cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հայերը Բյուզանդիայում
Հիշատակումներ
Բյուզանդիայում հայ համայնքների խաղացած դերի մասին կայսրության պատմության մասին գրել են բյուզանդագետներ պրոֆեսոր Ա․ Վասիլևը, ակադեմիկոս Ֆ․ Ուսպենսկին, պրոֆեսոր Հ․ Գելցերը, պրոֆեսոր Շ․ Դիլը, պրոֆեսոր Ֆ․ Բիսըլը և ուրիշներ։ Բյուզանդիայի հայ գաղթօջախների պատմության վերաբերող մասնագիտական առաջին լուրջ ուսումնասիրությունը կատարել է Նիկողայոս Ադոնցը։ Նա հրապարակել է հայերեն և ֆրանսերեն լեզուներով մի շարք մենագրություններ, որոնք նախ լույս են տեսել պարբերական մամուլում, իսկ հետագայում այն հավաքվել է առանձին հատորի մեջ և հրատարակվել Փարիզում 1948 թվականին՝ «Պատմական ուսումնասիրություններ» ընդհանուր խորագրի տակ։
Բյուզանդիայի հայ գաղթօջախների պատմության վերաբերյալ ուշագրավ ուսումնասիրություններ են հանդիսանում բանասեր Գ․ Ֆնտըկլյանի «Հայազգիներ ի Բյուզանդիոն» խորագրով հոդվածաշարը, որը տպագրվել է «Հայաստանի կոչնակ»-ի 1935 թվականի համարներում և «Հայ իշխանավորք ի Ռավեննա» Թեոդիկի «Ամենուն տարեցույց»-ի 1926 թվականի մեջ ։
Գաղթօջախին է անդրադարձել նաև Գ․ Կ․ Հովսեփյանն իր «Հայոց դերը Բյուզանդական կայսրության մեջ» վերնագրով աշխատության մեջ, որը լույս է տեսել «Հասկ» ամսագրում 1953 թվականի հունիս-հուլիս ամսիների համարներում։
Առաջին հոսանքները դեպի Բյուզանդիա
Հայ բնակչության զանգվածային արտագաղթի առաջին հոսանքը դեպի Բյուզանդիա սկսել է 4-րդ դարի վերջերից՝ այն ժամանակից, երբ Արևմտյան Հայաստանը ընկել է Բյուզանդիայի գերիշխանության տակ և ջնջվել Հայաստանը Բյուզանդիայից բաժանող սահմանագիծը։ Այդ ժամանակ սկսել է հայ բնակչության դանդաղ և առանց ընդհատման հոսքը դեպի Արևմուտք։
Հայերի «կամավոր» գաղթերին սակայն զուգակցել են նաև կայսրության ծրագրով իրագործվող բռնի գաղթերը։ Պատմիչների տեղեկություններից երևում է, որ բյուզանդական արքունիքը դարեր շարունակ սիստեմատիկաբար բռնի գաղթեցրել է հայերին դեպի Թրակիա և Մակեդոնիա։ Բյուզանդիան այս քաղաքականությունը կիրառել է նաև իր տիրապետության տակ գտնվող մյուս ժողովուրդների նկատմամբ։ Ռուս բյուզանդագետ Ա․ Վասիլևն, անդրադառնալով կայսրության որդեգրած բռնագաղթի այս քաղաքականությունը գրել է․
Քաղաքական փախստականների մի այլ խոշոր խումբ Արևելյան Հայաստանից Բյուզանդիա է տեղափոխվել 573-578 թվականներին՝ Հայաստանում Վարդան Մամիկոնյանի ղեկավարությամբ պարսիկ նվաճողների դեմ բռնկված ապստամբության անհաջող վախճանից հետո։ Ստեփանոս Ասողիկն այս մասին գրում է․
Արևելյան Հայաստանից Բյուզանդիա փախած վտարանդիների թիվն այնքան մեծ է եղել, որ 578 թվականին երբ հաշտության բանակցություններ են տեղի ունեցել Պարսկաստանի և Բյուզանդիայի միջև, պարսիկները հարց են առաջադրել փախածներին վերադարձնելու մասին ։ Ըստ Հովհաննես Եփեսացու տեղեկության՝ բյուզանդական բանակը 576 թվականին պարսիկների դեմ վարած վարած պատերազմի ժամանակ, Աղձնիքից տարել է մեծ թվով հայ բնակչություն և տեղավորել Կիպրոսում ։ Պրոկոպիոսը ևս վկայում է, որ մեծ թվով հայ բնակչություն է գերեվարվել բյուզանդացիների կողմից Հուստինիանոս Ա-ի ժամանակ․
Արևմտյան Հայաստանը Բյուզանդիայի կողմից նվաճվելուց հետո մինչև 5-րդ դարի 80-ական թվականները պահպանում էր իր ներքին անկախությունը։ Բյուզանդական գերիշխանության տակ անցան Մեծ Հայքի հարավարևմտյան նահանգների նախարարությունները, որոնք մի ընդհանուր անունով կոչվում էին «Սատրապական Հայաստան», գրեթե անկախ էին։ Նրանց նախարարներն իրենց տիրույթներում փոքրիկ թագավորներ էին․ իրենք էին հայկական զորքերի և՛ հրամանատարները, և՛ վարչական կառավարիչները։ Նրանց վասալական կախվածությունը Բյուզանդիոնից արտահայտվում էր նրանով, որ վճարում էին նախապես սահմանված հարկը և պատերազմի ժամանակ պարտավոր էին կայսրության տրամադրության տակ դնել իրենց զորամասերը։
Հայ նախարարների իրավական այս վիճակը շարունակվեց մինչև Զենոն կայսրը (474-491)։ Պրոկոպիոս Կեսարացին վկայում է, որ Զենոնը զրկեց հայ նախարարներին ժառանգական իրավունքից և կարգադրեց, որ նախարարությունների կառավարչությունը հանձնվի Բյուզանդիայի պետական տնօրինությանը ։ Հայ նախարարությունները վերացնելու համար վճռական միջոցառումների դիմեց Հուստինիանոս Ա-ն։ Նա 529 թվականին Արևմտյան Հայաստանում զինվորական ռեֆորմ կատարեց․ Մեծ Հայքի, Սատրապական Հայաստանի և Փոքր Հայքի իշխանություները միավորելով կազմվեց զինվորական մի շրջան՝ մագիստրոսի հրամանատարության տակ։ 536 թվականին Արևմտյան Հայաստանում կատարվեց նաև վարչական բաժանում․ այն բաժանվեց չորս վարչական միավորների՝ Առաջին Հայք, Երկրորդ Հայք, Երրորդ Հայք և Չորրորդ Հայք, որտեղ Հուստինիանոսը կառավարիչներ նշանակեց Բյուզանդիային հավատարիմ պետական պաշտոնյաների։ Ըստ պրոֆեսոր Նիկողայոս Ադոնցի՝ այս ռեֆորմների վերջնական նպատակն էր․
4-րդ դարի վերջերից սկսած հայ բնակչությունը մաս առ մաս սկսում է հեռանալ հայրենի երկրից։ Պրոֆեսոր Լեոն ուսումնասիրելով հայ ժողովրդի համար աղետաբեր այս երևույթը, արձանագրում է, որ «Հայությունը դանդաղ և կամաց շարժվում էր դեպի Արևմուտք» ։
Առաջին հայ գաղթօջախները
Բյուզանդիա գաղթած հայ բնակչության որոշ մասն առաջին հերթին զինվորագրվում էր։ Ֆրանսիացի բյուզանդագետ Շարլ Դիլը՝ հիմնվելով Բյուզանդիայում պաշտոնավարող հայ զինվորականների և վարչական աշխատողների մասին աղբյուրների տեղեկությունների վրա, նշում է․
Հայկական խոշոր զորամասեր գտնվում էին Սիրիայում, Կիլիկիայում, Կապադովկիայում և Պոնտոսում՝ խնդիր ունենալով պաշտպանել կայսրությունը արևելյան սահմանները պարսիկներից։ Հայ բնակչության խոշոր կենտրոնացումներ կատարվել էին «Արմենիկոն» և «Անատոլիական» բանակաթեմերում։ Բանասեր Գ. Ֆնտըկլյանը նշել է.
Հայկական խոշոր մի զորամաս մշտապես գտնվում էր Կոստանդնուպոլսում։ Ըստ պատմիչների հաղորդած տեղեկության՝ մինչև Զենոն կայսրը՝ արքունի պահակազորն ամբողջապես կազմված է եղել հայ զինվորականներից։ Պրոկոպիոսն այդ մասին ասել է.
Հայ զինվորական մի այլ օջախ 6-րդ դարում գտնվել է Իտալիայի Ռավեննա քաղաքում, որը Իտալիայի էկզարխության կենտրոնն էր։ Հայկական այդ զորամասերը Իտալիա են տեղափոխվել բյուզանդական հայ զորահրամանար Ներսեսի հետ միասին, որին Հուստինիանոս Ա-ն 550 թվականին նշանակել էր բյուզանդական բանակի գլխավոր հրամանատար Իտալիայում՝ գոթերի դեմ վարվող ռազմական գործողությունների ժամանակ ։ Ներսեսին հաջողվում է հաղթանակ տանել գոթերի դեմ, դուրս հանել նրանց Իտալիայի սահմաններից և նշանակվել Իտալիայի կառավարիչ։ Ըստ Մարքսի․
Իտալիայի նվաճումից հետո Ռավեննայում գտնվել է հայկական 3 հեծելազոր գունդ, որոնք կոչվել են «Numerum Aemeniorum»։ Նրանք խնդիր ունեին պահպանել Իտալիան բարբարոսների հարձակումից ։ Հայկական այդ զորամասերի հայ հեծելազորի այս երեք գնդերը Ռավեննայում մնացել են ավելի քան երկու դար և ունեցել են իրանց հատուկ եկեղեցին ու պանթեոնը ։ Ամենից խոշոր հայկական զինվորական գաղթօջաները գտնվել են Թրակիայում։ Կայսրությունը ջանք և եռանդ չէր խնայում հայ գաղթականությունն այստեղ բերելու և ռազմական խոշոր ճամբարներ ստեղծելու ուղղությամբ։ Բուլղարացի պրոֆեսոր Գ․ Իբիչքը նշում է, որ 6-րդ դարում Ֆիլիպոպոսի բյուզանդական զորամասի մեջ զգալի թիվ էին կազմում հայերը ։ Պրոկոպիոսի հաղորդած տեղեկություններից հայտնի է դառնում, որ 6-րդ դարում հայկական մի զորամաս գտնվել է Սիցիլիայում։ Այդ զորամասը ղեկավարել է Դորիֆեյ անունով բարձրաստիճան մի զինվորական ։ Հայ զինվորականների մի մեծ խումբ երկար ժամանակ գտնվել է Աֆրիկայի հյուսիսային շրջաններում և Եգիպտոսում։ Այդ մասին վտակում են մեզ հունական և լատինական մի շարք արձանագրություններ, որոնք թողել են հայ բարերարները՝ իրենց կառուցած եկեղեցիների և հասարակական այլ շինությունների վրա ։
Հայկական գաղթօջախների մասին տեղեկություններ կան նաև Պերգամոնում, Կրետե կղզում և այլ վայրերում։ Նիկողայոս Ադոնցը պնդում է․
Աֆրիկայում գտնվող բյուզանդական բանակում հայկական փոքրիկ զորամասեր են ունեցել հայ բարձրաստիճան զինվորականներ Հովհաննես և Արտավան Արշակունիները, Հովհաննես Տրոգլիտը (Կրեսկոնիոս Կոիպպոսի դյուցանզավեպի հերոսը) և նրա եղբայր Պապոսը։ Հայկական զորամաս է ունեցել 557 թվականին Կովկասում գործող բյուզանդական բանակի հայ հրամանատար Հովհաննես Կամսարականը և ուրիշներ։
Բյուզանդական հայ գաղթօջախների բնակչությունը միայն զինվորականներից չէր բաղկացած, այնտեղ եղել են նաև մեծ թվով գյուղացիներ, արհեստավորներ, առևտրականներ և սոցիալական այլ խավերի ներկայացուցիչներ։ Անգլիացի բյուզանդագետ Ռենսիմանը, իր «Բյուզանդիայի քաղաքակրթությունը» խորագրով աշխատության մեջ նշում է, որ «Հայերը ոչ միայն իրեն [Բյուզանդիային] պարգևել են բազմաթիվ կորովի հայեր, այլև՝ իրենց լավագույն գործի մարդկանց մի մասը» ։
Ըստ Պրոկոպիոսի տեղեկության՝ 6-րդ դարում միջազգային առևտրի կենտրոն էր նաև Դվինը։ Հեղինակը նշում է․
Հովհաննես Եփեսացի պատմիչը՝ խոսելով բյուզանդիայի հայ գաղթականության մասին, հայտնում է, որ Բյուզանդիա եկող հայ գաղթականները հաստատվել էին կայսրության բոլոր մասերում, և «Գլխավոր քաղաքներից շատերը հայկական գաղթօջախներ և եկեղեցական համայնքներ ունեին» ։
Բյուզանդիայի գաղթօջախները 8-9-րդ դարերում
Խալիֆայության և Սասանյան Պարսկաստանի միջև Քադեսիայում 637 և Նեհավենդում 642 թվականին տեղի ունեցող արյունահեղ պատերազմից հետո, երբ Սասանյան բանակները պարտություն կրեցին և Պարսկաստանն ընկավ խալիֆայության գերիշխանության տակ, բուֆերային վիճակ ունեցող Հայաստանի համար մրցակցող երկրների կազմը փոխվեց․ նախկին պարսկաբյուզանդական մրցակցությունը փոխարինելու եկավ արաբ-բյուզանդական մրցակցությունը։
Բյուզանդական բանակներն առաջին անգամ բախվելով արաբական զորքերի հետ, պարտություն կրեցին։ Շուտով խալիֆայության զորաբանակները նվաճեցին փոքրասիական մի շարք երկրներ, այդ թվում՝ նաև Հայաստանը։
Խալիֆայության կողմից Փոքր Ասիան նվաճելուց հետո, սկսվեցին արյունահեղ պատերազմները, որոնք տեղի էին ունենում կա՛մ Հայաստանում, կա՛մ հարևան երկրներում։ Այս մրցակցության մեջ մինչև 9-րդ դարի 80-ական թվականները, հաջողությունը հիմնականում խալիֆայության կողմն էր։ Սակայն 9-րդ դարի 80-ական թվականներից սկսած բյուզանդական բանակների հարվածների տակ արաբները սկսում են դանդաղորեն ետ նահանջել ճիշտ այն ուղիով, որով առաջացել էին։
Հայաստանի՝ խալիֆայության գերիշխանության տակ ընկնելուց հետո ևս շարունակեց մեծ թվով գաղթականության հոսքը դեպի Բյուզանդիա։ Հայ ժողովրդի նոր գաղթականության առաջացման պատճառը կապված էր գլխավորապես Հայաստանի նկատմամբ խալիֆայության վարած դաժան քաղաքականության հետ։ Խալիֆայությունը Հայաստանը նվաճելուց հետո, սկզբնական շրջանում վարեց համեմատաբար մեղմ քաղաքականություն․ նա պահպանեց հայ նախարարների ներքին անկախությունը, ժողովրդի վրա չափավոր հարկեր նշանակեց և ի հաշիվ վճարելիք հարկերի թույլ տվեց Հայաստանում պահել 15 000 հոգուց բաղկացած հեծելազոր։ Խալիֆ Մռավիան հայ նախարարների հետ նույնիսկ պայմանագիր կնքեց և խոստացավ ռազմական օգնություն ցույց տալ Հայաստանին, եթե նա հարձակման ենթարկվի։
Կայսրության ձեռնարկած քաղաքականության կիրառողներից մեկը հանդիսացավ Հերթ ոստիկանը, ով 725 թվականին աշխարհագիր կատարեց Հայաստանում և ծանրացրեց հարկերը։ Ըստ Ղևոնդ պատմիչի հաղորդած տեղեկության՝ հարկերը վճարելու համար ժողովուրդը հարկադրված եղավ վաճառել իր լծկան անասունները և գույքը։ Չվճարող հարկատուի վզից կապարյա կնիք էին կախում և տանջում անասելի չարչարանքներով ։
Ստեփանոս Ասողիկը հայտնում է, որ բյուզանդական բանակը 688 թվականին, երբ մտել է Անդրկովկաս, վերադառնալիս ասպատակել է Հայաստանի 25 գավառները և 8 000 ընտանիք գերի է տարել ու վաճառել բյուզանդական շուկաներում՝ որպես ստրուկներ ։
7-րդ դարի առաջին տասնամյակում գաղթականության մի մեծ խումբ Հայաստանից Մելիտինե, իսկ այնտեղից Չորրորդ Հայք է փոխադրել Ֆիլիպիկ կայսրը (711-713)։ Այդ մասին Թեոֆան պատմիչը հետևյալ տեղեկությունն է հաղորդում․
Այս գաղթականության մասին խոսում է նաև Միքայել Ասորին․
752 թվականին Կոնստանտին կայսը արաբներից խլեց Կարինը և նրա մոտի գավառները, սակայն չկարողացավ դրանք իր ձեռքում պահել և հարկադրված եղավ նահանջել․ այդ ժամանակ տեղի հայ բնակչությունը, վախենալով արաբների վրեժխնդրությունից, դիմեց կայսրին և խնդրեց իրեն բյուզանդական հպատակության տակ առնել ու տանել արևմուտք․
Կայսրը համաձայնվեց և բյուզանդական բանակը նահանջելիս հայ բնակչության մի զանգված գաղթեցրեց Բյուզանդիա։
Սկզբնաղբյուրներում տեղեկություններ կան, որ 778 թվականին արաբա-բյուզանդական պատերազմի ժամանակ Լևոն Գ-ն հայ գաղթականության մի խոշոր խումբ Մարաշից տեղափոխել է Թրակիա ։
Ղևոնդը վկայում է, որ 775-780 թվականներին, երբ խալիֆայության՝ Հայաստանում կատարած կեղեքումներն այնպիսի չափերի հասան, որ ապրուստը Հայաստանում անտանելի դարձավ, ապա բազմաթիվ հայեր իրենց ֆիզիկական գոյությունը պահպանելու համար հարկադրված եղան գաղթել և ապաստանել Բյուզանդիայում ։ Այս ֆաղթականության ղեկավարներն են եղել Շապուհ Ամատունին և նրա որդին՝ Համամը։ Կոստանդին կայսրը գաղթող հայ բնակչությանն ընդունել է մեծ սիրով և բնակություն հատկացրել «ի բարւոք և յարգաւանդ երկրի» ։
Բյուզանդական իշխանությունները 8-րդ դարի վերջին քառորդում ստեղծված նոր իրադրության մեջ, գործող հայ բնակչության հողամասեր են հատկացնում գլխավորապես արաբական սահմանագլխի վրա։ Նրանք ցանկանում էին հայ բնակչությունից պաշտպանողական հզոր թումբ ստեղծել խալիֆայության դեմ։ Բյուզանդիայի վարած այս խաղաքականության շնորհիվ 8-րդ դարում հայ գաղթականության այնքան մեծ խմբեր կենտրոնացան Կապադովկիայում, Պոնտոսում և Տավրոսում, որ շուտով այդ վայրերի բնակչության մեծամասնությունը կազմեցին հայերը։ Հույն պատմիչ Կեդրենոսը հայտնում է, որ Պոնտոսում այնքան շատ հայեր էին կենտրոնացել, որ այդ երկրի նախկին անունը մոռացության էր տված և այժմ «Հայաստան է կոչվում» ։ Այս և այլ պատմիչների տեղեկությունների հիման վրա անգլիացի բյուզանդագետ Բիսըլը հանգել է այն եզրակացության, որ 8-9-րդ դարերում Փոքր Ասիայի բնակչության «իրական մեծամասնությունը հայեր են եղել» ։
Հայկական, ինչպես սլավոնական խոշոր գաղթականական օջախների առկայությունը Բյուզանդիայում պարտավորեցնում էր կայսրությանը օրենսդրական որոշ պարզություն մտցնել հողօգտագործության իրավունքի մեջ, կարգավորել գյուղական ազատ համայնքների և վարձակալների հարաբերությունները։ Այս նպատակն էր հետապնդում Լևոն Գ-ի հրապարակած «Nomos georgikos»-ը (թարգմ․՝ «Երկրագործության օրենքները»)։ Ըստ այս նոր օրենքի՝ գաղթականները հողին ամրացված ազատ համայնքներ են ճանաչվում ի տարբերություն բնիկների, որոնց զգալի մասը զուրկ էին անձնական ազատությունից, և հողատիրության իրավունք են ստանում։
8-րդ դարում ևս Բյուզանդիայի հայ բնակչությունը սկսում է մեծ չափերով զինվորներ մատակարարել բյուզանդական բանակներին։ Հայ զորամասերը Բյուզանդիայի ներքին կյանքում վճռական ուժ են դառնում և սկսում ակտիվ միջամտություններ կատարել քաղաքական կյանքում։ Բյուզանդագետ Շլյումբերժեն, հիմնվելով Աբու Ֆարաջի տեղեկության վրա, գտնում է, որ «այդ դարաշրջանում բյուզանդական լավագույն գնդերը հայերից էին կազմված» ։
778 թվականին, երբ բյուզանդական բանակները ռազմական գործողություններ սկսեցին խալիֆայության դեմ, Բյուզանդիայի փոքրասիական հինգ զորախմբերից չորսի հրամանատարները հայեր էին՝ Արտավազդ Մամիկոնյան, Տաճատ Անձևացի, Վարազ-Տիրոց Բագրատունի և Գրիգոր-Մուշեղիկ Մամիկոնյան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայերը Բյուզանդական կայսրությունում
Շարունակականության սկզբունք
Շարունակականության սկզբունք (principe de continuité)` բնափիլիսոփայության սկզբունքն է, համաձայն որի բնության մեձ փոփոխությունները կատարվում են աստիճանաբար։
Ծագում
Շարունակականության գաղափարը գալիս է դեռևս Արիստոտելի ժամանակներից ։ Գործածել է նաև Իսահակ Նյուտոնը։ Գաղափարն իրենց աշխատանքներում կիրառել են նաև Կարլ Լինեյը և Չարլզ Դարվինը։ Շարունակականության սկզբունքն իր աշխատություններում վիճարկել է Հեգելը, ապա նաև դա արվել է քվանտային ֆիզիկայում
Բենիգնո Ակինո Կրտսեր
Սենատոր, Տարլակ նահանգի նահանգապետը, Ազատամտական կուսակցության գլխավոր քարտուղարը, ինչպես նաև նախագահ Ֆերդինանդ Մարկոսի ընդդիմության առաջնորդը։ Վերջինիս կառավարման ընթացքում որոշ ժամանակ անցկացրել է բանտում, իսկ հետո ստիպված է եղել լքել հարենիքը։ Սպանվել է Մանիլայի միջազգային օդանավակայանում (որը հետագայում անվանակոչվել է իր պատվին) ԱՄՆ-ից հայրենիք արտագաղթելու ժամանակ։ Հանցագործության կասկածանքը ընկավ Մարկոսի վրա, ով 1986 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ, որոնք ի վերջո վերաճեցին ազգային շարժման, լքեց Ֆիլիպինները, և նախագահի պաշտոնը զբաղեցրեց Բենիգնոյի այրի կին Կորասոն Ակինոն։ 2004 թվականին Բենիգնո Ակինոյի մահվան օրը հռչակվեց ազգային և ոչ աշխատանքային օր։ 2010 թվականի հունիսի 30-ից 2016 թվականի հունիսի 30-ը Ֆիլիպինների նախագահը եղել է նրա որդի Բենիգնո Ակինո III-ը։
Շարունակականության սկզբունք
Natura non facit saltus
Այս սկզբունքը բնորոշող լատիներեն "Natura non facit saltus" («Բնությունը ցատկեր չի անում») արտահայտությունն առաջին անգամ գործածել է Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցը։
Բենիգնո Ակինո Կրտսեր
Անձնական կյանքը
1954-ի հոկտեմբերի 11-ին նա ամուսնացել է Կորասոն Ակինոյի հետ, ում հետ նա ունի հինգ երեխաներ․
Շարունակականության սկզբունք
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիներեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Բնության փիլիսոփայություն
Բենիգնո Ակինո Կրտսեր
Անձնական կյանքը
1981-ի հունիսին Փաթ Ռոբերտսոնի հետ հարցազրույցում 700 ակումբում Ակինոն ասաց, որ մեծացել է կաթոլիկ։ Ըստ նրա, իր կրոնական զարթոնքը սկսվել է ավետարանական քրիստոնյա Չարլզ Քոլսոնի1976-ին հեղինակախ Ծնվել նորից գիրքը կարդալուց հետո, Մարկոսի վարչակարգի ներքո մեկուսացման ընթացքում ։
Ֆիլմերում
Նա պատկերվել է Ամադո Քոտեզի 1994-ի Մայոր Կեսար Կլիմակո ֆիլմում։ Նրա եղբորորդին ապագա Սենատոր Բամ Ակինոն պատկերել է նրան պրոդյուսեր Յունիթելի և ռեժիսոր Ջան Ռեյեսի Նինոյի վերջին ճամփորդությունը փաստագրական ֆիլմում։ Նա նաև աչքի է ընկեր Վտանգավոր կյանք ֆիլմում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սպանված քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ֆիլիպինցի հասարակական գործիչներ
Արևելյան հնագույն եկեղեցիներ
Արևելյան հնագույն եկեղեցիներ (նաև՝ Արևելյան հնագույն ուղղափառ եկեղեցիներ), քրիստոնյա Արևելքում կազմավորված եկեղեցիներ, որոնք, մերժելով Քաղկեդոնի ժողովը, կազմել են Ընդհանրական եկեղեցում առանձին դավանական ընտանիք։ Արևելյան հնագույն ուղղափառ եկեղեցիներն իրենց դավանանքով հետևորդներն են Ալեքսանդրիայի քրիստոսաբանության և աստվածաբանության, որոնք հաղթանակել և ուղղափառ են ճանաչվել առաջին երեք տիեզերական ժողովներում։ [[Պատկեր:Orthodoxy by Country.svg|ձախից|մինի|300px|Ուղղափառության և Արևելյան հնագույն եկեղեցիների տարածվածությունն աշխարհում ըստ երկրների։
Ուղղափառություն {{legend|#000055|Գլխավոր դավանանք (ավելի քան 75%)}} {{legend|#0000aa|Գլխավոր դավանանք (50% - 75%)}} {{legend|#0000ff|Կարևոր դավանանք (20% - 50%)}} {{legend|#5555ff|Կարևոր դավանանք (5% - 20%)}} {{legend|#aaaaff|Փոքրամասնության դավանանք (1% - 5%)}} Արևելյան հնագույն եկեղեցիների տարածվածությունը {{legend|#550000|Գլխավոր դավանանք (ավելի քան 75%)}} {{legend|#d40000|Գլխավոր դավանանք (50% - 75%)}} {{legend|#ff0000|Կարևոր դավանանք (20% - 50%)}} {{legend|#ff5555|Կարևոր դավանանք (5% - 20%)}} {{legend|#ffaaaa|Փոքրամասնության դավանանք (1% - 5%)}} ]] Ընդունելով միայն երեք տիեզերական ժողովների դավանանքային վճիռները՝ Արևելյան Ուղղափառ Եկեղեցիները գտնում են, որ Նիկիայի Ա (325), Կ․ Պոլսի Բ (381), Եփեսոսի Գ (431) տիեզերաժողովները բանաձևել են քրիստոնեական կրոնի և հավատի հիմնական սկզբունքները, այն է՝ Որդու Աստվածությունը, Սուրբ Երրորդության, Մարդեղության և Փրկագործության խորհուրդները։ Հետագայի նորամուծությունները նրանք համարում են ալեքսանդրյան աստվածաբանական ավանդությանը հակասող։ Արևելյան Ուղղափառ Եկեղեցիները, դավանելով միաբնակությունը (Miaphysitism), մերժում են եվտիքեսությունը (Monophysitism), նեստորական և քաղկեդոնական երկաբնակությունը (Dyophysitism), կանգնել են դավանական այն սկզբունքների վրա, որոնք ավանդվել են Աստվածաշնչով, երեք տիեզերական ժողովներով և եկեղեցու հայրերի ուսուցումներով։
Կատեգորիա:Արևելյան քրիստոնեություն Կատեգորիա:Արևելյան հնագույն եկեղեցիներ Կատեգորիա:Հակաքաղկեդոնականություն Կատեգորիա:Կրոնի պատմություն
Առնոլդ Կալինին
Առնոլդ Կալինին (Арно́льд Ива́нович Кали́нин, ), խորհրդային և ռուսական դիվանագետ։ Արտակարգ և լիազոր դեսպան։ Ռուսաստանի Դաշնության դիվանագիտական ծառայության վաստակավոր աշխատող (1999)։
Կենսագրություն
Ավարտել է Մոսկվայի Միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը (1951) և ԽՍՀՄ ԱԳՆ Դիվանագիտական ակադեմիային կից որակավորման բարձրացման ֆակուլտետը (1989)։ Իրավաբանական գիտությունների թեկնածու։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դիվանագետներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դիվանագետներ Կատեգորիա:Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Բարեկամության շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային դիվանագետներ
Կլինովոե (գյուղ, Արտյոմովսկի շրջան)
Կլինովոե (Клинове), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Արտյոմովսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Կլինովոե գյուղում բնակվում էր 826 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Արտյոմովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պատմություն երկու քաղաքների մասին
"Պատմություն  երկու քաղաքների մասին" (A Tale of Two Cities), տպագրված է 1859,  Չարլզ Դիքենսի պատմական վեպերից Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակների մասին։
Սյուժե
Լոնդոն, 1775 թ.։ Տարեց բանկային ծառայողը Ջարվիս Լորիսը հաղորդում է 17-ամյա Լյուսի Մանետին այն մասին, որ նրա հայրը ամենևին էլ չի մահացել (ինչպես նա համարում էր), այլ իր ծննդյան պահից պահվել է Բաստիլում՝ չար մարկիզուհի Էվրեմոնդայի հսկողության տակ։ Հիմա նա ազատվել է և ապրում է Փարիզում իր նախկին ծառաների հետ։ Լորիսը և Լյուսին մեկնում են Ֆրանսիա, որպեսզի դժբախտին տանեն հայրենիք։
1780 թվական։ Լոնդոնի Օլդ-Բեյլ դատարանում դատում են ֆրանսիացի գաղթական Չարլզ Դարնիին։ Խելոք փաստաբանին՝ Կարտոնին, հաջողվում է համոզել դատարանին իր անմեղության մասին։ Ազատվելով, Դարնին Փարիզում հանդիպում է իր հորեղբորը՝ մարկիզ Էվրեմոնդին։ Գիշերը Էվրեմոնդը հըուրընկալում է քաղաքացիների, որոնք վրաերթի էին ենթարկվել իր կառքով։
1789 թվական։ Բարեհոգի Դարնին Լյուսիի հետ ապրելով Լոնդոնում՝ ստանում է Փարիզից նամակ, որտեղ նրա տարեց ծառան, բռնվելով դատարանի կողմից, խնդրում էր օգնություն։ Հազիվ Դարնին քայլում էր ֆրանսիական հողի վրա, երբ նրան ձերբակալում են որպես փախստական և նետում Լաֆորս բանտ։ Դարնիի ընտանիքտ ամբողջ կազմով ձեռնամուխ է լինում նրա փրկությանը։
1 տարի և երեք ամիս ընթանում է Դարնիի դատավարությունը։ Գործընթացի ժամանակ նրա դեմ ցուցմունք է տալիս մադամ Դեֆարժը։ Չնայած Մանետի միջամտությունը՝ ի պաշտպանություն փեսայի, Էվրեմոնդի ոճրագործությունների տպավորության տակ հեղափոխական դատարանը Մահապատժի է դատապարտում Դարնիին։
Փաստաբան Կարտոնին, որը անպատասխան սիրահարված էր Լյուսիին, կարողանում է լսել մադամ Դեֆարժի խոսակցությունը, որտեղ նա բացահայտում է Էվրեմոնդի հանդեպ ունեցած ատելության իրական պատճառը. շատ տարիներ առաջ հանգուցյալ Էվրեմոնդը բռնաբարել էր իր քրոջը՝ բուժող բժշկի հետ, որ հանդիսանում էր բժիշկ Մանետը։ Նրա ընտանիքը դատապարտված էր մահվան, և ինքը ողջ է մնացել միայն հրաշքով։
Կարտոնը զգուշացնում է Լյուսիին և նրա ընտանիքինն որ անհրաժեշտ է շտապ լքել Ֆրանսիան, քանի որ մադամ Դեֆարժի հաջորդ զոհը կդառնա ինքը՝ Լյուսին, ու իր դուստրը։ Շանտաժի օգնությամբ նա փոխում է իր հագուստը Դարնիի հետ։ Քանի որ արտաքուստ նրանք շատ նման են, Դարնիին հաջողվում է անարգել դուրս գալ բանտից և Փարիզից, իսկ Կարտոնը մյուս օրը հադես է գալիս նրա փոխարեն։
Կարտոնի վերջին խոսքերից պարզ է դառնում, որ նա համարում է իր արարքը զոհաբերություն՝ Լյուսսի սիրո և հանուն նրա երջանկության։ Գրքի վերջում ցուցադրվում է մադամ Դեֆարժի մահը՝ հավատարիմ տնային տնտեսուհի Լյուսի Մանետի ձեռքերում։ Դարնի ամուսինները ապահով վերադառնում են Լոնդոն։
Վերլուծություն
«Պատմություն  երկու քաղաքների մասին» վեպի  գաղափարը Դիքենսին  եկել  է Ուիլկի  Քոլինզի պիեսի բեմադրության  ժամանակ, որի  գլխավոր  հերոսը իրեն զոհաբերում է  հանուն  իր սիրելիի երջանկության։ Այս պատմությունը, որը ունեցել է զուգահեռներ  հենց Դիկենսի կյանքի  հետ, կապվել են մտքեր Ֆրանսիական հեղափոխության մասին։ Կարդալով Թոմաս Քարլայլի պատմական գրքերը՝  Դիքենսը նրան երկրպագել  է և նրանից  շատ բաներ   է սովորել։
Ինչը բնորոշ է հասուն Դիկենսին, գործողությունների նմուշները թույլ են տալիս ուրվագծել թելեր, կապված ամբողջ հասարակությանը, և  ընթերցողի  աչքերի  առջևով անցկացնել  ամենատարբեր խավերի  ներկայացուցիչներին։ Իրավաբանի մասնագիտությունը, ինչպես միշտ, հանգեցնում է  դրամատիկ նկարագրով դատական գործընթացների։
Ժողովրդականությունը
Անգլախոս երկրներում եզակի (բացառությամբ «Բարնեբի Ռաջի») Դիկենսի պատմավեպը դարձել է դասագիրք։ Նշվում է, որ տպաքանակի 200 միլիոն օրինակով գրողի ստեղծագործությունը ոչ միայն առավել հայտնի է անգլալեզու երկրներում, այլև անգլալեզու գրականության մեջ զբաղեցնում է անփոխարինելի դեր։
Վեպը բազմիցս էկրանավորվել է՝ առաջին անգամ 1911 թ. Դասական է համարվում 1935 թ. էկրանավորումը, որի պրոդյուսերն էր Դ. Սելզնիկը։ 1980 թվականին դուրս է եկել նաև ամերիկյան էկրանավորումը, անգլերեն մինիսերիալ, իսկ 1984 թ.՝ ավստրալիական մուլտֆիլմ։ Վեպի սյուժեն օգտագործվում է որպես օպերա և մյուզիքլ։
Այնուամենայնիվ ռուսալեզու ընթերցողներին գիրքը համեմատաբար քիչ է հայտնի, հավանաբար, նկատի ունենալով հեղափոխական իրողությունների պատկերները, նրան դարձրել է հարձակման թիրախ մարքսիստական գրականագետների համար։
Հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործություններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:1859 վեպեր Կատեգորիա:Չարլզ Դիքենսի վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր
Վիկտոր Սամորեզով
Վիկտոր Կոնստանտինովիչ Սամորեզով (Виктор Константинович Саморезов, ), խորհրդային նկարիչ, ծովանկարիչ, բատալիստ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) ։
Կենսագրություն
Վիկտոր Սամորեզովը ծնվել է 1919 թվականի օգոստոսի 11-ին Կուբանում։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին ծառայել է Հյուսիսային նավատորմի ափամերձ հրետանու զորամասերում։ Մասնակցել է Ճապոնիայի դեմ պատերազմին։ Պարգևատրվել է «Մարտական ծառայությունների համար», «Լենինգրադի պաշտպանության համար», «Գերմանիայի նկատմամբ տարած հաղթանակի համար», «Ճապոնիայի նկատմամբ տարած հաղթանակի համար» մեդալներով ։ 1947-1953 թվականներին սովորել է Լենինգրադի Ի․ Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում, որն ավարտել է Ռ. Ռ. Ֆրենցի արվեստանոցում՝ գեղանկարչության նկարչի կոչման շնորհմամբ։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Հիդրոտուրբինի փորձարկում» նկարը ։
Մասնակցել է ցուցահանդեսներին 1953 թվականից՝ ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների գործերի հետ միասին։ Ստեղծել է ժանրային և մարտական նկարներ, դիմանկարներ, լանդշաֆտներ։ 1953 թվականին դարձել է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։ Ստեղծագործության հիմնական ուղղությունը թեմատիկ նկարն է՝ զարգացած սյուժետային հիմքով։ Սամորեզովի ստեղծած ստեղծագործությունների թվում են՝ «Աշուն», «Ալեբախություն» (երկուսն էլ 1956), «Буеристы», «Из сурового похода» (обе 1960), «Հյուսիսային ֆակտորիա» (1961), «Ձկնորսաշրջանից առաջ» («Перед путиной»), «Մուրմանսկի ձկնորսները» , «Հյուսիսային ֆիորդ» (բոլորը 1964), «Ձկնորսական նավահանգստում» (1967), «Առափնյա», «Яхт-клуб» (երկուսն էլ 1973), «Հյուսիսծովայինները հարձակվում են» («Североморцы наступают») և այլն։
Մահացել է 1993 թվականի հունվարի 13-ին Սանկտ Պետերբուրգում։
Մոնտալեգրո
Մոնտալեգրո  (Montallegro), կոմունա Իտալիայում, Սիցիլիա մարզի Ագրիջենտո գավառում ։
Վիկտոր Սամորեզով
Կենսագրություն
Վիկտոր Սամորեզովի ստեղծագործությունները գտնվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում, Ճապոնիայում, Ֆրանսիայում և այլ երկրներում։
Մոնտալեգրո
Բնակչությունը կազմում է 2727 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 101 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 27 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 92010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0922։
Քաղաքի հովանավորն է սուրբ Լեոնարդոն։ Քաղաքի տոնը նշվում է նոյեմբերի 6-ին։
Վիկտոր Սամորեզով
Ցուցահանդեսներ
-->
Մոնտալեգրո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Վիկտոր Սամորեզով
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Խորհրդային նկարիչներ
Մոնտալեգրո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Younger Now (երգ)
Younger Now, ամերիկացի երգչուհի Մայլի Սայրուսի վեցերորդ համանուն ստուդիական ալբոմի երկրորդ սինգլն է։ Երգը թողարկվել է 2017 թվականի օգոստոսի 18–ին՝ RCA Records լեյբլի կողմից։ Երգը գրվել է Սայրուսի և Օրեն Յոելի կողմից։ Պրոդյուսեր հանիդսացավ Օրենը։ Տեսահոլովակը լույս տեսավ սինգլի թողարկման նույն օրը։
Պատմություն և թողարկում
Miley Cyrus and Her Dead Petz (2015) ալբոմից հետո Սայրուսն անցկացրեց իր ժամանակը վերականգնելով իր ժամանակի անվանի պատկերը և ստեղծեց Younger Now ալբոմը։ Վերջինիս թողարկումից (սեպտեմբերի 29, 2017) առաջ Սայրուսը թողարկեց Malibu–ն որպես առաջին, իսկ Inspired–ը՝ գովազդային սինգլներ։ Ապա, նույն տարվա օգոստոսի 18–ին թողարկեց ալբոմի համանուն երգը որպես երկրորդ սինգլ՝ իր տեսահոլովակի հետ միասին ։ Այն թվագի փոփ երգ է, որի շապիկում պատկերված է Սայրուսը դպրոցական տարիներին ։
Կոմպոզիցիա
Երգը կատարվում է Լյա մաժորում։ Տեմպը բավականին արագ է՝ րոպեում 122 բիթ։ Սայրուսի վոկալները E3–ից ձգվում են մինչև B4 ։ Երգի բառերը պատմում են վերջին տարիների Սայրուսի ճանապարհի փոփոխությունների մասին, վերջանալով հայտարարությամբ, որ նա այժմ իր լավագույն տարբերակն է։ «Ես չեմ վախենում նրանից, թե ով եմ եղել / Ոչ ոք նույնը չի մնում» –հռչակում է Սայրուսը։ «Փոփոխությունը մի բան է, որին կարող ես վստահել / Ես ինձ շատ ավելի երիտասարդ եմ զգում այժմ» ։
Քննադատական ընդունում
USA Today–ի աշխատակից Մաև Մակդերմոթը պնդում է, որ «այս երգն անսահմանորեն ավելի լսելի է, քան Dead Petz ալբոմի երգերի մեծամասնությունը», սակայն քննադատեց Սայրուսին «այս իմաստավոր և անձնական երգի մեջ բավականաչափ բան չփոխանցելու» համար ։
Կենդանի կատարումներ
Սայրուսը Younger Now–ն առաջին անգամ կատարեց օգոստոսի 27–ին՝ 2017 MTV Video Music Awards–ի ժամանակ։ Կատարման ընթացքում տարիքով մարդիկ հանդես եկան որպես պարողներ, իսկ երեխաները բեմում քշում էին փոքրիկ հեծանիվներ ։ Սեպտեմբերի 7–ին Սայրուսը կատարեց երգը Էլեն Դեջեներեսի շոուում։ Երրորդ անգամ նա կատարեց Younger Now–ն և մի շարք այլ երգեր՝ «Malibu», «See You Again» և «Party in the U.S.A.»–ն BBC Radio 1 ռադիոկայանի Live Lounge սեգմենտի ժամանակ։ Մեկ շաբաթ հետո նա նույն հարթակում կատարեց Ռոբերտա Ֆլեքի «The First Time Ever I Saw Your Face» երգը ։
Պատմություն և համառոտագրություն
Երգի տեսահոլովակը ոգեշնչված է 1950–ականներով։ Տեսահոլովակի ամենավառ պահերից մեկն այն է, երբ ծեր կինը կախվում է ստրիպտիզի ձողից և էկրանին են գրվում «Ոչ ոք չի մնում նույնը» բառերը ։ Տեսահոլովակի պրոդյուսերն են Սայրուսն ու վաղեմի համագործակից Դայեն Մարթելը։ Հոլովակում ինչպես նաև ցուցադրվում է Սայրուսը իր երիտասարդ տարիքի կերպարով խաղալիքի հետ շփվելիս և մի շարք տարիքով համաքաղաքացիների հետ պարելիս։ Ըստ 2017 թվականի հոկտեմբերի ցուցանիշների տեսահոլովակը ունի ավելին քան 40 միլիոն դիտում ՅուԹյուբ կայքում։
Ընդունում
USA Today–ը ենթադրում է, որ ստրիպտիզի տեսարանը հիշեցնում է Սայրուսի և Ռոբին Թիքի սկանդալային We Can't Stop երգի կատարումը՝ Սայրուսի Bangerz–ի տարիներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մայլի Սայրուսի երգեր Կատեգորիա:Երգեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2017 երգեր
Խոսե Մարիա Սիսոն
Խոսե Մարիա Կանլաս Սիսոն (José María Canlás Sison, ), ֆիլիպինցի բանաստեղծ և գրող, Ֆիլիպինների Կոմունիստական կուսակցության Մաոյի և Նոր ժողովրդական բանակի գաղափարների ղեկավարն ու գլխավոր տեսաբանը։
Կենսագրություն
ՖԿԿ (մաոիստական) պաշտոնական պատմությունը հաշվվում է 1968 թվականից և հատկապես կապված է Խոսե Մարիա Սիսոնի գործունեության հետ։ 1969 թվականին Սիսոնի նախաձեռնությամբ ստեղծվեց Ֆիլիպինների Նոր ժողովրդական բանակը որպես մաոսիստական Կոմունիստական կուսակցության զինված թև։ Ինքը՝ Խոսե Մարիա Սիսոնը, ստիպված էր լքել երկիրը և հիմնավորվել Նիդերլանդներում, որը չէր խանգարում նրան գրեթե 50 տարիների ընթացքում իրականացնել Ֆիլիպինների կոմունիստական կուսակցության և Նոր ժողովրդական բանակի գործունեության ընդհանուր ղեկավարմանը «Արմանդո Լիվանագ» և «Ամադո Գերերո» կեղծանուներով։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլիպինցի գրողներ Կատեգորիա:Կրոնների քննադատներ Կատեգորիա:Ֆիլիպինցի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ
Պետրոս I-ի կղզի
Պետրոս I-ի կղզի (Peter Øy), անմարդաբնակ կղզի Խաղաղ օվկիանոսի անտարկտիկական հատվածում՝ Բելինգսհաուզենի ծովում՝ ծովի մակարդակից 400 կմ բարձրության վրա։
Կղզին գտնվում է Անտարկտիդայի ցամաքային սահմանի մոտ՝ Ալեքսանդր I-ի երկրում։
Վարչականորեն, որպես կախյալ տարածք մտնում է Նորվեգիայի անդրծովյան տարածքների մեջ։ Որպես Նորվեգիայի մաս չի ճանաչվել երկրների մեծ մասի կողմից։
Աշխարհագրություն
Ամենաբարձր լեռնագագաթն ունի ծովի մակարդակից 1640 մետր բարձրություն ։ Այն իրենից ներկայացնում է հրաբխային լեռնազանգված։ Կղզին գրեթե ամբողջությամբ (95 %) սառցապատ է։ Ափամերձ որոշ հատվածներում նկատվում են հողի քարքարոտ շերտեր։
Նամերի վայրէջքների համար կան ընդամենը երեք հարմար վայրեր։
Պատմություն
Կղզին հայտնաբերվել է 1821 թվականի հունվարի 11-ին։ Ռուսական արշավախումբը՝ Ֆաբիան Գոթլիբ ֆոն Բելլինգսհաուզենի գլխավորությամբ բացահայտել է կղզին հարավային բևեռի ուսումնասիրությունների ժամանակ։ Կղզու հայտնաբերման գործում մեծ էր ռուսական նավատորմի դերը և դա է պատճառը, որ աշխարհագրական այս օբյեկտը ստացել է ռուսաց կայսր Պետրոս I Մեծի անունը։
Կղզում նրանք բարձրացրեցին Նորվեգիայի դրոշը և այս տարածքը հաստատեցին որպես Նորվեգիայի մաս։ Այս պահանջը հաստատվել է Նորվեգիայի խորհրդարանի կողմից։ Աշխարհի պետությունների մեծ մասը Պետրոս I-ի կղզին չեն համարում, որպես Նորվեգիայի թագավորության մաս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի անդրծովյան տարածքներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի կղզիներ Կատեգորիա:Անմարդաբնակ կղզիներ
Կարլ Յունգի ինստիտուտ
Կարլ Գուստավ Յունգի ինստիտուտ, ուսումնագիտական հաստատություն Ցյուրիխում (Կյուսնախտի արվարձանում), որը հիմնադրվել է 1948 թվականին շվեյցարացի հոգեբույժ և հոգեբան, վերլուծական հոգեբանության հիմնադիր Կարլ Գուստավ Յունգի կողմից։
Նկարագրություն
Ինստիտուտը հիմնադրվել է վերլուծական հոգեբանության և հոգեթերապիայի ոլորտում մասնագետների ուսուցման և հետազոտությունների անցկացման համար։ Կարլ Գուստավ Յունգը ղեկավարել է ինստիտուտը մինչև իր մահը՝ 1961 թվականը։
Ինստիտուտի գրադարանն ունի շուրջ 15 000 գիրք և պարբերական հրատարակություններ, որոնք վերաբերում են յունգյան հոգեբանությանը։
Աշխարհի մի շարք երկրներում կան կազմակերպություններ, որոնք նույն գործառույթներն են կատարում ազգային մասշտաբով (հետազոտություններ, մասնագետների ուսուցում և սերտիֆիկացում), օրինակ, հետևյալ քաղաքներում և երկրներում․
Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ
Գերմանիա
Իսոնա
Իսոնա  (իսպ.` Isona i Conca Dellá), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Լեյդա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Էլ Պալյարս Խուսսա շրջանում։ Զբաղեցնում է 135.3 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը՝ 1150 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Կոդեմա
Կոդեմա (Кодема), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Արտյոմովսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Կոդեմա գյուղում բնակվում էր 590 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Արտյոմովսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Առևտրական Մոսկվինի տուն
Առևտրական Ֆեոդոր Մոսկվինի տուն, առևտրային տարածքներ ունեցող բնակելի շենք Վիբորգում, որը գտնվում է քաղաքի գլխավոր` Կարմիր հրապարակում։ Հյուսիսային մոդեռն ոճով Վիբորգի կենտրոնում տեղակայված հինգ հարկանի շենքը ներառված է ճարտարապետական հուշարձանների ցանկում։
Պատմություն
Եկամտային տան կառուցման համար հարուստ վիբորգցի վաճառական Ֆեոդոր Մոսկվինը գնել էր հողամաս Կարմիր ջրհորի հրապարակում, որի քաոսային փայտե շինությունները, քաղաքային հատակագծի համաձայն, «Եղջյուրավոր բերդ»-ի հնացած ամրությունները քանդելուց հետո իրենց տեղը զիջել էին քարե բազմահարկ շենքերին։ 1907 թվականին մշակված շենքի նախագծի հեղինակը վիբորգցի ճարտարապետ Պաավո Ուոտիլան էր։ Անկյունային հարմարավետ տարածք զբաղեցնող Մոսկվինի տունը փորձագետների կարծիքով ճարտարապետական տեսանկյունից ամենահետաքրքիրն է համարվում հրապարակի շենքերի կառուցապատման առումով և կարևոր դեր էր խաղում շենքերի համալիրում։ Առաջին հարկը, որը նախատեսված է առևտրային նպատակներով (խանութների և բանկի մասնաճյուղերի տեղակայման նպատակով), կառուցված էր գրանիտով; վերին հարկերը հատկացված էին բնակարաններին։ Ֆիննական ազգային ռոմանտիզմի ոճով զարդարված ճակատային մասը կառուցված էր նախագծման և կոմպոզիցիոն տարբեր հնարքների կիրառմամբ, ներառյալ պատուհանների տարբեր ձևերը, զարդաքանդակները և բազմանկյուն  կարկառամասերը։ Արտաքին գեղազարդման ամենահայտնի տարրերից էին երկու փոքրիկ աշտարակները, որոնք զարդարում էին գլխանիստ ճակատը։ Քառակուսի աշտարակների տեսքը հետազոտողները համարում էին հյուսիսային Եվրոպայի քաղաքների հնագույն ճարտարապետության ազդեցությունը (Լյուբեկի եկեղեցիներ, Ռոսկիլլի տաճար)։ Առևտրականի տունը, ինչպես շատ ազգային-ռոմանտիկ շինություններ, նման էր հին դղյակի՝ մարտական ատամնավոր աշտարակներով։ Նախագծով նախատեսվում էր շենքի երկրորդ փուլի կառուցումը Խաղաղության փողոցի կողմից, որը զարդարվելու էր նույնանման աշտարակներով, բայց այդ նախագիծը չիրականացավ։
Հարևան շենքերի հետ համեմատած, Մոսկվինի տունը համեմատաբար քիչ է տուժել խորհրդա-ֆիննական պատերազմներից (1939-1944)։ Կղմինդրե տանիքը և ճակատային գեղազարդման շատ տարրեր պահպանվել են, բայց վերակառուցման ընթացքում ներքին հարդարանքը վնասներ է կրել։ Ռակկոլանիոկսկու խեցեգործական գործարանում պատրաստված Պաավո Ուոտիլայի էսքիզներով հախճասալիկապատ վառարանները հետազոտողները համարում են 20-րդ դարի առաջին երրորդի դեկորատիվ կիրառական արվեստի և գեղարվեստական արդյունաբերության արժեքավոր հուշարձաններ ։ Այդպես էլ չկառուցված երկրորդ շենքի տեղում, հետպատերազմյան ժամանակահատվածում տիպային նախագծով կառուցվել է աղյուսե շենք։
Սերեն դել Գրապա
Սերեն դել Գրապա  (Seren del Grappa), կոմունա Իտալիայում։ Տեղակայված է Վենետո մարզում, Բելունո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2609 մարդ (2007), բնակչության խտություն՝ 42 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 62 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 32030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0439։
Սերեն դել Գրապան սահմանակից է Ալանո դի Պիավե, Արսիե, Սիսմոն դել Գրապա, Ֆելտրե, Ֆոնզասո, Պադեռնո դել Գրապա, Կերո մունիցիպալիտետներին։
Կոմունայի հովանավորն է Ամենասուրբ Աստվածածինը։ Տոնը նշվում է հուլիսի 14-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Աբելյա դե լա Կոնկա
Աբելյա դե լա Կոնկա (Abella de la Conca), մունիցիպալիտետ Իսպանիայի Լիեիդա պրովինցիայում, Կատալոնիա ինքնավար համայնքի կազմում։ Զբաղեցնում է 181 կմ² տարածք։ Բնակչությունը՝ 181 մարդ (ըստ 2010 թվականի տվյալների)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:2007 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նորաղբյուր
Նորաղբյուր, աղբյուր Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Կուճիգետի աջափնյակում։ Տեղակայված է Ներքին Հանդ գյուղից 0,5 կմ հարավ-արևելք ։
Խդըր (Դիարբեքիրի գավառ)
Խդըր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում։ Գտնվում էր Տիգրիսի աջ կողմի Խանիկչայ վտակի հովտում, Դիարբեքիր քաղաքից 45 կմ հարավ-արևելք, Դիարբեքիր տանող ճանապարհին ։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Հովհաննես Հովհաննիսյան (քաղաքական գործիչ)
Հովհաննես Հովհաննիսյան, Երևանի պետական համալսարանի ռեկտոր, աստվածաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր, դոցենտ։
Կենսագրություն
2003 թվականից ԵՊՀ կրոնի պատմության և տեսության ամբիոնի դասախոս։ Դասավանդել է Վ. Բրյուսովի պետական լեզվաբանական և Մ. Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարաններում, իսկ 2006-2008 թվականներին՝ Գավառի պետական համալսարանում, 2014 թվականին` Հայաստանի ամերիկյան համալսարանում։ 2014 թվականին հիմնադրել է Հանրային քաղաքականության ինստիտուտի հետազոտական կենտրոնը։
2018 թվականի մայիսի 21-ից մինչև 2019 թվականի փետրվարի 14-ը աշխատել է որպես Հայաստանի կրթության և գիտության փոխնախարար։
2021 թվականին նշանակվել է ԵՊՀ ռեկտորի ժամանակավոր պաշտոնակատար։ Նույն թվականի դեկտեմբերի 17-ին ընտրվել է ԵՊՀ ռեկտոր։
Անդամակցում է գիտական մի շարք կազմակերպությունների։
Գիտական գործունեություն
Մեկ մենագրության և միջազգային հեղինակավոր ամսագրերում հրատարակված քառասունից ավելի գիտական հրապարակումների հեղինակ։
Մասնագիտական վերապատրաստումներ
Հունվար - Օգոստոս, 2005 թ․ Կրոնագիտության ամբիոն, Կալիֆորնիայի համալսարան, Սանտա-Բարբարա, Հավաստագիր 2005 թ. Կրոնական բազմախոհությունը ԱՄՆ ինստիտուտի ուսուցման վերաբերյալ
Հունվար - Մայիս, 2008 թ․ Երիտասարդ դասախոսների վերապատրաստման ծրագիր (JFDP), Վանդերբիլթի համալսարան, Նաշվիլ, Թենեսի
Հունվար 2010 թ.- դեկտեմբեր 2011 թ. ՀՀ ԱԳՆ դիվանագիտական ակադեմիա
Հունիս - Հուլիս, 2010 թ. Քեմբրիջի հյուընկալության ծրագիր, հետազոտող, Քեմբրիջի համալսարանի Հիսուսի քոլեջ, Մեծ Բրիտանիա
Նոյեմբեր 2010 թ. - Հունվար 2011 թ. Գերմանական ակադեմիական աջակցության հետդոկտորական ծրագիր, Տյուբինգենի համալսարան, Գերմանիա
Հունվար 2010 թ. - Դեկտեմբեր 2011 թ. ՀՀ արտաքյին գործերի նախարարության դիվանագիտական դպրոց
Հունիս - հուլիս, 2012 թ. ԱՄՆ Յեյլի համալսարանի աստվածաբանության դպրոցի այցելու հետազոտող
Փետրվար - մայիս, 2013 թ. ԱՄՆ Յեյլի համալսարանի աստվածաբանության դպրոցի այցելու հետազոտող
Մայիս - հուլիս, 2014 թ. Կրոնական և էթնիկ բազմազանության ուսումնասիրության Մաքս Պլանկի ինստիտուտ, Գոտինգեն, Գերմանիա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ՀՀ կրթության և գիտության փոխնախարարներ Կատեգորիա:Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցության անդամներ
Temple Run 2
Temple Run 2, պլատֆորմային խաղ, նախատեսված iOS, Android պլատֆորմների, ինչպես նաև Windows Phone-ի համար։ Խաղը անվերջանալի վազքուղի ժանրի է, և համարվում է Temple Run խաղի շարունակությունը։ Temple Run 2 խաղը App Store-ում առաջին անգամ հայտնվել է 2013 թվականի հունվարի 13-ին ։ Windows Phone-ի համար նախատեսված տարբերակը թողարկվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին։
Գեյմփլեյ
Temple Run 2 խաղի գեյմփլեյը ամբողջությամբ նման է շարքի մյուս խաղերից, բացառությամբ նոր արգելքների և առարկաների, որոնք ավելացել են այս տարբերակում։ Խաղն ամեն անգամ վերսկսվում է նոր տարածքում, որն իր ճարտարապետությամբ հիշեցնում է հարավամերիկյան մշակույթին պատկանող տաճար։ Խաղի ընթացքում աստիանաբար ավելանում է խաղի արագությունը։ Խաղում հայտնվել են նաև նոր բոնուսներ։ Խաղացողները արդեն կարող են վերածնվել ցանակացած տարածքում ձախողվելուց հետո, որի համար անհրաժեշտ է օգտագործել կանաչ ադամանդները, որոնք կարելի է հավաքել, կամ խաղի ընթացքում, կամ գնել առցանց։ Temple Run-ի հիմնական տարբերակից հայտնի երեք կապիկները փոխարինվել են մեկ մեծով՝ Cuchanck-ով ։
Մշակում և թողարկում
Համաձայն Imangi Studios ընկերության մշակողների, Temple Run 2 խաղի մշակումը սկսվել է 2012 թվականի մարտից։ Ինչպես նաև, մշակողները նշեցին, որ այս տարբերակը նման է լինելու հին տարբերակներին, սակայն խաղը կկրի որոշակի փոփոխություններ։ 2013 թվականի հունվարի 16-ին, Imangi Studios անսպասելիորեն հայտնեց, որ խաղը արդեն թողարկվել է և մի քանի ժամ անց խաղն արդեն հասանելի էր նոր զելանդական App Store-ում, իսկ արդեն հաջորդ օրը խաղը հասանելի էր միջազգային համացանցում։ Առաջին 4 օրվա ընթացքում Temple Run 2-ը ներբեռնվեց 20 միլլիոն անգամ ։ Android օպերացիոն համակարգի համար նախատեսված տարբերակը հասանելի դարձավ միայն 2013 թվականի հունվարի 24-ին։ 2013 թվականի փետրվարի 1-ին խաղն արդեն ներբեռնվել էր ավելի քան 50 միլլոն անգամ, և զբաղեցնում էր առաջին հորիզոնականը 127 երկրերում ։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին հայտնվեց Temple Run 2 խաղի տարբերակը նախատեսված Windows Phone-ի համար։
(8369) Միյատա
(8369) Միյատա (Miyata), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի ապրիլի 8-ին Էլեանոր Հելինի կողմից Պալոմարում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,564206 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2509 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8775 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1499,78 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,240035 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,6° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էլեանոր Հելինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ինտեգրալ սխեմա
Ինտեգրված շղթա
Էլեկտրոնիկայի մեջ, ինտեգրված շղթաները, նաև ճանաչված իբրև միահավաք շրջույթ, ԻՇ, միկրոսխեմա, միկրոչիփ, սիլիցիումի չիփ կամ չիփ, (անգլերեն՝ integrated circuit, IC, microcircuit, microchip, silicon chip, or chip) մանրակերտած էլեկտրական շղթա է, որը հիմնականում բաղկացած է կիսահաղորդիչ սարքերից, օր.՝ տրանզիստորներից, ինչպես նաև պասիվ բաղադրիչներից, օր.՝ դիմադրություններից և կոնդենսատորներից։ Դա արտադրվում է մի բարակ կիսահաղորդիչ հումքանյութի շերտի մակերեսի վրա։ Ինտեգրված շղթաները օգտագործվում են ներկա գրեթե բոլոր էլեկտրական սարքերի մեջ և հեղափոխել են ամբողջ էլեկրտրատեխնիկականն աշխարհը։
Ինտեգրված շղթաները ստեղծվեցին՝ ի շնորհիվ որոշ գիտափորձերի և 20-րդ դարի կեսին կատարված կիսահաղորդիչ սարքերի արտադրական տեխնոլոգիայների առաջադիմությանը։ Գիտափորձերը ցուցադրեցին, որ կիսահաղորդիչ սարքերը կարող են օգտագործվել վակուումային լամպերի փոխարեն։ Մանր տրանզիստորների խոշոր քանակով փոքր չիփի մեջ ինտեգրումն ահռելի առաջադիմություն էր՝ համեմատած ձեռքով առանձին դիսկրետ էլեկտրոնային բաղադրիչներ մոնտաժելու հետ։ Ինտեգրված շղթաների մասսայական արտադրության ունակությունը, դրանց հուսալիությունը, և կառուցվածքային բլոկերով շղթաների նախագծումը պատճառ դարձան ստանդարտիզացված ԻՇ-ների արագ տարածմանը՝ առանձին տրանզիստորների փոխարեն։
ԻՇ-ները երկու հիմնական առավելություն ունեն առանձին սխեմաների հանդեպ՝ գինը և արտադրողականությունը։ Գինը ավելի ցածր է, որովհետև չիփերը, իրենց բոլոր բաղադրիչներով, տպվում են որպես մեկ միավոր՝ լուսավիմագրությամբ, և առանձին տրանզիստորներով չեն սարքվում։ Առավել ևս, ավելի քիչ նյութ է օգտագործվում։ Արտադրողականությունը ավելի բարձր է, քանզի բաղադրիչները արագորեն փոխանջատվում են և քիչ էներգիա են սպառում (համեմատած իրենց դիսկրետ նմանակներին), քանզի բաղադրիչները փոքր են և իրար շատ մոտ են գտնվում։ Մինչ 2006 թվականը, չիփի մակերեսը մի քանի քառակուսի մմ-ից մինչ 350 մմ² էր, և ամեն մմ²-ի մեջ մինչ 1 միլիոն տրանզիստորներ էին տեղադրված։
Կատեգորիա:Ինտեգրալ շղթաներ Կատեգորիա:Կիսահաղորդիչ սարքեր Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ
Երկնային արքայություն (ֆիլմ)
«Երկնային արքայություն» (Kingdom of Heaven), ռեժիսոր Ռիդլի Սքոթի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Օրլանդո Բլումը, Եվա Գրինը, Մարտոն Չոկաշը, Դևիդ Տյուլիսը, Գասան Մասուդը, Լիամ Նիսոնը, Ջերեմի Այրոնսը, Էդվարդ Նորթոնը, Բրենդեն Գլիսոնը, Ալեքսանդր Սիդիգը։
Սյուժե
Երիտասարդ զինագործ Բալեանը ստիպված է փախչել իր հայրենիքից։ Նա միանում է խաչակիրների ջոկատին, որոնց գլխավորում էր նրա հայրը։ Բայց ճակատամարտերից մեկում հայրը մահացու վիրավորվում է և որդուն ասպետի տիտղոս է տալիս։ Բալեանը երդվում է հավատարիմ մնալ Երուսաղեմի թագավորին։