cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ացտեկներ
Ացտեկներ (ինքնանվանումը mēxihcah), մեզոամերիկյան հնդկացի ժողովուրդ. ծաղկում են ապրել կենտրոնական Մեքսիկայում մինչդասական ժամանակաշրջանում` 1300-1521 թվականներին։ Ացտեկ ժողովուրդները իրենց մեջ ներառում են կենտրոնական Մեքսիկայի տարբեր էթնիկ խմբեր, մասնավորապես, Նահուատլ լեզվով խոսող ցեղերին, և ովքեր գերակշռում են Մեզոամերիկայի տարածքի մեծ մասի վրա 14-16-րդ դարերի ընթացում։ Ացտեկների մշակույթը ձևավորվել է քաղաք-պետությունների միջև (ալտեպետլ), որոնք միավորվել էին դաշինքների, քաղաքական կոնֆեդերացիաների, կայսրությունների մեջ։ Ացտեկների կայսրությունը 3 քաղաք-պետությունների միջև կոնֆեդերացիա էր՝ հաստատված 1427 թվականին․ Տենոչտիտլանը՝ Մեքսիկայի կամ Տենոչայի մայրաքաղաքը, Տեխոչոն և Տլաքոպանին, որը նախկինում Տեպանեք կայսրության մի մասն է կազմել։ Նրա գերիշխող ուժը Ացկապոտզալոն էր։ Չնայած Ացտեկներ տերմինը հաճախ սահմանափակվում էր Մեքսիկայի Տենոչտիտլան քաղաքով, այն նաև լայնորեն օգտագործվում է նահուական քաղաքների կամ կենտրոնական Մեքսիկայի ժողովուրդներին անվանելու համար նախնադարյան ժամանակաշրջանում, այնպես, ինչպես իսպանական գաղութային տարածքները (1521–1821) : Ացտեկ բառի բացատրությունը երկար ժամանակ եղել է գիտական քննարկումների թեմա, մինչև 19-րդ դարի սկզբին գերմանացի գիտնական Ալեքսանդր Հումբոդլտը հաստատեց դրա ընդհանուր օգտագործումը ։ էթնիկ խմբերի մեծ մասը կենտրոնական Մեքսիկայում տարածել է իր մշակույթի հիմնական առանձնահատկությունները և հատկանիշների մեծ մասը, որոնք բնորոշում են Ացտեկների մշակույթը, չի կարելի ասել բացառիկ են միայն նրանց համար։ Այս նույն պատճառով «Ացտեկների քաղաքակրթությունը» ամենալավ հասկացված ազգն է, որպես հիմնական Մեզոամերիկյան քաղաքակրթության մասնավոր հորիզոն ։ Կենտրոնական Մեքսիկայի մշակույթը իր մեջ ներառում է եգիպտացորենի մշակումը, սոցիալական բաժանումը ազնվականության (պիպլիտին) և հասարակ մարդկանց (մաքեուհալտին) միջև, պանթեոնը (հատկանշվում է Տեզկատկիպոկան, Տլալոկը և Կուետզալկոատլը ) և քսիուհպոհուալլի օրացուցային համակարգը, որը բաղկացած է 365 օրից միջամտված տոնալպոհուալլի 260 օրվա հետ։ Հատուկ է Մեքսիկայի համար Տենոչիտիտլանը հովանավոր է համարվում Հուիտզիլոպոչիտլի աստվածը, զույգ բուրգերը, և կերամիկան,որը հայտնի էր Ացտեկներին I-IV դարերում։
13-րդ դարից սկսած՝ Մեքսիկայի Հովիտը համարվել է խիտ բնակչության սիրտը և քաղաք-պետությունների ծաղկման պատճառը։ Մեքսիկայի Հովիտ ուշ եկածները հայտնաբերել են քաղաք-պետություն Տենոչտիտլանի անխոստումնալից կղզիերի վրա Տեղկոկո լճի վրա՝ հետագայում դառնալով Ացտեկների 3-րդ դաշինքի գլխավոր ուժը կամ Ացտեկների կայսրությունը։ Այն հարկ հավաքող կայսրություն էր, որը ընդլայնում էր իր գերիշխանությունը (հեգեմոնիա) Մեքսիկայի Հովտից հեռու, նվաճելով ուրիշ քաղաք պետություններ մեզոամերիկայի տարածքում նախադասական ժամանակաշրջանում։ Այն ծագել է 1427 թվականին՝ որպես դաշինք Տենոչիտիտլան, Տեխկոկո, Տլապոկան քաղաք-պետությունների միջև, այս դաշնակիցները հաղթում են Ազապոտզալկոյի Տեպանեկ նանագնին, որը նախկինում գերիշխում էր Մեքսիկայի Ավազանում։ Հետագայում Տեղկոկո և Տլապոկան նահանգները դաշինքի մեջ իրենց աստիճանը իջեցրել են կրտսեր համագործակցության աստիճանի, Տենոչիտիտլանի գլխավոր ուժով։ Կայսրությունը ընդլայնել է իր տարածքները առևտրի և ռազմական նվաճումների միջոցով։ Այստեղ երբեք չի եղել ճշգրիտ մեծ ռազմական կայազորով նվաճված տարածքներում վերահսկողություն, բայց հետագայում գերիշխող դիրք է ունեցել իր նվաճած քաղաք-պետությունների վրա հաստատելով բարիդրացիական հարաբերություններ` կառավարող դինաստիաների միջև ամուսնություններով ։ Նվաճված քաղաք-պետությունները հարկ էին վճարում Ացտեկների կայսրության կառավարչին` Հուեյ Տլատոանին, տնտեսական քաղաքականություն էին վարում սահմանափակելով քաղաք-պետությունների շփումը արտաքին աշխարհի հետ՝ ստեղծելով այնպիսի իրավիճակ, որ նրանք կախված լինեն կենտրոնի թանկ ապրանքների ձեռքբերումից ։ Կայսրության քաղաքականությունը հասնում էր հարավ՝ մինչև Մեզոամերիկա, Գվատեմալա և Չիապաս, և ընդլայնում իր տարածքը Խաղաղից մինչև Ատլանտյան օվկիանոս։
Կայսրությունը հասել է իր տարածքի առավելագույն չափին1519 թվականին՝ մինչև Էռնան Կորտեսի գլխավորությամբ իսպանացի կոնկիստադորների ժամանումը։ Կորտեսի դաշնակիցները քաղաք-պետությունների հետ, ի տարբերություն Մեքսիկայի, մասնավորապես Տլասկալտեկա նահանգի Նահուատլ լեզվով խոսացողները։ Տենոչտիտլանի ընկնելուց հետո՝ 1521 թվականի օգօստոսի 13–ին և Կուատհեմոք կայսրի գերիշխանության օրոք, իսպանացիները հայտնաբերել են Մեխիկո քաղաքը Տենոչտիտլանի ավերակներում։ Այդտեղից նրանք անցել են Մեզոամերիկյան ժողովուրդների` Իսպանիայի կայսրության իշխանության տակ անցնելու գործընթացին։ 1521 թվականին Ացտեկների կայսրության կործանման հետ մեկտեղ իսպանացիներն օգտագործում էին քաղաք-պետությունները, որոնք հանդիսանում են Ացտեկների կայսրության հիմքը, ազնվականության միջոցով տեղաբնիկներին իրենց տիրապետության տակ էին պահում։ Այս ազնվականներին հավատարմության մեջ էր պահում իսպանական թագը, քրիստոնեությունը, նրանց վերադարձը հասկացվում էր որպես իսպանական թագի ազնվականներ։ Ազնվականները միջնորդ էին հանդիսանում տուրքերի հավաքման համար և աշխատանքները մոբիլիզացնում էին իրենց վերադասների համար՝ նպաստելով իսպանական կայսրության հաստատմանը ։
Ացտեկների մշակույթը և պատմությունը հայտնի է դարձել հնագիտական ​​ապացույցների արդյունքում, որոնք հայտնաբերվել են Մեխիկո քաղաքի Տեմպլո Մայոր տաճարի պեղումներից։ Բնիկ գրվածքները, ականատեսների պատմածները, իսպանացի կոնկիստադորներ Կորտեսի և Բեռնալ Կատիլոնի հուշերից և հատկապես 16-17-րդ դարերի Ացտեկների մշակույթի և պատմության նկարագրություններից, որոնք գրվել են հոգևորականների և կիրթ Ացտեկների կողմից։ Հայտնի նկարազարդված, երկլեզու (իսպաներեն և նահուատլ լեզվով), տասներկուերորդ ֆլորիդենտյան կոդեքսը, ստեղծվել է Ֆրանցիսկյան միաբանության Ֆրաիլես Բեռնառդինիո դե Սահագունի և ացտեկ պատմիչների հետ համատեղ։ Նախադասական ժամանակաշրջանում գիտության համար շատ կարևոր էր Նահուատլ լեզվով կիրթ գրողների դասավանդումը, հիմնականում իսպանական գաղութային իշխանության տակ տեղական նպատակների համար։ Ացտեկների կայսրության բարձունքին մշակույթը ուներ հարուստ դիցաբանություն և կրոնական ավանդույթներ, ինչպես նաև հասել էին հիանալի ճարտարապետական ​​և գեղարվեստական ​​նվաճումների։
Սահմանումներ
Նահուատլ լեզվով (aztecatl, եզակի և aztecah, հոգնակի) նշանակում է «Ացտլանից մարդիկ» առասպելական վայր, որտեղ ծագել են կենտրոնական Մեքսիկայի մի քանի էթնիկ խմբեր։ Այս անվանումը ացտեկները չեն օգտագործել իրենց համար, բայց այն հայտնաբերվել են գաղթած տարբեր ցեղերի գրվածքներում, որտեղ նկարագրված են Ացտլանից միասին դուրս եկած տարբեր ցեղերի։ Ացտլանից դուրս եկած ճանապարհորդների գրվածքներից մեկում Հուիտզիլոպոչտլի աստծո հոգին, որն առաջնորդում էր Մեշիկի ցեղախմբին ժամանակ ասում է, «ձեր անունը այլևս Ացտեկներ չէ, այլ Մեքսիկներ»։
Այսօր օգտագործվող «Ացտեկ» տերմինը առնչվում է միայն Տենոչիտիտլանի (ներկայումս մեխիկոյի տարածքում) Տեղոկոկո լճի կղզիներում բնակվածներին, որոնք իրենց անվանում էին մեշիկիներ (նահուատլ լեզվի արտասանությամբ` [meːˈʃiʔkaʔ]), տենոկա (նահուատլ լեզվի արտասանությամբ` [teˈnot͡ʃkaʔ] ):
Երբեմն տերմինն իր մեջ ընդգրկում է Տենոչիտիտլանի 2 քաղաք-պետություններ` Տեղկոկո Ակոլհուասը և Տլապոկանի Էսպանեկսը, որոնք Մեքսիկայի հետ միասին ստեղծել են Ացտեկների Եռյակ դաշինքը, որը հաճախ հայտնի է որպես Ացտեկների Կայսրություն։ «Ացտեկ» տերմինը քննադատել է Ռոբերտ Բառլոն, որը նախընտրել է օգտագործել «Կուլհուա-Մեքսիկա» տերմինը և Պեդրո Կարասկոն`, որը նախընտրել է օգտագործել «Տենոչկայի կայսրություն» տերմինը[15]: Կարասկոն գրել է «Ացտեկ տերմինը օգտագործելը հասկանալի չէ, որ խոսքը գնում է Մեքսիկայի հին էթնիկ խմբերի և քաղաքականության մեջ գերիշխող տարրերի մասին, որը մենք ուսումնասիրում ենք»[15]:
Այլ կոնտեքստներում Ացտեկը կարող է նշանակել տարբեր քաղաք-պետություններ և այդտեղի ժողովուրդներ, ովքեր տարածել են իրենց մշակույթի և պատմության մեծ մասը Մեքսիկայի, Ակոլհուայի և Տեպանեկսի շրջաններում, հաճախ օգտագործում էին նահուատլ լեզուն որպես լինգվա ֆրանկա։ Օրինակ Ջերոմե Ա. Օֆերնայի օրենքն ու Ացտեկ Տեխկոկոյի քաղաքականությունը։ Այս իմաստով, հնարավոր է խոսել «Ացտեկների քաղաքականության մասին»՝ ներառելով բոլոր ցեղերի մշակութային ընդհանրությունները Մեքսիկայի մինչդասական ժամանակաշրջանում։ Այս բացատրությունը կարող է տարածվել կենտրոնական Մեքսիկայի բոլոր այն խմբերի վրա, որոնք մշակութային և քաղաքական առումով գտնվում էին Ացտեկների կայսրության գերակայության տակ ։
Ավելի հին ժամանակներում տերմինը օգտագործում էին ժամանակակից նահուտլ լեզվով խոսացող էթնիկ խմբերի մասին, ինչպես նահուատլը համարվում էր «Ացտեկների լեզու»։ Հետագայում այս լեզվով խոսողները անվանվեցին Նահու ժողովուրդ : Լեզվաբանորեն «Ացտեկ» տերմինը մինչև հիմա օգտագործվում է որպես Ուտո-Ացտեկյան լեզուների մի ճյուղ (երբեմն կոչվում է Ուտո-Նահուան լեզու)՝ իր մեջ ներառելով Նահուատլ լեզուն և մոտ Պոչուտեկ և Պիպլի լեզուները։
Ացտեկներն «ացտեկ» տերմինը վերջնական անվանում չեն համարում ինչ-որ մասնավոր էթնիկ խմբի համար։ Հետագայում այն դարձել է ընդհանուր տերմին, որը նշանակում էր ինչ-որ էթնիկ մարդկանց խումբ, որոնցից ոչ բոլորն էին խոսում Նահուատլ լեզվով, սակայն առասպելական ծագման վայրը` Ացտլանը, նույնն էր։ Ալեքսանդր Հումբոլդտը 1810 թվականին մտցրել է ներկայիս օգտագործման իմաստ ունեցող տերմինը, ըստ որի՝ Ացտեկները մարդկանց այն խմբերն են, որոնք գտնվում են Մեքսիկայի տարածքում և իրար նման են ավանդույթներով, կրոնով, լեզվով։ 1843 թվականին հրատարակված Ուիլիամ Պրեսկոտի «Մեքսիկայի գրավամն պատմություն» աշխատության մեջ հաստատում է այս տերմինը և հետագայում էլ հաստատվում է երկրների մեծ մասի կողմից։ Սկսած 19-րդ դարից՝ նրանք օգտագործում են այդ տերմինը հին ցեղերին ներկայիս մեքսիկացիներից տարբերելու համար։ Տերմինի այս իմաստը երկար տարիներ քննարկումների թեմա էր հանդիսանում, սակայն նեկայումս այն ավելի մեծ տարածում ունի։
Պատմություն
Ացտեկների հասարակական գիտելիքների մասին վկայում են մի քանի աղբյուրներ. շատ հնագիտական պեղումների արդյունքում հայտնաբերվել են բուրգ տաճարներից մինչև ծխոտե տնակներ, սրանք կարող են օգնել հասկանալու համար, թե ինչպիսին է եղել Ացտեկնեի կյանքը։ Սակայն հնագետները ստիպված են հիմնվել այլ աղբյուրների վրա, մեկնաբանելով արտիֆակտների պատմական կոնտեքստները։ Իսպանացիների կողմից շատ գրված տեղեկություններ կան ացտեկների մինչգաղութային պատմության մասին։ Այս տեքստերը պատկերացում են տալիս ացտեկների քաղաք-պետությունների և նրանց կառավարման մասին։ Այդպիսի պատմություններ են ստեղծվել նաև նկարչական կոդեքսների մեջ։ Որոշ տարածքներում տեքստերը գրվել են լատիներենի այբուբենով կամ կիրթ ացտեկների, կա՛մ իսպանացի` Ֆրաիլեսների կողմից, ովքեր տեղեկություններ են հավաքել բնիկներից իրենց պատմության և ավանդույթների մասին։ Կարևոր նկարազարդ և այբուբենով տեքստը` գրված 16-րդ դարում, եղել է Մենդոսայի կոդեքսը (որը անվանվել է Մեքսիկայի առաջին փոխարքայի անունով), ացտեկները Իսպանական թագին, քաղաքական և տնտեսական կառուցվածքին ծանոթացնելու համար։ Այստեղ տեղեկություններ կան Եռյակ դաշինքի քաղաքականության, Ացտեկների կայսրությունում հարգանքի տուրքի մատուցման և հասարակության դասակարգային / գենդերային կառուցվածքի մասին: Շատ գրված տարեգրություններ կան նահուալ ժողովրդի կողմից նրանց պատմության և քաղաքականության մասին։ Այս տարեգրություններում օգտագործվել են նկարազարդ պատմություններ և դրա հետևանքում ձևափոխվել են լատիներենի տառերի: Հայտնի բնիկ ժամանակագիրներ և տարեգիրներ են եղել Չիմպալպահին Ամեկամեկա Չալկոյից, Ֆեռնանդո Ալվարդոն Տեզոզեմոկը Տենոչիտիտլանից, Ալվա Իքստլիքսոչիտլը և Ջուան Բաուտիստա Պոմարը Տեխկոկոյից և Դիեգո Մունոզ Չամարգոն Տլաքսկալայից։ Գոյություն ունեն նաև իսպանացի կոնկիստադորների գրվածքները, ովքեր մասնակցել են իսպանացիների հարձակմանը, օրինակ Բեռնալ Դիրեզ դել Կատիլիոն, որը գրել է նվաճման ամբողջ պատմությունը։
Իսպանացի ֆրաիլեսները գրել են այլ փաստաթղթեր, ժամանակագրություններ և հաշվետվություններ։ Կարևոր նշանակություն ունի Տորիբո դե Բենավենտե Մոտոլինիան՝ 1524 թվականին Մեքսիկա եկած 12 ֆրաիլեսներից մեկը։ Ֆռայ Ջուան դե Տորկուեմադան գրել է Մոնարկուիա Ինդիանան։ Դոմինիկանա Դիեգա Դուրան նույնպես գրել է մկրոնի և մեշիկիների պատմության մասին : Կարևոր տեղեկություններ կան Ացտեկների կրոնական մտածողության, քաղաքական և հասարակական կառուցվածքների մասին Ֆլորենտինի կոդեքսում։ Ստեղծվել է 1545-1576 թվականների ընթացքում, գրված է 2 լեզուներով` իսպաներեն, Նահուատլ, ազգագրական հանրագիտարանի տեսքով Ֆրանցիսկան Բեռնարդինիո դե Շահագունի կողմից : Տեղեկության ստացման այլ աղբյուրներ են համարվում Նահուատլ լեզվով խոսացողները, ովքեր պատմում էին իրենց կյանքի մասին։ Ացտեկների մասին հետազոտությունները հիմնված են գիտական և բազմատեսակ մեթոդոլոգիաների վրա՝ համադրելով ազգագրական և հնագիտական տեղեկությունները։
Կենտրոնական Մեքսիկա․ դասական և մինչդասական ժամանակաշրջան
Բանավեճերի թեմա է դարձել այն, թե արդյոք Տեոտիուական քաղաքը բնակեցվել է նահուատլ լեզվով խոսող մարդկանցով, թե ընդհանրապես դասական ժամանակաշրջանում չեն գնացել Մեքսիկա։ Ընդհանրապես բոլորը համաձայնվում են, որ Նահուալ ժողովուրդները Մեքսիկայի հովտի բնիկներ չեն եղել, բայց աստիճանաբար գաղթել են Մեխիկոյի հյուսիսարևմտյան շրջաններից։ 6-րդ դարում Տեոտիուականի անկումից հետո գահակալել են քաղաք-պետությունները, որոշներում, օրինակ Չոլուլան ու Քաոչիկալկոն բնակեցվել են նահուատլ լեզվով խոսացող մարդկանցով։ Ուսումնասիրություններից մեկը ցույց է տվել, որ նահուալները բնակեցրել են Գուանաջուատոյի հարակից Բաջիո տարածքը, որը բնակչության թվի գագաթնակետին հասել է 6-րդ դարում, հետո բնակչության թիվը արագ նվազել է երաշտների ժամանակ։ Բջիոյում տեղի ունեցած դեպոպուլացիան համընկել է այստեղ նոր ազգերի գալու հետ, որը խոսում է այս տարածքում նահուալների բնակեցվելու մասին։ Քանի որ նախկին քոչվորական խմբերը խառնվում էին մեզոամերիկյան քաղաքակրթությունների հետ` ընդունելով կրոնական և մշակութային սովորույթները, դարձել են հետագա ացտեկների մշակույթի հիմքը։ 900 թվից հետո մինչդասական ժամանակաշրջանում վայրերի մեծ մասը, որոնք բնակեցված էին նահուալներով, դարձան հզոր։ Դրանց թվում էին Տուլան, Հիդալգոն և այլ քաղաք-պետություները, օրինակ Տենյուկան, Կոլհաուկանը Մեքսիկայի հովտում և Կուաուհնահուակը Մորելոսում։
Մեքսիկայի միգրացիա և Տենոչիտիտլանի հիմնում
Գաղութացման շրջանի էթնոպատմական աղբյուրներում մեքսիկացիները նկարագրում են Մեքսիկայի հովիտ իրենց ժամանումը։ Տերմինը նշանակում է «Ացտլանից եկած մարդիկ»՝ առասպելական վայր, որտեղ ծագել են կենտրոնական Մեքսիկայի մի քանի էթնիկ խմբեր։ Այս անվանումը ացտեկները չեն օգտագործել իրենց համար, բայց հայտնաբերվել են գաղթած տարբեր ցեղերի մոտ գրվածքներ, որտեղ նկարագրված են տարբեր ցեղեր, որոնք դուրս են եկել Ացտլանից միասին։ Ացտլանից դուրս ճանապարհորդների գրվածքներից մեկում Հուիտզիլոպոչտլի աստծո հոգին Մեշիկի ցեղախմբի ճանապարհորդության ժամանակ ասում է, «ձեր անունը այլևս Ացտեկներ չէ, այլ մեքսիկներ» : Նրանց ժամանման պահին արդեն այդ շրջանում կային ացտեկների քաղաք-պետություններ։ Ամենահզորները եղել են Կոլհուականը հարավում և Ազկապոտզալը արևմուտքում։ 1299 թվականին Կոլհուականի թագավոր Կոկոքստելը թույլ տվեց նրանց բնակվել Տիզապանիամայի տափաստաններում, որտեղ նրանք ի վերջո ասիմիլացվել են Կուլհուականի մշակույթի հետ: Ազնվական ծագումը առաջացել է լեգենդար Տուլա քաղաք-պետության Քոլհուա ընտանիքների հետ ամուսնություններով, և մեքսիկները յուրացրեցին այդ ժառանգությունները։ Կուլհուականում ապրելուց հետո մեքսիկացիները նորից արտաքսվել են։
Լեգենդի համաձայն՝ 1323 թվականին մեքսիկացիներին տեսիլք է երևում, որ արծիվը թառել էր տատասկաթզենու վրա և օձ էր ուտում։ Տեսիլքը ցույց էր տալիս այն վայրը, որտեղ մեքսիկները պետք է կառուցեին իրենց բնակավայրը։ Մեքսիկացիները կառուցել են իրենց Տենոչիտիտլանը Տեսկոկո լճի հարակից կղզու վրա։ Հիմնադրման տարեթիվը համարվում է 1325 թվականը։ 1376 թվականին Մեքսիկայի արքայական դինաստիան, երբ Ակամապիչտլին, մեքսիկ հոր և Կոլհուա ցեղից մոր որդին, ընտրվել է Տենոչիտիտլանի առաջին Հուեյ Տլատոանի տիտղոսը։
Մեքսիկայի առաջին կառավարիչներ
Մեքսիկացիների դինաստիայի հիմնադրումից հետո առաջին 50 տարում Մեքսիկան եղել է Ազապոտզալկոյի հարկատուն, որը եղել է տարածաշրջանի գլխավոր ուժը Տեզոզոմոկ իշխանության տակ։ Մեքսիկան աջակցում էր Տեպանեկային՝ զինվորներ տրամադրելով նրանց հաջողակ արշավների համար, և նվաճված քաղաք-պետությունների հարկի մի մասը ստանում էին նրանք։ Այսպիսով Տենոչիտիտլանի քաղաքական և տնտեսական վիճակն աստիճանաբար բարելավվեց։
1936 թվականին՝ Ակամապիչտլի մահից հետո, նրա որդի Հուիտզիլիհհուիտլը («Կոլիբրիի փետուր») դարձել է թագավոր, ամուսնացել Տեզոզոմոկշի դստեր հետ և Ազապոտզալկոյի հետ հարաբերությունները ավելի մոտ դարձան։ Չիմալպոպոկան («Նա ծխում է ինպես վահանը») Հուիտզիլիհհուիտլի որդին Տենոչիտիտլանի թագավոր է դարձել 1417 թվականին։ 1418 թվականին Ազապոտզալկոն պատերազմ է սկսել Տեղկոկոյի Ակոլհուայի դեմ և սպանել նրանց թագավոր Իքստիլքսոչտլին։ Չնայած որ Իքստիլքսոչտլը ամուսնացած էր Չիմալպոպոկայի դստեր հետ, մեքսիկացի թագավորը շարունակում էր աջակցել Տեզոզոմոկին։ Տեզոզոմոկը մահացել է 1426 թվականին և նրա որդիները պայքար է սկսել Ազապոտզալկոյի գահի համար։ Այս պայքարի ընթացքում Չիմալպպոպոկան մահանում է, հավանաբար սպանվել է Տեզոզոմոկի որդի Մաքստլայի կողմից, որը նրան դիտարկում որպես մրցակից։ Իտզկոատլը՝ Հուիտզիլիհհուիտլի եղբայրը և Չիմալպոպոկայիի զարմիկը, ընտրվել է մեշիկների հաջորդ տլատոանը (կառավարիչը)։ Մեշիկները արդեն լինելով պատերազմի մեջ Ազապոտզալկոյի հետ, Իտզոատլը Նեզահուալկոյոտլի հետ դաշինք է կնքում, որը Տեղկոկոյի սպանված կառավարչի որդի Իքստլիլքսոչտլին էր։ Իտզքօատլը դաշինք է կնքում նաև Տլակոպանի Տեպանեք քաղաքի Մաքստլայի եղբայր Տոտոքուիհուազտլի կառավարչի հետ։ Տենոչիտիտլանի Եռյակ դաշինքը, Տեխկոկոն և Տլակոպանը պաշարում են Ազքապոտզալքոն և 1428 թվականին քանդեցին քաղաքը և զոհաբերեցին Մաքստլային։ Այս հաղթանակի հետևանքով Տենոչիտիտլանը դարձավ Մեքսիկայի հովտում գերիշխող քաղաք և դաշինք կնքվեց քաղաք-պետությունների միջև, որի հիմքի վրա էլ կառուցվեց Ացտեկների կայսրությունը։
Իտզքոատլը Տենոչիտիտլանի ուժը մեծացնելու համար սկսեց գրավել լճի հարավային ափի մոտ գտնվող քաղաք-պետությունները՝ ներառելով Քուլհոըաքանը, Սոչիմիլկոն (Քսոչիմիլքո), Քուիտլահուաքը և Միզքուիքը։ Այս նահաագներում տնտեսությունը հիմնված էր բարձր բերքատու չինամպայի աճեցման վրա։ Իտզքոատլը հետագայում գրավեց Մորելոսում (Մորելոս) հովտում գտնվող Քուաույնահուաք (այսօրՔուերնավաքա) քաղաք-պետությունը։
Մոնթեսումա I Իլհուիքամինա
1440 թվականին Մոնթեսումա I Իլհուիքամինան («նա մռայլվում է ինչպես աստված և կրակում է դեպի երկինք») Հուիտզիլհհուիտլի որդին, ընտրվել է որպես կառավարիչ։ Նոր կառավարիչների ընտրվելուց հետո կայսրության գերիշխող քաղաքներում հաճախ հարկերը չվճարելու համար ապստամբություններ էին սկսում։ Դա արդեն նշանակում էր, որ թագավորները իրենց կառավարումը սկսում էին թագադրությամբ կամ ապստամբների դեմ ցույց էին տալիս իրենց ռազմական ուժը։
Մոնթեսուման փորձում էր հովտի շրջանի քաղաքների բնակիչներին, նրանց խնդրելով մասնակցել Տենոչիտիտլանի Մեծ Տաճարի վերակառուցման աշխատանքներին։ Միայն Չալքո քաղաքը հրաժարվեց տրամադրել աշխատողների, դրա պատճառով Չալկոյի և Տենոչիտիտլանի միջև թշնամությունը շարունակվեց մինչև-ական թվականներին։ Հետագայում Մոնթեսուման գրավել է հովտի այլ քաղաքներ Մարլեոսը և Գուերրերոն, հետո Հուաքստեք հանագնի հյուսիսային շրջանում Վերակրուզը, Կոքստկահուականը և Օաքսակայի մեծ մասը : Այս ընթացքում Տլասկալանի, Չոլուլայի և Հուեքսոտզինկոյի քաղաքները կայսրության ընդլայնման գործում դարձան գլխավոր մրցակիցները։ Մոնթեսուման պատերազմներ նախաձեռնեց այս 3 քաղաքների դեմ, որոնք կարճատև մարտեր էին և այդ պատճառով կոչվեցին «Ծաղկային պատերազմներ»(Նահուատլ լեզվով քսոչիյաոյոտլ), հավանաբար որպես մարտավարության։
Մոնթեսուման նաև ամրացրեց Եռյակ դաշինքի քաղաքական կառուցավածքը, և Տենոչիտիտլանի ներքին քաղաքական կառույցները։ Նրա եղբայր Տլակաելելը ծառայում էր, որպես գլխավոր խորհրդատու (Նահուատլ լեզվով Քիհուաքոատլ) և նա հանդիսանում էր քաղաքական գլխավոր կառույցների ճարտարապետը:
Աքսայաքատլ և Տիզոք
1469 թվականին հաջորդ թագավորը եղել է Աքսայաքատլ («Ջրի դիմակ») Իտզքոատլի և Մոնթեսումայի դստեր` Ատոտոզտիլի որդին։ Նա ունեցել է հաջողված թագադրություն Տենոչիտիտլանի հարավային մասում։ Աքսայաքատլը գրավել է Մեքսիկայի անկախ Տլալտելոլքո քաղաքը, որը տեղակայված էր կղզու հյուսիսային հատվածում, որտեղ նաև գտնվում է Տենոչիտիտլանը։ Տլալտելոլքոյի թագավորը Մոքուիհուիքսը ամուսնացած էր Աքսայաքատլի քրոջ հետ, և նրա հետ վատ վերաբերմունքը պատրվակ հանդիսացավ Տենոչիտիտլանի վերահսկողության տակ գտնվի Տլալտելոլքոն և նրա կարևոր շուկան։
1481 թվականին Աքսայաքատլը մահացել է և նրա ավագ եղբայր Տիզոկը դարձել է թագավոր։ Տիզոկի թագադրոության արշավը Մետզտիտլանի վրա ձախողվել է և նա պարտվել է գլխավոր մարտում, փեռք բերելով 40 գերիների, որոնց պետք է զոհաբերեին թագադրության ժամանակ։ Թուլություն ցույց տալով, քաղաքի բնակիչները ապստամբություն են բարձրացրել և նրա կառավարման կարճ ժամանակի մեծ մասը ծախսվել է ապստամբությունները ճնշելու և նախնիների գրաված տարածքները պահպանելու վրա։ Տիզոկը հանկարծակի մահացել է 1485 թվականին, դրան հետևել է, որ նա թունավորվել է իր եղբոր ռազմական առաջնորդ Ահուիտզոտլի կողմից, ով դարձել է հաջորդ թագավորը։ Տիզոկը ավելի շատ հայտնի է, որպես Տիզոկի քար անունով մոնումենտալ քանդակը (Նահուատլ լեզվով տեմալաքատլ) զարդարված Տիզոկի նվաճումների պատկերներով։
Ահուիտզոտլ
Հաջորդ Թագավորը եղել է Ահուիտզոտլը («Ջրի հրեշը») Աքսայակատլի և Տիզոկի եղբայրը և պատերազմել է Տիզոկի գլխավորությամբ։ Նրա հաջողակ թագադրության համար արշավի ժամանակ ճնշել է Տոլուկա հովտի ապստամբությունը և նվաճել Ջիլոտեպեք և Մեքսիկայի հովտի հյուսիսային շրջանի հարակից որոշ համայնքներ։ Երկրորդը արշավը եղել է ափամերձ հատվածում և մեծ հաջողություններ ունեցել։ Նա սկսել է Տենոչիտիտլանի Մեծ Տաճարի ընդարձակման աշխատանքները, և նոր տաճարի բացումը եղել է 1487 թվականին։ Տաճարի բացման ժամանակ ներկա են գտնվել բոլոր հպատակ քաղաքների կառավարիչները, ովքեր մասնակցել են որպես համդիսատեսների `որոշ ազբյուրներում ասվում է որ բացման ժամանակ զոհաբերել են մոտ 80․400 գերու։ Հավանական է,որ զոհերի թիվը ավելի քիչ է եղել, բայց համենայն դեպս այն հասել է մի քանի հաշարի։ Ահուիտզոտլը նաև կառուցել է մոնումենտալ ճարտարապետական կոթողներ Քալիքստլահուաքայում, Մալինալքոում և Տեպոզտլանում։ Ապստամբությունից հետո նա հրամայում է գլխատել հյուսիսային Գուերրերոյի Ալահուիզտլան և Օզտոտիքպաք  քաղաքների բոլոր բնակիչներին և վերբնակեցնել այդ վայրերը մեքսիկներով։ Նա նաև ստեղծել է ամուր կայազոր Օզտումայում պաշտպանելով իր սահմանները Տարասկան նահանգից։
Ացտեկների վերջին կառավարիչներ և Իսպանացի նվաճողներ
Մոնթեսումա II Խոքոյոթսին հայտնի է աշխարհի պատմության մեջ որպես ացտեկների թագավար երբ իսպանացիների նվաճումը և նրանց բնիկ դաշնակիցները սկսեցին նվաճել կայսրությունը 2 տարի տևացող արշավների արդյունքում (1519–1521): Նրա նախկին կառավարումը չէր ակնարկում հետագա կառավարման մասին։ Նա Ահուիտզոտլի մահից հետո փոխել էր կառավարման ձևը։ Մոնթեսումա II-ը («Նա մռայլվում էր ինչպես լորդ, ամենափոքր երեխան») Աքսայաքատլի որդին էր և ղեկավարել է պատերազմներ։ Նա սկսել է իր գահակալությունը ստանդարտ ձևով, նվաճողական արշավներ անելով և իր հմտությունների ցուցադրությամբ։ Նա հարձակվել է Օաքսակայի Նապոլլան ամուր քաղաքի վրա։ Նա նաև ուժեղացրեց ծաղկային պատերազմները Տլաքսկալայի և Հուեքսոտզինքոյի դեմ և պահել է Չոլուլայի հետ դաշինքը։ Նա փոփոխել է ացտեկների հասարակության դասակարգային կառուցվածքը, դարձնելով այն ավելի բարդ հասարակության համար (Նահուատլ լեզվով մաչեհուալտին) առավելություն տալով պիպլիտին դասակարգին մարտի դաշտում ցուցաբերած արժանիքների համար։ Նա նաև ստեղծել է մի շքեղ ապրանքների ցանկ, որոնք չէին կարող օգտագործել հասարակ մարդիկ։
1517 թվականին Մոնթեսումա II-ը առաջին անգամ լուր է ստանում, որ Մեքսիկական ծոցի մոտ տարօրինակ զինվորներով նավեր են կուտակվել և իր լրաբերներին ուղարկում է այնտեղ պարզելու թե ինչ է կաըարվում և իրեն տեղեկացնել ցանկացած նորության դեպքում։ 1519 թվականի նա տեղեկանում է,Էռնան Կորտեսի գլխավորությամբ իսպանական նավատորմի ժամանելու մասին, ով շուտով հասավ Տլաքսկալա, որտեղ գտավ ացտեկների թշնամիներին։ 1519 թվականի նոյեմբերի 8-ին Մոնթեսումա II-ը լուրեր ստացավ Կորտեսի և նրա զորքից և Տլաքսկալանի դաշինքից, որ նրանք Տենոչիտիտլանի հարավում են, այդ պատճառով Կորտեսին և նրա դաշնակիցներին հրավիրեց Տենոչիտիտլան։ Երբ ացտեկների զորքերը ավերեցին ափամերձ հատվածում իսպանացիների վրանները, Կորտեսը Մոնթեսումային առաջարկեց սպանել հարձակման համար պատասխանատու հրամանատարներին և Մոնթեսուման համաձայնվել է։ Այդ պահին ուժերի հավասարակշռությունը փախվեց հօգուտ իսապանացիների, ովքեր Մոնթեսումային գերի էին պահում իր իսկ պալատում։ Այս իրադարձություններից հետո Մոնթեսումայի համար ամեն ինչ հասկանալի դարձավ,գնալով իսպանացիները մայրաքաղաքում ավելի անցանկալի էին դառնում և 1520 թվականի հունիսին սկսեցին ռազմական գործողությունները, գագաթնակետ ը դարձավ Մեծ տաճարի մոտ կատարված սպանդը, և մեքսիկացիների ապստամբությունը իսպանացիների դեմ։ Կռվի ժամանակ Մոնթեսուման սպանվել կա՛մ իսպանացիների կողմից կա՛մ հենց մեքսիկացիների, որոնք քաղաքից փախչելու ժամանակ նրան դավաճան են համարոել:
Քուիտլահուաքը Մոնթեսումայի բարեկամն էր, և նրա մահից հետո ընդտրվեց որպես Տենոչիտիտլանի թագավոր, և պաշտպանություն է սկսել իսպանացիների և բնիկ դաշնակիցների դեմ։ Նա կառավարել է ընդամենը 80 օր, գուցե մահացել է ծաղիկի համաճարակից, չնայած նախկին աղբյուրները նման տվյալներ չեն տվել։ Նա անկախ Մեքսիկայի վերջին թագավոր Քուաուհտեմոքից ավելի հաջողակ էր, ով Տենոչիտիտլանի պաշտպանության համար շարունակել է կատաղի պայքարը։ Ացտեկների կայսրության մայրաքաղաքի գրավումից և ավեևումից հետո նրան գերի են վերցրել 1521 թվականի օգոստոսի 13-ին, և սկսվել է Կենտրոնական Մեքսիկայում Իսպանիայի գերիշխանությունը։ Քուաուհտեմոքին գերության մեջ են պահել մինչև Հոնդուրասի վրա հարձակման ժամանակ նրան համարել են դավաճանև Կորտեսի հրամանով տանջել են և գլխատել 1525 թվականին։ Նրա մահը նշանավորվում է Ացտեկների հզոր կայսրության և քաղաքական պատմության ավարտը։
Ազնվականներ և հասարակ մարդիկ
Ամենաբարձր կարգը համարվել են Պիպլիտինները կամ ազնվականները։ Պիլլի հասարակակն դիրքը փոխանցվում էր ժառանգաբար և սեփականատիրոջը տալիս էր մի շարք առավելություններ, օրինակ ավելի շքեղ հագուստ կրելը կամ շքեղ իրեր օգտագործելը, նաև սեփական հողատարածք և հասարակ մարդկանցից ստրուկներ ունենալը։ Ամենահզոր ազնվականներին սկսեցին անվանել լորդեր (Նահուատլ լեզվով տեուքտին) և նրանք վերահսկում էին ազնվականների կալվածքները և տները, և կարող էին ծառայել քաղաքական ամենաբարձր պաշտոններում և որպես զինորական առաջնորդներ։ Ազնվականները կազմում էին բնակչության մոտ 5%-ը։
Երկրորդ դասակարգը Մաքեհուալտիներն էին, սկզբում եղել են գյուղացիները, սակայն հետագայում իջեցվել է մինչև վերջին աշխատողներ դասակարգը։ Եդուարդո Նոգուերանի գնահատումներով հասարակության միայն 20%-ն էր աշխատում գյուղատնտոսությունում: Հասարակության մնաած 80%-ը զինվորներ, արհեստավորներ և առևտրականներ էին։ Նրանց աշխատանքները կարևոր դեր ունեին քաղաքի եկամտի համար: Մաքեհուալտիները կարող էին ստրկացված լինել (Նահուատլ լեզվով Տլաքոտին ), օրինակ ազնվականի պարտքերի պատճառով ստրուկին կարող էին վաճառել, բայց ստրկությունը ացտեկների մոտ ժառանգական բնույթ չէր կրում։ Մաքեհուալտիններից ոմանք զուրկ էին սեփական հողատարածքներից, հետևաբար նրանք ստիպված էին աշխատել լորդերի մոտ (Նահուատլ լեզվով մայեհքոըեհ), մինչդեռ հասարակ մարդկանց մեծ մասը մտնում էին քալպոլլիսի մեջ, որը նրանց տալիս էր հող և գույք։
Հասարակ մարդիկ կարող էին առավելություն ստանալ միայն այն դեպքում, երբ իրենց ուժը ցույց էին տվել պխատերազմի ժամանակ։ Երբ զինվորները գերի էին վերցնում կարող էին օգտագործել խորհրդանիշեր, զենքեր կամ հագուստներ և ինչքան շատ մարդ էին գերեվարում այնքան նրա հեղինակությունը մեծանում էր։
Ընտանիք և սեռ
Ացտեկների ընտանիքի մոդելը երկկողմանի էր, ընտանիքում մոր և հոր բարեկամներին համարում էին հավասար, և՛ ժառանգությունը անցնում էր, և՛ աղջիկներին և տղաներին։ Դա նշանակում է, որ կանայք կարող էին ունենալ իրենց սեփականությունը ինչպես տղամարդիկ, և գտնվում էին ֆինանսական ազատության մեջ իրենց ամուսիններից։ Այնուամենայնիվ Ացտեկների հասարակությունում սեռը ունեցել է տարբեր դեր տղամարդկանց և կանաց համար։ Սպասելի էր, որ տղամարդիկ աշխատելու էին տնից դուրս` ֆերմեր, առևտրական, զինվոր և արհեստավոր, իսկ կանայք պետք է աշխատեն տան ներսում։ Չնայած կանայք կարող էին աշխատել նաև տնից դուրս որպես փոքր առևտրականներ, բժիշկներ, հոգևորական և մանկաբարձուհի։ Պատերազմները բարձր գնահատական էին ստանում և հեղինակության աղբյուր էին, սակայն կանանց աշխատանքը մետաֆորիկորեն հավասարվում էր պատերազմներին, և քիչ չէր աստվածներին հաճոյանալու գործի կարևորությունը։ Այս իրավիճակը ցույց տվեց սեռական հավասարության իդեալական մոդել։
Ազնվականների մոտ ամուսնությունները հիմնված էին քաղաքական դաշինքների վրա և հիմնականում ցածր աստիճանի ազնվականները իրենց աղջիկներին ամուսնացնում էին ավելի բարձր աստիճան ունեցող մարդկանց հետ, որոնց կոչումները հետագայում ժառանգում էին նրանց երեխաները։ Ազնվականների մոտ ընդունված էր բազմակնությունը(Պոլիգամիա)։ Բազմակնությունը հասարակ մարդկանց մոտ տարածված երևույթ չէր և որոշ աղբյուրներ այն ներկայացնում էին որպես արգելված երևույթ։
Ալտետպետլ և կալպոլլի
Ացտեկների կայսրության քաղաքական գլխավոր կառույցները քաղաք-պետություններն էին, Նահուատլ լեզվով ալտետպետլ, որը նշանակում էր «ջուր-լեռ»։ Յուրաքանչյուր ալտետպետլ ուներ իր կառավարիչը` տլատոանին, ազնվականների խումբը և հասարակ մարդիկ։ Ալտետպետլը իր մեջ ներառում էր մայրաքաղաքը, որը ծառայում էր որպես կրոնական կենտրոն, տեղացի բնակչության բազմացման և տարածման կենտրոնը, որոնք հաճախ ապրում էին մայրաքաղաքի հարակից տարածքում։ Ալտետպետլ հաճախ եղել է էթնիկ ինքնությունների համար բնակության վայր, և հաճախ ապրել են տարբեր լեզուներով խոսող մարդկանց խմբեր։ Ամեն ալտետպետլը իրեն կարող էր տեսնել քաղաքական հակադրության մեջ այլ քաղաք-պետությունների հետ և դրա պատճառով հաճախ պատերազմներ էին տեղի ունենում միմյանց միջև։ Այս պարագայում մի ալտետպետլում ապրող նահուատլ լեզվով խոսող ացտեկները համերաշխ էին այլ լեզուներով խոսող մարդկանց հետ, սակայն թշնամի էին իրնեց լեզվով խոսողների դեմ, որոնք ապրում էին այլ ալտետպետլում։ Մեքսիկական ծոցում յուրաքանչյուր ալտետպետլ ունի իր ստորաբաժանումները` կալպոլլինները, որոնք հասարակ մարդկանց համար ծառայում էին որպես մեկ ամբողջական կառույց։ Տլաքսկալաում և Պուեբլա հովտում կառավարբում էին լորդերի կողմից (Նահուատլ լեզվով տեկուտլի), որոնք հասարակ մարդկանց միջև բաժանում էին հողատարածքները։ Կալպոլլին հենց հողատարածքների ստորաբաժանումն էր, որտեղ հասարակ մարդիկ կազմակերպում էին իրենց հողերի հետ կապված խնդիրները, որովհետև հողը սեփականություն չէր համարվում այլ պատկանում էր մի քանի ընտանիքների, որոնք ամուսնական կապերով միացած էին իրար։ Կալպոլլիների առաջնորդները կարող էին լինել ազնվականության անդամներ և Կալպոլլին պահանջները ներկայացնել Ալտետպետլըի կառավարությանը։
Մորելոսի հովտում, հնէաբան Միշել Սմիթը ենթադրում է, որ տիպիկ Ալտետպետլը ունեցել է 10000-15000 բնակիչ և 70-100 կմ² տարածք։ Մորելոս հովտում Ալտետպետլի չափսերը երբեմն ավելի փոքր են եղել։ Սմիթը պնդում էր, որ այն եղել է ավելի շատ քաղաքական ոչ թե տարածքային միավոր:Նա այս պնդումը աթաջ է քաշում, որովհետև որոշ փոքր բնակավայրերում տարբեր Ալտետպետլներում դաշանիկցները միջամտել են քաղաքական գործերին։
Եռյակ դաշինք և Ացտեկների կայսրության առավելագույն տարածք
Ացտեկների կայսրությունը կառավարվում էր անուղղակի միջոցներով։ Շատ Եվրոպական կայսրությունների նման Ացտեկների կայսրությունն էլ էթնիկապես բազմազան էր և այն ավելի շատ հարկային համակարգ ուներ քան կառավարման միասնական համակարգ։ Էթնոպատմիչ Ռոսս Հասինգը պնդում էր, որ Ացտեկների կայսրությունը ուներ ամենալավ ոչ ֆորմալ կառավարման ձևը, որովհետև այն չուներ բարձր իշխանություն նվաճված տարածքներում, այն միայն սպասում էր, որ հարկատուները վճարեն հարկը և միայն ուժ էր գործադրում հարկը ժամանակին չտալու և հրաժարվելու դեպքում։ Այն եղել է նաև կտրտված կայսրություն, որովհետև ոչ բոլոր տարածքներն էին իրար միացված, օրինակ Քսոքոնոչքոյի հարավային շրջանները ուղղակի կապ չունեին կենտրոնի հետ։ Ացտեկների կայսրության հեգեմոնիան կարող էր երևալ տեղական կառավարման շրջաններում, գրավված տարածքներում նրանք թողնւոմ էին իրենց հին կառավարիչներին և չէին խառնվում տեղական հարցերին մինչև հարկերի հավաքումը, որոնց տեղական էլիտան կարող էր մասնակցել ըստ ցանկության։ Այսպիսի համերաշխությունը ապահովվում էր էլիտայի խմբերի ստեղծման և պահպանման տարբեր եղանակներով` ամուսնական կապերով և փոխանակման տարբեր ձևերով։
Այնուամենայնիվ կայսրության ընդլայնումը եղել է սահմանային տարածքների զինվորական վերահսկողության միջոցով, որտեղ ուղակի վերահսկողությունը ավելի խիստ էր։ Նման ռազմավարական գավառները հաճախ ազատվում էին հարկերից։ Ացտեկները հաճախ ներդրումներ էին տվյալ տարածքներում պահպանելով ռազմիկների մշտական ներկայությունը, երբեմն էլ կենտրոնական շրջաններից բնակիչների էին բերում այդդ շրջաններում ապրելու և աջակցելու համար: Այս ճանապարհով ացտեկների կառավարման համակարգը և վերահսկողությունը տարբեր տարածքների համար առանձնահատուկ էր։ Որոշ շրջաններ հանդիսանում էին հարկատուներ,որոնք տնտեսության հիմքն էին հանդիսանում, իսկ որոշներն էլ ռազմական նշանակության շրջաններ էին, որոնք կայսրության հետասգա ընդլայման հիմքն էին։
Չնայած կառավարման ձևը անվանում էին կայսրություն, սակայն փաստացի կայսրությունում շատ տարածքներ քաղաք-պետություններ էին,նահուատլ լեզվով հայտնի որպես ալտետպետլներ։ Դրանք փաքր քաղաքական միավորներ էին, որոնք կառավարվում էին ազնվական դինաստիայից սերող առաջնորդների (տլտոանի) կողմից։ Սկզբնական շրջանը ացտեկների համար աճման և ալտետպետլների միջև մրցակցության ժամանակաշրջանն էր։ Նույնիսկ երբ Եռյակ դաշինքը 1427 թվականին սկսեց իր տարածքների ընդարձակումը նվաճելով տարածքներ, ալտետպետլները մնացին որպես ղեկավարներ տեղական մակարդակի վրա։ Ալտետպետլների հիմնական դերը շրջանի քաղաքական հարցերով և կայսրության հեգեմոնիայի հաջողության վերահսկողությամբզբաղվելն էր։
Գյուղակատնտեսություն և ապրելակերպ
Ացտեկները հետագայում գյուղատնտեսությունը ինտենսիվացնելու համար կառուցել են արհեստական ոռոգման համակարգը։ Գյուղատնտեսությամբ հիմնականում զբաղվում էին քաղաքից դուրս մեծ հողատարածքների վրա, սակայն քաղաքում էլ կար գյուղատնտեսություն այլ փոքրամասշտաբը մեթոդը։ Յուրաքանչյուր ընտանիք ուներ իր փոքրիկ ագարակը և այնտեղ աճեցնում էին եգիպտացորեն, մրգեր, խոտաբույսեր և այլ կարևոր բույսեր։ Երբ Տենոչիտիտլանը դարձավ լավ զարգացած քաղաք, ջուրը լճից հասնում էր քաղաք ջրատարներով, և նրանք մշակել էին մի համակարգ, որով մարդկային արտաթորանքները հավաքվում էին և օգտագործվում որպես պարարտանյութ։ Ինտենսիվ գյուղատնտեսության շնորհիվ ացտեկները կարողանում էին մեծ բնակչությանը ապահովել մթերքով։ Ինչես նաև Լիճը ապահովում էր սպիտակուցների մեծ պաշարով` ձկներ, երկկենցաղներ,ծովախեցգետին, միջատներ,միջատների ձվեր և ջրային թռչուններ։ Այսքան սպիտակուցների պաշարի առկայությունը, հանգեցրել էր ուտելու համար տնային կենդանիներ չպահելուն (պահում էին միայն հնդկահավեր և շներ) և գիտնականները հաշվարկել էին, որ Մեքսիկայի հովտի բնակիչների մոտ սիտակուցների պակս չի եղել։
Արհեստներ և առևտուր
Սննդամթերքի ավելցուկը հանգեցրեց Ացտեկ բնակչության մի մասը իրեն նվիրաբերեց առևտրին քան մթերքների արտադրությանը։ Բացի տնային պայմաններում մշակված բույսերից, կանայք ստեղծում էին տեքստիլ ապրանքներ ագավայից և բամբակից։ Տղամարդիկ հիմնականում զբաղվում էին արհեստներով, ինչպիսիք են օրինակ կերամիկայի, օբսիդիանից (վանակատ), քարե գործիքների և շքեղ իրերի պատրաստում ինչպես օրինակ ուլլունքներից, փետուրներից, նաև պատրաստում էին երաժշտական գործիքներ։ Երբեմն հեռավոր կալպոլլիններում մասնագիտանում էին որոշ արհեստներում և հնագիտական հետազոտությունների աորդյունքում գտվել էին այնպիսի տարածքներ, որտեղ զբաղվում էին միայն մեկ արհեստով։
Ացտեկները շատ չէին զբաղվում մետաղագործությամբ, բայց ունեին հիմնական գիտելիքներ ոսկու ձուլման տեխնոլոգիաների մասին, և նրանք ոսկին համադրում էին թանկարժեք քարերի հետ ինչպիսիք էին նեֆրիտը և փիրուզը։ Պղնձի արտադրանքները սովորաբար ներմուծվում էին Միչոաքանի Տարասկանսից ։
Առևտուր և բաժանում
Պոչտեկայում մասնագիտացել էին հեռավոր առևտրով, որոնք կազմակերպվում, էին բացառիկ գիլդիաների մեջ։ Նրանք կատարում էին հեռավոր ճանապարհորդություններ Մեզոամերիկայի տարբեր շրջաններ այնտեղից բերելով շքեղ ապրանքներ, դրանք էլ Տլատելոլկոյի շուկայում արժանանում էին վերահսկողության և քննադատության։ Չնայած Մեքսիկայի Ացտեկների տնտեսությունը առևտրայնացված էր (դրամի օգտագործման հարցում, շուկան, վաճառողները) հողը և աշխատուժը սովորաբար չէին վաճառվում, սակայն հողի որոշ տեսակներ կարող էին վաճառվել ազվականների միջև։ Տնտեսության առևտրային ոլորտում մշտապես օգտագործվում էին փողի որոշ տեսակներ։ Փոքր ապրանքները փոխանակում էին կակաոյի հատիկների հետ, որը ներմուծվում էր ցածր տարածքներից։ Ացտեկնորի շուկայում փոքր նապաստակներին վաճառում էին 30 հատիկով, հնդկահավի ձուն արժենում էր 3 հատիկ։ Ավելի մեծ գնումների համար ստնդարտացված էր բամբակե կտորները, որոնք կոչվում էին quachtli: Կար կուակտլի տարբեր դասեր, որոնց արժեքը տատանվում էր 65-300 կակաոյի հատիկների միջև։ Տենոչիտիտլանում 20 ուակտլինով կարող էր հասարակ մարդը գոյատևել է տարի։
Հարկ
Ապրանքների բաշխման այլ տարբերակ էր հարկերի վճարումը։ Երբ ալտեպետլը նվաճվում էր, հաղթողները տարեկան հարկ էին նշանակում, որը սովորաբար վճարվում էր տեղի այն ապրանքներով, որոնք ավելի արժեքավոր էին։ Մենդոսայի կոդեքսում մի քանի էջ ցուցակով թվարկում է հարկատու քաղաքները և թե ինչ ապրանքներ էին տալիս, որպես հարկ, որոնք ոչ միայն շքեղ ապրանքները ինչպիսիք էին բմբուլները, զարդարված կոստյումներ, նեֆրիտե ուլունքներ, այլև սովորական ապրանքներ` հագուստ, փայտ, մթերք։ Հարկը սովորաբար վճարում էին տարեկան 2 կամ 4 անգամ տարբեր ժամանակներում։
Հնագիտական պեղումները ցույց են տվել, որ Ացտեկների կողմից կառավարվող նահանգներում կայսրության մեջ ներառվելը և՛ ծախս էր և՛ օգուտ տեղացիների համար։ Դրական կողմ էր հանդիսանում այն, որ կայսրությունը նպաստում էր այնպիսի ապրանքների տարածմանը ինչպիսիք էին օբսիդիանից և բրոնզից բացառիկ ապրանքները, որոնք հասնում էին և՛ ազնվականների և՛ հասարակ մարդկանց տները։ Առևտրական համախոհները նաև մրցակիցներ էին Պուրեպեչա ժողովուրդի (հայտնի էր նաև որպես Տրասկան) հետ, բրոնզե և ոսկերչական իրերի արտադրությամբ։ Բացասական կողմից կայսրության հարկերը պարտադիր էին նաև հասարակ մարդկանց համար և նրանք արդեն պարտավորվում էին շատ աշխատել, որպեսզի հասցնեն հարկերը վճարել։ Մյուս կողմից ազնվականները լավ էին գլուխ հանում հարկերից կառավարության հետ ուղակի կապերի միջոցով։ Կայսրությունները վստահում էր տեղական կառավարիչներին և ազնվականներին արտոնություններ էին տալիս կարգը պահպանելու և հարկերը հավաքելու գործին օգնելու համար։
Ուրբանիզացում
Ացտեկնորի հասարակությունը միավորել է համեմատաբար պարզ ագրարային ավանդույթների և քաղաքակիրթ հասարակության հետ տեղի է ունեցել հաստատությունների համալիր համակարգերի, մասնագիտացումների և հիերարխիայի զարգացում։ Մեզոամերիկայում քաղաքային ավանդույթները առաջացել են դասական ժամանակաշրջանում, ինչպես Տենոչիտիտլանը 100000 բնակչությամբ և Ացտեկների կայսրության զարգացման հետ մեկտեղ զարգացել են նաև Մեզոամերիկյան հասարակությունում քաղաքների հետ կրոնական, քաղաքական և տնտեսական գործառույթներով ամբողջ հասարակության համար։
Տենոչիտիտլան
Ացտեկների կայսրության մայրաքաղաքն էր, ներկայումս Մեխիկոյի տարածքն է։ Կառուցվել է Տեսկոկո լճի վրա, քաղաքը հիմնված էր սիմետրիկ պլանի վրա, որը բաժանված էր 4 քաղաքային մասերի, որոնք կոչվում էին կամպան (ուղղություն)։ Տենոչիտիտլանը կառուցվել էր մշակված պլանի հիման վրա, կենտրոնական մասում կրոնական կենտրոնով, որտեղ Մեծ Բուրգը հասնում էր մինչև 50 մետրի (164.04 ֆուտ)։ Տները կառուցվել էին փայտից և ավազակավից, տանիքները` եղեգից, իսկ տաճարները, բուրգերը հիմնականում քարից։ Քաղաքը փոխկապված որ ջրանցքներով, որոնք օգտագործվում էին տեղաշարժվելու համար։ Հնէաբան Էդուարդո Նոգուերան գնահատել էր մոտ 200000 բնակիչ, հիմնվելով տների քանակի և Տլատելոլքոյի (մի ժամանակ անկախ քաղաք էր, սակայն անցավ Տենոչիտիտլանի գերակայության տակ) բնակչության միաձուլման վրա։ Եթե մեկը ներառում էր հարակից կղզիները և Տեխկոկո լճի ափը, ապա բնակչությունը տատանվել է 300.000-700.000 բնակիչ։ Միշել Սմիթը տալիս է ավելի քիչ թիվ` Տենոչիտիտլանը ուներ մոտ 212.500 բնակիչ 1,350 հեկտար տարածքի վրա(3,300 ակրա) և բնակչության խտությունը 157 մարդ 1 հեկտարի վրա։ Մեծությամբ երկրորդ քաղաքը Մեքսիկայի հովտում Ացտեկների կայսրության ժամանակ եղել է Տեղկոկոն մոտ 25.000 մարդկանցով` ցրված մոտ 450 հեկտարի վրա (1,100 ակրա)։
Տենոչիտիտլանի կենտրոնում կար առանձնացված տարածք, որտեղ տեղակայված էր Մեծ Տաճարը, այլ աստվածների տաճարներ, բալլքոուչտներ (խաղերի համար մարզադաշտ), կալմեկակ (ազնվականների համար դպրոց), զոհերի գանգերի ցուցադրություն, զինվորների տները և վաճառականների պալատները։ Սուրբ տարածքի շրջակայքում տլատաոնցիների կողմից կառուցված արքայական պալատներն էին։
Մեծ տաճար
Տենոչիտիտլանի կենտրոնում Տեմպլո Մայոր և Մեծ տաճարներն էին, երկկողմանի երկար աստիճաններով բուրգը, աստիճաններից մեկը տանում է դեպի Tlaloc, իսկ մյուսը Հուիտզիլոպոքտլին։ Դա այն վայրն է, որտեղ կրոնական ծեսերի ժամանակ մարդկանց զոհաբերում էին և նրանց մարմինները նետում աստիճաններից։ Տաճարը ունեցել է ընդարձակվել է քանի էտապներով և ամեն մի թագավոր նվիրատվություններ է արել։ Տաճարը պեղվել է Մեխիկոյի կենտրոնում և հարուստ նվիրատվությունները ցուցադրվում են Տեմպլո Մայոր թանգարանում։
Հնէաբան Էդուարդո Մատոս Մոթեսուման իր էսսեում,որը կրում էր «Մեծ տաճարի սիմվոլիզմը» անվանումը պնդում էր,որ տաճարի տեղակայումը և ուղղվածությունը ինքնին մատնանշում է տիեզերքի մասին այն հստակ ամբողջական պատկերացումը, որն ուներ Մեքսիկան այդ ժամանակ (տիեզերագիտություն)։ Նա պնդում էր, որ «սկզբունքային կենտրոնը, կամ հենակետը, այնտեղ է որտեղ հորիզոնական և ուղղահայաց գծերը հատվում են այն կետում,որտեղից երկնային և Հանդերձյալ աշխարհի հարթություններն են սկսվում և ձևավորում տիեզերքի 4 ուղղությունները, գտնվում է Տենոչիտիտլանի «Տեմպլո Մայորը»։ Մատոս Մոթեսուման հաստատում է, որ տաճարը գործում է կենդանի լեգենդի մարմնավորումն է, որտեղ «բոլոր գաղտնի ուժերը կենտրոնացել են և որտեղ բոլոր հարթությունները հանդիպում են իրար»։
Այլ կարևոր քաղաքներ
Ացտեկնորի այլ գլխավոր քաղաքները, եղել են լճի հարակից շրջանի նախկին քաղաք-կենտրոններ, դրանք էին Տենյուկան, Ազկապոտզալկոն, Տեղկոկոն, Կոլհուականըը, Տլաքոպանը, Չապուլտեպեկը, Կոյոականըը, Սոչմիլկոն և Չալկոն։ Պուեբլա հովտում Չոլուլան ամենամեծ քաղաքն էր, Մեզոամերիկայում ամենամեծ բուրգ տաճարով, մինչ Տլասկալայիի կոնֆեդերանցիան բաղկացած էր 4 փոքր քաղաքներից։ Մորելոսում, Քուահնահուքը Նահուատլ լեզվով խոսող Տլահուիկա ցեղի գլխավոր քաղաքն էր և Տոլլոքանը Տոլուկա հովտի մայրաքաղաքն էր համարվում Մատլատզինկա ցեղի համար, որը ներառում էր Նահուատլ, Օտոմի լեզվով խոսողների, որը ներկայում կոչվում է Մատլատզինկա։ Ացտեկնորի քաղաքների մեծ մասը ուներ նույն հատակագիծը` կենտրոնական հրապարակով, գլխավոր բուրգով,երկկողմանի աստիճաններով և 2 տաճարով, որը ուղորդված էր դեպի հյուսիս։
Աստվածներ
Հիմնական աստվածները, որին երկրպագում էին ացտեկները համարվում էին Տլալոկ` անձրևի և քամու աստվածը, Հուիտզիլոպոչտլին արևի և ռազմի և Մեշիկիների պահապան աստվածը, Quetzalcoatl-ը` քամու, երկնքի և աստղերի և մշակույթի, Տեզկատլիպոկան`գիշերվա, կախարդանքի, գուշակության և բախտի աստվածը։ Տենոչիտիտլանի Մեծ տաճարի գագաթին կար 2 սրբավայր, մեկը նվիրված էր Տլալոկին, մյուսը Հուիտզիլոպոչտլին։ Կուտզալկոատլը և Տեզկատլիպոկան յուրաքանչյուրն ուներ առանձին տաճար և Մեծ Տաճարի մոտ կրոնական տարածքներ, և քուրմերը կոչվում էին «Կուտզալկոատլ Տլամակազքուեհ»։ Այլ գլխավոր աստվածներն են Տլալտեուտին կամ Կոատլիքուն երկրի կին աստվածը, զույգերի աստվածը Տոնաչատեկուհտլի կամ Տոնակակիհուատլը ասոցացվում էր կյանքի և կենսամակարդակի հետ, Միչտլանտեկուտլին կամ Միչտլանկիհուատլը կին/տղամարդ անդրաշխարհի և մահվան աստված, Չալչիուտլիքուե լճերի և գարնան կին աստված, Քսիպե Տոտեքը` պտղաբերության և բնկան ցիկլի, Հուեհուետեոտլը` կրակի, Տլազոլտեոտլը երեխայի ծննդի և սեքսուալության կին աստվածն էր, Քսոչիպիլլին և Քսոչիկուետզալը երգի, պարի և խաղի աստվածն էր։ Որոշ շրջաններում մասնավորապես Տլասկալաում, Միսոատլը կամ Կամաքստլը ցեղային աստվածություն էր։ Որոշ աղբյուրներ նշում էին Օմետեոտլի մասին, ով եղել է կյանքի և մահվան, կանանց և տղամարդկանց միջև երկատվության աստվածը, որոնց մեջ կարող էին լինել Տոնակատեկուհլին և Տոնակակիհուատլ։ Բացի գլխավոր աստվածներից կային նաև կողմնակի աստվածներ, որոնցից յուրաքանչյուրը ասոցացվում էր ինչ-որ տարրի կամ երևույթի հետ և ինչքան Ացտեկների կայսրությունը ընդարձակվում էր այնքան մեծանում էր նրանց պանթեոնը,որովհետև նրանք ընդունում և մտցնում էին տեղական աստվածություններին։ Բացի դրանից գլխավոր աստվածներն ունեին այլընտրանքային դրսևորումներ կամ ասպեկտներ, ստեղծելով աստվածների փոքր ընտանիքներ տարբեր ասպեկտներով իրար հետ կապված։
Դիցաբանություն և աշխարհայացք
Այլ առասպելներում ներկայացված է թե ինչպես է երկիրը առաջացել(Կրեացիոնիզմ), Տեզկատլկոատլը և Կուետզալկոտլը հանդես են գալիս որպես դաշնակիցներ, հաղթելով հսկա Կիպատկլի կոկորդիլոսին ստիպում են դառնալ հող, որի վրա մարդիկ կարող են աճեցնել բույսեր, փոխարենը մարդիկ պետք է արյուն թափեին նրա համար։ Մարդու ստեղծման պատմության մեջ Կուետզալկոտլը իր երկվորյակ Քսոլոտլ եղբոր հետ ճանապարհորդում է անդրաշխարհ և իրենց հետ բերում են ոսկորներ, որոնք հետագայում ցանում են որպես սերմ և Կիհուակոատլ աստվածուհին ստանում է խմոր,որից ստանում են մարդու մարմնի ձևը և այն կենդանում է, երբ Կուետզալկոտլը սեփական արյունը լցրեց մարմնի մեջ։
Հուիտզիլոպոչտլին կապված է Մեշիկի ցեղի հետ և նա պատմության մեջ մարմնավորում է գաղթի և ցեղերի աստծուն։ Այլ ճանապարհորդության ժամանակ Հուիտզիլոպոչտլինը քրմի տեսքով առաջնորդում էր և Մեշիկի ցեղին և որ տարածքում մնում էին հրահրում էր իրենց հարևանների հետ պատերազմ սկելու։ Այլ առասպելում Հուիտզիլոպոչտլինը պարտության էր մատնել իր քրոջը լուսնային Կոյոլքսաուհկուի աստվածուհուն և նրա 4000 եղբայներ Կոատեպատլ բլրի վրա։ Մեծ Տաճարի հարավային մասում, նաև կոչվում էր Կոատեպատլ,առապելում խորհրդանշվում է և աստիճանների ներքևի հատվածում կա մոնոլիտ, որի վրա պատկերված են տարբեր աստվածներ։
Օրացույց
Ացտեկների կրոնական կյանքը կազմակերպվում էր օրացույցի շուրջ։ Ինչպես շատ Մեզոամերիկյան մարդիկ այնպես էլ Ացտեկները միաժամանակ օգտագործում էին 2 օրացույց է կրոնական օրացույցը 260 օրից անվանվում էր տոնալպոհուալլի և արևային օրացույցը 365 օրից, կոչվում էև քսիուհպոհուալլի։ Յուրաքանչյուր օր ուներ իր անունը և համարը 2 օրացույցներում էլ և 2 օրացույցների համադրությունը բացառիկ էր լինում` 52 տարին մեկ։ Տոնալպոհուալլին հիմանականում օգտագործվում էր աստվածապաշտության նպատակներով և բաղկացած էր 20 օրական նշաններից և թվերի գործակիցներից 1-13, որը փոխվում են ֆիքսված հերթականությամբ։ Քսիուհպոհուալլին ստեղծված էր 20 օրական 18 «ամիսներից» և ցիկլի վերջում 5 «դատարկ» օրերից նոր քսիուհպոհուալլի ցիկլի սկսելուց առաջ։ Յուրաքանչյուր 20 օրական ամսիները անվանվում էին յուրահատուկ կրոնական ֆեստիվալներից հետո, որոնք սկսվում էին ամսվա սկզբին, որոնցից շատերը կապված էին գյուղատնտեսական ցիկլի հետ։ Անկախ նրանից, թե Ացտեկները ինչպես են ուղղել նահանջ տարին մասնագետների համար դարձել է քննարկումների թեմա։ Ամսական ծիսակատարությունները ընդգրկում էին ողջ բնակչությունը, քանի որ ծեսերը կատարվում էին յուրաքանչյուր ընտանիքում, Կալպոլի տաճարներում և հիմնական սուրբ տարածքում։ Շատ փառատոններ ներառում էին պարերի տարբեր ձևեր, ինչպես նաև դերասանների կողմից առասպելական պատմությունների վերակենդանացում և կատարվում էին մթերքների, կենդանիների և մարդկանց զոհաբերություններ։
Ամեն 52 տարին մեկ, երբ 2 օրացույցները հասնում են իրենց ընդհանուր կետին,սկսվում է նոր օրացույցի ցիկլը։ Այս օրացույցային իրադարձությունը տոնվում էր ծեսերով, որոնք անվանվում էինՔսիուհմոլպիլլի կամ Կրակի Նոր Արարողությունը։ Այս արարողության ժամանակ բոլոր տներում հին կերամակիկական իրերը ջարդում էին և Ացտեկների տարածքում բոլոր կրակները հանգնում էին։ Հետո նոր կրակները վազողները բերում էին տարբեր կալպոլլի համայնքներ, որտեղից էլ արդեն տարածվում էր մնացած տներում։ Առանցց կրակի գիշերը կապված էր այն վախի հետ, որ աստղերի սատանա տզիտզիմիմը կարող է իջնել և կուլ տալ երկիրը` ավարտելով Արևի 5-րդ ժամանակաշրջանը։
Մարդկանց զոհաբերություն և մարդակերություն
Ացտեկների համար մահը գլխավոր դեր ուներ հավերժության գործում, աստվածները և մարդիկ պարտավոր են իրենց զոհաբերել կյանքի շարունակման համար։ Ինչպես ասվում է լեգենդում մարդիկ համարվում են արևի շարժիչ, նաև արկրի պտղաբերության շարունակման պատասխանատուները։ Զոհաբերությունները տեղի էին ուենում տարբեր ձևով։ Եվ՛ մարդիկ, և՛ կենդանիները զոհաբերվում էին նայած, թե որ աստծուն էր պետք գոհացնել, և դրանից կախված քրմերը հաճախ պարտավորվում էին ինքնասպան լինել։ Հայտնի է, որ որոշ ծեսեր իրենց մեջ ներառում են կաննիբալիզմ (մարդակերություն)` գերու և նրա ընտանիքի ուտելու արարողակարգը, սակայն հայտնի չէ թե ինչքան էր այս երևույթը տարածված։
Այն ժամանակ մինչ Մեզոամերիկայում զոհաբերություններ էին լինում, Ացտեկները, նրանց աղբյուրների համաձայն, այս երևույթը հասցրել էին աննախադեպ աստիճանի։ Օրինակ Տենոչիտիտլանի Մեծ Բուրգի վերակառուցման ժամանակ 1487 թվականին Ացտեկները մոտ 4 օրվա ընթացքում զոհաբերել էին 80.400 գերու, սակայն հնարավոր է այս թիվը չափազանցված էր։ Ացտեկենրի զոհաբերությունների թիվը շատ մասնագետների վրդովեցրել է, թե ինչը կարող էր լինել Ացտեկների կրոնում այս երևույթի շարժիչ գործոնը։ 1970-ական թվականներին Միշել Հարնրը և Մարվին Հարրիսը պնդում էին, որ մարդկային զոհաբերության շարժառիթները եղել են զոհվածների համար զոհեր մատուցելը, Մագլիբեչիանոյի կոդեքսի համաձայն։ Հարնրը պնդում էր, որ ճնշումը  և  եգիպտացորենի մշակությունը վրա հենվելը առանց խոտակեր տնային կենդանների և անփոխարինելի ամինաթթուների բացակայությունը Ացտեկների մոտ բերեց մարդկային կաննիբալիզմին։ Սակայն գոյություն ունի համաձայնություն, որ Ացտեկները զոհաբերությունը ունի գիտական ​​կոնսենսուսի պակաս և զոհաբերությունները շատ տարածված են եղել։ Հարրիսը Կաննիբալիզմը և Արքաները (1977) աշխատության հեղինակը, պնդում է, որ զոհաբերությունները եղել են  արիստոկրատական ուտեստ և տրվել են որպես պարգև, քանի որ Ացտեկների ճաշատեսակներում պակասում էր սպիտակուցը:Այս պահանջները հերքվել են Բերնարդ Օրթի Մոնտելլանոյի կողմից, ով Ացտեկների առողջության, դիետայի և բժշկության ուսումնասիրության ընթացքում ցույց է տալիս, որ մինչկենդանիների սպիտակուցները ցածր էին, այն հարուստ էր բուսական սպիտակուցներով։ Օրտիզը նաև մատնանշում է մարդկային զոհաբերության գերակշռությունը սննդամթերքի պակասի ժամանակահատվածներից հետո և սննդամթերքի առատության ժամանակ,զոհաբերությունների քանակի նվազել է և այն փաստը, որ արիստոկրատներն արդեն օգտագործում էին կենդանական սպիտակուց:։ Այսօր շատ գիտնականներ մատնանշում են պրակտիկայի գաղափարական բացատրությունները ` հասարակությանը առաջ գերիների զոհաբերությունը տեղի էր ունենում քաղաքական ուժը ցույց տալու համար:Այն նաև ծառայում էր որպես ապստամբությունների դեմ պայքարի միջոց, որոնք կարող էին կազմակերպել հպատակ քաղաքները, Ացտեկների կայսրության դեմ, և այդպիսի կանխարգելիչ քայլերը շատ կարևոր էին, որպեսզի կայսրությունը միավորվեր։