cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կոնստանցիա Մոցարտ
Կենսագրություն
1809 թվականին Կոնստանցիան Բրատիսլավայում ամուսնացել է դանիացի դիվանագետ Գեորգ Նիկոլաուս Նիսենի հետ, որի հետ մեկ տարի անց մեկնել է Կոպենհագեն։ 1824 թվականի օգոստոսին զույգը տեղափոխվել է Զալցբուրգ, որտեղ Կոնստանցիան ամուսնու հետ սկսել է աշխատել Մոցարտի կենսագրության վրա։ Նիսենը մահացել է 1826 թվականին, իսկ Կոնստանցիան երկու տարի անց հրատարակել է կենսագրությունը։ Մոցարտի կյանքի և ստեղծագործության հետազոտողները չափազանց զգույշ են վերաբերում այդ կենսագրությանը․ Կոնստանցիան հակված էր Մոցարտի նամակներից ջնջել իրեն դուր չեկած հատվածները։ Կենսագրության մեջ ևս, ինչպես գրում է Ալֆրեդ Էյնշտեյնը, կային «լռության, կոծկումի և նույնիսկ կեղծիքի հատվածներ»։ Հենց Կոնստանցիային է պատկանում Մոցարտի կյանքի մի քանի ոչ ճշմարտանման անեկդոտ, որոնք նյութ են ծառայել նրա վաղ կենսագրությունների համար ։
Կոնստանցիան թաղվել է Զալցբուրգի՝ Մոցարտների տոհմական դամբարանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտ Կատեգորիա:19-րդ դարի ավստրիացիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Ավստրիացի գրողներ
Իվանովկա (գյուղ, Կրասնոարմեյսկի շրջան)
Իվանովկա (Іванівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկիում։
Կաստելֆոնդո
Կաստելֆոնդո (Castelfondo), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում ։
Իվանովկա (գյուղ, Կրասնոարմեյսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Իվանովկա գյուղում բնակվում էր 669 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1910 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կաստելֆոնդո
Բնակչությունը կազմում է 636 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 25 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 25 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0463։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Վիլյավիսիոսա դե Օդոն
Վիլյավիսիոսա դե Օդոն (Villaviciosa de Odón), քաղաք Իսպանիայում, մտնում է Մադրիդի վարչական շրջանի կազմի մեջ։ Մունիցիպալիտետը մտնում է Արեա-Մետրոպոլիտանա շրջանի կազմի մեջ։
Կատեգորիա:Մադրիդ ինքնավար համայնքի բնակավայրեր
Աստվածածնի Վերափոխման եկեղեցի (Յալթա)
Աստվածածնի Վերափոխման եկեղեցի (Церковь во имя Успения Богородицы), կորսված եկեղեցի Ղրիմի Յալթա քաղաքում։ Հնագույն եկեղեցիներից մեկը գտնվում էր Աուտկայում` Յալթայի շրջակայքում գտնվող փոքրիկ գյուղում, որը հետագայում դարձավ քաղաքի մի մասը։ Հնագույն ժամանակներից այստեղ բնակվում էին հույները ։
Պատմություն
Նոր տաճարում տեղավորվում էր մինչև 600-700 ծխական։ Կամավոր նվիրատվություններով կառուցվել էր փայտյա զանգակատուն, որի օծման հանդիսավոր արարողությունը տեղի էր ունեցել 1866 թվականի հոկտեմբերի 14-ին, արքեպիսկոպոս Ալեքսեյ (Ռժանիցինի) կողմից։ Եկեղեցու ժամասացության գրքերը ռուսերեն և հունարեն էին։ 1867 թվականին Վերափոխման եկեղեցին կրկին այցելել է կայսերական ընտանիքը ։
1888 թվականին վերակառուցվել է զանգակատունը, այն դարձել է եռահարկ։ Կառուցվել է նաև հոգևորականի համար տուն։ Եկեղեցում բացվել է ծխական դպրոց, որտեղ դասավանդել է Անտոն Չեխովի մտերիմ ընկեր Սերգեյ Շչուկինը (1873-1931)։ Նա ևս գրող էր, ստեղծագործում էր Ս. Վոսկրեսենսկի կեղծանվամբ։ Նրա «Իվան Իվանովիչի հիմարությունները» պատմվածքը խմբագրել և տպագրության է հանձնարարել Անտոն Պավլովիչ Չեխովը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յալթայի եկեղեցիներ
Կարիճներ
Կարիճներ, սարդակերպերի դասի անողնաշարավոր կենդանիների կարգ։
Մարմնի երկարությունը 1—18 սմ է, բաժանված է գլխակրծքի և հատվածավոր փորիկի, որը կազմված է առջևի լայն և ետին երկար, հաճախ «պոչ» կոչվող մասերից։ Փորիկի վերջին հատվածը վերջանում է 2 թունագեղձերով, որոնք բացվում են կեռ խայթիչի մեջ։ Խայթիչը պաշտպանական և հարձակման միջոց է։ Ոտքերը 4 զույգ են, խելիցերները՝ ունելիանման։ Շնչառության օրգանները թոքային պարկերն են, որոնք բացվում են փորիկի 3-6-րդ հատվածներում։ Գիշերային կենդանիներ են, ցերեկը թաքնվում են քարերի տակ, ճեղքերում։ Սնվում են միջատներով, սարդերով, բազմոտանիներով։ Հայտնի է մոտ 500 տեսակ, տարածված արևադարձերում, մերձարևադարձերում, անապատներում, ինչպես նաև արևադարձային խոնավ անտառներում։ Կարիճի խայթոցը շատ ցավոտ է, իսկ սև կարիճինը կարող է մահացու լինել մարդկանց համար։ Հայաստանում հանդիպող կարիճներից թունավոր և մարդու համար վտանգավոր են միայն սև կարիճները։ Ի՞նչ պետք է իմանալ նրանց խայթոցի մասին և ի՞նչ պետք է անել, եթե ձեզ խայթել են։ Սև կարիճի խայթոցից տուժածին պետք է հնարավորինս արագ հիվանդանոց տեղափոխել։ Ի տարբերություն օձի խայթոցի՝ այս պարագայում տուժածին պետք չէ առաջին օգնություն ցույց տալ։ Անիմաստ է դուրս քաշել թույնը կամ անշարժացնել վերջույթները, քանի որ կարիճի թույնը չի գործում այնպես, ինչպես օձինը։ Այն միանգամից ազդում է մարդու նյարդային համակարգի վրա։ Անօգուտ է նաև կտրվածքներ անելն ու վերքն այրելը. դա կարող է միայն վնասել տուժածին։
Կատեգորիա:Սարդակերպներ Կատեգորիա:Կարիճներ
Աշոտ Մելքոնյան (նկարիչ)
Աշոտ Անատոլիի Մելքոնյան (Ashot Melkonyan, ), ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1977)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1930 թվականին, Դոնի Ռոստովում։ 1935 թվականին մոր` Արմենուհի Համբարձումի Մեքինյանի ( երաժշտագետ, թեորետիկ) հետ տեղափոխվել է Գյումրի (Լենինական)։ 1950 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանը, 1956 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստի ինստիտուտ։ 1957 թվականից եղել է Հայաստանի նկարիչների միության անդամ, 1972-1980 թվականներին դասավանդել է Հայաստանի պետական մանկավարժական ինստիտուտում ։ 1997 թվականից ապրել և ստեղծագործել է ԱՄՆ-ում։ Աշխատանքներից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում ։
Ստեղծագործություններ
Մելքոնյանի աշխատանքներին բնորոշ է հորինվածքի կառուցիկությունը, դասական հավասարակշռությունը, գունային մեղմ գամման, ծավալաձևերի պլաստիկ ավարտվածությունը և շարժումների մեղեդիականությունը, տարածական միջավայրի զուսպ հուզա-արտահայտչական հագեցվածությունը, լուսավոր քնարականությունը։ Ստեղծագործություններից են՝ «Գարնանային ջրեր» (1958, Հայաստանի ազգային գրադարան), «Սպիտակ ձի» (1963, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ), «Ժաննա» (1965), «Ընտանիք» (1967, Հայաստանի ազգային պատկերասրահ), «Արգիշտի թագավորը» (1968, ԽՍՀՄ նկարիչների միության գեղարվեստական ֆոնդ), «Գրքով տղան» (1970), «Նոր շրջան» (1971, Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա), «Արմեն» (1972, Արևելքի ժողովուրդների արվեստի թանգարան, Մոսկվա) Ջերմ է Աշոտ Մելքոնյանի մոտեցումը մայրության թեմային. առանձնապես՝ «Սեր», «Մայրը մանկան հետ։ Հանգիստ», «Սպասում», «Գարուն», «Իզաբելան» ստեղծագործությունները, որոնցում հայ կնոջ կերպարն արտացոլված է որպես հայրենի օջախի պահպանման գաղափար, որում արտահայտվում է նաև թեմայի ազգային նկարագիրը։ Երեխաներին նվիրված դիմանկարներում դրսևորվում է մանկան հոգու պարզության ու մաքրության գաղափարը։ Այս բնույթի աշխատանքներից են՝ «Փոքրիկ Ժաննան», «Մանկական դիմանկար», «Աշոտը», «Անիի  դիմանկարը» և այլն ։ Ծաղկաձորյան նկարաշար՝ Դիմանկարներ՝
Ցուցահանդեսներ
Անհատական ցուցահանդես է ունեցել Պիրմազենսում (Գերմանիա, 1989), ԱՄՆ-ում, Ռուսաստանում։ Համամիութենական մոսկովյան նկարահանդեսում Մելքոնյանի «Ընտանիք» պատկերն արժանացել է հատուկ մրցանակի։
Մեջբերումներ Աշոտ Մելքոնյանի մասին
«Մեծ ուրախություն էր ինձ համար, երբ Լենինականում ապրելիս ծանոթացա հողի ծնունդ, ազնվական, ցեղական դրոշմով ուշագրավ, տաղանդավոր նկարիչներ Օնիկ Մինասյանին և Աշոտ Մելքոնյանին։ Նրանք ինձ համար գտնված հարստություն էին։ Շատ ուրախ եղա նաև, որ մասնակցեցի Էջմիածնի ճեմարանի Կոմիտասին նվիրված գմբեթի նկարազարդմանը, որի մտահղացման հեղինակն Աշոտ Մելքոնյանն էր։ Նա գալիս էր ոչ թե ուրիշ տեղից, այլ ինքն իրենից։ Նա պատկեր հղանալու հիանալի «կոմպոզիտոր էր»... Մենք, նրան ճանաչողներս, նրա նկարչությունը սիրողներս, զինք չէինք կարող մոռանալ»։ «Ինճըխ կեղնի, որ Պոլոզ Աշոտը մոռացվի...»։ Հակոբ Հակոբյան
«Ընտանիք» նկարում հերոսների հոգեկան վիճակը նկարչին մղում է պատկերային, իսկ երբեմն այլաբանական՝ տեսողական սահմանից այն կողմ անցնող զգացողությունների ու համադրումների ողջ շրջանակ։ Իր ինքնատիպությամբ բացառիկ է Աշոտ Մելքոնյանի տեղը հայ արդի նկարչության մեջ»։ Դմիտրի Սարաբյանով
Արվեստաբան, Մոսկվա
«Մարդասիրություն, նրբին բանաստեղծական աշխարհընկալում, ժամանակի սուր զգացողություն և նկարչական «մեղեդային» լեզվի ինքնատիպություն. այս ամենն Աշոտ Մելքոնյանի ստեղծագործության բնորոշ հատկանիշներն են»։
Մարիամ Այվազյան արվեստաբանության դոկտոր
«Աշոտ Մելքոնյանի կտավները ուժ են ստանում գունային բարեհնչողության ու ազնիվ գծանկարի նրբին ներդաշնակման շնորհիվ։ Մայրության թեման, վերածնության զգացումով տոգորված, առանձնահատուկ լուծում է ստացել նրա կտավներում, որոնց շնորհիվ է հայ կնոջ համար սրբազան` հայրենի օջախի պահպանման գաղափարը»։ Բորիս Զուրաբով Արվեստաբան, Մոսկվա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի նկարիչների միության անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ նկարիչներ
Alone (երգ, Հոլզի)
«Alone», ամերիկացի երգչուհի և երգահան Հոլզիի երգ։ Երգը թողարկվել է 2018 թվականի մարտի 15-ին ամերիկացի ռեփեր Big Sean-ի և բրիտանացի ռեփեր Ստեֆլոն Դոն ի հետ։ Այն Հոլզիի երկրորդ ստուդիական ալբոմի՝ Hopeless Fountain Kingdom-ի, երրորդ և վերջին երգն է ։ «Alone»-ը Միացյալ Նահանգներում զբաղեցրեց 90-րդ հորիզոնակաը, այնուհետև 66-րդ հորիզոնականը՝ դառնալով US Billboard Hot 100-ում Դոնի առաջին երգը։
Նախապատմություն
«Alone»-ը պարունակում է «Nothing Can Stop Me» երգից որոշ մասեր, որը գրվել է Թոնի Հեսթերի կողմից, ձայնագրվել՝ Մարիլին Մաքքուի և Բիլլի Դևիս Կրտսերի կողմից ։ Երգը տնային երեկույթում սոցիալական թիթեռնիկի մասին է (որը Ռոմեո և Ջուլիետի դիմակահանդեսային երեկույթի զուգահեռականն է), որ մեջբերվել է «Heaven In Hiding» և «Strangers» երգերում ։ Երեկույթը երկրորդ կերպարի հեռանկարն է, բայց «Heaven In Hiding»-ում առաջին կերպարի հեռանկար է հանդիսանում ։
Տեսահոլովակ
Տեսահոլովակի ռեժիսորը Հոլզին էր՝ Հաննա Լյուքս Դևիսի հետ։ Այն թողարկվել է 2018 թվականի ապրիլի 6-ին։ Տեսահոլովակի սկզբում Հոլզին քայլում է փողոցով դեպի դիմակահանդեսային երեկույթ։ Նա սկսում է պարել՝ իր նախկին սիրեկանին պատշգամբին մեկ այլ կնոջ հետ նկատելուց առաջ, իսկ այդ ընթացքում ցուցադրվում են կադրեր «Now or Never» երգի տեսահոլովակից։ Նա շփոթվում է և վազում շատրվանի մոտ՝ փսխելու համար, իսկ Big Sean-ի կերպարը այնտեղ էր՝ նրան սփոփելու նպատակով։ Ստեֆլոն Դոնը, կարմիր շրջազգեստ հագած, ցուցադրվում է իր ռեփ հատվածի ժամանակ։ Տեսահոլովակի վերջում՝ կոնֆետիներ ընկնելու պահին Հոլզին տոնում է իր երջանկությունը, իսկ նախկին սիրեցյալը շփոթված նայում է նրան։ Նրա ձեռքին Հոլզիի թողած գրությունն է լինում ։
Կենդանի կատարումներ
Հոլզին ելույթ է ունեցել 2018 թվականի ապրիլի 6-ին «Alone» երգով «Sounds Like Friday Night» հեռուստաշոուում ։ Դա նրա առաջին ելույթն էր բրիտանական հեռուստատեսությունում։ Մայիսում նա ելույթ է ունեցԱՎ «The Voice»-ում ։
Հիթ-շքերթներ
Քելվին Հարրիսի ռեմիքս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2017 երգեր Կատեգորիա:Բիգ Շոնի երգեր Կատեգորիա:Հոլզիի երգեր
(376) Գեոմետրիա
(376) Գեոմետրիա (Geometria), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1893 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Օգյուստ Շարլուայի կողմից Նիցայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,288361 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8945 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6823 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Գեոմետրիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,8844 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1264,4 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,28472 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,43° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս S Կատեգորիա:1893 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Օգյուստ Շառլուայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ապրիլի 6
Ապրիլի 6, տարվա 96-րդ (նահանջ տարիներին՝ 97-րդ) օրն է։
Մարկոլե
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 611 մարդ, բնակչության խտությունը` 11.55 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 52.89 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 460 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 125 կմ հարավ-արևմուտք, Օրիյակ քաղաքից` 18 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 361 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 266-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 95։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,7 %։ 266 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 254 անձ (141 տղամարդ և 113 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (8 տղամարդ և 4 կին)։ 95 անաշխատունակներից 30-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 44-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
(8805) Պյոտրպետրով
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,341173 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9817 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7007 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1308,42 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,27514 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,77° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1981 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Հիմեձի ամրոց
Սպիտակ ձկնկուլի ամրոցը (姫路城 — Հիմեձի-ձյո) Ճապոնիայի հնադարյան ամենալավ պահպանված ամրոցներից է և ամենաճանաչվածը զբոսաշրջիկների շրջանում։ Ամրոցը կառուցվել է ֆեոդալական ժամանակաշրջանում, բաղկացած է 83 շինություններից ։ Օսկա քաղաքից (Ճապոնիա) արևմուտք գտնվող Հիմեձի քաղաքն աճել է Հիմեձի ամրոցի շուրջը։ Պաշտպանության անգերազանցելի համակարգով ապահովված նրբագեղ ամրոց է։ Համարվում է, որ նրա շինարարությունը 1346 թվականին սկսել է Սանդորիի Ակամացու անունով ֆեոդալը։ 1601թ․ սյուգուն Իկեդա Տերմուսան մասնակիորեն վերափոխել է ամրոցը։ Իր վերջնական  տեսքին հասել է հազարավոր մարդկանց 9 տարվա աշխատանքի արդյունքում։ Շինության վրա հատուկ տեղեր կան, որտեղ հնարավոր է կրակել կամ նետ արձակել։ Խանդակներն ու սրածայր բարձր պատերը նույնպես թշնամու համար անառիկ պետք է պահեին ամրոցը։ Այն այնքան հաջող է նախագծված, որ պատերազմներում երբեք չի հանձնվել, չի վնասվել և համարվում է ճապոնական միջնադարյան ամրոցի լավագույն նմուշը։
Պատմություն
Ամրոցի կառուցումը Հիմե լեռան ստորոտում սկսվել է 14-րդ դարի կեսերին։ Այդ անունը նա ստացել է իր կառուցվածքների մեծ հղկվածության և էլեգանտության համար, որը հիշեցնում էր աննման սպիտակ թռչունի։ Հիմեձի ամրոցը օրինակ է ծառայել վերջին ժամանակների ամրոցների համար։ Նրա բարձր քարե հիմքը, սպիտակեցված պատերը մտել են ճապոնական ճարտարապետության հնարքների մեջ։
Սկզբում ամրոցը բազմիցս անցել է մեկ սամուրայական կլանից մյուսին, հատկապես 1467-77 թվականների քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։ 16-րդ դարի վերջին, երբ ամրոցը գտնվում էր զորավար Տոյոտոմի Խիդեյոսիի ձեռքում, մի քանի անգամ ավերվել էր և ենթակա էր հիմնանորոգման։ Եվ 1601-1609 թվականներին հայտնվեցին ներկայիս համարյա բոլոր կառույցները, որոնց վերևում 45 մ բարձրության վրա վեր բարձրացավ յոթհարկանի գլխավոր աշտարակը։
Տոյոտոմի ընտանիքի նախաձեռնությամբ ամրոցի վերականգնումը ավարտվել է 1618 թվականին։ Ավելացան մի խումբ օգնող աշտարակներ և վերահատակագծման տարածքներ։ Ամրոցի շուրջը կառուցվեց ընդարձակ այգի` պարույրաձև լաբիրինթոսներով և փակուղիներով, այնպես որ հարձակվող թշնամին ժամերով պետք է մոլորվեր լաբիրինթոսում, փոխանակ պատրաստվեր կրակ բացելու։
Այդ հնարամիտ հնարքը ոչ մի անգամ չի փորձվել կռվի ժամանակ, որովհետև ամրոցի շինարարության ավարտից հետո Ճապոնիայի այդ մասում սկսվել են խաղաղ ժամանակներ։ Վերջին 2 հարյուրամյակներում ամրոցի կողքին առաջ եկավ Հիմեջի քաղաքը։ 1871 թվականին Սպիտակ ձկնկուլի ամրոցը խլեցին նրա տերերից և մուրճի հարվածով վաճառվեց 23 իենով։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջում ամրոցի շրջակայքը վնասվել էր ամերիկյան ավիացիայի ռմբակոծություններից, սակայն ամրոցը մնացել էր անվնաս։
Հիմեձի ամրոցը կինոյում
Ամրոցի շրջակայքում կատարվել են մի շարք ֆիլմերի նկարահանումներ։ Առաջին ֆիլմերից մեկում` «Ապրում ես երկակի», ամրոցը ներկայացվում է որպես նինջաների գաղտնի դպրոց, որտեղ տարվում են հրթիռային զենքի փորձարկումներ։ Ակիրա Կուրոսավան նկարահանում է այստեղ այնպիսի գլուխգործոցներ, ինչպիսիք են «Ռազմիկի ստվերը» և «Ռանը»։ 2003 թվականին ամրոցում նկարահանել է «Վերջին սամուրայը» պատմական ֆիլմը, գլխավոր դերում նկարահանվել է Թոմ Քրուզը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի պատմություն Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ճապոնիայում
Մադրասի հայկական տպագրություն
Մադրասի հայկական տպագրություն, հիմնվել է Հնդկաստանում՝ 18-րդ դարի կեսերին՝ մեծ ներդրում ունենալով հայատառ տպագրության ծաղկման և տարածման գործում։
18-րդ դարի 2-րդ կեսին հայկական տպագրությունը մուտք է գործել Հայաստան, Հնդկաստան ու Ռուսաստան։ 1771 թվականին Սիմեոն Երևանցի կաթողիկոսը Էջմիածնում հիմնել է տպարան, որտեղ 1772 թվականին լույս է տեսել նրա «Զբօսարան հոգեւոր» գրքույկը, որ Հայաստանի հողում կատարված անդրանիկ հրատարակությունն է։ Նույն ժամանակահատվածում հայկական տպագրությունը սկիզբ է առել նաև Հնդկաստանի Մադրաս քաղաքում։ Այստեղ հիմնադրվել են մի շարք հայկական տպարաններ ։
Երկրորդ տպարանը
Մադրասի երկրորդ հայկական տպարանը հիմնադրել է շիրազեցի Հարություն քահանա Շմավոնյանը, որը 1789-1790 թվականներին երկու աննշան գրքույկ հրատարակելուց հետո տպագրել է հետևյալ գրքերը՝
Հաջորդ դարի սկզբներին տպագրված աշխատություններն են․
Հարություն քահանա Շմավոնյանի ամենամեծ երախտիքը և նրա տպարանի դարակազմիկ հրատարակությունը եղել է հայոց առաջին պարբերականը՝ «Ազդարարը»(1794-1796)։
19-րդ դարի սկզբներին Մադրասում գործել են ևս երկու հայկական տպարան, որոնցից մեկը (գոյատևել է երեք-չորս տարի) պատկանել է Սարգիս Ծատուր Աղավելյանին։ Այստեղ տպագրվել են հետևյալ գրքերը․
Մադրասահայ գաղութի վերջին տպարանը Հակոբ և Հովսեփ Շամրյան եղբայրներինն է։ Առայժմ հայտնի են այս տպարանի երկու կարևոր հրատարակությունները՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական տպագրություն Կատեգորիա:Հնդկահայ մամուլ Կատեգորիա:Հայկական տպարաններ
Ապրիլի 7
Ապրիլի 7, տարվա 97-րդ (նահանջ տարիներին՝ 98-րդ ) օրն է։
Գևորգ Դանագուլյան
Գևորգ Հրաչի Դանագուլյան, հայ քիմիկոս-օրգանիկ։ Քիմիական գիտությունների դոկտոր (2000), ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ (2010) :
Կենսագրություն
Գևորգ Դանագուլյանը ծնվել է 1951 թվականին Գավառ քաղաքում։ 1973 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի քիմիական ֆակուլտետը։ 1977-1982 թվականներին աշխատել է ՀՀ ԳԱԱ Նուրբ օրգանական քիմիայի ինստիտուտում, 1982-2000 թվականներին՝ ԵՊՏԻ բնական գիտությունների ամբիոնում, 2001 թվականից եղել է ՕԴՔ ԳՏԿ Օրգանական քիմիայի ինստիտուտի ազոտային հետերոցիկլերի լաբորատորիայի վարիչ, 2005 թվականից՝ Հայ-ռուսական (սլավոնական) համալսարանի բժշկա-կենսաբանական ֆակուլտետի պրոֆեսոր։ «Հայաստանի քիմիական հանդես» ամսագրի պատասխանատու խմբագիր, «Գիտության աշխարհում» հանդեսի խմբագիր ։
Աշխատանքները վերաբերում են պիրիմիդինային միացությունների նոր նուկլեոֆիլ վերախմբավորումներին, կենսաբանական ակտիվ նյութերի սինթեզին։ Մշակել է պիրիդինի սինթեզի նոր եղանակ։
Պարգևներ
2010 թվականին հետերոցիկլիկ միացությունների քիմիայի բնագավառում նվաճումների և ներդրման համար ՌԴ Մենդելեևյան ընկերության «Գիտական համագործակցություն» միջազգային գիտական հիմնադրամի և Մոսկվայի պետական համալսարանի կողմից արժանացել է դիպլոմի և «Ոսկե նշանի»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ քիմիկոսներ Կատեգորիա:ԵՊՀ քիմիայի ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Քիմիական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ
Հայաստանն աքեմենյան և հելլենիստական ժամանակաշրջանում
Ք.ծ.ա. VI դարի սկզբներին Մերձավոր Արևելք ում կործանվում են նոր Ասորական, Բաբելոն ի, Եգիպտոս ի, Վանի թագավորության կայսրություններ։ Դարեհ I-ի Բեհիսթունյան եռալեզու արձանագրության մեջ հիշատակված Ուրարտու կամ Արմինա կոչված ընդարձակ երկիրը, որը ձգվում էր Անտիտավրոսից մինչև Կասպից ծով, Միջագետքից մինչև Կուր գետի ափերը պատկանում էր հայ Երվանդունիներին։ Հայաստանը հիշատակվում է 6-րդ դարի հույն պատմիչ հեկատե Միլեթացու, Հերոդոտի, Քսենեփոնի, Պոլիբիուսի, Ստրաբոնի և այլոց  երկերում։
Հայաստանը դարձել է Վանի թագավորության քաղաքական և մշակութային լիիրավ ժառանգորդը։ Հայաստանը 5 արյունահեղ ճակատամարտներից հետո ընդգրկվում է աշխարհակալ Աքեմենյան Պարսկաստանի կազմում։ Դարեհ Ա-ն Հայաստանում ձևավորվում է 13-րդ և 18-րդ սատրապությունները։ Հայաստանով էր անցնում Պարսկաստանը Միջերկրական ծովի հետ կապող Դարեհ Ա-ի կառուցած Արքայական ճանապարհը։ Երվանդունի արքաները (Օրոնտիդները) կարևոր դիրք էին գրավում Աքեմենյան Պարսկաստանում և ունեին կիսանկախ կարգավիճակ։ Երվանդյան Հայաստանում մեծ վերելք է ապրում գեղարվեստական մետաղամշակությունը, որի լավագույն օրինակները հայտնաբերվել են Էրեբունի ամրոցի մերձակայքում, Արմավիրում, Վանում, Երզնկայում և այլուր, գլիպտիկան, ապադանա կոչվող կոթաղային ճարտարապետությունը /Էրեբունի/:
Ալեքսանդր Մեծի արևելյան արշավանքի վճռական` Գավգամելայի ճակատամարտում (331 թ.), Դարեհ Գ-ի բանակի աջ թևում մարտնչող հայկական զորամիավորումները խիստ նեղել էին մակեդոնացիներին։ Աքեմենյան կայսրության փլուզումից և Սելևկյան թագավորության հաստատումից հետո Հայաստանն աստիճանաբար ներառվում է հելլենիստական քաղաքակրթության ոլորտում։ Ալեքսանդրի և դիադոխների ժամանակ Հայաստանն անկախ էր։
Արտաշես I (Ք. ա. 201-163 թթ.)
Ք.ծ.ա. 189 թ. Արտաշես աշխարհակալը Հայաստանը հռչակում է անկախ երկիր և կրկին վերամիավորեց Երվանդունիների Հայաստանի սահմանները, ետ բերելով կորցրած նահանգները։ Ստրաբոնի Աշխարհագրությունում վկայված է, որ այդ ժամանակ Հայաստանում բոլորը խոսում էին հայերեն։ Վերնախավի մոտ կիրառվում էր նաև արամեերենը, որով են արձանագրված Արտաշես Ա-ի սահմանաքարերը։ Արտաշիսյանների օրոք Հայաստանում զարգացել է քաղաքաշինությունը։ Հին քաղաքների` Վանի, Արմավիրի, Էրեբունիի կողքին Հայոց արքաները հիմնադրեցին տասնյակ այլ քաղաքներ, որոնք կոչեցին իրենց անուններով` Սամոսատ, Արսամեա, Արշամաշատ, Երվանդաշատ, Տիգրանակերտ և Արտաշատ։ Վերջինս, ըստ Պլուտարքոսի վկայության կառուցվել է կարթագենի զորահրամանատար Հանիբալի խորհրդով։ Սրանք Չինաստանից և Հնդկաստանից դեպի Միջերկրածովի ավազան ձգվող «Մետաքսի Ճանապարհի»՝ միջազգային առևտրական ուղու վրա գտնվող մարդաշատ և բարեկարգ քաղաքներից էին, որոնց մասին վկայում են հունա-հռոմեական մի շարք պատմիչներ։ Դրանցում ըստ պեղումների արդյունքների արտացոլված են տեղական, արևելյան և արևմտյան մշակույթները։ Ծաղկել են զանազան արհեստներ։ Հայաստանը ներմուծում էր ապրանքներ և արտահանում իր գյուղատնտեսական ու արհեստագործական արտադրանք, հանքանյութեր՝ ըստ հռոմեական պատմիչ Պլինիոս Ավագի։ Հայաստանի վարպետները հատկապես հմուտ էին գեղարվեստական մետաղագործության մեջ։ Սրա վկայությունը Վանից, Արմավիրից, Արտաշատից, Լոռի բերդից հայտնաբերված բարձրարվեստ զարդերն են`  կենադանիների գլուխներով ավարտվող ապարանջաններ, կրծքազարդեր, թանկարժեք մետաղյա սպասք։ Աչքի են ընկնում, մասնավորապես, անոթների ձևավոր բռնակները, արծաթե պտյակները։
Հելլենիստական Հայաստանի պետություններից ամենախոշորը Մեծ Հայքն էր, որն իր հզորության գագաթնակետին հասավ Արևելքի տիրակալ, արքայից-արքա Տիգրան Մեծի (Ք. ա. 95-56 թթ.) օրոք։ Նա ծնկի բերեց պարթևներին և Եփրատի ափերից հեռացրեց Հռոմեական կայսրության բանակները, Արևելքի և Արևմուտքի միջև կարգավորեց տարանցիկ առևտուրը։ Նրա մայրաքաղաքներից մեկը` Տիգրանակերտը, կառուցվեց նախապես մշակված նախագծով` Տիգրիսի վերին ավազանում։ Կառուցվում են հզոր ամրոցներ, մասնավորապես Գառնին, որի մասին հիշատակում է հռոմեական պատմիչ Տակիտոսը։ Հելլենիստական Հայաստանն ընդգրկված էր Հին Աշխարհի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային գործընթացներում։ Դրամական շրջանառության պահանջները բավարարելու համար Հայաստանում հատել են սեփական դրամներ։ Հայաստանի մշակույթը հելլենիստականի և հինարևելյանի սինթեզ էր, բովանդակությամբ` խիստ ավանդական։ Այն դարձավ քրիստոնյա Արևելքի մշակույթի աղբյուրներից մեկը։
Արտաշիսյան արքայատոհմին Հայաստանում փոխարինեցին Արշակունիները (66 թ.)
Այս ժամանակաշրջանից նկատվում են զգալի փոփոխություններ մշակութային և քաղաքական կյանքում։ Հայաստանի քաղաքները, մասնավորապես Արտաշատը դառնում են միջազգային առևտրի առանցքային կենտրոններ։ Բարելավվում է քաղաքատիպ բնակավայրերի ջրամատակարարումը։ Հայաստանի առևտրա-տնտեսական կապերը տարածվում են մինչև Արևմտյան Եվրոպա, Կենտրոնական Ասիա, Ղրիմի թերակղզի և Եգիպտոս։ Կավագործության ոլորտում ակնառու է դառնում որակական հատկանիշների աճը։ Լայն տարածում է ստանում ապակեգործությունը, թրծակավե արձանիկների արվեստը։ Տաճարների, պալատների և մեծահարուստների տների պատերը զարդարվում են բազմագույն սվաղով, որմնապատկերներով, գիպսե քիվերով, տանիքները ծածկվում են կղմինդրներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայաստանի Հանրապետության պատմություն
Ռամալես դե լա Վիկտորիա
Ռամալես դե լա Վիկտորիա կամ պարզապես Ռամալես (Ramales de la Victoria), շրջան Իսպանիայի Թագավորության ծայր հյուսիսում՝ Կանտաբրիայի ինքնավար մարզում։
Շրջանի տարածքում գտնվում է պալեոլիթի ժամանակաշրջանից պահպանված Էլ Միրոն քարանձավը (16 հազար տարի առաջ) ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի բնակավայրեր
Լիտցլբերգկելլեր
«Լիտցլբերգկելլեր» (Litzlbergkeller, «Լիտցլբերգի ներքնահարկ», նաև ««Լիտցլբերգկելլերը» Ատերզեում»), ավստրիացի նկարիչ Գուստավ Կլիմտի բնանկարներից մեկը։
1916 թվականի մայիսին «Լիտցլբերգկելլեր» բնանկարը 8 միլիոն կրոնով (մոտ 12 650 եվրո) ձեռք է բերեկ բանկիր և մեկենաս Օտտո Պրիմավեզին։ Ներկայումս գտնվում է մասնավոր հավաքածուում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Մասնավոր հավաքածուներում գտնվող նկարներ Կատեգորիա:1916 նկարներ Կատեգորիա:Գուստավ Կլիմտի նկարներ
Սեգնետաէլեկտրիկներ
Սեգնետաէլեկտրիկներ, բևեռային դիէլեկտրիկներ, որոնց բևեռացման վեկտորի կախումը էլեկտրական դաշտի լարվածությունից ոչ գծային է։ Սեգնետաէլեկտրիկներում, նույնիսկ էլեկտրական դաշտի բացակայության պայմաններում, ինքնաբերաբար առաջացնում են այնպիսի տիրույթներ, որոնց բևեռացման վեկտորը զրոյից տարբեր է։ Այդ տիրույթները կոչվում են դիէլեկտրական դոմեններ (ֆրանսերեն «դոմեն»` տիրույթ բառից)։ Դրանց չափը 1-100 միկրոմետր է։
Հատկություններ
Էլեկտրական դաշտի բացակայությամբ դոմենների բևեռացման վեկտորների ուղությունները տարբեր են, բայց էլեկտրական դաշտի առկայությամբ դոմենները կողմնորոշվում են լարվածության վեկտորի ուղղությամբ` բևեռացնելով դիէլեկտրիկը։ Ուժեղացնելով էլեկտրական դաշտը՝ կարելի է սեգնետաէլեկտրիկի բոլոր դոմենների ուղղությունները դարձնել նույնը։ Էլեկտրական դաշտը վերացնելուց հետո սեգնետաէլեկտրիկի բևեռացված վիճակը լրիվ չի անհետանում։ Դոմենների մի մասը դրանից հետո էլ պահպանում է իր սկզբնական կողմնորոշումը, որի հետևանքով ամբողջ սեգնետաէլեկտրիկը դեռևս մնում է բևեռացված։ Բևեռացման այս տեսակը կոչվում է մնացորդային բևեռացում։
Ջերմաստիճանային կախում
Սեգնետաէլեկտրիկները, որպես կանոն, իրենց այդօրինակ բևեռացված վիճակը պահպանում են որոշակի ջերմաստիճանային միջակայքում։ Օրինակ՝ բարիումի տիտանատը` BaTiO3, 120 °C-ից բարձր ջերմաստիճանում արդեն դառնում է սովորական բևեռային դիէլեկտրիկ։ Սեգնետյան աղը` NaKC4H4O6·4H2O (որից էլ առաջացել է դիէլեկտրիկների այս դասի անվանումը), սովորական դիէլեկտրիկի է վերածվում -18 °C-ից ցածր և 24 °C-ից բարձր ջերմաստիճաններում։
Դիէլեկտրական թափանցելիություն
Սեգնետաէլեկտրիկներում դիէլեկտրական թափանցելիությունը սովորաբար չափազանց մեծ է (ε~104)։
Աղբյուրներ
«Ֆիզիկա 11», Էդիտ Պրինտ
Կատեգորիա:Դիէլեկտրիկներ
(377) Կամպանիա
(377) Կամպանիա (Campania), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1893 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Օգյուստ Շարլուայի կողմից Նիցայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,689432 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4822 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8967 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Կամպանիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,4918 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1610,98 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,223467 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,68° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է P դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս P Կատեգորիա:1893 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Օգյուստ Շառլուայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էքստազ (ֆիլմ, 2018)
«Էքստազ» (Climax), ֆրանսիացի ռեժիսոր Գասպար Նոեի ֆիլմը։ Գասպար Նոեն հանդես է եկել նաև որպես ֆիլմի սցենարիստ և մոնտաժոր։ Գլխավոր դերում՝ Սոֆյա Բուտելա։
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել «Կաննի կինոփառատոն 2018-ում», որտեղ արժանացել է «Ռեժիսորների երկու շաբաթը» ծրագրի «Art Cinema Award» գլխավոր մրցանակին։ 2018 թվականի հուլիսի 14-ին ռեժիսոր Դեյվիդ Քրոնենբերգը Գասպար Նոեին է հանձնել Նյուշատելի Շվեյցարական ֆանտաստիկ ֆիլմերի փառատոնի (Neuchâtel Fantastic Film Festival) «H. R. Giger Award, NARCISSE» մրցանակը։ Ռուսաստանում ֆիլմը թողարկվել է 2018 թվականի հոկտեմբերի 11-ին։
Սյուժե
Ֆիլմը Ֆրանսիայում ժամանակակից պարերի ակադեմիայի շրջանավարտների մասին Է, որոնք հրաժեշտի երեկույթ են կազմակերպում ԱՄՆ-ում հյուրախաղերից առաջ։ Նրանք հավաքվում են պարային շոուին պատրաստվելու համար։ Երեկույթի ժամանակ շրջանավարտներից մեկը հանում է թմրանյութը և օգտագործում այն։ Երաժշտության աճող ռիթմի ներքո պարահանդեսում սկսում է քաոս տիրել։
Ֆիլմի կարգախոսը՝ «Ծնունդը եզակի հնարավորություն է, մահը՝ անհավանական փորձ, իսկ կյանքը՝ խլացնող հաճույք» ։
Արտադրություն
Կինոռեժիսոր Գասպար Նոեի հայեցակարգն ի սկզբանե այն էր, որ ֆիլմ նկարահանեն լավագույն պարողների մասնակցությամբ, որոնց նրանք կարող էին գտնել ինչպես Ֆրանսիայում, այնպես էլ նրա սահմաններից դուրս։ Ռեկորդային կարճ ժամանակահատվածում նկարահանող խումբը Վիտրիում գտնում է լքված մի դպրոց և ձեռք բերում այն երաժշտության իրավունքները, որը ցանկանում էին ներառել ֆիլմի մեջ։
Նկարահանումները սկսել են մեկ էջ նկարագրությամբ։ Այլ կերպ ասած՝ ֆիլմը նկարահանել են առանց նախապես պատրաստված սցենարի։ Ռեժիսորի խոսքերով՝ չհաշված պարուսույցների կողմից բեմադրված առաջին դրվագը, պարողներին տրվել է «իրենց անհատական, անգիտակից լեզվով արտահայտվելու ազատություն, որը թույլ է տվել ազատ արձակել խորը ներքին փորձառությունները» ։
Մյուս օրենքն այն էր, որ ֆիլմը նկարահանեն արագ և երկար դուբլներով, ինչի շնորհիվ 2018 թվականի փետրվարին ռեժիսորը երկու շաբաթվա ընթացքում նկարահանել է բոլոր տեսարանները ։
Դրվագները նկարահանվել են ժամանակագրական կարգով, սակայն, հակառակ ստանդարտ քայլ առ քայլ պարային ներկայացումների, Գասպար Նեոն խրախուսել է դերասաններին ընդօրինակել մոլուցքի վիճակը, ինչպես խորհրդավոր ծեսերի ժամանակ ։ Այս անգամ ռեժիսորը նպատակ չի ունեցել տեսողական և ձայնային էֆեկտների միջոցով ցույց տալ ֆիլմի հերոսների ապրած գիտակցության փոփոխված վիճակը։ Ընդհակառակը, նա ուզում էր, որ դիտորդը կողքից տեսներ կատարվածը։
Տեսարաններին պատրաստվելու համար պարողները լսում էին արդեն ֆիլմի համար ընտրված երգերը։ Որպեսզի դիտորդները ակնածանքով վերաբերեն ֆիլմում պատկերված դարաշրջանին, ընտրել են ինչպես աշխույժ, այնպես էլ մեղեդային երաժշտություններ, որոնք գրվել են 90-ական թվականներից ոչ ուշ։ Բացի այդ, հեռուստադիտողին ծանոթ տրամադրություն ստեղծելու համար նրանք ընտրել են հիթեր, որոնք կարող էին մոտ լինել նրա լայն լսարանին ։
Մրցանակներ և անվանակարգեր
Առաջին անգամ ֆիլմը ցուցադրվել է 2018 թվականի մայիսին Կաննի կինոփառատոնում։ Ֆիլմն ստացել է գեղարվեստական կինոյի միջազգային կոնֆեդերացիայի (C. I. C. A. E.) մրցանակ, որը «Ռեժիսորների երկու շաբաթը» ծրագրի գլխավոր պարգևն է։
2018 թվականի հուլիսի 14-ին ռեժիսոր Դեյվիդ Քրոնենբերգը Գասպար Նոեին է հանձնել Նյուշատելի Շվեյցարական ֆանտաստիկ ֆիլմերի փառատոնի «H. R. Giger Award, NARCISSE» մրցանակը (Neuchâtel Fantastic Film Festival)։
Վարկանիշ և քննադատություն
Ֆիլմն արժանացել է կինոքննադատների դրական գնահատականներին։ Rotten Tomatoes կայքում ֆիլմի վարկանիշը 90 % է, որը հիմնված է 10-ից 7,7 միջին բալով 49 գրախոսության վրա ։ Metacritic կայքում ֆիլմը ստացել է 100-ից 83 բալ՝ 18 գրախոսության հիման վրա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2018 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր թմրանյութերի մասին Կատեգորիա:Բելգիական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական երաժշտական ֆիլմեր Կատեգորիա:Փարիզում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր
Ապրիլի 8
Ապրիլի 8, տարվա 98-րդ (նահանջ տարիներին՝ 99-րդ ) օրն է։
Նիկոլաս Գորոբցով
Նիկոլաս Մարտին Գորոբցով (Nicolás Martín Gorobsov, ), ռուսական ծագմամբ արգենտինա-իտալացի ֆուտբոլիստ ։ Հիմնականում հանդես է գալիս կիսապաշտպանի դիրքում, սակայն իրեն լավ է դրսևորում ինչպես հարձակման, այնպես էլ պաշտպանության գծում։
Վաղ կյանք
Նիկոլաս Գորոբցովը ծնվել է Սան Պեդրոյում (Բուենոս Այրեսից հյուսիս), որտեղ ապրել է մինչև 14 տարեկան հասակը, երբ նրա ընտանիքը ճգնաժամի պատճառով տեղափոխվել է Իտալիա ։ Ունի երկակի քաղաքացիություն՝ իտալական և արգենտինական ։ Նրա նախապապը ծնվել է Քիշնևում և ունեցել է ռուսական ծագում ։
Վաղ տարիներ / «Վիչենցա»
Նիկոլաս Գորոբցովն իր կարիերան սկսել է հարձակվողի դիրքում, սակայն հետո տեղափոխվել է դաշտի կենտրոնին մոտ։ 2007/08 մրցաշրջանում մասնակցել է 22 հանդիպման «Վիչենցայի» երիտասարդական թիմի կազմում և խփել երկու գոլ, ինչպես նաև մեծահասակների թիմի կազմում մասնակցել մեկ խաղի Սերիա Բ-ում։ Ընդգրկվելով հիմնական թիմում 2008/09 մրցաշրջանից առաջ՝ անմիջապես աչքի է ընկել՝ մասնակցելով 15 խաղի և ձեռք բերելով խոստումնալից ֆուտբոլիստի համբավ ։
«Տորինո» և վարձավճարներ
2009 թվականի ամռանը «Տորինոն» գնել է խաղացողի պայմանգրի կեսը 800 հազար եվրոյով (100 հազար եվրո և Սաշա Բելանովիչի տրանսֆերը )։ 2010 թվականի օգոստոսին վարձավճարային հիմունքներով տեղափոխվել է «Չեզենա»։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 5-ին կրկին վարձավճարով տեղափոխվել է ռումինական «Տիմիշոարա» ։ 2012 թվականի հունիսին «Տորինոն» գնել է ֆուտբոլիստին, ընդ որում՝ բոլորովին անվճար ։ Գորոբցովը համարվել է ավելորդ թիմում և ոչ մի անգամ չի ընդգրվել թիմի մեկնարկային կազմում։ 2013 թվականի հունվարին վարձավճարով տեղափոխվել է Սերիա C1-ի «Նոչերինա» ակումբ ։ 2013 թվականի հուլիսին խաղացողով հետաքրքրվել է Մոսկվայի «ԼոկոմոտիվըW, որը պատրաստ է եղել նրա հետ կնքել քառամյա պայմանագիր, սակայն գործարքը չի կայացել։ 2013 թվականի հուլիսի 25-ին Գորոբցովը պայմանագիր է կնքել ռումինական «Պոլի» (Տոմիշոարա) ակումբի հետ, որը համարվում է «Պոլիտեխնիկի» (Տոմիշոարա) լուծարված թիմի իրավահաջորդը ։
«Տիրգու Մուրեշ»
2014 թվականի հուլիսին Գորոբցովը հեռացել է «Տորինոյից» ու ազատ գործակալի կարգավիճակով տեղափոխվել «Տիրգու Մուրեշ» ։ Արդյունքում նրա թիմն առաջնությունում գրավել է երկրորդ տեղը և իրավունք ստացել մասնակցել Ռումինիայի սուպերգավաթի խաղարկությանը 2015 թվականին, որտեղ խաղացել է Բուխարեստի «Ստյաուա» ակումբի դեմ և հաղթել 1։0 հաշվով ։ Ընդհանուր առմամբ «կարմրակապույտների» կազմում մասնակցել է 67 խաղի և խփել 6 գոլ։
«Հապոել»
2016 թվականի հունիսին Գորոբցովը եռամյա պայմանագիր է կնքել Թել Ավիվի «Հապոել» ակումբի հետ, որը հանդես էր գալիս Իսրայելի առաջնությունում ։
Անձնական կյանք
Ֆուտբոլից բացի հետաքրքրվում է մեքենաներով ու դաջվածքներով։ Նրա ձեռքի վրա գրված են իր ընտանիքի բոլոր անդամների անունները ։
Ռեբեկա (վեպ)
Ռեբեկա, վեպ, որը գրվել է անգլիացի գրող Դաֆնա Դյումորիեի կողմից և հրապարակվել 1938 թվականին։ Այս վեպը անմիջապես բերեց հայտնիություն գրողին և համարվում է նրա լավագույն աշխատանքներից մեկը։ Վեպի մեծ մասը գրվել է Ալեքսանդրիայում, որտեղ Դյումորիեն գտնվում էր իր ամուսնու հետ ։
2000 թվականին վեպը արժանացել է Էնթոնի մրցանակի և ճանաչվել հարյուրամյակի լավագույն վեպ ։
Սյուժե
Անանուն գլխավոր հերոսուհին իր ծնողների մահից հետո որպես ուղեկցուհի աշխատանքի է անցնում հարուստ և գռեհիկ ամերիկուհի տիկին Վան Հոպպերի մոտ։ Նրան ուղեկցելով՝ հերոսուհին հայտնվում է Լազուր ափում. Մոնտե Կառլոյում պատահաբար հանդիպում է Մենդերլի գեղեցիկ կալվածքի տիրոջ՝ Մաքսիմիլիան դը Վինթեր (անգլ.՝ Maximilian de Winter) անունով բրիտանացի արիստոկրատի հետ։ Սկզբում նոր ծանոթը թվում էր նրան մռայլ ու ինքնամփոփ. մեկ տարի առաջ ողբերգական պատահարից հետո նա կորցրել էր իր կնոջը՝ Ռեբեկային, ով մահացել է նավով զբոսնելու ժամանակ։ Սակայն, Դե Վինթերի հետ Մոնտե Կառլոյի մոտակայքում հանդիպումների և զբոսանքների ընթացքում աղջիկը հասկանում է, որ իրեն հաճելի է նրա ընկերակցությունը։ Հերոսների միջև առաջանում է համակրանք, և անդադար խնամքից հետո Մաքսիմիլիանն առաջարկություն է անում։ Աղջիկը համաձայնում է ամուսնանալ նրա հետ`չնայելով տիկին Վան Հոպպերի հավաստիացումներին, որ նա ընդհանրապես չի սիրում իրեն, այլ պարզապես մենակությունից փրկություն է փնտրում իր հսկա առանձնատանը։
Հերոսուհին տառապում էր անվստահությունից իր մեջ և ենթադրում էր, որ Ռեբեկայի կերպարը դժվար կլինի ջնջել նաև ամուսնու հիշողությունից։
Ըստ լուրերի` Ռեբեկան ոչ միայն տարբերվում էր իր բացառիկ գեղեցկությամբ, նա նաև հրաշալի տանտիրուհի էր, կարողանում էր մնալ հասարակության մեջ, քայլում էր զբոսանավի առագաստի տակով և կազմակերպում էր շքեղ ընդունելություններ Մենդեռլիում, նա էր գլխավորում ամբողջ տունը։ Հերոսուհին ինքն է տանջվում իր անհարմարությունից, ամաչկոտությունից, մարդկանց հետ ծանոթանալու անունակությունից և վախենում է ծառաներից։
Մենդեռլիում ամեն ինչ հիշեցնում է մահացած Ռեբեկային. ամենուրեք գտնվում են նրա իրերը, տան արևմտյան թևում անձեռնմխելիորեն պահպանվում է նրա սենյակը։ Աստիճանաբար նորապսակը սկսում է մտածել, որ չի կարող մրցակցել Մաքսիմի մահացած կնոջ հետ, որ նա առաջվա պես սիրում է նախկին կնոջը, և ցավում է հապշտապ հարսանիքի համար։ Նրանց հարաբերությունների ճեղքը հանդիսանում է հանդերձանքի միջադեպը երեկույթի ժամանակ, որն առաջին անգամ էր կազմակերպվել Մենդեռլիում Ռեբեկայի մահվանից հետո։ Ըստ տիկին Դենվերսի խորհրդի՝ գլխավոր հերոսուհին տոնակատարության համար զգեստ է պատվիրում, որը պատկերված էր դե Վինթեր տոհմի ներկայացուցիչներից մեկին ներկայացնող նկարում, որ կախված էր տան միջանցքում։ Ավելի ուշ պարզվում է, որ նույնպիսի զգեստ էլ Ռեբեկան է կրել իր վերջին երեկույթին։ Հերոսուհին հասկանում է, որ հենց տիկին Դենվերսն է չար կատակ արել իր հետ` ցանկանալով վրեժ լուծել նորապսակներից նրա համար, որ Մաքսիմն արգելել էր առանձնատուն ընդունել Ռեբեկայի զարմիկին` Ջեք Ֆավելին։ Երեկույթի հաջորդ օրը տիկին Դենվերսի և հերոսուհու մեջ տեսարան է լինում, ինչի ընթացքում տնային տնտեսուհին պատմում է Ռեբեկայի կյանքում իր կերպարի մասին. նա դեռ մանուկ հասակից գիտեր Ռեբեկային և ուղեկցել է նրան ամբողջ կյանքի ընթացքում։ Տիկին Դենվերսը համոզում է հերոսուհուն նրանում, որ նա անարգ է` համեմատած իր նախորդի հետ, իսկ դե Վինթերը երբեք երջանիկ չի լինի նրա հետ։ Նա գրեթե դրդում է աղջկան ինքնասպանության` կրկնելով, որ առանց նրա ներկայության` ամեն ինչ ավելի լավ կլիներ։ Խեղճին փրկում է մառախլապատ երկնքում պայթող հրթիռը, որը աղետի ազդանշան էր ծանծաղուտի մեջ գտնվող շոգենավից։ Այն սթափեցնում է երկուսին էլ։
Շոգենավը, որի վրայից ուղարկվել էր հրթիռը, նստել էր Մենդեռլիի մոտակայքում գտնվող ծանծաղուտի վրա։ Վնասը գնահատելու համար ծովածոցի հատակ են իջեցնում ջրասույզի, ով ավելի սարսափելի իր է գտնում։ Այդ իրը զբոսանավ էր, որի նավախցիկում մարդու կմախք կար։ Բոլոր փաստերը խոսում էին այն մասին, որ դա Ռեբեկայի աճյունն էր, սակայն Մաքսիմը արդեն ճանաչել է իր կնոջ մարմինը, որը ափ էին նետել պատահած ողբերգությունից ոչ շատ ուշ։ Նոր կմախքի մասին նորություններն անհանգստացնում են Մենդեռլին և ամբողջ վարչաշրջանը։ Դե Վինթերը որոշում է պատմել կնոջը ամբողջ ճշմարտությունը իր և նախորդ կնոջ հարաբերությունների մասին։ Ըստ նրա` նա երբեք չի սիրել Ռեբեկային, իսկ Ռեբեկան չի սիրել ոչ մեկին։ Նրա փայլուն արտաքինի և հրաշալի բարքերի տակ թաքնված էր իսկական հրեշ` դաժան, անմարդկային և ամուր կին։ Մաքսիմը պնդում էր, որ սադրանքների միջոցով Ռեբեկան ստիպել է նրան սպանել իրեն։ Զբոսանավը ինքնուրույն չի սուզվել. հանդիպելով խութերին` նրան ծով է տարել և խեղդել դիակի հետ հենց ինքը, իսկ ինքը փրկվեց, ցամաք հասավ նավակի միջոցով։ Իմանալով սարսափելի իրականությունը` գլխավոր հերոսուհին չի հեռանում իր մարդասպան ամուսնուց, այլ ընդհակառակը, իմանալով այն մասին, որ նա երբեք չի սիրել Ռեբեկկային, սակայն սիրում է իրեն, ավելի է մտերմանում նրա հետ։
Սկսվում է հետաքննություն։ Զբոսանավը կմախքի հետ բարձրացնում են ծովածոցի հատակից։ Ակնհայտ է դառնում, որ սպանություն է տեղի ունեցել, սակայն Մաքսիմի դեմ չկան ապացույցներ։ Հանցագործությունը տեղի է ունեցել գիշերով, ականատեսներ հնարավոր չէ գտնել, ինչի արդյունքում դատարանը և երդվյալ ատենակալները կկայացնեն դատավճիռ։ Ռեբեկան իրակացրել է ինքնասպանություն` վնասելով զբոսանավի երեսապատումը և բացելով փականը։ Սակայն այս դատավճիռը չի գոհացնում Ռեբեկայի զարմիկին` հենց այն Ֆավելին, ում հետ Մենդեռլիի սեփականատերը գտնվում էր թշնամական հարաբերությունների մեջ։ Տեղ հասնելով` նա ասում է, թե եղել է Ռեբեկայի սիրեկանը, և մեղադրում է դե Վինթերին նրա սպանության մեջ։ Որպես ապացույց նա ներկայացնում է գրություն, որը ստացել էր Ռեբեկայից նրա մահվան օրը։ Տեղեկությունը, որը պարունակում էր գրությունը, ըստ Ֆավելի վկայում է այն մասին, որ կինը չի ունեցել ոչ մի մոտիվ ինքնասպանության համար։
Ռեբեկայի սենյակում հաջողվում է գտնել վերջինիս օրագիրը, որտեղ նա գրանցել է բոլոր չնախատեսված հանդիպումները։ Այդ օրը, երբ տեղի է ունեցել ողբերգութունը, նա հանդիպել է ոմն բժիշկ Բեյքերի հետ։ Գտնելով բժշկին Մաքսիմը, նրա կինը, Ֆավելլը և ոստիկանության դատավորը Արթուր Ջուլիան գնում են քաղաք, որտեղ այդ պահին բնակվում էր Բեյքերը, որոշ ժամանակ առաջ տեղափոխված Լոնդոնից։ Հանդիպման ժամանակ բժիշկը հիշում է, որ այդ օրը նրա մոտ է եկել կին, իրեն անվանելով տիկին Դենվերս(Ռեբեկկա գերադասեց չասել իր իսկական ազգանունը). արտաքինի նկարագրությունը համընկնում էր բժշկի տված նկարագրության հետ։ Ի լրումն նա հիշեցնում է, որ կնոջ մոտ անբուժելի փուլի քաղցկեղ կար։
Վեպը ավարտվում է նրանով, որ Վինթերները վերադառնում են Մենդեռլի։ Աղջիկը սկսում է մտածել, որ նրանց անհրաժեշտ է մոռանալ անցյալը, սկսել կյանքը նոր էջից` թողնելով այս սարսափելի պատմությունը հեռավոր անցյալում։ Ճանապարհին կանգնելով Լոնդոնյան ռեստորաններից մեկում` Մաքսիմը զանգում է Ֆրենկին` իր ընկերոջը և կառավարչին։ Նա պատմում է, որ զանգից որոշ ժամանակ առաջ տանից անհետացել է տնային տնտեսուհին։ Այս լուրից հետո ամուսինը անհանգստանում է, սակայն նրա կինը ուրախ էր` կարծելով, որ նրա գնալու հետ կանցնեն նաև Ռեբեկայի հետ կապված հիշողությունները։ Մոտենալով կալվածքին` հերոսները հորիզոնում տեսնում են կարմիր գույն, չնայած մայրամուտի համար դեռ շուտ էր։ Աստիճանաբար լույսը լցնում է ամբողջ երկինքը։ Ամուսինները կանգնում են, դուրս են գալիս մեքենայից և կանգնելով բլրի գագաթին` նայում են ներքև։ Պարզվում է` դա մայրամուտ չէ։ Դա այրվող Մենդեռլին էր։
Ամբողջ վեպի ընթացքում գլխավոր հերոսուհու անունը ոչ մի անգամ չի հնչեցվում և մնում է անհայտ։
Գրագողության մեղադրանքներ
Շուտով «Ռեբեկա» վեպի հրատարակությունից հետո Բրազիլիայում քննադատ Ալվարո Լինսը և շատ ընթերցողներ մեծ նմանություն գտան Դաֆնա Դյումորիեի և բրազիլացի գրող Կարոլինա Նաբուկոյի գրքի հետ։ Նաբուկոյի «Ժառանգորդուհի» վեպի հիմքում ընկած էր նման սյուժե` ներկայացնելով երիտասարդ կնոջ, ով ամուսնանում է այրի տղամարդու հետ, նաև նախորդ կնոջ տարօրինակ ներկայությունը, որն ավելի շուտ օգտագործվել է «Ջեյն Էյր» վեպում։ Նինա Աուերբախը իր «Դաֆնա Դյումորիե. կախարդված ժառանգուհի» գրքում հաստատում է, որ Դյու Մորիեն կարող էր կարդալ բրազիլական գիրքը, երբ առաջին բնագիրը ուղարկվել էր Անգլիա հրատարակության համար։ Դաֆնա Դյումորիեն ժխտեց գրագողութան և բրազիլացի գրողի աշխատանքի պատճենման բոլոր մեղադրանքները։ Նույն կերպ վարվել է նաև հրատարակիչը` հայտնելով, որ «Ռեբեկայի» սյուժեն բավականին սովորական է ։
Մշակումներ
Վեպը մի քանի անգամ նկարահանվել է, հատկապես հայտնի է Ալֆրեդ Հիչքոքի` 1940 թվականի «Ռեբեկա» ֆիլմը, որի գլխավոր դերերում նկարահանվել են Լոուրենս Օլիվիեն և Ջոան Ֆոնտեյնը։ Հոլիվուդյան Հեյսի օրենսգիրքը պահանջում էր, որ ֆիլմերում մարդասպանը իր կատարած հանցքանքների համար անպատիժ չմնա, այդ պատճառով Ռեբեկայի մահը Հիչքոքի ֆիլմում նկարագրվում է որպես դժբախտ պատահար։
2012 թվականի սկզբին DremWorks ընկերությունը հայտարարեց, որ պատրաստում է վեպի նոր նկարահանումները։ Սցենարը գրելու է Սթիվեն Նայթը ։
«Ռեբեկայի» մոտիվներով հեռուստասերիալներ նկարահանել են Բի-Բի-Սի-ն, Քարլթոն հեռուսաընկերությունը (Carlton Television) և 1997 թվականին PBS ընկերությունը, որի գլխավոր դերում նկարահանվել է Էմիլիա Ֆոքսը։ Միքայել Կունցեն և Սիլվեստեր Լևան ստեղծել են «Ռեբեկա» մյուզիքլը, որը ներկայացվել է 2006 թվականին Վիեննայում և երեք տարի անց Մոսկվայում։
Վեպի շարունակություն
«Լեդին Կիլմարտից» հոդվածի հեղինակ Քրիս Սիմոնսը, հենվելով 1977 թվականի հարցազրույցի վրա, ապացուցում է, որ մի անգամ Դաֆնա Դյումորիեին դիմել է ոմն ամերիկացի գրող՝ նրա «Ֆրանսիական ծովախորշ» վեպի շարունակությունը գրելու թույլտվության խնդրանքով։ Դյու Մորիեն անհապաղ հեռագրում է մերժում պարունակող պատասխանը։ Նա կտրականապես դեմ էր ուրիշ գրողների, հատկապես, դեռ ապրողների ստեղծագործությունների սիկվելների ստեղծմանը։ Այնուամենայնիվ, Դաֆնայի կողմից նման կտրական վերաբերմունքը չխանգարեց նրա ժառանգներին՝ թույլտվություն տալու ամերիկացի գրող Սալի Բաումանին «Ռեբեկա» վեպի սիկվելի ստեղծման համար։ Գիրքը լույս տեսավ 2001 թվականին՝ «Ռեբեկայի պատմությունը» վերնագրով(Rebecca's Tale) : Մինչ այս գիրքը հրատարակչության կողմից 1993 թվականին հրատարակվել էր անգլիացի գրող Սյուզեն Հիլլի «Տիկին Դե Վինթեր։ Դաֆնա Դյումորիեի «Ռեբեկա» վեպի շարունակությունը» վեպը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1938 վեպեր Կատեգորիա:Էկրանավորված բրիտանական վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Կինեմատոգրաֆիստների միություն (ԽՍՀՄ)
ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միություն (Союз кинематографистов СССР), կինոարվեստի գործիչներին (ռեժիսորներ, կինոդրամատուրգներ, դերասաններ, օպերատորներ, նկարիչներ, կոմպոզիտորներ, հնչյունային օպերատորներ, քննադատներ, ֆիլմերի և սցենարների խմբագիրներ, հեռուստատեսության ռեժիսորներ, օպերատորներ, դրամատուրգներ, նկարիչ-բեմադրողներ և խմբագիրներ, գիտական և ինժեներա-տեխնիկական աշխատողներ) միավորող հասարակական ստեղծագործական կազմակերպություն։
1957 թվականին ստեղծվել է ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության կազմկոմիտեն՝ Իվան Պիրևի գլխավորությամբ, որի հիմնադիր համագումարում 1965 թվականի նոյեմբերին ընդունվել է կանոնադրություն և ընտրվել միության վարչություն։ Բարձրագույն ղեկավար օրգան էր հանդիսանում Համամիութենական համագումարը, որը գումարվում էր չորս տարին մեկ (տեղի են ունեցել 1969, 1973, 1976 թվականներին), գործադիրը՝ վարչությունը, որ ղեկավարում էր միության գործունեությունը համագումարների միջև ընկած ժամանակահատվածում։
Ցուրաքանչյուր միութենական հանրապետությունն ունեցել է Կինեմատոգրաֆիստների միություն, ինքնավար հանրապետություններում և այն քաղաքներում, ուր հաշվվում էր 30-ից ոչ պակաս անդամ։ 1976 թվականի դրությամբ ունեցել է 5199 անդամ։
Միության տպագիր օրգաններն են եղել «Իսկուսստվո կինո»-ն և «Սովետսկի էկրան»֊ը։ 1991 թվականին վերակազմավորվել է Կինեմատոգրաֆիստների միությունների կոնֆեդերացիայի ներքո։
Խորհրդային Հայաստանում 1958 թվականին ստեղծվեց կինեմատոգրաֆիայի աշխատողների միության կազմբյուրոն՝ կինոռեժիսոր Ստեփան Կևորկովի նախագահությամբ։ Առաջին համագումարը տեղի ունեցավ 1962, երկրորդը՝ 1971, երրորդը՝ 1976 թվականին։ 1965 թվականին հիմնադրվեց Կինեմատոգրաֆիստների միությունը, ընդունվեց դրա կանոնադրությունը և ծրագիրը։ Վարչության առաջին քարտուղարներ են եղել Ֆրունզե Դովլաթյանը, Լաերտ Վաղարշյանը, Կարեն Քալանթարը։ Հայաստանի Կինեմատոգրաֆիստների միության տպագիր օրգաններն են եղել «էկրան»-ը և «ֆիլմը»-ը։ Համամիութենական XI կինոփառատոնը անցկացվել է Երևանում (1978)։
Կատեգորիա:Կինոարվեստ
Far Cry Primal
Far Cry Primal, action-adventure ժանրի, բաց աշխարհով համակարգչային խաղ, ստեղծված Ubisoft Montreal ստուդիաի կողմից, Ubisoft Toronto, Ubisoft Kiev և Ubisoft Shanghai ստուդիաների օգնությամբ։ Խաղը նախատեսված է PlayStation 4-ի, Xbox One-ի և անhատական համակարգիչների համար։
PlayStation 4-ի և Xbox One-ի համար նախատեսված տարբերակները թողարկվել են 2016 թվականի փետրվարի 23-ին։ Microsoft Windows-ի տարբերակը թողարկվեց 2016 թվականի մարտի 1-ին ։ Ի տարբերություն Far Cry խաղաշարքի մյուս խաղերի, այստեղ դեպքեր տեղի են ունենում քարի դարում՝ մեր թվարկությունից 10 հազար տարի առաջ ։
Սյուժեն և գեյմփլեյը
Դեպքերը տեղի են ունենում մեր թվարկությունից 10 հազար տարի առաջ, հորնված Ուրուս տարածքում, որտեղ գոյատևման համար հարկ է ամեն օր կռվել բնության հետ, ինչպես նաև մեկը մյուսի հետ ։ Հերոսը իր վրա է վերցնում որսորդի կերպարը, ում անունը Թակկար էր, նա վերացված ցեղի անդամներից մեկն էր, ով ճամփորդում էր Ուրուսով իր ազգի համար ապրելու տեղ գտնելու նպատաակով ։