cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աննա Անդերսոն
Խոստովանությունը
Ընդ որում Զինաիդա Տոլստայայի հետ զրույցի ժամանակ նա իր պատմությանը նոր մանրամասնություններ է ավելացնում։ Արթուր ֆոն Կլյասթն իր գրառումներում այսպես է ներկայացնում տիկին Տոլստայայի խոսքերը.
Մտածելով այս պատմության հեղինակություն մասին էմիգրանտների ամսագրի խմբագիր Լիտովցևը գրում էր.
Նրա մտքերը շարունակեց դքսուհի Լեյխտենբերգսկայան, ով Աննա Անդերսոնի հետ ծանոթացել էր 1927 թվականին։
Ըստ Գրեգ Քինգի (Greg King) ու Փենի Ուլսոնի (Penny Wilson)՝ «Ռոմանովների ճակատագիրը» (The Fate of the Romanovs) գրքի հեղինակների, այժմ պարզ են այն Ռոմանովներին գնդակահարած 11 մարդկանց ու Իպատևի տան թիկնապահների անունները ։ Նրանցից ոչ մեկը չուներ Չայկովսկի ազգանունը, ինչը հակասում է Աննա Անդերսոնի պնդումներին ։ Բացի այդ, այդպես էլ չգտնվեց ոչ մի պացույց, որը կարող էր հաստատել նրա կարծիքով իրեն փրկած մարդկանց գոյությունը։
Բժիշկ Գրունբերգ։ Ինքնությունը հաստատելու վերջին փորձերը
Մի քանի օր անց Աննան առանց ֆոն Կլյասթներին հրաժեշտ տալու հեռանում է նրանց տնից։ Նրան իր մոտ ընդունում է Մարիա Պոյերտը, սակայն մի քանի օր անց նրանց միջև փոքրիկ ընդհարում է տեղի ունենում «Local Anzeiger» ամսագրում Աննայի մասին տպագրված հոդվածի պատճառով, ինչից հետո Անդերսոնը շքամուտքում է հայտնվում։ Մի քանի օրով նրան իրենց տանը հյուրընկալում են հարևանները։
Այնուհետև նրան փողոցում պատահաբար հանդիպում է ինժեներ Այնեկեն, ով շատ հարցեր է տալիս աղջկան, բայց պատասխաններ չի ստանում։ Բարոն ու բարոնուհի ֆոն Կլյասթերը չեն ցանկանում Անդերսոնին նորից իրենց տանը հյուրընկալել։ Նրանք դրա համար երկու պատճառ ունեին. նախ արդեն պարզ էր դարձել այն, որ Աննան ընդամենը ինքնակոչ էր, և երկրորդ, նրա տհաճ բնավորության ու հիվանդության հետ բավականին դժվար էր նույն հարկի տակ ապրելը
Այսպես, թե այնպես մի քանի օրով Անդերսոնին իր տանն ընդունում է ինժեներ Այնեկեն և շուտով փողոցում հանդիպելով խորհրդական Գեբելին, ով ծառայում էր Վրոցլավի ոստիկանապետությունում, նրան պատմում է առեղծվածային աղջկա մասին։ Գեբելը, ով բավականին ազդվում է անհայտ աղջկա այժմյան դրույթունից, համոզում է իր ընկեր, ոստիկանության ծառայող բժիշկ Գրունբերգին հյուրընկալել նրան։
Բժիշկ Գրունբերգը, ինչպես պատմում է իր հիշողություններում, իր գործողությունները համաձայնեցնելով խորհրդատուի հետ, որոշում է քայլեր ձեռնարկել անհայտ կնոջ ինքնության բացահայտման ուղղությամբ։ Աննա Անդերսոնի հակառակորդները այդ քայլում ուղիղ ակնարկ են տեսնում և մտածում, որ գերմանական իշխանությունները փորձում են ինքնակոչին «դնել» Մեծ Իշխանուհու դերում, իսկ հետո օգտագործել քաղաքական նպատակներով։ Սակայն հետագա զարգացումները հակառակ էին այդ կանխավարկածին ։ Այսպես, բժիշկ Գրունբերգը համոզում պրուսական արքայադուստր Իրենին՝ Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի հարազատ քրոջը, մտացածին անվան տակ գալ իր բնակավայր։ Աննա Անդերսոնն ամենևին ուրախ չէր այդ հանդիպման համար։ Ինչպես ինքն է պարզաբանում ավելի ուշ, իրեն դուր չէր գալիս խաբեության փաստը։ Համաձայն բժիշկ Գրունբերգի գրառումներից մեջբերված հատվածի.
Ինքը՝ արքայադուստրը, այդ պատմությունը հիշում է միանգամայն այլ կերպ.
Ավելի ուշ լսելով տիկին ֆոն Ռատլեֆի պատմությունները մեծ կայսրուհի Օլգա Ալեքսանդրովնան զարմանում էր, թե ինչու Աննա Անդերսոնը Բուխարեստում գտնվելու ժամանակ չի փորձել օգնության խնդրանքով դիմել Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի ազգականուհի, Ռումինիայի թագուհի Մարիային, այլ նախընտրել է Բեռլին գալու բավականին երկար ու իր համար ռիսկային տարբերակը։
Ավելի ուշ արքայադուստր Իռենի որդին՝ արքայազն Սիգիզմունը, Աննային հարցերի ցուցակ է ուղարկում, որոնց ճիշտ պատասխանները, համաձայն նրա պնդման, կարող էր իմանալ միայն Անաստասիա իշխանուհին։ Ասւմ են, կինը անսխալ պատասխանել է բոլոր հարցերին ։
Հարիեթ ֆոն Ռաթլեֆ
Ի վերջո դոկտոր Գրունբերգը ևս հրաժարվում է հիվանդի խնամակալությունից (Աննա Անդերսոնի ու իշխանուհի Անաստասիա Նիկոլաևնայի նույնականացման հակառակորդների պնդմամբ դրա պատճառն այն էր, որ Գրունբերգն ինքը համոզվեց աղջկա ինքնակոչ լինելու մեջ և կորցրեց նրա նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Հակառակ պնդման համաձայն նա պարզապես ուժասպառ էր եղել ծանր բնավորությամբ հոգեկան հիվանդություններ ունեցող խնոջը խնամելուց)։
Անձամբ Գրունբերգը խորհրդական Բերգին ուղղված իր նամակում «Անաստասիայի գործի» վերաբերյալ իր կարծիքն ու եզրակացությունները շատ պարզ է արտահայտում.
Խորհրդական Բերգն առաջարկում է Աննայի խնամքը հանձնել մերձբալթյան ծագման գերմանուհի բանաստեղծ ու քանդակագործ տիկին ֆոն Ռաթլեֆին։ Ինչպես պարզ դարձավ ավելի ուշ, ընտրությունը բավականին հաջողված էր։ Տիկին ֆոն Ռաթլեֆը մի քանի տարի շարունակ մնում է Աննա Անդերսոնի ամենամոտ ընկերուհին, հիվանդապահուհին ու կողմնակիցը։
Ոսկրային տուբերկուլյոզով հիվանդ Աննային տիկին Հարիեթի հետ խնամում ու բուժում է պրոֆեսոր Ռուդնևը։ Համաձայն նրա պատմածների, երբ 1914 թվականի հուլիսի 18-ին ինքը ընկերոջ հետ Պետերբուրգում էր և անցնում էր Պալատական հրապարակով, ինչ-որ տեղից նրանց վրա սկսեցին թափվել փոքրիկ թղթե գնդիկներմ որոնք նետում էին չարաճճի Տատյանան ու Անաստասիան։
Այդ հիշողությունն այնքան էր տպավորվել Ռուդնևի մեջ, որ նա չդիմացավ և Աննա Անդերսոնին հարցրեց, թե ինչով էր նա զբաղվում այդ օրը և ստացավ սպառիչ պատասխան. «Ես ու քույրս թղթե գնդիկներ էինք նետում պատահական անցորդների վրա» ։ Նույնականացման հակառակորդներն այս առիթով մեծ աղմուկ բարձրացրին։ Նրանց հետաքրքրում էր, թե արդյոք բժիշկ Ռուդնևն անզգուշաբար չի պատմել այդ պատմությունը հիվանդի ներկայությամբ։ Նրանք նաև զարմանալի են համարում այն, որ Առաջին Համաշխարհային պատերազմի հայտարարման օրը Աննա Անդերսոնի համար չի նշանավորվել ոչնչով, բացի անիմաստ թղթե գնդիկներից, որոնք «պատահաբար» այդքան հետաքրքիր էին բժիշկ Ռուդնևին ։
Տիկին Ռաթլեֆն այսպես է գրում իր հիշողություններում.
Մեծ Իշխանուհու ու Աննա Անդերսոնի նույնականացման հակառակորդները հարց են տալիս. ինչու՞ էին այդքան ակնառու նշանները տեսանելի միայն տիկին ֆոն Ռաթլեֆի համար, ինչու՞ ուրիշ ոչ ոք ֆրանք չէր նկատում։
Երկար տարիներ տիկին Հարիեթը «հրաշքով փրկված մեծ իշխանուհու» հիվանդապահուհին, բարեկամուհին ու գլխավոր երկրպագուն էր։ Բայց, չնայած իր ամբողջ նվիրվածությանն ու հոգատար խնամքին, նա նույնպես ստիպված էր զգալ հիվանդի կամակոր ու մռայլ բնավորության ազդեցությունը։ Ինչպես խորը թախիծով հիշում է տիկին ֆոն Ռաթլեֆը, բավական էր հիվանդին փոքր-ինչ ուշադրություն դարձնել, նա իսկույն սկսում էր իրեն «աղայավարի» պահել՝ բառի ամենավատ իմաստով։ Մասնավորապես, նա կարող էր իր խնամակալի դեմքին շպրտել իր ճմռթված զուգագուպաներն ու հրամայական տոնով բղավել. «Տա՛ր։ Քեզ ինչի՞ համար են վճարում»։ Իսկ իրեն Դանիա կատարած համատեղ ճամփորդության ժամանակ պահանջել է, որ տիկին ֆոն Ռաթլեֆին առանձին սենյակ հատկացնեն, քանի որ «ինքը սովոր չէ սպասուհու հետ նույն սենյակում քնելուն» ։
Ալեքսեյ Վոլկով՝ կայսրուհու նախկին անձնական սպասավորը
Մոտավորապես հենց այդ ժամանակ էլ իրեն որպես մեծ իշխանուհի Անաստասիա Նիկոլաևնա ներկայացնող անհայտ կնոջ մասին լուրերը հասնում են Կոպենհագեն, որտեղ այդ ժամանակ մշտական բնակություն էր հաստատել այրիացած կայսրուհի Մարիա Ֆեոդորովնան։ Դանիայի թագավոր Քրիստիան 10-րդի Բեռլին ուղարկած դեսպանորդ պարոն Զալեն միջնորդ է դառնում տիկին ֆոն Ռաթլեֆի ու դանիական արքայական տան միջև։
Ինչպես ցույց են տալիս Մարիա Ֆյոդորովնայի նամակները, նա բավականին զգուշորեն էր մոտենում Աննա Անդերսոնի «կոչումներին», բայց այնուամենայնիվ որոշել էր չարհամարհել վերջին շանսը, ինչքան էլ աննշան չլիներ այն։ Այդ իսկ պատճառով նա Բեռլին է ուղարկում Ալեքսեյ Վոլկովին, ով Ալեքսանդրա Ֆյոդորովնայի նախկին անձնական սպասավորն էր։ Նա միակն էր, ում հաջողվել էր փրկվել Եկատերինբուրգյան գնդակահարությունից։ Նախկին սպասավորի վկայությունը դժար է գերագնահատել. նա վերջիններից էր, ով շփվել էր Անաստասիա Նիկոլաևնայի հետ։
Պահպանվել են Ալեքսեյ Վոլկովի ու Աննա Անդերսոնը հանդիպումների երեք արձանագրություններ։ Դրանցից առաջինը՝ ծավալով ամենափոքրը, պատկանում է խորհրդական Բերգին։ Նա գրում է հետևյալը.
Արդյունքում, ամփոփում է Բերգը, Ալեքսեյ Վոլկովը հայտարարեց, որ «չի կարող հավաստիացնել, որ իր առջև մեծ իշխանուհին չէ»:
Երկրորդ արձանագրությունը՝ առավել ծավալունը, պատկանում էր տիկին ֆոն Ռաթլեֆին։ Նա նույնպես գրում էր, որ առաջին օրը Վոլկովը սառն էր պահում իրեն, քնի որ նրան զայրացնում էր այն փաստը, որ Անդերսոնը նրա հետ չի ցանկանում խոսլ ռուսերենով։ Տիկին Անդերսոնը ևս նրա հետ սառն էր։ Նա ամբողջ առաջին օրվա ընթացքում փորձում էր հիշել իր առջև գտնվող մարդու անունը, քանի որ հիշողության խնդիրներ ուներ։ Տիկին Ռաթլեֆը պատմում է, թե ինչպես սկսվեց նրանց մտրմությունը։ Կնոջ խոսքերով Աննա Անդրսոնն իր նախկին սպասավորի օգնությամբ հեշտությամբ հիշեց իր եղբոր զինվորական սպասավոր նվաստու (Նագորնի) և երեխաներին հետևող սպասավորի (Դերևենկո).անունները։ Նա նաև հիշեց պալատական ննջարանների տեղադրոթյունը, և ի վերջո.
Եւ վերջապես արժե մեջբերել նաև հենց Ալեքսեյ Վոլկովի ներկայացրած հաշվետվությունը այրիացած իշխանուհի Մարիա Ֆյոդորովնային.
Պիեռ Ժիլյարն ու Չարլզ Սիդնեյ Գիբսը
Շվեյցարացի Պիեռ Ժիլյարը՝ կայսերական երեխաների դաստիարակը, այն քչրից էր, ում հաջողվեց փախչել Եկատերինբուրգից գնդակահարությունից առաջ։ Ինչպես հիշում է Ժիլյարը, իր մասնակցությունը Աննա Անդերսոնի գործին սկսվել է մի նամակից, որը իր կնոջն ուղարկել էր իշխանուհի Օլգա Ալեքսանդրովնան։
Ինչպես ավելի ուշ խոստովանում է պարոն Ժիլյարը, այդ նամակը նրան ոչ թե ուրախացրեց, այլ ավելի շատ իրարանցում ու խուճապ առաջացրեց։ Այնուամենայնիվ նա նույն օրը՝ հուլիսի 25-ին, նստեց Բեռլին տանող գնացքն ու ուղևորվեց։ Հաջորդ օրը նա տեղավորվեց լեհական դեսպանատանը՝ պարոն Զալեի մոտ։
Այդ ժամանակ Աննա Անդերսոնն իրեն շատ վատ էր զգում։ Ոսկրային տուբերկուլյոզը շարունակում էր խորանալ, և նա ստիպված էր տեղափոխվել Բեռլինի Միրիինյան հիվանդանոց, որտեղ վիրահատեցին նրա ձախ ձեռքի արմունկային մկանը։ Հիվանդը սաստիկ տենդի մեջ էր, ձախ ձեռքը գրեթե անզգայացել էր։ Հենց այդ վիճակում նրան գտավ Պիեռ Ժիլյարը։ Ավելի ուշ տեղի ունեցած դեպքերի մասին նա այսպես է խոսում.
Պարոն Ժիլյարն ամեն դեպքում որոշեց փորձն ավարտին հասցնել և ևս մեկ անգամ այցելեց Աննա Անդերսոնին։ Նա եկավ հաջորդ օրն առավոտյան, երբ հիվանդի տենդը մեղմացել էր և նա իրեն բավականին լավ էր զգում։ Երկրորդ այցելությունը ոչինչ չփոխեց։ Ժիլյարին այս անգամ էլ չհաջողվեց նորմալ պատասխաններ ստանալ իր հարցերից գոնե մեկին։ Ի վերջո նա ցույց տվեց իր կնոջը ու հարցրեց, արդյոք կինը ծանոթ է։ Աննա Անդերսոնը որոշ ժամանակ լռելուց հետո որոշակի կասկածներով պատասխանեց, որ այդ կինն «իր հոր կրտսեր քույրն է» («es ist meine Vaters jungste Schwester»)։ Այդպիսով նա մադամ Ժիլյարին ընդունել էր, որպես մեծ իշխանուհի Օլգա։ Ինքը՝ Պարոն Ժիլյարը, այս միջադեպից այն եզրակացության հանգեց, որ հիվանդին նախօրոք ասել են, որ իր մոտ գալու է Օլգա իշխանուհին, իսկ նա դա հիշելով փորձել է «ճանաչել» իր կնոջը։
Տիկին ֆոն Ռաթլեֆը, ով այդ ամբողջ ընթացքում հիվանդասենյակում էր և ներկա էր տեղի ունեցող խոսակցությանը, անմիջապես պնդեց, որ հիվանդը վատ վիճակում է, տենդի մեջ է, իսկ այդ դեպքում անիմաստ է նրանից որևէ ճշգրիտ պատասխան սպասել։ Ժիլյարի դատողությունները հիվանդի ու մեծ իշխանուհու դիմագծերի խիստ տարբերության մասին նա բացատրեց նրանով, որ հիվանդը Եկատերինբուրգում լուրջ հարվածներ է ստացել դեմքին։ Ի օգուտ այդ փաստարկի էին խոսում հիվանդի պակասող ատամները։
Պիեռ Ժիլյարի հիշողություններում ասվում է, որ նա տիկին ֆոն Ռաթլեֆի առարկությունները չէր ընդունում, բայց նրան մոլորության մեջ էր գցում այն փաստը, որ հիվանդն օգտագործել էր Schwibs մականունը, որը չափազանց մտերմիկ ու ընտանեկան էր, և դրա մասին միայն քչերին էր հայտնի։ Նա որոշեց երկարաձգել իր՝ հիվանդի մոտ մնալու ժամանակը, որպեսզի ամեն ինչ մինչև վերջ պարզ դառնա։
Իսկ տիկին ֆոն Ռաթլեֆը, մնալով իր հին համոզմունքներին, ուշադրություն էր հրավիրում այն փաստի վրա, որ առաջին այցելության ժամանակ հիվանդը չճանաչեց իր հյուրերին, իսկ մադամ Ժիլյարն ուշադրություն դարձրեց Անդերսոնի ոտքերին և առաջին անգամ նկատեց նրա թեքված բթամատը (՝ լայնակի հարթաթաթություն), ինչը բավականին հազվադեպ է հանդիպում երիտասարդ կանանց մոտ, և ինչը կատվում էր նաև իշխանուհու մոտ։ Հենց այս փաստը երկար ժամանակ որպես հիմնավորում օգտագործեցին Աննա Անդերսոնի ու Անաստասիա Նիկոլաևնայի նույնականացման կողմնակիցները։ Տիկին ֆոն Ռաթլեֆը նաև նշում էր, որ հիվանդը ճանաչել էր Պիեռ Ժիլյարին նրա գնալուց հետո և երկրորդ այցելության ժամանակ հարցրել էր, թե ինչու է նա թրաշել իր մորուքը, ինչին ի պատասխան իմացավ, որ դա արվել է, որպեսզի բոլշևիկները չճանաչեն։
Իր հետագա գրառումներում Հարիեթ ֆոն Ռաթլեֆը կշտամբում է Պիեռ Ժիլյարին այն բանի համար, որ նա չափազանց ուղղամիտ էր և բացահայտ արտահայտում էր իր կասկածամտությունը։ Դրանք ստիպում էին, որ հիվանդն էլ ավելի ինքնամփոփ դառնա և ի վերջո պատասխանի.
Բայց եթե Պիեռ Ժիլյարն այս թեմայով բավականին զգույշ էր արտահայտվում, ապա ցարաժառանգի դաստիարակ Սիդնեյ Գիբսն ավելի ուղղամիտ էր.
Ավելի ուշ նա հավելում է.
Ալեքսանդրա Տեգլյովան ու մեծ իշխանուհի Օլգան
Մեծ իշխանուհի Օլգա Ալեքսանդրովնան Ժիլյարի ու Վոլկովի բացասական հաշվետվություններից հետո դեռ շարունակում էր կասկածների մեջ մնալ։ Իր նամակներից մեկում նա այս հարցով խորհուրդ է հարցնում մորից։ Մեծ իշխանուհու նամակը չի պահպանվել, բայց, փոխարենը պահպանվել է դրա պատասխանը։ Ծեր կայսրուհին անդրդվելի էր.
Այնուամենանիվ, մեծ իշխանուհին որոշում է ամեն ինչ անձամբ պարզել և անմիջապես մեկնում է Բեռլին։ Նա Մարիանյան հիվանդանոցում հիվանդին այցելում է 1925 թվականի հոկտեմբերին։ Նրան ուղեկցում է Ալեքսանդրա Թեգլյովան՝ արքայական երեխաների նախկին դայակը, ով առավել հայտնի էր «Շուրա» մականմամբ։
Վերջինիս ու հիվանդի հանդիպման մասին պահպանվել է միայն տիկին ֆոն Ռաթլեֆի արձանագրությունը, հետևաբար անձամբ Թեգլյովայի կարծիքի մասին պատկերացում կազմել հնարավոր չէ։ Տիկին ֆոն Ռաթլեֆը գրում է, որ հիվանդն անմիջապես ճանաչել է Շուրային և անունով դիմել, ինչը լսել են բոլոր ներկաները։ Նա վերցրել է օծանելիքի սրվակը, մի քանի կաթիլ կաթացրել Շուրայի ափի մեջ ու խնդրել, որ շփի իր ճակատին։ Այս արարքը նախկին դայակին հուզմունքի է հասցրել։
Տիկին ֆոն Ռաթլեֆը գրառումներ ունի նաև մեծ իշխանուհու գնալու մասին, որոնցում գրում է.
«Մեծ իշխանուհին մի անգամ չէ, որ ասել է, որ Անդերսոնն ավելի շատ նման է Տատյանա իշխանուհուն։ Նա անգամ ասել է, որ եթե իրեն հենց ամենասկզբում ասեին, որ իր առջև մեծ իշխանուհի Տատյանան է, նա միանգամից կհավատար, առանց մի պահ անգամ մտածելու կամ կասկածելու։ Հեռանալուց առաջ նա զրուցեց դանիական դեսպանի հետ. «Իմ բանականույունն ինձ թույլ չի տալիս մտածել, որ այս կինն Անաստասիա Նիկոլաևնան է, բայց սիրտս զգում ա, որ սա նա է։ Բայց քանի որ ես այնպիսի կրոնական դաստիարակություն եմ ստացել, որն ասում է, որ առաջին հերթին պետք ա սրտի ձայնը լսել, ոչ թե բանականության, ես չեմ կարող հենց այսպես թողնել այս երիտասարդ աղջնակին ու հեռանալ …»
Անձամբ մեծ իշխանուհու հիշողություններում ասվում է հետևյալը.
Մեծ իշխանուհին նշում էր, որ հիվանդի հետ զրուցելը բավականին դժվար էր։ Նա հաճախ լռում էր ի պատասխան շատ հարցերի և նյարդայնանաում էր հարցը կրկնելու դեպքում։ Նրան մի քանի լուսանկար ցույց տվեցին, մասնավորապես, կայսերական պալատի հանգստարաններն ու մանկական սեղանատունը, որտեղ ամեն առավոտ նախաճաշում էին իշխանուհիները։ Հիվանդն այդ նկարների նկատմամբ հետաքրքրություն չցուցաբերեց։ Մեծ իշխանուհին իր հետ բերել էր կայսերական ընտանիքի հովանավոր Սուրբ Նիկոլայի սրբապատկերը։ Այն ևս ցույց տվեցին Աննա Անդերսոնին, բայց այս անգամ ևս առանց որևէ արդյունքի։
Բավականին հետաքրքրական են նաև մեծ իշխանուհու բացատրություններն Աննա Անդերսոնի այդքան համոզիչ «մեծ իշխանուհու հիշողություններին».
Հետագա հետաքննությունը. Պիեռ Ժիլյար
Պիեռ Ժիլյարն ամեն դեպքում որոշում է ավարտին հասցնել հետաքննությունը և փորձում հնարավորինս տեղեկատվություն հայթայթել Աննա Անդերսոնի անցյալի մասին։ Նրան ուղեկցող գնդապետ Կուլիկովսկին իր նախկին ծառայակցի միջոցով կապ է հաստատում կապիտան Մ. Ն. Շվաբեի ու նրա կնոջ հետ։ Նրանցից Ժիլյարն իմանում է Անդերսոնի էպոպեան՝ սկսած 1920 թվականին նրա՝ Բեռլինում հայտնվելուց։ Նա իմանում է Զինաիդա Տոլստայայի հետ հանդիպումների ու բարոն ֆոն Կլյասթի հետ ապրելու մասին։ Այդ ամենից Ժիլյարն այն եզրակացության եկավ, որ ի սկզբանե «էքսպերիմենտը» մաքուր չէր. Աննա Անդերսոնը բավականաչափ տեղեկատվություն կարող էր ստանալ ռուս էմիգրանտներից։ Հենց այնտեղ նա կարող էր ուսումնասիրել արքայական ընտանիքի անդամների լուսանկարները, որը հետագայում հնարավորություն կտար այլ նկարներում ճանաչել նրանցից յուրաքանչյուրին (այս դիտողության հետ հետագայում համաձայնեցին շատերը)։ Պարզվեց նաև Schwibs բառի հետ կապված պատմության էությունը։ Արժե այս դեպքի մասին գրառումները մեջբերել բառացի.
1925-1926 թվականներ
Այնուամենայնիվ պարզվեց, որ այս պատմության մերջում վերջակետ դնելու համար դեռ վաղ էր։ 1925 թվականի սուրբ Ծննդյան օրերին մեծ իշախանուհի Օլգա Ալեքսանդրովնան Աննա Անդերսոնին շնորհավորական նամակ ու սեփական ձեռքերով գործած տաք շալ է ուղարկում։
Պիեռ Ժիլյարը ժամանակ առ ժամանակ գրում էր, որպեսզի իմանա Աննա Անդերսոնի առողջական վիճակի մասին։ Նա հատուկ խնդրել էր տեղյակ պահել իրեն, երբ հիվանդը բավականաչափ լավ կլինի հարցերին պատասխանելու համար։ Նա ուշադրություն էր դարձրել այն բանին, որ Աննայի ձեռագիրը ուղարկված նամակում շատ նման էր 13-14 տարեկան Անաստասիայի ձեռագրին և խնդրել էր ստուգել, արդյոք Աննային հասել են Անաստասիայի ձեռագրով գրված ինչ-որ թղթեր, որոնցից նա կարող էր նմանակել։
Նա նաև հաստատեց աղջկա հիշողություննեևը մեծ իշխանուհու անձնական մարտական գնդի մասին։
Հեսսենյան դուքս Էռնստ-Լյուդվիգն ու Ֆրանցիսկա Շանցովսկայայի գործը
Մոտավորապես հենց այս ժամանակ իր որպես Անաստասիա իշխանուհի տված հարցազրույցներից մեկում Աննա Անդերսոնը նշում է Մեծ դուքս Էռնստ-Լյուդվիգի՝ Ալեքսանդրա Ֆյոդորովնայի եղբոր գաղտնի ռուսաստանյան այցի մասին, որը կայացել էր 1916 թվականին՝ Առաջին Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Աննա Անդերսոնի ու մեծ իշխանուհի Անաստասիա Նիկոլաևնայի նույնականացման կողմնակիցները պնդում են, որ հենց այս խոստովանությունն էր պատճառը, որ «խեղճ իշխանուհու» հարազատները սկսեցին ուրանալ նրան։ Բանն այն է, որ հենց այս խոստովանությունը կարող էր կոմպրոմատ դառնալ արքայական ընտանիքի համար։ Նույնականացման հակառակորդները հղում են անում Համբուրգի դատարանի վճռին, որի վերաբերմունքը այս հարցի վերաբերյալ խիստ միանշանակ է.
Սակայն դատարանի որոշման մասին պարզ է դարձել միայն 1970 թվականին, իսկ քսանական թվականների կեսերին նմանատիպ տեղեկությունները լրջորեն հարվածեցին Էռնստ-Լյուդվիգի հեղինակությանը. գործող բանակի հրամանատարի այցը թշնամի պետություն կարող էր գնահատվել որպես դավաճանություն։ Այս ինֆորմացիայի հերքման համար դուքսը հատուկ դետեկտիվներ է վարձում, որպեսզի ճշտի Աննա Անդերսոնի ինքնությունը։
Ինքը՝ դուքսը, իր արտահայտություններում բազմիցս վիրավորական խոսքեր է օգտագործել Աննա Անդերսոնի մասին խոսելիս, հրապարակայնորեն նրան անվանելով.
Հետախույզների աշխատանքը
Նրա հրամանով տիկին Սփինդլերը պետք է Բուխարեստ գնար, որպեսզի փնտրեր Չայկովսկիների ընտանիքի հետքերը, իսկ Մարտին Քնոփֆը պետք է զբաղվեր Աննա Անդերսոնի իրական անվան ճշտմամբ։
Տիկին Սփինդլեր
Առաջին տեղեկությունները հասան Բուխարեստից։ Տիկին Սփինդլերի հաղորդագրության համաձայն քաղաքի և դրա մերձակայքի և ոչ մի եկեղեցում գրանցված չէր Չայկովսկայա ազգանունով մարդու ամուսնություն, ոչ մի եկեղեցական գրքում չկար նշում այդ ազգանունով նորածնի մկրտության մասին, իսկ մանկատներից ոչ մեկում չկար նման ազգանունով փոքրիկ։ Ոստիկանական հաշվետվություններում (Ռումինիայի թագուհի Մարիայի հրամանով ոստիկանությունը հատուկ տվյալներն անգամ չէր խնայում տիկին Սփինդլերին օգնելու համար) գրանցված չէր և ոչ մի Չայկովսկի ազգանունով մարդ, ով մահացել է փողոցային վեճի ժամանակ։ Ավելին, ո՛չ Բուխարեստում, ո՛չ դրա շրջակա տարածքներում երբևէ չի ապրել Չայկովսկի ազգանունով որևէ մարդ։ Իսկ այն մասին, որ Իպատևների տանը չի աշխատել այդ ազգանունով սպասավոր, արդեն նշվել է վերևում ։
Բացի այդ, լինելով մանրակրկիտ ու արդար հետախույզ, տիկին Սփինդլերը փոխանցեց նաև այլ ինֆորմացիա։ Նա հայտարարություն էր տվել ռումինական թերթերում, նախօրոք խնդրլով չհրապարակել իր անունը։ Հայտարարությանը արձագանքել էր մի ռումինացի, ով պնդում էր, որ ռուսական հեղափոխության ժամանակ ապրել է Սիբիրում։ Նա պատմել է, որ Բուխարեստում իրեն է մոտեցել մի չեկիստ, ում անունը նա չէր հիշում կամ պարզապես չուզեցավ նշել։ Իր պատմության մեջ ռումինացին այդ չեկիստին շարունակ «պան» էր անվանում։ Այսպես, այդ «պանը» նրանից օգնություն էր խնդրել, մասնավորապես, լավ հոսպիտալի տեղ է հարցրել մի անհայտ անձի համար և ավելացրել է, որ վարձատրությունը չի ուշանա։ Ռումինացի խոստցել է օգնել, բայց նախօրոք նշել է, որ հիվանդանոցում փաստաթղթեր են պահանջվելու։ Հաջորդ օրը «պանը» չի երևացել։ Ոստիկանությունը արձանագրություն է կազմել այս պատմության մասին, որը ներառվել է տիկին Սթինդլերի հաշվետվությունում։ Այնուամենայնիվ այդպես էլ չի հաջողվել որևէ ապացույց գտնել, որը կհավաստեր, որ ռումինացու պատմությունն իրական է, կամ, որ այդ պատմությունն ինչ-որ կերպ վերաբերում է Աննա Անդերսոնին ։
Մարտին Կնոպֆ
Մարտին Կնոպֆն էլ իր հերթին պարզել է, որ Աննա Անդերսոնն իրականում լեհական ծագման ֆաբրիկայի աշխատող էր՝ Ֆրանցիսկա Շանցկովսկա ։ Պատերազմի ժամանակ Շանցկովսկան աշխատել է պայթուցիկ նյութեր արտադրող գործարանում։ Այն սպիները, որոնք Աննա Անդերսոնը ներկայացնում էր, որպես գնդակահարության դեպքից հետո ստացած վերքերի հետքեր, իրականում այդ գործարանում տեղի ունեցած պայթյունի հետևանքներն էին։ Պատերազմի ժամանակ մահացել է Շանցկովսկայի ամուսինը։ Որոշ ժամանակ անց նա գործարանում պատահաբար վայր է գցել մի նռնակ, ինչի արդյունքում խոշոր պայթյուն է եղել (հենց այդ պահին նրա դիմաց կանգնած գործարանի տնօրենը պայթյունից հետո տեղում մահացել է )։ 1916 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Ֆրանցիսկա Շանցկովսկան պաշտոնապես անբուժելի է համարվել և սկսել է մի հոգեբուժարանից մյուսը տեղափոխվել, մինչև 1920 թվականի անհետ կորչելը ։ Կնոպֆին հաջողվել էր գտնել ոմն Դորիս Վինգենգերին, ով ասել է, որ Շվանցովսկան սենյակ է վարձակալել իր մոր տանը։ Նա նաև նշել է, որ 1922 թվականին Ֆրանցիսկան իր մոտ ևս մի քանի օր է անցկացրել, որոնց ժամանակ նրան այցելության էին գալիս ինչ-որ ռուսներ, ովքեր մտածում էին, որ այդ կինն իրենց ազգականուհին է։ Տիկին Վինգենդերը պարոն Կնոպֆին ցվույց է տալիս Շվանցովսկայի հագուստը, որը նա թողել էր իր տանը նոր հագուստներ ստանալուց հետո։ Նրա թողած այդ հագուստը ցույց են տալիս բարոն և բարոնուհի ֆոն Կլյասթնրին, ովքեր միաձայն հավաստում են, որ դա հենց իրենց նվիրած հագուստն է։ Այսպիսով շրջանն ավարտվում է ։
Լանգենզենդելբախ
Լանգենզենդելբախ (Langensendelbach), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիայի տարածքում։
Աննա Անդերսոն
Հակափաստարկներ
Աննա Անդերսոնի ու անաստասիա Նիկոլաևնայի նույնականացման հետևորդներն այս տարբերակը համոզիչ չեն համարում, քանի որ կարծում են, որ գյուղական ընտանիքի աղջկա համար Անդերսոնը չափազանց կիրթ ու քաղաքավարի պահվածք ուներ ։ Տիկին ֆոն Ռաթլեֆն էլ իր հերթին ավելացնում է, որ Ֆրանցիսկա Շանցովսկան մարդասպան-հաննիբալ Գեորգ Գրոսմանի բազմաթիվ զոհերից մեկն է դարձել. իր օրագրում, որտեղ մարդասպանը ներկայացրել էր իր զհերի ցանկը կար Սազնովսկայա ազգանունով մի կին։ Ֆոն Ռաթլեֆն իր վարկածը հիմնավորում էր նրանով, որ այդ ազգանունն իրականում Շանցկովսկա ազգանվան ֆոնետիկ արտասանության տարբերակն էր, բայց Բեռլինի ոստիկանույթունը ժշտում է այդ տարբերակը։
Լանգենզենդելբախ
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Մտնում է Ֆորխհայմ շրջանի տարածքում։
Աննա Անդերսոն
Լյոխթենբերգի դուքսը։ 1927 թվական
1927 թվականին Լյոխթենբերգի դուքս Դմիտրին՝ մեծ իշխանուհի Մարիա Նիկոլաևնայի թոռը, Աննա Անդերսոնին հրավիրում է Բավարիայում գտնվող իր ընտանեկան պալատ՝ Զեոն ։ Ավելի ուշ նա այսպես ներկայացրեց իր տպավորություններն ու կարծիքը նրա մասին.
Լանգենզենդելբախ
Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 2955 մարդ ։ Զբաղեցնում է՝ 9,59 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 4 74 146.։
Բնակավայրը բաժանվում է երկու գյուղական համայնքների։
Աննա Անդերսոն
Ֆելիքս Յուսուպով
Աննա Անդերսոնին Զեոնում գտնվելու ժամանակ այցելած անձանցից էր Ֆելիքս Յուսուպովը, ով իր տպավորությունների մասին կնոջը՝ Իրինա իշխանուհուն, գրում է հետևյալը.
Հետագա կյանքը
1928 թվականին Աննա Անդերսոնը Մեծ իշխանուհի Քսենիա Գեորգիևնայի հրավերով մեկնում է ԱՄՆ, որտեղ որոշ ժամանակ նրա մոտ է ապրում։ Ընդ որում, այստեղ ևս Աննա Անդերսոնը ցույց է տալիս իր բարդ, անհարգալից բնավորությունը, ինչի պատճառով կարճ ժամանակ անց ստիպված է լինում նոր բնակատեղ փնտրել։ Հունաստանի արքայազն Քրիստափորը՝ մեծ իշխանուհու հորեղբայրը, այդ ամենի մասին այսպես է հիշում իր գրառումներում.
Հենց իր՝ Լիդսի գրառումներում ասվում է.
Անդերսոնը ստիպված է լինում տեղափոխվել Գարդեն Սիթի հյուրանոց, որտեղ նրա բնակության ու խնամքի ծախսերը հոգում էր հայտնի դաշնակահար Սերգեյ Ռախմանինովը ։ Մամուլի ուշադրությունից խուսափելու նպատակով ռեգիստրացիոն գրքում նա «միսիս Աննա Անդերսոն» է գրանցում ։ Այդ անունը վերջնականապես մնում է գիտական ու պատմական աղբյուրներում։
1929 թվականի սկզբում նրան իր տանը հնուրընկալում է ոմն Աննի Բ. Ջենինգսը՝ հարուստ միայնակ կին, ով ցանկանում էր իր կողքին տեսնել «վերջին ռուս կայսեր դստերը», ով այդ ժամանակ իսկական նյու յորքյան «տեսարժան վայր» էր դարձել։ Դժբախտաբար Անդերսոնի հոգեկան վիճակն այդ ընթացքում գնալով վատանում էր, հիստերիան ու նոպաները շարունակվում էին, ինչի պատճառով Գերագույն դատարանի դատավորՓիթեր Շմակը ստիպված է լինում վճիռ ընդունել նրան ստիպողաբար հիվանդանոց պառկացնելու մասին։ Հիվանդանոցը կոչվում էր Չորս քամիների հանգստավայր (Four Winds Sanatorium)։ Այստեղ Անդերսոնը մնում է մինչև 1930 թվականը։ Այս ամբողջ ընթացքում Աննի Ջենինգսը շարունակում է հոգ տանել նրա մասին։ Հիվանդանոցում գտնվելու ընթացքում նա վճարում էր բուժման ծախսերը (որոնց գումարը ի վերջո կազմեց 25 000 $), իսկ երբ բժիշկները նորից թույլ տվեցին Չայկովսկայային «վերադառնալ նորմալ կյանքի», Ջենինգսը ընդունեց հիվանդին իր տանը ։ 1932 թվականի օգոստոսին Անդերսոնը վերադառնում է Գերմանիա, որտեղ պարտադիր էր նրա մասնակցությունը այն դատական գործին, որը հարուցված էր պաշտոնապես մեծ իշխանուհի ճանաչվելու և Ռոմանովների ահռելի ժառանգությունը ստանալու համար։ Անդերսոնը Գերմանիա է հասնում «Deutschland» լայներով՝ կողպված խցիկում և հատուկ վարձված դայակի ուղեկցությամբ։ Այս ուղևորության ծախսերը ևս իր վրա էր վերցրել տիկին Ջենինգսը, ով ավելի ուշ համաձայնեց վճարել Անդերսոնի հաջորդ հոգեբուժարանի ծախսերը։ Այս անգամ նա Հանովերյան բուժական հաստատությունում էր ։
Քանի որ Անդերսոնի Գերմանիա ժամանելը մեծ հետաքրքրություն էր առաջացրել հասարակության մեջ, նա բուժական հաստատությունում երկար չմնաց։ Մեկը մյուսի ետևից նրան իրենց տանը սկսեցին ընդունել տեղի արիստոկրատները։ Համապատասխանաբար նրա ու Անաստասիա իշխանուհու նույնականացման հարցը ևս սրված էր Գերմանիայում։ Այսպես, 1938 թվականին Անդերսոնը ևս մեկ և արդեն վերջին անգամ ներկայացավ Շանցկովսկաներին։ Այս անգամ ներկա էին նաև Ֆրանցիսկայի քույրեր Գերտրուդան ու Մարիա-Յուլիանան, և եղբայր Վալերիանը։ Գերտրուդան միանգամից հայտարարեց, որ իր առջև իր քույրն է, մինչդեռ Մարիա-Յուլիանան ու Վալերիանը նշեցին, որ չնայած այն բանին, որ Անդերսոնը բավականին նման է իրենց քրոջը, նրանք դժվարանում են ճանաչել իրենց Ֆրանցիսկային այդ իշխանավայել հոգուստներով, այն էլ այն դեպքում, որ արդեն բավականին երկար ժամանակ չեն հանդիպել։ Երրորդ Ռայխը ևս իր ներդրումն ունեցավ. Շանցկովսկաներին հայտնեցին, որ եթե Անդերսոնը պաշտոնապես ինքնակոչ ճանաչվի, ապա նրան բանտ կնետեն խուլիգանության հոդվածով։ Տրամաբանական է, որ Շանկովսկիները չսորագրեցին Անդերսոնի դեմ որևէ փաստաթուղթ ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջում Աննա Անդերսոնը բնակվում էր Թյուրինգիայի Վինթերշտայն ամրոցում Լուիզա Սաքսեն-Մեյնինգենյանի մոտ, ինչը պատերազմից հետո դարձավ սովետական սեկտոր։ 1946 թվականին Ֆրեդերիկ Սաքսեն-Ալտենբուրգցին օգնեց նրան տեղափոխվել Բադ Լիբենցել ֆրանսիական սեկտոր ։ 1949 թվականին արքայազն Ֆրեդերիկը նրան տրամադրում է տուն, որը կառուցվել էր Շվարցվալդ փոքրիկ գյուղում նախկին զորանոցների վրա։ Շվարցվալդում Անդերսոնը՝ չնայած իր ինքնակոչի համբավին, «հայտնի դեմք» էր։ Այդ ընթացքում նա մոտավորապես 60 կատու և մեկ գայլախեղդ շուն է պահել, ինչի պատճառով (սատկած կատուներին Անդերսոնը թաղում էր այգու ոչ ծորը փոսերում, ինչի հետևանքով տարածքում փտման հոտը պարզապես անտանելի էր) տեղանքում հակասանիտարական իրավիճակ է ստեղծվել և շինությունը ստիպված հեռացրել են։ 1968 թվականի մայիսին Անդերսոնը յոթ ամսով տեղափոխվում է Նոյենբյուրգի հիվանդանոց այն բանից հետո, երբ տանը գտնում են նրան կիսաանգիտակից վիճակում։ Նրա բացակայության ժամանակ արքայազն Ֆրեդերիկը տեղական առողջապահական մարմինների խորհրդով անձամբ զբաղվում է ունը քանդելու աշխատանքներով, իսկ կատուներն ու շունը սատկացվում են։ Այս ամենից վախեցած Անդերսոնը ընդունում է Գլեբ Բոտկինի՝ ԱՄՆ տեղափոխվելու առաջարկը ։
Անդերսոնի տեղափոխման ճանապարհածախսն իր վրա վերցրեց Բոտկինի ընկեր Ջոն Իկոտ Մանահանը (11 դեկտեմբերի 1919 — 22 մարտի 1990), ով աշխատում էր որպես պատմության ուսուցիչ և ծագումնաբանության մասնագետ։ Անդերսոնի ամերիկյան վիզան հաշվարկված էր վեց ամսվա համար և այդ ժամկետի ավարտից կարճ ժամանակ առաջ Մանահանն ու Անդերսոնը (ով 20 տարով մեծ էր Մանահանից) քաղաքացիական ամուսնություն կնքեցին։ Գլեբ Բոտկինը Մանահանի խաչեղբայրն էր ։ Նրանք բնակություն են հաստատում Շառլոթսվիլում (Վիրջինիա նահանգ)։ Պրոֆեսոր Մանահանը շատ նվիրված ամուսին էր, նա Աննայի հետ մնաց մինչև վերջ, համբերատարորեն տանելով նրա բոլոր խենթությունները, քանի որ ինքն էլ ոչ պակաս էքսցենտրիկ մարդ էր։ Ամուսնությունից հետո Անդերսոնը պահանջում էր, որ իրեն ոչ թե «Անաստասիա» կամ «իշխանուհի» անվանեն, այլ «տիկին Մանահան»։ Աննան ու Ջոնը ամուսնության առաջին տարում անգլերեն էին խոսում միմյանց հետ, բայց Գերմանիայում ապրելուց հետո Անդերսոնի անգլերենը բավականին վատ վիճակում էր (նա օգտագործում էր ամերիկացինրի առօրյա խոսակցական բառապաշրից դուրս մնացած բառեր ու բառաձևեր)։ Նրանք սկսեցին Մանահանի բարեկամների հետ սկսեցին խոսել անգլերեն՝ որոշ գերմաներեն բառերի կիրառությամբ, իսկ միմյանց հետ՝ գերմաներեն։ Այդ ընթացքում Անդերսոնի հոգեկան առողջության վիճակը գնալով վատանում էր, նրա պահվածքն ավելի ու ավելի էքսցենտրիկ էր դառնում, իսկ պատմություններն ու «հիշողություններն» ավելի սկանդալային ու ոչ ճշմարտանման։ Պահպանվել են վկայություններ, որոնց համաձայն հարևանները բազմից բողոքել են տեղական ինքնակառավարման մարմիններին և անգամ փորձել են դատական գործ հարուցել Մանահան ընտանիքի դեմ, պահանջելով նրանց մաքրել տունն ու այգին։ Դրան Մանահանը, ըստ որոշ աղբյուրների, պատասխանել է․ «Մենք դա չենք արել վեց տարի և հիմա էլ չենք տեսնում դրա անհրաժեշտությունը», իսկ իրենց տանը տիրող քաոսի մասին ասել է, որ դա խորհրդանշում է այն կենսակերպը, որն ընտրել է Անաստասիան»<ref name="приа"/։
Գրականություն
Կատեգորիա:Դեկտեմբերի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:1896 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 12 մահեր Կատեգորիա:1984 մահեր Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կանայք Կատեգորիա:Խորհրդավոր իրադարձություններ Կատեգորիա:ԱՄՆ արտագաղթածներ
Ուժգորոդի շրջան
Ստեղծվել է 1945 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ուժգորոդ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 870 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 74399 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 85,52 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անդրկարպատյան մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
13 (ալբոմ, Պիլոտ)
13 ֊ Պիլոտ խմբի տասներորդ ստուդիական ալբոմը՝ ձայնագրված և հրատարակված 2013 թվականին։
«Պիլոտ» խումբ.
Իլյա Չերտ – վոկալ, կիթառ
Վիկտոր Բաստրակով – կիթառ
Անդրեյ Կազաչենկո – ստեղնաշար
Սերգեյ Վիրվիչ – բաս
Նիկիտա Բելոզերով – հարվածային գործիքներ
Ֆյոդոր Շաբալին – տեխնիկ
Նիկոլայի Ցիգլեր – հնչյունային ռեժիսոր
Լանա Բալահմատովա – պրեսս-ատտաշե
Դանիիլ Պետրովսկի – մենեջեր
Դմիտրի Գրոիսման – տնօրեն
Ալբոմի ձայնագրմանը մասնակցել են նաև
Դիմա Սաետովիչ - ջութակ
Կոնստանտին Դրագունով - ջութակ
Ֆիլլիպ Սաուլին - ջութակ
Մարիա Տեն - ջութակ
Ռուսը Պոզմյունսկի - ալտ
Ալենա Կոմարովսկայա - ալտ
Իլյա Տեն - թավջութակ
Ռոման Կիսելև - թավջութակ
Սերգեյ Ոլոշյուկ - Ֆրանսիական բեղիկներ
Ալեկսանդր Բարատով - տրոմբոն
Ալեկսեյ Որլով – ակորդեոն
Ռոման Նեվելև – բաս
Նիկոլայի Լիսով - հարվածային գործիքներ
Կատեգորիա:2013 ալբոմներ
Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (Չերնեցով)
Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (Троицкая церковь), եկեղեցի ՌԴ Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի  Չերնեցով խուտորում։ Ներկայումս չի գործում և գտնվում է կիսաքանդ վիճակում։ Տաճարի նախնական տեսքի մասին պատկերացում կարելի է ստանալ միայն արխիվային նյութերով։
Պատմություն
Ժամանակակից Չերնեցովում տաճարը խնդրում էին կառուցել դեռևս 1877 թվականին, երբ հողատեր Սեմյոն Դանիլովիչ Սոկոլովը Չերնեցովսկի գյուղի համայնքի հանձնարարությամբ խնդրագիր էր ուղարկել Դոնի թեմ՝ «եկեղեցի կառուցելու թույլտվության մասին» (այս գյուղում)։ Համաձայն Կամենսկու գործակալ Ի. Պաշինսկու զեկուցագրի՝ տվյալ խնդրանքը սկզբում չի բավարարվել։ Սակայն չորս տարի անց, 1882 թվականին, Սուրբ Երրորդություն տաճարը կառուցվեց ծխականների գումարով։ Հաշվեցուցակում նշվել էր, որ շենքը քարե էր, ուներ զանգակատուն (որի երկրորդ հարկը՝ փայտե), տանիքը պատրաստված էր փայտից և ծածկված էր երկաթե թերթերով ։ 1882 թվականի հոկտեմբերին Սրբազան Սինոդը հաստատել է եկեղեցու ծառայողների կազմը՝ քահանա, դպիր, նշխարաթուխ։ 1885 թվականի դեկտեմբերի 3-ից աշխատանքն է սկսել եկեղեցական-ծխական դպրոցը ։
Խորհրդային իշխանության ժամանակ տաճարի զանգակատունը ոչնչացվեց, գմբեթները նետվեցին ցած, և տաճարը երկար ժամանակ օգտագործվել է որպես հացահատիկի շտեմարան։ Տաճարի դիմաց կառուցվել է Չերնեցովի գյուղական մշակույթի տունը, որի պատուհանները մեր օրերում նայում են Սուրբ Երրորդության եկեղեցուն ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի եկեղեցիներ
Պերեչինի շրջան
Պերեչինի շրջան (Перечинський район), շրջան Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզում։
Ստեղծվել է 1945 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Պերեչին ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 631 կմ²։
Բնակչություն
2006 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 32026 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 50,75 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անդրկարպատյան մարզ Կատեգորիա:Ուկրաինայի շրջաններ
Անդրես Ռոմերո
Անդրես Ֆաբրիսիո Ռոմերո (Andrés Fabricio Romero, ), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, «Մոնրեալ Իմպակտի» ակումբի հարձակվող։
Ակումբային կարիերա
Ռոմերոն Արգենտինոսի Արխենտինոս Խունիորս ակումբի սանն է։ 2008 թվականին ապրիլի 11-ին «Նյուելս Օլդ Բոյզ»-ի  դեմ հանդիպումի ժամանակ նա արգենտինյան օրինակով հանդես եկավ։ Իր երկրորդ մրցաշրջանում Անդրեսը իր առաջին գոլերը վաստակեց Էդուադիանցիների դեմ խաղոիմ։ 2010 թվականին նա օգնեց «Խունիրոս»-ին հաղթել Կլաուսուրային։ 2011 թվականին ոմերոյի պայմանագիրը ավարտվեց, և նա տեղափոխվեց Բրազիլիա, որտեղ նա առանց մեծ հաջողության էր խաղացել «Կրիիկում» և «Նավիկո Ռեսսուբ»:Այս թիմերի մի քանի խաղերում Անդրեսը ոչ մի գոլ չի խփել։ 2013 թվականին նա տեղափոխվեց «Թոմբենս» և անմիջապես վարձակալեց Կանադայի «Մոնրեալ Իմպակտ»։ Մարտի 10-ին «Պորտլենդ Թիմբայս» -ի հետ խաղում Ռոմերոն ելույթ ունեցավ MLS-ում ։ Ապրիլի 27-ին «Չիկագո Կրակ» -ի դեմ պայքարում նա Կանադայի թիմի համար վաստակեց իր առաջին գոլը ։ 2014 թվականին օգոստոսի 21-ին, Չեմպիոնների լիգայի հանդիպում ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի դեմ Սալվադորյան ՖԱՍ-ի և Անդրեսի դեմ խաղում, որը նպաստեց «Մոնրեալ»-ին հաղթանակին հասնելու ։ 2013 և 2014 թիվ թվականներին նա երկու անգամ դարձավ Կանադայի առաջնության չեմպիոն։ Սեզոնի վերջում թիմի ղեկավարությունը տեղափոխվեց Ռոմերո փոխանցում։
Միջազգային կարիերա
2009 թվականին Ռոմերոն Արգենտինայի երիտասարդական թիմում մասնակցեց Վենեսուելայի Հարավային Ամերիկայի երիտասարդական առաջնությանը։ Մրցաշարում նա խաղում էր Պերուի թիմերի հետ հանդիպումների ժամանակ ,Էկվադոր ,Կոլումբիա և երկու անգամ Վենեսուելայում անցկացվող մրցաշարի տերը ։
Ձեռքբերումներ
Ակումբային
«Արխենտինոս Խունիորս»
«Մոնրեալ Իմպակտ»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Արգենտինոս Խունիորսի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Աղվեսն ու գայլը (մուլտֆիլմ)
«Աղվեսն ու գայլը» (Лиса и волк), խորհրդային մուլտֆիլմ, ռեժիսորը Պյոտր Նոսովն է, ստեղծվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում, 1958 թվականին։ Մուլտֆիլմը նկարահանվել է ըստ ռուսական ժողովրդական հեքիաթի մոտիվների։
Սյուժե
Մի ձմռան օր աղվեսը որսի է դուրս գալիս։ Նա փորձում է բռնել անտառաքլոր Տերենտիային, բայց վերջինս չի խաբվում աղվեսի դավադիր խոսքերին, և աղվեսը մնում է ձեռնունայն։ Հնարամիտ աղվեսը տեսնելով, թե ինչպես է մարդը ձուկ որսում, որոշում է հիմարեցնել նրան. պառկում է ճանապարհի մեջտեղում և սատկած ձևանում։ Մարդը վերադառնալով վերցնում է աղվեսին, դնում սայլակի մեջ և մտածում. «Իմ պառավի քուրքի համար լավ օձիք կլինի»։ Իսկ աղվեսն այդ ժամանակա սայլից դուրս է նետում ամբողջ ձուկը, իսկ հետո ինքը դուրս է գալիս սայլից և վայելում հեշտ որսը։ Սոված գայլը տեսնում է դա, խորամանկ աղվեսը ոչինչ չի տալիս նրան, փոխարենը որոշում է հիմարեցնել գայլին և սովորեցնել նրան ջրափոսում պոչով ձուկ բռնել։ Անխելք գայլը, հավատում է աղվեսի խոսքերին։ Արդյունքում նրա պոչը սառչում է և կպչում ջրափոսին։ Ջրի եկած կանայք ծեծում են գայլին։ Գայլը, դաժան պատժից փախչելով, թողնում է իր պոչը և հեռանում։ Աղվեսն այլ արկածների մեջ ընկելուց հետո կրկին հանդիպում է գայլին, և վերջինս փորձում է վրեժ լուծել նրանից։ Աղվեսը, սակայն, նորից հիմարեցնում է նրան։ Խորամանկ աղվեսի վերջը տալիս է շունը։
Թողարկում տեսաերիզով
Մուլտֆիլմը մի քանի անգամ թողարկվել է DVD ձևաչափով, մուլտֆիլմերի տարբեր հավաքածուներում. «Գայլի և աղվեսի մասին» («Սոյուզմուլտֆիլմ»), «Աղվես Պատրիկեևնա» («Սոյուզմուտֆիլմ») ։
Գևորգյան Վարդան Ֆերդինանտի
Գևորգյան Վարդան Ֆերդինանտի(1966թ., ք. Սիսիան), ՀՅԴ կուսակցության անդամ, քաղաքական գործիչ
Կյանքը
Վարդան Գևորգյանը ծնվել 1966թ.-ին Սիսիան քաղաքում։
Երբ ժայթքեց 88-ի Ղարաբաղյան հզոր շարժումը, Վարդան Գևորգյանը չէր կարող միայն կողքից դիտողի դերում լինել։ Շարժման առաջին օրերին, երբ ժողովրդի մեծ մասը դեռևս հավատում էր, որ Մոսկվան դրական լուծում կտա հարցին, քչերն էին գիտակցում, որ միայն զենքով և ուժով կարելի է Ադրբեջանին արդարություն ու խաղաղություն պարտադրել։ Վարդան Գևորգյանն այդ քչերից մեկն էր։
1988թ.-ին Վարդան Գևորգյանը մտավ Սիսիանի կամավորական ջոկատ։ 1990թ.-ից նա դարձավ ՀՀ հատուկ գնդի` Սիսական ջոկատի մարտիկ։ Նույն թվականին անդամագրվեց Հայ Հեղափոխական Դաշնակցությանը, այն միակ քաղաքական ուժին, որն իր բոլոր հնարավորությունները նետել էր պատերազմի դաշտ։ Իր մարտական ընկերների հետ միասին են անցել ռազմադաշտի տարբեր ուղղություններով։ Նրա ստացած պարգևներն ու շքանշանները մարտական կենսագրության վկայականն են։
1997թ.-ից բնակության է տեղափոխվել մայրաքաղաք Երևան, սակայն հարազատ Սյունյաց աշխարհի հետ նրա անմիջական կապը երբեք չի դադարել։
Վարդան Գևորգյանը հետպատերազմյան տարիներին զբաղվել է գործարարությամբ՝ ավելի քան 200 աշխատատեղ ստեղծելով գործազրկության վհատեցնող թվեր գրանցող մեր երկրում։
Վարդան Գևորգյանն ամուսնացած է, ունի երեք զավակ, որոնց մեծացրել ու դաստիարակել է որպես իսկական հայ երիտասարդներ, որպես ՀՀ հպարտ քաղաքացիներ։
Չնայած ոչ երիտասարդ տարիքին՝ 2016թ.-ի ապրիլին Վարդան Գևորգյանն ընկերների հետ մեկ անգամ էլ մարտադաշտում հայտնվեց, երբ Ադրբեջանը կրկին պատերազմական գործողություններ ծավալեց Արցախի սահմաններին։ Գնաց, որ իր մարտական փորձով օգնի, թիկունք կանգնի մեր հերոս զինվորներին, իսկ տեղն եկած պահին առաջ անցնի։
Պարգևներ
1.      «Արիության համար» մեդալ
2.      «Վազգեն Սարգսյան» մեդալ
3.      «Մարշալ Բաղրամյանի անվան» մեդալ
4.      «Ազատագրում» մեդալ
5.      «Մայրական երախտագիտության» մեդալ
6.      «Մարտական գործողությունների մասնակից» կրծքանշան
7.      «Հայաստանի երկրապահ» հուշամեդալ
11/22/63
«11/22/63», Ամերիկացի գրող Սթիվեն Քինգի գիտաֆանտաստիկ վեպը, որը պատմում է ժամանակի մեջ մի ճամփորդողի մասին, ով փորձում է կանխել ԱՄՆ-ի 35-րդ նախագահ Ջոն Քենեդու սպանությունը։ Վեպի անոնսը կատարվել է 2011 թվականի մարտի 2-ին հեղինակի պաշտոնական կայքում ։ Կարճ հատված է հրապարակվել հունիսի 1-ին ։ Վեպը համաշխարհային տպագրության մեջ է հայտնվել 2011 թվականի նոյեմբերի 8-ին ։ Բնօրինակ հրատարակության շապիկի վրայի եղած թերթերի վերնագրերը գրվել են հենց իր՝ Քինգի կողմից։
Շատ քննադատների և երկրպագուների կողմից այս վեպը համարվում է Քինգի լավագույնը ։
Սյուժե
Երկու տարի անց՝ 2011 թվականի հունիսին. Էլ Թեմփլթոնը զանգում է Ջեյքին և խնդրում անհապաղ հանդիպել։ Ճաշարանում Ջեյքին սպասում է անհնարինը։ Դեռ երեկ լիովին առողջ, իսկ այժմ մեռնողի տեսքով Էլ Թեմփլթոնը պատմում է, որ տարածքում առկա է պորտալ, որը հետ է տանում դեպի 1958 թվական։ Ջեյքը հրաժարվում է հավատալ ասվածին, իսկ Էլը ստիպում է կարճատև ճամփորդություն կատարել անցյալում։ 1958 թվականում մեկ ժամ անցկացնելուց հետո Ջեյքը վերադառնում է, որից հետո Էլը հայտնում է նրան օրենքները, որոնց ենթարկվում է պորտալը․
Էլ Թեմփլթոնը փորձել է կանխել Ջոն Քենեդու սպանությունը, սակայն չէր կարողացել ապրել մինչև 1963 թվականի նոյեմբեր, քանի որ հիվանդացել էր թոքերի քաղցկեղով։ Անբուժելի հիվանդությամբ նա ստիպված է լինում վերադառնալ 2011 թվական և այժմ խնդրում է Ջեյքին ուղևորվել անցյալ և փրկել Քենեդուն, քանի որ իրեն շատ քիչ է մնացել ապրելու։
Սկզբի համար Ջեյքը որոշում է փրկել Հարրի Դանինգին և նրա ընտանիքին։ Էլից ստանալով կեղծ փաստաթղթեր և 1950-ակաների մեծ քանակությամբ գումար՝ Ջեյքը ուղևորվում է դեպի անցյալ։ Ողբերգությունից մի քանի շաբաթ առաջ նա որոնում է Հարրիի ընտանիքը և հետևում նրանց։ Սպասելով օրվան, երբ պետք է տեղի ունենար սպանությունը, Ջեյքը որոշում է խառնվել և չեզոքացնել Հարրի Դանինգի հորը, սակայն վերջին րոպեին դեմ առ դեմ դուրս է գալիս անցյալի դիմակայությանը։ Կոտորածը հնարավոր է լինում կանխել մասամբ․ վիրավորվում է Հարրիի մայրը և մահանում եղբայրներից մեկը։ Ուրախանալով, որ մնացած երեխաները փրկվել են, Ջեյքը վերադառնում է 2011 թվական և իմանում, որ նրա փորձերն իզուր էին։ Ներկայի այդ տարբերակում Հարրի Դանինգը գնացել էր բանակ և 40 տարի առաջ զոհվել Վիետնամի պատերազմում։
Վերադառնալով Էլ Թեմփլթոնի մոտ՝ Ջեյքը բացահայտում է, որ վերջինս չդիմանալով անտանելի ցավերին, ինքնասպանություն է գործել։ Նա Ջեյքին Լի Հարվի Օսվալդի մասին մանրամասն նշումներ է թողնում, ինչպես նաև սպորտային իրադարձությունների ցուցակ, որպեսզի անցյալի բուքմեքերների մոտ մեծ խաղադրույքներ կատարի, այդպիսով մոտենալով նրա վերջին ցանկությանը՝ փրկել Քենեդուն։
Ջեյքը կրկին վերադառնում է 1958 թվական։ Փնտրելով Հարրի Դանինգի հորը՝ Ջեյքը սպանում է նրան և ուղևորվում Ֆլորիդա։ Կարոտելով իր աշխատանքը՝ նա տեղավորվում է դպրոցում փոխարինող ուսուցչի պաշտոնում և աշխատում մինչև այն պահը, երբ բուքմեքերի մոտ մեծ գումար հաղթելով լքում է Ֆլորիդան։ Դալլասից ոչ շատ հեռու գտնվող Ջոդի փոքրիկ քաղաքում Ջեյքը կեղծ փաստաթղթերով կրկին անցնում է դպրոցի աշխատանքին։ Ջեյքի կյանքը հունի մեջ է ընկնում․ դպրոցի տնօրենը գնահատում է նրան, նա վաստակում է աշակերտների սերն ու հարգանքը, ինչպես նաև սիրավեպ է սկսում գրադարանավարուհի Սեյդի Դանհիլի հետ։
Սակայն առաքելությունը թույլ չի տալիս վայելել կյանքը։ Ստիպված լինելով մշտապես հետևել Օսվալդին՝ Ջեյքը դուրս է գալիս դպրոցից և փորձում բաժանվել Սեյդիից, ով չի հասկանում նրա այդքան տարօրինակ պահվածքը։ Ջեքը նույնիսկ ստիպված է լինում լքել Ջոդին, երբ դպրոցի տնօրենը բացահայտում է, որ նրա փաստաթղթերը կեղծ են։
Կարիբյան ճգնաժամի սկսելու հետ մեկտեղ Ջեյքը զգում է, որ Սեյդիին օգնություն է պետք և վերադառնում է Ջոդի։ Որպեսզի հանգստացնի Սեյդիին, ով սպասելով ատոմային անխուսափելի պատերազմին, համարյա թե ինքնասպանություն էր գործել, Ջեյքը պատմում է այն ամենը, ինչ տեղի է ունենալու ապագայում։ Գլխի ընկնելով, որ Ջեյքը օտարական է ապագայից, Սեյդին վերականգնում է նրա հետ իր հարաբերությունները։
Սեյդիի բուժումը մեծ գումարներ արժի։ Ջեյքը կրկին հաղթում է բուքմեքերի մոտ, և կասկածելով նրան անարդար խաղի մեջ, բուքմեքերը հրամայում է իր մարդկանց սպանել Ջեյքին։ Մինչև ուշագնացությունը ծեծված՝ Հարրին գանգուղեղային վնասվածքով տեղափոխվում է հիվանդանոց։ Նա տառապում է հիշողության կորստով և չի կարողանում հիշել Քենեդու սպանողի անունը։ Դավադրությունից ոչ շատ շուտ Ջեյքը վերհիշում է Էլի նշումների մասին, որը գտնվում է բանկի սեյֆում։ Նշումների կարդալն օգնում է նրան վերականգնել հիշողությունը։ Ջեյքը հասցնում է գալ Դալլաս, որտեղ նրան գտնում է Սեյդին։ Նա վախենում է սիրեցյալի անվտանգության համար, սակայն գտնվելով այնպիսի ֆիզիկական վիճակում, որ չի կարող կանգնեցնել Օսվալդին, ստիպված ընդունում է օգնությունը։
Ջեյքը և Սեյդին հաղթահարելով մի շարք դիմադրողականություններ անցյալի կողմից, վերջապես հասնում են Տեխասի դպրոցական գրապահոց, որպեսզի կանխեն սպանությունը։ Ջեյքը շեղում է Օսվալդին, և նա վրիպում է Քենեդու վրա կրակելուց, սակայն սպանում է Սեյդիին։ Նախագահի թիկնապահությունը սպանում է Օսվալդին։
Ջեյքը դառնում է ազգային հերոս, և նրան անձամբ շնորհակալություն է հայտնում ԱՄՆ-ի նախագահը։ Սակայն ՀԴԲ-ն (FBI) կարծում է, որ Ջեյքը արտասահմանցի լրտես է, ով կանգնեցրել է նախագահի սպանությունը՝ ելնելով իր երկրի հետաքրքրություններից։ Նրանք առաջարկում են Ջեյքին «անհետանալ»։
Վերադառնալով պորտալի մոտ, Ջեյքը հանդիպում է «հետևողին», ով հսկում է ժամանակի շղթաների փոփոխությունները։ Վերջինս զգուշացնում է, որ անցյալի փոփոխությունները շատ վտանգավոր են, քանի որ վերադարձը ամբողջովին չի զրոյացնում դրանք, այլ թողնում է «հետք», ստեղծվում են նոր, այլընտրանքային իրականություններ։ Շատ մեծ փոփոխությունները ավերում են իրականութունը։ Բացի այդ պորտալից կան ուրիշները։ Ժամանակի ընթացքում դրանք անհետանում են, և այս մեկը նույնպես շուտով պետք է վերանա։
Ջեյքը կրկին վերադառնում է 1958 թվական՝ այդպիսով չեղարկելով իր կատարած բոլոր փոփոխությունները։ Այնտեղ նրան հանդիպած «հետևողը» պնդում է, որ նա այլևս չփոխի անցյալը, այլ ուղղակի վերադառնա 2011 թվական, ինչից հետո պորտալը կանհայտանա։ Տատանումներից հետո Ջեյքը վերադառնում է իր ժամանակային շղթա։ Մեկ տարի անց Ջեյքը տեղեկություն է փնտրում Սեյդիի մասին և բացահայտում, որ նա ապրել է երկար ու վառ կյանք։ Ջոդիում Անկախության օրվա առթիվ փառատոնի ժամանակ Սեյդին, ով համարյա 80 տարեկան է, կարժանանա «Դարի քաղաքացի» տիտղոսին։ Ջեյքն ուղևորվում է Ջոդի և հանդիպում Սեյդիին, ով, պարզվում է, հիշում է նրան, չնայած, որ կյանքում առաջին անգամ է տեսնում։ Վեպն ավարտվում է Ջեյքի և Սեյդիի պարով Գլեն Միլլերի «In the Mood» երգի ներքո՝ մեղեդի, որի տակ նրանք համարյա 50 տարի առաջ պարել են առաջին անգամ։
Այլընտրանքային վերջաբան
2012 թվականի հունվարի 24-ին Սթիվեն Քինգն իր պաշտոնական կայքում հրապարակում է այլընտրանքային վերջաբան։ Ջեյքը 2013 թվականի նոյեմբերին հոդված է գտնում, որտեղ գրված է լինում Սեյդիի մասին։ Նա արդեն 80 տարեկան է։ Նա ամուսնացել է Թրեվոր Անդերսոնի հոտ, ումից ունեցել է հինգ երեխա և դարձել տասնմեկ թոռների և վեց ծոռների տատիկ։ Գրքում տպագրված վերջաբանը փոխարինվել է այս տարբերակով Սթիվենի որդի Ջո Հիլլի խորհրդով ։
Ստեղծում
Վեպի մասին առաջին անգամ Սթիվեն Քինգը խոսել է 2007 թվականի հունվարի 27-ին, երբ դուրս եկավ «Մուգ աշտարակի» հերթական կոմիքսը։ «Բաց նամակ Սթիվեն Քինգին» անվանմամբ բաժնում գրողը պատմում է ․
Ըստ վեպի սյուժեի 1999 թվականի հունիսի 19-ին Վերմոնտում տեղի է ունենում ատոմակայանի պայթյուն։ Ի դեպ, հենց այդ օրն էլ Քինգը ընկել է ճանապարհատրանսպորտային ծանր պատահարի մեջ։
Էկրանավորում
2011 թվականի օգոստոսի 12-ին Ջոնաթան Դեմմին՝ «Գառնուկների լռությունը» օսկարակիր ֆիլմի ռեժիսորը հայտարարեց, որ սկսել է վեպի ադապտացիայի սցենարի գրումը։ Սթիվեն Քինգը հայտարարվել էր գործադիր պրոդյուսերի պաշտոնում։ Ֆիլմի նկարահանումները ծրագրավորված էին սկսելու 2012 թվականի վերջին, սակայն Քինգի հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով Դեմմին լքեց ծրագիրը ։
2016 թվականին տեղի ունեցավ վեպի հիման վրա նկարահանված համանուն սերիալի պրեմիերան, որտեղ գլխավոր դերում է Ջեյմս Ֆրանկոն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սթիվեն Քինգի վեպեր Կատեգորիա:Քաղաքական գրքեր Կատեգորիա:2011 գրքեր Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ վեպեր