Բանակցություններ_վարելու_ազգային_առանձնահատկություններ
Բանակցություններ վարելու ճապոնական առանձնահատկությունները
Ճապոնացիներին գրավոր առաջարկություն ներկայացնելն անմտություն է, քանզի այն կարող է անպատասխան մնալ։ Նրանք մեծ պատասխանատվությամբ են մոտենում բանակցություններին և չեն բանակցում, քանի դեռ իրենց գործընկերների մասին բավականաչափ տեղեկություններ չունեն։ Ճապոնիայում ընդունված է հանդիպման ներկայանալ ճիշտ ժամանակին։ Պատասխանատվության զգացումը, ճշտապահությունն ու կարգապահությունը ճապոնական բնավորության հիմնական գծերն են։ Ճապոնացի բանագնացներին բնորոշ է աշխատասիրությունը, հակվածությունը ավանդույթներին, կարգապահությունը, նվիրվածությունը ղեկավարին, կոկիկությունը, պարտքի զգացումը, ինքնատիրապետումը։ Ճապոնական ազգային մշակութային առանձնահատկություններն ու դաստիարակչական մեխանիզմները թողնում են իրենց անմիջական ազդեցությունը բանակցություններ վարելու արվեստի վրա։ Ճապոնացիները երկար ժամանակ են տրամադրում իրենց գործընկերների մասին ինֆորմացիա ստանալու և նրանց ավելի լավ ճանաչելու համար։ Նրանք շատ լուրջ են վերաբերվում բանակցություններին և գտնում են, որ դրանց երկար ժամանակ հատկացնելը հնարավորություն է տալիս կողմերին միմյանց ավելի լավ ճանաչել, ինչպես նաև քննարկել ամելի շատ մանրամասներ հետագա համաձայնության համար։ Ճապոնացիները նախընտրում են բանակցություններն սկսել բուն առարկային չառնչվող թեմայի քննարկումով և օրակարգում քննարկվելիք հարցը որքան լուրջ է, բանակցությունների սկզբում ճապոնական պատվիրակության անդամներն այնքան ավելի շատ ժամանակ և ուշադրություն են տրամադրում երկրորդական հարցերի քննարկմանը։ Դա արվում է §համագործակցային հարաբերություններ¦ հաստատելու, պատվիրակության անդամների միջև անկաշկանդ հաղորդակցություն ստեղծելու նպատակով։ Նրանք կարողանում են լսել դիմացինին, ցուցաբերում են ուշադրություն՝ հնարավորություն տալով դիմացինին արտահայտվել։ Եվրոպացիները հաճախ այս հանգամանքը ներկայացնում են որպես համաձայնության նշան։ Իրականում ուշադիր լսելը, համաձայնության գլխի շարժումը, ճապոնական «այո»-ն դեռևս համաձայնություն չի նշանակում։ Դա պարզապես ապացուցում է, որ ասվածը հասկանալի է։ Սպառնալիքներին, որպես կանոն, չեն արձագանքում, սակայն ավելի թույլ գործընկերոջ դեպքում իրենք են դիմում այդ մեթոդին։ «Ոչ» բառը ճապոնացիների բառապաշարից գրեթ բացակայում է։ Սակայն դա դեռ չի նշանակում, որ նրանք երբեք չեն մերժում։ Պարզապես գործածում են «դա դժվար է» արտահայտությունը՝ դիմացինին չվիրավորելու նպատակով։ Բանակցությունների ժամանակ ճապոնական կողմին բնորոշ չէ սկզբնական դիրքորոշումը փոփոխել։ Եթե գործընկերները կատարում են մեծ զիջումներ, ապա նույն պատասխանը տալիս են նաև ճապոնացիները։ Զիջումների գնալը ճապոնացիները դիտարկում են որպես հարգանք իրենց նկատմամբ և ըստ այդմ գործընկեր կողմը բարձրացնում է իր հեղինակությունը։ Ճապոնացիների հետ համագործակցող եվրոպացիներին նյարդայնացնում է բանակցությունների դանդաղ ընթացքը։ Ճապոնացիները չեն սիրում, երբ զրույցի ընթացքում զրուցակիցը փորձում է լցնել դադարները։ Ճապոնական հայտնի ասացվածքն ասում է՝ §Լռությունը խոսքերից պերճախոս է¦։ Ամերիկացի հետազոտող Մ.Բլեյքերի կարծիքով, բանակցող ճապոնական կողմի ներկայացուցիչները շատ զգայուն են սպառնալիքների հանդեպ, ուստի ճնշման միջոցով հնարավոր չէ նրանցից զիջում ակնկալել։ Ճապոնացիները բանակցությունների ընթացքում հազվադեպ են ստիպողական միջոցների դիմում։ Ճապոնացիները բարձր են գնահատում գործընկերների ճապոներեն սովորելու ջանքերը։ Ծանոթանալու և ներկայանալու ժամանակ ձեռքսեղմումներն ընդունված չեն։ Քաղաքակիրթ վարքագծի հիմնական տարրերից է ողջունելիս խոնարհվելը։ Սովորական ողջույնի ժամանակ ճապոնացիները խոնարհվում են 15 անգամ, իսկ հարգարժան անձի հանդեպ մեծարանքն արտահայտելու համար հարկ է խոնարհվել 90 անգամ։ Ճապոնացիները նախընտրում են զրուցել փոքր հեռավորությունից։