգորիա:Քիմիա
Մարթա Քոն
Մարթա Քոն (ի ծնե՝ Մարթ Հոֆնունգ, Marthe Hoffnung, ), ֆրանսիացի գրող, բուժքույր, Հոլոքոստը վերապրած նախկին հետախույզ։ Նա Հոլոքոստի ժամանակ հետախույզի իր փորձառության մասին գրել է «Թշնամու թիկունքում» գրքում։
Վաղ տարիներ
Մարթա Քոնը ծնվել է 1920 թվականի ապրիլի 13-ին որպես Մարթ Հոֆնունգ Ֆրանսիայի Մեց քաղաքում։ Նա ծնվել է ուղղափառ հրեական ընտանիքում, յոթ երեխաներից մեկն է եղել։ Նրա ընտանիքն ապրել է Ֆրանսիայի գերմանական սահմանից ոչ հեռու, երբ Հիտլերն իշխանության է եկել։ Նացիստական օկուպացիայի էսկալացիայից հետո նրա քրոջն ուղարկել են Օսվենցում, իսկ ընտանիքը փախել է Ֆրանսիայի հարավ։
Գործունեություն
1944 թվականի նոյեմբերին՝ Փարիզի ազատագրումից հետո, Մարթա Հոֆնունգը հավաքագրվել է և դարձել Ֆրանսիայի մարշալ Ժան դե Լատր դե Տասինյիի ղեկավարած 1-ին ֆրանսիական բանակի հետախուզական ծառայության անդամ ։ Էլզասի ճակատային գիծը ճեղքելու 14 անհաջող փորձից հետո նա անցել է Գերմանիայի սահմանը Շաֆֆհաուզենից ոչ հեռու։ Լինելով բուժքույր, որն ազատորեն տիրապետել է գերմաներենի՝ նա գերմանացի բուժքրոջ կերպարանք է ընդունել և պնդել, որ փնտրում է իր կորած փեսացուին։ Հետո նա հետ է եկել շվեյցարական սահմանով, որպեսզի տեղեկատվությունը փոխանցի ֆրանսիական հետախուզությանը։ Նա կարողացել է իր ծառայությանը տեղեկություն հաղորդել այն մասին, որ Ֆրայբուրգի հյուսիս-արևմուտքում տարհանվել է Զիգֆրիդի գիծը և թե որտեղ են գտնվում գերմանական բանակի մնացորդները, որոնք դարանի մեջ էին ընկել Շվարցվալդում ։
Պատերազմից հետո Մարթան վերադարձել է Ֆրանսիա, շարունակել է բուժքույրական գործունեությունը, իսկ 1956 թվականին, երբ սովորել է Ժնևում, ծանոթացել է բժշկության ամերիկացի ուսանող մայոր Լ. Քոնի հետ, որը եղել է նրա ընկերոջ սենյակակիցը։ Երեք տարի անց նրանք ամուսնացել են և ապրել ԱՄՆ-ում։ Երկար տարիներ աշխատել են միասին, ամուսինը՝ որպես անեստեզիոլոգ, կինը՝ բուժքույր ։ Այժմ նրանք երկուսն էլ թոշակի են անցել
Քոնը 1945 թվականին երկու փաստաթղթերով պարգևատրվել է «Ռազմական խաչ» շքանշանով (որոշում № 134, 1945 թվականի օգոստոսի 9-ին ստորագրել է լեյտենանտ-գնդապետ Բուվեն, և № 1322, որը 1945 թվականի նոյեմբերի 10-ին ստորագրել է մարշալ Ժուենը)։ 1999 թվականին ֆրանսիական կառավարությունը պարգևատրել է նրան զինվորական մեդալով, որոշում № 3465 MR 1999 թվական ։ Անդրե Բորդը՝ վետերանների հարցերով նախարարը, 2002 թվականին պարգևատրել է նրան Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանով, հրաման № 2702, MR 2004։ 2006 թվականին Ֆրանսիայի կառավարությունը կրկին շնորհել էնրան «Հետախուզության շքանշան» պատվավոր կոչումով։
2002 թվականն Մարթան Վենդի Հոլդենի հետ համահեղինակությամբ գիրք է գրել իր փորձի մասին՝ կոչելով այն «Թշնամու թիկունքում։ ֆրանսիական հրեա լրտեսի իրական պատմությունը նացիստական Գերմանիայում», որը հրատարակել է «Հարմոնի Բուքս» հրատարակչությունը։ Գիրքը թարգմանվել է ֆրանսերեն, հրատարակել են Plön, Selection du Reader’s Digest և The Editions Tallandier ընկերությունները։
Ֆիլմ Մարթա Քոնի մասին
2019 թվականին ռեժիսոր Նիկոլա Էլիս Հենսը ֆիլմ է նկարահանել Մարթա Քոնի կյանքի մասին, պրոդյուսեր՝ Ամոս Գևա։ Ֆիլմը կոչվել է «Չիչինետ. ինչպես պատահաբար դարձա լրտեսուհի», տևողությունը՝ 88 րոպե։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հոլոքոստից փրկվածներ Կատեգորիա:Հրեա գրողներ Կատեգորիա:Բուժքույրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրողներ
Արկոլե
Արկոլե (Árcole), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը կազմում է 5708 մարդ։ Խտությունը կազմում է 293մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 18,81 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 37040։ Հեռախոսային կոդ՝ 00045։ Կոմունայի հովանավորն է համարվում սուրբ Գևորգը։ Քաղաքի տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։
1796 թվականի նոյեմբերի 15-ից 17-ը Արկոլեի մոտ տեղի է ունեցել խոշոր ճակատամարտ՝ Նապոլեոնի գլխավորած ֆրանսիական բանակի և ֆելդցայխմայստեր Յոզեֆ Ալվինցիի գլխավորած ավստրիական զորքի միջև։ Ռազմի պատմության մեջ մտած այդ ճակատամարտն ավարտվել է ավստրիացիների ջախջախիչ պարտությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
(8821) 1987 DP6
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,980908 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6891 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2727 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1879,84 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,191506 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,12° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1987 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Դմիտրի Շիկանյան
Դմիտրի Ազարիայի Շիկանյան, բալետի հայ խորհրդային արտիստ, դիրիժոր։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1950)։
Կենսագրություն
1920 թվականին Թիֆլիսում ավարտել է Մ․ Ի․ Պերինիի բալետի ստուդիան, 1938 թվականին Թբիլիսիի կոնսերվատորիան։ 1921-1936 թվականներին եղել է Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոնի մենապարող, 1936 թվականից՝ դիրիժոր, 1941 թվականից՝ Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի դիրիժոր։ Դերապարերից են Ֆրանց (Դելիբի «Կոպելիա»), Իվանուշկա (Պոլնիի «Սապատավոր ձիուկը»)։ Ղեկավարել է Դելիբի «Կոպելիա», Ասաֆևի «Բախչիսարայի շատրվանը», Բալանչիվաձեի «Լեռների սիրտը» Խաչատրյանի «Երջանկություն», «Գայանե», ըստ Սպենդիարյանի երաժշտության՝ «Խանդութ», Գլագանովի «Ռայմոնդա», Չայկովսկու «Կարապի լիճը», Մինկուսի «Դոն Կիխոտ», Գլիերի «Պղնձե հեծյալը» և այլ բալետներ, Դոլիձեի «Քեթո և Կոտե» օպերան (նաև պարերի բեմադրողը)։ 1971 թվականից դասավանդում է Երևանի №2 երաժշտական ուսումնարանում։ Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Կատեգորիա:Հայ դիրիժորներ Կատեգորիա:1901 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 11 ծնունդներ Կատեգորիա:1986 մահեր Կատեգորիա:Հունիսի 1 մահեր Կատեգորիա:Երևան քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչներ Կատեգորիա:Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի շրջանավարտներ
Պոն դյու Գար
Պոն դյու Գար (ակվեդուկ)՝ Արևմտյան Եվրոպայում պահպանված ամենաբարձր Հին Հռոմեական ջրանցույցը։ Անցնում է Գարդոն (նախկինում Գար) գետի վրայով։ Երկարությունը 275 մետր է, բարձրությունը՝ 47։ 50 կիլոմետրանոց ջրատարի մի հատվածն է, յուզեսից Նիմ ջուր է մատակարարում։ Երեք հարկանի է։ Առաջին հարկում 6 կամար կա, երկրորդում՝ 11, երրորդում՝ 35։ Մտցված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկի մեջ ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ջրանցույցներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ֆրանսիայում
Էմմի Աբրահամսոն
Էմմի Աբրահամսոն, շվեդ գրող, մանկական գրականության հեղինակ, ռեժիսոր և դերասանուհի։
Կենսագրություն
Էմմի Աբրահամսոնը ծնվել է Շվեդիայում, մեծացել Մոսկվայում, սովորել Լոնդոնում։ Ամստերդամում աշխատել է որպես դերասանուհի, Վիեննայում՝ որպես ռեժիսոր և գեղարվեստական ղեկավար։ 2009 թվականին վերադարձել է Շվեդիա և Մալմյոյում հիմնել միջազգային թատրոն։
Նրա գրական դեբյուտը կայացել է 2011 թվականին «Հայրիկս բարի է, իսկ մայրս՝ օտարերկրացի» գրքով։ Հաջորդ տարի նա գրել է The Only Way Is Up գիրքը, որն առաջադրվել է օգոստոսյան մրցանակի մանկական գրականության անվանակարգում։ Երկու գրքերն էլ հրատարակվել են Rabén & Sjögren-ի կողմից։
Անձնական կյանք
Ամստերդամում գտնվելու ընթացքում Էմմին հանդիպել է անօթևան Վիկ Կոկուլային ։ Նրանք ամուսնացել են 2006 թվականին։ Նրանք ունեն երկու երեխա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդ կին գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ մանկագիրներ Կատեգորիա:Շվեդ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Շվեդ գրողներ Կատեգորիա:Թատրոնի շվեդ դերասանուհիներ