cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Տիտանիկի խորտակում
Դատական գործընթաց
«Տիտանիկ»-ի խորտակման պատճառների հետաքննությունը սկսվեց ԱՄՆ-ում և Մեծ Բրիտանիայում։ Ապրիլի 19-ին սկսվեցին ԱՄՆ-ի Սենատի հետաքննող ենթահանձնաժողովի նիստերը, որոնք անցնում էին Ուիլյամ Սմիթի ղեկավարությամբ։ Քանի որ աղետն ապրածները բոլորը Նյու Յորք էին ժամանել, այնտեղ էլ սկսվեցին անձնակազմի անդամների և ուղևորների առաջին հարցաքննությունները։ Ցուցմունքներ մասնավորապես տվեցին Ջոզեֆ Բրյուս Իսմեյը, բոլոր փրկված սպաները (Չարլզ Լայթոլերը, Հերբերտ Փիթմանը, Ջոզեֆ Բոքսհոլը, Հարոլդ Լոուն) , ղեկը վարող Ռոբերտ Հիտչենսը, առաջ նայող նավաստի Ֆրեդերիկ Ֆլիտը , ռադիոհաղորդ Հարոլդ Բրայդը , «Կարպատիա»-ի նավապետ Արթուր Ռոսթորնը , «Կալիֆորնիեն»-ի նավապետ Սթենլի Լորդը , ուղևոր Արչիբալդ Գրեյսի IV-ը ։ Հետաքննությունը ղեկավարող սենատոր Սմիթը կտրուկ քննադատության արժանացավ հատկապես բրիտանական մամուլում։ Լրագրողների կարծիքով, ծովային նավարկության ոլորտում նրա անիրազեկությունը սպառնում էր հետաքննության օբյեկտիվությանը։ Այսպես, հարցաքննություններից մեկի ժամանակ Սմիթը հարցրեց Չարլզ Լայթոլերին՝ կարո՞ղ էր «Տիտանիկ»-ի վրա ինչ որ մեկը պատսպարվել ջրից ջրամեկուսացված հատվածամասերի վերնամասերում։ Սակայն մամուլի կտրուկ հարձակումները չազդեցին Սմիթի և նրա օգնականների մանրակրկտորեն տարվող աշխատանքի վրա։ Հարկ է նշել, որ Սմիթի ծովագնացության որոշ դետալների մասին անտեղյակ լինելը չէր նսեմացնում նրա պրոֆեսիոնալիզմը։ Նա խոհեմություն, վկաների հետ շփվելու և եզրահանգումներ անելու հմտություններ ցուցաբերեց։ ԱՄՆ-ում հետաքննությունն անց էր կացվում բարձր մակարդակով։
Մայիսի 2-ին, Նյու Յորքից անձնակազմի անդամների վերադառնալուն պես սկսվեցին դատական լսումները Մեծ Բրիտանիայում, որը ղեկավարում էր դատավոր Ջոն Բիգմանը։ Լոնդոնում հարցաքննվեց երկրորդ առաջ նայող նավաստի Ռեջինալդ Լին, հացթուխ Չարլզ Ջոուխին, «Մաունթ Թամփլ» նավի նավապետը, ուղևորներ Կոսմո և Լյուսի Դաֆ Գորդոնները և այլք։ Կրկնակի ցուցմունքներ տվեցին որոշ պաշտոնյաներ և անձնակազմի անդամներ։ Խորտակման ականատեսների հետ մեկտեղ հարցաքննվեցին նաև կողմնակի անձինք, ովքեր ուղղակի կապ չունեին աղետի հետ՝ «Օլիմպիկ»-ի նավապետ Հերբերտ Հեդոկը, «Մարկոնի Կ°» ընկերության ներկայացուցիչ Գուլյելմո Մարկոնին , «Հարլենդ ընդ Վուլֆ» նավաշինական ընկերության և «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերության պաշտոնյաներ։
Երկու մայրցամաքում էլ փորձագետները եկան համարյա նույն եզրահանգումների՝ նավապետ Սմիթը չէր նվազեցրել արագությունը վտանգավոր գոտում, «Կալիֆորնիեն»-ի անձնակազմը «Տիտանիկ»-ից ազդանշանային հրթիռներեվ հաղորդվող ազդանշանները ճիշտ չէր մեկնաբանել, զոհերի մեծ թիվը բացատրվում է նավի վրա փրկամակույկների ոչ բավարար քանակությամբ և տարհանման վատ կազմակերպմամբ, երրորդ դասի ուղևորները երկար ժամանակ չէին կարողանում բարձրանալ նավակային տախտակամած ուղիղ ելքի բացակայության և սեփական անվճռականության պատճառով։
Սթենլի Լորդին՝ «Կալիֆորնիեն» շոգենավի նավապետին մեղադրեցին խորտակվող նավին օգնություն չցուցաբերելու համար, և նա հեռացավ «Լեյլանդ Լայն» ընկերությունից։ «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերության ղեկավար Ջոզեֆ Իսմեյին մեղադրեցին նավապետի վրա ճնշում գործադրելու համար, բայց նա կարողացավ հասնել նրան, որ մեղադրանքներից իրեն ազատեն։ 40 տեղից 12-ը զբաղեցրած № 1 փրկամակույկի ուղևորները, այդ թվում նաև Կոսմո և Լյուսի Դաֆ Գորդոնները, մեղադրվեցին խորտակվող նավը վաղաժամ լքելու համար, սակայն այդ մեղադրանքները ևս չեղյալ համարվեցին։ «Տիտանիկ»-ի խորտակման համար ոչ ոք քրեական պատասխանատվություն չկրեց, քանի որ աղետի հիմնական պատճառը եղանակային պայմաններն էին։
Ապացույցների բացակայության պատճառով «International Mercantile Marine Company» տրեստին, որի կազմի մեջ մտնում էր «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերությունը, պատասխանատվության ենթարկել չհաջողվեց։ «Խարտերի օրենքի» համաձայն, այն դեպքում, երբ ընկերությանը հայտնի էր իրեն պատկանող նավի վրա նավարկության կանոնները խախտելու կամ այդպիսի խախտումների արդյունքում մարդկանց մահվան մասին, ուղևորները կամ զոհվածների հարազատները կարող էին պահանջել ընկերությունից կրած վնասի փոխհատուցում։ ԱՄՆ-ի Սենատի հետաքննչական ենթահաձնաժողովը չկարողացավ ապացույց գտնել, որ Իսմեյը, որպես «IMM»-ի նախագահ, տեղյակ է եղել ուղղակիորեն «Տիտանիկ»-ի խորտակման հետ կապ ունեցող նավարկության կանոնների խախտման մասին։
ԱՄՆ-ում և Մեծ Բրիտանիայում հետաքննության արդյունքներից դժգոհ իռլանդացի ֆերմեր Թոմաս Ռայոնը, ով աղետի ժամանակ կորցրել էր որդուն, դատարանում հայց ներկայացրեց «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերության դեմ։ Աղետի հանգամանքների վերլուծությունից և որոշ ականատեսների հարցաքննությունից հետո դատավոր Բեյլխեչը «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերությանը մեղավոր ճանաչեց։ Թոմաս Ռայոնի հաջողված հայցից հետո «Տիտանիկ»-ի խորտակման հետևանքով զոհվածների հարազատների կողմից ներկայացվեցին ևս մի քանի հայցեր։ Եվ չնայած «Ուայթ Սթար Լայն»-ին ներկայացված վնասի փոխհատուցման մասին սկզբնական պահանջները կազմում էին 16 միլիոն դոլար, ընկերության իրավաբաններին հաջողվեց կրճատել այն համարյա 25 անգամ։
Խորտակման պատճառներ
Զոհվածների նման մեծ թիվը բացատրվում է առաջին հերթին նավի վրա փրկամակույկների ոչ բավարար քանակով։ Խորտակվող «Տիտանիկ»-ին օգնության կարող էր հասնել «Կալիֆորնիեն» շոգենավը, եթե այնտեղ ավելի լրջամիտ վերաբերվեին ազդանշանային հրթիռներին, եթե հերթապահ սպաները տարբերակեին Մորզեի լամպի միջոցով հաղորդվող ազդանշանները, եթե նավի վրա լիներ երկրորդ ռադիոհաղորդը, ով կընդուներ աղետի ազդանշանը։
Ձեռնարկված միջոցառումներ
«Տիտանիկ»-ի կործանման պատճառների հետաքննությունն ավարտելուց հետո աղետի պատճառները բացահայտող հանձնաժողովները ծովում անվտանգության մակարդակաը բարձրացնելու համար բազմաթիվ հանձնարարականներ տվեցին։ Այդ հանձնարարականների մեծ մասը տեղ գտան 1914 թվականին ընդունված Ծովում մարդկային կյանքի պահպանության միջազգային կոնվենցիայում։ Կոնվենցիան տարածվում էր բոլոր միջազգային ուղերթներ իրականացնող նավերի վրա։ Այսուհետ բոլոր նավերը պետք է հագեցած լինեին անհրաժեշտ քանակությամբ փրկամակույկներով։ Դրանց քանակը սկսեցին որոշել ըստ նավի վրա եղած մարդկանց թվաքանակի, ոչ թե ըստ նավի տոննաժի, ինչպես դա արվում էր մինչ աղետը։ Մինչ «Տիտանիկ»-ի կործանումը համարվում էր, որ լողացող սառույցները նավերի համար մեծ վտանգ չեն ներկայացնում։ Նավարտադրողները մեծ ուշադրություն էին հատկացնում հրդեհներին, փոթորիկներին, այլ նավերի հետ բախումներին և նավերն այնպես էին կառուցում, որպեսզի նման դեպքերում կորուստը նվազագույնը լինի։ Այժմ արդեն ուշադրություն սկսեցին դարձնել նաև այսբերգի հետ բախման վտանգին։ Դրա հետ մեկտեղ, բոլոր նավարկային ընկերությունները պետք է իրենց հրահանգներում ներառեին նաև կետ այն մասին, որ նավի ուղու վրա կամ մոտակայքում սառույց հայտնաբերելու դեպքում նավը աղջամուղջում պարտադիր պետք է ընթանար փոքր արագությամբ կամ այնպես փոխեր ուղղությունը, որպեսզի հնարավոր լինի շրջանցել վտանգավոր գոտին։
«Տիտանիկ»-ի խորտակումից հետո 1912 թվականին ԱՄՆ-ի Ռազմածովային ուժերի նավերը սկսեցին հետևել դրեյֆող սառույցներին և տեղեկացնել դրանց մասին մոտակայքում գտնվող նավերին։ Ավելի ուշ դրանով զբաղվեց ԱՄՆ-ի Ծովափնյա պահպանության ծառայությունը, իսկ 1914 թվականին 14 երկրներ ստեղծեցին Միջազգային սառցային պարեկային ծառայությունը, որի խնդիրը հանդիսանում էր սառցային իրավիճակի մոնիտորինգը։ Ծովային նավարկության կանոնների մյուս կարևոր փոփոխությունը պահանջն էր առ այն, որ նավի վրա պետք է պարտադիր լիներ ռադիոհաղորդակցության և ռադիոեթերի շուրջօրյա ունկնդրում։ ԱՄՆ-ի հանձնաժողովը հանձնարարում էր նավերը համալրել երկու լուսարձակներով։
Խորտակման այլընտրանքային տարբերակներ
«Տիտանիկ»-ի նավաբեկման հիմնական վարկածի հետ միասին գոյություն ունեն տասնյակ մարգինալ տեսություններ։ Ամենատարածվածներից մեկն այն էր, որ «Տիտանիկ»-ը փոխել էին դրա երկվորյակ «Օլիմպիկ»-ով։ Այդ վարկածի կողմնակիցները պնդում են, որ նավարկային ընկերության տերերը ապահովագրական մեծ վճարումներ կորզելու նպատակով տեղերով փոխել էին նմանակ նավերին և նախօրոք ծրագրել էին աղետը։ Այդ տեսակետի անհիմն լինելը ապացուցում են փաստերը։ Չնայած «Տիտանիկ»-ն ու «Օլիմպիկ»-ը նույն դասի նավեր էին, միմյանցից զգալիորեն տարբերվում էին։ «Օլիմպիկ»-ը «Տիտանիկ»-ի վերափոխելու համար շատ ժամանակի և մարդկանց անհրաժեշտություն կլիներ։ Նավի սեփականատերերը հազիվ թե կարողանային ստիպել հարյուրավոր մարդկանց լռել այդ մասին։ Ընդդեմ այդ վարկածի էին խոսում նաև չարաբաստիկ ուղերթի ուղևորների ու անձնակազմի անդամների պատմածները. ուղևորները հիշում էին թարմ ներկի հոտը, իսկ հնոցապանները՝ իդեալական մաքրությունը հնոցներում այն դեպքում, երբ «Օլիմպիկ»-ը շահագործվում էր արդեն մեկ տարի։ Նավի բեկորների մոտ արշավներ իրականացնող խմբերը ծովի հատակում հայտնաբերել են «Տիտանիկ»-ի սերիական համարով՝ 401 թվի փորագրությամբ բեկորներ («Օլիմպիկ»-ը կրում էր 400 համարը) ։ Շինծու բախման հնարավորությունը քիչ հավանական է, իսկ հերթական վթարը ավելի կվնասեր «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերության հեղինակությունը։ Գոյություն ուներ նաև համաշխարհային դավադրության տեսությունը և գերմանական ստորջրյա նավակի կողմից տորպեդահարումը. վերջինս անհնար է գոնե այն պատճառով, որ սուզանավերը տվյալ ժամանակներում բավականաչափ ավտոմատացված չէին, որպեսզի բաց օվկիանոս դուրս գային։
Հուշարձաններ
«Տիտանիկ»-ի խորտակմանը նվիրված թեմայով տարբեր երկրներում տեղադրվեցին տասնյակ հուշարձաններ և հուշատախտակներ։ Մարգարետ Բրաունի նախաձեռնությամբ 1913 թվականի Մանհեթենում «Տիտանիկ»-ի զոհերի հիշատակին վեր խոյացավ 16 մետր բարձրությամբ փարոս։ 1914 թվականի ապրիլի 22-ին Սաութհեմփթոնում հանդիսավորությամբ բացվեց ջրի հետ երկու ժամ շարունակ անձնազոհաբար պայքարած մեքենավարների թիմի 35 անդամների հուշարձանը։ Մահարձանն իրենից ներկայացնում է 35 ինժեներ-մեխանիկների անուններով կոթող։ Հուշակոթողի կենտրոնում «Տիտանիկ»-ի մեքենավարների աշխատանքային տեսարանով հարթաքանդակներ են, կոմպոզիցիան ամփոփում է Նիկա աստվածուհու թևավոր բրոնզե քանդակը, որը կանգնած է նավի քթամասին և լայն բացված ձեռքերով պսակներ է պահում։ Սաութհեմփթոնի քաղաքային կենտրոնական գրադարանում տեղադրվել է հուշատախտակ «Տիտանիկ»-ի զոհված երաժիշտների հիշատակին ։
1916 թվականին Տիտանիկի մեքենավարների թիմի անդամներին նվիրված ևս մեկ հուշարձան տեղադրվեց Լիվերպուլում։ 1920 թվականին Բելֆասթում քաղաքացիների, զոհվածների հարազատների, «Հարլենդ ընդ Վուլֆ» նավաշինարանի և «Ուայթ Սթար Լայն» ընկերության աշխատակիցների միջոցներով կանգնեցվեց հուշարձան՝ նվիրված «Տիտանիկ»-ի բոլոր զոհերի հիշատակին։ Պատվանդանի գագաթին տեղադրված է կնոջ քարե քանդակ, որը մարմնավորում է մահը կամ ճակատագիրը. նա ձեռքերով դափնեպսակ է պահել ջրահարսների մեջ խեղդվող նավաստու գլխավերևում ։
Վաշինգտոնում ամերիկուհիների միջոցներով կառուցվեց «Տիտանիկ»-ի հերոսաբար զոհված տղամարդկանց հիշատակի հուշարձանը։ Դրամահավաքության ակցիային կարող էին մասնակցել բացառապես կանայք, ընդ որում յուրաքանչյուրը կարող էր ներդնել միայն մեկ դոլար, քանի որ այդպիսով հնարավորինս շատ ամերիկուհիներ կկարողանային արտահայտել իրենց զգացմունքները։ Շուտով հավաքվեց ավելի քան 25 000 դոլար։ Հուշակոթողն իրենից ներկայացնում է կիսամերկ տղամարդու վեց մետր բարձրությամբ արձան՝ խաչաձև պարզած ձեռքերով։ Քանդակը տեղադրված է տաս մետր բարձրություն ունեցող պատվանդանի վրա, որի վրա առկա է հետևյալ գրությունը՝ «Տիտանիկի խիզախ տղամարդկանց, ովքեր զոհեցին իրենց կյանքը կանանց և երեխաներին փրկելու համար»։
Հավերժ հիշատակի են արժանացել որոշ անձինք։ 1914 թվականին Լինֆիլդում նավապետ Էդվարդ Սմիթի հիշատակին բացվեց բրոնզե հուշարձան։ 1915 թվականին Կոմբերում ավարտվեց Թոմաս Էնդրյուսի հիշատակին նվիրված հուշասրահի շինարարությունը։ Նյու Յորքում հուշարձաններ են կանգնեցված Շտրաուս ամուսինների, Ուիլյամ Սթեդի և ռադիոհաղորդների հիշատակին ։
Բեկորներ
140 մետր երկարությամբ քթամասը ջրի հատակ հասավ մի քանի րոպեի ընթացքում։ 45° անկյամբ 40-48 կմ/ժ արագությամբ նա դիպավ օվկիանոսի հատակին։ Արդյունքում, քթամասում ողնափայտը 20 մ սուզվեց հատակի տիղմի մեջ, նավի ջարդված տեղից հետևամասի տախտակամածերը լցվեցին իրար վրա, իսկ նավակողերը ճկվեցին դեպի դուրս։
Նավախելը ջրի հատակ իջավ պարույրանման հետագծով։ Ջրով չլցված հատվածամասեր և շինություններ հորդող ջրի հսկայական ճնշման տակ նավախելը տառացիորեն մասերի բաժանվեց մինչ հատակ իջնելը. անջատվեց իրանի երեսվածքը, շերտազատվեց տախտակամածային ծածկը, մասնատվեց երկտակ հատակը, լիովին փլվեցին վերևի տախտակամածերը ։ Նավախելն ընկավ քթամասից մոտավորապես 600 մետր հեռավորության վրա։ Նավախելի ողնափայտը 15 մետր սուզվեց օվկիանոսի հատակի տիղմի մեջ։ Մի քանի ժամվա ընթացքում հատակ, նավախելի անմիջապես մոտակայքում իջան ավելի թեթև, սուզվելիս նրանից անջատված բեկորները։ Նավի բեկորները հանգչում են 3750 մետր խորության տակ։
Առաջին անգամ Տիտանիկը հայտնաբերվել է 1985 թվականին՝ Ռոբերտ Բալարդի արշավախմբի կողմից։
Մշակույթում
«Տիտանիկ»-ի կործանումը տասնյակ տարիներ անց էլ մնում է ամենահայտնի աղետներից մեկը։ Բազմաթիվ վեպերի և գեղարվեստական ֆիլմերի հիմքում 1912 թվականի ապրիլի 14-ի լույս 15-ի գիշերը նավի վրա ծավալված դրամատիկ իրադարձություններն են։ Այդ նավի ճակատագրի հանդեպ հետաքրքրությունը չի մարում մինչ օրս. «Տիտանիկ»-ի մասին գրվել են տասնյակ գրքեր, նկարահանվել են բազմաթիվ վավերագրական ֆիլմեր։ «Տիտանիկ»-ի նավաբեկումը ներշնչման աղբյուր է նաև շատ նկարիչների համար։ «Անխորտակելի» նավի կործանման փաստը հենց առաջին նավարկության ժամանակ դեռևս գրավում է մարդկանց ուշադրությունն ամբողջ աշխարհով մեկ։ Ջեյմս Քամերոնը՝ «Տիտանիկ» գեղարվեստական ֆիլմի ռեժիսորը, այսպես է բացատրել աղետի հանդեպ չմարող հետաքրքրությունը.
Գեղանկարչության մեջ
Աղետից ընդամենը մեկ ամիս անց գերմանացի գրաֆիկական նկարիչ Վիլի Շտյովերի կողմից ստեղծվեց «Տիտանիկի կործանումը» սև-սպիտակ պատկերը Die Gartenlaube («Ամառանոց») ամսագրի համար։ Նրանում պատկերված են «Տիտանիկ»-ի վերջին րոպեները ջրասուզվելուց առաջ։ Չնայած ճշմարտությունից մի շարք շեղումներին (նավի շուրջը բազմաթիվ այսբերգներ են, չափազանց բաձրացած է նավախելը, քաշող օդափոխիչի դեր կատարող չորրորդ ծխնելույզից թանձր ծուխ է դուրս գալիս )՝ այն «Տիտանիկ»-ի աղետին նվիրված ամենաճանաչված և ամենահայտնի նկարներից է ։
Մեր օրերում, ամենահայտնի նկարիչը, ով իր ստեղծագործության զգալի մասը նվիրել է «Տիտանիկ»-ին, ամերիկացի գեղանկարիչ Քեն Մարշալն է։ Նրա ստեղծագործության մեջ յուրահատուկ տեղ է զբաղեցնում «Տիտանիկ»-ի նավաբեկումը։ Մարշալի շատ գործերին հատուկ է լուսանկարչական ճշգրտությունը ։
Գրականության մեջ
«Տիտանիկ»-ի նավաբեկմանը նվիրված են բազմաթիվ գրական ստեղծագործություններ՝ ինչպես փաստագրական, այնպես էլ գեղարվեստական ստեղծագործություններ։ Բազմաթիվ գրքեր թողարկվեցին աղետին հաջորդող առաջին տարում։ Դրանցից շատերի հեղինակները նավաբեկման ականատեսներն էին. Լորենս Բիզլի «Տիտանիկ շոգենավի կործանումը», Արչիբալդ Գրեյսի IV «Ճշմարտությունը Տիտանիկի մասին» և «Տիտանիկ. փրկվածների պատմությունները», Չարլզ Լայթոլեր «Տիտանիկը և մյուս նավերը» (31-35գլուխներ)։ Այդ գրքերում հեղինակները նկարագրում են այն, ինչ ստիպված էին ապրել ապրիլի 15-ի գիշերը «Տիտանիկ»-ի վրա։
Աղետի մասին բազմաթիվ գրքեր են գրվել տարբեր պատմաբանների ու հետազոտողների կողմից։ Այսպես՝ 1955 թվականին ամերիկացի պատմաբան Ուոլթեր Լորդը, մանրակրկտորեն ուսումնասիրելով նավերի փրկվածների վկայություններով արձանագրություններ պարունակող արխիվները, նաև կապ հաստատելով այդ պահին ողջ մնացած 63 ուղևորների և անձնակազմի անդամների հետ՝ ստեղծեց առաջին իսկապես հետաքրքրաշարժ և պատմականորեն արժանահավատ «Անմոռանալի գիշեր» կամ՝ «Վերջին գիշեր» («A Night to Remember») աշխատությունը, որը դարձավ ավելի քան 10 անգամ վերահրատարակված հանրաճանաչ բեսթսելլեր։
1989 թվականին չեխոսլովակյան հետազոտող Միլոշ Գուբաչեկը, հիմնվելով Մեծ Բրիտանիայի հետաքննող հանձնաժողովի և ԱՄՆ-ի սենատի աղետը հետաքննող ենթակոմիտեի արձանագրությունների, ինչպես նաև մամուլի հրապարակումների վրա, գրեց փաստավավերագրկան «Տիտանիկ» գիրքը։ Նրանում հեղինակը զգալի տեղ է հատկացրել նավաբեկման ժամանակագրությանը, փրկարարական միջոցառումներին և դատական գործընթացին։
Աղետի նախագուշակումներ
1898 թվականին՝ աղետից 14 տարի առաջ, ամերիկացի ֆանտաստ գրող Մորգան Ռոբերթսոնը հրապարակեց «Ապարդյունություն» վեպը, որը 1912 թվականին (իրական նավաբեկումից հետո) որոշ փոփոխություններով վերահրատարակվեց «Ապարդյունություն կամ «Տիտան»-ի նավաբեկումը» անվանումով։ Վեպում նկարագրվում էր «Տիտան» նավը, որը համարվում էր «անխորտակելի» և շատ չափանիշներով նման էր «Տիտանիկ»-ին՝ այն ուներ երեք թիապտուտակ, երկու կայմ, 19 անջրանցիկ հատվածամաս («Տիտանիկ»-ը՝ 16), ուներ 800 ոտնաչափ երկարություն («Տիտանիկ»-ի երկարությունը 882 ոտնաչափ էր), կարող էր զարգացնել մինչև 25 հանգույց արագություն («Տիտանիկ»-ը կարող էր զարգացնել մինչև 23 հանգույց) և նավ ընդունել 3000 մարդ («Տիտանիկ»-ը կարող էր ընդունել 2556 ուղևոր և 908 նավի անձնակազմի անդամ), չնայած կրում էր «օրենքով ամրագրված նվազագույն քանակով»՝ ընդամենը 24 փրկամակույկ։ Ըստ սյուժեի՝ ապրիլին իրականացված երրորդ նավարկության ժամանակ առավելագույն արագությամբ ընթացող «Տիտան»-ը կեսգիշերին մոտ բախվեց այսբերգին, որի արդյունքում ուժեղ վնասվածքներ ստացավ աջ նավակողին և խորտակվեց: Նավի վրա գտնվող մարդկանց մեծ մասը զոհվեցին։
Կինեմատոգրաֆում
Տիտանիկի աղետն ընկած է բազմաթիվ գեղարվեստական և վավերագրական ֆիլմերի հիմքում։ Նավաբեկումից ուղիղ մեկ ամիս անց՝ 1912 թվականի մայիսի 14-ին, լույս տեսավ անձայն 10 րոպեանոց գեղարվեստական «Տիտանիկից փրկվածները» ֆիլմը։ Գլխավոր դերը կատարում էր դերասանուհի Դորոթի Գիբսոնը, ով Տիտանիկի ուղևորներից էր և ճակատագրական գիշերը փրկվել էր № 7 փրկամակույկով։ ԱՄՆ ժամանելուն պես Գիբսոնը իսկույն սկսեց գրել ֆիլմի սցենարը։ 1943 թվականի Գերմանիայի ռեյխսկանցլերի՝ Յոզեֆ Գեբելսի պատվերով նկարահանվեց քարոզչական «Տիտանիկ» ֆիլմը։ Ֆիլմի գլխավոր գաղափարը Մեծ Բրիտանիայի և ԱՄՆ-ի կապիտալիստական հարաբերությունների վարկաբեկումն էր ։
1979 թվականին լույս տեսավ անգլո-ամերիկյան (օրիգինալ անվանումը՝ «S. O. S. Titanic») հեռուստաֆիլմը, որը Ռուսաստանում ցուցադրությունների ժամանակ անվանվում էր «Փրկեցեք Տիտանիկին», «Տիտանիկ» կամ S.O.S. «Տիտանիկից»։ Այն իրականին մոտ կերպով ցույց էր տալիս Տիտանիկի նավարկությունն ու նավաբեկումը, ինչպես նաև մի քանի խումբ տարբեր դասի ուղևորների ճակատագրերն ու ապրումները։ Ֆիլմի նկարահանման համար ստեղծվել էր Տիտանիկի 16 մետր երկարությամբ լողացող մոդելը, որը տվյալ ժամանակի նավերի լողացող մոդելների շարքում հանդիսանում էր համաշխարհային ռեկորդ։
«Տիտանիկի» մասին ամենաճշմարտանման գեղարվեստական ֆիլմերից մեկն է հանդիսանում Ջեյմս Քամերոնի նույնանուն ֆիլմը, որը էկրան բարձրացավ 1997 թվականին։ «Տիտանիկը» ստացավ 11 Օսկար մրցանակներ, 12 տարիների ընթացքում պահպանեց վարձույթից ամենամեծ եկամուտներ ապահովող ֆիլմի ձեռքբերումը։ Նկարահանումներից առաջ ռեժիսոր Ջեյմս Քամերոնը նավի բեկորների մոտ իրականացրեց 12 ջրասուզում և մանրակրկտորեն ուսումնասիրեց դրանք։ Սցենարի և դեկորացիաների նախապատրաստման աշխատանքներում մասնակցություն են ցուցաբերել նաև «Տիտանիկի» այնպիսի մասնագետներ, ինչպիսիք են «Տիտանիկ» պատմական ընկերության անդամ Դոն Լինչը, նկարիչ Քեն Մարշալը, պատմաբան և հետազոտող Փարքս Սթիվենսոնը ։ Հեղինակավոր փորձագետների աշխատանքի շնորհիվ ֆիլմում հաջողվեց վերակերտել նավի նավարկման և խորտակման բազմաթիվ իրական դրվագներ ։ Քամերոնի «Տիտանիկը» կրկին թարմացրեց նավի պատմության հանդեպ հետաքրքրությունը։ Ֆիլմի պրեմիերայից հետո մեծ պահանջարկ սկսեցին վայելել նավի պատմությանը նվիրված գրքերն ու ցուցահանդեսները։
Գեղարվեստական ֆիլմերի հետ մեկտեղ «Տիտանիկի» նավաբեկմանը նվիրված են բազմաթիվ փաստագրական ֆիլմեր։ Աղետի մասին մի քանի ֆիլմեր նկարահանվել են ամերիկյան «National Geographic» և «Discovery» հանրահայտ հեռուստաալիքների կողմից, որոնցից են «Վայրկյաններ մինչ աղետը։ Տիտանիկ» և «Ինչի՞ց խորտակվեց Տիտանիկը» ֆիլմերը ։ «History» հեռուստաալիքը թողարկեց «Անխորտակելի Տիտանիկը» ֆիլմը ։ Մի շարք փաստագրական ֆիլմեր ստեղծվեցին նավաբեկման հարյուրամյակի առթիվ։ National Geographic ալիքով ցուցադրվեց «Եզրափակիչ խոսք Ջեյմս Քամերոնի հետ»-ը, որում «Տիտանիկի» փորձագետները լեգենդար ֆիլմի ռեժիսորի գլխավորությամբ մանրակրկտորեն վերլուծում են նավի բեկորների նկարահանումները ծովի հատակին և փորձում են նրանց օգնությամբ կազմել նավի կործանման մանրաման ժամանակագրությունը ։ Աղետի հարյուրամյակին է նվիրված նաև «Россия-1» հեռուստաալիքի «Տիտանիկ» ֆիլմը, որի երկրորդ մասն ամբողջությամբ պատմում է աղետի մասին ։
Տիտանիկի խորտակման թեման շոշափվել է նաև մուլտիպլիկացիայում։ Նավի կործանումը հիմք է ծառայել մի քանի մուլտֆիլմերի համար, այդ թվում նաև «Տիտանիկ։ Առասպելը շարունակվում է» և «Տիտանիկի առասպելը» մուլտֆիլմերը։ Այդ մուլտֆիլմերի առանձնահատկություններից են հանդիսանում կատարվածի ուրախ երանգներով մատուցումը, ինչպես նաև երջանիկ վերջաբանները։
Գրականություն
Հոդվածներ Հետաքննություն
Կատեգորիա:Տիտանիկ Կատեգորիա:1912 նավաբեկություններ Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոսի նավաբեկություններ
Տանյա Հովհաննիսյան
Տանյա Տաճատի Հովհաննիսյան (, Սպիտակի երկրաշարժի զոհ), հայ բանաստեղծուհի։
Կենսագրություն
Ավարտել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետի ժուռնալիստիկայի բաժինը (1975)։ Ուսուցչություն է արել Հրազդան քաղաքում, աշխատել Գյումրու մանկական պատկերասրահում, «Բանվոր» (հետագայում՝ «Կումայրի») թերթի խմբագրությունում։
Լույս են տեսել նրա «Հրաբուխի ծաղիկ» (1986) և «Բաց հրապարակ» (1990) ժողովածուները։
Հովհաննիսյանի ստեղծագործությունները շնչում են մեղմ քնարականությամբ, հայրենի հողի հանդեպ տածած ջերմ սիրով։ ՀԳՄ Ավետիք Իսահակյանի անվան մրցանակի դափնեկիր (1990, հետմահու)։
Զոհվել է 1988 թ. Սպիտակի ավերիչ երկրաշարժի ժամանակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:ԵՊՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սպիտակի երկրաշարժի զոհեր
Սնոուլեթս
Սնոուլեթս (Snowlets, スノーレッツ), չորս բուեր, 1998 թվականին Ճապոնիայի Նագանո քաղաքում անցկացված Ձմեռային օլիմպիական խաղերի պաշտոնական թալիսմանները։
Նախապես XVIII ձմեռային օլիմպիական խաղերի թալիսմանի դերը կատարել է աքիսը (կամ սպիտակ կզաքիս) Snowple-ը   ), որն ապրում է Ճապոնիայի լեռներում և պաշտվում Նագանո պրեֆեկտուրայի բնակիչների կողմից։ Կզաքիսի պատկերը նույնիսկ հայտնվել է Նագանոյում Օլիմպիական խաղերի նախապատրաստման աշխատանքներին նվիրված մի շարք տպագիր հրատարակություններում ։
Թալիսմաններն առաջին անգամ ներկայացվել են 1993 թվականի սեպտեմբերին ։ «Սնոուլեթս» (Snowlets) անվանումը կազմված է երկու մասից՝ «snow» (անգլերենից թարգմանաբար՝ «ձյուն») և «let’s» (անգլերենից թարգմանաբար՝ «եկեք») ։ Դրանում կարելի է առանձնացնել նաև «owl» (անգլերենից թարգմանաբար՝ «բու») և «owlets» (անգլերենից թարգմանաբար՝ «բվիկներ»), որը ձյան՝ Ձմեռային օլիմպիական խաղերի խորհրդանիշ ձյան հետ կարող են խորհրդանշել խելք և իմաստություն ։ Բվիկների անունները որոշվել են մրցույթի միջոցով 47484 առաջարկներից, որ կազմակերպել է Նագանոյում օլիմպիադայի կոմիտեի (NAOC) կողմից, ընդ որում՝ սնոուլեթսների քանակը (չորս) խորհրդանշում է Օլիմպիական խաղերի անցկացման պարբերականությունը՝ չորս տարին մեկ, բնության չորս տարրերը (կրակ, ջուր, օդ և հող), տարվա եղանակները և Ճապոնիայի գլխավոր կղզիները՝ Հոնսյու, Հոկայդո, Կյուսյու և Սիկոկու։ Ապա եզրափակիչ են անցել 115 անուններ, որոնցից NAOC-ն ընտրել է հաղթողներին ու նրանց հանձնել մրցանակներ ։ Արդյունքում ընտրվել են Սուկկի (Sukki, スッキー), Նոկկի (Nokki, ノッキー), Լեկկի (Lekki, レッキー) և Ցուկկի (Tsukki, ツッキー) անունները։ Թալիսմանների անունների առաջին երկու տառերը միացնելու արդյունքում ստացված բառը ճապոներենում կհնչի Snowlets (որոշ աղբյուրներում նշվում է, որ ստացվող բառը ճապոներենից թարգմանաբար նշանակում է բվիկներ )։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օլիմպիական խորհրդանիշներ
Ֆաբիան Շանտիր
Ֆաբիան Գիլյարովիչ Շանտիր (Фабіян Гіляравіч Шантыр, ), բելառուս բանաստեղծ, գրող և թարգմանիչ, հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն
1917 թվականին նա դարձել է Բելառուսական սոցիալիստական համայնաժողովի ձախ թևի առաջնորդներից մեկը։ 1917 թվականի մարտի 25-27-ին ընտրվել է Մինսկում Բելառուսական նացիոնալիստական համագումարի կոմիտեի անդամ, 1917 թվականին՝ կենտրոնական ռադայի։ 1917 թվականի դեկտեմբերին մասնակցել է համայնաբելառուսական աշխատանքներին։ 1918 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին Ֆ. Շանտիրը տեղափոխվել է Սոցիալիստ-հեղափոխականների բելառուսական կուսակցություն՝ դառնալով դրա ղեկավարներից մեկը ։ Նույն տարում ծառայության է մեկնել Կարմիր բանակ։ Այստեղ նա աշխատել է Սլուցկի գավառական զինկոմատում, հետո՝ Սմոլենսկի «Բելառուսական ազգային կոմիտեի» մասնաճյուղում։ Նույն 1918 թվականին ձերբակալվել է, բանտարկվել Բոբրույսկի բանտում, որտեղ նրան այցելում էր քաղաքացիական կինը՝ բելառուս բանաստեղծուհի Զոսկա Վերասը  ։
Ազատվելուց հետո՝ 1919 թվականի սկզբին Ֆ. Շանտիրը եղել է ԲԽՍՀ ժամանակավոր կառավարության ազգային հարցով կոմիսար։ Հետագայում դարձել է Արևմտյան ճակատի Մինսկի նահանգային զինվորական կոմիսիարիատի և Հատուկ պարենավորման կոմիսիայի աշխատակից։ Մասնակցել է «Խորհրդային Բելառուսիա» («Савецкая Беларусь») թերթի հրատարակմանը։ 1920 թվականին որպես բողոքի նշան ընդդեմ Բելառուսի տարածքային մասնատման՝ հրաժարական է տվել։ 1920 թվականի հունվարին նորից զինակոչվել է ԲԳԿՀ, 1920 թվականի մայիսին գնդակահարվել է ։
Ստեղծագործություն
Ֆ. Շանտիրի առաջին գրական ստեղծագործությունը տպագրվել է «Наша ніва» թերթում, որտեղ նա 1909-1912 թվականներին հրատարակել է իր արձակ պատմվածքները, որոշ բանաստեղծություններ։ Իր գործերը գրել է և՛ բելառուսերեն, և՛ ռուսերեն։ Պոեզիայի և հրապարակախոսական հոդվածներ է գրել «Дзянніца» թերթում։ Հեղինակել է «Զախար» (1909), «Գիշեր», «Աղքատի մահը», «Անտառի աղմուկում» (բոլորը 1910), «Սուրբ աստված» (1917) պատմվածքները։ Բելառուսերենից թարգմանել է Վիլհելմ Լիբկնեխտի «Սարդեր և ճանճեր» քաղաքական բրոշյուրը։ 1918 թվականին Մոսկվայում լույս ընծայված «Зажынкі» ժողովածուի հեղինակներից է եղել։
Արվեստում
Բանաստեղծուհի Լյուդմիլա Ռուբլևսկայան պատմաբան Վիտալի Սկալաբանի հետ գրել է «Людвіка і Фабіян» պոեմը՝ նվիրված Վերայի և Ֆաբիան Շանտիրի սիրուն։
Ազնվաձորի միջնակարգ դպրոց
Ազնվաձորի միջնակարգ դպրոց, հանրակրթական դպրոց ՀՀ Լոռու մարզի Ազնվաձոր գյուղում։ Հիմնադրվել է 1989 թ․՝ հայկական և ռուսական բաժիններով։
2003 թ․֊ին կառուցվում է նոր տիպային դպրոց՝ ՄԱԿ-ի փախստականների գերագույն հանձնակատարի, Սոցիալական ներդրումների հիմնադրամի և «Վարդանանց ասպետներ» կազմակերպության համաֆինանսավորմամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լոռու մարզի միջնակարգ դպրոցներ
Վաչագան Հովհաննիսյան
Վաչագան Արտաշեսի Հովհաննիսյան (1929, մայիսի 13, գ․ Մուլքի, Արագածոտնի մարզում - 20՞՞, Երևան], մաթեմատիկայի դասավանդման մեթոդիկայի բնագավառի գիտնական։ Մանկավարժական գիտությունների դոկտոր (1986), պրոֆեսոր (1988)։
Կենսագրություն
Աշխատանքները վերաբերում են մաթեմատիկայի դպրոցական ուսուցման բովանդակության ընտրության չափանիշների և սկզբունքների համակարգին։ Մեծ ավանդ ունի մաթեմատիկայի դասագրքերի ստեղծման գործում։ Դպրոցական բազմաթիվ դասագրքերի հեղինակ և համահեղինակ է ։
ՀՀ մանկավարժական (1997) և մանկավարժական կրթության միջազգային (1998) ակադեմիաների անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ գիտնականներ Կատեգորիա:Հայ մաթեմատիկոսներ Կատեգորիա:Մաթեմատիկոսներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մանկավարժական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:1929 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 13 ծնունդներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ
Մարոն
Մարոն, Հովհաննես Թումանյանի պոեմը՝ գրված 1887 թվականին։ Պոեմը պատմում է իննամյա Մարոյի և հասուն Կարոյի ամուսնության մասին։
Պատմություն
Հովհաննես Թումանյանի ամենավաղ ստեղծած պոեմներից է։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1892 թվականին Մոսկվայում լույս տեսնող «Բանաստեղծություններ» ժողովածուի 11-րդ հատորի 136-146-րդ էջերում։ Այնուհետև տպագրվել է Թիֆլիսի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուի 83-90 էջերում ։
1892 թ. պոեմի առաջին հրատարակարված տարբերակ ուներ «Մարո (Գյուղացի մանկան պատմությունը)» վերնագիրը։ «Թիֆլիսի բանաստեղծությունները» ամսագրում հրատարկված երկրորդ տարբերակում ենթարկվել է լեզվական կառուցվածքային նշանակալի վերամշակման։ Պոեմից հանվել է ավելորդ կենցաղային մանրամասները, և պոեմի նախնական 204 տողից մնացել է 158 էջ ։
Պոեմի կենսական հիմքը նահապետական բարքերով ապրող գյուղի աղջիկների վախահաս բռնի ամուսնության և կնոջ ստրկական վիճակի փաստերն են։
«Իմ մի քանի գրվածքների բացատրությունը» գրառման մեջ պահպանվել է պոեմի ստեղծման կոնկրետ շարժառիթի մասին Թումանյանի վկայությունը։ Այնտեղ նշված է. «1. Զուռնաչի Սաքոյի աղջկա պատմությունը և «Մարոն»։ Ինչպես տասնամյակներ առաջ վկայել են Ն. Թումանյանն ու Ա. Ինճիկյանը, Անտոնյան Սաքոյի դստեր հետ կապված նույն դեպքը մինչև այժմ էլ Դսեղում պատմում են»։
Սյուժե
Իննամյա Մարոն ամուսնանում է հասուն Կարոյի հետ։ Սկզբում Մարոյին դուր է գալիս Կարոյի բերած քաղցրավենիքը, սակայն առաջին գիշերվանից հետո Մարոն բախվում է հասուն կյանքի և ամուսնական դժվարություններին։ Մարոն փախչում է տնից և վերադառնում հայրական տուն, սակայն հայրը չի ընդունում Մարոյին, հաշվի առնելով հասարակության կարծիքը, նահապետական «օրենքները» և վռնդում է նրան։ Հուսալքված Մարոն չի դիմանում և նետվում է անդունդը։ Նրա մայրը այդպես էլ չի հասկանում Մարոյի ինքնասպանության պատճառը՝ ասելով.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի պոեմներ
Մարզական կոչում
Մարզական կոչում, սպորտային կոչում, կոչում, որը տրվում է միջազգային, ազգային և/կամ այլ պաշտոնական մրցումների արդյունքների, միասնական մարզական դասակարգման նորմաների ու պահանջների կատարման, մարզական ու մանկավարժական բեղմնավոր և մրցավարական ակտիվ գործունեության համար՝ ցմահ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոչումներ
Էլֆերի արյունը
Էլֆերի արյուն (Krew elfów), «Կախարդը» վիպաշարի առաջին վեպը` գրված ֆենտեզի ժանրի լեհ գրող Անջեյ Սապկովսկու կողմից։ Այն առաջին անգամ հրատարակվել է Լեհաստանում, 1994 թվականին։ Այն «Կախարդը» պատմվածքի շարունակությունն է, որ ներառված է «Վերջին ցանկություն» և «Ճակատագրի սուրը» գրքերում, որին հաջորդում է «Արհամարհանքի ժամը»։ Գիրքն արժանացել է Ժանուզ Ա. Զայդել և Դեյվիդ Գեմմել մրցանակների։ Անգլերեն թարգմանությունը հրատարակվել է Մեծ Բրիտանիայում, 2008 թվականին և Միացյալ Նահանգներում` 2009 թվականին։
Սյուժե
Պատմությունն սկսվելուց մոտ մեկ տարի առաջ Նիլֆգաարդի Կայսրությունը հարձակվում է Սինտրա Թագավորության վրա։ Կալանտե թագուհին մահացու վիրավոր վիճակում ինքնասպան է լինում, իսկ նրա թոռնուհին՝ Սիրիլլիան, ում կոչում էին Սիրի, կարողանում է փախչել վառվող մայրաքաղաքից։ Նիլֆգաարդի կայսր Էմհիր վար Էմրեիսն ուղարկում է իր լրտեսներին գտնելու նրան։ Նա գիտեր, որ երիտասարդ աղջիկը մեծ կարևորություն ունի ոչ միայն իր թագավորական արյան, այլ նաև կախարդական ներուժի համար, ինչպես նաև` նրա երակներում հոսում է Էլֆերի արյուն։
Պատերազմից մոտ երկու տարի անց (որում հաղթել էին Հյուսիսային Թագավորությունները), Հյուսիսի կառավարիչները գաղտնի հանդիպում են ունենում` քննարկելու քաղաքական իրադրությունը։ Նիլֆգաարդի հետ խաղաղություն չէր ակնկալվում։ Նիլֆգաարդիական ֆինանսական հզորությունն ավերում է հյուսիսային տնտեսությունը, Նիլֆարգդիական գաղտնի գործակալները արիստոկրատներին և առևտրականներին տրամադրում են նրանց միապետների դեմ, էլֆերը և թզուկները պարտիզանական խմբեր են ձևավորել Scoia'tael անվամբ (սկյուռներ), որոնք կառավարում են մարդկանց դեմ ահաբեկչական գործողությունները, իսկ ամեն մի մեծ քաղաքում հովվապետերը գուշակում են, որ աշխարհի վերջը կգա, եթե Փրկողը չգա Հարավից։ Թագավորները որոշում են պատերազմ սկսել, նախքան Կայսրությունը կթուլացնի իրենց երկրները և ազատագրել Սինտրան։ Նրանք տեղյակ են, որ կայսրը փնտրում է Սիրիին` նրա հետ ամուսնանալու համար և այդպիսով ստանալու Սինտրայի իրավունքները, որոնք հիմա Նիլֆգաարդյան տիրապետության տակ են։ Այս ամենը կանխելու համար միապետերը որոշում են գտնել և սպանել Սիրիին։
Աղջիկը պաշտպանվում է Ռիվիայի կախարդ Գերալտի կողմից. վերջինս աղջկան տանում է նրան կախարդների տուն՝ Կաեր Մորհենի մոտ։ Այնտեղ Սիրին շատ բան է սովորում այլ կախարդներից, որոնց մեջ են ծեր Վեսեմիրը, Կոենը, Էսքելը և Լամբերտը։ Նա լսում է հրեշների մասին և սովորում է, թե ինչպես պայքարել նրանց դեմ։ Նրան սովորեցնում են կախարդական ձևով կռվել սրով։ Նրա «կրթության» ընթացքում կախարդ Թրիսս Մերիգոլդը գալիս է Կաել Մորհենի մոտ։ Նրան հրավիրել էր Գերալտը` օգնելու հասկանալ Սիրիի տարօրինակ և աննորմալ պահվածքը։ Թրիսսը հասկանում է, որ ուժ չունի ղեկավարելու Սիրիի տաղանդը և խորհուրդ է տալիս Գերալտին անտեսել իր հպարտությունը և օգնություն խնդրել իր նախկին սիրեցյալից՝ Յեննեֆերից, ով ավելի փորձառու կախարդ էր։
Միևնույն ժամանակ Ռիենս անունով առեղծվածային կախարդը փնտրում է աղջկան։ Նա ավելի հզոր կախարդի ծառայողներից է, ում ինքությունը հայտնի չէ։ Նրան հաջողվում է գերի վերցնել Գերալտի ընկերոջը՝ Դանդելիոն բանաստեղծին և տանջել նրան` Սիրիի մասին տեղեկություն ստանալու համար։ Դանդելիոնին փրկում է Յեննեֆերի ժամանակավոր ժամանումը, ով Ռիենսի հետ կարճ կախարդական դուել է ունենում։ Ռիենսին հաջողվում է փախչել գլխավոր մուտքով՝ բացված իր վարպետի կողմից, բայց Յեննեֆերի կախարդանքից նրա դեմքին սպի է մնում։
Գարնանը Գերալտը լքում է Կաեր Մորհենին` Թրիսսի և Սիրիին՝ մտադրված լինելով Սիրիին հանձնել Էլլանդերի տաճարային դպրոցը, որտեղ Նա կստանար «նորմալ» կրթություն Նեննեկեյի կողմից։ Ճանապարհին Թրիսսը հիվանդանում է, և նրանք միանում են Յարփեն Զիգրինի դարբնային ընկերությանը, ով առաջնորդում է Կաեդվենի թագավոր Հենսելտի քարավանը։ Գերալտը պատմում է Սիրիին Էլիրենի վարդերի մասին, մի էլֆ, ով մահացել է երիտասարդ էլֆերին մարդկանց դեմ անհույս հարձակման ժամանակ առաջնորդելիս։ Քարավանը հարձակված է Scoia'tael-ների կողմից և հայտնի է, որ հանձնարարությունը ծուղակ էր թագավորների կողմից, ովքեր կասկածում էին Յարպենի հավատարմության վրա։
Մինչև Յեննեֆերի ժամանումը Սիրիի այցելությունը Էլլանդերում ուղեկցվում է տհաճ երազներով։ Յեննեֆերն սկսում է դաստիարակել նրան կախարդկան ձևերով։ Սկզբի թշնամանքը վերածվում է մոր և աղջկա նման մի ուժեղ և խոր կապի։
Միևնույն ժամանակ Գերալտն անում է լավագույնը` հետևելու Ռաենսին և իր առեղծվածային ծառայողին։ Դանդելիոնի, Շանիի և կախարդ Ֆիլիպպա Էյլհարթի օգնությամբ նա առերեսում է պահանջում Ռաենսից, որի ժամանակ երկուսն էլ վիրավորվում են։ Ռաենսի վարպետը կրկին միջամտում է` մուտք բացելով նրա համար, և Գերալտին հաջողվում է խուսափել կախարդ Ֆիլիպիա Էյլհարթի կախարդությունից, ով նաև սպանում է միակ փրկված Միշելետ եղբորը։ Սրանով նա փորձում է Գերալտին զրկել որևէ տեղեկություն ստանալու հնարավորությունից, որը կարող էր վերջապես բացահայտել առեղծվածային կախարդանքը։ Գերալտը լուրջ վիրավորում է ստանում։
Յեննեֆերը դարձել է Սիրիի դաստիարակը և ուսուցիչը։ Քանի որ նրանք պատրաստվում են թողնել տաճարային դպրոցը Էլլանդերում, Յեննեֆերը հարցնում է Սիրիին, արդյոք ինքը չէր հավանել իրեն այն օրվանից, երբ նրանք ծանոթացել են, և հիմա, երբ նրանք պետք է հեռանան տաճարից, Սիրին պատասխանում է, որ չի հավանել նրան, և նրանք հեռանում են։
Ընդունելություն
«Էլֆերի արյունը» գիրքը 1994 թվականին արժանացել է Յանուս ա. Զայդել մրցանակի` որպես լավագույն գիտաֆանտաստիկ կամ ֆենտեզի ժանրով գրված վեպ։ 2009 թվականին գիրքԸ Մեծ Բրիտանիայում ստացել է Դեյվիդ Գեմմել Լեգենդ մրցանակ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն Կատեգորիա:Անգլերեն վեպեր Կատեգորիա:Ֆենտեզի գրքեր Կատեգորիա:1994 գրքեր
Ֆան (Միրդիտա)
Ֆան (Fan), գյուղ Ալբանիայի Հանրապետության հյուսիս-արևմուտքում՝ Լեժայի գավառում։ 2015 թվականի կառավարության կողմից Ալբանիայի վարչատարածքային բաժանման բարեփոխումներից հետո Ֆան գյուղը վարչականորեն մտել է Միրդիտայի շրջանի մեջ ։
Ըստ 2011 թվականի Ալբանիայում անցկացված մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում էր 2977 մարդ ։ Բնակչության մեծամասնությունը ալբանացիներն են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալբանիայի գյուղեր
Զոհար Իցիկ
Իցհակ (Իցիկ) Զոհար (איציק זוהר, ), իսրայելցի ֆուտբոլիստ, հաղորդավար։ Ծնվել է Բատ Յամում, Հյուսիսային Աֆրիկայից ներգաղթած ընտանքիում ։ Իցիկ Զոհարը դարձել է Իսրայելի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի՝ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի շրջանակներում խփած առաջին գոլերի հեղինակը 1992 թվականի հոկտեմբերի 28-ին ։ Համարվում է իսրայելական ֆուտբոլի լավագույն տուգանային հարվածներ իրացնողը։ Ընդգրկված է իսրայելական ֆուտբոլի Փառքի սրահի անդամների կազմում։
Նոր թանգարան
Նոր թանգարան (Neues Museum), թանգարան Բեռլինում։ Գտնվում է Թանգարանային կղզում, ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Թանգարանի շենքը կառուցվել է 1843-1855 թվականներին ուշ կլասիցիզմի ոճով։ Համարվում է ճարտարապետ Կարլ Ֆրիդրիխ Շինկելի աշակերտ Ֆրիդրիխ Ավգուստ Շտյուլերի ամենահայտնի նախագիծը և 19-րդ դարի թանգարանային ճարտարապետության հայտնի օրինակը։
Զոհար Իցիկ
Կենսագրություն
Զոհարը ծնվել է Բատ Յամի և Յաֆի սահմանին գտնվող Մաաբարում, որտեղ ապրում էր նրա ընտանիքը ։ Ապրելով անբարենպաստ պայմաններում՝ Իցիկը փողոցի վատ ազդեցությունից խուսափելու նապատակով հաճախ ֆուտբոլ էր խաղում իր ընկերների հետ ։ Աղքատության պատճառով Իցիկը անգամ չէր օգտվում ավտոբուսից և ֆուտբոլային մարզումներից վերադառնում էր ոտքով ։
Նոր թանգարան
Նկարագրություն
Թանգարանային կղզում երկրորդ թանգարանի անհրաժեշտությունը ծագեց այն ժամանակ, երբ Հին թանգարանի տարածքը այլևս չէր բավարարում պահանջները։ Նոր թանգարանում նախատեսվում էր տեղավորել գիպսե քանդակների հավաքածուն, Եգիպտական թանգարանը, Հայրենի հնագիտության թանգարանը։ Շինարարական աշխատանքներն սկսվել են 1841 թվականի հունիսի 19-ին Ֆրիդրիխ Վիլհելմ 4-րդի նշանակած հանձնաժողովի ղեկավարությամբ։ Հանձնաժողովի կազմի մեջ մտել են բեռլինի արքայական թանգարանների տնօրեն Իգնաց ֆոն Օլֆերսը և Ֆրիդրիխ Ավգուստ Շտյուլերը։
Զոհար Իցիկ
Կենսագրություն
Զոհարի կինը Իլանան է, որի հետ նա ամուսնացած է ավելի քան 10 տարի։ Նրանք ունեն երկու որդի Գաբրիելը և Միխաելը ։ «Եդիոտ Թել Ավիվին» տված հարցազրույցի ժամանակ Զոհարը ասել է, որ շատ ժամանակ է անցկացնում իր երեխաների հետ և նրանք 17 անգամ դիտել են «Նեմոյին որոնելիս» մուլտֆիլմը ։ Զոհարը կրոնասեր հրեա է, և նրա մոտ ընկերը ռաբինա է Աշդոդից։ Զոհարը ունի նաև եղբայր՝ Ավիվին, որը պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ է ։
Նոր թանգարան
Նկարագրություն
Թանգարանի շենքը լուրջ վնասներ է կրել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ և փակվել 1939 թվականին ։ Տասնամյակներ շարունակ մնացել է ավերված վիճակում՝ հռչակվելով Բեռլինի «ամենագեղեցիկ ավերակներ»։ Շենքի վերականգնողական աշխատանքները սկսվել են 1986 թվականին։ 2009 թվականի հոկտեմբերի 16-ի հանդիսավոր բացումից հետո Նոր թանգարան է տեղափոխվում Եգիպտական թանգարանը՝ Նեֆերտիտիի կիսանդրիով, ինչպես նաև Նախապատմական շրջանի և վաղ պատմության թանգարանը։ 2010 թվականի թանգարանն արժանացել է եվրոպական RIBA մրցանակի, 2011 թվականին՝ ժամանակակից ճարտարապետության մրցանակի ։ 2014 թվականին թանգարանի շենքը ճանաչվել է Գերմանիայի ինժեներա-շինարարական արվեստի պատմական հուշարձաններից մեկը։
Զոհար Իցիկ
Ակումբային
Իցիկը Հայֆայի «Մաքաբի» ակումբի սաներից է։ Արցիտի լիգայում նա կատարել է իր նորամուտը «Հակոախի» դեմ կայացած խաղում։ Ակումբը այդ մրցաշրջանի առաջնությունում զբաղեցնում է 9-րդ հորիզոնականը մրցաշարային աղյուսակում, իսկ Զոհարին ձեռք է բերում Թել Ավիվի «Մաքաբին», որի հետ միասին նա հաղթանակ է տանում 1991-92 թվականների Իսրայելի առաջնության մրցաշրջանում ։ Նրա տրանսֆերային արժեքը կազմել է 90 հազար դոլար, որն այդ ժամանակ դառնում է իսրայելական ֆուտբոլի պատմության ամենախոշոր տրանսֆերը ։ Զոհարը «Մաքաբիի» կազմում հանդես է եկել Ուրի Մալմիլիանի հետ միասին, որին նա համարում է ֆուտբոլում իր լավագույն ուսուցիչներից մեկը։ 1993-94 թվականների մրցաշրջանում Զոհարը ակումբի հետ միասին հաղթանակ է տանում Իսրայելի գավաթի խաղարկությունում, իսկ հետո երկրի սահմաններից դուրս է մեկնում, որպեսզի հանդես գա բելգիական «Անտրվեպենի» կազմում։ Սակայն շուտով նա վերադառնում է Բելգիայից Իսրայել, քանի որ հիվանդանում է դեղնախտով ։
Նոր թանգարան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բեռլինի թանգարաններ
Զոհար Իցիկ
Ակումբային
Զոհարի պայմանագիրը ակումբի հետ խզվում է, իսկ ակումբի գլխավոր մարզիչ Ուրի Մալմիլիանը թողնում է պաշտոնը, որպես բողոքի նշան։ Զոհարը համալրում է Երուսաղեմի «Բեյթարի» կազմը, որին օգնում է դուրս չմնալ Լեումիտի Լիգայի հարթակից, իսկ մեկ մրցաշրջան անց արդեն հայտարարում է իր կարիերան ավարտելու մասին։ 2003 թվականին Զոհարը Թել Ավիվում ռեստորան է բացում ։ Շուտով նա վերսկսկում է կարիերան «Աշդոդ» ակումբի կազմում, իսկ 2004 թվականի մայիսի 1-ից դառնում է «Խապոելի» ֆուտբոլիստը, սակայն այդ թիմի կազմում նա անցկացնում է ընդամենը երեք հանդիպում։ 2005 թվականի փետրվարի 14-ին Իցիկ Զոհարը վերջնականապես հայտարարում է կարիերան ավարտելու մասին մի շարք առողջական խնդիրների պատճառով ։
Հավաքականում
Ազգային հավաքականի կազմում Զոհարը կատարում է իր նորամուտը 1992 թվականի փետրվարի 12-ին ԱՊՀ ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ խաղում։ Զոհարը անցկացնում է 65 րոպե, մինչ իր տեղը Էյալյու Բերկովիչին զիջելը (Իսրայելը այդ խաղում 1-2 հաշվով պարտություն է կրում) ։ Երկու ամիս անց Զոհարը հեղինակում է իր առաջին գոլը Իսրայելի ազգային հավաքականի կազմում Իսլանդիայի ազգային հավաքականի դեմ կայացած ընկերական խաղում, իսկ հոկտեմբերի 28-ին Ավստրիայի ազգային հավաքականի դեմ աշխարհի առաջնության ընտրական փուլի շրջանակներում կայացած պաշտոնական հանդիպման ժամանակ դուբլ է ձևակերպում՝ 53-րդ և 76-րդ րոպեներին, սակայն նրա հավաքականը այդ խաղում 5-2 հաշվով պարտություն է կրում։ Հավաքականի կազմում նա ընդհանուր հաշվով մասնակցել է 31 հանդիպման և դարձել է 9 գոլի հեղինակ։ Զոհարը մասնակցել է 1994, 1998 և 2002 թվականների աշխարհի առաջնությունների ընտրական մրցաշարերին, ինչպես նաև 1996 թվական ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնության ընտրական մրցաշարին։ Հավաքականի կազմում նա իր վերջին հանդիպումն անցկացրել է 2000 թվականի սեպտեմբերի 3-ին կայացած Լիխտեյնշտեյնի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի դեմ խաղում ։
Կարիերան լողափնյա ֆուտբոլում
2007 թվականի հունիսի 1-ին Զոհարը անցկացնում է իր առաջին հանդիպում է Իսրայելի լողափնյա ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում ․ նա գոլի հեղինակ է դառնում Անգլիայի ազգային հավաքականի դեմ խաղում, իսկ իսրայելցիները 6-5 հաշվով հաղթանակ են տանում։ Խաղը անցկացվում է Նետանիայում։ Զոհարը պետք է մասնակցեր Աթենքում անցկացվող Եվրոլիգայի որակավորման մրցաշարին, սակայն վնասվածքի պատճառով չի ընդգրկվում թիմի կազմ։ Առաջնությունում Զոհարը հանդես էր գալիս Ռոշ Հա Աին քաղաքի թիմի կազմում ։
Միջադեպեր
2007 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Իցիկը ձերբակալվում է 1998-2002 թվականներին հարկերի չվճարման համար։ Նրան բաց են թողնում միայն 1,8 միլիոն իսրայելական շեկել տուգանք վճարելուց հետո ։ 2008 թվականի հունիսին Զոհարի վրա է հարձակվում մի անհայտ անձ և շշով հարվածում գլխին․ տուժածի դեմքի աջ մասի վրա դնում են 52 կար։ 2011 թվականի հունվարին Թել Ավիվի ակումբում հանդես գալու ընթացքում Զոհարի նկատմամբ ևս մեկ հարձակում է տեղի ունենում․ անհայտ անձը կրկին Զոհարի գլխին է ջարդում իր ձեռքի շիշը՝ վիրավորելով նրա գլուխը և ձեռքը ։
2012 թվականին Զոհարը հայտարարում է իր սնանկության մասին․ 8 տարիների ընթացքում նա իր կարողությունը ներդրել էր բիզնեսի մեջ, սակայն կուտակել էր 750 հազար շեկել պարտք, ինչպես նաև չէր վճարել 192 հազար շեկել չափի հարկ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսրայելցի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Իսրայելի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Քրիսթալ Փելասի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Լետոյաննի
Լետոյաննի (Letojanni), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Սիցիլիա մարզի Մեսինայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2634 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 6.8 կմ² մակերես տարածք ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 387 մարդ/կմ²։
Լետոյաննին սահմանակից է Կաստելմոլա, Ֆորցա դ'Ագրո, Գալոդորո, Մոնջուֆի Մելիա, Տաորմինա համայնքներին։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Հովսեփը։ Տոնակատարությունը մարտի 19-ին է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիցիլիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կրասնի Կուտ (այլ կիրառումներ)
Կրասնի Կուտ, կարող է վերաբերել՝
Ֆիլիպո Մարինետտի
Ֆիլիպո Տոմազո Մարինետտի (Filippo Tommaso Marinetti, ), իտալացի գրող։ Ֆուտուրիզմի հիմնադիրն ու տեսաբանը եվրոպական գրականության և արվեստի մեջ։ Գրել է իտալերեն և ֆրանսերեն։ Սկսել է որպես ապագա ոտանավորի բանաստեղծ։ 1909 թվականին առաջին անգամ հրատարակել է «Ֆուտուրիզմի մանիֆեստը»։ Մարինետտին կոչ էր անում ազատագրվել անցյալի «մեռած մշակույթից», հումանիստական իդեալներից, ստեղծել «ապագայի դինամիկ գրականություն»՝ «futuro» (այստեղից էլ՝ ֆուտուրիզմ), որը գովերգեր մեքենայական տեխնիկան, պատերազմը՝ որպես «աշխարհի միակ հիգիենայի»։ Մարինետտին գովերգել է Աֆրիկայի բռնազավթումը («Մաֆարկա ֆուտուրիստը», վեպ, 1910), իտալա-թուրքական պատերազմը («Զանգ-աում-աում», բանաստեղծությունների ժողովածու, 1914)։ Որպես կամավոր մասնակցել է 1914-1918 թվականների առաջին համաշխարհային պատերազմին։ 1919 թվականից Մուսոլինիի համախոհ էր։ Ֆաշիստական տիրապետության տարիներին ընտրվել է ակադեմիկոս, եղել Իտալիայի գրողների միության նախագահը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի գրողներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իտալացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Իտալացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Իտալացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Իտալացի լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Իտալացի դիզայներներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Իտալացի հակակոմունիստներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Նպատակ (ֆիլմ)
Նպատակ (მიზანი, Mizani), 1980 թվականին Վրացֆիլմ կինոստուդիայում նկարահանված գեղարվեստական արկածային ֆիլմ (բաղկացած է երեք սերիայից)։
Սյուժե
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1918 թվականին Բաթումում։ Նավը, որով զենք, փող ու գաղտնի փաստաթղթեր պիտի հասցվեն հակահեղափոխական Անտոն Դենիկինին, հայտնվում է Բաթումում հավաքված տարբեր խմբավորումների ուշադրության կենտրոնում։ Դրանցից մեկն էլ բոլշևիկյան ընդհատակյա խմբակն է, որ պայքարում է բրիտանական գաղութարար ուժերի դեմ։ Այդ խմբակի նպատակն է թույլ չտալ, որ զենքը հասնի սպիտակներին։
Բոլշևիկներին հաջողվում է նավ բարձրանալ, զինաթափել նավապետին։ Նրանք վերցնում են փողն ու փաստաթղթերը և ականապատում նավը։ Նրանց մնում է միայն փախչել հետապնդողներից, և նրանք որոշում են հեռանալ ճահճով։ Սակայն նրանց խմբում դավաճան կա. վերջինս փորձում է փախչել՝ իր հետ տանելով փողը, սակայն սպանվում է իր նախկին ընկերների կողմից։ Խմբի ամենաերիտասարդ անդամին հաջողվում է դուրս գալ անգլիացիների շրջապատումից՝ իր հետ տանելով կարևոր փաստաթղթերը, իսկ մյուսները զոհվում են անհավասար կռվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացական ֆիլմեր Կատեգորիա:1980 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:«Վրացֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Վրացերեն ֆիլմեր
Կաչինար
Կաչինար (Kaçinar), գյուղ Ալբանիայի Հանրապետության հյուսիս-արևմուտքում՝ Լեժայի գավառում։ 2015 թվականի կառավարության կողմից Ալբանիայի վարչատարածքային բաժանման բարեփոխումներից հետո Կաչինար գյուղը վարչականորեն մտել է Միրդիտայի շրջանի մեջ ։
Ըստ 2011 թվականի Ալբանիայում անցկացված մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում էր 1016 մարդ ։ Բնակչության մեծամասնությունը ալբանացիներն են։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ալբանիայի գյուղեր
Ֆրանսիայի Հանրապետության հռչակում (1870)
Ֆրանսիայի Հանրապետության հռչակումը տեղի է ունեցել 1870 թվականի սեպտեմբերի 4-ին։
Ֆրանս-պրուսական պատերազմի (1870–1871 թվականներ) առաջին շրջանում ( հուլիսի 19–ից սեպտեմբերի 4–ը 1870 թվական) Երկրորդ կայսրության կրած ծանր պարտությունները և առանձնապես Սեդանի աղետը (սեպտեմբերի 2-ին կայսր Նապոլեոն III գերի հանձնվեց, տես Սեդանի ճակաւոամարւո 1870), արագացրին հեղափոխական իրադարձությունները Ֆրանսիայում։ Սեպտեմբերի 3-ի երեկոյան Փարիզում սկսված հեղափոխական խմորումը սեպտեմբերի 4-ին վերաճեց հեղափոխության։ Ապստամբած ժողովուրդը տապալեց միապետությունը, և Ֆրանսիան հռչակվեց հանրապետություն (Երրորդ հանրապետություն), դա ժողովրդական լայն զանգվածների, բանվոր դասակարգի հեղափոխական ելույթի անմիջական հետևանքն էր։ Աեպտեմբերի 4-ի երեկոյան կազմվեց «Ազգային պաշտպանության կառավարություն» աջ հանրապետականներից և միապետականներից՝ Փարիզի գեներալ-նահանգապետ գեներալ Լ․ ժ․ Տրոշյուի գլխավորությամբ։ Կառավարությունը, որի մեջ չընդգրկվեցին հեղափոխական դեմոկրատիայի ներկայացուցիչները, և որտեղ իրական իշխանությունը միապետականների ձեռքին էր, վարեց հեղափոխական ո դեմոկրատական շարժումները ճնշելու քաղաքականություն։
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի պատմություն
Վիկտոր Ֆրանկլի մոտեցումը կյանքի իմաստին
Ֆրանկլի տեսակետը կյանքի իմաստի մասին
Ներկա ժամանակաշրջանում մարդիկ ոչ այնքան տառապում են անլիարժեքության բարդույթից, ինչպես Ադլեր ի ժամանակ, որքան կյանքի իմաստի խորը կորստի զգացումից։ Եվ Կամյուի և Սարտրի համար կարևոր է, որպեսզի մարդիկ գիտակցեն, ստեղծեն իրենց սեփական իմաստը (այլ ոչ թե գտնեն իմաստ` տրված Աստծո կամ բնության կողմից) ապա ամբողջովին իրենց նվիրեն վերջինիս իրականացմանը։ Այստեղ կարելի է Ֆրանկլի մոտեցումը հակադրել Կամյուի և Սարտրի մոտեցմանը։ Ֆրանկլը ասում էր, որ մարդը պետք է ոչ թե ստեղծի իմաստը, այլ գտնի այն, քանի որ եթե նա ստեղծում է իմաստը, ապա այն կեղծ է։ Ըստ նրա յուրաքանչյուր իրավիճակ իր մեջ իմաստ է պարունակում, և մարդը պետք է փնտրի և գտնի այն։ Նա խոսել է նաև կյանքի իմաստի օբյեկտիվության մասին։ Նա գտնում էր, որ կյանքի իմաստը օբյեկտիվ է, քանզի մենք չենք հնարում այն, մենք այն գտնում ենք արտաքին աշխարհում, տվյալ պահում, տվյալ իրավիճակում։ Իմաստը չի կարելի վերցնել ուրիշից, ինչպես նաև ուրիշը չի կարող ասել, թե որն է քո կյանքի իմաստը, քանի որ յուրաքանչյուր մարդու համար իմաստը տարբեր է, ինչպես նաև յուրահատուկ և անկրկնելի։ Յուրաքանչյուր իրավիճակ, լինի դա տառապալի, ցավոտ, թե ուրախ կամ զվարճալի, նույնիսկ եթե այն ձանձրալի է, միևնույն է, այն պարունակում է իմաստ, որը պետք է գտնել։ Ամենատարրական պահանջմունքների բավարարման անհնարինությունը բերում է դրանց կատարմանը անիրական երազանքներում։ «Ով իսկապես սոված չի եղել, նա չի կարող պատկերացնել, թե ինչ ներքին կոնֆլիկտներ, ինչ կամքի լարվածություն է զգում մարդն այդ իրավիճակում։ Երբ, փորելով կարծր հողը, ցրտից սառած, այտուցված մատներով շոշափել գրպանում փոքր կտոր չորացած հացը, պոկել մի փշուր, մոտեցնել բերանին և ջղաձգորեն հետ տանել. չէ որ առավոտյան ինքս ինձ խոստացա սպասել մինչև ճաշ», - գրում է Ֆրանկլը ։