Ջերմային_և_էլեկտրական_էներգիայի_համակցված_միկրո_աղբյուրներ
Միկրոէլեկտրակայան
Միկրոէլեկտրակայանների և էլեկտրակայանների միջև ամենակարևոր տարբերությունը գործառնական ռեժիմների մեջ է։ Շատ դեպքերում արդյունաբերական կայանները հիմնականում արտադրում են էլեկտրաէներգիա և ջերմություն։ Ի տարբերություն դրա, միկրոէլեկտրակայանների էլեկտրակայանները, որոնք գործում են տներում և փոքր առևտրային շենքերում, բավարարում են ջերմային էներգիայի կարիքները ՝ որպես ենթաարտադրանք արտադրելով էլեկտրաէներգիա ։ Գործառնական ռեժիմի այս առանձնահատկության և միկրոէլեկտրակայանների՝ բնակելի շենքերի և փոքր առևտրային շենքերի օգտագործելու ձգտող կառույցների կողմից էլեկտրաէներգիայի սպառման տատանումների պատճառով միկրոէլեկտրակայանը հաճախ արտադրելու է ավելի շատ էլեկտրաէներգիա, քան պահանջում է սպառողը։ Այսօր միկրոէլեկտրակայանների էլեկտրակայանները գրավիչ են սպառողների համար «զուտ հաշվառման» մոդելի շնորհիվ, որի արդյունքում առաջացած էներգիան գերազանցում է ակնթարթային սեփական պահանջարկը և իրացվում էներգիահամակարգում։ Հիմնական կորուստները, որոնք կապված են աղբյուրից սպառողին փոխանցման հետ, սովորաբար ավելի քիչ կլինեն, քան տեղական էներգիայի կուտակման կամ գագաթնակետից ցածր էներգիայի արտադրման հետևանքով կորուստները։ Այսպիսով՝ տեխնիկական տեսանկյունից «ցանցի հաշվառման» մոդելը շատ արդյունավետ է։ Այս մոդելի մեկ այլ դրական կետն այն է, որ կազմաձևելը շատ հեշտ է ։ Օգտագործողների էլեկտրական հաշվիչները ունակ են նույնքան հեշտությամբ գրանցել էլեկտրաէներգիայի արտադրությունը, որքան տան կամ բիզնեսի կողմից սպառվածը։ Դրանք գրանցում են տան կամ գրասենյակի կողմից սպառված էներգիայի «զուտ» քանակը։ Համեմատաբար փոքր միկրոէլեկտրակայանների փոքր էլեկտրակայաններով էլեկտրահամակարգերը չեն պահանջում կառուցվածքային փոփոխություններ։ Միացյալ Նահանգներում դաշնային օրենսդրությունը կոմունալ տնտեսվարողներից պահանջում է բոլորին փոխհատուցել ցանցին վերադարձվող էլեկտրաէներգիան ։ Ցանցային օպերատորների տեսանկյունից այդ պահանջները ներկայացնում են գործառնական, տեխնիկական և վարչական բեռ։ Արդյունքում, ցանցային օպերատորների մեծ մասը փոխհատուցում է ոչ արդյունաբերական էներգիա արտադրողների ծախսերը ավելի փոքր կամ հավասար չափով, քան նրանք վաճառում են իրենց հաճախորդներին։ Առաջին հայացքից փոխհատուցման սխեման կարող է թվալ գրեթե արդարացի, դա միայն սպառողների համար նշանակում է չգնված կոմունալ էներգիայի գումարի գնի իջեցում` համեմատած օպերատորների արտադրության և ծառայությունների իրական արժեքի հետ ։ Այսպիսով՝ միկրոէլեկտրակայանների օպերատորների տեսանկյունից, «ցանցի հաշվառման» մոդելը իդեալական չէ։ Մինչ այժմ «ցանցի հաշվառման» մոդելը միկրոջերմային էներգիայի կողմից առաջացած ավելցուկային էներգիայի օգտագործման շատ արդյունավետ մեխանիզմ է։ Այն զերծ չէ քննադատությունից։ Քննադատողների հիմնական փաստարկներից առաջինն այն է, որ չնայած էլեկտրահամակարգերի արտադրության հիմնական աղբյուրը խոշոր առևտրային գեներատորներն են, իսկ «զուտ չափիչ» գեներատորները թափում են էներգիան ցանցում պատահականորեն և անկանխատեսելի։ Ազդեցությունն աննշան է, եթե սպառողների միայն մի փոքր մասն է էլեկտրաէներգիա արտադրում, և նրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է համեմատաբար փոքր քանակությամբ էներգիա։ Երբ վառարանը միացված է, էլեկտրական ցանցից մատակարարվում է մոտավորապես նույն քանակությամբ էլեկտրաէներգիա, որը առաջացնում է տնային գեներատոր։ Եթե ​​գեներացնող համակարգ ունեցող տնային տնտեսությունների տոկոսը մեծանա, ապա նրանց ներդրումը էներգահամակարգում կարող է նշանակալից դառնալ ։ Դրանից հետո տներում գեներացնող համակարգերի համակարգումը և ցանցի պահպանումը կարող է անհրաժեշտ լինել կայունությունը պահպանելու և վնասները կանխելու համար։