Մեզոամերիկյան_լեզուներ
Գաղութային շրջան (1521–1821)
Իսպանացիների ժամանումը նոր աշխարհ գլխիվայր շուռ տվեց Մեսոամերիկայի լեզվական իրավիճակը։ Եվ այդ ժամանակվանից բնիկ լեզուները ենթարկվել են գաղութատիրության կողմից նրանց պարտադրված տարբեր քաղաքականության։ Առաջին ազդեցությունը տեղի ունեցավ եվրոպացիների կողմից բերված հիվանդությունների պատճառով բնիկ բնակչության ոչնչացումից։ Իսպանական տիրապետության առաջին երկու դարերի ընթացքում Մեսոամերիկան ​​բնակչության կտրուկ անկում ապրեց, և լավ փաստագրված է, որ մի քանի փոքր լեզվական խմբեր ամբողջովին վերացել են արդեն 16-րդ դարում ։ Մեսոամերիկյան լեզվական իրավիճակի փոփոխությանն ամենաշատը նպաստած քաղաքականությունը հնդկացիներին քրիստոնեություն ընդունելու համար օգտագործվող քաղաքականությունն էր։ Այս գործընթացի առաջին զոհը հայրենի գրային համակարգերն էին, որոնք արգելվեցին և արգելվեցին, իսկ գոյություն ունեցող տեքստերը ոչնչացվեցին. պատկերագրական գրերը կաթոլիկ եկեղեցու կողմից դիտվեցին որպես կռապաշտություն։ Սկզբում միսիոներները հավանություն էին տալիս իսպաներենի ուսուցմանը իրենց ապագա նորադարձներին, սակայն 1555 թվականից Մեքսիկայի առաջին խորհուրդը հաստատեց այն քաղաքականությունը, որ հնդկացիները պետք է դարձի գան իրենց լեզուներով, և որ ծխական քահանաները պետք է իմանան իրենց ծխականների բնիկ լեզուն։ Դա պահանջում էր մայրենի լեզուներով հոգեւորականների զանգվածային կրթություն, և եկեղեցին մեծ եռանդով ձեռնամուխ եղավ այդ գործին։ Բացվել են ուսումնական հաստատություններ, ինչպիսին է Colegio de Santa Cruz de Tlatelolco-ն, որը բացվել է 1536 թվականին և որը ինչպես հնդկացիներին, այնպես էլ քահանաներին սովորեցնում էր ինչպես բնիկ, այնպես էլ դասական եվրոպական լեզուներ։ Իսկ միսիոներ քերականները ստանձնեցին բնիկ լեզուների համար քերականություններ գրելու գործը՝ քահանաներին ուսուցանելու համար։ Օրինակ՝ նահուատլերենի առաջին քերականությունը՝ գրված Անդրես դե Օլմոսի կողմից, հրատարակվել է 1547 թվականին՝ ֆրանսերենի առաջին քերականությունից երեք տարի առաջ։ Այդ ընթացքում սկսեց ի հայտ գալ որոշ գրագիտություն բնիկ լեզուներով՝ գրված լատինատառով։ 1570 թվականին Ֆիլիպ II Հաբսբուրգը որոշում ընդունեց, որ նահուատլը պետք է դառնա Նոր Իսպանիայի գաղութների պաշտոնական լեզուն, որպեսզի հեշտացներ հաղորդակցությունը իսպանացիների և գաղութների բնիկների միջև։ Գաղութատիրության ողջ ժամանակաշրջանում բնիկ լեզուների քերականությունները կազմվել են, բայց տարօրինակ կերպով դրանց որակն ամենաբարձրն է եղել սկզբնական շրջանում և անկում է ապրել 18-րդ դարի վերջերին ։ Գործնականում քահանաները պարզեցին, որ բոլոր բնիկ լեզուներ սովորելը անհնար է, և նրանք սկսեցին կենտրոնանալ նահուատլերենի վրա։ Այս ժամանակաշրջանում Մեսոամերիկայի լեզվական վիճակը համեմատաբար կայուն էր։ Այնուամենայնիվ, 1696 թվականին Կառլ IIը հակադեկրետ ընդունեց՝ արգելելով իսպաներենից բացի այլ լեզուների օգտագործումը Իսպանական կայսրությունում։ Իսկ 1770 թ. թագավորական սեդուլայի կողմից ընդունվեց մի հրամանագիր, որի նպատակն էր վերացնել բնիկ լեզուները ։ Սա վերջ դրեց բնիկ լեզուներով ուսուցմանը և գրելուն և սկսեց հնդկացիների իսպանականացման խիստ քաղաքականությունը։ Այնուամենայնիվ, այն փաստը, որ այսօր Մեսոամերիկյան մոտ հինգ միլիոն մարդ դեռ խոսում է բնիկ լեզուներով, վկայում է այն մասին, որ այս քաղաքականությունն ի վերջո այնքան էլ արդյունավետ չէր։ Այս ժամանակաշրջանում բնիկ լեզուների անկման ամենակարևոր գործոնը, հավանաբար, եղել է բնիկ բնակչության և նրանց լեզուների սոցիալական մարգինալացումը, և այս գործընթացը հատկապես արդյունավետ է եղել ժամանակակից ժամանակներում։