cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Երևանի ձիաքարշ
Պատմություն
Մինչև էլեկտրական էներգիայի կիրառումը արևմտյան երկրների մի շարք խոշոր քաղաքներում որպես քաղաքային հասարակական տրանսպորտի միջոց, օգտագործվում էին ձիաքարշը և, օմնիբուսը (հանրակառքը) (լատիներենից թարգմանաբար՝ «բոլորի համար»)։
Ցարական Ռուսաստանի քաղաքներում մինչև ձիաքարշի և օմնիբուսների ի հայտ գալը որպես փոխադրամիջոց օգտագործվում էր մարդատար ձիակառքը։ Սակայն այն ծառայում էր միայն ունևոր խավին։ Մարդատար կառքերը չէին ապահովում զարգացող քաղաքների պահանջները։
1840 թվականին առաջին անգամ Ռուսաստանում միտք հղացավ հիմնել մարդատար տրանսպորտային ընկերություն, որը այդպես էլ մնաց թղթի վրա, և միայն 1859-ին Պետրոգրադում ստեղծվեց հասարակայնության կառքային ընկերությունը, որն առաջարկեց քաղաքի համար ձեռք բերել 150-ից ավելի կառք։ Նման ընկերություն ստեղծվեց նաև Մոսկվայում ։
Երևանում ձիաքարշի կառուցումը պայմանավորված էր քաղաքի արդյունաբերական զարգացմամբ և բնակչության աճով։
20-րդ դարի սկզբին Երևանի քաղաքայի խորհրդի անդամներն սկսեցին քննարկել Երևանում մասսայական փոխադրամիջոցի ստեղծման հարցը։
1895-1901 թվականներին մի շարք ընկերություններ ու անհատներ դիմեցին քաղաքային դումային՝ Երևանում ձիաքարշ կառուցելու առաջարկով։ 1900 թ. փետրվարի 25-ի նիստում քաղաքային վարչությունը քննարկեց այդ հարցը և որոշեց, որ խնդիրը պետք է լուծվի քաղաքային բյուջեի միջոցներով՝ քաղաքի ջրմուղու և սպանդանոցի խնդիրները լուծելուց հետո։
Այդ քննարկումները շարունակվեցին Երևանի քաղաքային դումայի վարչության՝ 1901 թ. մարտի 4-5-ի, 1902 թ. մարտի 14-15-ի և ապրիլի 8-ի նիստերում՝ ցարական Ռուսաստանի ներքին գործերի նախարարություններից համապատասխան թույլտվություն ստանալու նպատակով ։
Քաղաքային դումայի 1900 թ. մարտի 3-4-ի նիստում վարչությունը վերահաստատում է վերոնշյալ որոշումը։ Սակայն քաղաքային բյուջեն փոքր էր, ուստի դուման ու վարչությունը որոշեցին իրականացնել ջրմուղու կառուցման աշխատանքները, իսկ ձիաքարշի կառուցումը հանձնարարել մեկ անձի՝ կապալային հիմունքներով։ Այդ պայմանագրով նախատեսվում էր, որ կապալառուն պետք է 1.5 տարում ավարտին հասցներ ձիաքարշի ու հարակից կառույցների (տաղավարներ, կամուրջներ և այլն) շինարարությունը։ Ձիաքարշի շահագործումից ստացվող շահույթի 20%-ն ուղղվելու էր քաղաքային բյուջե, իսկ 80%-ը պատկանելու էր կապալառուին ։
1901 թ. հոկտեմբերի 4-ին ինժեներ-մեխանիկ Արշակ Բաբայանը քաղաքային վարչությանն է ներկայացնում Երևանում ձիաքարշի երկաթուղի կառուցելու պայմանագրի նախագծեր։
Ցարական Ռուսաստանի ներքին գործերի նախարարի և Երևանի նահանգապետի 1903 թ. ապրիլի 9-ի թիվ 128 գրության համաձայն՝ 1903 թ. մայիսի 2-ին, մի կողմից ինժեներ մեխանիկ Արշակ Բաբայանի, մյուս կողմից՝ Երևանի քաղաքային դումայի վարչության (Ի. Կ. Ադամյան), կնքվեց Երևանի ձիաքարշի կառուցման պայմանագիրը ։
Պայմանագիրը բաղկացած էր 43 հոդվածից, որում մանրամասն շարադրված էին ձիաքարշի երկաթուղու կառուցման և շահագործման ընթացքը ։
Շուտով, սակայն, Արշակ Բաբայանի կնքած պայմանագիրն առանց փոփոխության անցավ ինժեներ Մարիա Միրզոյանին, որի ներկայացուցչի՝ ինժեներ Վասիլի Միրզոյանի ջանքերով էլ ավարտին հասցվեցին Երևանի ձիաքարշի շինարարական աշխատանքները ։
Ձիաքարշի կառուցման աշխատանքների առաջին փուլը սկսվել է 1904 թ. հոկտեմբերի 25-ին և ավարտվել 1907 թ. սեպտեմբերի 20-ին։ Երկաթուղու՝ Աստաֆյանի հատվածը բացվել է 1906 թ. դեկտեմբերի 9-ին։ Նույն օրը Երևանի քաղաքային դուման միաձայն համաձայնություն է տվել Երևանում ձիաքարշի երթևեկության բացմանը։ Ձիաքարշի կառուցումն ամբողջությամբ արժեցել է ավելի քան 100.000 ռուբլի ։
1907 թ. սեպտեմբերի 17-ին սկսել են աշխատել բոլոր երթուղիները։
Երևանի ձիաքարշը գործել է մինչև 1919 թ., այնուհետև 1933 թ. գործել է էլեկտրական տրամվայ։ Ձիաքարշի չգործելուց հետո առաջարկվել էր էլեկտրական տրամվայ ունենալ, որը կփոխարիներ ձիաքարշին և կաշխատեր երկաթուղային կայարանից մինչև գլխավոր հրապարակն ընկած հատվածում։
Ձիաքարշ
Ձիաքարշը երկաթյա ռելսերով ընթացող ծածկված կառք էր՝ 5-6 շարք երկար նստարաններով։ Կառքի մուտքը կողքից էր։ Առջևում նստում էր կառապանը, հետևում՝ տոմսավաճառը։ Ձիաքարշի առջևից ու ետևից կախված էին նավթային լապտերներ ու զանգ, որը հնչում էր կանգառներում։ Ուղևորների առավելագույն թիվը սահմանափակված էր մինչև 28 մարդ, կենդանիների մուտքը արգելված էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի տրանսպորտ
Կորոպի շրջան
Կորոպի շրջան (Коропський район), շրջան Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կորոպ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1312 կմ²։
Բնակչություն
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 24735 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18,85 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնիգովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Աշոտ Ասրյան
Աշոտ Մինասի Ասրյան, Խորհրդային Միության հերոս (2. 11. 1944), փոխգնդապետ
Կենսագրություն
1940 թ.-ից ծառայել է խորհրդային բանակում։ Ավարտել է տանկային դասընթացներ (1943)։ Եղել է տանկային դասակի հրամանատար։ Խորհրդային Միության հերոսի կոչման արժանացել է կարելական Պեչենգա (Պետսամո) քաղաքի ազատագրման ժամանակ ցուցաբերած խիզախության համար։ Հետագայում մասնակցել է Լեհաստանի ազատագրմանը, Բեռլինի ճակատամարտին։ ԽՄԿԿ անդամ 1945 թ.-ից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ռազմական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Կաստիլիոն Ֆիորենտինո
Կաստիլիոն Ֆիորենտինո (Castiglion Fiorentino), կոմունա Իտալիայում՝ Տոսկանա մարզի Արեցո գավառում ։
Բնակչությունը՝ 13.072 մարդ (2008 թվականի մարդահամար տվյալներով)։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 115 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 113 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 52043։ Հեռախոսային կոդը՝ 00575։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը համարվում է Միքայել Հրեշտակապետը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կուլիկովկայի շրջան
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կուլիկովկա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 944 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 20600 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 21,82 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնիգովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Լոջիք
Սիր Ռոբերտ Բրայսոն Հոլլ II-ը, ով հայտնի է իր Լոջիք բեմական կեղծանունով, ամերիկացի ռեփեր, երգիչ, երգահան և պրոդյուսեր է։ Մեծանալով Գեիթենսբուրգ քաղաքում , Լոջիքը հետաքրքրություն է ցուցաբերել երաժշտության նկատմամբ, դեռ կյանքի վաղ տարիներին և  սկսել է երաժշտական կարիերան 2010 թվականի սկզբին, թողարկելով Young, Broke and Infamous (Երիտասարդ, Կոտրված և Անպատիվ) խորագրով միքսթեյփ։ Այնուհետև նա պայմանագիր է ստորագրել Visionary երաժշտական խմբի հետ, նախքան ևս երկու միքսթեյփ թողարկելը։
Իր չորրորդ միքսթեյփը, երիտասարդ Սինատրան։ Բարի գալուստ ընդմիշտ (2013 թ.), թողարկվել և հավանության է արժանացել քննադատների կողմից, թույլ տալով Լոջիքին, պայմանագիր կնքել Def Jam Recordings-ի հետ։ Ավելի ուշ նա թողարկել է իր դեբյուտային ալբոմը՝ Under Pressure (Ճնշման տակ) , 2014 թվականի հոկտեմբերին, որը հայտնվեց U.S. Billboard 200-ում 4-րդ համարի ներքո , ի վերջո, " Ձայնագրող ընկերությունների ամերիկյան ասոցիացիա (RIAA) կողմից վավերացվեց ոսկե։ Այդ ալբոմի ավելի քան 171,000 օրինակ է վաճառվել։
Լոջիքի երկրորդ ալբոմը՝ The Incredible True Story, թողարկվել է 2015 թվականի նոյեմբերին, ստանալով հիմնականում դրական արձագանքներ քննադատներից:Ավելի ուշ հաստատվել է, որ վաճառվել է ավելի քան 185 000 օրինակ ։ Շուտով՝ 2016 թվականին Լոջիքը թողարկել է Bobby Tarantino (Բոբի Տարանտինո)։ Դա նրա հինգերորդ միքսթեյփն էր։ Լոջիքը թողարկել է իր երրորդ ալբոմը՝ Everybody ( Բոլորը) 2017 թվականին։
1990-2005: Կյանքի վաղ տարիները
Սիր Ռոբերտ Բռայսոն Հոլլ II-ը ծնվել է հունվարի 22-ին, 1990 թվականին, բնիկ Մերիլենդցի Ռոբերտ Բրայսոն Հոլլի ընտանիքում։ Հայրը աֆրիկա-ամերիկացի, իսկ մայրը կովկասից է եղել  : Լոջիքի երկու ծնողներն էլ տառապում էին հերոինի ու կոկաինի կախվածությունից և ալկոհոլիզմից ։ Նրա վաղ պատանեկության տարիներին, Լոջիքը ականտես է եղել, թե ինչպես են  նրա եղբայրներին արտադրել և տարածել կոկաին, ինչպես նաև տեսնել է, որ իր եղբայրներն ու քույրերը վաճառել են թմրանյութեր իր հորը. Տրամաբանությունը հաստատում է, որ նա գիտի, թե ինչպես պատրաստել և արդյունահանել կոկաին։ Նա սովորել է Գեիթենսբուրգի ավագ դպրոցում. Սակայն, նա չի ավարտել այն։ Նրան վտարեցին դպրոցից, երբ նա սկսեց բաց թողնել պարապմունքները ՝ 10-րդ դասարանում ։
Անձնական կյանքը
2009 թվականին Լոջիքը դադարեցնում է իր հնգամյա ռոմանտիկ հարաբերությունները։ Նա ասել է, "Դուք կարող եք ամեն ինչ զոհաբերել հանուն Ձեր հարաբերությունների, բայց դա չի նշանակում, որ դուք հետ կստանաք այն ամենը, ինչ տվել եք": 2015 թվականի Հոկտեմբերին, Լոջիքը և իր երկու տարվա ընկերուհի Ջեսիկա Անդրեան ամուսնացան ։
Լոջիքն իր մասին ասել է. "Ես չեմ խմում, չեմ ծխում. Ես նախկինում ծխում էի, բավականին մեծ քանակությամբ, երբ ես երիտասարդ էի, բայց ես չեմ ծխում հիմա": Լոջիքը, սակայն, լուրջ ծխախոտի կախվածություն է ունեցել։ Նա գրել է Nikki (Նիքի) երգը, նվիրելով այն այդ տարիներին։ Նա խոսում է ծխելու մասին 13 տարեկանից, և նույնիսկ հրաժարվելով մարիխուանայից և ալկոհոլից, նա չէր կարողանում իր մեջ ուժ գտնել,որպեսզի հրաժարվի ծխախոտից։ Նա, սակայն, խոստացել է չծխել նույնիսկ մեկ սիգարետ, Under pressure (Ճնշման տակ) ալբոմի թողարկվելուց ի վեր։
Լոջիքն ունի նաև էջ Youtube-ում, որտեղ նա հրապարակում է բոլոր իր սիրած համակարգչային խաղերի մասին, ինչպես The Last of Us, the Uncharted series, the Grand Theft Auto games և այլն  :
Արվեստ
Լինելով հիփ-հոփ արտիստ, Լոջիքը մեջբերում է,որ Ֆրենկ Սինատրան իր հիմնական ոգեշնչումն է։ Նա նաև նկարագրում է ինքն իրեն որպես "երիտասարդ Սինատրա" : Մանկության տարիներին, մայրը ստիպել է նրան նայել հին սև-սպիտակ ֆիլմեր, որոնք ձևավորել են նրա սերը երգչի հանդեպ։ Լոջիքը նկարագրում է նրան, որպես մի անհատի, ով "ցուցադրեց խաղաղություն, սեր, շնորհ, դրականություն, պատիվ և արժեհամակարգ":
Խոսելով երաժշտության մասին հարցազրույցի ժամանակ, որն անցկացվել է 2013 թվականի վերջում, Լոջիքը հայտարարել է. "Ես սիրում եմ հիփ-հոփի բոլոր ենթաժանրերը, և, առհասարակ, երաժշտության բոլոր ժանրերը, և ես կարծում եմ, որ դա հենց այն է, ինչն ինձ թույլ է տալիս անել այն, ինչ անում եմ, ստեղծել երաժշտություն, քանի որ ես իսկապես գնահատում եմ երաժշտությունը":
Դիսկոգրաֆիա
Ալբոմներ
Հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչ-երգահաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի ռեփերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսերներ
Գրան Վեռլի
Գրան Վեռլի (Grand-Verly), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Գիզ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վերվեն շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02783։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 149 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 96 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 74-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 22-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 77,1 %, 1999 թվականին եղել է 66,7 %)։ 74 աշխատունակ բնակիչներից 67-ը աշխատում էին (44 տղամարդ և 23 կին), անաշխատանք էին 7-ը (2 տղամարդ և 5 կին)։ 22 անգործունակ մարդկանցից 9-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 5-ը՝ թոշակառու, 478-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Բալշա II
Բալշա II Բալշիչ (Балша II Балшић, ), Վալոնայի բռնակալ, Զետայի չորրորդ կառավարիչ (1378-1385)։ Նա ընդարձակեց մայրապետության սահմանները դեպի հարավ՝ պարտության մատնելով ալբանական արքայազն Կառլ Թոփիին ։
Կենսագրություն
Բալշիչ դինաստիայի ներկայացուցիչը, որը ղեկավարում էր Զետայում (ժամանակակից Չեռնոգորիա) (1356-1421)։ Բալշա I-ի կրտսեր (երրորդ) որդին (մահ. 1368), Զետայի առաջին ինքնիշխանը (1356–1368) :
1372-ին Բալշան ամուսնացավ Քսենիա Կոմնեյնի (Կանին)՝ բռնակլ Կոմնին Ասենի դստեր հետ։ Եվ որպես օժիտ, նա դարձավ Վալոնիայի կառավարիչ (ժամանակակից հարավային Ալբանիայում) ։
1382-ին Բալշա Երկրորդը պատերազմ սկսեց Ալբանիայի իշխանությունների հետ Դուրազզոյի տիրանալու համար, նա չորս փորձ արեց քաղաքը վերցնելու համար։ Ի վերջո, Ալբանիայի տիրակալ Կարլ Տոպիան պարտվեց, և կարճ ժամանակահատվածում լորդ Բալշա Երկրորդը դարձավ Ալբանիայի իշխան ։ Մինչդեռ, Կարլ Թոփիան կոչ արեց օսմանյան թուրքերի օգնությունը։ Օսմանյան սուլթան Մուրադ I-ը Հայրեդդին փաշայի հրամանատարությամբ զորք ուղարկեց օգնելու։
1385-ի սեպտեմբերի 18-ին Սավրեի ճակատամարտում (Լուշնյա քաղաքի մերձակայքում) Օսմանյան թուրքերը հաղթեցին Բալշա II-ի և Իվանիշ Մնյավչևիչի զորքերին։ Զեթասի տերը և նրա դաշնակիցը զոհվեցին այս ճակատամարտում ։ Թուրքերը Բալշայի կտրված գլուխը որպես նվեր ուղարկեցին Ռումելիայի նահանգապետ Հայրեդդին փաշային ։
Հետևանքներ
Կոմնինան (Բալշայի այրին) և նրա դուստր Ռուջինան իրենց վերահսկողության տակ են վերցրել Բալշիչների ունեցվածքը Հարավային Ալբանիայում՝ դա պաշտպանելու համար օսմանյան թուրքերից։ Կոմենուսը դարձավ Վալոնիայի դեդպոտի տիրակալը մինչև իր մահը 1396 թ. Միևնույն ժամանակ, Մուսակի զորքը գրավեց Բերատ քաղաքը ։ 1391-ին Ռուջինան ամուսնացավ Մրխշա Ժարկովիչի հետ, ով ստացավ Վալոնի տոհմային կոչումը։ Նա ղեկավարեց իշխանությունը մինչև իր մահը 1414 թ., այնուհետև իշխանությունը ձեռք բերեց նրա այրին՝ Ռուգինան։ 1417 թվականին օսմանյան թուրքերը գրավեցին Վալոնիայի իշխանությունը և նրա կենտրոնը Կանինը։ Ռուգինան փախավ Զետա, որտեղ ապաստան գտավ իր եղբորորդի՝ Բալշա III-ի դատարանի մոտ, որը նրան հանձնեց ծովափնյա Բուդվա քաղաքը ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Չեռնոգորիայի պատմություն Կատեգորիա:Ալբանիայի թագավորներ Կատեգորիա:Ալբանիայի քաղաքական գործիչներ
Խրիստո Դանով
Խրիստո Գրուև Դանով (Христо Груев Данов, 27 օգոստոսի, 1828, Կլիսուրա - 11 դեկտեմբերի, 1911, Պլովդիվ), բուլղարացի լուսավորական, ուսուցիչ և գրահրատարակիչ, համարվում է Բուլղարիայի կազմակերպված գրահրատարակության հիմնադիրը և կոչվում «բուլղարացի Գուտենբերգ» ։ 1878 թվականին Բուլղարիայի անկախացումից հետո զբաղվել է նաև քաղաքականությամբ և եղել է Պլովդիվի քաղաքապետը։
Կենսագրություն
Խրիստո Դանովը ծնվել է 1828 թվականի օգոստոսի 27-ին Կլիսուրա քաղաքում, որտեղ սովորել է եկեղեցական դպրոցում, ապա կրթությունը շարունակել է Պանագրյուիշտեում՝ Սավա Ռադուլովի դաարանային դպրոցում։ Դրանից հետո նա սովորել է Կոպրիոշտիցայում՝ Նայդեն Գերովի ու Իոակիմ Գրուևի մոտ։
Կրթությունն ավարտելուց հետո՝ 1849 թվականին, Խրիստո Դանովը Պլովդիվում աշխատել է որպես ուսուցչի օգնական, այնուհետև եղել է ուսուցիչ Ստրելչայում (1851-1852) և Պերուշտիցայում (1852–1853)։ Ղրիմի պատերազմի ժամանակ (1853-1856) որպես ուսուցիչ աշխատել է Պլովդիվում ՝ Նայդեն Գերովի դպրոցում։ 1856 թվականին Խրիստո Դանովը վերադարձել է Կլիսուրա, որտեղ հիմնադրել է քաղաքի առաջին դասարանային դպրոցը։
Խրիստո Դանովը՝ որպես հրատարակիչ, իր գործունեությունն սկսել է Բելգրադում, որտեղ նա տպագրել է «Բալկանյան լեռների տղան. օրացույց 1856 նահանջ տարվա համար»։ 1857 թվականին նա Պլովդիվում ուսուցիչ Յաչո (Յոակիմ) Տրուվչևի ու կազմարար Նյագուլ Բոյաջիսկու հետ հիմնադրել է «Դրուժեստվենա կնիգովեզնիցա» (Дружествена книговезница) կազմարարական արհեստանոցը, որն աստիճանաբար ընդարձակվել է, վերածվել գրախանութի, իսկ հետագայում դարձել է Բուլղարիայի ամենամեծ հրատարակչատունը ։ 1862 թվականին հրատարակչատունն արդեն կոչվում էր Խրիստո Գ. Դանովի հրատարակչատուն, և Յոակիմ Գրուևը նրան է միացել որպես գործընկեր։ 1862 թվականին հրատարակչատունն իր մասնաճյուղերն ուներ Ռուսեում և Վելեսում։ 1874 թվականին Խրիստո Դանովի հրատարակչատունն իր գրասենյակն է բացել Վիեննայում՝ Ավստրո-Հունգարիայի մայրաքաղաքում ։
Զինախաղեր
Զինախաղեր, պատանիների, երիտասարդների և զինվորականների մրցություններ։ Պատանեկան զինախաղերը (բերդախաղեր, լախտախաղեր, մկնդախաղեր, ճիպոտներով թրակռիվ, դաշույնակռիվ և այլն) ունեցել են ռազմասպորտային բնույթ։ Խաղակիցներին իրավունք էր վերապահվում հարվածել հակառակորդին, բայց, դարերով մշակված կանոնների համաձայն, խեղումներ չառաջացնել (Մխիթար Գոշի Դատաստանագրքում խաղերում դիտավորություն ցուցաբերողներին պատժելու հոդված է նախատեսվել)։ Երիտասարդական զինախաղերի (սուսերախաղեր, նիզակախաղեր, պարանախաղեր, ավելի ուշ՝ հրազենով նշանառություն և այլն) մեծ մասը կատարվում էր ձիավարությամբ։ Օգտագործվում էին նաև իսկական զենք ու զրահ (սուր, նետ ու աղեղ, հրազեն, սաղավարտ, վահան, դիմակալ, լանջապանակ և այլն)։ Զինախաղին, որպես ռազմական վարժությունների, պետական կարևոր նշանակություն էր տրվում։ Թագավորները և իշխանները խրախուսելու համար պարգևատրում էին երիտասարդներին։ Արքունի և նախարարական զինավարժական այդ սովորությունները հարատևեցին մինչև հայկական պետականության վերացումը, բայց Զեյթունում, Սասունում և այլուր դրանք պահպանվեցին մինչև 19-րդ դարի վերջը։ Պարսից, արաբական, բյուզանդական և թուրք տիրակալներն արգելում էին հայկական զինախաղը, ուստի երիտասարդությունն օգտագործում էր հարսանեկան ծեսերը, ուխտագնացությունները և այլ տոնակատարություններ, որոնց ժամանակ ծիսական քողի տակ տեղի էին ունենում հեծյալ զինախաղերի որոշ տեսակներ։ Առանձնապես կարևոր էին բարեկենդանյան զինախաղերը։ Հարսնառի ժամանակ տղայի և աղջկա բարեկամների միջև մկունդներով խաղ «ճակատամարտ» էր տեղի ունենում։ Վասպուրականում պահպանված սովորության համաձայն, հարսնառի մասնակից յուրաքանչյուր տղամարդ կրում էր երկու մական, մեկը հարվածելու, մյուսը՝ վահանի փոխարեն։
Խրիստո Դանով
Կենսագրություն
1869-1876 թվականներին Խրիստո Դանովը հրատարակել է «Летоструй или домашен календар» ամսագիրը, իսկ 1878 թվականից՝ «Марица» առաջին համաբուլղարական ամսագիրը։ Նրա հրատարակչտանն են Բուլղարիայում առաջին անգամ տպագրվել պատին փակցվող աշխարհագրական քարտեզները ։
1882 թվականին Խրիստ Դանովն ընտրվել է ժողովրդական ներկայացուցիչ ինքնավար Արևելյան Ռումելիայի մարզային խորհրդում։ 1896 թվականի նոյեմբերից մինչև 1899 թվականի ապրիլը Խրիստո Դանովը եղել է Պլովդիվի կմետ (քաղաքապետ) ։ Այդ պաշտոնն զբաղեցնելու ժամանակ նա հրաժարվել է աշխատավարձից։ Նրա կառավարման տարիներին մշակվել է Պլովդիվի առաջին գլխավոր հատակագիծը (ճարտարապետ՝ Իոսիֆ Շնիտեր)։
Խրիստո Դանովը մահացել է 1911 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Պլովդիվում։ Թաղվել է քաղաքի Սուրբ Աստվածամոր եկեղեցում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուլղարացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Բուլղարացի հրատարակիչներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Առանց հանցանշանի
«Առանց հանցանշանի» (երբեմն՝ «Առանց պատճառի», Without A Clue), կինոնկար։ Պարոդիա կամ կինոֆարս Շերլոկ Հոլմսի և բժիշկ Վատսոնի մասին։
Լեոնիդ Բիչևին
Լեոնիդ Ալեքսանդրովիչ Բիչևին (Леони́д Алекса́ндрович Биче́вин, ), ռուսական կինոյի ու թատրոնի դերասան։ Դերասանին հանրաճանաչություն են բերել «Բեռ 200», «Մորֆի», «Փակ տարածություններ», «Մի անգամ պրովինցիայում» ֆիլմերում կատարած դերերը։
Առանց հանցանշանի
Սյուժե
Ըստ այս ֆիլմի սյուժեի՝ ոչ մի Շերլոկ Հոլմս էլ գոյություն չունի, իսկ հանցագործությունները բացահայտում է հենց Բժիշկ Վատսոնը։ Շերլոկ Հոլմսի մասին պատմությունները նա գրում է, որպեսզի նրան ընդունեն համալսարան ուսուցանելու, համարելով, որ այնտեղ չեն ընդունի նրա դեդուկտիվ հոբբին։ Վատսոնն այդպես էլ պաշտոն չի ստանում, բայց Հոլմսը դառնում է հանրաճանաչ, և Վատսոնին խնդրում են ներկայացնել հերոսին։ Խուզարկուի դերի ներկայացման համար Բժիշկ Վատսոնը վարձում է դերասան Ռեջինալդ Քինքեյդին։
Հոլմսին և Վատսոնին հաջողվում է կանխել Բրիտանական թանգարանի գողությունը։ Հանցագործները հանձնված են բրիտանական ոստիկանությանը, իսկ Վատսոնն արդեն վաղուց հոգնել է դերասան-ալկոհոլիկ լինելուց, և նա դուրս է հանում Քինքեյդին։ Շուտով նա նրան ետ է վերադարձնում, քանի որ Բրիտանիայի դրամ կտրելու հիմնարկը պատրաստ է Շերլոկ Հոլմսի հետ բացահայտել ևս մեկ խորհրդավոր քրեական գործ։
Լեոնիդ Բիչևին
Կենսագրություն
Լեոնիդ Բիչևինը ծնվել է 1984 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Կլիմովսկում։ 9-րդ դասարանն ավարտելուց հետո ընդունվել է Կոլոմնայի գյուղատնտեսական ուսումնարան, սակայն 2 տարի անց թողել է ուսումը՝ որոշելով դառնալ դերասան։ Ընդունվել է Բ․ Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարան՝ Յուրի Շլիկովի դասարան։ 2006 թվականին դիպլոմ ստանալուց հետո աշխատանքի է անցել Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնում։ Թատրոնի բեմին Բիչևինը Ռիմաս Տումինասի բեմադրած «Տրոիլուս և Կրեսիդա» ներկայացման մեջ մարմնավորել է Տրոիլուսին։
Առանց հանցանշանի
Սյուժե
Անհայտացել էր կլիշեն, որով տպում էին 5 ֆունտանոց թղթադրամները։ Սկանդալը սպառնում է տապալել երկրի տնտեսությունը։ Վատսոնին հաջողվում է իմանալ, որ հանցագործության ետևում կանգնած է նրա հակառակորդը՝ պրոֆեսոր Մորիարտին։ Մորիարտիի հետ փոխհրաձգության ժամանակ Վատսոնը մահանում է (այդպես են կարծում նրա ընկերները), և Հոլմսը ստիպված է լինում հետաքննությունը վերցնել իր ձեռքը։ Պարզվում է, որ ամեն ինչ դեռ կորած չէ, և դերասանը կարող է գործը հասցնել իր հաջողակ ավարտին։
Լեոնիդ Բիչևին
Կենսագրություն
Առաջին նշանակալի դերը կինոյում Լեոնիդ Բիչևինը խաղացել է Ալեքսեյ Բալաբանովի սկանդալային «Բեռ 200» ֆիլմում (2007)։ Ֆիլմի նկարահանման հրապարակում երիտասարդ դերասանը հայտնվեց Ագնիա Կուզնեցովայի շնորհիվ, ում հետ միասին սովորել էր Շչուկինի անվան ուսումնարանում ։ Բալաբանովի հաջորդ՝ «Մորֆի» ֆիլմում Բիչևինն արդեն ստացավ գլխավոր դերը։ Միխայիլ Բուլգակովի արձակի հիման վրա նկարահանված ֆիլմում դերասանը խաղաց երիտասարդ բժիշկ-մորֆինամոլի դեր, որն աշխատում էր գյուղի հիվանդանոցում։ Բալաբանովը գոհ մնաց դերասանի հետ համագործակցությունից։ Իր հարցազրույցներից մեկում ռեժիսորը կարծիք հայտնեց, որ Լեոնիդ Բիչևինը «աստղ է դառնալու» ։
Առանց հանցանշանի
Հետաքրքիր փաստեր
Ֆիլմը ցուցադրվել է խորհրդային վարձույթով, կրկնօրինակումն իրականացրել էր Սոյուզմուլտֆիլմ կինոստուդիան 1989 թվականին։ Մայքլ Քեյնին կրկնօրինակել է Սերգեյ Մալիշեվսկիյը, Բեն Քինգսլիին՝ Արտյոմ Կարապետյանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 ֆիլմեր Կատեգորիա:Արթուր Կոնան Դոյլ Կատեգորիա:Արթուր Կոնան Դոյլի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Շերլոկ Հոլմս Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Լոնդոնում Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Բրիտանական ֆիլմեր Կատեգորիա:Pinewood Studios-ում նկարահանված ֆիլմեր
Լեոնիդ Բիչևին
Անձնական կյանք
Ժամադրվել է թատերական ինստիտուտի իր համակուրսեցու՝ դերասանուհի Ագնիա Կուզնեցովայի հետ ։
2011 թվականի հուլիսի 29-ին ամուսնացել է դերասանուհի Մարիա Բերդինսկիխի հետ ։ 2014 թվականի սեպտեմբերին ծնվել է նրանց որդին՝ Իվանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կլիմովսկ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի անձինք
Մոնգյույոն
Մոնգյույոն (Montguyon), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Ժոնզակ շրջանում։ Մտնում է Մոնգիոն կանտոնի կազմի մեջ։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1460 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Բոլոր պայծառ վայրերը
Բոլոր պայծառ վայրերը (All the Bright Places), 2015 թվականին լույս տեսած ստեղծագործություն է` նախատեսված երիտասարդների և չափահասների համար ։ Վեպի հեղինակն է Ջենիֆեր Նիվնը։ Այն առաջին անգամ հրատարակվել է 2015 թվականի հունվարի 6–ին «Ալֆրեդ Նոֆ» տպագրատան կողմից։ Գրքի հիման վրա նկարահանվող ֆիլմի աշխատանքներն ընթացքի մեջ են, և այն էկրաններ կբարձրանա 2018 կամ 2019 թվականին ։
Համառոտ բովանդակություն
Թեդոր Ֆինչը և Վիոլիթ Մարքին երկու դեռահասներ են, ովքեր տենչում են փախչել Ինդիանայում գտնվող իրենց փոքր բնակավայրից։ Վիոլիթը բարձր համբավ ունեցող աղջիկ է, ով գաղտնիորեն տանջվում է իր հիշողությունների պատճառով, իսկ Ֆինչը, մահվան գաղափարներով կլանված, այլ ուսանողների բնորոշմամբ հրեշ է։ Ճակատագիրը նրանց երկուսին միավորում է, երբ նրանք միաժամանակ բարձրանում են իրենց դպրոցի տանիք, որպեսզի ցած նետվեն։ Ֆինչը զարմանում է, երբ Վիոլիթին տեսնում է այնտեղ, քանի որ նա դպրոցի հայտնի չերլադերներից էր։ Սակայն Վիոլիթը ապրում էր իր քույր Էլիանորի մահվան հիշողություններից անբաժան, ինչի համար էլ իրեն մեղավոր էր զգում։ Էլիանորը մահացել է ավտովթարի ժամանակ, և Վիոլիթը դրանից հետո մեքենաներից չի օգտվել։ Նա դադարեցրեց իր գործունեությունն ուսանողական խորհրդում, չերլեդերների խմբում, և ոչինչի համար չէր անհանգստանում։ Ինչ վերաբերվում է Ֆինչին, նա հուսահատված էր և մտածում է ինքնասպանության մասին։ Նա հիվանդագին կերպով իր օրագրում գրում էր այլ մարդկանց ինքնասպանությունների վերաբերյալ հետաքրքրաշարժ փաստեր։ Նա նախաձեռնում է իր և Վիոլիթի համագործակցությունը դպրոցական մի ծրագրում, որտեղ նրանք միասին հետախուզում են, իրենց՝ Ինդիանայում գտնվող, բնակավայրը։ Դրանից հետո, երբ Ֆինչը գնում է տուն, չի դադարում Վիոլիթի մասին մտածել։ Նրան փնտրում է ֆեյսբուք սոցիալական ցանցում, կարդում է նրա քրոջ մահվան վերաբերյալ հոդվածը (որի մասին մոռացել էր) և սկսում է առցանց զրուցել նրա հետ։ Ֆինչի ընտանիքը չի հասկանում նրա հուսահատության պատճառը, իսկ տղան գնալով ավելի է մեկուսանում։ Իրենց դպրոցական ծրագրի համար Ֆինչը և Վիոլիթը շրջում են իրենց բնակավայրով՝ գտնելու ոչ սովորական և կարևոր նշանակություն ունեցող վայրերը։ Նրանք տեսնում են տնային պայմաններում պատրաստված կարուսելներ, Ինդիանայի տարածքում գտնվող ամենաբարձր լեռը և ավելին։ Այս երկուսը սիրահարվում են և սկսում սիրային հարաբերություններ։ Ֆինչը կարծես թե դառնում է դաստիարակ, խորհրդատու Վիոլիթի համար։ Նա օգնում է աղջկան՝ սկսի խոսել իր քրոջ մահվան մասին, ինչն անգամ նրա ծնողներին չէր հաջողվել։ Նա ոգեշնչում է Վիոլիթին վերսկսել ստեղծագործել և կրկին մեքենաներից օգտվել։ Բաներ, որոնք նա հրաժարվում էր անել ինն ամիս շարունակ։ Դրա արդյունքում Վիոլիթը սկսում է բուժվել։
Սակայն Ֆինչի վիճակն ավելի է վատանում։ Նա տառապում է չախտորոշված երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարումով։ Նա պարբերաբար ծեծվում էր իր հոր կողմից և ստորացվում դպրոցում։ Նրա կյանքի միակ փայլող կետը իր և Վիոլիթի ծաղկող հարաբերություններն էին։ Մի օր կեսօրից մինչը հաջորդ առավոտ նրանք մնում են Ֆինչի մեքենայում։ Վիոլիթի ծնողները զայրանում են և արգելում իրենց դստերը հանդիպել Ֆինչի հետ։ Սա շատ է ազդում Ֆինչի վրա, և շուտով նրան հեռացնում են դպրոցից։ Չնայած նրան, որ պատանիները հազվադեպ էին հանդիպում, այդուհանդերձ Ֆինչը չէր կարող իր սիրելիից թաքցնել օրեցօր խորացող հուսահատությունը։ Վիոլիթը չէր հասկանում դեպքի լրջությունը և կարծում էր, թե Ֆինչը այլևս հետաքրքրված չէ իրենով։
Եկատերինբուրգի ամենաբարձր շենքերի ցանկ
Եկատերինբուրգի ամենաբարձր շենքերի ցանկ, բարձրությունը շուրջ 90 մ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ցանկեր:Ռուսաստան
Բոլոր պայծառ վայրերը
Համառոտ բովանդակություն
Ֆինչը տնից փախչում է, և միայն Վիոլիթն է նրան փնտրում։ Ֆինչը Վիոլիթին է ուղարկում իր խորհրդավոր գրությունները, որպեսզի նա իրենց կիսատ թողած դպրոցական ծրագրի համար նախատեսված վայրերը այցելի, բայց աղջիկը դրանք միանգամից չի հասկանում։ Իր անհետացումից մեկ ամիս հետո Ֆինչը հրաժեշտի էլեկտրոնային նամակներ է ուղարկում այն բոլոր մարդկանց, ում ճանաչում էր։ Վիոլիթը խուճապի է մատնվում և մտածում է, թե Ֆինչը խեղվել է Կապույտ խոռոչ կոչվող վայրում։ Նա գնում է այնտեղ, և նրա կասկածները փարատվում են։ Ավելի ուշ Վիոլիթին հաջողվում է վերծանել այն բոլոր գրությունները, որոնք Ֆինչն էր իրեն ուղարկել։ Վերջին վայրում, որտեղ նրանք պետք է երկուսով այցելեին, Ֆինչը երգ էր գրել Վիոլիթի համար․․․ Սա օգնում է Վիոլիթին վերականգնվելու և հասկանալու, որ Ֆինչի ինքնասպանության մեջ ինքը մեղավորություն չունի։ Գիրքը ավարտվում է այն տեսարանով, երբ Վիոլիթը իրեն հանգստություն պատճառելու համար այցելում է Կապույտ խոռոչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էկրանավորված ամերիկյան վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Մենայի շրջան
Մենայի շրջան (Менський район), շրջան Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Մենա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1376 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 42300 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 30,74 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնիգովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Հացի թանգարան (Պերեյասլավ-Խմելնիցկի)
Հացի թանգարան (Музей хлеба), գտնվում է Ուկրաինայի Կիևի մարզի Պերեյասլավ քաղաքում, որտեղ հավաքված են տեղեկություններ հողագործական գործունեության դարավոր պատմություն վերաբերյալ ։ Հացի թանգարանն ընդգրկվել է «Պերեյասլավ» ազգային պատմաազգագրական արգելավայրի կազմում ։
Պատմություն
Հացի թանգարանը բացվել է 1984 թվականին Պերեյասլավ-Խմելնիցկիում, պատմամշակութային արգելավայրի տնօրեն Միխայիլ Սիկորսկու նախաձեռնությամբ։ Այդ միտքը Սիկորսկու մոտ ծագել է այն բանից հետո, երբ 1982 թվականին նա մասնակցել է Թանգարանների տնօրենների համամիութենական խորհրդակցությանը։ Սիկորսկին որոշել է ստեղծել պրոֆիլային Հացի թանգարան, որը կարող էր պատկերացում տալ հայրենական հացի արտադրության զարգացման և հին ժամանակներում հացի թխման ձևի մասին ։
Թանգարանային համալիրն զբաղեցնում է մոտավորապես 2,5 հա տարածք։ Այնտեղ ընդգրկված է նաև հիմնական ցուցադրության տաղավարը, որն զբաղեցնում է 600 քառ. մ և բաղկացած է 6 սրահից։ Թանգարանի կազմի մեջ են նաև գեղջուկ-հողագործի տունը, հողմաղացը, ցորենի 3 պահեստ, արհեստանոցը, բաց ցուցասրահը, որտեղ ներկայացված է 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին գյուղատնտեսության բնագավառում օգտագործված տեխնիկան։ Տեխնիկական սարքերի մեջ ներկայացված են գութանների հավաքածու, մեխանիկական կալ, հողամշակման աշխատանքի գործքիներ, ռազմադաշտային հացի փուռ, «АН-2», բեռնատար մեքենաներ, հատիկահավաք մեքենաներ ։
Թանգարանն ունի մոտ 3 հազար ցուցանմուշ։ Ցուցանմուշների շարքում կա կերամիկական սպասք, որն օգտագործվել է հացահատիկի պահպանման և ճաշատեսակներ պատրաստելու համար, հողագործական գործիքներ, մնացուկային ցորենի հավաքածու, հացամթերքներ, լուսանկարներ, հողագործության հետ կապված տարբեր ստեղծագործություններ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի թանգարաններ
Գրան Ռոզուա
Գրան Ռոզուա (Grand-Rozoy), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Վիլեր Կոտրե կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սուասոն շրջանի կոմունա։ Փոստային ինդեքս՝ 02210:
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02665։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 293 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 199 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 152-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 47-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 76,4 %, 1999 թվականին եղել է 67,3 %)։ 152 աշխատունակ բնակիչներից 141-ը աշխատում էին (79 տղամարդ և 62 կին), անաշխատանք էին 11-ը (8 տղամարդ և 3 կին)։ 47 անգործունակ մարդկանցից 11-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 20-ը՝ թոշակառու, 16-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նեժինի շրջան
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նեժին ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1514 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 33400 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 22,06 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնիգովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Իվան Պալանտայ
Իվան Ստեպանովիչ Պալանտայ (Կլյուչնիկով) Иван Степанович Палантай (1886 (ապրիլի 24) - 1926, հունիսի 11), խորհրդային կոմպոզիտոր, բանահավաք և մանկավարժ։ ԽՄԿԿ անդամ 1918-ից։ Սովորել է Կազանի երաժշտական ուսումնարանում։ Հիմք է դրել մարիական խմբերգային արվեստի զարգացմանը։ 1923-ին Կրասնոկոկշայսկում (այժմ՝ Ցոշկար Օլա) կազմակերպել է Օրինակելի ժողովրդական երգչախումբ։ Խմբերգային ստեղծագործությունների հեղինակ է, մշակել է ժողովրդական երգեր, կազմել է բազմաթիվ երգարաններ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Վագանկովյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ
Լը Շաբանե
Լը Շաբանե կամ Շաբանե (Le Chabanais), Փարիզի ամենաշքեղ և հայտնի հասարակաց տներից մեկը, որը գործել է 1878-1946 թվականներին։ 1946 թվականին Ֆրանսիայում հասարակաց տների գործունեությունը օրենսդրությամբ արգելվել է։ Տեղակայված է եղել Փարիզի կենտրոնում, Լուվրի հարևանությամբ՝ 12 rue Chabanais հասցեով։
Հիմնադրվել է իռլանդուհի Մադամ Քելլի կողմից, ով լավ կապեր է ունեցել Փարիզի հեղինակավոր Ժոկեյի ակումբ (Jockey-Club de Paris) էլիտար հաստատության անդամների հետ։ Հաստատության բաժնետոմսերը վաճառվել են հարուստ անանուն ներդրողների։ Միջոցների ընդհանուր ծավալը, որը ներդրվել է հասարակաց տան աշխատանքների մեկնարկի և զարգացման համար, կազմել է 1,7 միլիոն ֆրանսիական ֆրանկ։ Սենյակներից յուրաքանչյուրը կահավորված է եղել համապատասխան ոճով՝ ճապոնական, մավրիտանական, հնդկական, չինական և այլն։ Անհրաժեշտ է նշել, որ ճապոնական ոճով կահավորված սենյակի նախագիծը և դիզայնը մրցանակ է շահել 1900 թվականին տեղի ունեցած Համաշխարհային ցուցահանդեսի ժամանակ։
Հասարակաց տան ներքին պատերը զարդարված են եղել Անրի դը Տուլուզ-Լոտրեկի կտավներով։ Վերջինս եղել է հաստատության հաճախորդներից մեկը։ Հատուկ Լե Շաբանեի համար նկարիչը ստեղծել է 16 մեծ կտավներ։ Հասարակաց տան հաճախորդներից մեկն էլ եղել է Գի դը Մոպասանը, ով այնքան էր հավանում մավրիտանական ոճով կահավորված սենյակը, որ դրա կրկնօրինակը կառուցեց իր առանձնատանը։ 1880-1890-ական թվականներին հասարակաց տան մշտական հաճախորդ է եղել արքայազն Բերտի Ուելսացին, ով հետագայում դարձել է Մեծ Բրիտանիայի թագավոր։ Հաստատության սենյակներից մեկը նախատեսված է եղել միայն նրա համար, անկողնու վրա կախված է եղել արքայազնի զինանշանը։ Սենյակը հայտնի է եղել նաև իր մեծ պղնձե լվացարանով, որն ուներ կնոջ դեմքով կարապի տեսք։ Ապագա թագավորն այն կիրառում էր շամպայնով լողանալու համար։ 1951 թվականին, հասարակաց տան փակվելուց հետո, Սալվադոր Դալին գնել է այդ պղնձե լվացարանը 112 000 ֆրանկով։
Եղել են դեպքեր, երբ ֆրանսիական կառավարությունը օտարերկրյա պետությունների ղեկավարների այցելությունների օրակարգում մտցրել է այց Լե Շաբաներ՝ պաշտոնական փաստաթղթերում, որպես կանոն, այն ներկայացնելով որպես «այց Սենատի նախագահին» ։
Մոնակ (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Մոնակ (Mosnac), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Ժոնզակ շրջանում։ Մտնում է Սեն Ժենի դը Սանտոնժ կանտոնի կազմի մեջ։
Լը Շաբանե
Ներկայումս հասարակաց տան շենքում գտնվում է բազմաբնակարան շենք, որտեղ տեղակայված է թանգարան՝ նվիրված Ֆրանսիայի գլխավոր հասարակաց տան 50-ամյա պատմությանը։
Մոնակ (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17250։
Լը Շաբանե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հասարակաց տներ Կատեգորիա:Փարիզի պատմություն
Մոնակ (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 480 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գերմանիայի սուպերգավաթ 2012
Գերմանիայի սուպերգավաթ 2012 (գերմ.՝ 2012 DFL-Supercup), Գերմանիայի սուպերգավաթի 3-րդ խաղարկությունն այդ անվան տակ։ Սուպերգավաթի եզրափակչում խաղում են նախորդ տարվա Բունդեսլիգայի և Գերմանիայի գավաթի հաղթողները։ Խաղն անցկացվեց 2012 թվականի օգոստոսի 12-ին Ալյանց Արենա մարզադաշտում։
Սուպերգավաթի գործող չեմպիոնը Շալկե 04-ն էր, որը 2011 թվականի Սուպերգավաթում հետխաղյա 11 մետրանոցների հարվածաշարում հաղթել էր Բորուսիա Դորտմունդին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2012 ֆուտբոլում
Դելմիրու Գովեա
Դելմիրու Գովեա (Delmiro Gouveia), քաղաք և համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի Սերտանի մարզում ։ Մտնում է Ալագոանա դու Սերտան դու Սան Ֆրանսիսկու գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 41 111 մարդ՝ 2005 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 609,7 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 67,4 մարդ/կմ²։
Bookseller/Diagram մրցանակ տարվա ամենատարօրինակ վերնագրի համար
Bookseller/Diagram մրցանակ տարվա ամենատարօրինակ վերնագրի համար կամ պարզապես Diagram մրցանակ (Bookseller/Diagram Prize for Oddest Title of the Year կամ Diagram Prize), երգիծական գրական մրցանակ, որն ամեն տարի շնորհվում է ամենաանսովոր, տարօրինակ կամ զավեշտալի վերնագրով գրքին ։ Մրցանակն անվանվել է Diagram Group-ի՝ Լոնդոնում հիմնադրված տեղեկատվական և գրաֆիկական ընկերության և The Bookseller հրատարակչական արդյունաբերության բրիտանական ամսագրի պատվին ։
Սկզբնապես մրցանակը սահմանվել է Ֆրանկֆուրտի գրքի տոնավաճառի անցկացման ժամանակաշրջանում և այդ ժամանակից ի վեր ամեն տարի հանձնվում է The Bookseller ամսագրի կողմից՝ դրա խմբագիր Հորաս Բենթի ղեկավարությամբ ։ Ի սկզբանե հաղթողներին որոշում էին մասնագետները, սակայան 2000 թվականից ի վեր հաղթողը որոշվում է The Bookseller ամսագրի կայքում հանրային հարցման արդյունքներով  ։
Մրցանակի ստեղծման պահից ի վեր տարբեր տարաձայնություններ են եղել։ Օրինակ՝ երկու անգամ մրցանակը չի շնորհվել, քանի որ ոչ մի անվանում չի ճանաչվել բավականին տարօրինակ ։ Բենթը բողոքել է հանրության կողմից ընտրված որոշ հաղթողներից ։ Ամենավերջին հաղթողը՝ 2019 թվականի նոյեմբերին, դարձել է Չարլզ Լ․ Դոբինսի «Կեղտոտ անցքը և դրա վարիացիաները» ։
Պատմություն
Թեև այս մրցանակը սահմանվել է The Bookseller («Գրավաճառը») ամսագրի կողմից, ամենատարօրինակ վերնագրով գրքի համար մրցանակի գաղափարն առաջարկվել է Diagram Group ընկերության համահիմնադիր Բրյուս Ռոբերտսոնի և Թրևոր Բոունֆորդի կողմից, 1978 թվականին Ֆրանկֆուրտի գրքի հերթական տոնավաճառի անցկացման ժամանակ ուշադրություն գրավելու համար ։ Bookseller-ը փոքր հարցում է անցկացրել տոնավաճառ-ցուցահանդեսին մասնակցող գործընկերների շրջանում։ Մասնակիցները պետք է պատմեին գրքերի ամենազարմանալի և պարադոքսալ վերնագրերի մասին, որոնք նրանք հանդիպել էին վերջին շրջանում։ Հարցման արդյունքներն այնքան են զարմացրել հրատարակիչներին, որ նրանք որոշել են ամենամյա մրցանակ սահմանել ամենաանհեթեթ վերնագրի համար ։ Սկզբում մրցանակը կոչվում էր «Diagram Group Prize for the Oddest Title at the Frankfurt Book Fair» (Diagram Group-ի մրցանակ Ֆրանկֆուրտի գրքի տոնավաճառում ամենատարօրինակ անվանման համար), և այն ժամանակ կարող էր առաջադրվել գրքի տոնավաճառին մասնակցող ցանկացած գիրք։
1987 և 1991 թվականներին մրցանակը չի հանձնվել։ 2000 թվականից ամսագիրը սկսել է հաշվի առնել նաև ընթերցողների կարծիքները և ձայները։ Իսկ 2009 թվականից ի վեր քվեարկությունը հաշվի է առնում նաև Թվիթթերում անցկացված հարցումի արդյունքները ։ Դա հանգեցրել է մրցանակի անվանակարգորդների թվի կտրուկ ավելացմանը, որը ռեկորդային է դարձել մրցանակի ողջ պատմության ընթացքում։ Ներկայացվել է 90 գիրք (այդ թվում՝ 50-ը Թվիթթերից), ինչը գրեթե 3 անգամ ավելի էր նախորդ տարվա արդյունքից (32)։ Սակայն մրցանակի խմբագիր Հորաս Բենթը (որը գլխավորել է ամսագիրը 1982 թվականին) հայտնել է իր տարակուսանքը և դժգոհությունը, քանի որ քվեարկողներից շատերը խախտել են կանոնը՝ նախորդ տարիներին և նույնիսկ 1880 թվականին լույս տեսած գրքեր առաջադրելով ։
Diagram մրցանակն ամեն տարի գրավում է մամուլի ուշադրությունը ։ 2008 թվականին այս մրցանակի համար քվեարկությանը մասնակցել է ավելի շատ մարդ (8,500 ձայն), քան Բուքերյան մրցանակի համար քվեարկությանը (7,800) ։
Հաղթողին առաջադրած ընթերցողին հատուկ մրցանակ է շնորհվում՝ շամպայնի կամ Բորդոյի կարմիր գինու շիշը, որը բարձրացնում է գրքի հեղինակի հրապարակայնությունը ։
Գրքեր մրցանակի մասին
2008 թվականի սեպտեմբերին Aurum Press հրատարակչությունը գիրք է հրատարակել Diagram մրցանակի մասին, որը կոչվում էր «Ինչպես խուսափել հսկայական նավերից և այլ անճշմարտանման վերնագրերով գրքեր» (How to Avoid Huge Ships and Other Implausibly Titled Books): Ջոել Ռիքեթի կողմից գրված ներածությամբ գիրքը թողարկվել է մրցանակի 30-ամյակի կապակցությամբ։ Դրանում ներկայացվել է նախորդ տարիների հաղթողների և մրցանակակիրների գրքերի շապիկների հավաքածուն ։ 2009 թվականի հոկտեմբերին լույս է տեսել «Պավիանների մետաֆիզիկա և ավելի անճշմարտանման վերնագրերով գրքեր» (Baboon Metaphysics And More Implausibly Titled Books), որը ներառել է Բենթի կողմից գրված ներածությունը ։
Diagram of Diagrams
Երկու հատուկ հոբելյանական մրցանակները, որոնք հայտնի են որպես «Diagram of Diagrams», հանձնվել են Diagram մրցանակի ինչպես 15-րդ, ադյպես էլ 30-րդ տարեդարձի կապակցությամբ։ Մրցանակներին առաջադրվածները մինչ այդ պահը բոլոր նախորդ հաղթողներներն էին։ 1993 թվականին 15-րդ տարեդարձի մրցանակի հաղթող է դարձել «Մերկ մկների վերաբերյալ երկրորդ միջազգային կոնֆերանսի աշխատություններ» (Proceedings of the Second International Workshop on Nude Mice), որն առաջին Diagram մրցանակի դափնեկիրն էր ։ Երկրորդ «Diagram of Diagrams»-ը, որի մասին հայտարարվել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 5-ին, հանձնվել է «Հունական գյուղական փոստատարները և նրանց մարման համարներ» (Greek Rural Postmen and Their Cancellation Numbers) գրքին՝ 1996 թվականի հաղթողին ։
Մրցանակակիրներ
Մրցանակի դափնեկիրների ցանկ ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանական գրական մրցանակներ Կատեգորիա:Գրական մրցանակներ Կատեգորիա:Հումոր Կատեգորիա:1978 հիմնադրումներ
Մոն (Ծովափնյա Շարանտի գավառ)
Մոն (Mons), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Մատա կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17239։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 468 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Նոսովկայի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1152 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 34100 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 29,6 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնիգովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Մարցիպան
Մարցիպան (գերմ․ Marzipan, իտալ․ marzapane), կեղևահանված նուշի ալյուրի ու շաքարի խառնուրդ է։ Եթե նշի փոխարեն օգտագործվի ծիրանի կորիզ (ավելի հազվադեպ դեղձի) այն կկոչվի՝ պերսիպան։ Հաճախ մարցիպան են անվանում նաև այլ ընդեղենից պատրաստված խառնուրդները։ Օրինակ Ռուսաստանում տարածված են գետնանուշով թխվածքաբլիթ «մարցիպանները»։
Պատմություն
Հստակ հայտնի չէ թե որտեղ է առաջին անգամ պատրաստվել մարցիպան։ Որպես մթերքի հայրենիք պայքարում են Ֆրանսիան, Գերմանիան, Իտալիան, Էստոնիան, Հունգարիան։ Դեռևս 19-րդ դարում Եվրոպայում մեծ տարածում ուներ լյուբեկական և կյոնսբերգյան մարցիպանները։ Ըստ ավանդության՝ մարցիպանի ստեղծման համար պատճառ է եղել սովը, երբ այլ սննդամթերք չկար սննդի պատրաստման համար, բացի նշից։ Հաճախ պատմում են, որ մարցիպանը ստեղծվել է որպես դեղամիջոց նյարդային խանգարումների դեմ։
Մարցիպանը աշխարհի ժողովուրդների խոհանոցում
Գերմանիայում, Հոլանդիայում և Նորվեգիայում ավանդաբար մարցիպան պատրաստում են Սուրբ Ծննդյան տոներին։ Մարցիպանը օգտագործվում է նաև՝
- շոկոլադով և շաքարի ջնարակով ջնարակված կոնֆետներ (մոցարտկուգել);
հրուշակեղենի Niederegger ֆաբրիկայի արտադրության;
("մարցեպանի հաց" կամ մարցեպանի թխվածքաբլիթ, օրնակ՝ ֆրանկֆուրտյան սուրբծննդյան բետմենխեն);
մարցեպանի լիկյոր;
- տորթի զարդարանք (հաճախ դառը նուշի նվազեցված քանակով);
- տորթերի և այլ հրուշակեղենի միջուկ
Մարցիպանի բաղադրատոմս
Հիմնական բաղադրիչներ
Քաղցր նուշ
Դառը նուշ
Շաքարավազ
Բաղադրիչների չափաքանակը համարվում է հրուշակեղեն արտադրող ընկերությունների առևտրային գաղտնիքը։
Հավելյալ բաղադրիչներ
Համային հավելումներ
Գունանյութ
Ձու
Պատրաստման հիմնական եղանակներ
Սառը՝ ձվով
Սառը՝ առանց ձու
Տաք
Պատրաստման սառը եղանակ
Սառը մեթոդի ժամանակ մանրեցնում և իրար են խառնում բաղադրիչները և շաքարի փոշի։ Եթե նուշը բավականաչափ յուղային չի լինում, ապա ավելացնում են հում ձու, բայց պետք է հիշել, որ հում ձուն կարճեցնում է սննդամթերքի պահպանման ժամկետը։
Պատրաստման տաք եղանակ
Տաք մեթոդի պատրաստման ժամանակ օգտագործում են շաքարի օշարակ։ Շաքարի թանձր օշարակին ավելացնում են նախօրոք մանրեցված բաղադրիչները։
Մարցիպանի թանգարաններ
Հունգարիա, Էգերեի թանգարան
Հունգարիա, Սենտենդրեի թանգարան
Էստոնիա, Թալինի թանգարան
Գերմանիա, Լյուբեկեի թանգարան
Իսրայել, Կֆար Թավորի թանգարան
Հունգարիա, Կեստխեի թանգարան
Հունգարիա, Բուդապեշտի թանգարան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աղանդեր
Միրոյի պատ
Միրոյի պատ, խճանկար, Վիլյամ Հաք թանգարանի պատին, պատրաստված 1979 թվականին։ Պատին պատկերված են գունագեղ և տարօրինակ արարածներ։ Աշխատանքը պատրաստել է Ժոան Գարդի Արտիգասը, ով աշխատել է Խոան Միրոյի ղեկավարությամբ։ Ըստ Միրոյի կողմից պատրաստված 1:10 դասավորության, պատրաստվել է 7200 կտոր։ ավարտված աշխատանքի վրա կան երկու նկարիչների ստորագրություններ։ Միրոյի ստորագրությունը թվագրված չէ, Արտիգասի ստորագրության մեջ նշված է 1979 թվականը։
Աշխատանքը ցուցադրվել  թանգարանի կառուցման ավարտին, որը կառուցվել է Ուիլյամ Հաքի նվիրաբերված հավաքածուն պահելու համար ։
Ներկայումս պատը աղտոտվել է, սակայն չի մաքրվում մաքրման գործընթացի բարձր արժեքի պատճառով։
Գրականություն
Կատեգորիա:1979 աշխատություններ
Նովգորոդ-Սևերսկիի շրջան
Նովգորոդ-Սևերսկիի շրջան (Новгород-Сіверський район), շրջան Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Նովգորոդ-Սևերսկի ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1804 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 32500 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 18,02 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չեռնիգովի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Սենտ Օբեն Ռիվիեռ
Սենտ Օբեն Ռիվիեռ (Saint-Aubin-Rivière), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 110 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.71 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.08 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 38 կմ արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 67 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 41-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 26։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 61,2 %։ 41 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 39 անձ (19 տղամարդ և 20 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (1 տղամարդ և 1 կին)։ 26 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 18-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Հուդայի համբույրը (նկար, Կարավաջո)
«Հուդայի համբույր», Կարավաջոյի նկարը, որի բնօրինակը գտնվում է Դուբլինում, իսկ կրկնօրինակը գողացվել է Օդեսայի թանգարանից։
Սյուժե
Նկարի սյուժեն հիմնված է ավետարանիչների հաղորդագրությունների վրա, որոնք վերաբերում են Հիսուս Քրիստոսի երկրային կյանքի վերջին օրերին։ Հիսուսի աշակերտներից մեկը՝ Հուդա Իսկարիովտացին, դավաճանել է նրան՝ բացահայտելով բնակության վայրը և մատնելով պահակներին, երբ Հիսուսը լքել է Գեթսեմանի այգին։
Պատմություն
Կտավը ստեղծվել է նրա մշտական հաճախորդ Կիրիակո Մատեիի պատվերով։ Ենթադրվում է, որ 18-րդ դարում նկարն անհետացել է։ 1990 թվականին կորած գլուխգործոցը Սերջիո Բենեդետտիի կողմից ճանաչվել է Իռլանդիայի ազգային պատկերասրահի գլխավոր ռեստավրատոր՝ Հիսուսի դուբլինյան հասարակությունում կախված նկարի մեջ։ Կտավը ցուցադրվել է 1993 թվականին։ Բենեդետին ճանաչել է նկարը՝ մաքրելով այն։
1930-ականների սկզբից ի վեր՝ ճիզվիտյան սեղանատանը կախված նկարը երկար ժամանակ համարվել է հոլանդական կարավաջիստներից մեկի՝ Ջերարդ Վան Հոնտհորսթի կորած բնօրինակի պատճենը։ Այս հատկանիշով այն եկել է Մատեայի տոհմի ժառանգությունից, որը 1802 թվականին վաճառել են որպես Հոնտհորսթ Ուիլյամ Համիլթոն Նիսբեթին, որի շոտլանդական տանը նա մնացել է մինչև 1921 թվականը։ Այնուհետև այն վաճառվել Է իռլանդացի մանկաբույժ Մարիա լի-Վիլսոնին, որը 1930-ականներին նկարը նվիրաբերել է դուբլինյան ճիզվիտներին (հավանաբար 1934-ում)՝ շնորհակալություն հայտնելով 1920 թվականին Իռլանդիայի հանրապետական բանակի կողմից իր ամուսնու՝ կապիտան Պերսիվալ լի-Վիլսոնի սպանությունից հետո աջակցելու համար։
Այս պահին ճիզվիտները պատկերասրահին տրամադրել են անժամկետ վարձակալություն։
Կրկնություն Օդեսայում
«Հուդայի համբույրը» կտավն Օդեսայի Արևմտյան Եվրոպայի և արևելյան արվեստի թանգարանից գողացվել է 2008 թվականի հուլիսի 30-ին։ Երկար ժամանակ այն համարվել է հեղինակի կամ ընդհանրապես բնօրինակի կրկնությունը (ինչի հետ չէր համաձայնում Դուբլինի թանգարանը)։