cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Պիեռո Մանձոնի
Կենսագրություն
1961 թվականի մայիսին Մանզոնին տեղավորել է սեփական կղանքը պահածոյի 90 համարակալված տարաներում (յուրաքանչյուրում՝ 30 գրամ) և նրանց վրա չորս լեզուներով գրել է. «Նկարչի կղկղանքը»։ Ինքը Մանզոնին պարզաբանել է իր արարքն այսպես. «Ես արվեստի գործեր գնողների վստահության հանդեպ ուշադրություն եմ հրավիրում»։ Հաջորդ տարիներին այդ տարաները հայտնվել են արվեստի տարբեր հավաքածուներում՝ ստանալով նշանակալի մրցանակներ ամբողջ աշխարհում։ Տեղեկություններ կան, որ հետագայում դրանցից մի քանիսը պայթել են (հավանաբար կոռոզիայից և կուտակված գազերի ճնշման տակ)։
Բաստա 40
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսական ալբոմներ Կատեգորիա:2020 ալբոմներ
Պիեռո Մանձոնի
Կենսագրություն
Նույն թվականին նա ցուցահանդեսի համար մերկ մարդկանց վրա ստորագրել է և նույնիսկ նրանց դա հաստատող վկայագիր է տվել։ Նա նաև ստեղծել է «կախարդական պատվանդան», որի վրա բարձրանալով՝ բոլորը դառնում էին արվեստի գործ։
1963 թվականին Պիերո Մանզոնին մահացել է սրտամկանի կաթվածից Միլանի իր ստուդիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի նկարիչներ Կատեգորիա:Ժամանակակից արվեստագետներ Կատեգորիա:Մոդեռնիզմի արվեստ Կատեգորիա:Իտալացի քանդակագործներ Կատեգորիա:Իտալացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ Կատեգորիա:Իտալացի արվեստագետներ
Ռազմական տեղագրություն
Ռազմական տեղագրություն, Ռազմագիտության բաժիններից մեկը, որը ուսումնասիրում է մարտական գործողությունների վարման նպատակով ուսումնասիրում է տեղանքը, հորիզոնի կողմերը, մարտական գործունեության ապահովման համար դաշտային չափումների, հրամանատարների՝ աշխատանքային քարտեզների վարման և գրաֆիկական մարտական փաստաթղթերի, քարտեզների մշակման եղանակներն ու միջոցները ։
Ռազմական տեղագրության առանձնակահատկություններ
Ռազմական տեղագրության հատուկ բաժինը ուսումնասիրում է տեղանքի կողմերը, պատերազմական դաշտի գնահատումը և զինված ուժերի անցնելիք ճանապարհահատվածի աշխարհագրական դիրքի և կլիմայական պայմանների գնահատումը։
Ի տարբերություն հասարակ քարտեզագրության, ռազմական տեղագրությունը կիրառվում է ոչ թե քաղաքացիության մեջ, այլ զինված ուժերում։ Այս ռազմական բաժինը ևս իր հերթին հիմնված է քարտեզագրության և աշխարհագրության պատմության վրա։
Համեմատելով հասարակ ռեգիոնալ քարտեզագրության հետ, կարելի է արձանագրել շատ տարբերություններ։ Ռազմական տեղագրության քարտեզները առավել լավ են նկարագրում տեղանքի լեռնագրությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռազմագիտություն Կատեգորիա:Ռազմական տեղագրություն
Ճալա (այլ կիրառումներ)
Ճալա անունով բնակավայրեր կան՝
Ֆյումիչելլո
Ֆյումիչելլո (իտալ.՝ Fiumicello), գետ Սան Մարինոյում և Իտալիայում։ Թափվում է Մարանո գետը։
Ֆեդորովկա (գյուղ, Բլիզնյուկովի շրջան)
Ֆեդորովկա (Федорівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1775 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ֆեդորովկա գյուղում բնակվում էր 113 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,12 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 941,67 մարդ/կմ²։
Աշխարհագրական դիրք
Ֆեդորոկա գյուղը գտնվում է Օպալիխա գետի աջ ափին՝ Սամարա գետի մեջ թափվելու վայրից 5 կմ հեռու։ Կից է Դոբրովոլյե և Պավլովկա գյուղերին։
Անվան ծագում
Ուկրաինայի տարածքում կան 48 բնակեցված տարածքներ Ֆեդորովկա անունով։
Մարակա
Մարակա, մարակաս, մարակասներ (կարիբ.՝ maraca, հոգն. թիվ՝ maracas), հնդկացիական տաինո ցեղախմբի (Անտիլյան կղզիների բնիկներ) հնագույն հարվածաղմկային երաժշտական գործիք, որի ձայնարտաբերումը թափահարումով է։ Նվագողը, որպես կանոն, օգտագործում է մեկ զույգ մարակա՝ յուրաքանչյուր ձեռքում՝ մեկը։ Ներկայում տարածված է ամբողջ Լատինական Ամերիկայում և լատինաամերիկյան երաժշտության խորհրդանիշներից մեկն է։ Պատրաստում են իգուերո ծառի պտուղներից, դդումից, ժամանակակից մարակաները՝ նաև ուռենու ճյուղերից, կոկոսից, կաշվից։
Ֆեդորովկա (գյուղ, Բլիզնյուկովի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1775 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մարակա
Մարակաները 20-րդ դարից կիրառվում են ժողովրդական և թեթև գործիքային երաժշտության մեջ։
Ավանդական մարականեր
Մարակա պատրաստելու համար օգտագործվել են կանոնավոր կլոր ձևով փոքր չափի պտուղներ։ Պտուղի վրա փորված երկու անցքերի միջոցով միջուկը հեռացնելուց և այն չորացնելուց հետո ներսը լցրել են մանր խճաքարեր կամ բույսերի սերմեր, որոնց քանակը տարբեր է ցանկացած զույգ մարակայի մեջ, ինչը յուրաքանչյուր գործիքի համար ապահովում է չկրկնվող յուրահատուկ հնչյուն։ Վերջին փուլում ստացված գնդաձև գործիքին ավելացվել է բռնիչ։
Նախկինում յուրաքանչյուր տղամարդ ունեցել է իր մարական։ Այն օգտագործվել է պարերի ժամանակ և հիվանդներին բուժելու համար ։ Անդյան կուրանդերոսները (բուժակներ) մարականերն օգտագործում են իրենց բուժական ծիսակատարությունների ժամանակ ։
Բլագովեշչենսկի (խուտոր, Զիլաիրսկի շրջան)
Բլագովեշչենսկի (Благовещенский, Благовещен), խուտոր Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիլաիրսկի շրջանի կազմում։
Մարակա
Աֆրիկյան նմանատիպ գործիքներ
Հայտնի է, որ բնիկ ամերիկյան մարականերին նման գործիքներ գոյություն են ունեցել նաև աֆրիկյան յորուբա ժողովրդի մոտ։ Դրանք պատրաստվել են շշադդումներից։ Նման երաժշտական գործիքների ընդհանուր անվանումը յորուբա լեզվով ագբե է (agbe) ։ Ուստի զարմանալի չէ, որ մարակաները այդքան հեշտությամբ յուրացվել են Կուբա բերված աֆրիկյան ստրուկների կողմից, որոնց զգալի մասը պատկանում էր հենց յորուբա ազգությանը։
Ժամանակակից մարականեր
Մարականերն լայն տարածում են գտել ոչ միայն Լատինական Ամերիկայում, այլև հին աշխարհի երկրներում։ Ժամանակակից լատինաամերիկյան համույթները կարող են օգտագործել տարբեր գործիքներ, բայց պարզապես անհնար է պատկերացնել նման նվագախումբ առանց կատարողի (որպես կանոն՝ երգչի), որը նվագում է մարակա։ Իգուերոյի պտուղներից ու դդումից բացի մարակաները պատրաստվել են նաև ուռենու հյուսված ճյուղերից, կոկոսից և նույնիսկ կաշվից։ Ժամանակակից մարակաները պատրաստվում են ինչպես ավանդական եղանակով՝ իգուերոյի կամ դդումի պտուղներից, այնպես էլ ավելի ժամանակակից նյութերից, առաջին հերթին՝ պլաստմասայից ։
Բլագովեշչենսկի (խուտոր, Զիլաիրսկի շրջան)
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։
Մարակա
Ժամանակակից մարականեր
Մարակաները ժամանակակից սիմֆոնիկ նվագախումբ են ներմուծել Սերգեյ Պրոկոֆևը («Ռոմեո և Ջուլիետ», բալետ, «Ալեքսանդր Նևսկի», կանտատ), Գ. Եղիազարյանը («Արա Գեղեցիկ», բալետ), Ա. Տերտերյանը (Սիմֆոնիա № 1), Ն. Զարիֆյանը («Violin Dance»՝ 2 ջութակի, զուռնայի, ստեպ պարային խմբի և սիմֆոնիկ նվագախմբի, «Solea»՝ ձայնի, սաքսոֆոնի, կիթառի և սիմֆոնիկ նվագախմբի համար)։
Բլագովեշչենսկի (խուտոր, Զիլաիրսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիլաիրսկի շրջանի բնակավայրեր
Մարակա
Տարածաշրջանային անվանումներ
Ենթադրվում է, որ «մարակա» բառը փոխառված է տուպի-գուարանի հնդկացիների լեզվից, որոնք բնակվում էին ներկայիս Բրազիլիայում։ Լատինական Ամերիկայի տարբեր տարածքներում, անվան հիմնական տարբերակից բացի, օգտագործվում են նաև մարակայի այլ անվանումներ.
Գրականություն
Կատեգորիա:Հարվածային երաժշտական գործիքներ
Բարբիզոնյան դպրոց
Բարբիզոնյան դպրոց (École de Barbizon), ֆրանսիացի բնանկարիչների խումբ։ Անունն առաջացել է Ֆոնտենբլոյի անտառում գտնվող Բարբիզոն գյուղի անունից, որտեղ տևական ժամանակ ապրել են Թեոդոր Ռուսոն, Ժան Ֆրանսուա Միլլեն և խմբի այլ ներկայացուցիչներ։ Դպրոցի նկարիչները հենվում էին հոլանդացի նկարիչներ Յակոբ վան Ռյոյսդալի, Յան վան Գոյենի, Մեյնդերտ Հոբբեմայի և ֆրանսիացի նկարիչներ Նիկոլա Պուսենի, Կլոդ Լորենի բնանկարների ավանդույթների վրա։ Նրանց անմիջական նախորդներն էին Պ. Յուեն, Ռիչարդ Պարկս Բոնինգտոնը։ Բարբիզոնյան դպրոցի ներկայացուցիչների վրա ազդեցություն են թողել նաև նրանց ժամանակակիցներ Ժան Բատիստ Կամիլ Կորոն, Գյուստավ Կուրբեն, Էժեն Դելակրուան ։
19-րդ դարի սկիզբը ֆրանսիական արվեստում նշանավորվել է կլասիցիզմի և ռոմանտիզմի պայքարով։ Կլասիցիզմի ներկայացուցիչները բնանկարը հիմնականում դիտարկում էին որպես ֆոն, որտեղ գործում էին դիցաբանական հերոսներ։ Դրան հակառակ` ռոմանտիկները պատկերում էին ուղղակի գեղեցիկ բնապատկերներ։ Բարբիզոնցիները իրենց հայրենիքի ռեալիստական բնապատկերի կողմնակիցներն էին` միաժամանակ այդ ֆոնին պատկերելով աշխատավոր հասարակ մարդկանց։ «Այդ հրաշալի բնանկարիչները ստեղծել են ազգային իրապաշտական բնանկար, որը հսկայական նշանակություն է ունեցել ոչ միայն ֆրանսիական, այլև արվեստի ազգային ուրիշ դպրոցների վրա, որոնք 19-րդ դարասկզբին կանգնած էին ռեալիզմի ճանապարհին» ։ Բարբիզոնցիների առանձնահատկությունը ռեալիստական բնապատկերի ստեղծումն էր` իմպրեսիոնիստների համար ուղի հարթելով։
Ռուսոյի, Ժյուլ Դյուպրեի և Նարսիս Վիրժիլ Դիասի առաջին աշխատանքները 1830 թվականի հեղափոխությունից անմիջապես հետո` 1831 թվականին, ներկայացվել են Փարիզի սալոնում։ Այդտեղ հասարակության ուշադրությունը հատկապես գրավել էր Դելակրուայի «Ժողովրդին առաջնորդող ազատությունը» կտավը։ 1833 թվականին Ռուսոն Սալոնում ներկայացրել է իր ծրագրային ստեղծագործությունը` «Գրանվիլի շրջակայքը» (Էրմիտաժ)։ Այն բարձր է գնահատել Դյուպրեն, և հենց այդ ժամանակից էլ սկսվել է նրանց բարեկամությունը, որը բարբիզոնյան դպրոցի հիմքն է դրել ։
Թեոդոր Ռուսո
Դպրոցի հիմնադիրն ու ոգեշնչողը եղել է Թեոդոր Ռուսոն (1812-1867)։ Առաջին անգամ էտյուդ նկարելու նպատակով Ռուսոն Ֆոնտենբլոյի անտառ է եկել 1828-29 թվականներին։ Դրանից հետո նա երկու տարի անցկացրել է Նորմանդիայում, որտեղ ստեղծել է իր առաջին կտավները` («Շուկա Նորմանդիայում», Էրմիտաժ)։ Այնուհետև նա հինգ տարի ճանապարհորդել է Ֆրանսիայում, եղել Բարբիզոնում և Վանդեայում («Շագանակենիների պուրակ», Լուվր)։ Ռուսոն երբեմն առանձնանում էր մեկուսի վայրերում, որոնք քիչ էին գրավում ուրիշ նկարիչների («Ճահճուտ Լանդերում», 1853, Լուվր)։ 1848 թվականի ֆրանսիական հեղափոխության նախօրեին` Ժորժ Սանդի զարմուհու հետ ամուսնության անհաջող փորձից հետո, իր քննադատ ընկեր Թորեի խորհրդով նկարիչը նրա հետ հաստատվում է Բարբիզոնի գյուղական ընտանիքներից մեկում ։ Այստեղ նա ստեղծում է իր գլուխգործոցները, իսկ շուրջը աստիճանաբար հավաքվում են իր համակիրները։ 1848 թվականին նկարիչը ստանում է պետական պատվեր` 1850 թվականին ավարտելով այն («Ելք Ֆոնտենբլոյի անտառից։ Մայրամուտ», Լուվր)։ 1852 թվականին Ռուսոն նկարում է «Ապրեմոնի կաղնիներ» կտավը (Լուվր)։ 1835 թվականից մոտ 13 տարի շարունակ Ռուսոյի գործերը Սալոն չեն ընդունում։ Սակայն 1855 թվականի համաշխարհային ցուցահանդեսը նրան բերում է հաջողություն և ոսկե մեդալ։ 1866 թվականին Սալոնում նա ժյուրիի անդամ էր, իսկ 1867 թվականի համաշխարհային ցուցահանդեսում` ժյուրիի նախագահ։ Սակայն 1867 թվականին նա հիվանդանում է թոքախտով և մահանում Բարբիզոնում։
Ժյուլ Դյուպրե
Ռուսոյի ստեղծագործական սկզբունքներին առավել մոտ էր կանգնած Դյուպրեն (1811-1889)։ Նրա ստեղծագործության վրա մեծ ազդեցություն են թողել ուղևորությունը Անգլիա և ծանոթությունը Ջոն Կոնստեբլի բնանկարներին, ինչպես նաև ֆրանսիացի նկարիչ Կաբայի հետ բարեկամությունը։ Ռուսոյին ծանոթանալուց հետո նրա նկարներում ամրապնդվում են ռեալիստական սկզբունքները, ինչի հետևանքով Դյուպրեին ևս չեն ընդունում Փարիզի սալոնում։ Ռուսոյի հետ մինչև 1849 թվականը նա հաճախ է աշխատել Բարբիզոնում, ինչպես նաև Ֆրանսիայի տարբեր վայրերում` պահպանելով հանդերձ իր ստեղծագործական առանձնահատկությունը։ 1849 թվականին Դյուպրեն ստանում է «Պատվավոր լեգեոնի շքանշան», ինչը վեճի առիթ է դառնում Ռուսոյի հետ (Ռուսոն չէր ստացել այդ շքանշանից)` վերջ դնելով նրանց համատեղ աշխատանքին։ 1840-50-ական թվականներին Դյուպրեն ստեղծում է իր լավագույն գործերը` «Գյուղական բնանկար» 1840-44, Էրմիտաժ, «Երեկո» 1840-ական թվականներ, «Լանդեր» (1845-50, Լուվր), «Հին կաղնի» (1845-1850, Մերիլենդ), «Կաղնիներ լճակի մոտ» (1850-55, Օրսե)։
Ժան Ֆրանսուա Միլլե
Ժան Ֆրանսուա Միլլեն (1814-1875) մյուս բարբիզոնցիների հակապատկերն է. նա գյուղական միջավայրի ծնունդ է։ Սկզբնական շրջանում տարվել է Միքելանջելոյի և Նիկոլա Պուսենի արվեստով, բացի բնանկարներից` ստեղծել այլ ժանրի կտավներ։ Նրա վրա մեծ ազդեցություն է թողել ֆրանսիացի բնանկարիչ Շառլ Էմիլ Ժակը։ Գյուղական թեմայով առաջին կտավը Միլլեն ստեղծել է 1848 թվականին։ 1849 թվականին նա Ժակի հետ եկել է Բարբիզոն, որտեղ բարեկամացել է Ռուսոյի հետ` հիմնովին հաստատվելով Բարբիզոնում, որտեղ էլ հետագայում մահացել է։ «Սերմնացանը», (1850, Բոստոն), «Ցախ հավաքողները», (1850-ական թվականներ), «Հասկեր հավաքողները», (1857, Օրսե) կտավներում նա պատկերել է գյուղական աշխարհի բնանկարներ։ «Անժելյուս», (1857-59, Օրսե), «Բրիչով մարդը», (1863, մասնավոր հավաքածու), նկարներում նկարիչը հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացրել է մարդկանց վրա։ Հետաքրքիր են նկարչի վերջին գործերը` «Հնդկացորենի հավաք», (1868-1870, Բոստոն), «Դեզ։ Աշուն», (1874, Մետրոպոլիտեն), «Գարուն», (1868-1873, Օրսե)։
Շառլ-Ֆրանսուա Դոբինյի
Շառլ-Ֆրանսուա Դոբինյին (1817-1878) իր ստեղծագործական ուղին սկսել է Իտալիա ճանապարհորդությունից, որից հետո ստեղծել է սյուժետային նկարներ։ 1840 թվականին Սալոնում ներկայացված «Սուրբ Հիերոնիմ» կտավը մեծ հաջողություն է ունեցել։ 1840-ական թվականներին Դոբինյին նկարազարդում է ֆրանսիացի տարբեր հեղինակների` Պոլ Շառլ դը Կոկի, Օնորե դը Բալզակի, Վիկտոր Հյուգոյի, Էժեն Սյուի գրքերը։ Ռեալիստական բնապատկերին անցել է 1840-ական թվականներին, երբ բարեկամացել է Կորոյի հետ։ Ի տարբերություն այլ բարբիզոնցիների` Դոբինյին մեծ կարևորություն է հատկացրել լույսին, ինչով նմանվում է իմպրեսիոնիստներին։ Նրա գործերից են «Հունձք», (1851, Օրսե), «Ամբարտակ Օպտևո հովտում», (1855, Ռուան), «Օպտևոյի մեծ հովիտը», (1857, Օրսե)։ 1850-ական թվականների վերջին նկարիչն իրականացնում է իր վաղեմի երազանքը` պատրաստել նավակ։ Նրանով նավարկելով Ֆրանսիայի գետերով` Դոբինյին հետագայում շատ նկարներ ու օֆորտներ է ստեղծել` «Լուեն գետի ափերը», (1850-ական թվականներ, Էրմիտաժ), «Առավոտ», (1858), «Վիլերվիլի ավազային ափ», (1859, Մարսել), «Գյուղ Ուազա գետի ափին», (1868), «Վիլերվիլ ծովի ափերը», (1875, Էրմիտաժ)։
Այլ բարբիզոնցիներ
Կոնստան Տրոյոնը (1810-1865) ընկերացել է Ռուսոյի և Դյուպրեի հետ։ Սակայն Հոլանդիա կատարած ուղևորությունից հետո 1847 թվականին տարվել է Պաուլյուս Պոտտերի արվեստով` ուշադրությունը կենտրոնացնելով կենդանիներ պատկերելու վրա` «Ցուլերը գնում են արոտի։ Առավոտ», (1855, Լուվր), «Ուղևորություն շուկա», (1859, Էրմիտաժ)։
Բարբիզոնցիների շրջանի նկարիչներից են Նիկոլա-Լուի Կաբան (1812-1893), Անրի Ժոզեֆ Արպինյի (1819-1916), Իսիդոր Դանյան (1794-1873), Օգյուստ Անաստազի (1820-1889), Ադոլֆ Ապիան (1819-1898), էժեն Սիսերի (1813-1890), Ֆրանսուա Ֆրանսե (1814-1897), Լեոն-Վիկտոր Դյուպրե (1816-1879)։
Բարբիզոնցիների բազմաթիվ հետևորդներ գերազանցել են իրենց ուսուցիչներին` ուշադրությունը կենտրոնացնելով ֆրանսիական ոչ մեծ քաղաքների վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գեղարվեստական ոճեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արվեստ Կատեգորիա:Բնանկարիչներ
Օբտյոր սյուր Դրոն (կանտոն)
Օբտյոր սյուր Դրոն (Aubeterre-sur-Dronne), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Պուատու Շարանտա շրջանում։ Շարանտ դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Անգուլեմ օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 3293 մարդ էր։ Կանտոնի համարը 1604 է։ Կանտոնում կա 11 կոմունա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կանտոններ
Patriots: A Nation Under Fire
Patriots: A Nation Under Fire (հայերեն՝ Հայրենասերներ։ Կրակի տակ գտնվող ազգ), համակարգչային խաղ է, որը ստեղծվել է ամերիկյան 4D Rulers ստուդիայի կողմից և հրատարակվել SilverLine Software-ի կողմից։ Խաղը թողարկվել է Microsoft Windows-ի համար։ Այն խաղացողին դնում է Միացյալ Նահանգների բանակի ազգային գվարդիայի զինվորի դիրքում, որի նպատակն է պաշտպանել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները ահաբեկչական ներխուժումից։ Ահաբեկիչները ներխուժել են ԱՄՆ հող՝ փորձելով գրավել միջուկային զենքը և հետազոտական օբյեկտները ։ 2009 թվականի մարտի 4-ին THQ Nordic GmbH-ը թողարկեց խաղը GamersGate-ի միջոցով։
Սյուժե
Խաղը սկսվում է կարճ ֆոնով։ ԱՄՆ-ի խոշոր քաղաքները ենթարկվել են միջուկային զենքի հարձակման։ Ահաբեկիչների բանակները հավաքվել են ափերին և գրավել երկրի մեծ մասը։ Խաղացողը ստանձնում է Միացյալ Նահանգների բանակի ազգային գվարդիայի զինվորի դերը։ Նրան կանչում են տեղի ռազմաբազա, միայն թե այն տիրում են ահաբեկիչներին։ Այնտեղից առաքելությունը ահաբեկչական ներխուժումը հաղթելն է։
Ընդունելություն
Patriots: A Nation Under Fire-ը թողարկվեց ճնշող բացասական արձագանքների ։ Այն քննադատության է ենթարկվել իր վատ որակի համար, հատկապես, երբ խոսքը վերաբերում է գրաֆիկական հավատարմությանը և խաղային խաղին։ Խաղը քննադատության է ենթարկվել իր ծայրահեղ դժվարության համար, նույնիսկ այն դեպքում, երբ խաղում եք ամենահեշտ դժվարության պարամետրով։ Սխալների և անսարքությունների պատճառով անհնար է կատարել երրորդ առաքելությունը։
Հակասություն
Patriots: A Nation Under Fire-ը ստացել է Համաեվրոպական խաղերի տեղեկատվական 18-ի վարկանիշը բովանդակության նկարագրությամբ՝ բռնություն, վատ լեզու և խտրականություն ։ Ինչ վերաբերում է խաղի բովանդակությանը ակնհայտ է, որ ահաբեկչական կազմակերպությունները խաղում են խտրական վերաբերմունք բոլոր «անհավատների» (ամերիկացիների) նկատմամբ։ Խաղը ազատված է Միացյալ Թագավորության օրենսդրության համաձայն դասակարգումից ։
Հասանելիություն
Patriots: A Nation Under Fire-ը հասանելի է թվային գնման համար GamersGate-ում ։
Նավիե Ստեփանոս անապատ
Կատեգորիա:Հուշարձաններ Կատեգորիա:Հայկական ճարտարապետություն
Նոր ուղի (ալմանախ)
«Նոր ուղի», երիտասարդ ստեղծագործողների գրական ալմանախ։ Լույս է տեսել 1913-1916 թվականներին, Ալեքսանդրապոլում (8 գիրք)։ Խմբագիր՝ Ա․ Սիմոնյան։ Տպագրել է Անդրկովկասի, մասնավորապես Հայաստանի սկսնակ հայ գրողների ստեղծագործությունները, որոնց հիմնական թեման սերն էր ու հայրենիքը, դասակարգային հակասություններն ու հայ ժողովրդի դատը։ Թարգմանաբար հրատարակել է նաև Հ․ Հայնեի, Մ․ Շահինյանի և ուրիշների գործերից։
Կատեգորիա:Հայաստանի հանդեսներ Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ամարաս (գիտահրատարակչական համալիր)
«Ամարաս», գրահրատարակչական համալիր։
Պատմություն
Ստեղծվել է 1995 թվականին՝ ՀԽՍՀ մամուլի պետական կոմիտեի № 2 տպարանի (հիմնական՝ 1972 թվական) արտադրական հիմքի վրա։
Հիմնադիր-տնօրեն՝ Արկադի Ասրյան։ «Ամարաս»-ը լույս է ընծայել հայերեն և օտարալեզու ավելի քան 500 անուն գիրք, մասնագիտական բառարաններ, հայկական, հատկապես Արցախի մշակույթն ու պատմությունը ներկայացնող գրական, հրապարակախոսական նյութեր, գիրք-ալբոմներ՝ Մակար Բարխուդարյանի «Արցախ» (1996 թվական), Հայկ Խաչատրյանի «Արքայապատում» (1998 թվական), «Հայոց թագուհիները» (1998 թվական), Արկադի Սարգսյանի «XX դարի հայ ռազմական գիտնականներ, կոնստրուկտորներ, արդյունաբերողներ և փորձարկողներ» (ռուսերեն, հատոր 1–3, 1998, 2005), Սենոր Հասրաթյանի «Ղարաբաղյան պատերազմ» (2001 թվական), Վիկտոր Բալայանի «Արցախի պատմությունը հնադարից մինչև մեր օրերը» (2002 թվական), Հայկ Խաչատրյանի և Տիգրան Պետրոսյանցի «Հայկազունք» (2002 թվական), Սենոր Հասրաթյանի «Գեներալ Իվանյան» (2004 թվական), Արկադի Սարգսյանի «Հետախուզություն և հակահետախուզություն. Հայկական հետք» (2005 թվական), Շահեն Մկրտչյանի և Շչորս Դավթյանի «Շուշի. Ողբերգական ճակատագրի քաղաքը» (2008 թվական),» Վիկտոր Կրիվոպուսկովի «Խռովահույզ Ղարաբաղ (2008 թվական), Անդրեյ Նույկինի «Ղարաբաղն իմ ցավն է» (2009 թվական), Շառլ Բոդլերի «Փարիզյան ձանձրախտ», Ֆիլիպ Վիդըլիեի «Թուրքական գիշեր…», «Հայուհիներ» երկհատոր հանրագիտարանը (բոլորը՝ 2010 թվական), Աղասի Վարդանյանի «Վանի վերջին նահանջը» (2011 թվական), Եղիշե Չարենցի, Զ. Բալայանի ստեղծագործություններից։ «Ամարաս»-ի Արցախյան ազատագրական պատերազմի տարիներին տպագրել է ռազմական գործողությունների գաղտնի քարտեզներ, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Անկախության հռչակագիրը, նորանկախ պետության ընտրաթերթիկներ ևն։ ԼՂՀ ԳԽ «Մենք ենք, մեր սարերը» հուշամեդալ (1995 թվական)։
Գորիշկովկա
Գորիշկովկա (Горишківка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տոմաշպոլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1800 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գորիշկովկա գյուղում բնակվում էր 533 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3802 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 140,19 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տոմաշպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1800 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:1797 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Guilty (երգ)
«Guilty» (թարգմ․՝ Մեղք), երգ, որը ձայնագրվել է ամերիկացի կատարողներ Բարբրա Սթրեյզանդի և Բարրի Գիբբի կողմից 1980 թվականին։ Երգը գրել են Bee Gees խմբի անդամները՝ եղբայրներ Ռոբին, Բարրի և Մորիս Գիբբերը։ Որպես համանուն ալբոմի երկրորդ սինգլ՝ երգը թողարկվել է 1980 թվականի հոկտեմբերին։
Ամենուն նոր տարեցույցը
«Ամէնուն նոր տարեցոյց», հասարակական, մշակութային տարեգիրք։
Պատմություն
Ունեցել է հնչակյան ուղղվածություն։ Լույս է տեսել 1937–1942 թվականին Բեյրութում։ Հաջորդել է «Լիբանանահայ պատկերազարդ օրացոյց» (1936 թվական) տարեգրքին։
Guilty (երգ)
Կոմպոզիցիան հասել է երրորդ հորիզոնականին ամերիկյան Billboard Hot 100 հիթ-շքերթում և հինգերորդ հորիզոնականին Adult Contemporary հիթ-շքերթում ։ Մեծ Բրիտանիայում երգը բարձրացել է մինչև 36-րդ տեղը UK Singles Chart հիթ-շքերթում ։ ԱՄՆ-ում սինգլը ստացել է ոսկե սերտիֆիկատ։
Ամենուն նոր տարեցույցը
Պատմություն
Հրատարակիչ-խմբագիր՝ Եղիա Տոլպագյան։
Guilty (երգ)
1981 թվականին Սթրեյզանդը և Գիբբն այդ երգի կատարման համար ստացել են «Գրեմմի» մրցանակ «Լավագույն վոկալ փոփ կատարում դուետով կամ խմբով» անվանակարգում ։
Սամվել Մկրտչյան (թարգմանիչ)
Սամվել Սուրենի Մկրտչյան, հայ թարգմանիչ, գրող, խմբագիր։
Կենսագրություն
Սամվել Մկրտչյանը ծնվել է 1959 թվականին։ Ավարտել է Լենինականի (այժմ՝ Գյումրի) թիվ 20 միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև՝ Վ․ Բրյուսովի անվան համալսարանը (1983)։ Աշխատել է «Աստղիկ» հանդեսում, ինչպես նաև «Անդրադարձ», «Ար», «Առավոտ», «Գրական թերթ» պարբերականներում։ Հայաստանում և արտերկրում տպագրել է բազմաթիվ հրապարակախոսական հոդվածներ, բանաստեղծություններ, պատմվածքներ, նաև թարգմանել է բազմաթիվ գրքեր։ 2002-2014 թվականներին եղել է «Արտասահմանյան գրականություն» թարգմանական եռամսյա հանդեսի գլխավոր խմբագիրը։
Հայաստանի գրողների միության անդամ էր 1995 թվականից։ «Կանթեղ» մրցանակի դափնեկիր է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Անգլերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայերենից անգլերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ
Ֆրիդա Կալո
Ֆրիդա Կալո դե Ռիվերա (Frida Kahlo de Rivera,, ծնունդով՝ Մագդալենա Կարմեն Ֆրիդա Կալո ի Կալդերոն, Magdalena Carmen Frida Kahlo y Calderón, ), մեքսիկացի նկարիչ` առավել հայտնի իր բազմաթիվ դիմապատկերներով, ինքնապատկերներով և Մեքսիկայի բնությամբ, արտեֆակտներով (գտածո) ոգեշնչված աշխատանքներով ։ Երկրի ժողովրդական մշակույթով ոգեշնչված` նա աշխատել է նաև ժողովրդական արվեստի ոճով Մեքսիկայում հասարակության ինքնության, գենդերի, դասակարգերի և ռասայի հարցերը ուսումնասիրելու համար ։ Նրա նկարները հաճախ ունեցել են խիստ ինքնակենսագրական տարրեր և ռեալիզմը ֆանտազիային միաձուլումներ։
Հայրը գերմանացի էր, մայրը՝ մետիս։ Կալոն մանկության և դեռահասության մեծ մասն անցկացրել է իր ընտանիքի հետ` Կոյոական շրջանում, Կապույտ տանը (La Casa Azul), այժմ հանյտնի որպես Ֆրիդա Կալոյի կյանքին և գործունեությանը նվիրված թանգարան։ Մանուկ հասակից վարակված է եղել պոլիոմիելիտով։ Մինչ 18 տարեկան հասակում, ճանապարհատրանսպորտային պատահարը, որը պատճառ է հանդիսացել ողջ կյանքը ցավով և բժշկական խնդիրներով անցկացնելուն, նա խոստումնալից ուսանող էր, որը դիմել էր բժշկական կրթություն ստանալու։ Հիվանդությունից հետո ամբողջ կյանքում մնացել է կաղ։ Նրա աջ ոտքն ավելի բարակ էր ձախից, ինչն իր ողջ կյանքի ընթացքում թաքցրել է երկար շրջազգեստների միջոցով ։ Երկարատև բուժումների ընթացքում վերադարձել է արվեստի նկատմամբ ունեցած իր մանկության հոբբիին՝ նկարիչ դառնալու մտքին։
Կալոյի հետաքրքրությունը քաղաքականությամբ և արվեստով իր ազդեցությունն է ունեցել նրա կյանքի հաջորդ փուլում։ 1927 թվականին նա միացել է Մեքսիկական կոմունիստական կուսակցությանը, որտեղ հանդիպել է նշանավոր մուրալիստ Դիեգո Ռիվերային, որի հետ ամուսնացել է 1928 թվականին։ Ամուսնական փոխհարաբերությունները կայուն չեն եղել և ընթացել են մեկ տարի՝ ամուսնալուծությամբ։ Երկուսն էլ ունեցել են արտաամուսնական կապեր։ Կալոն, 1920-ական թվականների վերջին և 1930-ական թվականների սկզբին Ռիվերայի հետ ճամփորդել է Մեքսիկայում և ԱՄՆ-ում։ Այդ ընթացքում զարգացրել է իր նկարչական ոճը, նկարել է հիմնականում ոգեշնչվելով մեքսիկական ժողովրդական մշակույթով և հաճախ պատկերել է փոքրիկ դիմանկարներ, որոնք նախակոլումբական և կաթոլիկ դիցաբանության տարրերի միախառնումներ էին։ Նրա նկարները հետաքրքրություն են առաջացնում սյուրռեալիստ նկարիչ Անդրե Բրետոնի մոտ, որը 1938 թվականին Նյու Յորքի Ժուլյեն Լևի պատկերասրահում կազմակերպում է Կալոյի առաջին անհատական ցուցահանդեսը։ Ցուցահանդեսը հաջողություն է ունենում, որին հաջորդում է մյուսը՝ Փարիզում՝ 1939 թվականին։ Մինչ ֆրանսիական ցուցահանդեսը առավել քիչ հաջողված էր, Լուվրը գնում է Կալոյի «Շրջանակը» կտավը՝ դարձնելով նրան առաջին մեքսիկացի նկարիչը, որի աշխատանքները ներառվել են իրենց հավաքածուում։ 1940-ական թվականների ընթացքում Կալոն մասնակցում է Մեքսիկայում և Միացյալ Նահանգներում կազմակերպված ցուցահանդեսներին։ Նա դասավանդել է Լա Էսմերալդայում (Escuela Nacional de Pintura, Escultura y Grabado "La Esmeralda") և դարձել Seminario de Cultura Mexicana-ի հիմնադիր անդամ։ Նույն տասնամյակում Կալոյի մշտապես փխրուն առողջությունը սկսում է վատթարանալ։ Մեքսիկայում իր առաջին անհատական ցուցահանդեսն ունեցել է 1953 թվականին՝ մահից կարճ ժամանակ առաջ։ Մահացել է 1954 թվականին, 47 տարեկան հասակում։
Կալոն հիմնականում հայտնի էր որպես Ռիվերայի կին՝ մինչև 1970-ական թվականների վերջը, երբ նրա աշխատանքները վերանայվեցին արվեստագետների և քաղաքական գործիչների կողմից։ 1990-ական թվականների սկզբին նա դարձավ ոչ միայն ճանաչված գործիչ արվեստի պատմության մեջ, այլև չիքանոների, ֆեմինիստական շարժման և ԼԳԲՏ շարժման պաշտամունքի առարկա։ Կալոյի աշխատանքները միջազգայնորեն ճանաչվել են որպես Մեքսիկայի ազգային ավանդույթների խորհրդանիշ ։
Մեքսիկական մշակույթը և Մինչկոլումբոսյան Ամերիկայի ժողովուրդների արվեստները նշանակալի ազդեցություն են ունեցել նրա ստեղծագործությունների վրա։ Ֆրիդա Կալոյի գեղարվեստական ոճը երբեմն նկարագրում են ինչպես պարզամիտ կամ ժողովրդական արվեստ։ Սյուրռեալիզմի հիմնադիրներից Անդրե Բրետոնը նրան դասել է սյուրռեալիստների շարքին։
1907-1924 թվականներ։ Ընտանիք և մանկություն
Մագդալենա Կարմեն Ֆրիդա Կալո ի Կալդերոնը ծնվել է 1907 թվականի հուլիսի 6-ին Մեխիկոյի Կոյոական արվարձանում (հետագայում նա փոխել է իր ծննդյան տարեթիվը, որպեսզի այն համընկնի Մեքսիկական հեղափոխության տարեթվի հետ՝ 1910 թվական ): Կալոն հայտարարել է, որ ծնվել է հայրական տանը (La Casa Azul) (Կապույտ տուն), սակայն ըստ ծննդյան գրանցման պաշտոնական տվյալների ծնվել է մայրական տատիկի հարևանի տանը։ Կալոյի հայրը լուսանկարիչ Գիլերմո Կալոն էր (1871–1941), մայրը՝ Մաթիլդ Կալդերոն ի Գոնսալեսը (1876–1932): Հայրը ծնունդով գերմանացի էր, 1891 թվականին դժբախտ պատահարի հետևանքով ստացած էպիլեպսիայի պատճառով, որը վերջ է դրել նրա համալսարանական հետազոտություններին, ներգաղթել է Մեքսիկա։ Չնայած նրան, որ Ֆրիդան պնդում էր, որ իր հայրը հրեա է, սակայն ըստ վերջին ուսումնասիրությունների` նա ծագումով գերմանական լյութերական ընտանիքից էր, որը սերում էր դեռևս XVI դարից ։ Մայրը՝ Մաթիլդ Կալդերոնը ծնվել է Օախակայում (հայրը բնիկ մեքսիկացի էր, մայրը իսպանական ծագում ուներ) ։ Բացի Ֆրիդայից նրանց ամուսնությունից ծնվել են ևս երեք դուստր՝ Մաթիլդը (1898–1951), Ադրիանան (1902–1968) և Քրիստինան (1908–1964): Կալոն ունեցել է ևս երկու քույր հոր առաջին ամուսնությունից՝ Մարիան և Մարգարիտան, սակայն նրանք միասին են մեծացել։
Հետագայում, Կալոն իրենց տան մթնոլորտը, որտեղ անցել է մանկությունը, հաճախ նկարագրել է «շատ, շատ տխուր»։ Ծնողները հաճախ են հիվանդացել և նրանց ամուսնությունը զուրկ է եղել սիրուց։ Մաթիլդի հարաբերությունները դուստրերի հետ չափազանց լարված են եղել։ Կալոն մորը նկարագրել է որպես «բարի, ակտիվ և խելացի, բայց նաև հաշվենկատ, դաժան և ֆանատիկ կրոնասեր»։ Բացի դա, Գիլերմոյի լուսանկարչական գործը մեծապես տուժել է Մեքսիկայի հեղափոխության ժամանակ, քանի որ տապալված կառավարությունն իր մոտ պատվերներ է ունեցել և երկար քաղաքացիական պատերազմը սահմանափակել է մասնավոր հաճախորդների թիվը։
Պոլիոմիելիտի պատճառով, ավելի ուշ է գնացել դպրոց քան իր հասակակիցները։ Կրտսեր քրոջ՝ Քրիստինայի հետ հաճախել է Կոյոականի տեղական մանկապարտեզ և տարրական դպրոց, հինգերորդ և վեցերորդ դասարանների կրթությունն ստացել է տնային ուսուցմամբ։ Մինչ Քրիստինան հետևելով քույրերին գնացել է ավետարանչական դպրոց, Կալոն, հոր ցանկությամբ ընդունվել է գերմանական դպրոց։ Շուտով, անհնազանդության պատճառով նրան հեռացրել են դպրոցից և ուղարկել ուսուցիչների մասնագիտական դպրոց։ Դպրոցում մնալը կարճ է տևել, քանի որ սեռական ոտնձգության է ենթարկվել ուսուցչուհու կողմից։
1922 թվականին Կալոն ընդունվել է «Պերպատորիա»՝ Ազգային նախապատրաստական ավագ դպրոց (Escuela Nacional Preparatoria), որը Մեխիկոյի լավագույն դպրոցներից մեկն է համարվել։ Ընտրել է բնագիտական հոսքը՝ նպատակ ունենալով հետագայում բժիշկ դառնալ։ Կրթական հաստատությունը այդ ժամանակ նոր էր սկսել ընդունել աղջիկների և 2000 սովորողներից ընդամենը 35-ն էին աղջիկ։ Ֆրիդան միանգամից մեծ հեղինակություն է ձեռք բերել, նրա պահվածքը հաճախ անվանել են էպատաժային, լավ է սովորել, եղել է անհագ ընթերցող և դարձել է «Մեքսիկական մշակույթի նվիրյալ, քաղաքական ակտիվիստ և սոցիալական արդարության հարցերի ջատագով»։ Այդ ժամանակահատվածում Կալոյի վրա մասնավորապես մեծ ազդեցություն են ունեցել դասընկերներից ինը հոգի, որոնց հետ կազմավորել է «Կաչուչաս» անվամբ ոչ ֆորմալ փակ խումբը, նրանցից շատերը դառնալու էին մեքսիկացի մտավորական էլիտայի առաջատար գործիչներ։ Նրանք եղել են ապստամբներ և դեմ էին այն ամենին, ինչը պահպանողական էր՝ ծաղրում էին, ներկայացումներ էին բեմադրում, բանավիճում էին փիլիսոփայությունց և ռուսական դասականներից։ Որպեսզի քողարկեր, այն փաստը, որ նա տարիքով ավելի մեծ էր և հայտարարեր իրեն «հեղափոխության դուստր», ասում է, որ ծնվել է 1910 թվականի հուլիսի 7-ին, երբ սկսվել էր Մեքսիկական հեղափոխությանը։
Կալոն վայելում էր արվեստը վաղ տարիքից, հոր ընկերոջ՝ տպագրիչ Ֆերնանդո Ֆերնանդեսի կողմից ստանալով նկարչությանը վերաբերվող խորհուրդներ նաև էսքիզներով նկարազարդված նոթատետրեր։ 1925 թվականին, ուսմանը զուգահեռ սկսել է նաև աշխատել, որպեսզի օգնի ընտանիքին։ Կարճ ժամանակ որպես սղագիր աշխատելուց հետո նա Ֆերնանդեսի համար դառնում է վարձատրվող ենթավարպետ փորագրիչ։ Ֆերդինանտը տպավորված էր Կալոյի տաղանդով, չնայած, որ այդ ժամանակ Կալոն արվեստն իր համար կարիերա չէր համարում։
1925-1930 թվականներ։ Ավտովթար, առաջին նկարներ և Դիեգո Ռիվերայի հետ ամուսնություն
1925 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, երբ Ֆրիդան և իր ընկերը՝ Ալեխանդրո Գոմես Արիասը, համալսարանից տուն էին վերադառնում քաղաքային ավտոբուսով, այն հանկարծակի բախվում է տրամվայի։ Վթարը մի քանի մարդու կյանք է խլում, Կալոն հազիվ է փրկվում համարյա մահացու վնասվածքներից, ստանում է բազմաթիվ ոսկրերի կոտրվածքներ, կողերի, ոտքերի ու ձեռքերի վնասվածքներ, անրակների կոտրվածք, ջարդված էր կողը, եռակի կոտրված էր կոնքը, աջ ոտքի 11 ոսկորները ջարդվածքներ էին ստացել։ Բացի դրանից` վնասվել էին նրա որովայնն ու արգանդը, ինչը ազդեց նրա վերարտադրողական ֆունկցիայի վրա։ Երկաթյա ձողը մխրճվում է կոնքը` կոտրելով կոնքի ոսկրերը, պատառոտելով կոնքի օրգանները։ Հիվանդանոցում մեկ ամիս անցկացնելուց և հետո ևս երկու ամիս տանը վերականգնողական բուժում ստանալուց հետո նոր կարողանում է վերադառնալ աշխատանքի։ Հետագայում, երբ նա շարունակում է հոգնածություն և մեջքի ցավեր զգալ, նրա բժիշկները ռենտգեն հետազոտություն են նշանակում և պարզվում է, որ վթարի ժամանակ ողնաշարը ևս վնասվել էր. 3 ող էր տեղաշարժվել։ Կալոն բուժման ընթացքում գիպսե սեղմիրան է կրում, որը 3 ամիս շարունակ նրան գամում է անկողնում և նա չի կարողանում քայլել։ Հետագայում նա տասնյակ վիրահատություններ է տարել և ամիսներով դուրս չի եկել հիվանդանոցից։ Նա, չնայած իր մեծ ցանկությանը, այդպես էլ չի կարողացել մայրանալ։
Ավտովթարը վերջ է դնում Կալոյի բժիշկ դառնալու երազանքին։ Այդ պատահարի հետևանքով ամբողջ կյանքի ընթացքում տառապում է ցավից ու հիվանդություններից։ Վերականգնողական բուժման ժամանակ սկսում է խորհել բժշկական պատկերազարդող դառնալու կարիերայի մասին, որը կհամակցեր իր հետաքրքրությունները գիտության և արվեստի նկատմամբ և սկսում է նկարել։ Սկզբում ձևավորում է բժշկական ամսագրեր ու այլ պարբերականներ։ Անատոմիայի իմացությունը հետագայում էլ արտացոլվում է նրա կտավներում։ Պառկած վիճակում նկարելու համար հատուկ հարմարանքներ էին պատրաստվել` հայելին ամրացված էր գլխավերևում, որպեսզի Ֆրիդան տեսնի իրեն։ Նկարչությունն ուղի էր Կալոյի համար հասկանալու իր ինքնությոնն ու գոյությունը և հետագայում նա ասում է, որ «Ավտովթարը և նրան հաջորդած վերականգման շրջանի մեկուսացումը ցանկություն առաջացրին նորից վերանայել առարկաներն ու երևույթները և նկարել նրանք այնպես, ինչպես ես տեսնում եմ իմ սեփական աչքերով և ոչ ավելին»։
Նկարներից շատերը, որ Կալոն նկարել էր այդ ժամանակահատվածում, իր, քույրերի և ուսանողական ընկերների դիմանկարներ էին։ Նրա վաղ նկարները և նամակագրությունը ցույց են տալիս, որ նա ոգեշնչվել է հատկապես եվրոպացի նկարիչների կողմից, մասնավորապես Վերածննդի այնպիսի վարպետներից, ինչպիսիք են Սանդրո Բոտիչելլին և Անյոլո Բրոնձինոն նաև ավանգարդիստական շարժումներից, ինչպիսիք են Նոր նյութականությունը (Neue Sachlichkeit) և կուբիզմը։
1928 թվականի հունիսին Մոդոտտիի կազմակերպած երեկույթներից մեկի ժամանակ Կալոյին ներկայացնում են համաշխարհային համբավ ունեցող, Մեքսիկայի ամենահաջողված արվեստագետներից մեկին՝ ՄԿԿ նշանավոր գործիչ Դիեգո Ռիվերային։ Նրանց առաջին կարճատև հանդիպումը տեղի էր ունեցել Պերպատորիայում, ավագ դպրոցում, որտեղ Դիեգոն 1921-1923 թվականներին աշխատել է «Արարում» որմնանակարի վրա։ 1928 թվականի իրենց ծանոթացումից կարճ ժամանակ անց Կալոն խնդրում է Դիեգոյին գնահատել, թե արդյոք իր նկարները բավականաչափ տաղանդով են արված, որ նա հավակնի արվեստագետի կարիերայի։ Ռիվերան հիշում էր, որ Կալոյի ստեղծագործությունները մեծ տպավորություն էին թողել իր վրա, նշելով, որ նրանք ցույց էին տալիս «արտասովոր էներգիայի արտահայտություն, բնավորության հստակ սահմանում և իրական խստություն... Նրանցում կար հիմնարար պլաստիկ ազնվություն և գեղարվեստական անհատականություն... Ինձ համար ակնհայտ էր, որ այս աղջիկը իսկական արվեստագետ էր»։
Շուտով, 1932 թվականին, Կալոն նշանադրվում է Դիեգոյի հետ, չնայած, որ Դիեգոն 20 տարի մեծ էր իրենից, Ֆրիդան 22 տարեկան էր, իսկ Դիեգոն` 42, նախկինում երկու ամգամ օրինական ամուսնացած էր եղել և հայտնի կնամոլ էր։ Նա կանանց կողմից գրավիչ էր համարվում, քանի որ, գոնե արտաքնապես զսպվածություն էր ցուցաբերում, որին կանայք տեղի էին տալիս և «տրվում» էին տղամարդկանց, դա համարվում էր մեքսիկական առնականության հիմնական գրավականը։ Կալոն և Ռիվերան քաղաքացիական արարողությամբ ամուսնանում են 1929 թվականի օգոստոսի 21-ին Կոյոականի քաղաքապետարանում ։ Ֆրիդայի մայրը դեմ էր ամուսնությանը, և երկուսի ծնողներն էլ այն անվանում էին «ամուսնություն փղի և աղավնու միջև»՝ նկատի ունենալով զույգի հասակների չափերի տարբերությունը. Ռիվերան բարձրահասակ էր և ավելորդ քաշով, իսկ Կալոն վայելչակազմ էր և նրբագեղ։ Անկախ այդ ամենից, Ֆրիդայի հայրը հավանություն էր տվել Ռիվերայի հետ ամուսնությանը, որը հարուստ էր և հետևաբար կարողանում էր աջակցել Կալոյին, որը չէր կարողանում աշխատել և ստիպված էր թանկ բուժում ստանալ։ Հարսանիքի մասին գրում են մեքսիկական և միջազգային մամուլում և առաջիկա տարիներին այդ ամուսնությունը Մեքսիկայում մնում է լրատվամիջոցների մշտական ուշադրության կենտրոնում՝ զույգին վերաբերվող հոդվածներով, որոնք վերնագրվում էին պարզապես «Դիեգո և Ֆրիդա»։
Ամուսնությունից հետո, 1929 թվականի վերջին, Դիեգոն և Ֆրիդան տեղափոխվում են Կուեռնավակա, Մորելոսի ազատ և ինքնիշխան նահանգ, որտեղ Ռիվերան պատվեր է ստանում ամերիկայի դեսպան Դվայթ Մորոուից, Կորտեսի պալատի ֆրեսկոն նկարելու համար։ Գրեթե նույն ժամանակահատվածում Կալոն հրաժարվում է ՄԿԿ անդամակցությունից, որպես աջակցություն Ռիվերային, որն ամուսնությունից կարճ ժամանակ առաջ վտարվել էր կուսակցությունից, Կոմունիստական ինտերնացիոնալի շրջանակներում ձախ ընդդիմադիր շարժմանն աջակցության համար։
Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ Մորելոսում տեղի են ունենում ամենածանր մարտերից մի քանիսը և ապրելով իսպանական ոճով, Կուեռնավական սաստկացնում է Կալոյի զգացումները մեքսիկայի ինքնության և պատմության հանդեպ։ Նա փոխում է իր գեղարվեստական ոճը և ավելի շատ է ոգեշնչվում մեքսիկական ժողովրդական արվեստով։ Այդ ժամանակի մեքսիկացի շատ այլ կին արվեստագետների և մտավորականներ նման, Կալոն սկսում է կրել մեքսիկական գավառական ավանդական հագուստ՝ երկար և նախշազարդ կիսաշրջազգեստներ, բազմազան գլխաշորեր, արդուզարդեր՝ ընդգծելով իր մետիսական ծագումը։ Նա հատկապես նախընտրում էր Թեհուանտեպեկի ենթադրյալ մայրիշխանության կանանց զգեստները, որոնք ներկայացնում էին «իրական և բնիկ մեքսիկական մշակութային ժառանգությունը» հետհեղափոխական Մեքսիկայում։ Թեհուանտեպեկի հանդերձանքը թույլ է տալիս Կալոյին արտահայտել իր ֆեմինիստական և հակագաղութային կատարելատիպերը՝ ծածկելով իր մարմնի պոլիոմելիտի և վիրահատության հետքերը և գոհացնելով Ռիվերային, որը հավատում էր, որ «մեքսիկացի կանայք, որոնք չեն հագնում մեքսիկական հագուստ... հոգեպես և դյուրահույզ կախված են այն օտար դասին, որին ցանկանում են պատկանել»: Նրա նույնականացումը մեքսիկական Լա Ռազա ժողովրդին և նրանց մշակույթի հանդեպ ունեցած խորը հետաքրքրությունը մնացին իր արվեստի կարևոր կողմերը ողջ կյանքի ընթացքում։
1931-1933 թվականներ։ Միացյալ Նահանգներ ճամփորդություն
1930 թվականի վերջին, երբ Ռիվերան ավարտում է իր պատվերը Կուեռնավակայում, նա և Կալոն տեղափոխվում են Սան Ֆրանցիսկո, որտեղ Ռիվերան ֆրեսկոներ է նկարում Սան Ֆրանցիսկոյի ֆոնդային բորսայի ակումբի և Կալիֆոռնիայի գեղարվեստի դպրոցի համար։ Քաղաքում, իրենց կեցության ժամանակ, ամուսնական զույգը «ֆետիշացվում, մեծարվում և շփանում» էր ազդեցիկ կոլեկցիոներների և հաճախորդների կողմից։ Կալոն ներկայացվում է ամերիկյան այնպիսի արվեստագետների, ինչպիսիք են Էդվարդ Ուեսթոնը, Ռալֆ Ստակպոլը, Թիմոթի Պֆլուջերը և Նիկոլաս Մուրեյը։ Մուրեյի հետ նրա երկարատև սիրային հարաբերությունները, ամենայն հավանականությամբ, սկսվում է այդ ժամանակ։
Սան Ֆրանցիսկոյում անցկացրած վեց ամիսը Կալոյի համար արդյունավետ ժամանակաշրջան էր, այն հետագայում զարգացրեց ժողովրդական արվեստի ոճը, որը նա ընդունել էր Կուեռնավակաում։ Բացի մի քանի նոր ծանոթների դիմանկարները նկարելուց, նա կերտում է Ֆրիդա և Դիեգո Ռիվերա կտավը (1931), կրկնակի դիմանկար՝ հիմնված իրենց հարսանյաց լուսանկարի և Լյութեր Բյորբանկի դիմանկարի վրա (1931), որը պատկերում էր համանուն այգեգործին որպես մարդու և բույսի հիբրիդ։ Թեև նա հրապարակավ դեռևս ներկայանում էր որպես Ռիվերայի կին, այլ ոչ թե որպես նկարիչ, նա առաջին անգամ մասնակցում է ցուցահանդեսին, երբ «Ֆրիդա և Դիեգո Ռիվերան» ընդգրկվում է Սան Ֆրանցիսկոյի կանանց նկարիչների վեցերորդ ամենամյա ցուցահանդեսում, Պատվավոր լեգիոնի կալիֆոռնիական պալատում (Գեղեցիկ արվեստների թանգարան) ։
1931 թվականի ամռանը Կալոն և Ռիվերան վերադառնում են Մեքսիկա, իսկ աշնանը մեկնում են Նյու Յորք՝ ժամանակակից արվեստի թանգարանում (MoMA) Ռիվերայի հետահայաց ցուցադրության բացմանը։ 1932 թվականի ապրիլին նրանք ուղևորվում են Դետրոյթ, որտեղ Ֆորդ ավտոմեքենաշինական ընկերության կողմից Ռիվերան պատվեր է ստանում ֆրեսկոներ նկարել Դետրոյթի արվեստի ինստիտուտի համար։ Այդ ժամանակահատվածում, Կալոն ավելի համարձակ էր դառնում մամուլի հետ շփումներում՝ լրագրողներին տպավորելով անգլերենի իր իմացությամբ, և քաղաք իր ժամանումով նշում էր, որ նա մեծագույն նկարիչներից մեկն է։
Դետրոյթում անցկացրած տարին Կալոյի համար դժվար ժամանակ էր։ Չնայած որ նրան դուր էր գալիս Սան Ֆրանցիսկո և Նյու Յորք այցելությունները, նա չէր սիրում ամերիկյան հասարակության տեսակետները, որը նա համարում էր գաղութարարական, ինչպես նաև ամերիկացիների մեծ մասին, որոնց նա համարում էր «ձանձրալի»։ Նրան դուր չէր գալիս ընկերակցությունը այնպիսի կապիտալիստների հետ, ինչպիսիք են Հենրին և Էդսել Ֆորդը, և զայրանում էր, որ Դետրոյթում գտնվող հյուրանոցներից շատերը հրաժարվում էին ընդունել հրեա հյուրերի։ Ընկերոջն ուղղված նամակում նա գրում է, որ «չնայած որ ինձ շատ են հետաքրքրում Միացյալ Նահանգների բոլոր արդյունաբերական և մեխանիկական զարգացումները», նա զգում էր «մի քիչ բարկություն բոլոր հարուստների դեմ, քանի որ ես տեսնում եմ հազարավոր մարդիկ, ամենսարսափելի դժբախտությունների մեջ, առանց ուտելիքի ու կեցավայրի, այդ ամենը ինձ շատ է տպավորվել, ահավոր է տեսնել, որ հարուստները օր ու գիշեր տոնակատարություններ են անում, այն ժամանակ, երբ հազարավոր և հազարավոր մարդիկ սովից մահանում են»։ Դեյտրոյթում, Կալոն նաև բարդություններ է ունենում հղիության պատճառով։ Նրա բժիշկը համաձայնվում է ընդհատել հղիությունը, բայց օգտագործված դեղամիջոցը անարդյունավետ է լինում։ Կալոն խորապես երկմտում է երեխա ունենալու մասին և մինչ այս, ամուսնության վաղ շրջանում, կրկին ընդհատել էր հղիությունը։ Կատարված անհաջող աբորտից հետո, նա դժկամությամբ պայմանավորվում է շարունակել հղիությունը, սակայն հուլիսին վիժում է, որը լուրջ արյունահեղություն է առաջացում և նա երկու շաբաթվ հոսպիտալացվում է։ Երեք ամիս անց, Մեքսիկայում, վիրահատությունների բարդություններից մահանում է մայրը։
Չնայած, իր առողջական խնդիրներին և Դետրոյթին ունեցած անբարեհաճությանը, Նահանգներում անցկացրած ժամանակահատվածը նպաստավոր էր Կալոյի նկարչական արվեստի արտահայտչության համար։ Այդ հարկադրված երկար կեցությունն արտերկրում՝ զարգացած արդյունաբերական երկրում, ստիպում են Կալոյին ավելի սուր զգալ ազգային տարբերությունները։ Նա տարբեր տեխնիկաներով փորձարկումներ էր անում, ինչպիսիք են փորագրանկարները և ֆրեսկոները, և նրա նկարները սկսում էին ավելի ուժեղ ի տես հանել պատմողական ոճը ։ Նա նաև սկսեց հատուկ ուշադրության արժանացնել «ահաբեկչություն, տառապանք, վերքեր և ցավ» թեմաներին։ Չնայած, այդ ժամանակի մեքսիկական որմնանկարչության ժովովրդականությանը, նա ընդունում է հակառակ ուղղվածություն՝ ռետաբլոներ, սիրողական նկարիչների կողմից փոքր մետաղական թերթիկների վրա կերտված կրոնական նկարներ, որոնք շնորհակալություն էին հայտնում սրբերին աղետների ժամանակ իրենց օրհնության համար։ Դետրոյթում ռետաբլո ոճով կատարած իր աշխատանքներից են «Հենրի Ֆորդի հիվանդանոցը» (1932), «Իմ ծնունդը» (1932) և «Դիմանկար Մեքսիկայի և ԱՄՆ-ի սահմանին» (1932)։ Չնայած, Դետրոյթի ցուցահանդեսներում Կալոյի աշխատանքներից ոչ մեկը չի ցուցադրվել, նա, իր արվեստի մասին հարցազրույց է տալիս Դետրոյթի նորություններ ամսագրին. հոդվածը քամահրանքով վերնագրվում է «Wife of the Master Mural Painter Gleefully Dabbles in Works of Art»:
1934-1939 թվականներ։ Սան Անջել և միջազգային ճանաչում
Վերադառնալով Մեքսիկա, Կալոն և Ռիվերան տեղափոխվում են նոր տուն, որը գտնվում էր Սան Անջելի հարուստ թաղամասերից մեկում։ Տան ճարտարապետն էր Շառլ Կորբյուզիեի աշակերտ Խուան Օ՛Գորմանը, որը տունը կառուցել էր երկու մասից` միավորելով խորհրդանշական կամուրջով, Կալոյի մասնաշենքը ներկված էր կապույտ, իսկ Ռիվերայինը՝ վարդագույն և սպիտակ։ Բոհեմական ոճով բնակատեղին դառնում է մեքսիկացի և արտերկրից ժամանած արվեստագետների և քաղաքական գործիչների համար հանդիպման վայր։
1934 թվականին Կալոն ոչ մի նոր նկար չի նկարում, հաջորդ տարում՝ միայն երկուսը։ Նա կրկին առողջական խնդիրներ է ունենում, ենթարկվում է վիրահատության։ Հղիության երկու ընդհատում, գանգրենայով վարակված մատների անդամահատում և Ռիվերայի հետ ամուսնությունը լարվում է։ Ռիվերան ուրախ չէր Մեքսիկա վերադարձով և դրա համար մեղադրում է Կալոյին։ Ռիվերան նախկինում ևս անհավատարիմ էր Կալոյին, իսկ այժմ սկսում է հարաբերություններ Կալոյի կրտսեր քրոջ, Քրիստինայի հետ, ինչն էլ խորապես վիրավորում է Կալոյի զգացմունքները։ Այդ մասին իմանալով 1935 թվականի սկզբին, Կալոն տեղափոխվում է Մեխիկոյի կենտրոնում գտնվող բնակարան և խորհում ամուսնալուծության մասին։ Այդ ժամանակ նա նույնպես արտաամուսնական կապ է ունեում՝ ամերիկացի արվեստագետ Իսամու Նոգուչիի հետ։
1935 թվականին Կալոն հաշտվում է Ռիվերայի և Քրիստինայի հետ և վերադառնում Սան Անջել։ Նա դառնում է Քրիստինայի երեխաների՝ Իսոլդայի և Անտոնիոյի սիրելի մորաքույրը։ Չնայած հաշտեցմանը՝ Ռիվերան և Կալոն շարունակում են իրենց ամուսնալուծության գործընթացը։ 1936 թվականին Կալոն վերսկսում է իր քաղաքական գործունեությունը՝ միանալով Չորրորդ Միջազգայինին և դառնում համերաշխության կոմիտեի հիմնադիր անդամ, Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմում հանրապետականներին օգնություն ցուցաբերելու համար։ Նա և Ռիվերան հաջողությամբ դիմում են Մեքսիկայի կառավարությանը՝ նախկին խորհրդային առաջնորդ Լև Տրոցկիին ապաստան տրամադրելու համար և Տրոցկիին և կնոջը` Նատալյա Սեդովային, որպես բնակության վայր, առաջարկում են Կապույտ տունը (La Casa Azul): Ամուսիններն ապրում են այնտեղ 1937 թվականի հունվարից մինչև 1939 թվականի ապրիլը, այդ ժամանակահատվածում Կալոն և Տրոցկին ոչ միայն լավ ընկերներ են դառնում, այլև կարճ աշխատանք են անում միասին։
1937 և 1938 թվականները չափազանց արդյունավետ տարիներ են լինում Կալոյի համար, և նա նկարում է ավելի շատ «քան իր ողջ ամուսնության ութ տարվա մեջ»՝ ստեղծելով այնպիսի աշխատանքներ, ինչպիսիք են «Իմ բուժքույրը և ես» (1937), «Հիշողություն, սիրտը» (1937), «Մեխիկոյի չորս բնակիչ» (1938 թ.) և «Ինչ տվեց ինձ ջուրը» (1938)։ Չնայած նրան, որ նա իր աշխատանքների հանդեպ դեռևս վստահություն չուներ, Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարանը, 1938 թվականի սկզբին, ցուցադրում է իր որոշ նկարները։ Նա իր առաջին նշանակալից վաճառքը կատարում է 1938 թվականի ամռանը, երբ կինոյի աստղ և արվեստի կոլեկցիոներ Էդվարդ Ռ. Ռոբինսոնը գնում է չորս նկար՝ 200-ական դոլարով։ Դրան ավելի մեծ ճանաչում է հետևում այն ժամանակ, երբ ֆրանսիացի սյուրռեալիստ Անդրե Բրետոնն այցելում է Ռիվերային՝ 1938 թվականի ապրիլին։ Նա տպավորվում է Կալոյով՝ անմիջապես պնդում է, որ Կալոն սյուրռեալիստ է և նրա աշխատանքը բնորոշում է որպես «ժապավեն՝ ռումբի շուրջ»։ Նա ոչ միայն խոստանում է կազմակերպել Կալոյի նկարների ցուցադրությունը Փարիզում, այլ նաև գրում է իր ընկեր և արվեստի գործակալ Ջուլեն Լևիին, որը Կալոյին հրավիրում է իր առաջին անհատական ցուցահանդեսն անցկացնել Մանհեթենի Արևելքի 57-րդ փողոցում գտնվող իր պատկերասրահում։
Հոկտեմբեր ամսին Կալոն միայնակ մեկնում է Նյու Յորք, որտեղ նրա մեքսիակական երփներանգ զգեստը «սենսացիա է առաջացնում» և նրան դարձնում է որպես «էկզոտիկայի բարձունք»։ Նոյեմբեր ամսին տեղի ունեցած ցուցահանդեսի բացմանը մասնակցում էին այնպիսի հայտնի գործիչներ, ինչպիսիք էին` Ջորջիա Օ’Քիֆը և Կլեր Բութ Լյուսը, այն շատ դրական արձագանք է ստանում մամուլում, թեև բազմաթիվ քննադատներ իրենց անդրադարձներում բայրացակամություն են ցուցաբերում։ Օրինակ՝ Time-ը գրում է, որ «Փոքրիկ Ֆրիդայի նկարները... զարդարված էին մեքսիկական ավանդական վառ կարմիր և դեղին մանրանկարչությամբ և անզգամ երեխայի արյունոտ երևակայությամբ»։ Չնայած Մեծ ճգնաժամին, Կալոն վաճառում է ցուցահանդեսում ներկայացված քսանհինգ նկարների կեսը։ Նա նաև միջնորդադրամներ է ստանում Քոնգեր Գուդյերից (այդ ժամանակ MoMA-ի նախագահը) և Կլեր Բութ Լյուսից, որի համար Կալոն նկարել էր Լյուսիի ընկերուհու՝ Դորոտի Հելի դիմանկարը, որը ինքնասպանություն էր գործել թռնելով իր բնակարաններից։ Նյու Յորքում անցկացրած երեք ամսվա ընթացքում Կալոն շատ քիչ է նկարել, փոխարենը կենտրոնանցել է այն բանի վրա, որ վայելի քաղաքն այնքան, որքան թույլ կտար իր փխրուն առողջությունը։ Նա նաև մի քանի գործեր է կատարում, մեկը՝ շարունակելով Նիկոլաս Մուրեյի հետ և մյուսը՝ Լևի և Էդգար Կաուֆման կրտսերի հետ։
1939 թվականի հունվարին Կալոն ուղևորվում է Փարիզ՝ հետևելով Անդրե Բրետոնի հրավերին` իր աշխատանքների ցուցահանդեսը կազմակերպելու համար։ Երբ նա հասնում է Փարիզ, հայտնաբերում է, որ Բրետոն իր նկարները չի մաքսազերծել և ավելին, այլևս չի հանդիսանում պատկերասրահի սեփականատերը։ Մարսել Դյուշանի օգնությամբ Ֆրիդան կարողանում է կազմակերպել ցուցահանդեսը Renou et Colle պատկերասրահում։ Հետագա խնդիրներն առաջանում են, երբ պատկերասրահը հրաժարվում է ցուցադրել Կալոյի բոլոր նկարները, բացի երկուսից, համարելով, որ դրանք շատ ցնցող են հանդիսատեսի համար, իսկ Բրետոնը պնդում է, որ դրանք ցուցադրվեն Մանուել Ալվարես Բրավոյի լուսանկարների փոխարեն։
Ցուցահանդեսը բացվում է մարտին, սակայն ավելի քիչ ուշադրության է արժանանում, քան ԱՄՆ-ում, մասամբ՝ պայմանավորված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմով։ Այն բերում է ֆինանսական կորուստների և արդյունքում Կալոն չեղարկում է Լոնդոնում ծրագրված ցուցահանդեսը։ Անկախ այդ ամենից, Լուվրը գնում է Շրջանակը կտավը՝ Կալոյին դարձնելով առաջին մեքսիկացի նկարիչը, որը ցուցադրվել է իրենց հավաքածուում։ Նա նաև ջերմորեն ընդունվում է փարիզցի այլ արվեստագետների կողմից, ինչպիսիք են Պաբլո Պիկասոն և Խոան Միրոն, ինչպես նաև նորաձևության աշխարհում՝ դիզայներ Էլզա Սկիապարելիի կողմից, որը Կալոյով ոգեշնչված ստեղծում է հագուստ, իսկ Վոգ Փարիզն այն ցուցադրում է իր էջերում։ Բայց և այնպես Փարիզի և սյուրռեալիստների ընդհանուր կարծիքը մնում է բացասական։ Մուրեյին ուղղված նամակում Կալոն նրանց անվանում է. «այս խելագար և շատ հիմար սյուրռեալիստների փունջը», որոնք «այնքան խենթ «ինտելեկտուալ» են և փտած, որ ես այլևս նույնիսկ չեմ կարողանում տանել նրանց»։