cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆախիտա
Պատմություն
Ֆախիտան մեքսիկական, տեխաս-մեքսիկական փաղաքշական տերմին է՝ տավարի ստոծանուց կտրատված շերտերը բնորոշելու համար (առավել տարածված մսի կտորը, որն օգտագործում են ֆախիտաս պատրաստելու համար) ։ Ըստ Օքսֆորդի անգլերեն բառարանի՝ ֆախիտա բառը տպագրությունում հայտնվել է 1971 թվականին («ֆախիտա» իսպաներենում նշանակում է շերտ կամ փոքրիկ գոտի, լատիներեն fascia՝ շերտ կամ զոլ) ։ Չնայած որ ֆախիտան սկզբնական շրջանում պատրաստում էին տավարի ստոծանու մսի շերտերից, ներկայումս այն պատրաստում են տարատեսակ միջուկներով, ինչպիսիք են կանաչ, կարմիր, դեղին պղպեղները, սոխը, չիլին և հալապենյո պղպեղները ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մեքսիկական խոհանոց Կատեգորիա:Խոհարարություն Կատեգորիա:Մսով ուտեստներ
Կոնստանտին Սաննիկով
Սաննիկով Կոնստանտին Նիկոլաևիչ, խորհրդային ռեժիսոր, դերասան, մանկավարժ։ ԲԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1949)։ ԽՄԿԿ անդամ 1941 թվականից։
1926 թվականից՝ Ցա․ Կոլասի անվան Բելառուսական թատրոնի (Վիտեբսկ) դերասան։ 1932 թվականից ղեկավարել է 3-րդ Բելառուս, թատրոնը (Մինսկ, ապա՝ Գոմել)։ Լավագույն ռեժիսորական աշխատանքներից են՝ Մովզոնի «Կոնստանտին Զասլոնով» (1947 թվական, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1948), Կրապիվայի «Երգում են արտույտները» (1950, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1952), Մաքսիմ Գորկու «Զիկովներ» (1955), Սլովացկու «Վոյեվոդայի մահը» (1959)։ 1947 թվականից դասավանդել է (1960 թվականից՝ պրոֆեսոր) Բելառուսական գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում (Մինսկ)։ Պարգևատրվել է 4 շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս թատերական ռեժիսորներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ
Ալիսը հրաշքների աշխարհում (1966)
Ջոնաթան Միլլերը նորովի է մոտեցել ստեղծագործության բեմադրմանը։ Նա գիտակցաբար խուսափել էր հագուստի ստանդարտ՝ տենիելյան դիզայնից և «գունագեղ» արտադրության արժեքներից։ Հրաշքների աշխարհի հերոսները մեծ մասամբ Վիկտորյական դարաշրջանի հագուստներով են, իսկ Չեշիրյան կատվին ներկայացնելու համար իրական կատու էր։ Մինչ այդ գոյություն ունեցող բոլոր էկրանավորումներում բեմադրիչները հնարավորինս հավատարիմ էին մնացել հեքիաթի սյուժեին, և նրանց քիչ էր հետաքրքրել վերջինիս փիլիսոփայական կամ գիտական ենթաշերտերը։ Միլլերը դրանք բացատրել էր որպես պատմության բուն էությանը հասնելու փորձ. «Երբ որ դու վերացնում ես կենդանու գլուխը, դու սկսում ես տեսնել, թե այդ ամենն ինչի մասին է։ Փոքրիկ երեխան, շրջապատված լինելով շտապող, անհանգիստ մարդկանցով, մտածում է.«Մեծանալը սրա՞ նման է» ։ Ջոնաթան Միլլերը փոքրիկ Ալիսին երազկոտ հրաշքների աշխարհից տեղափոխել է մեծահասակների իրապաշտական աշխարհը։ Էքզիստենցիալ ուրբանիստական պատկերներով ծանրաբեռնված ֆիլմը նախատեսված չէ երեխաների համար։ Մեծահասակների վտանգավոր աշխարհում փոքրիկ աղջնակի դեգերումները հասուն հանդիսատեսին մտածմունքների մեջ գցելու, անհանգստություն պատճառելու նպատակ ունեն։
Ֆիլմի օրիգինալ երաժշտության հեղինակը հնդիկ վիրտուոզ սիթառահար, կոմպոզիտոր Ռավի Շանկարն է, որը Ջոնաթան Միլլերի մտերիմ ընկերներից էր։ Երաժշտությունն առաջին անգամ ռադիոյով հաղորդվել է 1966 թվականի դեկտեմբերի 28-ին։
Դենիել Ուելբեք
Դե՛նիել Նիի՛ Թա՛քի Մե՛նսա Ուե՛լբեք (Daniel Nii Tackie Mensah Welbeck, ), առավել հայտնի որպես Դե՛ննի Ուե՛լբեք (Danny Welbeck), անգլիացի ֆուտբոլիստ՝ արմատներով Գանայից, անգլիական «Մանչեսթեր Յունայթեդի» և Անգլիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի հարձակվող։
Հասակի և խաղաոճի համար նրան հաճախ համեմատում են Էմանուել Ադեբայորի և Նվանկվո Կանուի հետ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:1990 ծնունդներ Կատեգորիա:Նոյեմբերի 26 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Մանչեսթեր Յունայթեդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Անգլիական ֆուտբոլի լիգայի խաղացողներ Կատեգորիա:2018 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության մասնակիցներ Կատեգորիա:Արսենալի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սանդերլենդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ուոթֆորդի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ Կատեգորիա:Պրեմիեր Լիգայի ֆուտբոլիստներ
Լեռնագնացություն
Լեռնագնացություն կամ ալպինիզմ, ակտիվ հանգստի, զբոսաշրջության տեսակ, սպորտաձև, որի հիմնական խնդիրը լեռնագագաթները բարձրանալն ու սուր զգացողություններ վերապրելն է։ Հին դարերում այն նաև կազմել է կրոնական ծեսի մաս։
Լեռներ բարձրանալը և այնտեղ գտնվելը ճիշտ կազմակերպման դեպքում ամրապնդում են մարզիկի առողջությունը և ակտիվ հանգստի միջոց են։ Բարձրլեռնային վերելքները կապված են նյարդային և ֆիզիոլոգիական մեծ լարվածության հետ։ Կատարվում են ցածր մթնոլորտային ճնշման, ջերմաստիճանի տատանումների, օդի խոնավության, ուժեղ քամիների, բարձր ուլտրամանուշակագույն ճառագայթման պայմաններում։
Ալպինիստը ստիպված է երկար ժամանակ քայլել մեծ բեռով։ Վերելքների ժամանակ օրգանիզմի վրա ազդող գլխավոր գործոնը թթվածնաքաղցն է, որից կտրուկ խանգարվում են շնչառական և սիրտանոթային համակարգերին ֆունկցիաները։ Առանձնապես բնորոշ է շնչառության հաճախացումը, դրա ռիթմի և խորության փոփոխությունը, հաճախ խանգարվում են ախորժակը, քունը։
Ալպինիստի օրգանիզմի մի շարք համակարգերում և օրգաններում տեղի ունեցող փոփոխություններն ու խանգարումները, որպես կանոն, ունեն ժամանակավոր, անցողիկ բնույթ և կախված են օրգանիզմի անհատական հատկանիշներից ու մարզվածությունից։ Բարձրությանն ավելի հեշտ հարմարվելու համար նպատակահարմար է աստիճան, կլիմայահարմարումը՝ տարբեր բարձրություններում տեղադրված ալպինիստական ճամբարներում։ Վերելքին կլիմայավարժվելու և նախապատրաստվելու տևողությունը որոշվում է դրա դժվարության աստիճանով։
Մասնակիցների ֆիզիկական և տեխնիկական անբավարար պատրաստվածությունը, խմբի ոչ ճիշտ ընտրված կազմը, երթուղու դժվարության թերագնահատումը, անկարգապահությունը և անհամաձայնեցվածությունը, հանդերձանքի, սննդի վատ որակն ու պակասը, չկարգավորված բժշկական հսկողությունը կարող են դժբախտ պատահարների պատճառ դառնալ։ Ալպինիստների պատրաստման ծրագրի մեջ է մտնում ինքնաօգնության և փոխօգնության եղանակների պարտադիր ուսուցումը։ Ալպինիստ, ճամբարների կենտրոնացման վայրերում ստեղծվում է մշտական փրկարար ծառայություն։
Լեռնագնացությունը որպես ակտիվ հանգստի տեսակ
Լեռնագնացությունը հանդիսանում է զբոսաշրջության կարևորագույն ուղղություններից մեկը և իր հերթին բաժանվում կամ իր մեջ ընդգրկում է հետևյալ հիմնական ձևերը՝
Պատմություն
Ալպինիզմի հիմնադրման սկիզբ համարվում է 1786 թվականը, երբ շվեյցարացի գյուղացի Ժ․Բալմանը և բժիշկ Մ․Պակարը առաջին անգամ բարձրացել են Մոնբլանի 4810 մ բարձրություն ունեցող գագաթը (Մոնբլանը Ալպյան լեռների ամենաբարձր գագաթն է)։ Այդուհետ դժվարամատչելի լեռնագագաթների հաղթահարումը կոչվել է «ալպինիզմ»՝ կապված Ալպյան լեռների հետ ։ Հայաստանում ալպինիզմի սկիզբը ազդարարվեց 1829 թ․–ի սեպտեմբերի 27–ին, երբ հայ գրող, Խաչատուր Աբովյանը և Ֆրիդրիխ Պարրոտը Հովհաննես Այվազյանի ու Մուրադ Պողոսյանի ուղեկցությամբ բարձրացան Արարատի 5156 մ բարձրություն ունեցող Մեծ Մասիս գագաթը։
Լեռնագնացությունը Հայաստանում
Հայաստանում ալպինիստական արշավներ են կազմակերպվում դեպի Արագած (4090 մ), Կապուտջուղ (3904 մ), Մեծ Իշխանասար (3550 մ) լեռնագագաթները։ 1935 թ-ին հայ ալպինիստները նվաճել են Մեծ Կովկաս լեռնային համակարգի ամենաբարձր՝ Էլբրուս գագաթը (5642 մ)։
1951 թ-ին Երևանի ֆիզկուլտուրնիկի տանը ստեղծվել է ալպինիստական ակումբ, իսկ 1960-ից գործում է Ալպինիզմի հանրապետական ֆեդերացիան։ Հայ ալպինիստներից առավել հաջողության են հասել ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ Վ. Գալուստովը (ԽՍՀՄ եռակի չեմպիոն), սպորտի վարպետներ Ա. Հակոբյանը, Ս. Հարությունյանը, Ա. Չատինյանը, միջազգային կարգի սպորտի վարպետ Ս. Մուրադյանը։
1991 թ-ի սեպտեմբերի 23-ին Հայաստանի ալպինիստների մի խումբ, որի կազմում էին Ա. Աղաբաբյանը, Գ. Տատուրյանը, Հ. Տոնոյանը և Ա. Մայիլյանը, բարձրացավ Արարատ լեռան գագաթը՝ այդ նվաճումը նվիրելով Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակմանը։ Այդ ժամանակից սկսած՝ բազմաթիվ հայ ալպինիստներ նվաճել են Արարատի գագաթը։ Առավել նշանավոր էր 2007 թ-ի հուլիսի 9-ին Արարատ լեռան գագաթը նվաճած ամենամեծ՝ 9-հոգանոց խմբի վերելքը, որի կազմում էր միջազգային սպորտի վարպետ, ճարտարապետ, 78-ամյա Ս. Մուրադյանը։
Ալպինիզմը` մարզաձև
Ալպինիզմը մարզաձև է, վերելք դեպի դժվարամատչելի լեռնագագաթները։ Այն ներառում է նաև բարձրլեռնային զբոսաշրջությունը։ Ալպինիզմն ունի նաև գիտական և գործնական՝ լեռներն ու սառցադաշտերն ուսումնասիրելու, բարձրլեռնային օդերևութաբանական կայաններ կազմակերպելու նպատակ։ Ալպինիզմի ձևավորման սկիզբը համարվում է 1786 թվական, երբ 2 շվեյցարացի՝ գյուղացի Ժ. Բալման և բժիշկ Մ. Պակկարը առաջինը նվաճեցին Ալպերի (որտեղից էլ առաջացել է անվանումը) ամենաբարձր գագաթը՝ Մոնբլանը (4810 մ)։ Հայաստանում ալպինիստական առաջին արշավն իրականացվել է 1829 թվականի սեպտեմբերի 27-ին, երբ Դորպատի (այժմ՝ Էստոնիայի Հանրապետության Տարտու քաղաք) համալսարանի պրոֆեսոր Ֆ. Պարրոտը և Խ. Աբովյանը բարձրացան Արարատի (Մեծ Մասիս) գագաթը (5165 մ)։ 1845 թվականի հուլիսի 29-ին Արարատի գագաթն է բարձրացել գերմանացի երկրաբան Հ. Աբիխը՝ թարգմանիչ Պ. Շարոյանի և երկու այլ հայերի ուղեկցությամբ։ 1896 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Արարատը նվաճել է նաև Ցյուրիխի համալսարանի պրոֆեսոր Ի. Աբելյանը։ Հայաստանում ալպինիստական արշավներ են կազմակերպվում դեպի Արագած (4090 մ), Կապուտջուղ (3904 մ), Մեծ Իշխանասար (3550 մ) լեռնագագաթները։ 1935 թվականին հայ ալպինիստները նվաճել են Մեծ Կովկաս լեռնային համակարգի ամենաբարձր՝ Էլբրուս գագաթը (5642 մ)։
1951 թվականից հետո
1951 թվականին Երևանի ֆիզկուլտուրնիկի տանը ստեղծվել է ալպինիստական ակումբ, իսկ 1960 թվականից գործում է Ալպինիզմի հանրապետական ֆեդերացիան։ Հայ ալպինիստներից առավել հաջողության են հասել ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ Վ. Գալուստովը (ԽՍՀՄ եռակի չեմպիոն), սպորտի վարպետներ Ա. Հակոբյանը, Ս. Հարությունյանը, Ա. Չատինյանը, միջազգային կարգի սպորտի վարպետ Ս. Մուրադյանը։ 1991 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Հայաստանի ալպինիստների մի խումբ, որի կազմում էին Ա. Աղաբաբյանը, Գ. Տատուրյանը, Հ. Տոնոյանը և Ա. Մայիլյանը, բարձրացավ Արարատ լեռան գագաթը՝ այդ նվաճումը նվիրելով Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակմանը։ Այդ ժամանակից սկսած՝ բազմաթիվ հայ ալպինիստներ նվաճել են Արարատի գագաթը։ Առավել նշանավոր էր 2007 թվականի հուլիսի 9-ին Արարատ լեռան գագաթը նվաճած ամենամեծ՝ 9-հոգանոց խմբի վերելքը, որի կազմում էր միջազգային սպորտի վարպետ, ճարտարապետ, 78-ամյա Ս. Մուրադյանը։
Ալիպինիստական հագուստ
Ալպինիստի հագուստը պետք է համապատասխանի վերելքի բարդությանը, լինի թեթև, հարմար, հուսալի պաշտպանի ցրտից, քամուց, տեղումներից, ջերմաստիճանի տատանումներից և անդրամանուշակագույն ճառագայթներից։ Պետք է ունենա նաև հատուկ կոշիկ (եռատամ սանրաձև սեպերով), պաշտպան, ակնոց, թթվածնային սարքեր և այլն։
Բժշկական հսկողություն
Ալպինիզմով զբաղվելիս պարտադիր է բժշկական խիստ հսկողությունը։ Ալպինիստ, ճամբարի բժիշկը կատարում է առաջնային հետազոտություն, ինչպես նաև բժշկական զննում՝ վերելքից առաջ և հետո, հսկում տարբեր կարգի դժվարության վերելքներին մասնակցելու թույլտվությունը, հետևում է մարզիկների կլիմայահարմարման և հատուկ մարզման ճիշտ ռեժիմին, կազմում սննդի օրաբաժին։ Առաջին կարգի բարդության վերելքին թույլատրվում է մասնակցել 17 տարեկանից ոչ ցածր պատանիներին ու աղջիկներին, բարձրլեռնային վերելքներին (6500 մ և ավելի)՝ 24 տարեկանից հետո, շատ բարձրլեռնային վերելքներին՝ միայն փորձված ալպինիստներին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Զբոսաշրջություն Կատեգորիա:Ալպինիզմ
(6234) Շեյլավոլֆման
(6234) Շեյլավոլֆման (Sheilawolfman), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Զդենկա Վավրովայի կողմից Կլետում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,261395 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,846 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6767 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1242,12 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289828 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,01° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Զդենկա Վավրովայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Ռիչարդ Ռասսել Կրտսեր
Ռիչարդ Բրևարդ Ռասսել Կրտսեր  (Richard Brevard Russell, Jr., ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, դեմոկրատ։ Եղել է Ջորջիայի նահանգապետը և ԱՄՆ-ի սենատոր  ։ Պահպանողական կոալիցայի ոչ պաշտոնական ազդեցիկ գործիչ էր, Կոնգրեսում դեմ էր լիբերալներին։ Ռիչարդ Ռասսելը ծնվել է իրավաբանների ընտանիքում, 1918 թվականին Ռասսելը ավարտել է Ջորջիա համալսարանի իրավական դպրոցը և 1920-ական թվականներին սկսել է աշխատել հոր հետ` իրավաբանական գրասենյակում ։ 1921-1931 թվականներին եղել է Ջորջիա Պալատի ներկայացուցիչ անդամ, իսկ 1927 թվականից նրա անդամը։ 1931-1933 թվականները աշխատել է նահանգապետ իր հարազատ նահանգում ։ Այդ պաշտոնում նա կարողացավ  կարգավորել պետական բյուջեն Մեծ ճգնաժամի շրջանում։ 1933 թվականին միացավ Կոնգրեսին, որպես սենատոր Ջորջիայից, այդ պաշտոնը զբաղեցրեց մինչև մահ։ 1952 թվականին Ռիչարդ Ռասսելը Դեմոկրատական կուսակցության կողմից փորձել է  իր թեկնածությունն առաջադրել նախագահական ընտրություններում։ Ռասսել եղել է Նախագահ Լինդոն Ջոնսոնի մտերիմ ընկերը և որոշ հարցերում նրա հետ համաձայն չէր։ Զգույշ էր Վիետնամի պատերազմի և սևամորթերի իրավունքների շարժման մասին իր դատողություններում։ 1956 թվականին եղել է հարավային նահանգների 19 սենատորներից մեկը, որը ստորագրել է Հարավային հրովարտակ փաստաթուղթը ընդդեմ ռասայական  ինտեգրման պետական հաստատություններում։ Սենատում Ռասելը  իր երկար պաշտոնամոլության ժամանակ եղել է մի քանի կոմիտեի անդամ։ Եղել է Ուորեն հանձնախմբի անդամ, որը 1963-1964 թվականներին  Ջոն Քենեդու սպանություն հետաքննության գործով է զբաղվել։ Ռասսելը մահացել է 1971 թվականին  հունվարի 21-ին և հուղարկավորվել է Վայնդերների ընտանեկան գերեզմանոցում։ ԱՄՆ-ի Ռազմական նավատորմը հայտարարեց, որ սուզանավը SSN-687 (դաս «Ստերջեն») կկոչեն Ռասսելի անունով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ջորջիայի շրջաններ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի ազգայնական կուսակցություններ Կատեգորիա:Ամերիկացի փաստաբաններ
Մաննիվա
Մաննիվա (Manniva), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Յիելեհտմե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 66 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Յիելեհտմե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Օտտավա
Օտտավա (Ottawa, Ottawa), Կանադայի մայրաքաղաքը։ Գտնվում է Օնտարիո նահանգի արևելյան հատվածում, Օտտավա գետի ափին, որով անցնում է սահմանը Օնտարիոյի և Քվեբեկի միջև։ Օտտավան երկրի չորրորդ խոշոր քաղաքն է և Օնտարիոյի երկրորդ խոշոր քաղաքը։ Գատինո քաղաքի, որը գտնվում է գետի քվեբեքյան ափին և հարակից մյուս շրջանների հետ միասին մտնում է Ազգային մայրաքաղաքային շրջանի մեջ։
Օտտավայի բնակչությունը կազմում է 934 հազար մարդ, իսկ Գատինո քաղաքի հետ միասին՝ 1 միլիոն 324 հազար մարդ (2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով)։ Քաղաքային ղեկավարումը իրականացնում է քաղաքային խորհուրդը, որը գլխավորում է քաղաքապետը։ Վերջինս գտնվում է կենտրոնական կառավարության անմիջական հսկողության տակ։ Քաղաքապետի պաշտոնը 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ից զբաղեցնում է Ջիմ Ուոթսոնը։
Քաղաքը հիմնադրվել է 1820-ական թվականներին, որպես զինվորների և արհեստավորների ճամբար, ովքեր կառուցում էին Ռիդո ջրանցքը։ 1850 թվականին Օտտավան ստացել է անտառահատների և փայտեղենի լաստառաքողների քաղաքի պաշտոնական կարգավիճակ։ Մինչ 1855 թվականը քաղաքը կրում էր Բայթաուն անվանումը՝ ի պատիվ փոխգնդապետ Ջոն Բայի, ով գլխավորում էր Ռիդո ջրանցքի կառուցումը։ 1857 թվականի դեկտեմբերի 31-ից Օտտավան Կանադայի միավորված նահանգի մայրաքաղաքն է, իսկ 1867 թվականից՝ Կանադական կոնֆեդերացիայի մայրաքաղաքը։ Հետագայում քաղաքը զարգանում էր որպես տրանսպորտային և արդյունաբերական կենտրոն, իսկ XX դարի երկրորդ կեսին ենթարկվեց զանգվածային վերակառուցման, որն ուղղված էր քաղաքային էկոլոգիայի բարելավմանը։
20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին Օտտավան, որը դարձել էր բարձր տեխնոլոգիաների զարգացման կենտրոն, երբեմն անվանվում էր «Հյուսիսային Սիլիկոնային հովիտ»։ Որպես Կանադայի մայրաքաղաք, Օտտավայում են գտնվում դաշնային իշխանության մարմինները և խոշոր մշակութային կենտրոնները, ներառյալ Կանադայի առաջատար թանգարանները և ազգային պատկերասրահը։
Բնիկ ցեղախմբեր և եվրոպական առաջին բնակիչներ
Ներկայիս Օտտավայի տարածքը մինչև եվրոպացիների գալը բնակեցված է եղել ալգոնկինների ցեղախմբերով։ Ներկայիս Օտտավա գետի շրջանը սառցե դարաշրջանի առաջին շրջանի ավարտից հետո եղել է Շամպլենի ծովի մի մասը, որի ջրերի հետ քաշվելուց հետո տարածքը բնակեցվել է հին ցեղախմբերով։ Արդեն 6.000 տարի առաջ, դատելով հնագիտական պեղումների արդյունքից, գետի հովտում ձևավորվել է որսորդական-հավաքչական մշակույթ, ինչպես նաև զարգացել են առևտրական կապերը հարևան ժողովուրդների հետ։ Չնայած հնագետները վստահությամբ չեն պնդում այդ մշակույթը կրողների էթնիկ պատկանելության մասին, սակայն այն նման է ալգոնկինների մշակույթին մինչ Ամերիկայում առաջին եվրոպացիների հայտնվելը ։
17-րդ դարում Կանադայում ֆրանսիացիների հայտնվելու ժամանակ Կիչիսիպի գետն իր վտակներով ներկայացնում էր Սուրբ Լավրենտիոս գետից Հյուսիսամերիկյան մայրցամաքի ներքին շրջաններ տանող հիմնական ջրային ուղին և կարևոր դեր էր խաղում շրջանի բնիկ ժողովուրդների միջև առևտրական կապերի զարգացման հարցում։ Այն դարձել էր մորթու առևտրի գլխավոր զարկերակը, ինչի կենտրոնը գտնվում էր Մոնրեալում։ Ալգոնկինների օտտավա ցեղախումբը տիրապետում էր Կիչիսիպիով մորթու առևտրի մենաշնորհին։ Չնայած ցեղախմբի մենաշնորհը տևել է միայն 30 տարի, որից հետո այն մղվել է Մեծ լճերից հարավ ընկած տարածք, գետի շրջակայքին և նրանից հյուսիս ընկած տարածքին ամրացել է Օտտավա անվանումը (այս տարածքը ներկայումս մտնում է Քվեբեկ նահանգի կազմի մեջ և պահում է Օտտավա անունը մինչ օրս)։ 1800 թվականին այն տեղում, ուր միախառնվում են երեք գետեր՝ Ռիդոն, Օտտավան և Գատինոն, հաստատվում են սպիտակամորթ առաջին բնակիչները։ Մասաչուսեթսից անտառահատ Ֆիլեմոն Ռայթը, նրա հարազատներն ու մի քանի ընկերներ ընտրեցին այդ տեղանքը որպես մշտական բնակության վայր։ Նրանք կառուցեցին գերանային կացարաններ։ Գյուղը ստացավ Ռայթսթաուն անվանումը (ավելի ուշ՝ Հոլլ, ներկայումս՝ Գատինո)։ Սկսած 1806 թվականից՝ Ռայթը սկսում է բանվորներ վարձել և զբաղվել անտառանյութի առևտրով, իսկ 1809 թվականի վարձու անտառահատների և ատաղձագործների թիվը հասնում է մի քանի հարյուրի։ Արդեն այդ տասնամյակի վերջում և հաջորդ տասնամյակի սկզբում Օտտավա գետի ափին ի հայտ են գալիս գյուղատնտեսությամբ զբաղվող առաջին բնակիչները. պահպանվել են առաջին ֆերմերների անունները՝ Այրա Հոնիվել և Բրադիշ Բիլինգս։ 1818 թվականին բրիտանացի զինվորականների ավելի քան 10 ընտանիք հաստատվել են շրջանում, որտեղ ավելի ուշ ձևավորվել է Ռիչմոնդ գյուղը (1970-ական թվականներին այն ներառվել է Գոլբորն քաղաքի կազմում ։
Ռիդոյի ջրանցք և Բայթաուն
1827 թվականին Օտտավա գետի և Օնտարիոյի միջև սկսվում է պայքարը Ռիդո ջրանցքի համար, որը կարճացնում էր Մոնրեալը Օնտարիո լճին միացնելու ճանապարհը։ Ջրանցքի կառուցումը ղեկավարում էր Ջոն Բայը, ում պատվին շինարարների բնակավայրը ստանում է Բայթաուն անվանումը։ Շինարարների բարաքները տեղակայված էին բլրին՝ Ռիդո և Գատինո գետերի գետաբերանից ու Շոդիերի ջրվեժից ոչ հեռու։ 1832 թվականին ավարտվում է ջրանցքի շինարարությունը։ Բայթաունն այդ ժամանակ փայտաշեն բնակավայր էր, որտեղ արդեն հաշվվում էր 10.000 բնակիչ։ Ջրանցքի լավագույն շինարարներից մեկը՝ շոտլանդացի քարագործ Թոմաս Մաքեյը, ով աշխատել էր առաջին 8 ջրարգելակների կառուցման վրա և պարգևատրվել էր անձամբ Բայի կողմից, հողատարածք է ձեռք բերում Ռիդո գետից արևելք ընկած հատվածում՝ ստեղծելով արդյունաբերական ոչ մեծ կայսրություն։ Նրա՝ Նյու Էդինբուրգ գյուղում գտնվող 11-սենյականոց առանձնատունը՝ ռեգենտական ոճով, հետագայում գնվել է կառավարության կողմից և վերածվել նահանգապետի նստավայրի։
Ռիդո ջրանցքի կառուցումից հետո շատ իռլանդացիներ, ովքեր ներգրավված էին շինարարության մեջ, մնացին անգործ։ Ի տարբերություն անգլիացիների ու ֆրանսիացիների, ովքեր վաղուց էին հաստատվել տարածքում և ունեին իրենց տներն ու արտադրությունները՝ իռլանդացիները հայտնվել էին անելանելի վիճակում։ Դրանից օգտվում է իռլանդական ծագումով ձեռնարկատեր Պիտեր Էյլենը, ով սկսում է վարձել իռլանդացիներին՝ իրեն ամբողջությամբ ենթարկելով այդ համայնքը։ 1835 թվականից Էյլենը, գլխավորելով մոտ 200 ավազակների, ահաբեկում էր Բայթաունի աշխատավորական թաղամասերը, իսկ 1837 թվականին խոչընդոտում է Նեպինայի տեղական խորհրդի ընտրությունները ։ Էյլենին և իր ենթականերին անվանում էին Փայլուններ (Shiners), իսկ նրանց գործողությունները՝ Փայլունների պատերազմ (Shiners' War): Հրոսակախմբի անունը, հնարավոր է, ծագում է ֆրանսերեն cheneurs բառի աղավաղված տարբերակից, որ նշանակում է փայտահատ ։ Փայլունների բռնություններին դիմագրավելու համար 1836 թվականին ստեղծվել է Օտտավայի ու Էյլենի Անտառարդյունաբերողների միավորումը։ Հասկանալով, որ գալիս է իր իշխանության վերջը, նա դառնում է նրա առաջին անդամներից մեկը, իսկ 1837 թվականի գարնանը Փայլունները վերջնականապես վերցվում են հսկողության տակ, չնայած ավազակային համանման որոշ խմբեր ավելի փոքր մասշտաբներով պատերազմ են մղում մինչև 1840-ական թվականների վերջը, իսկ 1849 թվականին կառավարական զորքերին հաջողվում է ճնշել հենց նոր ձևավորված խոշորամասշտաբ ընդվզումը, որոնցից մեկի ղեկավարը Ֆիլեմոն Ռայթ Ռագլզի որդին էր ։
Կանադայի մայրաքաղաք
19-րդ դարի կեսերին, երբ Վերին Կանադան (Օնտարիո) միավորվում է Ստորին Կանադային (Քվեբեկ), առաջանում է միավորված նահանգների մայրաքաղաքի հարցը։ Կանադական մի շարք խոշոր քաղաքներ, այդ թվում՝ Մոնրեալը, Քվեբեկը, Տորոնտոն և Քինգստոնը, պայքարում էին այդ կարգավիճակն ստանալու համար։ Խնդիրը խորանում է այն հանգամանքով, որ ֆրանկոկանադացիները, որոնք այդ պահին կազմում էին երկրի բնակչության գրեթե կեսը, կտրուկ դեմ էին մայրաքաղաքը անգլիախոս վայրում հաստատելու մտքին։ Միևնույն ժամանակ Կանադայի ամենախոշոր քաղաքը՝ Մոնրեալը, ոչ բարեկամաբար էր տրամադրված արքայական իշխանություններին. այնտեղ իրականացվում է հարձակում Կանադայի գեներալ-նահանգապետ Էլգինի վրա, իսկ 1849 թվականին այրում են օրենսդիր իշխանության շենքը։ «Շարժական» մայրաքաղաքի ծրագիրը, որը չորս տարին մեկ տեղափոխվում էր Տորոնտոյից Քվեբեկ և հակառակը, բավական թանկ էր արժենում իշխանություններին։ Արդյունքում մշտական մայրաքաղաքի հարցը թողնվում է թագուհի Վիկտորյայի հայեցողությանը, ով 1857 թվականին գաղութային աստիճանավորների խորհրդով հրաման է արձակում, որի համաձայն մայրաքաղաք է հռչակվում Օտտավան՝ շնորհիվ Վերին և Ստորին Կանադաների սահմանին ունեցած դիրքի և միախառնված անգլո-ֆրանսիական բնակչության։ Իր դերն է ունենում նաև ջրային ու երկաթուղային ուղիների առկայությունը, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի սահմանից հեռու տեղակայված լինելու հանգամանքը, ինչը կապահովեր առավել քիչ ազդեցությանը խաղաղ ժամանակ և պակաս վտանգը պատերազմի դեպքում ։ Արդեն 1859 թվականին Օտտավա գետին հարակից բլրի և Ռիդո ջրանցքի միջև սկսվում է Կանադայի խորհրդարանի շինարարությունը, որը պաշտոնապես իր աշխատանքը սկսում է 1866 թվականին ։ Հաջորդ տարի Օտտավան դառնում է Կանադական նոր դոմինիոնի դաշնային մայրաքաղաքը, որն ներառում էր Օնտարիո, Քվեբեկ, Նոր Շոտլանդիա և Նյու Բրանսուիկ նահանգները։
1860-ական թվականների սկզբին գավառական մայրաքաղաքը կապվում էր ԱՄՆ-ի երկաթուղային ճանապարհների ցանցին և Կանադայի Grand Trunk Railway գծին։ 1890-ական թվականներին սկսվում են Օտտավա գետի հիդրոէլեկտրակայանի աշխատանքները, որի հիմնական սպառողները սկզբնական շրջանում սղոցարաններն էին, սակայն էլեկտրաէներգիան չէր բավարարում փողոցային լապտերների ու տրամվայների աշխատանքին ։ Մայրաքաղաքի կարգավիճակը և զարգացող արդյունաբերությունը հանգեցրին քաղաքի բնակչության աճին. 1851 թվականին 8.000-ից քիչ բնակչություն ունեցող քաղաքը 20 տարի անց արդեն ուներ 21.500 բնակիչ։ 1861 թվականին Օտտավայի բնակչության կեսը զբաղված էր արդյունաբերության ոլորտում, իսկ նույն տասնամյակի վերջում սկսվում է արհմիությունների ձևավորումը։
20-րդ դարի առաջին կես
Դարավերջին Կանադայի կառավարությունը կանգնում է այն փաստի առաջ, որ մայրաքաղաքի կառուցումը, ինչը հիմնականում հիմնված էր բանվորաաան թաղամասերի վրա, թողնում է ճնշող տպավորություն։ 1899 թվականին Օտտավայի բարեկեցության հանձնաժողովի առաջ դրվում է խնդիր՝ քաղաքը վերածել «հյուսիսային Վաշինգտոնի»։ Սահմանափակ բյուջեն՝ 60.000 դոլար, այդ խնդիրը վերածում էր անիրագործելի ծրագրի, սակայն ծրագրի իրականացմանն օգնում է տարերային աղետը։ 1900 թվականին Հալլի հրդեհը ոչնչացնում է Հալլը (նախկինում՝ Ռայթսվիլ) և Օտտավայի հյուսիսարևմտյան մասը՝ ներառյալ Շոդիերի կամուրջը։ Հրդեհից մահանում է 7 մարդ, ոչնչանում է ավելի քան 3.000 շինություն, առանց արյան են մնում մոտ 15.00 մարդ։ Քաղաքի վերակառուցման համար միջազգային աջակցությամբ հավաքվում է 10 միլիոն կանադական դոլար։ Օտտավան վերականգնվում է նախկինի պես որպես արդյունաբերական քաղաք։ Գործնական կենտրոնը ներկայացնում էր երկաթուղային գծերի հանգույց։ 1912 թվականին Ռիդո ջրանցքից ոչ հեռու՝ Ռիդո սթրիթի հարևանությամբ, բացվում է Յունիոն կայարանը (ներկայումս այդ շենքը զբաղեցնում է Համաժողովների կառավարական կենտրոնը)։ Նույն թվականին կայանում է Օտտավայի առավել հայտնի երկու շենքերից մեկի՝ Շատո Լորիե անունով հյուրանոցի, որը տեղակայված է կայարանի դիմաց, և Վիկտորյայի Մեմորիալ թանգարանի (ներկայումս՝ Կանադայի բնության թանգարան) բացումը։
1916 թվականի փետրվարին քաղաքի արտաքին տեսքը դարձյալ խաթարվում է հրդեհից։ Փետրվարի 3-ին այրվում է Խորհրդարանի կենտրոնական շենքը։ Վիկտորյայի կենտրոնական աշտարակը քանդվում է հրդեհից, նրա գմբեթը, համաձայն լեգենդի, հողին է հավասարվում զանգերի՝ 11-ն ազդարարելու հետ միաժամանակ։ Չեն տուժում միայն գլխավոր շենքի հյուսիսարևմտյան թևը և խորհրդարանային գրադարանը, որը կառուցված էր գրքերի և արխիվների համար առավելագույն անվտանգության համակարգով։ Հրդեհից հետո խորհրդարանի նիստերը տեղափոխվում են Վիկտորյայի Մեմորիալ թանգարան։ Չնայած այն բանին, որ Կանադան մասնակցում էր Առաջին համաշխարհային պատերազմին, արդեն 1916 թվականի սեպտեմբերի 1-ին տեղադրվում է խորհրդարանի շենքի անկյունաքարը, որ դնում է Կանադայի գեներալ-նահանգապետ հերցոգ Կոնաուտսկին։ Սկզբում ծրագրվում էր, որ նոր խորհրդարանի շենքի կառուցումը կավարտվի 1920 թվականին, սակայն գլխավոր՝ Խաղաղության աշտարակի (Peace Tower) կառուցումը շարունակվում է բազում տարիներ ։
1918 թվականին Օտտավան, ինչպես գրեթե ողջ աշխարհը, բռնկվում է գրիպի համաճարակով, որը տարածում են ռազմաճակատից վերադարձող զինվորները։ Բանվորական թաղամասերը՝ հյուծված բնակիչներով, ժամանակակից կոյուղագծերի բացակայությամբ ու մոտակայքում տեղակայված երկաթուղային կայարաններով, որոնք նպաստում էին վարակի տարածմանը, դարձան առաջին տեղերը քաղաքում, որտեղ երևացին հիվանդության նշաններ, և ամենից շատ տուժեցին։ Երկաթգծերի հարևանությամբ գտնվող թաղամասերին բաժին է հասել գրիպից մահացության ամենամեծ տոկոսը Օտտավայում 1918 թվականին՝ 440 մարդ ։ Ընդհանուր առմամբ, Օտտավայում իսպանական գրիպից մահացել են 520-ից ոչ քիչ մարդ, իսկ ամբողջ Կանադայում՝ 50.000 :
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օտտավայում ապրում էր նիդերլանդական արքայական ընտանիքը, իսկ Քաղաքային հիվանդանոցում ծնվել է ապագա թագուհի Յուլյանայի քույրը։ Ի հիշատակ այդ իրադարձությունների՝ Նիդերլանդներն ամեն տարի Օտտավային նվիրում է մեկ միլիոն կակաչ Կակաչների փառատոնի համար, որը կազմակերպվում է մայիսին (փառատոնի ժամանակացույցը խստորեն կանոնակարգված չէ. այն պայմանավորված է կակաչների ծաղկումով և եղանակային բարենպաստ պայմաններով)։
1945 թվականի սեպտեմբերին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից մի քանի օր անց, Օտտավայում տեղի են ունեցել իրադարձություններ, որոնք դարձել են հետագայում սկսված սառը պատերազմի առաջին քայլերից։ Խորհրդային դեսպանության գաղտնագրող Իգոր Գուզենկոն կանադական իշխանություններին է փոխանցում նյութեր, որոնք վկայում էին, որ ԽՍՀՄ-ը, որ Երկրորդ աշխարհամարտին եղել է Կանադայի դաշնակիցը, Կանադայում ձևավորել է լրտեսական ցանց, որը վերաբերել է մի քանի նախարարների, խորհրդարանին և բրիտանա-կանադական համատեղ ատոմային ծրագրերին։ 1946 թվականի փետրվարին այս հանգամանքները բացահայտվում են, և նշանակվում է ուսումնասիրող հանձնաժողով, ինչը վտանգ էր ներկայացնում մարդու հիմնարար իրավունքների համար։ Կանադացիների վերաբերմունքը Խորհրդային Միության նկատմամբ վատթարանում է ։
Վերակառուցում և ընդարձակում (1950-ական թվականներից մինչև ներկայիս օրեր)
Օտտավան 20-րդ դարի առաջին կեսում մնում էր արդյունաբերական կենտրոն և տրանսպորտային խոշոր հանգույց։ Երկրորդ աշխարհամարտի ավարտին օրական քաղաք էր մտնում ավելի քան 100 գնացք, իսկ քաղաքի տարածքում գտնվել են երկաթուղային 150 հանգույցներ։ Դարակեսին քաղաքի արմատական վերակառուցման հարցը շատ սուր էր դրվում, ինչպես և 50 տարի առաջ։
Գրեբեի նախագծի կատարման համար Ազգային մայրաքաղաքային շրջանն ընդարձակվել է մինչև 2.900 կմ²՝ ներառելով Օնտարիոյի և Քվեբեկի 72 բնակավայրեր։ Դաշնային շրջանի հանձնաժողովը, որը պատասխանատու էր Օտտավայի նախագծման համար և 1927 թվականին վերափոխվել էր Բարեկեցության հանձնաժողովի, վերակազմավորվում է Ազգային մայրաքաղաքային ընկերության՝ ավելի լայն լիազորություններով։ Որպեսզի լուծվի տրանսպորտային ծանրաբեռնվածությունը, գլխավոր երկաթգծի տեղում անցկացվում է բազմաշարք արագընթաց մայրուղի՝ № 417 Քվինսվեյ (Queensway):
1950-ական թվականներին կառուցվում է Ազգային նոր գրադարանը, որը թեթևացնում է խորհրդարանի գերբեռնված գրադարանը, վերակառուցվում է խորհրդարանի արևմտյան պատմական թևը և քանդվում է Գերագույն դատարանի հին շենքը ։ Կանադական համադաշնության կազմավորման 100-ամյակի առթիվ կառուցվում է Արվեստի ազգային կենտրոնը։ Պետական հաստատությունները սկզբում կենտրոնացված էին Խորհրդարանական բլրի սահմաններից դուրս՝ Օտտավա գետի օնտարիական ափին (առաջին հերթին Սասեքս դրայվում, որտեղ գտնվել են վարչապետի նստավայրը, Հասարակական արխիվը՝ հետագայում Կանադայի ռազմական թանգարան, և Դրամատունը, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի դեսպանատունը)։ Հետագայում Հալլի փայտե շինությունը քանդվել է՝ իր տեղը զիջելով կառավարական բազմահարկ շենքերին՝ կապված կառավարական գրասենյակներում երկլեզվության ներդրմամբ։
Աշխարհագրություն
Օտտավան գտնվում է կանադական Օնտարիո նահանգի հարավարևելյան մասում, Քվեբեկի հետ սահմանին, համանուն գետի ափերին, ինչպես նաև Ռիդո գետի և ջրանցքի ափերին։ Այդ երկու գետերի Օտտավա գետի հետ միախառնման տեղում գտնվում է քաղաքի կենտրոնը։ Օտտավա գետի հյուսիսային ափին գտնվում է Գաթինու քաղաքը, որը Օտտավայի հետ միասին ներառված են քաղաքային ագլոմերացիայի մեջ՝ Ազգային մայրաքաղաքային շրջանը։ Օտտավան գտնվում է ցածրադիր հարթավայրային տեղանքում, բարձրությունը Մակդոնալդ-Կարտերի անվան միջազգային օդանավակայանի շրջանում ծովի մակարդակից 166 մ է ։ Ամենամոտ գտնվող լեռնային զանգվածը Ապալաչներն են։ Օտտավան, ինչպես և ամբողջ Օնտարիո նահանգի արևելյան մասը և Քվեբեկ նահանգը, գտնվում է հյուսիսամերիկյան արևելյան ժամային գոտում՝ համաշխարհային կոորդինացված ժամանակից ձմռանը ետ ընկնելով հինգ և ամռանը՝ չորս ժամով ։
Վարչատարածքային բաժանում
Օտտավան, որը իրենից ներկայացնում է միասնական մարդահամարային շրջան, վարչատարածքային առումով բաժանված է 23 ընտրական տեղամասերի։ Դրանից բացի, քաղաքը վարչական առումով բաժանված է փոստային շրջանների և ոստիկանական օկրուգների։
Մինչև 2001 թվականը Օտտավայի տարածքը կազմել է ներկայիս տարածքի փոքր հատվածը։ 2001 թվականին նրան միացան 10 քաղաքներ՝ Վանե, Գլոստեր, Գոլբորն, Քեմբերլենդ, Կանատա, Նեպին, Օսգուդ, Ռիդո, Ռոկլիֆֆ պարկ և Ուեստ Կարլոտ ։ Ներկայումս քաղաքի բաժանումը պատմական շրջանների ( neighbourhoods) ակտիվորեն օգտագործվում է անշարժ գույքի հետ աշխատող կազմակերպությունների կողմից, բայց Օտտավայում ղեկավարումը ամբողջությամբ կենտրոնացված է, տեղի նախկին ավանների խորհուրդները վերացվել են և ամբողջ քաղաքային իշխանությունը կենտրոնացված է քաղաքային վարչությունում ։
Տեղական հասարակական կենտրոնները ( community centres)՝ կամավորական կազմակերպություններ, ապահովում են քաղաքի շրջանների բնակիչների փոխներգործություն և տրամադրում են մի քանի սոցիալական ծոռայություններ, այդ կառույցները չեն համարվում իշխանական մարմիններ և քաղաքի բնակիչները իրավունք ունեն դիմեն նրանցից յուրաքանչյուրին, այլ ոչ թե անմիջական իրենց բնակավայրի մոտ գտնվողներին։ Հասարակական կենտրոնների քանակը մոտավորապե համընկնում է, բայց համապատասխանում քաղաքի պատմական շրջաններ քանակի հետ՝ Օտտավակի հասարակական կենտրոնների կոալիցիայի կազմի մեջ մտնում են 14 այդպիսի կազմակերպություններ, որոնց տնօրինության տակ են գտնվում առողջապահության և ռեսուրսների բաշխման ոլորտները ։
Պրավդա (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան)
Պրավդա (Правда, Der Emes), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Պերվոմայսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Դեր Էմես։
Օտտավա
Վարչատարածքային բաժանում
Օտտավան մտնում է Կանադայի ազգային մայրաքաղաքային շրջանի մեջ, որը փոքր հատվածով գտնվում է Օնտարիո նահանգում, և մասամբ Քվեբեքում։ Օտտավա գետի քվեբոքյան հատվածում Ազգային մայրաքաղաքային շրջանի կազմի մեջ են մտնում Գատինո, Հալլ և Էիլմեր քաղաքները, ինչպես նաև Օտտավա շրջանի երկու տեղական խորհուրդները, նրանք բոլորը գործնականում աջափնյա Օտտավայի մեծացման հետ դարձան Գատինո միավորված քաղաքի մի մասը։ Գատինո միավորված քաղաքը ինքը, իր հերթին հաճախ դիտվում է (այդ թվում Կանադայի վիճակագրական տվյալների կառավարման մեջ) որպես Օտտավա Գատինո քաղաքային ագլոմերացիա։ Քաղաքային անշարժ գույքի մի մասը և Օտտավայի ու Գատինոկի այլ օբյեկները, որպես հետևանք նրանց ներգրավման Ազգային մայրաքաղաքային շրջանի չեն գտնվում են քաղաքապետարանի տիրապետության տակ, նրանք գտնվում են Ազգային մայաքաղաքային հանձնաժողովի տնօրինության տակ՝ պատվավոր ֆեդերատիվ պառլամենտ ։
Երկրաբանություն և հողեր
Օտտավա գետի հարավային ափը, որտեղ գտնվում է քաղաքը, հիմնականում կազմված է հարթ տարածված օրդովիկյան և կեմբրիյան դոլոմիտներով և կրաքարով։ Սենդի Հիլլ շրջանը, որը սահմանակակից է Օտտավայի համալսարանի տարածքին, գտնվում է կավե բարձրացումներ, որոնք գտնվում են Օտտավա գետի հին հատակին։ Կավե շերտաքարը, կրաքարի հետ մեկտեղ համարվում է քաղաքի հյուսիսարևելյան և արևելյան տարածքի գերիշխող տեսակը։ Նեպին շրջանը և Կանատա շրջանի մի մասը կանգնած են կեմբրիյան և օրդեվիկյան ավազաքարերի վրա, որոնք ծառայում են որպես շինարարական քարեր։ Քաղաքի արևմտյան մասում մինչև Օտտավա գետի հունը տարածվում են մինչքեմբրյան փոխակերպված ապարները՝ քվարցները և բյուեղացված կրաքարերը, ինչպես նաև գրանիտ և գնեյս։ Այս հատվածում է գտնվում այսպես կոչված Կարպյան գրյադան, որտեղ պահպանվել է ծովիյին նստվածքի մեկուկես մետրանոց շերտը։
Պրավդա (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պրավդա գյուղում բնակվում էր 1 627 մարդ։
Օտտավա
Երկրաբանություն և հողեր
Կանադան մեծ մասով տեղաբաշխված է տեկտոնապես կայուն Հյուսիս Ամերիկյան սալի և սեյսմիկ ակտիվությունը նրա արևելյան մասում շատ ցածր է։ Օտտավան չի կազմում բացառություն, այն վերաբերվում է Արևելա Քվեբեքյան սեյսմիկ գոտուն, որը ներառում է մինչև Օտտավա գետի հունը Մոնրեալից մինչև Տեմիսկամինգ, որտեղ երկրաշարժերը այդքանել հաճախ չեն և թույլ են, հազվադեպեն հասնում մինչև հինգ բալլի, երբ հայտնվում է շենքերի և ինֆրակառուցվածք իրական վտանգ։ XX դարում այդպիսի երկրաշարժեր եղել են երկուսը՝ Տեմիսկամինգ (1935 թվական) և Կոնեուլում Արևելյան Օնտարիոյում (1944 թվականին) էպիկենտրոններով ։ 2000 թվականին Օտտավան խոցեց  5,2 բալլ հզորությամբ երկրաշարժ, Նորտ Բեյաից հյուսիս էպիկենտրոնով, իսկ 2010 թվականին հինգբալանոց երկրաշարժ Քվեբեկում էպիկենտրոնով, մոտավորապես 50 կմ կանադական մայրաքաղաքից հյուսիս ։
Սառցադաշտերի բացակայությունը և հետագայում Շամպլենի ծովի բացակայությունը ձևավորել են Օտտավայի շրջանի ժամանակակից հողերը։ Հիմնականում դրանք կավային հողեր են և վիսկոնսյան ժամանակաշրջանի սառցադաշտային նստվածքները, կրաքարի և դոլմիտների բարձր բաղադրությամբ։ Քաղաքի արևելյան հատվածում, հատկապես Ուեստ Կարլտոնի շրջանում, հանդիպում են սառցադաշտային նստվածքներ, որոնք պարունակում են ավազաքարեր, իսկ դեպի հարավ կավային շերտաքարեր։ Այն հատվածներում, որտեղ ծովային ջերերը նահանջել են ամենից շուտ, տեղի է ունեցել ավազի վերին շերտի լվացում, ինչպես օրենք, մեկ մետր հաստությամբ։ Հողի ամենաբարձր շերտը իրենից ներկայացնում է ուշ գետայաին օրգանանական նստվածէներ, որոնց առավել հզոր շերտերը գտնվում են Գալբորնում, Ռիդոնում, Օսգոուդում և Քամբերլենդում։
Պրավդա (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Պերվոմայսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Օտտավա
Էկոլոգիա
Օտտավան գտնվում է տարբեր խառը անտառների էկոլոգիական սահմանին, սակայն նրանից ոչ հեռու անցնում է Օնտարիոյի վահան էկոգոտիի հյուսիսային սահմանը։ Այդպիսի մոտիկությունը ապահովում է քաղաքին կենսաբանական բազմազանությունը, որտեղ գտնվում են տեսակներ բնորոշ երկու էկոլոգիական գոտիներին։ Այդպիսի բազմազանության առկայությունը ապահովում է այն փաստը, որ Օտտավայի հին շրջանները շրջակափակում է այսպես կոչված «Կանաչ Գոտին», որը կազմված է անտառային և գյուղատնտեսական հողերից (այդ թվում փորձադաշտերը)։ Գոտին նախատեսված է քաղաքի զարգացման գլխավոր նախագծով, որը 1960-ական թվականներին մշակել է ճարտարապետ Ժակ Գրեբեն, և կատարում է մի շարք էկոլոգիական առաջադրանքներ, որի մեջ մտնում է ածխաթթու գազերի կլանումը, գրունտային և մակերեսային ջրերի ֆիլտրացիան, հողի էրոզիայի դեմ պայքարը և ջրհեղեղների կանխարգելումը։ Կանաչ գոտին ներառում է վեց բնության պահպանվող տարածքներ ( conservation areas)՝ Գրինս Կրիկ, Պաին Գրուվ, Սաուզերն Ֆարմ և Պինիս Ֆորեստ, Ստոուն Սվոմպ, Շիրլիս Բեին և Մեր Բլյե։  Վերջին երեք տարածքները իրենցից ներկայացնում են ջրաճահճային տեղանքներ, ընդ որում Մեր Բլյոն պատկանում է այդ շրջանի համար անսովոր մերձարկտիկական էկոհամակարգերի տորֆամամռածածկ ճահիճներին և ըստ Ռամսարյան համաժողովի համաձային ունի միջազգային նշանակություն ունեցող ջրաճահճային տեղանքների կարգավիճակ։ Բացի բնության պահպանվող գոտիներից, Կանաչ գոտում գտնվում է մի շարք պահպանվող օբյեկտ մշակութային ժառանգության՝ XIX դարի կեսերին  Լոգ Ֆարմի առաջնագնացների տուն թանգարան, XIX դարի Սթունի Սվոմփի քանդված վառարանները կրերի այրման համար, ջրաբուժարանների մնացորդները Կարլսբադ Սպրինգսում (մշակութային նշանակության կարևոր օբյեկտ) և Ռիդո ջրանցքում գտնվող Բլեք Ռապիդս ջրարգելակային կայանը (1832 թվականին կառուցված) ։
Կանաչ գոտու տարածքի 18 %-ը (3500 հեկտար) զբաղեցնում է անտառը։ Իր գոյության ժամանակ Կանաչ գոտում տնկվել է 3,6 միլիոն ծառ 800 հեկտար հողատարածքում, որի կազմի մեծ մտնում էին մի քանի գյուղարդյունաբերական հողեր, որոնց բերքատվությունը ցածր է եղել ։ 2005 թվականին հրատարակված բույսերի տեսականին, որոնք հանդիպում են Օտտավայի քաղաքային սահմաններում իր մեծ ներառում է 1569 անուն, ներառելով տեսակներ, ենթատեսակներ և հիբրիդներ։ Նրանցից 1014 համարվում են բուն տվյալ տարածքի ։ Կանաչապատման համար մեծ քանակությամբ օգտագործվում է թեղի, գինկգո, գլեդիչիա, կաղնի, թխկի և լորենի։ Երկու բերված տեսակներն են գիննալի և սրատերև թխկիները՝ ի շնորհիվ իր գեղանկարչական տեսքի աճեցվում են շատ լայն, որպեսզի կազմեն մրցակցություն տեղի տեսակների հետ ։
Օտտավայի կանաչ գոտին տարլիս է բնակվելու հնարավորություն նստակյաց և թափառող կենդանինեի տեսակների համար։ Կենդանիներից քաղաքի մոտակայքում առավել շատ հանդիպում է կարմիր և կարոլինյան սկյուռիկներ (մոխրագույն և սև գունավորումներով), անտառային արջամուկ, նապաստակ՝ ամերիկյան սպիտակամորթ և եվրոպական (վերջինս չի համարվում տեղի տեսակ), արևելյան շերտավոր սկյուռ, եզրերում (Կանաչ գոտու տարածքում և ավելի հեռու)՝ ժանտաքիս, գորշուկ, ջրարջեր, կանադական կուղբ, երբեմն ամերիկյան սև արջ և կանադական լուսան, կան նաև առանձին հաղորդագրություններ կատվայռուծի և արևելյան գայլերի հետ հանդիպման ։ Թռչյունների ատլասը, որում  ցույց է տրված Օտտավայի թռչնատեսակները, ներառում է իր մջ 182 տեսակ, որից 161 հաստատված է։ Քաղաքում գտնվող թռչուններից ավելի հաճախ հանդիպում է ճանապարհորդող կիքղե, սարյակներ, դեղնավզիկ անտառաշիկահավ, թխակապույտ աղավնի, երգող դրախտապան և Agelaius phoeniceus, վերջին տարիներին հաճախ հանդիպում են կարմիր կարմրասարեկ, մեքսիկական ոսպնուկ և ամերիկական ագռավ ։ Օտտավայի բազմաթիվ այգիներում ապրում են կանադական ծովասագ, կռնչան բադ, թշշան կարապ, փոմփոլավոր փայփորիկ, ինչպես նաև սև կարապ։
Էկոլոգիական վիճակը Օտտավայում, որը 1960-ական թվականներին բնորոշվում էր արդյունաբերության կենտրոնացմամբ և երկաթուղային տրանսպորտով, վերջին տարիներին ստանում է բարձր գնահատականներ։ 2010 թվականին Mercer հետազոտական ընկերության կազմված հաշվետվությունում, որը ներառում էր էկոլոգիական տվյալներ աշխարհի 221 քաղաքներից, Օտտավան բաժանեց երրորդ հորիզոնականը Հելսինկիի հետ, իրենից առաջ թողնելով միայն Հոնոլունուին և մեկ այլ կանադական քաղաք՝ Կալգարիին ։ Ամեն դեպքում մնում է բաց կոյուղաջրերի բացթողնումը հարցը ուժեղ անձրևներ ժամանակ՝ անկաղ գործակալություն Ecology Ottawa առաջարկում է այս խնդրի դեմ պայքարել կառուցելով հսկայական ստորգետնյա ամբարներ կեղտաջրերի հավաքագրման համար ։
Կլիմա
Օտտավան գտնվում է երկու կլիմայական գոտիների հատման գծում՝ Օնտարի արևելյան շրջաններ և Ռենֆրու (առաջինը ընդհանուր առմամբ ավելի տաք է և համեմատաբար ավելի խոնավ)։ Կլիման մեղմ ցամաքային է, տաքա ամառներով և ցուրտ ձմեռներով։ Կանադայի շրջակա միջավայրի նախարարության կլիատոլոգ Դեյվիդ Ֆիլիպսի խոսքով, Օտտավան աշխարհի մայրաքաղաքներից ամենաձնառատն է և երրորդը ամենացուրտերից ։ Հունվարին միջին ջերմաստիճանն -11 °C, հուլիսիսն 20,3 °C։ Առավելագույն ջերմաստիճանի ռեկորդը 37,8 °C (1944 թվականի օգոստոս), նվազագույն ջերմաստիճանի ռեկորդը -36,1 °C (1943 թվականի փետրվար) ՝ Կանադայի գյուղական համայնքների գրանցվել է -38,9 °C։ Տարեկան տեղումների նորման 943 մմ տարին, նրանցից անձրև տեսքով 732 մմ։ Տարեկան տեղացող ձյան նորման 235,7 սմ, առավել ձյունոտ ամիս է դեկտեմբերը (միջինը 57 սմ), սակայն ռեկորդային ձյուն (օրական 40 ամ ավելի) գրանցվել է 1947 թվականի փետրվարին։ Գերակշռող քամիներն են՝ հարավային և արևմտյան ։
Ազգային խորհրդանիշներ
] Օտտավայի գերբը պաշտոնապես հաստատվել է 1954 թվականին և սկսել է կիրառվել է 1955 թվականի հունվարի մեկից։ Ալիքավոր սպիտակակապույտ խաչը, որը խորհրդանշում է Օտտավա գետը և գետի երկու խոշոր վտակները՝ Ռիդոն և Գատինոն, չորս մասի է բաժանում հին ֆրանսիական վահանը։ Օտտավայի երկու խոշոր վտակների միացման վայրը որոշել է քաղաքի կառուցման վայրը։ Խաչը խորհրդանշում է նաև քրիստոնյա միսիոներների խիզախությունը, որոնք տեղի ցեղերի համար նոր կրոն բերեցին։ Վերին աջ հատվածում գտնվող թագավորական թագը խորհրդանշում է Վիկտորիա թագուհուն, ներքևի ձախ հատվածի թխկու կարմիր տերևը՝ Կանադան։ Երկու դատարկ սպիտակ հատվածները խորհրդանշում են այն փառքը, որին դեռ պետք է հասնել։  Վահանի վերևի կարմիր հատվածի աջ հատվածի վրա խաչված անիվ է և երկու նետեր, որոնք խորհրդանշում են բնիկ օտտավա հնդկացիական ցեղերին։ Կարմիր հատվածի կենտրոնում աստրոլաբ է՝ Սամուել դե Շամպլենի խորհրդանիշը։ Սամուել դե Շամպլենը եղել է Հյուսիսային Ամերիկայի ֆրանսիական գաղութների առաջին նահանգապետը։ Ձախում պատկերված է բրիչ, բահ և նռնակ, որը խորհրդանշում է Ռիդո Ջոն Բայի ջրանցքի կառուցումը։<p xml:lang="en">Վահանի վերին հատվածը զարդարված է սպիտակ և կապույտ գույներով, իսկ վերնասաղավարտը պատկերում է կոներով սոճի՝ շինափայտի սիմվոլը, որը Օտտավայի գետահովտի գլխավոր հարստությունն է։ Վերնասաղավարտի վրա տեղադրված է ոսկե սկավառակ, որի կենտրոնում՝ կաղնի․ սա Բայթաունի կնիքն է։ Կանադայի երկու պետական լեզուներով գրված նշանաբանն ասում է՝ «Advance Ottawa en Avant», որը Օտտավայի նախկին նշանաբանի ձևափոխված տարբերակն է։ Վահանը պահում են երկու  վահանակիրներ՝ 19-րդ դարի կեսերի փայտահատ և Քաղաքացիական ծառայության հրաձգային գնդի ծառայող, որը խորհրդանշում է Օտտավան որպես գեներալ֊նահանգապետի և շատ այլ պետական ծառայողների տեղակայման վայր ։ Օտտավայի ժամանակակից դրոշը ընդունվել է 2001 թվականին՝ այլ մունիցիպալիտետների հետ միացումից հետո։ Այն իրենից ներկայացնում է պաստառ, որի վրա կան կապույտ և կանաչ գծեր, որոնք ձևավորում են «Օ» տառը։ Այդ «Օ» տառը խորհրդանշում է Օտտավայի դերը որպես Կանադայի մայրաքաղաք։ «Օ» տառի ձախ հատվածում կան երեք սպիտակ ժապավեններ, որոնք հիշեցնում են թխկու տերև՝ Կանադայի ազգային խորհրդանիշը և պառլամենտի շենքը։ Երեք ժապավենները խորհրդանշում են միաբանությունը, ներդաշնակությունը և համագործակցությունը՝ ընդհանուր նպատակի համար։ Դրոշի կապույտ գույնը խորհրդանշում է Օտտավայի գետերը և ջրանցքները, իսկ կանաչը՝ բազմաթիվ կանաչ գոտիները ։
2001 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Օտտավայի պետական ծաղիկը ընտրվեց կակաչը։ Կակաչի և Օտտավայի պատմության կապը սկսել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին, երբ Կանադայում բնակություն հաստատես բնագաղթված Նիդերլանդների թագավորական ընտանիքը։ Մարգրիտը՝ Յուլիան թագուհու աղջիկը, ծնվեց 1943 թվականին Օտտավայի հիվանդանոցներից մեկում։ Պատերազմից հետո, 1945 թվականին Օտտավան Յուլիան արքայադուստրից շուրջ 100 հազար կակաչ պարգև ստացավ և ի հիշատակ Օտտավայի 1953 թվականից սկսած ամեն տարի քաղաքում անցկացվում է կակաչների փառատոնը ։
Բնակչություն
2016 թվականին իրականացված մարդահամարի արդյունքներով Օտտավան բնակչության մեծությամբ չորրորդ Կանադայի քաղաքն է՝ Տորոնտոյից, Մոնտրեալից և Կալգարիից հետո՝ գերազանցելով Էդմոնտոնին, Վիննիպեգին և Վանկուվերին։ Օնտարիո նահանգում Օտտավան բնակչության մեծությամբ երկրորդ քաղաքն է ։ Օտտավայի բնակչությունը, որը 1981 թվականին կազմել է 44 հազար մարդ, 2016 թվականի տվյալներով գերազանցել է 930 հազարը (ներառյալ այն բնակավայրերը, որոնք 2001 թվականին ներառվել են մունիցիպալիտետի սահմանների մեջ) ։ Օտտավա֊Գատինոյի քաղաքային ագլոմերացիայի բնակչությունը 2016 թվականի տվյալներով գերազանցել է 1,3 միլիոնը ։ Օտտավայի բնակչության միջին տարիքը 2011 թվականի մարդահամարի արդյունքների կազմել է 39,2 տարի, բնակչության 16,8%֊ը՝ 15 տարեկանից ցածր, 13,2%֊ը՝ 65 տարեկան և ավելի ։
Բնակչության էթնիկական և կրոնական կազմ
Քաղաքի գոյության առաջին 150 տարիների ընթացքում, բնակչության շուրջ կեսը եղել են կաթոլիկներ, որոնց շուրջ կեսը ներկայացված էին ֆրանսիացիներով և իռլանդացիներով, որոնք բնակվում էին Ստորին քաղաքում։ Բնակիչների մյուս կեսը անգլիական ծագմամբ բողոքականներ էին, որոնք բնակվում էին Վերին քաղաքում։ Արդեն 19-րդ դարի կեսերին Օտտավան դարձավ Օնտարիոյի ֆրանկոֆոնների կենտրոնը։ 19-20-րդ դարերում ձևավորվեցին ոչ մեծ գերմանական, իտալական և եվրոպական համայնքներ ։ Միջպատերազմական շրջանում Լոուրթաունը համարվում էր Օտտավայի «եվրոպական շրջանը», որը ավելի ուշ կորցրեց այդ դերը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո քաղաքում բնակություն հաստատեցին արաբական համայնքները հիմնականում Լիբանանից, իսկ ավելի ուշ՝ Արևելյան Աֆրիկայի ծագում ունեցող համայնքները ։ Կոմպակտ բնակեցման ամենահայտնի շրջաններն են՝ «Փոքր Իտալիան»՝ Պրեսթոն սթրիթի շուրջը, որի ոչ պաշտոնական անվանումն է Corso Italia` «իտալական փողոց», Գլադսթոն ավենյու (ոչ պաշտոնական անվանումը՝ Via Marconi), Սուրբ Անտոնիոս եկեղեցու շրջակայքը Բութ սթրիթում և Չայնա թաունը Սոմերսեթ սթրիթի արևմտյան հատվածում։ Այս շրջանները ներկայումս մեծամասնությամբ պահպանել են իրենց մշակութային ինքնությունը և ավելի շատ համարվում են տուրիստական, քան էթնիկական անկլավներ։ Այսպես, արդեն 20-րդ դարի առաջին կեսին Փոքր Իտալիայում բնակություն հաստատեցին ներգաղթյալներ Իռլանդիայից, Լեհաստանից և Ուկրաինայից ։ 21-րդ դարի սկզբին շրջանային դպրոցներում ամեն շաբաթ կան հյուսիսչինարենի և վիետնամերենի դասընթացներ, Պրեսթոն սթրիթի իտալական ռեստորանները գործում են կորեական, հնդկական և թուրքական ռեստորանների հարևանությամբ։ Չայնա թաունում կան նաև թայլանդական, վիետնամական, լիբանանյան և ֆիլիպինյան ռեստորաններ ու կրպակներ ։
Վերջին տասնամյակում Օտտավայում արագ աճում է նկատելի էթնիկական փոքրամասնություններին պատկանող բնակիչների թիվը (հիմնականում սևամորթներ և ասիական երկրների ծագում ունեցողներ)։ Լեզվական տեսանկյունից՝ անգլերենը քաղաքի առաջին լեզուն է, որով խոսում է շուրջ 95%-ը, ֆրանսերենը երկրորդը՝ 15%, մյուս լեզուները կազմում են 18%-ը ։ Քաղաքը իրականացնում է ներգաղթյալներին հանդեպ բարեկամական քաղաքականություն։ Նոր ժամանած միգրանտները առաջնային օգնություն և տեղեկատվություն են ստանում Service Canada֊ում, որի կենտրոններից մեկը գտնվում է քաղաքապետարանի շենքում՝ Էլգին սթրիթում։ Այստեղ են հենց հանձնվում սոցիալական ապահովագրության (SIN) և բժշկական ապահովագրության փաստաթղթերը։ Փաստաթղթերն ստանալուց հետո, ներգաղթյալները կարող են դիմել սոցիալական օգնության շատ ծառայություններից մեկին՝, որոնք Օնտարիոյի կառավարության կողմից սուբսիդավարովող հասարակական կազմակերպություններ են։ Այս կազմակերպություններից են LASI World Skills YMCA-YWCA, Catholic Immigration Centre , Ottawa Community Immigrant Services Organization , Lebanese and Arab Social Services Agency of Ottawa և այլն։ Չնայած նրան, որ կազմակերպությունների մի մասի անվան մեջ կան օրինակ «կաթոլիկ», «քրիստոնեական», «արաբական», «ֆրանկոֆոն» և այլ բառեր, այս կազմակերպությունները օգնություն են ցուցաբերում անկախ ազգային և կրոնական պատկանելության․ սա նրանց կառավարական սուբսիդավորման պայմաններից մեկն է։ Քաղաքային կառույցների, դասընթացների, ակումբների, դպրոցների և այլնի մասին տեղեկատվությունը հասանելի է համայնքային կենտրոններում (community centres) :
Օտտավան գլխավորապես քրիստոնյա քաղաք է՝ Օտտավայի հռոմեակաթոլիկական արքեպիսկոպոսության կենտրոնը ։ Այստեղ է գտնվում նաև անգլիական եպիսկոպոսությունը ։ Չնայած որ Օտտավայի հավատացյալների մեծ մասը դավանում են կաթոլիցիզմ կամ բողոքականության տարբերակներից մեկը, բնակչության մեծ մասը այլ կրոնի ներկայացուցիչներ են։ Վերջին անգամ, երբ մարդահամարի հարցաթերթիկում ներառել են կրոնական պատկանելության վերաբերող հարց (2001), բնակչության հավատացյալների շուրջ 14%-ը կազմել են կաթոլիկությունից և բողոքականությունից տարբերվող դավանանքները։ Այս դավանանքներից գլխավորը կազմել է իսլամը (ավելի քան 6%) և ուղղափառությունը (շուրջ 2,5%) ։ Օտտավան Հյուսիսային Ամերիկայի Անտիոքի հույն ուղղափառ եկեղեցու եպիսկոպոսությունների կենտրոններից մեկն է ։
Հայտնի բնակիչներ
Օտտավայի տուրիստի դեպարտամենտի կայքում ներկայացված են Օտտավայի հինգ բնակիչներ «որոնց տաղանդը հայտնի է միլիոնների» ։ Այս ցանկում են՝
Ջերեմի Գարա, Arcade Fire ինդի ռոք խմբի թմբկահար, որը խմբի հետ 2010 թվականին ստացել է Գրեմմի լավագույն ալբոմի համար
<li>Ալանիս Մորիսեթ, ռոք կատարող և դերասանուհի, 7 Գրեմմիի դափնեկիր</li>*<span class="" data-ve-attributes="{"typeof":"mw:Nowiki"}"> Մեթյու Փերի, Օտտավայում ծնված, բայց Մասաչուսեթսում բնակվող դերասան, որը հայտնի է «Ընկերներ» սերիալում և «Ռոն Քլարկի պատմությունը», «Ինը յարդ» ֆիլմերում խաղացած դերերի համար<span class="" data-ve-attributes="{"typeof":"mw:Nowiki"}">
Իշխանության մարմիններ
Օտտավայում և նրա հարակից շրջաններում իշխանության իրավասությունների հարցը համարվում է Կանադայի ամենաբարդ հարցերից մեկը, անգամ այն բանից հետո, երբ 2001 թվականին 11 բնակավայրեր միավորվեցին մեկ ընդհանուր համայնքային իշխանության ենթակայության տակ։ Օտտավա-Գատինո ագլոմերացիայով է անցնում երկու պրովինցիաների միջև ընկած սահմանը։ Գետի քվեբեքյան հատվածում են գտնվում իշխանական մի շարք մարմիններ, ներառյալ առանձին համայնքներ և Օտտավայի շրջանի երկու շրջանային խորհուրդները։ Ընդորում, քվեբեքյան կառավարության ազգայնականությունը խանգարում է քվեբեքյան տեղական իշխանությունների և Օտտավայի շրջանի կամ դաշնային իշխանությունների միջև կայուն փոխգործակցության ամրապնդմանը ։