Ամորիումի_պաշարում
Անզեն և Անկիրա
Բաբեկի դեմ տարած հաղթանակից հետո Ալ-Մութասիմը վերադարձավ բյուզանդացիներից վրեժ լուծելու մտքին։ Ըստ արաբ պատմաբան Թաբարի, խալիֆը դիմեց իր խորհրդատուներին հետևյալ հարցով՝ «հունական ամրոցներից ո՞րն է ամենաանմատչելին»։ Նրան պատասխանեցին, որ Ամորիումը, քանի որ «այնտեղ իսլամի առաջացման ժամանակներից ոչ մի մուսուլման չի եղել, այն քրիստոնեության հիմքն է, հույների համար այն Կոստանդնուպոլսից պատվավոր է»։ Աստղագուշակները աստղերի դասավորվածությունից ելնելով, կանխատեսում են արշավանքի ձախողումը, որի վրա խալիֆը ուշադրություն չի դարձնում։ Ըստ Թաբարի 838 թվականի ապրիլին Ալ-Մութասիմը հսկայական ուժերով պատրաստվում է արշավանքի։ Արաբ պատմաբան Մասուդը գնահատում է 200-ից մինչև 500 հազար մարդ, այս տարբերակը ընդունում է նաև Ա. Ա.Վասիլևը։ Ու.Թրեդգոլդըը գտնում է, որ ավելի հավանական է Միքայել Ասորու գնահատականը՝ 80 հազար մարդ։ Առաջավոր ջոկատի հրամանատարը թուրք Աշինաս և Մուհամեդ իբն Իբրահիմն էին, աջ թևը ղեկավարել է թուրք Իտահը, ձախը՝ Ջաֆար իբն Դինարը, իսկ կենտրոնում՝ Ջեյֆ իբն Աբասը։ Մութասիմի հրամանով պաստառների վրա մակագրել էին «Ամորիում»։ Զորքը կանգ առավ Տարսոնից մեկ օրվա հեռավորության վրա, այն վայրում որտեղ արաբների և բյուզանդացիների մեջ տեղի էր ունենում գերեիների փոխանակում։ Այդ ընթացում Թեոֆիլը դուրս էր եկել Կոստանդնուպոլսից և հաստատվել Դորիլեյում, Ամորիումից երեք օրվա հեռավորության վրա։ Նրա բանակը բաղկացած էր հեծելազորային տագմայից, հայազգի Մանուելի, պարսիկ Ֆեոֆոբի հրամանատարությամբ, հնարավոր է նաև Թրակիայի ու Մակեդոնիայի թեմական զորքից, որոնք այդ ժամանակ ենթական չէին ներխուժման վտանգին։ Արաբական զորքի թվաքանակը, որի մասին հայտնի էր դարձել հույներին, ստիպեց շատերին, խորհուրդ տալ կայսերը անտեղի զոհերից խուսափելու համար Ամորիումի բնակչությանը անվտանգ վայր տեղափոխել, դա կարող էր նաև ստիպել արաբներին հրաժարվել իրենց պլանից և վերացրեց զորքի կիսման անհրաժեշտությունը։ Բայց Թեոֆիլը համարելով, որ դա անարժան և փոքրոգի է, որոշեց ամրացնել քաղաքը, վստահելով նրա պաշտպանությունը Անատոլիկ թեմի ստրատեգոսին։ Թեոֆիլը այնպիսի դիրք գրավեց, որը հնարավորություն էր տալիս հետևել Կիլիկյան դարպասներից դեպի Անկիրա ճանապարհը։ Զորքի կեսին Ամորիում ուղարկելուց հետո, նրա մոտ մնաց 40 հազար զինվոր։ Հնարավոր է նաև, որ այդտեղ նրան միացան, Պաֆլագոնիա և Արմենիակոն բանակաթեմը։ Չնայած Ալ-Մութասիմը իսկապես ցանկանում էր անցնել Կիլիկիայի դարպասների միջով, նրա ծրագիրը Թեոֆիլի պատկերացրածից ավելի դժվար էր։ Ցանկանալով հարձակվել մի քանի ուղղություններով, խալիֆը բաժանեց իր զորքը երկու մասի, փոքր մասը (30 հազար մարդ, այդ թվում 10 հազար թուրք և արաբական Հայաստանի ողջ զորքը) Աֆշինի հրամանատարությամբ ուղարկելով Սերուջու քաղաք։ 838 թվականի հունիսի կեսերին այն անցավ Անտիտավրոսը և սպասում էր նշանակված օրվան, որպեսզի հատի Բյուզանդիայի սահմանը։ Ա. Ա. Վասիլևի ենթադրությամբ այնտեղ նրանց միացան հայկական զորքը և Մալաթիայի էմիր  Ումար ալ- Աքթան։ Միացյալ ջոկատը կանգ առավ Դազիմոնի հովտում, ժամանակակից Եվդոկիա քաղաքի կողքին։ Արաբական բանակի երկրորդ մասը, որը գլխավորում էր խալիֆը և Աշնասը, ինչպես ենթադրում էին բյուզանդացիները Կիլիկյան դարպասներով ուղևորվեցին Անկիրա, որի գրավումից հետո նրանք պետք է շարժվեին դեպի Ամորիում։ Հունիսի 19-ին, Աշնասը հրաման ստացավ առաջապահ ջոկատով շարժվել դեպի Սաֆսաֆ քաղաք, իսկ 21-ին՝ շարժվեց նաև Մութասիմը։ Այդ ժամանակ արաբներին հայտնի դարձավ, որ բյուզանդական զորքը գտնվում է սահմանային գետ Լյամսի մյուս ափին, որտեղ միշտ փոխանակում էին գերիներին և պատրաստվում հանկարծակի հարձակվել։ Մութասիմը հրամայեց Աշնասին այլևս առաջ չգնալ և սպասել վերջապահ զորքի ժամանմանը։ Երեք օր անց Աշնասը նոր հրաման ստացավ՝ գերիներ վերցնել և տեղեկություն ստանալ կայսեր և նրա զորքի մասին։ Այդ հրամանը կատարվում է, որի արդյունքում արաբներին հայտնի դարձավ բյուզանդական զորքի ճշգրիտ վայրը, և Կուրրա ամրոցի զորավարի ծրագիրը՝ որոգայթ լարել լեռներում։ Ինչպես նաև հայտնի դարձավ, որ Թեոֆիլը տեղեկություն է ստացել, որ Արմենիակոն բանակաթեմի կողմից շարժվում է Աֆշինի բանակը, որից հետո մեկ ջոկատով գնաց նրանց ընդառաջ։ Մնացյալ զորքը մնաց կայսեր բարեկամի հրամանատարության ներքո։ Այդ տեղեկությունները անմիջապես հայտնեցին Մութասիմին, ով կարգադրում է սուրհանդակ ուղարկել Աֆշինի մոտ, բայց արդեն շատ ուշ էր։ Հուլիսի 22-ին Անզեն ( Άνζήν) ժայռի մոտ, Տոկատայից արևմուտք, տեղի ունեցավ ճակատամարտ, որի ժամանակ Բյուզանդիայի կողմից կայսր Թեոֆիլից բացի հրամանատարը պարսիկ Թեոֆոբը և հայազգի Մանուելն էին։ Սկզբում ճակատամարտը հաջող էր ընթանում բյուզանդացիների համար, բայց հետո արաբական հեծելազորը նրանց փախուստի մատնեց։ Հասնելով Լյամիս, զինվորները իմացան, որ Թեոֆիլի թողած զոքրը ցրվել է, չցանկանալով ենթարկվել նրա բարեկամին։ Բյուզանդական բանակի մնացորդները հավաքվեց Ամասիայից հյուսիս։ Այդ ժամանակ Աշնասը ստացավ վերջապահ զորքի կողմից բերված պաշարը և առաջ շարժվեց։ Մութասիմը հետևում էր նրան, երեք օրվա հեռավորությամբ։ Անկարայից երեք օր հեռավորության վրա գտնվելով, Աշնասը գերիներից տեղեկացավ, որ մոտակայքում գտնվում են մեծ քանակությամբ փախստականներ՝ պաշարով։ Նրանց որոնումներին ուղարկել են  Մալիք իբն Քեյդարին 500 ռազմիկներով, իսկ ինքը՝ Աշնասը շարժվեց դեպի Անկիրա, որը այդ ժամանակ հանդիսանում էր լավ պաշտպանված ամրոց։ Սակայն բնակչությունը լսելով Թեոֆիլի պարտության մասին, լքել էր քաղաքը։ Անկիրայիի մոտ Մալիքը հանդիպեց Աշնասին, հաջորդ օրը այնտեղ է ժամանում Մութասիմը։ Մի քանի օր անց նրանց է միանում Աֆշինը, որից հետո Անկիրան նվաճվում և ոչնչացվում է։