cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ֆիլիպ Ջորջևիչ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կիևոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Լացիոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Նանտի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ռադի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ցրվենա Զվեզդայի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Սերբ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ
Սայաթ-Նովա (խառնարան Մերկուրի)
Սայաթ-Նովա, խառնարան Մերկուրի մոլորակի 27,5° հարավային լայնության և 122,5° արևմտյան երկայնության վրա։ Տրամագիծը կազմում է 158 կմ։ Անվանվել է միջնադարի նշանավոր բանաստեղծ և երգիչ Սայաթ-Նովայի պատվին ։ Խառնարանը Սայաթ-Նովայի անունով կոչվել է 1976 թվականին, Մոլորակագիտության միջազգային միության պատվավոր նախագահ, Մոլորակների երկրաբանական հետազոտությունների միջազգային հանձնաժողովի նախագահ Գ. Կատտերֆելդի առաջարկությամբ և Աստղագետների միջազգային միության կողմից վավերացվել է 1978 թվականին։
Սայաթ-Նովայի անունը կրող խառնարանը Գ. Կատտերֆելդը հայտնաբերել է 1975 թվականին ամերիկյան «Մարիներ-10» միջ-մոլորակային ավտոմատ կայանից ստացված Մերկուրի մոլորակի մակերևույթի լուսանկարների վերծանման ժամանակ։ Խառնարանը գտնվում է մոլորակի հարավային մերձհասարակածային գոտում՝ Մարսի ծովը հարավից եզրափակող ելուստի վրա։ Խառնարանն ունի մոտավորապես 180 կմ տրամագիծ։ Այն ըստ Գ. Կատտերֆելդի հետազոտությունների, առաջացել է 3,5-4 միլիարդ տարի առաջ՝ «մինչծովյան դարաշրջան»-ում։ Խառնարանի հատակը, ամենայն հավանականությամբ, ծածկված է բազալտային ապարներով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մերկուրիի հարվածային խառնարաններ
Սուոպերյա
Սուոպերյա (Суоперя, Suoperä), գյուղ Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Լոուխսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Լոուխսկի շրջանի բնակավայրեր
Կյանք (ֆիլմ)
«Կյանք» (Une Vie), ֆրանս-բելգիական համատեղ նկարահանված դրամա ֆիլմ։ Կինոնկարի ռեժիսորը Ստեֆան Բրիզեն է․ նկարահանվել է ըստ Գի դը Մոպասանի համանուն վեպի մոտիվների ։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է մի տասնյոթամյա միամիտ աղջկա՝ Ժաննայի մասին։ Նա լքում է մենաստանը և վերադառնում Նորմանդիա։ Այստեղ ծանոթանում է Ժյուլենի հետ։ Շուտով երիտասարդներն ամուսնանում են, սակայն ընտանեկան երջանկությունը երկար չի տևում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆիլմեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Բելգիական դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական ֆիլմեր
Նոռա (գյուղ, Կոեռու շրջան)
Նոռա (Norra), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կոեռու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կոեռու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Տերեկլա (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)
Տերեկլա (Терекла, Тирәкле), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 115 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի բնակավայրեր
Նորմա (Լացիո)
Նորմա (Լացիո) (իտալ.` Norma), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո մարզի Լատինա գավառում ։
Գրեսովսկի
Գրեսովսկի (Гресівський, Gresovskiy), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի քաղաքային խորհուրդում։ Հիմնադրվել է 1959 թվականին։
Նորմա (Լացիո)
Բնակչությունը` 3989 մարդ (2008), բնակչության խտությունը՝ 129 մարդ/կմ², տարածքը՝ 31 կմ², փոստային ինդեքսը՝ 4010, հեռախոսային կոդը՝ 0773։
Գրեսովսկի
2012 թվականի տվյալներով Գրեսովսկի քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 11 214 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքատիպ ավաններ Կատեգորիա:1959 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Նորմա (Լացիո)
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Վարվառան։ Տոնը նշվում է դեկտեմբերի 4-ին։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի քաղաքներ
Աչքավոր պինգվին
Աչքավոր պինգվին կամ սևաոտք պինգվին կամ աֆրիկյան պինգվին (Spheniscus demersus)), պինգվինանմանների կարգի տեսակ աչքավոր պինգվինների ցեղից։ Ինչպես բոլոր պինգվինները, այս տեսակը ևս թռչել չի կարողանում։
Արտաքին նկարագիր
Աչքավոր պինգվինների ցեղի ամենախոշոր տեսակը։ Հասակը հասնում է 65-70 սմ-ի, իսկ քաշը՝ 3-5 կգ։ Գունավորումն, ինչպես պինգվինների մեծամասնության մոտ, հետևի հատվածում սև է, դիմացից՝ սպիտակ։ Կրծքից մինչև թաթերը ձգվում է սև շերտ։
Տարածում
Կենդանիների բնական տարածման տերիտորիան Հարավաֆրիկյան հանրապետության և Նամիբիայի ափերն են՝ Բենգալական հոսանքի ուղղությամբ։ Ապրում են գաղութներով։ 1900-ական թվականներին կենդանատեսակի պոպուլյացիան գնահատվել է 2 միլիոն առանձնյակ, 2015 թվականին՝ 140-180 հզ առանձնյակ։
Անդրեա Նիքս Ֆայն
Անդրեա Նիքս Ֆայն (Andrea Nix Fine, ), ամերիկացի ռեժիսոր, որի Inocente ֆիլմը 2013 թվականին արժանացել է Օսկար մրցանակի՝ «Լավագույն վավերագրական ֆիլմ» անվանակարգում ։ Նա ստեղծում է իր ֆիլմերն իր ամուսնու՝ Սին Ֆայնի հետ։ Ֆայներ ամուսինները 2007 թվականին Պատերազմ/Պար (War/Dance) ֆիլմով առաջադրվել են նաև 2007 թվականի Օսկարի մրցանակաբաշխությանը։ Ֆիլմը պատմում է երաժշտության ուժի մասին, որը փոխում է Ուգանդայի պատերազմական գոտում ապրող երեխաների կյանքը։ Նրանց HBO «Կյանքն ըստ Սեմի» վավերագրական ֆիլմը պարգևատրվել է Peabody և Էմմի մրցանակներով ։ Նիքսը 1991 թվականին ավարտել է Քոլբի քոլեջը։
Կյանք և կարիերա
Նիքսը պարզել է ֆիլմագրության հանդեպ իր հետաքրքրությունն այն ժամանակ, երբ քոլեջի պրոֆեսորն առաջարկել է գրավոր աշխատանքի փոխարեն վավերագրական ֆիլմ նկարահանել։ Նկարահանման առաջին օրվանից հետո նա գիտակցել է, որ ֆիլմագրությունն այն է, ինչով ինքը ցանկանում է զբաղվել։ Քոլեջից հետո ունեցել է տարբեր աշխատանքներ, որոնց շնորհիվ կարող էր ավելի շատ բան իմանալ այս ոլորտի մասին։ Վաշինգտոնում, National Geographic-ում, նա հանդիպել է իր ապագա ամուսնուն` Սին Ֆայնին։ Նիքսը շրջել է աշխարհում` ֆիլմեր նկարահանելու համար, մասնավորապես եղել է Նեապոլում, Կոստա Ռիկայում, Հյուսիսային բևեռային շրջանում։ Ըստ նրա, ինքն զբաղվում է մի բանով, որ սիրում է և որ «վավերագրական ֆիլմը հազվադեպ դուռ է բացում դեպի ուրիշների կյանքը» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Օսկարակիրներ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Միջուկ (ատոմ)
Միջուկ, ատոմի կենտրոնական մասը, որն ունի շատ փոքր գծային չափեր (10−13-10−12 սմ) և դրական էլեկտրական լիցք։ Միջուկում է կենտրոնացած ատոմի համարյա ամբողջ զանգվածը։
Պատմություն
Միջուկի գոյությունը հայտնաբերել է Է․ Ռեզերֆորդը (1911)։ Նկատելով, որ նյութի միջով անցնելիս a-մասնիկները հաճախ ցրվում են սպասվածից ավելի մեծ անկյունով, նա ենթադրել է, որ ատոմի դրական լիցքը կենտրոնացած է փոքր չափեր ունեցող միջուկում։ Մինչ այդ իշխողը Ջ․ Թոմսոնի այն պատկերացումն էր, թե դրական լիցքը հավասարաչափ բաշխված է ատոմի ամբողջ ծավալում։ Ռեզերֆորդի գաղափարի ճանաչման գործում նշանակալի դեր են կատարել Ն․ Բորի պոստուլատները(1913)։ Միջուկի տեսության զարգացման համար էական նշանակություն են ունեցել Հ․ Մոզլիի, Զ․ Չեդվիկի, Դ․ Դ․ Իվանենկոյի, Վ. Հայգենբերգի և այլոց աշխատանքները։
Կազմություն
Ժամանակակից միջուկային ֆիզիկայի պատկերացումների համաձայն, միջուկը բաղկացած է նուկլոններից՝ պրոտոններից և նեյտրոններից։ Պրոտոնների թիվը (Z) որոշում է տվյալ քիմիական տարրի կարգաթիվը կամ ատոմական համարը և հավասար է չեզոք ատոմի էլեկտրոնների թվին։ Նեյտրոնների թիվը՝ N=A—Z, որտեղ A-ն միջուկի զանգվածն է՝ արտահայտված զանգվածի ատոմական միավորներով։ Նուկլոնները միմյանց հետ կապված են միջուկային ուժերով և կազմում են չափազանց խիտ միջուկային մատերիա։ Միջուկները նշանակվում են համապատասխան քիմիական տարրի սիմվոլով (X),որին որպես ինդեքս կցվում են A, Z, N թվերը՝ "ХА կամ կարճ՝ Х։ Օրինակ՝ թթվածնի միջուկը նշանակվում է O16 ։ Թեթևագույն միջուկներից մի քանիսն ունեն իրենց հատուկ նշանակումը և անվանումը․ այսպես, H, He միջուկները համապատասխանաբար նշանակվում են p, d, t, a տառերով և կոչվում պրոտոն, դեյտրոն, տրիտոն և ալֆա մասնիկ։ Բնության մեջ տարածված ամենաթեթե միջուկը ջրածնինն է (H), ամենածանրը՝ ուրանինը (Ս)։ Ներկայումս արհեստական եղանակով ստացվել են ուրանից ավելի ծանր՝ տրանսուրանային տարրերի միջուկներ(մինչև Z= 106 կարգաթվով)։ Հնարավոր է նաև Z= 114 և ավելի մեծ կարգաթվով միջուկների գոյությունը, քանի որ տեսական որոշ կանխագուշակումների համաձայն այդպիսի միջուկները պետք է լինեն բավական կայուն և արագորեն չտրոհվեն, ինչպես տրանսուրանային տարրերի մեծ մասը։
Հատկություններ
Կատեգորիա:Միջուկային ֆիզիկա Կատեգորիա:Միջուկային քիմիա Կատեգորիա:Տարրական մասնիկներ Կատեգորիա:Ռադիոքիմիա
Ռիխտերի փղիկ
Նկարագրություն
Թույլ փայլով, բարակ բաց գույնի մազիկներով և կարմրագորշագույն մարմնով, 5-7 մմ երկարությամբ միջին չափի բզեզ է։ Կնճիթը կարճ է և լայն, իսկ վերնաթևերը՝ լայն ձվաձև ։
Տարածվածություն
Համարվում է Հայաստանի էնդեմիկ միջատ։ Հայտնի է միայն Նուբարաշեն ավանի շրջակայքից (Երևան քաղաքի հարավարևելյան ծայրամաս) ։
Էկոլոգիա
Ապրում է կարմիր ավազներով անապատներում, հանդիպում՝ վաղ գարնանը՝ մարտին և ապրիլի սկզբին քարերի տակ ։
Կենսաբանական առանձնահատկություններն անհայտ են։
Պահպանություն
Սահմանափակ արեալով հազվագյուտ տեսակ է։ Բնության պահպանության միջազգային միության Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակ։
Հանդիպում են ծայրահեղ հազվադեպ և հայտնի են եզակի առանձնյակներ։
Սպառնացող վտանգներից են քաղաքակենտրոնացումը և հողերի գյուղատնտեսական յուրացումը։
Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Կենդանիներ Կատեգորիա:Միջատներ Կատեգորիա:Էնդեմիկ կենդանիներ Կատեգորիա:Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Թեդ Բանդի
Թեոդոր Ռոբերտ (Թեդ) Բանդի (Theodore Robert «Ted» Bundy, ), ամերիկացի սերիական մարդասպան, առևանգող և նեկրոֆիլ, որը գործել է 1970-ական թվականներին։ Նրա զոհերն են դարձել երիտասարդ աղջիկներն ու կանայք։ Զոհերի հստակ թիվն անհայտ է։ Իր մահապատժից որոշ ժամանակ առաջ խոստովանել է 30 մարդասպանությունների կատարումը, որոնք իրականացրել է 1974-ից 1978 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում։ Զոհերի իրական թիվը կարող է ավելին լինել (ավելի քան 100 մարդ)։
Զոհերի վստահությունը շահելու նպատակով Բանդին օգտագործել է իր հմայքը։ Սովորաբար տղամարդը նրանց հետ ծանոթանում էր հասարակական վայրերում՝ կեղծ վնասվածք ցույց տալով կամ իրեն ներկայացնելով որպես իշխանության ներկայացուցիչ, որպեսզի հետո առանձին վայրում առևանգեր, կտտանքների ենթարկեր, բռնաբարեր և սպաներ նրանց։ Երբեմն նա ներխուժում էր զոհերի տներ, մահակով ծեծում էր նրանց, բռնաբարում և խեղդամահ էր անում։ Առևանգված աղջիկների սպանությունից հետո Բանդին աղջիկների դիակները բռնաբարում էր, ապա մասնատում. առնվազն 12 զոհերի գլուխներ սղոցել է, տարել է իր բնակարան և պահել այնտեղ որպես հուշանվեր։ Զոհերի որոշ պահպանված մարմիններից (Լիզա Լևի) երևում է, որ Բանդին զբաղվել է կաննիբալիզմով։
Կենսագիր Էն Ռուլը նկարագրել է նրան որպես «սադիստի և սոցիոպատի, ով հաճույք էր ստանում զոհի ցավից և մահվան ու նույնիսկ դրանից հետո ունեցած իշխանության զգացումից»։ Բանդին իրեն նկարագրել է որպես «ամենաանսիրտ շան որդին, որին դուք երբևէ կարող եք հանդիպել» ։
Թեդ Բանդիին մահապատժի են ենթարկել էլեկտրական աթոռի վրա 1989 թվականի հունվարի 24-ին Ֆլորիդայում։
Մարբուրգ
Մարբուրգ (մինչև 1977 ` Մարբուրգ ան դեր Լան ) (Marburg) , համալսարանային քաղաք Գերմանիայում, Մարբուրգ Բիդենկոպֆ շրջանի կենտրոն` Հեսսեն երկրամասում։ Բնակչությունը շուրջ 73000։ Քաղաքը տեղակայված է Լան գետի վրա։ Այսօր այն հանդիսանում է Միջին Հեսսենի կենտրոն։ Մարբուրգի համալսարանը հիմնադրվել է 1527 թվականին, հանդիսանում է առաջին բողոքական համալսարանը Գերմանիայում։
Թեդ Բանդի
Մանկություն
Իր կյանքի առաջին երեք տարիները Բանդին անցկացրել է իր տատիկի և պապիկի՝ Սամուել և Էլեոնոր Քաուելների տանը։ Ապօրինի զավակի ծնունդն այդ ժամանակ հասարակական պախարակման էր ենթարկվում և դրանից խուսափելու նպատակով Սամուել և Էլեոնոր Քաուլները որոշեցին Թեդին ներկայացնել որպես իրենց որդի։ Ժամանակի ընթացքում նա իմացավ իրականությունը։ Դրա պատճառներն անհայտ են. իր ընկերուհուն նա ասել է, որ իր զարմուհին է ցույց տվել ծննդյան վկայականը և անվանել է իրեն «պոռնկորդի», իսկ կենսագիրներ Սթիվեն Միշոյին և Հյու Էյնսուերթին նա ասել է, որ ինքն է գտել այն։ Էն Ռուլը կարծում է, որ նա գտել է իր ծննդյան մասին պաշտոնական գրությունը Վերմոնտում 1969 թվականին։ Բանդին ողջ կյանքում մորից նեղացած է եղել այն պատճառով, որ նա իրեն ստել է։ Բանդին ջերմ էր խոսում իր տատիկի ու պապիկի մասին։ Էն Ռուլին նա խոստովանել է, որ հարգում էր պապիկին և նույնացնում էր իրեն նրա հետ, մինչդեռ ընտանիքի մյուս անդամները և նույնիսկ ինքն իրեն նկարագրում էր որպես բռնակալ, ով ատում էր սևամորթներին, իտալացիներին, կաթոլիկներին և հրեաներին, ծեծում էր կնոջը, ընտանիքի շանը, իսկ հարևանի կատուներին պոչերից էր կապում։ Մի անգամ նա հրել է Լուիզի կրտսեր քրոջը՝ Ջուլիային, աստիճանների վրայից այն պատճառով, որ նա չափից դուրս երկար էր քնել։ Երբեմն նա բարձր ձայնով ինքն իր հետ խոսում էր, իսկ երբ ինչ-որ մեկը բարձրացնում էր Թեդի հոր հարցը, նա հայտնվում էր անասելի բարկության մեջ։
Մարբուրգ
Պատմություն
Մարբուրգը հիմնադրվել է հեսսենյան երկրամասի կոմսի այրի` Սոֆյա Բրաբանտսկայաի կողմից 1228 թվականին։ Քաղաքի անունը ծագել է հին գերմաներեն «mar(c)» (սահման), քանի որ այն գտնվում էր Թյուրինգի կոմսության և Մայնցի եպիսկոպոսության սահմանին։ Մարբուրգում է կայացել հայտնի Մարբուրգյան դիսպուտը (Մարբուրգյան զրույցը կրոնի մասին)։ Դիսպուտ կայացել է Մարտին Լյութերի և Ուլրիխ Ցվինգելի միջև` ճաշակի նշանակության մասին։ 18-րդ դարի 30-ական թվականներին Մարբուրգի համալսարանում դասախոսել է գերմանացի գիտնական-հանրագիտարանագետ, փիլիսոփա, իրավաբան և մաթեմատիկ Քրիստիան ֆոն Վոլֆը։ 1736-1739 թվականներին նրա ուսանողն է եղել ռուս հայտնի գիտնական Լոմոնոսով Միխայիլը և ռուսական հախճապակու ստեղծող Դմիտրի Իվանովիչ Վինոգրադովը։ Մարբուրգում երկու հայտնի ռուս գիտնականների համար  նրանց ապրած տների վրա տեղադրված են հուշատախտակներ։ 2012 թվականի հոկտեմբերին ուսանողական քաղաքի կենտրոնում տեղադրվել է  Լոմոնոսովի բրոնզե քանդակը, որը նվիրված էր գիտնականի 300-ամյակին։ 1912 թվականին Մարբուրգի համալսարանում մեկ  ամառային կիսամյակ սովորել է 22-ամյա ուսանող Բորիս Պաստեռնակը (1890—1960): Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Սուրբ Ելիզավետա եկեղեցում թաղվել է ռեյխպրեզիդենտ Պաուլ ֆոն Հինդենբուրգը կնոջ հետ։
Թեդ Բանդի
Մանկություն
Իր տատիկին Բանդին նկարագրել է որպես լսող և վախկոտ կին, ով ժամանակ առ ժամանակ էլեկտրաշոկի միջոցով դեպրեսիայի դեմ բուժում էր անցնում և կյանքի վերջին տարիներին վախենում էր լքել տունը։ Թեդի վարքագիծն արդեն այդ ժամանակ էր տագնապահարույց։ Մի անգամ Ջուլիան արթնացել է խոհանոցի դանակների շրջապատում, իսկ նրա երեքամյա զարմիկը կանգնած էր մահճակալի կողքին՝ լայն ժպիտը դեմքին։
Մարբուրգ
Զինանշան
Մարբուրգի զինանշանի կարմիր ֆոնի վրա պատկերված է հեսսենյան երկրամասի կոմսը ձիու վրա, դրոշով  և վահանով։ Վահանի վրա պատկերված է կարմիր սպիտակ  գծավոր հեսսենյան առյուծը, որը կարելի է տեսնել նաև Հեսսենի զինանշանի վրա, իսկ դրոշը իրենից ներկայացնում է ոճավորված М, երկնագույն` ոսկեգույն կամ դեղին ֆոնի վրա։ Զինանշանը դրոշի գույների համար հանդիսանում է աղբյուր։ Դրոշն ունի երեք հորիզոնական գիծ` վերևից ներքև, կարմիրը գալիս է ֆոնից, սպիտակ` ձիուց, երկնագույն` վահանից։
Թեդ Բանդի
Մանկություն
1950 թվականին Էլեոնոր Լուիզ Քաուելը, հոգնելով տանը անընդհատ նվաստացումներից, որոշում է նոր կյանք սկսել։ Նա փոխում է իր անունը՝ դառնալով Լուիզ Նելսոն և տեղափոխվում իր զարմիկների՝ Ալան և Ջեյն Սքոթերի մոտ՝ Տակոմա։ 1951 թվականին միայնակների գիշերը, որն անցկացվում էր Տակոմայի Առաջին մեթոդիստական եկեղեցու կողմից, նա հանդիպել է ռազմական հոսպիտալի խոհարար Ջոնի Կալպեպեր Բանդիին։ Մեկ տարի անց նրանք ամուսնացել են, և Ջոնին որդեգրել է Թեդին։ Զույգն ունեցել է ևս չորս երեխա։ Չնայած Ջոնիի՝ Թեդին ուշադրություն հատկացնելու փորձերին, վերջինս ավելի էր հեռանում խորթ հորից։ Ավելի ուշ նա իր պապիկին խոստովանել է, որ Ջոնին իր իսկական հայրը չէր, բացի այդ՝ նա «ոչ այնքան խելացի էր» և «վաստակում էր ոչ բավարար չափով»։
Բանդիի վարքը Տակոմայում նրա կենսագիրները տարբեր կերպ են նկարագրում։ Համաձայն Միշոյի և Էյնսուերթի՝ նա թրև էր գալիս թաղամասով՝ աղբարկղերում փնտրելով մերկ կանանց լուսանկարներ։ Պոլի Նելսոնին նա ասել է, որ կարդում էր դետեկտիվ ամսագրեր և վեպեր, ինչպես նաև դիտում էր վավերագրական ֆիլմեր հանցագործությունների մասին, որտեղ կային դաժան տեսարաններ, հատկապես՝ մահացած և խեղված մարմիններ, սակայն Ռուլին ուղղված նամակում նա ժխտել է դա։ Միշոն գրում էր այն մասին, որ Թեդը շատ էր խմում և թրև էր գալիս թաղամասում չվարագուրված պատուհաններ գտնելու նպատակով՝ հուսալով, որ կտեսնի զգեստները փոխող կնոջ կամ ինչ-որ բան, որը նույնքան հետաքրքիր կլիներ իր համար։
Նրա սոցիալական կյանքի նկարագրությունը ևս տարբեր կերպ է ներկայացվում։ Նա ասել է Միշոյին և Էյսուերտին, որ դեռահաս տարիքում ձգտում էր մենակության։ Նա չէր հասկանում մարդկանց միջև փոխհարաբերությունները։ Նա չուներ մարդկանց հետ ընկերանալու բնական ունակությունը։ Չնայած դրան՝ համադասարանցիներն ասում էին, որ դպրոցում նրան ճանաչում ու սիրում էին։
Համալսարանական տարիներ
Մեկ տարի սովորելով տեղի Փյուջենթ Սաունդ համալսարանում՝ նա տեղափոխվել է Վաշինգտոնի համալսարան, որպեսզի ուսումնասիրեր չինարենը։ 1967 թվականին նա սկսել է հանդիպել իր համակուրսեցու հետ, որը հայտնի է մի շարք մականուններով, որոնցից ամենատարածվածը Ստեֆանի Բրուքսն է ։
1968 թվականի սկզբին նա թողել է ուսումը և սկսել է գումար վաստակել տարբեր վայրերում։ Թեդը կամավոր է եղել Նելսոն Ռոքֆելերի նախընտրական քարոզարշավի սիեթլյան գրասենյակում և մասնակցել է 1968 թվականի Հանրապետական ազգային կոնվենցիայում Մայամիում՝ որպես նրա կողմնակից։ Շուտով Ստեֆանին նրան լքել է և վերադարձել Կալիֆորնիա՝ իր ընտանիքի մոտ։ Բաժանման պատճառը, ըստ Ստեֆանիի խոսքերի, եղել է Թեդի ոչ հասուն լինելն ու նրա մոտ նպատակների բացակայությունը։ Բաժանումից հետո Բանդին ճանապարհորդել է Կոլորադոյով, ապա հյուրընկալել է Արկանզասի և Ֆիլադելֆիայի բարեկամների մոտ, որտեղ մեկ կիսամյակ սովորել է Թեմփլի համալսարանում։
1969 թվականին նա վերադարձել է Վաշինգտոն։ Հենց այդ ժամանակ Բանդին հանդիպել է Էլիզաբեթ Կլյոպֆերին (նաև հայտնի է Մեն Անդերս, Բեթ Արչեր և Լիզ Քենդալ անուններով)։ Նրանց սիրավեպը տևել է մինչ այն, երբ Թեդը հայտնվել է բանտում 1976 թվականին։ 1970-ական թվականների կեսերին Բանդին, լինելով արդեն ավելի նպատակասլաց, կրկին ընդունվել է Վաշինգտոնի համալսարան, այս անգամ որոշել է ուսումնասիրել հոգեբանություն։ Բանդին դառնում է գերազանցիկ և պրոֆեսորների սիրելի ուսանող։ 1971 թվականին նա աշխատանք է ստացել Սիեթլի ինքնասպանների համար նախատեսված ճգնաժամային կենտրոնի վստահության հեռախոսի մոտ։ Այնտեղ է հանդիպել Էն Ռուլին՝ Բանդիի ամենահայտնի կենսագրականներից մեկի՝ The Stranger Beside Me-ի («Անծանոթն իմ կողքին») հեղինակին։ Այդ ժամանակ Ռուլը ոչ մի վանող բան Բանդիի անձի մեջ չէր նկատում։
Հանրապետական կուսակցության գործերով Կալիֆորնիա մեկնելու ժամանակ նա հանդիպել է Ստեֆանիին, և նրանց հարաբերությունները վերսկսվել են։ Նա հիանում էր այն փոփոխություններով, որոնք տեղի էին ունեցել Թեդի հետ. նա վերածվել էր պրոֆեսիոնալի, որը, թվում էր, կանգնած էր հաջող քաղաքական և իրավաբանական կարիերայի շեմին։ Միևնույն ժամանակ նա շարունակում էր հանդիպել Կլյոպֆերի հետ։ Կանայք միմյանց գոյության մասին չգիտեին։ Բանդին Ստեֆանիի հետ նույնիսկ քննարկում էր հարսանիքի հարցերը, սակայն 1974 թվականի հունվարին Բանդին հանկարծակիորեն խզեց բոլոր կապերը նրա հետ. չէր պատասխանում զանգերին ու նամակներին։ Վերջապես կարողանալով կապ հաստատել Թեդի հետ՝ Ստեֆանին պահանջում է պատասխանել, թե ինչու նա վերջ դրեց իրենց հարաբերություններին։ Փափուկ, հանգիստ տոնով նա պատասխանում է. «Ստեֆանի, ես պատկերացում անգամ չունեմ, թե ինչի մասին ես դու խոսում…», - և անջատում է լսափողը։ Այլևս նրանք երբևէ չեն հանդիպում։ Բանդին սկսում բաց թողնել դասերը իրավաբանական դպրոցում, և շուտով հեռացվում է այնտեղից արդեն 1974 թվականի գարնանը։ Միևնույն ժամանակ Խաղաղ օվկիանոսի հյուսիս-արևմուտքում երիտասարդ կանայք էին սկսել կորչել։
Վաշինգտոն և Օրեգոն
Հստակ հայտնի չէ, երբ և որտեղ է Բանդին սկսել իր սպանությունները։ Նա պատմել է տարբեր պատմություններ տարբեր մարդկանց։ Նա հրաժարվել է պատմել վաղ սպանությունների մանրամասները, չնայած նրան, որ մահապատժից առաջ բացահայտել է իր առավել ուշ կատարած սպանությունների մանրամասները։
Իր փաստաբան Փոլի Նելսոնին նա պատմել է, որ առաջին անգամ փորձել է մարդ առևանգել 1969 թվականին Օուշն Սիթիում, Նյու Ջերսի, սակայն ոչ ոքի չի սպանել մոտավորապես մինչև 1971 թվականը Սիեթլում։ Հոգեբան Արտ Նորմանին պատմել է, որ սպանել է երկու կնոջ Ատլանտիկ Սիթիում 1969 թվականին ։ Դետեկտիվ Ռոբերտ Դևիդ Քեփելին նա ակնարկել է, որ սպանություն է կատարել Սիեթլում 1971 թվականին, և որ կատարել է մեկ այլ սպանություն արդեն 1973 թվականին Վաշինգտոն նահանգի Թամուոթեր քաղաքից ոչ հեռու, սակայն հրաժարվել է մանրամասնել այդ դեպքը։ Ե՛վ Ռուլը, և՛ Քեփելը կարծում են, որ Թեդը, հնարավոր է, սկսել է սպանել արդեն դեռահաս տարիքից։
Որոշ տվյալներ խոսում են այն մասին, որ առաջին անգամ նա առևանգել և սպանել է Էն Մերի Բերին Տակոմայում 1961 թվականին, երբ Թեդը եղել է 14 տարեկան, սակայն նա մեկ անգամ չէ, որ հերքել է իր մասնակցությունն այդ ամենին։ Իր առաջին հավաստիորեն հայտնի սպանությունը նա կատարել է 27 տարեկան հասակում 1974 թվականին։
1974 թվականի հունվարի 4-ին Բանդին Սիեթլի Համալսարանական թաղամասում ներխուժում է 18-ամյա Քարեն Սփարքսի՝ Վաշինգտոնի համալսարանի ուսանողուհու և պարուհու կիսանկուղային սենյակ (որոշ աղբյուրներում անվանում են Ջոնի Լենց կամ Թերի Քոլդուել): Նա հարվածել է քնած աղջկա գլխին անկողնուց պոկած մետաղյա ձողով և բռնաբարել է նրան լայնացնող սարքի միջոցով։ Սփարսը ստացել է ներքին վնասվածքներ և գլխուղեղի անդառնալի վնասներ, սակայն կենդանի մնացել՝ արթնանալով հարձակումից 10 օր անց։ Սակայն նա ոչինչ չէր հիշում։
Գրեթե մեկ ամիս անց՝ հունվարի 31-ի լույս փետրվարի 1-ի գիշերը, Բանդին ներխուժում է այն բնակարանը, որը գտնվում էր Քարեն Սփարքսի տնից երկու թաղամաս այն կողմ, և որը վարձակալում էին ուսանողուհիներ Լինդա Էն Հիլին և իր չորս ընկերուհիները։ Բանդին, անցնելով տնով, մտնում է Լինդա Հիլիի՝ Վաշինգտոնի համալսարանի հոգեբանության ֆակուլտետի ուսանողուհու և դահուկորդների համար ռադիոյով եղանակի տեսություն վարողի կիսանկուղային սենյակ։ Թեդը փակում է նրա բերանը, կապում է նրան, ծեծում է մինչև արնահոսություն, մերկացնում է, ապա, ըստ իր խոսքերի, կատարում է "some sort of sexual activity", գլխին հագցնում է բարձի երես, փաթաթում է սավանի մեջ և տանում իր հետ՝ վերցնելով նրա պայուսակը, ջինսե տաբատը, սպիտակ վերնազգեստ, երկարաճիտ կոշիկներ։ Հիլիի հարևանուհիները, չնայած տան բարակ պատերին, ոչինչ չէին լսել և կարծում էին, որ նա, ինչպես միշտ, վաղ առավոտյան մեկնել է աշխատանքի ռադիոկայան։ Սակայն Հիլին չէր եկել աշխատանքի, չէր հայտնվել նաև դասերի ժամանակ։ Նրա սենյակը, առաջին հայացքից մաքուր և հավաքված էր, մահճակալը ևս հարդարված էր։ Աղջիկը, թվում էր, անհետ կորել էր։
Ինչպես պարզվեց Բանդիի առաջին ձերբակալությունից հետո նրա հարձակումը Հիլիի վրա պատահական չէր. աղջիկը ոչ վաղ անցյալում նրա հետ սովորում էր Վաշինգտոնի համալսարանի հոգեբանության ֆակուլտետի նույն խմբում, Թեդի զարմուհին ծանոթ էր Հիլիի հետ, իսկ նրա բանկային քարտի ցուցմունքից երևում էր, որ Բանդին առևանգումից մի քանի օր առաջ հետևում էր նրան։
Ուսանողուհիները շարունակում էին կորչել ամիսը մոտավորապես մեկ անգամ։ Մարտի 12-ին տասնիննամյա Դոնա Գեյլ Մենսոնը՝ Մշտականաչ պետական քոլեջի ուսանողուհին, մեկնեց ջազային համերգի, սակայն այնտեղ այդպես էլ չհայտնվեց։ Ապրիլի 17-ին ուսանողուհի Սյուզան Իլեյն Ռենքորթը անհետացավ Էլենսբերգում (Սիեթլից 120 կմ հեռավորության վրա) քոլեջի կենտրոնական գրադարանում գիտական ժողովից հետո ։ Ավելի ուշ երկու ուսանողուհիներ պատմում էին, որ առևանգման գիշերը և դրանից երեք օր առաջ նրանք գրադարանի մոտ ձեռքը վիրակապած մի տղամարդու էին հանդիպել, որը խնդրում էր օգնել իրեն և մեծ քանակությամբ գրքերը դնել Ֆոլկսվագեն մեքենայում։
Մայիսի 6-ին անհետացավ Ռոբերտա Քեթլին Փարքսը (20 տարեկան), որը Օրեգոն նահանգի Կորվալիս բնակավայրի (420 կմ Սիեթլից) համալսարանի համաշխարհային դավանանքի և արվեստների ֆակուլտետի ուսանողուհի էր։ Երեկոյան մոտավորապես ժամը 11-ին նա դուրս էր եկել հանրակացարանից իր ամենօրյա երեկոյան զբոսանքն իրականացնելու համար՝ ասելով սենյակի իր հարևանուհուն, որ կվերադառնա մեկ ժամից։ Սակայն Քեթլինն այդպես էլ չէր վերադարձել ո՛չ այդ օրը, ո՛չ հաջորդ օրը։ Ոչ ոք ոչինչ չէր տեսել, ոչ ոք ոչինչ չէր հիշել։ Աղջիկը պարզապես հօդս էր ցնդել։ Ինչպես հետո պատմել էր Բանդին, նա մտել էր The Student Union Building-ի բար, տեսել էր միայնակ կանգնած աղջկա, որը սուրճ էր խմում, մոտեցել էր նրան, ներկայացել էր որպես ուսանող, սկսել էր նրա հետ զրուցել։ Հասկանալով, որ դուր էր եկել աղջկան, նա հրավիրել էր նրան ռեստորան։ Քեթլինը համաձայնել էր և Բանդիի հետ մեկնել էր՝ այդպես էլ հայտնվելով նրա ձեռքերում։
Հունիսի մեկի գիշերը Վաշինգտոն նահանգի Սիեթլի քաղաքամերձ Բերիեն շրջանից երեկույթից հետո "Flame Tavern" սրճարանում անհետացել էր Բրենդա Քերոլ Բոլը (22 տարեկան)։ Վերջին անգամ նրան տեսել էին գիշերը 2-ին սրճարանի մոտ շագանակագույն մազեր ունեցող տղամարդու հետ խոսելիս ։
Հունիսի 11-ի մոտավորապես գիշերվա 1-ին Վաշինգտոնի համալսարանի ուսանողուհի Ջորջանա Հոքինսը (18 տարեկան) առեղծվածորեն անհետացել էր համալսարանական կամպուսում՝ գնալով լուսավոր ճանապարհով ընկերոջ հանրակացարանից դեպի իր հանրակացարանը, որոնց հեռավորությունը միմյանցից 40 մետր էր։ Հաջորդ առավոտյան ամբողջ ճանապարհը ստուգվել էր Սիեթլից ժամանած դետեկտիվների և քրեագետների կողմից, սակայն նրանք ոչինչ չէին գտել։ Վկաների խոսքով նրանք հանրակացարանից ոչ հեռու տեսել էին մի տղամարդու, որը հենակներով էր քայլում և փորձում էր տանել ճամպրուկը։ Կանանցից մեկն ասել էր, որ նա խնդրել էր օգնել իրեն հասցնելու ճամպրուկը մինչև իր բաց շագանակագույն Ֆոլկսվագենը։
Այդ ժամանակ Բանդին աշխատում էր Վաշինգտոնի վթարափրկարարական ծառայությունների պետական դեպարտամենտում (Washington State Department of Emergency Services (DES)). վերջինս կառավարական գործակալություն է, որը, ամենից բացի, զբաղվում է նաև անհետացած անձանց որոնմամբ։ Այնտեղ նա ծանոթացել է Քերոլ Էն Բունի հետ, որը երկու անգամ ամուսնալուծված կին էր և ուներ երկու երեխա։ Ավելի ուշ նա դարձավ Բանդիի կինը ։
Վեց կնոջ անհետացումը և Սփարքսի դաժան ծեծը լուսաբանվում էին թերթերում և հեռուստատեսությամբ Վաշինգտոն և Օրեգոն նահանգներում։ Վախ էր տարածվել բնակչության շրջանում։ Հատուկ ճնշում էր իրավապաշտպան մարմինների նկատմամբ, սակայն ապացույցների սակավությունը բարդացնում էր նրանց աշխատանքը։ Ոստիկանության ներկայացուցիչները չէին կիսվում լրագրողների հետ իրենց ունեցած նույնիսկ քիչ տեղեկություններով՝ վախենալով վնասել հետաքննության ընթացքին։ Նկատվել էին որոշ ընդհանրություններ զոհերի միջև. նրանք բոլորն անհետացել էին գիշերը, հաճախ այն վայրերից ոչ հեռու, որտեղ կատարվում էին շինարարական աշխատանքներ, և քննություններից ոչ շատ առաջ, բոլոր զոհերը հագել էին ջինսեր կամ տաբատներ, մեծամասնության դեպքում հանցանքի վայրում տեսել էին տղամարդու, որը եթևեկում էր Ֆոլկսվագենով։
Իրադարձությունները հասան իրենց գագաթնակետին հուլիսի 14-ին, երբ ցերեկը առևանգեցին երկու կնոջ Այսակվայում Լեյք Սամիշ Պարկի մարդաշատ լողափերից մեկում։ Հինգ կանայք ներկայացրին առևանգողին որպես գրավիչ տղամարդու սպիտակ թենիսի կոստյումով, ձախ ձեռքը վիրակապած, թեթև կանադական կամ բրիտանական ակցենտով։ Նա ներկայացել էր որպես Թեդ։ Նա խնդրում էր նրանց օգնել առագաստանավը դնել իր մեքենան՝ Ֆոլսկվագենը։ Չորսը հրաժարվել էին, մեկը՝ Մերի Օսմերը (22 տարեկան), գնացել էր նրա հետ։ Երբ նրանք մոտեցել էին մեքենային, նա տեսել էր, որ մեքենայի կողքին առագաստանավ չկա։ Հարցնելով, թե որտեղ է առագաստանավը, ստացել էր պատասխան, որ հարկավոր է գնալ ծնողների տուն, որը «այստեղ՝ բլուրի մոտ է»։ Մտածելով, որ իրեն ծնողներն են սպասում, աղջիկը շտապել էր հեռանալ։ Երեք վկաներ, որոնք հանգստանում էին լողափում գրավիչ շիկահեր Ջենիս Էն Օթի հետ (23 տարեկան, տեսուչ Սիեթլի անչափահասների գծով դատարանում), տեսել էին, թե ինչպես էր տղամարդը մոտեցել աղջկան և խնդրել մեկնել իր հետ ծնողների տուն՝ Այսակվա, որպեսզի այնտեղից տեղափոխեին առագաստանավը։ Չնայած խնդրանքի ակնհայտ անհեթեթությանը՝ Ջենիս Օթը համաձայնել էր՝ հայտարարելով, որ վերադարձից հետո ինքը կկառավարի առագաստանավը։ Հավանաբար Օթը այդ խնդրանքին վերաբերել էր որպես ֆլիրտի գեղեցիկ տղամարդու կողմից։ Զրուցելով զույգը հեռացել էր լողափից։ Չորս ժամ անց Բանդին լողափից տարել էր նաև Դենիս Նասլանդին (18 տարեկան), որը լքել էր իր ընկերներին, որպեսզի զուգարան այցելեր։ Վերջին անգամ նրան տեսել էին ձեռքը վիրակապած, սպիտակ թենիսի կոստյումով տղամարդու հետ խոսելիս։ Այլևս այդ աղջիկներին ոչ ոք ողջ չէր տեսել։ Ավելի ուշ Բանդին պատմել էր կենսագիր Սթիվեն Միշոյին, որ երբ նա իր կացարան էր տարել Դենիս Նասլանդին, Ջենիս Օթը դեռ ողջ էր։ Նա նրանց բռնաբարել էր և սպանել էր. մի աղջկան մյուս աչքերի դիմաց, սակայն մահապատժից որոշ ժամանակ առաջ, նրա փաստաբան Փոլի Նելսոնի խոսքերով, նա, իբր, հրաժարվել էր այդ ցուցմունքներից։
Շուտով Բանդիի և իր մեքենայի նկարագրությամբ թղթերը տարածվեցին ողջ Սիեթլով և նրա մոտակա շրջաններով։ Նրա ֆոտոռոբոտը ցուցադրվում էր մամուլով և հեռուստատեսությամբ։ Էլզիաբեթ Քլյոփֆերը, Էն Ռուլը, DES աշխատակիցը և Վաշինգտոնի համալսարանի պրոֆեսորը դրանց միջոցով ճանաչեցին Թեդ Բանդիին։ Սակայն դետեկտիվները, որոնք օրական 200 հաղորդագրություն էին ստանում, ուշադրություն չդարձրին իրավաբան ուսանողի վրա, որը նույնիսկ դատվածություն չուներ։
Սեպտեմբերի 6-ին ցախաքլոր որսացող երկու որսորդներ անտառում հանդիպեցին Օթի (ստորին ծնոտ, ազդրի ոսկորներ և մազեր) և Նասլանդի (գանգ, ազդրի ոսկորներ, մազեր և կրծքավանդակ՝ մի քանի ոսկորներով) մնացորդներին Լյեք Սամամիշ այգուց 3,2 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Մի քանի «ավելորդ» ոսկորներ (ազդրի ոսկորներ և մի քանի ող), որ գտնվել էին այդ վայրում, ավելի ուշ պարզվեց, որ պատկանում էին Ջորջանա Հոքինսին։
Կես տարի անց՝ 1975 թվականի մարտի 2-ին, Հիլիի (ստորին ծնոտ), Ռենքորթի (գանգ և ստորին ծնոտ), Փարքսի (գանգ և ստորին ծնոտ) և Բոլի (գանգ և ստորին ծնոտ) մնացորդները գտնվեցին Թեյլոր լեռան անտառային թփուտում՝ ոչ հեռու Այսակավայի արևելքից։ Դոնա Գեյլ Մենսոնի մնացորդներն այդպես էլ չգտնվեցին։
Այդահո, Յուտա, Կոլորադո
1974 թվականի օգոստոսին Բանդին ընդունվեց Յուտայի համալսարան՝ սովորելու իրավաբանություն, և տեղափոխվեց Սոլթ Լեյք Սիթի՝ թողնելով Քլյոփֆերին Սիեթլում։ Չնայած այն բանին, որ նա հաճախ էր նրան զանգում, նա հանդիպում էր «առնվազն դյուժին» այլ կանանց հետ։ Ուսման ընթացքում նա հիասթափվել էր սեփական մտավոր ունակություններով։ Նա չէր հասկանում ծրագիրը, իսկ մյուս ուսանողները ինտելեկտուալ առավելություն ունեին իր նկատմամբ, չնայած նա իրավաբանություն էր սովորում արդեն երկրորդ անգամ։ Յուտայում Բադին նաև դարձավ Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ վերջին օրերի եկեղեցու անդամ, սակայն չդարձավ ակտիվ մասնակից և խախտում էր շատ մորմոնական սահմանափակումներ ։ Երբ Բանդիին կալանավորելուց հետո նրան հարցրին, թե ինչ դավանանք ունի, նա պատասխանեց, որ իրեն մեթոդիստ է համարում։
Բանդիի նոր սպանությունները աննկատ էին մնում, քանի դեռ նա ինքը չխոստովանեց իր մահապատժից որոշ ժամանակ առաջ։ Սեպտեմբերի 2-ին նա բռնաբարել և խեղդամահ էր արել անհայտ արշավորդուհու Այդահոյում։ Դիակը նա կա՛մ մոտակա գետն էր նետել, կա՛մ վերքադարձել էր հաջորդ օրը, որպեսզի նկարահաներ և մասնատեր իր զոհին։ Հոկտեմբերի 2-ին նա սպանել էր 16-ամյա Նենսի Ուիլքոքսին Հոլադեյ քաղաքում՝ Սոլթ Լեյք Սիթիի մոտակայքում։ Բանդիի խոսքերով՝ նա փորձում էր սահմանափակել իր պաթոլոգիական ցանկություններ՝ միայն զոհերին բռնաբարելով, այլ ոչ թե սպանելով։ Ուիլքոքսին նա պատահաբար էր սպանել, երբ փորձել էր ստիպել նրան լռել։ Բանդին Ուիլքոքսին թաղել էր Կապիտոլ Ռիֆ ազգային պարկում, սակայն նրա մնացորդներն այդպես էլ չէին գտնվել ։
Հոկտեմբերի 18-ի երեկոյան ոստիկանության տեղի ղեկավարի դուստր 17-ամյա Մելիսա Սմիթը անհետացավ փոքրիկ մորմոնական քաղաք Միդվեյլում՝ Սոլթ Լեյք Սիթիի ևս մեկ մերձքաղաքային շրջանում։ Նա անհետացել էր, երբ տուն վերադառնալիս էր եղել պիցերիայից։ Մելիսա Սմիթը եկել էր իր տնից կես կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող պիցերիա, որպեսզի խոսեր այնտեղ աշխատող իր ընկերուհու հետ, ում լքել էր ընկերը։ Հանգստացնելով ընկերուհուն՝ մոտավորապես ժամը 22-ին նա ուղևորվել էր տուն։ Ինը օր անց նրա մերկացած մարմինը գտել էին Summit Park-ի շրջանում՝ Ուոսաթչ լեռներում՝ Սոլթ Լեյք Սիթիից 30 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Դիահերձումը ցույց էր տվել, որ նա ողջ էր եղել անհետացումից հետո 7 օր շարունակ։ Դեկտեմբերի 31-ի գիշերը Լիհայ քաղաքից 35 կիլոմետր հեռավորության վրա սրճարանից անհետացել էր 17-ամյա Լորա Էն Էյմը։ Նրա մարմինը հայտնաբերել էին զբոսաշրջիկները յոթ օր անց՝ Երախտագիտության օրը Ամերիքան Ֆորք Կանյոնում, որը գտնվում է Վինթեր Ուոսաթչ Քեշ ազգային արգելավայրում ։ Երկու կանայք էլ դաժանորեն ծեծվել էին, բռնաբարվել, խեղդամահ էին արվել նեյլոնային զուգագուլպաներով ։ Մի քանի տարի անց Բանդին նկարագրել է այն սովորույթները, որոնք նա անցկացնում էր արդեն մահացած աղջիկների հետ. նա լվանում էր նրանց մազերը շամպունով և դիմահարդարում էր.
Մյուրեյ քաղաքում 18-ամյա Քերոլ ԴաՌոնչը հազիվ էր փրկվել Բանդիից։ Նոյեմբերի 8-ի երեկոյան ԴաՌոնչն իր մեքենայով եկել էր "Fashion Place Mall" առևտրի կենտրոնի մոտ՝ այն պիցերիայի մոտ, որտեղ վերջին անգամ տեսել ին Մելիսա Սմիթին։ Զբոսնելով առևտրային կենտրոնով՝ Քերոլը կանգնել էր գրքի խանութի ցուցափեղկի մոտ՝ դիտելու գրքերը։ Այնտեղ մոտավորապես 19:30-ին մոտեցել էր Բանդին, ներկայացել էր սպա Ռոուզլենդ և ասել էր, որ ինչ-որ մեկը փորձել էր ներխուժել նրա մեքենան։ Բանդին խնդրել էր իր հետ մեկնել ոստիկանական բաժանմունք, որպեսզի հայտարարություն գրեր։ Փողոցում արդեն մթնել էր, երբ Բանդին աղջկա հետ մոտեցավ իր մեքենային։ Նրան շատ զարմացրել էր այն, որ ոստիկանության սպան երթևեկում էր ոչ թե ոստիկականական մեքենայով, այլ Ֆոլկսվագենով։ Ոստիկանական ժետոնը ցույց տալու խնդրանքին Բանդին պատասխանել էր՝ միայն ԴաՌոնչի դեմքի մոտով դրամապանակը պտտեցնելով, սակայն ոչինչ չէր ցույց տվել։ Դա տարօրինակ էր և կասկածելի, սակայն աղջիկը նստել էր մեքենան, քանի որ սպան շատ հմայիչ էր և բարեկիրթ։ Բանդին կտրուկ շարժվել էր տեղից և քշել Ֆոլկսվագենը, սակայն ոչ թե ոստիկանական բաժանմունքի, այլ լիովին հակառակ ուղղությամբ։ Երբ նա թեքվել էր որևէ փողոցի օգնությամբ և կտրուկ դանդաղեցրել էր մեքենայի ընթացքը, աղջիկը բացել էր դուռն ու փորձել էր դուրս գալ մեքենայից, սակայն Բանդին բռնել էր նրա ձեռքից, հետ բերել և ձեռնաշղթաներից մեկը հագցրել աղջկա ձախ ձեռքին։ Աղջիկը սկսել էր պայքարել. հարվածել նրան, կծել։ Պայքարի ընթացքում Բանդին ձեռնաշղթան կարողացել էր հագցնել աղջկա աջ ձեռքին ևս։ Այդ ժամանակ Քերոլը կտրուկ կերպով հրել էր Բանդիին և դուրս էր թռել մեքենայից։ Բանդին նետվել էր նրա ետևից՝ ձեռքին երկաթյա ձողով։ Նա բռնել էր նրան, հենել էր մեքենային՝ փորձելով հարվածել գլխին։ Սակայն աղջիկը պայքարել էր և նրա ձեռքից խլել ձողը։ Պայքարն ավարտվել էր նրանով, որ Քերոլը ամբողջ ուժով հարվածել էր Բանդիին, դուրս էր պրծել և նետվել էր մոտեցող ավտոմեքենայի մոտ։
Նույն երեկոյան մոտավորապես ժամը 22-ին անհետացել էր 17-ամյա Դեբրա Քենթը՝ Բաունթիֆուլ քաղաքի (Մյուրեյ քաղաքի 20 րոպե հեռավորություն մեքենայի համար) Վյումոնտ ավագ դպրոցի աշակերտուհին։ Նա անհետացել էր դպրոցական թատերական ներկայացման ժամանակ։ Ընդմիջման ժամանակ Դեբրան որոշել էր իր փոքր եղբորը վերցնել սքեյթ հրապարակից, նա գնացել էր դպրոցի մոտ գտնվող ավտոկայանատեղի իր մեքենայի մոտ և անհետացել էր։ Ավելի ուշ ոստիկանները, զննելով կայանատեղին, գտել էին Քերոլ Դառոնչի ձեռնաշղթաների բանալին։ Ներկայացման ժամանակ Բանդիին տեսել էին աշակերտներն ու դերասանական վարպետության ուսուցիչը՝ 24-ամյա Ռելին Շեպարդը։ Վերջինիս խոսքերով՝ ներկայացումից առաջ մի շատ հմայիչ տղամարդ մոտեցել էր նրան դպրոցի նախասրահում և խնդրել էր իրեն օգնել ավտոկայանատեղիում։ Նա, ներողություն խնդրելով տղամարդուց, պատասխանել էր, որ զբաղված է և հեռացել էր իր գործերով։ Ներկայացման ժամանակ այդ տղամարդը նրան էր մոտեցել կրկին և, հայացքը չկտրելով նրա կրծքերից, սկսել էր ասել, որ անընդհատ նրան է նայել, աղջիկը նրան շատ դուր է եկել, հատկապես նրա երկար սև մազերն, ու նա պետք է իր հետ գնա, որպեսզի օգնի գտնել մեքենան։ Շեպարդը զազրանքով հեռացել էր։
Նոյեմբերին Էլիզաբեթ Քլյոփֆերը, կարդալով, որ Սոլթ Լեյք Սիթիից ոչ հեռու գտնվող քաղաքներում կորչում են երիտասարդ կանայք, կրկին զանգեց ոստիկանություն։ Դետեկտիվ Հերջեշայմերը մանրամասն հարցում անցկացրեց։ Դրանից հետո Բանդիի նկատմամբ կասկածներն ավելացան, սակայն Սամամիշ լճի վկաները, որոնց ոստիկանությունը ամենահուսալին էր համարում, նրան լուսանկարով չճանաչեցին։ Դեկտեմբերին ամսին Քլյոփֆերը կապվել էր Սոլթ Լեյքի շրջանի շերիֆի գրասենյակի հետ և կրկնել էր իր կասկածները։ Բանդին ավելացվել էր կասկածյալների թվում, սակայն ոչ մի լուրջ բան չէր կապում նրան Յուտայի սպանությունների հետ։ 1975 թվականի հունվարին նա վերադարձել էր Սիեթլ քննություններից հետո և մի շաբաթ անցկացրել էր Քլյոփֆերի հետ։ Վերջին Թեդին չէր պատմել, որ երեք անգամ իր մասին հայտնել էր ոստիկանությանը, և ծրագրում էր այցելել նրան Սոլթ Լեյք Սիթիում օգոստոսին։
1975 թվականին նա տեղափոխեց իր հանցավոր գործունեությունը ավելի արևելք՝ Կոլորադո։ Հունվարի 12-ին 23-ամյա բուժքույր Քարին Քեմփբելը առեղծվածորեն անհետացել էր Կոլորադոյի Սնոումաս Վիլիջ հանգստավայրում։ «Մի րոպեով» դուրս գալով հյուրանոցի սրահից, որտեղ նա նստած էր իր փեսացուի հետ, նա գնացել էր իր սենյակ ամսագրի հետևից, ինչից հետո անհետացել էր։ Վերջին անգամ նրան տեսել ին վերելակից դուրս գալիս իր սենյակի հարկում։ Մեկ ամիս անց նրա մերկացած մարմինը պատահաբար գտել էին հանգստավայրից հեռու ձյունակույտում։ Նրա գլխին հարվածել էին բութ առարկայով և խեղդել էին. մարմինը պատված էր կտրվածքներով։ Մարտի 15-ին Վեյլում (160 կմ Սնոումաս Վիլիջից) իր տան ճանապարհին անհետացել էր Ջուլի Քանինգհեմը՝ դահուկորդների հրահանգիչը։ Ավելի ուշ Բանդին պատմել էր Կոլորադոյի քննիչներին, որ նա հենակներով մոտեցել էր նրան և խնդրել էր օգնել իրեն հասցնել դահուկային կոշիկները մեքենայի մոտ, որտեղ նրան ձեռնաշղթաներ էր հագցրել, ապա բռնաբարել էր և խեղդել Ռայֆլ քաղաքի մոտ՝ Վեյլից 140 կմ հեռավորության վրա։ Մի քանի շաբաթ անց նա վերադարձել էր հանցանքի վայր, որպեսզի տեսներ Ջուլիի մնացորդները։
Հունիսի 27-ին 15-ամյա Սյուզան Քյորթիսը Բաունթիֆուլից (Յուտա նահանգ) և նրա երկու ընկերուհիները հեծանիվներով մեկնել էին Բրիհամ Յանի համալսարանի կամպուս երիտասարդական համաժողովի։ Նույն օրվա երեկոյան՝ Ուսանողական կենտրոնի հանդիսությունների սրահի պաշտոնական ընթրիքից հետո Սյուզանը գնացել էր հանրակացարան, մինչև որին հասնելու համար անհրաժեշտ էր հինգ րոպե քայլք, սակայն անհետացել էր։ Այլևս աղջկան ոչ ոք չէր տեսել։ Քյորթիսի առևանգումն ու սպանությունը դարձան Բանդիի վերջին խոստովանությունը. վերջինս ձայնագրել ին մահապատժից մի քանի րոպե առաջ։ Թելա Ուիլքոքսը, Քենթը, Քանինգհեմը, Քալվերը, Քյորթիսը և Օլիվերսոնը այդպես էլ չգտնվեցին։
Ձերբակալություն և առաջին դատ
Առաջին անգամ Բանդիին ձերբակալել են 1975 թվականի օգոստոսին Գրեյնջերում (այժմ՝ Վեսթ Վելի Սիթի), երբ նա հրաժարվել էր սովորական ստուգման համար կանգնել ճանապարհային ոստիկանի հրամանով ։ Նրա մեքենան զննելուց հետո գտնվել էին. դահուկային դիմակ, դիմակ զուգագուլպաներից, ձող, աղբի տոպրակներ, պարանից կծիկ, ձեռնաշղթաներ, սառույցի կացին և այլ առարկաներ, որոնք սովորաբար օգտագործվում են գողությունների ժամանակ։ Բանդին բացատրել էր, որ դահուկային դիմակն իրեն անհրաժեշտ է սահելու համար, ձեռնաշղթաները նա գտել էր աղբամանում, իսկ մնացածը կենցաղային իրեր են։ Չնայած դրան՝ դետեկտիվ Ջերի Թոմփսոնը հիշել էր, որ նման մարդու և մեքենայի են փնտրում ԴաՌոնչի առևանգման համար, ինչպես նաև Թեդ Բանդի անունը, որն ասել էր Քլյոփֆերը։ Ոստիկանությունը խուզարկիել էր նրա բնակարանը, սակայն ոչ մի լուրջ ապացույց Բանդիի դեմ չէր գտել։ Ավելի ուշ նա ասել ր, որ նրանք չին գտել զոհերի լուսանկարները, որոնք նա թաքցրել էր մառանում։ Բանդիին բաց էին թողել գրավի դիմաց։
Սլոթ Լեյք Սիթիի ոստիկանությունը Բանդիի նկատմամբ շուրջօրյա հսկողություն էր սահմանել, իսկ Թոմփսոնն ու ևս երկու դետեկտիվ ուղևորվգել էին Սիեթլ, որպեսզի ցուցմունքներ վերցնեին Քլոյփֆերից։ Վերջինս պատմել էր նրանց, որ Բանդիի՝ Յուտա ուղևորությունից մեկ տարի առաջ նա իրեր էր հայտնաբերել էր, որոնց առկայությունը նա «չէր կարողացել բացատրել». հենակներ, գիպսի տոպրակ, վիրահատական ձեռնոցներ, արևելյան ոճի դանակ փայտե տուփով և կանանց զգեստներով լի պարկ։
Փախուստներ
1976 թվականի հունիսի 7-ին Բանդիին տեղափոխեցին Գարֆիլդ շրջանի բանտից Գլենվուդ Սփրինգս, Կոլորադո՝ Պիտկին շրջանի դատարան նախավարույթային լսումներ։ Նա որոշել էր պաշտպանել ինքն իրեն, այդ իսկ պատճառով նրան ձեռնաշղթաներ չէին հագցրել։ Ընդմիջման ժամանակ նա խնդրել էր այցելել դատարանի գրադարանը, որպեսզի որոշ հետազոտություններ անցկացներ իր գործի համար։ Գրքի պահարանի ետևում թաքնվելով՝ նա բացել էր պատուհանը, թռել էր երկրորդ հարկից՝ ոլորելով աջ թիակը, և թաքնվել էր։ Նա քաղաքից դուրս էր պրծել Ասպեն լեռան միջոցով։ Մի քանի օր նա հանգստացել էր գրեթե լեռան գագաթին որսորդական վրանում։ Ապա նա շարժվել էր հարավ Քրեսթեդ Բյութ քաղաքի մոտ, սակայն անհետացել էր անտառում և աննպատակ թափառել էր այնտեղ երկու օր։ Հունիսի 10-ին Բանդին հայտնվել էր Մարուն լճի մոտ՝ Ասպենից 16 կմ հեռավորության վրա՝ գողանալով սնունդ և գործիքներ։ Երեք օր անց նա մեքենա էր գողացել Ասպենի գոլֆ ակումբի տարածքից։ Սառած, քնից զրկված և տառապող թիակի անընդհատ ցավից՝ Բանդին մեկնել էր հետ՝ Ասպեն, որտեղ իր մեքենան էին նկատել երկու ոստիկաններ։ Փախուստի մեջ էր վեց օր։
Վերադառնալով ետ՝ Գլենվուդ Սփրինգս՝ Բանդին ուշադրություն չէր դարձրել իր ընկերների և իրավաբանական խորհրդատուների խորհրդին՝ մնալ այնտեղ։ Սկզբնապես նրա դեմ թույլ կերպով կազմակերպված գործը Քերին Քեմփբելի սպանության և առևանգման մասին փլուզվեց աչքերի առջև։ Մի քանի եզրակացություն կատարվեցին Բանդիի օգտին, իսկ ուղղակի ապացույցների մասը անընդունելի համարվեցին։ «Առավել ռացիոնալ մտածող մեղադրյալը կհասկանար, որ նա լավ հնարավորություններ ուներ արդարացված լինելու Քերին Քեմփբելի գործով։ Նա կարող էր այլ քննիչների մոտ իր մեղավորության մասին հակադիր մտքեր առաջացնել… իսկ հետ ևս կես տարի ԴաՌոնչի գործով, և նա կարող էր դառնալ ազատ մարդ»։ Դրա փոխարեն Բանդին պատրաստում էր փախուստի նոր ծրագիր։ Նա գտավ դանակի սայր և կես տարվա ընթացքում հավաքեց 500 դոլար․ գումարը նրան բերել էին այցելուները, մասնավորապես՝ Քերոլ Էն Բունը։ Նա փոքր անցք էր անցկացրել իր խուցի անկյունում։ Հաջորդ շաբաթներին նա մի քանի փորձարարական փախուստներ էր կատարել՝ հետազոտելով շրջագիծը։ Տեղեկատուն սպաներին ասել էր, որ Բանդիի խցում գիշերները շարժումներ էր լսում, սակայն դա չէր ստուգվել։ 1977 թվականի դեկտեմբերի 23-ին որոշվեց լսումները տեղափոխել մեկ այլ դատական շրջան՝ Կոլորադո Սփրինգս։ Դեկտեմբերի 30-ին Բանդին գրքերի և փաստաթղթերի օգնությամբ ստեղծեց իր պառկած մարմնի տեսիլքը երկհարկանի մահճակալի վրա և փախուստի դիմեց։ Նա մտել էր բանտի ղեկավարի բնակարան, որը երեկոյան իր կնոջ հետ հեռացել էր, փոխել էր հագուստները և առաջնային դռնից դուրս էր եկել։
Բանդին մեքենա էր գողացել և մեկնել էր արևելք Գլենվուդ Սփրինգսից, սակայն շուտով մեքենան կոտրվել էր։ Կողքով անցնող մոտոցիկլավարը Բանդիին հասցրել էր մինչև Վեյլ։ Այնտեղ նա նստել էր Դենվեր գնացող ավտոբուս, իսկ Դենվերից մեկնել էր Չիկագո։ Թեդ Բանդիի անհետացումը հայտնաբերել էին միայն 17 ժամ անց՝ ամսի 31-ի կեսօրին։ Այդ ժամանակ Բանդին արդեն Չիկագոյում։
Իրադարձությունները Ֆլորիդայում
Չիկագոյից Բանդին տեղափոխվել էր Էն Արբոր, Միչիգան։ Հինգ օր անց նա մեքենա էր գողացել և ուղևորվել էր Ատլանտա, որտեղ նստել էր Թալահասի մեկնող ավտոբոսու։ Այնտեղ նա «Քրիս Հագեն» մականվամբ սենյակ էր վարձել Ֆլորիդայի համալսարանից ոչ հեռու։ Ավելի ուշ Բանդին պատմում էր, որ ծրագրել էր իր համար աշխատանք գտնել և այլևս սպանություններ չկատարել։ Նա գիտեր, որ կարող էր ազատության մեջ մնալ Ֆլորիդայում, քանի դեռ իր վրա չէր գրավել ոստիկանության ուշադրությունը, սակայն շինարարությունում իր միակ աշխատանքի առաջարկից նա ստիպված եղավ հրաժարվել, քանի որ գործատուն պահանջել էր վարորդական իրավունք ցույց տալ անձի հաստատման համար։ Այդ իսկ պատճառով Բանդին սկսել էր խանութներում սնունդ գողանալ և գողանակ բանկային քարտեր դրամապանակներից, որոնք թողնում էին գնորդները ապրանքների համար նախատեսված սայլակներում։
Մեկ շաբաթ անց Տալահասիում մնալուց հետո հունվարի 15-ին մոտավորապես 02։45-ին Բանդին Ֆլորիդայի նահանգի համալսարանի հանրակացարանի չկողպված ետին դռնով։ Մտնելով Մարգարեթ Բոումենի սենյակ՝ նա դաժանորեն ծեծել էր նրան, բռնաբարել էր և խեղդել զուգագուլպաներով։ Դրանից հետո նա մտել էր Լիզա Լևիի սենյակ, ծեծել էր և խեղդամահ արել զուգագուլպաներով։ Հարևան սենյակում նա հարձակվել էր Քեթի Քլյաների վրա՝ կոտրելով նրա գանգը, ծնոտը և ուշեղ վնասելով ուսը, ինչպես նաև Քարեն Չենդլերին՝ կոտրելով նրա գլուխը, ծնոտը, ջարդելով ատամները և մատը փշրելով ։ Ինչպես ավելի ուշ պարզեցին Տալահասիի դեկետիվները, այդ ամենը տեղի էր ունեցել միայն 15 րոպեի ընթացքում, ունկնդրման սահմաններում ավելի քան 30 մարդ էր, որոնք, չնայած դրան, ոչինչ չէին լսել։ Լքելով հանրակացարանը՝ Բանդին վազել էր մի քանի թաղամաս և մտել էր մի տուն, որտեղ ապրում էին երեք ուսանողուհիներ։ Պատուհանի միջով նա մտել էր Ֆլորիդայի համալսարանի ուսանողուհի Շերիլ Թոմասի սենյակ։ Ծեծել էր քնած ուսանողուհուն, կոտրել նրա ուսը, ջարդել էր ծնոտը և գանգը։ Մահից նրան փրկել էր միայն այն, որ հարևանուհիներն ուշ էին վերադարձել տուն և դեռ չէի պատկել քնելու։ Նրանք Շերիլի սենյակից աղմուկ էին լսել; Սակայն վախենալով մտնել այնտեղ՝ սկսել էին զանգել։ Դա վախեցրել էր Բանդիին, և նա փախել էր պատուհանի միջոցով, որով և մտել էր։ Շերիլը ողջ էր մնացել, սակայն մասամբ կորցրել էր լսողությունը և վեստիբուլյար ապարատի վնասվածքներ, ինչը խաչ էր դրել նրա պարուհու կարիերային։
Փետրվարի 8-ին Բանդին մեկնել էր Ջեքոնսվիլ Ֆլորիդայի համալսարանում առևանգված ֆուրգոնով։ Այնտեղ նա մոտեցել էր 14-ամյա Լեսլի Փարմենթեր անունով աղջկան՝ ոստիկանի դստերը, Kmart խանութի ավտոկայանատեղու մետ՝ ներկայանալով հրշեջ Ռիչարդ Բերթոն, սակայն շտապել էր հեռանալ, երբ հայտնվել էր նրա ավագ եղբայրը։ Նույն օրը նա 97 կմ արևմուտք էր մեկնել՝ Լեյք Սիթի։ Հաջորդ առավոտյան Լեյք Սիթիի տարրական դպրոցի ուսուցիչը ուղարկել էր 12-ամյա Դայան Լինչին տուն՝ մոռացած դրամապանակը բերելու․ նա այդպես էլ դասարան չէր վերադարձել։ Ինտենսիվ որոնումների արդյունքում նրա մասամբ չորացած (մումիացված) մնացորդները հայտնաբերվել էին Լեյք Սիթիից 56 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող խոզանոցում յոթ շաբաթ անց ։
Միևնույն ժամանակ Բանդիի մոտ սկսել էին ֆինանսական խնդիրներ, բացի այդ՝ նա սկսել էր կասկածել, որ ոստիկանությունը վերջիվերջո կհասնի իրեն։ Այդ պատճառով փետրվարի 12-ին նա մեքենա էր գողացել և վերադարձել էր Տալահասի։ Երեք օր անց Ալաբամայի հետ սահմանից ոչ հեռու նրան կանգնեցրել էր Պենսակոլայի ոստիկանության սպա Դևիդ Լին․ նա կասկածել էր, որ նրա մեքենան կարող էր լինել վերջերս գողացված Ֆոլկսվագենը։ Ստուգումից հետո Լին փորձել էր կալանավորել Բանդիին, սակայն նա հարվածել էր նրա ոտքին և փորձել էր փախչել։ Չնայած դրան՝ ոստիկանը ձերբակալել էր նրան։ Մեքենայում հայտնաբերվել էին Ֆլորիդայի համալսարանի ուսանողների փաստաթղթերը, 21 բանկային քարտ և նրա կողմից գողացված հեռուստացույց։ Ոստիկանության ճանապարհին Բանդին հայտարարել էր Դևիդ Լիին, որը չէր կասկածում, որ ձերբակալել էր Ամերիկայի ամենավտանգավոր հանցագործներից մեկին․ «Ավելի լավ է՝ դուք ինձ սպանեիք»։
Դատ Ֆլորիդայում և ամուսնություն
Բանդիին մեղադրանք էր ներկայացվել սպանության և Ֆլորիդայում համալսարանի հանրակացարանում հարձակման համար։ Դատը լուսաբանվում էր ավելի քան 250 լրագրողների կողմից բոլոր հինգ մայրցամաքներից․ բացի այդ՝ սա առաջին դատարանն էր, որը ցուցադրում էին հեռուստատեսությամբ ԱՄՆ ողջ տարածքում։ Չնայած նրան, որ դատը նրա համար հինգ փաստաբան էր տրամադրել, Բանդին կրկին ցանկանում էր ինքն իրեն պաշտպանել։
Մեղադրության առանցքային ապացույցները Քոնի Հեսթինգսի, որը տեսել էր Բանդիին հանրակացարանի տարածքում, և Նիտա Նիրիի, որը տեսել էր Բանդիին՝ հանրակացարանից դուրս գալիս ցուցմունքները ։ Դատարամնը խորհրդակցել էր ավելի քան յոթ ժամ և Բանդիին մեղավոր էր ճանաչել երկու սպանություններում, սպանության երեք փորձերում և երկու գողության մեջ։ Դատավորը Բանդիի համար սահմանել էր մահապատիժ հանրակացարանի երկու սպանությունների համար ։
6 ամիս անց Բանդին Օրլանդոյում կանգնել էր դատարանի առջև Քիմբերլի Լիչի սպանության և առևանգման համար ։ Բանդին կրկին մեղավոր էր ճանաչվել և մահապատժի էր դատապարտվել։ Գլխավոր ապացույցը իր դեմ եղել էր այն կնոջ ցուցմունքները, որը տեսել էր, թե ինչպես էր Բանդին դպրոցի բակից աղջկան առևանգում և տանում իր ֆուրգոնը։ Կարևոր նյութական ապացուցյները, որոնք հայտնաբերվել էին թե՛ Լիչի մարմնի, թե՛ Բանդիի վրա կալանավորման ժամանակ։
Դատարանի վերջին փուլում, երբ Քերոլ Էն Բունը ցուցմունքներ էր տալիս, Բանդին նրան ամուսնության առաջարկ էր արել։ Բունը ընդունել էր այն, և Բանդին հայտարարել էր, որ նրանք այսուհետ ամուսնացած են (ըստ Ֆլորիդա նահանգի օրենքի՝ ամուսնության մասին բանավոր հայտարարությունը դատավորի ներկայությամբ համարվում է օրինական ամուսնություն) ;
1980 թվականի փետրվարի 10-ին Բանդիին երրորդ անգամ մահապատժի դատապարտեցին էլեկտրական աթոռի վրա ։ Երբ դատավճիռը հրապարակվել էր, Բանդին կանգնել էր և բղավել էր․ «Ասե՛ք երդվյալ ատենակալներին, որ նրանք սխալ են»։
1982 թվականին Բունը Թեդ Բանդից դուստր էր ունեցել։
Խոստովանություն և մահապատիժ
Լիչի սպանության դատից հետո Բանդին մի շարք հարցազրույցներ է տվել Միշոյին և Էյնսուորթին՝ պատմելով ամեն ինչի մասին հիմնականում երրորդ դեմքով, որպեսզի խուսափեր խոստովանությունից, որտեղ նա առաջին անգամ պատմել էր իր սպանությունների մանրամասները։
Նա մանրամասն պատմել էր իր գողությունների մասին։ Նա ասել էր, որ գողանում էր, քանի որ ցանկանում էր տիրել իրերին։ «Ես իսկապես հաճույք էի ստանում՝ ինչ-որ բանի տիրելով…», — ասել էր նա։ «Տիրելը» ևս կարևոր խթան էր բռնաբարությունների և սպանությունների համար։ Իր խոսքերով, սեռական բռնաբարությունը բավարարում էր իր «ամբողջապես տիրելու» պահանջմունքը։ Առաջին անգամ նա սպանել էր, որպեսզի ձերբակալումից հեռու մնար, սակայն հետո սպանությունները դարձան «արկածների» մաս։ Կյանքից զրկումը դարձել էր զոհին վերջնականապես «տիրելու» միջոց, իսկ բռնաբարությունը՝ ֆիզիկապես նրա մնացորդներին տիրելու ձև։