cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մակ ԴեՄարքո
Մակբրիեյ Սամուել Լանիոն՝ Մակ Դե Մարքո (Mac DeMarco, ), կանադացի երգիչ, երգահան, բազմաֆունկցիոնալ պրոդյուսեր է։ ԴեՄարքոն թողարկել է վեց լիամետրաժ ստուդիական ալբոմ, իր առաջին «Rock and Roll Night Club» (2012), 2 (2012), «Salad Days» (2014), «Another one» (2015),«This old dog»  (2017), «Here comes the Cowboy» (2019):
1990-2008 թվականներ՝ վաղ կյանք և կրթություն
ԴեՄարքոն ծնվել է Բրիտանական Կոլումբիայի Դանկան քաղաքում և տեղափոխվել Էդմոնտոնում, Ալբերտա։ Միջնակարգ կրթության համար նա գնացել է ՄակԿերանյան դպրոց։ Միջնակարգ դպրոցում նա մի քանի խմբերի մեջ էր, այդ թվում, «Ինգե ռոք» խմբի, որի մենակատարն էր Միս Կլավերեսը, այլընտրանքային R & B խումբը, «Սիրո հնչյունը» և «Post-punk» խումբը, «Outdoor Mineers»  : Նրա մեծ պապը, Ալբերտայի երկաթուղիների և հեռախոսների նախկին նախարար Վեռնոր Սմիթն էր, որի անունով էլ կոչել են ԴեՄարքոյին, նրա պապը (նաև անվանում էին Վեռնոր Վինֆիլդ Մաքբրիար Սմիթ) եղել է Ալբերտայի թագուհու դահլիճի դատավորը:Նրա մայրը հետագայում փոխեց իր անունը Մակբրիեյ Սամուել Լանիոն՝ Մակ Դե Մարքոն ։ ԴեՄարքոն նաև իտալական ծագում ունի։
2008 թվականին Էդմոնտոնում ավարտած Strathcona High School- ի ավարտից հետո նա դարձավ օժանդակող երաժիշտ։ Դրանից հետո նա տեղափոխվեց Վանկուվեր ։
2009-2012թվակաների, վաղ ծրագրեր և առաջին սոլո ալբոմը
Կիլլերնի հարևանությամբ բնակվելով, նա թողարկել է ալբոմ `Heat Wave, որպես ավտոտնակ-աղմուկի / պարկ ռոք նախագծի մի մաս` Makeout Videotape 2009-ին։ Ալբոմը վաճառել է 500 օրինակով։ [21] ԴեՄարքոն այս ժամանակահատվածում աշխատել է «psychedelic» վիդեո նախագծերի վրա ։ Նրան միացան Ալեք Կալդերը և Ջեն Կլեմենտը, միացան Unfamiliar Records- ը և շրջեցին Վանկուվերի խմբի «Japandroids» հետ 2009 թվականին ։  2011 թվականին ԴեՄարկոն Վանկուվերից տեղափոխվել է Մոնրեալ, սկսելու ձայնագրությունը որպես մենակատար։ Չհաջողվեց երաժշտական գործը իմի բերել, նա մասնակցեց բժշկական փորձարկումներին փողի համար և աշխատեց ճանապարհային ծածկի անձնակազմի հետ ։ 2012 թվականի հունվարի 9-ին, ԴեՄարկոյի իրենց միանալու մասին հայտարարվեց «Captured Tracks» լեյբլը ։ 2012 թվականի սկզբին նա թողարկել է LP- ի «Rock and Roll Night Club» անվանումով ալբոմը։ Չորս ուղիով ձայնագրված ալբոմի առանձնահատկությունները կայանում են դանդաղեցված վոկալ ունենալու մեջ ։
2013–2015: 2 և Salad Days
Այս թողարկումը, որը կոչվում է 2, ընդունվել է քննադատների կողմից, ձեռք բերելով «Լավագույն նոր երաժշտություն» անվանումը Pitchfork- ից ։ Նրա երգերից մեկը, «Moving Like Mike»,, was licensed by U.S. retail outlet Target for a commercial. , լիցենզավորված է ԱՄՆ-ի Թարգեթ կետի կողմից։ 2014 թվականի հունվարի 21-ին ԴեՄարկոն հայտարարեց իր առաջիկա երկրորդ ալբոմի, «Salad Days» - ի թողարկման մասին, ինչպես նաև ելույթ ունենալով «Passing Out Pieces» հեղինակային «Singing Out Pieces» ձայնասկավառակի շնորհանդեսին, որը թողարկվեց 2014 թվականի ապրիլի 1-ին, Արժանացավ «Նոր երաժշտություն » կոչման Pitchfork- ից Դա Polaris- ի 2014 թվականի մրցանակի անվանակարգում էր ։ Captured Tracks- ը հայտարարել է «Մաք ԴեՄարկոյի  հրաշալի աշխարհը 7» ակումբի բաժանորդագրության շարքը։  Բաժանորդները կստանան երկուսից -յոթ  շաբաթ տևողությամբ 7 ձայնագրություններ, որոնք պարունակում են ԴեՄարկոյի տարբեր ձայնագրություններ ։
ԴեՄարկոն իր առաջին ելույթը ներկայացրեց (և Էրիկ Անդրե Շոուի երկրորդ հեռուստատեսային ելույթը), «Let Her Go» երգով Conan-ում  2015 թվականի մարտի 30-ին ։ 2015 թվականի ապրիլի 22-ին ԴեՄարկոն հայտարարեց, որ 2015 թվականի օգոստոսի 7-ին կկայնա «Another One» ալբոմի թողարկումը " :ԴեՄարկոն նկարագրում է ալբոմը, որպես սիրո երգերի հավաքածու, «Դա պարզապես նման է ամեն մի տեսանկյունից, թե ինչ կարող է զգալ, երբ նրանք իրենց տարօրինակ զգացումներ ունենան կրծքավանդակում» ։ Մայիսի 11-ին, Captured Tracks- ը թողարկել է Another One -ի  առաջին երգը, որը կոչվում էր «The Way You'd Love Her» : Another One received a generally favourable response from music critics, scoring 75/100 on Metacritic. Another One-ը երաժշտական ​​քննադատներից ընդհանուր առմամբ բարենպաստ արձագանք ստացավ `Metacritic- ի աղյուսակում 100-ից 75 գնահատելով . : Այնուամենայնիվ, Rock- ը այս ալբոմը է դասել որպես 2015-ի երրորդ լավագույնը։
2015 թվականի հուլիսի 8-ին ԴեՄարկոն թողարկել է «Some Other Ones » 9 երգ պարունակող անիմացիոն գործիքային ալբոմը և այն անվանել է «BBQ soundtrack» :
2015 թվականի օգոստոսի 19-ին հրապարակված պարոն Վավվինին տված հարցազրույցում ԴեՄարկոն հայտարարել է, որ մոտ ապագայում կթողարկի Makeout Videotape- ի նյութը vinyl- ում ։
2017–2018: This Old Dog
ԴեՄարկոն հայտնվել է Hot Ones- ի YouTube- ի շոուին, 2017 թվականի փետրվարի 23-ին ։
2017 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ԴեՄարկոն հանդես է գալիս Չարլի Ռոուզի հետ, որտեղ երկուսն էլ քննարկում են նոր ալբոմը, ինչպես նաև ԴեՄարկոի  հոր հետ ։
2018 թվականի ապրիլի 8-ին ԴեՄարկոն հայտնվել է FishCenter Live- ում և զրուցել Max Simonet- ի հետ։
2019–ներկա։ Here Comes the Cowboy
2019 թվականի մարտի 5-ին ԴեՄարկոն հրապարակեց իր չորրորդ ստուդիայի ալբոմը, Here Comes the Cowboy-ը  և միանագմից հրապարակում է առաջին սինգլը ՝ «Nobody»: Ալբոմը թողարկվել է 2019 թվականի մայիսի 10-ին Mac- ի ռեկորդային պիտակի վրա, Mac- ի ձայնագրման պիտակով ։ Դե Մարկոն ալբոմի համերգով հանդես եկավ «Be the Cowboy» - ի «Mitski» - ի 2018 թվականի ալբոմի նման վերնագրով և նրա ալբոմում ներառեց նաև «Nobody»-ին ։ Ալբոմը թողարկվելուց հետո քննադատներից և լսարաններից խառը արձագանքներ է ստացել։
Դրեզդենի ամրոց
Դրեզդենի ամրոցի մասին առաջին հիշատակումը վերաբերվում է 1289 թվականին։ Դրանից հետո ամրոցը բազմիցս վերակառուցվել է և իր ժամանակակից տեսքը ստացել է 1901 թվականին, երբ ճարտարապետներ Գուստավ Դանգերի և Գուստավ Ֆրյոլիհի ղեկավարությամբ իրականացվել է վերջին խոշոր վերակառուցումը։ Ամրոցի ներսում տեղակայված են «Կանաչ հավաքածու» ոսկերչական  զարդերի հավաքածուն (Grünes Gewölbe), Դրամագիտական կաբինետը (Münzkabinett), Փորագրական կաբինետը (Kupferstich-Kabinett), զինանոցը՝ հայտնի թուրքական սրահով։ Բացի այդ, ամրոցում անցկացվում են տարբեր թեմատիկ ցուցահանդեսներ, որտեղ ցուցադրում են ինչպես հին, այնպես էլ ժամանակակից վարպետների արվեստի գործեր։ Այնտեղ է գտնվում նաև արվեստին վերաբերող գրադարան և Դրեզդենի արվեստի պետական հավաքածուն։
Մակ ԴեՄարքո
Արվեստ
ԴեՄարկոյի ոճը օգտագործում է հարթ հարվածային գործիքների, երգչախմբի և vibrato- ի ազդեցությունը կիթառի վրա և ընդհանուր առմամբ, ծույլ մթնոլորտում ` փափուկ ռոք արձանագրություններով, անջատված և ցածր հաճախականությամբ բաս կիթառներով մեջ։ Նա հիշատակել է Շագջի Օտիսին, Բլեք Սաբաթին, Ջոնաթան Ռիչմանին և Վեեզերիին որպես սիրված արվեստագետ։ Նա նաև հղում է կատարել ճապոնական նկարիչ Հարուոմի Հոսոնոյին `որպես սիրված նկարիչ։ Նրա կիթառի վրա հիմնված ստեղծագործությունները ներշնչված ճապոնական ստեղծագործություններից տեղափոխվել են այն այլ ոճ, ինչը վերանայողները նկարագրում են որպես «անտարբեր փոփ» կամ «ժողովրդական ռոք» ։ ԴեՄարկոն իր ոճը  ճանաչել է, որպես «ջազ ջազ», քանի որ իր անունը հայտնի է Jizz Jazz Studios- ի իր բնակարանային ստուդիան անվանելով Pepperoni Playboy- ում նկարահանված մի վավերագրական ֆիլմում ։ ԴեՄարկոնն մատնանշել է այնպիսի արվեստագետների, ինչպիսիք են Ջոն Մեյսը, Արիել Փինկը, Իսաո Թոմիտան և Ռ. Սթիվի Մուրը, որպես ազդեցություն իր ոճի վրա
Խմբերի անդամներ
Ընթացիկ անդամներ
Նախկին անդամներ
Դրեզդենի ամրոց
Պատմություն
Ամրոցի հետագա վերակառուցումն իրականացվել է 1530-1558 թվականներին դուքս Գեորգ Բորոդատիի և նրա եղբորորդու՝ սաքսոնական կուրֆյուրստ Մորիցի օրոք։ Գեորգի օրոք վերակառուցվել են քաղաքային ամրությունների «Էլբայի դարպասները», որոնք գործնականում գտնվում էին Էլբայի կամրջի վրա, և վեհաշուք տեսք ստանալով՝ պատմության մեջ մտել են որպես «Գեորգևյան դարպասներ»։ Մորիցը, որի օրոք Դրեզդենը դարձել է սաքսոնական կուրֆյուրստների նստավայրը, 1548 թվականին հանձնարարում է ճարտարապետներ Հանս ֆոն Դեն-Ռոտֆելզենին և Բաստիանին և Հանս Կրամերին վերակառուցել ամրոցը ռենեսանսի ոճով։ Ամրոցն ընդլայնելու նպատակով արևմտյան թևաշենքը քանդվել է, և 1558 թվականին կառուցվել է նոր շինություն, որը կոչվել է Մորիցբաու (Moritzbau): Բացի այդ, փակ բակ ունենալու նպատակով  հարկավոր էր ավարտել հարավային և հյուսիսային թևաշենքերի կառուցումը։ Արմտյան թևաշենքի առաջին հարկում կար «գաղտնի պահոց», որը հետագայում դարձավ հայտնի «Կանաչ կամար» թանգարանը։ Սկզբնապես մեկ մետր հաստությամբ պատերով պաշտպանված «պահոցը» ծառայում էր պարզապես կուրֆյուրստի գանձերի, դրամական միջոցների և արժեքավոր փաստաթղթեր պահելու համար։   Ամրոցի ներքին  բակում, որը գրեթե կրկնապատկվել էր, ըստ Մորիցի՝ նախատեսվում էր կազմակերպել  ասպետական մրցաշարեր,այդ նպատակով Շամբոր ֆրանսիական ամրոցի (ֆր. château de Chambor) օրինակով կառուցվեցին երեք անկյունային աշտարակներ։ Պատերը զարդարված էին սգրաֆֆիտո (իտալ.՝ sgraffito) ոճի նկարներով։ «Պահնորդական աշտարակ»-ը, որը վերակառուցումից առաջ անկյունային աշտարակ էր, այժմ գտնվում էր ամրոցի հյուսիսային թևաշենքի մեջտեղում։ Աշտարակից դեպի արևելք գտնվող թևաշենքը, որը չէր վերակառուցվել, այդ ժամանակվանից սկսեց կոչվել Altes Haus (հին տուն), աշտարակից արևմուտք գտնվող տարածքում կառուցվեց պալատական մատուռ, 1558 թվականին բակից դեպի մատուռ մուտքը զարդարվեց ոսկե դարպասով։  1590-1594 թվականներին հարավային կողմում կառուցվեց մեկ այլ շինություն և այդպիսով ամրոցը ունեցավ  մեկ այլ ներքին բակ։ Ամրոցի վերակառուցման հաջորդ մեծ ալիքը համընկնում է 17-րդի վերջին`18-րդ դարի սկզբին։ 1674-1676 թվականներին «Պահնորդական աշտարակը» ունեցավ բարոկկո ոճի տանիք սրաձողով, աշտարակի ընդհանուր բարձրությունը այդ ժամանակ  կազմում էր 101 մետր և մինչև 1945 թվականը աշտարակը համարվում էր Դրեզդենի ամենաբարձր շենքը։ 1693 թվականից սկսած ամրոցը հարավից  ուներ միայն մեկ դարպաս, 1693 թվականից սկսած այն  հյուսիսից ունեցավ մեկ այլ «Կանաչ դարպասը», որը գտնվում էր հենց պահնորդական աշտարակի տակ։ 1701 թվականին Օգոստոս II Հզորի տիրապետության օրոք ամրոցում բռնկվեց մեծ հրդեհ, որի արդյունքում այրվեցին արևելյան թևաշենքը և Գեորգիևյան  դարպասը։ Չնայած այն հանգամանքին, որ Դրեզդենում շենքերի մեծ մասն այդ պահին կառուցվել էր բարոկկո ոճով, ամրոցի վերականգնումն իրականացվել էր առանց ճարտարապետական ոճը փոխելու ։
Վետտինների սաքսոնյան դինաստիայի 800-ամյակի առթիվ արքա Ալբերտի հրամանով 1889 թվականին սկսվել է ամրոցի և հարակից շենքերի նոր խոշոր վերականգնումն ու վերակառուցումը։ Գուստավ Դունգերի և Գուստավ Ֆրյոլիհի ղեկավարությամբ աշխատանքներըը տևել են ավելի քան 10 տարի, և 1901 թվականին ամրոցը ստացել է իր ներկայիս տեսքը։ Հիմնական փոփոխություններն ազդել են ամրոցի հարավային կողմի վրա, այնտեղ 1900 թվականին նոր բարրոկկո ոճով կառուցվել է մեկ այլ շինություն՝ ծածկված անցումով դեպի Տաշենբերգի (Taschenberg) պալատ։ Ամրոցի հյուսիսային «Էլբայի կողմը» նույն անցուղով միացված է եղել մայր  տաճարին։ Այսպիսով, Տաշենբերգի պալատը, որտեղ ապրել է թագավորական ընտանիքը, ամրոցի միջով ներքին անցումներով կապվել է մայր տաճարի և Յոհաննեումի հետ «Երկար անցում» պատկերասրահի միջոցով, որը զարդարված էր «Իշխանների շքերթը» ճենապակյա մեծանկարով։
Մակ ԴեՄարքո
Discography
Ստուդիայի ալբոմներ
Դրեզդենի ամրոց
Պատմություն
1945 թվականի ռմբակոծություններից հետո բնակավայրը վերածվել է ավերակների։ Մեկ տարի անց դրանք ծածկված են եղել ժամանակավոր տանիքով և 15 տարի մնացել են այդ տեսքով։ Միայն 1960-ականներին աշխատանքներ են սկսվել պալատի ներքին հարդարանքի վերակառուցման ուղղությամբ, որը տևել է մինչ 2013 թվականը։ Մի շարք պալատական սրահներում աշխատանքները շարունակվել են մինչև 2019 թվականի սեպտեմբեր ամիս։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դրեզդենի ամրոցներ Կատեգորիա:Ղեկավարների նստավայրեր Կատեգորիա:Դրեզդենի թանգարաններ
Մակ ԴեՄարքո
Discography
Դեմոներ
Տեսահոլովակային ալբոմեր
Ստուդիայի ալբոմներ
Ընդլայնված
Կոմպիլյացիաներ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ Կատեգորիա:Կանադացի երգիչներ Կատեգորիա:Կանադացի երգահաններ Կատեգորիա:Կանադացի պրոդյուսերներ
Գագիկ Ա Արծրունի
Ամուսնացած էր Սմբատ Տիեզերակալ թագավորի եղբոր՝ Շապուհ սպարապետի դուստր Մլքեի հետ։ Ունեցել են երկու զավակ՝ Աշոտ-Դերենիկ և Աբուսահլ-Համազասպ։
Վասպուրականի գահերեց իշխան Գագիկ-Խաչիկը (Գագիկ Արծրունի), ծնվել է 880 թվականին Վասպուրականում՝ գահերեց իշխան Գրիգոր-Դերենիկի ընտանիքում։ Իշխել է 904 թվականից, իսկ 908 թվականին հիմնադրել է Բագրատունիներին ենթակա թագավորություններից ամենազորեղը՝ Վասպուրականի թագավորությունը։
Ընտանիք
Ստորև ներկայացված են Աշոտ Ա Մեծ թագավորի և Կատրանիդե Ա թագուհու 7 զավակներից երեքը՝ իրենց ընտանիքներով։ Ներառված չեն մյուս 4-ը՝ Սմբատ, Սահակ, Դավիթ և Մարիամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վասպուրականի արքաներ Կատեգորիա:Վասպուրականի պատմություն Կատեգորիա:Արծրունիներ Կատեգորիա:Վասպուրականի գահերեց իշխաններ
Վիլհելմ Թոմսեն
Վիլհելմ Թոմսեն ՝ դանիացի լեզվաբան և թուրքագետ։ Նա հաջողությամբ վերծանել է 1889 թվականին Նիկոլայ Յադրինցևի արշավախմբի ժամանակ հայտնաբերված օրհոնական գրությունները ։
Վաղ կյանք և կրթություն
Վիլհելմ Թոմսենը ծնվել է Կոպենհագենում։ Նա Լյուդվիգ Ֆրեդերիկ Թոմսենի որդին էր և նկարիչ,նկարազարդող Կարլ Թոմսենի ավագ եղբայրը (1847-1912 թվականներ) ։
1859 թվականին սովորել է Կոպենհագենի համալսարանում, ավարտել է 1867 թվականին,և 1869 թվականին ստացել փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան, ինչպես նաև ատենախոսության գերմանական փոխառություններ Ֆինլանդերենով։
Կարիերա
Նախքան Կոպենհագենի համալսարանում պրոֆեսոր դառնալը՝ Կոպենհագենի Բորգերդիդի դպրոցում դասավանդել է հունարեն։ 1875 թվականի Կոպենհագենի համալսարանում եղել է համեմատական լեզվաբանության պրոֆեսոր ։ 1876 թվականին նրան հրավիրել են Օքսֆորդի համալսարանում դասախոսություններ կարդալու, որոնք հետագայում տպագրվել են «Հին Ռուսաստանի և Սկանդինավիայի միջև հարաբերությունները» և «Ռուսական պետության ծագումը» գրքերի տեսքով ։
Թոմսենը մի շարք կարևոր ներդրումներ է կատարել լեզվաբանության մեջ, ներառյալ գերմանական, բալթյան և հնդիրանական ազդեցությունների մասին Ֆինլանդիայի լեզվով ։ 1893 թվականին նա վերծանել է թյուրքական օրհոնական գրությունները՝ առաջ անցնելով ռուս լեզվաբան Վիլհելմ Ռադլովից (1837-1918 թվականներ)։ Վիլհելմ Թոմսենն առաջին անգամ իր ֆրանսերեն թարգմանությունը հրատարակել է 1899 թվականին։ Այնուհետև 1922 թվականին հրատարակել է ևս մեկ՝ դանիերեն ամբողջական թարգմանությամբ ։
Ըստ Բո Վիկմանի «Ուրալի լեզվաբանության պատմությունը» գրքի՝
Անձնական կյանք
Թոմսենն ամուսնացել է Կարեն Շարլոտ Ալենի (1852 թվականի օգոստոսի 22 - 1934 թվականի օգոստոսի 15)՝ պատմաբան Ս.Ֆ. Ալենի (1811–71) և Իդե Մարի Դորֆի (1812–1910) դստեր հետ, 1876 թվականի մայիսի 5-ին, Ֆրեդերիկսբերգ քաղաքում։
Աղբյուր
Կատեգորիա:Դանիացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:1842 ծնունդներ Կատեգորիա:1927 մահեր Կատեգորիա:Կոպենհագենի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Արվեստի և գիտության ոլորտում ունեցած վաստակի շքանշանակիրներ Կատեգորիա:Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Վեներա և Ադոնիս (Տիցիան)
«Վեներա և Ադոնիս» (Venus and Adonis), 16-րդ դարի իտալական վենետիկյան դպրոցի վաղ շրջանի ներկայացուցիչ Տիցիանի կտավների շարք, որը նկարվել է մի քանի անգամ նկարչի, նրա արվեստանոցի օգնականների ու այլոց կողմից։ Ընդհանուր առմամբ կա 16-րդ դարի թվագրմամբ կտավի մոտավորապես երեսուն տարբերակ, որի ժողովրդականությունն անկասկած բացատրվում է Վեներայի մերկությամբ ։ Հայտնի չէ, թե պահպանված տարբերակներից որն է բնօրինակը, և քննարկման թեմա է այդ տարբերակներում Տիցիանի աշխատանքի չափը։ Ճշգրիտ թվագրում ունի Մադրիդի Պրադո թանգարանում գտնվող միայն մեկ տարբերակ, որը վավերագրված է 1554 թվականին Տիցիանի և Իսպանիայի Ֆիլիպ II թագավորի միջև նամակագրությամբ։ Սակայն պարզվել է, որ դա ավելի վաղ, հավանաբար 1520-ական թվականներին ստեղծված մեկ այլ կտավի կրկնօրինակն է։
Պրադոյի տարբերակում իրադարձությունները տեղի են ունենում արևածագին, պատկերված է երիտասարդ Ադոնիսը, որը փորձում է ազատվել իր սիրուհուց՝ Վեներայից։ Նրա ձեռքին փետրավոր նիզակ է, որը հաճախ էր օգտագործվում 16-րդ դարում որսի ժամանակ ։ Նրա երեք որսաշների վզկապերն ամրացված են նրա աջ բազկին։ Նրանց հետևում, ծառի տակ, քնած է, իսկ վերջինիս աղեղն ու նետերի կապարճը կախված են ծառից․ սիրո ժամանակը չէ։ Բարձր երկնքում կառք վարող կերպար է երևում, որը կարող է լուսաբացը մարմնավորող Ապոլլոնը լինել։ Վեներան նստած է ոսկեհյուս եզրերով ու կոճակներով հաստ սփռոցով ծածկված ժայռի վրա (ոչ թե ռազմական բաճկոնի, ինչպես երբեմն մեկնաբանվում է) ։ Ադոնիսը գոտուց կախված եղջյուր ունի, նրա զգեստը դասական է՝ վերցված հռոմեական քանդակներից ։
Ենթադրվում է, որ հռոմեացի բանաստեղծ Օվիդիուսն է գլխավոր աղբյուրը, թեև այլ գրական ու տեսողական աղբյուրներ ևս առաջարկվել են։ Օվիդիուսի «Մետամորֆոզներ» աշխատության X-րդ գրքում Ադոնիսը նկարագրված է որպես գեղեցիկ երիտասարդ, արքայական որբ, որն իր ժամանակն անցկացնում է որսորդությամբ։ Վեներան սիրահարվում է նրան, երբ կուպիդոնի նետերից մեկն սխալմամբ հարվածում է նրան։ Նրանք միասին որս են անում, սակայն Վեներան խուսափում է կատաղի գազաններից, և դրանց մասին զգուշացնում Ադոնիսին՝ հիշեցնելով Ատալանտայի պատմությունը։ Մեկ օր Ադոնիսը միայնակ է որս անում և վնասվածք ստանում վիրավոր վայրի վարազից։ Իր կառքով երկնքում գտնվող Վեներան լսում է նրա ճիչերը, բայց չի կարողանում փրկել նրան ։ Որոշ տարբերակներում Ադոնիսի մահը պատկերված է կտավի հեռու աջ կողմում ։ Ըստ Օվիդիուսի՝ առաջինը հեռանում է Վեներան, իսկ ազատվել փորձող Ադոնիսը Տիցիանի մտահաղացումն է, որի համար ոմանք քննադատել են նրան ։
«Պրադո տեսակի» տարբերակներ
Կտավի այս տարբերակների բարձրությունը տատանվում է 160–200 սմ սահմանններում, իսկ լայնությունը՝ 190–200 սմ է։ «Ֆարնեզե» տեսակի կտավները շատ ավելի փոքր չափսերի են, սակայն նրանց խիտ կառուցվածքում կերպարներն ունեն նույն չափսերը ։
Պրադո, Մադրիդ
Մադրիդի Պրադո թանգարանում գտնվող այս տարբերակը համարվում է պահպանված տարբերակներից ամենահինը։ Թեև փաստաթղթավորված չի եղել մինչև 1626 թվականը, այն, ընդհանուր առմամբ, համարվում է Իսպանիայի Ֆիլիպ II թագավորի համար Տիցիանի կողմից 1554 թվականին փաստաթղթերով Լոնդոն ուղարկված կտավ (թագավորն այդ ժամանակ ամուսնացած էր Մարի Թյուդորի հետ և դեռևս Իսպանիայի թագավորը չէր, այլ`Անգլիայի), ինչպես նշված է պահպանված մի նամակում ։ Ֆիլիպն այն ստացել է դեկտեմբերին և պալատականներից մեկին գրել` գանգատվելով «փաթեթավորմա ժամանակ առաջացած ծալից»։ Նկարը կար ունի, որով միացվել են կտավի երկու մասերը, որն «իհարկե այժմ շատ տեսանելի է» դրա վրա ։
Ուիլյամ Ռոջեր Ռիարիքի կողմից առաջ քաշված տեսության համաձայն` այս կտավն իրականում «Լոզանի» տարբերակն է, իսկ դրանից հետո Տիցիանն ուղարկել է մեկ այլ տարբերակ՝ այժմ Պրադոյում գտնվողը, սակայն բրիտանացի արվեստագետ Նիկոլաս Փեննին մերժել է այդ տեսակետը և այն մնում է դեռևս չհստակեցված ։ Այստեղ Ադոնիսն ավելի տարիքով տեսք ունի, քան այլ տարբերակներում, իսկ Վեներայի մարմինն ավելի կարճ է. հետագա տարբերակները հնարավոր է արված լինեն` կրկնօրինակելով լոնդոնյան տարբերակը, որը պահպանվել է Վենետիկի արվեստանոցում։ «Պրադո» տարբերակը հիմնականում Տիցիանի աշխատանքն է, թեև Փեննիի կարծիքով Վեներայի գլուխը «հիասթափեցնող» է ։
Ֆիլիպ թագավորին ուղղված մի նամակում Տիցիանը բացատրել է, որ երկու կտավները դիմացից և հետևից նայելիս մերկ Վեներային հակապատկերի տեսք կհաղորդեն, որով նկարին թույլ կտան մրցել քանդակի հետ ։ Բացի դրանից, ժամանակակիցների գրառումները ցույց են տալիս, թե որքան մեծ ազդեցություն են ունեցել այս նկարները տղամարդ դիտողների վրա։ Վեներայի նստատեղի՝ նստելուց ճզմված դիրքն այդ ժամանակ դեռևս նորություն էր կերպարվեստում և բացառապես էրոտիկ է համարվել։ Այն, որ կինը փորձում է ֆիզիկապես խանգարել իր սիրեկանին իրեն մենակ թողնել, նույնպես նորություն էր ու տպավորիչ․ ժեստ, որը «Ադոնիսի մեկնման պահին Վեներայի՝ վերջինիս մահվան կորստի զգացումը փոխանցելով» միատեղում է «պատմության երկու մասերը սիրո և կորստի մեկ պահի մեջ» ։
«Լոզանի տարբերակ»
Նախկինում Լոզանում գտնվելուց հետո 1998 թվականին վաճառվել է « Քրիստիս » աճուրդային տան կողմից և այժմ գտնվում է մասնավոր հավաքածուում։ Փոխառությամբ տրվել է Օքսֆորդի Էշմոլի թանգարանին։ Ադոնիսի մահը ներառված է հետին պլանում, իսկ երկնքում գտնվող կառքի կերպարն, անշուշտ, Վեներան է, քանի որ կառքը քաշում են նրա խորհրդանիշ հանդիսացող կարապները ։ Ուիլյամ Ռոջեր Ռիարիքը ենթադրել է, որ այս կտավն է 1550-ական թվականներին Ֆիլիպ II -ին ուղարկված առաջին տարբերակը, որի ժամանումից հետո թագավորը գանգատվել է դրա վիճակից՝ սխալմամբ կտավի կարը ծալի տեղ դնելով։ Ըստ նրա վարկածի՝ «Լոզանի» տարբերակը հետ է վերադարձվել Վենետիկ, իսկ դրան փոխարինել է այժմ Մադրիդում գտնվող տարբերակը։ Փեննիին այս «արտառոց պնդումները» չեն համոզել․ նա կտավը համարել է լոնդոնյան տարբերակի հիման վրա արված կրկնօրինակ ։
Այն անշուշտ գտնվել է Օռլեանի հավաքածուում, իսկ դրանից առաջ ամենայն հավանականությամբ Հռոմում Շվեդիայի թագուհի Քրիստինայի հավաքածուի երկու տարբերակներից մեկն է եղել, որը Պրահայի ամրոցում գտնվող Սրբազան Հռոմի կայսր Ռուդոլֆ II-ի հավաքածուից շվեդները գողացել են 1648 թվականին։ Օռլեանի հավաքածուի ցրվելուց հետո կտավը պատկանել է նկարիչ Բենջամին Ուեստին ։ 2007 թվականին 200 տարվա մեջ առաջին անգամ ցուցադրվել է Բելունո քաղաքում Տիցիանի աշխատանքների ցուցահանդեսում։
Ազգային պատկերասրահ, Լոնդոն
Թվագրվում է մոտավորապես 1554 թվականով և վերագրվում Տիցիանի արվեստանոցին, թեև վարպետն ինքը կարող է արած լինել միայն «նախնական ուրվագծերը» և նկարած Ադոնիսի գլուխն ու Վեներայի մազերը ։ Փեննին ենթադրել է, որ դա Վենետիկում պահվող «արվեստանոցի օրինակն» է եղել, երբ Պրադոյի տարբերակը Մադրիդ է ուղարկվել, և կրել է աննշան բարելավումներ, որոնք հետագայում օգտգործվել են այլ տարբերակներ կրկնօրինակելիս։ Դրանց թվում էին նկարի՝ Գեթիի, Լոզանի ու Հռոմի տարբերակները, որոնք ունեն Լոնդոնի տարբերակի բավականաչափ նույնական դիրքերի հիմնական տեսքը, որը չի կարող ծագած լինել Պրադո տարբերակից։ Բայց կոմպոզիցիան շարունակել է զարգանալ ու Պրադոյի ու Լոնդոնի տարբերակներն այնպիսի նմանություններ ունեն, որոնք բացակայում են այկ տարբերակների մեջ։ Դրանց թվում են՝ Ադոնիսի՝ ուսն ու վերին թևը ծածկող ներքնազգեստի բացակայությունը, Վեներայի՝ սպիտակ կտորին նստած չլինելը, անոթի բերանի՝ դեպի դիտողն ուղղված չլինելը։ Եվ հակառակը, Պրադոյի տարբերակում բացակայող, բայց լոնդոնյան ու այլ տարբերակներում առկա մանրուքներից են՝ մարգարտաշարը Վեներայի մազերի մեջ, Ադոնիսի դեմքի ու կրծքավանդակի վրայի ժապավենի միջև ավելի մեծ բացվածքը ։
Հայտնի չէ, թե 17-րդ դարում Սալվիատիի հավաքածուից առաջ ուրիշ որտեղ է գտնվել։ Ջոն Ջուլիուս Անգերշտայնի երեսունութ կտավներից մեկն էր, որոնք 1824 թվականին բրիտնական կառավարությունը ձեռք է բերել £57,000 գումարով, և որոնք էլ կազմել են Լոնդոնի ազգային պատկերասրահի նախնական կորիզը ։
Փոլ Գեթիի թանգարան, Մալիբու
Փոլ Գեթիի թանգարանում գտնվող տարբերակը թվագրվում է 1555–60 թվականով։ Թանգարանն այն վերագրել է Տիցիանին, սակայն մյուսները դրանում այնքան էլ վստահ չեն։ Փեննին այն համարել է լոնդոնյան տարբերակի վրա հիմնված արվեստանոցի կրկնօրինակ ։
Առաջին անգամ հիշատակվել է 1648 թվականին Ջենովայում անցկացված գույքագրման ժամանակ, որից հետո հաշվառվել է Շվեդիայի թագուհի Քրիստինայի ու Օռլեանի հավաքածուներում։ Ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո հավաքածուի մեծ մասի հետ այն գնել է Լոնդոնի մի կազմակերպություն։ Կազմակերպության անդամներից մեկը՝ Կառլայլի 5-րդ կոմս Ֆրեդերիկ Հովարդն ընտրել է կտավը որպես իր մասնաբաժին, թեև երկար չի պահել այն։ 1844 - 1991 թվականների ընթացքում գտնվել է Նորմանթոն կոմսերի և նրանց հարազատների հավաքածուներում։ Թանգարանը կտավը ձեռք է բերել 1992 թվականին ։
Հին արվեստի ազգային պատկերասրահ, Հռոմ
Հռոմի Հին արվեստի ագային պատկերասրահում (Պալացցո Բարբերինի) գտնվում է մոտավորապես 1560 թվականին ստեղծված մի տարբերակ։ Այնտեղ Ադոնիսը փետրավոր գլխարկ է կրում, որը կարելի է տեսնել նաև Դալվիչի պատկերասրահի տարբերակում, իսկ ավելի փոքր չափսերով մի տարբերակ գտնվում է Ալնիկ դղյակում ։ Տիցիանագետ Հարոլդ Վեթին գլխարկը «ծիծաղելի» ու «անհեթեթ» է համարել և կարծիք հայտնել, որ Հռոմում գտնվող «միջակ դպրոցական աշխատանք» տարբերակի վրա Տիցիանը չի աշխատել ։
Ըստ Նիկոլաս Փեննիի՝ սա Քրիստինա թագուհու հավաքածուի երկու տարբերակներից «համարյա հաստատ» մեկը չէր, ինչպես հաճախ ենթադրվել է։ Նա պնդել է, որ դրանք «Լոզանի տարբերակն» ու Գեթիի տարբերակն են ։ Պատկանել է ռուսական կայսր Պավել I-ին։ Սանկտ Պետերբուրգից Իտալիա է վերադարձվել վենետիկցի վաճառական Պիետրո Կոնկոլոյի շնորհիվ, որից հետո այն ձեռք է բերել հռոմեացի Ջիվանի Տոռլոնիան։ 1862 թվականին այն ձեռք է բերվել Պալացցո Բարբերինիի հավաքածուի համար, այժմ գտնվում է Հին արվեստի ազգային թանգարանում։
Այլ տարբերակներ
Առնվազն մեկ տարբերակ ևս պատկանում է Տիցիանի արվեստանոցին։ Մեկը գտնվել է Ռոքբի Փարքում և «Քրիստիս» աճուրդային տան կողմից վաճառվելով 2003 թվականի հուլիսի 10-ին՝ հայտնվել է մասնավոր հավաքածուում։ Այժմ գտնվում է Մեծ Բրիտանիայի Ազգային հիմնադրամին պատկանող հաչլենդս Փարքում ։ Այն վնասվել ու գերներկվել է, սակայն կարող էր լինել արվեստանոցում պահված ևս մեկ օրինակ, ինչպես լոնդոնյան տարբերակի դեպքում էր ։ Մոսկվայի մասնավոր հավաքածուներից մեկում գտնվող և ենթադրաբար 1542–46 թվականներով թվագրված մեկ այլ տարբերակ վերջերս ստացել է կրկնօրինակի կարգավիճակ և իրենից ներկայացնում է «Պրադո տեսակի» ամենավաղ հայտնի տարբերակը ։
«Ֆարնեզե տեսակի» տարբերակներ
Տեսակն իր անունն ստացել է կտավի՝ Ֆարնեզե հավաքածուում լինելու պատճառով, որից հետո եղել է Նեապոլի արքայական հավաքածուում, այնուհետև կորել։ Սակայն այն հայտնի է Ռոբերտ Ստրեյնջի «շատ զգույշ նկարչությունից» (1762) ու հետագա փորագրությունից (1769) ։ Համարվում է, որ սա երկու տեսակներից ամենահինն է, հավանաբար ստեղծվել է 1520-ական թվականներին ու թեև հարցը հստակեցված չէ, ակնհայտ է, որ երկու տեսակներն էլ շարունակել են թողարկվել մինչև Տիցիանի կարիերայի վերջը ։
Ազգային պատկերասրահում գտնվում է «Թռչունով տղան»կոչվող մի փոքրիկ նկար, որտեղ վարպետորեն պատկերված է կուպիդոնը՝ սակայն առանց թևերի։ Ընդունված է եղել այն վերագրել 17-րդ դարին, բայց այժմ այն վերագրվում է Տիցիանի արվեստանոցին կամ հենց իրեն՝ Տիցիանին, ու թվագրվում հավանաբար 1520-ական թվականներով ։
Արվեստի ազգային պատկերասրահ, Վաշինգտոն
Կտավը թվագրվում է մոտավորապես 1560 թվականով և վերագրվում Տիցիանին։ Փեննին այն համարել է «մեծ մասամբ ինքնագիր» (իր՝ Տիցիանի կողմից), և մանրամասնությունների միջև նկատվող բազմաթիվ տարբերություններից ելնելով ենթադրել է, որ այն «պլանավորվել, եթե ոչ պատկերվել է նույն ժամանակհատվածում (այսինքն՝ 1554 թվականին), կամ մի փոք ավելի վաղ»։ 1610 թվականին փորագրվել է Ռաֆայել Սադելեր II-ի կողմից ։ Միայն այս տարբերակում հանդիպող մի փոքրիկ առու հոսում է կերպարների ձախ կողմում։ Լինելով Բրիստոլի 2-րդ կոմս Ջորջ Դիգբիի կնոջ՝ Էնն Ռասել Դիգբիի սեփականությունը՝ 1685 թվականին ժառանգաբար անցել է Սպենսեր ընտանիքին և այնտեղ մնացել մինչև 1924 թվականը։ Այնուհետև վաճառվել է բրիտանացի և ամերիկացի տարբեր դիլերների, որից հետո 1942 թվականին ձեռք բերվել Արվեստի ազգային պատկերասրահի կողմից ։
Մետրոպոլիտեն թանգարան, Նյու Յորք
Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանում գտնվում է «Ֆարնեզե տեսակի» մեկ տարբերակ, որի մասին ասում են․ «Այս տարբերակը նկարվել է Տիցիանի կարիերայի վերջում և դրա բարձր որակը ցույց է տալիս, որ այն պատկերել է նկարիչն ինքը» ։ Փեննին կարծում է, որ այն «մասամբ» է Տիցիանի աշխատանքը ։ Նախկինում գտնվել է Դառնլիի կոմսերի հավաքածուում ։
Ստեղծագործության ծագում
Թեև «Ֆարնեզե տեսակի» (կամ «երկու շնով տեսակի») պահպանված լավագույն օրինակներն ունեն մոտավորապես նույն տարիքը, հնարավոր է, որ Ֆարնեզեն լինի սկզբնական ստեղծագործությունը։ Տեսակետի հեղինակը Փոլ Յոհանիդեսն է, որը ենթադրել է, որ բնօրինակ կորած Ֆարնեզեն հնարավոր է ստեղծված լիներ 1520-ական թվականներին կամ ավելի վաղ։ Նա ընդունել է, որ ավելի խիտ կոմպոզիցիան ավելի դրամատիկ է, և որ «Պրադո տեսակի» «տարածական» ձախ կողմը նկարագրվել է որպես «շփոթեցնող», իսկ երրորդ որսաշան «կեցվածքն ու դիրքը»՝ «բարդ է և դժվար ընկալելի» ։
Հնարավոր ավելի վաղ տարբերակի մասին վկայում է մի մանրանկար, որն արվել է անգլիացի դիմամանրանկարիչ Փիթեր Օլիվիերի կողմից մագաղաթի վրա։ Այն թվագրվում է 1631 թվականով ու նկարվել է թագավոր Չարլզ I Ստյուարտի համար։ Այստեղ Ադոնիսը նիզակ չի կրում, այլ նրա ձեռքը գրկում է Վեներային։ Բնօրինակը ոչնչացվել է 1945 թվականին Վիեննայում և հայտնի է միայն սև ու սպիտակ լուսանկարներից։ Այն երբեք չի հաշվառվել Տիցիանի կողմից։ Ձևերի մանրամասներն ու գույները վկայում են 1520-ական կամ 1510-ական թվականներ վերջի Տիցիանի ոճի մասին ։
Մեծացված չափսը հնարավոր է թելադրված լինի Ֆիլիպ թագավորի կողմից։ Մենք գիտենք, որ Ֆիլիպի համար նախատեսված տարբերակը նախատեսված է եղել « Դանայայի » հետ որպես զույգ հանդես գալու համար․ վերջինս ունի նույն բարձրությունը, ինչ ունեցել է կորած «Վեներան ու Ադոնիսը» ։
Վեներայի կեցվածքը նախատիպեր է ունեցել «il letto di Polyclito» («Պոլիկլիտուսի անկողինը») կոչվող հանրահայտ դասական ցայտաքանդակում, որտեղ պատկերված կինը Պսիքեն է (16-րդ դարում համարվել են Վեներան ու Վուլկանը)։ Նա քնած զուգընկերոջ հետ գտնվում է անկողնում ու վերջինիս տեսնելու համար շրջվում է՝ մի ձեռքով հենվելով անկողնուն, մյուսով ծածկոցը բարձրացնելով։ Տիցիանը բազմաթիվ հնարավորություններ է ունեցել տեսնելու այս շատ հայտնի կոմպոզիցիայի տարբերակները կամ կրկնօրինակները ։ Այն արդեն օգտագործվել էր Ռաֆայելի արվեստանոցի կողմից Հռոմի Վիլլա Ֆարնեզինայի ֆրեսկոները պատկերելիս, «Աստվածների խնջույքում» Հեբեին պատկերելիս։ Ջուլիո Ռոմանոն այն օգտագործել էր Մանտովայի Պալացո դել Տեում՝ «Բաքոս և Արիադնե» կտավում։ Տիցիանը հազվադեպ է մեկ այլ աշխատանք մեջբերել իր գործերում ։
Տարբեր ժամանակաշրջանների մյուս նկարիչների նման Տիցիան հաճախ է տեղի տվել տարբեր տեսակի ավելի վաղ կոմպոզիցիաների կրկնությունների խնդրանքներին։ Հատկապես հաճախ պատճենվել են նրա պատկերած դիցաբանական մերկությունները ։ Նրա «Դանայայի» առնվազն հինգ տարբերակ կա, որոնք նույնպես բաժանվում են երկու տեսակի՝ առաջինը՝ պատկերված Ֆարնեզեի համար, մյուսը՝ Ֆիլիպ II-ի։ « Վեներան ու երաժիշտը » կտավը նույնպես մերկություն պատկերող նկար է, որն ունի մի քանի տարբերակ, որոնք էլ բաժանվում են երկու տեսակի՝ մեկը երգեհոնահարի հետ, մյուսը՝ ջնարահարի։ Վեներայի բարձի վրա կա՛մ ծոցաշնիկ է պատկերված, կա՛մ կուպիդոն ։
Գրականության մեջ
Իսպանացի դրամատուրգ Լոպե դե Վեգան (1562–1635) հիացել է կտավով և այն մի քանի անգամ հիշատակել իր տարբեր պիեսներում ։
« Վեներա և Ադոնիս » արձակ պոեմը Շեքսպիրի ստեղծագործությունն է, որը հրատարակվել է 1593 թվականին։ Ինչպես նշել է Էրվին Պանոֆսկին, պոեմը նմանություններ ունի Տիցիանի կտավի հետ այն առումով, որ Վեներան դժվարանում է գայթակղել շատ երիտասարդ Ադոնիսին։ Նրա կյանքի վերջին առավոտյան Վեներան փորձում է ֆիզիկապես չթողնել նրան որսի գնալ, բայց Ադոնիսը պոկվում է նրանից, ինչպես պատկերել է Տիցիանը ։
Եղել են կտավի գրատպված տարբերակները, սակայն Շեքսպիրը երեք անգամ հիշատակել է, որ Ադոնիսը գլխարկ էր կրում, ինչը գրատպություններում չկա և պահպանված տարբերակներից միայն Հռոմի, Դալվիչի ու Ալնվիքի տարբերակներում է առկա։ Շեքսպիրի հեղինակության վերաբերյալ օքսֆորդյան տեսության աջակիցները պնդում են, որ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների իսկական հեղինակ Օքսֆորդի 17-րդ կոմս Էդուարդ դե Վերը Հռոմի տարբերակը տեսել է Վենետիկում՝ Տիցիանի արվեստանոցում 1575-1576 թվականներին դեպի Իտալիա կատարած իր ճամփորդության ընթացքում և դրա հիման վրա ստեղծել պոեմը։ Նրանցից ոմանք սա գնահատել են որպես «Օքսֆորդյան» հեղինակությունը հաստատող ծանրակշիռ ապացույց ։
Ենթադրական ժամանակացույց
Ամփոփելով վերոհիշյալ տարբերակների բարդ պատմությունը՝ դրանց ստեղծման ենթադրական ժամանակացույցը հետևյալն է․
Հետագա ընթերցանություն
Կատեգորիա:Մետրոպոլիտեն թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Փոլ Գեթթի թանգարանի նկարներ Կատեգորիա:Աֆրոդիտեն կամ Վեներան գեղանկարչության մեջ Կատեգորիա:Տիցիանի նկարներ Կատեգորիա:Վաշինգտոնի Արվեստի ազգային պատկերասրահի նկարներ Կատեգորիա:Մերկ կանանց պատկերով նկարներ
Տերբիում
Տերբիում, քիմիական տարր է, որի նշանն է Tb, պարբերական համակարգի 6-րդ պարբերության, 3-րդ խմբի տարր, լանթանիդ, կարգահամարը՝ 65, ատոմական զանգվածը՝ 158,9254։ f տարր է, ատոմի էլեկտրոնային թաղանթների կաոուցվածքն է 4s2 4p6 4d10 4f95s25p66s2։ К, L, М թաղանթները լրացված են։ Պատկանում է հազվագյուտ հողային տարրերի շարքին։
Պատմություն
Հայտնաբերել է 1843 թվականին շվեդ քիմիկոս Կ․ Դ․ Մոսանդերը (1797-1858) իտերբիտ (գադոլինիտ) միներալից անջատված իտրիումային հողում և իտերիումի ու էրբիումի նման անվանել է շվեյցարական Իտերբի գյուղի անունով։
Բնության մեջ
Տերբիումի պարունակությունը երկրակեղևում մոտ 4,3•10−4 % է, ըստ զանգվածի։
Հանքավայրեր
Տերբիումը մտնում է լանթանիդների կազմի մեջ, որոնց հանքավայրերը գտնվում են՝ ԱՄՆ-ում, Ղազախստանում, Ռուսաստանում, Ուկրաինայում, Ավստրալիայում, Բրազիլիայում, Հնդկաստանում ։
Ստացում
Տերբիումը ստանում են մոնացիտ, քսենոտիմ և էվքսենիտ միներալներից, որոնք մշակում են խիտ ծծմբական թթվով կամ ալկալիով։ Նստեցնում են ֆտորիդը կամ թրթնջկատը։
Խառնուրդներից բաժանում են էքստրահելով և քրոմատագրաֆիական եղանակով։ Մետաղական տերբիումը ստանում են ֆտորիդը կալցիումով վերականգնելով։ Մաքրում են վակուումային թորմամբ։
Ֆիզիկական հատկություններ
Բաց մոխրագույն, արծաթափայլ պլաստիկ մետաղ է, հալման ջերմաստիճանը՝ 1450 °C, եռմանը՝ 3227 °C, խտությունը 8272 կգ/մ3։ 1287 °C-ում ենթարկվում է պոլիմորֆային ձեափոխության։ Միացություններում ցուցաբերում է +3 (երբեմն +4) օքսիդացման աստիճան։
Քիմիական հատկություններ
Քիմիապես ակտիվ է։ Մետաղների լարվածության շարքում գտնվում է ջրածնից առաջ, լուծվում է թթուներում (ջրում՝ դանդաղ)։
Օդում օքսիդանում է․ օքսիդը՝ TbО3-ը, դժվարահալ է, համապատասխան հիդրատը՝ Tb(OH)3, հիմնային է, ալկալիներում չի լուծվում։
Քլորիդը, նիտրատը, սուլֆատը լավ են լուծվում ջրում, ֆտորիդը, ֆոսֆատը, կարբոնատը, թրթնջկատը՝ վատ։
Տերբիումը միանում է հալոգենների, տաքացնելիս՝ ջրածնի, ծծմբի, ազոտի, ֆոսֆորի, ածխածնի հետ։
Փոխազդում է ածխածնի օքսիդների հետ։ Առաջացնում է նաև կոմպլեքսային միացություններ, մետաղների հետ՝ համաձուլվածքներ։
Իզոտոպներ
Բնական տերբիումը միաիզոտոպ է (159Tb)։ Ստացվել են 147-164 ատոմական զանգվածներով 17 ռադիոակտիվ իզոտոպները, որոնցից ամենաերկարակյացը 158Tb-ն է (T1/2 = 1,2•103 տարի)։
Գներ
2013 թվականին մաքուր՝ 99,9 %, տերբիումի 1 կիլոգրամի գինը կազմել 64 եվրո ։
2014 թվականին Ռուսաստանում 2 գ մաքուր՝ 99,9%, տերբիումը մետաղական ձույլ խնդրում էին գնել 150 եվրոյով ։
Կիրառություն
Օգտագործվում է հետազոտական նպատակներով։ Տերբիումի օքսիդը և աղերն օգտագործվում են ռադիոտեխնիկայում, որպես լյումինաֆորներ։
Հրադադար
Հրադադար, ռազմագործողությունների ժամանակավոր ընդհատման կամ դադարեցման ձևերից մեկը որոշակի ժամանակաշրջանում։ Հակամարտող կողմերը համաձայնվում են ժամանակավորապես դադարեցնել ագրեսիվ գործողությունները։ Հրադադարը կիրառվում է մասնակի խնդիրների լուծման համար. վիրավորներին հավաքելու կամ փոխանակելու, բանագնացներ ուղարկելու և այլն։ Հրադադարի ընթացքում կարող են ընթանալ բանակցություններ՝ զինադադարի կնքման մասին։ Ըստ «Ժամանակակից անգլերենի Օքսֆորդի բառարանի»՝ հրադադարը թշնամիների միջև խաղաղության ժամանակավոր մի շրջան է, որի ընթացքում սովորաբար բանակցություններ են տեղի ունենում ։
Հրադադարը հայտարարվում է սովորաբար կարճ ժամանակահատվածի համար. օրինակ՝ եռօրյա հրադադար։ Հրադադարի պայմանների խախտումը համարվում է պատերազմի օրենքների և սովորույթների խախտում։ Հրադադարը կարող է հայտարարվել պաշտոնական պայմանագրի շրջանակներում, կարող է հայտարարվել որպես պաշտոնական պայմանագրի մի մասը, բայց նաև կարող է լինել հակամարտող կողմերի միջև ոչ պաշտոնական ըմբռնման մի մասը։ Հաջող հրադադարին կարող է հաջորդել զինադադարը, և, վերջիվերջո՝ հաշտության պայմանագիրը։
Հաճախ հրադադարը շփոթում են զինադադարի հետ, որը բավականին տարբերվող երևույթ է։ Հրադադարը սովորաբար գործում է որևէ կարճ ժամանակահատվածի համար, սովորաբար՝ մի քանի օր։ Զինադադարը ռազմագործողությունները դադարեցնելու պաշտոնական համաձայնություն է, որը կարող է լինել որևէ փաստաթղթի՝ համաձայնագրի կամ պայմանագրի տեսքով։ Զինադադարը կարող է լինել բավական երկար ժամանակահատվածի համար։ Զինադադարը նաև կարող է լինել անժամկետ՝ մինչև հաշտության պայմանագրի կնքումը։
Հրադադար տերմինը
Մինչև 20-րդ դարի երկրորդ կեսը հայերենի բոլոր բառարաններում, որոնցից լավագույններից մեկն է «Հայկազեան բառարանը» կամ ավելի ճիշտ անվամբ «Նոր բառգիրք հայկազեան լեզուի», «հրադադար» բառը չի հանդիպում ։ Հայերենի լավագույն բացատրական բառարաններից մեկում՝ Ստեփան Մալխասեանցի «Հայերէն բացատրական բառարանում», «հրադադար» բառն ընդհանրապես բացակայում է, ինչը կարող է վկայել 20-րդ դարի առաջին կեսին հայ ռազմագիտական և իրավագիտական տերմինաբանության թույլ զարգացածության մասին։ Պատճառը, հավանաբար, հայկական պետականության և կանոնավոր պետական զինված ուժերի մի քանի դար տևած բացակայությունն էր, որից բխում էր ռազմական գործի թերզարգացածությունը և ռազմական տերմինաբանության թույլ մշակվածությունը։ Ժամանակի համար ավելի զարգացած ռազմական տերմինաբանություն ունեցող անգլերենում «Truce», այսինքն «հրադադար» տեմինը գրականության մեջ ի հայտ է եկել առնվազն դեռևս 19-րդ դարի վերջին քառորդում ։ Ստեփան Մալխասեանցի «Հայերէն բացատրական բառարանում» առկա է միայն «զինադադար» տերմինը, իր զուգահեռ «զինադուլ» ձևով և «զինադադարութիւն», «զինադադարումն» պակաս գործածելի տարբերակներով ։
20-րդ դարի երկրորդ կեսին այս առումով դրական փոփոխություններ են նկատվում։ Շնորհիվ հայ ռազմագիտական և իրավագիտական գրականության, ուստի և համապատասխան տերմինաբանության զարգացման պաշտոնական և գիտական գրականության մեջ, ինչպես նաև մամուլում լայնորեն շրջանառվում է «Հրադադար» տերմինը։
«Հրադադար» բառը «Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարանում» բացատրվում է հետևյալ կերպ. «կրակի ժամանակավոր պաշտոնական դադարեցում պատերազմի ժամանակ» ։
«Հրադադարը» Էդուարդ Աղայանի «Արդի հայերենի բացատրական բառարանում» բացատրված է հետևյալ կերպ. պատերազմական հրաձգության ժամանակավոր դադարեցում (երկկողմանի համաձայնությամբ) ։
Քաշմիրի կոնֆլիկտ
Հրադադարը Քաշմիրի կոնֆլիկտում ։
Իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտություն
Իսրայելա-պաղեստինյան հրադադարը 2005 թվականի փետրվարի 8-ին" :
Իռլանդական Հանրապետական Բանակի և Բրիտանական կառավարության հրադադարը
Իռլանդական Հանրապետական Բանակի և Բրիտանական կառավարության հրադադարը ։
Իսպանական կառավարության և ԷՏԱ-ի հրադադարը
Իսպանական կառավարության և ԷՏԱ-ի հրադադարը ։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 5-ին ԷՏԱ-ն հրադադար հայտարարեց ։
Հրադադար Արցախում
Արցախի Պաշտպանության բանակի և Ադրբեջանի հանրապետության զորքերի միջև հրադադարի հաստատումը 2016 թվականի ապրիլի 5-ին։
Դիսպրոզիում
Դիսպրոզիում, քիմիական տարր է, որի նշանն է Dy, պարբերական համակարգի 3-րդ խմբի քիմիական տարր։ Լանթանիդ է, պատկանում է հազվագյուտ հողային տարրերի խմբին, կարգահամարը՝ 66, ատոմական զանգվածը՝ 162, 50, ատոմի արտաքին էլեկտրոնային թաղանթի կառուցվածքն է 5p66s2։
Պատմություն
Դիսպրոզիումը հայտնաբերել է Լեկոք դը Բուաբոդրանը 1886 թվականին, ստացել է Զ․ Ուրբեյնը 1906 թվականին։
Բնության մեջ
Բնության մեջ հանդիպում է իտրիումական միներալներում, նաև մոնացիտում, լոպարիտում և այլն։ Երկրակեղևում պարունակում է 5• 10−4 % դիսպրոզիում (ըստ զանգվածի), օվկիանոսի ջրում՝ 2,9 :
Հանքավայրեր
Դիսպրոզիումի հանքավայրերը գտնվում են Չինաստանում, ԱՄՆ-ում, Վիետնամում, Աֆղանստանում, Ռուսաստանում, Կիրգիզիայում, Ավստրալիայում, Բրազիլիայում, Հնդկաստանում ։
Ստացում
Դիսպրոզիումը կարելի է ստանալ նրա միացություններն ալկալիական կամ հողալկալիական մետաղներով վերականգնելով կամ էլեկտրոլիզի միջոցով։
Ֆիզիկական հատկություններ
Արծաթափայլ մետաղ է, խտությունը՝ 8530 կգ/մ3, հալման ջերմաստիճանը՝ 1407 °С, եռմանը՝ 2600 °С: Քիմիապես ակտիվ տարր է, միացություններում՝ եռարժեք։ 180-200 °C-ից բարձր տաքացնելիս օդում օքսիդանում Է՝ առաջացնելով անգույն Dy2O3 օքսիդը։
Քիմիական հատկություններ
Տիդրօքսիդը՝ Dy(ОН)3, թույլ հիմք է։ Դիսպրոզիումի միացությունները դեղնականաչավուն են։ Տաքացնելիս միանում է ջրածնին, ազոտին, ածխածնին։ Դիսպրոզիումը փոխազդում է բազմաթիվ օրգանական միացությունների հետ՝ առաջացնելով կոմպլեքս միացություններ։
Իզոտոպներ
Դիսպրոզիումը f- տարր է, ունի 7 կայուն իզոտոպ։ Արհեստականորեն ստացվել են 149-167 զանգվածի թվերով ռադիոակտիվ իզոտոպներ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լանթանոիդներ Կատեգորիա:Դիսպրոզիում
Նազուկ (անձնանուն)
Նազուկ, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն «նազ» բառից՝ փաղաքշական «ուկ» մասնիկով, որով նույնանում է Նազիկ անվան հետ։ Ավանդված է Նազուք ձևով 1590 թ. և Նազուգ ձևով՝ անթվական մի հիշատակության մեջ, որ գրված է 1490 թվականից հետո ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Մյատկիսյա (Ավաշլայի վտակ)
Մյատկիսյա (Мяткися), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բաշկորտոստան հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ավաշլա գետի ձախ ափին՝14 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Դերենիկ Արծրունի (այլ կիրառումներ)
Դերենիկ Արծրունի անունը կարող է վերաբերել.
Վիգոդարցերե
Վիգոդարցերե  (Vigodarzere), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 12235 մարդ (2004 թ.)։ Բնակչության միջին խտությունը 618 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 19 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35010։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Էլս Գարիդելս
Էլս Գարիդելս (Els Garidells), մունիցիպալիտետ Կատալոնիայում։ Գտնվում է Տառագոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ալտ Կամպ շրջանում։ Տարածքը կազմում է՝ 3,02 կմ2։ Բնակչությունը՝ 201 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Հեռավորությունը պրովինցիայի վարչական կենտրոնից՝ 106 կմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իսպանիայի քաղաքներ
Ֆլիպչարթ
Ֆլիպչարթ (flip chart — անդրաձիգ գծագիր), գրասենյակային պատկերակալ՝ նոթատետրի շրջելիության սկզբունքով թղթի կամ թղթերի փաթեթի համար ամրակներով մագնիսամարկերային գրատախտակ:
Օգտագործվում է դասախոսությունների, սեմինարների և այլ նմանատիպ միջոցառումների անցկացման ժամանակ: Ունի հենարան՝ անիվների կամ եռոտանու տեսքով: Հաճախ նրա վրա գրվում են գործողությունների պլաններ՝ մասնակիցների ելույթների համար, երբեմն թղթի վրա մատիտով նկարներ կամ աղյուսակներ են նշում, որպեսզի պարապմունքների ժամանակ դրանք կարելի լինի ընդգծել մարկերով և ժամանակ խնայել:
Գոյություն ունի շարժական ֆլիպչարտ փողակի տեսքով, որը իր հետ մի գոտի է կրում, որի առանցքի ներսում ամրագրված է՝ անփայլ, պլաստիկ թաղանթ, որը կարելի է փաթաթել փողակի երկայնական հատման միջոցով: Օգտագործման ժամանակ փողակը կցվում է հորիզոնական դիրքում գագաթին, ցանկացած մակերևույթի վրա (օրինակ, դռան վերին եզրին)։ Անհրաժեշտ տեղամասը թաղանթի վրա չափվում է և կտրվում, որը ամուր է ցանկացած մակերևույթի վրա, քանի որ թաղանթն ունի մագնիսականություն։ Դրանից հետո ստանդարտ պատկերով մարկերի շարունակական հիմքով լրացված թաղանթի հատվածը  կարելի է կտրել ներկառուցված ածելի-դանակով, շարժական բլոկի երկայնքով: Կտրված հատվածը իր արձանագրություններով, սխեմաներով, նկարներով կարելի է հեշտությամբ առանձնացնել սկզբնական մակերեսից և տեղափոխել ցանկացած այլ մակերես, պարտադիր չէ հարթ և հարմար  (օրինակ,տախտակյա ցանկապատ, սպիտակեցված պատ, ծառի բուն), որը թույլ է տալիս զեկույցի ընթացքում չջնջել արդեն գրվածները և անդրադառնալ նախորդ գրառումներին, այնպես որ, ցուցադրման համար կարելի է օգտագործել ամբողջ շրջապատող տարածքը:
Ֆլիպչարթերը օգտագործվում են բազմաթիվ տարբեր պարամետրերում, ինչպիսիք են `
Թղթի չափսերը լինում են A1, B1, 25*30, մինչև 20*23 ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կազմակերպական տեխնիկա Կատեգորիա:Կրթական սարքեր
Դերենիկ Ա Արծրունի
Դերենիկ Արծրունի, Դերենիկ-Աշոտ կամ Աշոտ-Դերենիկ, Վասպուրականի թագավորության երկրորդ թագավոր (943-958)։
Վասպուրականի թագավոր Դերենիկ-Աշոտը (Դերենիկ Արծրունի), ծնվել է Վասպուրականի թագավորության մայրաքաղաք Վանում՝ նրա առաջին թագավոր Գագիկ-Խաչիկի ընտանիքում։ Իշխել է 943 թվականից։ Շարունակելով հոր քաղաքականությունը՝ Վասպուրականի թագավորությունը տնտեսական և մշակութային մեծ վերելքի է պատրազտում։ Ամբողջ Վասպուրականով մեկ լայն շինարարություն ծավալվեց։ Արծրունյաց թագավորներ Գագիկը և նրա որդի Աշոտ-Դերենիկը սատարել են Ատրպատականի Դայսամ Իբրահիմ և Դվինի Շադդադյան Մուհամմադ քուրդ ամիրաներին, որոնք պայքարել են Ատրպատականին տիրացած Սալարյանների դեմ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վասպուրականի արքաներ Կատեգորիա:Վասպուրականի պատմություն Կատեգորիա:958 մահեր Կատեգորիա:Արծրունիներ
Ջերմուկ (քաղաք)
Ջերմուկ,  քաղաք Հայաստանի Հանրապետության Վայոց ձորի մարզում ՝ հայ-ադրբեջանական շփման գծի մոտ ։ Գնդեվազ և Կեչուտ բնակավայրերի հետ միասին քաղաքը ներառված է համանուն համայնքի կազմում ։
Անուն
Ջերմուկ քաղաքի տեղում նախկինում եղել է հայկական Ջերմուկ գյուղը։ Հետագայում այն օտարեկրացիների կողմից ավերվել է և նրա փոխարեն նոր գյուղ է կառուցել, որը թարգմանաբար կոչել են Իստիսու։ Այն կրկին Ջերմուկ է վերանվանվել 1924 թվականին ։
Աշխարհագրություն
Ջերմուկը գտնվում է մարզկենտրոն Եղեգնաձոր քաղաքից 50 կմ հյուսիս-արևելք՝ Արփա գետի ակունքի շրջանում, իսկ մայրաքաղաք Երևանից՝ 173 կմ հեռավորության վրա։ Հայաստանի երեք առողջարանային քաղաքներից մեկն է։ ։ Այն շրջափակված է 2500-3000 մետր բարձրության հասնող լեռնաշղթաներով, իսկ հարավ-արևմուտքում Արփայի գեղատեսիլ կիրճն է։
Ջերմուկի շրջապատն անտառապատ է։ Անտառի մի մասը տնկել են 1980-1990-ական թվականներին ։
Հանքային ջրեր
Արփայի մեջ թափվող վտակի գետաբերանի մոտ առաջացել է մի քանի տասնյակ մետր բարձրության հանքային ջրվեժ։ Հայտնի է հատկապես Արփայի աջ և ձախ ափերին գտնվող՝ թվով 36 բուժիչ տաք աղբյուրներով՝ ջերմուկներով, որոնք ունեն հիդրոկարբոնատա-սուլֆատային բաղադրություն։ Շրջակայքում կան նաև “Նարզան” տիպի ջուր, բուժիչ ցեխ, ապակու հումք (կվարցիտներ) ։
Կլիմա
Ունի լեռնային կլիմա։ Ամառը զով է, ձմեռը՝ երկարատև և ձյունառատ։ Արևափայլի տևողությանը կազմում է տարեկան 2300 ժամ։ Օդի օրական միջին ջերմաստիճանը Ջերմուկում կազմում է՝ գարնանը՝ +0.4 °C, ամռանը՝ +15.3 °C, աշնանը՝ + 4.9 °C, ձմռանը՝ -9 °C: Հունվարի միջին ջերմաստիճանը –9 °C է, նվազագույնը՝ –35 °C, հուլիսինը՝ 18 °C, առավելագույնը՝ 32 °C, տարեկան տեղումները՝ մոտ 800 մմ, հարաբերական խոնավությունը՝ 45–48%, արևափայլքի տևողությունը՝ 2340 ժ ։
Պատմություն
Ջերմուկը գտնվում է ծովի մակերևույթից 2080 մ բարձրության վրա գտնվող ոչ մեծ սարահարթում, որը երկու մասի է բաժանվում Արփա գետի գեղատեսիլ կիրճով։ Քաղաքը գտնվում է Հայաստանի հարավարևելյան մասում, Վայոց ձորի մարզում (պատմական Սյունիք նահանգի Վայոց ձոր գավառի տարածքում)։ Բնակավայրը հիշատակվում է սկսած 13-րդ դարից՝ պատմիչ Ստեփանոս Օրբելյանի «Պատմություն Նահանգին Սիսական» աշխատության մեջ։ Սակայն քաղաքի տարածքում գտնվող հին կիկլոպյան ամրոցի և 8-րդ դարի եկեղեցու ավերակներն ու մնացորդները խոսում են այն մասին, որ հանքային ջրերի ակունքների մոտ գտնվող Ջերմուկ բնակավայրը գոյություն է ունեցել շատ վաղուց ։
Յուրի Զբանացկի
Յուրի Զբանացկի (Збанацький Юрій Оліферович, ), ուկրաինացի խորհրդային գրող, պարտիզանական միավորման հրամանատար։ ԽՍՀՄ հերոս (1944 թ.)։ Գերագույն Ռադայի 9-րդ գումարման պատգամավոր։ ՈւԽՍՀ Տարաս Շևչենկոյի անվան պետական մրցանակի, Լեսյա Ուկրաինկայի անվան մրցանակների դափնեկիր։
Ջերմուկ (քաղաք)
Պատմություն
Ջերմուկի կազդուրիչ հանքային ջրերը դեռ շատ հնուց օգտագործվել են ինչպես հասարակ ժողովրդի, այնպես էլ Սյունաց Իշխանների կողմից՝ ամենատարբեր հիվանդությունների բուժման նպատակով։ Այդ մասին են վկայում միջնադարում կառուցված լողավազանի մնացորդները, որոնք վերակառուցվել և վերականգնվել են 1860-ական թվականներին ցարական պրիստավ Գևորգ Խանագյանի կողմից, և այժմ էլ ժողովրդի կողմից լողավազանը կոչվում է «Պրիստավի գյոլ»։ Չնայած պատմական հարուստ անցյալին, այսօրվա նոր քաղաքի հիմքը դրվել է միայն 1940 թվականին՝ առաջին առողջարանի կառուցման ավարտով։
Յուրի Զբանացկի
Կենսագրություն
Յուրի Զբանացկին ծնվել է Չեռնիգովի մարզի Բորսուկով գյուղում։ Ավարտելով յոթնամյա դպրոցը և Չեռնիգովի մանկավարժական տեխնիկումի առաջին կուրսը՝ 1931 թվականից ուսուցչությամբ է զբաղվել գյուղական դպրոցում, այնուհետև նշանակվել է յոթնամյա դպրոցի տնօրեն։ Միաժամանակ սովորել է Նեժինի մանկավարժական ինստիտուտում։ 1937 թվականին ավարտել է ինստիտուտը և նշանակվել ժողկրթբաժնի վարիչ։ Էքստերն կարգով սովորել է Կիևի համալսարանի պատմության ֆակուլտետում, աշխատել է կուսակցական շրջկոմում, խմբագրել է շրջանային թերթը ։
1974 թվականի օգոստոսին կուսակցական մարմինների որոշմամբ գտնվել է Չեռնիգովշչինայի թշնամական թիկունքում, ընդհատակում, ընկել է ֆաշիստական տանջարանները, համակենտրոնացման ճամբար, որտեղից փախել է 1942 թվականի աշնանը։ Կազմակերպել է պարտիզանական ջոկատ, որը շուտով վեր է ածվել խոշոր միավորման։
Ջերմուկ (քաղաք)
Պատմություն
Հետագա տարիներին Ջերմուկը կառուցվել ու կառուցապատվել է, ստեղծվել են բոլոր հնարավորությունները ինչպես բնակչության, այնպես էլ հանգստացողների ակտիվ հանգստի, առողջության վերականգնման և զբոսաշրջության համար։ 1967 թվականին քաղաքը ձեռք է բերում հանրապետական նշանակության քաղաքի, իսկ 1970 թվականին՝ համամիութենական նշանակության առողջարանի կարգավիճակ։ 1980-ականներին քաղաքն ուներ շուրջ 10 000 բնակիչ, շուրջ 2 000 մահճակալով առողջարանների ու պանսիոնատների ցանց՝ ակտիվ հանգստի և բուժման համար նախատեսված բոլոր ենթակառուցվածքներով ու ծառայություններով։ Օբյեկտիվ պատճառներով առողջարանային քաղաքի ակտիվ կյանքը 1990-ականներից մեծ տեղատվություն ապրեց, որը սկսեց աշխուժանալ 1990-ական թվերի վերջերից։ Վարչական տարածքը՝ շուրջ 5, 5 հազար հեկտար։ Երևանի հետ կապվում է երկու ավտոմայրուղիներով, որոնցից «Ջերմուկ-Երասխ-Երևան» մայրուղին ավելի կարճ է և կազմում է շուրջ 170 կմ։ Քաղաքը «Երևան-Գորիս-Ստեփանակերտ» մայրուղուց գտնվում է 24 կմ հեռավորության վրա։