cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դորոթի Դին
Էդվարդ Կոլի Բյորն Ջոնսի «Ոսկե սանդուղք» նկարում
2016 թվականին մամուլում և արվեստագիտական ամսագրերում հաղորդագրություն տարածվեց, որ Դորոթի Դինը նույնականացվել է Էդվարդ Կոլի Բյորն Ջոնսի հայտնի «Ոսկե սանդուղք» նկարում («The Golden Stairs», 1880, կտավ, յուղաներկ, 269,2 × 116,8 սմ, Թեյթ պատկերասրահ)։ Աղջիկներից մեկը, որը կիսակռացած գտնվում է սանդուղքի կեսերում, մինչև վերջին ժամանակները համարվել է դերասանուհի Էդիթ Չեսթերը։ Քրիստիսի արվեստաբանները համոզիչ ապացուցել են, որ նա Դորոթի Դինն է։ Մանրամասները պարզ են դարձել Մեթյու Ուեբի՝ Բյորն Ջոնսի ստուդիայի օգնականներից մեկի վիկտորյական ձեռնարկատեր Ֆրենկ Չեփմենին ուղղված նամակում, որը նկարչից ձեռք էր բերել նկարների երկու էսքիզ։ Նամակում հիշատակվում է Դինը, որը Ուեբի նկարի («Head study of Dorothy Dene looking downwards, for „The Golden Stairs“», կտավ, յուղաներկ, 43,2 × 32,4 սմ, մասնավոր հավաքածու ) էսքիզի համար պահանջել էր 5 ֆունտ։ (Չեփմենը երկու էսքիզները գնել է 7, 10 ֆունտով)։ Էսքիզները և նամակը պահպանվել են Չեփմենների ընտանիքում։ Էտյուդը, որտեղ պատկերված էր Դորոթի Դինը, ցուցադրվել է աճուրդում 30-50 հազար ֆունտ ստերլինգով։
1880-ական թվականների կեսերին Բյորն Ջոնսը խնդրել է իր ընկեր արիստոկրատ, քաղաքական գործիչ և սիրողական նկարիչ Ջորջ Հովարդին՝ Կարլայլի 9-րդ կոմսին, իր համար գտնել «հաճելի անմեղ աղջնակ կամ նկարի երկու [որպեսզի լրացնի] սանդուղք»։ Կտավն ավարտին է հասցվել հապճեպ՝ ցուցահանդեսի բացումից մի քանի օր առաջ։ Բյորն Ջոնսի ժամանակակից, գեղարվեստական քննադատ և նկարիչ Ֆրեդերիկ Ջորջ Սթիվենսը նկարն անվանել է «նկարչի անվիճելի գլուխգործոցը»։ Դասական զգեստներ հագած աղջիկների խումբը վիոլաներով (երաժշտական հին լարավոր գործիք), երկար փողերով, դափերով և ֆլեյտաներով իջնում է սանդուղքով «ասես ուրվականներ՝ կախարդված քնում…»։ Բյորն Ջոնսը սահմանափակել է իր ներկապնակը սպիտակ գույնի, արծաթի և ոսկու տոնային համադրություններով, իսկ սանդուղքը և աղջիկներին պատկերել է օձաձև գծով։ «Apollo» ամսագրի տեսաբանի կարծիքով դա «Արվեստն արվեստի համար» հայեցակարգի էսթետիկ արքետիպն է։ Թեյթի ֆոնդապահ Էլիսոն Սմիթը դիտարկել է այն որպես նկարչի՝ գեղարվեստի և նոտային գրառման կամ չափածոյի չափականության միջև «համապատասխանության» գաղափարի փոխանցման փորձ։
«Ոսկե սանդուղք» նկարում բացի Դորոթի Դինից պատկերված են նաև նկարչի դուստր Մարգարեթը, Մերի Մորիսը (դիզայներ և պրեռաֆայելիտ նկարիչ Ուիլյամ Մորիսի և նրա կնոջ՝ մոդել Ջեյն Մորիսի կրտսեր դուստրը), Ֆրենսիս Գրեմը և Մերի Գլադսթոնը, ինչպես նաև Մերի Ստյուարտ Ուորթլին՝ հետագայում Լավլեյսի կոմսուհի (1848-1941) ։
Լուսանկարներում և վիմատպություններում
1880-ական թվականների վերջերին Դորոթի Դինը հայտնվել է թերթերում, մանրածախ վաճառքի ծխախոտային քարտերի վրայի հավաքածու լուսանկարների շարքում։ Աղջկան նկարած լուսանկարիչների շարքում էին Վիկտորյա թագուհու անձնական լուսանկարչի ստուդիայի աշխատակիցներ Ուիլյամ Դաունին W. & D. Downey (NPG Ax16153) և Elliott & Fry, որը 1863 թվականին հիմնադրել էին Ջոզեֆ Ջոն Էլիոթը և Կլարենս Էդմունդ Ֆրայը, հոլանդական ծագմամբ նկարիչ և լուսանկարիչ Հենրի Վան դեր Վեյդեն (հայտնի է որպես լուսանկարներում էլեկտրական լույսի օգտագործման առաջին կիրառողներից մեկը), ինչպես նաև իտալացի լուսանկարիչ Պաոլո Լոմբարդին (NPG x128419) ։ Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանի հավաքածուում գտնվում են Դորոթի Դինի մասնակցությամբ «Աշխարհի ծաղիկների զբոսանավ» (№ 91, 140) երկու շարքի մի քանի գունավոր վիմատպություններ, որտեղ նա նավի փոքրավորի կերպարում է, թողարկել է Duke Sons & Co. ծխախոտային ընկերությունը (թողարկումը 1889 և 1890 թվականներին, № 63.350.204.91.11, 63.350.207.140.12, 63.350.207.140.13) ։ Դորոթի Դինը լուսանկարներում
Գեղարվեստական գրականության մեջ
2012 թվականին նիդերլանդացի գրող Աննա Ա. Ռոսը պատահականորեն համացանցում հանդիպել է Ֆրեդերիկ Լեյթոնի «Կիզիչ հունիս» նկարին և հետաքրքրվել դրանում պատկերված մոդելի ճակատագրով ։ Նա աշխատել է Դինին նվիրված «Փոխնակ» («Surrogaat», 2018) գրքի վրա հինգ (կամ վեց ) տարի։ Ռոսը եղել է Լոնդոնում, նախկին ստուդիայի տարածքում, որտեղ Դորոթին կեցվածք է ընդունել Ֆրեդերիկ Լեյթոնի համար, այդտեղ է գրել վեպի առանցքային տեսարանները ։ Գրողն այցելել է Դորոթիի գերեզմանին ։ «Որպեսզի ծանոթանամ Դորոթիի հետ, ես թափանցել եմ նրա մաշկ և կյանք»,-պնդել է նա։ Ռոսն ասել է. «Ես ունեի զգեստ, որը կարված էր Դորոթիի նման, այնպիսի կտորից, որը օգտագործվել է այդ ժամանակներում։ Այդ զգեստով ես շրջել եմ Լոնդոնում և եղել այնտեղ, որտեղ ապրել է Դորոթին»։ Ինչպես նշել է գրողը, վերցրել է բնորդուհու կյանքի իրական փաստեր, սակայն օգտագործելով այն փաստը, որ Դինի կենսագրության որոշ դրվագներ անհայտ են, նրա կյանքի պատմությունը վերածել է վեպի ։ Բացահայտելով վեպի սյուժեն՝ Ռոսը գրել է. «Նա [Դորոթին] իր ողջ կյանքի ընթացքում սեր է փնտրել։ Ցավոք, նա չի հասկացել, որ այդ սերը միշտ իր կողքին է եղել» ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բնորդուհիներ Կատեգորիա:Հայտնի գրողների մուսաներ Կատեգորիա:Պրեռաֆայելիտներ Կատեգորիա:Բրիտանացի դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի մոդելներ
Իսլամական իրավաբանության հիմքեր
Իսլամական իրավաբանության հիմքեր (أصول الفقه՝ ուսուլ ալ-ֆիկհ) իսլամական իրավունքի՝ Ֆիկհի հիմք հանդիսացող աղբյուրների ուսուցում և քննարկում։ Դրանց հետևորդները հայտնի են որպես ուսուլիներ։
Շիա իսլամը ունի երեք կրոնական արտահայտություն՝ զանգվածային հայտնի կրոն, Սուֆիների առեղծվածային կրոն և կղերական դասերի գիտական, իրավական կրոն։ Վերջինս գերիշխում մյուսներին հարգանքի և ազդեցություն առումով որ վայելում է։ Շա իսլամում ուսուլի դպրոցը գերակշռվում է մյուս իրավական դպրոցներին։
Պատմություն
Երբ տասներկուական շիա իսլամի առաջին անգամ ի հայտ եկավ որպես մյուս խմբերից առանձին հստակ միավոր՝ հիջրայի 2-3-րդ դարերում (8-9-րդ դարեր), ուլաման էր, որ իր վրա վերցրեց նրա ուսմունքների սահմանումը և բանավեճի մեջ մտնելու ունակության զարգացումը։ Սուննի իսլամում խալիֆը համարվում էր համայնքի խորհրդանշական ղեկավար, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա դադարում է իրականացնել քաղաքական գործունեություն։ Բայց շիա իսլամում, թաքնված իմամների ժամանակաշրջանում, շիականները հակված են իրենց առավել ուսյալ ուլամաներից սովորելու, նման գործիչները էին Շեյխ ալ-Մուֆիդ և Շեյխու'թ-Թաիֆա, ովքեր իրենց համայնքի ղեկավարներն էին։
Իր իրավական և իրավաբանական կիրառման ձևերի մեծ մասում, Տասներկուական Շիականությունը սուննի իսլամից երկու դար հետ է առաջացել, և հակված է մոտ հեռավորության վրա նրան հետևելու։ Այսպիսով, Ավանդույթի կանոնական գրքերը գրվել են 4/10-րդ դարերի վերջերում և 5/11-րդ դարերի ընթացքում Կուլայնիի, Իբն Բաբույայի և Շեյխու'թ-Թաիֆայի կողմից և միայն 8/14-րդ դարում է, որ Ալլամա ալ Հիլլին համակարգեց հադիսների գրականության կազմակերպման և գնահատման մեթոդները։
Իրավական սկզբունքների զարգացում
Տասներկուական շիականության հիմնական ուղղությունն կոչվում է ուսուլի դպրոց, քանի որ հավատարիմ է իրավագիտության որոշակի սկզբունքներին (usul)։ Պատմականորեն երևում է, որ առաջին շիա ուլամաների մոտ, ինչպիսիքն են Կուլայնին և իբն Բաբույան, կարևորագույն գործունեությունն համարվում էր հադիսի փոխանցումը։ Այս ժամանակվա շիաները հպարտանում էին նրանով, որ մինչ սուննիական օրենքն հիմնվում էր այնպիսի սխալական մեթոդների վրա ինչպիսիքն են կիյասը qiyas և իջթիհադը ijtihad, շիաներն գիտելիքն ստանում էին անմիջապես իմամների ավանդույթից։
Սակայն, ժամանակի ընթացքում կյանքը նոր խնդիրներ առաջ քաշեց, որոնք չէին կարող լուծվել այդքան պարզ ձևով, և ֆիկhն կամ իրավագիության եկան ծածկելու Շարիաթի (կրոնական օրենք) այն հատվածը, որի համար հստակ պատասխաններ չկային։ Միաժամանակ Շեյխ ալ-Մուֆիդի ու նրա հետնորդների կյանքի ընթացքում Մութազիլիական դպրոցը սկսեց ազդել շիականության վրա, և տրամաբանության օգտագործումը գնալով ավելի կարևոր դարձավ ատվածաբանության զարգացման համար, և դա էլ ունեցավ իր ազդեցություն իրավագիտության ոլորտում։ Ղուրանի և Ավանդույթների վրա հիմնված դեդուկտիվ մտածելակերպի օգտագործումը դարձավ էլ ավելի կարևոր։ Արդյունքում շիական իրավագիտությունը հիմնվեց 4 սյուների վրա՝ Ղուրան, հադիս, իջմա (համաձայնություն) և ակլ (դատողություն կամ մտավոր կարողություն)։
Ինչ վերաբերում է հադիսներին, ապա սկզբնապես շիականությունը առանց քննադատության հավաքում էր բոլոր ավանդույթները։ Ալլամա ալ-Հիլլին էր, որ ստեղծեց սուննիների մեթոդների վրա ձևավորված հադիսների գրականության (դիրայա) քննադատական ուսումնասիրման մեթոդաբանությունն ու տերմինաբանությունը։ Հետաքրքիր է նշել, որ երկու շիա գիտնականները, ովքեր շիականույթունում հադիսների համակարգված ուսումնասիրման սկզբնավորման մեջ ամենամեծ ավանդն են ունեցել՝ Ալլամա ալ-Հիլլին և Շահիդ աս-Սանին, եղել են նաև այս շրջանի միակ երկու ուլամները, ում մասին մասնավորապես ասվել է, որ նրանք սովորել են ինչպես շիա, այնպես էլ սուննի ուսուցիչների մոտ։ Այն, որ մինչև այդ ժամանակները չկար հադիսի իրական վերլուծական ուսումնասիրություն հաստատելու է գալիս նաև այն պնդումը, որ Շեյխ Ալի իբն Սուլեյման ալ-Բահարանին՝ Շահիդ աս-Սանիի ժամանակակիցը, առաջինն է եղել ով Բահրեյն է ներմուծել հադիսների ուսումնասիրումը։
Հադիսների մեծ մասի անհուսալիությունը և անորոշությունը ապացուցելուց հետո՝ Ալլամա ալ-Հիլլին վերակազմավորել է շիական իրավագիտությունն այնպես, որ դատողությունը (ակլ) դառնա նրա կենտրոնական մասը։ Այսպիսով շիա իրավաբանը ճիշտ որոշման հանգելու համար օգտագործում է ակլ, սովորաբար հենվելով իրավունքի մյուս երեք աղբյուրների վրա (Ղուրան, հադիսներ և համաձայնություն), և այս գործընթացը կոչվում է իջթիհադ։ Այսպիսով իջթիհադը կարող է բնորոշվել որպես դատողության և իրավագիտության սկզբունքներով (ուսուլ ալ-ֆիկղ) կրոնական իրավունքի հարցերի վերաբերյալ պատասխանի հասնելու գործընթաց։ Իջթիհադի նպատակն կարող է դիտարկվել որպես իմամը ցանկացած նմանատիպ իրավական հարցում կայացրած որոշամ գիտելիքների բացահայտում (ինչպես փոխանցվող աղբյուրների, այնպես էլ ռացիոնալ գործընթացների հաշվին)։ Չնայած տեսականորեն իջթիհադի գործընթացը կարող է թվալ մեծ լայնություն է տալիս նորարարական մտածելակերպի համար, գործնականորեն, համօգտագործվող իհթիյաթի (ողջախոհություն և զգուշավորություն, որպեսզի ոչ ոք չշեղվի իմամների ճանապարհից) վերաբերմունքը լրջորեն սահմանափակում է մտքի և փորձի ավանդական ուղիներից դուրս որևէ նորարարություն։
Ուլամայի ներսում կարծիքի տարբերությունը առաջացնում է խնդիր, քանի որ ակնհայտորեն բարդ է ուլամայի համար կասկածի տակ դնել միմյանց հակառակվող տեսակետները և դեռ իրենց համարել են Թաքնված իմամի Նա’իբ ալ-‘ամ և իմամի ավանդույթների ներկայացուցիչներ։ Այս բարդությունը հաղթահարվել է բանավեճերի միջոցով. եթե ճշմարտություն կա երկու հակադիր կարծիքներից միայն մեկում և դա հնարավոր չէ տեսնել ուսուլ ալ- ֆիկհի միջոցով, ապա Թաքնված իմամի պետք է հայտնվի և վճիռ կայացնի։ Եթե նա իրեն չի հայտնվում, ապա երկուսն էլ ճշմարիտ են, և, իսկապես, քանի դեռ Թաքնված իմամը մնում է թաքստոցում, շիա համայնքը կարող է համոզված լինել, որ այն չի կայացրել որևէ վճիռ, որը կարող է սխալ լինել։
Ավելին, ամեն որոշում, որ ընդունվում է ամբողջ համայնքի համաձայնությամբ (իջմա’), պետք է ներառելի և Թաքնված իմամի կարծիքը, և այդպիսով նույնպես ճիշտ է։ Այսպիսով, օրենքի կամ դոկտրինայի որևէ հիմնական կետի շուրջ անհատ շիա մուջթահիդները հասնում են տարակարծության իջթիհադ օգտագործելու միջոցով։ Քննարկելով այս տարբեր կարծիքները՝ համայնքը վերջապես հանգում է համաձայնության, որը ճշմարտություն է։
Չնայած շիական իրավագիտության տեսական հիմքը դրվել է 14-16-րդ դարերում այնպիսի նշանավոր անձանց կողմից, ինչպիսիք են ‘Ալլամա ալ-Հիլլին, Շահիդ ալ-Աուալը, Շահիդ աս-Սանին, կար մի բացթողում նախքան Ուսուլի-Ախբարի բանավեճի քննարկումը։ Միայն 18-րդ դարի վերջում է, որ Բիհբահանին ավարտվի հասցրեց Ուսուլի հաղթանակը և այս տեսությունը դրվեց կիրառության մեջ։ Այս ժամանակվանից մուջթահիդ տերմինը, այսինքն` նա, ով զբաղվում է իջթիհադով, դարձավ հոմանիշ ֆակիհ տերմինին՝ նա, ով իրավագիտության մասնագետ է, և Շարիաթի (կրոնական) դատարանների կարևորությունը սկսեց մեծապես աճել Ուրֆի (սովորույթի իրավունք) դատարանների հաշվին։ Որոշ աղբյուրներում Բիհբահանին հիշատակվել է որպես ուսուլի դպրոցի հիմնադիր։
Սկզբունքներ
Իրավագիտության սկզբունքների հաջորդ կարևոր զարգացումն արել է շեյխ Մուրթադա Անսարին, և սա նույնպես իրենից ներկայացնում է կրոնական գիտությունների այս ճյուղի ձևավորում, որը մնում է կիրառելի մինչ այսօր։ Շեյխ Մուրթադա Անսարիի ամենակարևոր ներդրումը եղել է մի շարք սկզբունքների ստեղծումը, որոնք գործածվում են որոշումների կայացման մեջ այն դեպքերում, որտեղ կասկած չկա։ Շեյխ Մուրթադա Անսարին և նրա հաջորդները, որոնք զարգացրին իրավունքի այս դպրոցը, իրավական որոշումները բաժանեցին 4 կատեգորիայի՝
Շեյխ Մուրթադա ալ-Անսարիի կողմից կատարելագործման արդյունքը համապարփակ էր։ Նախկինում եթե մուջթահիդները սահմանափակում էին իրենք այնպիսի կետեր վճռելով, որոնցում կար իմամների ղեկավարության հետ համաձայն լինելու հավանականություն կամ վստահություն, Անսարիի կողմից մշակված օրենքները թույլ էին տալիս նրանց ցանկացած հարցում ընդլայնել իրենց իրավասության ոլորտը, որտեղ կար իմամների ղեկավարության հետ համաձայն լինելու գոնե չնչին հնարավորություն։ Սա փաստացիորեն նշանակում էր, որ նրանք գործնականորեն կարող են հրովարտակներ արձակել ցանկացած թեմայի շուրջ։ Անսարին ուներ ihtiyat-ի (խելամիտ զգուշավորության) իր ստույգ իրացումը խիստ սահմանափակում էր այս ազատությունը, բայց այլ մուջթահիդները ավելի ազատ գործելու իրավունք էին թույլ տալիս։ Այսպիսով, ընդհանուր առմամբ, չնայած որ Աստված, իհարկե, հանդիսանում է իրավունքի հիմնական աղբյուրը, նա ստեղծել է բանականությունը (‘aql), որպես օրենքը կանխագուշակելու միջոց։ Շարիաթի հեղինակությունը բխում է ‘aql-ի հետ նրա համապատասխանությունից։ Միայն այն որոշումները, որոնք համապատասխանում են ‘aql–ին, որոնք ձեռք են բերվել իջթիհադի միջոցով, իրավաբանորեն հանդիսանում են իրական։ Եթե մուջթահիդը հանգում է որևէ եզրակացության, նա պետք է առաջնորդվի իր իսկ սեփական համոզմունքներով, անգամ եթե մյուս մուջթահիդները հանգել են այլ եզրակացությունների միևնույն խնդրի շուրջ։ Այսպիսով, սկզբնապես թեորեապես անթույլատրելի էր համարվում մուջթահիդի համար մեկ այլ մուջթահիդի կարծիքին հետևել՝ լիներ նա ողջ թե մահացած (այսինքն մութահիդնեիր միջև taqlid-ն անթույլատրելի էր)։ Սակայն 18 և 19-րդ դարերի ընթացքում մուջթահիդների համար սովորական է դառնում դիմել նրանց որոշումներին, ով իրենց շարքերում համարվում էր ամենագիտունը, և այսպիսով զարգանում էր marja’ at–taqlid-ի գաղափարը։
Տես նաև
Կատեգորիա:Շիա իսլամ Կատեգորիա:Շարիաթ Կատեգորիա:Ֆիկհ Կատեգորիա:Իրավաբանություն Կատեգորիա:Իրավունքի փիլիսոփայություն
Բալդոնեի շրջան
Բալդոնեի շրջան (Baldones novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի կենտրոնական մասում, Զեմգալե պատմական մարզում։ Բաղկացած է Բալդոնաեի վոլոստից և Բալդոնե քաղաքից, որը և շրջանի վարչական կենտրոնն է։ Բնակչությունը 2010 թվականի հունվարի 1֊ի տվյալներով՝ կազմում է 5 726 մարդ ։
Շրջանի մակերեսը 179,1 կմ² է ։
Շրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1֊ին։
Ազգային կազմ
2011 թվականին Լատվիայում անցկացված մարդահամարի արդյունքներով՝ շրջանի ազգային կազմն ու այս տեսքը ․
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ
Պողոս առաքյալի երկրորդ նամակը Տիմոթեոսին
Պողոս առաքյալի երկրորդ նամակը Տիմոթեոսին (Բ Թուղթ առ Տիմոթեոս), Նոր Կտակարանի մաս կազմող գիրք, Պողոս առաքյալի Հովվական նամակներից մեկը։
Գրության վայրը և թվականը
Տիմոթեոսին ուղղված երկրորդ նամակը գրված է Հռոմից, որտեղ բանտարկված էր Պողոս Առաքյալը։ Գրության մոտավոր ժամանակ է համարվում 66-67 թվականները։
Նամակի բովանդակությունը
Նամակը բովանդակում է ընդհանրապես խրատներ և ցուցումներ՝ ուղղված Տիմոթեոսին։ Այստեղ տիրող գլխավոր մտածումն Ավետարանը քարոզող մարդու դիմագրաված նեղություններն ու հակառակություններն են, որոնք հաղթահարելու համար նրա հորդորն է՝ քաջությամբ հարատևել և բարի պատերազմ մղել Հիսուս Քրիստոսին հավատարիմ զինվորի նման (1.3-2.13)։ Առաքյալը քաջալերում է Տիմոթեոսին և թելադրում նրան, որ անսասան հավատով վկայի Հիսուս Քրիստոսի մասին, պահի Ավետարանի և հին Ուխտի ճշմարիտ վարդապետությունը և կատարի իր պարտականությունը՝ որպես ուսուցիչ և քարոզիչ։ Առաքյալն զգուշացնում է Տիմոթեոսին, որ չընկնի «հիմար և տգետ» վիճաբանությունների փորձության մեջ, վիճաբանություններ, որոնք ոչ մի բարիք չեն բերում, այլ միայն մոլորեցնում են ունկնդիրներին։ Վերջապես, առաքյալն իր գործակցին հիշեցնում է իր անձնական օրինակը և առաքելության նպատակը, իր հավատը, համբերությունը, սերը, հարատևությունը և հալածանքների ընթացքում գալիք նեղությունները։
Ինչպես էր այծիկը պահում երկիրը
Ինչպես էր այծիկը պահում երկիրը (Как козлик землю держал) խորհրդային նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, ռեժիսորը Վլադիմիր Պոլկովնիկովն է։ Մուլտֆիլմը նկարահանվել է 1974 թվականին, «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում։
Ռեժիսոր Վլադիմիր Պոլկովնիկովի նկարահանած վերջին ֆիլմն է։
Սյուժե
Անտառեզրին, մարգագետնում զբոսնում էր Այծիկը` պարանոցին զանգակ կախած։ Անտառով անցնում է գայլը, որին դուր չէին գալիս ոչ պայծառ արևը, ոչ գունագեղ մարգագետնի ծաղիկները, ոչ էլ` զանգակի զանգը։ Գայլը քշում է այծին։ Այծիկը ներողություն է խնդրում և փախչում։ Քայլելու ընթացքում նա հանդիպում է տարբեր կենդանիների և ճանապարհի վերջում հանդիպում է մի չվող վայրի թռչուն։ Նա ասում է, որ թել է ամբողջ աշխարհով մեկ։ Հողը շատ գեղեցիկ է և նման է մի մեծ խնձորի։ Այստեղ ամպրոպ և փոթորիկ է սկսվում։ Այծիկը տեսնում է, թե ինչպես է քամուց խնձորի ծառից ընկնում խնձորը և որոշում է, որ փոթորիկը կարող է կործանել նաև ամբողջ աշխարհը։ Այծիկը որոշում է պահել Երկիրը։ Նա փոխում է իր ունեցած ամենաթանկ բանը` իր զանգը` պարանի հետ, իսկ «երջանկության» պայտը` դրամապանակի հետ։ Դրամապանակն ամրացնում է պարանին և ամպրոպի ժամանակ պահում է Երկիրը, որպեսզի այն չընկնի։ Չի վախենում ոչ կայծակից, ոչ քամուց, ոչ էլ` Գայլից։ Երբ ամպրոպը ավարտվում է, Գայլըն իմանում է, որ Այծիկն այդ ամբողջ ընթացքում խիզախորեն պահել է Երկիրը և այն ամենը, ինչ կա դրա վրա։ Գայլը շնորհակալություն է հայտնում Այծիկին։ Նրա արիության համար մյուս կենդանիները նրան վերադարձնում են զանգն ու պայտը։ իսկ չվող թռչունն ասում է. «Ամպրոպից ժամանակ ամենակարևորը Երկիրը պահելն է»։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վլադիմիր Պոլկովնիկովի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:1974 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:«Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր կենդանիների մասին
Թուղթ առ Տիտոս
Պողոս առաքյալի նամակը Տիտոսին (Ա Թուղթ առ Տիտոս), Նոր Կտակարանի մաս կազմող գիրք, Պողոս առաքյալի Հովվական նամակներից մեկը։ Նոր Կտակարանի ամենակարճ նամակներից մեկը։
Հասցեատերը
Տիտոսը հեթանոսությունից դարձած քրիստոնյա էր, Պողոսի կարևոր գործակիցներից մեկը նրա առաքելության ժամանակ։ Պողոսն այս նամակն ուղղել է իր երիտասարդ օգնականին, որը տվյալ պահին մնացել էր Կրետեում՝ եկեղեցու գործերը տնօրինելու համար։
Գրության վայրը և թվականը
Նամակը գրվել է 63-64 թվականներին, Մակեդոնիայում։
Նամակի բովանդակությունը
Թեև նամակն ուղղված է եկեղեցու հովիվներին, սակայն նամակի բովանդակությունը ցույց է տալիս, որ այն օգտակար կարող է լինել նաև համայնքների համար։ Նամակն ունի երեք գլխավոր մտահոգություն։
Լիսայա (գետ)
Լիսայա (Лысая), գետ Կամչատկա թերակղզի, Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։ Հոսում է Ելիզովսկի շրջանում և Կամչատկայի երկրամասում ։ Թափվում է Օխոտի ծով։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Օխոտյան ծովի ավազանի գետեր
Հայաստան (անձնանուն)
Հայաստան, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է համանուն երկրի անունից։ Նորակերտ անուն է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական իգական անձնանուններ
Ուրոշ Պրեդիչ
Ուրոշ Պրեդիչ (Урош Предић, ), սերբիացի նկարիչ, անվանի իրատես արվեստագետ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Օրլովաթում, քահանա Պիտեր Պրիդիկայի որդին ։ Ուրոշ Պրեդիչը ավարտել է Պանչևոի միջնակարգ դպրոցը(տարիներ անց նրա անունով)։ Դպրոցից հետո նա գնաց Վիեննայում ուսանելու։ Նկարել է 13 կտավ դիցաբանական բովանդակությամբ Ավստրիայի խորհրդարանի շենքի համար։
1885 թվականին վերադառնում է Օրլովաթ, որտեղ նա նկարում է մի շարք նկարներ կյանքի վերաբերյալ։ 1909 թվականից մինչև մահը նա ապրել և աշխատել է Բելգիայում։
Իր ամենահայտնի աշխատանքը՝ «Կոսովոյի աղջիկ»-ն է։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Սերբ նկարիչներ Կատեգորիա:Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ
Հունաստանի երկրաշարժերի ցանկ
Հունաստանի երկրաշարժերի ցանկ, երկրի պատմության ընթացքում տեղի ունեցած առավել ուժգին երկրաշարժերի ցանկ։
Տեկտոնային կառուցվածք
Հունաստանը գտնվում է Միջերկրական ծովի արևելյան սահմանային գոտում, Աֆրիկյան և Եվրասիական լիտոսֆերային սալիկների հանգույցում, որոնց միջև փոքր Էգեյան սալն է։ Հունաստանի հյուսիսային հատվածը Եվրասիական սալիկի մի մասն է կազմում, իսկ հարավայինը՝ Էգեյան սալի մի մասը։ Էգեյան սալը շարժվում է հարավ-արևմտյան ուղղությամբ՝ տարեկան 30 մմ արագությամբ, իսկ Աֆրիկյան սալը աստիճանաբար մտնում է Էգեյան սալի տակ` տարեկան 40 մմ արագությամբ։ Հյուսիսում՝ Էգեյան և Եվրասիական սալերի շփման կետում, առաջանում է սահմանի տարամիտում, իսկ հարավում՝ զուգամետ սահման, որն անվանում են էգեյան կամար ։
Ուժգին երկրաշարժեր
Հունաստանի ամենաուժեղ երկրաշարժերը ամբողջ դիտարկումների ընթացքում միշտ եղել են սալիկների հարավային սահմաններում` այսպես կոչված Էգեյան կամարում ։ Այնուամենայնիվ, սարքավորումների կողմից երբևէ չի գրանցվել է 7.2 բալից ավելի ուժգնությամբ երկրաշարժ։ Այն վայրում, որտեղ Աֆրիկյան պլատֆորմը մտնում է Էգեյանի տակ, երկրաշարժի էպիկենտրոնը հաճախ գտնվում է ավելի քան 50 կմ խորության վրա, իսկ երկրաշարժերի մագնիտուդը սովորաբար լինում է ավելի քան 7 բալ։ Սակայն նման երկրաշարժը չի առաջացնում շատ ավերածություններ, թեև շատ լավ է զգացվում ։
Գեղամ Ոսկյան
Գեղամ Վարդանի Ոսկյան (ծնն․՝ անհայտ), թատրոնի ու կինոյի հայ դերասան, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ։
Կենսագրություն
Գեղամ Ոսկյանը եղել է Հակոբ Պարոնյանի անվան պետական երաժշտական կոմեդիայի թատրոնի դերասան ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ
Զինաիդա Գաբրիելյանց
Զինաիդա Դավիթի Գաբրիելյանց, խորհրդային դերասանուհի։
Պեոն
Պեոն, պևան (παιάν — հիմն՝ ձոնված գլխավորապես Ապոլլոնին), տաղաչափական հասկացություն, քառավանկ բանաստեղծական ոտք։ Անտիկ պոեզիայում ուներ մեկ երկար (շարժուն դրությամբ) և երեք կարճ վանկ։ Ըստ շեշտված վանկի տեղի, պեոն լինում է՝ 1-ին պեոն, 2-րդ պեոն, 3-րդ պեոն, 4-րդ պեոն։ Լեզվի վերջնաշեշտության պատճառով հայերենին հատուկ չեն 1-ին և 2-րդ պեոնները։ Ամֆիբրաքոսով գրված բանաստեղծություններում կիրառվում են 1-ին (հազվադեպ) և 4-րդ պեոններ։ Պեոնական այդպիսի ռիթմը համարվել է արագ և կենդանի, կիրառվել է հին հունական թատրոնում։ Վանկաշեշտական բանաստեղծություններում (յամբով և քորեյով) երբեմն պեոն են անվանում երկու ոտքերի (որոնցից մեկի վրա շեշտը բացակայում է) զուգակցությունը։
Զինաիդա Գաբրիելյանց
Կենսագրություն
Զինաիդա Գաբրիելյանցը ծնվել է 1905 թվականին Աստրախանում։ 1927 թվականից աշխատել է Լենինգրադի, Գորկու և Կիևի օպերետի թատրոններում ։
Պեոն
Կատեգորիա:Անտիկ տաղաչափություն
Ավազան հարեմում (նկար)
«Ավազան հարեմում» (Une piscine dans le harem), կամ «Թուրք կանայք բաղնիքում» (Femmes turque au bain), ֆրանսիացի գեղանկարիչ և քանդակագործ Ժան Լեոն Ժերոմի նկարներից։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1875 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 73,5 × 62 սմ։
Զինաիդա Գաբրիելյանց
Կենսագրություն
Մահացել է 1992 թվականին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասանուհիներ
Ավազան հարեմում (նկար)
Այսօր «Ավազան հարեմում» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Էրմիտաժում (Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան)։
Հարեմը իսլամական համայնքում տան արգելված հատվածն էր՝ նախատեսված միմիայն կանանց համար։ Ժան Լեոն Ժերոմը, գտնվելով դեպի Մերձավոր Արևելք կատարած ճանապարհորդության ազդեցության տակ, ընտրեց հարեմի հենց այն տեսարանը, երբ խափշիկ ծառան նարգիլեներ է առաջարկում թուրք սուլթանի երկու ճերմակամաշկ հարճերին համամի ավազանի մոտ։ Ժերոմը, որպես եվրոպական գեղանկարչական դպրոցի ներկայացուցիչ, մեծ ուշադրություն է դարձրել կանանց մերկությանը և մարդկային մարմնի գեղեցկությանը, ինչը հակասում է իսլամական ավանդույթներին, ընդ որում, այս տեսարանին նկարիչը ներկա չի եղել և չէր էլ կարող լինել։
1875 թվականին իշխան Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչի (Ռուսական կայսրության ապագա կայսր Ալեքսանդր III) պատվերով վրձնած նկարն առաջին անգամ հանրությանը ցուցադրվել է Փարիզյան սալոնում և նույնիսկ օգտագործվել է վիսկիի գովազդի համար։ Որոշ ժամանակ կտավը պահպանվել է Անիչկովների պալատում, սակայն 1918 թվականի ազգայնացման ժամանակ այն տեղափոխվեց Էրմիտաժ, որտեղ ցուցադրվում է մինչև հիմա։ 2001 թվականին անհայտ անձը նկարը հենց ենթաշրջանակից գողացավ։ Մի քանի տարի աշխատանքը համարվում էր կորած, սակայն 2006 թվականին մի անհայտ անձ Պետական դումային է փոխանցում կտավը։ Ռեստավրացիայից հետո, որը տևեց չորս տարի, 2009 թվականին նկարը վերադարձվեց Էրմիտաժին, որտեղ այն գտնվում է մշտական ցուցադրությունում, չնայած որ գողության հանգամանքը ցայժմ էլ չի բացահայտվել։
Ստեղծման նախադրյալներ
Ֆրանսիացի գեղանկարիչ Ժան Լեոն Ժերոմը (1824-1904) սովորել է հայտնի նկարիչներ Պոլ Դելարոշի և Շառլ Գլեյրի մոտ, որոնք սերմանել են նրան ճանապարհորդելու, զանազան ազգերի սովորույթներն ուսումնասիրելու ինչպես նաև Արևելքի նկատմամբ կիրքը։ Զանգվածային մշակույթի զարթոնքին գավառական Ժերոմն ընդառաջ գնաց բուրժուական Ֆրանսիայի նոր ձևավորվող հանրությանը՝ դառնալով հայտնի սալոնային ազնավկանության շրջանակներում։ Նրա բազմազան ժառանգության մեջ են մտնում հանդիսավոր դիմանկարները, դասական ակադեմիական անտիկ պատմության և դիցաբանության սյուժեներով կտավները, նապոլեոնյան արշավանքների պատկերները, էրոտիկ սյուժեները, էկզոտիկ կտավները և մուսուլմանական Արևելքի կյանքը  ։
Ունենալով օրիենտալիստական ուղղվածության նկարչի փառք՝ Ժերոմը մեծ ճշգրտությամբ նկարել է ճարտարապետության և կահավորության առանձնահատկությունները, ճամփորդելով Եգիպտոսից, Թուրքիայից մինչև Սիրիա և Պաղեստին, վրձնել է այդ երկրների ժողովուրդների հանդերձանքը ։
Կոմպոզիցիա
Թուրքական բաղնիքի կենտրոնում, որը լուսավորված է կամարակապ առաստաղի պատուհաններից, սևամորթ ծառան նարգիլեներ է առաջարկում երկու սպիտակամորթ կանանց։ Նրանցից մեկը կիսանստած է գորգի վրա՝ զարդասեղանի հարևանությամբ, իսկ մյուսն ուղղակի պառկած է մարմարե հատակին։ Սրահի խորքում տեսանելի են հոլանի կանանց ևս մի քանի ֆիգուրներ՝ կանգնած կամ նստած լողավազանի մոտ՝ հետին պլանում գտնվող երկու խորշի տակ։ Աջ կողմում տաղավարն է՝ զարդարված արաբական գրություններով ու ծաղիկներով հախճասալիկներով։ Հիասքանչ տարփուհիները՝ սուլթանի հարճերը, պատկերված են հեշտասիրական դիրքերով՝ գրեթե առանց հանդերձանքի՝ պարուրված բաղնիքային թեթև մշուշաքողով՝ շրջապատված ինտերիերի նրբագեղ իրերով։ Այս ամենը դիտողի մոտ ստեղծում են Արևելքի մթնոլորտի զգացում ։ Թուրքերեն «հարեմ» բառն առաջացել է արաբերեն «հարամ» բառից, որը նշանակում է «արգելք»․ այն նշանակում է տան արգելված հատվածը և նախատեսված է կանանց համար։ Հարեմը թուրք սուլթանի ամբողջական տնօրինության տակ էր և միշտ համալրվում էր նոր հարճերով, որոնց կամ գերեվարում էին ռազմական արշավանքների ժամանակ, կամ գնում ստրկական շուկաներից։ Ժերոմի կտավներում հաճախ են հանդիպում կանանց բաղնիքների մտացածին տեսարաններ, որոնցում հեղինակը միահյուսել է Արևելյան միջերկրածովային, Հյուսիսաֆրիկյան մթնոլորտը սեփական երևակայության հետ, քանի որ երբեք նա չէր կարողանա տեսնել։ Այդպիսի նկարներից են՝ «» (1870), որը գտնվում է Բոստոնի գեղարվեստի թանգարանում, «» (1880, Սան Ֆրանցիսկոյի կերպարվեստի թանգարան) , ինչպես նաև «» (1889, մասնավոր հավաքածու)։ Նայելով այդ կտավներին, ինչպես նաև «» (1895-1898, մասնավոր հավաքածու) կտավին, դիտողը տեսնում է նարգիլե ծխող կանանց, իսկ ծխող կինը Եվրոպայում, 19-րդ դարում, սեքսուալ պլանում համարվում էր ագրեսիվություն։ Միևնույն ժամանակ կտավներում պատկերված ավազանների ջուրը և կլորավուն կամարները կանացիության և հնազանդության մթնոլորտ են տարածում։
Պատմություն
Հեղինակը կտավը նկարել է 1875 թվականին՝ ապագա կայսր Ալեքսանդր III-ի պատվերով, որն աչքի էր ընկնում արվեստի գործեր հավաքելու մոլուցքով ։ 1876 թվականին կտավը ցուցադրվել է Փարիզյան սալոնում՝ «» անվանումով։ Քննադատ Լյուսի Հուփերը նկարը բնութագրել է որպես «տափակ, առարկայազուրկ և ինչ-որ չափով անպատշաճ»։ 1885 թվականին կայսրը հենց Ժերոմի սալոնից գնում է ևս մեկ կտավ՝ «Մեծ ավազան Բուրսայում», որը 1918 թվականին փոխանցվել է Էրմիտաժին, իսկ 1930 թվականին վաճառվել ԱՄՆ-ին ։ Ազգայնացման ժամանակ «Ավազան հարեմում» ստեղծագործությունը տեղափոխվում է Էրմիտաժ ։
Հափշտակում և վերադարձ
2001 թվականի մարտի 22-ին անհայտ հանցագործը բարբարոսաբար կտրեց կտավը ենթաշրջանակից և գողացավ Էրմիտաժի Ձմեռային պալատի երրորդ հարկում գտնվող Արևմտաեվրոպական գեղարվեստի 330-րդ սրահից։ Գողությունը տեղի ունեցավ ցերեկը, երբ սրահի ծեր աշխատակիցը հեռացել էր դրամարկղ գումար ստանալու և դուռը փակել էր քուղով, անջատված էին նաև ազդանշանային համակարգերը   ։ Երբ կտավի հափշտակությունը նկատեց Էրմիտաժի աշխատակիցներից մեկը, թանգարան եկավ ոստիկանությունը ու փակեց բոլոր ելքերն ու մուտքերը ։ Ըստ ահազանգող կնոջ՝ հափշտակող անձը երեսունին մոտ նյարդային տղամարդ էր, որի ձեռքին կտավի փաթաթանն էր։ Կազմվել է հանցագործի ֆոտոռոբոտը։ Ներքին գործերի նախարության Սանկտ Պետերբուրգի և Լենինգրադի շրջանի գլխավոր վարչության հույժ կարևոր գործերով ավագ օպերլիազոր Ալեքսանդր Կորժաինկովը հայտարարեց, որ ամեն ինչ ուսումնասիրվում է, այդ թվում և Էրմիտաժի աշխատակիցների մասնակցության կանխավարկածը ։ Միևնույն ժամանակ թանգարանի տնօրեն Միխայիլ Պիոտրովսկին հայտարարեց. «Մենք գործ ունենք մանյակի հետ, քանի որ կտավում մերկ կանայք են պատկերված»։ Ավելացրել է նաև, որ հանցագործը չի կարողանա վաճառել նկարը, քանի որ այն շատ հայտնի ստեղծագործություն է ։ Կտավի փնտրտուքը շարունակվեց հինգ տարի, սակայն ապարդյուն, այդ իսկ պատճառով գործը դադարեցվեց, քանի որ չգտնվեց գողը։ Կտավի գտնվելու վայրը նույնպես անհայտ մնաց ։ 2006 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Մոսկվայի Օխոտնի ռյադ փողոցում գտնվող Պետական դումայի շենք՝ ՌԴ Կոմունիստական կուսակցության գրասենյակի նախագահ Գենադի Զյուգանովի ընդունարան զանգահարեց մի անհայտ անձ, որի խոսքով ինքը միայն կոմունիստներին է հավատում։ Նա հայտարարեց, որ Զյուգանովին է ցանկանում փոխանցել մի շատ թանկ իր, որը չի գողանա և չի վաճառի, այլ կվերադարձնի երկրին ու ժողովրդին։ Անհայտ անձը մոտեցավ շենքի մուտքի մոտ և հանդիպեց ՌԴ Կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի անդամ Ալեքսանդր Կուլիկովին և հանձնեց թղթապատ մի փաթեթ, որի մեջ փաթաթած պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ քառածալ դրված էր մի կտավ։ Արդյունքում կուսակցության մամլո խոսնակ Եկատերինա Կիբիսը հայտարարեց, որ այդ կտավը Ժերոմի վրձնին է պատկանում, որը 2001 թվականին գողացվել է Էրմիտաժից ու գնահատվում է մոտավորապես 1 միլիոն ԱՄՆ դոլար։ Զյուգանովի կողմից Դումա հրավիրված ՌԴ մշակութային ժառանգության պահպանության վարչության փորձագետներ Վիկտոր Պետրակովը և Ալեքսանդր Պոդմազոն հաստատեցին կտավի իսկությունը և համապատասխան արձանագրություն կազմելով՝ նկարը տարան լրացուցիչ հետազոտության    ։ Դեկտեմբերի 20-ին ՌԴ մշակութային ժառանգության պահպանության վարչության փոխտնօրեն Անատոլի Վիլկովը պաշտոնապես հայտարարեց, որ կտավը պատկանում է Ժան Լեոն Ժերոմի վրձնին ։ Դեկտեմբերի 27-ին նկարն ուղարկվում է Էրմիտաժ՝ ռեստավրացիայի ։
Ռեստավրացիա
2007 թվականի հունվարի 29-ին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Արևելյան և Կենտրոնական Եվրոպայի միջազգային նստաշրջանի ժամանակ, որին մասնակցում էր նաև Սանկտ Պետերբուրգի նահանգապետ Վալենտինա Մատվիենկոն, ՌԴ մշակութային ժառանգության պահպանության վարչության ղեկավար Բորիս Բոյարսկովը Էրմիտաժում հանդիսավոր կերպով թանգարանի տնօրեն Միխայիլ Պիոտրովսկուն հանձնեց կտավը ։ Քառածալ վիճակում գտնվող կտավը սարսափելի վատ վիճակում էր։ Ողջ նկարը դեֆորմացված էր, կոտրատված, որոշակի հատվածներում թափվել էր յուղաներկի շերտը ։ 2007 թվականի փետրվարից մինչև 2009 թվականի նոյեմբերը կտավն անցավ ռեստավրացիայի բարդագույն փուլ, որը ղեկավարում էր նկարիչ-ռեստավրատոր Տատյանա Ալյոշինան և I կարգի նկարիչ-ռեստավրատոր Մարիա Շուլեպովան, որն ավելի վաղ վերականգնել էր Ռեմբրանդի «Դանայա» կտավը ։ Չորս տարի տևած աշխատանքի արդյունքում, որի ժամանակ կիրառվել է նաև մանրադիտակ, վերականգնվեց կտավն ամբողջությամբ, սական, այնուամենայնիվ, քառածալ հետքը վերացնել չհաջողվեց   ։
Հետագա ճակատագիր
2009 թվականի դեկտեմբերի 7-ին «Ավազան հարեմում» ստեղծագործությունն առաջին անգամ ցուցադրվեց հանրությանը ռեստավրացիայից հետո։ Կտավի համար հատուկ վայր էր առանձնացվել Էրմիտաժում։ Այդ օրը Միխայիլ Պիոտրովսկին նշեց, որ «կտավը քառածալ վիճակում էր պահվել, որի պատճառով խիստ վնասվել էր, սակայն մեր ռեստավրատորները կարողացան վերականգնել այն» ։ Դեկտեմբերի 12-ին ՌԴ կառավարության ղեկավար Վլադիմիր Պուտինը, որը պաշտոնական այցով գտնվում էր Սանկտ Պետերբուրգում, այցելեց Էրմիտաժ և ծանոթացավ նկարին  ։
2011 թվականի նոյեմբերի 1-ին Էրմիտաժի 342-րդ սրահում բացվեց «Ավազան հարեմում» և Ժան Լեոն Ժերոմի այլ ստեղծագործությունների ցուցադրությունը    ։ Ցուցահանդեսի շրջանակներում գունավոր կատալոգ հրատարակվեց «Ավազան հարեմում» նկարի և Ժերոմի ստեղծագործությունների մասին, որի հեղինակը արվեստագիտության թեկնածու Ալեքսանդր Բաբինն է ։ Սրահում ներկայացված էին նաև Ժերոմի «Մենամարտ դիմակահանդեսից հետո», «Ստրկուհու վաճառքը» և «Գեներալ Բոնապարտն իր շտաբով Եգիպտոսում» նկարները, ինչպես նաև «Բաքոսուհի» և «Ծափահարե՛ք, քաղաքացիներ» քանդակները   ։
Նկարի գողության մասին Նատալյա Ալեքսանդրովան համանուն գիրք է գրել ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժան Լեոն Ժերոմի նկարներ Կատեգորիա:1875 նկարներ Կատեգորիա:Մերկ կանանց պատկերով նկարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արվեստ Կատեգորիա:Արվեստի գողացված գործեր Կատեգորիա:Էրմիտաժի նկարներ
Թուղթ առ Փիլիմոն
Պողոս առաքյալի նամակը Փիլիմոնին (Թուղթ առ Փիլիմոն), Նոր Կտակարանի մաս կազմող գիրք, Պողոս առաքյալի նամակներից մեկը։ Նոր Կտակարանի ամենակարճ նամակը։
Հասցեատերն ու բովանդակությունը
Այս նամակը բնույթով անհատական է՝ ուղղված Կողոսայի եկեղեցուց Փիլիմոն անունով մի քրիստոնյայի։ Սակայն նամակի հասցեատերը միայն Փիլիմոնը չէ. նամակի հենց սկզբում Պողոսը ողջույններ է հղում «Ապփիա քրոջը, զինակից Արքիպպոսին և տնական եկեղեցուն»։ Փիլիմոնի ստրուկներից մեկը՝ Օնեսիմոսը փախել էր իր տիրոջից, ինչը մահացու հանցանք էր համարվում։ Օնեսիմոսը հանդիպելով Պողոսին, քրիստոնյա է դառնում։ Այս նամակով Պողոսը խնդրում է Փիլիմոնին, որ ների Օնեսիմոսին և ընդունի նրան ոչ թե որպես ներողամտության արժանացած ստրուկի, այլ որպես քրիստոնյա եղբոր։ Ըստ ավանդության՝ Օնեսիմոսը եղել է Բյուզանդիայի եպիսկոպոս։ Այս կարճ նամակը մի կարևոր պատգամ ունի. Պողոս առաքյալը ո՛չ հրահանգ է տալիս Փիլիմոնին, ո՛չ իր կամքն է պարտադրում և ո՛չ էլ իր ծառայի վրա ունեցած նրա իրավունքները դարձնում խնդրո առարկա։ Այլ ցույց է տալիս, թե Քրիստոսի հավատն ու սերն ինչպե՛ս են խորությամբ փոխակերպում մարդկային մեր հայեցակետն ու հարաբերությունները։
Վիլմուարոն ան Օթ
Վիլմուարոն ան Օթ (Villemoiron-en-Othe), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում ։
Թուղթ առ Փիլիմոն
Գրության թվականը և վայրը
Նամակը գրվել է 54-56 թվականների ընթացքում, հավանաբար Եփեսոսում։
Վիլմուարոն ան Օթ
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 222 մարդ, բնակչության խտությունը` 17.77 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.49 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 130 կմ հարավ-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 95 կմ հարավ-արևմուտք, Տրուա քաղաքից` 25 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 154 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 113-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 41։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 73,4 %։ 113 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 101 անձ (55 տղամարդ և 46 կին)։ Գործազուրկ են եղել 12 անձ (9 տղամարդ և 3 կին)։ 41 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 19-ը` թոշակառուներ, իսկ 12-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Շահանդուխտ II
Շահանդուխտ II (Շահանդուխտ Բ, ), Սյունյաց աշխարհի թագուհի։
Սյունյաց թագավորության հիմնադիր Գրիգոր Ա Սյունի արքայի (1051-1072) կինը, Սենեքերիմ թագավորի քույրը։
Պատմություն
Շահանդուխտ II–ը Աղվանից (Հայոց Արևելքից կողմանց) արքա Սահակ Սևադա II–ի և Սոփիայի դուստրն էր, ինչի մասին վկայում են նաև Վահանավանքից հայտնաբերված արձանագրությունները և Սյունյաց ականավոր պատմիչ Ստեփանոս Օրբելյանը։ Շահանդուխտ II թագուհին կարևոր դերակատարում է ունեցել Սյունյաց թագավորության քաղաքական կյանքում։ Շահանդուխտ II-ը Գրիգոր I Սյունի արքայի կինն էր, որն անզավակ մահացավ 1072 թվականին։ Գրիգոր I Սյունի թագավորի մահվանից հետո Սյունյաց ազնվականության վորոշմամբ թագավոր է հռչակվում Շահանդուխտ թագուհու կրտսեր եղբայր Սենեքերիմը (1072-1094/1096)։  Արցախ աշխարհի արքայատուստրը արդեն հասցրել էր սիրվել ու մեծ հարգանք վայելել Սյունիքում, քանի որ միայն նրա հեղինակության շնորհիվ էր հնարավոր գահաժառանգման հարցի նման լուծումը, մանավանդ որ արքայազնը տակավին մանկահասակ էր ։
Շահանդուխտ թագուհին կարևոր դերակատարում է ունեցել նաև իր եղբայր Սենեքերիմի թագավորության ժամանակաշրջանում։ Եղբոր՝ Սենեքերիմ արքայի մահից հետո, միչև եղբորորդու՝ Գրիգոր II արքայի չափահաս դառնալը, Շահանդուխտ II–ը եղել է թագավորության փաստացի կառավարիչը։ Շահանդուխտ II–ը մահահացել է 1116 թվականին։
Բեղումնավոր էր Շահանդուխտ II–ի շինարարական և բարեգործական գործունեությունը, որի համար նա արժանացել է «ամենաօրհնյալ», «խորահավատ բարեպաշտուհի», «երանելի և սուրբ թագուհի» պատվատիտղոսներին։
1086 թվականին Շահանդուխտ թագուհին և իր քույր Կատան կառուցել են Վահանավանքի Սբ. Աստվածածին եկեղեցին, որտեղ էլ գտնվել է նրանց մասին պատմող արձանագրությունը։ Դատելով արձանագրություններից և Վահանավանքում հայտնաբերված տապանաքարերից՝ իր կյանքի վերջին հատվածը Սյունիքում է անցկացրել Շահանդուխտ թագուհու մայրը՝ «Աղվանից թագուհի» Սոփիան։ Նրա տապանաքարից իմանում ենք մահվան տարեթիվը՝ 1081 թվական։ Նույն թվականին Շահանդուխտ թագուհին, նրա եղբայր Սենեքերիմ արքան և քույր Կատան իրենց մոր հիշատակը հավերժացնող գեղաքանդակ խաչքար են կանգնեցրել Վահանավանքի մեծ տաճարի արևելյան կողմում։
Շահանդուխտ թագուհին և նրա եղբայր Սենեքերիմ արքան աչքի են ընկել ոչ միայն շինարարական գործունեությամբ, այլև եկեղեցուն և հոգևոր դասին տված առատ պարգևներով ու նվիրաբերած տիրույթներով։
Գրականություն
Կատեգորիա:Սյունյաց թագուհիներ
Պենտատոնիկա
Պենտատոնիկա, հնգատոն (հուն․ πέντε — հինգ և տոն), հինգ աստիճանից բաղկացած անկիսատոն օկտավային լադ, որի հնչյունները կարող են դասավորվել հաջորդական մաքուր կվինտաներով։ Կիսատոների բացակայության հետևանքով աստիճանների միջև ձգողականությունները սուր չեն, որոշակի լադային կենտրոն (տոնիկա) չի դրսևորվում, աստիճաններից յուրաքանչյուրը կարող է տոնիկայի դերը ստանձնել, ուստի և միևնույն հնչյունակազմը կարող է հանդես գալ լադային հինգ տարբեր հնչյունաշարով՝ Առավել գործն, են ա-ն և ե-ն, որոնք, հաճախ համատեղ հանդես գալով, առաջացնում են զուգահեռ մաժոր-մինոր փոփոխական համակարգ։ Պենտատոնիկան տարածված է աշխարհի շատ ժողովուրդների (դրանց թվում՝ շոտլանդացիների և հունգարների) երաժշտության մեջ, բայց առավել բնորոշ է Արևելքի համար (Վիետնամի, Չինաստանի՝ այստեղից «չինական գամմա» անվանումը, Սովետական Միության մեջ՝ թաթարների, բաշկիրների, բուրյաթների և այլոց համար)։ Պենտատոնիկա են կոչում նաև հինգաստիճանանոց կիսատոնային սի-դո-մի-ֆա-սոլ (-սի) լադը և օկտավան հինգ մոտավորապես հավասար մասի բաժանված հնչյունաշար ունեցող լադը (հանդիպում են, օրինակ, Ինդոնեզիայի ժողովուրդների երաժշտության մեջ)։
Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ Կատեգորիա:Երաժշտության տեսություն
Պեռլիտ (մետալուրգիա)
Պեռլիտ մետալուրգիայում, պողպատի կառուցվածքային բաղադրիչ, ֆերիտի և ցեմենտիտի խառնուրդ։ Սովորաբար պեռլիտ հանդիպում է թրծաթողման, նորմալացման և մխամեղմման ենթարկված պողպատում։ Պեռլիտային կոնստրուկցիոն պողպատ]ներն ունեն բավական մեծ ամրություն և պլաստիկություն։
Կատեգորիա:Երկաթ Կատեգորիա:Մետաղագիտություն
Գիրշ Գլիկ
Գիրշ Գլիկ (הירש גליק՝ Հիրշ Գլիկ, ), հրեա բանաստեղծ, լեգենդար «Պարտիզանական հիմնի» հեղինակը, «Յունգ Վիլնե» գրական խմբակի անդամ։
Կենսագրություն
Ծնվել է աղքատ ընտանիքում, 1938 թվականին նա ստիպված դադարեցրել է դպրոցական ուսումը ֆինանսական դժվարությունների պատճառով։ Նա աշխատել է որպես գործակատար, ապա բանվոր ստվարաթղթի գործարանում։ Նա 1935 թվականից ստեղծագործել է եբրայերեն, ապա գրել է իդիշով «Յունգ Վիլնե» գրական խմբակի ազդեցությամբ ։ 1940-1941 թվականներին նրա բանաստեղծությունները տպագրվել են «Վիլներ Էմես» թերթում, Վիլնյուսի «Շտալ» («Շողեր») ամսագրում և Կաունասի «Նայե Բլետեր» («Նոր էջեր») պարբերականում։ Մի խումբ գործընկերների հետ հիմնել է «Յունգվալդ» ամսագիրը («Շիվ»)։
1941 թվականին հայտնվել է Վիլնյուսի գետտոյում։ Այնտեղ նա ակտիվորեն մասնակցել է ընդհատակյա գործունեությանը (Պարտիզանական միացյալ կազմակերպություն) և շարունակել բանաստեղծություններ գրել։ 1942 թվականին նա գրել է «Շտիլ դը Նախտ» («Գիշերը հանգիստ է») երգի տեքստը, որ նվիրված է պարտիզան Իցիկ Մացկևիչի ու Վիտկա Կեմպների հաջող մարտական գործողությանը, որի արդյունքում պայթեցվել էր գերմանական ռազմական էշելոնը Վիլնյուսի մոտ։ Գետտոյում Գլիկը գրել է իր ամենահայտնի երգը՝ «Զոտ նիտ կեյնմոլ» («Երբեք մի ասա»), որը դարձել է Պարտիզանական միացյալ կազմակերպության հիմնը։
1943 թվականի հոկտեմբերին գետտոյի լուծարման ժամանակ նա փորձել է փախչել, սակայն բռնվել է և ուղարկվել Էստոնիայի Գոթֆիլդ ճամբար։ 1944 թվականի ամռանը նա փախել է ճամբարից, և հավանաբար բռնվել է ու սպանվել։
Պարտիզանական հիմն
«Մի՛ ասա, որ դու գնում ես վերջին ճանապարհը» (זאָג ניט קיינמאל, אז דו גייסט דעם לעצטן וועג) պարտիզանական հիմնը,որը հայտնի է նաև որպես «Հրեա պարտիզանների օրհներգ», գրվել է 1942 թվականին Պոկրաս եղբայրների գրած մեղեդու հիման վրա։ ԽՍՀՄ-ում հրեա պարտիզանների հիմն առաջին անգամ տպագրվել է 1946 թվականին Ա. Սուցկևերի «Ֆուն Վիլներ գետտո» («Վիլենի գետտո») գրքում («Դեր Էմես» հրատարակչություն)։ Այն թարգմանվել է տասնյակ լեզուներով։ Օրհներգի կատարողների շարքում եղել է Պոլ Ռոբսոնը, որն իդիշով կատարել է այն 1946 թվականին Մոսկվայում տեղի ունեցած իր հայտնի համերգի ժամանակ, որ անցկացվել է «կոսմոպոլիտիզմի դեմ պայքարի» ընթացքում ։
Օրհներգի տեքստը փորագրված է Բաթ Յամում հրեա պարտիզաններին նվիրված հուշարձանի վրա։
Ամեն տարի Վարշավայի գետտոյում տեղի ունեցած ապստամբության օրը նշելիս Լեհաստանի բանակի երգչախումբն այն կատարում է իդիշով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հրեա գրողներ Կատեգորիա:Հոլոքոստի զոհեր Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ
Մայնկապտալ
Մայնկապտալ (Майнкаптал), գետ Ռուսաստանում,Կամչատկայի երկրամասի հյուսիս-արևմտյան մասում։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։ Հոսում է Տիգիլսկի շրջանում և Կամչատկայի երկրամասում ։ Թափվում է Օխոտի ծով։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության >.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ջի Սու
Ջի Սու (հանգըլ՝ 지수, հանջա՝ 志洙, կորեերենի նոր ռոմանականացում՝ Ji-su), ծննդյան անուն՝ Կիմ Ջի Սու (հանգըլ՝ 김지수, ), հարավկորեացի դերասան։ Դերասանական դեբյուտը կատարել է 2009 թվականին՝ խաղալով մի շարք կարճամետրաժ ֆիլմերում ։ Սակայն առավել հայտնի դերը 2015 թվականին նկարահանված «Բարկացած մայրիկը» հեռուստասերիալում խաղացած երիտասարդ տղայի դերն է  ։ Այժմ նկարահանվում է «Եղի՛ր համարձակ» հեռուստասերիալում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հարավկորեացի դերասաններ Կատեգորիա:Հարավկորեացի կինոդերասաններ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Օգրեի շրջան
Օրգենի շրջան (Ogres novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի հյուսիսային մասում՝ Վինձեմե մարզում։ Շրջանը բաղկացած է 9 ավաններից և Օգրե քաղաքից, որն էլ համարվում է շրջանի վարչական կենտրոնը։
Սահմանակցում է Իքշկիլեի, Ռոպաժիի, Մալպիլսի, Ամատայի, Վեցպիեբալգայի, Էրգլիյիի, Կոկնեսեի, Այզկրաուկլեի, Սկրիվերիի, Լիելվարդեի և Կեգումսի շրջանների հետ։
Բնակչությունը ըստ 2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով կազմում է 28 705 մարդ :
Շրջանի մակերեսը կազմում է 1683,3 կմ² :
Շրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին։
Ազգային կազմ
2011 թվականին Լատվիայում անցկացված մարդահամարի արդյունքներով՝ շրջանի ազգային կազմն ու այս տեսքը :
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատվիայի շրջաններ
Երիզակ (Շիրակի մարզ)
Երիզակ (նախկին անվանումը` Իբիշ), լքված գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Շիրակի մարզի Ամասիայի տարածաշրջանում, Զարիշատ գյուղից 3 կմ հարավ, Արփի լճի հարավային կողմում, սարալանջի վրա։ Երիզակ է վերանվանվել 1991 թ.-ի ապրիլի 3-ին ։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Երիզակը մշտական կամ առկա բնակչություն չի ունեցել ։ Նախկինում բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով ։
Մաքսիմովկա (Կամչատկայի վտակ)
Մաքսիմովկա (Максимовка), գետ Ռուսաստանի Կամչատկա թերակղզում։ Գետի երկարությունը 60 կմ, ավազանի տարածքը 614 կմ2։ Թափվում է Կամչատկա գետի ձախ ափին՝ 340 կմ հեռավորության վրա։
Երիզակ (Շիրակի մարզ)
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ և երկրագործությամբ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անիի շրջան Կատեգորիա:Շիրակի մարզի գյուղեր
Մաքսիմովկա (Կամչատկայի վտակ)
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Պերկինի ռեակցիա
Պերկինի ռեակցիա, արոմատիկ ալդեհիդների և կարբոնաթթուների անհիդրիդների փոխազդեցության միջոցով β արիլակրիլաթթուների (դարչնաթթուների, նրանց ածանցյալների և նմանակների) սինթեզի եղանակ։ Ռեակցիան ընթանում է հիմնային բնույթի կատալիզատորների (կարբոնաթթուների և ածխաթթվի ալկալիական աղեր, երրորդային ամիններ) առկայությամբ։ Պերկինի ռեակցիան ընկած է Կումարինի արդ․ սինթեզի (սալիցիալադեհիդից և քացախաթթվի անհիդրիդից) հիմքում։ Ռեակցիան հայտնաբերել է Ու․ Պերկին ավագը (1868)։
Կատեգորիա:Անվանական ռեակցիաներ օրգանական քիմիայում Կատեգորիա:Օրգանական ռեակցիաներ Կատեգորիա:Կոնդենսացման ռեակցիաներ
Զանգվածային անկարգություններ Դուշանբեում (1990)
Դուշանբեի հակամարտություն, Տաջիկստանի ԽՍՀ մայրաքաղաք Դուշանբեում 1990 թվականի փետրվարին միջէթնիկական հողի վրա տեղի ունեցած զանգվածային անկարգություններ, որոնք հանդիսացան 2 տարի անց սկսված Տաջիկստանի քաղաքացիական պատերազմի պատճառներից մեկը։
Իրադարձությունների ժամանակագրություն
Կեղծ լուրերի տարածումից հետո փետրվարի 11-ին Տաջիկստանի ԽՍՀ-ի Կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի շենքի դիմաց հավաքվում են ավելի քան 4000 մարդ։ Դուշանբե ժամանած մի քանի հայ փախստականների ընտանիքները, հայտարարելով, որ չեն ցանկանում դառնալ հակամարտության պատճառ, հեռանում են հանրապետությունից ։ Արդեն հաջորդ օրը «Հեռացե՛ք հայեր» վանկարկումները փոխարինվեցին «Հեռացի՛ր Մահկամով» բացականչություններով, որից հետո ցուցարարները ներխուժեցին կենտրոնական կոմիտեյի շենք և այրեցին։ Ի պատասխան ոստիկանության կողմից ռետինե փամփուշտներով կրակահերթերի՝ երեկոյան ցուցարարները սկսեցին այրել խանութներն ու առևտրի տաղավարները ։
Փետրվարից 13-ից սկսած դադարեցվեց Դուշանբեի քաղաքային, միջքաղաքային և երկաթուղային տրանսպորտի աշխատանքը, փակվեցին ԲՈՒՀ–երը, դպրոցներն ու մանկապարտեզները, փոստային բաժանմունքները, բոլոր տեսակի խանութներն ու արտադրական օբյեկտները, բանկերը, անջատվեց հեռախոսային կապը, դադարեցին թերթերի տպագրությունը ։ Քաղաքի բնակչությունը, իշխանությունների կողմից չստանալով որևէ օգնություն և մնալով մենակ կողոպտիչների ու ջարդարարների դեմ, իրենց և իրենց ընտանիքները փրկելու համար սկսեցին ստեղծել ինքնապաշտպանական ջոկատներ։ Ինքնապաշտպանական ջոկատները ջարդարարներից պաշտպանում էին իրենց շենքերի, թաղամասերի մուտքերը ։
Անկարգությունները դադարեցնելու նպատակով իշխանությունները ստիպված եղան քաղաք մտցնել բանակի և ներքին գործերի 5000 զինծառայող, որոնց տրվեց անհրաժեշտության դեպքում կրակել ինքնաձիգից։ Հայտարարվեց պարետային ժամ։
Անկարգությունների հետևանքով սպանվեց 25 և վիրավորվեց 565 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տաջիկստանի պատմություն Կատեգորիա:Միջէթնիկական հակամարտություններ Կատեգորիա:1990 թվականի հակամարտություններ Կատեգորիա:1990 թվականը ԽՍՀՄ-ում Կատեգորիա:Զանգվածային անկարգություններ ԽՍՀՄ-ում
Վալկա
Վալկա (Валк, Walk), քաղաք Լատվիայի հյուսիսում, Վալկայի շրջանի վարչական կենտրոն։ Ընդհուպ հարում է էստոնական քաղաք Վալգային` նրա հետ, ըստ էության, կազմելով միասնական քաղաք։
2014 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով քաղաքում բնակվում է 5690 մարդ ։
Աշխարհագրություն
Տեղակայված է Էստոնիայի սահմանում։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 14.2 կմ²։
Պատմություն
Քաղաքը հայտնի է XIII-րդ դարից Վալկ անունով։
1897 թվականին քաղաքում ապրում էր 10.922 մարդ, այդ թվում լատիշներ` 4.453 մարդ, էստոնացիներ` 3.594 մարդ, գերմանացիներ` 1.145 մարդ, ռուսներ` 1.121 մարդ և հրեաներ` 303 մարդ ։
Ռուսական կայսրության ժամանակ քաղաքը մտնում էր Լիվոնիայի տարածքի մեջ և հանդիսանում էր Վալկա նահանգի կենտրոնը։ 1920 թվականին քաղաքը բաժանված էր երկու մեծ մասերի` Վալկա և Վալգա (մեկը գտնվում էր հյուսիսարևելյան մասում, մյուսը` Էստոնիայում)։ Տվյալ բաժնի պատմությունը հետևյալն է։
1919 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Արևմտյան Կամավորական բանակի հրամանատար Բերմոնդ Ավալովը հայտարարել է Լատվիայի ժողովրդին այն մասին, որ նա «ռուսական պետական իշխանության ներկայացուցիչ» է և լիիրավ ստանձնում է Մերձբալթիկայի իշխանությունը, այդպիսով անտեսելով լատվիական ինքնիշխանության և լատվիական իշխանության մարմինների գոյության փաստը։