cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իսպանական ժառանգության համար պատերազմ
Գործողություններն Իտալիայում
1704 թվականին Իտալիայում ռազմական գործողությունները սկսվեցին հունվարի 11-ին Կաստելնուովո դի Բորմիդայի մոտ Վանդոմի հաղթանակով, ով ջախջախեց Սոլարիի 5-հազարանոց ջոկատը։ Նրա հակառակորդը ունեցավ 600 սպանված և վիրավոր։ Այնուամենայնիվ, այդ փոքր պատերազմը լուրջ հետևանքներ չունեցավ, առավել ևս որ դրանից հետո ֆրանսիացիները գրեթե երեք ամիս անգործության էին մատնվել։ Վերջապես, ստանալով Վիկտոր Ամադեյի զորքերի (19 հազար)՝ դեպի Կազալ շարժի մասին՝ Վանդոմը որոշեց հարձակվել սավոյացիների վրա և մայիսի 8-ին 29-հազարանոց զորքով դուրս եկավ Կրեչենտինոյից։ Սակայն, տեղեկանալով Վանդոմի տեղաշարժի մասին, Վիկտոր Ամադեյը նահանջեց՝ կորցնելով միայն իր առերգարդը (վերջապահ որժեր), որըմայիսի 11-ին Կրեչենտինոյի մոտ ոչնչացվել էր։ 1704 թվականին Իտալիայում հետագա գործողությունները սահմանափակվեցին մի շարք ամրոցների պաշարումով։
Գործողությունները Հռենոսում
Հռենոսում և Բավարիայում 1704 թվականիռազմարշավը սկսվեց Տալարի շուրջ 18-հազարանոց բանակի շարժով դեպի Զաարբրյուքեն և Ֆալսբուրգ։ Այդ տեղաշարժը սպառնում էր Մայնցին ու ստորին Հռենոսին (ապրիլի 23)։ Մայիսի 9-ին Կուանի 10-հազարանոց ջոկատը հասավ Սավերնա և մայիսի 13-ին անցավ Հռենոսը։ Տալարի հիմնական ուժերը հասան մինչև Բրիզախ, իսկ հետագա օրերին (մայիսի 14 և 15) վերցրեցին Ադելհաուզենն ու Ցուրլամբենը՝ ձգտելով կապ հաստատել մարշալ Մարսենայի բանակի հետ, ով մայիսի 4-ին ժամանել էր Ուլմ։ Մայիսի 29-ին Դոնաուվերտի մոտ կուրֆուր Բավարացին միացավ Մարսենի բանակի հետ (28 հազար ֆրանսիացիներ և 32 հզար բավարացիներ)։ Միացումից հետո նրանք սկսեցին առաջխաղացումն ընդդեմ Բադենի մակգրաֆի, ով այդ ընթացքում հասցրել էր նվաճել Մեսկիրխն ու ամուր կանգնել Մունդերկինգենի մատույցներում իր 42-հազարանոց զորքով։
Մայիսի 16-ին, երբ Տալարը կապ հաստատեց Մարսենի հետ, դուքս Մալբորոն31-հազարանոց բանակով դուրս եկավ Մաստրիխից և Բուա լե Դյուկով ու Ռումոնդով ուղևորվեց դեպի Բոն։ Բոն գնալու ճանապարհին նրան պետք է միանային Լյունբերգի, Հանովերի և Հեսսենի զորաջոկատները, ինչը կավելացներ նրա զորքի քանակը կրկնակի։ Մայիսի 23-ին Մալբորոն հասավ Բոն, իսկ մայիսի 25-ին՝ Կոբլենցա ։
Այդ ընթացքում Մալբորոն մայիսի 26-ին անցավ Հռենոսը և այնուհետև շարժվեց Հռենոսի երկայնքով՝ Ցվինգենբերգով ու Վեյնհեյմով ուղևորվեց դեպի Նեկարու։ Այստեղ հունիսի 3-ին նա Լադենբուրգի մոտ ճամբար տեղակայեց։ Ֆիլիպսբուրգի մոտ կամրջի կառուցման հետ կապված այդ շաչժը ֆրանսիական գեներալների մոտ առաջացրեց այն միտքը, որ Մալբորոն նախապատրաստվում է Լադաուն գրավել։ Այդ իսկ պատճառով Վիլերուան շարժվեց դեպի Լյուքսեմբուրգ, իսկ Տալարը՝ Ստրասբուրգից դեպի Լաուտերբուրգ։ Ֆրանսիական ուժերի թվաքանակը հասնում էր մինչև 58 հազարի՝ չհաշված Մոզելի մոտ տեղակայված հեծելազորային ջոկատները, Ուլմի մոտ գտնվող Մարսենի բանակը և Լաուվինգենի մոտ գտնվող ամրացված ճամբարում տեղակայված կուրֆուր Բավարացու 32-հազարանոց զորքը ։
Հունիսի 22-ին Մալբորոն մոտեցավ Ուլմին, որտեղ միացավ Բադենի մակգրաֆի 32-հզարանոց բանակին։ Մալբորոյի և մակգրաֆի զորքի ընդհանուր թվաքանակը 63 հազար էր։ Կանգ առնելով Բավարիա ներխուժման որոշման վրա, որպեսզի այն մնացած ռազմական գործողությունների թատերաբեմից՝ հունիսի 30-ին դաշնակիցները շարժվեցին դեպի Դոնաուվերտ։ Նրանք ցանկանում էին այդ քաղաքի գրավումով ապահովել իրենց անցումը Դանուբով։ Շելենբերգի մոտ կոմս դը Արկոյի հրամանատարությամբ գործող բավարացիների 10-հազարանոց առաջապահ ջոկատը՝ հուլիսի 5-ին դաշնակիցները առանց կռվի վերցրեցին Դոնաուվերտը, որտեղից Մաքսիմիլիանը հեռացել էր դեպի Աուգսբուրգ, իսկ հուլիսի 23-ին հասել Ֆրիդբերգ ։
Մինչև տեղի էին ունենում նշված իրադարձությունները, Վիլերուան մնում էր ստորին Էլզասում գտնվող իր ճամբարից։ Հունիսի 23-ին թագավորը կարգադրեց Տալարին Շվարցվալդով սկսել հարձակողական գործողություններ այն դեպքում, երբ Վիլերուան պետք է սահմանափակվեր ուժի ցուցադրությամբ։ Հուլիսի 1-ին Տալարը 26-հազարանոց զորքով Ստրասբուրգի մոտ անցավ Հռենոսը և, ուղևորվելով Օֆենբուրգով, օգոստոսի 3-ին Աուգսբուրգի մոտ միացավ կուրֆուր Մաքսիմիլիանոյին։ Դաշնակիցների միացյալ ուժերը հաշվվում էին շուրջ 57 հազար։
Ինչ վերաբերում է Եվգենիին, ապա նա 16-հազարանոց զորքով Իտալիայից ուղևորվեց Մալբորոյի հետ միավորման։ Օգոստոսի 11-ին Շենֆելդի մոտ տեղի ունեցավ միացումը։ Միացյալ բանակն ուներ 70 գումարտակ, 180 էսկադրոն և 52 հրանոթ (ընդհանուր 60 հազար) ընդդեմ հակառակորդի 82 գումարտակի, 150 էսկադրոնի և 100 հրանոթի (ընդհանուր 58 հազար) ։
Դեռևս օգոստոսի 6-ին ֆրանսիա-բավարական բանակը լքեց աուգսբուրգյան ճամբարը և օգոստոսի 12-ին տեղակայվեց Բլենհեյմի ու Օբեր Կլաուի միջև, իսկ կուրֆուրն ու Մարսենը՝ Օբեր Կլաուի և Լյուցինգենի միջև։ Օգոստոսի 13-ին ՀյոխշթադտԻ ճակատամարտը։ Ֆրանսիացիներն ու բավարացիները ծանր պարտություն կրեցին։ Տալարը գերի ընկավ, և Մարսենը դեպի Ստրասբուրգ տարավ ֆրանսիական բանակի փրկված մնացորդները։ Կուրֆուրը հեռացավ Բելգիա այն բանից հետո, երբ այդ հաղթանակի դաշնակիցների ձեռքը հանձնեց ամբողջ Բավարիան։ Մինչև օգոստոսի 19-ը դաշնակիցները մնացին ճակատամարտի դաշտում և Ինգոլշթադից իրենց մոտ հրավիրեցին Բադենի մակգրաֆին։
Ուլմի գրավման համար թողնելով գեներալ Տունգենի 11-հազարանոց ջոկատը, որը քաղաքը պաշարեց օգոստոսի 23-ին՝ նրանք շարժվեցին դեպի Ֆիլիպսբուրգ և սեպտեմբերի 8-ին ու 9-ին անցան Հռենոսը։ Սեպտեմբերի 11-ին հանձնվեց Ուլմը։ Այդ նույն օրը մակգրաֆը, անցնելով Հռենոսը, պաշարեց В этот же день маркграф, перейдя Рейн, осадил Լանդաուն։ Նոյեմբերի 24-ին ամրոցն ընկավ, իսկ մեկ ամիս առաջ՝ հոկտեմբերի 29-ին, դաշնակիցներին էր հանձնվել Թրիերը։ Դեկտեմբերի 20-ին Տրաերբախի գրավումով ավարտվեց Հռենոսում 1704 թվականին տեղի ունեցող ռազմական գոործողությունները։
Գործողություններն Իսպանիայում
Ֆիլիպ Անժուրացին ուներ ոչ ավել քան 26-27 հազար զինվոր։ Բադախոսի մոտ գտնվում էր Տսերկլաս Տիլիի 9,5-հազարանոց ջոկատը, որը Պորտուգալիայում պետք է նվաճեր Պորտալեգրոն, ինչից հետո առաջ ընթանար դեպի Տախո գետ։ Բադախոսից հարավ՝ Սալվատիերի մոտակայքում, տեղակայված էր ֆրանսիական բանակի գլխավոր հրամանատար մարշալ կոմս Բերվիկն իր 16-հազարանոց բանակով։ Նա պարտավորված էր է նվաճել Տախո գետի աջ ափի ամրացված հատվածները, հասնել մինչև Վիլյա Վեգա և, իրեն միացնելով Տսերկլաս Տիլիի ջոկատը, սկսել Աբրանտեսի վրա հարձակումն այն ժամանակ, երբ դոն Ռոնկիլիոյի 15-հազարանոց հեծելազորը դիվերսիոն գործողություններ կկատարի Ալմեյդայի ուղղությամբ։
Մայիսի 4-ինզորքերը սկսեցին իրենց զորաշարժերը։ Նույն օրը Բերվիկը պաշարեց Սալվատիերը, որը հանձնվեց երկու օր անց։ Այնուհետև մինչև մայիսի 22-ը նվաճեց Սեգուրը, Ռոսմանինգալմը, Մոնսանտոն և Կաստել Բրանկոն։ Բացի այդ, մարշալին բախտ էր վիճակված հանկարծակի հարձակմամբ գրավել Սերա Էստրեխը, ինչից հետո Տախո գետի վրա կամուրջ կառուցեց ու ուղևորվեց դեպի Վիլյա Վեգա։
Այդ ընթացքում Տսերկլաս Տիլին, ով մնացել էր Էստրեմոս Շոմբերգում, չէր կարողանում առաջ շարժվել, ինչի հետևանքով Բերվիկը որոշեց ինքն անձամբ գնալ նրան ընդառաջ։ Կամրջի պահպանության համար թողնելով 2 գումարտակ և 1 էսկադրոն և Կաստել Բրանկոյում՝ 5 գումարտակ և 15 էսկադրոն՝ նա անցավ Տախոն, հունիսի 7-ին Պորտալեգրոյի մոտ միացավ Տսերկլասի հետ և պաշարեց Պորտալեգրոն, որը հանձնվեց հունիսի 8-ին։ Շնորհիվ քաղաքների նվաճումների ու պաշարումների հետևանքով առաջացած հետաձգումների՝ հակառակորդը հասցրեց ամրանալ Վիլյա Վեգայի ու Աբրանտեսի միջև և վերահսկել ինչպես այդ բնակավայրերը, այնպես էլ դեպի Լիսաբոն տանող ճանապարհը։
Բերվիկի բանակի աջ թևի (դոն Ռինկոլիոյի ջոկատ) դեմ գործելու համար Ալմեյդայում հավաքվեց Լաս Մինասի 11-հազարանոց զորքը։ Վերջինը վերցրեց Մոնսանտոն և շարժվեց ուղիղ դեպի Սարսա, որը հանդիսանում էր իսպանական բանակի ռազմաբազան։ Սարսան փրկելու համար Բերվիկը, Դուրոյի մոտ միանալով Ռոնկիլիոյի հետ և Կաստել Բրանկոյից իր կողմը գրավելով 13-հազարանոց ջոկատ, շարժվեց Լաս Մինասին ընդառաջ, ով, սակայն կռվից խուսափեց և հեռացավ Պենա Մակոր։ Դրանից հետո մարշալը շտապեց միանալ Ֆիլիպ Անժուրացու հետ, ով կանգնած էր Տախոյի ձախ ափին՝ Վիլյա Վեգայի մոտ։ Այդ ընթացքում Անդալուզիայից Բերվիկը ստացավ 6-հազարանոց համալրում, որը ղեկավարում էր գեներալ Վիլյադարիասը։ Նրան անմիջապես կարգադրվեց գրավել Կաստել Վիդը։ Փոքր ամրոցը հանձնվեց չորս օր անց։
Քանի որ սկսվել էին սաստիկ շոգերը, հուլիսին ռազմական գործողությունները դադարեցվեցին. երկու բանակների զորքերը տեղակայվեցին իրենց ճամբարներում։ Վիլյադարիսը վերադարձավ Անդալուզիա, Տսեկլասը Բադախոս, Ագիլյարը՝ Ալկանտարու, Լաս Մինասը հեռացավ դեպի Ալմեյդա, իսկ Բերվիկը տեղակայվեց Դուերո և Սերա դե Հատայի միջև։
Ռազմական գոործողությունները վերսկսվեցին միայն սեպտեմբերին, բայց որոնք այդպես էլ վճռորոշ բնույթ չունեցան։ Արդեն հոկտեմբերի 12-ին զորքերը հեռացան և սկսեցին նախապատրաստվել ձմեռելուն։ Մի քանի օր անց՝ հոկտեմբերի 21-ին, անգլիական ադմիրալ Լիկը պաշարեց իսպանական Ջիբրալթար ամրոցը։
Գործողությունները ծովում
1704 թվականին դաշնակիցների նավատորմը պետք է Լիսաբոն տեղափոխեր նրանց կողմից իսպանական գահին առաջադրված Կառլ III-ին 10 հազար հետևակի ու 2 հազար հեծելազորի հետ միասին, իսկ այդ նավատորմին կարգադրվել էր աջակցել ցամաքային զորքերի ռազմական գործողություններին պատերազմի իսպանական թատերաբեմում։ Բայց դաշնակիցները այդ գործողությունները համարում էին ոչ ավել քան պարզապես դիվերսիաներ պատերազմի ընդհանուր թատերաբեմի աջ թևում (Իսպանիա -Ֆրանսիա -հյուսիսային Իտալիա - Դանուբ)։ Այդ գործողություններով նրանք ցանկանում ին ավստրիացիներին հնարավորույթուն տալ ձախ թևում առաջ անցնել ֆրանսիացիներին։ Դրան պետք է նպաստեր դաշնակիցների նավատորմը՝ գործելով ընդդեմ Միջերկրական ծովում գտնվող իսպանական նավահանգիստների, Տուլոնում գտնվող ֆրանսիացիների իենտրոնի ու հյուսիսային Իտալիայի դեմ։
Միջերկրական ծովում Ֆրանսիայի համար անհրաժեշտ ծովային ուժերի հարցը հրատապ էր, և Լյուդովիկ XIV-ը որոշեց կիրառել բոլոր ուժերը, որպեսզի հավաքի այնտեղ իր նավատորմը։ Ամբողջ ձմեռ նավահանգիստներում իրականացվում էին նախապատրաստական մանրամասն աշխատանքներ։ Սակայն այդ անելը շատ դժվար էր, քանի որ անձնակազմերը ցրվել էին մասնավոր ընկերություններով և ձգտում էին ոչ թե ռազմական գործ կատարել, այլ հետապնդել առևտրային նպատակներ, ինչը նրանց խոստանում էր դրամական մեծ օգուտներ։ Բացի այդ, ֆրանսիական նավահանգիստները մեծ էսկադրաների նախապատրաստման համար վատ էին կահավորված։ Այսպիսով Բրեստում զինվեցին 25, իսկ Տուլոնում 30 նավեր։
Փետրվարի 24-ին 17 անգլիական և 12 հոլանդական, ինչպես նաև զորքերով լցված 300 տրանսպորտային նավերից կազմված դաշնակիցների նավատորմը ադմիրալ Ռուկի ընդհանուր հրամանատարությամբ դուրս եկավ Լիսաբոնից։ Ֆրանսիացիները չէին կարող դաշնակիցների այդ գործողությանը խանգարել, քանի որ իրենց նավատորմը դեռևս պատրաստ չէր։ Մայիսի 8-ին Ռուկը 33 գծային նավերով դուրս եկավ Միջերկրական ծովից և ամսվա վերջում ժամանեց Բարսելոնա։ Այն հույսերը, որ նահանգապետը կանցնի Կառլ III-ի կողմը, չարդարացան, իսկ քաղաքի ճիշտ ձևով պաշարման համար բավարար միջոցներ չկային։ Այդ ժամանակ որոշվեց գնալ, որպեսզի տեղակայվեին Տուլոնի դեմ։ Այստեղ Ռուկը տեղեկություն ստացավ այն մասին, որ ֆրանսիական էսկադրան դուրս է եկել ԲրԻերսյան կղզիներեստից և որ այն տեսել են պորտուգալական ափերի մոտ։ Նա որոշում կայացրեց նավարկել ֆրանսիացիներին ընդառաջ և, եթե պարզվի որ հնրավոր չէ նրանց հանդիպել կամ նրանք հասցրել են թաքնվել ամրացված նավահանգիստներից մեկում (ինչպես օրինակ Կադիսում), ապա շարունակել նավարկել դեպի հյուսիս, որպեսզի միավորվեն ադմիրալ Շովելի անգլիական էսկադրայի հետ։ Վերջինը պետք է հետևեր Բրեստին և, ըստ տրված կարգադրության, եթե նրանք բաց թողնեին ֆրանսիացիներին, ապա հետևել վերջիններին ու գնալ Ռուկին ընդառաջ։
Կոմս Տուլուզցու հրամանատարությամբ գործող էսկադրան իսկապես դուրս էր եկել բաց ծով, բարեհաջող անցել Շովելի մոտով և քանի որ Ռուկը անընդհատ շաարժվում էր առջևից և մի պահ կանգ առավ միայն Բարսելոնայում, ապա հունիսի 7-ին մոտեցավ Տուլոնին հենց այն ժամանակ, երբ նրա մոտակայքում գտնվում էր Ռուկը, ով դուրս էր եկել Իերսյան կղզիներից։ Քամին հնարավորություն չտվեց Ռուկին գրոհել ֆրանսիացիներին։ Երկու օր հակառակորդները տակտիկական հնարքներ էին կատարում, ընդ որում, ֆրանսիացիներին հաջողվեց այնքան մոտենալ Տուլոնին, որ Ռուկը, կորցննելով նրանց այդ նավահանգստից հեռացնելու հույսը և վախենալով, որ այնտեղից նրանք համալրում կգա, որոշեց գնալ Շովելի հետ միավորվելու։ Այսպիսով կոմս Թուլուզցին մտավ Տուլոն։
Այդպիսով, հաջողակ իրադրության պայմաններում ֆրանսիացիներին հաջողվեց Տուլոնում կենտրոնացնել 55 գծային նավ, սակայն այնտեղ զինվող նավերը դեռևս ամբողջությամբ պատրաստ չէին, և այդ պատճառով ֆրանսիացիները չէին կարողանում թվային առումով իրենցից թույլ Ռուկի (33 նավ) գործողություններին խանգարել։ Դաշնակիցներին ծովում պարտության մատնելու բարենպաստ պահը ֆրանսիացիները կորցրեցին, քանի որ հունիսի 26-ին Լագուշում Ռուկը միավորվեց Շովելի հետ։ Նրանց էսկադրան մեծացավ մինչև 58 նավի, ինչը գերազանցում էր ֆրանսիացիների ուժերին։
Սկզբում նա Կառլ III-ից հրաման ստացավ նվաճել Կադիսը, սակայն զորքերի համար նախատեսված միջոցների մատակարարման հետ կապված որոշակի հետաձգում տեղի ունեցավ, և էսկադրայի ռազմական խորհուրդը որոշում կայացրեց նվաճել Ջիբրալթարը, որի ամրությունները ոոչնչացված էին։ Օգոստոսի 1-ին Ռուկըհայտնվեց Ջիբրալթարի դիմաց՝ Մալագայի մոտ թողնելով հսկիչ ջոկատ, որպեսզի իրեն ապահովի ֆրանսիական նավատորմի հանկարծակի հայտնվելուց, և օգոստոսի 4-ին ամրոցն արդեն դաշնակիցների ձեռքում էր։
Միայն հուլիսի 22-ին ֆրանսիական նավատորմը ի վիճակի եղավ դուրս գալ Տուլոնից և ուղևորվել Բարսելոնա՝ հույս ունենալոով այնտեղ գտնել դաշնակիցներ։ Այնտեղ նաիմացավ Ջիբրալթարի գրավման մասին և Ֆիլիպ V-ից հրաման ստացավ ամեն գնով այն հետ նվաճել, ինչի համար ցամաքային ճանապարհով արդեն ուղարկվել էր կորպուս։ Թուլուզի կոմսն ուներ 51 գծային նավ, որին կարող էին միավորվել ֆրանսիական ու իսպանական խոշոր թիանավերը։ Ռուկը նույնպես ուներ միայն 51, քանի որ հոլանդական 5 նավ ուղարկվել էին առևտրային նավերի քարավանին դեպի Պլիմուտ ուղեկցելու և այնուհետև այնտեղից դեպի Լիսաբոն ռազմամթերք տանելու համար։ Մի քանի նավեր ուղևորվել էին Ազորյան կղզիներ, որպեսզի այնտեղից բերեն պորտուգալական առևտրային նավեր, որոնք վերադարձել էին Բրազիլիայից։
Ռուկը ձեռնարկեց բոլոր միջոցները, որպեսզի ամրացնի Ջիբրալթար, իսկ օգոստոսի 12-ին ինքը նավատորմի հետ միասին ուղևորվեց Տետուան, ոորպեսզի խմելու ջուր վերցնի։ Օգոստոսի 19-ին նա մտավ ծով միայն 39 նվերոով, քանի որ մնացած 12-ը դեռևս չէին վերջացրել ջրի պաշարներով համալրվելը։ Այդ ժամանակ հետախույզները հայտնեցին, որ հակառակորդը գտնվում է իրենցից 30 մղոն հեռավորության վրա։ Ստեղծված իրադրությունը բավականին վտանգավոր էր, սակայն ռազմական խորհուրդը ոչ մի կերպ չէր կարողանում որոշել, թե ինչպես գործի. հետախույզները հայտնել էին, որ ֆրանսիացիները ուղևորվում են Մալագա։ Տենելով թշնամուն՝ ֆրանսիացիները որոշել էին Մալագայում ջուր վերցնեն և իրենց միացնել այնտեղ գտնվող խոշոր թիանավերին։ Ֆրանսիացիների այդ ձգձգումը փրկեց Ռուկին։ Նա շտապեց Ջիբրալթար ուղարկել մի քանի նավեր, որպեսզի այնտեղ ափ դուրս բերված ծովային զինվորներին բերի իր մոտ։ Նոր համալրումը ժամանեց օգոստոսի 20-ին։
Ֆրանսիացիները երևացին միայն օգոստոսի 23-ին, իսկ օգոստոսի 24-ին տեղի ունեցավ ոչ վճռական ճակատամարտ, ինչից հետո կոմս Թուլուզցին, չկորցնելով ոչ մի նավ ու չնայած այն հանգամանքին, որ մարտավարական հնարքների հետևանքով նա հայտնվել էր Ռուկի և Ջիբրալթարի արանքում, Ալիկանտեյով նավարկեց դեպի Տուլոն։ Դաշնակիցները կորցրեցին մեկ նավ։ Ռուկի մոտ չէին մնացել սպառազինության պաշարներ, և նա որոշեց ճեղքելով ֆրանսիացիների գիծը մտնել Ջիբրալթար՝ զոհաբերելով իր վնասված նավերը, որոնց հրահանգված էր ինքնահրդեհվել, եթե չհաջողվի հեռանալ ֆրանսիացիներից։ Օգոստոսի 31-ին Ռուկը մտնում է Ջիբրալթար ճիշտ ժամանակին, քանի որ իսպանական բանակն արդեն մոտակայքում էր։ Դրանից հետո Լյուդովիկ XIV-ը գծային նավերով ինչ-ոոր բանի հասնելու հույսը վերջնականապես կորցրեց և ամբողջ նավերը կրկին հատկացվեցին դաշնակիցների ծովային առևտրային նավերին հետապնդելու գործին։ Ալիկանտեում կոմս Թուլուզցին Ֆիլիպ V-ից հրաման ստացավ անպայման ծովից աջակցել պաշարող բանակին։ Այդ հրամանի իրագործման համար նա ադմիրալ Ժան Բերնար դե Պոինտիսի հրամանատրությամբ 13 նավ առանձնացրեց, որը պետք է Ջիբրալթար տեղափոխեր 3000 զինվոր, սպառազինություն և պաշարման համար նախատեսված ճամբարի միջոցներ։ Սակայն այդ ամենը պատրաստ եղավ միայն հոկտեմբերին։ Քանի որ Ռուկի էսկադրան նորոգման խիստ կարիք ուներ և չէր կարող մնար Ջիբրալթարում, նավատորմից իջեցվեց որքան հնարավոր է շատ մարդ (շուրջ 2000), ռազմական սպառազինություն և սննդամթերք, և այն սեպտեմբերի 5-ին հեռացավ։ փոխադմիրալ Լիկի հրամանատարության ներքո Լիսաբոնում ձմեռելու համար թողնվեց 10 նավ, որոնք պորտուգալական նավաշինարանների վատ համբավի պատճառով այնտեղ հասավ միայն հոկտեմբերին։
Այդ ժաանակ Պուանտիսը ժամանեց Ջիբրալթար, այնտեղ իջեցրեց զորքեր, բեռնաթափեց սպառազինված նավերը և թողնելով միայն խոշոր թիանավերը՝ պարեն վերցնելու նպատակով մեկնեց Կադիս։ Լիկը կարող էր դուրս գալ միայն նոյեմբերի 5-ին և Ջիբրալթար հասնել նոյեմբերի 9-ին։ Նոյեմբերի 10-ին նշանակված էր գրոհ, ընդ որում, նախատեսվում էր ֆրանսիական խոշոոր թիանավերի պաշտպանությամբ ծովից ափ իջացնել ջոկատ։ Լիկի դրությունը վտանգավոր էր կապված Ջիբրալթարի ծովախորշի անպաշտպան լինելու հանգամանքի և թիկունքում առավել ոուժեղ զորքի առկայության հետ։
Այդ ընթացքում Լիսաբոն են ժամանում տրանսպորտային նավեր, որոնք պետք է Ջիբրալթարի համար տեղափոխեին ռեսուրսներ։ Լիկը որոշեց գնալ դեպի Կադիս, արգելափակել Պուանտիսային և այդպիսով հնարավորություն տալ տրանսպորտային միջոցներին անցնել։ Նրան հետ պահեցին փոթորիկները, իսկ այդ ընթացքում Պուանտիսը դուրս եկավ նավահանգստից, որպեսզի գրավի տրանսպորտային նավերը։ Այդ նպատակով նա տեղակայվեց նրանց ճանապարհին՝ բարձրացնելով անգլիական և հոլանդական դրոշներ։ Սակայն նա բավականին շուտ սկսեց մարտավարական հնարքներ կիրառել տրանսպորտային նավերը գրավելու համար։ 20 տրանսպորտային նավից նրան հաջողվեց վերցնել միայն մեկը։ Այդպիսով Ջիբրալթարը կրկին սնուցվեց։ Պուանտիսը վերադարձավ Կադիս, իսկ Լիկը մեկնեց Լիսաբոն։
1705 թվականի արշավանք
1705 թվականին իրադրությունը ռազմաճակատում գրեթե չփոխվեց. Մալբորոն և Վիլրուան շարունակում էին իրենց տեղաշարժերը Նիդերլանդներում, իսկ Եվգենին ու Վանդոմը՝ Իտալիայում։
Բրիտանական նավատորմը հայտնվեց Կատալոնիայի ափերի մոտ և1705 թվականի սեպտեմբերի 14-ին գրոհեց Բարսելոնան:Հոկտեմբերի 9-ինկոմս Պիտերբորոն նվճեց քաղաքը։ Կատալոնացիների մեծ մասը Մադրիդի նկատմամբ ատելությունից անցան վերջինի կողմը և Կառլ Հաբսբուրգցուն ճանաչեցին որպես թագավոր՞ Արագոնայի մի հատվածը՝ գրեթե ամբողջ Վալենսիան, Մուրսիան և Բալերյան կղզիները անցան հակառակորդի կողմը։ Արևմուտքում դաշնակիցները պաշարեցին Բադախոսը։
Գործողություններն Իտալիայում
Կոմս Շտարեմբեերգի և դուքս Վիտոր Ամադեի միացյալ ուժերը միասին 17 հազարի չհասան։ Տարվա սկզբում Իտալիա ուղարկվեց Եվգենի Սավոյացին 28-հազարանոց զորքով, որը Վիտոր Ամադեի զորքերի հեետ միանալով պետք է հարձակման անցներ ընդդեմ Վանդոմի։ Ապրիլի 22-ին Եվգենին ժամանեց Ռովերեդո և, տեղեկանալով պաշարված Միրանդոլայի ծանր դրության մասին, որոշեց Մինչոյով զորքերի մի մասը՝ շուրջ 12 հազար, ուղարկել Սալիոնցե, իսկ մնացածի հետ միասին ուղևորվել դեպի Միրանդոլա։ Սակայն կայսերականների ջոկատը հետ շպրտվեց դեպի Մինչո, իսկ մայիսի 10-ին ընկավ Միրանդոլան։
Դրանից հետո ավստրիական գլխավոր հրամանատարը դդիմեց այլ մարտավարության, այն է՝ հանկարծակի հարձակվել Միլանի վրա։ Դրան զուգահեռ, որպեսզի չկանգնեցվի Մինչոյում, Եվգենին նավերով Գարդա լճի վրայով զորքերը տեղափոխեց Պալացոլոն։ Այս ամենից հետո նվաճելով Սոնսինոն և ստանալով անհրաժեշտ համալրում՝ հուլիսի 15-ին Եվգենին շարժվեց դեպի մինչև Սալո և Գովորդո, որտեղից հունիսի 23-ի գիշերը մեկնեց վերին Օլիո՝ ցանկանալով կապ հաստատել սավոյացիների հետ։ Հուլիսի 2-ին նա շարժվեց դեպի Ռոմանենգո։
Այդ ընթացքում Վանդոմը, տեղեկանալով Եվգենիի շարժի մասին, իրե բանակին միացրեց Լապարի ու իր եղբոր զորքերը և անցնելով Լոդիով ճամբար տեղակայեց Եվգենիայի բանակի դիմաց։ Վերջինը այդ ժամանակ որոշեց իրականացնել գաղտնի երթ դեպի վերին Ադդե և գետն անցնի ավելի շուտ քան ֆրանսիացիները կհասցնեն սկսել հետապնդումը։ Օգոստոսի 10-ի գիշերը նա շարժվեց դեպի Տրեցո, իսկ այնտեղից՝ դեպի Պարադիզո, որտեղ հասավ օգոստոսի 13-ին և անմիջապես նախաձեռնեց Ադդե գետի վրա կամրջի կառուցում։ Միջոցների անբավարարության պատճառով կամրջի կառուցումն ավարտվեց միայն օգոստոսի 15-ի առավոտյան, ինչից և օգտվեց Վանդոմը։ Կանխորոշելով հակառակորդի պլանը՝ նա եղբոր հրամանատարությամբ 13-հազարանոց ջոկատ թողեց Կասանոյում, և 9-հազարանոց ջոկատի հետ անցավ Ադդեի աջ ափ։ Շարժվելով գետի հոսանքն ի վեր նա հասավ Պարադիզո այն ժամանակ, երբ արքայազն Եվգենին Ադդեի վրայով հասցրել էր անցկացնել միայն իր զորքերի չնչին մասը։ Այդպիսի իրավիճակը ավստրիացիներին ստիպեցին հրաժարվել գետանցումից։
Եվգենին, ցանկանալով օգտվել ֆրանսիական զորքերի բաժանված լինելու հանգամանքից, ուղևորվեց Կասանոյի դեմ, որտեղ օգոստոսի 15-ին տեղի ունեցավ ճակատամարտ։ Կատաղի կռվից հետո Վանդոմի զորքերի կողմից մեծ կորուստներ կրեց և հետ շպրտվեց դեպի Տրեվիլո։ Այստեղ ավստրիացիները կառուցեցին ամրացված ճամբար, իսկ ֆրանսիացիները տեղակայվեցին Ռիվալտոյի մոտ և հաջորդ երկու ամիսների ընթացքում չձեռնարկեցին որևէ գործողություն՝ սահմանափակվելով հակառակորդին հետևելով։ Հակամարտող կողմերի թվային հարաբերակցությունը հետևյալն էր՝ Եվգենին Տրեվիլոյում ուներ 10 հազար, իսկ Վանդոմը Ռիվալտոյում 20 հազար զորք՝ չհաշված Կրեմոնում ու ստորին Օլիոյում տեղակայված կայազորերն, ինչպես նաև պաշարված Կիվասոյում դե Լաֆելյադի կորպուսը։
Օգոստոսի 10-ի գիշերը արքայազն Եվգենին դուրս է գալիս Տրվիլոյից և ուղևորվում Մոսկացանո՝ նպատակ ունենալով գետանցում իրականացնել Սերիոյում և այնուհետև պաշտպանվելով ստորին Ադդեով՝ փորձել միավորվել սավոյացիներին։ Ավստրիացիների տեղաշարժերի մասին տեղեկություններ ստանալուց հետո ֆրանսիացիների գլխավոր հրամանատարը հրամայեց ստորին Ադդեում գտնվող զորքերին անցնել Սերիոյի ձախ ափ, իսկ ինքը, անցնելով Ադդեն Լոդիի  մոտով, գլխավոր ուժերով Պիչիգինտոնեով շարժվեց դեպի Կաստիլոնե։ Նա դիրքեր զբաղեցրեց Դեզենցանոյի ու Լոնագոյի միջև և նրա առաջապահ ջոկատները շպրտեց դեպի Կյոզե։ Դրանից հետո զորքերը հեռացան իրենց ձմեռային ճամբարներ։ Ֆրանսիացիները տեղակայվեցին Դեզենցանոյի ու Լոնագոյի միջև, իսկ ավստրիացիները՝ Գարդա լճի մոտ։
Պեմոնտում հոկտեմբերի 21-ին կոմս Շտարեմբերգը նվաճեց Աստի քաղաքի։ Նոյեմբերի 6-ին դե Լաֆելյադի կողմից ձեռնարկված քաղաքի հետնվաճման գործողությունը ձախողվեց։
Նիցայում ֆրանսիացիների գործողություններն իրենց համար հաջողակ էին։ Նոյեմբերի 14-ին մարշալ Բերվիկը 8-հազարանոց ջոկատով նվաճեց քաղաքը, իսկ հետո՝ 1706 թվականի հունվարի 4-ին նաև ցիտադելը։ Այդպիսով Վանդոմն իր գործողությունների արագությամբ և վճռականությամբ ի չիք դարձրեց Եվգենիի՝ Պեմոնտ մեկնելու և իր առջև դրված նպատակին հասնելու բոլոր փորձերը։ Վանդոմի գործողություններն ավելի գրագետ ու հստակ էին, քան Եվգենիինը։
Գործողությունները Նիդերլանդներում և Հռենոսում
Դաշնակիցները տեղակայված էին իրենց ձմեռային ճամբարներում։ Մասնավորապես, անգլո-հոլանդական բանակը գտնվում էր Մաասի ձախ ափին և մասամբ էլ Մաասի ու Մոզելի միջև, իսկ մակգրաֆ Լյուդվիկ Բադենացին՝ Լաուտերում և Շտոլհոֆենյան պաշտպանական գծում ։
Մայիսի 15-ին սկսվեցին ռազմական գործողությունները։ Մալբորոն անցավ Վիզ գետը Մաասի մոտից և ուղևորվեց դեպի Մոզել՝ Մաստրիխի մոտ ընդդեմ Վիլերուայի թողնելով Օվերկերկի 20-հազարանոց բանակը։ Կուրֆուր Մաքսիմիլիանը ուժեղացրեց Վիլերուայի զորքերը այն հասցնելով մինչև 43 հազարի։ Վերջինը կարող էր լուրջ հակազդեցություն ունենար հակառակորդ բանակի վրա, բայց նախընտրեց Գյուի, այնուհետև՝ Լիմբուրգի պաշարումը, որն էլ ավարտվեց իր համար հաջողությամբ։.
Հուլիսի 3-ին Իգելյայի մոտ Մալբորոն իր բանակը անցկացրեց Մոզել գետը և հունիսի 14-ին 90-հազարանոց զորքի հրամանատարի կարգավիճակով ժամանեց Ելենդորֆ։ Լյուքսեմբբուրգի և Սաարլուիմիջև գտնվող Վիլարն ուներ ոչ ավել քան 55 հազար զինվոր։ Այնուամենայնիվ, անգլիական զորքերի գլխավոր հրամանատարը չվճռեց նրան գրոհել և հունիսի 16-ի լույս 17-ի գիշերը հեռացավ Տրիուր։ Նա սպասում էր Լանդաուից մակգրաֆի 19-հազարանոց զորքի միանալուն, բայց վերջինն այնքան դանդաղ էր շարժվում, որ Սահարբյուկենին մոտեցավ միայն հուլիսի 20-ին, երբ Մալբորոն արդեն դուրս էր եկել ճամբարից ու հուլիսի 27-ին Դալգեմով մեկնել Մաաս։ Վիլերուան հեռացավ Լիմբուրգից դեպի Տոնգրու, իսկ Օվերկեկը Մաստրիխտից շարժվեց դեպի Գյուի և հուլիսի 12-ին պարտադրեց հանձնվել, ինչից հետո միացավ գլխավոր ուժերին։
Այս ամենին զուգահեռ հուլիսի 18-ին Մալբորոն Վանգենայի մոտ ջախջախեց 15-հազարանոց ֆրանսիական բանակը և ստիպեց հակառակորդ ուժին հեռանալ Դիլ գետի հակառակ ափ։ Այնուհետև՝ հուլիսի 19-ին Մալբորոն ուղևորվեց դեպի Լուվենա, որտեղ Դիլ գետի հակառակ ափին կենտրոնացել էր Վիլերուայի բանակը, և անհաջող գրոհից հետո հեռացավ դեպի Բոսյու, որտեղ մնաց առաջիկա երկու շաբաթների ընթացքում։ Չհրաժարվելով ֆրանսիացիներին գրոհելու պլանից՝ Մալբորոն օգոստոսի 15-ին Կորբեյով շարժվեց դեպի Բրեն Լալեդու։ Այդ ընթացքում ֆրանսիացիները մոտեցան Սուանյան անտառին՝ զբաղեցնելով այն նույն բնագծերը, որոնք 110 տարի անց Վաթերլոյի ճակատամարտում պաշտպանեց Վելինգտոնի անգլիական բանակը։
Օգոստոսի 19-ին նա գնաց դեպի Վավրու, որտեղից էլ դեպի Արշոտ և տեղադրեց ճամբար։ Ֆրանսիացիները հեռացան դեպի Բուշոտ և Դեմեր գետ։ Դրանից հետո վճռական գործողություններ տեղի չունեցան և այդ մարտավարական տեղաշարժերով էլ Ֆլանդրիայում ու Մաասում ավարտվեցին ռազմական գործողությունները։
Գործողություններն Իսպանիայում
Հակտեմբորի 6-ին Կատալոնիայում էրցհերցոգ Կառլը 11-հազարանոց զորքով նվաճեց Բարսելոնան, այնուհետև՝ Լերիդան, Տորտոզը և այլ քաղաքներ։ Սակայն Էստրեմադուրայում Բադախոսը, որը պաշտպանվում էր գեներալ Պուեբլոյի կողմից, դիմադրեց այնքան ժամանակ մինչև որ հոկտեմբերի 17-ին պաշարումը հանվեց ։
Այս իրադարձություններով էլ ավարտվեց 1705 թվականին Պիրենեյան թերակղզում ծավալված ռազմական գործողությունները, երբ Ավստրիայում մահացավ կայսր Լեոպոլդ I-ինը և գահ բարձրացավ Ժոզեֆ I-ինը (1705-1711)։
Գործողությունները ծովում
1705 թվականին ֆրանսիացիներն ու իսպանացիները ձեռնարկեցին մեծ ջանքեր, որպեսզի հետ վերցնեն Ջիբրալթարը։ Պորտուգալական սահմանին դադարեցվեցին ռազմական գործողություններնը, և մարշալ Տեսեի հրամանատարությամբ զորքերն ուղարկվեցին Ջիբրալթար։ Տեսեն պահանջում էր նավատորմի աջակցություն, սակայն Պուանտեսին հրահանգվեց աջակցել։ Մարտի 16-ին նա եկավ Ջիբրալթար իր 13 գծային նավերով։ Չնայած իր բողոքներին կապված ծովախորշի վտանգավոր լինելու հետ՝ Տեսեն Պուանտիսին թույլ չտվեց մնալ ծովում։ Մարտի 18-ին 8 նավեր պոկվեցին խարիսխից և քշվեցին ծով, իսկ մարտի 20-ին հանկարծակի հայտնվեց Լիկը իր 32 ռազմական (19 անգլիական, 4 հոլանդական և 9 պորտուգալական) և տրանսպորտային նավերով, որոնք իրենց վրա կրում էին երեք հետևակային գունդ։ Ֆրանսիական երեք նավերը գրավվեցին, երկուսը ափ շպրտվեցին և հրդեհվեցին, իսկ դեպի ծով քշված 8 նավերը գնացին Տուլոն։ Տեսեն ստիպված հանեց պաշարումը։
1705 և 1706 թվականներին դաշնակիցների նավատորմը ադմիրալ Շովելի ու Ալմոնդի հրամանատարությամբ օգնեցին Կառլ III-ին նվաճել Կատալոնիան։ Այդ նպատակով Միջերկրական ծովում գտնվող ուժերին միացվեցին նաև նոր նավեր, և օգոստոսի 5-ին դաշնակիցների նավատորմը թվային առումով հասավ 58 գծային նավի, 11 ֆրեգատի և 9 ռմբակոծիչ նավի։ Նավատորմի աջակցությամբ դաշնակիցների զորքեր իջեցվեցին, և հոկտեմբերի 3-ին նավատորմի աջակցությամբ Բարսելոնը նվաճվեց։ Դրանից հետո ամբողջ Կատալոնիան անցավ Կառլ III, որի օրինակին հետևեցին Վալենսիան և Արագոնը։ Հոկտեմբերի 23-ին դաշնակիցների նավատորմը ուղևորվեց տուն՝ Լիսաբոնում թողնելով 25 նավերից կազմված էսկադրոն, որի հրամանատարն էր Լիկը ու Վասենարան։
1706 թվականի արշավ
1706 թվականի փետրվարին Պիտերբորոն մտավ Վալենսիա։ Ֆիլիպ V-ը շարժվեց դեպի Բարսելոնա, բայց նրա կազմակերպած պաշարումը վերջացավ իր ծանր պարտությամբ։ 1706 թվականի մայիսի 23-ին Ռամիլեսի ճակատամարտում Մալբորոն ջախջախեց Վիլուրայի զորքերին և գրավեց Անտվերպենն ու Դյունկերկը՝ ֆրանսիացիներին հեռացնելով Իսպանական Նիդերլանդների մեծ մասից   ։
Արքայազն Եվգենին նույնպես ունեցավ հաջողություններ։ Վանդոմի՝ Նիդերլանդներ մեկնելուց հետո (որպեսզի աջակցի այնտեղ բաժանված բանակին)՝ սեպտեմբերի 7-ին Եվգենին դուքս Սավոյացի Վիկտոր Ամադեի հետ միասին Թուրինի ճակատամարտում ջախջախիչ պարտության մատնեց դուքս Օրլեանցուն և Մարսենին, ինչը чտարվա վերջում հնարավորություն տվեց նրանց հեռացնել Հյուսիսային Իտալիայից ։
Դրանից հետո ֆրանսիացիներին ճնշեցին Գերմանիայում, Նիդերլանդներում և Իտալիայում։ Այդպիսով ռազմական գործողությունների կենտրոն դարձավ Իսպանիան։ 1706 թվականին պորտուգալական գեներալ մարկիզ Մինաշը Պորտուգալիայից Իսպանիայի ուղղությամբ հարձակման անցավ։ Ապրիլին նա վերցրեց Ալկանտարան, այնուհետև Սալամանկան և հունիսին մտավ Մադրիդ։ Սակայն Կառլ Հաբսբուրգն այդպես էլ չհասցրեց գնալ մայրաքաղաք. Ֆիլիպ V-ն իր նստավայրը տեղափոխեց Բուրգոս և հայտարարեց, որ «կտա վերջին կաթիլ արյունը, բայց չի հրաժարվի գահից»։ Կաստիլիացիները վրդովված էին այն բանի համար, որ արևելյան նահանգներն ու հերետիկոս անգլիացիները ցանկանում են իրենց պարտադրել նրանց թագավորին։ Իսպանիայում ամենուրեք սկսվեց ժողովրդական շարժում, ազնվականությունը սկսեց զինվել, սննդի պաշարներն ու դրամական նվիրատվությունները սկսեցին ամեն կողմից ուղարկվել ֆրանսիական ճամբար։ Իսպանացիները ապստամբեցին Մադրիդից արևմուտք և Կառլին բաժանեցին Պորտուգալիայից։ 1706 թվականի հոկտեմբերին դաշնակիցները, ոչ մի տեղից աջակցություն չստանալով, լքեցին Մադրիդը, և Ֆիլիպ Բուրբոնը դուքս Բրեիվիկի (անգլիական թագավոր Ջեյմս II-ի ապօրինի որդի) աջակցությամբ վերադարձավ մայաքաղաք։ Դաշնակիցները նահանջեցին Վալենսիա, իսկ Կառլ Հաբսբուրգի նստավայր մինչև 1711 թվականը հռչակվեց Բարսելոնան։
Գործողություններն Իտալիայում
1706 թվականին Իտալիայում տեղի ունեցած ռազմական արշավը համարվում է ամբողջ պատերազմի ամենահետաքրքիր ու ուսուցողական դրվագներից մեկը։ 1706 թվականի ավստրիական 15-հազարանոց զորքերը գտնվում էին իրենց ձմեռային ճամբարներում, որոնք տեղակայված էին Գարդա լճից արևմուտք։ Արքայազն Եվգենիի բացակայությամբ զորքերի ժամանակավոր հրամանատարությանը հանձնվեց գեներալ Ռավենտլաուին։ Կոմս Շտարեմբերգի 25-հազարանոց բանակը գտնվում էր Թուրինում։
Դուքս Վանդոմի ուժերը հասնում էին մինչև 44 հազարի, բայց ռազմադաշտում գործողություններ իրականացնելու համար նա ուներ ոչ ավել քան 36 հազար զինվոր։ Օգտվելով արքայազն Եվգենիի բացակայությունից և չնայած պաշտպանողական գործողություններ իրականացնելու մասին հրամանի՝ Վանդոմը որոշեց անցնելհարձակման, Իտալիայից հեռացնել ավստրիացիներին և այդպիսով ապահովել դե Լավելդաուին Թուրինի նվաճման գործում։ Ապրիլի 19-ի գիշերը վերցնելով Պոնտե սան Մարկոն՝ Վանդոմը 36-հազարանոց զորքով հարձակում իրականացրեց ավստրիացիների՝ Կալչինատոյի մոտ տեղակայված ձախ թևին։ Կատաղի կռվից հետո Ռեվենտալաուի 20-հազարանոց ջոկատը ջախջախվեց և շպրտվեց դեպի Ռովերեդո։ Ավստրիացիներն ունեցան 3 հազար սպանված և վիրավոր։ Ֆրանսիացիների կորուստները 500 մարդ էր։ Սակայն, Վանդոմը չզարգացրեց հաջողությունը իր ամբողջ զորքերով Ռովերեդոյի ուղղությամբ առաջխաղացման միջոցով  ։
Այդ ընթացքում արքայազն Եվգենին 3600 զինվորից կազմված ջոկատի ուղեկցությամբ Վիեննայից ժամանում է Ռովերեդո և շարժվում է դեպի Վերոնա, որի մոտակայքում էլ տեղակայվում է (Ադիջա գետի ձախ ափին)։ Մայիսի կեսերից մինչև հուլիսի կեսերը երկու բանակներն էլ դադարձցրել էին իրենց գործողությունները։ 16-հազարանոց հետևակով ու 5-հազարանոց հեծելազորով Եվգենին սպասում էր Գերմանիայից 10-հազարանոց ջոկատի գալուն։ Վանդոմը (39 հազար զինվոր) ցանկանում էր Թուրինի նվաճման համար ժամանակ խնայել:Դե Լաֆելյադի մոտ գտնվում էին 42-հազարանոց զորք ընդդեմ կոմս Դաունի 20-հազարանոց կայազորի, որը Վիկտոր Ամադե Սավոյացցու բացակայության պայմաններում պետք է իրականացներ Թուրինի պաշարումը։ Միևնույն ժամանակ արքայազն Եվգենին որոշեց անցնել վճռական գործողությունների, քանի որ մտավախություն ուներ մայրաքաղաքի անկման դեպքում դուքս Սավոյացին կհրաժարվի ավստրիական միությունից։ Նրա պլանն այն էր, որ, թողնելով Տիրոլի հետ հաղորդակցության ուղին և շարժվելով Պո գետի աջ ափով, շրջանցել ֆրանսիական բնագծի աջ թևը և Վիկտոր Ամադեի 12-հազարանոց զորքի հետ Թուրինի մատույցներում վճռական ճակատամարտ կազմակերպել դե Լաֆելյադի հետ։
Ադիջում թողնելով 8 հազար զինվորից կազմված ջոկատ, որը պետք է շուտով համալրվեր 10 հազար գեսենացիներով՝ մնացած 36 հազար զինվորի հետ հուլիսի 5-ի գիշերը Եվգենին արագորեն իջավ Ադիջից ներքև։ Հուլիսի 9-ին Բադիայի մոտ իրականացրեց գետանցում, հուլիսի 16-ին Պոլիիցելիի մոտ անցավ Պո գետը և հասավ Պանարո գետի մոտ գտնվող Կամպոսանտո։ Այպիսով ֆրանսիական բանակի աջ թևը շրջանցեց։ Վերջինը, չունենալով Ադիջում իր ներկայությունը պահպանելու հնարավորություն, նահանջեց Մինչիոյից հետ:Ունենալով այնպիսի հակառակորդ, ինչպիսին է Վանդոմը՝ եզրային այդպիսի տեղաշարժը չէր կարող ունենալ լուրջ հետևանք։ Սակայն, ի դժբախտություն ֆրանսիացիների, տաղանդավոր այդ զորահրամանատարը Նիդերլանդներում նոր պաշտոնի նշանակվեց, որպեսզի այնտեղ կարգավորի Ռամիլի մոտ գտնվող Վիլերուայի դրությունը։ Նրան փոխարինող է նշանակվում դուքս Օրլեանցին, ով, չնայած խիզախ և վճռական մարդ էր, բայց ոչ փորձառու ու բարոյական առումով մարշալ Մարսենի հետ կապված, ով ուներ թագավորի լիազորություններ, և եթե դքսի հետ տարաձայնություններ առաջանային, ստանձներ բանակի ղեկավարությունը։ Քանի որ Եվգենիի բանակը բաժանված էր երկու մասին՝ գտնվելով Պո գետի երկու կողմում, ֆրանսիացիները հեշտորեն կարող էին օգտվել իրենց կենտրոնացվածությունից ու ուժերի առավելությունից, ավստրիացիներին մաս առ մաս ջախջախել։ Սակայն դուքս Օրլեանցին ու Մարսենը իրենք բաժանվեցին երկու մասի։ Մինչոյում թողնելով կոմս Մեդավիի 10-հազարանոց ջոկատն ընդդեմ արքայազն Անգալտեցու, հասցնելով միանալ գեսենցիներին՝ մնացած 36 հազարը ֆրանսիական զորահրամանատարների գլխավորությամբ անցանն Պո գետի աջ ափ և Սեկիեի գետի մոտ՝ Սան Բենեդետոյում ճամբար կազմակերպեցին։ Այսպիսով նրանք զբաղեցրեցին այնպիսի դիրք, որ Թուրինի գրոհի ժամանակ լինեն Պո գետի աջ կողմում։
Հուլիսի 24-ին Կամպոսանտոյի մոտ Եվգենին անցավ Պանարո գետը, անցավ Սեկիյույով և օգոստոսի 1-ին նվաճեց ֆրանսիական բանակի աջ թևում գտնվող Կարպն ու Կորեդջինոն։ Միևնույն ժամանակարքայազն Գեսենացին սկսեց Մինչոյի ուղղությամբ հարձակողական գործողություններ ընդդեմ կոմս Մեդավիի և նրան ճնշեց դեպի Կաստիլոնե։ Օգոստոսի 9-ին Եվգենին ժամանեց Ռեդջիոյի մոտ, վեցօրյա պաշարումից հետո գրավեց այն և օգոստոսի 15-ին շարժվեց դեպի Պարմա, որն ընկավ հաջորդ օրը։
Մինչ այդ ֆրանսիացիները դրսևորում էին լիակատար պասիվություն, բայց, վերջապես, Միլանի հետ հաղորդակցության վերացման վտանգը դուքս Օրլեանցուն և Մարսենային ստիպեցին անցնել Պո գետի ձախ ափ և աջակցել Մեդավիի ջոկատին։ Սակայն նրանք ուշացան, քանի որ Գոիտոն արդեն գտնվում էր ավստրիացիների վերահսկողության ներքո։ Օգոստոսի 19-ին ավստրիական բանակը գտնվում էր Պիաչենցայի մոտակայքում և հաջորդ օրը շարժվեց դեպի Ստրադելե, որի նվաճում Եվգենիի համար Պեմոնտ ներխուժելու բանալին։
Կանխորոշելով հակառակորդի մտադրությունները և իմանալով ռազմակավարակն դիրքերի նշանակությունը՝ դուքս Օրլեանցին Կրեմոնից շարժվեց դեպի Պո գետի ձախ ափ և այնտեղ հասավ օգոստոսի 20-ին։ Սակայն մի քանի ժամով ուշացավ և, չհասցնելով փակել ավստրիացիների ճանապարհը, Կիվասոյով ուղևորվեց Թուրին, որտեղ օգոստոսի 28-ին միացավ դե Լաֆելյադի հետ։ Իր կողմից Եվգենին գնում էր դեպի Վոգերու և խիզախորեն մտավ Տորտոնի և Ալեսանդրի միջև, որոնք զբաղեցված էին ֆրանսիական կայազորերով։ Օգոստոսի 31-ին նա արդեն Աստիում էր, իսկ իրեն ընդառաջ գնացող Վիկտոր Ամադեյը՝ Կարմանոլում։ Սեպտեմբերի 2-ին երկու բանակները միացան, ընդ որում, դաշնակիցների զորքերը շուրջ 36 հազար էին այն դեպքում, երբ դուքս Օրլեանցին դե Լաֆելյադի հետ միասին ուներ շուրջ 60 հազար զինվոր։ Այդպիսի ուժերով կարելի էր հասնել վճռորոշ արդյունքների, բայց դրա փոխարեն որոշում էր կայացվել հակառակորդի գրոհն ընդունել՝ դուրս չգալով իր վերահսկողության ամրացված բնագծերից։ 1706 թվականի սեպտեմբերի 7-ին տեղի ունեցավ Թուրինի մոտ տեղի ունեցավ ճակատամարտ, որում ֆրանսիացիները ծանր պարտություն կրեցին և նահանջեցին դեպի Ալեանդրի, որպեսզի միանան Մեդավիին, ով գտնվում էր Պո գետի միջին հոսանքում։ Այդպիսով, ջախջախված բանակը կամավոր կերպով իրեն հեռացնում էր մնացած զորքերից, որոնք գտնվում էին Պո գետի մոտակայքում և Մինչոյում։ Թուրինի ճակատամարտում պարտությունը ֆրանսիացիների համար հետագայում ունեցավ ամբողջ Իտալիան կորցնելու պատճառ՝ չնայած որ նրանք Մինչոյում հաջող գործողություններ էին վարում։
Շուտով ֆրանսիացիները թողեցին նաև Պիներոլոն, Վերչելին, Իվրեան և Վերուան, որոնք անցան սավոյացիների վերահսկողությանը։ Սեպտեմբերի 15-ին Եվգենիին հանձնվեց Կիվասո ամրոցը, իսկ սեպտեմբերի 20-ին Նովարան և Բար նավահանգիստը։ Այնուհետև հերթը հասավ Լոդիին, Պիցիգետոնեն, Տորտոնին, Ալեսանդրիին և այլ ամրացված վայրերին, որոնց թվաքանակը հասնում էր 20-ի։ Հաջորդ տարվա սկզբին ավստրիացիների 10-հազարանոց ջոկատն առանց կրակոցի վերցրեց Նեապոլի թագավորությունը։ Այդպիսով Լյուդովիկ XIV-ը կորցրեց ամբողջ Իտալիան։
Եվգենիի տեղաշարժը դեպի Պեմոնտ անկասկած համարվում է կատարյալ սխրագործություն։ Հաջողությունն այն է, որ նա թողեց իր հաղորդակցությունը և արագ շարժով հարվածեց ֆրանսիացիների հաղորդակցությանը, այնւոհետև մտավ վճռական կռվի մեջ և ճիշտ ընտրեց գրոհի վայր։
Գործողությունները Նիդերլանդներում
Նիդերլանդներում 1706 թվականի ռազմական գործողությունները սկսվեցին մայիսի 19-ին Վիլերուայի բանակի՝ Դիլ գետի անցումով և Տիրլեմոնում նրա ճամբարի տեղակայմամբ։ Նրա ուժերը հասնում էին 40 հազար հետևակ և 30 հազար հեծելազոր։ Այդ օրը անգլիական զորքերը ժամանել էին Մաստրիխտ և մայիսի 20-ին Տոնգորի ու Սեն Տրուի միջև գտնվող Լոոյում միացել հոլանդացիներին։ Դաշնակիցների զորքերի թվաքանակը շուրջ 62 հազար էր, այդ թվում՝ մոտավորապես 15 հազար հեծելազոր։ Ենթադրելով, որ Մալբորոն շարժվում է դեպի Նամյուր՝ Վիլերուան ցանկանում էր զգուշացնել նրան։ Այդ իսկ նպատակով նա նախաձեռնեց երթ դեպի Ռամիլի, որտեղ մայիսի 23-ին տեղի ունեցավ վճռորոշ ճակատամարտ։ Ֆրանսիացիները պարտություն կրեցին անկանոն կերպով նահանջեցին սկզբում դեպի Լուվենու, այնուհետև դեպի Բրյուսել։ Մայիսի 25-ին Մալբորոն անցավ Դիլ գետ։ Մայիսի 26-ին նա արդեն գտնվում էր Բրյուսելի մոտակայքում, որտեղից ֆրանսիացիները, անցնելով Շելդա գետը, ուղևորվեցին դեպի Բրյուսելի և Սեն Դենի քաղաքների միջև գտնվող Գենտու։ Դաշնակիցները նրանց անընդհատ հետևում էին։ Մայիսի 30-իննրանք հասան Ալոստե, իսկ մայիսի 31-ին՝ Գենտեում, որտեղից հակառակորդը նահանջեց դեպի Կուրտրե։ Այստեղ նրանք ստացան զգալի չափով համալրում՝ իրենց զորքերի թվաքանակը հասցնելով մինչև 32 հազարի։
Այդ ընթացքում անգլիացի զորահրամանատարը իրեն ենթարկեցրեց առավել նշանակալի քաղաքներ ու ամրացված բնակավայրեր Բրաբանտան ու Ֆլանդրիան:Ուդենարդն ու Բրյուգեն հանձնվեցին հունիսի 2-ին։ Հունիսի 6-ին ընկավ Անտվերպենը, իսկ հունիսի 26-ին սկսվեց Օստենդի պաշարումը, որն ավարտվեց հուլիսի 6-ին տեղի ունեցած կապիտուլացիայով։ Օգոստոսի 4-ին Մալբորոն պաշարեց Մենինը և այն գրավեց օգոստոսի 25-ին։ Մենիայի պաշարման օրը ֆրանսիական բանակ է ժամանում նորանշանակ գլխավոր հրամանատար դուքս Վանդոմը։ Թույլ և չկանոնակարգված բանակով նա չէր կարող կանգնեցնել այնպիսի հրամանատարների հաջողությունները, ինչպիսիք է Մալբորոն, ով Մենինի գրավումից հետո օգոստոսի 27-ին պաշարել էր Գենտայի մոտ գտնվող Դենդերմոնդը, որը հանձնվեց սեպտեմբերի 5-ին Սեպտեմբերի 6-ին պաշարեց Ատը, որը հանձնվեց հոկտեմբերի 2-ին։ Այս գործողություններից հետո՝ նոյեմբերի 6-ին, երկու բանակներն էլ հեռացան իրենց ձմեռային ճամբարներ։
Գործողությունները Հռենոսում
Էլզասում և Հռենոսում ռազմական գործողություններըչունեին վճռորոշ բնույթ և հիմնականում սահմանափակվեցին տակտիկական տեղաշարժերով և ամրոցային պատերազմով։ 1706 թվականի սկզբինմակգրաֆ Բադենացին 20-հազարանոց զորքով նվաճեց Բիշվեյլերը և Դրուցենգհեյմը։ Այդ ժամանակ նա 10-հազարանոց ջոկատ ուներ Շտոլգոֆենյան գծում։
Ֆրանսիական զորքերը բաժանված էին երկու բանակների։ Դրանցից մեկը՝ Մարսենի 11-հազարանոց ջոկաը, սպառնում էր Տրաուերբախին, իսկ մյուսը՝ Վիլարինը, զբաղեցնում էր Ստրասբուրգի և Գյունինգենի միջև գտնվող տարածքը։ Ապրիլի 30-ին Մարսենը միացավ Վիլարի 46-հազարանոց բանակին, և մայիսի 1-ին նրանք հարձակվեցին Բիշվեյլերայի մոտգտնվող կայսերականների ամրացված ճամբարի վրա՝ մակգրաֆին ստիպելով հեռանալ Հռենոսի ձախ ափից։ Մայիսի 12-ին Դրուցենգեիմն ու Գագենաուն հայտնվեցին Վիլարի հսկողության ներքո, սակայն նա չզարգացրեց իր հաջողությունները, քանի որ այդ ժամանակ Մարսենի 11-հազարանոց ջոկատը հրաման ստացավ ուղևորվել դեպի Ֆլանդրիա, իսկ այնուհետև, իմանալով Ռամիլի մոտ Վիլերուայի պարտության մասին, նա 18 հազար զինվոր առանձնացրեց, որպեսզի հատկացնի Նիդերլանդներում ջախջախված բանակին։ Նրա մոտ մնաց 28 հազար զինվոր այն դեպքում, երբ կայսերական բանակը օր օրի համալրվում էր և նույնիսկ սպառնում Ստրասբուրգին։
Օգոստոսի վերջին Վիլարն ուներ 25 հազար զինվոր, իսկ կայսերականները՝ շուրջ 55 հազար։ Այդ իսկ պատճառով մարշալը սահմանափակվում էր միայն հակառակորդին դիտարկելով, իսկ Էլզասի պաշտպանության համար հյուսիսում՝ Վեիսենբուրգի մոտ, կառուցեց ամրացված գիծ։ Նոյեմբերի 15-ին երկու բանակների զորքերը գնացին իրենց ձմեռային ճամբարներ։
Գործողություններն Իսպանիայում
Իսպանիայում երկու արտասահմանցի թագավորներ դեռևս միմյանց հետ շարունակում էին վիճարկել Կառլ V-ի թագը։ Ֆիլիպ Աժուրացին իշխում էր Մադրիդում և կենտրոնական նահանգներում՝ ամրացված բնակավայրերի մեծ մասում, հատկապես՝ պորտուգալական սահմանին ունենալով կայազորեր։ Նրա բանակը, որը համալրված էր Կաստիլիայի, Անդալուսիայի և Էստրեմադուրայի ոստիկանական ջոկատներով, հասնում էր 26 հազարի։ Բարսելոնայում իշխող էրցհերցոգ Կառլի կողմնակիցներն էին Արագոնը, Կատալոնիան և Վալենսիան։ Նրա ուժերը հասնում էին մինչև 32 հազարի, ընդ որում, նրան օգնություն էին ցույց տալիս գեներալ Գոլուեի պորտուգալական և անգլո-հոլանդական զորքերը։ Մարտի 4-ին Ֆիլիպը, ով միացել էր Էբրո գետի մոտ գտնվող մարշալ Տեսեի ջոկատին, 17-հազարանոց զորքով շարժվեց դեպի Բարսելոնա և ապրիլի 3-ին հասավ քաղաքի մատույցներ։
Դաշնակիցների այս գործողություններին զուգահեռ Բարսելոնայի պաշարման հարցում Ֆիլիպը դեռևս չուներ ոչ մի առաջընթաց։ Երբ մայիսի 10-ին Բարսելոնայում անգլիացիները դեսանտ են իջեցնում, Տեսեն հաջորդ օրը սկսում է նահանջել։ Տեղեկանալով Բարսելոնայից ֆրանսիացիների նահանջելու մասին՝ անգլո-պորտուգալական բանակի հրամանատար Գոլուենը հունիսի 3-ին Սիուդադ Ռոդրիգոյից ուղևորվեց դեպի Մադրիդ, որտեղ հասավ հունիսի 25-ին և Իսպանիայի թագավոր հռչակեց էրցհերցոգ Կառլին։ Սակայն, Բերվիկը, ով միացել էր Տեսեին, օգոստոսի 4-ին կրկին վերագրավեց Մադրիդը, իսկ Գոլուենը հեռացավ դեպի Վալենսիա նահանգ։ Հոկտեմբերին նա ստիպեց, որպեսզի հանձնվի Կուենցան, որից հետո շարժվեց դեպի Կարտախենա, որի գրավումից հետո՝ նոյեմբերի 17-ին թերակղզու հարավ-արևելյան հատվածում տեղակայեց ձմեռային ճամբար։
Պիրենեյան թերակղզու արևմուտքում բախտը նույնպես ժպտաց ֆրանսիացիներին։ Այնտեղ նրանց վերահսկողությանը անցավ Սալամանկան ու Ալկանտարան։
Գործողությունները ծովում
1706 թվականին ֆրանսիացիները ձեռնարկեցին վճռորոշ գործողություններ, որպեսզի վերացնեն նախորդ տարվա անհաջողությունները։ Որպեսզի հասցնեն հասնել նշանակալի արդյունքների ավելի շուտ, քան Միջերկրական ծով կմտնի դաշնակիցների նավատորմը, նրանք ներխուժեցին Կատալոնիա, Կառլ III-ին շպրտեցին դեպի Բարսելոնա, որը ցամաքից շրջապատված էր ֆրանսիական 40-հազարանոց բանակով, իսկ ծովից 30 նավերից ու խոշոր թիանավակներից կազմված ֆրանսիական նավատորմով, որը ղեկավարում էր Թուլուզի կոմսը։
Ֆրանսիացիների նախապատրաստությունների մասին իմանալով՝ դաշնակիցները նույնպես սկսեցին շտապել։ Մարտի 9-ին Լիկը դուրս եկավ Լիսաբոնից, իսկ ապրիլի 14-ին Ջիբրալթարում նա արդեն ուներ 30 գծային նավ։ Մայիսի սկզբին Ալտեի մոտ Լիկը ստացավ համալրում, այնպես որ նրա ենթակայության ներքո հավաքվեց մինչև 50 գծային նավ (36 անգլիական, 14 հոլանդական), 6 ֆրեգատ, 2 հրկիզանավ, 2 հրասանդային նավ և զորքերով ու պաշարներով լցված տրանսպորտային նավեր։ Մայիսի 6-ին Տորտոզի մոտ նա Կառլ III-ից հաղորդագրություն ստացավ այն մասին, որ Բարսելոնան հազիվ է դիմադրում և միայն նավատորմի ժամանումը կարող է այն փրկել։ Լիկը հրամայեց իր էսկադրային, որպեսզի առանց կանոնակարգին հետևելու, առագաստներով նավարկելով գնալ դեպի Բարսելոնա։ Նրա առաջապահ նավերը Բարսելոնային մոտեցան արդեն մայիսի 7-ի առավոտյան, բայց ֆրանսիական նավատորմն արդեն այնտեղ չէր։ Դաշնակիցների նավատորմի գալու մասին տեղեկանալով՝ այն նավարկել էր դեպի Տուլոն։ Նույն օրը ժամանեց դաշնակիցների ամբողջ նավատորմը։ Զորքերը ափ իջեցվեցին, և Բարսելոնան, վերջինի հետ նաև Կատալոնիան փրկվեց։ Մայիսի 10-ին մարշալ Տեսեն հանեց պաշարումը՝ թողնելով շուրջ 100 հրանոթ ու վիրավորներ։
Դրանից հետո դաշնակիցների նավատորմը հրաման ստացավ Բարսելոնայից զորքերը տեղափոխել Վալենսիա, որտեղից էլ զինվորները ցամաքային ճանապարհով շարժվեցին դեպի Ֆիլիպ V-ի կողմնակիցների հենակետ համարվող Ալիկանտե։ Մինչև զորքերը կատարում էին այդ տեղաշարժը, հունիսի 10-ին նավատորմըհայտնվեց Կարտախենի դիմաց և հարձակման սպառնալիքով ստիպված եղավ ճանաչել Կառլ III-ին որպես թագավոր։ Այնուհետև հուլիսի 7-ին նավատորմը մեկնեց Ալիկանտե, որի օգնությամբ սեպտեմբերի 6-ին քաղաքը նվաճվեց։ Ալիկանտեից Լիկը ուղևորվեց դեպի Բարսելոնայի կղզիներ։ Իվիսա կղզին անմիջապես ճանաչեց Կառլ III-ին, իսկ Մայորկայում բնակչությունը նույն բանը ստիպեց նահանգապետին, երբ Լիկը սպառնաց ռմբակոծել Պալմա քաղաքը։ Դաշնակիցները շատ էին ցանկանում նվաճել Մենորկան իր Պորտ Մագոնո նավահանգստով, սակայն Լիկը պարզեց, որ իր դեսանտային ուժերը բավարար չեն, որպեսզի հաղթահարեն այնտեղ գտնվող ֆրանսիական կայազորը։ Հոկտեմբերի 4-ին դաշնակիցների նավատորմը ուղևորվեց իր ձմեռային նավահանգիստ՝ Լիսաբոնում թողնելով 17 անգլիական նավ, որոնց հրամանատար նշանակվեց ադմիրալ Բինգը։
Բարսելոնայի հաջողությունից հետո Կառլ III-ը պատերազմում ունեցավ մի շարք հաջողություններ։ Հունիսի 26-ին գրավվեց Մադրիդը, և Ֆիլիպ V-ը ֆրանսիական բանակի հետ նահանջեց դեպի Ֆրանսիա։
Անգլիական նեղուցում անգլիական նավատորմը հունիսին մասնակցեց Օստենդի գրավմանը։ Սակայն, Կառլ III-ի հաջողությունը շարունակական չեղավ։ Կաստիլիայում կային Ֆիլիպի բավականին մեծ թվով կողմնակիցներ, և երբ դուքս Բերվիկի հրամանատարությամբ ֆրանսիական բանակը մտավ Իսպանիա, Կաստիլիան ապստամբեց։ Կառլ III-ը ստիպված էր նահանջել Կատալոնիա։ Հոկտեմբերին Ֆիլիպ V-ը մտավ Մադրիդ, և 1707 թվականի ապրիլի 25-ին Ալմանսում դաշնակիցների զորքերի պարտությունից հետո ամբողջ Իսպանիան բացառությամբ Կատալոնիայի հայտնվեց Ֆիլիպի վերահսկողության ներքո։ Ի պատասխան դրան՝ դաշնակիցները որոշեցին 1707 թվականին նվաճել ֆրանսիացիների տեղակայման կենտրոնը՝ Տուլոնը, այնուհետև հիմնվելով այնտեղ՝ նվաճել Պրովանսը։
1707 թվականի արշավանք
Կոմս Գոլուէյը, դուրս գալով Վալենսիայից, 1707 թվականի գարնանը ձեռնարկեց Մադրիդը, սակայն ապրիլի 25-ին Ալմասի ճակատամարտում Բերվիկը նրան հասցրեց ջախջախիչ պարտություն։ 10 հազար անգլիացի գերի են ընկնում։ Վալենսիան բացում է հաղթողների առջև իր դարպասները։ Որոշ ժամանակ անց նրանց հպատակվում է Արագոնն ու ամբողջ Իսպանիան բացառությամբ Կատալոնիայի, որը կրկին անցել էր Ֆիլիպի վերահսկողության ներքո։ Դրանից հետո Իսպանիայում պատերազմը վերածվեց փոքր բախումների շարքի, որոնք ընդհանուր առմամբ չփոխեցին ընդհանուր իրադրությունը։
1707 թվականին իսպանական ժառանգության համար պատերազմը որոշ ժամանակով զուգահեռվեց Մեծ Հյուսիսային պատերազմի հետ, որը ընթանում էր Հյուսիսային Եվրոպայում։ Կառլ XII-ի շվեդական բանակը ժամանում է Սաքսոնիա, որտեղ կուրֆուր Օգոստոս II-ին ստիպում է հրաժարվել լեհական գահից։ Ֆրանսիացիներն ու հակաֆրանսիական դաշինքը իրենց դիվանագետներին ուղարկեցին Կառլի ճամբար։ Լյուդովիկ XIV-ը ձգտում էր Կառլին ներգրավել պատերազմի մեջ ընդդեմ կայսր Ժոզեֆ I-ի, ով սատարում էր Օգոստոսին։ Սակայն Կառլը, ով իրեն համարում էր բողոքական Եվրոպայի պաշտպան, հուգենոտների նկատմամբ հետապնդումներ կազմակերպելու և իրականացնելու հալածելու համար խիստ չէր սիրում Լյուդովիկին և հետաքրքրված չէր արևմտյան պատերազմին ներգրավելու մեջ։ Նա պայմանագիր կնքեց ավստրիացիների հետ և ուղևորվեց դեպի Ռուսական կայսրություն։