cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Google Images
Google Images (կա՛մ Google Images Search, կա՛մ Google Պատկերներ), համացանցում պատկերների որոնման համար նախատեսված Գուգլի հատուկ ծառայություն։ Googlebot-Imag-ը պատկերների ինդեքսացման համար կայքերը սքանավորող որոնողական ռոբոտ է, որը իրականացնում է տարբեր ֆորմատների պատկերների որոնում (JPEG, GIF, PNG, BMP, SVG, WebP, ICO)։
Նման ծառայություններ ունեն նաև այլ որոնողական համակարգեր՝ Google մրցակիցներ (Յանդեքս, Yahoo!, Բինգ, Baidu)։
Պատմություն
Ծառայությունը բացվել է 2001 թվականի հուլիսին։ Այն ժամանակ որոնողական ռոբոտը ինդեքսացրել է 250 միլիոն պատկեր ։ 2004 թվականի փետրվարին ռոբոտը ինդեքսացրել է 880 միլիոն պատկեր, 2015 թվականի փետրվարին՝ 1.1 միլիարդ պատկեր ։
2009 թվականի հուլիսի 31-ին Google Images-ում ավելացվել է նման պատկերների որոնման հնարավորություն ։
2010 թվականի հուլիսի 20-ին թարմացվել է սպառողական ինտերֆեյսը ։ Նոր ինտերֆեյսը մեկ էջի վրա ցուցադրում է մեծ պատկերներով և առանց մետատվյալների (մկնիկի ցուցիչը պատկերի վրա պահելու դեպքում այն կմեծանա, իսկ սեղմման դեպքում կբացվի նոր պատուհանում) 1000 պատկեր։
Googlebot-ը 10 միլիարդ պատկեր ինդեքսացնելով նոր ռեկորդ է գրանցել ։
Նույն տարվա մեջ Google-ը թողարկել է Google Goggles-ը՝ Անդրոիդ օպերացիոն համակարգի բազայի հիման վրա ստեղծված և պատկերների վիզուալ որոնման և ճանաչման համար նախատեսված բջջային հավելված։
2011 թվականի հունիսին ներմուծման դաշտում հայտնվում էր տեսախցիկի պատկերակ։ Պատկերակը սեղմելու դեպքում կբացվի ներմուժման դաշտ, որտեղ հնարավոր կլինի նշել պատկերի հասցեն կամ բեռնել այն սեփական համակարգչից։
Առանձնահատկություններ
Օգտատերերին ներկայացված են որոնման գործիքներ և ընդլայված որոնում՝ ֆիլտրների լայն սպեկտր, որոնց օգնությամբ կարելի է ճշտել որոնողական հարցումը (ըստ չափսի, գույնի, տիպի, պատկերների ձևի, ժամանակի, ֆայլերի ֆորմատների և այլ)։
Պատկերների որոնումը կարելի է իրականացնել երեք միջոցով՝ տեքստային հարցում, ձայնային որոնում և որոնում ըստ պատկերի։
Տեքստային հարցման դեպքում որոնման դաշտում ներմուծվում են բանալիավոր բառերը։ Բացի այդ՝ տեքստի ներմուծման ընթացքում որնողական համակարգը ավտոմատ ցուցադրում է հայտնի հարցումների արդյունքները, որոնք սկսվում են օգտատիրոջ կողմից ներմուծված տառերով ։
Ձայնային որոնման դեպքում անհրաժեշտ է սեղմել որոնման դաշում կամ սմարթֆոնի կամ պլանշետի վիրտուալ ստեղնաշարի համապատասխան կոճակին և կատարել ձայնային հարցումը։
Ըստ նկարի որոնումը կարելի է իրականացնել չորս միջոցով ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2001 հիմնադրումներ ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:2001 ծրագրային ապահովում
Մուսե (Օբի գավառ)
Մուսե (Moussey), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 520 մարդ, բնակչության խտությունը` 71.72 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.25 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 85 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 10 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 347 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 260-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 87։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,9 %։ 260 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 244 անձ (130 տղամարդ և 114 կին)։ Գործազուրկ են եղել 16 անձ (9 տղամարդ և 7 կին)։ 87 անաշխատունակներից 25-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 37-ը` թոշակառուներ, իսկ 25-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Խորվաթները ԱՄՆ-ում
Խորվաթ-ամերիկացիներ (Američki Hrvati կամ Hrvati u Americi), ամերիկացիներ, ովքեր ունեն ամբողջական կամ մասնակի խորվաթական ծագում։ 2012 թվականին ԱՄՆ-ում բնակվում էր 414,714 ամերիկացի քաղաքացի  խորվաթ կամ Խորվաթիայից ծագում ունեցող մարդ՝ ըստ վերանայված 2010 թվականի ԱՄՆ-ի մարդահամարի ։ Այս ցուցանիշը ներառում է Միացյալ Նահանգների հետ փոխկապակցված բոլոր մարդկանց, ովքեր հավակնում են ունենալ խորվաթական նախնիներ, ինչպես երկրում ծնված, այնպես էլ բնականոն քաղաքացություն ունեցող անձինք, ինչպես նաև երկքաղաքացիություն ունեցող անձինք, ովքեր կապ ունեն երկու երկրների կամ մշակույթների հետ։
Խորվաթ-ամերիկացիները սերտորեն կապված են եվրոպական այլ ամերիկյան էթնիկ խմբերի, մասնավորապես սլավոնական ամերիկացիների հետ և հիմնականում հռոմեական կաթոլիկ հավատքի հետևորդ են։ Խորվաթ-ամերիկյան զգալի բնակչությամբ շրջանները ներառում են Չիկագոն, Քլիվլենդը, Նյու Յորքի Սիթիմ, Հարավային Կալիֆորնիան և հատկապես Փիթսբուրգը, որը Խորվաթական եղբայրական միության նստավայրն է։ Խորվաթիայի արտասահմանում խորվաթների համար պետական գերատեսչությունը գնահատել է, որ ԱՄՆ-ում բնակվում է մինչև 1,2 միլիոն խորվաթ և նրանց սերունդները ։
Թվեր
Համաձայն 2007 թվականի ԱՄՆ-ի Համայնքային հետազոտության տվյալների՝ այստեղ ընդհանուր առմամբ 420,763 ամերիկացի կա խորվաթական լրիվ կամ մասնակի ծագմամբ ։ Համաձայն 1990 թվականի Միացյալ Նահանգների մարդահամարի տվյալների՝ կար ավելի քան 544,270 խորվաթ-ամերիկացի, ովքեր ունեին խորվաթական ծագում կամ Խորվաթիայում ծնված էին ։ 2012 թվականի դրությամբ՝ կար 414,714 ամերիկյան քաղաքացի։ Խորվաթիայի արտասահմանում խորվաթների համար պետական գերատեսչության կողմից գնահատվում է, որ այսօր Միացյալ Նահանգներում բնակվում է մոտ 1,200,000 խորվաթ և նրանց սերունդ ։
2006–2010 թվականներին ամերիկյան համայնքի հետազոտության մեջ խորվաթ-ամերիկյան ամենամեծ բնակչությունը ունեցող նահանգներն են.
Խորվաթիայում ծնված բնակչություն
2010 թվականից ԱՄՆ-ում Խորվաթիայում ծնված բնակչությունը.
Պատմություն
1683 թվականին խորվաթ հիսուսական Իվան Ռատկայը (Խուան Ռատկայ) միսսիոներություն ստեղծեցին Նոր Իսպանիայի հյուսիս-արևմուտքում։ 1746 թվականին մեկ այլ հիսուսական ՝ Ֆերդինանդ Կոնչակը (Consago Gonzales), կազմեց Ստորին Կալիֆոռնիայի առաջին քարտեզը։ 1783 թվականի սկզբին խորվաթ միսիոներ Ջոզեֆ Կունդեկը օգնեց զարգացնել մի քանի միջինարևմտյան քաղաքներ, այդ թվում` Ֆերդինանդը և Ջասպերը, նաև Դյուբոյս շրջանը։ 1830-ական թվականներին Ավստրիական կայսրության տարբեր խմբեր ֆինանսական օգնություն էին ուղարկել Ամերիկա՝ միսիոներական գործողություններին աջակցելու համար ։
Շատ վաղ խորվաթ ներգաղթյալներ բնակություն հաստատեցին Նոր Օռլեանում և աշխատում էին որպես առևտրականներ, արհեստավորներ և ձկնորսներ։ 1860-ական թվականներին Նոր Օռլեանում ապրում էր մոտ վեց հարյուր խորվաթ ընտանիքներ։ Մի քանի ընտանիքներ մշտական բնակություն հաստատեցին Ալաբամայում։ Քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում մոտ երեք հազար խորվաթ բնակություն հաստատեց հարավում՝ հիմնականում Լուիզիանայում, Ալաբամայում և Միսիսիպիում ։ Նրանցից հարյուրավոր մարդիկ կամավոր զորակոչվեցին Համադաշնություն բանակ և նավատորմ։ 1865 թվականին Համադաշնության պարտությունից հետո շատ խորվաթներ, որոնք ծառայել են Համադաշնության զինված ուժերում, տեղափոխվել են Արևմուտք ։
Ինչպես այդ շրջանի մյուս ներգաղթյալները, նրանք գաղթեցին աշխատանք գտնելու համար։ Նրանցից շատերը, հիմնականում միայնակ երիտասարդներ, բայց, հաճախ, ամուսնացած կանայք իրենց ընտանիքի հետ կամ առանց նրանց, հաստատվում էին Փենսիլվանիայի և Նյու Յորքի փոքրիկ քաղաքներում՝ որպես ածխագործ կամ պողպատագործ։ Շատերը բնակություն հաստատեցին նաև մերձարևմտյան նահանգների գործարանային քաղաքներում և գյուղատնտեսական տարածքներում, ինչպիսիք են Վիսկոնսինը, Մինեսոտան, Ինդիանան, Իլինոյսը և Այովան։ Միայնակ տղամարդկանց մեծ մասի համար մնալը ժամանակավոր էր։ Երբ բավականաչափ գումար էին խնայում, շատ խորվաթ տղամարդիկ վերադառնում էին Խորվաթիա։ Սակայն նրանք, ովքեր ընտրեցին մնալ, գտան մշտական բնակություն ։
Համեմատաբար կարճ ժամանակահատվածում խորվաթներին կարելի էր գտնել ամբողջ Միացյալ Նահանգներում՝ Նյու Յորքից մինչև Կալիֆոռնիա, Նոր Օռլեանից մինչև Մինեապոլիս։
Խորվաթացի ներգաղթյալների նոր ալիքը սկսեց ժամանել Երկրորդ աշխարհամարտից հետո։ Սրանք հիմնականում քաղաքական փախստականներ էին, ներառյալ որբեր, որոնց ծնողները զոհվել էին պատերազմի ժամանակ, անհատներ և ընտանիքներ, որոնք փախչում էին Հարավսլավիայի կոմունիստական իշխանություններից ։ Այս խորվաթներից շատերը բնակություն հաստատեցին խորվաթական գաղութներում, հաճախ հարազատների և ընկերների շրջանում։ 1965 թվականից սկսած Ամերիկան տեսավ խորվաթների նոր ներհոսք։ Աստիճանաբար ներգաղթյալների այս նոր ալիքը միացավ խորվաթական կաթոլիկ ծխականներին և կազմակերպություններին, և շուտով դարձան Միացյալ Նահանգներում խորվաթական մշակույթի և ավանդույթի ժամանակակից կրողներ։ Ներկայումս միայն մի շարք խորվաթներ շարունակում են արտագաղթել, հիմնականում նրանք, ովքեր արդեն հարազատներ ունեն Ամերիկայում ։
Բնակավայրեր
Խորվաթիայի առաջին գրանցված ԱՄՆ ներգաղթյալները ժամանել են 1850 թվականին՝ հաճախ այն երկրներից վերաբնակեցման միջոցով, որոնք ներկայումս հայտնի են որպես Ավստրիա, Իտալիա, Հունաստան, Իսպանիա և Պորտուգալիա և հարավային Ֆրանսիա։ Այս ժամանակահատվածում շատ խորվաթներ, որոնք զբաղված էին Միջերկրականծովային երկրների ծովային հատվածի արտադրությամբ, սկսեցին գաղթել Ամերիկա։ Այս առաջին ալիքը ժամանեց Միացյալ Նահանգների շրջաններ, որտեղ զբաղվածության հնարավորությունները նման էին այնտեղի հնարավորություններին, որտեղից եկել էին։ 20-րդ դարի կեսերին Չիկագոյի, Քլիվլենդի, Փիթսբուրգի, Նյու Յորքի, Սան Ֆրանցիսկոյի ծոցային տարածքի և Հարավային Կալիֆոռնիայի շրջանը ունեին խորվաթական ծագում ունեցող մարդկանց ամենամեծ բնակչությունը ։ Խորվաթ ներգաղթյալները նախ բնակություն հաստատեցին Արևմտյան Միացյալ Նահանգներում XIX դարի երկրորդ կեսին, հիմնականում այն ժամանակներում, երբ այն ժամանակ աճում էին Լոս Անջելեսի, Սան Պեդրոյի, Սան Ֆրանցիսկոյի, Ֆինիքսի և Սանտա Անայի քաղաքային կենտրոնները ։ Ենթադրվում է, որ այսօր ավելի քան 35,000 խորվաթ ապրում է Լոս Անջելեսի մետրոպոլիտենում՝ այն դարձնելով Խաղաղ օվկիանոսի ափերի ամենամեծ խորվաթական համայնքը։ Սան Ֆրանցիսկոն դարձավ Խորվաթիայի հասարակական կյանքի կենտրոնը Կալիֆոռնիայում, որտեղ նրանք հիմնել են Խորվաթիայի առաջին արտագաղթի հասարակությունը՝  Սան Ֆրանցիսկոյի խորվաթ-ամերիկյան մշակութային կենտրոնը, 1857 թվականին ։ Թադիչ Գրիլը Սան Ֆրանցիսկոյում օրինակ է այս դարաշրջանից, որը քաղաքում ամենահին անընդհատ գործող ռեստորանը ։ Լոս Անջելեսի մետրոպոլիտենի տարածքը գլխավոր ուղղություն էր հետագա 1980-ականների Հարավսլավիայի ներգաղթի համար։ Նրանք ձևավորեցին մի քանի համայնքներ Օրինջ շրջանում, Սան Դիեգոյում և Սան Ֆերնանդո հովտում։
Անհայտ թվով խորվաթներ նույնպես բնակություն հաստատեցին Վաշինգտոնի նահանգում և Օրեգոնում, մասնավորապես, Սիեթլի և Պորտլենդիայի մետրոպոլիայի տարածքում ։
Ներգաղթյալների առաջին խմբերի մի մասը հաստատվել է նաև Փենսիլվանիայում ։ Որպես պետության խոշոր արդյունաբերական կենտրոն Փիթսբուրգը խորվաթ շատ ներգաղթյալներ ներգրավեց, նրանցից շատերը աշխատում էին ծանր արդյունաբերության մեջ։ Դարի սկզբին Փիթսբուրգում կար մոտ 38,000 խորվաթ։ Հաշվարկված էր, որ 90-ականների սկզբին Փենսիլվանիայում բնակվում էր ավելի քան 200,000 խորվաթ և նրանց սերունդներ ։
Միչիգանում առաջին խորվաթ բնակիչները հայտնվել են 19-րդ դարի վերջին ։ Իլինոյսում խորվաթները սկսեցին կենտրոնանալ հիմնականում Չիկագոյի շուրջ։ Չնայած այն ստեղծվեց մի փոքր ավելի ուշ, Չիկագոյի խորվաթական համայնքը դարձավ Միացյալ Նահանգների ամենակարևորներից մեկը։ Բնակավայրը հատկապես սկսեց զարգանալ այն բանից հետո, երբ Առաջին աշխարհամարտը և Չիկագոն դարձան խորվաթական մշակութային և քաղաքական բոլոր գործողությունների կենտրոնը։ Հաշվարկվում է, որ 90-ականներին Չիկագոյում մոտավորապես 50,000 խորվաթ կար, մինչդեռ Իլինոյս նահանգում լրացուցիչ խորվաթական 54 համայնքներում ապրում էին ընդհանուր առմամբ 100,000 խորվաթ։ Խորվաթները ձևավորել էին մեծ համայնք Ինդիանապոլիսում սկսած 1910-ականներից։
Կլոնդայքի ոսկե տենդի ընթացքում 3000 խորվաթ գաղթականների խումբ բնակություն հաստատեց Ալյասկայում և Կանադայում ։
Հասարակական ասոցիացիա
Խորվաթացի ամերիկացիները սերտ կապեր են պահպանում հայրենիքի հետ ։ Սփյուռքը համարվում է առանցքային դերակատարություն Խորվաթիայի անկախության պատերազմում Խորվաթիայի հաղթանակը ապահովելու գործում՝ տրամադրելով էական ֆինանսական օգնություն և պաշտպանելով հակամարտության մեջ ամերիկյան ներգրավվածությանը ։ Շղթայական միգրացիան նպաստեց Խորվաթիայի նույն շրջաններից եկող խորվաթների բնակավայրերի ստեղծմանը ։ Նրանք կապված էին իրենց ունեցած նման զբաղմունքների, հավասար սոցիալական կարգավիճակի և հռոմեական կաթոլիկ կրոնի պատճառով։ Խորվաթների ամենատարածված ոչ պաշտոնական հանդիպման վայրերը սրահները էին։ Նրանք սովորաբար զբաղվում էին տարբեր բարեգործական կազմակերպություններով և առաջինը խորվաթ ներգաղթողներից էին, ովքեր սովորեցին անգլերեն խոսել ։ Այս ոչ պաշտոնական հավաքույթների կողքին խորվաթ-ամերիկացիները ստեղծեցին տարբեր նշանակության մի քանի հազար կազմակերպություններ։ Իր «Խորվաթական վաղ ներգաղթը Ամերիկա 1945 թվականից հետո» աշխատանքում Պրպիչը ասում է, որ ԱՄՆ-ում ստեղծվել է մոտ 3000 կազմակերպություն, որոնք հիմնադրվել են 1880-1940 թվականների միջև ։ Խորվաթները նախ սկսեցին հիմնել բարեգործական, մշակութային, կրթական, կրոնական, գործարար, քաղաքական, մարզական+ կազմակերպություններ։ Այս բոլոր կազմակերպությունները ամուր արմատավորված էին այն բնակավայրում, որտեղ նրանք նախաձեռնել էին։ Խորվաթները փոքրամասնությունների խումբ էին ինչպես ամերիկացիների, այնպես էլ այլ ազգությունների առումով ։ Ավելին, խորվաթները եկել են ներգաղթյալների վերջին խմբերի հետ, ինչը հանգեցրել է հետագա անապահովության զգացման։ Վաղ համայնքների մեծ մասը անգլերեն չգիտեր և ցածր վարձատրվող աշխատատեղեր ունեին, ինչը ստեղծում էր անլիարժեքության բարդույթ։ Նրանք անվտանգություն գտան իրենց էթնիկական խմբի կազմակերպություններում ։
Կրոն
Խորվաթական սփյուռքը հիմնականում հռոմեական կաթոլիկ է ։ Խորվաթ միսիոներները հիմնել են ծխեր, եկեղեցիներ և բարեսիրական հասարակություններ ամբողջ երկրում, որտեղ էլ բնակվեին խորվաթ ամերիկացիները։ Հաճախ քահանաները խորվաթական համայնքների միակ կիրթ անդամներն էին, ուստի նրանք ստիպված էին ստանձնել առաջնորդների դերեր։ Ավելին, նրանք առաջիններից էին, որ լավ սովորում էին անգլերենը և հաճախ ծառայում էին որպես թարգմանիչներ ։ Նրանց հիմնական պարտականությունը, այնուամենայնիվ, խորվաթական կաթոլիկ ծխականությունների կազմակերպումն էր քաղաքային կենտրոններում ՝ խորվաթական զգալի բնակչությամբ։ Այսպիսով, այս դարի սկզբին կային խորվաթական եկեղեցիներ Փիթսբուրգում և Սթիլթոնում, Փենսիլվանիայում, Նյու Յորքում, Չիկագոյում, Քլիվլենդում, Սենթ Լուիսում և այլ քաղաքներում։ Ամենահին եկեղեցին Փիթսբուրգի Սուրբ Նիկոլաս եկեղեցին է, որը հիմնադրվել է 1894 թվականին։ Մի քանի ուրիշներ կանգնեցվել են դեռևս 1900-ականների սկզբին, ինչպես օրինակ՝ Սան Ֆրանցիսկոյի Սուրբծննդյան եկեղեցին:Այսօր Հյուսիսային Ամերիկայում գործում են ավելի քան 30 խորվաթական ծխեր ։
Հանրահայտ մարդիկ
Հանրահայտ խորվաթ ամերիկացիներն են.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկայի եվրոպացիների հասարակություն Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
Լես Վեքսներ
Լես Վեքսներ, ամերիկացի  գործարար է։ Նա L Brands (նախկինում Limited Brands) ընկերության գլխավոր գործադիր տնօրենն է։
Վաղ կյանք
Վեքսները ծնվել է հրեական ընտանիքում՝ Դեյթոնում, Օհայոյում, Բելլայի (Née Cabakoff) և Հարրի Ուեքսերնի որդին է։ Ունի մեկ քույր՝ Սուսանը ։ Եղել է Sigma Alpha Mu եղբայրության անդամ է ։
Կարիերա
Վեքսները սկսեց աշխատել իր ծնողների հագուստի խանութում։ Մինչ նրանք արձակուրդում էին, նա վերլուծեց կանացի հագուստի վաճառքի շահույթը և կորուստները։ Նա պարզել էր, որ չնայած բարձր գներով հագուստ (օրինակ՝ բաճկոններ) ավելի մեծ գումարներ արժեն, նրանք ավելի քիչ են վաճառում։ Երբ նա պատմել էր հորը, հայրը չէր հետաքրքրվել իր գույքագրումը փոխելու մտքով ։
The Limited-ը իր առաջին խանութը բացել էր Վերին Արլինգթինգի Kingsdale առևտրի կենտրոնում։ Վեռքսների ծնողները մեկ տարի անց փակեցին իրենց խանութը և միացան The Limited-ին ։ Վեքսներ-ը 1969 թվականին զբաղեցրել է սահմանափակ ապրանքանիշներ, NYSE-ում գրանցված ՍՊԸ-ում։ Վեքսներ-ը Fortune 500 ընկերության ամենաերկար սպասարկող գլխավոր տնօրենն է։ Վեքսներ-ը զբաղեցրել է թիվ 11-րդ տեղը Harvard Business Review- ի 2015 թվականին և 2016 թվականի 34-րդ լավագույն գործադիր տնօրենի հորիզոնականները  ։
Բարեգործություն և ծառայություն
1989 թվականին Վեքսները և նրա մայր Բելլան առաջինն էին Միացյալ Նահանգների համար 1 միլիոն դոլարի անձնական նվիրատվություն կատարելու մեջ։ Նրանց անունները մակագրված էին մարմարեում և ցուցադրվում էին Վիրջինիա նահանգի Ալեքսանդրիայի Միացյալ նահանգային կենտրոնի լոբբիում ։
Վեքսները Օհայոյում ամենահարուստ մարդն է։ Նա հայտնի է իր բարեգործությամբ։ Նա ծառայում է որպես Բեքլիի Ագուդաս Աչիմի ժողովի պատվավոր փոխնախագահ։ Նա Օհայոյի պետական ​​համալսարանի արվեստի վետերների կենտրոնի խոշոր գործիչ էր։
1984 թվականին նա ստեղծեց Վեքսներ հիմնադրամը, որի նպատակն է ամրապնդել հրեական ղեկավարության դաշտը։ Հիմնադրամը գործում է երեք հիմնական ծրագրերի վրա Հյուսիսային Ամերիկայի հրեական կամավորների համար Վեքսների ծրագիր․ բակալավրիատում, հրավերի կամ հրեական ուսումնասիրությունների մագիստրոսի կոչում ունեցող ուսանողների համար և Իսրայելի կրթաթոշակ, որը ֆինանսավորում է իսրայելական պետական ​​պաշտոնյաներին, Հարվարդի համալսարանի Ջոն Ֆ. Քենեդիի անվան դպրոցում պետական ​​կառավարման մագիստրոսի կոչման համար։
Վեքսները նախագահ է նշանակվել է Օհայոյի պետական ​​համալսարանի հոգաբարձուների խորհուրդում և ծառայել է 1988-1997 թվականներին։ 2005 թվականի դեկտեմբերին ։ 2012 թվականի գարնանը նշվեց Վեքսների նախագահության ավարտը և հայտարարությունը, ի վերջո, հետաձգում էր, մինչև իր նշանակման ավարտը ութ տարի առաջ։ 2004 թվականի մայիսի 11-ին Վեքսները ընդունել է Վուդրո Վիլսոնի անվան կորպորատիվ քաղաքացիության մրցանակը Օհայում։ Մրցանակը ներկայացվել է Վաշինգտոնում գտնվող Սմիթսոնյան ինստիտուտի Վուդրո Վիլսոնի միջազգային կենտրոնի կողմից։ Վեքսները արժանացավ հանրային բարիքի իր նվիրվածության պատճառով ։
2011 թվականի փետրվարի 16-ին Վեքսները խոստացել է 100 մլն դոլար նվիրատվություն Օհայո նահանգում, որը հատկացվելու է Համալսարանի ակադեմիական բժշկական կենտրոնին,Ջեյմս քաղցկեղի հիվանդանոցին և Սոլով հետազոտական ​​ինստիտուտին, հավելելով, որ Վեքսների արվեստի կենտրոնը և այլ ոլորտները։ Այս վերջին պարգևը ամենամեծն է համալսարանի պատմության մեջ ։
L Brands հիմնադրամի միջոցով Վեքսները և L Brands-ը Կոլումբուս հիմնադրամին տրամադրել են 163.4 մլն դոլար ։
2012 թվականի փետրվարի 10-ին Օհայի նահանգի բժշկական կենտրոնը պաշտոնապես փոխել է իր անունը Օհայոյի պետական ​​համալսարանի Վեքսներ բժշկական կենտրոնին, նշելով համալսարանի նախագահ Է. Գորդոն Գիի «Պարոն Վիքսերի Օհայո նահանգի ղեկավարության անխախտելի, կենսական ժառանգության ժառանգն է»։ «Ավելի քան երեք տասնամյակ շարունակ պարոն Վեքսները եղել է համալսարանի ամենատարածված առաջնորդներից և ջերմ աջակիցներից մեկը։ Նրա առատաձեռն նվիրատվությունները, ինչպես ժամանակին, այնպես էլ ռեսուրսները, ամբողջովին փոխակերպվել են, սակայն նրա ամենաթանկ նվերը եղել է նրա ուշագրավ ղեկավարությունը»
2013 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Վեքսները պարգևատրվեց Կանանց հագուստի ամենօրյա գեղեցկության տեսողական մրցանակով ։
Անձնական կյանք
1993 թվականի հունվարի 23-ին, 55 տարեկան հասակում Վեքսները ամուսնացել է 31-ամյա Աբիգայլ Ս. Կոպպելի հետ, իրենց տանը հրեական արարողությամբ։ Նրանք ունեն չորս երեխա `Հարրին, Աննան, Դավիթն և Սառան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի գործարարներ
Յոն Անտոնեսկու
Յոն Անտոնեսկու (Ion Antonescu, ), Ռումինիայի ֆաշիստական բռնապետ (1940-1944 թթ.), գեներալ։ 1940 թվականի սեպտեմբերի 5-ից Ռումինիայի վարչապետն էր և կոնդուկետորը (conducător - առաջնորդ)։
Առանցքի ուժերին միանալուց և «Բարբարոսա» գործողությանը (1941 թվականի հունիսի 22) մասնակցելուց հետո Ռումինիային է վերադարձրել Բեսարաբիան և Հյուսիսային Բուկովինան։
1944 թվականի օգոստոսի 23-ին Միխայ I թագավորի ղեկավարմամբ ժողովրդական ապստամբության միջոցով իրականացված պետական հեղաշրջումից հետո Անտոնեսկուն ձերբակալվեց։ Խորհրդային Միությունում կարճատև կալանքից հետո նա վերադարձվեց Ռումինիա, որտեղ պատերազմական հանցագործությունների մեղադրանքով դատապարտումից հետո, Բուխարեստի Ազգային տրիբունալի որոշմամբ, 1946 թվականի հունիսի 1-ին ենթարկվեց մահապատժի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Ֆաշիստ առաջնորդներ Կատեգորիա:Մահապատժի ենթարկված քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ռումինիայի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռումինիայի քաղաքական գործիչներ
Հայ երեխաների տարհանումն Օսմանյան Թուրքիայից
Հայ երեխաների տարհանումը Օսմանյան Թուրքիայից, 1914-1922 թվականների Հայոց Ցեղասպանության հետևանքով որբացած երեխաների տարհանումն է Օսմանյան Թուրքիայի տարածքից հայկական միությունների, եկեղեցական կառույցների, օտարերկրյա նպաստամատույց կազմակերպությունների, ինչպես նաև միջազգային կազմակերպությունների կողմից։
Նախապայմաններ
Մեծ եղեռնի ժամանակ մոտ 500000 հայ երեխաներ սպանվեցին՝ ողջակիզվեցին, թունավորվեցին, խեղդամահ արվեցին, մահացան սովից, տարբեր համաճարակային հիվանդություններից, երեխաների մի մասը իսլամացվեցին։ Կենդանի մնացածներին վերահաս մահից փրկելու, ֆիզիկական անվտանգությունը, կեցությունն ու ազգային դաստիարակությունն ապահովելու համար անհրաժեշտ էր երեխաներին տարհանել կայսրության տարածքից։
Տարհանում
Տարհանվում էին այն որբերը, որոնց ցեղասպանության տարիներին հավաքագրել էին անմարդաբնակ վայրերից (անապատներից, անտառներից), փողոցներից, որտեղ նրանք զբաղվում էին մուրացկանությամբ, իսլամադավան ընտանիքներից և թուրքական պետական որբանոցներից։ Տարհանվեցին նաև ռազմական գործողությունների գոտում հայտնված հայ երեխաները, որոնց էվակուացիան իրականացվեց ռուս և անգլիացի զինվորականների կողմից։
Մուսա լեռ
Ցեղասպանության տարիներին հայ երեխաների առաջին լայնածավալ տարհանումն իրականացվեց Մուսա լեռան հերոսամարտի ժամանակ։ 1915 թ. գարնանը երիտթուրքական կառավարությունը սկսում է Արևմտյան Հայաստանի և կայսրության մյուս շրջանների հայ բնակչության տեղահանությունն ու բնաջնջումը։ Հուլիսի 30-ին նաև Միջերկրականի առափնյա շրջանի՝ Սուեդիայի (Հալեպի նահանգ, Անտիոքի գավառ) վեց հայկական գյուղերի ավելի քան 6000 բնակչությանը գաղթի հրաման է տրվում։ Հրամանին է ենթարկվում բնակչության մի փոքր մասը, մնացածը՝ մոտ 5000 սուետիահայեր բարձրանալով Մուսա լեռը՝ դիմում են ինքնապաշտպանության, որը տևում է 53 օր։ Ֆրանսիական «Գիշեն» ու «Ժաննա դ’Արկ» նավերը օգնության են հասնում և սեպտեմբերի 13-15-ը 4058 հոգու Մուսա լեռից էվակուացնում Եգիպտոսի Պորտ-Սաիդ նավահանգիստ։ Մի քանի երեխաներ ծնվեցին ֆրանսիական նավերի վրա, որոնց անվանակոչեցին խորհրդանշական անուններով՝ Գիշեն, Ազատուհի և այլն։
Մուսա լեռից Պորտ Սաիդ տարհանվածներից 1 563-ը երեխաներ էին։
Այս ընթացքում հայ երեխաների տարհանման գործողություններ իրականացվեցին Խնուսում, Վանում, Բաղեշում և այլ վայրերում։
Այնթափ, Մարաշ, Հաճըն, Մերսին
Փոքր Ասիայում քեմալական (ազգայնական) շարժման ծավալմանը զուգընթաց՝ 1921-1922 թվականներին Օսմանյան կայսրության որբանոցներում ապաստանած հայ երեխաների համար վտանգավոր իրավիճակ է ստեղծվում։ Այն ավելի է սրվում Կիլիկիայում քեմալականների կողմից իրագործված հայկական կոտորածներից հետո, որի հետևանքով հազարավոր կիլիկիահայեր Այնթափից, Մարաշից, Հաճընից, Մերսինից և այլ վայրերից ստիպված են լինում լքել իրենց հայրենի բնակավայրերը։ 1921 թվականի վերջին՝ կիլիկիահայերի զանգվածային գաղթի ընթացքում, շուրջ 7500 հայ որբ Կիլիկիայից տարհանվում է Հալեպ, Բեյրութ, Դամասկոս և Ալեքսանդրեթ, որոնց մեծ մասը հայտնվում է Ազգային խնամատարության և Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության խնամակալության տակ։
Հայ երեխաների տարհանման դրվագներից է նաև 1921 թվականի դեկտեմբերին Բասրայի նահանգի Նահր էլ Օման ավանի հայկական գաղթակայանից 816 հայ որբի նավով փոխադրումը Երուսաղեմ, որտեղ նրանց դիմավորում են Երուսաղեմի Հայոց պատրիարք Եղիշե արքեպիսկոպոս Դուրյանը, ազգային գործիչներ և մեծ թվով տեղացի հայեր։
1915-1923 թվականների երիտթուրքերի և քեմալականների կողմից իրագործված հայկական կոտորածների հետևանքով որբացած հազարավոր հայ երեխաներ հայտնվեցին ֆիզիկական ոչնչացման վտանգի տակ՝ Օսմանյան կայսրության ողջ տարածքով մեկ։ Այս մտահոգությամբ պայմանավորված՝ 1922 թվականի փետրվարի 7-ին Հալեպում կայանում է Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույցի աշխատակիցների և Կիլիկիո Սահակ Բ կաթողիկիոսի կողմից լիազորված հայկական պատվիրակության ժողովը՝ Առաջնորդական փոխանորդ Հարություն քահանա Եսայանի նախագահությամբ։ Ժողովը որոշում է Թուրքիայի հարավային և հարավարևելյան շրջանների որբանոցներում ապաստանած հայ որբերին տեղափոխել Սիրիա և Լիբանան, իսկ հյուսիսային և հյուսիսարևմտյան շրջանների որբացած հայ երեխաներին՝ Հունաստան և Կովկաս։ Թուրքիայի ներքին՝ կենտրոնական շրջանների՝ Կեսարիա, Կոնիա, Սեբաստիա, ինչպես նաև հյուսիսային շրջանների՝ Տրապիզոն, Սամսուն, քրիստոնյա որբերը՝ հայ և հույն ծնողազուրկ երեխաները, Ամերիկյան նպաստամատույցի որոշմամբ ցամաքային ճանապարհով փոխադրվում են Կ.Պոլիս, իսկ այնտեղից՝ նավով Հունաստան և տեղաբաշխվում 13 որբանոցներում։ Քայքայվող Օսմանյան կայսրության մյուս շրջաններից՝ Թրակիայից, որբերը տեղափոխվում են Ռումինիա և Բուլղարիա, իսկ Իզմիրից և Բրուսայից՝ Մարիցա գետով՝ Հունաստան։
Թուրքիայի հարավային և հարավարևելյան շրջաններից (Ուրֆայի շրջակայքից, Մարդինից, Խարբերդից, Ակնից և Մալաթիայից) հայ որբերի տարհանման պատասխանատուներ նշանակվեցին Յակոբ Կյունցլերը և նրա կինը՝ Էլիզաբեթը, ովքեր 1922 թվականից աշխատում էին Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտեի Ուրֆայի մասնաճյուղում և զբաղվում այդ կազմակերպության կողմից հավաքված հայ որբերի խնամքով։ Նրանց թեկնածության ընտրությունը պայմանավորված էր վերջիններիս՝ տարածքի և թուրքերենի փայլուն իմացությամբ։ 1922 թվականի ապրիլին Խարբերդից և հարակից շրջաններից Կյունցլերը կազմակերպում է համաշխարհային պատմության մեջ որբերի ամենաստվար՝ շուրջ 5 000 երեխաների աննախադեպ տարհանման գործողությունը։ Ըստ Յա. Կյունցլերի կազմած վիճակագրության՝ ընդհանուր առմամբ Թուրքիայի հարավային և հարավարևելյան բնակավայրերից տարբեր խմբերով իր կողմից տարհանվում է շուրջ 8 000 հայ երեխա, որոնք տեղաբաշխվում են Սիրայի և Լիբանանի որբանոցներում։
Զմյուռնիա
1922 թվականի սեպտեմբերին՝ Զմյուռնիայի աղետի ժամանակ, շուրջ 5000 հույն և հայ որբեր տարհանվում են քեմալականների կողմից հրդեհի մատնված քաղաքից՝ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույցի աշխատակից Սառա Քորնինգի ջանքերով, որոնց ամերիկյան ռազմանավերով տեղափոխում են Հունաստան։
Տարհանման այս գործողությունների արդյունքում երիտթուրքերի ու քեմալականների ցեղասպանական գործողություններից փրկվեցին հազարավոր հայ որբեր։
Ըստ Ջ. Բարտոնի տվյալների՝ 1922-1923 թվականների՝ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույցի գործուն աշխատանքների շնորհիվ, մոտավոր հաշվարկով Թուրքիայից Սիրիա, Լիբանան և Հունաստան էվակուացվեցին մոտ 30 000 հայ և հույն որբ, որից 12 000 հայ երեխա՝ կայսրության միայն հարավային, հարավարևելյան շրջաններից։
Տարհանումն իրականացրած կազմակերպություններ
Կատեգորիա:Հայոց ցեղասպանություն
Ալեքսանդր Գրինս
Կենսագրություն
Ալեքսանդր Գրինսը ծնվել է Բիրժսկի վոլոստում (Եկատերինբուրգի մարզի Կալնսկի վոլոստ)։ Ցեսիսի դպրոցն ավարտելուց հետո կամավոր մտել է ռուսական կայսերական բանակ։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի մարտերին։ Ավարտել է Մոսկովյան ռազմական ուսումնարաններից մեկը, ստացել պրապորշչիկի կոչում (1915), ուսումնարանն ավարտելուց հետո գործուղվել է ռազմաճակատ։ Հետագայում փոխադրվել է նոր ձևավորված լատիշական հրաձիգների գումարտակ։ 1917 թվականի հուլիսին ծանր վիրավորվում է և Արևմտյան ռազմաճակատի լուծարումից հետո տարհանվում է Պետրոգրադ։
Հիշատակ
Ալեքսանդր Գրինի անվամբ է կոչվել Ռիգայի փողոցներից մեկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատիշ գրողներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած ռուսական ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:Լատիշ թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ
Բոլցանո (քաղաք)
Բոլցանո (Bolzano), քաղաք Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզում՝ Բոլցանո գավառում։ Հարավային Տիրոլի մարզկենտրոնն է, Ալպյան ողջ տարածաշրջանի խոշոր բնակավայրերից մեկը ։ Ունի հեղինակավոր համալսարան, որտեղ դասավանդումն իրականացվում է անգլերեն, գերմաներեն, իտալերեն։ Բոլցանոյում է տեղակայված Իտալիայի զինված ուժերի ալպյան զորամիավորման բարձրագույն հրամանատարության շտաբը, ինչպես նաև՝ հատուկ, մարտական և օժանդակ որոշ ստորաբաժանումներ ։ Բոլցանոն Իտալիայի լավագույն քաղաքներից մեկն է համարվում կյանքի որակի առումով ։
Բնակչությունը կազմում է 98 100 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 1 882,42 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 52,34 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 39100, հեռախոսային կոդ՝ +39 0471։
Պատմություն
1867 թվականից մինչև 1918 թվականը, արդեն Բոցեն անվանումով, քաղաքը մտել է Ավստրիական, այնուհետև՝ Ավստրոհունգարական կայսրության կազմի մեջ, եղել Տիրոլյան մարզի Բոցեն շրջանի վարչական կենտրոնը ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո դարձել է Իտալիայի թագավորության քաղաքներից մեկը ։ Այդ պատմական իրադարձությունը հավերժացնելու նպատակով Բոլցանոյում կանգնեցվել է Հաղթանակի հուշարձանը, :
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Վանդոյես
Վանդոյես (Vintl), քաղաք Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզում՝ Բոլցանո գավառում։
Բոլցանո (քաղաք)
Քույր քաղաքներ
Բոլցանոն բարեկամական և գործընկերային հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ
Վանդոյես
Բնակչությունը կազմում է 3.221 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 29,15 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 110,5 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 0472, հեռախոսային կոդ՝ +39 0472։
Բոլցանո (քաղաք)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի համալսարանական քաղաքներ
Մուսի սյուր Սեն
Մուսի սյուր Սեն (Mussy-sur-Seine), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1176 մարդ, բնակչության խտությունը` 41.90 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 28.07 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 190 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 110 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 50 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 647 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 456-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 191։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,5 %։ 456 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 353 անձ (185 տղամարդ և 168 կին)։ Գործազուրկ են եղել 103 անձ (52 տղամարդ և 51 կին)։ 191 անաշխատունակներից 29-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 104-ը` թոշակառուներ, իսկ 58-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Միկա
Միքայել Վարոսյան (, ավելի հայտնի է որպես Միկա), հայ երիտասարդ երգիչ։ Նա ներկայացրել է Հայաստանը 2015 թվականի նոյեմբերին Բուլղարիայի մայրաքաղաք Սոֆիայում անցկացված Մանկական Եվրատեսիլ երգի մրցույթին, որտեղ կատարել է իր «Love» (Սեր) երգը, զբաղեցնելով 2-րդ հորիզոնականը։ (176 միավոր)։
Կարիերա
2012 թվականից սկսած մասնակցել է «Մանկական եվրատեսիլ» մրցույթի հայաստանյան բոլոր փուլերին, սակայն երազանքին հասնելու համար միավորները չեն բավականացրել։ Նույն թվականին մասնակցել է «Նոր ալիք» մրցույթի հայաստանյան ընտրական փուլին։ 2013 թվականին Վառնա քաղաքում կայացած մանկական միջազգային “Golden Sparkles” մրցույթում 3 մրցանակի է արժանացել։ 2014 թվականին Միկան մասնակցել է Վիտեբսկ քաղաքում անցկացվող «Սլավյանսկի բազար» մրցույթին, որտեղ ներկայացնելով Հայաստանը գրավել է 3-րդ հորիզոնականը։ 2014 թվականից իր առաջին քայլերն է արել նաև հեռուստատեսային աշխարհում։
Սերգեյ Բաբկին
Կինոյի դերասան
2009 թվականին գլխավոր դերն է խաղացել Վլադիմիր Լերտի «Թողտվություն» ֆիլմում։ Բաբկինի հետ միասին նկարահանվել է Բոգդան Ստուպկան, «Թողտվություն» ֆիլմի սաունդթրեքի հեղինակը «Բումբոքս» խումբն է։ Նրանց «Наодинцi» տեսահոլովակը նկարահանվել է ֆիլմի նկարահանման հրապարակում, իսկ ֆիլմի գլխավոր հերոսներից մեկը Սերգեյ Բաբկինն է ։
2014 թվականին կնոջ՝ Սնեժանա Բաբկինայի հետ միասին մասնակցել է «Ալեքսանդր Դովժենկո։ Օդեսսայի արշալույս» (2014) ֆիլմին ։
Բացի այդ՝ Սերգեյ Բաբկինը էպիզոդիկ դերեր է տանում հետևյալ ֆիլմերում.
«Ինչպես կին ձեռք բերել» (2013)՝ գերեզմանափոր
«Հեփի էնդ» (2013) - մաֆիա խաղացող
«Գանձ։ Սարսափելի ամանորյա հեքիաթ» (ТВ, 2007) Մաքս
Ընտանիք
Իր ապագա կնոջ՝ Սնեժանա Բաբկինայի (օրիորդական ազգանուն՝ Վարդանյան) հետ Սերգեյ Բաբկինը ծանոթացել է 2007 թվականին, երբ նա միացել է «Թատրոն 19»-ին։
2008 թվականի մայիսի 11-ին Սերգեյը և Սնեժանան պսակվել են։
2009 թվականի մարտի 27-ին պաշտոնապես ամուսնացան։
Սերգեյը և Սնեժանան դաստիարակում են երկու երեխաների՝ դստերը՝ Վեսելինային և որդուն՝ Արթուրին։
Բաբկինը հաճախ խոստովանում է, որ ընտանիքն իր համար կյանքում ամենակարևորն է։ Ամուսինները փորձում են իրենց ողջ ազատ ժամանակն անցկացնել երեխաների հետ՝ կազմելով հյուրախաղային գրաֆիկներն այնպես, որպեսզի հաճախ լինեն տանը և որքան հնարավոր է քիչ բացակայեն ։ Հարևանները երկար ժամանակ վստահ էին այն բանում, որ Սերգեյ Բաբկինը գործազուրկ է, քանի որ անընդհատ զբոսնում էր երեխաների հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դերասաններ Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Սելինա Մուրգա
Սելինա Մուրգա (Celina Murga, ), արգենտինացի կինոռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր։ Առավել հայտնի է «Աննան և մյուսները» (2003 թվական, 6 մրցանակ և 3 միջազգային կինոփառատոների առաջադրում) և «Մենության շաբաթ» ֆիլմերի բեմադրությամբ (2007 թվական, 1 պարգև և 4 միջազգային կինոփառատոների առաջադրում)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Արգենտինացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Արգենտինացի սցենարիստներ
Շապապուշա
Շապապուշա (Шарапуша), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է 43 կմ աջ ափից Սեդուիխա գետի վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 40 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Ուստ-Ցիլմա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ալժիրում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկ
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում Ալժիրի օբյեկտները թվով 7-ն են, որը կազմում է ընդհանուր թվի 0,7 %-ը (1073՝ 2017 թվականի դրությամբ)։ 6 օբյեկտներ ընդգրկված են մշակութային չափանիշներով, իսկ 1-ը՝ բնական չափանիշներով։
Բացի դրանից 2010 թվականի դրությամբ ևս 6 օբյեկտ ներկայացված է թեկնածու ցանկում, այդ թվում՝ 5-ը՝ մշակութային, իսկ 1-ը՝ խառը չափանիշներով։
Ալժիրը վավերացրել է Համաշխարհային ժառանգության պաշտպանության կոնվենցիան 1974 թվականի հունիսի 24-ին ։ Առաջին օբյեկտը, որը գտնվում է Ալժիրի տարածքում, ընդգրկվել են ցանկում 1980 թվականին, Համաշխարհային ժառանգության հանձնաժողովի 4-րդ նիստում։
Ցանկ
Տվյալ աղյուսակում տեղանքներն ընդգրկված են Համաշխարհային ժառանգության կողմից դասակարգված ձևով։
Ձիթողցոնց տուն-թանգարան
Ընդգրկված է Գյումրիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։
Պատմություն
Գյումրիի ժողովրդական ճարտարապետության և քաղաքային կենցաղի թանգարանը հիմնադրվել է 1984 թվականին։
Ձիթողցյան չորս եղբայրները գաղթել են Արևմտյան Հայաստանի Ձիթող գյուղից և 1872 թվականին Ալեքսանդրապոլում կառուցել են այդ ժամանակի համար նշանակալի այս առանձնատունը։
Ցուցադրություն
Թանգարանի ցուցասրահներում ներկայացված են 19-րդ դարի 60-ական թվականներից մինչև 20-րդ դարի 20-ական թվականներն ընկած ժամանակահատվածի Ալեքսանդրապոլի ինքնավարությունը, առավել տարածում գտած արհեստները, հասարակական կենցաղն ու հոգևոր մշակույթը։ Թանգարանի ցուցասրահներում վերականգնված են նաև գյումրեցի արհեստավորի և ունևոր խավի բնակարանների ներքնատեսքը։
Ցուցադրությունն ընդգրկում է Ալեքսանդրապոլ քաղաքի սոցիալ-տնտեսական, հասարակական-քաղաքական և մշակութային կյանքի զարգացման պատմությունը 19-րդ դարի 30-ական թթ. մինչև 20-րդ դարի 20-ական թթ. ընկած ժամանակահատվածում։
Հասցե
Թանգարանը գտնվում է Գյումրիի Հաղթանակի պողոտայի թիվ 47 հասցեում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գյումրու թանգարաններ Կատեգորիա:1984 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:1984 հիմնադրումներ Հայաստանում
Գերմանական կայսրության արծաթե մետաղադրամներ
Գերմանական կայսրության արծաթե մետաղադրամներ, արծաթե մետաղադրամներ, որոնք հատվել են Գերմանական կայսրությունում։ Դրանց թողարկումը պայմանավորված էր 1870-1871 թվականների ֆրանս-պրուսական պատերազմի ավարտից հետո Գերմանական կայսրության ստեղծման հետ։ Նորաստեղծ պետության առանձնահատկությունն այն էր, որ դրա կազմի մեջ մտած ոչ մեծ գերմանական պետությունների ղեկավարներից յուրաքանչյուրը պահպանում էր իր տիտղոսն ու ձևական իշխանությունը։ Մինչև միավորումը այդ ոչ մեծ պետություններից յուրաքանչյուրը հատել է իր սեփական դրամը և ունեցել ինքնուրույն դրամական համակարգ։
Ընդ որում՝ գերմանական միապետությունների ճնշող մեծամասնության դրամական համակարգերը ենթարկվել են 1837, 1838 և 1857 թվականներին ստորագրված Մյունխենի դրամային պայմանագրին, Դրեզդենի և Վիենայի դրամային կոնվենցիաներին ։ Դրանց համաձայն՝ ձևավորվել էր երկու փոխկապակցված համակարգ. հարավ-գերմանական պետությունների 3,5 գուլդենը համապատասխանում է հյուսիս-գերմանական պետությունների 2 թալերին։ Բացի այդ՝ Հանզայի ինքնավար քաղաքներ՝ Լյուբեկը, Համբուրգը և Բրեմենը չէին միացել վերը նշված միություններին և շարունակում էին հատել համբուրգյան մարկեր, ինչպես նաև բրեմենյան թալերներ։ Այս արծաթե մետաղադրամների մի քանի տիպեր (զիլբերգրոշեն, նոյգրոշեն և այլն) հատվել են մինչև 1873 թվականը և այս հոդվածում չեն դիտարկվում։
Պետության կազմավորումից հետո արծաթե մետաղադրամների թողարկումը կանոնակարգվել է 1873 թվականին ընդունված օրենքով, որի համաձայն կայսրության կազմի մեջ մտնող յուրաքնաչյուր պետություն որոշակի ազատություն ուներ հատելու 2, 3 և 5 մարկ արժողության մետաղադրամներ։ Արծաթե մետաղադրամները թողարկվել են 1873 թվականից մինչև 1919 թվականը։ Պաշտոնապես շրջանառությունից հանվել են 1924 թվականին՝ փոխարինվելով ռայխսմարկով։
1871 և 1873 թվականների դրամային օրենքներ
1871 թվականի դեկտեմբերի 4-ին կայսր Վիլհելմ I-ը ստորագրել է դրամային օրենք, որը կանոնակարգում էր ոսկե մետաղադրամների՝ մարկերի թողարկումը. 1 մարկը համարժեք էր 0,358423 գ մաքուր ոսկու և 100 պֆենիգի ։ 1873 թվականի հուլիսի 9-ին ընդունված օրենքը կանոնակարգում էր կայսրության կազմի մեջ մտնող բոլոր պետությունների անցումը մեկ ընդհանուր դրամական համակարգի, ինչպես նաև արծաթե մետաղադրամների թողարկումը ։ Օրենքում ամրագրվում էր նաև փոխարժեքը, որի համաձայն հին մետաղադրամները փոխարինվում էին նորերով։ Այսպես, միության թալերը համարժեք էր 3 ոսկե մարկի, 1 գուլդենը՝ 1 5⁄7 մարկի, կամ 1 մարկ 71 պֆենիգի, Լյուբեկի և Համբուրգի մարկը՝ 1 1⁄5 նոր մարկի։ Դրամային օրենքի երրորդ հոդվածով սահմանվում էր միավորված պետության արծաթե մետաղադրամների արտաքին տեսքն ու քաշը։ Արծաթից կարող էին հատվել 1, 2 և 5 մարկ, ինչպես նաև 20 և 50 պֆենիգ անվանական արժեքներով մետաղադրամներ։ Յուրաքանչյուր մարկը պետք է պարունակեր ֆունտի հարյուրերորդական մասի չափով (500 գ) մաքուր արծաթ։ Բոլոր արծաթե մետաղադրամները պետք է հատվեին արծաթի և պղնձի համաձուլվածքից՝ 900։100 հարաաբերակցությամբ, որպեսզի 90 արծաթե մարկը կշռեր 1 ֆունտ ։
Երրորդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ կետերում հստակ նկարագրվում էր նոր մետաղադրամների արտաքին տեսքը։ Դրանցից յուրաքանչյուրի դարձերեսին պետք է լիներ «DEUTSCHES REICH» (Գերմանական կայսրություն) գրությունը, մետաղադրամի թողարկման տարեթիվը և զինանշան կայսրական արծիվը։ Ընդ որում՝ 1 մարկից ավելի բարձր արժողության մետաղադրամի անվանական արժեքը գրվում էր դարձերեսին, մինչդեռ 1 և ավելի ցածր արժողության մետաղադրամներինը՝ դիմերեսին։ 2 և 5 մարկ արժողության մետաղադրամների դիմերեսի պատկերի ձևավորումը թողնվում էր կայսրության կազմի մեջ մտնող պետությունների հայեցողությանը ։
Մինչև Գերմանիայի միավորումը ամենատարածված մետաղադրամը միության թալերը (համարաժեք էր 3 մարկի), շրջանառության մեջ է եղել 1907 թվականը ներառյալ։ Դրա շրջանառությունից դուրս բերումից հետո սկսել են հատվել 3 մարկ արժողության մետաղադրամներ ։
Դեմոնետիզացիա
Գերմանական կայսրության Առաջին համաշխարհային պատերազմի մեջ մտնելուց անմիջապես հետո՝ 1914 թվականին, թանկարժեք մետաղներից պատրաստվող մետաղադրամների զանգվածային թողարկումը դադարեցվեց։ 3 և 5 մարկ արժողության մետաղադրամները՝ նվիրված այս կամ այն հիշարժան իրադարձությանը, թողարկվում էին չնչին քանակությամբ։ 2 մարկ արժողության մետաղադրամների թողարկումն ընդհանրապես դադարեցվեց։
Առավել հազվադեպ են հանդիպում 1918 թվականին թողարկված 3 մարկ արժողության մետաղադրամները՝ նվիրված Բավարիայի թագավոր Լյուդվիգ III-ի ոսկե ամուսնությանը (130 օրինակ), 1917 թվականին` Ռեֆորմացիայի սկսվելու 400-ամյա հոբելյանին նվիրված 3 մարկ արժողության մետաղադրամները (100 օրինակ)
Առաջին համաշխարհային պատերազմում Գերմանական կայսրության պարտության հետևանքով առաջացած հիպերինֆլյացիան հանգեցրեց ոսկե մարկի փոխարինմանը այսպես կոչված թղթե մարկով։ Այն պայմաններում, երբ մետաղադրամներում պարունակվող արծաթի արժեքը գերազանցում էր դրանց անվանական արժեքին, դրանք դուրս բերվեցին լայն շրջանառությունից։ Պաշտոնապես այդ մետաղադրամները շրջանառությունից դուրս են բերվել 1924 թվականի օգոստոսին՝ փոխարինվելով ռայխսմարկով (1 արծաթե ռայխսմարկը կշռում էր 5 գրամ և ուներ 500 հարգ, այսինքն՝ 2 անգամ ավելի քիչ էր պարունակում թանկարժեք մետաղ, քան կայսրության արծաթե մարկը)։
Գերմանական կայսրության դրամահատարաններ
Գերմանական կայսրության արծաթե մետաղադրամները հատվել են մի քանի դրամահատարաններում։ Դրամահատարանի նշանը որևէ տառ էր՝ դրված մետաղադրամի դիմերեսին կամ դարձերեսին։
2, 3 և 5 մարկ արժողության մետաղադրամների դարձերեսի պատկերներ
2, 3 և 5 մարկ արժողության բոլոր մետաղադրամներն ունեցել են դարձերեսի երկու տիպերից մեկը, որոնցում տարբեր էր արծվի պատկերները։ Փոքր արծվով մետաղադրամները հատվել են մինչև 1888 թվականը, մեծ արծվով՝ 1891 թվականից հետո։
1889-1890 թվականներին արծաթե 2, 3 և 5 մարկ արժողության մետաղադրամներ չեն թողարկվել (բացի Սաքսոնիայից, ուր 1889 թվականին ոչ մեծ քանակով հատվել են 5 մարկ արժողության մետաղադրամներ)։
Որոշ հիշատակային մետաղադրամների դարձերեսի պատկերները, որոնք թողարկվել են 1891 թվականից հետո, տարբերվել են ստանդարտային արծվի պատկերով մետաղադրամներից։
Գերմանական կայսրության գաղութների արծաթե մետաղադրամներ
Իր գոյության ընթացքում Գերմանական կայսրությունը ձեռք էր բերել մի շարք գաղութներ Ասիայում, Աֆրիկայում և Օվկիանիայում։ Դրանցից յուրաքանչյուրի տարածքում ձևավորվել էր իր պատմական առանձնահատկություններին համապատասխան դրամական համակարգ։
Գերմանական Հարավարևմտյան Աֆրիկայի (ժամանակակից Նամիբիա) հիմնական դրամական միավորը 1884 թվականից սկսած, երբ այն ճանաչվել է գերմանական ազդեցության գոտի, մինչև 1901 թվականը եղել է անգլիական ֆունտ ստերլինգը։ 1893 թվականին ընդունված օրենքով՝ 1 ֆունտ ստերլինգը համարժեք դարձավ 20 մարկի։ Պետք է նշել, որ 1 ֆունտի մեջ մաքուր ոսկու պարունակությունը (7,3224 գ) գերազանցում էր դրա պարունակությանը 20 մարկ արժողության մետաղադրամում (7,168 գ)։ Գրեշեմի օրենքի համաձայն առավել ցածր արժողության մարկը շրջանառությունից դուրս էր մղել առավել բարձր արժողության ֆունտին )։ 1901 թվականից սկսած Հարավարևմտյան Աֆրիկայի դրամական միավորը դարձավ ոսկե մարկը։ Ընդ որում՝ այս գաղութի տարածքում 5 մարկ և 20 պֆենիգ անվանական արժեքներով մետաղադրամները, ինչպես նաև միության թալերները ըդհուպ մինչև 1907 թվականը՝ չեն համարվել վճարման օրինական միջոց։ Գերմանական կայսրության մետաղադրամներն այս գաղութում շրջանառությունից դուրս են եկել կայսրության վերացումից 5 տարի հետո միայն՝ 1923 թվականին։
Կամերունում և Տոգոլենդում՝ դրանք գերմանական գաղութ հայտարարելու պահին (1884), շրջանառվել են Մայր Թերեզայի թալերները, բրիտանական ֆունտերը և ֆրանսիական ֆրանկները։ Դրանց տարածքում միևնույն ժամանակ շրջանառության մեջ է դրվել մարկը՝ դրա փոխարժեքը 1 ֆունտի համար սահմանելով 20 մարկ, 20 ֆրանկի համար՝ 16 մարկ։ Ինչպես Հարավարևմտյան Աֆրիկայում, Կամերունի և Տոգոլենդի տարածքներում 20 պֆենիգ և 5 մարկ արժողության մետաղադրամները վճարման օրինական միջոց չեն համարվել։
Գերմանական Սամոայում 1899 թվականին, Գերմանական կայսրությանը ենթարկվելուց անմիջապես հետո, ներդրվել է գերմանական մարկը։ Ի տարբերություն մյուս գաղութների՝ ոսկե մարկի փոխարժեքը անգլիական ֆունտի նկատմամաբ այս կղզում արդար է եղել և կազմել է 1 ֆունտի համար 20 մարկ 42 պֆենիգ։ ԱՄՆ-ի դոլարը փոխանակվել է $10 = 41 մարկ 90 պֆենիգ փոխարժեքով։
Գերմանական Նոր Գվինեան և Արևելյան Աֆրիկան ունեցել են սեփական դրամական արժույթները՝ նորգվինեական մարկը, և գերմանական արևելաաֆրիկյան ռուփին։ Ընդ որում՝ Գերմանական Արևելյան Աֆրիկայում մետաղադրամները հատվել են 917 հարգի արծաթից, իսկ Նոր Գվիենայում՝ 900։ Ինչպես նաև ոչ մեծ քանակով հատվել են 5 և 10 ցենտ արժողության մետաղադրամներ նիկելից՝ Չինաստանի Ցզյաո Չժոու ոչ մեծ գաղութի համար։
Գերմանական արևելաաֆրիկյան ռուփի
Գերմանական Արևելյան Աֆրիկայի տարածքների գաղութացումից հետո շրջանառվել են Մայր Թերեզայի թալերը և հնդկական ռուփին։ Մեկ թալերը համարժեք էր երկու ռուփիի։
Առաջին մետաղադրամները, որոնք Գերմանիան սկսել էր հատել իր գաղութների համար, չնայած որ դրանց վրա առկա էր Վիլհելմ II-ի պատկերը, չեն շրջանառվել բուն կայսրության տարածքում։ Պետությունը չէր երաշխավորում փոխարժեքի կայունությունը և կայսրական դրամներով դրանց փոխարինումը։ Այդ մետաղադրամները նախատեսված էին միայն Գերմանական Արևելաաֆրիկյան գաղութի համար։ Համապատասխանաբար գաղութի արծաթե մետաղադրամների դարձերեսին պատկերված էր ոչ թե կայսրության զինանշանը, այլ այդ գաղութինը ։
Գերմանական մետաղադրամների բնութագրիչները միանգամայն համընկնում էին հնդկական ռուփիի բնութագրիչներին։ XIX դարի վերջը և XX դարի սկիզբը բնորոշվեցին ոսկու և արծաթի գների կտրուկ տատանումներով։ Միևնույն ժամանակ, եթե բրիտանական արծաթե մետաղադրամները ազատորեն կարող էին փոխարինվել ոսկու՝ համապատսախան անվանական արժեքով, ապա Գերմանական Արևելաաֆրիկյան գաղութինը՝ ոչ։ Դա հանգեցրեց, նրան, որ գերմանական մետաղադրամները, քաշով և հարգով համարժեք լինելով բրիտանականին, դրանց հետ փոխարինվեցին 3⁄4 բրիտանական ռուփիի փոխարժեքով ։
1902 թվականի նոյեմբերի 15-ին Գերմանական կայսրության հետ կնքած համաձայնագրով գաղութը հրաժարվել է սեփական մետաղադրամների թողարկումից։ 1904 թվականին թողարկվել են նոր մետաղադրամներ։ 1 ռուփին համարժեք էր 100 գելլերի (նախկինում՝ այն հավասար էր 64 պեզի)։ Միևնույն ժամանակ սահմանվեց կայուն փոխարժեք՝ 10 ոսկե մարկի համար 7,5 ռուփի ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո արծաթե մետաղադրամների թողարկումը գերմանական Արևելյան Աֆրիկայում դադարեցվել է։ Գերմանական կայսրության պարտությունից հետո դրա բոլոր գաղութներն անցան անգլիացիների և ֆրանսիացիների տիրապետության տակ։ Համապատսխանաբար դրա մետաղադրամները դադարեցին վճարման օրինական միջոց լինելուց։ 1920 թվականին արևելաաֆրիկյան ռուփին դուրս եկավ շրջանառությունից, դրա փոխարեն սկսեց շրջանառվել արևելաաֆրիկյան ֆլորինը ։
Նոր Գվինեայի մարկ
1894 թվականին գաղութացումից 10 տարի անց, կենտրոնական կառավարությունը Նոր Գվինեային տվեց սեփական գաղութային արժույթը թողարկելու համաձայնությունը։ Ընդ որում՝ բոլոր մետաղադրամները հատվել են Բեռլինի դրամահատարանում։
Նորգվինեական մարկը համարժեք էր ոսկե մարկին։ Մետաղադրամներն իրենց բնութագրերով լիովին համապատասխանում էին Գերմանական կայսրության մարկին։ Ընդ որում՝ դրանց քանակը մեծ չի եղել։
Նորգվինեական մարկը կարճ ժամանակ է գոյություն ունեցել։ 1899 թվականի ապրիլի 1-ին գաղութի կառավարությունը հրաժարվել է դրանց թողարկումից։ 1911 թվականի ապրիլի 15-ին այս դրամական միավորը շրջանառությունից դուրս է բերվել։
Գրականություն
Կատեգորիա:Գերմանիայի մետաղադրամներ Կատեգորիա:Արծաթե դրամներ