cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Կալիստրատ Բաբախին
Կենսագրություն
Բերեզինա գետի մարտանցման ժամանակ հատկապես աչքի է ընկել 30-րդ գվարդիայի սակրավորների գումարտակի ջոկատի հրամանատար Բաբախինը։ 1944 թվականի հունիսի 30-ին թշնամու հետ դաժան մարտերի ժամանակ նա առաջինն էր ով հասավ գետի հակառակ ափը։ Իր պատրաստած լաստանավը անցկացրել է 4 թնդանոթ, 42 կցորդներով զինամթերք և ավելի քան 120 մարտիկներ։
1944 թվականի հուլիսի 14-ին, Նեման գետի մարտանցման ժամանակ լողալով աջ ափից ձախը անցկացրել է ճոպան։ Գերմանավիների կրակոցների տակ դժվարությամբ անցնելով գետի մյուս ափը, գվարդիայի սերժատը ամրացրեց ճոպանը և հսկեց այն մինչև օգնական ուժերի ժամանումը։ Իր գործողությունների արդյունքում Բաբախինը նպաստեց լաստանավերով հրետանիի, հետևազորի, կցորդներով զինամթերք և սննդամթերքի, գետն անցկացնելու գործին։
1945 թվականի Մարտի 24-ին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանագրով, Բերեզին և Նեմման գետերի մոտ մղված մարտերում ցուցաբերված քաջության և հերոսության համար, գվարդիայի սերժանտ Բաբախինին շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում Լենինի շքանշանով և «Ոսկե աստղ» կրծքանշանով (№ 5006):
Ամբողջ պատերազմի ընթացքում չունեցավ գրեթե որ մի քերծվածք։ Սակայն Կենիսբերգի ամրոցի պատերի մոտ ականազերծման աշխատանքների ժամանակ արկը պայթել է Բաբախինի ձեռքի մեջ։ Նրան անմիջապես տեղափոխել են բուժ կետ։ Չնայած վիրաբուժների հաշված 10 վնասվածքների, նա ապրեց։
1946 թվականին հիվանդանոցում մի քանի ամիս բուժվելուց հետո Բաբախինը զորացրվեց։ Նա վերադարձավ իր հայրենի գյուղ, որպես 2-րդ կարգի հաշմանդամ։ Մինչև 1982 թվականը նա աշխատել է կոլտնտեսությունում։ Մահացել է 1987 թվականի մայիսի 22-ին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մայիսի 2 ծնունդներ Կատեգորիա:1918 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 22 մահեր Կատեգորիա:1987 մահեր Կատեգորիա:Խորհրդային Միության հերոսներ Կատեգորիա:Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:«Աշխատանքի վետերան» մեդալակիրներ
Մանդակինի
Մանդակինի (հինդի` मन्दाकिनी, անգլ.` Mandakini, իրական անունը՝ Յասմին Ջոզեֆ, ծնվ. 1969 թ. հունվարի 7, այլ աղբյուրներում ` 1963 թ. հուլիսի 30, նշվում են նաև ծննդյան 1966 և 1967 թվականները, Միրութ, Հնդկաստան), հնդկական կինոյի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Մանդակինին կիսով չափ հնդկուհի է, կիսով չափ անգլուհի։ Նրա հայրը Հնդկաստանում ծնված անգլիացի կաթոլիկ է, իսկ մայրը` իսլամ դավանող հնդկուհի։ Մանդակինին ուներ մեկ քույր և մեկ եղբայր։ Իր ծննդավայրում ավարտել է օրիորդաց միջնակարգ դպրոցը և անգլիական քոլեջ։ Մանկությունից երազել է դերասանուհի դառնալու մասին։ Այդ նպատակով 1983 թվականին մեկնել է Բոմբեյ` կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտ ընդունվելու համար։ Որպես մոդել մասնակցել է ֆոտոսեսիաների և հաղթել համահնդկական գեղեցկության մրցույթում, որի արդյունքում էլ նրան նկատել են կինոգործիչները։
Նրա կինոդեբյուտը կայացել է 1985 թվականին` Ռաջ Կապուրի «Գանգե՛ս, քո ջրերը պղտորվել են» կինոնկարում, որտեղ նրա խաղընկերը Ռաջիվ Կապուրն էր։ Ռաջ Կապուրը սկսնակ դերասանուհուն ընտրել էր բազմաթիվ թեկնածուների միջից և նրան տվել Մանդակինի բեմական կեղծանունը, որն ըստ հինդուիզմի` երկնքում և երկրի վրա հոսող սրբազան Գանգես գետի անվանումներից մեկն էր։ Բացի այդ Մանդակինի անունը կրում էր Դադասահեբ Փհալկեի դուստրը, ով հնդկական համր կինոյի առաջին դերասանուհին էր։ Մանդակինիի կինոդեբյուտը հաջողված էր։ Ֆիլմն ունեցավ հսկայական հաջողություն և ճանաչում բերեց դերասանուհուն։ Այդ դերի համար նա ներկայացվեց Filmfare Awards-ի` կանացի լավագույն դերի համար։
Հետագայում Մանդակինին նկարահանվեց ավելի քան 40 կինոնկարներում ` ինչպես գլխավոր, այնպես էլ երկրորդական կամ էպիզոդիկ դերերում։ Նրա խաղընկերներից են եղել Միթհուն Չակրաբորտին, Ջիտենդրան, Գովինդան, Գուլշան Գրովերը և այլք։ Մանդակինին նկարահանվել է «Պարի՛ր, պարի՛ր» (1987 թ.), «Սիրի՛ր և հավատա՛» (1987 թ.), «Կոմանդոս» (1988 թ.), «Երեք ընկեր» (1988 թ.), «Միայնություն» (1989 թ.), «Թշնամին» (1990 թ.) և այլ ֆիլմերում։ 1996 թվականից Մանդակինին այլևս չի նկարահանվում, սակայն մասնակցում է զանազան շոուների և հանդես գալիս որպես երգչուհի։
Անձնական կյանքը
1990 թվականին Մանդակինին ամուսնացել է Դալայ-լամայի հետևորդ, տիբեթյան բժշկությամբ զբաղվող բժշկի հետ։ Նրանք ունեն երկու երեխա՝ մեկ տղա և մեկ աղջիկ։ Ապրում են Մումբայում, որտեղ Մանդակինին ամուսնու հետ բացել է յոգայի դպրոց։ 2010 թվականին, նա ամուսնու հետ միասին թողարկել է «Կորուսյալ երկիրը» կինոնկարը։
Ֆիլմագրության ընտրանին
Կատեգորիա:Հնդիկ դերասանուհիներ
Նարայի ազգային թանգարան
Նարայի ազգային թանգարան (奈良国立博物館), Ճապոնիայի ազգային արվեստի թանգարան։ Գտնվում է Նարա քաղաքում, որը երկրի մայրաքաղաքն է համարվել 710-784 թվականներին։
Թանգարանը հայտնի է բուդդայական արվեստի հարուստ հավաքածուով, որի մեջ ներառվում է նկարներ, քանդակներ, եկեղեցական ձեռագրեր։ Այստեղ նաև պահվում և ցուցադրվում են մոտակա եկեղեցիներին պատկանող կերպարվեստի գործեր։
Պատմություն
Մինչև 1874 թվականին Նարայի կառավարիչ Ֆուդզի Տիխիրոյի կողմից թանգարանի հիմնումը ստեղծվել էր Նարայի Ցուցահանդեսային ընկերությունը։
Թանգարանը հիմնադրվել է 1889 թվականին և ունեցել է կայսրական կարգավիճակ։ Թանգարանի առաջին շենքը արված է արևմտյան ոճով, որը նախագծել է Կատայամա Տոկուման (1854—1917), կառուցումն ավարտվել է 1894 թվականին։ Թանգարանի առաջին ցուցահանդեսն անց է կացվել 1895 թվականին։ 1952 թվականին թանգարանը Կայսերականից վերանվանվել է Ազգային։ 1973 թվականին Ձյունձո Յուսիմուրան նախագծել է ցուցահանդեսի նոր շենք, որը կառուցվել է ըստ այդ նախագծի։ 1980 թվականին բացվել է Բուդդայական արվեստի գրադարանը։ 1997 թվականին ավարտվել է Արևելյան թևի շինարարությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ճապոնիայի թանգարաններ Կատեգորիա:Ազգային թանգարաններ
Բրոձոլո
Բնակչությունը՝ 434 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 54 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 8 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10020։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Գևորգը։ Տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։
Ժողովրդագուրթուն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բիկ (Ֆյոդորովկայի վտակ)
Բիկ (Бык), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ֆյոդորովկա գետի աջ ափին՝ 6 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է, ավազանի տարածքը 78.1 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Զելայի ճակատամարտ (մ․թ․ա․ 47)
Զելայի ճակատամարտ, ռազմական բախում, որը տեղի է ունեցել Հուլիոս Կեսարի և Փառնակ II Պոնտացու միջև մ․թ․ա․ 47 թվականին։
Նախապատմություն
Նեղոսի ճակատամարտում պտղոմեոսյան զորքերի դեմ տարած հաղթանակից հետո Կեսարը լքում է Եգիպտոսը և Սիրիայի, Կիլիկիայի ու Կապադովկիայի միջով շարժվում ընդդեմ Փառնակ II-ի՝ Միհրդատ VI-ի որդու։
Զորքեր
Կեսարը ուներ VI վետերան լեգեոնից 2 կոհորտա, XXII ամբողջ լեգեոնը, գալատացիներից և վեքսիլացիոններից կազմված XXXVI լեգեոնը։ Նա ուներ նաև փոքրաթիվ հեծյալ ջոկատ։ Փառնակը ուներ մոտ 20-հազարանոց ուժեղ բանակ, որը հիմնականում կազմված էր ցեղային և աշխարհազոր հետևակից, բայց նաև իր մեջ ներառում էր արհեստավարժ ֆալանգ, լեգեոներներ և հեծելազոր։ Նա ուներ նաև մարտակառքեր։
Ճակատամարտ
Ճակատամարտը տեղի է ունեցել Զելա քաղաքի մոտակայքում (ժամանակակից Զիլե), այժմ դա Թուրքիայի հյուսիսում գտնվող Թոքաթի մարզի բլրի գագաթին գտնվող փոքրիկ քաղաք է։ Պոնտական բանակը դիրքավորվել էր քաղաքի մոտ գտնվող բլրի գագաթին, բայց Կեսարը իր սեփական ճամբարն է խփում մոտակա բլրի գագաթին։ Պոնտական բանակը հանկարծակի հարձակում է գործում։ Այս գործողությունը անսպասելի էր, քանի որ դեմ էր տրամաբանությանը․ պոնտացիները թողել էին ամուր դիրքը և գրոհել էին սարն ի վեր։ Հարձակման արդյունքում հռոմեական բանակի շարքերում րոպեական խառնաշփոթ է սկսվում, սակայն հռոմեացի վետերան լեգեոներները կարողանում են արագորեն կազմակերպել պաշտպանական գիծը։ Կեսարը նետվում է հակահարձական և ստիպում պոնտական բանակին նահանջել բլրի ստորոտ, որտեղ էլ լխովին ջախջախում է նրանց ։
Արդյունք
Ճակատամարտը Կեսարի ռազմական գործունեության վճռական կետերից էր, քանի որ նա 5-օրյա արշավանքը ընդդեմ Փառնակ II-ի այնքան արագ և ամբողջական էր, որ Կեսարը, ըստ Պլուտարքոսի (հաղորդելով ճակատամարտից 150 տարի անց), իր հաղթանակը նկարագրել է լատիներեն մի արտահայտությամբ, որն այժմ շատ հայտնի է՝ Veni, vidi, vici (Եկա, տեսա, հաղթեցի) ։ Սվետոնիոսը նշում է, որ այդ նույն արտահայտությունը Կեսարն ասել է Զելայի հաղթանակի համար կատարվող տրիումֆի ժամանակ ։ Փառնակը փախավ իր Բոսպորյան թագավորություն, սակայն սպանվեց իր նախկին կուսակիցներից մեկի ձեռքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մ.թ.ա. 47 Կատեգորիա:Հռոմի հանրապետության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Հուլիոս Կեսարի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Պոնտոսի թագավորության ճակատամարտեր
Ամալ Նասեր
Ամալ Նասեր (Amal Taher Mohamed Naseer, ), հորդանանցի գրող, գրական քննադատ և ակադեմիկոս ։ Հորդանանի համալսարանում դոկտորական աշխատանք է պաշտպանել գրականության ու քննադատության ասպարեզում։ Առաջին կինն է Հորդանանում, որ Հորդանանի համալսարանում դոկտորական աշխատանք է գրել այս ոլորտում։
Կյանք
Նասերը ծնվել է 1959 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, Հորդանանի Իրբիդ քաղաքում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտել է նույն քաղաքում, 1977 թվականին։ 1982 թվականին ստացել արաբերեն լեզվի և գրականության բակալավրի դիպլոմ Յարմուկ համալսարանում։ 1987 թվականին ստացել է մագիստրոսի աստիճան, իսկ 1995 թվականին Հորդանանի համալսարանում պաշտպանել է իր դոկտորական աշխատանքը։ Աշխատել է Ալժիրի Մոստեղանեմիի համալսարանում, եղել է Կիրառական գիտությունների համալսարանի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ։ Հորդանանի Գրողների միության, ինչպես նաև` Իրբիդի Մշակութային ֆորումի անդամ է։ Ամմանի Կանանց ուսումնասիրությունների կենտրոնի և Լիբանանի Արաբական լեզուների միջազգային խորհրդի անդամ է ։ 2016 թվականի մայիսի 23-ին Յարմուկ համալսարանի նախագահ դոկտոր Ռիֆաթ Ֆաոուրին Նասերին նշանակել է իր օգնական և Լեզուների կենտրոնի տնօրեն ։ 2010 թվականին Նասերը պարգևատրվել է «կնոջ կերպար» կոչումով Արաբ պրոդյուսներների միության կողմից` ՄԱԿ-ի Բնակչության հիմնադրամի հետ համագործակցությամբ հեռուստատեսային աշխատանքի համար ։ Նույն տարում նա արժանացել է «Կատարյալ արաբ մայր» տիտղոսին` Քուվեյթ պետության կողմից։ 2016 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Լոս Անջելեսի քաղաքապետը Նասերին պարգևատրել է Հորդանանի կրթության ոլորտում ունեցած ներդրումներն ու ջանքերը գնահատող վկայականով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հորդանանցի կին գրողներ Կատեգորիա:Հորդանանի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Արաբալեզու գրողներ
Բրանդիցո
Բրանդիցո  (Brandizzo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 8.007 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 1249.14 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 6կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10032։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Հակոբոս առաքյալը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Փոքր Ալաբուշկա
Փոքր Ալաբուշկա (Малая Алабушка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վորոնա գետի աջ ափին՝ 38 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 25 կմ է,ավազանի տարածքը 224 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության ՝.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Նեղոսի ճակատամարտ (այլ կիրառումներ)
Նեղոսի ճակատամարտ, եզրույթը կարող է նշանակել՝
Ռոսս (այլ կիրառումներ)
Ռոսս, անգլիացի բևեռախույզներ, հորեղբայր և եղբորորդի։
Քեն Լոուչ
Քեն Լոուչ (Ken Loach, ամբողջական անունը՝ Kenneth Loach, ), բրիտանացի ռեժիսոր, եվրոպական սուր սոցիալական կինոյի դասականներից մեկը։ Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենու ճյուղի» երկակի դափնեկիր «Քամին, որ տատանում է գարին» (2006) և «Ես, Դանիլ Բլեյք» (2016) ֆիլմերի համար։
Կենսագրություն
Քենեթ Լոուչը ծնվել է 1936 թվականի հունիսի 17-ին Մեծ Բրիտանիայի Նանիթոն քաղաքում, հանքագործի ընտանիքում։ Օքսֆորդի Սուրբ Պետրոս քոլեջում ուսանելու տարիներին հաճախել է փորձարարական թատրոնի ակումբ։ 1961 թվականից սկսած՝ BBC-ի համար փաստագրական հեռուստասերիալ է նկարահանել անտունների կյանքի մասին, որը մեծ հասարակական ռեզոնանս առաջացրել։
1968 թվականին թողարկվում է Լոուչի առաջին լիամետրաժ ֆիլմը՝ «Խեղճ կովը» գլխավոր դերում Թերենս Սթամփի հետ միասին։
Լոուչի վաղ արվեստի բարձրակետը եղել է «Քես» ֆիլմը (1969), որը Կինոյի բրիտանական ինստիտուտը համարել է XX դարի ազգային կինեմատոգրաֆիայի լավագույն ստեղծագործություններից մեկը։ Երկար տարիների համեմատական պասիվությունից հետո Լոուչը կրկին իր վրա ուշադրություն է գրավել «Գաղտնիության վարագույրի ետևում» (1990) ֆիլմից հետո, որը արժանացել է Կաննի կինոփառատոնի ժյուրիի մրցանակին։ «Ռիֆ-Ռաֆ» («Հասարակության մնացուկները») աշխատանքը ճանաչվել է 1991 թվականի լավագույն եվրոպական ֆիլմ Եվրոպական կինոակադեմիայի կարծիքով։ «Զատիկ, թռչիր երկինք» ֆիլմը, որը մեծ էկրաններին է բարձրացել 1994 թվականին, Բեռլինի կինոփառատոնի երկու մրցանակ է ստացել։ Իսկ «Երկիր և ազատություն» ֆիլմը (1995) դարձել է Լոուչի երկրորդ աշխատանքը, որը արժանացել է Եվրոպական կինոակադեմիայի վարկածով՝ «Լավագույն եվրոպական ֆիլմ» մրցանակին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:BAFTA մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի հումանիստներ Կատեգորիա:Օքսֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ
Միքայել Գրիգորյան (բեմադրիչ)
Միքայել Կարապետի Գրիգորյան, հայ բեմադրիչ, դերասան, ռեժիսոր։ Վրաստանի ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1982)։
Կենսագրություն
Միքայել Գրիգորյանը ծնվել է 1940 թվականին, Թբիլիսիում՝ Խարփուխ թաղամասում։ 1957 թվականին եղել է Ստեփան Շահումյանի անունը կրող Թբիլիսիի պետական հայդրամայի թատրոնի օժանդակ դերասան։ Ընդունվել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտ, սակայն երրորդ կուրսից տեղափոխվել և 1965 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի Շոթա Ռուսթավելու անվան գեղարվեստա-թատերական պետական ինստիտուտի՝ Դոդո Ալեքսիձեի դասարանը։ 1965 թվականից եղել է Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան հայկական դրամատիկական թատրոնի դերասան և ռեժիսոր, 1970-1974 թվականներին և 1980-1994 թվականներին եղել է թատրոնի գլխավոր ռեժիսորը, ապա նաև՝ գեղարվեստական ղեկավարը։ 1994 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ շուրջ տասը տարի աշխատել է որպես հեռուստախմբագիր, ապա՝ Ռուսաստանի OPT և PTP ալիքների ռադիոխմբագիր ։
Բեմադրություններ
1988 թվականին Սպիտակի երկրաշարժին նվիրված բեմադրել է «Եռաձայն պատարագ» պիեսը, որը բեմադրվել է նաև Հայաստանում և Լիտվայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բեմադրիչներ Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:Հայ ռեժիսորներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան)
Զելայի ճակատամարտ (այլ կիրառումներ)
Զելայի ճակատամարտ, եզրույթը կարող է նշանակել՝
Իտատին
Իտատին (Itatim), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հյուսիս-կենտրոնական մասում։ Մտնում է Ֆեյրա դի Սանտանայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 14 522 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 583,446 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 24,89 մարդ/կմ²։
Վիճակագրություն
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր Կատեգորիա:1962 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Ժյուլիետ Դրուե
Ժյուլիետ Դրուե (Juliette Drouet, իսկական անունը՝ Ժյուլիենե Գովեն, Julienne Gauvain, ), ֆրանսիացի դերասանուհի։
Կենսագրություն
Կյանքի երկրորդ տարում լրիվ որբանալով՝ աղջիկը դաստիարակվել է իր մորեղբայր Ռենե Դրուեի մոտ, ապա՝ Փարիզի աղջիկների համար եկեղեցական գիշերօթիկ դպրոցում։ 1825 թվականին Ժյուլիենեն դարձել է քանդակագործ Ժան Ժակ Պրադյեի սիրուհին, որը նրան պատկերել է Փարիզի Կոնկորդի հրապարակում տեղադրված Ստրասբուրգ քաղաքի այլաբանական արձանն ստեղծելիս։ Պրադյեի խորհրդով Ժյուլիենեն սկսել է հանդես գալ բեմում՝ իր համար բեմական անուն վերցնելով մորեղբոր ազգանունը և փոքր-ինչ փոփոխելով իր անունը։ Ժյուլիետ Դրուեի թատերական գործունեությունը տևել է ոչ այնքան երկար՝ 1829-1833 թվականներին։ 1833 թվականին կատարելով Նեգրոնի արքայադստեր դերը Վիկտոր Հյուգոյի «Լուկրեցիա Բորջիա» պիեսում՝ Դրուեն մոտիկից է ծանոթացել պիեսի հեղինակի հետ։ Հյուգոյի կին Ադելը սիրավեպի մեջ էր քննադատ Շառլ Օգյուստեն դը Սենտ-Բյովի հետ ։ Հյուգոյի հետ մշտական մտերմության համար Ժյուլիետը հրաժարվել է թատրոնից։ Երկար տասնամյակների ընթացքում Ժյուլիետ Դրուեն գրեթե չի բաժանվել Հյուգոյից, անգամ հրաժարվել է լքել տունը առանց նրա ուղեկցության և հետևել է Հյուգոյին աքսորի ընթացքում։
Բացի այդ Դրուեն իր ողջ կյանքի ընթացքում Հյուգոյին նամակներ է գրել, որոնք ըստ նրա կենսագիր Անրի Թրուայայի՝ վկայել են արտասովոր գրական տաղանդի մասին։ 1833 թվականից մինչև 1883 թվականն ամեն տարի փետրվարի 16-ին Հյուգոն և Ժյուլիետը միասին նշել են իրար հետ անցկացրած առաջին գիշերվա տարեդարձը ։ Հյուգոն այդ դրվագը ներառել է նաև «Թշվառները» վեպում. Մարիուսի և Կոզետայի ամուսնական գիշերը տեղի է ունենում հենց այդ օրը ։
Ժյուլիետ Դրուեն մահացել է 1883 թվականի մայիսի 11-ին, 77 տարեկանում։ Հյուգոյի ընտանիքը խանգարել է նրան ներկա լինել Ժյուլիետի թաղմանը՝ հասարակության խոսակցություններից խուսափելու համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի ֆրանսիացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Վիկտոր Հյուգո
Նելսոն Դավիդյան
Նելսոն Հմայակի Դավիդյան, հունահռոմեական ոճի խորհրդահայ ըմբիշ, մարզիչ, ԽՍՀՄ եռակի չեմպիոն (1975, 1976, 1979), Եվրոպայի կրկնակի չեմպիոն (1973, 1980), աշխարհի կրկնակի չեմպիոն (1974, 1975), Մոնրեալի ամառային օլիմպիական խաղերի (1976) արծաթե մեդալակիր։ ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1974)։ Ուկրաինայի վաստակավոր մարզիչ (2007)։
Կենսագրություն
Ծնվել է ԼՂԻՄ Մարտունու շրջանի Ճարտար գյուղում ։ 1958 թվականին նրա ընտանիքը տեղափոխվել է Գրոզնի, որտեղ 1964 թվականին սկսել է ըմբշամարտով զբաղվել Իգոր Կոնդրացկու ղեկավարությամբ։ 1972 թվականից բնակվել է Կիևում։
Հետագայում Դավիդյանը մարզիչ է աշխատել է «Դինամո» մարզական ընկերությունում, ինչպես նաև ԽՍՀՄ երիտասարդական հավաքականում։ 1990-ականների սկզբին և վերջին նա Ուկրաինայի հավաքականի գլխավոր մարզիչն էր։ 2006 թվականին նա վերադարձավ այս պաշտոնին։ Նրա գլխավորությամբ հունահռոմեական ոճի ուկրաինացի ըմբիշները հասան նշանակալի նվաճումների։ 2006 թվականին Վլադիմիր Շացկիխը նվաճեց աշխարհի չեմպիոնի կոչումը, իսկ 2007 թվականին Ուկրաինայի հավաքականը երկար տարիների ընթացքում առաջին անգամ նվաճեց հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտի աշխարհի գավաթը ։ Այս հաջողությունից հետո Նելսոն Դավիդյանին շնորհվեց Ուկրաինայի վաստակավոր մարզչի կոչում։ Թեպետ Պեկինի օլիմպիական խաղերում Արմեն Վարդանյանը ութ տարվա ընթացքում հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտում նվաճեց առաջին օլիմպիական մեդալը, հավաքականի ելույթը գնահատվեց անբավարար, և 2009 թվականի հունվարին Նելսոն Դավիդյանին փոխարինեց Ալեքսանդր Կոտովոյը, որը նախորդ օլիմպիական շրջափուլում արդեն ղեկավարել էր ուկրաինական թիմի շտաբը, սակայն ոչ մի մեդալ չէր նվաճել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:Վիքիտվյալների արժեքների վերաձևակերպմամբ հոդվածներ Կատեգորիա:Խորհրդային ըմբշամարտիկներ Կատեգորիա:Հայ ըմբշամարտիկներ Կատեգորիա:Ըմբշամարտի Եվրոպայի չեմպիոններ Կատեգորիա:Ըմբշամարտի աշխարհի առաջնության մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ օլիմպիական ըմբշամարտիկներ Կատեգորիա:Ճարտար (Մարտունու շրջան) գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:Խորհրդահայեր
Խլորոֆիտում
Խլորոֆիտում, պատկանում է շուշանազգիների (Liliaceae) ընտանիքին։ Հայրենիքը Աֆրիկան է (Բարեհուսո հրվանդան)։
Կենսաբանական նկարագիր
Ջերմատնային, կախվող (ամպելային) խոտաբույս է, որի տերևափունջը, որ շատ նման է վիշապածառի տերևափնջին, սկիզբ է առնում անմիջապես արմատավզիկից։ Մշակության մեջ լայն տարածում է գտել Ch.comosum Bak. տեսակը, որի խայտաբղետ տերևավոր այլատեսակով, որը անվանվում է (Ch.strenbergianum aureo-marginata)։ Խլորաֆիտումներն արձակում են երկար, կախվող ծաղքասլաքներ, որոնց վրա բացի անդուր, մանր, սպիտակ ծաղիկներից, առաջանում են նաև նոր փոքրիկ բուսակներ, իրենց օդային արմատիկներով։ Հենց այդ բուսակներն էլ օգտագործում են բազմացման համար, անջատելով ծաղկասլաքից և տնկելով թաղարների մեջ։
Մշակում
Բազմացումը կատարվում է նաև թփիկների բաժանումով։ Բույսն ունի հաստ, մսոտ արմատներ, որոնք ուժեղ աճման հետևանքով երբեմն թաղարը ճեղքում են։ Խլորաֆիտումը լուսասեր բույս է։ Նորմալ աճը և տերևների խայտաբղետ գունավորումը պահպանելու նպատակով բույսը պետք է տեղավորել լուսամուտին մոտ։ Մշակությունը չափազանց պարզ է։ Ամենաաննշան խնամքի դեպքում էլ աճում ու զարգանում է։ Պահանջկոտ է խոնավության նկատմամբ։ Հատկապես լավ է զգում այգու հողում կամ ճմահողում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Շուշանազգիներ
Սուպերմեն։ Դատաստանի օրը
«Սուպերմեն։ Դատաստանի օրը» (Superman: Doomsday), 2007 թվականի ամերիկյան մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որ միանգամից թողարկվել է տեսաերիզով։ Ստեղծվել է The Death of Superman սյուժեի հիման վրա։ Անիմացիոն ֆիլմերի DC տիեզերքի առաջին ֆիլմն է։ Ամերիկյան ֆիլմոասոցիացիան տվել է ֆիլմին PG-13 վարկանիշ՝ մարտական տեսարաններում բռնություն կիրառելու համար։
Պրեմիերան կայացել է 2007 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, բայց առաջին անգամ ֆիլմը ցուցադրվել է San Diego Comic-Con International-ում 2007 թվականի հուլիսի 26-ին։ Հետո թողարկվել են տարբերակներ մեկ DVD-ի վրա, երկսկավառակային և Blu-ray : Ռուսերեն թարգմանությունը կատարվել է «ՆՏՎ Պլյուս» ընկերության կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2007 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր
Գոթֆրիդինգ
Գոթֆրիդինգ (Gottfrieding), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Դինգոլֆինգ Լանդաու շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 2091 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով )։ Զբաղեցնում է 27,07 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 2 79 116։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 13 գյուղական համայնքների։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Never Be the Same (երգ, Կամիլա Կաբելո)
«Never Be the Same» (Երբեք չեմ լինի նույնը), ամերիա-կուբացի երգչուհի Կամիլա Կաբելոյի երգն իր Camila առաջին ստուդիական ալբոմից ։ Թողարկվել է թվային տարբերակով 2017 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Epic և SycoIt լեյբլներում ալբոմի նախապատվերի հնարավորության հետ միասին։ Երգը՝ որպես ալբոմի երկրորդ սինգլ, պաշտոնապես թողարկվել է 2018 թվականի հունվարի 9-ին ։ Երգի երկրորդ տարբերակը, որ ձայնագրվել է քանթրի երգիչ Քեյն Բրաունիժի հետ միասին, թողարկվել է 2018 թվականի ապրիլի 27-ին ։
Պատմություն
«Never Be the Same» երգում համադրված են փոփ և dark pop-բալլադի ժանրերը ։ NME ամսագիրն այն նկարագրում է որպես «bombastic»-էլեկտրո ։ Կրկներգում Կաբելոն երգում է ֆալցետով ։
2018 թվականի հունվարի 10-ին Կաբելոն առաջին անգամ կատարել է երգը հեռուստատեսությամբ՝ ելույթ ունենալով Ջիմի Ֆելոնի The Tonight Show Starring Jimmy Fallon շոուում ։
Առևտրային հաջողություն
Մեծ Բրիտանիայում «Never Be the Same» երգը UK Singles Chart հիթ-շքերթում իր նորամուտը կատարել է 41-րդ հորիզոնականում 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ից սկսվող շաբաթում ։ Վեցերորդ շաբաթում բարձրացել է 7-րդ հորիզոնական ալբոմի թողարկումից հետո ։ Սինգլն ստացել է British Phonographic Industry (BPI) ոսկե հավաստագիր ։
Հավաստագրումներ
! scope="row"| Portugal (AFP)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կամիլա Կաբելոյի երգեր Կատեգորիա:2017 երգեր
Բերտա ֆոն Զուտներ
Բերտա ֆոն Զուտներ (Bertha Sophie Felicitas Freifrau von Suttner), ի ծնե` Կինսկի կոմսուհի (Kinsky,), ավստրիացի գրող, միջազգային պացիֆիզմի շարժման գործիչ։
Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ ստացած առաջին կին գործիչն է և երկրորդ կինը Մարի Կյուրիից հետո, որ արժանացել է Նոբելյան մրցանակի։
Երիտասարդություն
Բերտա ֆոն Զուտները ծնվել է 1843 թվականի հունիսի 9-ին Պրահայում (այն ժամանակ` Ավստրո-Հունգարիա), ավստրիացի գեներալ Ֆրանց Յոզեֆ Կինսկի ֆոն Շինիկ ունդ Տետաուի ընտանիքում։ Հայրը մահացել է աղջկա ծննդից քիչ առաջ, այնպես որ աղջկա դաստիարակությամբ զբաղվել է մայրը` Սոֆյա Վիլհելմինան, ինչպես նաև խնամակալը. նրանք երկուսն էլ ավստրիական պալատական շրջանակների ներկայացուցիչներ էին։ Այնպես է ստացվել, որ Բերտա Կինսկին դաստիարակվել է ավստրիական ազնվականական հասարակության ռազմատենչ ավանդույթներով, այն նույն ավանդույթներով, որոնց դեմ նա անողոք պայքար է մղել իր գիտակցական կյանքի երկրորդ կեսին։
Երբ Ռուսաստանի ու Թուրքիայի միջև 1877 թվականին սկսվում է պատերազմ, Արթուր ֆոն Զուպերը սկսում է պատերազմի թատերաբեմից ակնարկներ գրել վիեննական պարբերական հրատարաչությունների համար։ Ամուսնու հոդվածների հանրաճանաչությունը ներշնչում է Բերտային ևս գրիչ վերցնել։ Նա գրում է պատմվածքներ, էսսեներ` հիմնականում В. Oulot կեղծանունով։ Արթուրի հետ Էմիլ Զոլայի ազդեցությամբ, Չարլզ Դարվինի և Հերբերտ Սփենսերի գաղափարներով գրում է չորս վեպ` «Inventarium einer Seele» (Լայպցիգ, 1883, 2-րդ հրատարակությունը` 1888), «Ein Manuskript» (Լայպցիգ, 1885), «High Life» (Մյունխեն, 1886), «Daniela Dormes» (Մյունխեն, 1886)։
Բերտայի ամուսինը` Արթուր Գունդակար ֆոն Զուտները (1850-1902 թթ.), նույնպես հայտնի է որպես մի շարք վեպերի ու նորավեպերի հեղինակ` «Daredjan» (Մյունխեն, 1884), «Der Battono» (Շտուտգարդ, 1886), «Anderl» (Դրեզդեն, 1889), «Die Adjàren» (Շտուտգարդ, 1889) և այլն։
«Կորչի զենքը»
1886-1887 թվականներին Զուտներներն ապրում էին Փարիզում։ Նրանք հանդիպել են Ալֆրեդ Նոբելի և Էռնեստ Ռենանի հետ, ծանոթացել Լոնդոնի «Խաղաղության ու միջազգային արբիտրաժի միավորման» և եվրոպական այլ երկրների համանման կազմակերպությունների գործունեությանը։ Տոգորված լինելով արբիտրաժի գաղափարներով` Բերտա ֆոն Զուտները գրել է «Մեքենաների դարաշրջան» գիրքը (1889), որտեղ հանդես է եկել եվրոպական երկրներում նացիոնալիզմի ու միլիտարիզմի քարոզչության քննադատությամբ։ Այս ստեղծագործությունը բուռն քննարկվել է ինչպես լայն հասարակության, այնպես էլ գրաքննադատների նեղ շրջանում։
1889 թվականին լույս է տեսել Զուտների «Կորչի զենքը» («Die Waffen nieder!») գիրքը, որը պատմում էր երիտասարդ կնոջ կյանքի մասին, ում կյանքը տանջվել էր 19-րդ դարի 60-ական թվականների եվրոպական պատերազմներից։ Դա ընդվզող բողոք էր` ընդդեմ պատերազմի, որ գրվել էր հարցի լավ իմացության, դիտարկումների մեծ պաշարի հիման վրա, բողոք` կնոջ, մոր ու ընտանիքի տեսանկյունից, որոնք կրել էին պատերազմի սարսափելի հետևանքները։
Տպավորիչ էր վեպում պատկերված ռազմական բռնությունների ազդեցությունը ընթերցող հասարակության վրա։ «Կորչի զենքը» վեպը, որ գրված է ռազմական գործի իմացության և մարդկային հոգեբանության տեսանկյունից, մեծ ճանաչում է բերել ոչ միայն հեղինակին, այլև ողջ հակառազմական շարժմանը։ Լև Տոլստոյը գրքի ազդեցությունը համեմատել է Հարիեթ Բիչըր Սթոուի «Քեռի Թոմի խրճիթը» նշանավոր գրքի թողած ազդեցության հետ։ Այս գրքին հղումներ են արել ավստրիական կառավարությունում, այն թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով։ Վեպը Վիլհելմ Լիբկնեխտի կողմից տպագրվել է գերմանական սոցիալ-դեմոկրատների «Ֆորվերտս» թերթում։
Միջազգային հասարակական գործունեությունը
Վեպի մեծ ճանաչումը նրա հեղինակին թույլ տվեց կապեր հաստատել խաղաղության համար պայքարող եվրոպական խմբավորումների հետ։ 1891 թվականին Զուտներն իր կյանքում առաջին անգամ ներկա է եղել խաղաղասիրական ուժերի համաժողովին, որ կազմակերպվել էր Հռոմում «Միջխորհրդարանային միավորման» կողմից։ Նույն թվականին նա հիմնել է «Խաղաղության ավստրիական ընկերությունը», որը դարձել է երկրում առաջին պացիֆիստական կազմակերպությունը։ 1892 թվականին Զուտները դարձել է Բեռնի խաղաղության բյուրոյի հիմնադիր անդամը, որի գործունեությունն ուղղված էր եվրոպական շատ երկրներում ստեղծվող պացիֆիստական խմբերի գործունեությունը կոորդինացնելուն։ Քսան տարիների ընթացքում նա կատարել է այդ ընկերության փոխնախագահի պաշտոնը։
19-րդ դարի 90-ական թվականները դարձան միլիտարիզմի կտրուկ աճման շրջանը։ Զուտները մասնակցել է խաղաղասիրական ուժերի բազմաթիվ համաժողովների, ընդ որում հաճախ եղել է այդ ժողովների միակ կին ներկայացուցիչը։ Բերտան և նրա ամուսինը` Արթուր ֆոն Զուտները, քիչ ջանք չեն ներդրել 1899 թվականի Հաագայի կոնվենցիայի ու հռչակագրի կազմակերպչական, տեղեկատվական ու ֆինանսական հարցերի նախապատրաստման վրա։ Ամուսնու մահից հետո` 1902 թվականին, Զուտները խաղաղասիրական ակտիվ գործունեություն է ծավալել` ուղևորություններ կատարելով ԱՄՆ և Գերմանիա, հանդես գալով դասախոսություններով (1904-1905 թթ.): Նա հանդիպել է ԱՄՆ-ի նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտի հետ։
Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ
Ալֆրեդ Նոբելի հետ նամակագրությունը և Բերտայի կոչերը` միջոցներ նվիրաբերել խաղաղասիրական ծրագրերի ֆինանսավորման համար` դրանով կանխելով պոտենցիալ պատերազմները, հանգեցրին այն բանին, որ 1893 թվականին նրան ուղղված անձնական նամակում Նոբելը խոստացավ նրան շնորհել Խաղաղության մրցանակը։
Մրցանակը նրան շնորհվել է 1906 թվականի ապրիլի 18-ին Քրիստիանայում (Օսլո)։ Զուտները դարձել է առաջին կինը, որ արժանացել է Նոբելյան մրցանակի (Մարի Կյուրիից հետո)։ Նոբելյան մրցանակ ստանալուց հետո Զուտների` որպես գրողի և հռետորի հեղինակությունն ավելի է աճել։ 1905 թվականին, նրա աջակցության շնորհիվ, ստեղծվում է «Անգլո-գերմանական բարեկամության ընկերությունը»։ 1908 թվականին Լոնդոնի խաղաղության համաժողովի ամբիոնից հնչում է եվրոպական երկրներին ուղղված նրա կոչը` որպես պատերազմից խուսափելու միակ միջոց։ Նա հրապարակել է բազմաթիվ հոդվածներ, գրել է վեպ` «Մարդկության մտորումներ» (1911)` նվիրված խաղաղության ու կանանց շարժման խնդիրներին։
1912 թվականին Զուտները երկրորդ անգամ է ուղևորվել ԱՄՆ։ Իր դասախոսություններում Զուտներն զգուշացնում էր Չինաստանի միլիտարիստական վտանգի մասին` վճռականորեն արտահայտվելով ռազմական ինքնաթիռների կառուցման դեմ։
Վերջին տարիներ
Զուտների կյանքի վերջին տարիներին տեղի են ունեցել երջանիկ և ողբերգական շատ իրադաձություններ։ Գերմանական նացիոնալիստական մամուլում նրան անվանել են «պացիֆիզմի ֆուրիա» կամ «խաղաղարար Բերտա», Ավստրիայի միլիտարիստական շրջանակներում` «դավաճան»։ 1913 թվականին Հաագայում կայացած Խաղաղության միջազգային համաժողովում նրան տրվել է պացիֆիստական շարժման «գենեալիսիմուս» ոչ պաշտոնական տիտղոսը։ Նա Բեռնում արժանացել է «Խաղաղության միջազգային բյուրոյի» պատվավոր նախագահի կոչման, Կարնեգիի «Խաղաղության ֆոնդի» խորհրդակից անդամ։
Հրաժարվելով չարորակ ուռուցքի վիրահատությունից` Զուտները մահացել է 1914 թվականի հունիսի 21-ին, Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց մեկուկես ամիս առաջ։
Հիշատակ
2006 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն նշել է Բերտա ֆոն Զուտներին Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ շնորհելու հարյուրամյակը։
2014 թվականին գերմանացի կինեմատոգրաֆիստները նկարահանել են «Սեր հանուն խաղաղության. Բերտա ֆոն Զուտներ և Ալֆրեդ Նոբել» (Eine Liebe für den Frieden - Bertha von Suttner und Alfred Nobel) ֆիլմը (ռեժիսոր` Ուրս Էգեր)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Ավստրիացի կին գրողներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի կին դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:19-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ավստրիացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ավստրիացի լրագրողներ Կատեգորիա:Գերմանացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի լրագրողներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա
Օստրա (այլ կիրառումներ)
Օստրա, կարող է վերաբերել՝
Օստյոր (այլ կիրառումներ)
Օստյոր, կարող է վերաբերել՝
Օստապովսկի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)
Օստապովսկի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝
Ֆիրուզե Վոքշուրի
Ֆիրուզե Վոքշուրի, հորդանանցի դիվանագետ և հորդանանյան թագավորական ընտանիքի նախկին անդամ։ Արքայազն Ասեմ բին Ալ Նայեֆի նախկին կինն է։
Ամուսնություն
Նա 1974 թվականին ամուսնացել է արքայազն Ասեմ բին Ալ Նայեֆի հետ։ Նրանք ամուսնալուծվել են 1985 թվականին։ Ամուսնությունից հետո մինչ 2004 թվականը նա կրել է Նորին Թագավորական Մեծություն Հորդանանի Արքայադուստր Ֆիրուզե Վոքշուրի Ասեմ տիտղոսը, որից զրկվել է Հորդանանի թագավոր Աբդալլահ II-ի հրամանով։
Բիստրիկ (Մեծ Վերեյկայի վտակ)
Բիստրիկ (Быстрик), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ֆյոդորովկա գետի աջ ափին՝ 23 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է, ավազանի տարածքը 90,4 կմ2 է։ :
Ֆիրուզե Վոքշուրի
Ամուսնություն
Նրա հայրը Համիդ Վոքշուրին է Թեհրանից։
Բիստրիկ (Մեծ Վերեյկայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Ֆիրուզե Վոքշուրի
Երեխաներ
Իր նախկին ամուսնուց ունի 3 աղջիկ․
Բիստրիկ (Մեծ Վերեյկայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ֆիրուզե Վոքշուրի
Կարիերա
Ֆիրուզե Վոքշուրին 1992 թվականից եղել է Մադրիդում Հորդանանի դիվանագիտական ներկայացուցչության կցորդ։
Բիստրիկ (Մեծ Վերեյկայի վտակ)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ֆիրուզե Վոքշուրի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հորդանանցի արքայադուստրեր Կատեգորիա:Հորդանանցի կին դիվանագետներ
Լանդշտրասե
Լանդշտրասե (Landstraße,), Վիեննայի երրորդ շրջանն է։ Տեղակայված է քաղաքի կենտրոնական մասում։ Վիեննայի կազմում ձևավորվել է 19-րդ դարում ։ Հանդիսանում է խիտ բնակեցված քաղաքային շրջան` մեծ թվով բնակելի տներով ։ Հայտնի է 1200 թվականից։
Աշխարհագրություն
Շրջանը տեղակայված է Վիեննա քաղաքի կենտրոնական հատվածի հաչավ-արևելքում։ Տաշածքը կազմում է 7,42 կմ2, կամ Ավստրիայի մայրաքաղաքի տարածքի1,8 %-ը։ Այս շրջանը գտնվում է Վիեննայի մունիցիպալ շրջանների կենտրոնում։ Լանդշտրասեն հյուսիսից և աևելքից սահմանակից է Լեոպոլդշտադ շրջանին, հարավ-արևելյքում սահմանակից է Զիմերինգին, հարավում և հարավ-արևմուտքում` Ֆավորիտեն շրջանին, իսկ արևմուտքից սահմանակից է Վիդենին և Ներքին քաղաքին։ Հյուսիսում և արևելքում Լեոպոլդշտադ շրջանից բաշանվում է Դունայի ջրանցքով։
Ի տարբերություն քաղաքի մյուս կենտրոնական շրջանների բավականին կանաչապատ է։ Կանաչապատ տարածքը կազմում է 98,21 հա, ինչը կազմում է ամբողջ շրջանի տարածքի 13,18 % ։
Շինություններ
Շրջանը առավել հայտնի է Բելվեդեր պալատական համալիրով, որը գտնվում է Լանդշտրասեի արևմուտքում։ Պալատը կառուցվել է 18-րդ դարում Եվգենի Սավոյացու կողմից։ Ներկայումս պալատում գտնվում է Ավստրիական պատկերասրահը։ Շրջանի տարածքում են գտնվում Սուրբ Մարկի գերեզմանատունը և Նիկոլայ Հրաշագործի ուղղափառ տաճարը։
Նատրիումի պոլիսուլֆիդներ
Նատրիումի պոլիսուլֆիդներ, նատրիումի և ծծմբի անօրգանական միացություն, դեղնաշագանակագույն բյուրեղ, Na2Sn քիմիական բանաձևով, որտեղ n=2-5։
Ստացում
արդյունքը կարելի է վերահսկել ծծմբով և ջերմաստիճանով, 600 °С-ում ստացվում է Na2S2, իսկ 400 °С-ում՝ Na2S4, 200°С-ում՝ Na2S5։
Ֆիզիկական հատկություններ
Նատրիումի պոլիսուլֆիդը պինդ, դեղինից մինչև դեղնանարնջագույն գույնի նյութ է։ Լավ լուծվում է ջրում, բարձր պոլիսուլֆիդները լուծվում են էթանոլում։
Քիմիական հատկություններ
Բյուրեղացումը ջրային լուծույթներում փոխվում է բյուրեղահալոգիդների. Na2S2•5H2O, Na2S3•3H2O, Na2S3•8H2O։
Բարձր ջերմաստիճանում քայքայվում է անջատելով ծծումբ.
Գրականություն
Կատեգորիա:Նատրիումի միացություններ Կատեգորիա:Պոլիսուլֆիդներ
Օսովեց (այլ կիրառումներ)
Օսովեց, կարող է վերաբերել՝
Ռոբերտ Միրաք
Կենսագրություն
Ավարտել է Օքսֆորդի համալսարանին կից Ուիլյամս քոլեջը, Հարվարդի համալսարանը, որտեղ պաշտպանել է դոկտորական դիսերտացիան՝ նվիրված ԱՄՆ-ի հայ համայնքի պատմությանը (մինչև 1915 թվականը)։
Գրել է հոդվածներ ամերիկահայերի կենսագործունեության տարբեր հարցերի վերաբերյալ։ «Երկու երկրների միջև բզկտված, հայերն Ամերիկայում (1890 թվականից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը)» (1983) աշխատության մեջ հանգամանորեն վերլուծել է հայերի վիճակը Արևմտյան Հայաստանում, նրանց տարագրության պատճառ դարձած օսմանյան կառավարող շրջանների ազգային խտրականության և ցեղասպանության քաղաքականությունը, ԱՄՆ-ում հայերի՝ միջավայրին հարմարվելու գործընթացները, հայրենիք վերադառնալու նրանց մշտական ձգտումը։
Վիկտոր Ռոզեն
Վիկտոր Ռոմանովիչ Ռոզեն (Виктор Романович Розен, ), ռուս արևելագետ-արաբագետ, Պետերբուրգի ԳԱ ակադեմիկոս (1890 թ.)։
1885 թվականից գլխավորել է ռուս, հնագիտական ընկերության արլևելյան բաժանմունքը, հիմնադրել է «Նոթեր ռուսական հնագիտական ընկերության արևելյան բաժանմունքի ամսագիրը։ Ռոզենի գործունեության հետ է կապված արևելագիտության նոր դպրոցի հիմնադրումը։ Լինելով հիմնականում արաբական երկրների ժողովուրդների հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրող՝ Ռոզենն անդրադարձել է նաև այդ երկրների քաղաքական պատմությանը։ Կիրառել է պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության և տեքստաբանական քննության ժամանակակից մեթոդներ և եղանակներ։ Ուսումնասիրել և հրատարակել է Ռուսաստանի պատմության վերաբերյալ արաբական աղբյուրներ, հրատարակել է պատմիչ Անաիոքացու ժամանակագրության մասերի ծանոթագրված թարգմանությունը։ Երբեմն հաղթահարելով պատմության վերաբերյալ իդեալիստական պատկերացումները՝ տարերայնորեն կանգնել է մշակութային երևույթների մատերիալիստական մեկնաբանման ուղու վրա։ Հանդես է եկել համաշխարհային պատմության ընթացքի ուսումնասիրման մեջ եվրոպակենտրոն տեսության դեմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս արևելագետներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի դասախոսներ Կատեգորիա:Ռուս պատմաբաններ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Միրոսլավ Ֆլորիան
Միրոսլավ Ֆլորիան (Miroslav Florian, ), չեխ բանաստեղծ, թարգմանիչ։ Չեխիայի ժողովրդական արտիստ (1982)։ Կլեմենտ Գոտվալդի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր (1973)։
Կենսագրություն
Միրոսլավ Ֆլորիանը ծնվել է 1931 թվականին Կուտնա-Գորայում։ Ավարտել է Պրահայի Կարլի համալսարանը ։ 1952-1954 թվականներին ծառայել է բանակում, թղթակցել «Československý voják» (Չեխոսլովակիայի զինվոր) ամսագրին։ Հետպատերազմյան շրջանում աշխատել է Չեխոսլովակիայի ռադիոյում։ 1976 թվականին ընտրվել է Չեխիայի ազգային խորհրդի անդամ։
Նրա բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուները՝ «Նշանի մատանի» (1948), «Ճանապարհ դեպի արևը» (1953) կազմում են նրա մտերմիկ և պոեզիային լիրիկան։ 1955 թվականին լույս է տեսել «Մտերիմ ձայն» բանաստեղծական ժողովածուն, այնուհետև «Բաց տուն» (1957), «Գլխապտույտ» (1957) ժողովածուները։ Ֆլորիանին բնորոշ է դեպի առօրյա կյանքն ունեցած հետաքրքրությունը։ Իր բանաստեղծություններում նա անդրադառնում է հասարակական կյանքի խնդիրներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Չեխ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Չեխ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Չեխ լրագրողներ Կատեգորիա:Չեխ գրողներ Կատեգորիա:Կարլի համալսարանի շրջանավարտներ
Օսմանքյոյ (այլ կիրառումներ)
Օսմանքյոյ, կարող է վերաբերել՝
Օսոնա (այլ կիրառումներ)
Օսոնա, կարող է վերաբերել՝
Անտոնիա Բրենտանո
Անտոնիա Բրենտանո (Antonie Brentano, ի ծնե` Իոգանա Անտոնիա Յոզեֆա ֆոն Բիրկենշտոկ (Johanna Antonie Josefa von Birkenstock, ),  ավստրիացի արվեստ կոլեկցիոներ,  մեկենաս և Լյուդվիգ վան Բեթհովենի մտերիմ ընկերը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1780 թվականի մայիսի 28-ին, Վիեննայում, ավստրիացի դիվանագետ և Յհան Մելխիրով ֆոն Բիրկենշտոկի արվեստի գործերի կոլեկցիոների և նրա կնոջ` Կառոլինա Խոսեֆա ֆոն Հայի դուստրն է։ Անտոնիայից բացի ընտանիքը երեք որդիներ ուներ` Գուգո Կոնրադ Գոտֆրիդը (1778—1825), Կոնստանտին Վիկտորը (ծնվել և մահացել է 1782 թվականին) և Յոհան Էդուարդ Վալենտինը (ծնվել և մահացել է 1784 թվականին)։ Վիեննայում ընտանիքը ապրել է Լանդշտրասեի կենտրոնական փողոցում գտնվող մեծ դղյակում, որտեղ տեղակայված էր մեծ գրադարան և Բիրգենշտոկի արվեստի գործերի մեծ հավաքածու։ Անտոնիայի ութերորդ տարեդարձից 10 օր առաջ մահացել է նրա մայրը, և աղջկան ուղարկել են Պրսբուրգի Ուրսուլինսկի վանքում գտնվող դպրոց (այժմ ՝ Բրատիսլավա)։
Հայրը նրա համար արժանի ամուսին էր փնտրում, և նա ամուսնացավ Կլեմենս Բրենտանոյի և Բետինա ֆոն Արնիմի խորթ եղբոր` վաճառական Ֆրանց Բրենտանոյի հետ։ Նրանք ծանոթացել են 1796 թվականի վերջին և 1797 թվականի սկզբին։ Անտոնիայի հոր հետ երկար բանակցելուց հետո նրանք ամուսնացել են 1798 թվականի հուլիսի 23-ին, Սուրբ Ստեփանոսի տաճարում, Վիեննայում։ Մեկ շաբաթ անց նրանք տեղափոխվել են Մայնի Ֆրանկֆուրտ։ Անտոնիայի և Ֆրանցի ընտանիքում ծնվել են վեց երեխաներ. Մատիլդա (03.07.1799 — 05.04.1800), Գեորգ Ֆրանց Մելխիոր (13.01.1801 — 01.03.1853), Մակսիմիլիանա Էյֆրոսինա Կունիգունդա (08.11.1802 — 01.09.1861), Յոզեֆա Լուդովիկա (29.06.1804 — 02.02.1875), Ֆրնացիսկա Էլիզաբեթ (26.06.1806 — 16.10.1837), Կառլ Յոզեֆ (08.03.1813 — 18.05.1850):
1809 թվականի օգոստոսին Անտոնիան վերադարձել է Վիեննա, հիվանդ հորը խնամելու նպատակով, վերջինս մահացել է 1809 թվականի հոկտեմբերի 30-ին։ Նրա մահից հետո, Անտոնիան երեք տարի մնացել է Վիեննայում, որպեսզի զբաղվեր գրադարանի ֆոնդի և հոր արվեստի գործերի հավաքածուով, ինչպես նաև վերահսկեր թանկարժեք իրերի վաճառքը։ 1832 թվականին Անտոնիան վաճառել է դատարկ առանձնատունը, իսկ հոր կտավներից ամենաարժեքավորը` Վան Դեյքի «Քրիստոսի սուգը» նա կտակել է Ֆրանկֆուրտի մայր տաճարին։
1810 և 1812 թվականներին Բրենտանո ընտանիքը ծանոթացել է համապատասխանաբար Բեթհովենի և Բախի հետ։ Բեթհովենը դարձել է ընտանիքի բարեկամ, և Բրենտանոների տան մշտական հյուրը, մինչ նրանք գտնվում էին Վիեննայում։ Ավելի ուշ, նա Անտոնիային է շնորհել իր ամենակատարյալ գործերից մեկը` «Դիաբելլիի թեմայի շուրջ տատանումները»։
2018 թվականին հայտնաբերվել է Բեթհովենի Սիմֆոնիա № 7-ի պարտիտուրա, որը նախկինում անհայտ էր։ Երգահանը այն ավարտել էր 1812 թվականի մայիսի 13-ին։ Տիտղոսաթերթը կրում է ձեռագիր ձոն. «Meiner hochverehrten Freundin Antonie Brentano von Beethoven» («Իմ հարգարժան ընկերուհի Անտոնիա Բրենտանոյին Բեթհովենից»)։ Փաստաթուղթը ձեռք է բերվել Բեթհովենի կենտրոնի կողմից Սան Խոսեում (ԱՄՆ) Կալիֆոռնիայի համալսարանի կողմից ։
Անմահ սիրելին
Լյուդվիգ վան Բեթհովենը Անտոնիա Բրենտանոյի հետ ծանոթացել է 1810 թվականի մայիսին, Բետինա ֆոն Արնիմի միջոցով և նրանց մեջ խորը ընկերություն է ձևավորվել։ Բեթհովենի մահից հետո, նրա սեղանի գաղտնի բաժնում հայտնաբերվել է «Նամակ անմահ սիրելիին», որը ուղղված չէր ոչ ոքի ։ Արդյունքում, ավելի քան մեկ դար տևած գիտական հակասություններից հետո, որպես անմահ սիրուհու թեկնածուներ առաջադրվել են հետևյալ կանայք` Ջուլիետա Գվիչարդին, Թերեզա Բրունսվիկը, Ժոզեֆինա Բրունսվիկը, Դորոտեյա ֆոն Էրտմանը, Ամալիա Սեբալդը, Բետինա ֆոն Արնիմը և Անտոնիա Բրենտանոն։ Ըստ ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսեր Սոլոմոն Մեյնարդի, որը հայտնի է վիեննական դասական կոմպոզիտորների կենսագրական ուսումնասիրություններով, այս «Անմահ սիրելին» հենց Էնթոնի Բրենթանոն էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի հավաքորդներ
Ձախ Բոգուչարկա
Ձախ Բոգուչարկա (Левая Богучарка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բոգուչարկա գետի աջ ափին՝ 8,6 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 61 կմ է,ավազանի տարածքը 1110 կմ2 է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ին և յան
Ին և յան (ճապոներեն ին-յո), հին չինական բնափիլիսոփայության հիմնական հայեցակարգերից։
Ծագում
Ռուս արևելագետ, պատմական գիտությունների դոկտոր Ալեքսեյ Մասլովի խոսքերով՝ հնարավոր է, որ ին-յանի սիմվոլիզմը դաոսականները փոխառել են բուդդիստներից 1-3-րդ դարերում.
Պատմական ակնարկ
«Փոփոխությունների գրքում» («Ի ցզին») յանը և ինը օգտագործվում էին լույսը և խավարը, ամուրը և փափուկը արտահայտելու համար։ Չինական փիլիսոփայության զարգացմանը զուգընթաց յանը և ինը ավելի շատ սկսեցին խորհրդանշել ծայրահեղ հակադրությունների փոխազդեցությունը՝ լույսի և խավարի, գիշերվա և ցերեկվա, արևի և լուսնի, երկնքի և երկրի, ցրտի և տաքության, դրականի և բացասականի, զույգի և կենտի և այլն։ Չինական փիլիսոփաների դիալեկտիկական սխեմաների մեծամասնության բովանդակության հիմքում ընկած է ին-յան բևեռային ուժերի փոխազդեցության հայեցակարգը, որտեղ դրանք դիտարկվում են որպես տիեզերական հիմնական շարժման ուժեր, բնության մշտական փոփոխականության սկզբնական պատճառներ։ Դուալիզմի մասին ուսմունքում ին-յան ուժը չինական փիլիսոփայության դիալեկտիկական համակարգերի անհրաժեշտ բաղադրիչ է։ Մ.թ.ա. 5-3-րդ դարերում Հին Չինաստանում կար փիլիսոփայական դպրոց՝ ին յան ցզյա։ Ին-յանի մասին պատկերացումները տարբեր կիրառություններ են գտել նաև չինական բժշկության, քիմիայի, երաժշտության և այլ ոլորտների տեսական հիմքերը մշակելիս։
Հազարամյակներ առաջ Չինաստանում ստեղծված այս սկզբունքը ի սկզբանե հիմնվում էր ֆիզիկական մտածողության վրա։ Զարգացման ընթացքում այն ավելի շատ դարձավ մետաֆիզիկական հասկացություն։ Ճապոնական փիլիսոփայության մեջ պահպանվել է ֆիզիկական մոտեցումը, այդ պատճառով օբյեկտների տարանջատումն ըստ ինի և յանի ճապոնացիների և չինացիների մոտ տարբերվում է ։
Սկզբնական տայցզի մատերիան առաջացնում է երկու հակադիր սուբստանց` յան և ին, որոնք միասնական են և անբաժան։ Ի սկզբանե «ին» նշանակում էր «հյուսիսային, ստվերային», իսկ «յան»` «հարավային, լեռան արևային լանջ»։ Ավելի ուշ ին-ը սկսեց ընկալվել որպես բացասական, սառը, մութ և կանացի, իսկ յան-ը՝ որպես դրական, պայծառ, տաք և տղամարդկային սկիզբ։
«Նեյ-ցզին» տրակտատում այդ առումով ասվում է. Մաքուր յան սուբստանցը վերափոխվում է երկնքում, իսկ խավար ին սուբստանցը` երկրի վրա... Երկինքը յան սուբստանցն է, երկիրը` ին-ը, Արևը` յան-ը, իսկ Լուսինը` ին-ը... Ին սուբստանցը հանգստությունն է, իսկ յան-ը` շարժունությունը, յան-ը ստեղծում է, իսկ ին-ը` սնուցում։ Յան սուբստանցը փոխակերպում է ցի-շնչառությունը, իսկ ին սուբստանցը ձևավորում է մարմնական ձևը։
Հայեցակարգի իմաստ
Հանդիսանալով գոյություն ունեցող ամեն ինչի հիմնական (հիմնաքարային) մոդելը՝ ին-յան հայեցակարգը առաջ է քաշում երկու թեզիս, որոնք բացահայտում են Դաոյի էությունը։ Նախ՝ ամեն ինչ գտնվում է մշտական շարժման մեջ, երկրորդ՝ հակադրությունները փոխլրացնում են միմյանց (չկա սև առանց սպիտակի, և հակառակը)։ Այդ կերպ, մարդկային գոյության նպատակը համարվում է հակադրությունների հավասարակշռությունը և ներդաշնակությունը։ Չի կարող գոյություն ունենալ «վերջնական հաղթանակ», քանի որ չկա վերջնական ոչինչ, և վերջ՝ որպես այդպիսին, նույնպես չկա ։
Հինգ տարերքները` որպես Ինի և Յանի ծագում
Այս նախահիմքերի փոխգործակցությունը և պայքարը պայմանավորում են հինգ տարերքները (սկզբնատարրեր)` ու-սին` ջուրը, կրակը, փայտը, մետաղը և հողը, որոնցից առաջանում է նյութական աշխարհի ամբողջ բազմազանությունը՝ ներառյալ մարդը։ Այդ տարերքները գտնվում են մշտական շարժման և ներդաշնակության մեջ, փոխստեղծում (ջուրը ստեղծում է փայտ, փայտը՝ կրակ, կրակը՝ հող, հողը՝ մետաղ, մետաղը՝ ջուր) և հաղթահարում են միմյանց (ջուրը հանգցնում է կրակը, կրակը հալեցնում է մետաղը, մետաղը քայքայում է փայտը, փայտը՝ հողը, իսկ հողը լցվում է ջրի մեջ)։
Ինը և Յանը չինական ավանդական բժշկության մեջ
Ին-ի և յան-ի մասին ուսմունքը կազմում է չինական ավանդական բժշկության տեսական հիմքերից մեկը։ Շրջապատող աշխարհի բոլոր երևույթները, այդ թվում՝ մարդը և բնությունը, չինական բժշկության տեսանկյունից մեկնաբանվում են որպես ին-ի և յան-ի փոխազդեցություն, որոնք հանդիսանում են միասնական իրականության տարբեր կողմերը։
Չինական բժշկության մեջ այս հայեցակարգի կիրառման օրինակ է հանդիսանում ցյոյուէցզին` սահմանափակումների համակարգը, որը կիրառվում է նոր ծննդաբերած կնոջ նկատմամբ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Չինաստան Կատեգորիա:Սիմվոլիզմ Կատեգորիա:Դուալիզմ Կատեգորիա:Դաոսականություն Կատեգորիա:Չինաստանի մշակույթ Կատեգորիա:Խորհրդանիշներ
Ժիրայր Լիպարիտյան
Ժիրայր Սեդրակի Լիպարիտյան (Gerard Jirair Libaridian, ), հայ պատմաբան, հասարակական, քաղաքական գործիչ, դիվանագետ։ ՀՀ արտաքին գործերի նախկին նախարարի առաջին տեղակալ (1993-1994)։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1987), պրոֆեսոր (1982):
Կենսագրություն
Ծնվել է Բեյրութում, ԱՄՆ է տեղափոխվել 1964 թվականին։ Կրթությունն ստացել է Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանում։ 1969-1971 թվականներին խմբագրել է «Ասպարէզ» երկօրյան (Լոս Անջելես)։ 1973-1974 թվականներին դասավանդել է Կալիֆոռնիայի համալսարանի պատմության բաժանմունքում, այնուհետև ամերիկյան այլ համալսարաններում. Մաունթ Սեյնթ Մերի կոլեջ (Լոս Անջելես)՝ 1975, Կալիֆոռնիայի նահանգային համալսարան (Լոս Անջելես) և Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարան՝ 1976, Ռաթգըրզ համալսարան՝ 1977, Փուջըթ Սաունդ համալսարան՝ 1978, Լա Վեռն համալսարան՝ 1979-1981, Փենսիլվանիայի համալսարան՝ 1985, Մասաչուսեթսի համալսարան (Բոստոն՝ 1986, Թաֆթս համալսարան՝ 1987։ 1982-1988 թվականներին եղել է ՀՀԴ կուսակցության կենտրոնական արխիվի (Բոստոն), 1982-1990 թվականներին նաև Զորյան ինստիտուտի համահիմնադիրն ու տնօրենը և 1983-1988 թվականներին «Արմինյան ռեվյու» ("Armenian Review") եռամսյա հանդեսի (Բոստոն) խմբագիրը։
Աշխատանքը Հայաստանի պետական ապարատում
1991 թվականի հունվար-հոկտեմբերին հիմնել ու վարել է ՀՀ Գերագույն խորհրդի հետազոտության և վերլուծության բաժանմունքը, 1991 թվականի նոյեմբերից 1994 թվականի սեպտեմբեր եղել է Հայաստանի Հանրապետության նախագահի խորհրդական, 1993-1994 թվականներին, միաժամանակ՝ ՀՀ արտաքին գործերի նախարարի առաջին տեղակալ, 1994 թվականի հոկտեմբերից 1997 թվականի սեպտեմբեր՝ ՀՀ նախագահի գլխավոր խորհրդական, հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպան։ 1997-2011 թվականներին դասավանդել է Միչիգանի համալսարանում (Էնն-Արբոր)։
Դիրքորոշումը Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ
Ուսումնասիրում է հայ քաղաքական մտքի, հայ ժողովրդի ազատագրական պայքարի, հայերի ցեղասպանության պատմությունը, այս խնդիրներին նվիրված մի շարք աշխատությունների հեղինակ է։ Մասնակցել է մարդու իրավունքներին ու ցեղասպանությանը նվիրված միջազգային կոնֆերանսների ու սիմպոզիումների։ 1984 թվականի ապրիլին ելույթ է ունեցել ժողովուրդների մշտական ատյանում՝ «Երիտթուրքերի գաղափարախոսությունը» հաղորդմամբ։