Հիբրիդային_պատերազմ
Կա նաև բոլորովին այլ, տարբերվող մոտեցում, որ «Հիբրիդային պատերազմը հին ու նոր, կանոնավոր և դեռ անկանոն (դասական, պարտիզանական, դիվերսիոն և այլն) մարտական գործողությունների և կիրառված մեթոդների ու միջոցների ամբողջությունն է, որը տվյալ դեպքում կիրառվում է որպես ժամանակավոր լուծում։ Ժամանակավոր ինչպես մարտավարական իմաստով, այնպես էլ ռազմավարական՝ որպես սերնդային ձևավորման ճանապարհ։ Կիրառողը դա ժամանակավոր է իրականացնում, քանի որ դասականի ռեսուրսներ և/կամ ժամանակ չունի, հիմնական միջոցների փոխարեն երբեմն օժանդակ միջոցներ է օգտագործում, իսկ ռազմավարական առումով հետագայում այդ հին և նոր սերնդի դրսևորումներն էլ հղկվելով՝ միավորվում են և դառնում նոր սերնդի կանոնավոր պատերազմներ» ։ «Այսինքն՝ հիբրիդային պատերազմները լինում են ըստ կանոնների և բնույթի։ Ցավոք, տեսաբանների մեծ մասը կենտրոնանում է միայն բնույթի վրա և անտեսում է կանոնների հիբրիդայնության հարցը։ Սակայն նույն ժամանակ որոշակի իրավիճակներում դրանք կարող են կիրառվել առանձին կամ դրսևորման ցանկացած այլ շեղմամբ։ Ներկայումս այս միաձուլման, անկանոնի հղկումը դեպի կանոնավոր երևույթի խնդիրը ծնել է նոր գիտական վեճ։ Այս ամենը, ինչպես վերը նշեցինք, ունի նախևառաջ սոցիալական, քաղաքական ու կրթական հիմք։ Մարդկությունը ներկայումս ապրում է մեծ փոփոխությունների, արժեքային, կազմակերպչական, իրավական և տնտեսական փոփոխությունների ժամանակաշրջան։ Ինչպես նշում է Զիգմունդ Բաումանը իր հիմնական աշխատություններում. «Ներկան հոսող է» ։ Այսինքն՝ անցումային հոսող ժամանակ է, երբ հին համակարգերը, արժեքները գնում են, իսկ նորերը դեռ չկան։ Որոշ մասնագետներ, հիմնվելով այս ամենին, հնարել են «բարդակազմ պատերազմներ» տերմինը (compound), սակայն կարծում ենք, որ դա ընդամենը ձուլման ժամանակատար գործընթացը, նոր սերնդի ձևավորումը չհասկանալու հետևանք է։ Այն մասնագետները, որոնք դա ընկալել են, մեզ նման համաձայն չեն այդ տեսակետների հետ։ Բարդ կազմությունը հենց այդ հին ու նոր մեթոդների, կանոնավորության և անկանոնության հարաբերություններն են, որ հզոր բանակները համատեղում են, իսկ անպատրաստ բանակները, չկարողանալով կիրառել դրանցից մեկը, տարանջատում ։ Ոչ ավանդական ռազմական մեթոդներն ու միջոցները, որոնց դերը այստեղ նշանակալի բարձրացել է, միևնույն է հիմնական որոշիչ ուժը չեն։ Տնտեսական, քաղաքական, տեղեկատվահոգեբանական և այլ միջոցները մեծապես կօգնեն գործին, սակայն վերջնական լուծում չեն ապահովի։ Այն պատերազմները, որոնց մասին որոշ մասնագետներ խոսում են որպես հիբրիդայինի կամ անկանոնի, իրականում ունեն մեկ հստակ նախապայման։ Դրանք որպես կանոն ցածր ինտենսիվությամբ պատերազմներ են, որոնց մասին մենք դեռ կանդրադառնանք։ Սերնդային անցումների ժամանակ ի հայտ եկող հիբրիդային պատերազմները ըստ էության ճգնաժամերի հետևանք են, ընդունված համակարգերի ճգնաժամի։ Հին համակարգերը, հին սերունդները, այլևս չկարողանալով դիմակայել նոր մարտահրավերներին, ընկնում են ճգնաժամի մեջ, որից դուրս գալու ելքերն էլ ծնվում են հիբրիդային իրավիճակում և դառնում նոր սերունդ։ Այդ ժամանակ, երբ ճգնաժամերը հասունանում են, արդեն հին ուժային համակարգերին կանգնեցնում են խնդիրների առաջ։ Դա նախևառաջ արտահայտվում է երեք հիմնական բաղադրիչներով՝ ժամանակի ճգնաժամ, կանոնների ճգնաժամ, միջոցների ճգնաժամ։ Սակայն այս ամենը հարկավոր է դիտարկել նաև գծային ու ոչ գծային տրամաբանությամբ, այսինքն՝ ժամանակավորության և ձևավորված համակարգերի երկարաժամկետության հարաբերակցությամբ։ Նախորդ սերունդների պատերազմները անցումների ժամանակ ևս ունեին հիբրիդային կազմություն, որը կարող էր կրկին տևել մի քանի տասնամյակ, սակայն նոր սերնդի ձևավորումից հետո այդ կանոնների երկարաժամկետությունը հստակ չափելի էր, այսինքն՝ ինչ-որ առումով գծային, իսկ ներկայումս փոփոխություններն այնքան արագ են տեղի ունենում, որ կանոնների ձևավորման փուլը ավելի կարճ է տևում, քան անցումային շրջանները՝ դրանով իսկ քանդելով սերնդափոխության ավանդական ամբողջ տրամաբանությունը։ Այսինքն՝ ժամանակի խնդիրը ոչ թե ցիկլային է, այլ մշտական։