cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հուգո Սիմբերգ
Տամպերի Սուրբ Հովհաննեսի մայր տաճարի որմնանկարներ
Արևելյան պատին Սիմբերգը պատկերել է իր ստեղծագործության ամենահայտնի երկու սյուժեները` «Մահվան պարտեզ» և «Վիրավոր հրեշտակ» կոմպոզիցիաները։ «Վիրավոր հրեշտակ» որմնանկարը 1903 թվականի կտավի կրկնությունն է` որոշ վարիացիաներով։ Այսպիսով, Սիմբերգը բնանկարի ֆոնին ավելացրեց գործարանային ծխնելույզները (հղում դեպի այն փաստին, որ Տամպերան Ֆինլանդիայի ամենամեծ արդյունաբերական կենտրոնն էր) և լճի ափը անհարթ դարձրեց, ինչը սյուժեին ավելի շատ դրամատիզմ է հաղորդում ։
Եկեղեցու որոշ ղեկավարների մոտ որմնանկարները տհաճություն առաջացրին, քանի որ դրանցից ոմանք ոչ մի կապ չունեին աստվածաշնչյան թեմաների հետ և նրանց ճակատագիրը որոշվեց տաճարի բացումից առաջ վերջին պահին։ Ոչ Սիմբերգը, ոչ էլ Էնկելը ներկա չէին որմնանկարների բացման արարողությանը ։ Մայր տաճարի բացումից հետո ստեղծվել է հատուկ հանձնաժողով` պարզելու օձի պատկերը եկեղեցու համար հարմար է թե ոչ։ 1907 թվականի մայիսին հանձնաժողովի ընդունված որոշման համաձայն օձը թողնվել է։ Հարցը կրկին բարձրացվել է 1946 թվականին` Սիմբերգի մահից շատ ավելի ուշ, եպիսկոպոսի այցի ժամանակ ։
Բացի որմնանկարներից, Ուգո Սիմբերգը նաև կատարել է տաճարի յոթ վիտրաժներից վեցի նկարազարդումները` երեքը հարավային պատկերասրահում (աղավնին, որպես սուրբ ոգու մարմնացում, սպիտակ և կապույտ գույներով, անկեզ մորենին, նարնջագույն և արևը) և երեքը հյուսիսում (հավալուսնը, որը կերակրում է ճտին իր արյունով-հաղորդության խորհրդանիշը, ինչպես նաև հայտնության ձիավորներին պատկերող երկու պատուհան` մեկում սպիտակ և շիկակարմիր ձի, մյուսում` անգույն ձի և ձին ագռավի հետ)։
Լուսանկարչություն
Սիմբերգը ոչ միայն նկարիչ և գծանկարիչ էր, այլև լուսանկարիչ։ Նա սկսեց փոքր ձևաչափով լուսանկարներ անել 1895 թվականին և արագ հասկացավ, որ դրանք շեշտում են լույսի և ստվերի կարևորությունը և լրացնում են նրա գեղարվեստական ստեղծագործությունը։ Նկարիչը դրանք օգտագործեց ոչ միայն էտյուդների պատրաստման համար, այլ նրա լուսանկարների մեծ մասը համարվում են անկախ գործեր և համարժեք էին նրա գեղանկարչական և գծանկարչական ստեղծագործություններին ։
Ազդեցությունը մշակույթի վրա
Հուգո Սիմբերգը ֆինն ամենահայտնի նկարիչներից է։ Հատկապես սիրված է նրա «Վիրավոր հրեշտակը» կտավը, որը հաճախ օգտագործվում է նկարազարդումների և շապիկների գեղազարդման համար ։
1977 թվականին Սիմբերգի մասին նկարահանվեց «Գիշերային ցրտահարություն» (Halla) գեղարվեստական ֆիլմը, որի երաժշտությունը գրել է Պեկկա Յալկանենը ։
Ֆինն դերասան և ռեժիսոր Վիլ Կուրկին գրել է թատերականացված մեկ ժամ տաս րոպե տևողությամբ «Ուգո Սիմբերգի թևերը» (Hugo Simbergin siivet) մոնոներկայացումը ։
«Վիրավոր հրեշտակ» կտավի մոտիվներով գրված երաժշտությունը օգտագործվել է ֆիննական Nightwish խմբի «Amaranth» տեսահոլովակի սկզբում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սիմվոլիստ նկարիչներ Կատեգորիա:Ֆինն նկարիչներ Կատեգորիա:Վիբորգի նկարիչներ Կատեգորիա:Սիմվոլիստ արվեստագետներ Կատեգորիա:Ֆինն քանդակագործներ Կատեգորիա:Ֆինն լուսանկարիչներ Կատեգորիա:Ֆինն ճարտարապետներ
Կլյուչ (այլ կիրառումներ)
Կլյուչ կարող է վերաբերվել.
Սիգովայա (Վորչուշկայի վտակ)
Սիգովայա (Сиговая), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ուրտոմաժ գետի ձախ ափում՝ 72 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո-Պեչորսկ ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վագա գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Հյուսիսային Դվինա գետն է։ Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Ջուլիա Հերոն
Ջուլիա Հերոն (Julia Heron, ), ամերիկացի բեմադրող նկարիչ։ «Օսկար» մրցանակի դափնեկիր (1961) բեմադրող նկարչի լավագույն աշխատանք անվանակարգում «Սպարտակ» (1960) ֆիլմի համար։ Դրանից բացի, նա ևս չորս անգամ ներկայացվել է «Օսկարի» նույն անվանակարգում (1942, 1943, 1945, 1960 «Լեդի Համիլթոն» (1941), «Ջունգլիներ գիրքը» (1942), «Կազանովա Բրաուն» (1944) և «Մեծն ձկնորսը» (1959) ֆիլմերի համար։
Կենսագրություն
Ջուլիա Հերոնը ծնվել է 1897 թվականի նոյեմբերի 21-ին ԱՄՆ Մոնտանա նահանգում։
Արժանացել է «Օսկար» մրցանակի (1961) և ներկայացվել է ևս չորս անգամ բեմադրող նկարչի լավագույն աշխատանք անվանակարգում ։ Աշխատել է ավելի քան 100 ֆիլմերի վրա 1930 թվականից մինչև 1969 թվականն ընկած ժամանակահատվածում։
Ջուլիա Հերոսնը մահացել է 1977 թվականի ապրիլի 9-ին Լոս Անջելեսում (Կալիֆոռնիա նահանգ, ԱՄՆ)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի բեմադրող նկարիչներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ
Մերիվոն Քենդերգյան
Մերիվոն Քենդերգյան կամ Քենդերգի, կանադահայ գրող, պրոֆեսոր, երաժշտագետ, դաշնակահարուհի։
Կենսագրություն
Քենդերգյանը ծնվել է 1915 թվականի օգոստոսի 15-ին Այնթապի հայկական ընտանիքում։ Հայոց ցեղասպանության պատճառով նրանց ընտանիքը փախել է Սիրիա, որտեղ էլ նա մեծացել է։ Սիրիայից տեղափոխվել է Ֆրանսիա։ 1942 թվականին Քենդերգյանը բարձրագույն կրթություն է ստացել Փարիզի համալսարանում ։ Նա տեղափոխվել է Կանադա 1952 թվականին, իսկ 1960 թվականին դարձել է Կանադայի քաղաքացի ։
Տասը տարվա ընթացքում նա ժամանակակից երաժշտության մասին ռադիոհաղորդումներ է վարել Société Radio-Canada-ում և պարբերաբար հանդես է եկել նաև հեռուստատեսությամբ ։ Նա դասավանդել է Մոնրեալի համալսարանում ։ Քենդերգյանը կարևոր դեր է խաղացել 1966 թվականին Քվեբեկի ժամանակակից երաժշտության միության հիմնադրման գործում ։ Նա եղել է Կանադայի երաժշտական խորհրդի նախագահը ։
1980 թվականին արժանացել է Կանադայի շքանշանին, իսկ 1992 թվականին դարձել է շքանշանի սպա ։ 1985 թվականին նրան շնորհվել է Քվեբեկի ազգային շքանշան ։
Մահ
Քենդերգյանը մահացել է 2011 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Քվեբեկի Մոնրեալ քաղաքում ։ Նրան թաղել են Նոտր Դամ դե Նեժի գերեզմանատանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դաշնակահարուհիներ Կատեգորիա:Դաշնակահարներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Երաժշտագետներ Կատեգորիա:Երաժշտագետներ ըստ ազգության Կատեգորիա:Կանադահայ արվեստագետներ Կատեգորիա:Կանայք Կատեգորիա:Հայ կանայք ըստ մասնագիտության Կատեգորիա:Հայկական սփյուռք Կատեգորիա:Հայեր ըստ երկրի Կատեգորիա:Սփյուռքահայ մշակույթ
Վոկտիմ
Վոկտիմ (Воктым), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Սիսոլա գետի ձախ ափին 343 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 64 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Քրիստիան Միքելսեն
Պետեր Քրիստիան Հերսլեբ Քերսյու Միքելսեն (Christian Michelsen Մարտի 15 1857, Բերգեն - Հունիսի 29 1925, Ֆանա, Հորդլանդ), նորվեգացի նավագնացության մագնատ, Նորվեգիայի պետական, քաղաքական գործիչ։ 1905-1907 թվականներին զբաղեցրել է Նորվեգիայի վարչապետի պաշտոնը։ Միքելսենն առավել հայտնի է 1905 թվականին Կարլստադյան համաձայնագրի կնքումով, որով չեղյալ համարվեց նորվեգա-շվեդական միությունը։ Հանդիսացել է Նորվեգիայի իր ժամանակի ամենաազդեցիկ քաղաքական գործիչներից մեկը ։
Պատանեկություն
Քրիստիանը ծնվել է նորվեգական Բերգեն քաղաքում և ստացել իր եպիսկոպոս պապիկի անունը՝ Պետեր Քրիստիան Հերսլեբ Քերսյու ։
Աշխատանքային գործունեություն
Քրիստիան Մեքելսենը եղել փաստաբան և նավասեփականատեր։ Նա դարձել է Նորվեգիայի խորհրդարանի անդամ 1891 թվականին և ներկայացրել Ազատական կուսակցությունը։ Նրա գլխավոր նպատակներից մեկը եղել է Ազատական և Պահպանողական կուսակցությունների միավորումը, որը նա անվանել է Կոալիցիոն կուսակցություն։ Հագերուպի երկրորդ կառավարության անդամ է եղել, ինչպես նաև շվեդա-նորվեգական հարաբերությունների ամենակատաղի հակառակորդներից։ 1905 թվականի մարտին Միկելսոնը Ֆրեսիս Հագերուպին փոխարինում է երկրի վարչապետի պաշտոնում և միանգամից դառնում շվեդա-նորվեգական միության դադարեցման առաջամարտիկ ։
Համաձայնագրի չեղարկման ձևական պատճառ հանդիսացավ Շվեդիայի Օսկար II թագավորի կողմից նորվեգական դիվանագիտական օրենքները չընդունելը։ Շվեդական կառավարությունը արդեն մի քանի տարի պնդում էր, որ արտասահմանյան հարցերը պետք է լուծվեն միության համաձայնագրի շրջանակներում, և այդպիսով դիվանագիտական օրենքները չեն կարող ընդունվել Ստորտինգի կողմից առանց շվեդական ռիկսդագի (խորհրդարանի) թույլտվության։ Շվեդները համաձայն էին ընդունել Նորվեգիային անկախությունը, եթե շվեդա-նորվեգական միությունը գործեր ևս 90 տարի, միևնույն ժամանակ արտաքին գործերի նախարարը պետք է լիներ շվեդ։ Այդ իրավիճակը նորվեգացիների ստիպեց մտածել, որ Շվեդիան միությունում ունի գերիշխող դիրք։ Չնայած իրականում այդ գերիշխանությունը կար, այնուամենայնիվ նորվեգացիները չէին ցանկանում, որ այն արտահայտվի նաև իրավական հարթությունում ։
1905 թվականի մայիսի 27-ին Օսկար թագավորը հրաժարվեց ստորագրել օրինագիծը, ինչի ի պատասխան, նորվեգական նախարարների կաբինետը ամբողջ կազմով հրաժարական տվեց։ Թագավորը չձեռնարկեց հետագա որևէ քայլ՝ հավանաբար հասկանալով, որ միության վախճանը անհետաձգելի է։ Շվեդ քաղաքական գործիչները նույնպես որևէ քայլ չկատարեցին՝ կարծելով, թե կատարվածը նորվեգացիների կողմից ևս մեկ նահանջ քայլ է։ Հունիսի 7-ին նորվեգական խորհրդարանը հայտարարեց, որ քանի որ թագավորը չկարողացավ կազմավորել նոր կառավարություն Միքելսենի հրաժարականից հետո, ապա նա կորցրել է երկիրը ղեկավարելու կարողությունից։ Ինչն էլ նշանակում է, որ նա դադարեց լինել Նորվեգիայի թագավոր։ Այս հայտարարությունը տվեց որոշակի իրավական հիմքեր միության համաձայնագիրը չեղյալ հայտարարելու համար ։
Միքելսենը տեսնում էր, որ վերջին մի քանի ամիսների իրադարձությունների համատեքստում նորվեգացիները աջակցում են երկրի անկախության հռչակմանը։ Կայացած հանրաքվեի արդյունքներով միության պահպանման օգտին քվեարկել էին ընդամենը 184 մարդ, ինչը երկրի բնակչության 0,05 % է կազմում։ Չնայած Միքելսենը հավատում էր ժողովրդավարությանը՝ բայց կարծում էր, որ ժողովրդավարական միապետությունը միջազգային հարթակներում և նորվեգացիների շրջանում երկրի ճանաչմանն ավելի կնպաստի։ Հանրաքվեի ընթացքում նորվեգացիների 79 %-ը կողմ էր քվեարկել մնիապետության պահպանմանը։ Արքայազն Կարլ Դանիացին դարձավ Նորվեգիայի թագավոր և իր անունը փոխարինեց նորվեգական Հակոն VII-ով ։
1907 թվականին Միքելսենը հոգնեց քաղաքական պայքարից, հրաժարական տվեց վարչապետի պաշտոնից։ Նրան փոխարինող դարձավ Յորգեն Լևլանդը։ Վերջինս չսատարեց Կոալիցիոն կուսակցությանը, և նրա կառավարությունը հրաժարական տվեց ։
Քրիստիան Միքելսենը մահացել է 68 տարեկան հասակում 1925 թվականի հունիսի 25-ին Նորվեգիայի Հորդլանդ ֆյուլքեի Ֆանա կոմունայում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի վարչապետներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Անկախության ակտիվիստներ
Մուրիսիլանդիա
Մուրիսիլանդիա  (Muricilândia), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Արագուաինայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2 628 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 187,798 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,2 մարդ/կմ²։
Աստերոիդների ցանկ (92601-92700)
Աստերոիդների ցանկ (92501-92600) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (92701-92800)
Կրեշևո (այլ կիրառումներ)
Կրեշևո կարող է վերաբերվել.
Վլադիսլավ Սիկորսկի
Վլադիսլավ Եվգենիուշ Սիկորսկի, լեհ ռազմական և քաղաքական առաջնորդ։
Նախքան Առաջին համաշխարհային պատերազմը, Սիկորսկին հիմնել և մասնակցել է մի քանի ընդհատակյա կազմակերպությունների, որոնք նպաստում էին Լեհաստանի անկախության գործին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա կռվել է լեհական լեգեոնների կազմում, իսկ ավելի ուշ՝ նորաստեղծ լեհական բանակում՝ 1919-1921 թվականների լեհ-խորհրդային պատերազմի ժամանակ։ Այդ պատերազմի ժամանակ նա նշանակալի դեր է խաղացել Վարշավայի վճռական ճակատամարտում (1920 թվական)։ Լեհաստանի երկրորդ հանրապետության առաջին տարիներին Սիկորսկին զբաղեցրել է կառավարական պաշտոններ, այդ թվում՝ վարչապետ (1922-1923) և ռազմական գործերի նախարար (1923-1924)։ Յուզեֆ Պիլսուդսկու 1926 թվականի մայիսյան հեղաշրջումից և Սանացիայի (Բարելավման) կառավարության հաստատումից հետո նա հեռացվեց նոր ռեժիմի կողմից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Սիկորսկին դարձավ Լեհաստանի վտարանդի կառավարության վարչապետ, Լեհաստանի զինված ուժերի գերագույն հրամանատար և դիվանագիտական ոլորտում լեհական գործի ակտիվ ջատագովը։ Նա աջակցում էր Լեհաստանի և Խորհրդային Միության միջև դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնմանը, որոնք խզվել էին Գերմանիայի հետ խորհրդային պայմանագրից և 1939 թվականին Լեհաստան ներխուժելուց հետո, սակայն ԽՍՀՄ առաջնորդ Իոսիֆ Ստալինը խզեց խորհրդային-լեհական դիվանագիտական հարաբերությունները 1943 թվականի ապրիլին՝ Սիկորսկու խնդրանքով, որ Միջազգային Կարմիր Խաչը հետաքննի Կատինի անտառի կոտորածը ։
1943 թվականի հուլիսին Սիկորսկուն տեղափոխող ինքնաթիռը Ջիբրալթարից թռչելուց անմիջապես հետո ընկավ ծովը՝ մահանալով ինքնաթիռում բոլոր գտնվողները, բացի օդաչուից։ Սիկորսկու մահվան ստույգ հանգամանքները վիճարկվել են և հիմք են հանդիսացել վթարի և նրա մահվան վերաբերյալ մի շարք տարբեր տեսությունների։ Սիկորսկին եղել է լեհ աքսորյալ ամենահեղինակավոր առաջնորդը, և նրա մահը լուրջ հետընթաց էր Լեհաստանի համար։
Վաղ կյանք և Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Սիկորսկին ծնվել է Գալիցիայի Տուշով Նարոդովի գյուղում, այն ժամանակ, երբ Գալիցիան Ավստրո-հունգարական կայսրության մաս էր կազմում ։ Նա իր ընտանիքի երրորդ երեխան էր. նրա հայրը Տոմաշ Սիկորսկին էր՝ դպրոցի ուսուցիչ, նրա մայրը Էմիլիա Հաբրովսկան էր։ Նրա պապը՝ Տոմաշ Կոպաշինա Սիկորսկին, կռվել և վիրավորվել է Օլշինկա Գրոչովսկայի ճակատամարտում Նոյեմբերյան ապստամբության ժամանակ, որի ընթացքում ստացել է «Վիրտուտի Միլիտարի» մեդալ։ Սիկորսկին 1893-1897 թվականներին հաճախել է գիմնազիա Ժեշուվում (այժմ՝ Կոնարսկու միջնակարգ դպրոցը), այնուհետև մեկ տարով տեղափոխվել է Ժեշուվի մանկավարժական քոլեջ։ 1899 թվականին նա հաճախել է Լվովի Ֆրանցիսկ Յոզեֆի անվան գիմնազիան, իսկ 1902 թվականին այնտեղ հանձնել է ավագ դպրոցի իր վերջին քննությունը։ Այդ տարվանից երիտասարդ Սիկորսկին ճարտարագիտություն է սովորել Լվովի պոլիտեխնիկում՝ մասնագիտանալով ճանապարհների և կամուրջների շինարարության մեջ, և ավարտել է 1908 թվականին հիդրոտեխնիկի դիպլոմով։ 1906 թվականին Սիկորսկին կամավոր մեկ տարի ծառայել է Ավստրո-Հունգարիայի բանակում և սովորել Ավստրիական ռազմական դպրոցում՝ ստանալով սպայի կոչում և դառնալով բանակի պահեստային երկրորդ լեյտենանտ (podporucznik rezerwy): 1909 թվականին նա ամուսնացավ Հելենա Սիկորսկու հետ, ում նա հանդիպել էր Լվովի միջնակարգ դպրոցում սովորելիս ։ 1912 թվականին նրանք ունեցան դուստր՝ Զոֆիան։ Ավարտելուց հետո նա ապրել է Լեժայսկում և աշխատել Գալիցիայի վարչակազմի հիդրոտեխնիկական բաժնում՝ աշխատելով Սան գետի կարգավորման վրա, իսկ ավելի ուշ ներգրավվել է մասնավոր ձեռնարկություններում՝ կապված շինարարության, անշարժ գույքի և նավթի առևտրի հետ ։
1914 թվականի հուլիսին Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկումից հետո Սիկորսկին մոբիլիզացվել է, բայց ՀԱԿՀ-ի ազդեցության շնորհիվ նրան թույլ են տվել մասնակցել լեհական զորամասերի կազմակերպմանը, այլ ոչ թե Ավստրո-Հունգարիայի ռազմական հրամանատարության կողմից պատվիրակվելու այլ պարտականություններ։ Պատերազմի առաջին մի քանի շաբաթներին նա դարձավ Գերագույն ազգային կոմիտեի (Naczelny Komitet Narodowy, ԳԱԿ) ռազմական վարչության պետը և մնաց այդ պաշտոնում մինչև 1916 թվականը ։ Նա կոմիսար էր, որը պատասխանատու էր Կրակովի լեհական լեգեոնների հավաքագրման համար ։ 1914 թվականի սեպտեմբերի 30-ին նրան շնորհվել է փոխգնդապետի կոչում, իսկ դրանից անմիջապես հետո դարձել է «Լեգիոններ» սպայական դպրոցի հրամանատար։   Լեգեոնները՝ Յոզեֆ Պիլսուդսկու ստեղծած բանակը, Լեհաստանը ռուսական և, ի վերջո, ավստրո-հունգարական ու գերմանական տիրապետությունից ազատագրելու համար սկզբում կռվել է Ավստրո-Հունգարիայի հետ դաշինքով ընդդեմ Ռուսաստանի։ 1915 թվականի օգոստոսից աճում էր լարվածությունը Սիկորսկու, ով հանդես էր գալիս Ավստրո-Հունգարիայի հետ համագործակցության օգտին, և Պիլսուդսկու միջև, ով կարծում էր, որ Ավստրո-Հունգարիան և Գերմանիան կորցրել են լեհ ժողովրդի վստահությունը։ 1916 թվականին Պիլսուդսկին ակտիվորեն քարոզում էր ԳԱԿ-ի ռազմական վարչությունը ցրելու համար ։ Այդ տարվա հուլիսին Սիկորսկուն ստացել է գնդապետի կոչում։  Նոյեմբերի 5-ի ակտից հետո (1916 թվական) Սիկորսկին ներգրավվեց Լեգեոնների այլընտրանքների՝ Լեհական օժանդակ կորպուսի և Պոլնիշե Վերմախտի մեջ։ 1917 թվականի հունիսին Պիլսուդսկին հրաժարվեց Հաբսբուրգների կայսրին հավատարմության երդում տալու ավստրո-հունգարական հրամաններից («Երդման ճգնաժամ») և փակվեց Մագդեբուրգի ամրոցում, մինչդեռ Սիկորսկին լքեց Պոլնիշե Վերմախտը և վերադարձավ Ավստրո-Հունգարական բանակ ։ 1918 թվականին Բրեստ-Լիտովսկի փետրվարյան պայմանագրից և Ռարանչայի ճակատամարտից հետո Սիկորսկին ուշացումով ընտրեց Պիլսուդսկու կողմը, հայտարարելով նրա գործողությունների հետ համերաշխության մասին։ Այնուամենայնիվ, սա բավարար չէր նրա և Պիլսուդսկու միջև տարաձայնությունները հարթելու համար, և այս երկու խոշոր լեհ առաջնորդները շարունակվող տարիներին ավելի հեռացան միմյանցից ։
Լեհ-խորհրդային պատերազմ
Լեհաստանի անկախությունը ձեռք բերվեց 1918 թվականի նոյեմբերին Լեհաստանի երկրորդ հանրապետության ձևավորմամբ։ Լեհ-ուկրաինական պատերազմի ընթացքում և լեհ-խորհրդային պատերազմի սկզբնական փուլում Սիկորսկին՝ այժմ լեհական բանակի բարձրաստիճան սպան, ներգրավված էր Գալիցիայի տարածաշրջանի հետագա գործողություններում։ 1919 թվականի հունվարին նա ղեկավարում էր Գրուդեկ Յագելոնսկին պաշտպանող զորքերը, մարտին նա ղեկավարում էր հետևակային դիվիզիան՝ շարժվելով դեպի Ստավչանի և Զբրուչ ։ 1918 թվականի օգոստոսի 1-ից Սիկորսկին ղեկավարում էր Պոլեշիե խումբը և Լեհական 9-րդ հետևակային դիվիզիան։ Իր հրամանատարության տակ գտնվող ուժերի ավելցուկը սահմանափակելու համար նա վերահսկում էր 36 սպաների դատավարությունները։ Նրա ուժերը գրավեցին Մոզիրն ու Կալենկովիչեն 1920 թվականի մարտին, և նա ղեկավարում էր Պոլեշիե խումբը 1920 թվականի ապրիլին Լեհաստանի Կիևի հարձակման ժամանակ՝ առաջխաղալով դեպի Դնեպր գետը և Չեռնոբիլի մարզը։ Այդ տարվա ապրիլի 1-ին ստացել է բրիգադի գեներալի կոչում։
Քանի որ լեհ-խորհրդային պատերազմի ինտենսիվությունը աճեց, 1920 թվականի ապրիլի վերջին Ռուսաստանի նոր խորհրդային ռեժիմի Կարմիր բանակը հետ մղեց լեհական զորքերը և ներխուժեց Լեհաստան։ Այնուհետև Սիկորսկին հաջողությամբ պաշտպանեց Մոզիրին և Կալենկովիչեին մինչև հունիսի 29-ը, բայց հետագայում չկարողացավ պահել Բրեստ ամրոցը, թեև նա բավական երկար պաշտպանեց այն, որպեսզի թույլ տա տարածաշրջանում գտնվող լեհական ուժերին կանոնավոր կերպով նահանջել։  Օգոստոսի 6-ին նա նշանակվեց նորաստեղծ Լեհական 5-րդ բանակի հրամանատար, որին հանձնարարված էր պահել ճակատը Մոդլինից հյուսիս՝ Նարև և Վկրա գետերի միջև։ Նա աչքի է ընկել 5-րդ բանակի հրամանատարությամբ Ստորին Վիստուլայի ճակատում Վարշավայի ճակատամարտի ժամանակ։ Այն ժամանակ խորհրդային ուժերը, ակնկալելով հեշտ վերջնական հաղթանակ, անակնկալի եկան և թուլացան լեհական հակագրոհից։ Այդ ճակատամարտի ժամանակ (երբեմն կոչվում է «հրաշք Վիստուլայում») Սիկորսկին կանգնեցրեց բոլշևիկների առաջխաղացումը Վարշավայից հյուսիս և Պիլսուդսկուն՝ Լեհաստանի գերագույն հրամանատարին, տվեց իր հակահարձակման համար անհրաժեշտ ժամանակը. օգոստոսի 15-ից սկսած նրա ուժերը հաջողությամբ բախվեցին խորհրդային 5-րդ և 15-րդ բանակների հետ։ Վարշավայի ճակատամարտից հետո՝ օգոստոսի 30-ից, Սիկորսկին ղեկավարում էր 3-րդ բանակը։ Նրա զորքը գրավեց Պինսկը և կռվեց Լվովի ճակատամարտի և Զամոշչի ճակատամարտի վերջին փուլերում, իսկ հետո Նիմենի ճակատամարտից հետո իր զորքով առաջ շարժվեց դեպի Լատվիայի և Բելառուսի խորքերը։ Լեհերը հաղթեցին խորհրդային զորքերին, և Ռիգայի լեհ-խորհրդային պայմանագրով (1921 թվականի մարտ) Լեհաստանին տրվեց Բելառուսի և Ուկրաինայի (Կրեսի) զգալի տարածքներ։ Սիկորսկու համբավը մեծացավ, քանի որ նա լեհ հասարակությանը հայտնի դարձավ՝ որպես լեհ-խորհրդային պատերազմի հերոսներից մեկը։ Նա նաև պատերազմի ընթացքում շարունակել է հրապարակել ռազմագիտական հոդվածներ։ Իր քաջարի նվաճումների համար Սիկորսկին 1921 թվականի փետրվարի 28-ին ստացավ դիվիզիոնի գեներալի կոչում և նույն տարվա մարտի 15-ին արժանացավ Լեհաստանի բարձրագույն զինվորական պարգևի՝ «Վիրտուտի Միլիտարի» շքանշանի։
Իշխանությունում և ընդդիմությունում
Չնայած նրանց տարաձայնություններին, Պիլսուդսկին իր զեկույցներում գովաբանեց Սիկորսկուն՝ առաջարկելով նրան գլխավոր շտաբի պետի և պաշտպանության նախարարի պաշտոններում. նրա կողմից ավելի լավ գնահատականներ ստացան միայն գեներալներ Կազիմերժ Սոսնկովսկին և Էդվարդ Ռիձ-Շմիգլին։ Սիկորսկին հայտնի էր զինվորականության շրջանում և քաղաքականության մեջ՝ հատկապես լեհ պահպանողականների և ազատականների շրջանում։ 1921 թվականի ապրիլի 1-ին Սիկորսկին փոխարինեց գեներալ Թադեուշ Յորդան-Ռոզվադովսկուն Լեհաստանի Գլխավոր շտաբի պետի պաշտոնում ։ 1922-1925 թվականներին նա զբաղեցրել է մի շարք բարձր պետական պաշտոններ։ Նրա վերլուծության հիման վրա Լեհաստանի նախարարների խորհուրդը որդեգրեց նոր արտաքին քաղաքականություն, որը մոտավորապես անփոփոխ մնաց մինչև 1930-ականների վերջը (պահպանելով ստատուս քվոն Եվրոպայում և վերաբերվելով Գերմանիային ու Ռուսաստանին՝ որպես պոտենցիալ սպառնալիքի հավասար աղբյուրների)։ 1922 թվականի դեկտեմբերի 12-ին նա ընդհանուր հրաման արձակեց՝ շեշտելով զինվորականների՝ քաղաքականությունից զերծ մնալու անհրաժեշտությունը։ 1922 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Լեհաստանի նախագահ Գաբրիել Նարուտովիչի սպանությունից հետո Սեյմի մարշալ Մաչեյ Ռատայը նշանակեց Սիկորսկուն վարչապետ։ 1922 թվականի դեկտեմբերի 18-ից մինչև 1923 թվականի մայիսի 26-ը Սիկորսկին զբաղեցրել է վարչապետի և նաև ներքին գործերի նախարարի պաշտոնը և նույնիսկ համարվում էր հնարավոր նախագահ։ Վարչապետի պաշտոնում իր կարճատև պաշտոնավարման ընթացքում նա հայտնի դարձավ լեհ հասարակության լայն շրջանակում և իրականացրեց էական բարեփոխումներ՝ ի լրումն երկրի արտաքին քաղաքականությունն ուղղորդելու այն ուղղությամբ, որը արժանացավ Ազգերի լիգայի հավանությանը և համագործակցությանը և ամրապնդեց լեհ-ֆրանսիական համագործակցությունը։ Նա Մեծ Բրիտանիայից, Ֆրանսիայից և Միացյալ Նահանգներից 1923 թվականի մարտի 15-ին Դեսպանների համաժողովի ժամանակ Լեհաստանի արևելյան սահմանների ճանաչում ձեռք բերեց։ Նա օգնեց ֆինանսների նախարար Վլադիսլավ Գրաբսկու բարեփոխումներին, որոնք ուղղված էին գնաճը զսպելուն և արժույթի բարեփոխմանը, ինչպես նաև աջակցեց էթնիկ փոքրամասնություններին։ Նրա կառավարությունը, այնուամենայնիվ, կորցրեց աջակցությունը Սեյմում և հրաժարական տվեց 1923 թվականի մայիսի 26-ին։ 1923 թվականի սեպտեմբերի 30-ից մինչև 1924 թվականը նա զբաղեցրել է հետևակի գլխավոր տեսուչի պաշտոնը (Generalny Inspektor Piechoty): 1924 թվականի փետրվարի 17-ից մինչև 1925 թվականը վարչապետ Գրաբսկու օրոք եղել է ռազմական գործերի նախարար և ղեկավարել լեհական բանակի արդիականացումը. նա նաև ստեղծել է Սահմանային պահպանության կորպուսներ։ Նա ակտիվորեն աշխատել է լեհ-ֆրանսիական ռազմական դաշինքի առաջխաղացման ուղղությամբ։ Նրա՝ ռազմական գործերի նախարարի լիազորությունները ավելացնելու և միաժամանակ զինված ուժերի գլխավոր տեսուչի լիազորությունները նվազեցնելու առաջարկը արժանացավ Պիլսուդսկու կտրուկ դժգոհությանը, որն այն ժամանակ հավաքում էր այդ ժամանակվա կառավարության բազմաթիվ հակառակորդների։ 1925 - 1928 թվականներին Սիկորսկին ղեկավարել է Լվովում գտնվող Զինվորական կորպուսի (Okręg Korpusu) VI շրջանը։
Դեմոկրատ և Սեյմի կողմնակից Սիկորսկին հայտարարեց, որ դեմ է Յոզեֆ Պիլսուդսկու 1926 թվականի մայիսյան պետական հեղաշրջմանը, սակայն նա մնաց Լվովում, հրաժարվեց ուղարկել իր ուժերը և ոչ մի էական դեր չխաղաց հեղաշրջման կարճատև պայքարում։ 1928 թվականին Պիլսուդսկին ազատեց իրեն հրամանատարությունից, և մինչ նա շարունակում էր ակտիվ ծառայել, այլ պաշտոն չստացավ։  Այդ տարի լույս տեսավ նաև լեհ-խորհրդային պատերազմի մասին նրա գրքը՝ Nad Wisłą i Wkrą: Studium do polsko–radzieckiej wojny 1920 roku (Վիստուլա և Վկրա գետերի մոտ. ներդրում 1920 թվականի լեհ-խորհրդային պատերազմի ուսումնասիրության մեջ)։ Հետագա տարիները նա անցկացրեց ռազմական տեսության ուսումնասիրությամբ՝ հրատարակելով աշխատություններ ռազմական տեսության, պատմության և արտաքին քաղաքականության վերաբերյալ։ Նա գրել է մի քանի այլ գրքեր և բազմաթիվ հոդվածներ՝ ի թիվս այլ բաների, կանխատեսելով Գերմանիայի արագ ռազմականացումը ։
Այն բանից հետո, երբ նա ազատվեց հրամանատարությունից, և երբ հաստատվեց կիսաբռնապետական Սանացիայի ռեժիմը, Սիկորսկին միացավ հակապիլսուդսկակա ընդդիմությանը։ Սիկորսկին հիմնականում հեռացավ քաղաքականությունից՝ իր ժամանակի մեծ մասն անցկացնելով Փարիզում և աշխատելով ֆրանսիական Ecole Superieure de Guerre-ում (Ռազմական քոլեջ)։ Նույնիսկ 1935 թվականին Պիլսուդսկու մահից հետո նա դեռևս մարգինալացված էր, քաղաքական և ռազմական առումով, Պիլսուդսկու իրավահաջորդների կողմից։ Հաջորդ տարվա փետրվարին մի քանի նշանավոր լեհ քաղաքական գործիչների հետ (Վինսենթի Վիտոս, Իգնացի Պադերևսկի և գեներալ Յոզեֆ Հալեր) նա միացավ «Մորգեսի ճակատ»-ին, որը հակասանացիական քաղաքական խմբավորում էր։
Վտարանդի վարչապետ
1939-ի սեպտեմբերին Գերմանիայի կողմից Լեհաստանը հարձակման ենթարկվելուց մի քանի օր առաջ և հենց ներխուժման ժամանակ Սիկորսկու ռազմական հրամանատարության խնդրանքը շարունակում էր մերժվել Լեհաստանի գլխավոր հրամանատար մարշալ Էդվարդ Ռիձ-Շմիգլիի կողմից։ Սիկորսկին Ռումինիայի միջով փախել է Փարիզ, որտեղ սեպտեմբերի 28-ին միացել է Վլադիսլավ Ռաչկևիչին և Ստանիսլավ Միկոլայչիկին Լեհաստանի վտարանդի կառավարությունում՝ ստանձնելով Ֆրանսիայում նորաստեղծ լեհական զինված ուժերի հրամանատարությունը։ Երկու օր անց՝ սեպտեմբերի 30-ին, նախագահ Ռաչկևիչը կանչեց նրան ծառայելու որպես վտարանդի Լեհաստանի առաջին վարչապետ ։ Նոյեմբերի 7-ին նա դարձավ Զինված ուժերի գերագույն հրամանատար և գլխավոր տեսուչ (Naczelny Wódz i Generalny Inspektor Sił Zbrojnych) Ռիձ-Շմիգլիի հրաժարականից հետո։  Սիկորսկին զբաղեցրեց նաև Լեհաստանի ռազմական գործերի նախարարի պաշտոնը՝ այդպիսով համախմբելով պատերազմի ժամանակ լեհ զինվորականների նկատմամբ ողջ վերահսկողությունը։
Նրա կառավարությունը ճանաչվեց արևմտյան դաշնակիցների կողմից։ Այնուամենայնիվ, Սիկորսկու կառավարությունը պայքարում էր իր տեսակետը լսելի դարձնելու համար Ֆրանսիայի և Միացյալ Թագավորության կողմից։ Արևմտյան դաշնակիցները հրաժարվեցին ճանաչել Խորհրդային Միությունը՝ որպես ագրեսոր, չնայած 1939 թվականի սեպտեմբերի 17-ին ԽՍՀՄ-ի կողմից ներխուժմանը Լեհաստան։ Ավելին, նա պայքարում էր ապահովելու ռեսուրսները, որոնք անհրաժեշտ էին վտարանդի լեհական բանակը վերստեղծելու համար։
Լեհաստանը, նույնիսկ իր օկուպացված տարածքներով, դեռևս ղեկավարում էր զգալի զինված ուժեր. լեհական նավատորմը նավարկել էր դեպի Բրիտանիա, և հազարավոր լեհ զինվորականներ փախել էին Ռումինիայի և Հունգարիայի միջոցով կամ Բալթիկ ծովի վրայով։ Այդ երթուղիները օգտագործվում էին մինչև պատերազմի ավարտը և՛ ներքին գործերի, և՛ Լեհաստանից ժամանած կամավորների կողմից, ովքեր իրենց կատակով անվանում էին «Սիկորսկու զբոսաշրջիկներ» և սկսում էին իրենց վտանգավոր ճանապարհորդությունները՝ համարձակորեն մահանալով կամ բանտարկվելով համակենտրոնացման ճամբարներում, եթե բռնվեին գերմանացիների կամ նրանց դաշնակիցների կողմից։. Նորակոչիկների կայուն հոսքով նոր լեհական բանակը շուտով նորից հավաքվեց Ֆրանսիայում և Ֆրանսիայի կողմից լիազորված Սիրիայում։ Բացի այդ, Լեհաստանն ուներ մեծ դիմադրական շարժում, և Սիկորսկու քաղաքականությունը ներառում էր Զինված պայքարի միության հիմնումը, որը հետագայում վերածվեց Արմիա Կրաջովայի (Տնային բանակ), և Լեհաստանում կառավարական պատվիրակություն ստեղծվեց, որպեսզի վերահսկել Լեհական ընդհատակյա պետությունը օկուպացված Լեհաստանում։
1940 թվականին Լեհաստանի լեռնաշխարհի բրիգադը մասնակցել է Նարվիկի ճակատամարտին (Նորվեգիա), և երկու լեհական դիվիզիաներ մասնակցել են Ֆրանսիայի պաշտպանությանը, մինչդեռ լեհական մոտոհրաձգային բրիգադը և երկու հետևակային դիվիզիաները ձևավորվում էին։ Ֆրանսիական մանդատով Սիրիայում ստեղծվել է Լեհական անկախ Կարպատյան բրիգադ ։ Լեհաստանի ռազմաօդային ուժերը Ֆրանսիայում ուներ 86 օդանավ, որոնց մեկուկես էսկադրիլիաները լիովին գործում էին, իսկ մնացած երկուսուկեսը պատրաստման տարբեր փուլերում էին։ 1940 թվականի հունիսի 19-ին Սիկորսկին հանդիպեց Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլի հետ և խոստացավ, որ լեհական ուժերը կկռվեն բրիտանացիների կողքին մինչև վերջնական հաղթանակ։ Սիկորսկին և նրա կառավարությունը տեղափոխվեցին Լոնդոն և կարողացան բազմաթիվ լեհական զորքեր տարհանել Բրիտանիա։ 1940 թվականի օգոստոսի 5-ին լեհ-բրիտանական ռազմական համաձայնագրի ստորագրումից հետո նրանք սկսեցին կառուցել և վարժեցնել Լեհաստանի զինված ուժերը Արևմուտքում։  Փորձառու լեհ օդաչուները մասնակցեցին Բրիտանիայի ճակատամարտին։  Սիկորսկու լեհական ուժերը կազմում էին դաշնակիցների ամենանշանակալի զորամասերից մեկը։ Ֆրանսիայի անկումը թուլացրեց Սիկորսկու դիրքերը, և նրա առաջարկը, քննարկել նոր լեհական բանակի կառուցումը խորհրդային օկուպացված տարածքներում, հանգեցրեց մեծ քննադատության աքսորյալ լեհական համայնքի կողմից։ Հուլիսի 19-ին Ռաչկևիչը հեռացրեց նրան վարչապետի պաշտոնից՝ փոխարինելով Օգոստոս Զալեսկին, սակայն մի քանի օրվա ընթացքում Սիկորսկու համախոհների, այդ թվում՝ բրիտանական կառավարության ճնշումը Ռաչկևիչին ստիպեց վերանայել իր որոշումը, և Սիկորսկին հուլիսի 25-ին վերականգնվեց վարչապետի պաշտոնում։
Սիկորսկու քաղաքական նպատակներից մեկը Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի դաշնության ստեղծումն էր՝ սկսած լեհ-չեխոսլովակյան համադաշնությունից։ Նա անհրաժեշտ էր համարում նման դաշինքը, եթե ավելի փոքր պետությունները պետք է դիմագրավեն ավանդական գերմանական և ռուսական իմպերիալիզմին։ Այդ հայեցակարգը, թեև, ի վերջո, ապարդյուն էր, այդ ժամանակ որոշ տարածում գտավ, քանի որ Սիկորսկին և Էդվարդ Բենեշը Չեխոսլովակիայի վտարանդի կառավարությունից ստորագրեցին համաձայնագիր, որով այդ տարվա նոյեմբերի 10-ին հայտարարեցին ավելի սերտ համագործակցություն իրականացնելու մտադրության մասին։ 1941 թվականի մարտին նա այցելեց Միացյալ Նահանգներ։ Նա կրկին կայցելի ԱՄՆ 1942 թվականի մարտին և դեկտեմբերին։
1941 թվականի հունիսին Խորհրդային Միություն գերմանական ներխուժումից հետո («Բարբարոսա» օպերացիա) Սիկորսկին բանակցություններ սկսեց Լոնդոնում Խորհրդային Միության դեսպան Իվան Մայսկու հետ՝ վերականգնելու դիվանագիտական հարաբերությունները Լեհաստանի և Խորհրդային Միության միջև, որոնք խզվել էին 1939 թվականի սեպտեմբերին՝ Խորհրդային Միության Լեհաստամ ներխուժումից հետո։ Նույն տարվա դեկտեմբերին Սիկորսկին դիվանագիտական առաքելությամբ մեկնեց Մոսկվա։ Լեհաստանի կառավարությունը համաձայնություն ձեռք բերեց Խորհրդային Միության հետ (1941 թվականի օգոստոսի 17-ի Սիկորսկի-Մայսկու պայմանագիր), որը հաստատեց Իոսիֆ Ստալինը նույն տարվա դեկտեմբերին։ Ստալինը համաձայնեց անվավեր ճանաչել 1939 թվականի սեպտեմբերին Լեհաստանի խորհրդա-գերմանական բաժանումը, չեղյալ հայտարարել 1939 թվականի օգոստոսի ռուս-գերմանական Մոլոտով-Ռիբենտրոպ պայմանագիրը և ազատ արձակել խորհրդային ճամբարներում պահվող տասնյակ հազարավոր լեհ ռազմագերիների ։ Լեհաստանի վտարանդի կառավարության և Ստալինի միջև կնքված համաձայնագրի համաձայն՝ Խորհրդային Միությունը «համաներում» շնորհեց Լեհաստանի բազմաթիվ քաղաքացիների, որոնցից գեներալ Վլադիսլավ Անդերսի գլխավորությամբ կազմավորվեց նոր բանակ (Լեհական II կորպուս), որը հետագայում տարհանվեց Մերձավոր Արևելք, որտեղ Բրիտանիան բախվել էր ռազմական ուժերի խիստ պակասի։
Սկզբում Սիկորսկին աջակցում էր լեհ-խորհրդային մերձեցմանը, որը վերստին բորբոքեց նրա անձի քննադատությունը որոշ լեհական խմբակցությունների կողմից։ Այնուամենայնիվ, Սիկորսկին շուտով հասկացավ, որ Խորհրդային Միությունը պլաններ ունի լեհական տարածքների համար, որոնք անընդունելի կլինեն լեհ հասարակության համար։ Խորհրդացիները սկսեցին իրենց դիվանագիտական հարձակումը Մոսկվայի ճակատամարտում իրենց առաջին խոշոր ռազմական հաղթանակից հետո, և այս քաղաքականությունը սրեցին Ստալինգրադի ճակատամարտից հետո՝ ավելի ու ավելի քիչ ուշադրություն դարձնելով Լեհաստանի հետ իրենց գործարքներին։ 1942 թվականի հունվարին բրիտանացի դիվանագետ Սթաֆորդ Կրիպսը գեներալ Սիկորսկուն տեղեկացրեց, որ մինչ Ստալինը ծրագրում էր ընդլայնել Լեհաստանի սահմանները դեպի արևմուտք՝ Լեհաստանին տալով Գերմանիայի Արևելյան Պրուսիան, նա նաև ցանկանում էր զգալիորեն մղել Լեհաստանի արևելյան սահմանը դեպի արևմուտք՝ Քերզոնի գծի Վերսալյան հայեցակարգի համաձայն ։ Սիկորսկու դիրքորոշումը արևելյան սահմանների նկատմամբ հստակ չէր. նա որոշ փաստաթղթերում նշել է, որ որոշ զիջումներ կարող են ընդունելի լինել, սակայն, ինչպես Լվովից, այնպես էլ Վիլնոյից հրաժարվելը` ոչ ։ Սկզբում նա նաև մեգալոմանիա անվանեց գերմանական հողը Օդերին միացնելու ծրագրերը ։
Կատինի սպանություններ և մահ
1943 թվականին Խորհրդային Միության և Լեհաստանի վտարանդի կառավարության միջև փխրուն հարաբերությունները վերջապես հասան իրենց բեկման կետին, երբ ապրիլի 13-ին գերմանացիները Կատինի հանձնաժողովի միջոցով հայտարարեցին 20,000 լեհ սպաների դիակների հայտնաբերման մասին, որոնք սպանվել էին խորհրդացիների կողմից և թաղված են Ռուսաստանի Սմոլենսկի մոտ գտնվող Կատինի անտառում ։ Ստալինը պնդում էր, որ ոճրագործությունն իրականացրել են գերմանացիները, մինչդեռ նացիստական քարոզչությունը, որը կազմակերպել էր Յոզեֆ Գեբելսը, հաջողությամբ շահագործեց Կատինի կոտորածը՝ սեպ խրելով Լեհաստանի, արևմտյան դաշնակիցների և Խորհրդային Միության միջև։ Խորհրդային Միությունը, և հետագայում Ռուսաստանը, մինչև 1990-ականները չէին ընդունում լեհ սպաների այս և նմանատիպ ջարդերի պատասխանատվությունը ։
Երբ Սիկորսկին հրաժարվեց ընդունել խորհրդային բացատրությունը և ապրիլի 16-ին Միջազգային Կարմիր Խաչի հետաքննություն խնդրեց, խորհրդացիները մեղադրեցին վտարանդի կառավարությանը նացիստական Գերմանիայի հետ համագործակցելու մեջ և խզեցին դիվանագիտական հարաբերությունները ապրիլի 25-ին։
1943 թվականի մայիսի վերջից սկսած Սիկորսկին սկսեց այցելել Մերձավոր Արևելքում տեղակայված լեհական ուժեր։ Բացի ուժերը ստուգելուց և բարոյականության բարձրացումից, Սիկորսկին զբաղված էր նաև քաղաքական գործերով. մոտավորապես այդ ժամանակ հակամարտություն էր աճում նրա և գեներալ Վլադիսլավ Անդերսի միջև, քանի որ Սիկորսկին դեռ բաց էր լեհ-խորհրդային հարաբերությունների որոշակի կարգավորման համար, ինչին Անդերսը կտրականապես դեմ էր։ 1943 թվականի հուլիսի 4-ին, երբ Սիկորսկին վերադառնում էր Մերձավոր Արևելքում տեղակայված լեհական ուժերի տեսչությունից, նա սպանվեց իր դստեր, իր շտաբի պետ Թադեուշ Կլիմեցկիի և ևս յոթ հոգու հետ, երբ նրա ինքնաթիռը՝ Liberator II, ընկել է ծովը Ջիբրալթարի օդանավակայանից թռիչքից 16 վայրկյան անց ժամը 23:07-ին։ Վթարը վերագրվել է ինքնաթիռի բեռներին, որոնք թռիչքից հետո հետ են շարժվել ։ Վթարից ողջ է մնացել միայն օդաչուն՝ Էդուարդ Փռչալը (1911–1984): Այնուհետև Սիկորսկուն թաղվել է աղյուսով շարված գերեզմանում՝ Նյուարկ-օն-Տրենտում, Լեհական պատերազմի գերեզմանատանը, նույն տարվա հուլիսի 16-ին։  Ուինսթոն Չերչիլը նրա հուղարկավորության ժամանակ հանդես է եկել գովեստով։  1993 թվականի սեպտեմբերի 14-ին նրա աճյունը տեղափոխվեց Լեհաստանի ռազմաօդային ուժերի TU-154 M-ով և RAF 56 Sqn Tornado F3 ինքնաթիռների ուղեկցությամբ Լեհաստանի Կրակով քաղաքի Վավել ամրոցի թագավորական դամբարաններ։
Մահից հետո և հիշատակը
Վթարից անմիջապես հետո լեհ սպան, ով ականատես էր եղել իրադարձությանը թռիչքուղուց, սկսեց հանգիստ հեկեկալ և կրկնել. «Հիմա Լեհաստանը կորած է։ Հիմա Լեհաստանը կորած է»։ («To Polska stracona!») ։ Գեներալ Սիկորսկու մահը շրջադարձային պահ եղավ անգլո-ամերիկյան դաշնակիցների շրջանում լեհական ազդեցության համար։ Նրանից հետո ոչ մի լեհ մեծ ազդեցություն չի ունենա դաշնակից քաղաքական գործիչների վրա։  Սիկորսկին եղել է լեհ աքսորյալների ամենահեղինակավոր առաջնորդը, և նրա մահը լուրջ ձախողում էր լեհական գործի համար։  Այն բանից հետո, երբ 1943 թվականի ապրիլին ԽՍՀՄ-ը խզեց դիվանագիտական հարաբերությունները Սիկորսկու կառավարության հետ, մայիսին և հունիսին Ստալինը հետ կանչեց խորհրդային մի քանի դեսպանների «խորհրդակցության» համար՝ Մաքսիմ Լիտվինովին Վաշինգտոնից, Ֆյոդոր Գուսևին Մոնրեալից և Իվան Մայսկիին Լոնդոնից։ Մինչ Չերչիլը հրապարակայնորեն աջակցում էր Սիկորսկու կառավարությանը, հիշեցնելով Ստալինին 1939 թվականին նացիստական Գերմանիայի հետ կնքած պայմանագրի և Լեհաստանի վրա նրանց համատեղ հարձակման մասին, Ռուզվելտի հետ գաղտնի խորհրդակցություններում նա խոստովանեց, որ Լեհաստանը պետք է որոշ զիջումներ կատարի հզոր խորհրդացիներին հանգստացնելու համար։ Լեհ-խորհրդային ճգնաժամը սկսեց սպառնալ արևմտյան դաշնակիցների և Խորհրդային Միության համագործակցությանը այն ժամանակ, երբ լեհերի նշանակությունը արևմտյան դաշնակիցների համար, որն էական էր պատերազմի առաջին տարիներին, սկսում էր մարել հակամարտության մեջ մտնելով ռազմական և արդյունաբերական հսկաներ՝ Խորհրդային Միությունը և ԱՄՆ-ն։
Դաշնակիցները մտադիր չէին թույլ տալ Սիկորսկու իրավահաջորդին՝ Ստանիսլավ Միկոլայչիկին, սպառնալու Խորհրդային Միության հետ դաշինքին։ Լեհաստանի կառավարության ոչ մի ներկայացուցիչ չի հրավիրվել Թեհրանի կոնֆերանսին (1943 թվականի նոյեմբերի 28 – դեկտեմբեր 1) կամ Յալթայի կոնֆերանսին (1945 թվականի փետրվարի 4-11)՝ երկու կարևոր իրադարձությունները, որոնցում արևմտյան դաշնակիցները և Խորհրդային Միությունը քննարկեցին հետպատերազմյան աշխարհի ձևը և որոշեցին Լեհաստանի ճակատագիրը։ Սիկորսկու մահից ընդամենը չորս ամիս անց՝ 1943 թվականի նոյեմբերին, Թեհրանում, Չերչիլն ու Ռուզվելտը Ստալինի հետ պայմանավորվեցին, որ Քերզոնի գծից արևելք գտնվող ամբողջ Լեհաստանը կհանձնվի Խորհրդային Միությանը։ Թեհրանում ո՛չ Չերչիլը, ո՛չ Ռուզվելտը չառարկեցին Ստալինի այն առաջարկին, որ Լոնդոնում վտարանդի լեհական կառավարությունը չի ներկայացնում լեհական շահերը. ինչպես նշում է պատմաբան Անիտա Պրաժմովսկան, «սա նշանակում է այդ կառավարության թույլ ազդեցության և գոյության պատճառի վերջը» ։ Թեհրանի կոնֆերանսից հետո Ստալինը որոշեց ստեղծել իր սեփական խամաճիկ կառավարությունը Լեհաստանի համար, և 1944 թվականի ամռանը հռչակվեց Ազգային ազատագրման կոմիտե (ԱԱԿ)։ Կոմիտեն խորհրդային կառավարության կողմից ճանաչվեց՝ որպես Լեհաստանի միակ օրինական իշխանությունը, մինչդեռ Միկոլայչիկի կառավարությունը Լոնդոնում Խորհրդային Միության կողմից ճանաչվեց «ապօրինի և ինքնակոչ իշխանություն»։ Միկոլայչիկը վարչապետի պաշտոնում ծառայեց մինչև 1944 թվականի նոյեմբերի 24-ը, երբ գիտակցելով վտարանդի կառավարության աճող անզորությունը, նա հրաժարական տվեց և նրան հաջորդեց Տոմաշ Արչիշևսկին։ Շուտով Ստալինը սկսեց արևմտյան դաշնակիցների կողմից խորհրդային աջակցությունը վայելող լեհական կառավարության ճանաչման արշավը, որը գլխավորում էր Վանդա Վասիլևսկայան, որը նվիրված կոմունիստ էր, մանդատ ուներ Գերագույն խորհրդում։ Պոտսդամի կոնֆերանսի ժամանակ՝ 1945 թվականին, Լեհաստանը ենթարկվել էր խորհրդային ազդեցության գոտուն։ Սիկորսկուն նվիրված մի շարք բանաստեղծություններ գրվել են լեհ հեղինակների կողմից պատերազմի ժամանակ։ Հետագայում Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունում Սիկորսկու պատմական դերը, ինչպես և Լոնդոնի կառավարության բոլոր հետևորդների դերը, նվազագույնի հասցվեց և խեղաթյուրվեց քարոզչությամբ, իսկ վտարանդի կառավարությանը հավատարիմները բանտարկվեցին, նույնիսկ մահապատիժի ենթարկվեցին։ Ժամանակի ընթացքում Սիկորսկու քննարկման սահմանափակումները սկսեցին մեղմանալ. 1981 թվականին նրա ծննդյան հարյուրամյակի կապակցությամբ հիշատակի միջոցառումներ տեղի ունեցան Ժեշուվի վոյեվոդությունում, ներառյալ ակադեմիական կոնֆերանս և հուշատախտակների բացումը Նիսկոյում և Լեժայսկում։ Լեհաստանի վտարանդի կառավարությունը, որի առաջին վարչապետը Սիկորսկին էր, շարունակեց գործել մինչև Լեհաստանում կոմունիստական կառավարման ավարտը 1990 թվականին, երբ Լեխ Վալենսան դարձավ Լեհաստանի առաջին հետկոմունիստական նախագահը։ 2003 թվականին Լեհաստանի խորհրդարանը (Սեյմ) տարին (Սիկորսկու մահվան 60-րդ տարելիցը) հայտարարեց «Գեներալ Սիկորսկու տարի»։ Լեհաստանի մի շարք փողոցներ և դպրոցներ կրում են Սիկորսկու անունը։
Գեներալ Սիկորսկու հիշատակը պահպանվել է նաև ինչպես Լեհաստանում, այնպես էլ արտերկրում, Լոնդոնի Սիկորսկու անվան ինստիտուտի նման կազմակերպությունների կողմից։ Մեծ Բրիտանիայում Սիկորսկին ստացել է պատվավոր կոչումներ Լիվերպուլի և Սենտ Էնդրյուսի համալսարաններից։ 1981 թվականին Լոնդոնի Ռուբենս հյուրանոցում բացվեց հուշատախտակ, որտեղ պատերազմի ժամանակ գտնվում էր Լեհաստանի ռազմական շտաբը, ներառյալ Սիկորսկու գրասենյակը։ Նրա հուշարձանը 2000 թվականին Լոնդոնում կանգնեցվել է Պորտլենդ Փլեյսում՝ Լեհաստանի դեսպանատան մոտ։
Նրա մահվան շուրջ հակասություններ
1943 թվականի հուլիսի 7-ին հրավիրված բրիտանական հետաքննչական դատարանը հետաքննեց Սիկորսկու Liberator II-ի վթարը, սակայն չկարողացավ պարզել պատճառը՝ պարզելով միայն, որ դա դժբախտ պատահար էր և «կառավարման խցանված օդատարների պատճառով»՝ նշելով, որ «թե ինչպես է տեղի ունեցել խցանումը, պարզել չի հաջողվել, սակայն պարզվել է, որ դիվերսիա չի եղել»։ Լեհաստանի կառավարությունը հրաժարվեց հաստատել այս զեկույցը, քանի որ պատճառի մասին հակասությունը չի պարզվել, բայց դիվերսիաները բացառված են ։
Իրադարձության քաղաքական ենթատեքստը, զուգորդված մի շարք հետաքրքիր հանգամանքների հետ (օրինակ, խորհրդային գործակալ Քիմ Ֆիլբին այն ժամանակ Ջիբրալթարում MI6-ի հակահետախուզության ղեկավարն էր), անմիջապես առիթ տվեց բազմաթիվ ենթադրությունների, որ Սիկորսկու մահը չի եղել դժբախտ պատահար, և կարող էր լինել խորհրդային, բրիտանական կամ նույնիսկ լեհական դավադրության անմիջական արդյունքը։     Որոշ ժամանակակից աղբյուրներ նշում են, որ դժբախտ պատահարը լիովին բացատրված չէ։ Այնուամենայնիվ, ինչպես Ռոման Վապինսկին նշել է 1997 թվականին Լեհական կենսագրական բառարանում Սիկորսկու մասին իր կենսագրական գրառման մեջ, որևէ անօրինականության որևէ վերջնական ապացույց չի հայտնաբերվել, և Սիկորսկու մահվան պաշտոնական պատճառը նշված է որպես դժբախտ պատահար։
2008 թվականին Սիկորսկուն արտաշիրիմվել է, և նրա աճյունը հետազոտվել է լեհ գիտնականների կողմից, ովքեր 2009 թվականին եզրակացրել են, որ նա մահացել է օդային վթարի հետևանքով վնասվածքների պատճառով, և որ չկա որևէ ապացույց, որ Սիկորսկին սպանվել է, բացառելով այն տեսությունները, որ նա գնդակահարվել է կամ խեղդամահ է եղել դեպքից առաջ; Սակայն նրանք չեն բացառել դիվերսիայի հնարավորությունը, որը դեռ հետաքննում է Լեհաստանի Ազգային հիշողության ինստիտուտը ։ 2012 թվականի դրությամբ՝ հետաքննությունը շարունակվում է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի Մեծ խաչի ասպետներ Կատեգորիա:Լվովի պոլիտեխնիկական ազգային համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի քաղաքական առաջնորդներ Կատեգորիա:Լեհ գեներալներ Կատեգորիա:Լեհաստանի վարչապետներ Կատեգորիա:1943 մահեր Կատեգորիա:1881 ծնունդներ Կատեգորիա:Category:20-րդ դարի լեհեր Կատեգորիա:Pages with unreviewed translations
Քաջարի մարտիկ կրծքանշան
ՀՀ զինված ուժերի «Քաջարի մարտիկ» կրծքանշանով պարգևատրվում են ՀՀ ԶՈՒ մարտական պատրաստության, ռազմահայրենասիրական դաստիարակության, զինվորական կարգապահության ամրապնդման ուղղությամբ բարձր ցուցանիշների հասած ավագները, սերժանտները, կուրսանտներն ու շարքայինները, պարտադիր զինծառայության ընթացքում Հայրենիքի սահմանների պաշտպանության, զինծառայողների կյանքին սպառնացող վտանգը վերացնելու գործում անձնական խիզախություն ցուցաբերած զինծառայողները ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի պարգևներ
Կուպրես (այլ կիրառումներ)
Կուպրես կարող է վերաբերվել.
Հանս Էնգնեսքանգեն
Հանս Էնգնեսքանգեն, նորվեգացի չմշկորդ։ Նրա սահմանած 500 և 1500 մետր մրցատարածությունների համաշխարհային ռեկորդները տևեցին ավելի քան 13 տարի։
Կենսագրություն
Հանս Էնգնեսքանգեն մասնակցել է 1932 թվականին տեղի ունեցած Ձմեռային Օլիմպիական խաղերին 1000 մետր մրցատարածությամբ, սակայն չկարողացավ եզրափակիչ հասնել ։ 1933 թվականին Էնգնեսքանգենը չմշկասպորտի աշխարհի չեմպիոնատում դասական բազմամրցությունում արժանացավ ոսկե մեդալի, իսկ 1935 թվականին` բրոնզե մեդալի ։ 1933, 1938 և 1939 թվականներին նա հաղթահարեց 500 մետր մրցատարածությունները, իսկ 1937 և 1938 թվականներին նա առաջինը անցավ 1500 մետր մրցատարածությունը։ 1937 թվականին Էնգնեսքանգենը չմշքավազքի Եվրոպայի չեմպիոնատում արժանացավ արծաթե մեդալի ։
Համաշխարհային ռեկորդներ
1933 թվականին Էնգնեսքանգենը հաղթահարեց 500 մետր հեռավորությունը 42.5 րոպեում` Քլաս Թունբերգի սահմանած ռեկորդը գերազանցելով։ Էնգնեսքանգենը իր սահմանած ժամանակը բարելավեց 1937 թվականի հունվարին (42,3) և 1938 թվականի փետրվարին (41,8)։ Նրա սահմանած վերջին ռեկորդը գրանցվել է 1952 թվականին ։
1939 թվականին Էնգնեսքանգենը ռեկորդ սահմանեց 1500 մետր հեռավորությունն անցնելով 2:13,8 ժամանակում։ Այս վերջին ռեկորդը շարունակվեց պահպանվել ավելի քան 13 տարի շարունակ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ
Էնգնեսքանգենը դարձավ նորվեգական այն մի քանի մարզիկներից մեկը, ով չմասնակցեց օկուպացիայի շրջանում անցկացվող սպորտային մրցումներին։ 1942 թվականին նա մասնակցություն ունեցավ Կլագենֆուրտեում անցկացվող գերմանա-նորվեգական մրցակցությունում։ Պատերազմից հետո Էնգնեսքանգենը, մեղադրվելով որպես թշնամուն գործակցող անձ, դատապարտվեց 2 տարվա ազատազրկմամբ ։
Սթորթինգ
Սթորթինգ (Stortinget, «մեծ ժողով»), Նորվեգիայի միապալատ խորհրդարան։ Բաղկացած է 169 պատգամավորից, որոնք ընտրվում են 4 տարի ժամկետով։
Ընդհանուր տեղեկություններ
Նախկինում սթորթինգը բաղկացած էր երկու պալատներից՝ օդելսթինգը և լագթինգը։ Սակայն 2007 թվականին որոշում կայացվեց, որ հաջորդ ընտրություններից հետո՝ 2009 թվականին, խորհրդարանը կդառնա միապալատ։ Սթորթինգը գլխավորում է սթորթինգի նախագահը։ Ներկայումս (2018 թվականից) հանդիսանում է Պահպանողական կուսակցության ներկայացուցիչ Թունե Վիլհելմսեն Թրենն է։
Արեգնազան (անձնանուն)
Արեգնազան, հայկական իգական անձնանուն։ Կազմված է «արեգ» (արեգակ) և «նազան» (նազելի) բառերից։ Կարճ տարբերակներ են՝ Արեգ, Արեգնազ։ Ղազարոս Աղայանի հանրահայտ «Արեգնազան կամ կախարդական աշխարհ» հեքիաթի գլխավոր հերոսի անունն է։ Գործածվել է 18-րդ դարից ։
Սթորթինգ
Ընդհանուր տեղեկություններ
Սթորթինգի հիմնական խնդիրներն են․
Արեգնազան (անձնանուն)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Սթորթինգ
Ընդհանուր տեղեկություններ
Սթորթինգի 169 պատգամավոր ներկայումս ընդգրկված է 9 կուսակցական խմբակցություններում։ Յուրաքանչյուր խմբակցություն ունի իր նախագահը, պաշտոնական ներկայացուցիչը և վարչությունը։ Խմբակցությունների անդամներն ավտոմատ կերպով հանդիսանում են նաև արտաքին գործերի և սահմանադրական իրավունքի խորհրդարանական հանձնաժողովների անդամներ։
Սթորթինգում աշխատում է 13 հանձնաժողով։ Խորհրդարանի յուրաքանչյուր պատգամավոր մասնակցում է դրանցից որևէ մեկի աշխատանքին։ Հանձնաժողովներում համամասնորեն ներկայացված են ինչպես կուսակցությունները, այնպես էլ գավառները։ Այնտեղ ընդգրկված են 11-20 պատգամավորներ, հանձնաժողովի ստեղծումից հետո անդամներն ընտրում են նախագահին, պաշտոնական ներկայացուցչին և քարտուղարին։ Հանձնաժողովների նիստերն անցկացվում են բաց ռեժիմով։ Հանձնաժողովները նաև իրավունք ունեն իրենց նիստերին հրավիրել կառավարության ներկայացուցիչներին, որևէ կազմակերպություններին և անհատներին, եթե դա պահանջվում է քննարկվող հարցի ավելի լավ լուսաբանման համար։
Սթորթինգում չկա այնպիսի հասկացություն, ինչպիսին է իմպերատիվ մանդատը։ Յուրաքանչյուր պատգամավոր օգտվում է անձնական անձեռնմխելիության իրավունքից։ 2002 թվականից սթորթինգի պատգամավորների տարեկան աշխատավարձը կազմում էր մոտ 70 հազար եվրո։ Պատգամավորներն իրավունք չունեն ինքնակամ վերադարձնել իրենց մանդատները։ Բացառություն է արվում միայն այն դեպքերի համար, երբ խորհրդարանի պատգամավորը նշանակվում է նախարարի կողմից։ Ցանկացած քաղաքացի կարող է դիտել սթորթինգի բանավեճի ընթացքը՝ գտնվելով հատուկ սրահում, իսկ պատգամավորը, ով դեմ է քվեարկում, ոչ միայն սեղմում է համապատասխան կոճակը, այլև կանգնում է իր տեղից՝ ցույց տալով իր անհամաձայնությունը տեղի ունեցածի հետ ։
Պատմություն
Սթորթինգը ծագել է վաղ միջնադարյան Նորվեգական թինգներից, Նորվեգական տոհմերի ներկայացուցիչների հավաքներից, որոնց ժամանակ ընտրվում էին թագավորներ, դատապարտվում էին հանցագործները, կնքվում Էին պայմանագրեր և կարգավորվում էին վեճերը։ Ժամանակակից տեսքով սթորթինգը գոյություն ունի 1814 թվականից, երբ մայիսի 17-ին ընդունվել է նորվեգական Սահմանադրությունը։ Սթորթինգը նստել է 1814-1905 թվականների շվեդ-նորվեգական ունիայի ամբողջ ընթացքում և ժամանակները, և մեծ մասնակցություն է ունեցել դրա խզմանը։ 1905 թվականի նոյեմբերի 25-ին սթորթինգը Շվեդիայի Օսկար II-ի փոխարեն ընտրեց Նորվեգիայի նոր՝ ինքնիշխան թագավոր Հակոն VII-ին։
Օրենսդրական գործընթաց
Նորվեգիայում օրենսդրական գործընթացն իրենից ներկայացնում է սթորթինգի կողմից օրենքների ընդունման սահմանադրական ընթացակարգ, որը պահանջում է թագավորական վավերացում, որից հետո ընդունված օրենքը հրապարակվում և ձեռք է բերում իր իրավաբանական ուժը։
Օրենսդրական գործընթացն ընթանում է մի քանի հաջորդական փուլերով։ Նախ՝ օրինագիծը խորհրդարան Է մտցվում կամ Նորվեգիայի կառավարության, կամ Սթորթինգի պատգամավորների կողմից։ Օրինագծի ընդունումից հետո այն ուղարկվում է Սթորթինգի համապատասխան մշտական կոմիտե, որտեղ մանրամասն կքննարկվի և կուսումնասիրվի։ Առաջին ընթերցմամբ քննարկվում է մշտական հանձնաժողովի զեկույցը և քննարկվում նրա առաջարկությունները։ Եթե օրինագիծը մերժվում է, ընթացակարգը ավարտվում է։ Երկրորդ ընթերցման ժամանակ ընդհանուր առմամբ տեղի է ունենում առաջարկված օրինագծի քվեարկությունը, իսկ եթե պատգամավորների կողմից առաջարկվում են նոր փոփոխություններ, որոնք չեն քննարկվել առաջին ընթերցմամբ, Սթորթինգն անցնում է երրորդ ընթերցմանը։ Օրինագծի ընդունումից հետո Սթորթինգի նիստում այն ենթակա է Նորվեգիայի թագավորի թույլտվությանը և հետագա հրապարակմանը։ Թագավորի ստորագրությունը ենթակա է պարտադիր վավերագրման վարչապետի կողմից ։
Նորվեգիայի և Շվեդիայի միջև ունիայի փլուզումից ի վեր (վետոյի իրավունքը օգտագործվել է միայն շվեդական միապետների կողմից 1814 թվականից մինչև 1905 թվականը, երբ նրանք ղեկավարում էին Նորվեգիան)։ Եթե թագավորը երբևէ որոշի օգտվել այդ արտոնությունից, Նորվեգիայի Սահմանադրությունը նախատեսում է մեխանիզմ հաղթահարել թագավորական վետոն․ եթե օրինագիծն ընդունվել է նույնությամբ երկու հաջորդական ընտրություններից հետո ձևավորված Սթորթինգի նստաշրջանների ընթացքում, և այդ ժամանակահատվածում չի ընդունվել նրա դրույթներին հակասող այլ օրենք, օրինագիծը դառնում է օրենք առանց թագավորի թույլտվության ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի կառավարում Կատեգորիա:Խորհրդարաններ ըստ երկրի Կատեգորիա:Նորվեգիայի իրավունք