cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Եգորովկա (գյուղ, Երշիչսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Երշիչսկի շրջանի բնակավայրեր
Ժողովածու (1912)
Ժողովածու (1912), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1912 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1220 թվականին Մխիթար և Մարտիրոս գրիչների կողմից։ Ստացողը եղել է Հովհաննես վարդապետը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 25,5×16,5 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 325 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգիրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Պահպանակը՝ 2, թղթի վրա։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 46ա, 100ա, 178ա, 178բ, 235բ, 240բ, 320ա, նորոգողի՝ 318բ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Աղասի Չարչօղլյան
Ավարտել է Մոսկվայի ֆիզիկական կուլտուրայի համալսարանը և ԽՄԿԿ ԿԿ-ին կից կուսակցական բարձրագույն դպրոցը։ 1933 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ մթերումների ժողկոմատի Հայաստանի լիազորությունում (հրահանգիչ, բաժնի վարիչ, լիազոր ներկայացուցչի տեղակալ և լիազոր ներկայացուցիչ)։ 1939 թվականից՝ ՀԿ(բ) կ ԿԿ գյուղատնտեսության բաժնի վարիչ, 1941 թվականից՝ ՀԿ(բ) կ ԿԿ կադրերի գծով քարտուղար, 1943-1946 թվականներին՝ 3-րդ քարտուղար։ 1948–1952 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի նախագահի տեղակալ, 1953-1961 թվականներին և 1969-1975 թվականներին՝ Երևանի ֆիզկուլտուրայի համալսարանի ռեկտոր։ 1961-1969 թվականներին Հայկոոպի նախագահն էր։ Զբաղվել է Հայաստանում ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման պատմության հարցերով։ Եղել է ՀԿԿ ԿԿ և ՀԿԿ ԿԿ բյուրոյի անդամ, ՀԽՍՀ առաջին գումարման Գերագույն սովետի դեպուտատ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:Մանկավարժական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Կուսակցական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան
Պրոբիոտիկ կաթնաթթվային բակտերիաների հակամանրէային ակտիվության դերը վարակների կանխարգելման և բուժման մեջ
Գրականություն
Կատեգորիա:Մանրէաբանություն
Ռիպլի շրջան (Ինդիանա)
Կատեգորիա:Ինդիանայի շրջաններ
Նիժնեշակարովո
Նիժնեշակարովո (Нижнешакарово, Түбәнге Шәкәр), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիբաշևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 94 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիբաշևսկի շրջանի բնակավայրեր
Ամանորը Հայաստանում
Ամանորը Հայաստանում, Հայաստանում ապրող հայերի կողմից Ամանորը նշելու կարգը։
Պատմություն
Հայերն այդ տոնը նշում են անհիշելի ժամանակներից սկսած։ Մեր հները Ամանորն անվանել են նաև այլ անուններով. Նավասարդ, Տարեմուտ, Տարեգլուխ, Կաղանդ, Լոլե, Նոր տարի։ Հազարամյակների ընթացքում տոնը նշելու ժամանակը փոփոխվել, հետ ու առաջ է ընկել։ Խոր անցյալում հայոց նախնիները Ամանորը տոնել են գարնան զարթոնքին Արեգ ամսին մարտի 21-ի գիշերահավասարի օրը։ Դա պատահական ընտրություն չէր. հայը նոր տարվա հաջողությունն ու բերքառատ լինելը կապել է գարնան զարթոնքի հետ, հնագույն ժամանակներից արեգակնատենչիկ կոչվող հայերն Ամանորը նշել են հենց Արեգ ամսի Արեգ օրը։ Ամենևին էլ զարմանալի չէ, որ հայկական տոմարով բոլոր ամիսների առաջին օրը կոչվում էր Արեգ։ 17-րդ դարի տաղասաց Դավիթ Սալաձորցին գրել է.
Տոմարական փոփոխությունների հետևանքով հայոց Նոր տարին տեղափոխվել է Նավասարդի 1-ը, այսինքն օգոստոսի 11-ը։ Պահպանվել ու մեզ է հասել Գրիգոր Մագիստրոս Պահլավունու կողմից գրի առնված չափածո այն պատկերը, որն Ամանորին նվիրված ամենահին ստեղծագործությունն է հայ գրականության մեջ.
Ուսումնասիրողները հավաստում են, որ այս խոսքերը պատկանում են հայոց Արտաշես Բ թագավորին (մ.թ.ա. 30-20): Նավասարդի տոնահանդեսները տևել են մի քանի օր, որոնց ընթացքում կատարվում էին զոհաբերություններ, կազմակերպվում խրախճանքներ երգ ու պարի ուղեկցությամբ, թատերախաղեր։ Անցյալում մեծաթիվ ուխտավորներ էին հավաքվում հատկապես Բագրևանդ գավառի Բագավան ավանում, ուր տոնը նշելու էր գնում հայոց արքունիքն ու զորքը։ Քրիստոնեությունը Հայաստանում ընդունվելուց հետո նավասարդ-օգոստոս ամսին նշվող այս տոնը պաշտոնապես փոխարինվեց Սուրբ Կարապետ Հովհաննուն նվիրված տոնով, հեթանոսական աստվածություններին նվիրված տաճարները քանդելու հետ վերացան Բագավանի տոնահանդեսները։
Որպես նոր տարի Նավասարդը շարունակեց նշվել, բայց արդեն նոյեմբեր ամսին, այգեկութից հետո, մասնավորապես մինչև 20-րդ դարի սկիզբը նոյեմբերի 10-ին հաջորդող կիրակի օրը այն նշվում էր Արցախում, Տավուշում, Սյունիքում և այլուր։ Հաջորդ օրը տոնական խնջույքների, կալերում խմբապարերի և երիտասարդական խաղերի, ձիարշավների օրն էր։ Այդ օրն առավոտից սկսած միջոցներ էին ձեռք առնում տարվա առատությունն ու հաջողությունը ապահովելու։ Ուշադիր հետևում էին, որ սեղանը միշտ առատ լիներ, կժերի ջուրը լրիվ չվերջանար, վստահ, որ լիքը սեղանն ու լիքը ամանները առատ ու բարեբախտ տարի կապահովեն։ Վաղ առավոտյան հոգ էին տանում նաև անասունների ու հանդերի մասին, առատ կեր տալիս անասուններին, ցորեն ու գարի շաղ տալիս դաշտերում։ Նույն ակնկալությամբ տուն մտած հյուրին դատարկ ձեռքով բաց չէին թողնում, քաղցրավենիք էին լցնում գրպանները, որևէ իր (գուլպա, գլխաշոր, թաշկինակ) նվիրում մտերիմներին։ 1080 թվականին Հովհաննես Սարկավագ Իմաստասերը հայկական տոմարի համար տարեսկիզբ է ընդունել օգոստոսի 11-ը։ 1616 թվականին Ազարիա Ջուղայեցին (1707 թվականին՝ նաև Վարդան Կարթեցին) առաջարկեց հայկական օրացույցի մի տարբերակ, ըստ որի տարեսկիզբ էր ընդունվում մարտի 21-ը։ 1758 թվականին Սիմեոն Ա Երևանցին մի նոր օրացույց կազմեց, որտեղ տարվա սկիզբ էր ընդունում հունվարի 6-ը (Քրիստոսի ծննդյան օրը)։ Գրիգորյան նոր տոմարը, որ կիրառության մեջ է մտել 1582 թվականին Հռոմի Գրիգորիս Երրորդ պապի շրջաբերականով և հաջորդել է Հուլյան (հին) տոմարին, Հայաստանում ընդունվել է 1920 թվականին, իսկ հայ առաքելական եկեղեցին այն պաշտոնապես ընդունել է 1923 թվականին։ Հայերը հունվարի 1-ը Նոր տարվա սկզբի տոն են ընդունել վերջին հարյուրամյակին։ Աշխարհի բազմաթիվ ժողովուրդների նման հայոց մեջ նույնպես Նոր տարվա տոնակատարությունը խորհրդանշում էր անցած տարվա հանրագումարը, նոր սկսվող տարվա հաջողությունների ու առատության ծիսական ապահովումը և չարիքի կանխարգելումը։
Այսպես, մարդիկ աշխատում էին վերադարձնել բարոյական ու նյութական պարտքերը, լուծել-ավարտել վիճելի հարցերը, հաշտեցնել հակամարտող կողմերին և այլն։ Նոր սկսվող տարվա հաջողությունն ապահովելուն էին միտված, օրինակ, զանազան հմայական իմաստ ունեցող խմորեղենների և մթերքի որոշ տեսակների գործածությունը, ինչպիսիք էին կլոր, մեջը ծակ՝ ցորենով ու գարիով զարղարված «հացի հոր», «գարու հոր» կոչվող խմորեղենները։ Գյուղերում թխում էին կովի պտուկներ, արոր, գութան, քաղաքներում ընտանիքի եկամուտը խորհրդանշող աշխատանքային գործիքի պատկերով խմորեղեն (մկրատ, մատնոց, ուրագ, քսակ և այլն)։ Շատ տեղերում թխում էին նաև մարդակերպ ու կենդանակերպ թխվածքներ ընտանիքի անդամների թվի համեմատ և ընտանի կենդանիների տեսակներից մեկական (եզան, կովի, ոչխարի և այլն)։ Թխվելու ընթացքում ուռչելը, կուտ դառնալը կամ սմքելը համապատասխանաբար դրական կամ բացասական գուշակություն էր տվյալ տարվա համար։ Որոշ վայրերում թխում էին նաև «էգ» և «չիք» կոչվող երկու հաց, որոնցից «էգը» ողջ տարին պահում էին ալյուրի մեջ, որպեսզի ալյուրը առատանար, «չիքը» գցում էին հոսող ջուրը, որպեսզի «չարիքը» անցնող ջրի նման չքանար։ Նոր տարվա գալուստը ուղեկցվում էր «նորոգելու» գործողություններով նոր հագուստ, նոր թխած հաց, նոր բերված ջուր, նորոգված կրակարան և այլն։ Նոր տարվա սկիզբը համարվում էր դեկտեմբերի 31-ի լույս հունվարի 1-ի կեսգիշերը և այդ ակնթարթին վերագրվում էր երկնային մեծ զորություն։ Կեսգիշերին սկսվում էին ընտանիքի անդամների փոխադարձ շնորհավորանքները։ Այդ ակնթարթի երկնային զորությունը լիարժեք օգտագործելու նպատակով ջանում էին այդ պահին օրհնած ջուր բերել տուն։ Նոր տարին շնորհավորում էին հոսող ջրի մեջ հատուկ թխված հացիկներ, ցորեն-գարու հատիկներ գցելով և երգելով.
Միաժամանակ այդ ջրի մեջ թրջում էին ծիսական խմորեղեն, որից ուտում էին իրենք, և մի խուրձ խոտ, որով կերակրում էին տան թռչուններին ու կենդանիներին։
Կատեգորիա:Ամանորն աշխարհում Կատեգորիա:Հայաստանի տոներ Կատեգորիա:Ամենամյա իրադարձություններ Հայաստանում
Պոդլեսնի Ալեկսինեց
Պոդլեսնի Ալեկսինեց (Підлісний Олексинець), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Գորոդոկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոդլեսնի Ալեկսինեց գյուղում բնակվում էր 827 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,94 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 281,29 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Գորոդոկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1493 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Կվիտնևոե (գյուղ, Ռոժիշչեի շրջան)
Կվիտնևոե (Квітневе), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1954 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կվիտնևոե գյուղում բնակվում էր 475 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16,67 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 28,49 մարդ/կմ²։
Սառա Ուեյն Քելիս
Սառա էն Ուեյն Քելիս (Sarah Anne Wayne Callies, ), ամերիկացի հեռուստատեսության և կինոյի դերասանուհի։ Առավել հայտնի է հեռուստատեսային դերերի համար, որոնցից կարելի է առանձնացնել «Փախուստ բանտից» (Սառա Տանկրեդի) և «Քայլող մեռյալները» (Լորի Գրայմս) հեռուստասերիալները։
Կենսագրություն
Ծնվել է որպես Սառա Էն Քելիս (Sarah Anne Callies)՝ Իլինոյս նահանգի Լագրանժ ավանում։ Երբ բոլորել է մեկ տարեկանը, Ուեյն Քելիսի ընտանիքը տեղափոխվել է Հոնոլուլու (Հավայի նահանգ), որտեղ նրա ծնողները աշխատել են որպես Մանոայի հավայան համալսարանի դասախոսներ։ Սառայի պապը որոշում է փոխել թոռան ազգանունը՝ ի պատիվ դերասան Ջոն Ուեյնի։ Սառան չի ցանկանում շարունակել ծնողների գործը և սկսում է հետաքրքրություններ ցուցաբերել դերասանական արվեստի նկատմամբ՝ բազմաթիվ անգամներ մասնակցելով դպրոցական ներկայացումներում։ Ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվում է Դարտմուտի համալսարան։ Դասերի հետ համատեղ Ուեյն Քելիսը շարունակում է ներգրավվածություն ունենալ թատրոնի հետ : Կրթությունը շարունակում է Դենվերի ազգային թատրոնի կոնսերվատորիայում, որն ավարտում է 2002 թ.-ին ։
2005 - 2009 թվականներին նկարահանվել է լայն հաջողություն վայելած «Փախուստ բանտից» հեռուստասերիալում՝ մարմնավորելով բժշկուհի Սառա Տանկրեդիին։ Ունեցել է էպիզոդիկ դեր «Հաուս» (2010) հեռուստասերիալում։
Անձնական կյանքը
2005 թվականի հունիսի 21-ին Քելիսն ամուսնանում է մարտարվեստների ուսուցիչ Ջոն Ուինթերհալթի հետ, ում հետ մտերիմ էր դեռ ուսանողական տարիներից։ 2007 թ.-ի հուլիսին ծնվում է նրանց առաջնեկ դուստրը՝ Կեալա անունով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1977 ծնունդներ Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի դերասանուհիներ
Մելանի Լոյպոլց
Մելանի Լոյպոլց (Melanie Leupolz, ), գերմանացի ֆուտբոլի կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս Բավարիայի կանանց ֆուտբոլային ակումբում  ։ Եվրոպայի չեմպիոն (2013)։
Միջազգային
Մինչև 17 տարեկան Գերմանիայի ազգային թիմի կազմում խաղացել է ՖԻՖԱ 2010 Մ-17 աշխարհի գավաթի մրցաշարում, որտեղ երկու գոլ խփել է Հարավային Աֆրիկայի դեմ խաղում ։ 2011 ՈՒԵՖԱ-ի Մ-17 կանանց մրցաշարում եղել է թիմի ավագը, որտեղ Ֆրանսիայի դեմ կիսաեզրափակիչ խաղում բաց է թողել տուգանային հարվածը ։
2013 թվականի հունիսի 19-ին Լոյպոլցը Գերմանիայի մեծահասակների կազմում Պադերբորն քաղաքում խաղացել է Կանադայի կանաց ֆուտբոլի հավաքանի դեմ՝ 1: 0 հաշվով։ Հաջորդ օրն ընդգրկվել է Գերմանիայի ՈւԵՖԱ-ի Կանանց Եվրո 2013 խմբում ։
Եղել է 2016 ամառային օլիմպիական խաղերի կազմում, որտեղ Գերմանիան արժանացել է ոսկե մեդալի ։ Ընդգրկված է եղել 2019 կանանց ֆուտբոլի աշխարահի գավաթի խաղում, որտեղ Հարավային Աֆրիկայի կանանց հավաքականի դեմ խաղում Գերմանիան տարել է 4-0 հաշվով հաղթանակ ։
Միջազգային գոլեր
Աղբյուր ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի կին ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:2019 ՖԻՖԱ-ի կանանց աշխարհի գավաթի խաղարկության մասնակիցներ Կատեգորիա:2016 թվականի Ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոններ
Պիեռ Բալմեն
Պիեռ Բալմեն (Pierre Balmain, ), ֆրանսիացի մոդելյոր, սեփական նորաձևության տան հիմնադիր (1945)։ Նա ուներ «couturier queens» մականունը։
Կենսագրություն
Պիեռը 7 տարեկան էր, երբ հայրը մահացավ։ Փոքր ժամանակ նա սիրում էր երաժշտությունը, ցանկանում էր դաշնակահար դառնալ։
Գեղարվեստի դպրոցն ավարտելուց հետո, 1934-1939 թվականներին աշխատել է նորաձևության դիզայներ Էդվարդ Մոլինեի համար։ Պատերազմը սկսելուց հետո տեղափոխվել է Լյուսիեն Լելենգի նորաձևության տուն, որտեղ միաժամանակ աշխատեց Կրիստիան Դիորի հետ։ 1945 թվականին նա Փարիզում բացեց «Գեղեցկուհի» անունով իր առաջին բուտիկը, որը ստացել է իր ամենահայտնի ուրվագիծը։ Հետագայում բուտիկներ ուներ Վենեսուելայում, Բրազիլիայում և Նյու Յորքում։
1947 թվականին Բալմենը թողարկեց Elysees 64-83 օծանելիքը (նրա հեռախոսահամարը)։ Դրան հաջորդեցին Jolie Madam, Vent-Vert և Ivoire բույրերը։
Մահ
Պիեռ Բալմենը մահացել է 68 տարեկանում Փարիզի ամերիկյան հոսպիտալում քաղցկեղից ։
Հրապարակումներ
Balmain, Pierre, My Years and Seasons, Cassell, London 1964
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նորաձևության դիզայներներ
Բանյոլո Կրեմասկո
Բնակչությունը կազմում է 4554 մարդ, խտությունը կազմում է 455 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 10 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ - 26010, հեռախոսային կոդ - 00373։
Գլինսկ (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)
Գլինսկ (Глинськ), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
Բանյոլո Կրեմասկո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գլինսկ (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Գլինսկ գյուղում բնակվում էր 1 654 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1149 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Համշարի
Համշարի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Աղբակի գավառում ։ Գտնվում էր Ադամակերտ քաղաքից 25 կմ արևմուտք, Խոշաբ գետի աջ կողմում։
Բետա շրջան
Բետա շրջան, Վեներա մոլորակի վրա գտնվող շրջան է, որն ունի մոտ 3000 կիլոմետր չափեր։ Այս շրջանը հայտնի է նաև հրաբխային բարձունք անունով, շրջանի կենտրոնը գտնվում է 25.3°N, 282.8°W կոորդինատներում։
Համշարի
Աշխարհագրություն
Տարածքը լեռնային էր։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բետա շրջան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վեներայի մակերևույթ
Սոբորնայա հրապարակ (Վիբորգ)
Սոբորնայա հրապարակ, հրապարակ Վիբորգի կենտրոնում, որը սահմանակից է Կրեպոստնայա փողոցին, Լադանովի փողոցին, Դիտարանի փողոցին և Թատերական փողոցին։ Այն համարվում է քաղաքաշինական համալիրի հազվադեպ հանդիպող տարր` Երեք հրապարակների «կասկադ», որոնք տեղակայված են նույն տարածական անկյունագծով (Սոբորնայա, Թատերական և Շուկայի)։
Պատմություն
Շվեդիայի արքա Յուհան III-ի (1537-1592) հրամանագրով նախագծված քաղաքային գլխավոր հրապարակը, որը գտնվում էր Վիբորգի քաղաքային պատի կենտրոնում և որին միացել է քաղաքի ամրությունների հետ, ձևավորվել էր նոր քաղաքային շրջան, որը կոչվում էր ամրապատնեշ։ Հրապարակը շրջապատող շինությունները, որոնք կոչվում էին Մեծ ամրապատնեշի հրապարակ (կամ պարզապես Ամրապատնեշի հրապարակ), երկար ժամանակ մացել է աննկատ։ Միայն կայսրուհի Եկատերինա II-ի օրոք, որը 1794 թվականին հաստատեց Վիբորգի նոր պլանը, սկսվեց կլասիցիզմի ոճով հասարակական շենքերի համալիրի շինարարությունը` քաղաքի մայր տաճարը, փոխարքայի պալատը, քաղաքապետարանի շենքը (մագիստրատ կամ նոր ռատուշա), պայտաձև քարվանսարայի շենքը և այլ պետական հիմնարկների շենքեր ։ Որոշ ժամանակ հրապարակը կոչվել է Եկատերինյան, բայց կայսրուհու մահից հետո այս անունը փոխարինվել է դրան զուգահեռ օգտագործված ևս երկուսով՝ Սոբորնայա և Նոր Ռատուշայի հրապարակ։
Ճարտարապետական համալիրի կենտրոնն է դարձել ուղղափառ Սպասո-Պրեոբրաժենսկի Սոբորնայա շենքը, որը Վիբորգի պատմության ողջ ժամանակաշրջանում օգտագործվել է իր նպատակային նշանակությամբ (հատակագծում նշված է A տառով)։ Հրապարակը ձևավորող մյուս շենքերը ժամանակի ընթացքում փոխել են իրենց նպատակային նշանակությունը, պետական շենքերի փոխարեն (հատակագծում նշված է 2 թվով), Պավել I-ի (1796-1801) օրոք կառուցվել են զորանոցներ, փոխարքայի պալատը (գլխավոր նահանգապետի տունը, որը հատակագծում նշված է B տառով) 1839 թվականին զբաղեցվել է Վիբորգի դատարանի կողմից, իսկ Ջակոմո Կվարենգիի նախագծած քարվանսարայի շենքի (հատակագծում նշված է 3 թվով) կառուցումը չի ավարտվել (միայն կառուցվել է նրա արևելյան թևը, որն ապամոնտաժվել է 1913 թվականին)։ Դրա տեղը զբաղեցրել է շենքերի ընդլայնված համալիր` ներառյալ Վիբորգի ռատուշան, որը կառուցվել է 1795-1797 թվականներին (հատակագծում նշված է 4 համարով), ինչպես նաև քաղաքային թատրոնը և քաղաքային ժողովի (Societe) շենքը` հյուրանոցով, ռեստորանով և հանդիսադահլիճով, որոնք կառուցվել են 1832-1843 թվականներին Անդրես Գրանշտեդտի նախագծով։ Այս տիպի հասարակական հավաքույթների շենքերը (Societetshus կամ Seurahuone) 19-րդ դարում կառուցվել են Շվեդիայի և Ֆինլանդիայի շատ քաղաքներում` պաշտոնական միջոցառումների, տոնակատարությունների, հանդիսավոր ընթրիքների և հասարակության բարձր խավի պարահանդեսների համար։ Հրապարակի կառուցապատումն հիմնականում ավարտվել է 1847 թվականին Վիբորգի դատարանի նախագահի պալատի կառուցմամբ, իսկ 19-րդ դարի վերջին` ռուսական տարրական և ռեալական ուսումնարանների շենքերի կառուցմամբ։ «Նոր» բառը հրապարակի անունից հանվել է այն բանից հետո, երբ Հին ռատուշայի հրապարակը 1929 թվականին վերանվանվել է Տորգիլս Կնուտսսոնի հրապարակ։ 1934 թվականին, Ունո Ուլբերգի նախագծով վերակառուցվել է հասարակական շենքերի համալիրը` հյուրանոցի տարածքները հարմարեցնելով քաղաքապետարանի կարիքների համար։
1940 թվականից հրապարակը կորցրել է իր նշանակությունը որպես քաղաքի գլխավոր հրապարակ և վերանվանվել Թատերական։ Այդ անունը մնացել է երկար ժամանակ, չնայած այն հանգամանքին, որ խորհրդա-ֆիննական պատերազմների (1941-1944) ընթացքում այրվել են քաղաքային թատրոնի, քաղաքապետարանի և հյուրանոցի շենքերը ։ 1962 թվականին վերակառուցված քաղաքապետարանի շենքը հարմարեցվել է կինոթատրոնի համար («Վիբորգ», ապա «Վիբորգ-Պալաս»)։ 2004 թվականից հրապարակը կրկին կոչվել է Սոբորնայա։ 2014 թվականից փոխարքայի նախկին պալատը հատկացվել է Ռուսական ուղղափառ եկեղեցու թեմական հաստատություններին ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Վիբորգի հրապարակներ
Մոն (Էնայի գավառ)
Մոն  (Monnes), կոմունա Ֆրանսիայում՝ Պիկարդիա մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վիլե Կոտրե կանտոնայի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Շատո-Տիերի ։
Նապաստակ (նկար)
«Նապաստակ», Ալբրեխտ Դյուրերի նկարը։ Նկարել է 1502 թվականին։ Համարվում է նկարչի՝ բնության տարրերը պատկերող ամենահայտնի նկարներից մեկը։
Նկարագրություն
Նկարված է շագանակագույն ներկով ներկված քառակուսաձև թղթի վրա։ Պատկերն ունի անկյունային կողմնորոշում, մոդելի շեղումը երեք քառորդ է, նկարչի հայացքն ուղղված է վերև։
Մոն (Էնայի գավառ)
Բնակչություն
2010 թվականին բնակչությունը կազմել է 118 մարդ։
Նապաստակ (նկար)
Նկարագրություն
Նախանկարում մուգ ներկերով ստվեր է արված, որից վերև գրեթե չոր վրձնով պատկերված են մազիկներ։ Նկարելու տեխնիկան նման է այս ժամանակաշրջանում նկարչի մեկ այլ նշանավոր աշխատանքի՝ «Մարգագետնի մեծ կտոր»֊ի կատարման տեխնիկային։ Դյուրերը հաջողությամբ լուծել է գունառատ մորթու մակերեսին լուսային էֆեկտներ հաղորդելու բարդ խնդիրը։ Հավանական է, որ նկարը արվել է հաստատության ներսում․ նապաստակի աչքի մեջ արտացոլված է պատուհանի փեղկը։ Հայտնի չէ, թե արդյոք նկարիչը պատկերել է կենդանի նապաստակի, թե որսորդական ավար։ Սա Դյուրերի առաջին նկարներից է, որի վրա նշված է տարեթիվը և կցագիրը, որը վկայում է, թե հեղինակը ինչ նշանակություն է տվել այդ աշխատանքին։
Մոն (Էնայի գավառ)
Տնտեսություն
2010 թվականի տվյալներով 72 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 53-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 19-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը —73,6 %, 1999 թվականին եղել է՝ 70,0 %)։ 53 աշխատունակ բնակիչներից 49-ը աշխատում էին (26 տղամարդ և 23 կին), անաշխատանք էին 4-ը (2 տղամարդ և 2 կին)։ 19 անգործունակ մարդկանցից 6-ը ուսաանողներ են և աշակերտներ, 6-ը թոշակառու, մնացած 7-ը անգործունակ են ուրիշ պատճառով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի կոմունաներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Նապաստակ (նկար)
Կրկնություններ
Արդեն 17-րդ դարում, մասնավորապես 1600 թվականին, հայտնվեցին Դյուրերի նկարի բազմաթիվ կրկնություններ։ Ներկայումս հայտնի է «Նապաստակ»֊ի 13 տարբերակ, այդ թվում՝ 3 ազատ տարատեսակ, որոնք մոդելին ներկայացնում են այլ դիտանկյունից։ Նկարիչ Հանս Հոֆմանը պատճենել է Դյուրերի ստեղծագործությունները, նաև «Նապաստակ»֊ը՝ նրան պատկերելով անտառում և այգում։
Գտնվելու վայր
Նկարը պահպանվում էր Նյուրնբերգում՝ կոլեկցիոներ Վիլիբալդ Իմհոֆի (1519-1580) հավաքածուում։ 1588 թվականին դարձավ կայսր Ռուդոլֆ II-ի սեփականությունը և պահվում էր կայսերական գանձարանում, իսկ 1783 թվականից՝ պալատական գրադարանում։ Նկարի վերջին մասնավոր սեփականատերը հերցոգ Ալբերտ Սաքսեն֊Տեխենսկին էր, ում հավաքածուն ընկած էր վիեննական Ալբերտինա պատկերասրահի հիմքում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ալբրեխտ Դյուրերի նկարներ Կատեգորիա:Ալբերտինա պատկերասրահի նկարներ
Եգորովո (գյուղ, Վիբորգսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1554 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի բնակավայրեր
Նիկոլայ Կոստենկո
Նիկոլայ Ֆյոդորովիչ Կոստենկո (Nicolai Costenco, 21 դեկտեմբերի, 1913, Քիշնև, Բեսարաբիա, Ռուսական կայսրություն — 29 հուլիսի, 1993, Քիշնև, Մոլդովայի Հանրապետություն), մոլդովացի գրող։ Մոլդավիայի ԽՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր (1988), Մոլդովայի Գիտությունների ակադեմիայի պատվավոր անդամ (1992)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1913 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Քիշնևում, մեծացել է Չիգորյանիում։ Սովորել է Յասսի համալսարանում։
1934-1940 թվականներին աշխատել է Viaţa Basarabiei ամսագրի խմբագիր։
1940 թվականին Բեսարաբիայի՝ ԽՍՀՄ-ին միանալուց հետո Նիկոլայ Կոստենկոն աշխատել է «Նիստրուլ» («Հոկտեմբեր») ամսագրում։
1941 թվականին աքսորվել է Սիբիր։ 1956 թվականին արդարացվել է։
Նիկոլայ Կոստենկոն մահացել է 1993 թվականի հուլիսի 29-ին Քիշնևում։
Ստեղծագործությունը
Հրատարակել է «Նոր բանաստեղծություններ» (1960), «Բանաստեղծություններ» (1961) ժողովածուները։ Ռուսերեն լույս են տեսել «Կայունություն» («Постоянство», 1959), «Մոլդովական մեղեդիներ» («Молдавские напевы», 1961) ժողովածուները։ Հեղինակել է հուշեր ու պատմվածքներ՝ նվիրված մոլդովական գյուղի կյանքին, ինչպես նաև «Սևերոգրադ» վեպը (1962), որ նվիրված է հյուսիսի աշխատավորներին։
Նիկոլայ Կոստենկոն մոլդովերեն է թարգմանել Ալեքսանդր Պուշկինի, Միխայիլ Լերմոնտովի, Տարաս Շևչենկոյի, Սերգեյ Եսենինի, Ալեքսանդր Բլոկի ստեղծագործություններից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մոլդովացի գրողներ Կատեգորիա:Մոլդովացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Մոլդովացի հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ
Ասրիկ
Ասրիկ, գյուղ Շուշիի գավառում, իսկ ապա գյուղական համայնք Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանում։ Գտնվում է Ասրիկ գետի հովտում, անտառապատ վայրում, Մեծ Ալ լճից 40 կմ հյուսիս-արևելք։
Պատմություն
Գյուղը հնում մտնում էր Արցախի Հարլանք-Վակունիք գավառի մեջ։
1990-ական թվականների Արցախյան ազատամարտից հետո գյուղը չի վերաբնակեցվել ։
Բնակչություն
1908 թվականին գյուղում բնակվում էր 255 անդրկովկասցի թաթար ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղում նշմարվում էին զանազան հայկական հնություններ ։
Ռաշ շրջան (Ինդիանա)
Ռաշ շրջան (Rush County), ԱՄՆ Ինդիանա նահանգի 92 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.057 կմ² է, բնակչությունը՝ 18.261 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ռաշվիլ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1821 թ.։
Կատեգորիա:Ինդիանայի շրջաններ
(4168) Միլան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1979 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆելիքս Ագիլարի աստղադիտարանի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Օլեգ Լոբով (պատմաբան)
Օլեգ Նիկոլաևիչ Լոբով (Олег Николаевич Лобов, ), ռուս պատմաբան, գավառագետ, գրող, պահեստազորի գնդապետ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) վետերան, կազակության վերածննդի ակտիվ մասնակից։ Նախաձեռնող խմբի կազմում մասնակցել է Դոնի կայսր Ալեքսանդր III-ի անվան կադետական կորպուսի վերաստեղծմանը, որտեղ հետագայում երկար տարիներ աշխատել է մանկավարժ և թանգարանի պահապան։ Նովոչերկասկ քաղաքի պատվավոր քաղաքացի (2006)  ։
Կենսագրություն
1941 թվականի հունիսին Օլեգ Լոբովը ավարտել է միջնակարգ դպրոցի իններորդ դասարանը։ Դեռ 16 տարին չլրացած, օգոստոսին կամավոր համալրել է Կարմիր բանակի շարքերը։ Մի քանի ամիս սովորել է Վլադիմիրի հետևակային ուսումնարանում։ 1941 թվականի նոյեմբերի 7-ին Կարմիր հրապարակի նշանավոր զորահանդեսի մասնակիցների շարքերում մեկնել է ռազմաճակատ։ Մոսկվայի մատույցներում տեղի ունեցած երկարատև արյունալի մարտերի ընթացքում Օլեգ Լոբովը ստացել է իր առաջին մարտական շքանշանը` «Արիության համար» մեդալը։
1942 թվականի սեպտեմբերի 1-ից Լոբովը հանդես է եկել Ստալինգրադյան ռազմաճակատում, որտեղ պարգևատրվել է «Ստալինգրադի պաշտպանության համար» մեդալով։ 1943 թվականից Կուրգան քաղաքում սովորել է Ստալինգրադի տանկային ուսումնարանում՝ «Т-34» տանկի հրամանատար մասնագիտությամբ։ Դեկտեմբերին նրան շնորհվել է «կրտսեր լեյտենանտի» զինվորական կոչում։
Ուկրաինայի ազատագրության գործողությունների ընթացքում տանկի անձնակազմը կրտսեր լեյտենանտ Լոբովի հրամանատարությամբ մասնակցել է Կորսուն-Շևչենկովսկայա ֆաշիստական խմբավորման ջախջախմանը։ Այս մարտերում Լոբովը ծանր վիրավորվել է։ Երեք ամիս կրտսեր լեյտենանտն անցկացրել է հոսպիտալում, որտեղ նրան շնորհվել է «Հայրենական պատերազմի» I աստիճանի շքանշան։ Հետագայում Լոբովը պարգևատրվել է ևս մեկ «Հայրենական պատերազմի» I աստիճանի շքանշանով, «Հայրենական պատերազմի» II աստիճանի երկու շքանշաններով, Կարմիր աստղի երկու շքանշաններով։
1944 թվականի ամռանից Լոբովը կրկին եղել է տանկի հրամանատար, բայց արդեն Դոնի 5-րդ գվարդիական կազակական հեծելազորային կորպուսի 12-րդ գվարդիական կազակական դիվիզիայի 54-րդ տանկային գնդում։
1944 թվականի նոյեմբերի վերջին, երբ կատաղի մարտեր են տեղի ունեցել Հունգարիայի ազատագրության համար. 54 տանկային գնդի առջև խնդիր է դրված եղել 43-րդ և 45-րդ Դոնի հեծելավաշտային կազակական գնդերի հետ սերտ համագործակցությամբ գրավել Դանուբի գետանցումը և Մոհաչ քաղաքը։
Նովոչերկասկում Օլեգ Լոբովն ապրել է իր կյանքի միայն երկրորդ կեսը` արժանանալով պատվավոր քաղաքացու կոչման։ Նովոչերկասկում Լոբովին ճանաչել են ոչ միայն որպես մոլի կոլեկցիոներ, այլ նաև գավառագետ։ Նա եղել է ծանր տանկերի գնդի հրամանատար՝ տեղակայված դեռևս մինչպատերազմական ժամանակներից հայտնի հրամանատարական կազմի կատարելագործման Կարմրադրոշ հեծելազորային դասընթացների կազմակերպման տարածքում։ Մինչ հեղափոխությունն այստեղ տեղակայված է եղել Դոնի կայսր Ալեքսանդր III-ի կադետական կորպուսը։ Երբ վերակառուցման ժամանակահատվածում պահեստի սպաների նախաձեռնող խումբը սկսել է զբաղվել նույն անվամբ ուսումնական հաստատության վերակառուցմամբ։
Երկար տարիներ համագործակցել է «Ստանիցայի լրատու» ամսագրի խմբագրության հետ, որը հրատարակվել է Կանադայում կազակ էմիգրանտների հետնորդների կողմից։ Լոբովն ամսագրի համար պատրաստել է Դոնի ժամանակակից կազակության, Նովոչերկասկի և Դոնի կադետական կորպուսի մասին բազմաթիվ հոդվածներ։ Դրան ի պատասխան նա ստացել է բազմաթիվ նամակներ և ծանրոցներ ամսագրի համարներով, որտեղ հրապարակվել են նրա գործերը։
Լոբովը մահացել է 2009 թվականի ապրիլի 17-ին։ Ապրիլի 20-ին նրան թաղել են Նովոչեկասկյան նոր գերեզմանատան Փառքի ծառուղում։
Սեդնայի հարթավայր
Սեդնայի հարթավայր, մեծ ցածրադիր շրջան է Վեներա մոլորակի վրա, գտնվում է Իշտարի երկրից հարավ ։ Հարթավայրը ունի մոտ 3570 կմ տրամագիծ, և նրա կենտրոնը գտնվում է 42.7°N, 340.7°W կոորդինատներում։
Ենթադրվում է, որ այս հարթավայրը ծածկված է լավայով և նման է Լուսնի ծովերին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վեներայի մակերևույթ
Նիժնեոզերնոե (գյուղ, Իլեկսկի շրջան)
Նիժնեոզերնոե (Нижнеозерное), գյուղ Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Իլեկսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1864 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1754 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Իլեկսկի շրջանի բնակավայրեր
Վիբեկե Սքոֆթերուդ
Վիբեկե Սքոֆթերուդ (Vibeke Westbye Skofterud, ), նորվեգացի դահուկորդուհի է, օլիմպիական չեմպիոն, աշխարհի կրկնակի չեմպիոն։ Իր բոլոր մեդալները նվաճել է էստաֆետայի կազմում։
Մարզական կարիերա
2000 թվականին Անվաչմուշկային դահուկների աշխարհի առաջնությանը նվաճել է հինգ ոսկե և մեկ արծաթե մեդալ։
2002 թվականին մասնակցել է Սոլթ Լեյք Սիթիի Օլիմպիական խաղերին և գրանցել է հետևյալ արդյունքները՝ սպրինտ 21-րդ հորիզոնական, մասս-մեկնարկ 15 կմ 28-րդ հորիզոնական, հետապնդում 5+5 կմ 28-րդ հորիզոնական, 30 կմ դասական 8-րդ հորիզոնական։
2010 թվականին Վանկուվերի Օլիմպիական խաղերին դարձավ օլիմպիական չեմպիոն էստաֆետում, իսկ անհատական մրցաշարերում գրանցեց հետևյալ արդյունքները՝ 10 կմ 22-րդ հորիզոնական, հետապնդում 7,5+7,5 հրաժարվել է մասնակցել։
Աշխարհի առաջնություններում իր կարիերայի ընթացքում նվաճել է երկու ոսկե մեդալ, մեկ արծաթ և մեկ բրոնզ, և բոլորը էստաֆետում։ Ընդհանուր առմամբ մասնակցել է հինգ աշխարհի առաջնությունների։
Կենսագրություն
2005 թվականին Վիբեկե Սքոֆթերուդը հրաժարվեց նկարվել նորվեգական FHM տղամարդկանց ամսագրում, քանի որ նրա վրա մեծ ճնշում էր գործադրում Նորվեգիայի դահուկային ֆեդերացիան։ 2004 թվականին նրանից գողացան նոթբուքը, որում գտնվում էր նուրբ բովանդակությամբ նրա նկարները, որոնցից մի քանիսը ավելի ուշ տեղադրվեցին ինտերնետում, ինչը առաջացրեց բուռն ռեակցիա հասարակության շրջանակներում։ Վիբեկե Սքոֆթերուդը ունի կերակրի ընդուման խախտումներ, ինչը նրա խոսքերով ստիպել է նրան բաց թողնել մի շարք մեկնարկներ։ Սքոֆթերուդը լեսբուհի է և 2008 թվականից բնակվում է ընկերուհու հետ միասին, չնայած մինչ այդ ավանդական սեռական կողմնորոշում ուներ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգացի դահուկավազորդուհիներ Կատեգորիա:Նորվեգացի մարզուհիներ Կատեգորիա:Նորվեգացի կանայք
Եդիմոնովո
Եդիմոնովո (Едимоново), գյուղ Ռուսաստանի Տվերի մարզի Կոնակովսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1215 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Տվերի մարզի Կոնակովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սենտ Ջոզեֆ շրջան (Ինդիանա)
Սենտ Ջոզեֆ շրջան (St. Joseph County), ԱՄՆ Ինդիանա նահանգի 92 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.184 կմ² է, բնակչությունը՝ 301.559 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Սաութ Բենդ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1830 թ.։
Կատեգորիա:Ինդիանայի շրջաններ
Լարամյան ծալքավորություն
Լարամյան ծալքավորություն, Խաղաղօվկիանոսյան ծալքավորության փուլ։ Կատարվել է վերին կավիճ–պալեոգեն սահմանային ժամանակահատվածում և խիստ արտահայտվել Ժայռոտ լեռներում (ԱՄՆ)։
Լարամյան ծալքավորությունը առաջացրել է միջօրեականի ուղղությամբ ձգված լեռնաշղթաներ, նպաստել ցամաքային պայմանների զարգացմանը Հյուսիսային կիսագնդում, բևեռների սառեցմանը, որն իր հերթին ազդել է ծովի և ցամաքի վրա՝ մեծ փոփոխություններ առաջ բերելով կենդանական ու բուսական աշխարհում։ Արդի պատկերացումներով Լարամյան ծալքավորությունը կատարվել է մի քանի փուլերով, ընդ որում տարբեր տեղերում՝ տարբեր ժամանակ։ Հայաստանի տարածքում Լարամյան ծալքավորությունը արտահայտվել է կավճի ժամանակաշրջանի վերջում տեղի ունեցած ռեգրեսիայով։
Կատեգորիա:Տեկտոնիկա
Պոդլեսնի Վեսելեց
Պոդլեսնի Վեսելեց (Підлісний Веселець), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Գորոդոկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոդլեսնի Վեսելեց գյուղում բնակվում էր 75 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,288 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 260,42 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Գորոդոկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Չատկալի լեռնաշղթա
Կազմված է թերթաքարերից, կրաքարերից, գրանիտներից։ Հյուսիսային լանջերը կարճ են, զառիվեր, հարավ՝ առավել զառիկող՝ ծածկված ընկուզենու, տյանշանյան եղևնու, սոճու մացառուտներով, ավելի վեր՝ մարգագետիններով։
Կատեգորիա:Լեռնաշղթաներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ուզբեկստանի լեռնաշղթաներ Կատեգորիա:Ղրղզստանի լեռնաշղթաներ Կատեգորիա:Տյան Շան
Չիտանովա
Չիտանովան մի ժամանակ եղել է կաթոլիկ եկեղեցու թեմական առաջնորդ եպիսկոպոսի նստավայր ։
Բնակչությունը՝ 10.430 մարդ (2014 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը՝ 171 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 61 կմ² տարածք։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0966, փոստային ինդեքս՝ 89022։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Պատմություն
Չիտանովան Cittanova (իտալերենից թարգմանած՝ Cittanova նշանակում է «Նոր քաղաք») հիմնադրվել է 1618 թվականին՝ դրանից երկու տարի առաջ տեղի ունեցած ավերիչ երկրաշարժից հետո, և սկզբնապես անվանվել է Nuovo Casale di Curtuladi (Կուրտուլադիի նոր գյուղակ), հետագայում Casalnuovo-ն աճելով՝ ստացել է քաղաքի կարգավիճակ և վերանվանվել Cittanova: Քաղաքն ամբողջովին ավերվել է Մեսսինան ու շրջական պատուհասած 1783 թվականի երկրաշարժի հետևանքով ։
Կլիմա
Չիտանովային բնորոշ է միջերկրածովյան խոնավ կլիման, որը հիանալի պայմաններ է ստեղծում բերրի հողերով հայտնի այս վայրերում գյուղատնտեսության զարգացման համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:1618 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աստերոիդների ցանկ (166001-166100)
Աստերոիդների ցանկ (165901-166000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (166101-166200)
|}
Նվենի ծիածանագույն
Նվենի (էվկալիպտ) ծիածանագույն, նվենիների տեսակ է։
Տարածք
Նվենիների միակ տեսակն է, որ վայրի վիճակում տարածված է միայն հյուսիսային կիսագնդում ։ Հիմնականում տարածված են Նոր Բրիտանիայի, Նոր Գվինեաի, Սերամի, Սուլավեսիի, Մինդանաոյի և մոտակա այլ փոքրիկ կղզիներում։
Հանդիպում է խոնավ կղզիներում, ծովից 1800 մետր բարձրության վրա ։
Նկարագիր
Ծիածանագույն Նվենին հասնում է 75 մետր բարձրության, բնի հաստությունը՝ 2.4 մետրի ։
Մյուս նվենիներից տարբերվում է բնի բազմագույն կեղևով։ Սկզբում կեղևն ունենում է վառ կանաչ գույն։ Հետագայում հասունանալով ձեռք է բերում կապույտ, մանուշակագույն, նարնջագույն և մուգ կարմրագույն երանգներ։ Հասուն ծառերի մոտ կեղևն ամբողջությամբ ծիածանագույն է, որտեղից էլ առաջացել է նրա անվանումը ։ Ընդ որում կեղևի գունավորումը մշտապես փոփոխվում է ։
Կիրառում
Նրա արտասովոր տեսքի պատճառով, որպես դեկորատիվ բույս, լայն տարածում ունի արևադարձային և հաճախ նաև մերձարևադարձային գոտում։
Կրեմենեց (գյուղ, Ռոժիշչեի շրջան)
Կրեմենեց (Кременець), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանում։
Խանջուլիս
Խանջուլիս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Աղբակի գավառում ։ Գտնվում էր Ադամակերտ քաղաքից մոտ 12 կմ հարավ-արևելք, Մեծ Զաբ գետի ձախակողմյան վտակներից մեկի ափին։
Կրեմենեց (գյուղ, Ռոժիշչեի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Խանջուլիս
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 16 տուն քուրդ բնակիչ։
Տնտեսություն
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Բոնեմերզե
Բոնեմերզե (Bonemerse), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Կրեմոնա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1104 մարդ, խտությունը կազմում է 221 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 5 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ - 26040, հեռախոսային կոդ - 00372։
Քաղաքում հատկապես նշվում է Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի ծնունդը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու շքանշաններ
Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ եկեղեցու շքանշաններ, շքանշաններ, որոնք սահմանել է Հայ առաքելական եկեղեցին։
Հայ առաքելական եկեղեցին սահմանել է պատվո բարձրագույն «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» և պատվո բարձր «Սուրբ Սահակ-Սուրբ Մեսրոպ» ու «Սուրբ Ներսես Շնորհալի» շքանշանները։
Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ շքանշան
«Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» պատվո բարձրագույն շքանշանը հաստատվել է 1919 թվականին՝ Գևորգ Ե Սուրենյանց Ամենայն հայոց կաթողիկոսի օրհնությամբ։ Շնորհվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսի սրբատառ կոնդակով՝ հանուն Հայաստանյայց առաքելական Սուրբ եկեղեցու և Մայր աթոռՍուրբ էջմիածնի՝ ի նշանավորումն մեծ բարերարությունների, որոնք մատուցվում են Հայոց եկեղեցուն, հայ ժողովրդին և Հայաստան աշխարհին։
Շքանշանը պատրաստվում է ոսկուց և զարդարվում փոքրիկ ադամանդներով (50 x 40 մմ)։ Աջ և ձախ կողմերից երիզված է դափնու և կաղնու ճյուղերով, որոնց մեջ՝ վերին հատվածում, Ամենայն հայոց կաթողիկոսի խորհրդանշանն է՝ խույրով, խաչ-գավազանով, հովվական (եպիսկոպոսական) գավազանով, կոնքեռով և եմիփորոնով (ծայրերին գրվում են ժամանակի հայրապետի անվան սկզբնատառերը՝ «Գ» և «Բ», (Գարեգին Բ)։ Իսկ ներքին հատվածի կենտրոնական մասում Սուրբ էջմիածնի Մայր տաճարն է՝ Արարատ լեռան համապատկերին՝ «Սուրբ էջմիածին» մակագրությամբ։
Սուրբ Սահակ-Սուրբ Մեսրոպ շքանշան
«Սուրբ Սահակ-Սուրբ Մեսրոպ» պատվո բարձր շքանշանը հաստատվել է 1978 թվականին՝ Վազգեն Ա Պալճյան Ամենայն հայոց կաթողիկոսի օրհնությամբ։ Շնորհվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսի սրբատառ կոնդակով՝ հանուն Հայաստանյայց առաքելական Սուրբ եկեղեցու և Մայր աթոռ Սուրբ Էջմիածնի՝ գիտության, կրթության, գրականության, մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներում մատուցված նշանակալի ծառայությունների համար։
Շքանշանը (50 x 42 մմ) պատրաստվում է արծաթից և ոսկեջրվում։ Բոլորաձև զարդագոտին ավարտվում է մի երիզով, որի վրա գրված է «Սուրբ Սահակ-Սուրբ Մեսրոպ»։ Շքանշանի աջ և ձախ կողմերում դիմահայաց կանգնած են Սուրբ Սահակ Պարթև հայոց կաթողիկոսը և Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցը՝ 2 ձեռքերով բռնած Սուրբ Գիրքը, որի բացված էջերին պատկերված են հայկական այբուբենի «Այբ» և «Բեն» տառերը։ Ներքին հատվածի կենտրոնական մասում Սուրբ Էջմիածնի Մայր տաճարն է՝ Արարատ լեռան համապատկերին։
Սուրբ Ներսես Շնորհալի շքանշան
«Սուրբ Ներսես Շնորհալի» պատվո բարձր շքանշանը հաստատվել է 1978 թվականին՝ Վազգեն Ա Պալճյան Ամենայն հայոց կաթողիկոսի օրհնությամբ։ Շնորհվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսի սրբատառ կոնդակով՝ հանուն Հայաստանյայց առաքելական Սուրբ եկեղեցու և Մայր աթոռ Սուրբ Էջմիածնի՝ գնահատումն բազմամյա բեղմնավոր աշխատանքի, որ կատարվում է Մայր աթոռ Սուրբ էջմիածնի, նվիրապետական աթոռների, ՀՀ-ում և Սփյուռքում գործող Հայաստանյայց եկեղեցիների և եկեղեցական կազմակերպությունների պայծառացման համար։
Շքանշանը (50 x 40 մմ) պատրաստվում է արծաթից և ոսկեջրվում է։ Կենտրոնում Սուրբ Էջմիածնի Մայր տաճարն է՝ Արարատ լեռան համապատկերին։ Աջ և ձախ կողմերից երիզված է ոլորված բուսազարդ գոտիով, որի վերին մասում աղավնակերպ և լուսաճառագայթարձակ Սուրբ Հոգին է, իսկ ներքևում՝ գլուխները հետ շրջած 2 արծիվ։ Զարդագոտին ավարտվում է ժապավենով, որի վրա գրված է՝ «Սուրբ Ներսես Շնորհալի»։
Կատեգորիա:Շքանշաններ Կատեգորիա:Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսներ Կատեգորիա:Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի անվան շքանշանակիրներ
Աստղիկ Սիմոնյան
Աստղիկ Սիմոնյան, հայ դրամատուրգ։
Կենսագրություն
Աստղիկ Սիմոնյանը ծնվել է 1973 թվականի դեկտեմբերի 21-ին, Երևան քաղաքում ։ Կրթւթյուն է ստացել Երևանի Ակսել Բակունցի անվան մանկավարժական քոլեջում, որից հետո ուսումը շարունակել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի գրական բաժնում։ Կրթություն է ստացել նաև Մոսկվայի Կինեմատոգրաֆիայի պետական ինստիտուտի կինոդրամատուրգիայի բաժնում ։ Երևանի Համազգային թատրոնում աշխատել է որպես գրական մասի վարիչ։ Դասավանդել սցենարի վարպետություն Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում։
Աստղիկ Սիմոնյանի աշխատությունները տպագրվել են հայաստանյան գրական հանդեսներում, թարգմանվել ռուսերեն, անգլերեն, պարսկերեն։ Նրա «Մեկ թագավորի թատրոն» գիրքը լույս է տեսել 2002 թվականին։ 2010 թվականին հրատարակվել է «Կաղանդ պապ կամ վերադարձ Ռիգելից» հեքիաթը, որը վերահրատարակվել է որից 2013 թվականին։ Հեքիաթը թարգմանվել է ռուսերեն, ֆրանսերեն և անգլերեն։
Աստղիկ Սիմոնյանի «44 աստիճանի վրա» պիեսը բեմադրվել է Երևանի Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնում ։ Նույն թատրոնի խաղացանկում բեմադրվել է նաև նրա «Սպիտակաձյունիկն ու յոթ թզուկները» մանկական ներկայացումը։
Աստղիկ Սիմոնյանը աշխատել է նաև հեռուստաընկերություններում։ Նրա սցենարների շարքինն են պատկանում «Եղբայրներ», «Խաչվող հետքեր», «Քարտ բլանշ» հեռուստասերիալները։ «Այդ ես չեմ» հեղինակային ֆիլմի սցենարական աշխատանքներին ունեցել է իր մասնակցությունը։
Երևան քաղաքում տեղի ունեցող «Սոսե» միջազգային կինոփառատոնի կողմից «Սպասում» կարճամետրաժ ֆիլմի համար Աստղիկ Սիմոնյանը արժանացել է «Լավագույն սցենար» մրցանակին, նրա «Կարոտ» կարճամետրաժ ֆիլմը «Ես եմ» փառատոնում շահել է «Գրան Պրի» մրցանակ։ 2002 թվականից Հայաստանի գրողների միության անդամ է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ
Բենջամին Շիրս
Բենջամին Հենրի Շիրս (Benjamin Henry Sheares, ), սինգապուրցի պետական գործիչ, բժիշկ, մանկավարժ, պրոֆեսոր, բժշկության դոկտոր։ Սինգապուրի երկրորդ նախագահ (1971-1981) ։ Սինգապուրի ազգային համալսարանի առաջին ռեկտոր։ Նրա անունով են կոչվում և՛ Բենջամին Շիրսի կամուրջը, և՛ Սինգապուրի Ազգային համալսարանի Շիրս սրահը ։
Կենսագրություն
Բենջամին Շիրսը ծնվել է եվրասիական խառը ընտանիքում։ Նրա հայրը՝ Էդվին Հ. Շիրսը, Հնդկաստանում մեծացած անգլիացի էր, աշխատել է որպես հասարակական աշխատանքների բաժնի տեխնիկական ղեկավար։ Սինգապուրում ծնված մայրը՝ Լիլիան Գոմեսը, չինա-սինգապուրա-իսպանական ծագում ուներ։ Կրթություն է ստացել Սուրբ Անդրեաս Առաքյալի Raffles Institution հեղինակավոր դպրոցում։ 1922 թվականին տեղափոխվել է սովորելու Ռաֆայելի անվան ինստիտուտում, որը միակ դպրոցն է եղել՝ հագեցած գիտական լաբորատորիաներով, ինչը համարվել է կատարյալ վայր՝ բժիշկ դառնալու իր հավակնությունները իրականացնելու համար։ 1929 թվականին ավարտել է Սինգապուրի Թագավոր Էդուարդ VII անվան բժշկական քոլեջը (այժմ՝ Սինգապուրի ազգային համալսարան)։ Այնուհետև աշխատել է որպես մանկաբարձ-գինեկոլոգ ։
1940 թվականին շահել է Մեծ Բրիտանիայում երկամյա հետդիպլոմային ուսուցման թագավորական կրթաթոշակ։ Նրան շնորհված Թագավորական կրթաթոշակը հնարավորություն է տվել Մեծ Բրիտանիայում անցնել ասպիրանտուրայի երկամյա նախապատրաստական դասընթաց։ Սակայն ուսմանը խանգարել է սկսված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։ 1942-1945 թվականներին Սինգապուրի ճապոնական օկուպացիայի ժամանակ Շիրսը ղեկավարել է կղզու կանանց և մանկական ամենամեծ հիվանդանոցը։ Այդ ժամանակահատվածում առաջին անգամ ներդրվել է ստորին կեսարյան հատումը, որը հղիների մոտ հանգեցնում է ավելի ցածր մահացության և հիվանդացության, քան վերին կեսարյան հատումը։ Պատերազմի ավարտից հետո դարձել է առաջին սինգապուրցի բժիշկը, որը նշանակվել է մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի պրոֆեսոր Թագավոր Էդվարդ VII անվան բժշկական քոլեջում։ Որակավորման բարձրացման նպատակով 1947 թվականին ընդունվել է Մեծ Բրիտանիայի թագավորական բժշկական բարձրագույն հետբուհական կրթության դպրոց։ Ասպիրանտուրան ավարտել է Լոնդոնում և 1948 թվականի հունվարին դարձել Սինգապուրից առաջին մանկաբարձը, ով ընտրվել է Անգլիայի մանկաբարձների և գինեկոլոգների թագավորական քոլեջի անդամ։ 1948 թվականի մարտին, Էդինբուրգի վիրաբույժների թագավորական քոլեջից ստանալով մասնագետի որակավորում, վերադարձել է Սինգապուր, որտեղ դարձել է մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի պրոֆեսոր։ 1948 թվականի հունիսին նշանակվել է նաև բրիտանական զինվորական հոսպիտալի պատվավոր խորհրդատու։
1950 թվականին Շիրսը դարձել է բժշկագիտության դոկտոր։ Եղել է Սինգապուրի գլխավոր հիվանդանոցի (Singapore General Hospital) տնօրենը, 1950 թվականի հունվարից մինչև 1960 թվականի հունիսը՝ Սինգապուրի Մալայական համալսարանի մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի պրոֆեսոր։ Հետագայում զբաղվել է մասնավոր բժշկական գործունեությամբ։ Նրա նշանակալից ներդրումը բժշկության մեջ եղել է վագինոպլաստիկայի տեխնոլոգիան, որը հետագայում տասնամյակներ շարունակ օգտագործվել է սեռափոխության վիրահատության համար։ Որպես անվանի մանկաբարձ-գինեկոլոգ, եղել է Մանկաբարձների և գինեկոլոգների թագավորական քոլեջի (Մեծ Բրիտանիա) և Ամերիկյան վիրաբույժների կոլեգիայի անդամ։ Դասախոսություններ է կարդացել ԱՄՆ-ում և Մեծ Բրիտանիայում, ինչպես նաև հեղինակել է բազմաթիվ հոդվածներ միջազգային և տեղական ամսագրերում։ Եղել է Մալայզիայի թագավորական ընտանիքների որոշ անդամների անձնական մանկաբարձ-գինեկոլոգ։ Սինգապուրում զբաղվել է ընտանիքի պլանավորման խնդիրներով։ 1970 թվականի սկզբին աշխատանքի է անցել բժշկական մասնագիտացման կոմիտեում։
1971-1981 թվականներին զբաղեցրել է Սինգապուրի նախագահի պաշտոնը՝ ընտրվելով օրենսդիր մարմնի կողմից։ Նախագահի պաշտոնը զբաղեցրել է երեք ժամկետ անընդմեջ, մինչև իր մահը՝ 1981 թվականի մայիսի 12-ը ։ Մահացել է քաղցկեղից։ Թաղված է Կրանջիի ռազմական հուշահամալիրի հարևանությամբ գտնվող պետական գերեզմանատանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սինգապուրի նախագահներ Կատեգորիա:Սինգապուրցի ակադեմիկոսներ Կատեգորիա:Սինգապուրցի բողոքականներ Կատեգորիա:Սինգապուրի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Մանկավարժներ Կատեգորիա:Բաղնիքի շքանշանի Մեծ Խաչի ասպետներ
Սկոտ շրջան (Ինդիանա)
Սկոտ շրջան (Scott County), ԱՄՆ Ինդիանա նահանգի 92 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 492 կմ² է, բնակչությունը՝ 22.960 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Սկոտսբուրգ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1820 թ.։
Կատեգորիա:Ինդիանայի շրջաններ
Նիժնեոսինովսկի (խուտոր, Ֆրոլովսկի շրջան)
Նիժնեոսինովսկի (Нижнеосиновский), խուտոր Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 10 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի խուտորներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի բնակավայրեր
Սենմութ
Սենմութ, Սենենմուտ կամ Սենեմուտ (Sn-n-Mwt «մոր եղբայր», ), Հին Եգիպտոսի ճարտարապետ և Եգիպտոսի նոր թագավորության 18-րդ դինաստիայի պետական գործիչ։ Որոշ փաստեր վկայում են, որ նա կարող է լինել Հաչեփսութ կին-փարավոնի ֆավորիտն ու սիրեկանը։
Կենսագրություն
Սենմուը ծնվել է Հերմոնտիսում՝ ծագումով գյուղացի գավառական դպիր-պաշտոնյա Ռամոսի և նրա կնոջ՝ Հաթնեֆերի (Հաթնեֆրեթ) ոչ հայտնի և աղքատ ընտանիքում։ Նա ունեցել է առնվազն երեք եղբայրներ՝ Ամենեմհաթ, Մինհոտեպ, Փաիրի (նրանցից երկուսը դարձել են քուրմեր, երրորդը՝ հովիվ) և երկու քույրեր՝ Յահոտեպ և Նոֆրեթոր։ Դատելով այն փաստից, որ Սենմութը ամեն տեղ պատկերվել է կա՛մ մենակ, կա՛մ ծնողների հետ, նա եղել է ամուրի իր ողջ կյանքի ընթացքում ։
Սենմութի մասին շատ ավելին է հայտնի, քան ցանկացած այլ՝ թագավորական ընտանիքին չպատկանող հին եգիպտացու մասին։ Դա հիմնականում պայմանավորված էր նրա քանդված գերեզմանով և Սենմութի ծնողների համատեղ թաղման վայրով, որի կառուցման աշխատանքներն իրականացվել են ճարտարապետի կողմից։
Սենմութը պաշտոնական փաստաթղթերում հայտնվել է որպես «Աստծո ամուսնու [Հաչեփսութի] ծառա» և «Արքայական դստեր [Նեֆրուրա] ծառա»։ Որոշ հետազոտողներ բնակչության ցածր խավերից համարվող Սենմութի վերելքը վերագրել են պետական ​​ապարատի առանցքային պաշտոններին Թութմոս I- ի օրոք, բայց ավելի հավանական է, որ Սենմութի վերելքը տեղի է ունեցել Հաչեփսութի ամուսնու՝ Թութմոս II- ի օրոք (մ.թ.ա. 1492-1479), Նուբիայում, որի արշավներին, ըստ ամենայնի, մասնակցել է Սենմութը։ Հաչեփսութի թագավոր հաստատվելուց հետո անչափահաս Թութմոս III- ի օրոք 1479 թվականից Սենմութի դիրքը միայն աճել է, և շուտով նրան շնորհվել է բազմաթիվ կոչումներ։ Եգիպտոսի փարավոնի կողմից Հաչեփսութի թագադրումից հետո Սենմութը նշանակվել է Վերին Եգիպտոսի «չաթի» (chati - համարժեք է միջնադարյան վեզիրին)։
Հայտնի են նրա 10 արձաննեը, որոնցից 6-ը արքայադուստր Նեֆրուրայի հետ։ Ուղեկցող գրառման մեջ գրված է.
Այնուամենայնիվ, Հաչեփսութը դժբախտություն է ունեցել. նրա դուստրը՝ Նեֆրուրան, մահացել է իր թագավորության 15-րդ կամ 16-րդ տարում։ Եվ 2 տարի անց Սենմութի մասին հիշատակումներն անհետացել են։
Ճարտարապետություն
Սենմութը Հաչեփսութի շրջանի ամենահայտնի կառույցների ճարտարապետն է եղել։ Նա է ղեկավարել Կառնակի տաճարի մուտքի մոտ այդ ժամանակ ամենաբարձր երկվորյակ կոթողների հատումը, տեղափոխումը և տեղադրումը։
Սենմութի ամենահայտնի ստեղծագործությունը Դեյր էլ-Բահարիում Թեբե քաղաքից արևմուտք գտնվող հուղարկավորության տաճարն է, որը հին ժամանակներում կոչվել է Ջեսեր Ջեսերու՝ «Սուրբ Սրբոց» և կառուցվել է 9 տարիների ընթացքում՝ թագուհու թագավորության 7-րդ դարից (ենթադրաբար, մ.թ.ա. 1482) 16-րդ դար (մ.թ.ա. 1473 թվական) տարիներին։ Չնայած տաճարը մեծ մասամբ կրկնել է հարևանությամբ գտնվող Եգիպոսի Միջին թագավորության փարավոն Մենտուհոտեպ Երկրորդի տաճարին, սակայն նրա հոյակապ սյունաշարը զարմացնում է նույնիսկ այսօր։ Ժամանակին այս տաճարը շատ առումներով եզակիներից է եղել՝ ցույց տալով ճարտարապետական ​​համալիրի անթերի ներդաշնակությունը Աթենքում Պարթենոնի կառուցումից 1000 տարի առաջ։
Ջեսեր Ջեսերուն բաղկացած է երեք խոշոր պատշգամբներից, որոնք զարդարված էին ձյունաճերմակ կրաքարից պատրաստված սյուներով։ Պատշգամբները կենտրոնում բաժանվել են թեքամուտքերով, որոնք տանում էին դեպի վեր՝ տաճարի սրբավայր։ Տաճարի պատշգամբները զարդարված են եղել թագուհու բազում վառ գրված օսիրիսական քառանկյուն հարթ որմնասյուններով, նրա ծնկաչոք ահռելի արձաններով և սֆինքսներով, որոնցից շատերը պահվում են Կահիրեի եգիպտական թանգարանի հավաքածուների և Նյու Յորքի Մետրոպոլիտենի թանգարանում: Պատշգամբներից առաջինին տանող երկար, բազմագույն ավազաքարից պատրաստված թագուհու սֆինքսներով ալլեայի շուրջը տնկված են եղել Պունտ երկրից բերված զմռենիներ։ Սֆինքսները ճանապարհի երկու կողմում են եղել՝ մոտավորապես 40 մետր երկարությամբ, որը տաճարի ստորին պատշգամբից տանում էր դեպի անապատի և Նեղոսի ափին ոռոգվող դաշտերի սահմանները, որտեղ հսկայական քանդակազարդ սյուն (պիլոն) էր կանգնեցված։