cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պոռ լը Գրան
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 195 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 145-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 50։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,4 %։ 145 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 127 անձ (66 տղամարդ և 61 կին)։ Գործազուրկ են եղել 18 անձ (9 տղամարդ և 9 կին)։ 50 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 19-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Կալուշի շրջան
Կալուշի շրջան (Калуський район), շրջան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1972 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կալուշ ։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 60339 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 93,26 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Խինգալշ
Խինգալշ, Խինգալաշ , չեչենական ազգային ուտեստ, եգիպտացորենի կամ ցորենի ալյուրից պատրաստված բարակ բլիթներ՝ դդումով և կարագով կամ հալած յուղով, հրաշալի է (կարկանդակ ) մասնատված դդմի միջուկով։
Նկարագրություն
Խինգալշը նման է իտալական կալցոնե ուտեստին, պատրաստվում է խմոր և միջուկ, միջուկի համար օգտագործվում է եփված դդմի խյուս, ինչի մեջ ավելացվում է մանր կտրտած գլուխ սոխ։
Ալյուրը խառնում են քիչ տաքացված կեֆիրի հետ և աղ ավելացնում, կերակրի սոդան խառնում են խմորին՝ միասեռ, փափուկ զանգված ստանալու համար։ Սերմերից մաքրված դդումը կտորների են բաժանում և դնում կաթսայի մեջ՝ կեղևը դեպի վեր, վրան լցնում են տաք ջուր և եփում մարմանդ կրակի վրա, կափարիչը՝ ամուր փակած։ Ավելի ուշ դդմից գդալով հանում են փափկամիսը, դրան ավելացնում են պանիր, տապակած սոխ, շաքարավազն ըստ ճաշակի։ Բաղադրիչները խառնում են։ Խմորը բաժանում են բլիթների և գրտնակում։ Մի կեսի վրա դնում են զանգվածը, հետո ծածկում են երկրորդ կեսով և դրանք ամրացնում իրար մեջ։ Բլիթները թխում են վառարանի մեջ։
Պատրաստի խինգալշը արագ ընկղմում են տաք ջրի մեջ, ապա հալած յուղ քսում։ Մինչ մատուցելը մի քանի մասի են բաժանում, մատուցում են հալած կարագով՝ ոչ մեծ թասի մեջ ։
Ալուս (Խարբերդի գավառ)
Ալուս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում։ Գտնվում էր Խարբերդ քաղաքից 5 կմ հյուսիս՝ Արածանիի ձախ ափից քիչ հեռու գտնվող հարթավայրում։
Խինգալշ
Գրականություն
Կատեգորիա:Չեչենական խոհանոց
Ալուս (Խարբերդի գավառ)
Ըստ ոմանց Ալուսը Ծոփքի Ալուս կամ Արուս քաղաքն է եղել ։
Բնակչության մասին տեղեկություններ հայտնի չեն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Պոտ
Պոտ (Potte), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 99 մարդ, բնակչության խտությունը` 30.28 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.27 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 115 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 45 կմ արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 76 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 60-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 16։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,9 %։ 60 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 45 անձ (26 տղամարդ և 19 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (5 տղամարդ և 10 կին)։ 16 անաշխատունակներից 6-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Իոսիֆ Տոմաշևիչ
Իոսիֆ Պետրովիչ Տոմաշևիչ - Լեհահայ օպերային երգիչ : 20-րդ դարի սկզբին եղել է Պետերբուրգի Կայսերական օպերային թատրոնի մեներգիչներից մեկը։
Նշանավոր երգչուհի Լուսինե Զաքարյանի պապն է (մորական կողմից)։
Կենսագրություն
Հավանաբար ծնվել է 1870-ական թվականներին, Ախալցխայում։ Երաժշտական կրթությունը ստացել է Պետերբուրգի կոնսերվատորիայում։ Իր ձայնը (բաս-պրոֆունդո) մշակել է նախ Պետերբուրգում, այնուհետև մեկնել է Իտալիա։ Ելույթներ է ունեցել Թիֆլիսում (1905-1906), Մոսկվայի Մեծ թատրոնի (1908-1909) և Ս. Զիմինայի օպերային թատրոնում (1911-1914) ։ Հյուրախաղերով հանդես է եկել ԱՄՆ-ի տարբեր քաղաքներում, Նյու Յորքի «Մետրոպոլիտեն» օպերային թատրոնում, Փարիզի Théâtre du Châtelet-ում։
Մոսկվայից Ախալցխա վերադարձի ճանապարհին մի քանի տարի ապրել է Թիֆլիսում։ Ֆինանսական դժվարությունների պատճառով հասուն տարիքում Հովսեփ Տոմաշևիչը կնոջ և դստեր հետ տեղափոխվել է Ախալցխա, որտեղ ստիպված է եղել աշխատանք որոնել։ Ախալցխայի ռուսական դրամատիկական թատրոնում Տոմաշևիչը երգում էր և մասնավոր դասեր տալիս։ Հետո կազմակերպեց մի քանի երգչախմբեր։ Ստեղծեց կոմերիտական ակտիվիստների երգչախումբը։
Հայրենական մեծ պատերազմը և կնոջ մահը խաթարեցին մեծանուն երգչի հոգեկան հավասարակշռությունը։ Այդ փառահեղ մարդը մոլոր քայլերով շրջում էր քաղաքի փողոցներով՝ մտաբերելով իր երբեմնի փառքը, հյուրախաղերն ու բեմական հաղթանակները։
Ընտանիքը
1860-ական թվականների սկզբներին լեհական ապստամբության ճնշումից հետո Ախալցխա աքսորվեցին մի քանի լեհ զինվորականներ, ինչպես նաև քաղաքացիական անձինք։ Աքսորականների թվում էր Իոսիֆ (Հովսեփ) Տոմաշևիչի հայրը՝ Պյոտր Տոմաշևիչը, ծագումով հայ մի զինվորական, որը, ըստ երևույթին, սերում էր լեհահայ այն ընտանիքներից, որոնք բռնի կրոնափոխվեցին 17-րդ դարի 40-ական թվականներին։
Դուստրը՝ Վերոնիկա Տոմաշևսկայան, 1923 թ. գարնանն ամուսնացել է էրզրումցի Հաբեթ Զաքարյանի հետ։ 1935 թ. նրանց համատեղ ամուսնությունից ծնվել է հայ նշանավոր սոպրանո Լուսինե (Սվետլանա) Զաքարյանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսահայ օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Լեհահայ օպերային երգիչներ
Ժակ-Էտյեն Մոնգոլֆիե
Ժակ-Էտյեն Մոնգոլֆիե (Jacques-Étienne Montgolfier, ), ֆրանսիացի գյուտարար ։
Կարիերա
Ապագա գիտնականը ծնվել է 1745 թվականի հունվարի 6-ին ։ Մոնգոլֆիե երկու եղբայրներից ամենաերիտասարդը, որը հայտնագործել է օդապարիկը ։ Նա եղել ճարտարապետ։ Ծանթացել է Ջոզեֆ Պրաստլիի աշխատանքներին։ Հետաքրքված էր օդագնացությամբ և մասնակցել իր ավագ եղբոր բոլոր գյուտերին և ձեռնարկումներին։
Մասոն էր, իսկ 1784 թվականից Ֆրանսիայի մեծ արևելքի օթյակի անդամ է  ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գիտնականներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գյուտարարներ
Թիմոթի Օլիֆանտ
Թիմոթի Դեյվիդ Օլիֆանտ (Timothy David Olyphant, ), ամերիկացի դերասան։ Մեծ ճանաչում է ձեռք բերել նկարահանվելով «Հիթմեն» և «Պինդ ընկույզ 4.0» ֆիլմերում, ինչպես նաև «Դեդվուդ» (2004—2006) և «Արդարադատություն» (2010) հեռուստասերիալներում։
Կենսագրություն
Մեծացել է Կալիֆոռնիայում։ 1986 թվականին ավարտել է Մոդեստո քաղաքի Ֆրեդ Ս. Բեյերի անվան դպրոցը ։ Կրթությունը շարունակել է Լոս Անջելեսում՝ Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանում, որտեղ ուսումնասիրել է արվեստ և թատրոն։ Ուսանողական տարիներին հաջողությամբ մասնակցել է լողի մրցումների (ֆինալիստ ամերիկական ազգային մրցումներում ՝ 200 մետր ազատ ոճում)։
Հետագայում տեղափոխվել է Նյու Յորք, որտեղ սկսել է աշխատել թատրոնում։
Ներկա ժամանակաշրջանում ակտիվ նկարահանվում է ֆիլմերում, ինչպես նաև վարում է առավոտյան ստորտային հաղորդումը Լոս Անջելեսի Indie 103.1 ռադիոկայանում։
Անձնական կյանք
Օլիֆանտը 1991 թվականին ամուսնացել է Ալեքսիս Նիֆի հետ ։ Նրանք ունեցել են երեք երեխա՝ երկու աղջիկ՝ Գրեյսը (ծնված 1999 թվականին) և Վիվիենը (ծնված 2003 թվականին), և մեկ որդի՝ Հենրին (ծնված 2001 թվականին)։ Հիմա ընտանիքի հետ ապրում է Լոս Անջելեսում։ <!--
Ֆիլմագրություն
-->
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ կինոդերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացիներ իռլանդական ծագմամբ Կատեգորիա:Հնչյունավորողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստապրոդյուսերներ
Աբեժա
Աբեժա, հայկական իգական անձնանուն։ Ըստ Հրաչյա Աճառյանի ծագում է միջին պարսկերեն *abēža (մաքուր, պայծառ, ազնվական) բառից, որի ներկայացուցիչներն են՝ պահլավերեն awēǰak (մաքուր), պարսկերեն bīža, vīža, avīža (զուտ, վճիտ) բառերը։ Հայերի մեջ հիշատակվում է մեկ անգամ 14-րդ դարի սկզբում ։
Պրոկլես Կոստանդնուպոլսեցի
Պրոկլես Կոստանդնուպոլսեցի ( (Պրոկլ), Πρόκλος, ), բյուզանդական աստվածաբան և եկեղեցական գործիչ, Կոստանդնուպոլսի պատրիարք (434-446)։
Աբեժա
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Պրոկլես Կոստանդնուպոլսեցի
Կենսագրություն
Ծնվել է մոտ 370 թվականին, աշակերտել է Հովհան Ոսկեբերանին։ Նամակագրական կապեր է ունեցել Սահակ Պարթևի և Մեսրոպ Մաշտոցի հետ։
Մահացել է 446 թվականին։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հռոմեական Անատոլիայում ծնված սրբեր
Թորուն
Տորուն կամ Թորուն (Toruń ) կամ Թորն (Thorn), քաղաք Լեհաստանի հյուսիսում, Վիսլա գետի ափին։ Կոպեռնիկոսի ծննդավայրն է, քաղաքի պատմական մասը 1997 թվականից գրանցվել է ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ։ 2007 թվականին քաղաքի բնակչության թիվը կազմում էր 206 765 մարդ։
Քաղաքը եղել է Տորունի վոևոդության (1975-1998) և Պոմերանյան վոևոության (1921-1939) մայրաքաղաքը, իսկ 1999 թվականին դարձել է Կույավա-Պոմերանյան վոևոդության երկու մայրաքաղաքներից մեկը (մյուսը` Բիդգոշչ)։ 2004 թվականի սեպտեմբերին Բիդգոշչի Բժշկական ակադեմիան միացվել է Տորունի Նիկոլոյ Կոպեռնիկոսի համալսարանի հետ` կազմելով Կոպեռնիկոսի համալսարանի բժշկական քոլեջ (Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika)։
Պատմություն
Առաջին բնակությունը այդ տարածաշրջանում եղել է մ․թ․ա․ 1100 թվականին։ Միջնադարում այն ոչ մեծ բնակավայր է եղել, որը պահպանում էր գետը (VII—XIII դարեր), բայց հավանաբար 1230 թվականին այն արդեն քանդված է եղել։ Երբ Տևտոնական օրդենը եկավ Կյուլմերլանդ (Ziemia Chełmińska, Խելմինական հող), նրանք այնտեղ կառուցեցին ամրոց (1230-1231)։ Այն անվանվեց ի հիշատակ Տորունի ամրոցի, որը պատկանում էր Պաղեստինի Տևտոնական օրդենին։ Հին փաստաթղթերում այն գրանցված է եղել որպես Thoren։ 1233 թվականին ամրոցի շուրջը գտնվող բնակավայրը ստացել է քաղաքի կարգավիճակ։ Քաղաքը շատ չանցած դարձել է միջնադարյան գերմանական առևտրի կենտրոն։ 1263 թվականին Թորունում բնակություն են հաստատել ֆրանցիսկյան միաբանության վանականները, իսկ նրանցից հետո` 1269 թվականին Դոմինիկյան միաբանության վանականները։ 1264 թվականին քաղաքի հարևանությամբ կառուցվել է Նոյշտադտը (Նոր քաղաք)։ Այն առանձին էր մինչև 1454 թվականը, երբ հին և նոր քաղաքը միավորվեց մեկ քաղաքի մեջ։
XIV դարում քաղաքը Հանզայի առևտրային միության անդամ։ 1411 թվականին ստորագրվել է Տորունի առաջին պայմանագիրը։ 1454 թվականին Լեհական թագավորության և Տևտոնական օրդենի միջև պատերազմ սկսվեց Արևելյան ծովափնյա շրջանում գերակա դիրք ձեռք բերելու համար։ Այդ ժամանակ, աջակցության և առավելությունների ճանաչման դիմաց, Տորուն քաղաքն ընդունել է լեհական թագի ինքնավարություն  ։ Տասներեք տարի տևած պատերազմն ավարտվել է 1466 թվականին Տորունի հաշտության երկրորդ պայմանագրով, որում Տևտոնական օրդենը Արևմտյան Պրուսիայի ինքնավարությունը փոխանցեց Լեհական թագավորությանը, որն այդպիսով դեպի Բալթիկ ծով ելք ունեցավ։
Բողոքական ռեֆորմացիայի ժամանակ քաղաքը, որը հիմնականում բնակեցված էր գերմանացիներով, 1557 թվականին բողոքականություն ընդունեց այն դեպքում, երբ բնակչության մեծ մասը կաթոլիկներ էին ։ Քաղաքագլուխ Հենրի Ստրոբանի ծառայության ընթացքում (1586-1609) Տորունը ենթարկվում էր քաղաքային խորհրդի ձեռքում գտնվող կենտրոնացված իշխանությանը։
1677 թվականին պրուսական պատմաբան Քրիստոֆ Հարթկնոհը Տորունի գիմնազիայի տնօրեն դառնալու առաջարկություն է ստացել։ Այդ պաշտոնում նա եղել է մինչև մահ` 1687 թվականը։ Նա բազմաթիվ գրքեր և աշխատություններ է գրել Պրուսիայի պատմության մասին։ 1793 թվականին, Լեհաստանի երկրորդ բաժանումից հետո քաղաքը փոխանցվել է Պրուսական թագավորությանը։ 1807 թվականին քաղաքը դարձել է Նապոլեոնի ստեղծած Վարշավայի դքսության մի մասը։
1813 թվականին կատարված իրադարձությունները Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարանում հետևյալ կերպ է նկարագրված.
1919 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, Վերսալյան պայմանագրի արդյունքում Տորունը, ինչպես նաև Պոմերանյան վոևոդության մայրաքաղաքը դարձավ Լեհաստանի մի մասը։ Ընդհանուր առմամբ երկու պատերազմների միջև ընկած պատմական շրջանում Տորունը նշանակալի զարգացում ապրեց։ Խոշոր ներդրումներ կատարվեցին այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են տրանսպորտը (նոր փողոցներ, տրամվայի գծեր, կամուրջներ), բնակարանային շինարարությունը։
Տորունը միացվեց Երրորդ Ռայխին, երբ 1939 թվականին նացիստները Լեհաստան ներխուժեցին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ֆորտերը գերմանացիների համար ծառայեցին որպես ռազմագերիների ճամբարներ, որոնք հայտնի են Շտալագ XX-Ա (Шталаг XX-А) ընդհանուր անվամբ։ Տորունը նացիստներից ազատագրվել է Խորհրդային բանակի կողմից 1945 թվականին։ Քաղաքը մեծ ավերածությունների չի ենթարկվել պատերազմի ընթացքում։ Պատերազմից հետո, 1945-1947 թվականների ընթացքում Տորունի գերմանացիները տեղափոխվել են Արևմտյան Գերմանիա։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո բնակչությունը կրկնակի ավելացել է։ Հետպատերազմյան տարիների ամենակարևոր իրադարձություններից է 1945 թվականին Նիկոլայ Կոպեռնիկոսի համալսարանի ստեղծումը։ Ժամանակի ընթացքում այն դարձել է Լեհաստանի լավագույն համալսարաններից մեկը։
Տեսարժան վայրեր
Հին Տորունը 1997 թվականին ներառվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-յի համաշխարհային ժառանգության ցանկի մեջ։ Քաղաքում միջնադարյան և 20-րդ դարի շատ հուշարձաններ կան (200)։ Քաղաքը հայտնի է նանով, որ գրեթե անփոփոխ պահպանել է միջնադարյան նախագիծը և բազմաթիվ գոթական շինություններ։ Դրանք բոլորն էլ կառուցված են աղյուսից, դրանց թվում են կոթողային եկեղեցիները, ռատուշան, կալվածային տները։ Կարևոր փաստ է այն, որ Տորունը, ի տարբերություն Լեհատանի բազմաթիվ այլ պատմական քաղաքների, խուսափել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավերածություններից։ Մասնավորապես, Հին քաղաքն անվնաս է մնացել, այնպես, որ բոլոր մշակութային հուշարձանները ոչ թե վերականգնված տեսակներ են, այլ բնօրինակներ են։
Զբոսաշրջիկներին հետաքրքրում է Հին քաղաքի լուսավորությունը գիշերային ժամերին։ Բազմաթիվ շինություններ և այլ կառույցներ, այդ թվում մայրուղու երկայնքով ձգվող քաղաքի պատերը, գիշերային ժամերին լուսավորված են, ստեղծելով տպավորիչ ազդեցություն։
Տորունի պրյանիկներ
Տորուն քաղաքի գլխավոր ուտելիքներից են տորունի պրյանիկները (Toruńskie pierniki)։ Լինում են տարբեր չափերի։ Տորունի մեծ պրյանիկների հարթ մակերեսի վրա հաճախ պատկերված են լինում քաղաքի խորհրդանշանները և միջնադարյան ասպետական ժամանակների տեսարաններ։
Տրանսպորտ
Տորունի քաղաքային տրանսպորտի ցանցը տարիներ շարունակ խիստ քննադատության առարկա է հանդիսանում։ Թեպետ քաղաքը խոշոր քաղաների թվին չի դասվում, այնուամենայնիվ ճանապարհա-տրանսպորտային ցանցը թույլ է զարգացած։ Իրավիճակը բարելավելուն չի օգնել նոր մայրուղու կառուցումը, եղած փողոցների վերաձևումը և նորերի կառուցումը։ Տորունը նախկինի պես շարունակում է «վարորդների համար անտանելի» մնալ։
Հասարակական տրանսպորտի համակարգը կազմված է 30 ավտոբուսային երթուղիներից և մի քանի տրամվայի ուղիներից, որոնք անցնում են քաղաքով, իսկ որոշները հարևան համայնքներով։ 2013 թվականի դեկտեմբերից Տորունում գործում է 2 ավտոմոբիլային կամուրջ։
Տորունը, Բիդգոշցը և շրջանի գյուղերը, ինչպես նաև հեռավոր խոշոր քաղաքներն իրար հետ կապված են երեք երկաթուղային կայարաններով և չորս երկաթուղային մայրուղիներով։ Քաղաքում գործում է նաև երկու ավտոբուսային դեպո։
Տորունի մոտակա օդանավակայանները տեղակայված են Բիգդոշցում, Գդանսկում և Վարշավայում։
Կրթություն
Տորունն ունի ավելի քան 30 դպրոց, ավելի քան 10 ԲՈՒՀ, բազմաթից մասնավոր կրթական կենտրոններ։ Տորունի խոշորագույն ԲՈՒՀ-ը Նիկոլայ Կոպեռնիկոսի անվան համալսարանն է, որտեղ ուսանում են 40 հազարից ավելի ուսանողներ ։
Քույր քաղաքներ
Տորունը Նոր հանզայի միության անդամ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեհաստանի քաղաքներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Լեհաստանում Կատեգորիա:1233 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մեծն ինկվիզիտոր
Առակի ծագման պատմությունը
Հասուն Դոստոևսկին բազմիցս անդրադարձել է Հիսուսի կերպարին, մոռացված և լքված մարդկանց կողմից, որոնք կորցրել են իրենց հավատը դեպի նրան։ Առաջին փորձերը այդ ուղղությամբ եղել են դեռևս «Ոճիր և պատիժ» վեպը գրելու ժամանակ, դրան հետևեց «Ապուշը» վեպը և իշխան Միշկինի կերպարը։ «Ապուշը» վեպի սևագրություններում առաջին անգամ մշակվեց Հիսուսի երեք սատանայական գայթակղությունների թեման։ Այնուհետև «Անչափահասը» վեպը գրելու ժամանակ և Վերսիլովի կերպարի վրա աշխատելուց Դոստոևսկու մոտ նորից ծագում են Հիսուսի գայթակղության և Սատանայի հետ խաղերի մոտիվները:«Անչափահասը» վեպի 1875 թվականի տետրակներում կան նշումներ «Երեք սատանայական գայթակղությունների մասին», որոնք իրենց հետագա զարգացումը ստացան չորս տարի անց «Կարամազով եղբայրներ» վեպում։ Բայց «Մեծն ինկվիզիտորի» ամենաառաջին մոտիվներին կարելի է հանդիպել դեռ 1840-ական թվականներին, երբ երիտասարդ գրողը ստեղծում էր տիրուհի-Կատերինայի և նրա մռայլ բռնակալ առևտրական Մուրինի կերպարները.«Մարդու և մարդկային հասարակության համար ոչ մի բան և երբեք չի եղել ավելի անտանելի քան ազատությունն է»; «թույլ մարդը միայնակ չի կարող։ Միայն տուր նրան ամեն ինչ և նա ինքը կգա ու ամեն ինչ հետ կտա, տուր նրան աշխարի կես թագավորությունը տիրակալության՝ և քո կարծիքով ի՞նչ։ Նա հենց ահդ պահին կոշիկի մեջ կթաքնվի այնքան կփոքրանա։ Տուր թույլ մարդուն ազատություն, հենց ինքը կկապի և հետ կբերի», — այդպես է մտածում նա Կատերինայի մասին։ Մուրինի այս խոսքերը համահունչ են Մեծն ինկվիզիտորի գաղափարի հետ ։ Բացի նշված ստեղծագործություններից 1876-1877 թվականների «Գրողի օրագրում» դիտարկվում էր կաթոլիկության հարաբերությունները Հռոմեական կայսրության, ժամանակակից պետականության, ուտոպիստական սոցիալիզմի հետ։ «Գրողի օրագրի» սևագրությունը պարունակում է «Մեծն ինկվիզիտորը և Պողոսը։ Բարսելոնայում բռնել են սատանային»։ Այդպիսով «Երեք գաղափար» հունվարյան հոդվածում Դոստոևսկին մանրակրկիտ ձևով կանգ է առնում Հին Հռոմի հովանու տակ մարդկության միավորման գաղափարի վրա։ Դոստոևսկու կարծիքով այդ գաղափարը ավելի ուշ ժառանգվել է պապական իշխանության կողմից որպես կաթոլիկության կվինտէսենցիա, իսկ սոցիալիստական գիտությունները միայն որոշ չափով ձևափոխել և հարմարեցրել են իրենց կարիքներին այդ կաթոլիկական գաղափարը՝ «մարդկային հասարակության կառուցումը առանց Հիսուսի»։ Ըստ Դոստոևսկու մտքի, որպես կաթոլիկական գաղափարի հակադրում ծագել է բաղոքականության գաղափարը, որը ավելի ուշ ստացավ Գերմանական կայսրության աջակցությունը։ Աշխարհաքաղաքագետ և բարոյախոս Դոստոևսկին այդ ամենին հակադրեց իր պահպանողական սոցիալ-քաղաքական ուտոպիան՝ «առաջացող» «սլավոնական գաղափարը» որպես «երրորդ համաշխարհային գաղափար», Արևելքում փայլող «դեռևս չտեսնված և չլսված լույսեվ»։
Այդ գաղափարի շնորհիվ, ըստ Դոստոևսկու, կաճեն անձնական հոգևոր ազատության արժեքները, շողովուրդների նկատմամբ եղբայրական վերաբերմունքը, մարդու անձնական պատասխանատվությունը այլ մարդկանց և ժողովուրդների հանդեպ։ Դոստոևսկուն հետազոտող Ա. Ս. Դոլինինը նշում է, որ «Ծիծաղելի մարդու երազը» (1877 թ.) նույնպես որոշ չափով գաղափարապես տանում է դեպի Իվան Կարամազովի պոեմ։
Լ.Պ. Գրոսմանի կարծիքով «Մեծն ինկվիզիտորի» գաղափարը հասունանում էր Դոստոևսկու մտքում տասնյակ տարիների ընթացքում։ Այդ կերպով Դոստոևսկու առակը քրիստոնեության և ֆուրիերիզմի համատեղման հնարավորության մասին հասնում է մինչև 1840-ական թվականների մտքեր։ Իսկ «Կարամազով եղբայրներ» վեպում նրան հաջողվեց մեծագույն դրամատիզմով ցույց տալ իր պատկերացումները հակամարտող գաղափարների չտեսնված բախման մասին։
«Մեծն ինկվիզիտորը» գլուխը միանգամից չի դարձել «Կարամազով եղբայրներ» վեպի մի մասը։ Հնարավոր է, որ առակը պլանավորվել է հեղինակի կողմից որպես առանձին ստեղծագործություն, կամ էլ նա ենթադրում էր այն ներառել ուրիշ գրքի մեջ։ 1877 թվականի դեկտեմբերի 24-ին նա գրեց իր հետագա ստեղծագործությունների ցուցակը.«1.Գրել ռուսական Կանդիդ։ 2. Գրել գիրք Հիսուս Քրիստոսի մասին։ 3. Գրել իմ հիշողությունները։ 4. Գրել „Քառասունք“ պոեման»։ Առաջին, երկրորդ և չորրորդ մտահղացումները ավելի ուշ դարձան «Կարամազով եղբայրների» մի մասը, եթե ոչ ամբողջությամբ, ապա մասնակիորեն։
Գրելը և հրատարակությունը
Վեպի աշխատանքները սկսվեցին 1878 թվականաի գարնանը, և նույն թվականի նոյեմբերի արդեն պատրաստ էին հրատարակության առաջին երկու գրքերը։ Նոյեմբերի երկրորդ կեսից սկսվեց երրորդ գրքի աշխատանքը, որը եզրափակում էր վեպի առաջին մասը։ 1879 թվականի հունվարից սկսվում է վեպի հրատարակույթունը Մ.Ն. Կատկովի «Русский вестник» ամսագրում։ Փետրվարին և մարտին գրողը աշխատում էր վեպի չորրորդ գրքի վրա, որը հրատարակեց ապրիլին։ Ոչ երկար ընդմիջումից հետո նա սկսեց գրել հինգերորդ գիրքը՝ «Pro և contra»: 1879 թվականի ապրիլի 30-ին Դոստոևսկին գրում է նամակ հրատարակիչ Ն.Ա. Լյուբիմովին, որտեղ ասված է, որ «մայիսյան ամսագրի նյութը ստիպված է ուշացնել», իսկ մայիսի 10-ին ուղարկում է հինգերորդ գրքի տեքստի առաջին կեսը։ Նամակում նա իր նյութի ուշացումը բացատրում է հետևյալ կերպ.
Դոստոևսկու ստեղծագործությունների մեկնաբանողները հիմք ընդունելով «Pro և contra» գրքի III—V գլուխների նշումները ենթադրում են, որ ի սկզբանե որոշված է եղել Ալյոշայի և Իվանի հանդիպումը գինետանը ավարտել Իվանի «ապստամբության» շարադրանքով նույնանուն գլխում։ Այդ գլուխների տարբեր սևագրություններ վերջանում են Ալյոշայի և Իվանի հեռանալով գինետնից։ Մեծն ինկվիզիտորի հիշատակումը այստեղ մինիմալ էր։ Ընդ որում հենց ինքը Դոստոևսկին չէր ենթադրում, որ առակը այդքան կընդարձակվի 5-րդ գրքի 5-րդ գլխում:Պլանավորված է եղել, որ Իվան Կարամազովի գաղափարներին հաջորդ գլխում հետևելու է դրանց հերքումը։ Ստեղծագործության մեջ հերքումը բացակայում է, իսկ նրա տեղը ամբողջությամբ զբաղեցնում է Մեծն ինկվիզիտորի մասին պոեմը։ Այդ հերքման մասին Դոստոևսկին հիշատակում է նաև Կ. Պ. Պոբեդոնոսցովին գրված նամակում.
Եթե նախորդ «Եղբայրները ծանոթանում են» և «Ապստամբություն» գլուխները պարունակում էին Ռուսաստանի հասարակական խնդիրների բավականին սուր նկարագրություն, ապա «Մեծն ինկվիզիտոր» գլուխը դիտարկում է ամբողջ եվրոպական հասարակության խնդիրները, ներառելով ովրոպական պատմության պատմա-փիլիսոփայական, կրոնական և էթիկական տեսակետները։ Գրողը յուրահատուկ ուշադրություն է դարձրել Իվան Կարամազովի աթեիզմի և ագնոստիցիզմի հիմնավորմանը։ Մի քանի անգամ նրա կողմից օգտագործվել է Իվանի թեզիսը մարդկության թուլության և անկատարության մասին։ Գլխի սևագրություններում կարելի է գտնել Ինկվիզիտորի փաստարկները Հիսուսի դեմ, որոնք, ըստ Դոստոևսկու մեկնաբանողների, խոսում են այն մասին, որ գրողը մեծ հետաքրքրությամբ է գրել կարամազովյան Աստծո դե ուղղված թեզիսների մասին։ «Ինկվիզիտոր. „Աստված ինչպես առևտրական։ Ես Քեզանից շատ եմ սիրում մարդկությունը“»: «Շատ բաներ, ասված այստեղ Իվանի շուրթերով, մոտիկ էր հենց վեպի հեղինակին»,- կարծում են նրանք։
Առակի հեղինակային մեկնաբանությունները
Մնացել են երեք հեղանակային մեկնաբանություններ առակին. դրանցից առաջինը իրենից ներկայացնում է նամակ «Գրողի օրագիրը» ընթերցողին՝ Վ. Ա. Ալեկսեևին, վերաբերվող Դոստոևսկու «հաց դարձած քարեր» բառերին, ասված գրողի կողմից 1876 թվականի «Գրողի օրագրի» մայիսյան համարում։ Այդ բառերի իմաստը կայանում էր նրանում, որ «Մի անհամապատասխան գաղափար» հոդվածում Դոստոևսկին քննարկում էր ինքնասպան մանկաբարձ Պիսարևայի նամակը, որտեղ նա ցուցումներ էր տալիս, թե ինչ անել մահավանից հետո մնացած ոչ մեծ գումարի հետ։ Գրողը այդ կտակից արեց անսպասելի եզրակացություն. «Այդ կարևորությունը տրված փողերին հնարավոր է ամբողջ կյանքի գլխավոր կարծրատիպի՝ «հաց դարձած քարերի» արձագանքն է»:Գրողը գտնում էր, որ Պիսարևայի մտքերը հատուկ են երիտասարդության դեմոկրատական տրամադրությանը, ձգտող սոցիալիստական ուտոպիայի, որտեղ «առաջին հերթին լինելու է հաց, և հացը բաժանվելու է հավասարապես, իսկ սեփականություններ չեն լինելու»։ Նա մտորում էր մարդկանց երիտասարդ սերնդի մասին, որոնք սպասում են «ապագա հասարակության կառուցմանը առանց անձնական պատասխանատվության» և որոնք, ըստ Դոստոևսկու չափազանցնում են փողի նշանակությունը։ Դոստոևսկին անում է վերջնական եզրակացություն. «Մի խոսքով, տեսնում է ամբողջ կյանքի ղեկավարող համոզմունքը, այսինքն՝ „եթե բոլորը լինեին ապահովված, կլինեին բոլորը և երջանիկ, չէին լինի աղքատներ, չէր լինի նաև հանցագործություններ“: Հանցագործություններ ընդհանրապես չկան։ Հանցագործությունը դա հիվանդագին վիճակ է, որը գալիս է աղքատությունից և դժբախտ միջավայրից...»: Վ. Ա. Ալեկսեևը իր նամակում խնդրում է պարզաբանել այդ միտքը։
1876 թվականի հունիսի 7-ին Դոստոևսկին պատասխան նամակում մեկնաբանեց իր այլաբանությունը. «Սատանայի գայթակղության մեջ միաձուլվել են աշխարհի երեք հսկայական գաղափարները»։ <…> «Դու Աստծո Որդին ես, այսինքն՝ ամեն ինչ կարող ես:Ահա այս քարերը, տեսնու՞մ ես ինչքան շատ են։ Քեզ մնում է միայն հրամայել և քարերը կվերածվեն հացերի»։<…> «„Քարեր և հացեր“ նշանակում է այսօրվա սոցիալական հարցը,նիջավայրը»։ <…> «Ներկայիս սոցիալիզմը Եվրոպայում, և մեզ մոտ էլ, ամենուր մի կողմ է տանում Քրիստոսին և առաջին հերթին հոգում է հացի մասին և պնդում է, որ մարդկության բոլոր դժբախտությունների պատճառը մեկն է՝ աղքատությունը, գոյության պայքարը։ <…> «Դրան Քրիստոսը պատասխանում էր. „մարդ միայն հացով չէ, որ ապրում է“». <…> «Սատանայի գաղափարը սազական էր միայն անասուն-մարդու համար». <…> «Եթե դրա հետ միասին չլինի հոգևոր կյանք, Գեղեցկության կատարելություն, ապա մարդ կտխրի, կմահանա, կխելագարվի, իրեն կսպանի, կամ էլ իրեն կտա հեթանոսական երևակայությանը»։ Սա առակի ծագման նախապատմության համեմատաբար ավելի նշանակալի վկայությունն է։ Մի անգամ ևս այդ նույն միտքը, բայց ավելի հակիրճ, Դոստոևսկին շարադրել է 1876 թվականի հունիսի 10-ին Պ.Պ. Պոտոցկիին գրված նամակում. «եթե մարդուն ասես՝ չկա մեծահոգություն, այլ կա գոյության տարերային պայքար (էգոիզմ), ապա դա նշանակում է խլել մարդուց անհատականությունը և ազատությունը։ Իսկ դա մարդը միշտ դժվարությամբ ու հուսահատությամբ է տալիս»։
Դոստոևսկին մտավախություն ուներ, կապված «Русский вестник» ամսագրի արձագանքի հետ, հատկապես Մ.Ն. Կատկովի, «Մեծն ինկվիզիտորը» խմբագրելու հարցում։ Իր նամակներում Կատկովի համախմբագիր Ն.Ա. Լյուբիմովին գրողը բացատրում էր իր վեպի իրական իմաստը, որպեսզի կանխարգելի պահպանողական հրատարակչության հնարավոր բացասական արձագանքը։ 1879 թվականի հունիսի 11-ի նամակում հենց նոր գրված «Pro և contra» հինգերորդ գլխի ուղարկման ժամանակ, նա ասում էր, որ անարխիզմի և սոցիալիզմի պարտությունը համարում է իր առաքելությունը, քաղաքացիական պարտքը։ Սա առակի երկրորդ և ավելի ընդարձակ մեկնաբանությունն է.
1879 թվականի հուլիսի 28-ին «Ապստամբություն» և «Մեծն ինկվիզիտոր» գլուխներն ավարտելուց Վ.Ֆ. Պուցիկովիչին ուղղված իր նամակի սեևագրությունում գրել է իր օրնական հեղինակային հպարտության և բավարարվածության մասին. «…երբեք ոչ մի ստեղծագործությանը չեմ նայել ավելի լուրջ քան սրան»։
«Կարամազով եղբայրների» ուսումնասիրողները ուշադրություն են դարձրել Դոստոևսկու կողմից արված տարբեր շեշտադրումներին Ն.Ա. Լյուբիմովին և Կ.Պ. Պոբեդոնոսցեվին ուղղված նամակներում և Վ.Ֆ. Պուցիկովիչի բառերում։ Եթե առաջին դեպքում Դոստոևսկին հիմնվում էր իր ժամանակակից սոցիալիստական հայացքների հակամարտության վրա, ապա երկրորդ դեպքում նա ոչ մի բառ չի ասել ստեղծագործության հակասոցիալիստական ուղղվածության մասին, հակամարտությունը միայն սեղմված է մինչև կաթոլիկության և պապության դեմ հակազդեցության։ Սոցիալիզմի քննադատությունը խլացվեց նաև «Մեծն ինկվիզիտորի» հրապարակախոսական ընթերցանության ժամանակ 1879 թվականի դեկտեմբերի 30-ին գրական առավոտում։ Այսինքն, կախված զրուցակցից հեղինակը ընդգծում էր իր մտահղացման այս կամ այն բաղկացուցիչ մասը։
Բայց Դոստոևսկու ամենաանկեղծ կարծիքը իր առակի մասին պահվել է գրողի 1880-1881 թվականների գրքույկում, այսինքն գրված նրա մահից ոչ շատ առաջ։
Եզրափակիչ հեղինակային մեկնավաբնությունը պատահաբար չէ ընգծում բացառման ուժը, կասկածների հնոցին, աթեիստական արտահայտությունների ուժը։ Ըստ հեղինակի հենց դրանք են կազմում «Կարամազով եղբայրների» կվինտէսենցիան, առանց դրանց վեպը որպես Դոստոևսկուն հատուկ «հզոր քննադատական պաթոսի և նրա բարոյակրոնական ուտոպիայի» արտահայտում չէր կարող գոյություն ունենալ։ Ա.Գ. Դոստոևսկայան հաստատում է, որ իր ամուսինը «հատկապես գնահատում էր „Կարամազովներում“ Մեծն ինկվիզիտորին, Զոսիմայի մահը» և որոշ այլ դրվագներ։
Մեծն ինկվիզիտորի նախատիպերը և գրական նախապատկերները
Մեծն ինկվիզիտորի կերպարի նախատիպերի հարցը դժվար է և ոչ միանշանակ։ Հակառակ տարածված կարծիքի Դոստոևսկին այդ կերպարը ստեղծելուց նպատակ չի ունեցել նկարագրել ինչ-որ կոնկրետ պատմական անձի, օրինակ իսպանական ինկվիզիցիայի հիմնադիր Թոմաս Տորկվեմադաին, կամ էլ ինկվիզիցիայի ինչ-որ այլ պարագլխի։ Լ.Պ. Գրոսսմանը գրել է, որ «առանձին գեղարվեստական կերպարի համար նախատիպերի բազմազանությունը սովորական երևույթ է Դոստոևսկու ստեղծագործություններում»։ Ավելին, այդ դոմինիկյան վանականի անունը ոչ մի անգամ չի հանդիպում գրողի ստեղծագործություններում, սևագրություններում կամ էլ նամակներում։ Ինչպես բազմիցս նշվել ք մեկնաբանողների կողմից, Դոստոևսկուն հետաքրքրում էր ներկան, այլ ոչ թե պատմությունը։ Եվ անգամ խոսելով Միջնադարի իրադարձությունների մասին, Դոստոևսկին միշտ մտածում էր այսօրվա և ապագայի մասին։ Նա բռնկված էր «ներկայի թախիծով»։
Դրա համար էլ Դոստոևսկու ժամանակակիցների համար ավելի ճշմարտացի էր թվում այն, որ Մեծն ինկվիզիտորի անվան տակ նկատի է առնվում Ռուսական կայսրության վերջին երեք թագավորությունների ազդեցիկ ռուս պալատական, Սուրբ սինոդի ապագա օբեր պրոկուրոր Կոնստանտին Պետրովիչ Պոբեդոնոսցևը։ Առակի հրատարակությունից միանգամից հետո կարդացողները և քննադատները սկսեցին զուգահեռներ տանել Պոբեդոնոսցևի և ինկվիզիտորի միջև։
Սակայն, ինչպես համոզիչ ապացուցեցին դոտոևսկագետերը «Կարամազով եղբայրների» մեկնաբանություններում, այդ զուգահեռը դժվար թե հատուկ արված լիներ առակի հեղինակի կողմից։ Բայց ամեն դեպքում, եթե Դոստոևսկու ստեղծագործությունը դիտարկել ավելի լայն հեռանկարում, Պոբեդոնոսցևի և Մեծն ինկվիզիտորի համեմատությունը պատահական չէ, հենց այդ եզրահանգմանն են եկել քսաներորդ հարյուրամյակի գրողներ և քննադատներ Գեորգի Չուլկովը և Աննա Զեգերսը։ Դոստոևսկուն և Պոբեդոնոսցևին միավորում էր մի քանի գաղափարական դրույթների նմանությունը, նրանք իրենց զգում էին նույն կոնսերվատիվ կուսակցության անդամ, բայց նրանց բաժանում էր բացարձակ տարբեր ընկալումը եկեղեցու կյանքում պետության դերի վերաբերյալ։ Այնուամենայնիվ նրանք շատ և վստահորեն նամակներ էին գրում միմյանց և թանկ էին գնահատում իրենց հարաբերությունները։
Պոբեդոնոսցևը Տերտի Ֆիլիպովի, Անատոլի Կոնիի, Ադրիան Շտակենշնեյդերի հետ միասին գրողի բարձրապաշտոն տեղեկատուների թվում էին, որոնք խորհուրդ էին տալիս նրան իրավական և եկեղեցական հարցերում, քանի որ իր ստեղծագործության մեջ Դոստոևսկին ձգտում էր մաքսիմալ ժշգրտության։ Պոբեդոնոսցևը, մասնավորապես, հաղորդում էր Դոստոևսկուն հոգևորականության կենցաղի և վանական կյանքի մանրամասները, եկեղեցական ծեսերի յուրահատկությունները։ Նրանց հարաբերությունները մանրամասն դիտարկվում են Լ.Պ. Գրոսսմանի «Դոստոևսկին և 1870-ական թվականների կառավարական շրջանները» աշխատությունում։ Պոբեդոնոսցևը գրել է հեղինակին առակի մասին. «Ձեր „Մեծն ինկվիզիտորը“ մեծ ազդեցություն է թողել ինձ վրա։ Ես քիչ բան եմ կարդացել այդքան ուժեղ»։ Դրա համար էլ չկան հիմքեր ենթադրելու, որ Դոստոևսկին կարող էր Պոբեդոնոսցևին նմանեցնել կարդինալին։
Մյուս կողմից, Դոստոևսկին որպես յոթանասունական թվականների հրապարակախոս մեծապես հետաքրքրված էր պապական Հռոմի քաղաքականությամբ, ինչի մասին բազմիցս գրել է «Գրողի օրագրի» էջերում։ Նրա հատուկ ուշադրությունը գրավում էր ֆրանսիացի կոմս Շամբորի և իսպանացի արիստոկրատ, Մադրիդում գահի հավակնորդ դոն Կարլոս Փոքրի գործունեությունը։ Դիրքը, որը զբաղեցնում էին այդ երկու քաղաքական գործիչները, ինչ-որ բանով հիշեցնում էր Կ.Պ. Պոբեդոնոսցևի ազդեցությունը պետական որոշումների ընդունման և ռուսական ինքնակալության կոնսերվատիվ քաղաքականության ձևավորման վրա, բայց Պոբեդոնոսցևի այդ դերը իր ամբողջ ուժով ի հայտ եկավ միայն Դոստոևսկու մահից հետո։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կրոնական գրականություն
Ալուս (Կիլիկիա)
Ալուս, գյուղ Կիլիկիայում։ Գտնվում էր Կլիլիկայի հարավարևելյան մասում։
Գյուղի մասին հիշատակություն կա Մազոեր Ռինալդիի կողմից։ Գյուղը մի շարք այլ գյուղերի հետ միասին պարգևվել է Անտիոքից հարավ գտնվող Հիվանդանոցային ասպետներին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիլիկիայի գյուղեր
Երանոս (այլ կիրառումներ)
Երանոս, կարող է վերաբերել՝
Վարդան Մամիկոնյան (այլ կիրառումներ)
Վարդան Մամիկոնյան, կարող է վերաբերել՝
Կոլոմիյայի շրջան
Կոլոմիյայի շրջան (Коломийський район), շրջան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզում։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1026,36 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 100511 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 97,93 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Սառա Ջեքսոն
Սառա Յորք Ջեքսոն (Sarah Yorke Jackson ), ԱՄՆ նախագահ Էնդրյու Ջեքսոնի թոռը։ Նա եղել է որպես Սպիտակ տան տիրուհի և եղել է Միացյալ Նահանգների առաջին տիկինը 1834 թվականի նոյեմբերի 26-ից մինչև 1837-ի մարտի 4-ը։
Կենսագրություն
Սառան ծնվել է 1803 թվականի հուլիսի 16-ին Ֆիլադելֆիա նահանգի՝ Փենսիլվանիա քաղաքում։ Նրա հայրը՝ Փիթեր Յորքը, նավարկության կապիտան և հաջողակ վաճառական էր, մահացել է 1815 թվականին։ Նրա մայրը, Մերի Հայնս Յորքը, մահացել է Նոր Օռլեանի ուղեորության ժամանակ։ Սառան ու նրա երկու քույրերը որբ են մնացել։ Դաստիարակվել են երկու մորաքույրների կողմից։
Սառան ամուսնացել է Էնդրյու Ջեքսոն կրտսերի՝ Էնդրյու Ջեքսոն ավագի խորթ որդու հետ, Ֆիլադելֆիայում 1831 թվականի նոյեմբերի 24-ին ։ Զույգը և նրանց երկու փոքր երեխաները մեկնել են Վաշինգտոն՝ ապրելու Նախագահ Ջեքսոնի հետ Սպիտակ տանը։ Հետագայում նա 15 տարի նկարիչ է եղել։
Նա մնացել է Սպիտակ տանը մինչև 1837 թվականը Ջեքսոնի պաշտոնավարման ժամկետի ավարտ։ Նա ապրում էր Էրմիտաժում ամուսնու և հորեղբայրի հետ։ Քաղաքացիական պատերազմի բռնկումից անմիջապես առաջ տեղափոխվել է Միսիսիպի։ Ավելի ուշ նա տեխափողվել է Թեննես և ապրել է մինչև իր մահը։
Պուլենվիլ
Պուլենվիլ (Poulainville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1372 մարդ, բնակչության խտությունը` 108.89 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.6 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 6 կմ հյուսիս։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 851 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 564-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 287։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 66,3 %։ 564 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 515 անձ (263 տղամարդ և 252 կին)։ Գործազուրկ են եղել 49 անձ (22 տղամարդ և 27 կին)։ 287 անաշխատունակներից 90-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 91-ը` թոշակառուներ, իսկ 106-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ալուսաինչ
Ալուսաինչ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում։
Եղել է հայաբնակ գյուղ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Մհեր Մկրտումյան (բժիշկ)
Մհեր Միքայելի Մկրտումյան, հայ բժիշկ, օրթոդոնտ-ստոմատոլոգ, Ռուսաստանի Օրթոդոնտների Պրոֆեսիոնալ Միության և  մի շարք միջազգային միությունների անդամ։
Կենսագրություն
Մհեր Մկրտումյանը ծնվել է 1980 թվականին։ Ավարտել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանի  ատամնաբուժության ֆակուլտետը, որից հետո՝ 1996-2002 թվականներին ստացել է հետդիպլոմային կրթություն և ստացել բժիշկ-ստոմատոլոգ-օրթոդոնտի որակավորում ։ Ձեռնարկությունների կառավարման մասնագետի որակավորում ստացել է 2007 թվականին՝ Կրթության Միջազգային Ակադեմիայում ։ Մհեր Մկրտումյանը հանդիսանում է «Մեդեսի» ստոմատոլոգիական կենտրոնի հիմնադիր և տնօրեն։ Կլինիկան 2014 թվականին արժանացել է «Տարվա առաջատար ստոմատոլոգիական կլինիկա» կոչմանը ։
2002 թվականից զբաղվում է դասախոսությամբ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հայ ատամնաբույժներ
Տոռելյաս դե Լյոբրեգատ
Տոռելյաս դե Լյոբրեգատ (կատ.՝Torrelles de Llobregat), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Բարսելոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը մտնում է Բաիսկ Լոբրեգատ շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը կազմում է 13.55 կմ2։ Բնակչությունը 5526 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Եղեգնուտ (այլ կիրառումներ)
Եղեգնուտ, կարող է վերաբերել՝
Անա Բոտելյա
Անա Մարիա Բոտելյա Սերանո (Ana María Botella Serrano, ), իսպանացի քաղաքական և պետական գործիչ, Իսպանիայի ժողովրդական կուսակցության անդամ։
Կենսագրությւոն
Անա Մարիա Բոտելյա Սերանոն ծնվել է 1953 թվականի հուլիսի 23-ին Մադրիդում, Իսպանիա։ Անա Բոտելյան դիպլոմավորված իրավաբան է, ավարտել է Կոմպլուտենսե համալսարանը։ 2007 թվականից Անա Բոտելյան եղել է Մադրիդի քաղաքային խորհրդի անդամ և զբաղվել էկոլոգիայի և տրանսպորտի հարցերով։ 2011 թվականի դեկտեմբերի 27-ին քաղաքային խորհրդում Ժողովրդական կուսակցության խմբակցության ձայների մեծամասնությամբ ընտրվել է Իսպանիայի մայրաքաղաքի՝ Մադրիդի քաղաքապետ՝ դառնալով այդ պաշտոնում առաջին կինը։ Նա փոխարինել է Մադրիդի քաղաքապետ Ալբերտո Ռուիս Գալյարդոնին, որը նշանակվել է Մարիանո Ռախոյի կառավարությունում արդարադատության նախարար։ Անա Բոտելյան 1977 թվականից ամուսնացած է Իսպանիայի նախկին վարչապետ Խոսե Մարիա Ասնարի հետ, նրանք ունեն երեք երեխա։ Անա Բոտելյան ամուսնու նման հարում է իր կուսակցության պահպանողական թևին։ Նա քննադատության է ենթարկել սոցիալիստների որոշումը միասեռ ամուսնությունների օրինականացման մասին, ինչով մամուլում վաստակել է «խնձորի և տանձի թագուհի» մականունը, քանի որ նրա կարծիքով «խնձորն ու տանձը չեն կարող լինել երկու խնձոր» ։
2013 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Անա Բոտելյան հանդես է եկել ՄՕԿ-ի անդամների առջև՝ ներկայացնելով Մադրիդի հայտը 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերին։ Ելույթի ժամանակ անգլերեն խոսել է ուժեղ շեշտադրմամբ՝ ժամանակ առ ժամանակ օգտագործելով իսպաներեն բառեր։ Ելույթն արագ դարձել է համացանցային մեմ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կին նախարարներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Իսպանիայի պետական գործիչներ
Կոսովի շրջան
Կոսովի շրջան (Косівський район), շրջան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզում։
Ստեղծվել է 1939 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կոսով ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 986 կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Վիկտոր Նապոլեոն Բոնապարտ
Վիկտոր, աքայազն Նապոլեոն, Մոնֆորի տիտղոսակիր 4-րդ արքայազն (Napoléon Victor Jérôme Frédéric Bonaparte, ), ֆրանսիական գահին բոնապարտիստների հավակնորդն էր, 1879 թվականից մինչև իր մահը՝ 1926: Նա իր հետևորդների կողմից հայտնի էր որպես Նապոլեոն V:
Բոնապարտի ժառանգորդ
Նա 18 տարեկանում նշանակվել է Բոնապարտների տան գլխավոր, Նապոլեոն Էժենի կամքով, ով մահացել է 1879 թվականին, այսպիսով Վիկտորը սկսեց իրեն անվանել Նապոլեոն 5-րդ, չնայած այն հանգամանքին, որ բոնապարտիստների մեծ մասը նախընտրում էին նա կրտսեր եղբորը՝ Ռուսական գվարդիայի գնդապետ արքայազն Լուիին ։ 1886 թվականի մայիսին Ֆրանսիական Հանրապետությունը արտաքսել է նախկին կառավարող դինաստիայի բոլոր իշխաններին, այսպիսով արքայազն Վիկտորը լքեց Ֆրանսիան, Բելգիայում աքսորվելու համար ։
Մահ
Արքայազն Վիկտորը մահացել է 1926 թվականի մայիսի 3-ին Բրյուսելում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բոնապարտներ
Հաղթանակի 50-ամյակի պողոտա (Լենինոգորսկ)
Հաղթանակի 50-ամյակի պողոտա (Проспект Пятьдеся́т лет Побе́ды)՝ պողոտա Թաթարստանի Լենինոգորսկ քաղաքում։ Անվանվել է Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակի տարելիցի առթիվ։
Տեղայնք
Հաղթանակի 50-ամյակի պողոտան ձգվում է հյուսիս-արևմուտքից դեպի Լենինոգորսկ քաղաքի հարավ-արևելք՝ Շաշինի պողոտայի հատման վայրից մինչև Պրոմիշլեննայա փողոց։
Հատվող պողոտաներ՝
Հատվող փողոցներ՝
Օբյեկտներ պողոտայում
Հաղթանակի 50-ամյակի պողոտայում են միավորվում երկու հուշարձաններ՝ Հավերժական կրակը և Թաթարական նավթի հայտնաբերողների հուշարձանը։ Հավերժական կրակից դեպի նավթի ցայտաղբյուրը ձգվելով՝ այն խորհրդանշում է ժամանակի կապը, սերունդների կապը ։ Լենինոգորսկը տվել է Խորհրդային Միության 12 հերոս, 3 փառքի շքանշանակիր, Սոցիալիստական աշխատանքի 23 հերոս։
Հերոսների ծառուղի
Հերոսների ծառուղին ստեղծվել է որպես անկեղծ երախտագիտության նշան ի հիշատակ այն հերոսների, ովքեր հաղթանակ տարան մարտադաշտերում։ Նրանց պատվին Հաղթանակի 50-ամյակին նվիրված պողոտայում կառուցվել է հուշահամալիր՝ ծառուղու երկու կողմերում լենինոգորսկցի ընկած մարտիկների 12 հուշարձաններն են և Փառքի կոթող։ Հավերժական կրակն այրվել է 1970 թվականին Խորհրդային Միության հերոս Սամատ Սադրիևի կողմից ։ 2010 թվականին պողոտայում տեղադրվեց «Փառքի շքանշանի երեք ասպետների» և «Ընկածների ցանկը» խորաքանդակը, 2011 թվականին՝ «Թիկունքային աշխատողներ» խորաքանդակը։
«Փառքի շքանշանի երեք ասպետների» խորաքանդակ ՝
Լենինգորսկի շրջանից 11666 մարդ պատերազմ է գնացել, որոնցից 6789-ը չի վերադարձել ։ 2010 թվականին ընկած մարտիկների հիշատակին հուշատախտակ է տեղադրվել։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լենինոգորսկի փողոցներ
Պոզիեռ
Պոզիեռ (Pozières), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2005 թվականի դրությամբ կազմում է 238 մարդ, բնակչության խտությունը` 73.46 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.24 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 35 կմ հյուսիս-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 159 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 118-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 41։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,2 %։ 118 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 102 անձ (56 տղամարդ և 46 կին)։ Գործազուրկ են եղել 16 անձ (8 տղամարդ և 8 կին)։ 41 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 22-ը` թոշակառուներ, իսկ 9-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Միքայել Հայրապետյան (այլ կիրառումներ)
Միքայել Հայրապետյան անուն ազգանունը կրում են՝
Մերիչել Բատետ
Մերիչել Բատետ Լամանյա (Meritxell Batet Lamaña, ), իսպանացի քաղաքական և պետական գործիչ, Կատալոնիայի սոցիալիստական կուսակցության անդամ։ 2018-2019 թվականներին Պեդրո Սանչեսի կառավարությունում զբաղեցրել է Իսպանիայի տարածքային քաղաքականության նախարարի պաշտոնը ։ 2019 թվականի մայիսի 21-ից զբաղեցնում է Իսպանիայի կոնգրեսի պատգամավորների նախագահի պաշտոնը ։
Նահապետ Ասատրյան
Նահապետ Արտակի Ասատրյան, հայ զինվորական, պայմանագրային զինծառայող, զոհվել է Քարվաճառի ուղղությամբ հակառակորդի դիվերսիոն հետախուզական ներթափանցման փորձի ժամանակ։
Կենսագրություն
Հունվարի 20-ին լույս 21-ի գիշերը՝ ժամը 03։00-ի սահմաններում ղարաբաղա-ադրբեջանական հակամարտ զորքերի շփման գծի Քարվաճառի ուղղությամբ հակառակորդի հերթական դիվերսիոն հետախուզական ներթափանցման փորձի ժամանակ զոհված հայ պայմանագրային զինծառայող ։
Մերիչել Բատետ
Կենսագրություն
2013 թվականի փետրվարին Մերիչել Բատետը Կատալոնիայի սոցիալիստական կուսակցության մի քանի այլ պատգամավորների հետ միասին Կատալոնիայի սոցիալիստների խմբակցությունը քվեարկել է Կոնգրեսում կատալոնացի անջատողականների առաջարկած ընթացակարգի օգտին, որը թույլ է տվել հանրաքվե նախաձեռնել Իսպանիայի մնացած մասի հետ Կատալոնիայի հարաբերությունների ապագայի վերաբերյալ, և վճարել դրա համար սահմանված 600 եվրո տուգանք ։ 2014 թվականի հուլիսին Մերիչել Բատետը նշանակվել է Իսպանիայի սոցիալիստական բանվորական կուսակցության դաշնային գործադիր հանձնաժողովում կրթության հարցերով քարտուղար ։ 2015 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում առաջադրվել է Իսպանիայի սոցիալիստական բանվորական կուսակցության Մադրիդի ընտրական ցուցակի երկրորդ համարի համարի ներքո՝ գլխավոր քարտուղար Պեդրո Սանչեսի հետ միասին ։ Սանչեսի հանձնարարությամբ եղել է նախընտրական ծրագրի և փորձագետների խմբի աշխատանքների համակարգողը, որոնք առաջարկություններ են պատրաստել Իսպանիայի սահմանադրության վերանայման վերաբերյալ։ 2016 թվականի փետրվարին Բատետը Պեդրո Սանչեսի վստահված անձանցից մեկն էր այլ քաղաքական կուսակցությունների հետ բանակցությունների ժամանակ կառավարություն, այլընտրանքային ժողովրդական կուսակցություն ձևավորելու նպատակով։ 2016 թվականի ապրիլին Մերիչել Բատետը Կարմե Չակոնի հրաժարականից հետո խորհրդարանական ընտրություններում գլխավորել Է Կատալոնիայի սոցիալիստական կուսակցության ընտրական ցուցակը , որոնք նշանակված էին 2016 թվականի հունիսին ։
Նահապետ Ասատրյան
Կենսագրություն
33-ամյա Նահապետ Ասատրյանն Արագածոտնի մարզի նախկին Ապարանի շրջանի Լուսագյուղ համայնքից էր, ամուսնացած էր, 3 երեխա ուներ։ Երեխաները անչափահաս են, իսկ ամենափոքրը լույս աշխարհ է եկել ամիսներ առաջ՝ սրտի հիվանդությամբ ։ Նահապետ Ասատրյանը հետմահու պարգևատրվել է Մարտական ծառայության մեդալով ։
Մերիչել Բատետ
Կենսագրություն
Մարիանո Ռախոյի կառավարությանն անվստահություն հայտնելուց հետո Մերիչել Բատետը ընդգրկվել է Պեդրո Սանչեսի գլխավորած նախարարների նոր կաբինետի կազմում և զբաղեցրել է պետական կառավարման նախարարի պաշտոնը ։ 2019 թվականի արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններում Մերիչել Բատետը վերսկսել է Կոնգրեսի պատգամավորի իր մանդատը ։ 2019 թվականի մայիսի 21-ին Իսպանիայի պատգամավորների Կոնգրեսի առաջին նիստում Մերիչել Բատետն ընտրվել է Իսպանիայի խորհրդարանի ստորին պալատի նախագահ ։
Նահապետ Ասատրյան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարտական ծառայության մեդալակիրներ Կատեգորիա:Հայ զինվորականներ Կատեգորիա:1982 ծնունդներ Կատեգորիա:2015 մահեր
Մերիչել Բատետ
Կենսագրություն
Մերիչել Բատատը 2005-2016 թվականներին ամուսնացած է եղել Ժողովրդական կուսակցությունից Կոնգրեսի պատգամավոր Խոսե Մարիա Լասալի հետ ։ 2013 թվականին նրանք ունեցել են երկվորյակ դուստրեր՝ Ադրիանան և Վալերիան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կատալոնիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:21-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սահմանադրական իրավունքի մասնագետներ Կատեգորիա:Կին նախարարներ Կատեգորիա:Իսպանիայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Իսպանացի իրավաբաններ Կատեգորիա:Փաստաբաններ
Յուրի Հարությունյան (պատմաբան)
Յուրի Վարդանի Հարությունյան, խորհրդային և ռուս, հայազգի պատմաբան, ազգագրագետ, էթնոսոցիոլոգ, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ, պատմության և սոցիոլոգիայի թղթակից անդամ, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1929 թվականին Դոնի Ռոստով քաղաքում։ 1949 թվականին ավարտել է Երևանի մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետը։ Որոշ ժամանակ զբաղվել է մանկավարժությամբ, այնուհետև ընդունվել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ Ինչպես 1952 թվականի պաշտպանած թեկնածուական ատենախոսությունը, այնպես էլ 1964 թվականինին դոկտորակա ատենախոսությունը նվիրված էին գյուղերի սոցիալական խնդիրներին ։ 1971 թվականին ստացել է պրոֆեսորի կոչում։ 1964-1965 թվականներին ավագ դասախոս է աշխատել Մոսկվայի պետական համալսարանում, 1966—1969 թվականներին՝ սոցիոլոգիայի և փիլիսոփայության ֆակուլտետի լաբորատորիայի վարիչ։ Նրա աշխատությունները հիմնականում վերաբերվում են էթնոսոցիոլոգիական հետազոտություններին։ Նրա ղեկավարությամբ Հայաստանում 1976-1980-ական թվականներին իրականացվել է առաջին էթնոսոցիոլոգիական հետազոտությունը։ Հետագայում այդ հետազոտությունները կրկնվեցին 1993, 2003, 2005, 2007 և 2010 թվականներին։ 2008 թվականին ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիան նրան ընտրել է ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ։
Մահացել է 2016 թվականի հունիսի 26-ին։ Թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանատանը, կնոջ՝ Մայա Պոնկրատովայի (1925—1999) և ծնողների կողքին։ Ունի մեկ աղջիկ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պատմական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Խորհրդային պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ պատմաբաններ Կատեգորիա:Հայ ազգագրագետներ Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Հայ սոցիոլոգներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ԳԱ թղթակից անդամներ
Սպառողների իրավունքների պաշտպանության միջազգային օր
Սպառողների իրավունքների օր (Սպառողների իրավունքների պաշտպանության միջազգային օր, Սպառողների իրավունքների միջազգային օր) (World Consumer Rights Day), ամենամյա տոն, որը նշվում է մարտի 15-ին։ Առաջին անգամ նշվել է 1983 թվականին։
Սպառողների իրավունքների օրն աշխարհում
Ամենաբարձր մակարդակով սահմանվել է սպառող հասկացությունը։ Ջոն Քենեդին սպառողների չորս հիմնարար իրավունք է առանձնացրել.
Ավելի ուշ նրանք բազմաթիվ երկրներում հիմք են դրել սպառողների իրավունքների պաշտպանության մասին օրենքը, այդ թվում՝ Հայաստանում։
1960 թվականին հիմնադրվել է «Consumers International (CI)» շահույթ չհետապնդող ընկերությունը՝ Սպառողների համաշխարհային կազմակերպությունը։ Կազմակերպությունն աշխատում է ավելի քան 50 տարի։ Միավորում է ավելի քան յոթանասուն զարգացած ժողովրդավարական պետություններից սպառողների իրավունքների պաշտպանության շուրջ երկու հարյուր հասարակական և պետական կազմակերպություն։
«Consumers International»-ի սկզբունքներն են.
«Consumers International»-ը պաշտպանում է սպառողների իրավունքները ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ում և ՄԱԿ-ում, տրամադրում կրթական և իրավական օգնություն։
1985 թվականի ապրիլի 9-ին ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան ամրագրել է սպառողների իրավունքների պաշտպանության ուղեցույցները։ Այսուհետ սպառողների իրավունքները իրավաբանորեն ճանաչված են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մարտ ամսվա տոներ Կատեգորիա:Սպառողների իրավունքներ Կատեգորիա:Մարտի 15 Կատեգորիա:Միջազգային օրեր
Պրուվիլ
Պրուվիլ (Prouville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 303 մարդ, բնակչության խտությունը` 34.39 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.81 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 31 կմ հյուսիս-արևմուտք։