Սիրով,_Վինսենթ
Բովանդակություն
Վինսենթ վան Գոգի մահից մեկ տարի անց փոստատար Ռոուլինը խնդրում է իր որդի Արմանդին անձամբ հանձնել վան Գոգի վերջին նամակը նրա եղբորը` Թեո վան Գոգին. փոստով ուղարկելու նախկին փորձերը ձախողվել էին։ Չնայած ինքը հիացած չի լինում վան Գոգով և վերհիշում է հայտնի պատմութոյւնը, երբ նկարիչն իր ականջը կտրել ու տվել է մարմնավաճառին, Արմանդը համաձայնում է տանել նամակը` հաշվի առնելով հոր վերաբերմունքը վան Գոգի հանդեպ։ Փոստատար Ռոուլինը տեղյակ էր վան Գոգի մտավոր հիվանդությանը և մեղադրում էր քաղաքի մյուս բնակիչներին` նրան լքելու ու միայնակ թողնելու համար։ Նա նաև տարակուսանք է հայտում վան Գոգի մահվան առթիվ, քանի որ մահից վեց շաբաթ առաջ վան Գոգը նրան նամակ էր ուղարկել, որից նրա դրությունը կարելի էր սառը և հանգիստ համարել։ Արմանդն այցելում է Տանգի հայրիկին, ով պատմում է նրան, որ սիֆիլիսով տառապող Թեոն, ծանր տանելով եղբոր մահվան լուրը, մահացել է լուրն իմանալուց որոշ ժամանակ անց։ Նկարագրելով վան Գոգի թաղումը` նա նշում է, որ Պոլ Գաշեն, ով նկարչին իր տանն էր պահում և կիսում էր արվեստի հանդեպ նրա սերը, վան Գոգին վերաբերվել է ինչպես իր ընտանիքի անդամ։ Տանգին խորհուրդ է տալիս Արմանդին Թեոյի այրու և երեխայի հասցեն վերցնել Գաշեից։ Գնալով Օվեր սյուր Ուազ` Արմանդը տեղեկանում է, որ բժիշկ Գաշեն գործերով դուրս է եկել։ Նա որոշում է Գաշեին սպասել այն նույն հյուրատանը, որտեղ վան Գոգն է եղել` այդ տարածքում ապրելիս։ Այստեղ նա հանդիպում է հյուրատան ժամանակավոր տիրուհի Ադելին Ռավուին, ով սիրում էր վան Գոգին և ներկա է եղել նրա ինքնասպանության փորձի ու պատահական մահվան օրը։ Նա նկարագրում է նկարչին որպես հանգիստ ու էքսցենտրիկ մարդու, ով սիրում էր իր նկարներն ու երեխաներին։ Արմանդի հոր նման նա էլ էր զարմացած ինքնասպանությունից, քանի որ թվացել էր, թե նկարիչը լավ տրամադրություն ունի և ներկեր էր պատվիրել` իր գործը շարունակելու համար։ Նրա առաջարկով Արմանդն այցելում է տեղացի նավավարին, ով տեղեկացնում է, թե վան Գոգը մտերիմ է եղել բժիշկ Գաշեի որդեգիր դստեր` Մարգարիտի հետ։ Արմանդը հանդիպում է Մարգարիտին, ով պնդում է, թե ինքը մտերիմ հարաբերություններ չի ունեցել վան Գոգի հետ և ժխտում է այն տեղեկությունը, թե վան Գոգն ինքնասպան է եղել այն բանից հետո, երբ աղջկա հայրն արգելել է նրանց տեսակցել։ Արմանդը շարունակում է հետաքննել վան Գոգի մահը և նրա մահցվան հետ կապված տարբեր հարցեր։ Ավելի ուշ Արմանդը հայտնաբերում է, որ վան Գոգը մահացու կրակոցն ստացել է ոչ այն վայրում, որտեղ հաղորդվում էր, և որ նա եղել է տեղացի տղաների ուղեկցությամբ, որոնցից մեկը, Ռենե Սեքրետանը, ով զենք էր կրում և հաճախ հարբած թափահարում էր այն քաղաքում։ Արմանդը կրկին այցելում է նավավարին, ով տեղեկացնում է, թե Ռենեն սիրում էր տանջել ու նվաստացնել վան Գոգին։ Վան Գոգին հետազոտած բժիշկ Մազերիին այցելելուց հետո Արմանդն իմանում է նաև, որ նկարչին սպանած կրակոցը հեռվից էր եկել, և կրակոցի անկյունը բացառում է ինքնասպանության հնարավորությունը։ Արմանդը կրկին հանդիպում է Մարգարիտին, ով ընդունում է, որ ինքը մտերիմ է եղել վան Գոգի հետ, սակայն սիրային կապ չի եղել, իսկ նրա և իր հոր միջև տեղի ունեցած վիճաբանությունն աղջկա պատճառով չի եղել։ Արմանդը կարծիք է հայտնում, որ խմած Ռենեն է կրակել նկարչի վրա, աղջիկը չի ընդունում ճշմարտությունը` տղային պաշտպանելու նպատակով։ Մարգարիտն ասում է, որ կապ չունի, թե ինչ է եղել, քանի որ վան Գոգն արդեն մեռած էր, իսկ նրա կյանքն ավելին արժեր, քան մահվան հանգամանքները։ Բժիշկ Գաշեն վերադառնում է և խոստանում Արմանդի նամակը հասցնել Թեոյի այրուն։ Բժիշկը կարծիք է հայտնում, որ վան Գոգի տրամադրությունը կարող էր փոխվել 6 շաբաթվա ընթացքում` հանգիստ դրությունից հասնելով մինչև սուիցիդալ դրության։ Գաշեն խոստովանում է, որ ինքը նախանձում էր վան Գոգի տաղանդին, իսկ վեճը տեղի է ունեցել արվեստի հարցերի շուրջ։ Արմանդը տուն է վերադառնում, և փոստատար Ռուոլինը նամակ է ստանում Թեոյի այրուց, Յոհաննայից, ով շնորհակալություն է հայտնում Արմանդին նամակը վերադարձնելու համար. նամակն ստորագրված էր. «Սիրով, քո Վինսենթ»։ Ֆիլմի ավարտին Արմանդը ծառայության է անցնում բանակում, Ադելինն ամուսնանում է հյուրատան տիրոջ հետ, Մարգարիտը չի ամուսնանում և հոր տանը պահում է վան Գոգի նկարները, Ռենե Սեքրետանը խոստովանում է, որ ինքը տանջել է վան Գոգին, սակայն պնդում է, որ նա գողացել է իր զենքը` ինքնասպանություն գործելու համար։ Վերջում նշվում է, որ վան Գոգն ընդամենը 8 տարվա մեջ նկարել է 800 նկար, որոնցից միայն մեկն է վաճառվել, չնայած որ նրա անունը հիշվում է արվեստի պատմաբանների կողմից որպես ժամանակակից նկարչության հայր։