cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լրացման սկզբունք
Լրացման սկզբունք, քվանտային մեխանիկայի կարևորագույն սկզբունքներից մեկը։ Ձևակերպել է Նիլս Բորը 1927 թ, ՝ ելնելով միկրոմասնիկների ալիքային և մասնիկային հատկություններից։ Ըստ լրացման սկզբունքի՝ քվանտային երևույթների տիրույթում որևէ համակարգի առավել ընդհանուր ֆիզիկական հատկությունները պետք է արտահայտվեն իրար լրացնող անկախ փոփոխականների զույգերով, որոնցից յուրաքանչյուրը ավելի ճիշտ կարող է որոշվել մյուսի անորոշության մեծացման հաշվին։
Փոխլրացնող փոփոխականների զույգեր են՝
Լրացման սկզբունքի մասնավոր դեպքերից է Հայզենբերգի անորոշությունների սկզբունքը։
Լրացման սկզբունքն ընկած է քվանտային մեխանիկայի կոպենհագենյան մեկնաբանման և միկրոօբյեկտների բնութագրերի չափման պրոցեսի հիմքում ։
Ելնելով լրացման սկզբունքից՝ Բորը ցույց տվեց, որ բնության ֆիզիկական պատկերի երկու հակադիր կողմերը (դասական և քվանտային) իրար լրացնում են և որ այդ պատկերի ամբողջական նկարագրման համար անհրաժեշտ է միավորել դասական և քվանտային պատկերացումները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն տվեց մատերիալիստորեն մեկնաբանելու քվանտային մեխանիկայի փիլիսոփայական հիմքերը։ Միկրոմասնիկը դասական իմաստով ոչ ալիք է և ոչ էլ մասնիկ, նրա նկարագրման համար փորձնական որոշ պայմանների դեպքում պետք է ելնել մասնիկային, իսկ որոշ պայմանների դեպքում՝ ալիքային հատկություններից։ Այդ երկու հակադիր պատկերացումները գտնվում են իրար լրացնող այնպիսի հարաբերակցության մեջ, որը թույլ է տալիս քվանտային մեխանիկայում դասական հասկացությունները կիրառել առանց որևէ հակասության։ Սա քվանտային մեխանիկայի, այսպես կոչված, Կոպենհագենյան մեկնաբանման առաջին ուղղությունն է։ Համաձայն լրացման սկզբունքի, Բորը ցույց է տվել, որ իմացության տարբեր ոլորտներում երկու հակադիր իրավիճակներ նկարագրող հասկացությունների խմբերը միանգամայն համարժեք են։ Բորը դեմ էր այդ սկզբունքի հիման վրա դասական տրամաբանության օրենքների որևէ փոփոխման, վկայակոչելով այն հանգամանքը, որ ամեն մի փորձնական տվյալ, վերջին հաշվով, պետք է արտահայտել սովորական լեզվով։
Լրացման սկզբունքի էական կարևորության պատճառով Վոլֆգանգ Պաուլին առաջարկեց քվանտային մեխանիկան անվանել «լրացման տեսություն»՝ հարաբերականության տեսության համանմանությամբ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Քվանտային մեխանիկա
Կապորետոյի ճակատամարտ
Մինչ հարձակումը
Իտալացիներին հայտնի էր թշնամու ծրագրածը։ Հետախուզությունը բացահայտել էր զորքերի վերադասավորումը և գերմանական զորքերի մուտքը իտալական ճակատ, սակայն իտալական բանակի ղեկավարությունը անհրաժեշտ միջոցառումներ չի ձեռնարկում։
Գրոհի սկիզբ
1917 թվականի հոկտեմբերի 24-ի գիշերը ավստրո-գերմանական ուժերի հետանին սկսում է կրակել Իտալական թագավորական բանակի դիրքերի ուղղությամբ։ Կիրառվում են նաև քիմիական արկեր։ Կրակն արձակվում էր հրետանու դիրքերին, հաղորդակցման ուղիներին, ղեկավարման կենտրոններին։ Շատ կարճ ժամանակում շարքից դուրս են գալիս թաքստոցները, բլինդաժները, խզվում են հաղորդակցական կապերը։ Քիմիական հարձակումը տալիս է իր արդյունքը, քանի որ քիմիական պաշտպանության իտալական միջոցները անկատար էին։ Իտալական պաշտպանությունը լիովին կազմալուծվում է։
Ժամը 8.00-ին ավստրո-գերմանական հետևակը անցնում է գրոհի, ճակատը երկու տեղից ճեղքվում է։ Հարձակման առաջին ժամերին հարձակվողները առաջ են գնում մոտ 6 կմ` գրավելով Պլեցոն և Կապորետոն։
Հոկտեմբերի 26-ին ճեղքումը հասնում է 28-30 կմ լայնության և 10-15 կմ խորության։ Իտալական թագավորական բանակի գլխավոր հրամանատար Լուիջի Կադորնան զորքերին հրամայում է նահանջել Տալյամենտո գետից։ Իտալական բանակը զիջում է իր դիրքերը։ Սակայն նահանջը նույնպես չի կազմակերպվում. իտալական բանակում տիրում էր խուճապը, որն ավելի էին ուժեղացնում հազարավոր փախստականների շարքերը։
Հարձակման շարունակություն
Անգլիան և Ֆրանսիան, տեսնելով Իտալիայի ողբերգական վիճակը, դաշնակիցներին օգնելու պատրաստակամություն են հայտարարում։
1917 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Իտալիա են մտնում անգլիական և ֆրանսիական դիվիզիաները։ Դա բարենպաստ ազդեցություն է ունենում իտալական զորքերի վրա։ Կապորետոյի մարտերից հետո Իտալիայի կառավարությունը հրաժարական էր տվել։ Նոր կառավարությունը` Վիտորիո Էմանուել Օռլանդոյի գլխավորությամբ վճռական քայլեր է ձեռնարկում ճակատում դիրքերն ամրացնելու համար։
1917 թվականի նոյեմբերի 8-ին Լուիջի Կադորնան պաշտոնաթող է արվում, նրա տեղում նշանակվում է Արմանդո Դիազը։
Սանտարեն (Պորտուգալիա)
Սանտարեն (Santarém; []), քաղաք Պորտուգալիայում։ Համանուն շրջանի ու մունիցիպալիտետի և պատմական Ռիբատեժու նահանգի կենտրոնն է։ Քաղաքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 28,9 հազար մարդ, մունիցիպալիտետի բնակչությանը՝ 63,6 հազար մարդ ։ Քաղաքը և մունիցիպալիտետը մտնում են տնտեսա-վիճակագրական Ալենտեժու տարածաշրջանի և Լեզարիա դու Տեժու ենթաշրջանի մեջ։ Քաղաքը կոչվել է Սանտարեն ի պատիվ Իրինա Տամարսկայայի, ով քաղաքի հովանավորն է։
Կապորետոյի ճակատամարտ
Հարձակման շարունակություն
Իտալական բանակը խոշոր կորուստներ է կրում ինչպես մարդկային ուժերի տեսանկյունից, այնպես էլ զինամթերքով։ Իտալական բանակը ստիպված էր մարտի դաշտ ուղարկել 18-ամյա նորակոչիկների, որոնք նոր էին միայն հասել ռազմաճակատ։
Սանտարեն (Պորտուգալիա)
Դիրք
Մունիցիպալիտետը սահմանակից է.
Կապորետոյի ճակատամարտ
Հարձակման շարունակություն
1917 թվականի նոյեմբերի 11-ից 19-ը հարձակումը վերսկսվում է, որի արդյունքում իտալացիներին հաջողվում է պահպանել ունեցած դիրքերը։
Սանտարեն (Պորտուգալիա)
Պատմություն
Ժամանակակից Սանտարենի տեղում հնագույն բնակավայրը գոյություն է ունեցել դեռևս մ.թ.ա. 8-րդ դարում։ մ.թ.ա. 135 թվականին հռոմեացիները գրավել են քաղաքը և այն կոչել Scalabis: Scalabis-ը հռոմեական տիրապետության ժամանակաշրջանում եղել է Լուսիտանիա նահանգի կարևորագույն վարչական կենտրոններից մեկը։ Ալանների և վանդալների նվաճումից հետո քաղաքը վերանվանվել է Santa Iria կամ Santa Irene: 715 թվականին Սանտարենը գրավվել է մավրերի կողմից։ 1147 թվականին վերադարձվել է Պորտուգալիայի Աֆոնսու I թագավորի տիրապետության տակ։ Քաղաքը մեծ դեր է խաղացել Միջնադարյան Պորտուգալիայում։ Քաղաքը լրջորեն տուժել է 1755 թվականի երկրաշարժից։ Ժամանակակից Սանտարենը քաղաքի կարգավիճակ (cidade) ստացել է 1868 թվականին։ 19-րդ դարի սկզբին քաղաքը գրավվել և ավերվել է Նապոլեոնի զորքերի կողմից։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Պորտուգալիայի քաղաքներ
Կապորետոյի ճակատամարտ
Հարձակման ավարտ
1917 թվականի նոյեմբերի 29-ին իտալական պաշտպանության նոր ամրացված գիծն արդեն պատրաստ էր։ Պաշտպանությունում մեծ տեղ են զբաղեցնում անգլիական և ֆրանսիական զորքերը։ Դեկտեմբերի սկզբին հարձակումը դադարում է. իտալական բանակին հաջողվում է կազմակերպել պաշտպանական նոր գիծ։
Կապորետոյի ճակատամարտի արդյունքները
Կապորետոյի ռազմագործողությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ամենանշանակալից ճակատամարտերից է։ Նրանում երկու կողմերից մասնակցություն են ունեցել ավելի քան 2.5 միլիոն մարդ։ Ավստրո-գերմանական ղեկավարությունը իրականացրել է իր ոչ շատ հաջող գործողություններից մեկը, ինչը հաջողվել էր խիստ գաղտնիության սկզբունքի, զորքերի քողարկման, կարճատև հրետանային նախապատրաստությունների շնորհիվ։ Իտալական բանակում փոխվեց ղեկավարությունը, իսկ իտալական ռազմաճակատում հայտնվեցին Անտանտի զորքերը։
Գրականության մեջ
Կապորետոյի ճակատամարտը և իտալական զորքերի նահանջը նկարագրված են Էռնեստ Հեմինգուեյի «Հրաժեշտ զենքին» վեպում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ճակատամարտեր Իտալիայում Կատեգորիա:Առաջին համաշխարհային պատերազմի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Գերմանիայի ճակատամարտեր
Վելյու (այլ կիրառումներ)
Վելյու, կարող է վերաբերել՝
Վեռիոռա (այլ կիրառումներ)
Վեռիոռա, կարող է վերաբերել՝
Հակոբ Կարապենցի անվան թիվ 6 հիմնական դպրոց
Հակոբ Կարապենցի անվան թիվ 6 հիմնական դպրոց, հանրակրթական դպրոց Երևանի Էրեբունի վարչական շրջանում։
Պատմություն
Դպրոցը հիմնադրվել է 1936 թվականին Սասունցի Դավիթ կայարանամերձ հրապարակին կից և կոչվել է Լազար Կագանովիչի անվամբ։ Եղել է արական դպրոց, որտեղ հաճախել են երկաթուղայինների տղաները։ 1941–1945 թվականներին՝ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին դպրոցը դարձել է զինվորական հոսպիտալ, ուսուցիչներից աշխատել են որպես կրտսեր բժշկական անձնակազմ։ 1946 թվականին դպրոցը վերսկսել է իր գործունեությունը և 1952 թվականից դարձել երկսեռ։ 1953 թվականին դպրոցը կոչվել է Վահան Տերյանի անունով։ Երևանում դպրոցական շենքերի սղության պատճառով նույն շենքում է գործել նաև Ավետիք Իսահակյանի անվան թիվ 16 դպրոցը։ Որոշ ժամանակ անց երկու դպրոցները միավորվել են և կոչվել Ավետիք Իսահակյանի անունով։ 1960-ական թվականներին դպրոցները կրկին անջատվել են և Ավետիք Իսահակյանի անունը կրող թիվ 16 դպրոցը տեղափոխվել է այլ շենք, իսկ Ստալինի անունով կոչվող թիվ 60 դպրոցը 1965 թվականին Վահան Տերյանի ծննդյան 80-ամյակի կապակցությամբ անվանակոչվել է Տերյանի անունով։
Շուրջ 30 տարի թիվ 6 միջնակարգ դպրոցը գործել է առանց անուն։ 1995 թվականին Երևանի քաղաքային խորհրդի մարտի 27-ի թիվ 643 որոշմամբ դպրոցն անվանակոչվել է սփյուռքահայ գրող, հրապարակախոս Հակոբ Կարապենցի անունով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի դպրոցներ
Ախերիտու
Ախերիտու (Αχερίτου, Güvercinlik), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։ Ըստ 2001 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 911 մարդ ։ Տեղակայված է Այոս Նիկոլաոս գյուղից դեպի արևմուտք։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կիպրոսի գյուղեր Կատեգորիա:ՀԿԹՀ-ի գյուղեր
Պոլոննոեի շրջան
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 870 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 46600 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 53,56 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խմելնիցկիի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ Կատեգորիա:1923 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Վալենտինա Հյուգո
Վալենտինա Հյուգո (ծննդյան անունը՝ Վալենտինա Մարի Օգյուստին Գրոս, Valentine Marie Augustine Gross, Valentine Hugo, ), ֆրանսիացի նկարչուհի, պատկերազարդող։
Կենսագրություն
Վալենտինա Գրոսը ծնվել է 1887 թվականին, Ֆրանսիայի Բոլուն սյուր Մեր համայնքում, երաժիշտ Օգյուստ Գրոսի և Զելի Դեմլենի (Zèlie Dèmelin) ընտանիքում։ Վալենտինայի սերն արվեստի, երաժշտության և թատրոնի հանդեպ նկատվել է դեռևս վաղ տարիքում։ 1907-1910 թվականներին ուսանել է Փարիզի Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոցում։
1914 թվականից մտերիմ է եղել Էրիկ Սատիի և Ժան Կոկտոյի հետ, ակտիվորեն մասնակցել է «Տոնահանդես» բալետի ստեղծմանը, այնուհետև սերտ բարեկամական հարաբերություններ է ունեցել ֆրանսիացի «Վեցյակ» կոմպոզիտորների հետ։
Ապագա ամուսնուն՝ ֆրանսիացի հայտնի գրող Վիկտոր Հյուգոյի ծոռանը՝ Ժան Հյուգոյին, Վալենտինա Գրոսը հանդիպել է պատերազմի ժամանակ, 1917 թվականին Միմի և Սիպ Գոդեբսկների տանը։ 1919 թվականին նրանք ամուսնացել են, Ժան Կոկտոն և Էրիկ Սատին եղել են նրանց հարսանիքի վկաները ։
1928 թվականին Վալենտինան ծանոթացել է սյուրռեալիստների հետ և 1930-1936 թվականներին ակտիվորեն համագործակցել նրանց հետ։ Միանալով Սյուրռեալիստական հետազոտությունների բյուրոյին՝ 1931 թվականին ստեղծել է Objet à fonctionnement symbolique-ը, որը ներկայացվել է 1933 թվականին Exposition surréalistic ցուցադրման ժամանակ ։ Խմբի հետ մասնակցել է այլ ցուցահանդեսների, այդ թվում՝ 1936 թվականին Նյու Յորքի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում։ 1943 թվականին Հյուգոյի աշխատանքը ներառվել է Պեգգի Գուգենհայմի Exhibition by 31 Women նյույորքյան շոուում ։
1935 թվականին լուսանկարիչ Ման Ռեյնի մոտ եղել է մոդել (Valentine Hugo with her painting Les Surréalistes 1935): Վալենտինայի սյուռեալիստական աշխատաքներից են Անդրե Բրետոնի, Արթյուր Ռեմբոյի, Ռենե Կրևելի, Պոլ Էլուարի, Տրիստան Տցարայի, Փոլ Մորանի և այլոց դիմանկարները։
Կյանքի վերջին տարիներն անց է կացրել միայնակության և աղքատության մեջ, վաճառել գրքերն ու նկարները։ Մահացել է իր ծննդյան օրը՝ 1968 թվականի մարտի 16-ին։
Ցուցահանդսներ
Առաջին անգամ 1933 թվականին Surindépendants Սալոնում իր աշխատանքները ներկայացրել է սյուրռեալիստների հետ, այնուհետև ցուցադրություններ ունեցել աշխարհի տարբեր քաղաքներում։
Վալենտինա Հյուգոյի ստեղծագործությունների հետահայաց ցուցադրությունը 1977 թվականին տեղի է ունեցել Culturel Thibaud de Champagne կենտրոնում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Սյուրռեալիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի գրաֆիկներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի պատկերազարդողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի նկարչուհիներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի փորագրիչներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի արվեստագետներ
Ռոլլո
Ռոլլո (Rollot), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 689 մարդ, բնակչության խտությունը` 57.42 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.00 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 85 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 45 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 491 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 369-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 122։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,2 %։ 369 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 320 անձ (186 տղամարդ և 134 կին)։ Գործազուրկ են եղել 49 անձ (24 տղամարդ և 25 կին)։ 122 անաշխատունակներից 29-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 41-ը` թոշակառուներ, իսկ 52-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Նորատուսի սուրբ Աստվածածին եկեղեցու վիմական արձանագրություններ
Ստորև ներկայացված է Գեղարքունիքի մարզի Նորատուս գյուղի կենտրոնում գտնվող Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու արձանագրությունները ՝
Յադվիգա (Լեհաստանի թագուհի)
Յադվիգա (Jadwiga, ), Լեհաստանի թագուհի (օրենքի համաձայն ՝ rex՝ «թագավոր», 16 հոկտեմբերի, 1384-2/18 փետրվարի, 1386)։
Կենսագրություն
Հավանաբար ծնվել է Վիշեգրադի ամրոցում կամ Բուդայի ամրոցում ։ Յադվիգայի հայրը` Լյուդովիկոս I-ը, արքայատոհմի ընդարձակման պլաններ էր նախատեսել։ Ունենալով երեք դուստր` նա ցանկանում էր նրանց ամուսնության միջոցով դուստրերի համար ձեռք բերել հզոր տերությունների թագեր։ Այս նպատակով նա կրտսեր դստերը` Յադվիգային, նշանադրել էր Ավստրիայի էրցհերցոգ Վիլհելմի հետ, երբ դուստրը վեց տարեկան էր։ Դրանով արքան ցանկանում էր Հունգարիային միավորել Ավստրիան։ Սակայն նրա ավագ դստեր` Եկատերինայի մահը փոխել է հոր պլանները։
Կոշիցեի պայմանագրով (1373) լեհ չինովնիկները պարտավորվում էին Եկատերինային ընդունել որպես իրենց թագուհի։ Նրա մահից հետո Ալտսոլի ժողովում (հուլիսի 23, 1382) նրանք համաձայնել են Լեհական թագավորության թագը հանձնել նրա քրոջը` Մարիային, և նրա ապագա ամուսնուն` Սիգիզմունդ Լյուքսեմբուրգցուն, որը Բրանդենբուրգի մարկկոմսն էր։ Այդ դեպքում Լեհաստանն ու Բրանդենբուրգի մարկկոմսությունը կմիավորվեին մեկ պետության մեջ։ Սակայն այս ծրագիրը հաջողությամբ չի պսակվել։
Լյուդովիկոսի մահից հետո (1382) լեհ չինովնիկները Ռադոմի ու Վիսլիցի ժողովներում որոշում են լեհական թագավորության ժառանգորդ ճանաչել հունգարացի այն արքայադստերը, որը կհաստատվի Լեհաստանում։ Այս որոշումը պահելու համար նրանք միավորում են ստեղծում։ Այս որոշումն ուղղված էր Մարիայի դեմ, քանի որ նա հռչակվել էր Հունգարիայի թագուհի։ Լեհաստանում սկսվել է քաղաքական կուսակցությունների պայքարը, որը երբեմն բաց հակամարտության է վերածվել։ Յադվիգայի կողմնակիցների կուսակցությունը առավել ազդեցիկ է դառնում. արքայադուստրը գալիս է Կրակով, որտեղ էլ 1384 թվականի հոկտեմբերի 15-ին կատարվում է նրա թագադրումը։ Լեհաստանի օրենքներն արգելել են կնոջ գահակալումը, որի պատճառով էլ Յադվիգան պաշտոնապես թագավոր (rex) է հռչակվել ։
Յադվիգայից հետո Կրակով է եկել նրա փեսացուն` Ավստրիայի հերցոգ Վիլհելմը` նպատակ ունենալով նշանադրվել նրա հետ, սակայն այդ ժամանակ փոխվել է Լեհաստանը կառավարող մագնատների քաղաքականությունը. քանի որ հնարավորություն էր ընձեռնվել Յադվիգային ամուսնացնելու Լիտվայի իշխան Յագայլոյի հետ, նրանք որոշում են արքայադստերն ամուսնացնել լիտվացի իշխանի հետ։ Իր փեսացուին շատ սիրող Յադվիգան սկզբում ընդդիմացել է այդ պլանին, նույնիսկ, մի լեգենդի համաձայն, փորձել է կացինով ջարդել Կրակովի ամրոցի դարպասը, որպեսզի հանդիպի իր սիրեցյալին։ Յադվիգայի խնամակալը եղել է Դիմիտրը Գորայից։ Յան Դլուգոշը գրել է, որ 1385 թվականին, երբ իշխան Վլադիսլավ Օպոլչիկը` Վիլհելմ Հաբսբուրգի կոմնակիցը, գրավել է Կրակովի Վավել ամրոցը, Յադվիգան կացինով ջարդել է ամրոցի դարպասը, որպեսզի մեկնի Վիլհելմի հետ։ Դիմիտրը պահել է արքայադստերը, որն իր արտացոլումն է գտել Յան Մատեյկոյի նկարում։
Յադվիգան հայտնի է եղել իր բարությամբ, պատվարժանությամբ, խելացիությամբ։ Նա տիրապետել է չորս լեզվի` լեհերեն, հունգարարեն, ֆրանսերեն ու լատիներեն ։ Նա հաճույքով օգնել է աղքատներին և մահվանից քիշ առաջ իր ամբողջ զարդեղենը վաճառել է Կրակովի համալսարանն ընդարձակելու ու բարելավելու նպատակով։ Այդ պատճառով էլ նա թաղվել է փայտե հասարակ գնդով ու գավազանով՝ շքեղ գայիսոնի ու գնդի փոխարեն (դրանք հայտնաբերվել են արտաշիրման ժամանակ և այժմ ցուցադրվում են Վավելի տաճարում)։ Նրա անվան շուրջ գրեթե իր կենդանության ժամանակ արդեն լեգենդներ էին պտտվում։ Այսպես, պատմում են, որ մի անգամ նա ամբողջ գիշեր աղոթել է Վավելի տաճարում Քրիստոսի խաչելությամբ փայտե նշանի առաջ, և Քրիստոսն այդ ժամանակ խոսել է նրա հետ (այս խաչը մինչ օրս որպես մասունք պահվում է եկեղեցում)։ Կաթոլիկ եկեղեցին 1986 թվականին նրան երանելի է համարել, իսկ 1997 թվականին Հովհաննես Պողոս II-ր նրան սուրբ է հռչակել։
Տեսախաղերում
Civilization VI տեսախաղում Յադվիգան համարվում է քաղաքակրթության հնարավոր առաջնորդներից մեկը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Լեհաստանի թագավորներ Կատեգորիա:Կաթոլիկ եկեղեցու սրբեր
Ալդան (օդանավակայան)
Ալդան օդանավակայան — քաղաքացիական տարածաշրջանային օդանավակայան, որը գտնվում է Սախայի հանարապետության Ալդանսկի շրջանի Ալդան քաղաքում։ Ապահովում է կանոնավոր օդային հաղորդակցություն տարածաշրջանային կենտրոնի՝ Սախայի(Յակուտիա) հանրապետության մայրաքաղաք Յակուտսկի հետ։
ՔՕՆ ընդունվող տեսակներ
Ան-2, Ան-24, Ան-26, Լ-410, Յակ-40 և այլն։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի օդանավակայաններ
Զառիստ (սարեր)
Զառիստ, սարեր Ղարաբաղի արձրավանդակում, Քիրս լեռնաշղթայում։ Այս սարերի հյուսիսային և հարավային լանջերից սկիզբ են առնում Գարգարի գետի երկու վտակները ։
Շիմոն Պերես
Շիմոն Պերես (, שמעון פרס, Szymon Perski, ի ծնե Սիմոն Պերսկի, ), լեհական ծագմամբ իսրայելցի պետական գործիչ, Իսրայելի 9-րդ նախագահը՝ 2007-2014 թթ.։ 2013 թվականից մինչև իր պաշտոնաթողությունը աշխարհի պետությունների գործող ղեկավարներից ամենատարեցն էր։ Երկու անգամ եղել է Իսրայելի վարչապետ, երկու անգամ՝ վարչապետի պաշտոնակատար և իր ավելի քան 66 տարիների քաղաքական կարիերայի ընթացքում եղել է Իսրայելի 12 կաբինետների անդամ ։ Պերեսը 1959 թվականի նոյեմբերին ընտրվել է Քնեսեթում, և բացառությամբ 2006 թվականի երեք ամիսների ընդմիջումից, շարունակաբար ծառայել է մինչև 2007 թվականը, երբ նա դարձավ երկրի նախագահ։
Զառիստ (սարեր)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սարեր
Շիմոն Պերես
Նա տարբեր դիվանագիտական և ռազմական պաշտոններ է զբաղեցրել 1948 թվականի Արաբա-Իսրայելյան անկախության պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո։ Առաջին բարձրաստիճան պաշտոնը՝ Պաշտպանության գլխավոր տնօրենի տեղակալ (1952 թ.), Պաշտպանության գլխավոր տնօրեն (1953-1959 թթ.) :
Իր կարիերայի ընթացքում Պերեսը հինգ քաղաքական կուսակցության ներկայացուցիչ է եղել Քնեսեթում, որոնցից երկուսի՝ Հավասարեցում և Աշխատանքային կուսակցությունների առաջնորդն էր։
1994 թվականին Պերեսը Յիդզակ Ռաբինի և Յասեր Արաֆաթի հետ միասին, որպես Իսրայելի արտգործնախարար, Խաղաղ բանակցություններին մասնակցելու և Օսլոյի համաձայնագիրը ձևավորելու համար արժանացել է Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի ։
2007 թվականին Կադիմա կուսակցության կողմից Պերեսը առաջադրվում է նախագահի թեկնածու և Քնեսեթի կողմից ընտրվում Իսրայելի նախագահ։ 2007 թվականի հուլիսի 15-ին Շիմոն Պերեսը ստանձնում է Իսրայելի նախագահի պաշտոնը յոթ տարի ժամանակով ։ Նա առաջին նախկին վարչապետն էր, որ Իսրայելի նախագահ ընտրվեց։ 2014 թվականին, իր թոշակի անցնելու պահին նա աշխարհում պետության ամենատարեց ղեկավարն էր։
Կենսագրություն
Ընտանիքը տանը խոսում էր եբրայերեն, իդիշ և ռուսերեն, և Պերեսը լեհերեն սովորեց դպրոցում։ Հետագայում եբրայերենին զուգահեռ խոսում էր նաև անգլերեն ու ֆրանսերեն ։
Նրա հայրը հարուստ վաճառական էր, զբաղվում էր փայտանյութի վաճառքով, հետագայում ընդգրկեց նաև այլ ապրանքատեսակներ, իսկ մայրը գրադարանավարուհի էր։ Պերեսը փոքր եղբայր ունի՝ Գերշոն, և հանգուցյալ ամերիկյան կինոաստղ Լորեն Բեքոլի (ծնունդով Բեթթի Ջոան Պերսկի) ազգականն էր ։
Պերեսը Ռաբի Շներսոնին պատմել է, որ ինքը ծնվել է ծնողներին տված Ռեբբեի օրհնանքի շնորհիվ, և ինքը հպարտ է դրա համար ։ Պերեսի պապիկը՝ Ռաբբի Զվի Մելցերը մեծ ազդեցություն է գործել Պերեսի կյանքի վրա։ Հարցազրույցներից մեկում, նա նշել է․ «Մանուկ հասակում ես մեծացել եմ իմ պապիկի տանը․․․ Նա է կրթել ինձ․․․ Իմ պապիկն ինձ Թալմուդ է ուսուցանել։ Դա հեշտ չէ, ինչպես թվում է։ Իմ ընտանիքը հետևողներից չէր։ Իմ ծնողները ուղղափառ չէին, բայց ես Հարեդի էի։ Մի անգամ ես լսեցի, որ իմ ծնողները շաբաթ օրը ռադիո էին լսում և ես կոտրեցի այն» ։
1932 թվականին, Պերեսի հայրը գաղթեց Պաղեստին և հաստատվեց Թել Ավիվում։ 1934 թվականին ընտանիքը հետևեց նրան ։ Նա հաճախեց Բելֆոր գիմնազիա և Թել Ավիվի Գելա Գիմնազիա (Առևտրի ավագ դպրոց)։ 15 տարեկանում նա տեղափոխվում է Բեն Շեմենի գյուղատնտեսական դպրոց և մի քանի տարի ապրում է Գևա կիբուցում ։ Պերեսը Ալումոթ կիբուցի հիմնադիրներից մեկն էր։ 1941 թվականինն ընտրվեց երիտասարդ աշխատավորների սիոնիստական շարժման քարտուղար և 1944 վերադարձավ Ալումոթ, որտեղ նա աշխատում էր որպես կթվոր, հովիվ և կիբուցի քարտուղար։
20 տարեկանում, նա ընտրվել էր «Աշխատող և սովորող երիտասարդություն» ազգային քարտուղարության կազմում, որտեղ նա Մապայ կուսակցությանն երկու աջակիցներից մեկն էր։ Երեք տարի անց նա իր ձեռքը վերցրեց շարժումը և մեծամասնությանը հաղթեց։ Մապայ կուսակցության առաջնորդ Դավիդ Բեն-Գուրիոնը և Բերլ Կացելսոնը սկսեցին հետաքրքրվել նրանով, և նրան ընդգրկեցին Մապայի քարտուղարությունում ։
1944 թվականին Պերեսն առաջնորդեց ապօրինի արշավ դեպի Նեգև, այնուհետ՝ մուտքի թույլտվություն պահանջող ռազմական փակ գոտի։ Արշավախումբը, որ բաղկացած էր պատանիների խմբից, Պալմախ հետախույզից, կենդանաբանից և հնագետից, ֆինանսավորում էր Բեն Գուրիոնը և ծրագրել էր Յիձակ Սադեհի առաջնորդ Պալմախը, ապագա հրեական բնակավայրը Հրեական պետության կազմում ընդգրկելու պլանի մի մասն էր։ Խումբը ձերբակալվեց Բրիտանական սպայի գլխավորած Բեդևին ուղտի պարեկային ծառայության կողմից։ Սկզբում նրանց տարան Բեեր Շևա, այնուհետ արաբական փոքր քաղաք և երկու շաբաթով ազատազրրկեցին տեղական բանտում։ Պերեսն ի հավելումն ազատազրկման, խոշոր չափով տուգանվեց ։
Պերեսի բոլոր ազգանակները, ովքեր մնացել էին Վիշնևայում, Հոլոքոստի ընթացքում սպանվեցին, նրանք հրդեհվեցին սինագոգի մեջ ։
1945 թվականին Պերեսը ամուսնանում է Սոնյա Գելմանի հետ, որը գերադասեց հանրային աչքից հեռու մնալ։ Նրան ունեցան երեք երեխա։ Սոնյա Պերեսը առողջության պատճառով 2007 թվականի նախագահական երդմնակալության արարողությանը չկարողացավ ներկայանալ ։ Նա մահացավ 2011 թվականի հունվարի 20-ին, 87 տարեկան հասակում ։
1946 թվականին Պերեսը և Մոշե Դայանը ընտրվեցին Մապայի պատվիրակության երիտասարդ անդամներ Բազելի Սիոնիստական կոնգրեսին մասնակցելու ։
1947 թվականին, Պերեսը միացավ Իսրայելական պաշտպանական ուժերի նախորդող Հագանահին։ Դավիդ Բեն Գուրիոնը նրան դարձրեց անձնակազմի և ռազմական գնումների պատասխանատու։
1950 թվականին Պերեսը ղեկավարում էր պաշտպանության նախարարության պատվիրակությունը ԱՄՆ-ում։ Այդ ընթացքում նա սովորում էր անգլերեն, տնտեսագիտություն և փիլիսոփայություն Նյու Յորքի համալսարանում, և առաջադեմ կառավարում՝ Հարվարդի համալսարանում  ։
Պաշտպանության նախարարություն
1952 թվականին Պերեսը նշանակվեց Իսրայելի պաշտպանության նախարարության գլխավոր տնօրենի տեղակալ, հաջորդ տարի նա դարձավ գլխավոր տնօրեն։ Նա այդ պաշտոնը զբաղեցրեց 29 տարեկանում (ամենաերիտասարդը այդ պաշտոնում)։
Նա մասնակցում էր զինամթերքի ձեռքբերման գործարքներին և ռազմավարական դաշինքների կնքմանը, որը շատ կարևոր էր Իսրայել պետության համար։ Նա կարևոր դեր ունեցավ Ֆրանսիայի հետ սերտ հարաբերությունների հաստատման գործում՝ ապահովելով հսկայական ծավալի որակյալ զենքի ձեռքբերում, ինչի շնորհիվ տարածաշրջանում հաջողվեց հավասարակշռություն ապահովել ։
Պերեսի շնորհիվ Իսրայելը ձեռք բերեց կատարելագործված Դասո Միրաժ III ֆրանսիական ռեակտիվ կործանիչ, հիմնադրեց Նեգևի միջուկային կենտրոնը, և Սուեզի ճգնաժամի վերաբերյալ՝ Ֆրանսիայի, Միացյալ Թագավորության և Իսրայելի միջև, եռակողմ համաձայնագիր ստորագրվեց։
1956 Սուեզի ճգնաժամը
1954 թվականից Պերեսը լինելով Պաշտպանության նախարարության գլխավոր տնօրեն, Ֆրանսիայի և Բրիտանիայի հետ մասնակցում էր 1956-ի Սուեզի պատերազմի պլանավորմանը։ Բեն Գուրիոնը Պերեսին գործուղել էր Փարիզ՝ Ֆրանսիայի կառավարության հետ գաղտնի բանակցություններ վարելու ։ Պերեսը վճռորոշ դերակատարություն ունեցավ Ֆրանս-իսրայելական ռազմական հարձակման պայմանագրի բանակցություններում ։ 1954 թվականի նոյեմբերին Պերեսը այցելեց Փարիզ, որտեղ Ֆրանսիայի պաշտպանության նախարար Մարի-Պիեռ Քյոնիգը հավաստիացրեց, որ կամայական զենք, որ Իսրայելը ցանկանում է ձեռք բերել Ֆրանսիան կվաճառի ։ 1955 թ.-ի սկզբներին, Ֆրանսիան մեծ քանակությամբ զենք առաքեց Իսրայել ։ 1956 թվականի ապրիլին Պերեսի հաջորդ այցելության ժամանակ, Ֆրանսիան համաձայնվեց անտեսել եռակողմ հռչակագիրը և Իսրայելին ավելի շատ զենք տրամադրել ։ Նույն այցի ընթացքում Պերեսը տեղեկացրել է ֆրանսիացիներին, որ Իսրայելը որոշել է 1956 թվականին Եգիպտոսի հետ պատերազմել ։ 1956 թվականից Ֆրանսիան դարձավ Իսրայելի ամենամոտ դաշնակիցը և գործընկերը Մերձավոր Արևելքում։
Սևրում Պերեսը և Ֆրանսիայի ու Բրիտանիայի պաշտպանության և արտաքին գործերի նախարարությունների բարձրաստիճան պաշտոնյաները միասին պլանավորեցին Սուեզի ճգնաժամի կարգավորումը ։ Բրիտանիան և Ֆրանսիան հաստատեցին իրենց աջակցությունն Իսրայելին՝ Եգիպտոսի դեմ դաշինքին միանալով։ Կողմերը պայմանավորվեցին, որ Իսրայելը կներխուժի Սինայ։ Բրիտանիան և Ֆրանսիան կմիջամտեն, իբր առանձնացնելու Իսրայելի և Եգիպտոսի ուժերը, երկուսին հրահանգելով ջրանցքի երկու կողմից էլ 16 կմ հեռավորություն պահպանել ։ Այնուհետև ըստ պլանի Բրիտանիան և Ֆրանսիան կպնդեն, որ այդպիսի կարևոր երթուղու վերահսկողությունն Եգիպտոսի կողմից անապահով է, ուստի անհրաժեշտ է իրականացնել Անգլո-ֆրանսիական վերահսկողություն։ Սևրի համաձայնագիրը Բրիտանիայի վարչապետի կողմից ներկայացվել է որպես «պետականության բարձրագույն ձև» ։ Երեք դաշնակիցները, հատկապես Իսրայեը հաջող իրականացրեցին իրենց ռազմական նպատակները։ Այնուամենայնիվ ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի ծայրահեղ բացասական արձագանքը ստիպեցին Բրիտանիային և Ֆրանսիային դուրս գալ տարածաշրջանից։
Քաղաքական կարիերա
Պերեսը առաջին անգամ Քնեսեթի անդամ դարձավ 1959 թվականի ընտրությունների ժամանակ՝ Մապայ կուսակցության կողմից։ Նա ստանձնեց Պաշտպանության փոխնախարարի պաշտոնը և պաշտոնավարեց մինչև 1965 թվականը։ Պերեսը և Մոշե Դայանը լքեցին Մապայ կուսակցությունը, Դավիդ Բեն-Գուրիոնի հետ նոր` Ռաֆի կուսակացություն հիմնելու համար, որը հաշտվելով Մապայի հետ և 1968 թվականին միացավ հավասարեցում ձախակողմյան դաշինքին։ 1969 թվականին Պերեսը նշանակվեց Իսրայելի Ներգաղթյալների հարցերով նախարար և 1974 թվականին, որոշ ժամանակ Տեղեկատվության նախարարի պաշտոնը զբաղեցնելուց հետո, նա նշանակվեց պաշտպանության նախարար, Իցհակ Ռաբինի կառավարությունում։ Գոլդա Մայերի հրաժարականից հետո դարձավ վարչապետի աթոռի համար պայքարում Ռաբինի գլխավոր մրցակիցը։ Այդ ընթացքում Պերեսը շարունակում էր Ռաբինի հետ մրցել կուսակցության ղեկավարի պաշտոնը ստանձնելու համար, սակայն 1977 թվականի կուսակցության ընտրություններում նա կրկին պարտվեց։
Պերեսը վարչապետ, 1977
Պերեսը առաջնորդեց Հավասարեցումը ընտրություններում, որը բերեց Դաշինքի միակ պարտությանը, մինչդեռ Լիքուդը Մենահեմ Բեգինի գլխավորությամբ կոալիցիա ձևավորելու և ձախերին բացառելու համար բավարար քանակությամբ մանդատներ ձեռք բերեց։ Միայն մեկ ամիս հետո Պերեսը ստանձնեց ընդդիմության առաջնորդի դերը։ Միայն 1980 թվականին Ռաբինի հետ վերամիավորվելուց հետո, 1981 թվականի ընտրություններում ավելի քիչ կորուստ ունեցավ։ 1984 թվականի ընտրություններում դաշինքը հաղթեց մյուս կուսակցություններին, սակայն չկարողացավ մեծամասնություն կազմել՝ անհրաժեշտ 61 մանդատ՝ ձևավորելու ձախակողմյան կոալիցիա։ Հավասարեցոումն ու Լիքուդը անսովոր «ռոտացիոն» պայմանավորվածություն ձեռք բերեցին՝ Վարչապետի պաշտոնը կշարունակի պաշտոնավարել Պերեսը, իսկ Լիքուդի առաջնորդ Յիձիկ Շամիրը կստանձնի արտգործնախարարի պաշտոնը։ Այդ ժամանակահատվածի ամենացայտուն դրսևորումը նրանց համատեղ այցն էր Մարոկկո՝ խորհրդակցելու Մարոկկոյի թագավոր Հասան II-ի հետ։
Օսլոյի պայմանավորվածությունները, Խաղաղություն Հորդանանի հետ և Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ
1990 թվականից մինչև 1992 թվականի սկիզբը Պերեսը ղեկավարում էր Քնեսեթի ընդդիմությունը, 1992-ի ընտրություններում նա պարտվեց Իսրայելի աշխատավորական կուսակցությանը։ 1992 թվականից Պերեսը մնաց քաղաքականության մեջ, որպես Ռաբինի արտգործնախարար։ Յասեր Արաֆաթի Պաղեստինի ազատության կազմակերպության հետ գաղտնի բանակցությունների արդյունքում ստորագրվեց Օսլոյի համաձայնագիրը, որը Ռաբինին, Պերեսին և Արաֆաթին Նոբելյան մրցանակի արժանացրին։ 1995 թվականին Ռաբինի սպանությունից հետո Պերեսը յոթ ամիս պաշտոնավարեց որպես վարչապետ և պաշտպանության նախարար, մինչև 1996 թվականի վարչապետի և օրենսդիր իշխանությոն ընտրությունները, որի ընթացքում նա փորձում էր պահպանել խաղաղության գործընթացը ։
Իր կառավարման ընթացքում Պերեսը աջակցեց ինտերնետի մուտքը Իսրայել և ստեղծեց Իսրայելի վարչապետի կայքը։ Միևնույն է, 1996 թվականին նա վարչապետի ընտրություններում պարտվեց Բենյամին Նեթանյահուին։ 1997 թվականին նա չփորձեց վերընտրվել աշխատավորական կուսակցության առաջնորդ և փոխարինվեց Էհուդ Բարակով։ Բարակը մերժեց Պերեսի փորձը պահպանել կուսակցության նախագահի աթոռը և 1999 թվականի կառավարության ձևավորման ընթացքում նրան նշանակեց նվազագույն կարևորության պաշտոնի՝ Իսրայելի մարզային զարգացման նախարար։
2000 թվականին Պերեսը մասնակցեց Իսրայելի նախագահական ընտրություններին։ Սա արարողակարգային պաշտոն է, որը սովորաբար լիազորում է վարչապետի ընտրությունը։ Հաղթելու դեպքում նա կլիներ առաջին վարչապետը, որ կդառնար նախագահ։ Ինչևէ, նա պարտվեց ընտրությունները Լիկուդի թեկնածու Մոշե Կացավին։ Կացավի հաղթանակը մասնակիորեն վերագրվում էր այն փաստին, որ Պերեսը ծրագրել էր իր դիրքն օգտագործել աջակցելու Էհուդ Բարակի կառավարությանը՝ գնալ ոչ պոպուլյար խաղաղության գործընթացին ։ 2006 թվականի օրենսդրական օրգանի ընտրությունների նախաշեմին, Պերեսը հաղթեց 2005 թվականի Աշխատավորների կուսակցության նախագահի ընտրություններում։ Որպես կուսակցության առաջնորդ, Պերեսը հաջողեց որքան հնարավոր է հետաձգել ընտրությունները։ Նա հայտարարեց, որ վաղաժամ ընտրությունները կխաթարեն 2005 Գաազայից դուրս գալու ծրագիրը և կուսակցության դիրքերը Շարոնի հետ ազգային միասնության կառավարությունում։ Սակայն մեծամասնությունը վաղ ընտրություններին էր սատարում, արդյունքում Պերեսը իր 40% ձայներով, առաջնորդի ընտրություններում, պարտվեց Պերեցին 42.4% ։
Աջակցումը Շարոնին և Կադիմային միանալը
2005 թվականի նոյեմբերի 30-ին Պերեսը հայտարարում է, որ ինքը հեռանում է Աշխատավորական կուսակցությունից՝ սատարելու Արիել Շարոնին և նրա Կադիմա կուսակցությանը ։ Շարոնի հիվանդանալուց հետո անմիջապես կուսակցության անդամ դառնալը կասկածներ էր ծնում, որ Պերեսը կարող է ստանձնել կուսակցության առաջնորդի դերը, սակայն Կադիմայի առաջնորդները Լիկուդի նախկին անդամներն էին, որոնք Էհուդ Օլմերթին էին տեսնում որպես Շարոնի հաջորդ ։
Աշխատավորական կուսակցությունը փորձեց Պերեսին սիրաշահել և վերադարձնել ։ Սակայն նա հայտարարեց, որ ինքը սատարում է Օլմերթին և կմնա Կադիմայի հետ։ Պերեսը ավելի վաղ հայտարարել էր, որ ինքը չի մասնակցի 2006 թվականի օրենսդրական մարմնի ընտրություններին։ Ընտրություններում Կադիմայի հաղթանակից հետո Պերեսը ստանձնեց Իսրայելի փոխվարչապետի և Նեգևի և Գալիլեայի զարգացման զարգացման նախարարի պաշտոնները ։
Նախագահ 2007–2014
2007 թվականի հունիսի 13-ին Պերեսը Քնեսեթի կողմից ընտրվեց Իսրայելի նախագահ։ 120 անդամներից 58-ը առաջին փուլում նրան ձայն տվեցին (մինչդեռ Ռյուվեն Ռիվլինը 38 ձայն ստացավ, Քոլետ Ավիտալը՝ 21)։ Նրա հակառակորդները հաջորդ փուլում իրենց ձայնը տվեցին Պերեսին և նա ստացավ Քնեսսեթի անդամներից 86-ի ձայնը, 23-ը հրաժարվեցին։ Նույն օրը նա հրաժարական տվեց Քնեսսեթի անդամությունից, չնայած 1959 թվականի նոյեմբերից անդամ էր (բացառությամբ 2006 թվականի առաջին երեք ամիսների), ամենաերկարը Իսրայելի քաղաքական կյանքում։ Պերեսի երդմնակալությունը տեղի ունեցավ 2007 թվականի հուլիսի 15-ին ։
2008 թվականի նոյեմբերի 20-ին, Պերեսը Լոնդոնի Բուքինգհեմյան պալատում Եղիսաբեթ թագուհուց ստացավ պատվավոր ասպետի կոչում՝ Սուրբ Միքայելի և Սուրբ Գևորգի շքանշան ։
2011 թվականի հունիսի նա Մերձավոր Արևելքում խաղաղություն հաստատելու իր ջանքերի համար Հուրայի բեդվինների բարձրաստիճան պաշտոնյաների կողմից շեյխի կոչում ստացավ։ Պերեսը շնորհակալություն հայտնեց հյուրընկալողներից, ասելով․ «Այս այցը հաճելի էր ինձ համար։ Ես խորապես տպավորված եմ Հուրայով։ Դուք արել եք ձեր համար առավել, քան որևէ մեկը կարող էր անել»։ Նա Հուրայի քաղաքապետին և Հուրայի խորհրդի անդամներին ասաց, որ «նրանք Նեգևի մասն են։ Այն չէր կարող զարգանալ առանց բեդվին համայնքի զարգացման, ուստի ժամանակակից աշխարհին միանալիս, այն կարող է պահպանել ավանդույթները» ։
Քաղաքական հայացքներ
Իր ավագ ընկերոջ՝ Բեն-Գուրիոնի մահից հետո Պերեսն իրեն անվանում էր «Բեն-Գուրիոնիստ» ։ Նա զգում էր, որ Հրեական անկախությունը Իսրայելի հողում հնարավոր է առաջադիմության միջոցով, Իսրայելի պետությունը պետք է անի երկուսը, ոգեշնչի աշխարհը և գոյատևի տարածաշրջանում, որտեղ ինքն անցանկալի էր ։
Երիտասարդ ժամանակ Պերեսին «պատերազմի բազե» են անվանել ։ Նրան հովանավորում էին Բեն-Գուրիոնը և Դայանը, և նա 1970-ականներին Արևմտյան ափի վերաբնակիչների աջակիցն էր։ Սակայն կուսակցության առաջնորդ դառնալուց հետո, նրա դիրքորոշումը փոխվեց։ Հետագայում նա դիտարկվում էր որպես աղավնի, տնտեսական համագործակցության միջոցով խաղաղության հասնելու ուժեղ աջակից։
1970-ականներին և 1980-ականների սկզբին դեռևս Իսրայելի մյուս առաջնորդների նման հակառակ լինելով փոխզիջումներին, նա ինքն իրեն հեռացնելով բնակիչներից, խոսում էր Արևմտյան ափի և Գազայի միջև «տարածքային փոխզիջման» գնալու անհրաժեշտությունից։ Որոշ ժամանակ նա հույս ուներ, որ արաբական հարևանների հետ իր բանակցային գործընկերը կլինի Հորդանանի Հուսեյն թագավորը, ոչ թե Յասեր Արաֆաթը։ 1987 թվականին Պերեսը Լոնդոնում գաղտնի հանդիպեց Հուսեյնի հետ և որոշակի համաձայնության հասավ, որը, սակայն այն օրերի Իսրայելի վարչապետ Յիձիկ Շամիրի կողմից մերժվեց։ Դրանից քիչ անց առաջին ինթիֆադան բռնկվեց, և Հուսեյն թագավորի միջոցով բանակցություններ վարելու հնարավորությունը ի չիք դարձավ։ Հետագայում Պերեսն աստիճանաբար սկսեց բանակցություններ վարել Պաղեստինի Ազատության կազմակերպության հետ, չնայած մինչև 1993 թվականը նա խուսափում էր փոխզիջման քաղաքականությանը իր պատրաստակամությունը բացահայտ արտահայտել։
Պերեսը թերևս առավել սերտորեն էր կապված Օսլոյի համաձայնագրի հետ, քան Իսրայելական քաղաքական գործիչներից որևէ մեկը (ներառյալ Ռաբինը)՝ հնարավոր բացառությամբ իր հովանավորյալ Յոսի Բեյլինի։ Չնայած առաջին և երկրորդ Ինթիֆադաների, Պերեսը մնաց Օսլոյի համաձայնագրի և Պաղեստինյան ինքնավարության անկոտրում կողմնակիցը։ Սակայն նա սատարեց Իսրայելի զինուժի գործողությունների Արիել Շարոնի վարած ռազմական քաղաքականությանը՝ խափանել ահաբեկչությունը։
Պերեսի արտաքին քաղաքականությունը ռեալիստական էր, Թուրքիային սիրաշահելու համար, Պերեսը հերքում էր Հայոց Ցեղասպանությունը. Պերեսը հայտարարել էր․ «Մենք ժխտում ենք Հոլոքոստի և Հայկական կոտորածների միջև համեմատության բոլոր փորձերը։ Հոլոքոստի հետ ոչ մի նմանություն։ Ինչ հայ ժողովրդի հետ պատահել է՝ ողբերգություն է, բայց ոչ ցեղասպանություն»  ։ Չնայած Պերեսը ինքը չի հերքել հայտարարությունը, հետագայում Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարությունը հայտարարել է, որ «Նախարարը բացարձակապես այդպիսի բան չի հայտարարել․ «Ինչին հայերը ենթարկվել են՝ ողբերգություն է, այլ ոչ՝ ցեղասպանություն», ինչը տարածել է Թուրքիայի նորությունների գործակալությունը ։ Սակայն ըստ հայկական լրատվական գործակալությունների՝ Լոս Անջելոսում Իսրայելի հյուպատոսության տարածած հայտարարության մեջ չէր ասված, որ Պերեսը չի ասել, որ հայերի հետ պատահածը ցեղասպանություն չէ ։
Իրանի միջուկային ծրագրի խնդրի վերաբերյալ և Իսրայելի համար ենթադրվող գոյատևման սպառնալիքը, Պերեսը հայտարարել է «Ես կողմնակից չեմ Իրանի վրա ռազմական հարձակման, բայց մենք պետք է շատ արագ և վճռականորեն երկրների ուժեղ, ագրեսիվ կոալիցիա հիմնենք, որը կարող է ցավոտ տնտեսական պատժամիջոցներ կիրառել Իրանի նկատմամբ, Իրանի միջուկային զենք ձեռք բերելու նկրտումները պետք է ողջ աշխարհը թմբիրից արթնացնի»։ Նույն ելույթում Պերեսը մեջբերել է Իրանի նախագահ Մահմուդ Ահմադինեջադի խոսքը, որ Իսրայելը պետք է վերանա քարտեզի վրայից ։ 2006 թվականի մայիսի 8-ին ռազմական ռադիոյին տված հարցազրույցում, նա նշել է, «Իրանի նախագահը պետք է հիշի, որ Իրանը նույնպես կարող է վերանալ աշխարհի քարտեզի վրայից» ։ Սակայն նրա մահից հետո պարզվեց, որ 2010 թվականին Պերեսն է կանխել Բենյամին Նեթանյաուի և Էհուդ Բարակի կողմից՝ Իրանի միջուկային ծրագրին ռազմական հարված հասցնելու որոշումը ընդունելուց ։
Պերեսը Մերձավոր Արևելքի ինտեգրման կողմնակից էր ։
Տեխնոլոգիաներ
Պերեսը համարվում է Իսրայելի տեխնոլոգիական հատվածի հիմնադիրներից մեկը։ 1954 թվականին Ֆրանսիական կառավարության հետ անձնական հանդիպումների միջոցով Պերեսը համագործակցության պայմանագրեր կնքեց Ֆրանսիայի միջուկային արդյունաբերության հետ։ 1958 թվականին Պաշտպանության նախարարության ներքո, նա հիմնում է Սպառազինությունների զարգացման գործակալություն ։ Իր տեղից նա կարող էր վերահսկել իսրայելի ողջ միջուկային ծրագիրը՝ սկզբում որպես գլխավոր տնօրեն, իսկ 1959 թվականից հետո որպես փոխնախարար ։ 1980-ականներին Իսրայելի ստարտապ տնտեսության ֆինանսական հիմքերի ստեղծումը ։ Հետագա տարիներին նա հետևեց նանոտեխնոլոգիայի և ուղեղի հետազոտությունների զարգացմանը ։ Նա հավատում էր, որ ուղեղի ուսումնասիրությունները կարող են ավելի լավ և խաղաղ ապագայի բանալի դառնալ ։ 2003 թվականին նա հիմնեց իր նանոտեխնոլոգիաների ներդրումային հիմնադրամը՝ առաջին շաբաթում հավաքելով $5 միլիոն դոլար ։ 2016 թվականին նա հիմնեց Իսրայելի նորարարական կենտրոնը Արաբական հարևանությամբ՝ Աջամիում (Ջաֆֆա)։ Կենտրոնը նպատակ էր դրել ողջ աաշխարհի երիտասարդությանը ոգեշնչել տեխնոլոգիաներով։ 2016 թվականի հունիսի 21-ին հիմնաքարը դնելիս, Պերեսն ասաց․ «Մենք կապացուցենք, որ նորարությունը սահմաններ և խոչընդոտներ չունի։ Նորարությունը երկխոսության հնարավորություն է ստեղծում ազգերի և մարդկանց միջև։ Այն հնարավորություն է բոլոր երիտասարդների համար՝ հրեա, մուսուլման, քրիստոնյա, հավասարապես զբաղվել գիտությամբ և տեխնոլոգիաներով» ։
Հետնախագահական շրջան
2013 թվականի ապրիլին Պերեսը հայտարարեց, որ նա չի ձգտում երկարացնել իր պաշտոնավարումը 2014 թվականից հետո։ Նրա հաջորդը՝ Ռյուվեն Ռիվլինը, ընտրվեց 2014 թվականի հունիսի 10 և պաշտոնը ստանձնեց 2014 թվականի հուլիսի 24-ին։
Մահ
2016 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Պերեսը, 93 տարեկանում, ստացել է լայնածավալ կաթված և հոսպիտալացվել Իսրայելի Շեբա բժշկական կենտրոնում ։ Նրա վիճակը կայունացավ, սակայն սեպտեմբերի 27-ին տեղեկություն ստացվեց, որ նա գլխուղեղի անշրջելի կաթված է ստացել և օրգանների խաթարում և գտնվում է մահամերձ վիճակում ։ Նա մահանում է հաջորդ օրը հիվանդանոցում ։ Ըստ Նյու Յորք Թայմսի՝ Պերեսը իր երկրի կառուցման համար արել է ավելի քան որևէ մեկը, կայացնելով հզոր ռազմական բանակ և հսկայական աշխատանք է տարել իր արաբ հարևանների հետ խաղաղություն հաստատելու համար ։ Նրա մահվան կապակցությամբ աշխարհի առաջնորդներն իրենց գնահատանքի խոսքն ասեցին։ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը ասաց․ «Ես չափազանց երջանիկ եմ, որ ինձ բախտ է վիճակվել բազմաթիվ անգամ հանդիպել այս արտակարգ մարդուն։ Եվ ամեն անգամ ես հիացել եմ նրա քաջությամբ, հայրենասիրությամբ, իմաստությամբ, տեսլականով և կարողությամբ» ։ ԱՄՆ նախագահ Բարակ Օբաման ասաց․ «Ես միշտ երախտապարտ կլինեմ, որ կարողացել եմ Շիմոնին իմ ընկերն անվանել» ։ Չինաստանի պրեզիդենտ Սի Ցզինպին ասաց․ «Նրա մահը Չինաստանի համար հին ընկերոջ կորուստ է» ։ Հնդկաստանի նախագահ Փրանաբ Կումար Մուխերջին ասաց․ «Պերեսը կհիշվի որպես Հնդկաստանի հաստատուն բարեկամ» ։ Աշխարհի բազմաթիվ առաջնորդներ ցանկություն հայտնեցին մասնակցել նրա հուղակավորությանը ։
Պերեսի հուղակավորությունը տեղի է ունեցել 2016 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Երուսաղեմի Հերցլ լեռան վրա։ Նա թաղվել է ազգի մեծ առաջնորդների հատվածում՝ Իսրայելի նախկին վարչապետներ՝ Յիձիկ Ռաբինի և Իցհակ Շամիրի միջև ։
Անձնական կյանք և ընտանիք
1945 թվականի մայիսին Պերեսն ամուսնացավ Սոնյա Գելմանի հետ, որին հանդիպել էր Բեն Շեմեն երիտասարդական գյուղում, որտեղ Սոնյայի հայրը ատաղծագործության ուսուցիչ էր։ Նրանք ամուսնացան, երբ Սոնյան ավարտեց իր զինվորական ծառայությունը Բրիտանական բանակում՝ բեռնատարի վարորդ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ Տարիների ընթացքում, չնայած ամուսնու բուռն քաղաքական կարիերայի, Սոնյան նախընտրեց հեռու մնալ լրատվամիջոցներից և պահպանել իր ու իր ընտանիքի անձնական կյանքի անձեռնեմխելիությունը ։ Սոնյա Պերեսը հիվանդության պատճառով, չկարողացավ մասնակցել 2007 թվականի Պերեսի նախագահական երդմնակալության արարողությանը ։ Պերեսի նախագահ ընտրվելուց հետո Սոնյա Պերեսը, որը չէր խրախուսում ամուսնուն այդ պաշտոնը ստանձնելու գործում, հայտարարեց, որ ինքը կմնա իրենց Թել Ավիվի բնակարանում և չի տեղափոխվի Երուսաղեմ։ Այդ պահից ամուսինները բնակվում էին առանձին ։ Նա մահացավ 2011 թվականի հունվարի 20-ին, 87 տարեկանում, սրտի անբավարարությունից Թել Ավիվի իր բնակարանում ։ Շիմոն և Սոնյա Պերեսները ունեցան երեք երեխա։
Նեպալի օլիմպիական կոմիտե
Նեպալի Պլիմպիական կոմիտե, Նեպալի ազգային օլիմպիական կոմիտե։ Հիմնադրվել է 1962 թվականին։ Դարձել է ՄՕԿ-ի անդամ 1963 թվականին ։ Գրասենյակը գտնվում է Կատմանդուում։ Հանդիսանում է ՄՕԿ-ի, ՕՍԱ-ի և մի շարք այլ միջազգային սպորտային կազմակերպությունների անդամ ։
Շիմոն Պերես
Անձնական կյանք և ընտանիք
Պերեսը և դերասանուհի Լորեն Բեքոլը երկրորդական քույր և եղբայր էին, չնայած դա հայտնաբերեցին միայն 1950-ականներին։ Նա ասել էր․ "1952 թ.-ին կամ 1953 թ.-ին ես եկա Նյու Յորք ... Լորեն Բեքոլը զանգեց ինձ և ասաց, որ ուզում է ինձ հանդիպել, և մենք հանդիպեցինք։ Մենք խոսում էինք մեր ընտանիքները որտեղից էին սերում, և հայտնաբերեցինք, որ մենք միևնույն ընտանիքից ենք" :
Նեպալի օլիմպիական կոմիտե
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ազգային օլիմպիական կոմիտեներ
Շիմոն Պերես
Պոեզիա և երգ գրել
Պերեսն իր ողջ կյանքի ընթացքում բանաստեղծություններ և երգեր է գրել։ Նա իր առաջին երգը գրել է 8 տարեկանում, Լեհաստանում։ Նա ոգեշնչված գրում էր նույնիսկ կառավարության ժողովների ընթացքում ։ Նրա բանաստեղծություններից շատերը վերածվել են երգերի, ստեղծված ալբոմները բարեգործության են ծառայել ։ Նրա երգերը կատարել են բազմաթիվ երգիչներ, այդ թվում, Անդրեա Բոչելլին և Լիել Կոլետը ։ Նրա վերջին "Չինական մեղեդի" երգը, որը նա գրել էր տոնելու Կապիկի տարին, ձայնագրվել է չինացի և իսրայելցի երաժիշտների կողմից մանդարին լեզվով 2016 թվականի փետրվարին։(Music Video of 'Chinese Melody' YouTube-ում).
Սոցցանցերի օգտագործում
Իր նախագահության տարիներին (2007-2014 թթ.) Շիմոն Պերեսը հիշատակվում էր որպես Իսրայելում սոցցանցեր օգտագործող առաջին նախագահը, ով դրանց միջոցով շփվում էր հանրության հետ, ներառյալ կոմիկական տեսահոլովակները իր Յութուբ ալիքով, այդպիսիք ինչպիսին էին «Եղիր իմ ընկերը խաղաղության համար» և «Իսրայելի նախկին նախագահ շիմոն Պերեսն աշխատանք է փնտրում» ։ Թոշակի անցնելուց հետո նա աշակերտներին մաթեմատիկա սովորելու խրախուսելու համար վարակիչ արշավ էր սկսել։ Մի տեսահոլովակում նա ուսուցչին պատասխան է ուղարկում թղթե ինքնաթիռի օգնությամբ (Video: Shimon Peres throws a paper airplane in the name of education on YouTube) ։ Ըստ Ուոլ Սթրիթ Ջորնալի՝ նրա ներկայությունն այդպիսի հարթակներում, ինչպիսին Snapchat-ն է, նրան հնարավորություն էր ընձեռում ուժեղ տպավորություն գործել և հումոր օգտագործել իր պնդումներում, հատկապես Պաղեստինի հետ խաղաղ գոյակցության խնդիրներում ։
Շիմոն Պերեսը զբաղեցրել է նախարարական տարբեր պաշտոններ։ Նա 11 մենագրությունների և արաբ-իսրայելական հակամարտության մասին պատմող բազմաթիվ հոդվածների հեղինակ է։
Հրապարակումներ
Շիմոն Պերեսը մեծ քանակությամբ քաղաքական հոդվածներ, բազում գրքեր ունի հրատարակած, որոնք վերաբերում են՝ արաբա-իսրայելական հակամարտությանը՝
Պերեսը հայտնի է նաև իր թարգմանություններով։ Նա մասնավորապես եբրայերեն է թարգմանել՝ Ալբեր Կամյույի, Ժան Պոլ Սարտրի, Լև Տոլստոյի և Վլադիմիր Նաբոկովի ստեղծագործությունները։ Բացի գրականությունից, Պերեսը լրջորեն հետաքրքրվում էր գերմանական փիլիսոփայությամբ, օպերայով և թատրոնով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսրայելի վարչապետներ Կատեգորիա:Իսրայելի նախագահներ Կատեգորիա:Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Կաթվածից մահացածներ Կատեգորիա:Նյու Յորքի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իսրայելի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Իսրայելի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Իսրայելի քաղծառայողներ
Կարինե Գևորգյան (թավջութակահարուհի)
Կարինե Գևորգյան, հայ թավջութակահարուհի։
Սլավուտայի շրջան
Սլավուտայի շրջան (Славутський район), շրջան Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սլավուտա ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1170 կմ²։
Բնակչություն
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 37700 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 32,22 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խմելնիցկիի մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ Կատեգորիա:1923 հիմնադրված պետություններ և տարածքներ
Մանկական խաղահրապարակ
Մանկական խաղահրապարակ, վայր, որը նախատեսված է հիմնականում նախադպրոցական տարիքի երեխաների խաղալու համար։ Գտնվում է բնակավայրերում և պարսպապատված է ճանապարհներից։
Կումանովո
Կումանովո (Куманово), քաղաք Հյուսիսային Մակեդոնիայի Հանրապետության հյուսիս-արևմուտքում։ Ըստ բնակչության թվի՝ Մակեդոնիայի երրորդ ամենամեծ քաղաքն է։ Համանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է։ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալներով՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 70 842 մարդ։
Պատմություն
Քաղաքի անունը, ըստ ենթադրության, գալիս է թյուրքական կուման ցեղի անունից։ Հայտնի է, որ 1241 թվականին՝ մոնղոլների՝ Հունգարիա ներխուժելու նախօրյակին, դավադիրները սպանում են Պեշտում բնակվող կումանների Կոտյան Տերտեր խանին ու նրա որդիներին (կասկած ունենալով, թե խանը կարող է անցնել թշնամու կողմը) ։ Առաջնորդի մահից հետո կումանների մի մասը լքում է Հունգարիան և անցնում Բուլղարիայի երիտասարդ թագավոր Կոլոման I-ի տիրապետության տակ ։
Մանկական խաղահրապարակ
Յուրաքանչյուր տարիքային կատեգորիայի համար նախատեսված խաղահրապարակներն ունեն իրենց բնութագրերը և նրանց համար նախատեսված գոտիներն իրենց մեջ ներառում են հատուկ տարրեր։ Ամենափոքր տարիքի համար նախատեսված է անցում կամրջակով, աստիճաններ, ավազարկղեր, միջին տարիքի համար՝ ճոպաններով ցանցեր և ճանապարհներ, պարուրաձև թեքություններ, ոլորուն բլուրներ, իսկ ավելի մեծ տարիքի համար` սպորտային զուգափայտեր և սանդուղքներ։ Ճոճանակներն ու կարուսելները համարվում են հարմար բոլոր տարիքի երեխաների համար՝ փոքր տարիքի երեխաներին ավելի մեծերի ուղեկցության պայմանով։
Կումանովո
Պատմություն
Սակայն Կումանովո քաղաքը առաջին անգամ հիշատակվում է միայն 1519 թվականին թուրքական փաստաթղթերից մեկում։ Կումանովոն եղել է Կապոշի ապստամբության կենտրոն և կատարել է մայրաքաղաքի դեր։
Կումանովոյից ոչ հեռու 1912 հոկտեմբերի 23-ին տեղի է ունեցել Կումանովոյի ճակատամարտը, որում սերբերը հաղթանակ տարան թուրքական զորքերի նկատմամբ ու փախուստի մատնեցի նրանց։ Դա եղել է Բալկանյան առաջին պատերազմ ճակատամարտերից մեկը։
Մանկական խաղահրապարակ
Մանկական խաղահրապարակների պատմությունն աշխարհում
Մինչև 19-րդ դարը Եվրոպայում չկային հիմնարկություններ, որոնք կզբաղվեին մանկական խաղերի և ժամանցի համար հատուկ տարածքի կազմակերպմամբ։ Երեխաները թողնվել են իրենց կամքին և որպես խաղերի առարկաներ օգտագործել են ձեռքի տակ եղեծ իրերը և տնտեսական թափոնները ։ Մանկավարժության, հոգեբանության և մշակույթի զարգացման համար սկսել են հայտնվել առաջին մանկապարտեզները։ Ենթադրաբար, միևնույն ժամանակ սկսել են հայտնվել նաև մանկական խաղահրապարակները։ Համաշխարհային պատմության մեջ մանկական խաղահրապարակների առաջին հիշատակումներից մեկը նկարիչ Ժակ-Լորան Ագասի «Հրապարակ խաղերի համար» նկարն է։
Կումանովո
Պատմություն
1944 թվականի սեպտեմբերին կոմունիստ Սվետոզար Վուկվանովիչ-Տեմպոյի հրամանով Կումանովոյում առանց դատի ու քննության սպանվել են Մակեդոնիայի ազգային հերոսներ Կրիստյու Լազարովը, Թոդոր Սոպոտսկին ու Իգնատ Մանգիրովը (Մանգրով), և նրանց հետ էլ 44 մակեդոնացիներ ու բուլղարացիներ։
Մանկական խաղահրապարակ
Մանկական խաղահրապարակների արդիականացում
Ներկայումս շատ երկրների քաղաքային վարչական մարմինները խաղահրապարակների նախագծման և տեղադրման գործում ներգրավում են ճարտարապետական և դիզայներական կազմակերպություններին։ Մանկական հրապարակների նախագծմանը մասնակցում են տարբեր մասնագետներ՝ դիզայներներ, ճարտարապետներ, մանկավարժներ, նկարիչներ, ինժեներներ և ատաղծագործներ ։
Նմանատիպ նախագծի օրինակ է Մոսկվայի Գորկու անվան զբոսայգին։
Կումանովո
Ազգային կազմը
Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Կումանովոյի բնակչությունն ունի հետևյալ ազգային կամզը՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հյուսիսային Մակեդոնիայի քաղաքներ Կատեգորիա:1094 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Մանկական խաղահրապարակ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մանկական խաղահրապարակ
DoubleTree
DoubleTree by Hilton, ամերիկյան հյուրանոցային ցանց և Hilton Worldwide կորպորացիայի մաս կազմող ապրանքանիշ։ DoubleTree հյուրանոցների մեծ մասն անկախ հիմնադրված են և ղեկավարվում են ֆրանչայզինգի պայմանագրով, սակայն որոշները ղեկավարվում են Hilton Worldwide-ի կողմից ։
DoubleTree-ն 2007 թվականից հետո ամենաարագ աճող Hilton ապրանքանիշն է հատկությունների քանակով, 2007-2015 թվականներին՝ առաջատարը սենյակների թվով    ։