cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Էռնեստո Սեդիլյո
Քաղաքական կարիերա
Սեդիլյոն սկսեց աշխատել Մեքսիկայի բանկում (Մեքսիկայի կենտրոնական բանկ), որպես Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության անդամ, որտեղ աջակցեց մակրոտնտեսական քաղաքականության յուրացմանը երկրի վիճակի բարելավման համար։ 1987 թվականին նշանակվել է պլանավորման և բյուջեի վերահսկման գծով քարտուղարի տեղակալ բյուջեի և պլանավորման քարտուղարությունում։ 1988-ին 36 տարեկան հասակում, նա գլխավորեց այդ քարտուղարությունը։ Քարտուղարի պաշտոնը զբաղեցնելու ընթացքում Սեդիլյոն սկսեց բարեփոխում իրակացնել գիտության և տեխնոլոգիաների ոլորտում։
1992 թվականին Նախագահ Կառլոս Սալինասի կողմից նշանակվեց կրթության քարտուղար (նախարար)։ Այս պաշտոնում պաշտոնավարման ընթացքում նա պատասխանատու էր Մեքսիկայի պետական դպրոցների դասագրքերի վերանայման համար։ Փոփոխությունները, որոնք ավելի մեղմ դիրք էին գրավում օտարերկրյա ներդրումների և Porfiriato-ի վերաբերյալ, ի թիվս այլ թեմաների, խիստ վիճահարույց էին, և դասագրքերը հանվեցին ։ Մեկ տարի անց նա հրաժարական տվեց Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության նախագահի թեկնածու Լուիս Դոնալդո Կոլոսիոյի համար ընտրությունների քարոզարշավն ղեկավարելու համար։
1994 թվականի նախագահական ընտրարշավ
1994 թվականին՝ Կոլոսիոյի սպանությունից հետո, Սեդիլյոն դարձավ Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության այն քիչ անդամներից մեկը, որը մեքսիկական օրենսդրությամբ նախատեսված կարգով իրավունք ուներ զբաղեցնել Կոլոսիոյի տեղը, քանի որ նա որոշ ժամանակ պետական պաշտոներ չէր զբաղեցնում։
Ընդդիմությունը Կոլոսիոյի սպանության մեջ մեղադրում էր Սալինասին։ Չնայած Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության նախագահի թեկնածուները միշտ ընտրվում էին ներկայիս նախագահի կողմից, և այդ իսկ պատճառով Կոլոսիոն ի սկզբանե եղել է Սալինասի թեկնածուն, նրանց քաղաքական հարաբերությունների վրա ազդել է քարոզարշավի ընթացքում հայտնի ելույթը, որտեղ Կոլոսիոն ասում էր, որ Մեքսիկան շատ խնդիրներ ունի։ Հատկանշական է նաև, որ սպանությունը տեղի է ունեցել այն բանից հետո, երբ Կոլոսիոն այցելել է Չիապասում գտնվող «Զապատիստա» շարժման անդամներին և խոստացել է երկխոսություն սկսել, ինչին Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցությունը դեմ էր։
Կոլոսիոյի սպանությունից հետո այս ելույթը դիտվում էր որպես Նախագահի հետ նրա հարաբերությունների խզման հիմնական պատճառ։ Սեդիլյոյի ընտրությունը մեկնաբանվում էր որպես Սալինասի` չվերընտրվելու և իրական իշխանությունը պահպանելու մեքսիկական ուժեղ քաղաքական ավանդույթը շրջանցելու միջոց, քանի որ Սեդիլյոն իրականում ոչ թե քաղաքական գործիչ էր, այլ տնտեսագետ (ինչպես և Սալինասը), որի մոտ ակնհայտորեն բացակայում էր նախագահի քաղաքական տաղանդը և ազդեցությունը։ Պարզ չէ, թե արդյոք Սալինասը փորձել էր վերահսկել Կոլոսիոյին, որին այդ ժամանակ համարում էին շատ ավելի լավ թեկնածու, թե դա ամենևին այդպես չէ։
Սեդիլյոն իր թեկանածությունը քվեարկության դրեց՝ ձեռնոց նետելով «Ազգային գործողություն» կուսակցության կողմից առաջադրված Դիեգո Ֆերնանդես դե Կեվալոսին և «Ժողովրդավարական հեղափոխություն» կուսակցության կողմից առաջադրված Կուաուտեմոկ Կարդենասին։ Նա հավաքեց ժողովրդական քվեների 48,69%-ը և դարձավ վերջին նախագահը, որը առանձնացրեց XX դարի ընթացքում Մեքսիկոյում 70-ամյա Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության դինաստիան։
Նախագահություն (1994–2000)
1994 թվականի դեկտեմբերի 1-ին 43 տարեկան հասակում Սեդիլյոն Սան Լազարոյի Օրենսդիր պալատում ստանձնեց նախագահի պաշտոնը՝ երդում տալով Մեքսիկայի Կոնգրեսի առաջ, որը վարում էր փոխնախագահ Կառլոտա Վարգաս Գարզան։ Ընտրություններում Սեդիլյոյի հաղթանակը համարվում էր արդար, բայց նա զբաղեցրեց իր պաշտոնը, որպես պատահական թեկնածու առանց սեփական քաղաքական հիմքի և փորձի։ Իր նախագահության սկզբից նա զբաղեցրեց անհամոզիչ և տատանողական քաղաքական դիրքեր, և խոսակցություններ կային, որ նա կամ հրաժարական կտա, կամ էլ նրա դեմ պետական հեղաշրջում կձեռնարկվի, ինչը ֆինանսական շուկաներում իրարանցում է առաջացրել ։
Նախարարական կաբինետ
Սեդիլյոյի կաբինետում պետք է լինեն այնպիսի անդամներ, որոնք կարող էին զբաղվել ճգնաժամերով։ Նրա նախագահության ընթացքում նա ուներ ներքին գործերի չորս նախարար՝ Էստեբան Մոքտեզուման, որը զբաղվում էր Զապատիստաներով, Էմիլիո Չուայֆֆետը, որը հրաժարական տվեց Ակտեալի կոտորածից հետո, Ֆրանցիսկո Լաբաստիդան և Դիոդորո Կառասկո Ալտամիրանոն, որը պայքարում էր Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարանում հայտարարված գործադուլի դեմ։
1994 թվականի դեկտեմբերի ֆինանսական ճգնաժամ
Պաշտոն ստանձնելուց մի քանի օր անց երկրում սկսվեց Մեքսիկայի պատմության մեջ ամենամեծ տնտեսական ճգնաժամը։ Չնայած նրան, որ ճգնաժամի մեջ հիմնականում մեղավոր էր նախագահ Սալինասը, նա պնդում էր, որ նախագահ Սեդիլյոն սխալ է թույլ տվել՝ փոխելով իր վարչակազմի վարած տնտեսական քաղաքականությունը։ Սեդիլյոն պեսոն արժեզրկեց 15%-ով, ինչը հանգեցրեց ֆինանսական համակարգի մոտալուտ անկմանը ։ Ճգնաժամն ավարտվեց Սեդիլյոյի ղեկավարած մի շարք բարեփոխումներից և գործողություններից հետո։ ԱՄՆ-ի նախագահ Բիլ Քլինթոնը Մեքսիկային տրամադրեց 20 միլիարդ ԱՄՆ դոլարի վարկ, որն օգնեց Սեդիլյոյի նախաձեռնություններից մեկի՝ բանկային համակարգի փրկելու գործում ։
Սալինասի հետ բարեկամության խզում
Սեդիլյոն եղել է նախագահի պատահական թեկնածու, որը Կոլոսիոյի սպանության հետ կապված հայտնի էր։ Սեդիլյոյի և Սալինասի միջև ընդհարումը սկսվեց Սեդիլյոյի նախագահության վաղ շրջանում ։ Ինչպես Դե լա Մադրիդը և Սալինասը, Սեդիլյոն նույնպես երբեք չէր ընտրվել իր պաշտոնում և անփորձ էր քաղաքականության մեջ։ Նրա ելույթը որպես թեկնածու ձանձրալի էր, բայց Չիապասում բռնությունների պայթյունը և Կոլոսիոյի սպանությունից հետո առաջացած ցնցումը ընտրողներին ստիպեցին 1994 թվականի ընտրություններում աջակցել Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության թեկնածուին։ Պաշտոնավարման ընթացքում Սեդիլյոն ընկալվում էր, որպես Սալինասի մարիոնետային նախագահ, որը հետևում էր Պլուտարկո Էլյաս Կալեսի օրինակին` 1928-ին ընտրված նախագահ Ալվարո Օբրեգոնի սպանությունից հետո։ Սեփական իշխանությունը ամրապնդելու համար Սեդիլյոն ստիպված էր հաստատել իր անկախությունը Սալինասից։ 1995 թ-ի փետրվարի 28-ին Սեդիլյոն հրամայեց ձերբակալել նախկին նախագահի ավագ եղբորը Ռաուլ Սալինասին 1994թ-ի սեպտեմբերին Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության գլխավոր քարտուղար Խոսե Ֆրանցիսկո Ռուիզ Մասիեի սպանության համար, որը նշանավորվեց, որպես բարեկամության խզում Սեդիլյոյի և Սալինասի միջև ։
Զապատիստայի ճգնաժամ
Զապատիստայի ապստամբության սկսման և երկու քաղաքական սպանությունների արդյունքում Մեքսիկան՝ սկսած 1994 թվականի հունվարից՝ գտնվում էր իրարանցման մեջ։ Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության նախագահի թեկնածու Կոլոսիոն սպանվեց 1994թ-ի մարտին, և նրա նախընտրական շտաբի ղեկավար Էռնեստո Սեդիլյոն նրան փոխարինեց մի քանի օր անց։ Մյուս ուշադրության կենտրոնում գտնվող սպանությունը, որը կատարվել էր Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության գլխավոր քարտուղար, նախագահ Կառլոս Սալինաս դե Գորտերի փեսա՝ Խոսե Ֆրանցիսկո Ռուիզ Մասիեի կողմից, 1994թ-ի սեպտեմբերին քողազերծեց Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության ներսում առկա քաղաքական մրցակցությունը։ Այդ քաղաքական հանցագործությունների քննություններին հավաստիություն հաղորդելու և «առողջ հեռավորություն» ապահովելու համար նախագահ Սեդիլյոն՝ ԻՀԿ ընդդիմադիր քաղաքական կուսակցության անդամ Անտոնիո Լոսանո Գրացիային նշանակեց որպես Մեքսիկայի գլխավոր դատախազ։ Սեդիլյոն ժառանգեց Չիապասում բռնկված ապստամբությունը, բայց նրա կառավարչությունը պետք է հաղթահարեր այդ դժվարությունը։
1995 թվականի հունվարի 5-ին ՆԳՆ նախարար Էստեբան Մոկտեսուման գաղտնի հանդիպում սկսեց Մարկոսի հետ, որը ստացել է Չիապասում «Քայլեր դեպի խաղաղություն» անվանումը։ Բանակցությունները, կարծես, խոստումնալից էին պայմանավորվածության համար, բայց Սեդիլյոն հրաժարվեց՝ ակնհայտորեն այն պատճառով, որ զինված ուժերը համաձայն չէր կառավարության ակնհայտ «Զապատիստաների վերահսկողությունը Չիապասի տարածքի մեծ մասի վրա ընդունելու» որոշման հետ  ։ 1995 թվականի փետրվարին Մեքսիկայի կառավարությունը դիմակավորված ենթամանդանդանտ Մարկոսին ճանաչեց որպես Ռաֆայել Սեբաստիան Գիլյեն, որը նախկին պրոֆեսոր էր Մեխիկոյի Ավտոնոմ Մետրոպոլիտան Համալսարանումում (Universidad Autónoma Metropolitana): Մարկոսին փոխաբերաբար բացահայտելը և նրան որպես ահաբեկիչ դարձաձ ոչ բնիկ քաղաքային մտավորական ճանաչելը՝ Զապատիստաներին հանրության առաջ բացահայտելու և դելեգիտիմացնելու կառավարության փորձն էր։ Բանակը պատրաստ էր դուրս գալ Զապատիստայի հենարանների դեմ և բռնել Մարկոսին ։ Կառավարությունը որոշեց վերսկսել բանակցությունները Զապատիստայի հետ։ 1995 թվականի մարտի 10-ին Նախագահ Սեդիլյոն և ՆԳՆ քարտուղար Մոկտեզուման Նախագահի հրամանագիր ստորագրեցին Երկխոսության, հաշտեցման և արժանապատիվ խաղաղ փոխհարաբերությունների հաստատման մասին» Չիապասի օրենքի համաձայն, որը քննարկվեց և հաստատվեց Մեքսիկայի կոնգրեսի կողմից ։ 1995 թվականի ապրիլին կառավարությունը և Զապատիստաները գաղտնի բանակցություններ սկսեցին՝ հակամարտությանը վերջ տալու համար :1996 թվականի փետրվարին կառավարությունը և Զապատիստաները ստորագրեցին Սան-Անդրեսյան պայմանագրերը ։ 1996 թվականի մայիսին ահաբեկչության համար բանտարկված Զապատիստաները ազատ են արձակվել ։ 1997 թվականի դեկտեմբերին բնիկ գյուղացիները սպանվեցին Ակտեալի կոտորած կոչվող դեպքի արդյունքում ։ Կոտորած վերապրածները դատի են տվել Սեդիլյոյին, սակայն ԱՄՆ Գերագույն դատարանը մերժեց հայտը՝ ելնելով նրա անձեռնմխելիությունից ։
Եկեղեցի-պետություն հարաբերություններ
Սալինասը Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու աջակցությունն էր ստացել 1988 թվականի ընտրություններին և իրականացրել էր մի շարք այնպիսի սահմանադրական փոփոխություններ, որոնք էապես փոխել էին եկեղեցի-պետություն փոխհարաբերությունները։ Այնուամենայնիվ, 1995 թվականի փետրվարի 11-ին Սեդիլյոն ճգնաժամ առաջացրեց Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցու համար՝ փչացնելով Մեքսիկոյի և Սբ.Աթոռի վերջերս վերականգնվող դիվանագիտական հարաբերությունները ։ Հարաբերություններն արդեն խզվել էին 1993 թվականի մայիսի 24-ին Գվադալախարայի կարդինալ Խուան Խեսուս Պոսադաս Օկամպոյի քաղաքական սպանության և Մեքսիկայի գլխավոր դատախազի կողմից սպանությունը բացահայտելու հարցում կառավարության առաջընթացի բացակայության պատճառով։
Գլխավոր դատախազությունը (PGR) ճնշում է գործադրել Չիապասի եպիսկոպոս Սամուել Ռուիզ Գարսիայի վրա այն բանի համար, թե իբրև նա թաքցրել է Զապատիստաների պարտիզանական գործունեությունը ։ Ռուիզի ներգրավվածությունը ռազմավարական և կարևոր գործիք էր EZLN-ի ապստամբությունից հետո խաղաղություն պահպանելու համար  ։
Պայքար աղքատության դեմ
Սեդիլյոյի նախագահական նշանաբանն էր՝ Bienestar para tu familia («Բարօրություն ձեր ընտանիքի համար»)։ Նա ստեղծեց աղքատության դեմ պայքարի Progresa ծրագիրը, որը սուբսիդավորում էր Մեքսիկայի ամենաաղքատ ընտանիքները այն պայմանով, որ նրանց երեխաները գնան դպրոց։ Այդ ծրագրին փոխարինեց Սալինասի վարչակազմի Ազգային համերաշխության ծրագիրը (PRONASOL), որը համարվեց չափազանց քաղաքականացված ։ Այն հետագայում Նախագահ Վիսենտե Ֆոքսի կողմից վերանվանվեց Oportunidades (Հնարավորություններ)։ CONASUPO-ի կիսապետական կազմակերպությունը, որը նախատեսված էր աղքատներին սնունդ տրամադրելու և սննդի անվտանգությունն ապահովելու համար, 1999 թվականին դուրս եկավ կիրառությունից, որի արդյունքում բարձրացան սննդի գները ։
ՆԱՎՏԱ և այլ տնտեսական միջոցառումներ
Կառլոս Սալինասը բանակցություններ էր վարել Մեքսիկայի ՆԱՎՏԱ-ում տեղի մասին, որն ուժի մեջ է մտել 1994թ-ի հունվարից, ուստի Սեդիլյոն առաջին նախագահն էր, որը վերահսկում էր դա իր նախագահության ընթացքում։ 1994թ-ի դեկտեմբերին Մեքսիկայի տնտեսությունը տուժեց պեսոյի ճգնաժամի հետևանքով, երբ արժույթը 15%-ով արժեզրկվեց, իսկ ԱՄՆ-ն միջամտեց՝ տնտեսությանը բազմամիլիարդ դոլար վարկով աջակցելով, այսպիսով ՆԱՎՏԱ-ն Սեդիլյոյի կառավարման օրոք ունեցավ շատ դժվար սկիզբ։ Մեքսիկայի ՀՆԱ-ն կազմել է -7%, և հույսեր կային, որ ՆԱՎՏԱ-ն կբարձրացնի այդ թշվառ արտադրողականության ցուցանիշը ։
ՆԱՎՏԱ-ի իրագործմանը նախապատրաստվելիս Սալինասը սեփականաշնորհել էր հարյուրավոր ընկերություններ։ Սեդիլյոյի կառավարման ընթացքում նա սեփականաշնորհեց պետական երկաթուղային ընկերությունը, Մեքսիկայի ազգային երկաթուղիները (Ferrocarriles Nacionales de México): 1997 թվականին դա հանգեցրեց ուղևորափոխադրումների դադարեցմանը։
Միջազգային հարաբերություններ
Սեդիլյոն ձգտում էր նոր կապեր ստեղծել արտերկրում, այդ թվում՝ Չինաստանի հետ ։ Նա Աֆրիկային հանդես եկավ հռետորական ժեստով, որը ոչ մի դեր չխաղաց ։
2000 թվականի ընտրություններ
2000 թվականի հուլիսի 2-ին կայացած նախագահական ընտրությունները մի քանի պատճառներով Մեքսիկայի պատմության մեջ ջրբաժան էին հանդիսանում։ Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցության նախագահի թեկնածու Ֆրանցիսկո Լաբաստիդան նշանակվել էր ոչ թե գործող նախագահի (ինչպես ԻՀԿ-ի բոլոր նախկին նախագահի թեկնածուները մինչ այդ), այլ կուսակցության դռնբաց ներքին նախագահության կողմից ։ Ընտրական կանոնների փոփոխությունները նշանակում էին, որ կառավարությունը չի վերահսկում քվեարկությունը, ինչպես դա նախկինում եղել է Ներքին Գործերի Նախարարությունում։ Ընտրություններն այժմ Դաշնային ընտրական ինստիտուտի (IFE) իրավասության տակ էին գտնվում, ընդ որում մեքսիկացիները հավատում էին, որ ընտրությունները կլինեն ազատ և արդար ։ IFE-ն իրականացրեց նոր ընթացակարգեր կապված քարոզչության և քվեարկության հետ (ֆինանսավորման կանոններ, գաղտնի քվեարկության երաշխավորություն և ձայների անաչառ հաշվարկ)։ Մեծ կարևորություն ունեյին նաև շուրջ 10,000 մեքսիկացի դիտորդները և ավելի քան 850 արտասահմանյան դիտորդներ, ներառյալ ԱՄՆ նախկին նախագահ Ջիմի Քարթերը։ «Զապատիստա»-ի առաջնորդ ենթամանդանդանտ Մարկոսը հայտարարեց, որ ընտրությունները հանդիսանում են «արժանապատիվ և պատշաճ մարտադաշտ» ։ Ընտրության արդյունքները նույնիսկ ավելի պատմական էին։ 1929թ-ին Սեդիլյոյի կուսակցության հիմնադրումից ի վեր առաջին անգամ հաղթեց ընդդիմադիր թեկնածուն ։ Երբ ընտրությունները փակվեցին Սեդիլյոն ազգային հեռուստատեսությամբ հայտարարեց, որ հաղթել է Վիսենտե Ֆոքսը։
Նախագահությունից հետո
Սեդիլյոն պաշտոնը թողնելուց հետո՝ որպես տնտեսական խորհրդատու բազմաթիվ միջազգային ընկերություններում և կազմակերպություններում զբաղեցրել է շատ պաշտոններ։ Այժմ նա գտնվում է Եյլի համալսարանի ֆակուլտետում, որտեղ դասավանդում է տնտեսագիտություն և ղեկավարում է Եյլի Համալսարանի Գլոբալիզացիայի Ուսումնասիրությունների Կենտրոնը։ 2008թ-ին Եյլի համալսարանում գումարվեց կլիմայի գլոբալ փոփոխություններին նվիրված խորհրդաժողով, որի արդյունքում հրատարակվեց Սեդիլյոյի խմբագրած հատորը ։
Ոչ առևտրային կազմակերպություններ
2009 թվականին Սեդիլյոն գլխավորեց Համաշխարհային բանկի խմբի կառավարման արտաքին ստուգումը ։
2016 թվականին Սեդիլյոն ստորագրեց նամակ, որով կոչ էր արվում դադարեցնել Թմրամիջոցների դեմ պատերազմը, Մերի Ջեյ Բլայջ, Ջեսի Ջեքսոնի և Ջորջ Սորոսի նման մարդկանց հետ միասին ։
Դատավարությունը ԱՄՆ-ում `բնիկ մեքսիկացի հայցվորների կողմից
Ըստ «Economist» շաբաթաթերթի 2012 թվականի հոդվածի, տասը հոգուց կազմված ցոցիլների անանուն մարդկանց մի խումբ, որոնք պնդում էին, որ նրանք Ակտեալի կոտորածից հետո ողջ մնացածներն են, օգտվեցին առիթից, որպեսզի Կոնեկտիկուտ քաղաքի քաղաքացիական դատարանում նախկին նախագահ Սեդիլյոյի դեմ դատական գործ հարուցեն ՝ «պահանջելով մոտ 50 միլիոն դոլար և պարոն Սեդիլյոյին մեղավոր ճանաչելը»։ Այդ կոտորածի զոհերը եղել են բնիկ ժողովուրդների իրավունքները պաշտպանող խմբավորման անդամներ, որոնք հայտնի են Las Abejas անունով; այնուամենայնիվ, այդ կազմակերպության գործող նախագահ Պորֆիրիո Արիասը պնդում է, որ ենթադրյալ զոհերը իրականում «Ակտեալի» բնակիչներ չեն։ Սա հանգեցրեց նրան, որ մեկնաբանները պնդեցին, որ դատավարությունը քաղաքական դրդապատճառ ունի ։
ԱՄՆ Պետական դեպարտամենտը խորհուրդ է տվել նախագահ Սեդիլյոյին տրամադրել անձեռնմխելիություն՝ դատական հետապնդումից խուսափելու համար։ Այս թելադրանքը պարտադիր չէ ԱՄՆ դատական համակարգում, բայց դատավորները «ընդհանուր առմամբ կողմ են Պետական դեպարտամենտին» ։
Հայցվորները, որոնք ներկայանում են Rafferty, Kobert, Tenenholtz, Bounds & Hess-ի կողմից, կարող են բողոքարկել ԱՄՆ շրջանի դատավոր Մայքլ Շիի որոշումը` Սեդիլյոյին տրամադրած անձեռնմխելիությունից զրկելու համար ։
2014 թվականին ԱՄՆ Գերագույն դատարանը մերժեց լսել Սեդիլյոյի դեմ գործը՝ հիմք ընդունելով որպես պետության նախկին ղեկավարի նրա պետական անձեռնմխելիությունը ։
Հասարակական կարծիք և ժառանգություն
Նախկին նախագահներին վերաբերող BGC-Excélsior-ի կողմից 2012 թվականին անցկացված ազգային հարցման ժամանակ հարցվածների 39%-ը կարծում էր, որ Սեդիլյոյի վարչակազմը «շատ լավ» կամ «լավ» է, 27%-ը պատասխանել է, որ այն «միջին» վարչակազմ է, իսկ 31%-ը գտել է, որ այն «շատ վատ» կամ «վատ» վարչակազմ է ։
Մյունխեբերգ
Մյունխեբերգ (Müncheberg), քաղաք Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում է Մերկիշ Օդեռլենդի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 7150 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով) ։ Զբաղեցնում է 151,93 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 64 317։
Քաղաքը ստորաբաժանվում է 7 քաղաքային շրջանների։
1952 թվականին Մյունխեբերգում է ծնվել ԳԴՀ-ի արտաքին գործերի նախարար Մարկուս Մեկելը։
Քառյակ մեդիա
Քառյակ մեդիա, Հայաստանում գործող մեդիա ընկերություն։
«Քառյակ մեդիան» հայկական մեդիաընկերություն է, որը հիմնադրվել է 2019 թվականի փետրվարի 1–ին։ Ընկերության կազմի մեջ են մտնում «Արմնյուզ» հեռուստաընկերությունը, Tert.am լրատվական կայքը և «Արմնյուզ FM» ռադիոն։
«Քառյակ մեդիա» ընկերությունը հիմնադրել են քաղաքական–հասարակական գործիչներ Կարեն Բեքարյանը, Արման Սաղաթելյանը, Սամվել Ֆարմանյանն ու Միհրան Հակոբյանը։ «Քառյակ մեդիա» ընկերության գործադիր տնօրենն է Արամ Անտինյանը։
Առաքելություն
«Քառյակ մեդիա» ընկերության առաքելությունն է երկրում տեղի ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ հավաստի և օբյեկտիվ լրատվություն տրամադրել հանրությանը։
«Քառյակ մեդիան» կարևորում է հանրության շրջանում ունեցած վստահությունն ու հեղինակությունը և հավատարիմ է իր որդեգրած սկզբունքներին՝ ծառայել հանրության շահերին, չվնասել քաղաքացուն, բարձրաձայնել հասարակությանը հուզող տարաբնույթ հարցեր։
ArmNews TV
«Արմնյուզ»–ը (ArmNews TV) հայկական շուրջօրյա լրատվական հեռուստաընկերություն է։ Այն ունի թվային հեռարձակում և հասանելի է Հայաստանում ու Արցախում։ Հեռուստաընկերությունն առկա է տեղական ու միջազգային կաբելային ցանցերում։ ArmNews–ի եթերը շուրջօրյա հեռարձակվում է նաև հեռուստաընկերության` Youtube–ի ալիքով։
ArmNews-ն աշխատում է 24/7 ձևաչափով՝ ամեն ժամ հեռարձակելով թարմ լրատվություն, ինչպես նաև  ուղիղ միացումներ դեպքի վայրից, կարծիքներ, վերլուծություն և հարցազրույցներ։
Պատմություն
2001 թ. հոկտեմբերի 31-ին ՀՀ-ում բացվեց առաջին հայկական լրատվական հեռուստաընկերությունը։ Armnews-ն իր հեռարձակումն սկսել է 39 դեցիմետրային հաճախականությամբ՝ երկար ժամանակ հեռարձակելով Euronews եվրոպական լրատվական հեռուստաալիքի եթերը։
Հեռուստաալիքը, 2011 թ. նորացնելով տեխնիկական բազան, անցկացված լայնածավալ ռեբրենդինգից հետո հիմնականում սկսեց ցուցադրել լրատվական ծրագրեր և սեփական արտադրության նոր հաղորդումներ։
Այդ ժամանակ հեռուստաընկերության լրատվական ծրագրերի տնօրենի պաշտոնն ստանձնեց հեռուստալրագրող Արտակ Ալեքսանյանը։ ArmNews-ի լրատվական թիմը չորս տարվա ընթացքում շուրջօրյա ռեժիմով Հայաստանում դարձավ հեռուստալրատվության լիդեր։
2012 թ. «Արմենիա» և ATV հեռուստաընկերությունների հետ մեկտեղ ArmNews-ը դարձել է PanArmenian Media Group-ի մաս։
2015 թ. փետրվարից հեռուստաընկերությունը ղեկավարել է ռեժիսոր, պրոդյուսեր Հրաչյա Քեշիշյանը։ Այդ շրջանում հեռուստատեսությունը, փոխելով ձևաչափը, լրատվականից դարձավ երիտասարդական լրատվական֊ժամանցային։
2019 թ. փետրվարի 1-ից ArmNews հեռուստաընկերությունն առանձնացել է PanArmenian Media Group-ից և միացել «Քառյակ մեդիա» ընկերությանը՝ դարձյալ վերադառնալով ամբողջապես լրատվական հեռուստաֆորմատին։ Նոր հոլդինգում և նորացված հեռուստաֆորմատով ArmNews հեռուստատեսության տնօրենը դարձել է հեռուստալրագրող Նարեկ Նիկողոսյանը։
ArmNews FM
«Արմնյուզ FM» ռադիոկայանը հեռարձակվում է 2019 թ. ապրիլի 1-ից՝ 109.6 հաճախականության վրա, սփռվում է Երևանում ու մերձակայքում։ Ռադիոկայանի եթերացանցը ներառում է տեղեկատվական ու վերլուծական, ժամանցային, սոցիալական և ուսուցողական ուղղվածության ծրագրեր՝ միաժամանակ համալրելով եթերը բարձրորակ և պահանջարկ ունեցող երաժշտությամբ։
«Արմնյուզ FM»-ի շուրջօրյա հեռարձակումն առանձնանում է մշտապես թարմացվող լուրերով, ուղիղ հեռարձակումներով և միացումներով, ակտուալ մեկնաբանություններով և հարցազրույցներով։
«Արմնյուզ FM» ռադիոկայանի տնօրենն է Լիլիթ Թումանյանը։
Թերթ.am լրատվական կայք
Թերթ.am–ը Հայաստանի առաջատար լրատվական կայքերից է, որն օպերատիվ կերպով լուսաբանում է Հայաստանում, տարածաշրջանում և աշխարհում տեղի ունեցող կարևոր իրադարձությունները երեք լեզվով՝ հայերեն, ռուսերեն և անգլերեն։
Ներկայում Թերթ.am–ը Հայաստանի ամենաշատ այցելություններ, մեջբերումներ և հղումներ ունեցող լրատվական կայքերից մեկն է, որը 24/7 ձևաչափով օպերատիվ լրատվություն է տրամադրում ընթերցողին։ Կայքն ընթերցողին առաջարկում է լուրեր, ուղիղ հեռարձակումներ, հեղինակային նյութեր, հարցազրույցներ ինչպես հայ, այնպես էլ օտարերկրացի փորձագետների հետ։
Պատմություն
Թերթ.am-ը հիմնադրվել է 2008 թ. «Մեդիա Սթայլ» ընկերության կողմից։ 2013 թ. Թերթ.am կայքը գնել է «Թերթ էյ էմ» ՍՊԸ–ն։ 2015-ին Թերթ.am-ը դարձել է PanArmenian Media Group–ի մաս։ 2019-ին կայքն ընդգրկվել է «Քառյակ մեդիա» ընկերության կազմում։
Հիմնադրման պահից ի վեր Թերթ.am-ը դարձավ մեկն այն լրատվական կայքերից, որը Հայաստանում զարգացրեց մուլտիմեդիա ինտերնետային լրատվության ձևաչափը։
Թերթ.am–ը մշտապես հանդես է եկել որպես առաջադեմ և նորարարությունների հակված լրատվամիջոց։ 2010 թ. մայիսին Թերթ.am–ն առաջինը հայաստանյան լրատվամիջոցների շարքում ներկայացրեց կայքի շարժական (mobile) տարբերակը։ 2011 թ. մայիսին Թերթ.am–ն առաջինը հայաստանյան լրատվամիջոցների շարքում հասանելի դարձավ Անդրոիդ օպերացիոն համակարգով աշխատող սմարթֆոնների և պլանշետների, ինչպես նաև iPhone հեռախոսների և iPad պլանշետների համար։
Դերն ու նշանակությունը
Թերթ.am–ի առաքելությունն է օպերատիվ և անաչառ լրատվություն տրամադրել հանրությանը։ Թերթ.am–ի հրապարակումների շնորհիվ մեծ արձագանք են ստացել հասարակական նշանակության բազմաթիվ հարցեր, մի շարք խնդիրներ շուտափույթ լուծում են ստացել։ Այդ հրապարակումները նաև բարելավել են կարիքավոր անհատների սոցիալական պայմանները։
Մրցանակներ
Հիմնադրման առաջին իսկ տարում Թերթ.am–ն ստացել է Web Award 2008 մրցանակը` լավագույն բովանդակության համար։ Հիշարժան է նաև 2011-ին Պաշտպանության նախարարության կողմից Թերթ.am–ի նախկին գլխավոր խմբագիր Գևորգ Սահակյանին տրված «Վազգեն Սարգսյան» մեդալը` ՊՆ–ի հետ համագործակցելու համար։ Թերթ.am–ի լրագրողները նաև շնորհակալագրեր և պատվոգրեր են ստացել Կառավարության և Ազգային ժողովի աշխատանքները լուսաբանելու համար։
Կատեգորիա:Քառյակ մեդիա
Գարեգին Նժդեհ
Գարեգին Նժդեհ (ի ծնե՝ Գարեգին Տեր-Հարությունյան (դաս. ուղղ.՝ Գարեգին Տէր-Յարութիւնեան) կամ՝ Գարեգին Առաքել Եղիշեի Տեր-Հարությունյան, հունվարի 1, 1886, Կզնուտ, Նախիջևան, Երևանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 21, 1955, Վլադիմիրյան ցենտրալ բանտ, Վլադիմիրի մարզ, Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն), ցարական բանակի սպա, հայազգի ռազմական և պետական գործիչ, հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, «Ցեղակրոն» ազգային գաղափարախոսության հիմնադիր, իմաստասեր Հայաստանի առաջին հանրապետության ռազմական և պետական գործիչ։ Լեռնահայաստանի Հանրապետության առաջնորդ, թուրքական և բոլշևիկյան  զինված ուժերի դեմ  ռազմական գործողությունների հրամանատար։
Վաղ կյանք
Գարեգին Նժդեհը ծնվել է 1886 թվականի հունվարի 1-ին Ռուսական կայսրությունում՝ Երևանի նահանգի Նախիջևանի գավառի Կզնուտ գյուղում։ Նժդեհը Եղիշե Տեր-Հարությունյանի և Տիրուհի Գյուլնազարյանի ընտանիքի չորրորդ զավակն էր։ Եղբոր անունը Լևոն էր։ Մանուկ հասակում կորցրել է հորը (հայրը՝ Եղիշեն, գյուղի քահանան էր) և մնացել մոր՝ Տիրուհու խնամքին։ Ընտանիքում եղել են չորս երեխա, Նժդեհը փոքրն էր։ 1919 թվականին Նժդեհը ամուսնանում է Գոհարիկ Դադայանի հետ։ Գոհարիկ Դադայանը աղի հանքերի տեր Պողոս Մելիք-Դադայանի դուստրն էր։ Գոհարիկ Մելիք-Դադայանը սովորել է Երեւանի Օրիորդաց վարժարանում։ 1920 թվականին ունենում են դուստր և անունը դնում Լիլիյա։ Հայաստանից հեռանալուց հետո Բուլղարիայում Նժդեհը ամուսնանում է երկրորդ անգամ Էփիմե անունով մի հայուհու հետ, 1922 թվականին ունենում զավակ` Վրեժ անունով։ Այլ երեխաներ չի ունեցել։
Զինվորական գործունեություն
1907 թվականին մտել է ՀՅԴ շարքերը և մասնակցություն ունեցել պարսկական հեղափոխական շարժման մեջ։ Զենք և ռազմամթերք տեղափոխելու համար Նժդեհը 1909 թվականին վերադարձել է Կովկաս և ձերբակալվել ցարական իշխանությունների կողմից։ Բանտերում մնալով ավելի քան երեք տարի՝ մեկնել է Բուլղարիա։
1912 թվականին, երբ սկսվել է Առաջին Բալկանյան պատերազմը, հայերի` Թուրքիայի դեմ կռվելու համար (հանուն Մակեդոնիայի և Թրակիայի ազատագրության) բուլղարական բանակի կազմում ստեղծել է կամավորական վաշտ, որի հրամանատարն էր Անդրանիկ Օզանյանը, իսկ տեղակալը` Գարեգին Նժդեհը։ Նժդեհը այդ պատերազմի ժամանակ վիրավորվել է ։ Հայկական վաշտը, աչքի ընկնելով մի շարք հաղթական մարտերով, հրաժարվել է մասնակցել Բալկանյան Երկրորդ պատերազմին (քանի որ այն վերածվել էր բալկանյան ժողովուրդների ներքին կռիվների, որն ի դեպ շատ «շահավետ» էր թուրքերի համար)։ Այդ կռիվների ժամանակ Նժդեհը վիրավորվել է, պարգևատրվել է շքերթային սրով, ստացել է ավագ սպայի (поручик) կոչում։ Զորացրվել է 1913 թվականին։
Առաջին աշխարհամարտի նախօրյակին, «ներման» արժանանալով ցարական կառավարության կողմից, Նժդեհը վերադարձել է Կովկաս՝ Թուրքիայի դեմ մղվելիք պատերազմին մասնակցելու պայմանով։
1914 թվականին նշանակվել է կամավորական 2-րդ գնդի հրամանատար Դրոյի (Դրաստամատ Կանայան) տեղակալ։
1915 թվականի ապրիլին Նժդեհը Անդրանիկ Օզանյանի հայկական կամավորական ջոկատների կազմում մասնակցել է Դիլումնի ճակատամարտին, որը ղեկավարում էր հայկական կորպուսի հրամանատար գեներալ Թովմաս Նազարբեկյանը։
Ռուսատանի կայսեր 1915 թվականի հոկտեմբերի 5-ի որոշմամբ, բանակի գլխավոր շտաբի 1915 թվականի հոկտեմբերի 25-ի թիվ 563 հրամանով, ռազմական նախարար, զորքերի գեներալ Ա․Պոլիվանովի և գլխավոր շտաբի հերթապահ գեներալ-մայոր Ա․ Արխանգելսկու ստորագրությամբ սահմանվել է հրամանատարների կողմից տեղում կոչումներ շնորհելու պայմանները և կարգը։
Հայկական IV-րդ կորպուսի հրամանատար գեներալ Թովմաս Նազարբեկյանը ի կատար է ընդունել բանակի գլխավոր շտաբի հոկտեմբերի 25-ի թիվ 563 հրամանը և Դիլմունի ճակատամարտում օսմանյան բանակի դեմ տարած փայլուն հաղթանակի, բարձր կազմակերպչական ունակությունների համար 1915 թվականի նոյեմբերին սպա Գարեգին Տեր-Հարությունյանին՝ Նժդեհին, արժանացրել է ցարական բանակի կապիտանի կոչմանը։
1916 թվականին կամավորական 2-րդ գունդը լուծարվել է, և Նժդեհը իր ջոկատով անցել է  Ալեքսանդրապոլ ու միացել Վան-Կոխպի ռազմաճակատի հատվածի հրամանատար գեներալ Թ․ Նազարբեկյանի IV կորպուսին։
1916-1917 թվականին օսմանյան բանակի դեմ տարած հաղթանակների, Կոխպի հայությանը փրկելու և անձնազոհության համար կապիտան Նժդեհը Թովմաս Նազարբեկյանի հրամանագերով արժանացել է Գեորգեւյան ոսկե խաչի 2-րդ և Գեորգեւյան արծաթե խաչի 3-րդ աստիճանի պարգևներին։ Այս պարգևները տրվում էին մարտում ցուցաբերած անձնազոհության համար։
1918 թվականի ապրիլին գեներալ Նազարբեկյանի IV կորպուսի կազմում որպես հայ-եզդիական հեծյալ ջոկատի հրամանատար կապիտան Նժդեհը վարել է Կարսի մարզի Ալաջա (հնում՝ Արջո–Առիճ) լեռան և Անիի հարակից տարածքների կռիվները օսմանա-թուրքական ջոկատների դեմ և ապահովել է հայկական զորամասերի անվտանգ նահանջը Կարսից դեպի Ալեքսանդրապոլ։ Նժդեհին հաջողվել է նաև Նիկողայոս Մառի կողմից Անիում պեղված որոշ արժեքավոր նյութեր և իրեր իր հետ տեղափոխել Ալեքսադրապոլ։
Մոտենում էր 1918 թվականի մայիսը, վճռվում էր հայոց ճակատագիրը։ Ալեքսանդրապոլում կռվի բռնվելով թուրքական զորքերի դեմ` Նժդեհը իր խմբով նահանջել է Վանաձոր (Ղարաքիլիսա)։ Այստեղ էին նահանջել խուճապի մատնված բազմահազար հայ փախստականներ. տեղի ժողովուրդը նույնպես տագնապի մեջ էր։ Սակայն Նժդեհի գլխավորությամբ իրականցվող Ղարաքիլիսայի եռօրյա հերոսամարտով հայությունը հաստատել է իր հարատևելու կամքը, և այդ հավաքական կամքի զորացման գործում, անշուշտ, անուրանալի է Նժդեհի դերը։ Ղարաքիլիսայում վարած կռիվների համար (որոնց ընթացքում վիրավորվել է Նժդեհը) արժանացել է ամենաբարձր՝ քաջության շքանշանի։
Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն և Լեռնահայաստանի Հանրապետություն
Հայաստանի Հանրապետության հռչակումից հետո` 1918 թվականի վերջին, Նժդեհը ՀՀ կառավարության կողմից նշանակվում է Նախիջևանի գավառապետ, իսկ 1919 թվականի օգոստոսից՝ Կապանի, Արևիքի և Գողթանի (Կապարգողթ) ընդհանուր հրամանատար։
Նժդեհը երբեմն ստիպված էր լինում չհնազանդվել վերին իշխանության հրամաններին։ Մասնավորապես, երբ Ալեքսանդր Խատիսյանի կառավարության կողմից նրան հրամայված էր գաղթեցնել պաշարված Գողթանի հայությունը, Նժդեհը մերժել է այն, և, փոխարենը, սրբել է ու տեղահանել գավառի թուրքական բնակավայրերը։ Ըստ 1920 թվականի օգոստոսին Հայաստանի և բոլշևիկների միջև կնքված զինադադարի` Զանգերզուրը, Արցախը և Նախիջևանը ժամանակավորապես զբաղեցվելու էին կարմիր բանակի կողմից։ Սակայն Նժդեհը որոշում է մնալ Սյունիքում և մենակ չթողնել լեռնահայությանը։ Այդ ծանր օրերին էր, որ Նժդեհը հղացել և գործի է դրել Դավիթբեկյան ուխտերը։ 1920 թվականի օգոստոսի 25-ին Կապանի Կավարտ գյուղի եկեղեցում Նժդեհի զինվորները ուխտ են արել Դավիթ Բեկի անունով՝ հավատարիմ մնալ հայրենի երկրի ազատությանը, իրենց հրամանատար Նժդեհին և կռվել մինչև վերջին շունչը։ Անհավասար մարտեր մղելով գերակշիռ 11-րդ կարմիր բանակի դեմ մինչև 1921 թվականը, նա լքել է Զանգեզուրը իշխանությունների կողմից երաշխիք ստանալուց հետո միայն, ըստ որի Սյունիքը մնալու էր Հայաստանի կազմում։ 1921 թվականին Նժդեհն իր զինակիցներով անցել է Պարսկաստան։ Այնտեղ մնալով 4 ամիս, նա շուտով հեռացել է Բուլղարիա։
«Ցեղակրոն» շարժում
ԱՄՆ-ում Նժդեհը ձեռնամուխ է եղել Դաշնակցության դիրքերի ամրապնդմանը, ինչպես նաև Ցեղակրոն շարժման ծավալմանը՝ երկրի հայաշատ վայրերում Ցեղակրոն Ուխտեր հիմնելով։
1935 թվականին նա լույս է ընծայել «Ամերիկահայությունը - Ցեղը և իր տականքը» աշխատությունը, միաժամանակ նպատակ ունենալով ընդլայնել Ցեղակրոն շարժումը և այն դարձնել համագաղութային։
1937 թվականին, Հայկ Ասատրյանի հետ, որը նույնպես հեռացել էր Դաշնակցությունից, Պլովդիվում սկսել են հրատարակել «Ռազմիկ» ազգայնական թերթը։
1938-1939 թվականներին լույս է տեսել շարժման «Տարոնի Արծիվ» պաշտոնաթերթը։
Ձերբակալություն և մահ
Նժդեհն իր մասնակցությունն է բերել 1942 թվականի դեկտեմբերին Բեռլինում ստեղծված ու մինչև 1943 թվականի վերջը գործած Հայ Ազգային խորհրդի աշխատանքներին (խորհրդի նախագահն էր Արտաշես Աբեղյանը), որի օրգան «Ազատ Հայաստան»-ի փոխխմբագիրն էր (խմբագիր՝ Աբրահամ Գյուլխանդանյան)։
1944 թվականի սեպտեմբերին խորհրդային զորքերը մտել են Բուլղարիա։
Կասկածվելով Գերմանիայի հետ գաղտնի կապեր ունենալու մեջ` 1944 թվականի հոկտեմբերի վերջերին խորհրդային «Սմերշ» բանակային հակահետախուզության գլխավոր վարչության աշխատակիցների կողմից Նժդեհը ձերբակալվել է։ Նրան տեղափոխել են Բուխարեստ, իսկ այնտեղից՝ ինքնաթիռով Մոսկվա և բանտարկել Լյուբյանկա բանտում։ 1946 թվականի նոյեմբերին Նժդեհին Մոսկվայից ուղարկել են Երևան, ուր դատաքննությունը ավարտվել է 1948 թվականին. Նժդեհը դատապարտվել է 25 տարվա բանտարկության, ժամկետը հաշվելով 1944 թվականից (ի դեպ, դատավճիռը կայացվել է ապրիլի 24-ին)։
Նժդեհի ձերբակալությունից հետո, ընտանիքը (կինը և զավակը) Սոֆիայից աքսորվել է Բուլղարիայի Պավլիկենի քաղաքը։1947 թվականին Նժդեհը խորհրդային կառավարությանն առաջարկել է հանդուգն մի ծրագիր. սփյուռքում ստեղծել համագաղութային ռազմաքաղաքական կազմակերպություն՝ «Հայկական իռեդենտա», որի նպատակը պետք է լիներ Արևմտյան Հայաստանի ազատագրումը և նրա վերամիավորումը Խորհրդային Հայաստանին։ Առաջարկության մեջ Նժդեհը հանգամանալից անդրադարձել է այդ կազմակերպության ստեղծման՝ պատմականորեն թելադրված անհրաժեշտությանը, նրա ապագա գործունեության ձևերին, կառուցվածքին և այլն։ Թեև Նժդեհի առաջարկությունը լրջորեն հետաքրքրել էր խորհրդային ղեկավարներին և մի քանի տարի շարունակ ուսումնասիրվում էր ամենատարբեր ատյաններում, սակայն, ի վերջո, այն մերժվել է։ 1948-1952 թվականներին Նժդեհը գտնվել է Վլադիմիրի բանտում, այնուհետև` մինչև 1953 թվականի ամռանը՝ Երևանի բանտում։ Նժդեհին երկրորդ անգամ Երևան բերելը, ինչպես վկայում է նրա բանտակից Հովհաննես Դևեջյանը, պայմանավորված է եղել նրանով, որ Նժդեհը դիմում էր գրել խորհրդային ղեկավարությանը՝ առաջարկելով իր միջնորդությունը Դաշնակցության և խորհրդային իշխանության միջև հասկացողություն և գործակցություն ստեղծելու համար։ Այս խնդրի շուրջ երկար խոսակցություններ են տեղի ունեցել Հայաստանի անվտանգության նախարարի հետ, որոնց արդյունքում 1953 թվականին Նժդեհն ու Դևեջյանը Երևանի բանտից համատեղ նամակ են գրել Ս. Վրացյանին (որն այդ ժամանակ Դաշնակցության հետախուզական դպրոցի տնօրենն էր)` հորդորելով նրան մերձենալ ռուսներին հակաթուրքական հողի վրա։ Սակայն Մոսկվայում նպատակահարմար չեն համարել նամակն ուղարկելը և այն մնացել է որպես միայն փաստաթուղթ։
Այնուհետև Նժդեհին նորից տեղափոխել են Վլադիմիր, ուր և նա մահացել է 1955 թվականի դեկտեմբերի 21-ին։
Ստանալով բանտային վարչության հեռագիրը Նժդեհի մահվան մասին` եղբայրը՝ Լևոն Տեր-Հարությունյանը, Երևանից շտապ մեկնել է Վլադիմիր։ Նրան են հանձնել եղբոր զգեստն ու ժամացույցը, իսկ ձեռագրերը՝ ոչ։ Թույլ չի տրվել նաև մարմինը տեղափոխել Հայաստան։ Լևոնը կատարել է եղբոր թաղումը, գերեզմանը ցանկապատել տվել ու տախտակի վրա պատվիրել է ռուսերենով գրել՝ Տեր-Հարությունյան Գարեգին Եղիշի (1886-1955)։
Ռուսական քաղաքականությունն ընդդեմ Նժդեհի
Ռուսական միջավայրի համար Նժդեհը բավականին ոչ միանշանակ ընկալվող կերպար է, ռուսական որոշ ուժեր նրան ներկայացնում են որպես «ֆաշիստ» ։
Ադրբեջանական քաղաքականությունն ընդդեմ Նժդեհի
Հակահայկական քարոզչության մեջ Ադրբեջանի վարած քաղաքականության համար առանձնահատուկ կարևորություն ունի Գարեգին Նժդեհի դեմ արշավը ։
Հայկական որոշ ուժերի քաղաքականությունն ընդդեմ Նժդեհի
Հայաստանի որոշ քաղաքական գործիչներ և քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչներ, ովքեր համարվում են ադրբեջանամետ կամ թուրքամետ, Գարեգին Նժդեհին համարում են «ֆաշիստ»։ Այդպիսի գործիչներից է Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության ԿԳՄՍ նախարար Ժաննա Անդրեասյանը  ։
Երկերի մատենագիտություն
Գարեգին Նժդեհը հեղինակել է բազմաթիվ գրքեր, որոնք հետագայում վերատպվել են։ Տարբեր հեղինակների
կողմից Գարեգին Նժդեհին և նրա գործունեությանն են նվիրված բազմաթիվ գրքեր։
Հրապարակումներ
1923 թվականին լինելով Բուխարեստում` Նժդեհը տեղի «Նոր Արշալույս» թերթում հանդես է եկել «Իմ խոսքը - Թե ինչո՞ւ զենք բարձրացրի խորհրդային զորքերի դեմ» հոդվածաշարով։ Այդ տարիներին Նժդեհը հանգամանալից անդրադարձել է Սյունիքի կռիվների պատմությանը՝ 1923-1925 թվականներին ընդարձակ հոդվածաշարով հանդես գալով Բոստոնի «Հայրենիք» ամսագրում։
1924-1925 թվականներին նա հրապարակումներ է ունեցել Պլովդիվում լույս տեսնող «Հայաստան» դաշնակցական թերթում։ Մասնավորապես, 1924 թվականին այստեղ տպագրվել են առանձին գլուխներ նրա «Էջեր իմ օրագրեն»-ից, որը նույն տարի լույս է տեսել առանձին գրքույկով, Կահիրեում։
Ալեքսանդր Գագարին
Կենսագրություն
Ծառայության ընթացքում Գագարինը ստացել է Սուրբ Աննայի II աստիճանի շքանշան, Սուրբ Աննայի III աստիճանի շքանշան, Սուրբ Աննայի IV աստիճանի   շքանշան, Սուրբ Ստանիսլավի I աստիճանի շքանշան, Սուրբ Ստանիսլավի II աստիճանի շքանշան, Սուրբ Վլադիմիրի III աստիճանի   շքանշան, Սուրբ Վլադիմիրի IV աստիճանի   շքանշան, եղել է  Գեորգիևյան  զենքի ասպետ ։ Ալեքսանդր Վասիլևիչ Գագարինը մահացել է  1917 թվականից հետո։
Գագարինը «Խաղաղ Դոն» վեպում
Ալեքսանդր Վասիլևիչ Գագարինը իրական պատմական անձնավորություն է, որի կերպար ը  ներկայացված է գրող Միխայիլ Ալեքսանդրովիչ Շոլոխովի « Խաղաղ Դոն » վեպում  Шолоховская энциклопедия/ Колл. авторов; глав. ред. Ю. А. Дворяшин; вступ. ст. М. М. Шолохов. — М.: Издательский дом «СИНЕРГИЯ», 2013. — С. 1121. — 1216 с.: ил. ISBN 978-5-94238-022-9. :
Չեխովի փողոց (Շախտի)
Չեխովի փողոց (Улица Чехова), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Շախտի քաղաքի Այուտինսկի շրջանում։ Անվանվել է ռուս նշանավոր գրող Անտոն Պավլովիչ Չեխովի (1860-1904) պատվին։ Սկիզբ է առնում Անտիպովի փողոցից և ավարտվում Կրինիչնայա փողոցին միացող ճանապարհի հետ հատումով։ Երկարությունը 630 մետր է։
Նկարագրություն
Չեխովի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346535։
Անվանվել է ռուս նշանավոր գրող և դրամատուրգ, մասնագիտությամբ բժիշկ, կարճ պատմվածքների լավագույն վարպետներից մեկի՝ Անտոն Պավլովիչ Չեխովի (1860-1904) պատվին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շախտիի փողոցներ
Դիֆերենցիալ հաշիվ
Դիֆերենցիալ հաշիվ, մաթեմատիկական անալիզի բաժին, որն ուսումնասիրում է ածանցյալի և դիֆերենցիալի հատկությունները, հաշվման եղանակները և կիրառությունները։ Որպես մաթեմատիկական ինքնուրույն առարկա դիֆերցիալ հաշիվը կազմավորվել է Իսահակ Նյուտոնի և Գ․ Լայբնիցի աշխատանքների հիման վրա, որոնցում ձևակերպվել են դիֆերենցիալ հաշվի հիմնական դրույթները և ցույց տրվել ինտեգրման և դիֆերենցման փոխհակադարձ բնույթը։ Այնուհետև դիֆերենցիալ հաշիվը սկսել է զարգանալ ինտեգրալ հաշվի հետ սերտ կապված։ Դիֆերենցիալ հաշվի հիմնական հասկացություններն են ածանցյալը և դիֆերենցիալը։
Ածանցյալ
Դիցուք, պետք է հաշվել նյութական կետի ուղղագիծ շարժման արագությունը։ Հավասարաչափ շարժման դեպքում կետի արագությունը սահմանվում է որպես որևէ ժամանակահատվածում անցած ճանապարհի հարաբերությունն այդ հատվածին։ Անհավասարաչափ շարժվող կետի արագությունը համեմատական չէ ժամանակին, ամեն մի է պահի արագության մեծություն է ընդունվում ժամանակահատվածում կետի շարժման միջին արագության  սահմանային արժեքը    (կոչվում է ակնթարթային արագություն)։ Նման տիպի սահմանի դիտարկման է հանգում նաև հարթ կորի որևէ M կետում շոշափող սահմանելու և կառուցելու խնդիրը։ Դիցուք, կորը տրվում է y=f(x) հավասարումով։ Շոշափող սահմանելու և դրա դիրքը որոշելու համար պետք է սահմանել և այնուհետև գտնել նրա անկյունային գործակիցը, այսինքն՝ շոշափողով և x առանցքով կազմված անկյան տանգենսը, որը սահմանվում է որպես որևէ MM_1 հատողի անկյունային գործակցի  սահմանային արժեք, երբ , ։ Վերանալով նման խնդիրների մեխանիկական կամ երկրաչափական բնույթից և ընդհանրացնելով նշված մոտեցումը՝ կարելի է հանգել «ածանցյալ» վերացական հասկացությանը, ֆունկցիայի ածանցյալ է կոչվում ֆունկցիայի աճի և արգումենտի աճի հարաբերության սահմանը (եթե այն գոյություն ունի), երբ արգումենտի աճը ձգտում է 0-ի։ y=f(x) ֆունկցիայի ածանցյալը նշանակվում է ։  ֆունկցիայի ածանցյալն ըստ որևէ փոփոխականի (եթե մյուսները սևեռած են) կոչվում է մասնակի ածանցյալ ըստ այդ փոփոխականի։ Ֆունկցիայի ածանցյալի ածանցյալը (եթե գոյություն ունի) կոչվում է Երկրորդ կարգի ածանցյալ և նշանակվում է ։ Հանգունորեն սահմանվում և նշանակվում են ավելի բարձր (բնական) կարգի ածանցյալներն ու մասնակի ածանցյալները, n-րդ կարգի ածանցյալները նշանակվում են , իսկ մասնակի ածանցյալները՝ ։ Եթե ֆունկցիան x_0 կետում ունի ածանցյալ, ապա անընդհատ է այդ կետում։ Հակառակ պնդումն, ընդհանրապես, ճիշտ չէ։ Օրինակ, y=|x| ֆունկցիան անընդհատ է ամբողջ առանցքի վրա, բայց x=0 կետում չունի ածանցյալ, որովհետև  հարաբերության սահմանն այդ կետում գոյություն չունի։ Ածանցյալի օգնությամբ որոշվում են բնագիտության մի շարք կարևոր հասկացություններ, օրինակ, հոսանքի ուժը և քիմ․ ռեակցիայի արագությունը, համապատասխանաբար, որոշվում են  և , բանաձևերով, որտեղ \Delta q-ն շղթայի հատվածքով \Delta t ժամանակում անցնող էլեկտրական լիցքի քանակն է, իսկ \Delta Q-ն՝ նյութի քանակի փոփոխությունը \Delta t ժամանակում։ Ընդհանրապես, ըստ ժամանակի ածանցյալը պրոցեսի արագության չափանիշ է և կիրառելի է բնագիտական ամենատարբեր հասկացությունների համար։
Դիֆերենցիալ
x_0 կետի որևէ շրջակայքում որոշված y=f(x) ֆունկցիան կոչվում է դիֆերենցելի այդ կետում, եթե դրա աճը հնարավոր է ներկայացնել  տեսքով, որտեղ A=A(x_0)և, երբ x\to x_0: A\Delta X-ը կոչվում է f(x) ֆունկցիայի դիֆերենցիալ և նշանակվում է dy կամ df(x)։ Դիֆերենցիալը ֆունկցիայի աճի գլխավոր (գծային) մասն է այն առումով, որ սևեռած x_0-ի դեպքում dy-ը գծայնորեն է կախված \Delta x-ից, և \Delta y-dy տարբերությունն անվերջ փոքր է \Delta x-ի համեմատությամբ։ Քանի որ անկախ փոփոխականի դիֆերենցիալը նրա աճն է, այսինքն (dx=\Delta x), ուստի գրում են dy=Adx։ Որպեսզի մեկ փոփոխականի f(x) ֆունկցիան x_0 կետում ունենա դիֆերենցիալ, անհրաժեշտ է և բավարար, որպեսզի այնx_0-ում ունենա (վերջավոր) ածանցյալ՝ f'(x_0)։ Այդ դեպքում : Հետևաբար, y'=dy/dx հավասարության աջ մասը կարելի է հասկանալ ոչ միայն որպես ամբողջական սիմվոլ, այլև դիֆերենցիալների հարաբերություն։ dy=f'(x)dx հավասարության շնորհիվ դիֆերենցիալ հաշվելու կանոններն անմիջականորեն բխում են ածանցյալ հաշվելու համապատասխան կանոններից։ Ածանցյալի և դիֆերենցիալի գաղափարներն էապես տարբեր են․ տվյալ կետում ածանցյալը թիվ է, իսկ դիֆերենցիալը՝  \Delta x-ի նկատմամբ գծային ֆունկցիա։ Երկրաչափորեն դիֆերենցիալը (սևեռած x_0-ի և փոփոխվող  \Delta x-ի դեպքում) ցույց է տալիս շոշափողի օրդինատի աճը, այսինքն՝ NT հատվածի երկարությունը։ Դիֆերենցիալը սահմանվում է նաև շատ փոփոխականի ֆունկցիայի համար։ Օրինակ, z=f(x,y) երկու փոփոխականի ֆունկցիան կոչվում է դիֆերենցելի, եթե նրա  լրիվ աճը հնարավոր է ներկայացնել  տեսքով, որտեղ z-ն (x,y) և  կետերի հեռավորության համեմատությամբ անվերջ փոքր է։  գումարը կոչվում է z=f(x,y) ֆունկցիայի լրիվ դիֆերենցիալ, ուր ։ Ի տարբերություն մեկ փոփոխականի ֆունկցիայի, երկու փոփոխականի ֆունկցիայի առաջին կարգի մասնակի ածանցյալների գոյությամբ չի ապահովվում ֆունկցիայի դիֆերենցելիությունը։ Բայց եթե մասնակի ածանցյալները նաև անընդհատ են, ապա ֆունկցիան դիֆերենցևլի Է։ Երկրաչափորեն երկու փոփոխականի ֆունկցիայի դիֆերենցիալը ցույց է տալիս նրա գրաֆիկի շոշափող հարթության ապլիկատի աճը, երբ անկախ փոփոխականներն ստանում են  աճ։ Բարձր կարգի դիֆերենցիալը սահմանվում է մակածմամբ (ինդուկցիայով)․ k-րդ կարգի դիֆերենցիալ համարվում է k-1-րդ կարգի դիֆերենցիալի դիֆերենցիալը՝ )։ Միայն պետք է նկատի ունենալ, որ անկախ փոփոխականի աճը կամայական է, բայց նույնը՝ բոլոր անհրաժեշտ փուլերում։ Օրինակ, եթե y=f(x) ֆունկցիան ունի 2-րդ կարգի ածանցյալ և x-ը անկախ փոփոխական է, ապա   (և ոչ թե y''dxdx)։
Կախյալ և անկախ փոփոխականներ
Այստեղ y'd(dx)=0, որովհետև d(dx)=0, եթե x-ը անկախ է։ Կախյալ փոփոխականի դեպքում d(dx)\neq0 և, այսինքն՝ երկրորդ կարգի դիֆերենցիալի ձևը փոխվում է (առաջին կարգի դիֆերենցիալի ձևը ինվարիանտ է․ x-ի թե' կախյալ, թե' անկախ լինելու դեպքում՝ dy=y'dx)։ Ուստի, առնչությունները ճիշտ են միայն այն դեպքում, երբ x-ը դիտվում է որպես անկախ փոփոխական։ Գործնականում դիֆերենցիալների օգնությամբ կարելի է հաշվել ֆունկցիաների արժեքներ և գնահատել դրանց սխալները։ Օրինակ, x_1 կետում f(x) ֆունկցիայի արժեքը հաշվելու համար [եթե հայտնի են f(x_o) և f'(x_o)] պետք է ֆունկցիայի աճը փոխարինել իր դիֆերենցիալով։ Ստացվում է  մոտավոր հավասարությունը, որի սխալը [եթե գոյություն ունի f''(x_0)] մոտավորապես հավասար է ։ Դիֆերենցիալը սահմանվում է նաև շատ ավելի ընդհանուր դեպքում։ Եթե f(x) ֆունկցիան (n+1) անգամ դիֆերենցելի է x_0 կետի  շրջակայքում, ապա գոյություն ունի այնպիսի , որ \Delta-ում f(x)-ը ներկայացվում է  բանաձևով (Թեյլորի բանաձև), որն ունի բազմաթիվ կարևոր կիրառություններ (երբ x_0=0, (*)-ը անվանում են Մակլորենի բանաձև)։ Թեյլորի բանաձևը թույլ է տալիս տվյալ կետի շրջակայքում կամայական ողորկ (գուցե և շատ բարդ) ֆունկցիան բավական մեծ ճշտությամբ փոխարինել բազմանդամով, որն անհամեմատ ավելի պարզ ֆունկցիա է։ Թեյլորի բանաձևը տեղի ունի նաև շատ փոփոխականի ողորկ ֆունկցիաների համար և սկզբունքային դեր է կատարում դրանց էքստրեմումների (մաքսիմումների և մինիմումների) հետազոտության հարցում։ Դիֆերենցիալ հաշվի կարևորագույն փաստերից է նաև անբացահայտ ֆունկցիայի (մասնավորապես հակադարձ ֆունկցիայի) գոյության վերաբերյալ թեորեմը։
Պատմական տեղեկություն
Կորերի շոշափողների որոշման և փոփոխական մեծությունների առավելագույն և նվազագույն արժեքներ գտնելու վերաբերյալ որոշ խնդիրներ լուծել են դեռևս Հին Հունաստաևի մաթեմատիկոսները։ Դիֆերենցիալ հաշիվը, որպես մաթեմատիկայի ինքնուրույն բաժին, սկսել է կազմավորվել այն ժամանակ, երբ պարզ դարձավ, որ նշված խնդիրները, նույնատիպ այլ խնդիրների հետ (առանձնապես ակնթարթային արագություն որոշելու խնդրի) լուծվում են միևնույն մաթեմատիկական ապարատի օգնությամբ։ Դիֆերենցիալ հաշիվը, ստեղծելու առաջին փորձերն արել են 17-րդ դարում Ռ․ Դեկարտը, Պ․ Ֆերման և այլք։ Մոտ 1666 թվականին Իսահակ Նյուտոնը մշակել է ֆլյուքսիաննրի մեթոդը, որտեղ հիմնական հասկացություններն էին ածանցյալը (ֆլյուքսիա) և անորոշ ինտեգրալը, որպես նախնական ֆունկցիա (ֆլյուենտա)։ 17-րդ դարի 70-ական թվականներին Գ․ Լայբնիցը մշակել է դիֆերենցիալ հաշվի բավական հարմար ալգորիթմ, որի հիմնական հասկացություններն էին դիֆերենցիալը և անորոշ ինտեգրալը, որպես անվերջ մեծ թվով դիֆերենցիալների գումար։ Նրան են պատկանում դիֆերենցիալի և ինտեգրալի dx և ydx նշանակումները, դիֆերենցման մի շարք կանոններ և հենց «Դիֆերենցիալ հաշվի» տերմինը։ Դիֆերենցիալ հաշվի հետագա զարգացումն ընթացել է Գ․ Լայբնիցի նշած ուղիով։ Այս փուլում մեծ դեր են կատարել Յա․ և Յո․ Բեոնուլի եղբայրների, Բ․ Թեյլորի և այլոց աշխատանքները։ Դիֆերենցիալ հաշվի զարգացման հաջորդ փուլը սկսվել է Լ․ Էյլերի և Ժ․ Լագրանժի աշխատանքներով։ Լ․ Էյլերը առաջինն է սկսել շարադրել դիֆերենցիալ հաշիվը որպես երկրաչափությունից և մեխանիկայից անկախ, մաթեմատիկայի ինքնուրույն բաժին։ Ֆունկցիաները աստիճանային շարքևրի վերածելուց օգտվելով՝ Ժ․ Լագրանժը փորձել է Դիֆերենցիալ հաշիվը հիմնավորել հանրահաշվորեն։ Նրան են պատկանում y', f'(x) նշանակումները։ 19-րդ դարի սկզբին, սահմանի տեսության հիման վրա բավարար չափով լուծվեց դիֆերենցիալ հաշվի խիստ հիմնավորման խնդիրը։ Այդ արվեց գլխավորապես Օ․ Կոշիի, Բ. Բոլցանոի և Կ․ Գաուսի աշխատանքների շնորհիվ։ Դիֆերենցիալ հաշվի ելակետային հասկացությունների ավելի խոր վերլուծությունը կապված է 19-րդ դարի վերջում ստեղծված բազմությունների տեսության և իրական փոփոխականի ֆունկցիաների տեսության զարգացման հետ։
Կատեգորիա:Մաթեմատիկական անալիզ Կատեգորիա:Դիֆերենցիալ հաշիվ
Ենիջե (Ղազանգյոլից հյուսիս-արևմուտք)
Ենիջե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում ։ Գտնվում էր Խարբերդ քաղաքից 14 կմ հարավ, Ղազանգյոլ լճից հյուսիս-արևմուտք, բարձրադիր սարավանդում։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 80 տուն հայ բնակիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Եռաթմբեր
Եռաթմբեր, Ուշթափա, Ուշթաալար, հրաբխային լեռնազանգված Հայաստանի Կոտայքի և Գեղարքունիքի մարզերի սահմանագլխին, Գեղամա լեռների հյուսիս-արևելքում Սևանա լճի հարավ-արևմտյան կողմում ։ Բաղկացած է երեք լեռնագագաթներից։ Դրանք ունեն լավ արտահայտված Խառնարաններ, ոտոնք լցված են ջրով։ Ամենաբարձր գագաթը Ակնասարն է 3258 մ բարձրությամբ։ Առաջացել է անթրոպոգենում։ Բարձրությունը մինչև 2480 մ է, հիմքի տրամագիծը՝ մոտ 2,2 կմ։ Կենտրոնական մասը պսակվում է հինգ խոշոր և մի քանի մանր հրաբխային կոներով՝ կազմված լավաներից ու խարամներից։ Գագաթնային մասում կա երկու խառնարան։ Լանջերը ծածկված են լեռնատափաստանայի բուսածածկույթով և օգտագործվում են որպես ամառային արոտավայրեր ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի լեռներ
Գոսուդարստվո ի պրավո
«Գոսուդարստվո ի պրավո» (Государство и право - Պետություն և իրավունք, մինչև 1992 թվականը՝ «Սովետսկոյե գոսուդարստվո ի պրավո» [Советское государство и право]), ամենամսյա ռուսալեզու գիտական հանդես, Ռուսաստանի իրավական գիտության առաջատար պարբերական՝ նվիրված իրավագիտության արդիական տեսական և գործնական հիմնահարցերին։
Առաջին անգամ լույս է տեսել 1927 թվականին (մինչև 1939 թվականը՝ «Ռևոլյուցիա պրավա», «Революция права»), Մոսկվայում։ Ինֆորմացիա է հաղորդում դաաական-դատախազական, քննչական ու տնտեսական մարմինների գործունեության իրավագիտական հետազոտություններից։
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ամսագրեր
(7586) Բիսմարկ
(7586) Բիսմարկ (Bismarck), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Լուց Շմադելի և Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,781866 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2553 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3084 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1694,74 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,212422 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,86° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1991 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Լուց Շմադելի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Էրքան Քոլչաք Քյոսթենդիլ
Էրքան Քոլչաք Քյոսթենդիլ (Erkan Kolçak Köstendil, ), թատրոնի ու կինոյի թուրք դերասան և ռեժիսոր։ Իր կարիերան սկսել է թատերական ներկայացումներում, ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում։ Այդուհանդերձ, առավել հայտնի է դարձել «Հեյ Ստամբուլ» հեռուստասերիալում մարմնավորած իր դերի։ Կարճամետրաժ ֆիլմերում նկարահանվելու համար՝ արժանացել է մրցանակների։
Կենսագրություն և կարիերա
Քյոսթենդիլը ծնվել է 1983 թվականին Բուրսայում։ Ավարտել է Բուրսայի Աթաթուրքի անվան ավագ դպրոցը։ Ավագ դպրոցում սովորելու տարիներին՝ եղել է Բուրսասպոր ֆուտբոլային ակումբի անդամ ։
Իր դերասանական կարիերան սկսել է Թունջայ Օզինել թատրոնում, որտեղ մարմնավորել է մի շարք դերեր, այդ թվում «AuT» և «Հակառակ սեռին հանդիպելու արվեստը» թատերական ներկայացումներում ։
Նա նաև դարձել է «Ծխախոտի կանեփ» գեղարվեստական ֆիլմի սցենարիստը, որը նկարահանվել է Ամստերդամում և Ստամբուլում։ Նրա 4-րդ կարճամետրաժ ֆիլմն «Սուման» է, որը նկարահանվել է 2018 թվականին։ Վերջինս Լոս Անջելեսի կինոմրցանակաբաշխության ժամանակ ստացել է լավագույն թուրքական կատակերգական ֆիլմ մրցանակը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թուրք դերասաններ Կատեգորիա:Թուրք հեռուստադերասաններ Կատեգորիա:Թուրք կինոդերասաններ
Տեր դը Դրուանս
Տեր դը Դրուանս (Terres), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում ։
Բնակչությունը 2017 թվականի դրությամբ կազմում է 948 մարդ, բնակչության խտությունը` 25.49 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 37.19 կմ² տարածք։