cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Վերնեք
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 10 376 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 73,56 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 78 193։
Պարադիզ թատրոն
Պարադիզ թատրոն (Նիկիտսկի և Ինտերնացիոնալ, թատրոնի այլ անվանումներն են ), Մոսկվայում գտնվող 19-րդ դարի երաժշտա-դրամատիկական թատրոնի շենքի պատմական անվանումը։ Գտնվում է Բոլշայա Նիկիտսկայա փողոց, տուն 19/13 հասցեում։ Ներկայումս թատրոնի շենքում տեղակայված է Վլադիմիր Մայակովսկու անվան թատրոնը։ Երբեմն սխալմամբ նշվում է, թե Պարադիզ թատրոնը եղել է Գելիկոն-Օպերայի շենքում։
Պատմություն
18-րդ դարից թատրոնի շենքը պատկանել է Ստրեշնևների ընտանիքին։ 1880-ականների վերջին շենքի սեփականատերն է դարձել իշխանուհի Ե. Ֆ. Շախովսկայա-Գլեբովա-Ստրեշնևան, ումից 1885 թվականին շենքը վարձակալել է թատերական մասնավոր գործիչ Գեորգ Պարադիզն ու վերակառուցել է այն իր թատրոնի համար։ Վերակառուցումն իրականացվել է ճարտարապետ Կ. Վ. Տերսկու նախագծով, իսկ շենքի ճակատային մասը դեռևս երիտասարդ Ֆյոդոր Շեխտելի առաջին աշխատանքներից է։ Ճակատային մասը եզրագծված է նրբաճաշակ մետաղական ժապավեններով, որոնք խորհրդային տարիներին դուրս են եկել գործածությունից։ 1893 թվականին Յակով Շչուկինը վերաձակալել է շենքը Ռուսական օպերետի, ինչպես նաև` պետերբուրգյան և արտասահմանյան թատերախմբերի ներկայացումների համար։ Թատրոնը հայտնի է որպես «Վերազգային թատրոն»։ Թատրոնում ներկայացումներ էին խաղում Մեյնինգի և Մյունխենի թագավորական թատրոնների խմբերը, Միխայլովսկի թատրոնի ֆրանսիական խումբը, Վիեննական օպերետը, Մոսկովյան կատակերգական օպերան, Նիկոլայ Սադովսկու և Մ. Կ. Զանկովեցկու ուկրաինական խմբերը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Թատրոններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատրոններ Կատեգորիա:1885 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Վլադիսլավ Իվանով
Վլադիսլավ Ալեքսանդրովիչ Իվանով (Владисла́в Алекса́ндрович Ивано́в, ), ռուս ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան և հարձակվող
Ալեքսանդր Ալումոնա
Ալեքսանդր Սիլվեստրովիչ Ալումոնա, նիգերիական ծագմամբ ռուսաստանցի ֆուտբոլիստ , «Տամբով» ակումբի հարձակվող։
Վլադիսլավ Իվանով
Կարիերա
2003 թ.-ին, նա սկսեց իր կարիերան Էստոնիայի Նարվա Տրանսում։ 2008 թ., նա վարձակալվում է  Լվովի Կարպատներում, բայց ակումբում չի խաղում։ 2009 թ., դարձավ Էստոնիայի չեմպիոն Լևադիա ակումբի կազում։ 2010 թ. Նա տեղափոխվել է հունական Աստերաս, սակայն նրա կազմում ոչ մի անգամ խաղադաշտ դուրս չի եկել։ 2011 թ վարձավճարով տեղափոխվել է «Իլիուպոլի», իսկ այնուհետև տեղափոխվել է Մոսկվայի «Տորպեդո»։ 2012 թ., իր խփած 23 գոլերով ճանաչվել է Էստոնիայի առաջնության լավագույն ռմբարկու։  2013 թ. փետրվարի 27-ին պայմանագիր է կնքել «Լուչ-Էներգիա» ակումբի հետ։ 2014 թ-ին, նա հանդես է եկել որպես հարձակվող Էստոնիայի «Լևադիա» ակումբում>, օգոստոսի վերջին լքեց ակումբը։ Էստոնիայի առաջնության  այդ մրցաշրջանում Իվանովը դարձել է ակումբի  լավագույն ռմբարկու և խփել 19 գոլ։  Վլադիսլավ Իվանովը 2016 թվականի մարտին վերադարձել է Էստոնիայի ակումբ «Նարվա-Տրանս» և պայմանագիր է կնքել մեկ տարով։ Վլադիսլավ Իվանովը 2016 թ. հուլիսին տեղափոխվեց «Յարվե» ֆուտբոլային ակումբ։
Հունգարական Խորհրդային Հանրապետություն (1919)
Հունգարական խորհրդային հանրապետություն (Magyarországi Tanácsköztársaság), Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծված կարճատև ինքնավար կոմունիստական պետություն Հունգարիայում ։ Համարվում է 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո ստեղծված երկրորդ սոցիալիստական պետությունը։
Վլադիսլավ Իվանով
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Ալեքսանդր Ալումոնա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Հունգարական Խորհրդային Հանրապետություն (1919)
Հաջորդել է Հունգարիայի ժողովրդական Հանրապետությանը և գոյությունը պահպանել է 1919 թվականի մարտի 21-ից մինչև նույն թվականի օգոստոսի 1-ը։
1919 թվականի մարտի 21-ին կայացավ երկու կուսակցությունների միավորումը Հունգարիայի սոցիալիստական կուսակցության մեջ։ Նույն օրը հռչակվեց ՀԽՀ, և կազմվեց առաջին կառավարությունը՝ Հեղափոխական կառավարական խորհուրդը (ՀԿԽ)։ Խորհուրդը ազգայնացրեց արդյունաբերական ձեռնարկությունները, տրանսպորտն ու բանկերը, ավելացրեց բանվորների աշխատավարձը, մտցրեց 8-ժամյա աշխատանքային օր, բռնագրավեց 57 հա-ից ավելի մասնավոր կալվածքներ, ստեղծեց կարմիր բանակ։
Պետության ղեկավարը հանդիսանում էր հունգարացի կոմունիստական գործիչ Բելա Կունը։ Չի ճանաչվել Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի և ԱՄՆ-ի կողմից։
Գոյության ընթացքում ռազմական հակամարտությունների մեջ է մտել Ռումինիայի և Հարավսլավիայի թագավորությունների հետ։
Հունգարական Խորհրդային Հանրապետությունը դե ֆակտո զրկված է եղել անկախ արտաքին քաղաքականություն վարելուց և կատարել է Կրեմլի հրահանգներն ու հրամանները՝ հետապնդելով միմիայն վերջինիս շահերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրոպայի պատմական երկրներ Կատեգորիա:Կոմունիզմը Հունգարիայում Կատեգորիա:1919 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Բելիզ (գետ)
Բելիզ գետը (Río Belice), գետ Բելիզում։
Հոսում է Մայա լեռնաշղթայի հյուսիսային հատվածով, ապա անցնում է երկրի կենտրոնական մասով և Բելիզ քաղաքի մոտ թափվում է Կարիբյան ծով ։ Գետի երկարությունը 290 կիլոմետր է (Մոպանի գետի հետ միասին), այն ոռոգում է Բելիզի տարածքի ավելի քան քառորդ մասը։ Բելիզի բնակիչների 45%-ը ապրում են այն տարածքներում, որոնք կազմում են Բելիզ գետի ավազանները և այն ձևավորող Մոպան գետերից մեկը։
Բելիզ գետը իր ամբողջ երկյանքով մինչև Գվատեմալայի սահմանը նավարկելի է։ Այն հանդիսանում է Բելիզի ափամերձ և ներքին շրջաններն իրար կապող գլխավոր ճանապարհներից մեկը։ Գետը ձևավորվում է Սան Իգնասիոյց և միանում է Մոպան և Արևելյան Բելիզ (Մակալ) գետերին։ Այն ինտենսիվ օգտագործվում է անտառային վերամշակման ընթացքում (առաջին հերթին՝ մախագոնիի)։ Գետը համարվում է տեղի բնակիչների խմելու ջրի հիմնական աղբյուրը։ Վերջին տարիներին ջրի որակը վատացել է ակտիվ անտառահատումների պատճառով, ինչպես նաև աղտոտվում է պեստիցիդներով, որոնք օգտագործվում են գյուղատնտեսության մեջ։
Գետի ավազանում տեղեկայված են մի քանի հին քաղաքներ Մայաի ժամանակաշրջանից, որոնցից են արխիոլիգական հուշարձաններ՝ Շունանտունիչը, Չա-Կրիկը և Կախալ Պեչը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բելիզի գետեր Կատեգորիա:Գվատեմալայի գետեր
Սակր
Սակր, սակուր, հնագույն զենք և գործիք, կացնի տարատեսակ։ Ունեցել է ուղղանկյունաձև կոթառ և կիսաշրջանաձև շեղբ։ Միջագետքում հայտնի է եղել դեռևս մեր թվարկությունից առաջ III հազարամյակում։ Հայաստանի տարածքում վերջնականապես ձևավորված սիմետրիկ, բրոնզե սակրերն՝ իրենց տարատեսակներով, վերաբերում են մ․ թ․ ա․ XIV—XIII դարերին․։ Գոյություն են ունեցել տարբեր չափերի կրկնասակրեր (երկկողմանի շեղբերով), կոթառի վրա երկրաչափական զարդերով ու սեպիկներով սակրեր։ Միջնադարյան Հայաստանում սակրերը պատրաստվել են հիմնականում երկաթից։ Տարածված են եղել հատկապես կտցավոր սակրերը (շեղբի հակառակ կողմում՝ սուր կտուց)։ Սակրը գործածվել է հին և միջնադարյան մի շարք բանակների սպառազինության մեջ։ Սակրով զինված զորատեսակը կոչվել է սակրավոր։ Սակրը եղել է նաև պաշտամունքի առարկա և իշխանության խորհրդանիշ։ Սակրից է առաջացել այժմյան սակրավորներ զորատեսակի անվանումը։
Կատեգորիա:Սառը զենքեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Մարտական մուրճեր
Սան Բերնարդինո Վերբանո
Սան Բերնարդինո Վերբանո (San Bernardino Verbano), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1322 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 51 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 26 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28059։ Հեռախոսային կոդ՝ 0323։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Շատիյոն ան Միշայ
Շատիյոն ան Միշայ (Châtillon-en-Michaille), կոմունա Ֆրանսիայում, Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Բերգալդ սիուր Վազելին կանտոնի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Նանտիու։
Սան Բերնարդինո Վերբանո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Շատիյոն ան Միշայ
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01091։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 3120 մարդ։
Ծերունին և ծովը (մուլտֆիլմ)
«Ծերունին և ծովը», ռեժիսոր Ալեքսանդր Պետրովի մուլտֆիլմը` նկարահանված Էռնեստ Հեմինգուեյի համանուն վիպակի վրա։
Շատիյոն ան Միշայ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Ծերունին և ծովը (մուլտֆիլմ)
Ստեղծման պատմություն
Ալեքսանդր Պետրովը երկու և կես տարի աշխատել է Մոնրեալում (Կանադա)։ Այնտեղ ստեղծել է հանրաճանաչ գրող Էռնեստ Հեմինգուեյի «Ծերունին և ծովը» վիպակի համանուն նկարը։ Մուլտիպլիկատորի ստեղծագործության առանձնահատկությունը կենդանի գեղանկարչության տեխնիկան էր։ Նա ապակու վրա նկարում էր ոչ միայն վրձինով, այլ նաև մատներով։ Պետրովի հետ միաժամանակ այդ ճապոնա-կանադական նախագծում ներգրավված էր սվերդլովսկցի օպերատոր Սերգեյ Ռեշետնիկովը, որը հետագայում Յարոսլավլ քաղաքում Պետրովի հետ աշխատել է «Իմ սեր» նկարի վրա։
2000 թվականին մուլտֆիլմը IMAX-ի կողմից ճանաչվել է պատմության մեջ առաջին անիմացիոն ֆիլմը՝ մեծ մասշտաբի կինոթատրոնների համար, և արժանացել է Ամերիկյան կինոակադեմիայի «Օսկար» մրցանակին։
Դրանից բացի Ալեքսանդր Պետրովն ունի բազմաթիվ այլ կինեմատոգրաֆիական պարգևներ և մրցանակներ, ինչպես նաև արժանացել է Ռուսական պետական պարգևի։
Սյուժե
Ֆիլմի սյուժեում նկարագրված է փոքրիկ գյուղացի տղայի և ծեր ձկնորսի ընկերության պատմությունը։ Սանտյագոն, անտեսելով ֆիզիկական կարողությունները, ուժեղ և հպարտ մարդ էր և չէր կարող հաշտվել ժամանակի անողոք անցման հետ։ Արդեն բազմաթիվ շաբաթներ էր, որ նա տուն էր վերադառնում առանց որսի։ Վերջապես նա որոշում է կայացնում թիավարել շատ երկար, ունենալ արդյունավետ որս, և առանց ձկան հետ չգալ։ Միայն այսպես կարող էր ծեր ձկնորսը վերադարձնել վստահությունն ու հարգանքն ինքն իր հանդեպ։ Վաղ առավոտյան նա հրաժեշտ է տալիս իր փոքրիկ ընկերոջը, հարազատ ափը, որը հնարավոր է տեսնում է վերջին անգամ և հանդարտ լուծվում է ծովի խավար մշուշում։ Եվ ահա ողջ հաջողությունն անցնում է ձկնորսի կողմը, նրան հանդիպում է մի հսկա ձուկ։ Երկու օր անընդմեջ շարունակվում է նրանց պայքարը, ձուկը չի հանձնվում և Սանտյագոյին ձգում, տանում է ափից ավելի ու ավելի հեռու, դեպի օվկիանոսի անծայրածիր եզերքները։ Բայց ծերունին համոզված էր նրանում, որ համառությունն ու հոգու ուժը, այն ամենն է, ինչն իրեն կբերի հաղթանակ...
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էռնեստ Հեմինգուեյի ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ռուսական ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Կանադական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ալեքսանդր Պետրովի մուլտֆիլմեր
Կառլա Բեյլ
Կառլա Բեյլ (Carla-Bayle), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լե Ֆոսա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09079։
Մինչև 1879 թվականը կոմունան կոչվում էր Կառլա լը Կոնտ։ Ներկայիս անունը ստացել է ի պատիվ փիլիսոփա Պիեռ Բեյլի։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 745 մարդ։
Տնտեսություն
2007 թվականի տվյալներով 481 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 289-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 192-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 60,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 57,9 %)։ 289 աշխատունակ բնակիչներից 235-ը աշխատում էին (126 տղամարդ և 109 կին), անաշխատանք էին 54-ը (30 տղամարդ և 24 կին)։ 192 անգործունակ մարդկանցից 36-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 66-ը թոշակառու, 90-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Պոտիրագուա
Պոտիրագուա (Potiraguá), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում   ։ Մտնում է Իտապետինգա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 635 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 989,471 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 17,86 մարդ/կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1958 թվականի օգոստոսի 3-ին։
Ֆիննական դանակ
Ֆիննական զորքերի կողմից ֆինկա դանակի կիրառումը 1939-1940 թվականների խորհրդա-ֆինլանդական պատերազմ պատերազմի ժամանակ հանգեցրեց նրան, որ բանվորագյուղացիական կարմիր բանակը (ԲԳԿԲ) սկսեց կիրառել НР-40 «Հետախույզի դանակը», որը համարվում էր ֆինկա դանակի տարատեսակ կռնակի թեքությամբ և S-աձև կոթով։ Դանակի հայտնիությունը զորքերում, դրա տարատեսակների զանգվածային արտադրությունը գործարանային և տնայնագործական եղանակներով «հետախույզի դանակի» պատասխանը հանգեցրել է նրա կառուցվածքի և ձևի ամրապնդումը հայրենական դանակային ավանդույթում։
Ֆինկան միշտ մնում էր քրեական շրջապատի մաս, համարվում էր որպես արգելված զենք, որը կիրառվում էր մարգինալ տարրերի կողմից (ի տարբերություն պուուկկոի, որը համարվում էր տնտեսա-կենցաղային գործիք)։ Ֆինկայի՝ քրեական շրջապատում հայտնիության պատճառը ծակող հարվածի ժամանակ շեղբի լավ ներթափանցիուլիություն էր։ Դասական ֆինկայի մոտ դաստապանի բացակայության դեպքում, այն, այնուամենայնիվ, հուսալիորեն պահվում է ձեռքի մեջ, քանի որ կոթի հիմքով հենվում է ձեռքի ափի մեջ՝ դա այդպես կոչվող «ֆիննական բռնվածք»-ն է։ Ի դեպ, մի շարք էթնիկական դանակների վրա, որոնք այդ թվում օգտագործվում են որպես մարտական, դաստապանը, որպես այդպիսին, բացակայում է։
''…И тебе в вечернем синем мраке Часто видится одно и то ж: Будто кто-то мне в кабацкой драке Саданул под сердце финский нож… '' Սերգեյ Եսենին, Նամակ մորը (1924 թ.)
«В конце концов люди больше всего пугаются непонятного. Я сам когда-то был мистиком-одиночкой и дошел до такого состояния, что меня можно было испугать простым финским ножом. Да, да.»
Իլֆ և Պետրով, «Ոսկե հորթը», 1931 թ.
«Так поражает молния, так поражает финский нож!»
Միխայիլ Բուլգակով, «Վարպետը և Մարգարիտան» (1929—1940 թթ.)
«Особая рота — особый почёт для сапёра.
Не прыгайте с финкой на спину мою из ветвей.
Напрасно стараться, я и с перерезанным горлом
Увижу сегодня рассвет до развязки своей…»
Ֆիննական դանակների անօրինականությունը ընդգրկված էր ՌԽՖՍՀ Քրեական Օրենսգրքում 1935 թվականից. Արգելել դաշույնների, ֆիննական դանակների և նմանատիպ սառը զենքերի արտադրությունը, պահպանումը, վաճառքը և կրելը առանց ՀԽՍՀ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի սահմանված կարգով թույլտվության։
«Ապօրինի» դանակների արտադրությունը հատկապես լայնորեն ծավալվել է բանտերում, ֆինկան դարձել էր «բանտարկյալների դանակ»։ Ավանդույթի մեջ են մտել կազմածո կոթեր տարբեր գույնի նյութերից։
Ի սկզբանե արգելված սառը զենքերի ցուցակից ֆիննական դանակը փորձագետների խորհրդով հանվել է միայն 1996 թվականին ՌԴ Գերագույն դատարանի Պլենումի № 5 որոշմամբ, սակայն կարող է ցանկացած պահին ճանաչվել արգելված փորձաքննությունից հետո։
Ավանդական ռուսական ֆիննական դանակների հանդեպ հետաքրքրություն է առաջացել արտադրողների մոտ 20-21-րդ դարերում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դանակներ
Պրադու (Բաիա)
Պրադու (Prado), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում   ։ Մտնում է Պորտու Սեգուրու գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 29 317 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 664,536 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 17,6 մարդ/կմ²։ Քաղաքի տոնը նշվում է օգոստոսի 2-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Սակուրեթ
Սակուրեթ, Ասկուրեթ, բերդավան Մեծ Հայքի Գուգարք նահանգի Մանգլյաց փոր գավառում, Կուրի Ալգետ վտակի ափին։ IX դարի վերջից հիշատակվում է որպես հայ Բագրատունյաց թագավորության կարևոր ռազմակայան։ Հայոց Սմբատ Ա թագավորը Սակուրեթի հսկողությունը հավանաբար նույնպես հանձնարարել էր (Սամշվիլդեի հետ) Գնթունի իշխաններ Վասակին ու Աշոտին։ Վերջիններս, օգտվելով Աշոտ Բ Երկաթ թագավորի (914-930 թվականներ) դժվարին կացությունից, ապստամբել ու փորձել են անկախանալ։ Սակայն Սակուրեթի մոտ տեղի ունցած մարտում Աշոտ Բ Երկաթն ու նրա եղբայր Աբասը պարտության են մատնել խռովարարներին, գրավել բերդավանը և դրա հսկողությունը հանձնել Բագրաաունաց պայազատներին։ Սակուրեթն ավերվել է XII դարում երկրաշարժից։ Տակավին պահպանվում են պարսպի, ՛բնակարանների ու այլ շինությունների մնացորդներ, ինչպես նաև քարակերտ (սրբատաշ․) Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու (ըստ ավանդության՝ հնագույն մեհյանի տեղում հիմնել է Անդրեաս առաքյալը) ավերակները։ Հետագա դարերում վերանորոգված Սակուրեթը վրացերենում ստացել է Ածխուերի, Ածխուր կամ Ազդուր անվանումները։
Կատեգորիա:Գուգարք նահանգի բնակավայրեր
Պանգերմանական միություն
Պանգերմանական միություն (Alldeutscher Verband), համագերմանական միություն, ազգայնական կազմակերպություն։ 1891 թվականին հիմնել են գերմանական բուրժուազիայի և յունկերության առավել ագրեսիվ տարրերը։
Մինչև 1894 թվականը, Համընդհանուր գերմանական միություն անվամբ, Պանգերմանական միությունը հանդես է եկել հանուն Գերմանիայի համաշխարհային տիրապետության։ Ակտիվ քաղաքական դեր է խաղացել մինչև 1918 թվականը։ 1914-1918 թվականին ուներ 30-40 հազար անդամ, կազմակերպությունների լայն ցանց ոչ միայն երկրի ներսում, այլև արտասահմանում։ Նշանակալի ազդեցություն է ունեցել ազգային-լիբերալ և պահպանողական կուսակցությունների վրա։
Պանգերմանական միության շատ անդամներ սերտորեն կապված էին ֆաշիստական շարժման հետ և մտել էին նացիոնալ-սոցիալիստական կուսակցության մեջ։
Կատեգորիա:Գերմանիայի պատմություն Կատեգորիա:Քաղաքական շարժումներ
Ֆրանցե Պրեշերեն
Ֆրանցե Պրեշերեն (France Prešeren, Franz Prescheren / Preschern, . ), սլովենացի բանաստեղծ, ռոմանտիզմի ականավոր ներկայացուցիչ, սլովենական նորագույն գրականության հիմնադիր, Սլովենիայի օրհներգի խոսքերի հեղինակ ։
Դելֆին Զանգա Ցոգո
Դելֆին Զանգա Ցոգո (ֆր՝. Delphine Zanga Tsogo, ամուսնական ազգանունը՝ Ցանգա (ֆր՝. Tsanga), ), կամերունցի գրող, ֆեմինիստ, քաղաքական գործիչ ։
Կենսագրություն
Դելֆին Զանգա Ցոգոն ծնվել է 1935 թվականի դեկտեմբերի 21-2020ին, Կամերունի Հանրապետության Լոմե քաղաքում։ Միջնակարգ կրթություն ստացել է Դուալայում, ապա ուսումը շարունակելու և մասնագիտություն ձեռք բերելու նպատակով մեկնել է ֆրանսիական Թուլուզ քաղաքը։ Այստեղ նա 1955-1960 թվականներին բուժքույրություն է սովորել և ստանալով համապատասխան որակավորում՝ վերադարձել է հայրենի երկիր, իր մասնագիտական գիտելիքներն ու հմտությունները գործի դրել՝ աշխատելով հաջորդաբար Յաունդեի, Գառուայի, Դշանգի (գործածվում են նաև այս քաղաքի Ջանգ, Չանգ անվանումները) բուժհաստատություններում։ 1964 թվականին ընտրվել է կամերունցի կանանց ազգային խորհրդի նախագահ, հաջորդ տարում՝ Կամերունի Ազգային ժողովի պատգամավոր։ 1970 թվականին նշանակվել է Կամերունի առողջապահության փոխնախարար, 1972 թ.-ին՝ հանրային բարեկեցության փոխնախարար, 1975 թ.-ին՝ սոցիալական հարցերի նախարար. ընդ որում՝ նախարարի պաշտոնը վարել է ուղիղ տասը տարի ։
Ֆրանցե Պրեշերեն
Իր ամբողջ կյանքի ընթացքում Պրեշերենը հակասության մեջ է եղել եկեղեցական ու պետական շրջանակների, Լյուբլյանայի գավառական բուրժուազիայի հետ։ Տառապել է ալկոհոլի չարաշահումից, գոնե երկու անգամ փորձել է ձեռք բարձրացնել իր կյանքի վրա։ Դրա պատճառ են հանդիսացել անձնական կյանքի անհաջողությունը, կյանքի խոչընդոտները, ողբերգականորեն մահացած մտերիմների կորուստը։ Նրա ստեղծագործությոան հիմնական թեմաներն են հայրենասիրությունը, մարդկության տառապանքները, անպատասխան սերը բանաստեղծի մուսայի՝ Յուլյա Պրիմիցի հանդեպ։
Դելֆին Զանգա Ցոգո
Կենսագրություն
1966-1986 թվականներին համատեղությամբ պաշտոնավարել է նաև մի շարք միջազգային կազմակերպություններում (CIF, MULPOC, CEA, UNESCO և այլն), եղել է Միավորված ազգերի կազմակերպության կանանց առաջխաղացման միջազգային գիտահետազոտական և ուսումնավարժական ինստիտուտի կառավարման խորհրդի, ինչպես նաև Զարգացման ոլորտում կանանց ներգրավման համաաֆրիկյան տարածաշրջանային համակարգող կոմիտեի նախագահը, ընտրվել Կանանց միջազգային խորհրդի ցմահ նախագահ։ Նա մշտապես իր տեսադաշտում է պահում նաև հայրենի երկրի անտառների և ընդհանրապես շրջակա միջավայրի պահպանության հիմնախնդիրները, իսկ 2011 թվականի մայիսից առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում ընտրությունների թափանցիկ ու արդարացի անցկացման հարցերին՝ լինելով Կամերունի՝ ընտրությունների կազմակերպման համար պատասխանատու բարձրագույն մարմնի անդամ։ Դելֆին Ցոգոն մեր դարաշրջանի աֆրիկացի կանանց շարքում առաջիններից մեկն է, ով քաղաքական բարձր պաշտոններ է զբաղեցրել և զբաղեցնում։ Քաղաքական ակտիվ, եռանդուն գործունեության հետ մեկտեղ նա ժամանակ է գտնում զբաղվելու գրական աշխատանքով։ 1983 թվականին լույս է ընծայել իր առաջին վեպը՝ Vies de Femmes («Կանանց կյանքերը») խորագրով, իսկ հաջորդ տարում հրատարակել է L'Oiseau en cage («Թռչունը վանդակում») վեպը ։ Դելֆին Ցոգոն ներկայացվել է Ֆրանսիայի ազգային «Վաստակի համար» շքանշանով պարգևատրման ։
Ֆրանցե Պրեշերեն
Իր ընկերոջ՝ լեզվաբան, լուսավորիչ, ռոմանտիկ Մատիա Չոպի հետ Պրեշերնը կանգնած է եղել Սլովենիայում ազգային, ռոմանտիկ շարժման ակունքներում, եղել է «Կրայնայի մեղու» (Kranjska čbelica, լույս է տեսել 1830, 1831, 1832, 1834 և 1848 թվականներին) բանաստեղծական ալմանախի գլխավոր մասնակիցներից մեկը։ Պրեշերնը բանաստեղծություններ է գրել նաև գերմաներենով՝ հաճախ դրանք հրատարակելով միանգամից երկու տարբերակով՝ գերմաներեն ու սեփական թարգմանությունը սլովեներեն .։ Լինելով Կրայնայից՝ նա սկզբում իրեն համարել է միայն կրայնացի, սակայն աստիճանաբար ավելի լայն, համասլովենական ինքնագիտակցում է ձեռք բերել ։ Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են անգլերեն, բենգալերեն, բելառուսերեն, բոսներեն, հին հունարեն, իսպաներեն, իտալերեն, մակեդոներեն, գերմաներեն, լեհերեն, ռուսերեն, սերբերեն, սլովակերեն, հունգարերեն, ուկրաիներեն և խորվաթերեն։ 2013 թվականին լույս է տեսել Ֆրանց Պրեշերնի ստեղծագործությունների լիակատար ժողովածուն ֆրանսերեն թարգմանությամբ ։
Դելֆին Զանգա Ցոգո
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Կամերունցի կին գրողներ Կատեգորիա:Կին վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի պաշտոնյաներ Կատեգորիա:Կամերունցի ֆեմինիստներ
Ֆրանցե Պրեշերեն
Մանկություն և պատանեկություն
Ֆրանցե Պրեշերնը ծնվել է Վրբայում (Ավստրիական կայսրություն, ներկայումս՝ Սլովենիա), գյուղացու ընտանիքում։ Եղել է ընտանիքի ութ երեխաներից երրորդը, որդիներից ավագը։ Փոքրուց դրսևորվել են նրա ընդունակությունները, և 1808 թվականին ծնողները նրան սովորելու են ուղարկել պապի եղբոր՝ Յոժեֆ Պրեշերնի մոտ, որը քահանա էր Վելիկա Ռացնայում (Վրբայից 80 կմ հեռու) ։ Առաջին երկու տարիներին Յոժեֆ Պրեշերնը Ֆրանցեին կրթություն է տվել տանը, իսկ 1810 թվականին Ֆրանցեն մեկնել է Ռիբնիցայի տարրական դպրոց, որտեղ սովորել է գերազանցությամբ։ 1812 թվականին տեղափոխվել է Լյուբլյանա, որտեղ հաջորդ տարի ավարտել է տարրական դպրոցն ու ընդունվել գիմնազիա։
Պրեշերնի մանկությունը համընկել է այն շրջանին, երբ Ֆրանսիան զավթել էր սլովենական ու խորվաթական տարածքների մի մասը, բայց ֆրանսիական իշխանությունները թույլ էին տվել դասավանդումը տեղի լեզուներով։ Ֆրանցեն շատ լավ տիրապետել է լատիներենին և հին հունարենին, ինչպես նաև գերմաներենին, որն այդ ժամանակ կրթության, վարչական, մարզերի մեծ մասի վերնախավի շփման լեզուն էր։ Բանաստեղծ Վալենտին Վոդնիկը, որը Լյուբլյանայի գիմնազիայի տնօրենն էր, նկատել է իր աշակերտ Պրեշերնի ընդունակությունները և խրախուսել է նրան, որ սլովեներենով գրի բանաստեղծություններ։ Լինելով ավագ դպրոցական՝ Պրեշերնը բարեկամացել է ապագա փիլիսոփա Մատիա Չոպի հետ, որը զգալի ազդեցություն է թողել նրա վրա։
1819 թվականին ավարտելով գիմնազիան՝ Պրեշերնը երկու տարի փիլիսոփայություն ու հումանիտար առարկաներ է սովորել Լյուբլյանայի լիցեյում, իսկ 1821 թվականից իր գիտելիքները խորացրել է Վիեննայի համալսարանի լիցեյի երրորդ կուրսում, իսկ 1822 թվականին ընդունվել է նույն համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետ՝ հակառակ մոր կամքի, որն ուզում էր, որ որդին քահանա դառնա։ Միայն 1824 թվականին Պրեշերնը նամակում մորը խոստովանել է, որ վերջնականապես ընտրել է իրավաբանի մասնագիտությունը։ Չստանալով ծնողների ու հոգևորական հարազատների հավանությունը (բացառությամբ Յոժեֆ Պրեշերնի)՝ երիտասարդը զրկվել է նաև նրանց նյութական օժանդակությունից։ 1822 թվականից Ֆրանցեն ստացել է Լուկա Կնաֆելի անվան կրթաթոշակ, որը մեծահարուստ բարեգործը տրամադրում էր իր հայրենակիցներին՝ Կրայնայի օժտված երեխաներին։ Պրեշերնը նաև դասավանդել է Կլինկովստրյոմի Ճիզվիտական ինստիտուտում, որտեղից վտարվել է ազատամտության և այն բանի համար, որ ապագա բանաստեղծ, քաղաքական գործիչ Անտոն Գրյունին տվել է կարդալու արգելված բանաստեղծություններ։
Վիեննայում Պրեշերնը ծանոթացել է համաշխարհային գրականությանը՝ Հոմերոսից մինչև Գյոթե։ Հատկապես մեծ ուշադրություն է հատկացրել տրեչենտոյի շրջանի իտալացի բանաստեղծներին՝ Դանթեին, Պետրարկային ու Բոկաչչոյին, կարդացել է նաև ժամանակակից ռոմանտիկ գրողներին։ 1824 թվականին նա սիրահարվել է Զալիկո Դոլենցին (Zaliko Dolenc)․ նա այն գինետան տիրոջ դուստրն էր, որտեղ հաճախ էր լինում բանաստեղծը։
Կյանքը Լյուբլյանայում
1828 թվականին ստանալով իրավաբանի դիպլոմ՝ Պրեշերնը կարճ ժամանակով մեկնել է Մորավիա, այնուհետև հաստատվել Լյուբլյանայում, որտեղ աշխատել է փաստաբան Լեոպոլդ Բաումհարտների գրասենյակում որպես օգնական։ Մասնավոր փաստաբանական գործունեություն ծավալելու համար Պրեշերնը դիմել է վերին ատյաններ՝ 1840-ական թվականներին մոտ վեց անգամ դիմում ներկայացնելով, սակայն դրական պատասխան չի ստացել, քանի որ քաղաքականապես ոչ կայուն մարդու համբավ է ունեցել՝ ազգայնական, պանսլավոնական հայացքներով։ 1832 թվականին տեղափոխվել է Կլագենֆուրտ՝ հույս ունենալով այնտեղ կարիերա սկսելու, հանձնել է քննություն իրավանական աշխատանքի իրավունք ձեռք բերելու համար, բայց մոտ մեկ տարուց վերադարձել է Լյուբլյանա՝ դատարանում անվճար պրակտիկա անցնելու իրավունքով։
Մեկը մյուսի հետևից կորցնելով իր ընկերներին, նախկինի պես տառապելով Յուլյա Պրիմիցի հանդեպ անպատասխան սիրուց՝ Պրեշերնը ընկճախտ է ունեցել՝ գրեթե դադարելով ստեղծագործել, ու սկսել է խմել։ Մեկ անգամ ևս անպատասխան սիրահարվել է, այս անգամ Երիցա Պոդբոյին, ում հոր՝ Մետկեի հաստատություն հաճախ էր այցելում։ Այս աղջկան նա նվիրել է մի քանի բանաստեղծություն։
Կյանքի վերջին տարիներ
1846 թվականի աշնանը Պրեշերնը, արտոնագիր ստանալով, Կրանում բացել է իր փաստաբանական գրասենակը։ Իշխանությունը պարտադրել էր, որ նա աշխատի հենց այդ քաղաքում։ Այնտեղ Պրեշերնը տեղափոխվել է Անա Ելովշեկի ու երեխաների հետ։ Նրա օգնականն իր որդի Անդրե Սմոլեն էր, իսկ տնտեսուհին՝ քույրը՝ Կատրա Պրեշերնը։ Ազատ ժամանակ նա հասարակական գործունեությամբ էր զբաղվում և հազվադեպ գրում բանաստեղծություններ։ Նա մեծ գումար չէր վաստակում, քանի որ ոչ մեծ հոնորար էր ստանում, իսկ աղքատներին անվճար օգնություն էր տրամադրում։ Նրա մոտ ի հայտ են գալիս հիվանդություններ՝ լյարդի ցիռոզ և ասցիտ ։ Արդեն 1848 թվականի նոյեմբերից բանաստեղծը չի կարողանում դուրս գալ տնից։ 1849 թվականի փետրվարի 6-ին նա բանավոր կերպով իր ունեցվածքը կտակում է իր երեխաներին։ Մահանալիս բանաստեղծը խոստովանել է, որ երբեք չի մոռացել Յուլյա Պրիմիցին։ Նա մահացել է փետրվարի 8-ին։ Այդ օրը նրա պատվին ղողանջել են Լյուբլյանայի ու Կրանի բոլոր եկեղեցիների զանգերը։ Փետրվարի 10-ին նրա թաղմանը հոծ բազմություն է հավաքվել ողջ Սլովենիայից ։ Նրան պատվով հուղարկավորել են Կրանում։ Մահից հետո Յանեշ Բլայվայսը հանգանակություն է կազմակերպել բանաստեղծի շիրմին մահարձան դնելու համար։ 1852 թվականին այն պատրաստ է եղել։ Նրա վրա գրված է․
Երիտասարդ տարիներ
Իր ստեղծագործական առաջին փորձերը Պրեշերնը կատարել է ուսանողական տարիներին, երբ սկսել է գրել սլովեներենով։ Առաջին գործերից մեկը գերմանացի բանաստեղծ Գոթֆրիդ Բյուրգերի «Լենորա» բալլադի թարգմանությունն է։ Սլովեներենով բանաստեղծություններ սկսել է գրել այն բանից հետո, երբ Ժիգա Ցոյսը ոչ պատշաճ նկատառում է հայտնել, որ սլովեներենը կոպիտ ու պարզունակ լեզու է՝ անհարմար բանաստեղծություններ գրելու համար։ 1824 թվականին գրել է մի քանի բանաստեղծություններ, որոնցում նկատելի են Վալենտին Վոդնիկի ազդեցությունը և սլովենակական ժողովրդարական պոեզիայի հարուստ ավանդույթները։ 1825 թվականին Պրեշերն ավարտել է «Կրայնայի բանաստեղծություններ» ժողովածուն և այն ցույց տվել բանասեր Երնեյ Կոպիտարին։ Վերջինս խիստ քննադատել է այն՝ խորհուրդ տալով մի քանի տարի թողնել գրականությամբ զբաղվելը, ապա ժամանակի բարձունքից դիտարկել այն ու ուղղել։ Հեղինակն այրել է այդ ժողովածուն՝ բացի երեք բանաստեղծություններից՝ «Lenore», «Povodni mož» և «Lažnjivi pratikarji»։
1830 թվականին Պրեշերնը վերսկսել է կապը Մատիա Չոպի հետ, որ վերադարձել էր Լյուբլյանա։ Չոպը բարձր է գնահատել Ֆրանցեի բանաստեղծական տաղանդը և նրան համոզել է իր ստեղծագործություններում կիրառել ռոմանական բանաստեղծական ձևեր՝ ստանսներ, սոնետներ, տերցետներ։ Դրանից հետո բանաստեղծը սկսում է հրաշալի տիրապետել այդ ձևերին։ Պրեշերնի և Չոպի համագործակցության արդյունք է «Nova pisarija» սատիրական բանաստեղծությունը։ Պրեշերնը եղել է «Կրայնայի մեղու» գրական ալմանախի հիմնական բանաստեղծ հեղինակը (թերթը լույս է տեսել 1830, 1831, 1832, 1834 թվականներին)։ 1834 թվականին Ֆրանցե Պրեշերնը ալմանախի գրաքննության հարցով տարաձայնություններ է ունեցել Կոպիտարի հետ։ Պրեշերն ու Չոպը կարծում էին, որ հանդեսը պետք է տպագրի գեղարվեստական բարձրարժեք գործեր, իսկ Կոպիտարը հանդեսի ճանաչումը կապում էր նրանում տեղ գտած խոսակցական ցածր ոճի հետ։ Կոպիտարի հետ վեճը նաև սլովենական ուղղագրության հարցերին էր առնչվում, որը նա ցանկանում էր ներմուծել։ Նոր տարբերակը նախատեսում էր 12 նոր տառ, որոնց գրությունը հիմնավորված չէր ո՛չ բովանդակությամբ, ո՛չ ձևով։ Այս ուղղագրությունը Պրեշերնը քննադատել է «Sonet o kaši» («Al prav se piše каша ali kaſha») և «Nova pisarija» բանաստեղծություններում։ Այս հարցում Պրեշերնին օգնության է գալիս չեխ գիտնական Ֆրանտիշեկ Չելակովսկին, որը կտրականապես մերժում է այսպիսի բարեփոխման անցկացումը և մի քանի հոդվածներում դրվատանքով է խոսում Պրեշերնի բանաստեղծությունների մասին։ Այս կարծիքն ազդել է Պրեշերնի ինքնագնահատականի վրա և նրան ուժ է տվել գնալու այն ճանապարհով, որ մատնանշում էր Մատիա Չոպը։
Ստեղծագործական թռիչք
1830-1835 թվականներին Պրեշերնը գրել է գեղագիտական բարդ բանաստեղություններ, որոնք արտացոլել են իր կյանքի դժվարությունները, մասնավորապես Յուլյա Պրիմիցի հանդեպ անպատասխան սերը։ Մատեա Չոպի ազդեցությամբ նա իր քնարական հերոսուհուն պատկերել է այնպես, ինչպես Դանթեն ու Պետրարկան պատկերել են Բեատրիչեին ու Լաուրային։
Սոնետների պսակ
«Սոնետների պսակը» (Sonetni venec) կարևոր դեր է զբաղեցնում հեղինակի վաղ շրջանի ստեղծագործություններում։ Այն հրատարակվել է 1834 թվականի փետրվարի 22-ին։ Պսակը բաղկացած է 15 սոնետից, որոնք բոլորը դժբախտ սիրո մասին են։ Բանաստեղծություններից յուրաքանչյուրի վերջին տողը հաջորդ բանաստեծության առաջին տողն է։ Վերջինը՝ «Ավարտ» (Magistrale) վերնագրով, պարունակում նախորդ բոլոր 14 բանաստեղծությունների առաջին (միևնույն ժամանակ նաև վերջին) տողերը։ Իրենց ձևով սրանք իտալական սոնետներ են, որոնք, ի տարբերություն ֆրանսիականի, ունեն չորս տուն՝ երկու քառատող և երկու եռատող։ Պսակի բանաստեղծությունների առաջին երկու տները նկարագրում են թեման, իսկ հաջորդ երկու տները ներկայացնում են հեղինակի վերաբերմունքը այդ թեմայի նկատմամբ։ Կառուցվածքով դրանք վանկաշեշտական ոտանավորներ են․ յուրաքանչյուր տողը բաղկացած է 11 վանկից և հինգ յամբից։ Ժողովածուն կազմված է ակրոստիքոսի սկզբունքով․ բոլոր սոնետների առաջին տառերով կարդում ենք Յուլյա Պրիմից (Primicovi Julji)։
Բանաստեղծը կապել է իր անձնական անհաջող կյանքն ու ծանր ճակատագիրը ընկած հայրենիքի հետ։ Յոթերորդ սոնետում գրված է այն, ինչ հետագայում համարել են բանաստեղծի փառքի նախակարապետ։ Պրեշերնը կոչ է անում երկնքին սլովեններին նոր Օրփեոս ուղարկել, որի երգի գեղեցկությունը հայրենասիրություն կներշնչի, կօգնի լուծելու ներքին խնդիրները և սլովեններից ամբողջական ազգ կձևավորի։ Ութերորդ սոնետում նշված է այն բանի պատճառը, թե ինչու Սլովենիան մինչ այդ չի ունեցել այնպիսի կերպար, որ կխորհրդանշի բարձր արվեստն ու բանաստեղծությունը։ Սլովենական պատմությունը ներկայացնելով որպես հերթական թշնամիների ներխուժում՝ հեղինակը պնդում է, որ փառավոր իրականութուն չունենալու դեպքում պոեզիան չի կարող զարգանալ։
Սակայն հաջորդ սոնետներում բանաստեղծն ասում է, որ ամեն դեպքում հույս կա, որ սլովենական պոեզիան վերածնունդ կապրի, ու կգա Օրփեոսը, որն իր քաղցր երգով կմիավորի սլովենացիներին։ Բանաստեղծություններում մռայլ ակնարկ կա, որ եթե Յուլյան չպատասխանի իր սիրուն, ապա նա կդառնա պոետի մուսան ու ոգեշնչման աղբյուր կլինի նոր բանաստեղծությունների համար, որոնք սլովենացիներին նոր բարձր մշակույթ կբերեն ու այդպիսով օգուտ կտան իր ժողովրդին։
Մատիա Չոպը այս ժողովածուն գլուխգործոց է համարել, սակայն գիրքը ճանաչում է ստացել «Կրայնայի մեղու» ալմանախի նեղ շրջանակներում միայն։ Ավելին, այս շարքը Յուլյա Պրիմիցի հարազատների զայրույթն է հարուցել, որի արդյունքում 1846 թվականին՝ «Սոնետների պսակի» երկրորդ հրատարակության ժամանակ, Պրիշերնը փոխել է բանաստեղծությունների առաջին բառերը՝ ոչնչացնելով ակրոստիքոսը։ Տպաքանակի ոչ մեծ մասն է միայն լույս տեսել հին ձևով, որ նախատեսված չի եղել վաճառքի համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիեննայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սլովենացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Սլովենացի գրողներ Կատեգորիա:Ռոմանտիկ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Լյարդի ցիռոզից մահացածներ Կատեգորիա:Օրհներգերի հեղինակներ Կատեգորիա:Գերմանալեզու գրողներ Կատեգորիա:Անձինք մետաղադրամների վրա Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:19-րդ դարի գրողներ
Պանթեոնի համալսարան
Պանթեոնի համալսարան կամ «Պանթեոն» քաղաքական և հասարակագիտական գիտությունների համալսարան (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών), Աթենքի բարձրագույն կրթական հաստատություն, քաղաքագիտության և հասարակագիտության համալսարան, որը հիմնադրվել է 1927 թվականին և ի սկզբանե կոչվել է Աթենքի «Պանթեոն» քաղաքական գիությունների դպրոց։ Հունաստանի քաղաքական գիտությունների առաջին դպրոցն է և հնագույն բարձրագույն կրթական հաստատություններից հինգերորդը։ Այն Եվրոպայի քաղաքագիտական հնագույն երեք համալսարաններից մեկն է։
80-ամյա պատմության ընթացքում համալսարանն ունեցել է 18 500 ուսանողներ։ Ներկայումս ունի մոտ 8 000 ուսանող։ Պանթեոնի համալսարանն առաջարկում է նաև որակավորման բարձրացման 13 դասընթացներ և իրենում ներառում է 3 գիտահետազոտական ինստիտուտներ, 18 գիտահետազոտական կենտրոններ և 4 լաբորատորիաներ ։
Պատմություն
Պանթեոնի համալսարանի ստեղծագործական զարգացման պատմությունը կապված է ոչ միայն Հունաստանում բարձրագույն կրթության և սոցիալական գիտությունների զարգացման հետ, այլև երկրում լայն սոցիալական վերափոխումների հետ։ Այն հիմնադրվել է 1927 թվականին «Քաղաքական գիտությունների դպրոց» անվան տակ, շնորհիվ երկու անձանց, ովքեր սովորել են Փարիզի Քաղաքական գիտությունների ազատ դպրոցում (Sciences Po), Գեորգիոս Ֆրագոուդիսի եւ Ալեքսանդրոս Պանթոսի (1887-1930)։
Համալսարանի կենտրոնական մասնաշենքի բացումը կատարել է այդ ժամանակ Հունաստանի նախագահ Պավլոս Կունտուրիոտիսը։ Համալսարանն առաջին անգամ սկսել է գործել 1930 թվականի նոյեմբերի 18-ին 200 ուսանողով։ Ալեքսանդրոս Պանթոսն իր կարողությունը ժառանգել է դպրոցին և գումարի իրացումը վստահել է Հունաստանի վարչապետ Էլեֆթերիոս Վենիզելոսին, որն էլ ինստիտուտը դարձրել է երկրի կայուն ակադեմիական կրթօջախ։ Պանթեոսը թաղվել է դպրոցի բակում, և դպրոցը 1931 թվականին վերանվանվել է Պանթեոնի Քաղաքական գիտությունների դպրոց (Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών) ։
Ազգային կրթության նախարար Ջորջ Պապանդրեուի ներդրումը սկզբում շատ կարևոր էր դպրոցի համար. այն բաղկացած էր երկու բաժիններից` քաղաքագիտության-պատմության եւ սոցիալ-տնտեսական, իսկ ուսուցման համար նախատեսվում էր վեց ուսումնական տարի։
1936 թվականին դպրոցը ճանաչվել է որպես «Հանրային կոմունալ ծառայությունների բարձրագույն կրթական հաստատություն», որը տրամադրում է շատ օգտակար աստիճան, իսկ 1937 թվականին այն վերածվել է «Հանրային իրավունքի իրավաբանական անձ»։ 1951 թվականին այդ երկու բաժանմունքները համապատասխանաբար վերանվանվել են քաղաքագիտության եւ հանրային կառավարման ամբիոններ, իսկ 1963 թվականից ուսումնառությունը ընդարձակվել է` դառնալով ութ ուսումնական տարի։
1983 թվականին հունական կրթական համակարգի բարեփոխումներից հետո Պանթեոսի դպրոցը բաժանվել է երեք բաժինների` քաղաքագիտություն և միջազգային հետազոտություններ, հանրային կառավարում, սոցիոլոգիա։ 1989 թվականին դպրոցը վերանվանվել է ստանալով իր ներկայիս անունը` Սոցիալական և քաղաքական գիտությունների Պանթեոնի համալսարան, և ստեղծվել են հինգ նոր բաժիններ` Կապի և ԶԼՄ-ների, Հոգեբանության, Սոցիալական քաղաքականության և Սոցիալական մարդաբանության, Տնտեսական և տարածաշրջանային զարգացման, Իրավունքի ֆակուլտետների։ 1990-ական թվականներին թվարկած վերջին երկուսը բաժանվել են երկու ֆակուլտետների`Քաղաքագիտություն և միջազգային հետազոտությունների ֆակուլտետ, որն իր հերթին բաժանվել է ա) Քաղաքագիտության և պատմության, բ) Միջազգային եւ եվրոպական հետազոտությունների բաժինների, և Սոցիալական քաղաքականության և Սոցիալական մարդաբանության ֆակուլտետ, որն էլ իր հերթին բաժանվել է ա) Սոցիալական քաղաքականության, բ) Սոցիալական Մարդաբանության բաժինների ։
Միջազգային կրթական ծրագրեր
«Պանթեոն» համալսարանը մասնակցում է միջազգային կրթական հետևյալ ծրագրերին.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հունաստանի համալսարաններ
Շատիյոն լա Պալյու
Շատիյոն լա Պալյու  (Châtillon-la-Palud), կոմունա Ֆրանսիայում, Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Պոն դ'Էն կանտոնի մեջ։ Շրջանը՝ Բուրկ ան Բրես։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01092։
Աշխարհագրություն
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 390 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 40 կմ դեպի հյուսիս-արևելք, 26 կմ հարավ Բուրկ ան Բրեսից ։
Կլիմա
Կլիման կիսացամաքային է, ձմռանը ցուրտ է, իսկ ամռանը՝ տաք։ Կոմունայում անձրևներ հաճախ են լինում, հիմնականում՝ ամռան ամիսներին։
Բնակչություն
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1562 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին աշխատունակ տարիք (15-64 տարեկան) ունեցող 1000 մարդկանցից 773-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 227-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 77,3% է, 1999 թվականին՝ 71,8 %)։ 773 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 722 -ը (375 տղամարդ, 347 կին), գործազուրկ է եղել 51 մարդ (19 տղամարդ և 32 կին)։ 227 պասիվներից 88 մարդ եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 90-ը՝ թոշակառու, 45-ը պասիվ են եղել այլ պատճառներով ։
Քույր քաղաքներ
Դայզենհաուզեն (Գերմանիա, 1988)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նյովիլետ (Էնայի գավառ)
Նյովիլետ (Neuvillette), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Ռիբմոն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Սեն Կանտեն։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02552:
Բնակչություն
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 196 մարդ։
Տնտեսություն
2010 թվականին համայնքի 124 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 93-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 31-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 75,0 %, 1999 թվականին եղել է 69,7%)։ 93 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 80-ը (42 տղամարդ և 38 կին), գործազուրկ էին 13 մարդ (5 տղամարդ և 8 կին)։ 31 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 11-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 3-ը՝ թոշակառուներ, 17-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Արարատ (հրաբուխ, Ավստրալիա)
Արարատ, հանգած հրաբուխ Ավստրալիայի հարավ–արևելքում, Արարատ քաղաքից 8 կմ հարավ–արևելքում։ Բարձրությունը մոտ 660 մ է։ Ակտիվ գործել է երրորդականում և անթրոպոգենում։ Ծածկված է լավաներով ու տուֆերով։ Ունի ոսկու հանքավայրեր։ Բուսականությունը խոնավ մերձարևադարձային է։ Արարատ է անվանել այդտեղ առաջինը բնակություն հաստատած անգլիացի ֆերմեր Հ. Ս. Ուիլզը՝ իր այստեղ բնակություն հաստատելը նմանեցնելով առասպելական Նոյի տապանի կանգ առնելուն Արարատի գագաթին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հրաբուխներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ավստրալիայի լեռներ
Խալաթ
Խալաթ (خِلْعة և )՝ տնային կամ աշխատանքային (ասիական շատ ժողովուրդների մոտ վերնազգեստ ) երկարափեշ հագուստ, կոճկվում է վերևից ներքև, սովորաբար պատրաստվում է բամբակե կտորից։ Արաբերեն خِلْعة բառը (խիլ‘ա) նշանակում է «պարգևատրված  հագուստ»։
Խալաթն Ասիայում
Խալաթը լայնորեն տարածված է ինչպես տղամարդկանց, այնպես էլ կանանց շրջանում՝ Իրանում, Հյուսիսային Հնդկաստանում և Միջին Ասիայում՝ որպես վերնահագուստ։ Բարակ և երկար խալաթը ցերեկով մարմինը պաշտպանում է արևի ճառագայթներից, իսկ գիշերը՝ ցրտից։
Ասիայում հարուստ զարդարված խալաթը կարող է հանդիսանալ որպես պատվավոր պարգև (շատ ժողովուրդների մոտ հագուստը կարող է ծառայել որպես սոցիալական դրության խորհրդանիշ)։  XIX դարում Հնդկաստանում «խալաթ» բառը նշանակել է ցանկացած նյութական պարգև (փողի տեսքով, ապրանքների տեսքով և այլն), որը ծագել է Բրիտանական կառավարության գաղթավայրերում և վերաբերվել է տեղաբնակ ազնվական իշխաններին։
Խալաթն արևմտյան մշակույթում
Տնային խալաթները հագնում են տանը, որպես կանոն, գիշերազգեստի վրայից։ Նախկինում գիշերազգեստը համարվել ներքնազգեստ և ամոթալի է եղել նրանով հայտնվել ընտանիքի կամ հյուրերի առաջ։ Որպես կանոն, խալաթը հագել են արթնանալուց հետո, նախաճաշին՝ ննջասենյակից լոգարան գնալու ժամանակ, ուշ երեկոյան ժամերին՝ քնելուց առաջ։ Մեծ իշխանական տներում դա ավելի մեծ նշանակություն է ունեցել, քան փոքր բնակարաններում։
Պրեզիդենտի Ժանիու Կուադրուս
Պրեզիդենտի Ժանիու Կուադրուս (Presidente Jânio Quadros), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահագի Բաիա մարզում   ։ Մտնում է Բրումադու գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 15 874 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 827,379 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 14,4 մարդ/կմ²։
Խալաթ
Խալաթն արևմտյան մշակույթում
Աշխատանքային խալաթներն օգտագործվել են հիգիենայի համար, կամ ոչ աշխատանքային հագուստը չկեղտոտելու համար։ Աշխատանքային խալաթներ օգտագործում են բժիշկները, լաբորատորիայի աշխատակիցները, խոհարարները, երբեմն՝ ներկարարները, ատաղձագործները և այլն։ Որոշ մասնագիտությունների համար խալաթի գույնը կանոնակարգված է սանիտարական նորմատիվներով։ Օրինակ խոհարարի խալաթը պետք է սպիտակ լինի, տեխնիկի կամ օպերատորինը՝ մոխրագույն կամ սև, բեռնակրի կամ պահեստի աշխատակցի խալաթը՝ կապույտ։
Խալաթը մշակույթում
XIX դարի ռուսական գրականության մեջ խալաթը գործածվել է որպես ազնվականի տոնական  կամ անգործ կյանքի խորհրդանիշ։ Վառ օրինակ՝ Ի. Ա. Գոնչարովի «Օբլոմով» վեպում, երբ ստեղծագործության գլխավոր հերոսը տանը հաճախ խալաթ է հագնում։
Պրեզիդենտի Ժանիու Կուադրուս
Պատմություն
Քաղաքը հիմնադրվել է 1920 թվականի դեկտեմբերի 28-ին։
Խալաթ
Խալաթը մշակույթում
Բացի դրանից խալաթը հաճախ օգտագործվել է որպես բացառապես տնային կյանքի հագուստ (նայել օրինակ Ա. Բախրախ «Բունինը խալաթով»)։
Պրեզիդենտի Ժանիու Կուադրուս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բրազիլիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Բաիա նահանգի բնակավայրեր
Խալաթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուզբեկական տարազ Կատեգորիա:Հնդկական հագուստներ
Րամբուտան
Րամբուտան, Օճառազգիների ընտանիքի արևադարձային պտղատու ծառ, որը աճում է Հարավարևելյան Ասիայում , մշակվում է այս տարածաշրջանի շատ երկրներում։
Բույսի նկարագրություն
Րամբուտան մշտադալար ծառ է, բարձրությունը հասնում է մինչև 25 մետր, իսկ ծառը սաղարթամաս է, զույգ տերևներով, 2-8-օվալաձև են կամ ձևաձև, և ունեն տերևներով պատված հաստակաշի։ Ծաղիկները շատ մանր են, հավաքված է և ճյուղավորված ծաղկաբույլերով։
Մրգերը կլոր են կամ ձվաձև, չափը 3-6 սմ, մեծացնելով դառնում է 30 կլաստերների կտորներ։ Որպես հասունացող միրգ`փոփոխում է գույնը և դառնում կանաչադեղնավուն, նարնջագույն և ապա վառ կարմիր գույն։ Ծածկված է ամուր թաղանթով, կոր է, ավարտվում է կեռիկներով, որոնք նման են մազանման ծածկույթի, մուգ կամ բաց շագանակագույն, երկարությամբ հասնում է 2 սմ-ի։ Միջուկը դոնդողանման է, և ունի սպիտակ գույն, միրգը անուշաբույր է և հաճելի քաղցր-թթու համ ունի և խիստ հիշեցնում է քաղցր կանաչ խաղողի։ Սերմերը մեծ են և օվալաձև, իսկ երկարությունը 3 սմ, շագանակագույն գույնի։
Րամբուտան ծառը կարող է աճել տանը ինչպես սենյակային բույսերի նման, րամբուտանը համապատասխանում է սենյակային բույսերի ջերմաստիճանին, ջերմաստիճանը պետք է լինի 18-20 C, իսկ լուսավորությունը պետք է լինի արևադարձայինի նման, մոտ 12 ժամ լուսավորություն և մթություն։ Իսկ ծառի միջին բարձրությունը 4-7 մետր է, իսկ առավելագույնը՝ 25 մետր։
Օգտագործում
Մրգերը ուտում են հիմնականում թարմ և պահածոյացված վիճակում շաքարավազի հետ։ Իրենց մեջ պարունակում են ածխաջրեր, կալցիում, ֆոսֆոր, երկաթ, վիտամին B3 և վիտամին C :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մրգեր Կատեգորիա:Պտղատու ծառեր Կատեգորիա:Դեղաբույսեր Կատեգորիա:Օճառազգիներ
Չեպո Մորելի
Չեպո Մորելի (Ceppo Morelli), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 356 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 9 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 40 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։
Ժողովրդագրություն
'''Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Վիփֆելդ
Վիփֆելդ (Wipfeld), համայնք Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Շվանդորֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 1109 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 5,24 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 78 196։
Էմմա (այլ կիրառումներ)
Էմմա անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․
Արիս արքեպիսկոպոս Շիրվանյան
Տեր Արիս արքեպիսկոպոս Շիրվանյան (ավազանի անունը` Արմենակ, ), Հայ առաքելական եկեղեցու Սրբոց Հակոբյանց միաբանության, Գերագույն հոգևոր խորհրդի անդամ։ Տ. Թորգոմ արքեպիսկոպոս Մանուկյանի մահից հետո մինչև նոր պատրիարքի ընտրությունները եղել է Երուսաղեմի Հայոց Պատրիարքական տեղապահ ։
Կենսագրություն
Արիս Շիրվանյանը ծնվել է 1934 թվականի հուլիսի 23-ին Հայֆայում (Պաղեստին, այժմ՝ Իսրայել), Հովհաննես և Լուսաբեր Շիրվանյանների ընտանիքում։ Սովորել է Հայֆայի Սուրբ Եղիա նախակրթական դպրոցում, այնուհետև` Լիբանանի Բուրջ Համուդի Սրբոց Քառասուն Մանկանց վարժարանում։ 1952-1957 թվականներին ընդունվել և սովորել է Երուսաղեմի Հայոց պատրիարքության Սրբոց ժառանգավորաց վարժարանում, դարձել Սրբոց Հակոբյանց միաբանության անդամ ։
1958 թվականին եղել է Ամմանի (Հորդանան) Սուրբ Թադեոս հայկական եկեղեցու հոգևոր հովիվ, միաժամանակ՝ Հեթումյան հայկական դպրոցի տնօրեն։ Այնուհետև կրթությունը շարունակել է Դարեմի համալսարանի (Անգլիա) աստվածաբանական ֆակուլտետում՝ 1964 թվականին ստանալով աստվածաբանության բակալավրի աստիճան։ Համալսարանն ավարտելուց հետո Վազգեն Առաջին կաթողիկոսի հրավերով առաջին անգամ այցելել է Հայաստան ու Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին։ Այդ ընթացքում Ասողիկ եպիսկոպոս Ղազարյանի կողմից ստացել է վարդապետության աստիճան։ 1964-1966 թթ. ուսումը շարունակել է Փարիզի կաթոլիկ համալսարանում։
Հյուսիսային Ամերիկայի Արևմտյան թեմ
1966 թվականին Հայ եկեղեցու Հյուսիսային Ամերիկայի Արևմտյան թեմի առաջնորդ Թորգոմ եպիսկոպոս Մանուկյանի կողմից ծառայության է հրավիրվել Լոս Անջելեսի Սուրբ Հակոբ հայկական եկեղեցի։ Հայր Արիսի ջանքերով 1970 թվականին ծխի համար կառուցվել և օծվել է մի սրբատեղի։ 1972 թվականին Հայ եկեղեցու Հյուսիսային Ամերիկայի Արևմտյան թեմի առաջնորդ Վաչե արքեպիսկոպոս Հովսեփյանի կողմից ստացել է ծայրագույն վարդապետի աստիճան, ապա Վազգեն Առաջին կաթողիկոսի հրավերով վերադարձել Հայաստան, երկու տարի դասախոսել Էջմիածնի Գևորգյան հոգևոր ճեմարանում։ Կանադայում եղել է փոխանորդ։ Այդ ժամանակաշրջանում նա զգալի աշխատանք է տանում Կանադայի Հայոց թեմի ստեղծման ուղղությամբ, նոր ծխեր է հիմնում Համիլտոնում և Օտտավայում, Տորոնտոյում հիմնել է առաջին հայկական Սուրբ Խաչ տարրական դպրոցը։
Սան Ֆրանցիսկոյում գտնվելու տարիներին մեծ դերակատարություն է ունեցել Սան Ֆրանցիսկոյի «Mount Davidson» Խաչը ձեռք բերելու գործում, որի գնումից հետո այն նվիրել է 1915 թվականի Հայոց Մեծ եղեռնի 1,5 միլիոն զոհերի հիշատակին։ Արիս սրբազանը նախագահել է Հյուսիսային Կալիֆոռնիայի հայ-ամերիկյան կազմակերպությունների խորհուրդը, որը հայկական ոչ շահութաբեր 24 գործակալություններ է ներկայացնում։ Ժողովի ժամանակ սրբազանին հաջողվել է Սան Ֆրանցիսկոյի քաղաքացիների քվեարկության միջոցով ձեռք բերել այն հողատարածքը, որտեղ պետք է կառուցվեր խաչը ։ Արևմտյան թեմում երկու անգամ գտնվելու ընթացքում էլ Արիս սրբազանը եղել է թեմական խորհրդի և թեմական մի քանի հանձնաժողովների (ամառային ճամբար և այլ հանձնաժողովներ) անդամ և նախագահ։
1979-1980 թթ. Վազգեն Ա կաթողիկոսի կողմից որպես Հայրապետական Պատվիրակ ծառայության է ուղարկվել Հնդկաստան, որտեղ եղել է Կալկաթայի հայկական վարժարանի տեսուչ։ Այնուհետև որպես այցելու հովիվ ծառայել է Շվեդիայի և Գերմանիայի հայ հավատացյալներին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արքեպիսկոպոսներ Կատեգորիա:Հայ հոգևորականներ
Կոմատոզնիկներ
Կոմատոզնիկներ (Flatliners), 2017 թվականին նկարահանված հոգեբանական թրիլեր, որի ռեժիսորը Նիլս Օպլևն է, 1990 թվականին նկարահանված նույնանուն ֆիլմի ռեմեյկը ։ Գլխավոր դերերում հանդես են գալիս Էլեն Փեյջը, Դիեգո Լունան և Նինա Դոբրևը։ Կիֆեր Սազերլենդը, ով նկարահանվել է բնօրինակ ֆիլմում որպես Նելսոն անունով բժշկականի ուսանող, նկարահանվել է այս ֆիլմի փոքրիկ դրվագում, կապված 1990 թվականի ֆիլմի իրադարձությունների հետ։ Ֆիլմի ցուցադրությունը ԱՄՆ-ում տեղի է ունեցել 2017 թվականի սեպտեմբերի 29-ին, իսկ Ռուսաստանում 2017 թվականի նոյեմբերի 23-ին  ։
Սյուժե
Մի խումբ բժշկականի ուսանողներ որոշում են հերթով միմյանց ենթարկել կլինիկական մահվան, որպեսզի հասկանան թե ինչ է տեղի ունենում մարդու հետ մահից հետո, ինչը հանգեցնում է անուղղելի և սարսափելի հետևանքների։
Նկարահանումներ
Հիմնական նկարահանումը սկսվել են 2016 թվականի հուլիսի սկզբին Տորոնտոյում և ավարտվել են սեպտեմբերի 7-ին։
Քննադատություն
Ֆիլմը ստացավ չափազանց բացասական ակնարկներ կինոքննադատների կողմից։ The Rotten Pomidor կայքում ֆիլմը ունի 5% վարկանիշ, իսկ միջին հաշվով ունի 3.6 միավոր 10-ից ։ Metacritic կայքում ֆիլմը ունի 27 միավոր 100-ից, 20 քննադատական վերլուծությունների  հիման վրա ֆիլմը համապատասխանում է «ընդհանուր անբարենպաստ ակնարկներ» կարգավիճակին ։ The CinemaScore կայքում, հանդիսատեսը ֆիլմը գնահատել է B-  A+ից F սանդղակով  ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:2017 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Տորոնտոյում նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սիքվել ֆիլմեր Կատեգորիա:Columbia Pictures ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր մահվան մասին Կատեգորիա:2017 դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռիմեյք ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ֆիլմեր