Ջորդանո_Բրունո
Վենետիկ
Վենետիկում գրավաճառ Չյոտտոյի խանութի առաջ մի անգամ կանգ առավ նշանավոր գյուղից Մոչենիգո ազգանունով երիտասարդ պատրիկ, անունով Ջովաննի(итал. Giovanni Mocenigo)։ Նա ընդունեց վերանայել նոր ստեղծագործությունները, ընդ որում, հատկապես հետաքրքրեց Բրունոյի "De Minimo" գիրքը։ Ջովաննին,հավանաբար, ընդունեց այն ստեղծագործություններց մեկը, բնութագրելով այն (գիտության գաղտնիքները), որի օգնությամբ հնարավոր է առանց ջանքերիի և աշխատանքի հասնել իմացության և գերհզորության։ Նա ցանկություն հայտնեց ծանոթանալու հեղինակի հետ։ Չյոտտոն ֆրանկֆուրտյան տոնավաճառ այցելության ժամանակ հանդիպում է Բրունոյին և դրա համար առաջարկեց Մոչենիգոյին իր ծառայությունը՝ լինել միջնորդ նրանց միջև։ Նրա միջոցով Բրունոն ստանում է վենետիկցիներից երկու հրավեր, հետևելով մեկը մյուսին։ Պատրիկը առաջարկեց Բրունոյին իր տունը և լավ վարձատրություն, նրան Լուլլիեվի արվեստի ուսուցման համար մարզել ուղեղը և գտնել նոր գաղափարներ։ Եվ Բրունոն, վերջերս Ցյուրիխից վերադարձավ, որպեսզի վերջացնի տպագրումը դուքս Յուլիյու Բրաունշվեգսկու նվիրված ("De minimo", "De monade" и "De immenso") եռերգության սրբագրումը, անմիջապես ընդունում է հրավերը և հանձնելու խմբագրությանը ձեռագրերը՝ խնդրելով նրա փոխարեն նայել սրբագրումը, շտապում էր Վենետիկ։ Տասնհինգ տարի թափառելով՝ թափառական դոմինիկյան շքանշանի վանականը ջերմ սիրելի հայրենիքից հեռու, զգուշանալով հռոմեական եկեղեցու հետապնդումներից, այս անգամ չէր կարող ավելի երկար դիմադրել Իտալիա վերադառնալու իր ձգտմանը, առավել ևս, որ Վենետիկի հանրապետական սահմանադրումը ըստ երևույթի ապահովում են նրա ազատությունը և անվտանգությունը։ Ռիսկ, որ իրեն ենթարկեց Բրունոն վերադառնալով հայրենիք, արդեն ավելի մեծ էր այն պատճառով, որ նախկին նրա դատավարությունը համարվում էր դեռ անավարտ։ Բայց Բրունոն, հավանաբար, հոգնեց մշտական թափառելուց և պայքարելուց։ Իր ֆրանկֆուրտյան աշխատանքներից մեկում, նա ասում է այն մի քանի իդաեալիստների մասին, որոնք ամբողջ կյանքում փնտրում են իմաստություն, դրա համար լքելով իր երկիրը, հայրենի տունը, նավարկելով օվկիանոսները, անցնելով լեռներով և անապատներով, սովի և՛ զրկանքների, և՛ անքուն գիշերների միջով։ Նա իրեն պատկերացրեց։ Այժմ նա սկսեց երազել պապի հետ իր հաշտվողականության մասին, վերջապես օգտվելու հնարավոր հանգստությունից իր փիլիսոփայության պարապմունքների համար, անհրաժեշտություն, որ տարեցտարի նա ավելին է զգացել։ Դեռ Թուլուզում նա խոստավանության համար դիմեց մի կաթոլիկ վանականի, հետո Փարիզում խնդրեց պապի նվիրակ գործով զբաղվել Հռոմում, որպեսզի նրան թույլատրեին վերադառնալ եկեղեցու գիրկը, չընդունելով նորից վանականների ուխտը։ Բրունոյի խնդրանքի կատարումով նվիրակը խուսափեց, վկայալոչելով այն, որ Սիկստվա V (лат. Sixtus PP. V; (1585-1590) պապից հազիվ կարելի է սպասել ներողամտություն և խորհուրդ տվեց լավ է այդ գործով դիմել Ալոնսո (исп. Fernando Alonso) անունով մի իսպանացի ճիզվիտին։ Վերջինս բացատրեց, որ, քանի որ Բրունոն համարվում է եկեղեցուց հեռացված, ապա միայն պապը կարող է նրանից հանել հեռացումը, բայց ամենից առաջ նա պետք է հրաժարվի իր մոլորությունից, քանի որ հակառակ դեպքում ոչինչ պետք չէր հուսալ թողության և ողորմածության պապի կողմից։ Ճիզվիտի հետ զրուցելուց հետո Բրունոն որոշեց հետաձգել առայժմ բոլոր հաշտության փորձերը և իր հույսերը կապեց ապագա պապի հետ, որի բարեհաճությունը նա հուսաց ձեռք բերել ձոնելով նրան իր մտածած փիլիսոփայության նոր ստեղծագործություններից մեկը։ Մարտին մեր փիլիսոփան վերադարձավ Վենետիկ և իր աշակերտի տանը բնակվելը ուներ անզգուշություն։ Իր մարդամոտ բնավորությամբ Բրունոն շատ շուտով ստեղծեց ընդարձակ ծանոթություն ամենատարբեր մասնագիտությունների մարդկանց շրջապատում, գիտնականներ և բարձրաստիճան հոգևորականների շրջապատում, որոնց հետ նա հանդիպել է կամ գրախանութներում, կամ վենետիկցի գիտակ Անդրեյ Մորոզինի տանը, որտեղ նրան հաճախ էին հրավիրում։ Մորոզինի տանը հավաքվում էին գրական խմբակ. Բրունոն հաճախակի ուներ առիթ զրուցել այդտեղ գիտական և փիլիսոփայական առարկաների մասին։ Այդ ժամանակում, որքան աճեց նրա կապը Վենետիկի մտավորական շրջանի հետ, վերաբերմունքը Մոչենիգոյի նկատմամբ ավելի վատացավ։ Շատ չանցած պարապմունքները սկսվելուց հետո երեսունչորսամյա պատրիկը սկսեց բողոքել, որ Բրունոն նրան սովորեցնում է ոչ բոլորը, ինչ խոստացել է։ Իր սնահավատության և սահմանափակության, նա, հավանական է, ենթադրեց Բրունոյի գիտելիքներում որևէ բան խորհրդավոր և մոգական է, գուցե և, նա մտածեց, Գեյնցելյու նման, որ Բրունոն սովորեցնում է իր արվեստը դարձնել ամբողջովին ոսկի։ Մեր փիլիսոփան վերջապես բոլորովին հիասթափվեց իր աշակերտից և կտրուկ կերպով նրան հայտարարեց. որ նա սովորեցրեց նրան ամբողջը, ինչը խոստացել է և դրա համար նրանից ստացավ վարձատրություն և նա այժմ ընդունեց հաստատ որոշում ընդունեց, որքան կարելի ավելի շուտ վերադառնալ Ֆրանկֆուրտ։ Մայիսի 21-ին Բրունոն իրոք որոշեց մեկնել, պատրիկը պնդեց, որ նա մնա, վստահեցնելով, որ դեռ ոչ բոլորն է սովորել։ Վերջապես նա անցավ սպառնալիքների և հայտարարեց, որ կգտնի միջոց Բրունոյին ստիպելու մնալ։ Բայց հաջորդ օրը, ուրբաթ՝22 մայիսին, Բրունոն նորից Մոչենիգոյից բաժանվելու իր փորձը վերսկսեց։ Հուսալով հաջորդ օրվա գիշերը մեկնել, մեր փիլիսոփան, տեղավորեց իր գրքերը և ձեռագրերը և դեռ նախօրյակին ուղարկեց Ֆրանկֆուրտ։ Գիշերը Մոչենիգոն իր սենյակի դուռը բախեց, պատրվակով, որ նրան անհրաժեշտ է իր ուսուցչի հետ բանակցել։ Բրունոն բացեց դուռը և իր առջև տեսավ «վեհանձն» պատրիկին իր սպասավոր Բարտոլոյի և վեց դյուժին երիտասարդների հետ,,որոնց նա ընդունեց վենետիկցի մակույկավարներ։ Նրանք ստիպեցին նրան հագնվել և տարան ձեղնահարկ։ Այստեղ նորից Մոչենիգոն սկսեց նրան համոզել մնալու։ Նա ասաց, որ եթե Բրունոն դրան համաձայնվեց և իրեն հաղորդի մնեմոնիկայի հուշամարզության, ճարտասանության և երկրաչափության գաղտնիքները, մի խոսքով սովորեցնի ամեն ինչ, ինչի մասին արդեն վաղուց խնդրել է, այդ դեպքում նա իրեն կվերադարձնի ազատությունը, հակառակ դեպքում այդ գործը նրա համար վատ կվերջանա։ Հաջորդ օրը՝ մայիսի 23-ին, ներկայացավ ինկվիզիցիայի կապիտանը իր պահակախմբով, որը Բրունոյին Մոչենիգոյի տնից տարան բանտ։ Մայիսի 25-ին, Մոչենիգոն ինկվիզիցիային ուղարկեց իր առաջին զեկույցի հավելումը և ընդունեց երդում իր ցուցմունքի իրավացիության հաստատմանը։ Հենց այդ ժամանակ պետք է սկսվեր հետաքննությունը։ Երբ գործընթացը արդեն լրիվ ընթացքի մեջ էր, Մոչենիգոն է ինկվիզատորի խնդրանքով, ներկայացրել է մայիսի 29-ին իր երկրորդ զեկույցի հավելումը։ Վենետիկի ինկվիզիցիայի դատարանի կազմում էր.