cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տիլ (Վոկտիմի վտակ)
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Արև (թերթ)
Արև, օրաթերթ։ Լույս է տեսել 1908 թվականին, Ալեքսանդրիայում։ Խմբագիր՝ Երվանդ Օտյան։ 22-րդ համարից փոխանցվել է «Եգիպտոսի հայոց հրատարակչական ընկերությանը»։ Հրատարակել է նյութեր եգիպտահայ գաղութի, Արևմտյան Հայաստանի և Անդրկովկասի հայ իրականության մասին, տպագրել է միջազգային լուրեր, տեղեկություններ Թուրքիայի, Եգիպտոսի և արաբ․ այլ երկրների կյանքից։ Անդրադարձել է երիտթուրքերի քաղաքականությանը։ Գրական բաժնում ներկայացրել է Ե․ Օտյանի պամֆլետները՝ «Առտվան սուրճի տեղ» ընդհանուր խորագրի տակ։ Թղթակցել են Լ․ Մկրտիչյանը, Բ․ Շահբազը, Վ․ Մալեզյանը, Վ․ Թեքեյանը, Ա․ Ճիգմեճյանը և ուրիշներ։ 1909-ի հունվարին, 91-րդ համարից հետո միանալով «Լուսաբեր»-ին, դարձավ «Լուսաբեր-Արև»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եգիպտոսի հայկական օրաթերթեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ
Սերգեևո (գյուղ, Կարդիմովսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի բնակավայրեր
Վիդունաս
Վիդունաս (Vydūnas, կեղծանուն, իսկական անունը Վիլգելմաս Ստորոստաս է, Vilhelmas Storostas, ), լիտվացի դրամատուրգ, փիլիսոփա, մշակույթի գործիչ։
Վաղ տարիներ
Հայրը տարրական դպրոցի ուսուցիչ էր։ Ռգնիտեում (այժմ Նեմեն) ավարտել է ուսուցչական սեմինարիան։ 1888 թվականից դասավանդել է դպրոցներում։ Գերմանիայի ինստիտուտներում՝ (Գրայֆսվալդ, 1896-1898, Գալլում՝ 1899, Լեյպցիգ՝ 1900-1902, Բեռլին՝ 1913-1919, ուսումնասիրել է գրականություն, փիլիսոփայություն, արվեստի պատմություն, կրոնի պատմություն, օտար լեզուներ։ Դասավանդել է Կլայպեդայի երաժշտական դպրոցում։ 1892 թվականից ընդմիջումներով ապրել է Թիլզիտում (այժմ Սովետսկ), միջնակարգ դպրոցում դասավանդել է անգլերեն, ֆրանսերեն ։
Գրական գործունեություն
«Նախնինների ստվերները» («Probočių šešėliai», 1908 թվական), «Հավերժական կրակ» («Amžina ugnis», 1912 թվական), «Համաշխարհային հրդեհ» («Pasaulio gaisras»,1928 թվական) և այլ պիեսների հեղինակ է։ Դրամատիկական ստեղծագործությունները հիմնված են սիմվոլիկ էսթետիկայի վրա, և մոտ են հնագույն մորալիտե և միստերիա ժանրերին։ 1927 թվականին դարձել է PEN միջազգային կազմակերպության անդամ, և մինչև վերջին պահը շարունակում էր մնալ միակ լիտվացին, ով ընդունվել էր գրողների համաշխարհային կազմակերպույթուն, որը հիմնադրել է Ջոն Գոլսուորսին 1921 թվականին։
Փիլիսոփայություն
«Մահ և ինչն է հաջորդը» (1907), «Մարդու խորհրդավոր վեհությունը» (1907), «Ժողովրդի կենսական հիմքը» (1920) փիլիսոփայական և կրոնա-միստիկական հոդվածներում և տրակտատներում զարգացնում էր էկլեկտիկ ուսումը, հիմնված նեոպլատոնականության, Բհագավադ- գիտայի, տարրերի վրա։ Քարոզում էր բուսակերություն, որին հետևում էր նաև ինքը ։
Ուշ տարիներ
Գերմանիայում հիտլերականների իշխանության գալուց հետո ճնշումների է ենթարկվել։ 1938 թվականին ձերբակալվել և բնտարկվել է, բայց մշակույթի հայտնի գործիչների բողոքի շնորհիվ ազատ է արձակվել։ 1944 թվականին խորհրդային զորքի մոտեցմամբ, ինչպես Թիլզիտի այլ բնակիչներ տարհանվել է։ Մահացել է Դեթմոլդում։ 1991 թվականին Վիդունասի աճյունը վերաթաղվել է Բիտենայում։
Հիշատակ
Վիդունասը պատկերված էր 200 լիտ թղթադրամի վրա։ 1988 թվականից Շիլունսկի շրջանի Կինտայ գյուղում գործում է Վիդունասի մշակույթի կենտրոն, որը նեռարում է հուշային ցուցադրութուն։ Այն ստեղծվել է նախկին դպրոցի շենքում (կառուցվել է 1705 թվականին), որտեղ 1888-1892-ական թվականներին դասավանդում էր Վիդունասը ։ Նրա գլխավոր ցուցադրանմուշը՝ Վիդուասի իսկական տավիղն է (ստեղծվել է Լոնդոնում, իսկ փիլիսոփան այն ձեռք է բերել Թիլզիտում), որի վրա ամեն օր՝ առավոտյան և երեկոյան նվագելով ներդաշնակություն էր հաստատում ատմանի և տիեզերական բրահմանի միջև ։
Սովետսկ քաղաքում, որտեղ ապրել էր Վիդունասը, տեղադրվել է հուշատախտակ, փիլիսոփայի հարթաքանդակով, բացի այդ քաղաքում գործում է նաև Վիդունասի թանգարան։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Լիտվացի գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Բուսակերներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լայպցիգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Լիտվացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:19-րդ դարի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Խորհրդային դրամատուրգներ Կատեգորիա:Լիտվացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Լիտվացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Լիտվացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Լիտվայի քաղաքական գործիչներ
Խնձորուտ (Խիզանի գավառ)
Խնձորուտ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խիզանի գավառակում` Կարկառի գյուղախմբում։ Գտնվում էր Մոկս գյուղաքաղաքից 4-5 կմ հյուսիս, Մոկսի գետի հյուսիսային ակունքների խառնման վայրում։
Գյուղից արևելք գտնվում էր Խնձորուտի '''Ս. Գևորգ վանքը, իսկ Ս. Կիրակոս''' եկեղեցին գտնվում էր գյուղում։
1850-ական թվականներին ուներ 18 տուն` 172 բնակչով, իսկ 1896 թվականին 25 տուն, 1909 թվականին՝ 13 տուն հայ բնակիչ։
1896 թվականին Խնձորուտը ենթարկվում է կողոպուտի և ավերվածության։ Սպանվում է 9 հայ, իսկ մնացածը բռնի մահմեդականացվում է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Արտավազդ Պարթև
Արտավազդ Պարթև, Պարթևստանի արքայից արքա (224-235), Արտավան Ե-ի որդին և հաջորդը, Արշակի, Զիանակի և Սուրայի եղբայրը, Պարթև Արշակունիների արքայական հարստությունից ։
Սասանյանների ապստամբություն
220-ական թվականներին ուժեղանում է Պարսքում իշխող Սասանյան տոհմը, որի առաջնորդ և հիմնադիր Արտաշիր Պապականը ապստամբություն է բարձրացնում Արտավազդի հոր՝ Արտավան Ե-ի դեմ։ Արտաշիր Պապականը չորս տարավա ընթացքում կարողանում է ջլատել թուլացած պարթև Արշակունիների վերջին ուժերը։ 224 թվականի ապրիլի 28-ին տեղի ունեցած Որմիզդականի ճակատամարտում պարտվում և սպանվում է Պարթևստանի վերջին թագավոր Արտավան Ե-ն, որով կործանվում է Պարթևստանը և սկզբնավորվում է Սասանյան տերությունը ։
Պարթևական շատ իշխաններ անցնում են Սասանյանների կողմը։ Արտավան Ե-ի որդի Արտավազդը և նրա եղբայրները փախչում և ամրանում են Ատրպատականում, հավանաբար կենտրոն ունենալով Էկբատան քաղաքը և մի քանի տարի դիմադրում Սասանյաններին՝ Մեծ Հայքի արքա Տրդատ Բ-ի օգնությամբ, ով ստանձնել էր Արշակունյաց արքայատան գլխավոր միապետի դերը։ Այստեղից հայտնի են Արտավազդի արծաթե դրամները (դրախմաները), որոնք հատվել են մինչև 229-230 թվականները ։
Այս ժամանակահատվածում, Արտավազդը այլևս չուներ ո՛չ քաղաքական, ո՛չ էլ սոցիալական հենարան Պարթևստանում։ Իրանական ավագանին հետզհետե անցնում էր հաղթանակած Սասանյանների կողմը։ Սասանյանների կողմն են անցնում նաև պարթև Արշակունիներին տոհմակից տները ։
Սասանյանները Երանշահրի կենտրոնական նահանգներում իրենց ապահով չէին զգում, քանի որ դեռ ապրում էին ոչնչացված պարթև Արշակունիների վերջին շառավիղները՝ Արտավազդը և նրա եղբայրները, որոնց օգնում էր հատկապես Մեծ Հայքի Արշակունի թագավոր Տրդատ Բ-ն (217-257)։ Սասանյանների բանակը, հետապնդելով Արտավազդին, խորանում են Իրանի հյուսիս-արևմտյան երկրամասերը՝ գրավելով Ատրպատականը և ընդհուպ մոտենում Մեծ Հայքի թագավորության սահմաններին։ 228 թվականին Արտաշիր Պապականը պաշարում է Հաթրան, ապա նահանջում Ատրպատականի մաս կազմող Մատիենե և ռազմական գործողությունները կրկին ուղղում Արտավազդի և նրան օգնող հայ-պարթևական ռազմական ուժերի դեմ, որոնք գտնվում էին Մեծ Հայքի հարավ-արևելյան սահմանի վրա ։
Դիոն Կասսիոսը հաղորդում է, որ Մեծ Հայքի տարածքում խորացող Արտաշիրին «դիմադրեցին տեղի բնակիչները և մեդացիներից ոմանք, ինչպես նաև Արտաբանոսի որդիները և նա, ինչպես ոմանք ասում են, փախավ, իսկ ուրիշներն ասում են, թե նա ետ քաշվեց, ավելի մեծ զորք պատրաստելու համար» ։ Նման տեղեկություն պահպանել է նաև Մովսես Խորենացին։ Նա հաղորդում է, որ Հայոց թագավորն իր բանակով և այլ երկրների օգնական զորքերով «դիմում է Արտաշիրի վրա, ճակատամարտ տալով նրան ստիպում փախչել և խլում նրանից Ասորեստանը (Ադիաբենեն) և մյուս արքայանիստ երկրները »։ Արտավազդը, քաշվելով Իրանի հյուսիսային մասում գտնվող Էկբատան քաղաքը, իր եղբայրների հետ մասնակցում է հայկական բանակի ռազմական գործողություններին։ Ըստ Հակոբ Մանանդյանի, Արտավան Ե-ի որդիները իրենց զորքով և կուսակալներով էին եկել Մեծ Հայք, Տրդատ Բ-ի մոտ ։
Արտավազդը 228-230 թվականներին թագավորում է Վերին Մարաստանի կենտրոն Էկբատանում։ Նրան հովանավորում էր Հայոց թագավոր Տրդատ Բ-ն, որն իրեն համարում էր առաջին գահակալը Արշակունի հարստությունների միջև, իսկ Արտավազդը արդեն գրավում էր «երկրորդական գահը»։ Մոտ 230 թվականին Տրդատ Բ-ն իր արևելյան բանակով, որի հրամանատարն էր Երախնավու Անձևացին, օգնության է գալիս Արտավազդին։ Սակայն, Արտավազդին գերում են Սասանյանները, տանում Տիզբոն և այնտեղ գլխատում։ Չնայած դրան, Տրդատ Բ-ն կարճ ժամանակով տիրում է Էկբատանին՝ իր Վերին Մարաստան նահանգով, որի կառավարումը հանձնվում է նախարար Երախնավու Անձևացուն ։
Ղանղալի գավառակ
Ղանղալ, գավառ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։ Վարչական կենտրոնը Ղանղալ ավանն է։
Բնակչություն
1910 թվականին ուներ 37801 բնակիչ, որից 18250-ը հայեր էին, 16885-ը` թուրքեր, իսկ մնացածը քրդեր ու չերքեզներ։
1915 թվականի Մեծ եղեռնին բռնագաղթվել է 3088 հայեր։
Տնտեսություն
Աչքի էր ընկնում հատկապես անասնապահությամբ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գավառակն ուներ բազմաթիվ հայկական եկեղեցիներ։
Կրթություն
Հայերն ունեին մոտ 20 դպրոց։
Վարչական բաժանում
1910 թվականին գավառակն ուներ 132 գյուղ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գավառներ
Սոլոու-Սվենի մոդել
Սոլոու-Սվենի մոդել, հայտնի է որպես Սոլոու-Սվեն նեոդասկան աճի մոդել, քանի որ մոդելը ինքնուրույն հայտնաբերվել է և 1956 թվականին «Տնտեսական ռեկորդ»- ում հրապարակել է Թրեվոր Սվենը, թուլ տալով տնտեսական աճի դետերմինանտներին (որոշիչներ) առանձնացնել միջոցներից (աշխատուժ և կապիտալ) և տեխնիկական առաջընթացից։ Օգտագործելով նրա մոդելը՝ Սոլոուն հաշվարկեց, որ ԱՄՆ-ի յուրաքանչյուր աշխատողի արտադրանքի աճը վերագրելի էր տեխնիկական առաջընթացին։
Կատեգորիա:Տնտեսական մոդելներ Կատեգորիա:Տնտեսական աճ
Մելնիկի (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)
Մելնիկի (Мельники, Şavqal), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Շաբոլատ։
2001 թվականի տվյալներով Մելնիկի գյուղում բնակվում էր 345 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Լեհտմա
Լեհտմա (Lehtma), գյուղ Էստոնիայի Հիյումաա նահանգի Կիռգեսաառե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հիյումա նահանգի Կիռգեսաառե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
(5981) Կրեսիլաս
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1960 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Կոռնելիս վան Հաուտենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ինգրիդ Հաուտեն-Գրունենվելդի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Թոմ Գերելսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վինչենցո (սերիալ)
Վինչենցո 2021 թ.-ի հարավկորեական հեռուստասերիալ է, որում գլխավոր դերակատար է Song Joong-ki-ն ` Jeon Yeo- been- ի, Ok Taec-yeon- ի, Kim Yeo-jin- ի և Kwak Dong-yeon-ի հետ միասին։ Այն եթեր է հեռարձակվել tvN– ով 2021 թվականի փետրվարի 20-ից մինչև 2021 թվականի մայիսի 2-ը ՝ յուրաքանչյուր շաբաթ և կիրակի օրերին, ժամը 21։ 00-ին ( KST ); յուրաքանչյուր դրվագ թողարկվեց Netflix- ով Հարավային Կորեայում և միջազգային մակարդակով` հեռուստատեսային հեռարձակումից հետո։
Այս դրամայի առաջին հեռարձակվող վարկանիշները կազմում էին 7.7% (AGB ամբողջ հանրապետությունում) ՝ tvN դրամաների առաջին հեռարձակվող վարկանիշների 4-րդ հորիզոնականում։ Սերիալի եզրափակիչը ստացել է 14,6% գնահատական ՝ այն դարձնելով Կորեայի կաբելային հեռուստատեսության պատմության ամենաբարձր գնահատված դրամայից մեկը։ Այն նաև դարձրեց սերիալը 6-րդ ամենաբարձր գնահատված դրաման tvN պատմության մեջ։
Սյուժե
Ութ տարեկանում Park Joo-hyung- ը ( Song Joong-ki ) որդեգրվել է իտալական ընտանիքի կողմից և մեկնել Իտալիա։ Ավելի ուշ նա միանում է մաֆիային և որդեգրվում է Կասանոյի մաֆիայի ընտանիքի ղեկավար Դոն Ֆաբիոյի կողմից։ Վերանվանվելով «Վինչենցո Կասանո» ՝ նա դառնում է իտալացի փաստաբան, մաֆիայի անդամ և դոն Ֆաբիոյի աջ ձեռքը։ Ֆաբիոյի մահից հետո Պաոլոն ՝ Ֆաբիոյի կենսաբանական որդին և Կասանո ընտանիքի նոր առաջնորդը, փորձում են սպանել Վինչենցոյին։
Geumga Plaza- ի տարօրինակ վարձակալների թվում է Jipuragi իրավաբանական ընկերությունը, որը ղեկավարում է Հոնգ Յու-չանը ( Yoo Jae-myung ), որի հետ համընկնում է Վինչենցոյի շահերը։ Սկզբում Վինչենցոն բախվում է Hong Yoo-chan դստեր ՝ Hong Cha- Young- ի (Jeon Yeo-been ) մրցակից ֆիրմայի փաստաբանի հետ, բայց հոր մահից հետո նա ստանձնում է ղեկավարությունը և միանում է Vincenzo- ին և մյուս վարձակալներին `Babel- ի դեմ կռվելու համար։
Հիմնական
Իտալացի մի իրավաբան և Կորեական ծագում ունեցող Mafia consigliere. Նա Կասանո ընտանիքի հանգուցյալ շեֆի որդեգրված որդին է։ Նա Geumga Plaza- ի իսկական տերն է և սովորաբար կրում է գեղեցիկ, շքեղ պատվերով կոստյում։ Նա դառնում է փաստաբանական գրասենյակի խորհրդական / օտարերկրյա իրավախորհրդատու ՝ աշխատելով Հոնգ Չա-Յանգի հետ ՝ «Բաբել» խումբը ոչնչացնելու և «Գումգա Պլազա» -ում թաքնված ոսկին հետ բերելու համար։
Փաստաբան, ով ասոցիացված է Wusang իրավաբանական ընկերությանը և  Hong Yoo-chan-ի դուստրն է։ Էներգետիկ է, նա հակված է չափազանց շատ արձագանքելու։ Հետագայում նա փոխարինում է իր հորը ՝ որպես Jipuragi փաստաբանական գրասենյակի գործադիր տնօրեն: Նա միանում է Վինչենցոյին իր վենդետայում Babel Group- ի դեմ։
Wusang իրավաբանական ընկերությունում ստաժոր, որն աշխատում է փաստաբան Հոնգ Չա-Յանգի ներքո, որպես իր անձնական իրավապաշտպան / օգնական և Babel Group- ի իսկական գործադիր տնօրեն։ Նա  երջանիկ, բութ, միամիտ մարդ է։ Այնուամենայնիվ, շուտով պարզ է դառնում, որ նա «Բաբել» խմբի իրական ուժն է։
Նախկին դատախազը, որը թողնում է դատախազությունը ՝ միանալու Wusang Law Firm- ին ՝ որպես իր նոր ավագ գործընկեր, և այդ ընթացքում դառնում է Բաբել Գրուպի կորպորատիվ ֆիքսող և փաստաբան։ Նա հանդես է գալիս բարեսիրտ և սիրում է Zumba պարել, բայց իրականում չափազանց կոռումպացված է։
Jang Jun-woo-ի խորթ եղբայրը և նախորդ Նախագահի ապօրինի որդին, ով իր եղբոր փոխարեն հրապարակայնորեն հանդես է գալիս որպես Babel Group- ի Նախագահ։ Նա հանդես է գալիս կոպիտ և հավակնոտ։ Հետագայում նա համագործակցում է Վինչենցոյի հետ եղբոր դեմ։
Wusang իրավաբանական ընկերություն
Wusang իրավաբանական ընկերության գործադիր տնօրեն։ Նա այն անձն է, որը հավաքագրել է Choi Myung-hee- ին Ուուսանգում։ Ի վերջո նա դառնում է Սեուլի հարավարևելյան շրջանի դատախազության գլխավոր դատախազ։
Geumga Plaza
Փաստաբան, որը « Jipuragi» փաստաբանական գրասենյակի գործադիր տնօրենն էր և «Geumga Plaza» -ի զարգացման ընդդիմության կոմիտեի նախագահ։ Նա Հոն Չա-Յունգի հայրն է։ Նա կարծում է, որ արդարությունը վեր է ամեն ինչից։ Նա սպանվում է Choi Myung-hee- ի հրամանով, ինչը ոգեշնչում է նրա դստերը ՝ Հոն Չա-Յանգին, վրեժ լուծելու Բաբելի դեմ։
Իրավաբանական ընկերությունում փաստաբան Հոնգ Յու-Չանի, իսկ ավելի ուշ ՝ Հոն Չա-Յանգի գլխավորությամբ աշխատող մի paralegal: Նա նախկին հատուկ էֆեկտների դիմահարդար է։ Հոնգ Յու-Չանի մահից հետո նա միանում է Վինչենցոյին և Հոն Չա-Յանգին ՝ քանդելու Babel Group- ը։
Geumga Plaza- ի մենեջեր։ Նրա անունը օգտագործվում է Geumga Plaza ի արարքին։ Մի անգամ Վինչենցոն փրկեց իր կյանքը Միլանում ՝ ստիպելով իրեն պարտական զգալ Վինչենցոյի հանդեպ։
Geumga Plaza- ում իտալական ռեստորանի սեփականատեր։ Նա ձևացնում է, որ Իտալիայում սովորել է խահարարություն և վտանգ է զգում Վինչենցոյի կողմից, որը հեշտությամբ է իմանում իր գաղտնիքը։
Խորտկարանի սեփականատեր Geumga Plaza- ում։ Նա պարբերաբար ծեծում է գաղտնի ծխող իր դեռահաս որդուն։
Geumga Plaza- ի դաշնամուրի դպրոցի սեփականատեր։ Նասիրահարվում է Վինչենցոյին։ Ավելի ուշ պարզվում է, որ նա նախկինում հակեր էր և նախագծում էր ոսկու պահոցի անվտանգությունը ՝ խուսափելով սպանությունից։
Ինքնահռչակ մասնագետ մարտական արվեստագետ և գրավատան սեփականատեր Գումգա Պլազայում։ Նա մեծապես խոսում է հակառակորդներին ծեծելու մասին, բայց միշտ հավ է դուրս տալիս։
Լի Չուլ-վուկի կինը։ Նա սիրում է վատ վերաբերվել իր ամուսնուն, երբ նա կեղծ համարձակություն է ցուցաբերում, բայց իրականում վախենում է։
Կվակ Հի-սուի որդին։ Նա սիրում է գաղտնի ծխել իր ընկերների հետ շենքում ինչ-որ մասնավոր վայրում։
Գումգա Պլազայում գտնվող Նանյակի տաճարի վանահայրը։ Նա զգում էր Բուդդայի ուժեղ ներկայությունը այն վայրում, որտեղ սովորաբար նստում էր այնտեղ գտնվող Բուդդայի ոսկե արձանի պատճառով։ Երբեմն նա խորհուրդ է տալիս Վինչենցոյին, թե ինչպես վարվել իր խնդիրների հետ։
Մի վանական, որն օգնում է Jeokha-ին։ Նա մոտ է մյուս վարձակալներին և գործում է որպես այլ վարձակալների խորհրդական։
Ant Financial Management
Ant Financial Management-ի գործադիր տնօրեն: Նա գանգստեր է, որը աշխատում էր Babel Group- ում։ Նա ղեկավարում էր Geumga Plaza- ի քանդումը, բայց տեղափոխվում է խաղադաշտ ՝ Բաբելի կողմից գրեթե սպանվելուց հետո և սկսում է ByeBye Balloon բիզնեսը։ Նա ի վերջո սկսում է օգնել Jipuragi-ին Բաբելի դեմ պայքարում։
Ant Financial Management-ի աշխատակից։ Նա գանգստեր է և Park Seok-do- ի երկրորդ հրամանատարը։ Նա միանում է իր ղեկավարին `օգնելով Jipuragi- ին պայքարել Babel Group- ի դեմ։
Ant Financial Management- ի, այնուհետև ՝ ByeBye Balloon- ի հաշվապահը։ Նա սիրահարվում է Վինչենցոյին։ Նա նաև օգնում է Jipuragi- ին պայքարել Babel Group- ի դեմ։
Միջազգային անվտանգության հետախուզական ծառայություն
Միջազգային անվտանգության հետախուզական ծառայության միջազգային կազմակերպված հանցավորության բյուրոյի Իտալիայի կազմակերպված հանցավորության բաժնի թիմի ղեկավար։ Նա թաքնվում է ՝ դառնալով Chef Toto- ի պաշտպան, որպեսզի նա կարողանա գաղտնի լրտեսել Վինչենցոյին։
Կազմակերպված հանցավորության միջազգային բյուրոյի տնօրեն, միջազգային անվտանգության հետախուզական ծառայության ներքո։ Նա հավանություն չի տալիս Ահն Գի-Սեոկի ծրագրին ՝ Վինչենցոյին լրտեսելու գործողություն սկսելու համար, ուստի Ահն-Գի-Սեոկը ստիպված է ինքնուրույն թաքնվել։
Սեուլի հարավարեւելյան շրջանի դատախազություն
Սեուլի հարավարևելյան շրջանի դատախազության պետ։ Choi Myung-hee- ի նախկին ղեկավարը։ Նա Babel Group- ի  բաժնետերերից մեկն է։
Սեուլի հարավարևելյան շրջանի դատախազության պետի օգնական։ Նա սպանվում է Յանգ Հան-Սեոկի կողմից։
Սեուլի Հարավարևելյան շրջանի դատախազության դատախազ։ Նա աշխատում է Չո Յանգ-վունի հետ `Գիլյոտինի ֆայլը ստանալու համար։ Հետագայում նա դավաճանում է Վինչենցոյին և աշխատում է Jang Han-seok-ի մոտ։ Ավելի ուշ նա սպանվում է Վինչենցոյի կողմից ՝ քողարկվելով որպես ինքնասպանություն։
Կասանո ընտանիք
Վինչենցո Կասանոյի անձնական վարորդն ու օգնականը։ Նա աշխատում է Կասանո ընտանիքի համար և ավելի հավատարիմ է Վինչենցոյին, քան Պաոլոն։ Նա լուրեր է հաղորդում Վինչենցոյին Իտալիայում ընթացիկ գործերի մասին, մինչ Վինչենցոն թաքնվում է Հարավային Կորեայում։
Մյուսները
Հոնգ Յու-չանի հաճախորդ, որին ամեն ամիս այցելում է։ Ավելի ուշ պարզվում է, որ նա Վինչենցո Կասանոյի կենսաբանական մայրն է։ Հետագայում նրան սպանում են, որը ղեկավարում է Choi Myung-hee- ն ՝ Յանգ Հան-Սեոկի հրամանով։
RDU-90 թմրանյութի փորձարկման առարկաներից մեկը։ Նա Babel Pharmaceuticals- ի ազդարարողն էր։
Choi Myung-hee- ի նախկին և ներկայումս Vincenzo- ի հարկադիր կատարողը։ Նա էր, ով կազմակերպեց Հոնգ Յու-Չանի սպանությունը։ Նա նախկինում աշխատում էր Կորեայի ռազմական հետախուզության բաժնում։ Հետագայում նա սպանվեց Վինչենցոյի կողմից։
Choi Myung-hee- ի նախկին և ներկայումս Vincenzo- ի հարկադիր կատարողը։ Նա աշխատում է Հվանգ Գյուի ղեկավարության ներքո։ Նա նաև աշխատում էր Կորեայի ռազմական հետախուզական վարչությունում։ Ավելի ուշ սպանվեց Չոի Մյունգ-հի կողմից, այն բանից հետո, երբ Վինչենցոն լքեց նրան։
Հատուկ դերեր
Gil Jong-moon-ի կինը, միաժամանակ Սունգվոնի համալսարանական հիվանդանոցի մանկական քաղցկեղի կենտրոնի ղեկավարը։
Արտադրություն
2020-ի մայիսին ռեժիսոր Kim Hee-won-ը և սցենարիստ Park Jae-bum-ը միավորվեցին Վինչենցոյի համար։ 2020-ի հուլիսին հաղորդվեց, որ Song Joong-ki-ն և Jeon Yeo-been ը քննարկում են սերիալում նկարահանվելու առաջարկը. մինչ Ok Taec-yeon- ը հաստատվեց դերասանական կազմի համար Սոնգն ու Jeon -ը հաստատեցին իրենց դերերը հաջորդ ամսվա ընթացքում։ Դրաման ծառայում է որպես Կվակ Դոնգ-Յեոնի և Քիմ Յե-jin ինի վերամիավորման նախագիծ, որոնք երկուսն էլ նկարահանվել են 2018 թ.-ի « Իմ տարօրինակ հերոսը» դրամայում։ Այս դրաման նաև վերամիավորում է Ok Taec-yeon- ը և Jeon Yeo- been- ը, ովքեր միասին աշխատել են Save Me- ում։
Սերիալը նախատեսվում էր մասամբ նկարահանել Իտալիայում, բայց COVID 19 համաճարակի պատճառով հարակից տեսարանները ավելացվեցին CGI- ով։
17-րդ և 18-րդ սերիաները հետաձգվել են մեկ շաբաթով `պրոդյուսերական թիմի` դրվագների «որակը բարելավելու» ցանկության պատճառով։ Սերիալը նախկինում խիստ քննադատության էր ենթարկվել դրվագներից մեկում չինական ապրանքանիշի բիբիմբապը ցուցադրելու համար ՝ որպես չինական ընկերության հետ արտադրանք տեղադրելու գործարքի մաս։
Սինգլներ
Part 1
Part 2
Part 3
Part 4
Part 6
Դիտում
Շարքի առաջին դրվագի համար ամբողջ երկրում գրանցվել է 7.7% հեռուստադիտողի միջին վարկանիշ ՝ այն դարձնելով երրորդ բարձրագույն պրեմիերային վարկանիշը ցանցի ցանկացած շաբաթվա դրամայի և ցանցի հինգերորդ բարձրագույն պրեմիերայի վարկանիշը, որը ստացել է Hospital Playlist 2 – ի կողմից ''պրն. Sunshine, Հանդիպում և միստր Քուին''։
Ներկայումս դրաման 9 -րդ ամենաբարձր գնահատված դրաման է Կորեայի կաբելային հեռուստատեսության պատմության մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Articles with hAudio microformats Կատեգորիա:Album infoboxes lacking a cover Կատեգորիա:Album articles lacking alt text for covers Կատեգորիա:Հարավկորեական դրամա հեռուստասերիալներ
Տաղանդ (այլ կիրառումներ)
Տաղանդ կարող է նշանակել՝
Ժեմոզակ
Ժեմոզակ (ֆր.՝ Gémozac), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Սենտի շրջանում։ Մտնում է Շարանտ կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի INSEE կոդ՝ 17172։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 2723 մարդ։
Տաղանդ (չափի միավոր)
Տաղանդ (τάλαντον՝ կշեռք բառից talentum), ծանրության չափ և դրամական միավոր Հին Հունաստանում, Բաբելոնում, Պարսկաստանում, Հյուսիսային Աֆրիկայում և այլն ։ Հռոմեական կայսրությունում մեկ տաղանդը կշռով հավասար էր մեկ ամֆորայում տեղավորվող ջրի քաշին (հավասար է մեկ խորանարդ հռոմեական ոտնաչափի կամ 26.027 լիտր) ։
Հին աշխարհի տարբեր երկրներում տաղանդի կշիռը տարբեր էր՝
Տաղանդը հիմնականում օգտագործվում էր ոսկի կշռելու համար։ Որպես չափի միավոր այն հիշատակում է Հոմերոսը։
Հղումներ
Կատեգորիա:Ծավալի չափման միավորներ Կատեգորիա:Զանգվածի միավորներ Կատեգորիա:Հին Հռոմի մետաղադրամներ
Վիշնյովի (գյուղ, Ռադիշչևսկի շրջան)
Վիշնյովի (Вишнёвый), գյուղ Ռուսաստանի Ուլյանովսկի մարզի Ռադիշչևսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ուլյանովսկի մարզի Ռադիշչևսկի շրջանի բնակավայրեր
Երկար սուրբծննդյան ընթրիք
Երկար սուրբծննդյան ընթրիք կամ Երկար սուրբծննդյան ճաշ (Das lange Weihnachtsmahl, The Long Christmas Dinner), գերմանացի կոմպոզիտոր Պաուլ Հինդեմիթի մեկ գործողությամբ օպերան, ըստ Թորնթոն Ուայլդերի լիբրետոյի, գրված նույն հեղինակի 1960-1961 թվականների պիեսի հիման վրա ։
Ստեղծման պատմություն
1931 թվականին ամերիկացի վիպասան և դրամատուրգ Թորնթոն Ուայլդերը «The Long Christmas Dinner and Other Plays in One Act» ժողովածուում հրատարակել է մեկ գործողությամբ «Երկար սուրբծննդյան ընթրիք» պիեսը ։ Պիեսի գործողությունները տևում են 35 րոպե։ Առաջին անգամ կատարվել է 1931 թվականի նոյեմբերի 25-ին Կոնեկտիկուտ նահանգի Նյու Հեյվեն քաղաքում՝ Յելի համալսարանի թատրոնում։ «Երկար սուրբծննդյան ընթրիք» պիեսը հայտնի էր թատերական աշխարհում և ոգեշնչման աղբյուր է եղել Օրսոն Ուելսի 1941 թվականին նկարահանած Քաղաքացի Քեյնը կինոնկարի համար։ Ուելսը գրել է՝
1950-ական թվականներին Պաուլ Հինդեմիթը ծանոթանալով պիեսի հետ միտք հղացավ օպերա գրել։ Նա առաջարկեց դրամատուրգին լիբրետո գրել ։ Թորնթոն Ուայլդերը օպերայի ստեղծման ժամանակ ակտիվ համագործակցել է կոմպոզիտորի հետ, և որոշ հատվածներ փոխել է նրա պահանջով։ Հինդեմիթը պատրաստի լիբրետոն անգլերենից թարգմանել է գերմաներեն։ Օպերան գրված է կամերային նվագախմբի և կլավեսինի համար։
Պաուլ Հինդեմիթի օպերան առաջին անգամ կատարվել է 1961 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետության Մանհայմ քաղաքի Ազգային թատրոնում ։ Դիրիժորը հեղինակն էր, իսկ ռեժիսորը Հանս Շուլերը։ ԱՄՆ-ում օպերան բեմադրվել է կոմպոզիտորի ղեկավարությամբ մեկուկես տարի անց 1963 թվականի մարտի 13-ին Նյու Յորքի Ջուլյարդի դպրոցում։ 2014 թվականի ապրիլի 12-ին Առնե Միկը բեմադրել է օպերան Տալլինի «Էստոնիա» ազգային օպերայի թատրոնում ։ Ռուսաստանում բեմադրվել է 2016 թվականի մայիսի 3-ին Կամերային օպերայի առաջին միջազգային փառատոնի ժամանակ Սանկտ Պետերբուրգում ։
Օպերան քիչ է կատարվում։ Պնդումներ կան, թե այն առաջին անգամ ձայնագրվել է 2014 թվականին, իսկ ձայնասկավառակը դուրս է եկել 2015 թվականին, թեև առաջին ձայնագրությունն եղել է 2006 թվականին ;
Օպերայի բովանդակությունը
«Երկար սուրբծննդյան ընթրիք» օպերան ամերիկյան Բայարդ հարուստ ընտանիքի պատմությունն է, որը տևում է 90 տարի։ Սուրբծննդյան սեղանի շուրջ, ողջ օպերայի ընթացքում, հերքով հավաքվում և փոխարինում են իրար ընտանիքի տարբեր սերունդներ։ Նրանք քննարկում են իրենց խնդիրները, հարազատների ծնունդներն ու մահերը, ժառանգության ձևակերպումները, իրենց կարիերաները և ամուսնությունները։ Սա ստեղծում է գավառական հարուստ ընտանիքի հանգչող պատմությունը 20-րդ դարի պատմության (Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ, Կորեական պատերազմ) ֆոնին։ Գործողության վայրը Բայարդների սեղանատունն է, որը պիեսի սկզբում նորակառույց է։ Պիեսի ավարտին ճասասենյակը դատարկվում է և մնում է միան Էրմենգարդան՝ Բայարդների հեռավոր ազգականը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմաներեն օպերաներ Կատեգորիա:1961 բեմադրվածներ Կատեգորիա:Անգլերեն օպերաներ
Եվգենի Գրեբյոնկա
Եվգենի Պավլովիչ Գրեբյոնկա (կամ Գրեբինկա) Євге́н Па́влович Гребі́нка, ), ռուս և ուկրաինացի բանաստեղծ և արձակագիր ։
Ճարտարապետության ակադեմիկոս Նիկոլայ Գրեբյոնկայի ավագ եղբայրը։
Մանկություն
Եվգենի Պավլովիչ Գրեբյոնկան ծնվել է 1812 թվականի հունվարի 21-ին իր հայրական Ուբեժիշչե կալվածքում, Պոլտավայի նահանգի Պիրյատինսկի ուեզդի Կորովաև գյուղում։ Սերում է պաշտոնաթող շտաբ-ռոտմիստր Պավել Իվանովիչ Գրեբյոնկայի ազնվական ընտանիքից։ Նրա կնքահայրը կոլեգիալ խորհրդական Վասիլի Իվանովիչ Մարկովիչն է։ Եվգենին երկրորդ երեխան է Պավել Իվանովիչի ընտանիքում և առաջինը՝ Նադեժդա Իվանովնա Չայկովսկու հետ ամուսնության ընթացքում։ Նրա վաղ մանկությունն անցել է տանը։ Երեխայի առաջին դաստիարակը, ով իր պատմվածքներով սնուցել է նրա վառ երևակայությունը, Եվգենիի դայակն է եղել, հաջորդը տան ուսուցիչ Պավել Իվանովիչ Գուսլիտին է եղել։ Ըստ այն մարդկանց հիշողությունների, ովքեր մանկության տարիներին մոտիկից ճանաչել են Եվգենի Պավլովիչին, նա իր զարգացման մեջ շատ բանով պարտական է Գուսլիտի ազդեցությանը։ Երեխան բավականին արագ է զարգացել։
Պատանեկություն
Ընկերներն ու ուսուցիչները սիրել են Գրեբյոնկային իր բարեհոգության, կենսուրախության և աշխատասիրության համար։ Նա մասնակցել է «Ամատուզիա» աշակերտական ամսագրի հրատարակմանը։ Գրեբյոնկոյի հետ միաժամանակ լիցեյում սովորել են Նիկոլայ Գոգոլը և Նեստոր Կուկոլնիկը, բայց երկուսն էլ բարձր դասարաններում։ Կուկոլնիկի ասելով՝ ինքը գիտեր միայն, որ ցածր դասարաններում մի տղա կա՝ Գրեբյոնկին ազգանունով, բայց նույնիսկ չէր էլ կասկածում, որ այդ տղան գրականությամբ է զբաղվում։ Հավանաբար Գոգոլն ավելին չգիտեր նրա մասին։ Ավելի ուշ՝ դասընթացի ավարտին, Սանկտ Պետերբուրգում, Գրեբյոնկինն ընկերացել է Կուկոլնիկի հետ՝ արդեն որպես գրական եղբայր, այլ ոչ թե որպես համադասարանցի։ Թվում է, թե նա որևէ հարաբերություն չի ունեցել Գոգոլի հետ, բացի, նրանց ընդհանուր ծանոթ և ընկեր Նիկոլայ Պրոկոպովիչի և Պյոտր Պլետնևի հետ հանդիպումներից։ Գրեբյոնկան սկսել է գրականությամբ զբաղվել դեռևս լիցեյում սովորելու ընթացքում։ Ուսանողական տարիներին նա ուկրաիներեն է թարգմանել Ալեքսանդր Պուշկինի «Պոլտավան», որի առաջին հատվածը տպագրվել է 1831 թվականին, իսկ երկրորդը՝ 1834 թվականին։ 1834 թվականին մամուլում հայտնվել է Գրեբյոնկայի  ռուսերեն լեզվով  առաջին բանաստեղծությունը՝ «Կուրգան» պիեսը։
1831 թվականին Եվգենի Գրեբյոնկան ավարտել է Նեժինի բարձրագույն գիտությունների գիմնազիան և անմիջապես ծառայության անցել 8-րդ Մալոռուսական կազակական գնդի 8-րդ ռեզերվային հեծելավաշտում։ Բայց շուտով զորացրվել է և մինչև 1834 թվականը բնակվել իր հայրենի Ուբեժիշչե խուտորում։ Նեժինի լիցեյում սովորելու ընթացքում Եվգենին հաճախ է այցելել ծնողներին։ Այս մասին կարելի է դատել, օրինակ, ըստ Պոլտավայի նահանգի Պիրյատինսկի ուեզդի Կորովայ գյուղի 1828 թվականի խոստովանական որմնանկարից, որի ծխում ընդգրկված է եղել նաև Ուբեժիշչե խուտորը։ Այդ փաստաթղթում նշվում է, որ 18 տարեկանում Եվգենին խոստովանություն է արել և ընդունել Սուրբ խորհուրդները։ 1834 թվականի սկզբին տեղափոխվել է Պետերբուրգ։ 1834 թվականի փետրվարի 1-ին նշանակվել է հոգևոր ուսումնարանների հանձնաժողովի գրասենյակային պաշտոնյաների շարքում։
1831-1833 թվականներին ծառայել է 8-րդ մալոռուսական կազակական գնդում։ 1834 թվականից բնակվել է Պետերբուրգում և ծառայել Սինոդին կից հոգևոր ուսումնարանների հանձնաժողովում։ 1838 թվականից մինչև իր մահը Ազնվական գնդում, 2-րդ կադետական կորպուսում և այլ ռազմական ուսումնական հաստատություններում դասավանդել է բանահյուսություն, երբեմն նաև՝ բնագիտություն։
Կյանքը Պետերբուրգում
Եվգենի Գրեբյոնկան առաջիններից մեկն է, ով գնահատել է Տարաս Շևչենկոյի տաղանդը և մասնակցել է նրա ճորտությունից ազատմանը։ Նա ընկերական հարաբերություններ է ունեցել բանաստեղծուհի Սոֆյա Զակրևսկայայի հետ, ով նրա միջոցով ուղարկել է իր ստեղծագործությունները Սանկտ Պետերբուրգի հրատարակություններին։
Գրական շրջանակներում արդեն հայտնի Գրեբյոնկան լայն հասարակությանը հայտնի է դարձել 1837 թվականին իր «Պիրյատինեցու պատմությունները» փոքրիկ գրքի հրատարակմամբ։ Ուկրաինայի առօրյա կյանքից և ավանդույթներից փոխառված բոլոր պատմությունները և՛ բովանդակությամբ, և՛ ձևով հիշեցնում էին Գոգոլի «Երեկոները Դիկանկայի մոտ գտնվող խուտորում» վիպակների ժողովածուն։ Բացի Գոգոլից, նրա ստեղծագործություններում կարելի է նկատել Մարլինսկու, Զագոսկինի ազդեցության հետքերը, որոնք բնորոշ են այն գրական շրջանին, որում ապրել և ստեղծագործել է գրողը։
Թուլուզ
Թուլուզ, Ֆրանսիայի հարավի համայնքներից մեկն է։ Մոտավորապես 100 տարի եղել է գոթական թագավորության մայրաքաղաք և հանդիսանում է Լանգեդոկի պատմական մայրաքաղաքը։ Բարձրադիր Գարոնա շրջանի շրջկենտրոնն է, Միդի-Պիրինեյում սերբական համայնքի նստավայրն է։ 2011 թվականի տվյալներով Թուլուզն ունի 447 340 բնակիչ։ Փարիզից, Մարսելից և Լիոնից հետո Թուլուզը ամենաբնակեցված 4-րդ քաղաքն է։
Եվգենի Գրեբյոնկա
Կյանքը Պետերբուրգում
«Պիրյատինեցու հեքիաթների» հրապարակումից հետո Գրեբյոնկայի անունը սկսել է ավելի ու ավելի հաճախ հայտնվել տարբեր պարբերականների պատմվածքների, վիպակների, ակնարկների և բանաստեղծությունների տակ։ Շուտով գրեթե բոլոր ամսագրերը, ալմանախները կամ ժողովածուները սկսել են տպագրել նրա ստեղծագործությունները։ Ըստ Իվան Պանաևի «դա անհրաժեշտ էր լրագրողներին, քանի որ ընթերցող հանրության մեծամասնությանը իսկապես դուր էին գալիս նրա պատմվածքներն ու վիպակները»։ 1838 թվականի նոյեմբերին Եվգենի Պավլովիչը թողել է ծառայությունը հոգևոր ուսումնարանների հանձնաժողովում և Ազնվական գնդում նշանակվել ռուսաց լեզվի և գրականության ավագ ուսուցիչ (երրորդ կարգի)։ Գրեբյոնկայի ողջ ծառայությունն այսուհետ սահմանափակվել է ռազմաուսումնական հաստատություններում դասավանդմամբ։ 1841 թվականին նա Ազնվական գնդից տեղափոխվել է երկրորդ կադետական կորպուս, որպես գրականության ուսուցիչ։ Կյանքի վերջին տարիներին նույն առարկան դասավանդել է Հանքարդյունաբերության ինժեներների կորպուսի ինստիտուտում և ռազմածովային կադետական կորպուսի սպայական դասարաններում։ Ծառայության ընթացքում նա հասել է մինչև կոլեգիալ խորհրդականի աստիճանի։
Թուլուզ
Անվանում
Հնում եղել է կելտական բնակավայր։ Ենթադրում են, որ անվանումն առաջացել է կելտերեն tul՝ «լեռ» բառից ։
Եվգենի Գրեբյոնկա
Կյանքը Պետերբուրգում
Գրեբյոնկայի նախկին աշակերտները ջերմ, սիրալիր ու կարեկցող պատմություններ են փոխանցել իրենց ուսուցչի մասին և բոլորն էլ իրենց հուշերում համամիտ են եղել միմյանց հետ։ Եվգենի Պավլովիչը նույնքան բարի ու համակրելի է եղել ինչպես ուսուցչի դերում, այնպես էլ տանը կամ ծանոթների շրջապատում։ Դասերին նա մանրախնդիր չի եղել, հաճախ է պատահել, որ նա չի կարողացել զսպել իր փոքրիկ ունկնդիրներին գրական հրաշալի նորություններ հաղորդելու ցանկությունը և դասաժամերին ոգևորությամբ կարդացել է իր նոր բանաստեղծություններից, կա՛մ հատվածներ արձակից։ Նա հաճախ է հատվածներ կարդացել Կոլցովի երգերից, Լերմոնտովի բանաստեղծություններից և Գոգոլի ստեղծագործություններից։ Նա երբեք չի նախատել իր դասարանի չարաճճի աշակերտներին և երբեք չի բողոքել նրանցից իր վերադասին։ Երբ նա բարկանում էր, դիմում էր աշակերտին․ «Եթե դու քեզ վատ ես զգում, ուրեմն գնա հիվանդանոց»։ Եվ այս խոսքերն ավելի լավ էին ազդում, քան ցանկացած սպառնալիք ու պատիժ՝ անդրադառնալով սովորողների  խղճմտանքի վրա։
Թուլուզ
Աշխարհագրություն
Թուլուզը գտնվում է Գարոնայի ափին՝ Ատլանտյան օվկիանոսի և Միջերկրական ծովի միջև։ Քաղաքի հին մասը զբաղեցնում է Բարձրադիր Գարոնայի տարածքում։
Եվգենի Գրեբյոնկա
Կյանքը Պետերբուրգում
1838 թվականից սկսած, ամեն տարի սկսել են տպագրվել Գրեբյոնկայի մի քանի վիպակներ և պատմվածքներ։ Ամենապահպանվածներից է նրա «Կուլիկ» պատմվածքը։ Իր նրբաճաշակությամբ աչքի է ընկնում «Երգ» («Ես դեռ երիտասարդ աղջիկ էի») բանաստեղծությունը։ 1841 թվականին Գրեբյոնկան հրատարակել է հանրային ընթերցանության համար նախատեսված «Լաստիվկա» ժողովածուն, որին մասնակցել են Շևչենկոն, Կվիտկան, Կուլիշը և այլ ուկրաինացի գրողներ։ 1843 և 1844 թվականները Գրեբյոնկայի գործունեության ամենաբեղուն տարիներն են եղել։ Բացի «Չայկովսկի» և «Բժիշկ» վեպերից, հրատարակել է ինը վիպակ և պատմվածք։ Այս բոլոր գործերից ամենաուշագրավը «Չայկովսկի» վեպն է, որի մասին առանձնահատուկ ջերմությամբ է արձագանքել Վիսարիոն Բելինսկին, այն համարելով Գրեբյոնկայի լավագույն  ստեղծագործությունը։ Վեպի բովանդակությունը փոխառված է Գրեբյոնկայի մոր ընտանեկան ավանդույթներից և Ալեքսեյ Պոպովիչի մասին ուկրաինական ժողովրդական երգից։ Վեպում պատկերված է հին կազակական Ուկրաինան։ 1847 թվականին Եվգենի Պավլովիչը սկսել է հավաքել և հրատարակել իր բոլոր ստեղծագործությունները. առաջին չորս հատորները լույս են տեսել 1847 թվականին, ևս չորսը՝ 1848 թվականին։ Գրեբյոնկայի մահը դադարեցրել է այդ հրատարակությունը, որն ընդգրկում է ընդհանուր առմամբ տասնյոթ վիպակ և պատմվածք և նրա գրած հիսունից վեպերից մեկը։ Գրեբյոնկայի ամբողջական գործերը լույս են տեսել միայն 1862 թվականին, իսկ հետո վերահրատարակվել 1903 թվականին։ 1878 թվականին Գրեբյոնկայի բոլոր ստեղծագործությունները տպագրվել են ուկրաիներեն։
Թուլուզ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի մարզկենտրոններ
Եվգենի Գրեբյոնկա
Կյանքը Պետերբուրգում
Չնայած այն հանգամանքին, որ Եվգենի Պավլովիչի դրամական միջոցները չնչին էին, 1834 թվականին Սանկտ Պետերբուրգ տեղափոխվելուց հետո, արդեն սեպտեմբերին նա կանչել է եղբայրներին՝ Միխայիլին և Նիկոլային, որոնցից առաջինին տեղավորել է Ազնվական գնդում, իսկ երկրորդին՝ Արվեստի ակադեմիայում։ 1836 թվականի կեսերին նա իր մոտ է կանչել Ապոլոն Պավլովիչին և 1836 թվականի հոկտեմբերի սկզբին նրան նույնպես տեղավորել Ազնվական գնդում։ Քրոջը՝ Լյուդմիլային, տեղավորել է Ազնվական օրիորդների ինստիտուտում։ Ահա թե ինչ է գրում Եվգենի Պավլովիչը մորն ուղղված նամակում, երբ նա իր կրտսեր եղբորը՝ Կոնստանտինին տեղավորել է Ազնվական գնդում․ «Իմ ուսերից կարծես մեծ բեռ ընկավ, վերջապես, վերջին եղբայրս տեղավորվեց, փառք Աստծո, ես նրանց ճանապարհը հարթեցի, ինչպես կարող էի, հիմա նրանցից է կախված մարդ լինելը»։ Իմանալով, որ իրենց աղքատության պատճառով ծնողները չեն կարող իրենց բոլոր երեխաներին դուրս բերել մարդկանց մեջ, Եվգենի Պավլովիչը իր պարտքն է համարել օգնել իր բոլոր եղբայրներին և քրոջը։ Միևնույն ժամանակ Եվգենի Պավլովիչը փորձել է հնարավորինս հաճախ արձակուրդ գնալ հայրենիք, ծնողների մոտ, հարազատ խուտոր։ Նա իր առաջին արձակուրդային ճանապարհորդությունը կատարել է 1837 թվականին՝ ավելի քան երեք տարի տնից բացակայելուց հետո։
Կյանքի վերջին տարիներ
Այդ երեք տարիների ինտենսիվ, հոգնեցուցիչ աշխատանքը, անսովոր կլիմայական պայմանները խաթարել են Գրեբյոնկայի առողջությունը և տուն վերադառնալը կարող էր բարելավել նրա ինքնազգացողությունը։ Քանի որ նա աշխատում էր ուսումնական հաստատություններում, արձակուրդը սկսվում էր մայիսին և ավարտվում օգոստոսին։ Ուբեժիշչեում նրան սպասել են ոչ ուրախ լուրեր, իր բացակայության տարիներին մահացել են նրա երկու եղբայրները՝ Ալեքսանդրը և Պյոտրը, ինչպես նաև քույրը՝ Աննան (Լ. Ն. Սվիչկայի կինը), իսկ հայրը՝ Պավել Իվանովիչը հիվանդ էր (նա մահացել է 1837 թվականի հոկտեմբերի 20-ին)։ Այդուհանդերձ, Եվգենի Պավլովիչի՝ հարազատների ու ընկերների միջավայրում ապրելը և կլիմայի բարերար ազդեցությունը դրականորեն են ազդել նրա առողջության վրա։ Դրանում իր դերն է խաղացել նաև առողջարար սնունդը։ 1837 թվականին Եվգենի Պավլովիչը իր կրտսեր եղբորը՝ Կոնստանտինին տարել է Սանկտ Պետերբուրգ (իսկ 1839 թվականին նրան աշխատանքի է տեղավորել Ազնվական գնդում)։ 1838 թվականին, ինչ որ պատճառով Եվգենի Պավլովիչը Ուբեժիշչե չի մեկնել, բայց 1839 թվականից ամեն տարի նա հանգստացել է այնտեղ։ Մի քանի անգամ նրա ընկերներն ու ծանոթները եկել և նրա հետ հանգստացել են Ուբեժիշչեում՝ Տարաս Շևչենկոն (1843), Վլադիմիր Դալը (1844), Ալեքսանդր Աֆանասիև-Չուժբինսկին։ Իր հաջորդ արձակուրդին՝ 1844 թվականին, Եվգենի Պավլովիչն ամուսնացել է Մարիա Վասիլևնա Ռոստենբերգի հետ և նրան իր հետ տարել Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ նրանք բնակվել են Վասիլևսկի կղզում։
Եվգենի Պավլովիչին հրապուրած այդ գեղեցկուհու աչքերի պատճառով է 1843 թվականին ստեղծվել «Սև աչեր, կրքոտ աչեր» ռոմանսը։ Այդ ամուսնությունից նրանք ունեցել են դուստր՝ Նադեժդան։ Սկսվել են նոր հոգսեր, նոր ֆինանսական ծախսեր, որոնք մեծապես գերազանցել են ամուրի կյանքի տարիներին։ Հարց է ծագել կնոջ կալվածքը գրավադրելու մասին (որն արդեն գրավադրված էր)։ 1845 թվականի մարտի 31-ին Եվգենի Պավլովիչը Ուբեժիշչեում բնակվող իր մորն ուղղված նամակում գրել է․ «Շտապեցրու պապիկին, որ նա հնարավորինս շուտ տեղեկանք ուղարկի կնոջս կալվածքը գրավադրելու վերաբերյալ, քանի որ առանց դրա մենք չենք կարող դուրս գալ Սանկտ Պետերբուրգից»։ Ցավոք, Մարիա Վասիլևնայի պապը (մոր հայրը) Գրիգորի Իվանովիչ Բոյարսկին մահացել է 1845 թվականի մարտի 11-ին Օդեսայի հիվանդանոցում, տենդից, և ոչ ոք չի եղել, որ փաստաթղթեր կազմի գույքը վերագրավադրելու համար։ Նորապսակները գումար չեն ունեցել Ուկրաինա մեկնելու համար, այդ պատճառով էլ 1845 և 1846 թվականներին Եվգենի Պավլովիչը Ուբեժիշչե չի մեկնել հանգստանալու։
Ծառայողական փաստաթղթերի համաձայն Գրեբյոնկան 1848 թվականի համար արձակուրդ է գնացել 1847 թվականի մայիսի 30-ից օգոստոսի 15-ը և արձակուրդի ընթացքում եղել է Պոլտավայի և Կիևի նահանգներում։ Բացի հանգստանալուց, նա պետք է զբաղվեր Ռուդկա և Լազիրկի գյուղերում գտնվող իր կնոջ կալվածքների կառավարման և Ռուդկա գյուղի դպրոցի գործունեության հետ կապված հարցերով, որը բացվել է 1847 թվականի մայիսի 17-ին Եվգենի Պավլովիչի և նրա կնոջ փողերով։ Նրա մայրը՝ Նադեժդա Իվանովնան, մտահոգ լինելով որդու առողջությամբ, որոշել է նրա հետ մեկնել Սանկտ Պետերբուրգ։ Գրողի մոր՝ Սանկտ Պետերբուրգ մեկնելու վարկածը հաստատվում է նրանով, որ Կորովայի գյուղի Պետրոպավլովյան եկեղեցու 1847 և 1848 թվականների Խոստովանական տեղեկագրում այն չի արձանագրվել։ Մինչև օգոստոսի 15-ը Եվգենի Պավլովիչը մոր հետ վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ նորից սկսվել են ծանրաբեռնված աշխատանքային օրերը։ Իսկ նրա հիվանդությունը շարունակել է զարգանալ։ 1848 թվականի նոյեմբերի 30-ին Հանքարդյունաբերության ինժեներների կորպուսի ինստիտուտի ուսումնական մասի տնօրենի օգնական գնդապետ Գելմերսենը ինստիտուտի տնօրեն գեներալ-մայոր Շրեյդերին ուղղված իր զեկույցում գրել է․ «Հանքարդյունաբերության ինստիտուտի II կադետական կորպուսի 2-րդ ջոկի ռուսական բանահյուսության ուսուցիչ, կոլեգիալ խորհրդական Գրեբյոնկան ավելի քան երկու ամիս հիվանդության պատճառով դասերի չի ներկայացել»։ Կարելի է ենթադրել, որ 1848/49 ուսումնական տարվա հենց սկզբից Եվգենի Պավլովիչն այլևս չի կարողացել դասավանդել, նրա փոխարեն պարապմունքները վարել է իր հայրենակից և ընկեր Ն. Յա Պրոկոպովիչը։
Մահ
Եվգենի Պավլովիչը մահացել է 1848 թվականի դեկտեմբերի 3-ին։ Մայրաքաղաքի «Սանկտ-Պետերբուրգյան վեդոմոստի» թերթը 1848 թվականի իր 278 համարում գրել է․ «Շատերը կափսոսան Գրեբյոնկայի համար որպես գրականագետ, այո մենք մեզ պետք է թույլ տանք ափսոսալու նրա համար, շատ բարի և ազնիվ մարդու կորստի համար։ Նրա գերեզմանի վրա եղինջ ու ցախի չեն աճի, բնությունն այն կզարդարի նրա հարավային հայրենիքի բուրավետ ծաղիկներով»։ Գրեբյոնկան մահացել է տուբերկուլյոզից Սանկտ Պետերբուրգում, որտեղ 1848 թվականի դեկտեմբերի 7-ին, առավոտյան ժամը 11-ին, Վասիլևսկի կղզու Անդրեաս Առաքյալի եկեղեցում տեղի է ունեցել հոգեհանգստի արարողություն։ Կտակի համաձայն Գրեբյոնկայի մարմինը տեղափոխել են հայրենի Ուբեժիշչե գյուղ, որտեղ էլ 1849 թվականի հունվարի 13-ին Եվգենի Պավլովիչին թաղել են Գրեբյոնկինների ընտանեկան գերեզմանատանը։ Պոլտավայի նահանգի Պիրյատինսկի ուեզդի Կորովայ գյուղի Պետրոպավլովյան եկեղեցու չափաբերական մատյանի 1849 թվականի գրանցումներում  պահպանվել է արձանագրություն, ըստ որի 1849 թվականի հունվարի 13-ին թաղվել է կոլեգիալ խորհրդական Եվգենի Պավլովիչ Գրեբյոնկան, ով ծառայել է Սանկտ Պետերբուրգի 2-րդ կադետական կորպուսում, մահացել է Սանկտ Պետերբուրգում 1848 թվականի դեկտեմբերի 3-ին և իշխանությունների թույլտվությամբ 1849 թվականին տեղափոխվել իր հայրենի Ուբեժիշչե գյուղ, որպեսզի թաղվի տոհմական դամբարանում (35 տարեկան)։ Մահացել է տուբերկուլոզից։ Քահանա Պյոտր Գյացինտովը մեղքերի թողություն է խնդրել և հաղորդել Սանկտ Պետերբուրգի Անդրեևսկի տաճարի սուրբ խորհուրդները։ Հուղարկավորությունը կատարել է ծխական քահանա Կոսմա Իոանով Վիրևսկին` տոհմական դամբարանում։
Ընտանիք
Կինը՝ Մարիա Վասիլևնա Ռոստենբերգը, շտաբս-կապիտան Վասիլի Վասիլևիչ Ռոստենբերգի և Անաստասիա Գրիգորևնա Բոյարսկայայի դուստրն է։ Ծնվել է 1827 թվականին, ամուսնացել է Եվգենի Պավլովիչ Գրեբյոնկայի հետ 1844 թվականի հունիսի 30-ին։ Գրողի մահից հետո նա երկրորդ անգամ ամուսնացել է շտաբս կապիտան Պյոտր Նիկոլաևիչ Մասլովի հետ, որից չորս երեխա է ունեցել։ Մահացել է 1894 թվականի դեկտեմբերի 15-ին։
Դուստրը՝ Նադեժդան, ծնվել է 1845 թվականի նոյեմբերի 23-ին։ Հոր մահից հետո (1848) ապրել է մոր և խորթ հոր հետ։ Նրանց մահից հետո (1895 թվականին) նա որոշ ժամանակ աշխատել է Պոլտավայի ազնվականական մանկատանը որպես գթության քույր։ 1899 թվականից նրա հետ նամակագրական կապ է պահել գեներալ-մայոր Ալեքսեյ Պավլովիչ Սուրաժևսկին, որը Գրեբյոնկայի նախկին աշակերտն է եղել Երկրորդ կադետական կորպուսում։ Նա Նադեժդայի համար ցմահ կրթաթոշակ է հաջողացրել՝ տարեկան 300 ռուբլու չափով։ Կրթաթոշակ ստանալուց հետո, Պոլտավայի ազնվականական մանկատան կանոնադրության համաձայն, նա այլևս չի կարողացել շարունակել աշխատել այնտեղ և տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ 1900 թվականին աշխատանքի է ընդունվել որպես գթության քույր Իզմաիլովսկի ռազմական հաշմանդամության տանը (Իզմաիլովսկի Նիկոլայ I-ի անվան հաշմանդամների տուն), որը գտնվում է Մոսկվայում՝ Սեմյոնովսկայա ուղեկալի հետևում։ Մահացել է Իզմայիլովոյի զինվորական հաշմանդամության տանը 1907 թվականի վերջին (նրա մահվան գրանցման արձանագրությունը դեռևս չի հայտնաբերվել, մահվան և թաղման ճշգրիտ ամսաթիվը հայտնի չէ)։ Նրան հավանաբար հուղարկավորել են Սուրբ Աստվածածնի տաճարին կից գերեզմանատանը։ Հավանաբար երբեք ամուսնացած չի եղել և երեխաներ չի ունեցել։
Ստեղծագործական ուղի
Նա սկսել է տպագրվել 1831 թվականից «Մոսկովյան Տելեգրաֆ» ամսագրում, տպագրելով Ա. Ս. Պուշկինի «Պոլտավա» պոեմի առաջին գլխի ուկրաիներեն թարգմանությունը։ Պոեմի ամբողջական թարգմանությունը տպագրվել է Սանկտ Պետերբուրգում 1836 թվականին։ Ռուսերեն լեզվով հրատարակված նրա առաջին ստեղծագործությունը «Ռոգդաևի տոնը» բանաստեղծություն էր («Ուկրաինական ալմանախ», Խարկով, 1831)։ Նրա ռուսերեն լեզվով առաջին արձակ ստեղծագործությունները՝ «Մալոռուսական ավանդույթներ» և «Հարյուր քառասունհինգ» պատմվածքները հրատարակվել են 1835 թվականին «Աշնանային երեկո» ալմանախում։
Ուկրաիներեն լեզվով գրած «Արջի դատարանը», «Ձկնորսը», «Գայլը և կրակը», «Գարին» և այլ առակներում նա դատապարտել է սոցիալական անարդարությունը, կալվածատիրական կամայականությունն ու կաշառակերությունը։ Դրանք հրատարակվել են «Մալոուսական ասույթներ» ժողովածուում (Սանկտ Պետերբուրգ, 1834, 2-րդ հրատարակություն 1836) և մեծ հռչակ են ձեռք բերել։
Գրեբյոնկայի ուկրաիներեն և ռուսերեն բանաստեղծությունները («Ես դեռ երիտասարդ օրիորդ էի» («Հիշում եմ, դեռ երիտասարդ կին էի» երգում), «Սև աչեր» և այլն) դարձել են հանրաճանաչ երգեր։ Ուկրաինական կյանքն ու կենցաղն իր արտացոլումն է գտել Գրեբյոնկայի ռուսերեն գրված արձակ ստեղծագործություններում։ Սկզբում նա պատկերել է ուկրաինական կյանքը ռոմանտիկ ոգով, ավելի ուշ՝ քննադատական ռեալիզմի տեսանկյունից («Պիրյատինցու պատմությունները», 1837, «Եղբայրներ», 1840, վիպակների և պատմվածքների ժողովածուն, «Նեժինսկի գնդապետ Զոլոտարենկոն», 1842, վիպակը, «Չայկովսկի» 1843, վեպը)։ Իր ստեղծագործություններում արտացոլել է պաշտոնյաների կենցաղը («Հեռավոր ազգականը», 1841, «Պոլտովյան  երեկոներ», 1848), ճորտերի ճնշումները («Կուլիկ», 1841, պատմվածքը, «Կապույտ թղթադրամների արկածները», 1847), «Փոքրիկ մարդու» ողբերգությունը, («Ուսանողի նշումները» վիպակը, 1841, «Բժիշկը» վեպը, 1844, «Զաբորով», 1848)։ Իր ստեղծագործուոթյուններով նա մոտ է եղել Նատուրալ դպրոցն։
1841 թվականին Պետերբուրգում հրատարակվել է «Լաստիվկա» (Ծիծեռնակ) ալմանախը՝ Գրիգորի Կվիտկա-Օսնովյանենկոյի, Տարաս Շևչենկոյի, Լ. Ի. Բորովիկովսկու, Վիկտոր Զաբիլայի և այլ ուկրաինացի գրողների մասնակցությամբ։
Շագանակագույն թևերով քարադր
Շագանակագույն կամ ասիական շագանակագույն թևերով քարադր (Pluvialis fulva), քարադրների ընտանիքին պատկանող թռչուն։
Արտաքին տեսք
Մի փոքր ավելի մուգ և նուրբ են, քան ոսկեգույն քարադրները։ Թևի առանցքային և ներքևի մասը ծխագույն-մոխրագույն է (ոսկեգույն քարադրինը սպիտակ է)։ Մարմնի ներքևի մասը սպիտակ է՝պատված սև շերտով, բայց աչքին տեսանելի չէ։ Վարքը նման է ոսկեգույն քարադրին։ Ձայնը նման է ոսկեգույն քարադրին, բայց ավելի շատ երկբևեռին ՝ «տյուր-լի, տյուր-լի», ավելի հաճախ՝ «տյույա» ։
Տարածվածություն
Բնորոշ տունդրայի չոր սորտերի կարող են լինել տարբեր` մռթմռթոց, չորություն-մամուռ, մամուռ-քարաքոս, որոնք տարածված են Թաիմիրի բազմաթիվ բարձունքներում։ Թվում է, որ տունդրայի տիպի ենթազոնայում այն մրցում է ոսկեգույն քարադրի հետ, և այնտեղ, որտեղ կա վերջինը, շագանակագույն թևերով քարադրը հազվադեպ է, կամ ընդհանրապես բույն չի դնում այս ենթազոնում և անտառ-թունդրանում:Այս մասին նշվում են Ա.Վ. Կրեչմառը (1966), Ե.Ս. Ռավկինանը, Ի.Ի. Գլեյխը (1981) և Ի.Ի. Չուպին (1987): Ներթափանցում են Արկտիկական թունդրայի ենթազոնայի գոտի, բայց խուսափում են դրանց ափամերձ տարածքներից։ Բուծման միջակայքի հարավային սահմանը բավականաչափ պարզ չէ։ Հասկանալի է, որ այն ամբողջովին ծածկում է բնորոշ տունդրայի ենթազոնան, որոշ դեպքերում ՝ լայնորեն ներխուժելով թփերի տունդրա (ավելի շատ արևելքում քան արևմուտքում), և լանդշաֆտային պայմաններում այն ընդգրկում է նաև անտառ-թունդրա։ Սրանց տիպերը ավելի չոր, տունդրայի ավելի բարձր հատվածներում, քարաքոսերում, չորանոց-մամուռներում են ապրում (Ռոգաչևա, 1988)։
Վարք
Նրանք հիմնականում սնվում են միջատներով և նրանց թրթուրներով։ Գարնանը և աշնանը՝ սալորներով, ըստ երևույթին ուտում են նաև տարբեր մրգերով և հատապտուղներով։
Բուծում
Բույնը ավելի փոքր է, քան ոսկեփայլ քարադրներինը, բայց ավելի զգուշորեն է ծածկված չոր խոտերով և տարբեր տերևներով։ Ձվադրում են հիմնականում չորս ձու և փուն ունի դեղնավուն գույն։ Նրանց նկատելը շատ դժվար է։ Արուն և էգը ձվադրման ժամանակ մարդկանց տեսնելուն պես փախչում են և հետևում նրանց։ Պատանի թռչունները սկսում են հայտնվել հուլիսի երկրորդ տասնօրյակից մինչև օգոստոսի երկրորդ տասնօրյակի ավարտը, թռչունները արդեն այդ չափով հավասար են մեծահասակների չափին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1776 թվականին նկարադրված կենդանիներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Ամերիկայի թռչուններ Կատեգորիա:Հարավային Ամերիկայի թռչուններ Կատեգորիա:Քարադրանմաններ
Աեզան Կարակոչ
Աեզան Կարակոչ, թուրք բանաստեղծ, գրող, հրատարակիչ, փիլիսոփա և քաղաքական գործիչ։
Կենսագրություն
1953 թվականին սկսել է բանաստեղծություններ գրել։ 1955 թվականին փորձել է հրատարակել գրական ամսագիր, սակայն երկու համար հրատարակելուց հետո ստիպված է եղել դադարեցնել հրապարակումը ։
Իմաժիզմի ժանրին վերաբերվող մի շարք ստեղծագործություններում արտահայտված է բանաստեղծի վերաբերմունքը տարբեր քաղաքական իրադարձությունների նկատմամբ։ Այսպես, Ես քեզ ամեն ինչ չեմ ասի պոեմում մուսուլման աղջկա մենախոսության միջոցով, որը վիճում է քաղաքակիրթ մարդու հետ, ցույց է տալիս բանաստեղծի վերաբերմունքը Ֆրանսիայի կողմից Ալժիրի անկախության համար մղվող պայքարում։ 1957 թվականին նույն ժանրում գրել է բանաստեղծություն Հունգարիայում հակախորհրդային ապստամբության մասին, որի համար Կարակոչը «Աքսորի մեջ հունգարական գրողների ասոցիացիայից» Ազատության մեդալ է ստացել ։