cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սև կատու (Marvel Comics)
Ultimate
Ֆելիցիա Հարդին երդվեց ոչնչացնել Ուիլսոն Ֆիսքին, որը դավել էր իր հորը։ Երբ Ֆելիցիան դեռ փոքր աղջիկ էր, նրա հայրը գող էր, սակայն նա բանտ ընկավ և մահացավ։ Տասնհինգ տարի հետո Ֆելիցիան դարձավ «Ֆիսք Էնթերփրայզի» հաշվապահը և դրա հետ զուգահեռ գիշերները նա կողոպտում էր Մանհեթենի գլխավոր գրասենյակները Սև կատվի կերպարով։ Երբ պարոն Մուռը գնեց տեղ Ֆիսքի կազմակերպությունում, տալով նրան քարե սալ, որը շատ անհրաժեշտ էր Ուիլսոնին, Սև կատուն մտավ գրասենյակ և գողացավ քարե սալը։ Շուտով Սև կատուն հանդիպում է Սարդ մարդի հետ, որը փորձել է կանգնեցնելնժ նրան, սակայն կատուն փախավ։ Երբ ոստիկանությունը ստացավ Սարդ մարդի՝ Սև կատվի հետապնդման վիդեոձայնագրությունները և պարզել են, որ նրանք եղել են դաշանակիցներ։ Դրանցի հետո Սև կատուն ժամադրեց Սարդ մարդուն շենքի տանիքում։ Սարդը ընդունեց հրավերը և շենքի կտուրում նրան սպասում էր ռոմանտիկ ընթրիք։ Ժամանակ անց հայտնվեց Էլեկտրան, որին վարձեց Ֆիսկը, սալիկը վերձադարձնելու համար։ Մարտի ժամանակ Սարդը ընկավ կտուրից։ Երբ նա կրկին բարձրացավ կտուրը, մարտի դաշտը դատարկվեց։ Հիշելով բառերը, որոնք ասել է կատուն մարտի ժամանակ, թե նա այնպիսինը չէ, ինչպիսինն էր իր հայրը, Փիթերը սկսեց հետազստել Դեյլի Բյուգլիի նշումները և իմացավ Կատվի ինքնությունը։ Հասկանալով, որ նա իմացավ դրա մասին, ապա դրա մասին կիմանար նաև ՖԻսկըմ Սարդ մարդը գնաց Ֆելիցիայի տունը, որտեղ էին Ֆիսկը և Էլեկտրան։ Սարդի հայտնվելը օգնեց Կատվին ազատվել և մեկնել տանիքը։ Ֆիսկը և Էլեկտրան հետևեցին նրան, սակայն երբ նրանք բարձրացան, Սև կատուն սալիկը գցեց ջուրը։ Դրանից հետո Էլեկտրան ծակեց Կատվին սայով և Ֆելիցիան ընկավ ջուրը, ենթանդրաբար մահացավ։ Սակայն մի քանի ամիս անց Սև կատուն վերադարձավ, Սարդ մարդուն՝ Ֆիսկի և Կուվալդայի միջև սկսած պատերազմում օգնել հաղթելու համար։ Նրանից հետո, երբ Էլեկտրան սպանում է Կուվալդային, Ֆելիցիան սկսում է կռվել Էլեկտրայի հետ։ Էլեկտրան պատրաստվում էր սպանել Կատվին, սակայն վերջին պահին Էլեկտրային սպանում է մահացող Լուսնային ասպետը։ Հետագայում Սև կատուն շպրտեց էլեկտրայի մարմինը պատուհանից։ Դրանից հետո Ֆելիցիան սիրահարվում է Սարդ մարդուն և պատրաստվում է հանել նրա դիմակը։ Եվ երբ նա իմանում է, որ Սարդ մարդը ուղղակի պատանի է, փղձկում է Սարդի հագուստի վրա և փախչում։
Սև կատուն վերադառնում է և պատրաստվում է սպանել Կինգփինգին, սակայն ականատես է դառնում նրա սպանության, որը կատարվել է Միստերիոյի կողմից։ Ֆեցլիցիան ներթափանցեց Ֆիսկի գրասենյակը և գողանում է արտեֆակտ, սակայն հանդիպում է Միստերիոյին, նա կարողանում է թաքնվել նրանից։ Միստերիոն գտնում է Ֆելիցիային իր տանը և փորձում է հետ վերցնել արտեֆակտը, սակայն հետո առաջարկում է նրան համագործակծություն։ Հետագայում Միստերիոն և Սև կատուն հանդիպում են իրենց ճանապարհի վրա Սարդ մարդուն և Երկաթե մարդուն։ Սկզբում Ֆելիցիան եղավ նրանց դեմ, իսկ հետո միանում է նրանց, երբ Միստերիոն կազմակերպում է պայթյուն։ Վերջնականապես Փիթերին, Երկաթե մարդուն և Սև կատվին հաջողվում է հաղթել Միստերիոյին, սակայն իմանում են, որ դա եղել է ինչ-որ մեկի կողմից կառավորվող ռոբոտ։ Շուտով Փիթերը խնդրում է Ֆելիցիային օգնել վիրավորներին։ Ֆելիցիայի հետագա կյանքը անհայտ է։
Ուժեր և ունակություններ
Սկզբում Սև կատուն չուներ ոչ մի գերմարդկային ուժ և հույս է դրել իր ֆիզիկական պատրաստվածության վրա։ Նա ունի ռեֆլեքսներ, ճարպկություն, ավելի բարձր դիմացկություն, քան նորմալ մարդու մոտ է։ Նա ֆիզիկապես շատ ուժեղ էր և մարզված, փորձառու մարմնամարզուհի էր և ակրոբատ, ինչպես նաև տիրապետում էր մարտարվեստների մի քանի ոճերի։
Հետագայում նա կարողանում է հոգեբանակինետիկապես ազդել փորձից հետո հավանականության դաշտի վրա այն բանից հետո, երբ դարձավ Քինգփինի գիտափորձի օբյեկտ։ Հավանականություններին ազդելը նշանակում է, որ նա անհաջողություններ է բերում իր թշնամիներին. սթրեսի ժամանակ նա ենթագիտակցորեն կարող է անհաջողություններ բերել նրանց, ում համարում է վտանգավոր, և որոնք գտնվում են անմիջական մտերմության մեջ, դա կարող է արտահայտվել ինքնաբերական պայթյուններով, ընկնելով և այլ վտանգավոր իրավիճակներով։ Այդ ունակությունը ունի կողմնակի ազդեցություն՝ վերջնականապես ստեղծում է խնդիրներ նրանց համար, ովքեր շատ ժամանակ են անցկացնում իր մոտ։
Սարքավորումներ և պարագաներ
Սև կատուն ունի շարժվող եղունգներ, որոնք թաքցված են ձեռնոցների մեջ, դրանք թույլ են տալիս պատռել մեծ երկարությամբ մակերեսներ և հեշտ բարձրանալ պատերի վրա, ինչպես նաև սարքավորում, որն ունի պարան ոչ մեծ կեռիկով և բաց թողնող ներդրված մեխանիզմով, որը թույլ է տալիս տեղաշարժվել օդով՝ դրանով կառչելով շենքերից, ինչպես անում են Սարդ մարդը և Գլուխպոկիչը, սակայն աննշան պակաս արագությամբ, քան նրանք։
Սև կատուն կրում է ինքնատիպ կառուցվածքի ականջօղեր, որոնք օգնում են նրան հավասարակշռություն պահել և միշտ ընկնել ոտքերի վրա։ Նաև կրում է լինզաներ, որոնք օգնում են նրան տեսնել ուլտրամանուշակագույն և ինֆրակարմիր դիապազոնում՝ ապահովելով գիշերային տեսողություն։
Ֆիլմերում
2017 թվականի հունիսի 18-ին Էմի Պասկալը հաստատեց, որ «Վենոմ» և «Արծաթե և Սև» (ֆիլմ Սև կատվի և Արծաթե Սամույրի մասին) կներառվի Մարվել ֆիլմաշխարհի մեջ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Marvel-ի կինեմատոգրաֆիական տիեզերքի կերպարներ
Լուսնալիճ (լիճ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոտայքի մարզի լճեր
Հիմալայներ
Հիմալայներ, Հիմալայան լեռներ (हिमालय,, हिमालय, हिमालय, 喜馬拉雅山脈), աշխարհի ամենաբարձր լեռնաշղթան։ Հիմալայան լեռնաշղթան գտնվում է Տիբեթյան բարձրավանդակի (հյուսիսում) և Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրի միջև (հարավում)։ Հիմալայներում է գտնվում աշխարհի ամենաբարձր լեռը՝ Էվերեստը, 8848 մ։
Աշխարհագրական դիրք
Երկրագնդի ամենաբարձր և հզոր լեռնային համակարգը, գտնվում են Ասիայում, Տիբեթի և Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրի միջև։ Երկարությունը 2400 կմ է, լայնությունը՝ 180-350 կմ, տարածությունը՝ մոտ 650 հզ. քառ. կմ, միջին բարձրությունը՝ 6000 մ, առավելագույնը՝ 8848 մ (Ջոմուլունգմա, երկրագնդի ամենաբարձր լեռնագագաթը)։ Նրա 11 գագաթներն անցնում են 8000 մ բարձրությունից, կիրճերը հասնում 4-5 կմ խորության։ Ունեն լավ արտահայտված գեոմորֆոլոգիական և ֆիզիկա-աշխարհագրական սահմաններ։ Հյուսիսում Ինդոսի և Ցանգպոյի (Բրահմապուտրայի) վերին հոսանքների երկայնակի տեկտոնական հովիտներն են, հարավում՝ Ինդոս–Գանգեսյան հարթավայրի հյուսիսային մասը, հյուսիս-արևմուտքում՝ Հինդուրաջ լեռնաշղթան, արևելքում՝ Բրահմապուտրայի կիրճը։ Հիմալայների լեռնագրական, կլիմայական և ֆլորիստական խոշոր անջրպետ են Կենտրոնական Ասիայի արևադարձային լանդշաֆտների միջև, ջրբաժան գիծ՝ Հնդկական օվկիանոսի և Կենտրոնական Ասիայի անհոսք ավազանի միջև։
Երկրորդ աստիճան
Երկրորդ աստիճանը Փոքր (Ցածր) Հիմալայներն են, մոտ 4000 մ միջին բարձրությամբ և մինչև 6000 մ առանձին գագաթներով։ Կազմված են բյուրեղային և մետամորֆային ապարներից։ Ունեն 80-100 կմ լայնություն։ Լեռնազանգվածների և լեռնաշղթաների խիստ կտրտված համակարգ են։ Բնութագրվում են հարավային զառի վեր և հյուսիսային զառիկող լանջերով։ Փոքր Հիմալայների հյուսիսարևմտյան մասում բարձրանում է Պիր-Պանշալ լեռնաշղթան՝ 3500-4000 միջին, մինչև 6028 մ առավել բարձրություններով։ Ունի ատամնավոր նեղ լեռնակատար և բազմաթիվ լճեր։ Կենտրոնական մասին բնորոշ են բարձր լեռները (Դհաոլադհար, Մահաբհարատ) սրածայր կատարներով և խորը հովիտներով։ Տիստա տեկտոնական հովտից արևելյան Փոքր Հիմալայների լանջերը բաժանված են կախովի հովիտներով՝ «դոլարներով» (դռներ)։ Երկրորդ աստիճանը երրորդից բաժանվում է Կատմանդու, Արինագար և այլ ընդարձակ իջվածքային հովիտների շղթայով։
Երրորդ աստիճան
Երրորդ աստիճանը՝ Մեծ (Բարձր) Հիմալայները կամ Հիմալայան Գլխավոր լեռնաշղթան, սկսվում է Նանգապարբատ (8126 մ) լեռնազանգվածից, եզրերում բարձրանում է և իր մեջ ընդգրկում Դեոսայի, Ռուշպու և այլ բարձրավանդակներ։ Սաթլեջ գետից հարավ-արևելք Մեծ Հիմալայներն առաջացնում են սառցադաշտերով ծածկված հզոր լեռնակատարներ՝ բարձրադիր լեռնազանգվածներով ու պիկերով։ Տիստա գետից արևելք Մեծ Հիմալայները զգալի ցածրանում են, և ռելիեֆում տիրապետում են խորը գետահովիտները։ Ենթադրվում է, որ Հիմալայները պատկանում են Ալպյան գեոսինկլինալի (ծալքավորման) մարզին։ Օգտակար հանածոներից կան պղինձ, ոսկի, քրոմիտ, շափյուղա, նավթ, բնական գազ։
Բնակլիմայական պայմաններ
Կլիման Հիմալայների արևմտյան սեկտորում բնութագրվում է ջերմաստիճանի մեծ տատանումներով և ուժեղ քամիներով։ Ձմեռը ցուրտ է, հունվարի միջին ջերմաստիճանը -10 °C-ից – 18 °C է, 2500 մ-ից բարձր վայրերում լինում են ձնաբքեր։ Ամառը տաք է, չոր։ Հուլիսի միջին ջերմաստիճանը մոտ 18 °C է։ Տեղումները (տարեկան մոտ 1000 մմ) կապված են ցիկլոնների հետ, ընդ որում հովիտներում և գոգավորություններում 3-4 անգամ քիչ են, քան լեռներում։ Արևմտյան Հիմալայներում են գտնվում (1800-2000 մ բարձրության վրա) Հնդկաստանի կլիմայական առողջարանների մեծ մասը (Շիմլա և այլն)։ Հիմալայների արևելյան սեկտորն ունի առավել շոգ և խոնավ կլիմա՝ խոնավության մուսսոնային ռեժիմով։ 1500 մ բարձրության լեռնալանջերին ամռան ջերմաստիճանը բարձրանում է մինչև 35 °C, հովիտներում՝ 45 °C։ Անձրևներն անընդմեջ են։ Հարավային լանջերին (մինչև 3000-4000 մ բարձրությունները) թափվում են 2500-5000 մմ տեղումներ, ներքին շրջաններում՝ մինչև 1000 մմ։ 1800 մ բարձրության վրա հունվարի միջին ջերմաստիճանը 4 °C է, 3000 մ-ից բարձր՝ բացասական։ Հովիտներում լինում են խիտ մառախուղներ։ Հիմալայների հյուսիսային լանջերն ունեն ցուրտ լեռնաանապատային կլիմա՝ ջերմաստիճանների օրական մեծ (45 °C) տատանումներով և մինչև 100 մմ տարեկան տեղումներով։ Ամռանը 5000-6000 բարձրություններում միայն ցերեկն է լինում դրական ջերմաստիճաններ։ Հարաբերական խոնավությունը 30-60% է։ Ձմռանը հաճախ ձյունը գոլորշիանում է դեռ չհալված։ Հիմալայների գետային ցանցը զարգացած է հարավային լանջին։ Գետերը վերին հոսանքներում ունեն ձնասառցադաշտային, միջին և ստորին հոսանքներում՝ անձրևային սնում։ Հովիտները նեղ են, խոր, շատ են սահանքներն ու ջրվեժները, Արևմտյան Հիմալայներում՝ լճերը (Վուլար, Ցոմորարի և այլն)։ Սառցադաշտերի ընդհանուր տարածությունը 33 հզ քառ. կմ է։ Ջոմոլունգմայի (19 կմ), Կանչենջանգայի (16 և 26 կմ) զանգվածների, Կումաոնյան Հիմալայների (Միլամ՝ 20 կմ, Գանգոտրի՝ 32 կմ), Փենջաբի Հիմալայների (Դուրունգ-Դրունգ՝ 24 կմ, Բարմալ՝ 15 կմ) սառցադաշտերն ամենաերկարներն են։ Սառցադաշտերն ավելի շատ են Արևմտյան Հիմալայներում։ Լանդշաֆտները բազմազան են հատկապես Հիմալայներ հարավային լանջերին։
Հողային ռեսուրսներ
Լեռների ստորոտների երկայնքով, արևմուտքից մինչև Ջամնա գետի հովիտը, ձգվում է տերաների (փայտա-թփուտային մացառուտների), ճահճային գոտիներ, (ջունգլիներ)։ Լեռների մինչև 1000-1200 մ բարձրության հողմադիմաց լանջերին և գետերի հովիտներում աճում են մշտականաչ խոնավ արևադարձային անտառները, արևմուտքում՝ 1200 մ-ից, արևելքում 1500 մ-ից բարձր տարածված է մշտականաչ սաղարթավոր անտառների գոտին։ 2200 մ–ից բարձր բարեխառն տիպի անտառներն են՝ տերևաթափ և փշատերև ծառատեսակներով։ 2700-3600 մ բարձրությունների վրա տիրապետում են փշատերև անտառները։ Անտառային գոտու ստորին մասին բնորոշ են կարմրահողերը, բարձր մասերի համար՝ անտառային գորշ հողերը, ավելի վեր՝ մինչև 5000 մ բարձրությունները, տարածված են ենթալպյան և ալպյան գոտիները։ Առանձին բույսեր հասնում են նույնիսկ մինչև 6000 մ բարձրություններ։ Արևմտյան Հիմալայների լանդշաֆտները ավելի չորասեր են, 1200-1500 մ բարձրություններից հանդես են գալիս միջերկրածովյան մերձարևադարձային տեսակներ։
Կենդանական աշխարհ
Լեռների ստորին լանջերի անտառներում և տերաներում կան փղեր, ռնգեղջյուրներ, գոմեշներ, վայրի խոզեր, այծքաղներ, վագրեր, լուսաններ, կապիկների տարբեր տեսակներ, բազմաթիվ թռչուններ են։ Հիմալայների հյուսիսային լանջերին գերիշխում են լեռնաանապատային լանդշաֆտները՝ նոսր, չոր խոտերով ու թփուտներով։ Ծառային բուսականություն հանդիպում է գլխավորապես գետերի հովիտներում։ Կենդանիներից տարածված են Տիբեթի կենդանական աշխարհի ներկայացուցիչները՝ հիմալայան արջը, վայրի այծը, վայրի ոչխարը, յակը, բազմաթիվ կրծողներ։ Մինչև 2500 մ բարձրությունների լանջերը մշակվում են։ Գերակշռում են պլանտացիոն կուլտուրաները՝ թեյի թուփ, ցիտրուսայիններ, ոռոգելի դարավանդներում՝ բրինձ։ Հյուսիսային Հիմալայներում գարին բարձրանում է մինչև 4500 մ բարձրությունները։
Ջորջիա (երգչուհի)
Ջորջիա Ռոուզ Հարիեթ Բարնս (Georgia Rose Harriet Barnes; ) , առավել հայտնի է որպես Ջորջիա (Georgia), անգլիացի երաժշտական պրոդյուսեր, երգերի հեղինակ, երգչուհի և երաժիշտ։
Նա Leftfield խմբի համահիմնադիր Նիլ Բարնսի դուստրն է։
Նա սկսել է իր կարրիեան հարվածայիններ նվագելով այնպիսի արտիստների համար, ինչպիսիք են Kwes-ը և Քեյթ Թեմփեսթը։ Հետագայում նա նաև սկսել է երգել, 2015 թվականին թողարկելով իր դեբյուտային ստուդիական ալբոմը՝ «Georgia»-ն։ Նրա երկրորդ ստուդիական ալբոմը՝ «Seeking Thrills»-ը թողարկվել է 2020 թվականի հունվարին։
Ջորջիան պայմանագիր է կնքել Domino լեյբլի հետ ։ 2018 թվականի նա թողարկել է «Started Out» երգը ։ 2019 թվականին նա հանդես է եկել Գլասթոնբերի փառատոնին և հաղթել Անկախ երաժշտության միության «One to Watch» մրցանակը՝ BBC Music Introducing-ի հետ համագործակցությամբ ։
Vice-ը նկարագրել է նրա երաժշտությունը որպես «էյֆորիկ, ուշ գիշերվա պար», իսկ նրա 2015 թվականի «Georgia» ալբոմը համեմատվել է Միսի Էլիոթի և MIA-յի հետ ։ Futuremag Music-ից Սին Թայլերին տված հարցազրույցում, Ջորջիան ասել է իր 2019 թվականին թողարկված «About Work the Dancefloor» սինգլի մասին․ «Ես ստեղծել եմ այս երգը Բեռլինում մի քանի ակումբներում պարելուց հետո, և հասկացել եմ, թե որքան կարևոր են պարերը մարդկանց համար՝ առօրյա գործունեությունից թեթևացում հաղորդելու համար» ։
Վաղ տարիներ
Ջորջիա Ռոուզ Հարիեթ Բարնսը ծնվել է Լոնդոնում։ Ջորջիան ֆուտբոլիստ էր, ով խաղացել է Queens Park Rangers W.F.C. և Arsenal W.F.C. թիմերի երիտասարդական կազմերում։ Նա թողել է ֆուտբոլն իր մարզչի մահվանից հետո ։
Բարնսը հաճախել է BRIT School-ը, որտեղ սկսել է հարվածայիններ նվագել ։
Անձնական կյանք
2019 թվականի հարցազրույցում Billboard-ի հետ, Բարնսը քննարկել է իր որոշումը թողնել ալկոհոլը և դառնալ վեգան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Անգլիացի երգիչ-երգահաններ Կատեգորիա:Անգլիացի երաժիշտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի անգլիացի կանայք Կատեգորիա:Երաժշտական պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Անգլիացի թմբկահարներ
Դաննա Պաոլա
Դաննա Պաոլա (Danna Paola Rivera Munguía, ), մեքսիկացի երգչուհի և դերասանուհի։ Առավել հայտնի է Նեթֆլիքս հեռուստաալիքի թողարկած «Էլիտա» սերիալում Լուկրեցիա «Լու» Մոնտեսինոս Հենդրիկի դերով։ Նա մարմնավորել է աղջկա կերպար, որը չունի կոմպլեքսներ, ասում է այն, ինչ մտածում է և այն, ինչ ցանկանում է։ Մտածում է միայն իր կյանքի մասին ։
Վաղ կյանք
Դաննա Պաոլան ծնվել և մեծացել է Մեքսիկայի Մեխիկո քաղաքում։ Նա Պատրիսիա Մունգիայի և Ջուան Ջոզե Ռիվերա Արելյանոյի դուստրն է։ Հայրը «Grupo Ciclón» և «Los Caminantes» խմբերի նախկին երգիչ է։ Նրա ծնողները ամուսնալուծվել են դեռ մանուկ հասակում։ Նա ունի ավագ քույր՝ Վանիան ։
Կարիերա
Առաջին անգամ հեռուստատեսությունում հայտնվել է 1999 թվականին «Սեզամ փողոցը» հեռուստասերիալի մեքսիկական տարբերակում և շուտով սկսել է նկարահանվել հեռուստասերիալներում, որտեղ խաղացել է բազմաթիվ նշանավոր դերեր։ Դրանցից առավել հայտնի է դարձել Պատիտոյի գլխավոր դերը մեքսիկական երիտասարդական մելոդրամա «Atrévete a soñar» հեռուստասերիալում, որը թողարկվել է 2009-2010 թվականներին։
2015 - 2016 թվականներից նկարահանվել է լատինաամերիկյան <<Դոնյան>> հեռուստանովելում, որտեղ մարմնավորել է Մոնիկա Էռնանդես Սանդովալի կերպարը։
2018 թվականից նկարահանվում է Նեթֆլիքսի «Էլիտա» իսպանական սերիալում։ 2019 թվականի սեպտեմբերի 6-ին թողարկվել է երկրորդ եթերաշրջանը, իսկ 2019 թվականի օգոստոսի 29-ին հայտնի է դարձել, որ սերիալը երկարացվել է երրորդ եթերաշրջանի համար ։
<<Էլիտե>>- ում նկարահանվելուց հետո Դաննան բազմիցս խոստովանել է, որ իր դերի համար շնորհակալ է մեքսիկուհի հայտնի դերասանուհի Արասելի Արամբուլային , քանի որ հենց Արասելին է ոգեշնչում հանդիսացել Լուկրեսիային ստեղծելու համար։ Կարելի է ասել , որ Լուկրեսիան ՝ Արասելիի մարմնավորած Ալտագրասիա Սանդովալի դուստրն է << Դոնյան >> հեռուստանովելում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Մեքսիկացի երգչուհիներ Կատեգորիա:Մեխիկո քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասանուհիներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ
Անուշ Նիկողոսյան
Կենսագրություն
Անուշը ջութակի առաջին դասերը ստացել է հինգ տարեկանում։ Այնուհետև սովորել է հայ ականավոր ուսուցիչ Պետրոս Հայկազյանի մոտ, իսկ հետագայում՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում։ Մի քանի տարի ուսանել է Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի գլխավոր դիրիժոր Էդուարդ Թոփչյանի մոտ։ Մյունխենի երաժշտության և թատրոնի բարձրագույն դպրոցում սովորել է պրոֆեսոր Քրիստոֆ Պոպենի դասարանում։ 2013 թվականից Անուշ Նիկողոսյանը սովորում է պրոֆեսոր ջութակահար Ջուլիա Ֆիշերի դասարանում։ 2015 թվականին ստացել է մագիստրոսի աստիճան և նույն տարվա հոկտեմբերին հանձնում է կոնցերտ քննություն (Konzert-exam)։
2001-2005 թվականներին ստացել է Վլադիմիր Սպիվակովի միջազգային հիմնադրամի կրթաթոշակ։ 2012-2016 թվականներին ստացել է «Villa Musica» կամերային երաժշտական հիմնադրամի կրթաթոշակ ։
Որպես մենակատար՝ հանդես է եկել գերմանական Զաարբրյուքենի ռադիոյի և հեռուստատեսության նվագախմբի, Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի , Քարթների սիմֆոնիկ նվագախմբի, Մանհեյմի կամերային նվագախմբի, Մորավիայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի, Քաունասի կամերային նվագախմբի, Հայաստանի պետական կամերային նվագախմբի, Ուրալի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի և Լիտվայի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ՝ Քրիստոֆեր Վարեն-Գրինի, Դմիտրի Լիսի, Լեոս Սվարովսկու, Քրիստոֆ Պոպենի, Էդուարդ Թոփչյանի, Պավել Բերմանի, Ալեքսանդր Թրեգերի, Մարկուս Բոշի և այլ խմբավարների ղեկավարությամբ։
Մրցանակներ
Անուշ Նիկողոսյանն արժանացել է մրցանակների՝ ջութակի մի շարք միջազգային մրցույթներում․ 2010 թվականին դարձել է ավստրիական «International Kärntner Sparkasse Wörthersee» մրցույթի առաջին մրցանակակիր, որից հետո ստացել է բազմաթիվ հրավերներ։ Դրանց թվում՝ 2011 թվականի հուլիսին Անուշին հրավիրել են նվագելու ճապոնական «Pacific Music Festival Sapporo» նվագախմբում՝ որպես մենակատար։ 2014 թվականի օգոստոսին նրան հրավիրել են մասնակցելու «Rimini Meeting Festival», «The Festival della Nazioni», իտալական «Ravello Music Festival» փառատոններին, նույն տարվա հոկտեմբերին՝ ավստրիական «Brucknerfest» և «Երևանի միջազգային երաժշտական փառատոնին»։
Նա հաճախ է հանդես գալիս հայտնի երաժիշտների հետ, այդ թվում՝ Մանսուրյանի, Յերկանյանի, Շարաֆյանի, Զաքարյանի, Իսրայելյանի, Չաուշյանի։
2013 թվականից Անուշ Նիկողոսյանը նվագում է Գվադանինի ջութակով (Միլան, 1753)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ ջութակահարներ
Տրանզիստորի հայտնագործում
1947 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ֆիզիկոս-փորձարար Ուոլտեր Հաուզեր Բրատեյնը, որն աշխատում էր տեսաբան Ջոն Բարդինի հետ, հավաքեց առաջին աշխատունակ կետային տրանզիստորը։ Բայց, չանցած կես տարի, մինչ Բարդինի և Բրատեյնի աշխատանքների հրատարակումը, գերմանացի ֆիզիկոսներ Հերբերտ Մատարեն և Հենրիխ Վելկերն ներկայացրին Ֆրանսիայում մշակված կետային տրանզիստորը («տրանզիստիոնը»)։ Այսպես, անհաջող փորձերից հետո՝ սկզբից պինդ մարմնից, իսկ հետագայում դաշտային տրանզիստորից վակուումային տրիոդին համարժեքը ստեղծելու ընթացքում, ստեղծվեց առաջին ոչ կատարյալ կետային երկբևեռ տրանզիստորը։
Մոտ տասը տարի սերիական արտադրվող կետային տրանզիստորը, հանդիսացավ էլեկտրոնիկայի զարգացման համար առանցքային ճյուղերից մեկը, նրան փոխարինեցին գերմանիումից մակերեսային տրանզիստորները։ p-n անցման և մակերեսային տրանզիստորի տեսությունը 1948-1950 թվականներին ստեղծել է Ուիլյամ Բրեդֆորդ Շոկլին Առաջին մակերեսային տրանզիստորը պատրաստվել է 1950 թվականի ապրիլի 12-ին հալույթից աճեցման մեթոդով։ Դրան հետևեց միաձուլվածքային տրանզիստորը, «էլեկտրոքիմիական» տրանզիստորը և դիֆուզային մեզա-տրանզիստորը։
1954 թվականին Texas Instruments թողարկեց առաջին սիլիցիումային տրանզիստորը։ Սիլիցիումի թաց թթվեցման պրոցեսի հայտնագործումը 1958 թվականին հնարավոր դարձրեց առաջին սիլիցիումային մեզա-տրանզիստորների թողարկումը, իսկ 1959 թվականի մարտին Ժան Էրպնին ստեղծեց առաջին սիլիցիումային պլանարային տրանզիստորը։ Սիլիցիումը հետ մղեց գերմանիումը, իսկ պլանարային պրոցեսը դարձավ տրանզիստորների շահագործման հիմնական պրոցեսը և հնարավոր դարձրեց միաձույլ ինտեգրալային սխեմաների ստեղծումը։
Նախապատմություն
1906 թվականին Գրինլիֆ Պիկարդը արտոնագրեց սիլիցիումային բյուրեղային դետեկտորը ։ 1910 թվականին Ուիլյամ Իկկլազը հայտնաբերեց, որ որոշակի պայմաններում բյուրեղային դետեկտորները բացասական դիֆերենցիալ դիմադրություն են ցուցադրում և այդ իսկ պատճառով կարող են օգտագործվել տատանումների գեներացման և ազդանշանների հզորացման համար։ 1922 թվականին Օլեգ Վլադիմիրովիչ Լոսևը ապացուցեց էլեկտրամագնիսական տատանումների հզորացումն և գեներացումը բյուրեղային դետեկտորով, երբ նրան տրվում էր հաստատուն տեղաշարժման լարում (կրիստադինային էֆեկտ)։ Լասևի ցինկիտային դետեկտորը («кристадин») իր աշխատունակությունը պահպանում էր մինչ 10 ՄՀց։ 1920-ականների վերջին վակուումային լամպերով բյուրեղային դետեկտորները հետ մղվեցին, իսկ կիսահաղորդիչների ֆիզիկայի զարգացման այս ճյուղն առաջ չգնաց։
1922-1927 թվականներին Լարս Գրյոնդալը և Հեյգերը ներդրեցին պղնձախմորիչ համուղղորդը, իսկ 1930-ականներին նրան փոխարինեց ավելի կատարելագործված սելենային համուղղորդը։ Ինչպես գրում էր Ուոլտեր Հաուզեր Բրատեյնը, պղնձի մակարդուկի և էլեկտրովակուումային դիոդի համանմանությունը բոլորի, ովքեր ուսումնասիրում էին կիսահաղորդիչներ, համար ակնհայտ էր, և նրանցից շատերը մտածում էին թե ինչպես համուղղորդիչի մեջ ներդնեն երրորդ, ղեկավարող («ցանցը») էլեկտրոդը, համուղղորդիչից ուժեղարար պատրաստելիս։ 1925 թվականին գերմանացի ֆիզիկոս Էդգար Հուլիոս Լիլիենֆելդը տվեց պնդամարմին ուժեղարարի առաջին արտոնագրային դիմումը, որը բաղկացած էր մետաղի և կիսահաղորդիչների շերտերից։ Լիլիենֆելդը չկարողացավ իր առաջարկն առաջ տանել նույնիսկ մինչ մակետի փուլ՝ քանի որ նրա առաջարկը չէր իրականացվի 1920-ականներին ֆունդամենտալ գիտության ոչ բավարար զարգացման պատճառով։ 1935 թվականին մեկ այլ գերմանացի ֆիզիկոս Օսկար Հայլը Մեծ Բրիտանիայում արտոնագրեց դաշտային տրանզիստորի աշխատանքի սկզբունքը։ 1938 թվականին Գյոտինգենյան համալսարանի աշխատակիցներ Պոլ Ռոբերտ Վիխարդը և Ռուդոլֆ Հիլշը ստեղծեցին պնդամարմին «տրիոդը», որը կարող էր ելքային դանդաղ փոփոխվող ազդանշանը հզորացնել։ Պոլի ուժեղարարը շատ դանդաղ էր, աշխատում էր միայն բարձր ջերմաստիճաններում և դրա համար էլ չունեցավ պրակտիկ զարգացում, ու հենց ինքը Պոլը չուզեցավ զբաղվել կիրառական աշխատանքներով, գերադասելով ֆունդամենտալ գիտությունը։ Բոլոր այս անհաջող փորձերը այս կամ այն առումով վերարտադրեցին վակուումային տրիոդի կառուցվածքը։ Այսպես, Պոլի «տրիոդում» ղեկավարող էլեկտրոդը իրենից ներկայացնում էր մանրախոռոչային մետաղական ցանց, որը դաշտը ղեկավարում էր Կալիումի բրոմիդ բյուրեղի ներսից:Լոսևը 1939 թվականին հիշատակել էր «եռէլեկտրոդային համակարգով, տրիոդին համարժեք» կիսահաղորդչային աշխատանքի մասին, բայց այդ չհրտարակված աշխատանքները սպառվել էին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հետազոտական բյուջետը բազմակի անգամ մեծացավ, սակայն, Պիտեր Մորիսի կարծիքով, կիսահաղորդիչների ֆիզիկայում շատ քիչ բան էր արված։ Բոլոր էական ձեռքբերումները կապված էին երկու ուղղությամբ ռազմական պատվերների հետ, որտեղ վակուումային լամպերը անզոր էին, դրանք էին՝ ռադիոլոկացիայում ինֆրակարմիր ճառագայթման և անդրադարձած ազդանշանի դետեկտումը։ Ռադիոլոկատորների վաղ ճառագայթիչները աշխատում էին մինչ 3 ԳՀց հաճախություը, իսկ վակուումային դիոդների հաճախությունների դիապազոնը սահմանափակված էր 400 ՄՀց-ով։ Կոնտակտային կիսահաղորդչային դետեկտորները, ընդհակառակը, կարող էին էֆեկտիվորեն ուղղել միկրոալիքային ճառագայթումը, այդ իսկ պատճառով 1930-ականներին Մեծ Բրիտանիայի, Գերմանիայի և ԱՄՆ-ի ղեկավարությունը սկսեցին մասշտաբային պրոեկտներ իրականացնել կիսահաղորդիչների կատարելագործման համար։ Այդ հետազոտությունների ընթացքում ուսումնասիրվեցին կիսահաղորդիչների ֆունդամենտալ հատկությունները և նրանց տեխնոլոգիայի ու արտադրության հիմքերը դրվեցին, որը հնարավոր դարձրեց կիսահաղորդչային սարքերի սերիական արտադրությունը։
p-n անցման հայտնագործում
1936 թվականին Bell Labs-ի հետազոտությունների գծով տնօրեն Կելլի Մերվինը հանձնարարեց Ուիլյամ Բրեդֆորդ Շոկլիին ուսումնասիրել պինդ մարմիններից հոսանքափոխիչներ ստեղծելու հնարավորությունը, որոնք ունակ կլինեին ապագայում էլեկտրաքիմիական ռելեյով փոխարինել հեռախոսների ավտոմատ կայանը։ Պոլի, Աբրահամ Ֆեոդորովիչ Իոֆֆեյի և Բորիս Իոսոֆովիչ Դավիդովի, Շոկլին եկավ, կիսահաղորդչի մասսիվում, ղեկավարող էլեկտրոդի ներդրման անհնարինության եզրահանգմանը։ Փոխարենը 1939 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Շոկլին ձևակերպեց դաշտային տրանզիստորի աշխատանքի սկզբունքը՝ երկու էլեկտրոդների արանքի կանալում հոսանքը պետք է կառավարի արտաքին դաշտը, որը կստեղծվի կանալից դուրս երրորդ (ղեկավարվող) էլեկտրոդով։ Շոկլին առաջարկեց պատրաստել կիսահաղորդչային տրիոդ Դավիդովի առաջարկած պղնձի մակարդուկի վրա, բայց առաջին փորձերը պսակվեցին անհաջողությամբ, իսկ հետո Bell Labs-ի անձնակազմը կենտոնացվեց ռազմա-կիրառական խնդիրների լուծման վրա։ Շոկլին 1940 թվականին աշխատում էր ուրանային ծրագրի վրա, իսկ 1942 թվականից մինչ պատերազմի ավարտը միշտ զբաղվում էր ռադիոլոկացիայի խնդիրներով։
Ֆիզիկների մի խումբ, որոնք զբաղվում էին պինդ մարմնի ֆիզիկայով և մնացել էին Bell Labs-ում Շոկլիի հեռանալուց հետո, զբաղվում էին ռադիոլոկացիայում գերբարձր հաճախությունների դետեկտման համար սարքի նյութերի որոնմամբ։ Էլեկտրոքիմիկ և ռադիոսիրող Ռասել Օլը աշխատում էր սիլիցիումային դետեկտորներով դեռ մեծ դեպրեսիայի ժամանակներից։ Ենթադրելով, որ վաղ դետեկտորների վարքը արտահայտվել էր խառնուկներից ոչ բավարար մաքրման շնորհիվ, Օլը կենտրոնացավ սիլիցիումի հալման և մաքրման տեխնոլոգիաների վրա։
1939 թվականի օգոստոսին Օլը, Ջոն Սկաֆը և Հենրի Թոյերերը կատարեցին առաջին հալումը հելիումային մթնոլորտում։ Մինչև 99, 8 % մաքրված կիսաբյուրեղային սիլիցիումից պատրաստված դետեկտորները, բավարար կայուն էին։ Նրանց մի մասը հոսանքը հաղորդում էր միայն մեկ ուղղությամբ (կոնտակտից բյուրեղ), մնացածը՝ այլ ուղղությամբ (բյուրեղից կոնտակտ), ընդ որում նմուշի կոնտակտի բևեռայնությունը կարելի կլինի որոշել միայն փորձված ճանապարհով։ Ենթադրելով, որ հաղորդակցության ուղղությունը որոշվում է միայն սիլիցիումի մաքրության աստիճանով, Օլը մի տիպը անվանեց «մաքրում», իսկ մյուսը «կոմերցիոն»(purified and commercial)։
1939 թվականի հոկտեմբերին դետեկտորի պատրաստուկների մեջ գտնվեց մի անսովոր նմուշ, որի էլեկտրական պարամետրերն այնքան անկանոն էին իրենց պահում, որ հետագա փոփոխություններն անհեթեթ էին թվում[15]։ Միայն 1940 թվականի փետրվարի 23–ին Օլը ժամանակ գտավ, որպեսզի անձամբ այն ստուգի[16]։ պարզվեց, որ նմուշը արձագանքում էր լույսին, իսկ դիտվող ֆոտոէֆեկտը մի աստիճանով գերազանցում էր տրադիցիոն ֆոտոէլեմենտներում դիտվող ֆոտոէֆեկտը[16]։ Նմուշի հաղորդականությունը կախված էր ոչ միայն լուսավորվածությունից, այլև ջերմաստիճանից ու խոնավությունից։ Չնայելով իր ղեկավարության հակազդեցությանը, որը Կելլի հետ անհամաձայնությունների մեջ էր, մարտի վեցին Օլը Կելլին և Ուոլտեր Բրատեյնին ցույց տվեց իր ձեռքբերումը[16]։ բրատեյնը գլխի ընկավ, որ ֆոտոէֆեկտը ծագում է, սիլիցիումի երկու շերտերի արանքում, ինչ որ անտեսանելի արգելքում և որ այդ արգելքը կարող է ուղղել փոփոխական հոսանքը[16]։ Հենց այդ պատճառով փոփոխական հոսանքի հաղորդականության չափումը տալիս էր անբացատրելի և անիմաստ արդյունքներ։
Կելլին անձնական կամային որոշմամբ գաղտնիացրեց p-n-անցման հայտնագործումը։ Bell Labs-ը սիլիցիումի նմուշներով պատրաստակամորեն կիսվում էր ամերիկացի և բրիտանացի գործընկերների հետ, բայց դա բացառապես p-տիպի սիլիցիում էր։ Նա ինքն անձամբ էր պատասխանում այն բանի համար, որպեսզի n-տիպի և pn-անցումով սիլիցիումները չլքեն կոմպանիայի պատերը։ Շոկլին իմացավ Օլի հայտնագործման մասին միայն 1945 թվականի մարտի 24-ին, իսկ լայն հասարակությունը՝ 1946 թվականի հունիսի 25-ին, երբ Օլը և Սկաֆը 1940 թվականի իրենց հայտնագործության համար ստացան պատենտներ։
Անկախ ամերիկացի ֆիզիկներից, 1941 թվականին Վադիմ Եվգենիեվիչ Լաշկարյովը ներկայացրեց «շրջափակիչ շերտի» տեսությունը և պղնձի ու պղնձի մակարդուկի բաժանման սահմանին լիցքակիրների ներարկումը։ Լոշկարյովը ենթադրեց, որ պղինձ-մակարդուկ էլեմենտում թերմոզոնդով հայտնաբերված հաղորդականության երկու տիպերն էլ, բաժանված են էլեկտրական հոսանքին հակազդող հիպոթեզային անցումային շրջանով։ Լոշկարյովի և Կոսոգոնովի աշխատանքները («Շրջափակիչ շերտերի ուսումնասիրումը թերմոզոնդով» և «Խառնուկերի ազդեցությունը պղնձի մակարդուկի կափույրային ֆոտոէֆեկտի վրա») հրատարակվեցին 1941 թվականին։
Բարդինի և Բրատեյնի տրանզիստոր
1945 թվականի հունիսին Կելլին նորից Շոկլիի և Սթենլի Մորգանի գլխավորությամբ բաժին վերակազմավորեց պինդ մարմնի ուսումնասիրման համար (1945 թվականին Շոկլին առաջվա նման զբաղված էր ռազմական պրոեկտներում և բավարար ժամանակ չուներ բաժնի միանձյա ղեկավարման համար)։ Խմբի մեջ մտան Բրատեյնը, տեսաբան Ջոն բարդինը, գյուտարար ջերալդ պիրսոնը, ֆիզքիմիկոս ռոբերտ Ջիմբին և ինժեներ- էլեկտրիկ Հիլբերտ Մուրը։ Կիսահաղորդիչների նմուշները պատրաստեցին Ուիլյամ Պֆանը, ջոն Սկաֆը և Հենրի Թոյերերը։ Խումբը հենվում էր այն ժամանակների խոշոր գիտական կազմակերպության ռեսուրսների վրա, 1940-ականների վերջերին Bell Labs-ում աշխատում էին 5700 մարդ, որոնցից 2000-ը դիպլոմավոր պրոֆեսիոնալներ էին։
Պերդյու համալսարանի ուսումնասիրություններին ծանոթանալով, Շոկլին կրճատեց կիսահաղորդիչների ընտրությունը, հասցնելով երկուսի՝ գերմանիումը և սիլիցիումը, իսկ 1946 թվականի հունվարին որոշեց կենտրոնանալ դաշտի էֆեկտի օգտագործման վրա։ Սակայն փորձերը ցույց տվեցին, որ իրական կիսահաղորդչում դաշտի էֆեկտը եռակի կարգով թույլ էր, քան ասված էր տեսության մեջ։ Բարդինը բացատրեց փորձարարական տվյալները, առաջարկելով մակերևույթային վիճակների հիպոթեզը, համաձայն որի կիսահաղորդիչներիի և մետաղական էլեկտրոդի սահմանին առաջանում է տարածական լիցք, որը չեզոքացնում է արտաքին դաշտը։
1947 թվականի 15-ին կամ 16-ին Բրատեյնը պլաստմասե եռանկյուն պրիզմայից պատրաստեց վրան ոսկու շերտ սոսնձված կոնտակտային հանգույցը։ Մետաղաթիթեղը զգուշորեն կտրելով մկրատով, Բրատեյնը կոլեկտորի ու էմիտերի արանքում մոտ 50 միկրոն հաստությամբ ճեղք ստացավ։ Դեկտեմբերի 16-ին Բրատեյնը սեղմեց կոնտակտային ճեղքով հանգույցը գերմանիումե շերտի մակերևույթին, ստեղծելով առաջին աշխատունակ կետային տրանզիստորը ։
1947 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Բրատեյնը կոլեգաներին ցուցադրեց տրանզիստորային ձայնային հաճախությունների ուժեղարարը լարման տասնհինգակի ուժեղացուցիչով։ 10 ՄՀց հաճախության վրա ուժեղացումը կազմում էր 20 դԲ ելքային 25 Վտ հզորությամբ։ դեկտեմբերի 24-ին Բրատեյնը ցուցադրեց առաջին տրանզիստորային ազդանշանների գեներատորը։
Այսպես, դաշտային տրանզիստոր պատրաստելու անհաջող փորձերից հետո, սկսվեց բևեռային տրանզիստորի զարգացումը։ Bell Labs-ի ղեկավարությունը, հասկանալով իրադարձության կարևորությունը, համալրեց Շոկլիի բաժանմունքը մասնագետներով և մի առ ժամանակ գաղտնի պահեց պրոեկտը։ Հասարակությունը տեղեկացավ տրանզիստորի հայտնագործման մասին 1948 թվականի հունիսի 30-ին Նյու Յորքում տեղի ունեցած տրանզիստորի բաց պրեզենտացիայի ժամանակ, որը զուգադիպել էր Physical Review-ում լույս տեսած հոդվածների հետ։ Bell Labs-ում այդ իրադարձություից մեկ ամիս առաջ տեղի էր ունեցել նոր սարքի անվան ընտրության գաղտնի քվեարկությունը։ Դեն նետելով երկար «կիսահաղորդչային տրիոդ» (semiconductor triode), փաստորեն սխալ «մակերևույթային վիճակների տրիոդ» (surface states triode) և անհասկանալի «յոնատրոն» (iotatron) անվանումները, Bell Labs-ը հաստատեց «տրանզիստորը» (transistor)՝ transconductance (հաղորդականություն) կամ transfer(փոխանցում) և varistor (վարիստոր, ղեկավարվող դիմադրություն) բառերից ։
Վելկերի և Մատարեյի տրանզիստրոն
1944 թվականին, Լյուբեժյան մենաստանում ՄԱՀ-դետեկտորների աղմուկի իջեցման վրա աշխատող գերմանացի ֆիզիկոս Հերբերտ Մատարեն, հայտնագործեց կիսահաղորդչային երկու կետային կոնտակտով ուղղիչ «երկդիոդը»։ Այս կոնտակտներին նույն շեղման լարման և հակափուլային հետերոդինի լարումտ մատակարարելիս, «երկդիոդը» ճնշում էր հետերոդի բարձրհաճախային աղմուկները։ Հենրիխ Վելկերի կիսաբյուրեղային գերմանիուով և Կարլ Զայլերի սիլիցիումով փորձերը ցույց տվեցին, որ էֆեկտիվ աղմուկազատում կլինի այն դեպքում, երբ երկու կոնտակտներն էլ միանում էին կիսահաղորդիչի միևնույն բյուրեղիկի վրա։ Եթե կոնտակտների միջև հեռավորությունը չէր գերազանցում 100 միկրոնը, միևնույն կոնտակտի լարման չափումը բերում էր երկրորդ կոնտակտի հոսանքի փոփոխությանը։ 1945 թվականի հունվարին Մատարեն փախավ արևմուտք խորհրդային հարձակումից, հետո գերի ընկավ ամերիկացիների մոտ, բայց շուտով ազատ արձակվեց։ Վելկերը շարունակեց հետազոտությունները մինչև 1945 թվականի մարտը։ Շոկլիից անկախ, և մի փոքր էլ առաջ ընկնելով նրանից, Վելկերը եկավ դաշտային տրանզիստորի գաղափարին, սակայն նրա առաջին փորձերը ևս անհաջող ավարտ ունեցան։
1946 թվականին ֆրանսիական և բրիտանական լրտեսները գտան Վելկերին և Մատարեյին, հարցաքննեցին նրանց ռադիոլոկացիայում գերմանական մշակումների մասին և գործ առաջարկեցին ֆրանսիական Westinghouse բաժանմունքում, որտեղ այդ ժամանակ ծավալվում էին գերմանիումե ուղղիչների արտադրությունը։ Երկուսն էլ համաձայնվեցին, քանի որ ավերված Գերմանիայում զբաղվել գիտությամբ հնարավոր չէր։ Վելկերը և Մատարյեն լաբորատորիա Օլնե-Սու-Բուայում հիմնեցին և մինչև 1947 թվականի վերջը զբաղվում էին ուղղիչների արտադրության կարգավորմամբ։ 1948 թվականի հունիսին, մինչ Բարդինի և Բրատեյնի հայտնագործման մասսայականացումը, կատարելագործված «երկդիոդով», կամ փաստորեն կետային տրանզիստորով, Մատարեն ցուցադրեց կայուն ուժեղացումsfn|Riordan|2005|p=50}}։ Իսկ արդեն նույն թվականի հուլիսին Մատարեյի և Վելկերի աշխատանքներով հետաքրքրվեց Ֆրանսիայի կապի նախարար Էժեն Թոման, և հենց նա էր, որ նոր սարքին տվեց «տրանզիստրոն» անվանումը (transistron)։ 1949 թվականի մայիսին Մատարեն և Վելկերը հայտարարեցին, հեռավոր հեռախոսակապի համար, տրանզիստրոնի փոքրաքանակ արտադրության սկզբի մասին։
Առաջին սերիական տրանզիստորներ
1948—1951 թվականներին Bell Labs-ի մասնագետները, Պֆանի գլխավորությամբ, օգտագործելով ունեցած կոնտակտային ԳԲՀ ճառագայթման դետեկտորների տեխնոլոգիան, փորձում էին կարգավորել կետային տրանզիստորների սերիական արտադրությունը։ Պֆանը հաջողության հասավ պատահական զուգադիպության շնորհիվ՝ կոլեկտորային կոնտակտների ֆոսֆորային բրոնզը կեղտոտել էր գերմանիումի մակերևույթը ֆոսֆորի ատոմներով, ստեղծելով n-տիպի անցումների կղզյակներ։ Պղնձի ատոմների դիֆուզիայի նշանակությունը, որը ստեղծել էր p-տիպի կղզյակներ, պարզվեց մի քանի տարի հետո Ֆուլեր Կելվինի աշխատանքներով։ Պֆանի տրանզիստորը փաստորեն քառաշերտ PNPN-կառուցվածքային էր, որը որոշակի բնագավառներում ցուցաբերում էր «իրական» տրանզիստորներին ոչ հատուկ բացասական դիֆերենցիալ դիմադրություն։ « Ա տիպի» տրանզիստորի սերիական արտադրությունը Western Electric-ում սկսվեց 1951 թվականին և 1952 թվականի ապրիլին արդեն հասավ մեկ ամսում 8400-ի։ Արտադրությունը աշխատատր էր, թանկարժեք, իսկ տրանզիստորի պարամետրերի վերարտադրողականությունը՝ շատ ցածր։ Տրանզիստորների վարքը կախված էր ոչ միայն ջերմաստիճանից, այլև օդի խոնավությունից։ Պենտագոնը ուշադիր հետևում էր տեխնոլոգիայի զարգացմանը, սակայն հրաժարվում էր հուսալի սարքավորումների համար ապարատուրան ձեռք բերելուց։ Չնայած նրան, որ 1951 թվականին կետային տրանզիստորը արդեն բարոյապես հնացել էր, « Ա տիպի» արտադրությունը շարունակվեց ևս տասը տարի, քանի որ նրան հաջորդող, բյուրեղների վրա աճեցված և հալված տրանզիստորները, հաճախային հատկություններով զիջում էին նրան։ Ամբողջ տասնամյակի ընթացքում, Շոկլիի խոսքերով, արտադրության հաջողությունը կախված էր «անբացատրելի կախարդանքից» (mysterious witchcraft)։
Շոկլիի տեսություն
Բարդինի և Բրատեյնի կետային տրանզիստորը հանելուկ էր իր ստեղծողների համար։ Պարզ էր միայն այն, որ գյուտարարները ստեղծել են ոչ թե հիպոթեզային դաշտային տրանզիստորը, այլ մեկ ուրիշ բան։ 1947 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Բարդինը և Բրատեյնը հոդված ուղարկեցին Physical Review-ին իրենց հայտնագործության մասին, բացատրելով տրանզիստորի ազդեցությունը կիսահաղորդիչների մակերեսային էֆեկտներով։ 1948 թվականի փետրվարի 26-ին պատենտային դիմումում նրանք տվեցին այլ բացատրություն, ենթադրելով կիսահաղորդչի ծավալում արգելքի առկայությունը, համանման կիսահաղորչի և մետաղի սահմանին Շոտտկիի արգելքին; Բայց Բարդինի և Բրատեյնի ոչ մի ձեռագրի մեջ չէր հիշատակվում չհիմնավորված կրիչներ և լիցքի ներարկում հասկացությունները, առանց որոնց հնարավոր չէ նկարագրել տրանզիստորի վարքը։ Շոկլիի նոթատետրում որոշումը արդեն գրանցված էր՝ գերմանիումում p-n-անցման առաջին գրառումները արել է դեռևս 1947 թվականի ապրիլին։ 1947 թվականի դեկտեմբերին, քննարկելով Բարդինի և Բրատեյնի հետ հեռանկարային «տրիոդր», Շոկլին վերադարձավ p-n-անցումով ուժեղարարի տեսական մշակմանը։ 1947 թվականի վերջին շաբաթում նա մտովի տնտղեց բազմաթիվ կոնֆիգուրացիաներ, սակայն նրանք բոլորը, ներառյալ բևեռային տրանզիստորի սխեման, չդիմացան քննադատական վերլուծությանը։ Միայն 1948 թվականի հունվարին Շոկլին ըմբռնեց, որ իր կողմից օգտագործվող մոդելը հաշվի չէր առնում լիցքի ոչ հիմնական կրիչների ներարկումը բազա։ Ներարկման մեխանիզմի հաշվարկը մոդելը դարձրեց լիովին աշխատունակ։ Ոչ ուշ քան 1948 թվականի հունվարի 23-ը Շոկլիին կազմեց բևեռային տրանզիստորի պատենտային դիմումը (ԱՄՆ-ի ապագա 2 569 347 պատենտը) և իր գաղափարները ձևակերպեց վերջնական տեսության մեջ։ Այս աշխատանքում Շոկլին, վերջապես, հրաժարվեց դաշտային տրանզիստորի ստեղծման գաղափարից և նկարագրեց դեռևս գոյություն չունեցող սարքը երկու զուգահեռ p-n-անցումներով, դա մակերեսային բևեռային տրանզիստորն էր։ Նրա մեջ առաջին անգամ առաջացան ներկայումս այնպիսի սովորական, բայց ոչ ակնհայտ այն ժամանակ պնդումներ, ինչպիսիք են էմետերային p-n-անցման ուղիղ շեղումը և կոլեկտորային անցման հակադարձ շեղումը։
Bell Labs-ը 1948 թվականի հունիսի 26-ին պատենտային դիմում տվեց մակերեսային տրանզիստորի ձեռքբերման համար, բայց նրա հետևում կանգնած տեսությունը հրատարակվեց միայն մեկ տարի անց (1949 թվականի հունիսի 16—18), այն բանից հետո, երբ փորձը հաստատեց տեսությունը։ 1949 հուլիսին Շոկլին շարադրեց իր տեսությունը, а в ноябре 1950 года вышел magnum opus Шокли, Electrons and Holes in Semiconductor։ Ժորես Իվանովիչ Ալֆյորովի խոսքերով, Շոկլիի գիրքը դարձավ «Ատլանտյան օվկիանոսի երկու կողմերի համար սեղանի գիրք» ։ Հարկ է նշել, որ Շոկլին նկարագրել է հենց մակերեսային տրանզիստորը (p-n-անցումներով տրանզիստոր, junction transistor), իսկ Լոսևի կետային տրանզիստորի և կրիստիանիդի տեսությունը այդպես էլ ոչ ոք չգրեց։ Բարդինի և Բրատեյնի առաջին տրանզիստորի ֆիզիկական էությունը մնում է վիճահարույց թեմա՝ հնարավոր է, որ գերմանիումե թիթեղի իրական օգտագործված հնարավորությունները էականորեն տարբերվում են նրանցից, որոնք առաջարկում են գյուտարարները։ Հավատալ դրան հնարավոր չէ, քանի որ տրանզիստորի առաջին բնօրինակը վաղուց կորել է։
Հրատարակումը Շոկլիին դարձրեց կիսահաղորդիչների ֆիզիկայում անառարկելի հեղինակություն և հանգեցրեց Բարդինի հետ կոնֆլիկտի, ով հեռացավ 1951 թվականին Bell Labs-ից, որպեսզի կենտրոնանա գերհաղորդականության հետազոտությունների վրա։ Բարդինի և Շոկլիի հարաբերությունները փոքրիշատե բարելավվեցին 1956 թվականին Բարդինին, Բրատեյնին և Շոկլիին Նոբելյան մրցանակ շնորհվելուց հետո։ Չորրորդ հիմնական մամահեղինակը, Ռոբերտ Ջիմբին էր, ով 1948 թվականի սկզբներին հեռացավ Bell Labs-ից և Նոբելյան մրցանակ չստացավ։ Հետագայում Շոկլիի մասսայական ակտիվությունը և մամաուլի ուշադրությունը նպաստեցին կարծիքի ծագմանը այն մասին, որ Շոկլին իբր թե իրեն է վերագրել Բարդինի, Բրատեյնի և այլոց աշխատանքները։ Իրականում Շոկլին, ընդհակառակը, միշտ ճշտում էր իր ներդրման շրջանակները, իրեն բացառել էր հայտնագործողների ցուցակից և ավելացրել Ջիմբիի անունը։ Շոկլին մանրակրկտորեն պաշտպանում էր իր գործընկերների իրավունքները, նույնիսկ նրանց, որոնց հետ (օրինակ Ռոբերտ Նոյսը) ինքը բաժանվել էր ընդմիշտ։
Աճեցված անցումներով տրանզիստորներ
1948 թվականի սեպտեմբերին Նյու Յորքյան ավտոբուսում պատահականորեն հանդիպեցին Bell Labs-ի երկու տեխնոլոգներ, Թիլ Գորդոնը և Ջոն Լիթլը։ Այս պատահական զրույցի ժամանակ ծնվեց «տրանզիստորային» գերմանիումի մոնոբյուրեղների արտադրության գաղափարը վաղուց հայտնի Չոխրալսկու մեթոդով։ 1949 թվականի դեկտեմբերին Թիլլը, Լիթլը և Էռնի Բյուլերը կառուցեցին առաջին փորձված սարքավորումը մոնոբյուեղների ձգման համար, դեռևս ոչ այդքան էլ մեծ, ոչ ավելի քան 50 մմ երկարությամբ և 10 մմ լայնքով։ Եթե բյուրեղի ձգման ժամանակ p-տիպի գերմանիումե հալույթից գրգռիչ էր հանդիսանում n-տիպի բյուրեղիկը, այն առանցքի ներսում ձևավորում էր սահուն p-n-անցում։ 1949 թվականին հենց մոնոբյուրեղ կիսահաղորդիչների արժեքավորությունը ակնհայտ էր, ինքը Շոկլին ընդդիմանում էր բյուրեղների աճեցմանը, ենթադրելով, որ տրանզիստոր կարելի է պատրաստել և որակյալ անհամասեռ կիսահաղորդչային նյութից։ Սակայն հենց աճեցված p-n-անցումը թույլատրեց փորձնականորեն ստուգել Շոկլիի տեսությունը։
1950 թվականի ապրիլի 12-ին Մորգան Սպարկսը Թիլ-Լիթլի մեթոդով աճեցրեց եռաշերտ NPN-կառուցվածքը։ Սկզբում հալույթից ձգվեցին n-տիպի ցածրօհմային կոլեկտորային մասը։ Հետո հալույթ գցվեց ակցեպտորային խառնուկի հաբ, որը հալվում էր հալույթի բարակ շերտում, այսպես ձևավորվում էր բազայի շերտը 25-ից մինչև 100 միկրոն հաստությամբ։ Ստացված եռաշերտ NPN-կառուցվածքը կտրում էին բյուրեղից, սղոցում էին երկայնական ձողերի տեսքով և թրջում էին թթվի մեջ՝ մակերևույթային դեֆեկտների հեռացման համար։ Ամենից բարդ գործողությունը 50-միկրոնանոց ոսկե ձողիկի կոնտակտային զոդումն էր բազայի 25 միկրոնանոց շերտի հետ, դրա համար օգտագործում էին ճշգրիտ միկրոմանիպուլյատորներ և հելիումի հետ հատուկ հալված ոսկի։ Հելիումի խառնուկը, զոդման ժամանակ ներծծվելով սիլիցիումի մեջ, լայնացնում էր բազայի մակերևույթային p-շերտը, կանխելով կոլեկտորի և էմիտերի կարճ միացումը։ Աճեցված մեթոդներով գերմանիումե տրանզիստորների մասսայական արտադրությունը, այսինքն առաջին երկբևեռ տրանզիստորները «Շոկլիի մեթոդով», սկսվեցին 1951 թվականին Western Electric-ում։
Տրանզիստորի մեծ մակերեսի պատճառով աճեցված անցումներում տեղի էին ունենում ավելիվատ հաճախային հատկություններ, քան կետայիններինն էր։ Բայց և նույն պատճառով էլ աճեցված տրանզիստորները կարող էին թողնել շատ ավելի մեծ հոսանք, էականորեն ցածր աղմուկի ժամանակ, իսկ նրանց պարամետրերը համեմատաբար կայուն էին, այնքան որ, որ նրանց հնարավոր չէր տեղեկատուներում գրել։ 1951 թվականին Պենտանգոնը, զերծ մնալով կետային տրանզիստորների ձեռք բերումից, հայտարարեց տրանզիստորացիայի ծրագրի մասին, որը կծառայեր բորտային ապարատուրայի զանգվածի և ծավալի բազմակիխնայողությանը։ Bell Labs-ը պատասխանեց նոր արտադրական ծրագրով, նպատակադրված, որ կթողարկվի ամսում միլիոն տրանզիստոր։ Սակայն ռազմական խնդիրների համարգերմանիումե տրանզիստորների թույլատրելի ջերմաստիճանը բավական ցածր էր, այդ պատճառով ամերիկյան հրթիռների տրանզիստորացումը հետաձգվեց նոր «բարձրջերմաստիճանային» սիլիցիումե տրանզիստորների թողարկումը։ Առաջին աճեցված սիլիցիումե տրանզիստորը պատրաստել է Texas Instruments-ում հենց ինքը Թիլը 1954 թվականի ապրիլին։ Քիմիական բարձր ակտիվության, և հալման ջերմաստիճանի ավելի բարձր լինելու պատճառով քան գերմանիումինն է, 1950-ականներին սիլիցումե տեխնոլոգները հետ էին մնում գերմանիումե տեխնոլոգներից։ Թիլը հիշատակեց այն մասին, որ Ինժեներներ էլեկտրատեխնիկների և էլեկտրոնիկների ինստիտուտի կոնֆերենցիայի ժամանակ, 1954 թվականի մայիսին կոլեգաները մեկը մյուսի հետևից զեկուցում էին սիլիցիումի հետ անհաղթահարելի դժվարությունների մասին, մինչ Թիլը հանրությանը չցուցադրեց աշխատոց սիլիցիումե տրանզիստորը։ Երեք հաջորդող տարիներին, երբ Texas Instruments-ը միակ հիմնական սիլիցիումային տրանզիստորների առաքիչն էր աշխարհում, գործակալութունը հարստացավ և դարձավ կիսահաղորդիչներիի հզոր առաքիչ։
Ձուլվածքային տրանզիստոր
PNP-տիպի տիպիկ ձուլվածքային տրանզիստորի հիմքը բարակ n-տիպի գերմանիումե թաղանթ է, որը ծառայում է որպես բազա։ Այս թաղանթները միաձուլվում էին ինդիումե կամ ծծմբե հատիկներով, իսկ հետո տաքցվում մինչև 600 °С ջերմաստիճան։ Թիթեղի կողմնորոշման ճշգրիտ ընտրության դեպքում, նրանց մեջ ձևավորվում էին n-տիպի գերմանիումի զուգահեռ էպիտաքսիոն շերտեր։ Բազայի հաստությունը կախված էր թրծման ժամանակից։ Թիթեղը կառուցվում էր կորպուսը կրող ամրաձողի վրա անօդ տարածության մեջ ազոտով կամ արգոնով, իսկ հետո կորպուսը հերմետիկորեն եփվում էր։ Հերմետիզացիան չէր կարող փոխարինել p-n-անցումների համապատասխան մետաղների պասիվացումը, դրա համար էլ ձուլվածքային տրանզիստորների պարամետրերը անկայուն էին ժամանակի ընթացքում։ Փաստորեն բոլոր ձուլվածքային տրանզիստորները պատրաստվում էին գերմանիումից, ձուլվածքային տեխնոլոգիայի իրացումը սիլիցումում շատ բարդ և թանկարժեք էր։
p-տիպի և n-տիպի զոնաների միջև անցումը ձուլվածքային տրանզիստորներում կտրուկ էին (աստիճանաձև), ի տարբերություն աճեցված տրանզիստորների սահուն անցումների։ Ձուլվածքային տրանզիստորները էմիտերային անցումի աստիճանաձև բնույթի շնորհիվ ունեին հոսանքի ուժեղացման բարձր գործակից և ավելի էֆեկտիվ անջատիչներ էին թվային սխեմաներում։ կոլեկտորային անցման աստիճանաձև բնույթը, ընդհակառակը, շարունակում էր ոչ ցանկալի հատկությունները՝ բարձր միլլերյան ունակությունը, ցածր հաճախային դիապազոնը (մինչև 10 ՄՀց), ուժեղարարների ինքնագրգռումը։ Ձուլվածքային տրանզիստորների սահմանային աշխատանքյին հաճախությունը ավելի բարձ էր, քան աճեցված անցումներով տրանզիստորներինը, բայց առաջվա պես զիջում էին կետային տրանզիստորներին։
1950-ականների կեսերին Ջեյմս Էրպին առաջարկեց անհամաչափ ձուլվածքային կառուցվածքների մի քանի տարբեր ձևեր (PNIP, NPIN), որոնք թույլատրում էին հաճախային դիապազոնը ընդլայնել մինչև 200 ՄՀց։ Իեն Ռոսի պնդմամբ, Էրլին դարձավ Շոկլից հետո երկրորդը, ով առաջարկեց տրանզիստորի սկզբունքային նոր կառուցվածք, բայց դա արեց շատ ուշ։ 1960-ականների ավարտին, դիֆուզիոն տրանզիստորներին բոլոր ցուցանիշներով զիջող, Էռնիի տրանզիստորները հանվեցին արտադրությունից։
Գերմանիումե մեզա-տրանզիստոր
1950 թվականին Bell Labs-ի մասնագետների մի խումբ, Կելվին Ֆուլլերի ղեկավարությամբ, սկսեց գերմանիումի խառնուկի դիֆուզիայի ուսումնասիրությունները, նպատակ ունենալով բյուեղների անցանկալի կեղտոտման դեմ մեթոդներ մշակել։ Ֆուլլերի աշխատանքները ծավալվում էին պինդ մարմնի և գազային միջավայրի համածավալ դիֆուզիայի վրա, և բերեցին կողմնակի արդյունքի՝ սիլիցիումե էֆեկտիվ արևային մարտկոցի ստեղծմանը։ 1954 թվականի սկզբին Շոկլին առաջարկեց Ֆուլլերի դիֆուզիան օգտագործել տրված խորության և խառնուկի կոնցենտրացիայի պրոֆիլով p-n-անցման ձևավորման համար։
1955 թվականի մարտին Շոկլին, Ջորջ Դեյսին և Չարլզ Լին պատենտային դիմում տվեցին դիֆուզային տրանզիստորի տեխնոլոգիայի մասսայական արտադրության համար։ Այս պրոցեսում դիֆուզիոն վառարանում համաժամանակ գերմանիումե p-տիպի մոնոբյուրեղային հաբերի զանգվածը վերադասավորվում են, դրանք ապագա տրանզիստորներ են։ Հետո հետագա 15 րոպեների ընթացքում 800 °С ջերմաստիճանում կատարվում է մկնդեղի դիֆուզիան, որը հաբի մակերևույթի վրա ձևավորում է n-տիպի շերտ(բազա)։ Յուրաքանչյուր հաբի մակերևույթի վրա ցուցանակով քսում են ալյումինի բարակ շերտ, որը ապագա էմիտերի կոնտակտային մակերեսն է։ Թրծման ժամանակ ալյումինի ատոմները դիֆուզվում են գերմանիումի մեջ, ստեղծելով բազայի ներսում p-տիպի բարակ շերտ (այսինք էմիտերը)։ Էլեկտրական կոնտակտը կոլեկտորի հետ, ներսում թաքնված դիֆուզված բազայի շերտով, ստեղծվում է բյուրեղի տրանզիստորի հիմքին զոդանյութով զոդման ժամանակ, որը պարունակում է ինդիում։ Ինդիումը, դիֆուզվելով գերմանիումի մեջ, փոխում է բազային շերտի հաղորդականությունը n-տիպից նորից p-տիպի, նրբորեն «դուրս մղելով» բազայի շերտը զոդման զոնայից ։ Հարթ հիմքին զոդված հաբի արտաքին տեսքը, հիշեցնում է ԱՄՆ-ի հարավ-արևմուտքում տարածված ճաշարանային լեռները (mesa), դրանից այդ տիպի տրանզիստորները դարձան հայտնի որպես մեզա-տրանզիստորներ։ Դեյսի, Լիի և Շոկլիի տեխնոլոգիան մտավ Western Electric-ում սերիական արտադրություն, բայց դուրս չեկավ արտաքին շուկա, որովհետև թողարկված բոլոր տրանզիստորները բաշխվեցին հենց Western Electric-ում և նրա ռազմական պատվիրատուների նեղ շրջանակներում։
1957 թվականին Philips-ը մշակեց սեփական մեզա-տեխնոլոգիան, այսպես կոչված «բազայի դուրս մղման» պրոցեսը (pushed-out base, POB)։ Այս պրոցեսում ակցեպտորային (p-տիպի բազայի շերտը) և դոնորային (n-տիպի էմիտերային շերտը) խառնուկների դիֆուզիան իրականացվում է լեգիանար կապարի կաթիլներից, որոնք քսված են n-տիպի գերմանիումե հաբի վրա։ Այս տիպի տրանզիստորները ունեն ուժեղացման սահմանափակված հաճախություն մինչև 200 ՄՀց և զանգվածային կերպով կիրառվել են հեռուստացույցերի առաջին լամպային կիսահաղորդիչներում։ POB-ի տեխնոլոգիայի կոմերցիոն հաջողությունը Philips-ի հետ իրականացրեց դառը կատակ՝ գործակալությունը կենտրոնանացավ գերմանիումե տեխնոլոգիաների վրա և կտրուկ հետ մնաց և ամերիկացիներից, և Siemens-ից սիլիցիումային տեխնոլոգիայով։
Թաց թթվեցման հայտնաբերում
1955 թվականի սկզբին դիֆուզային Կարլ Ֆրոշի վառարանում, ով Bell Labs-ում զբաղվում էր սիլիցիուում դիֆուզիայի պրոբլեմներով, տեղի ունեցավ ջրածնի պատահական բռնկում։ Ջրածնի մի մասը վառարանում այրվեց ջրածնային գոլորշու արտանետման հետ, սիլիցիումի փորձնական թիթեղը ծածկվեց սիլիցիումի օքսիդի բարակ շերտով։ Հետագա երկու տարիների ընթացքում Ֆրոշը և նրա օգնական Լինքոլն Դերիկը Ջոն Մոլլի, Ֆուլլերի և Նիկ Հոլոնյակի մասնակցությամբ մանրակրկտորեն ուսումնասիրեցին թաց թերմիկ թթվեցումը և այն հասցրին արդյունաբերական արտադրությունում ներդրմանը։ Ի տարբերություն այդ ժամանակ անկանխատելի չոր թթվեցմանը, մթնոլորտում թթվածնի թաց թթվեցումև ջրային գոլորշով, հանդիսացավ հեշտ իրականացվող պրոցես, իսկ ստացված օքսիդացված շերտերը՝ հավասարաչափ և բավականին ամուր էին։ Նրանք հուսալիորեն պահում էին ծարիրի լեգիացված ատոմները և դրա համար էլ կարող էին ծառայել էֆեկտիվ, ջերմակայուն դիմակ խառնուկների սելեկցիոն դիֆուզիայի համար։
Դեռևս 1955 թվականին Ֆրոշը կանխատեսեց սելեկցիոն օքսիդային դիկշմակների լայն ներդնումը, բայց կանգ առավ ինտեգրացիայի գաղափարից մեկ քայլ առաջ։ Հոլոնյակը 2003 թվականին գրեց, որ Ֆրոշի գյուտը «դիֆուզիայի մնացած մեթոդները դարձրեց հնացած» և հանեց վերջին արգելքը ինտեգրալային սխեմանի ստեղծման ճանապարհին։ սակայն Ֆրոշը սխալ թույլ տվեց, որոշելով, որ օքսիդը ունակ չէ պահել ֆոսֆորի դիֆուզիան։ Ֆորշի կողմից օգտագործված օքսիդի բարակ շերտերը, իրականում թողում էին ֆոսֆորի ատոմները, սակայն 1958 թվականի սկզբին Չի-Տան Սան հաստատեց, որ օքսիդի բավականին հաստ շերտը ունակ է պահելու նույնիսկ ֆոսֆորը։ Այս սխալը հետ գցեց Ժան Էռնիի պլանային տեխնոլոգիայի փորձնական աշխատանքները մեկ տարով։