cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Քրիստինա Լամբրեխտ
Կենսագրություն
2021 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Bild ամսագիրը հարցազրույց է հրապարակել Լամբրեխտի հետ, որում նա, Ուկրաինայի վրա Ռուսաստանի հնարավոր հարձակման վերաբերյալ Արևմուտքի մտահոգությունների համատեքստում, կողմ է արտահայտվել նախագահ Պուտինի և նրա մերձավոր շրջապատի դեմ անձնական պատժամիջոցներ սահմանելուն ասելով՝ «նրանք, ովքեր պատասխանատու են ագրեսիայի համար, պետք է զգան անձնական հետևանքները, օրինակ, որ նրանք այլևս չեն կարող գնալ Փարիզի Ելիսեյան դաշտեր գնումներ կատարելու» ։
2022 թվականի հունվարի 22-ին անհապաղ ընդունել է զեկույց Գերմանիայի ռազմածովային ուժերի հրամանատար փոխծովակալ Շյոնբախի հրաժարականի մասին, որը հրապարակայնորեն հայտարարել է, որ Ղրիմն ընդմիշտ կորել է Ուկրաինայի համար ։
2023 թվականի հունվարի 16-ին պաշտպանության նախարարի պաշտոնից հրաժարականի դիմում է ներկայացրել ՆԱՏՕ-ի գործընկերների կողմից Գերմանիայի վրա ճնշումների պայմաններում՝ նրան Ուկրաինային ծանր սպառազինություն մատակարարելու դրդելու նպատակով, ինչը երկրի բազմամյա պաշտպանական քաղաքականության հիմնարար փոփոխություն կլիներ ։ Մամուլը հրաժարականի պատճառների շարքին է դասում նաև նախարարի՝ հասարակայնության հետ կապերի ձախողումները, մասնավորապես՝ 2022 թվականի սկզբին Լամբրեխտի հայտարարությունը Ուկրաինային 5000 սաղավարտ մատակարարելու մասին՝ որպես աջակցության ուժեղ ազդանշան, արձակուրդի ընթացքում որդու հետ ռազմական ուղղաթիռով թռիչք և ամանորյա շնորհավորանք ուկրաինացի ժողովրդին Բեռլինի հրավառության ֆոնին, երբ նա ասաց, որ պատերազմը «կապված է շատ հատուկ տպավորությունների հետ» և «շատ, շատ հանդիպումներ հետաքրքիր, անսովոր մարդկանց հետ» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի իրավաբաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի իրավաբաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի իրավաբաններ Կատեգորիա:Մայնցի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանիայի պաշտպանության նախարարներ
Նադարբազի
Նադարբազի (ნადარბაზი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1500 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 47 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Վահե Թադևոսյան
Վահե Թադևոսյանը, հայ ֆուտբոլիստ է, որը հանդես է գալիս «Ուլիս» ֆուտբոլային ակումբում որպես հարձակվող։
Կենսագրություն
Նախկինում նա ելույթ է ունեցել «Արարատ», «Բանանց» և շվեյցարական «Աարաու՚» ակումբներում ։ Թադևոսյանը ժամանակին հանդես է եկել նաև Հայաստանի երիտասարդական հավաքականում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:1983 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:Հոկտեմբերի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:Ուլիսի ֆուտբոլիստներ
Էդվար Խարաթ
Էդվար ալ-Խարաթ (Edwar al-Kharrat, ), եգիպտացի գրող, թարգմանիչ, գրականագետ և քննադատ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Ալեքսանդրիայում՝ ղպտական քրիստոնյա ընտանիքում։ Ալեքսանդրիայի համալսարանում սովորել է իրավաբանություն և որոշ ժամանակ աշխատել է բանկային և ապահովագրական ոլորտում։
Նա նաև ակտիվորեն ներգրավված է եղել ձախ քաղաքականության մեջ, որի համար երկու տարի անցկացրել է բանտում (1948-1950 թվականները)։ 1950-ական թվականների կեսերին տեղափոխվել է Կահիրե, որտեղ որոշ ժամանակ Ռումինիայի դեսպանատանը աշխատել է որպես թարգմանիչ, ինչպես նաև ավարտել է Կահիրեի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1960-1970-ական թվականներին աշխատակցել է ռադիոյի և հեռուստատեսության գրական բաժնում։
Ստեղծագործություն
Նրա առաջին գիրքը «Բարձր պատեր» պատմվածքների ժողովածուն է, որը հրատարակվել է 1958-1959 թվականներին։ Պատմվածքների ևս երկու հատոր լույս է տեսել 1970-ական թվականներին՝ ներառյալ «Հպարտության ժամեր»։ 1979-1980 թվականներին լույս է ընծայվել նրա առաջին ժողովածուն, որը քննադատների կողմից արժանացել է դրական գնահատականի։
Հեղինակի ստեղծագործության համար բնորոշ է սիմվոլիկան և փորձարարությունը, որը զուգորդվում է իրատեսական հոգեբանությամբ և ժողովրդավարական համակրանքներով։ Նրա «խիզախ փորձարարական» «Ռաման և վիշապը» աշխատանքը անվանել են «բեկում արաբական վեպի համար» ։ Ալ-Հարաթը վեպը նկարագրել է որպես «անթարգմանելի», սակայն 1999 թվականին գրականության համար Նագիբ Մահֆուզի մեդալ ստանալուց հետո Ֆերիալ Գազուլի և Ջոն Վերլենդենի կողմից ավարտվել է անգլերեն թարգմանությունը, որը 2002 թվականին հրատարակվել է AUC Press հրատարակչության կողմից ։ Արաբական գրողների միությունը «Ռաման և վիշապը» դրել է արաբական 100 լավագույն վեպերի ցանկի 8-րդ հորիզոնականում ։
Ալ-Հարաթը «70-ական թվականների ընտրված եգիպտական վեպերի» անթոլոգիայի կազմողն է։ Լինելով եվրոպական և համաշխարհային արվեստի գիտակ՝ նա հետազոտություններ է նվիրել արաբական թատրոնին և ժամանակակից արաբական գրականությանը։
Հարաթը ստացել է մի քանի հեղինակավոր գրական մրցանակներ, այդ թվում՝ «Սուլթան ալ-Օվայսի» մրցանակը և «Նագուիբ Մահֆուզ» մեդալը։ 1979 թվականին նա հրավիրվել է Օքսֆորդի Սուրբ Անատոնիայի քոլեջ որպես այցելու հետազոտող։ Մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային մշակութային միջոցառումների, այդ թվում՝ 1999 թվականին Լոնդոնի գրական փառատոնին։
Ալ-Հարաթը մահացել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ին 89 տարեկան հասակում ։
Ծանոթագրություն
Կատեգորիա:Եգիպտացի գրողներ Կատեգորիա:Եգիպտացի լրագրողներ Կատեգորիա:Եգիպտացի բանաստեղծներ
Ռասիզմ
Ռասիզմ, մի ռասայի նկատմամբ մյուսի գերակայության հավատ, որը հաճախ հանգեցնում է մարդկանց հանդեպ խտրականության՝ պայմանավորված ռասայով կամ էթնիկ խմբով։ Ռասիզմ տերմինը միայն մեկ իմաստ չի արտահայտում։
Ռասիզմի գաղափարախոսության հիմքում հաճախ ընկած է այն միտքը, որ մարդիկ կարող են բաժանվել որոշակի խմբերի՝ կախված իրենց սոցիալական վարքագծից և իրենց բնածին հնարավորություններից, և պետք է նրանց բաժանել ստորադաս և վերադաս խմբերի ։ Ինստիտուցիոնալ ռասիզմի պատմական օրինակները ներառում են հոլոքոստը, ռասայական բաժանման համակարգը Հարավային Աֆրիկայում, ստրկությունը և սեգրեգացիան Միացյալ Նահանգներում, ստրկությունը Լատինական Ամերիկայում։ Ռասիզմը նաև շատ գաղութային նահանգներում և կայսրություններում հասարակական կազմակերպությունների անբաժան մասն էր։
Մինչդեռ ռասա կամ էթնիկություն հասկացությունները ժամանակակից հասարակական գիտություններում դիտվում են որպես տարբեր, երկու տերմիններն էլ ունեն հավասարարժեքության երկար պատմություն և օգտագործվել են նույն իմաստով ժողովրդի շրջանում և հին հասարակական գիտությունների գրականություններում։ «Էթնիկությունը» հաճախ օգտագործվում է «ռասա» տերմինին մոտ իմաստով` մարդկանց խմբերի առանձնացում՝ կապված խմբի համար էական կամ բնածին որակներով (օրինակ՝ միասնական նախասիրություն կամ ընդհանուր վարքագիծ)։ Հետևաբար, ռասիզմ կամ ռասայական խտրականություն հասկացությունները հաճախ օգտագործվում են նկարագրելու համար խտրականությունը էթնիկական կամ մշակութային հիմքերով։ Համաձայն Միավորված ազգերի կազմակերպության ռասայական խտրականության մասին կոնվենցիայի՝ չկա տարբերություն ռասայական և էթնիկական խտրականությունների միջև։ Նույն կոնվենցիան հետագայում եզրակացնում է, որ ռասայական տարբերությունների վրա հիմնված գերակայությունը գիտականորեն կեղծ է, բարոյապես դատապարտելի, անարդար և հասարակության համար վտանգավոր։ Այն նաև հայտարարեց, որ տեսականորեն կամ գործնականորեն չկա արդարացում ռասայական խտրականության ցանկացած տեսակին ։
Ծագումնաբանություն, սահմանում և կիրառում
Այսօր շատ կենսաբաններ, մարդաբաններ և սոցիոլոգներ մերժում են ռասաների տաքսոնոմիան՝ հօգուտ ավելի կոնկրետ և/կամ էմպիրիկորեն հաստատված չափանիշների, ինչպիսիք են աշխարհագրությունը, էթնիկությունը կամ էնդոգամության պատմությունը ։ Մինչ օրս մարդկային գենոմի հետազոտություններում քիչ փաստեր կան, որոնք ցույց են տալիս, որ ռասաները կարող են որոշվել այնպես, որ օգտակար լինեն մարդկանց գենետիկ դասակարգումը պարզելու համար  ։
Փարսման I
Փարսման I Մեծ (ფარსმან I დიდი, ), Իբերիայի թագավորը, (մոտ 40-60 թվականներին), Ֆարնավազիդների դինաստիայից։ Նրա մասին հիմնական տեղեկությունները պահպանվել են Տակիտոսիի և Դիոն Կասսիոսի աշխատություններում։
Ռասիզմ
Ծագումնաբանություն, սահմանում և կիրառում
Ինչպես ցույց է տալիս պատմությունը, ռասիզմ տերմինի զանգվածային օգտագործումը սկսվել է վերջերս։ Տերմինը լայն կիրառման է եկել 1930-ական թթ․ Արևմտյան աշխարհում, երբ այն օգտագործվում էր նկարագրելու համար Նացիզմ հասկացության սոցիալական և քաղաքական գաղափարախոսությունը, ինչը ռասան դիտում էր որպես բնատուր քաղաքական միավոր ։ Բնականաբար, ռասիզմը գոյություն է ունեցել նաև մինչև տերմինի փաստացի օգտագործումը, բայց չկա ընդհանուր ընդունված սահմանում այն մասին, թե ինչը կարելի է համարել ռասիզմ, ինչը՝ ոչ։ Այսօր որոշ գիտնականներ նախընտրում են հասկացությունը կիրառել հոգնակի թվով՝ ռասիզմներ՝ ընդգծելու համար, որ կան դրա տարբեր ձևեր և տեսակներ, և հնարավոր չէ դա բնորոշել մեկ սահմանմամբ։ Նրանք նաև պնդում են, որ տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում և տարբեր աշխարհագրական տարածաշրջաններում ռասիզմը տարբեր ձևերով է դրսևորվել ։ Գարները (2009թ․ էջ 11) ամփոփում է ռասիզմի տարբեր գոյություն ունեցող սահմանումները 3 ընդհանուր տարրերի մեջ։ Առաջինը՝ պատմական, հիերարխիկ ուժային հարաբերություններ խմբերի միջև, երկրորդը՝ ռասայական տարբերությունների մասին գաղափարների շարք, և երրորդը` խտրական գործողություններ ։
Օրինական
Չնայած շատ երկրներ ամբողջ աշխարհում օրենքներ են ընդունել` կապված ռասայի և խտրականության հետ, մարդու իրավունքների առաջին կարևոր միջազգային գործիքը, մշակված Միավորված Ազգերի կողմից, եղել է Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիրը (ՄԻՀՀ), որը մշակվել էր ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի կողմից 1948թ․։ ՄԻՀՀ-ը ընդունում է, որ եթե մարդկանց հետ պետք է վարվել արժանապատվորեն, նրանց անհրաժեշտ են տնտեսական և սոցիալական իրավունքներ, ներառյալ՝ կրթությունը, մշակութային և քաղաքական ներգրավվածության իրավունքը և քաղաքացիական ազատության իրավունքը։ Այն հետո նշում է, որ բոլորին տրված են այս իրավունքները՝ առանց որևէ սահմանափակման, ինչպիսիք են ռասան, մաշկի գույնը, սեռը, լեզուն, կրոնը, քաղաքական կամ այլ կողմնորոշումը, ազգային կամ սոցիալական ծագումը, սոցիալական կամ այլ կարգավիճակը։ ՄԱԿ-ը չի սահմանում ռասիզմ տերմինը, այնուամենայնիվ այն սահմանում է ռասայական խտրականությունը։ Համաձայն ՄԱԿ-ի 1965թ․ Ռասայական խտրականության բոլոր ձևերի վերացման մասին միջազգային կոնվենցիայի ՝"Ռասայական խտրականություն հասկացությունը նշանակում է որևէ սահմանափակում, մերժում, տարբերակում կամ նախապատվություն՝ կախված ռասայից, մաշկի գույնից, մշակույթից, ազգային և ցեղային ծագումից, որն ունի քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական, մշակութային կամ հասարակական այլ բնագավառներում մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների ճանաչման, օգտագործման կամ վարքի ոչնչացման կամ խափանման նպատակ կամ ազդեցություն։"1978թ․ ՄԱԿ-ի կրթության, գիտության և մշակույթի կազմակերպության (ՅՈՒՆԵՍԿՕ) ռասայի և ռասայական նախապաշարմունքի մասին հայտարարության (հոդված 1) մեջ նշվում է, «Բոլոր մարդ արարածները պատկանում են մեկ դասի և սերում են մեկ ընդհանուր ցեղից։ Նրանք ծնվում են արժանապատվությամբ և իրավունքներով, և բոլորը կազմում են մարդկության անբաժանելի մասը» ։
Փարսման I
Արտաշատի գրավում
Պարթևական թագավոր Արտավան Գ-ն իր որդուն՝ Արշակին, նստեցրել է հայկական գահին, ինչը հարուցել Է Հռոմի դժգոհությունը։ Կայսր Տիբերիոսը դիմել է Միհրդատը և առաջարկել նրան Հայաստանի թագավոր նստեցնել Միհրդատի որդուն՝ պայմանով, որ վերջինս կճանաչի Հռոմի ավատիշխանությունը։ Միհրդատն ընդունել է կայսեր առաջարկը և կարճ ժամանակում մեծ զորք է ուղարկել Հայաստան՝ Ֆորսմանի գլխավորությամբ։ Փարսմանը վերցրել է մայրաքաղաք Արտաշատը, երկրից վռնդել Արշակին և թագավորել իր եղբորը՝ որպես Հայաստանի թագավոր։
Ռասիզմ
Օրինական
ՄԱԿ-ի ռասայական խտրականության սահմանումը չունի որևէ տարբերակում էթնիկության կամ ռասայի վրա հիմնված խտրականությունների միջև, քանի որ նրանց միջև տարբերությունը եղել է գիտնականների, այդ թվում `մարդաբանների միջև բանավեճերի առարկա ։ Նմանապես, Բրիտանիայի օրենքի համաձայն, ռասայական խմբեր արտահայտությունը նշանակում է մարդկանց որևէ խումբ, որոնք սահմանված են իրենց ցեղի, մաշկի գույնի, ազգության (ներառյալ քաղաքացիություն) կամ ազգային ծագման հիման վրա ։
Նորվեգիայում «ռասա» բառը հանվել է խտրականության մասին ազգային օրենքներից՝ դիտելով, որ այդ արտահայտության օգտագործումը խնդրահարույց է և անբարոյական ։ Խտրականության մասին Նորվեգիայի օրենքը արգելում է խտրականությունը՝ կապված էթնիկ պատկանելության, ազգային ծագման, ծագումնաբանության կամ մաշկի գույնի հետ ։
Փարսման I
Արտաշատի գրավում
Իբերովների գործողություններին ի պատասխան Արտաբանը Հայաստան է ուղարկել զորք՝ Օրոդ արքայորդու հրամանատարությամբ։ Փարսմանը, որն իր զորքերը համալրել է սարմատների և ալբանների վարձու ջոկատներով, անմիջապես դեմ է արտահայտվել պարթևներին։ Աղբյուրներում չի պահպանվել այն վայրի անունը, որտեղ խաչվել են երկու արքայորդիների զորքերը, սակայն, ճակատամարտը նկարագրված է հետևյալ կերպ․
Պարթևական զորքը հիմնականում բաղկացած է եղել հեծելազորից, մինչդեռ Փարսմանն ունեցել է նաև ուժեղ հետևակ։ Կռվի ընթացքում իբերյան հեծյալները գետնին են տապալել պարթևական կատաֆրակտոսներին, իսկ հետևակայինները նրանց ականապատել են։ Մարտի ելքը որոշել է երկու գլխավոր հրամանատարների բախումը։
Ռասիզմ
Սոցիալական և վարքային գիտություններ
Սոցիոլոգները ռասան հիմնականում ընդունում են որպես սոցիալական կառուցվածք։ Սա նշանակում է, որ, չնայած ռասա և ռասիզմ հասկացությունները հիմնված են դիտարկելի կենսաբանական հատկանիշների վրա, այդ դիտարկումների հիման վրա ռասայականության վերաբերյալ ցանկացած եզրակացություն մեծապես ազդում է մշակութային գաղափարախոսությունների վրա։ Ռասիզմը, որպես գաղափարախոսություն, գոյություն ունի հասարակության մեջ և՛ անհատական, և՛ ինստիտուցիոնալ մակարդակով։
Վերջին կիսամյակի ընթացքում ռասիզմի վերաբերյալ հետազոտությունների և աշխատանքների մեծ մասը արևմտյան աշխարհում կենտրոնացած է «սպիտակ ռասիզմի» վրա, իսկ ռասայական սոցիալական պրակտիկայի վերաբերյալ պատմական զեկույցներ կարելի է գտնել ամբողջ աշխարհում ։ Այսպիսով, ռասիզմը կարող է լայնորեն սահմանվել որպես անհատական և խմբակային նախապաշարմունքների և խտրական գործողությունների ներգրավման ձև, որը հանգեցնում է նյութական և մշակութային առավելությունների, որոնք տրվում են մեծամասնությանը կամ գերիշխող սոցիալական խմբին ։ Այսպես կոչված «սպիտակ ռասիզմը» կենտրոնանում է հասարակությունների վրա, որտեղ սպիտակամաշկ բնակչությունը մեծամասնություն է կազմում կամ գերիշխող սոցիալական խումբ է։ Այս մեծամասնական սպիտակամաշկ հասարակություններում կատարված ուսումնասիրություններում նյութական և մշակութային առավելությունների հանրագումարը անվանվում է «սպիտակ արտոնություն»։
Փարսման I
Արտաբանի տարագրվելը
Իր երկու որդիներին պարտությունից հետո Արտաբանը որոշել է անձամբ վրեժխնդիր լինել Փարսմանից։ Նա հավաքել է հսկայական զորք և 36 թվականին ներխուժել է Հայաստան։ Փարսմանը երկրի պաշտպանությունը ղեկավարել է հմտորեն և պարթևներին պարտադրել է իրեն հարմար երկար, հյուծող պատերազմ, որից հետո իբերները աստիճանաբար վերացել են։ Միևնույն ժամանակ, հռոմեացիները տարածել են լուրեր, որ նրանք պատրաստվում են սկսել արշավ դեպի Միջագետք. Արտաբանը ստիպված է եղել լքել Հայաստանը։ «Արտաբանի՝ Հայաստանը լքելու հետ, վերջ դրվեց նաև նրա հզորությանը» ։
Ռասիզմ
Սոցիալական և վարքային գիտություններ
Ռասան և ռասայական հարաբերությունները մշտական քննարկման առարկա են սոցիոլոգիայի և տնտեսագիտության մեջ։ Սոցիոլոգիական գրականության մեծ մասը կենտրոնանում է սպիտակ ռասիզմի վրա։ Ռասիզմի վերաբերյալ որոշ վաղ սոցիոլոգիական աշխատություններ են գրվել Դյու Բոյս Դյուբուայի կողմից` առաջին աֆրոամերիկացին, որը Հարվարդի համալսարանից ստացել էր դոկտորի աստիճան։ Դյուբուան գրել է. «20-րդ դարի գլխավոր խնդիրը գունային սահմանի խնդիրն է» ։ Վելմենը (1993թ.) բնորոշում է ռասիզմը որպես մշակութային կարգով հաստատված համոզմունքների շարք, որը, անկախ այն բանից, թե ինչ նպատակներ է հետապնդում, պաշտպանում է առավելությունները, որոնք ունեն սպիտակամորթները` ռասայական փոքրամասնությունների ենթակա դիրքերի պատճառով ։ Սոցիոլոգիայի և տնտեսագիտության մեջ հաճախ ռասայական գործողություն է համարվում ռասայական խմբերի միջև եկամուտների, հարստության, զուտ արժեքի անհավասարությունը ։
Փարսման I
Թագավորության ժամանակաշրջան
Հայաստանում տեղի ունեցած իրադարձություններից կարճ ժամանակ անց Միհրդատը մահացել է, և Փարսմանը զբաղեցրել է հոր տեղը Իբերիայի գահին (մոտ 40 տարի)։ Նրա թագավորության առաջին տարիներն անցել են համեմատաբար հանգիստ մթնոլորտում։
Հայաստանի երկրորդ գրավում
42-47 թվականներին Միհրդատ Իբերինսկին գտնվել է հռոմեական գերության մեջ, և Հայաստանը գրավել են պարթևները։ Գերությունից ազատվելուց հետո Կլավդիոս կայսրը վերադարձրել է Հայկական թագը Միհրդատին։ 47 թվականին Միհրդատը հռոմեական լեգեոններով ներխուժել է Հայաստան, միևնույն ժամանակ հյուսիսից շարժվել են Ֆերսմանի զորքերը։ Համատեղ ուժերով նրանք ջարդել են պարթևական հովանավորյալ Դեմոնակտին, որից հետո Միհրդատը վերադարձրել է թագավորական գահը։ Նրան է ենթարկվել նաև Կոտիսը՝ Փոքր Հայքի թագավորը։
Շալվա Ափխազավա
Շալվա Ափխազավա (վրաց.՝ შალვა აფხაზავა, ), վրացի ֆուտբոլիստ, հարձակվող։ Ֆուտբոլիստի վերջին ակումբը եղել է ուկրաինական «Արսենալը»։
Փարսման I
Տարաձայնություն Միհրդատի հետ
50-ական թվականների սկզբին եղբայրների միջև ծագել է վեճ։ Ակնհայտ է, որ այն բանից հետո, երբ Հայաստանում Միհրդատի իշխանությունն ամրապնդվել է, նա որոշել է դուրս գալ Ֆերսմանի ազդեցության տակից։ Թագավորների միջև հարաբերությունների սրմանը նպաստել է նաև այն հանգամանքը, որ Հռադամիզդը՝ Փարսմանի հավակնոտ որդին, ինտրիգներ է բորբոքել հոր դեմ (հնարավոր է՝ ոչ առանց հորեղբոր մասնակցության)։ Այն բանից հետո, երբ Միհրդատը մերժել է եղբոր օգնությունը՝ ալբանացիների դեմ պատերազմում, Ֆորսմանը որոշել է տապալել Միհրդատին և նրան փոխարինել Հռադամիզդով։ 51 թվականին Փարսմանի զորքերը՝ Հռադամիզդի գլխավորությամբ, ներխուժել են Հայաստան։ Միտրիդատը գերեվարվել և մահապատժի է ենթարկվել ընտանիքի հետ։ Հայաստանի նոր թագավորը դարձել է Հռադամիզդը։
Ռասիզմ
Սոցիալական և վարքային գիտություններ
Սոցիոլոգիայում և սոցիալական հոգեբանությունում ռասայական պատկանելությունը որպես փոփոխական է օգտագործվում ռասիզմի ուսումնասիրություններում։ Ռասայական գաղափարախոսությունները և ռասայական ինքնությունը ազդում են անհատների`ռասայի և խտրականության ընկալման վրա։ Կազենեյվն ու Մադդերնը (1999) սահմանում են ռասիզմը որպես ռասայական խմբի առավելությունների լավ կազմակերպված համակարգ, որը գործում է հասարակության բոլոր մակարդակներում։ Ռասայակենտրոնությունը (այն մակարդակը, թե որքանով է հասարակությունը ճանաչում անհատ մարդկանց ռասայական պատկանելությունը) կարծես ազդում է աֆրո-ամերիկացի երիտասարդների խտրականության ընկալման աստիճանի վրա, մինչդեռ ռասայական գաղափարախոսությունը կարող է խարխլել այդ խտրականության վնասակար հուզական հետևանքները ։ Սելլեսը և Շելթոնը գտնում էին, որ հարաբերությունները ռասայական խտրականության և էմոցիոնալ դիսթրեսի միջև վերահսկվում են ռասայական գաղափարախոսությամբ և սոցիալական համոզմունքներով ։
Շալվա Ափխազավա
Ակումբային կարիերա
2002 թվականին Շալվա Ափխազավան տեղափոխվել է Ուկրաինա, որտեղ հանդես է եկել «Արսենալի» կազմում։ Թիմի կազմում իր առաջին գոլը Շալվան խփել է «Վոլինի» դեմ խաղում, որն ավարտվել է 8-1 հաշվով՝ կիևյան ակումբի հաղթանակով։ Իր առաջին մրցաշրջանում Ափխազավան դարձել է 14 գոլի հեղինակ։
Փարսման I
Մահապատիժ
52 թվականին Հայաստան են ներխուժել պարթևները։ Հռադամիզդը, որն աջակցություն չուներ տեղի արիստոկրատիայի և Հռոմի կողմից, չէր կարող պատշաճ դիմադրություն ցույց տալ և փախել է Իբերիա։ 53 թվականին Ֆերսմանը կազմակերպել է նոր արշավ դեպի Հայաստան և կարողացել է գահը վերադարձնել որդուն։ Սակայն Հռադամիզդի դեմ սկսել է ապստամբություն, որին հաջորդել է պարթևների նոր ներխուժումը, և արդյունքում Հռադամիզդը կրկին կորցրել է Հայաստանը։ Հայաստանում հաջողություններից հետո Հռադամիզդը որոշել է գահընկեց անել հորը, ինչի համար նա բռնվել է և Ֆերսմանի հրամանով ենթարկվել է մահապատժի ։
Ռասիզմ
Սոցիալական և վարքային գիտություններ
Որոշ սոցիոլոգներ նաև պնդում են, որ, հատկապես Արևմուտքում, որտեղ ռասիզմը հաճախ պատժելի է պետության ղեկավարության կողմից, այն վերափոխվել է բացահայտից դեպի առավել քողարկված ռասայական նախապաշարմունքի։ Ռասիզմի առավել նոր (ավելի թաքնված և դժվար նկատելի) ձևերը, որոնք կարող են համարվել սոցիալական գործընթացներում և կառույցներում ներգրավված, առավել բարդ է ուսումնասիրել։ Մինչդեռ շատ երկրներում բացահայտ ռասիզմը աստիճանաբար վերածվել է տաբուի, անգամ նրանք, ովքեր ցույց են տալիս բացահայտ հավասարազոր վերաբերմունք` քողարկված կամ ավերող ռասիզմը դեռ անգիտակցորեն պահպանվում է ։
Փարսման I
Կառավարման վերջին տարիներ
Որդու մահապատժից հետո Փարսմանը ևս մեկ անգամ փորձել է գրավել Հայաստանը։ 58 թվականին նրա զորքերը հռոմեական ջոկատների հետ միասին ներխուժել են Հայաստան։ Այս անգամ չի հաջողվել դուրս մղել պարթևական թագաժառանգ Տրդատին, և Հայաստանի նկատմամբ վերահսկողությունը վերջնականապես կորել է։ Մի քանի տարի անց տարեց Ֆորսմանը մահացել է։
Շալվա Ափխազավա
Միջազգային կարեիրա
Շալվա Ափխազավան 2001 թվականին հանդես է եկել Վրաստանի ազգային հավաքականի կազմում։
Ռասիզմ
Սոցիալական և վարքային գիտություններ
Այս գործընթացը խորապես ուսումնասիրվել է սոցիալական հոգեբանությունում` որպես բացահայտ ասոցացիաներ և թաքնված վերաբերմունքներ, անուղղակի ճանաչողության բաղադրիչ մաս։ Անուղղակի վերաբերմունքները գնահատականներ են, որոնք տրվում են առանց օբյեկտի վերաբերմունքի և ինքնության նկատմամբ գիտակից ընկալման։ Այս գնահատականները կամ նախընտրելի են, կամ` ոչ։ Դրանք գալիս են անհատական փորձի ընթացքում տեղի ունեցած տարբեր ազդեցություններից ։ Անուղղակի վերաբերմունքները գիտակցաբար չեն հայտնաբերել (կամ դրանք անճշգրիտ կերպով հայտնաբերել են) նախկին փորձի հետքերը, որոնք նպաստում են սոցիալական օբյեկտների նկատմամբ բարեհաճ կամ ոչ բարեհաճ զգացմունքների, մտքերի կամ գործողությունների ։ Այս զգացմունքները, մտքերը կամ գործողությունները ազդում են վարքագծի վրա, որի մասին անհատը կարող է չիմանալ ։
Շալվա Ափխազավա
Անձնական կյանք
Շալվա Ափխազավան մահացել է 2004 թվականի հունվարի 7-ին՝ Կիևում ։
Ռասիզմ
Հումանիտարներ
Լեզուն, լեզվաբանությունը և դիսկուրսը հումանիտար գիտությունների ակտիվ բնագավառներն են` գրականության և արվեստների հետ միասին։ Դիսկուրսի վերլուծությունների նպատակն է բացահայտել ռասայի և ռասիստական գործողությունների իմաստը` այնպիսի ուղիների մանրամասն ուսումնասիրությունների միջոցով, որում մարդկային հասարակության այս գործոնները նկարագրվում և քննարկվում են տարբեր գրավոր և բանավոր աշխատություններում։ Օրինակ, Վան Դիյկը (1992) ուսումնասիրում է ռասիզմի և ռասիստական գործողությունների նկարագրությունների տարբեր ուղիներ` այդպիսի գործողություններ կատարած հանցագործների և նրանց զոհերի պատկերմամբ ։ Նա նկատում է, որ երբ այդպիսի գործողությունների նկարագրությունները բացասական հետևանքներ ունեն մեծամասնության և հատկապես սպիտակամորթ էլիտայի համար, դրանք հաճախ դիտվում են որպես հակասական և այդպիսի հակասական մեկնաբանությունները սովորաբար նշվում են չակերտներով կամ ընդունվում են որոշակի կասկածանքներով։ Նախկինում մեջբերված գիրքը` Ուիլյամ Դյուբուայի «Սև մարդկանց հոգիները», ներկայացնում է վաղ աֆրոամերիկյան գրականությունը, որը նկարագրում է աֆրոամերիկացի հեղինակի փորձությունները` կապված ռասիզմի հետ, երբ նա ճանապարհորդել է Հարավում։
Շատ ամերիկյան գեղարվեստական գրականություններ կենտրոնացել են ռասիզմի խնդիրների և ԱՄՆ-ում սևամորթների՝ ռասայի հետ կապված փորձառությունների վրա, այդ թվում՝ սպիտակամորթների կողմից գրված աշխատություններ, որոնցից են «Քեռի Թոմի տնակը», «Սպանել ծաղրածուին», «Կյանքի իմիտացիա», ինչպես նաև ոչ գեղարվեստական ժանրի՝ «Ինձ նման սև» գիրքը։ Այս և նույնատիպ այլ գրքեր արծարծվում են «Սպիտակ փրկչի պատմություն» ֆիլմում, որտեղ հերոսը և հերոսուհիները սպիտակամորթ են՝ չնայած նրան, որ բոլոր պատմությունները տեղի են ունեցել սևամորթ կերպարների հետ։ Այսպիսի գրվածքների տեքստային վերլուծությունները կարող են սուր հակադրվել սևամորթ հեղինակների՝ աֆրոամերիկացիների և ԱՄՆ-ի հասարակությունում նրանց անցած փորձությունների նկարագրություններին։ Որոշ աֆրոամերիկացի գրողներ երբեմն նկարագրվում են աֆրոամերիկյան ուսումնասիրություններում որպես ռասայական խնդիրներից խուսափող, երբ նրանք գրում են սպիտակամորթության մասին, մինչդեռ մնացածը սա դիտում են են որպես աֆրոամերիկյան գրականության ավանդույթ, որն անվանվում է «սպիտակ օտարացման գրականություն», և որի նպատակն է մարտահրավեր նետել ԱՄՆ-ում սպիտակների գերակայությանը և վերացնել այն ։
Շալվա Ափխազավա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1980 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 14 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի հարձակվողներ Կատեգորիա:2004 մահեր Կատեգորիա:Հունվարի 7 մահեր Կատեգորիա:Կիև քաղաքում մահացածներ Կատեգորիա:Վրացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Վրաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Ռասիզմ
Հանրային կիրառում
Ըստ բառարանների՝ ռասիզմ բառը սովորաբար օգտագործվում է նկարագրելու համար խտրականությունը և նախապաշարմունքը՝ հիմնված ռասայի վրա ։
Ռասիզմ հասկացությունը օգտագործվում է նաև նկարագրելու համար հասարակության մեջ այն իրադրությունը, որտեղ գերիշխող ռասայական խումբը ուրիշներին ճնշելով որոշակի առավելություն է ստանում, անկախ նրանից, թե նրանք ուզում են այդ առավելությունը, թե ոչ ։ Ֆուկոդիական գիտնական Լադել Մաքհորթերը իր՝ 2009թ․ «Ռասայական և սեռային ճնշումները Անգլո—Ամերիկայում. ծագումնաբանություն» աշխատությունում ժամանակակից ռասիզմը բնութագրում է նույն կերպով՝ առավել կենտրոնանալով գերիշխող խումբ հասկացության՝ սովորաբար նկատի ունենալով սպիտակամորթներին, որոնք տարբերվում են ռասայական մաքրությամբ և առաջընթացով, քան ոչ սպիտակների ճնշումների մասին բաց կամ ակնհայտ գաղափարախոսության վրա ։
Հանրային և որոշ ակադեմիական կիրառումներում որոշակի տարբերություններ են սահմանվում ռասիզմ և էթնոկրատիզմ հասկացությունների միջև։ Հաճախ այս երկուսը միասին են կիրառվում՝ «ռասայական և էթնիկ» արտահայտությամբ՝ նկարագրելու համար որոշ գործողություններ կամ արդյունքներ, որոնք կապված են հասարակությունում մեծամասնության կամ դոմինանտ խմբի նախապաշարմունքների դրսևորման հետ։ Ավելին, ռասիզմ հասկացության իմաստը հաճախ համաձայնեցվում է նախապաշարմունք, մոլեռանդություն և խտրականություն հասկացությունների հետ։ Ռասիզմը համալիր հասկացություն է, որը կարող է ներառել սրանցից յուրաքանչյուրը, բայց այն չի կարող համաձայնեցվել կամ հոմանիշ լինել այս տերմիններից ոչ մեկին։
Տերմինը հաճախ օգտագործվում է` կապված նրա հետ, թե ինչն է ընկալվում որպես նախապաշարմունք փոքրամասնությունների կամ խոցելի խմբերի կողմից այնպես, ինչպես «հակառակ ռասիզմի» հայեցակարգում։ «Հակառակ ռասիզմ» հասկացությունը հաճախ օգտագործվում է նկարագրելու համար խտրական կամ թշնամական գործողությունները՝ ընդդեմ գերիշխող ռասայական կամ էթնիկ խմբի` մինչդեռ նախապատվություն տալով փոքրամասնական խմբերի ներկայացուցիչներին ։ Այս հայեցակարգը օգտագործվում է հատկապես ԱՄՆ-ում «գունավոր գիտակից» քաղաքականությունների վերաբերյալ բանավեճերում (ինչպիսին է պոզիտիվ խտրականությունը), որոնք ուղղված են ռասայական խտրականության վերացմանը ։ Նրանք, ովքեր պաշտպանում են էթնիկ փոքրամասնությունների շահերը, հիմնականում ժխտում են հակառակ ռասիզմի գոյությունը ։ Գիտնականները սովորաբար սահմանում են ռասիզմը ոչ միայն անհատական նախապաշարմունքների առումով, այլ նաև իշխանության կառուցվածքի առումով, որը պաշտպանում է գերիշխող մշակույթի շահերը և ակտիվորեն խտրականացնում է էթնիկ փոքրամասնություններին: Այս տեսանկյունից կարելի է ասել, որ մինչ էթնիկ փոքրամասնությունների ներկայացուցիչները կարող են գերիշխող խմբի նկատմամբ խտրականություն դրսևորել, այնուամենայնիվ քաղաքական և տնտեսական իշխանության բացակայությունը ճնշում է նրանց, պատկանում է մեծամասնություններին, ըստ այդմ՝ նրանք չեն ենթարկվում ռասիզմի :
Ավերիչ ռասիզմ
Ավերիչ ռասիզմը քողարկված ռասիզմի տեսակ է, որտեղ մարդու կողմից անգիտակցորեն բացասական վերաբերմունք է դրսևորվում ռասայական կամ էթնիկ փոքրամասնությունների նկատմամբ, որը արտահայտվում է նրա կողմից այլ ռասայական և էթնիկ խմբերի հետ փոխհարաբերությունների խուսափումով։ Ի հակադարձ ավանդական, բացահայտ ռասիզմի, որը դրսևորվում է ռասայական, էթնիկ փոքրամասնությունների նկատմամբ բացահայտ ատելությամբ և խտրականությամբ՝ ավերիչ ռասիզմը բնորոշվում է առավել բարդ, երկկողմանի արտահայտչաձևերով և վարքագծով ։ Ավերիչ ռասիզմը նման է սիմվոլիկ կամ ժամանակակից ռասիզմի ենթադրություններին, որը նույնպես քողարկված, անգիտակից, կամ թաքնված վարքագիծ է, ինչը հանգեցնում է խտրականության անգիտակից ձևի։
Տերմինը ստեղծվել է Ջոել Քովելի կողմից՝ նկարագրելու համար ցանկացած էթնիկ կամ ռասայական խմբի անհարգալից վերաբերմունքը որոշակի խմբերի նկատմամբ՝ կանոնների և կարծրատիպերի ստեղծումով ։ Մարդիկ, ովքեր դրսևորում են ավերիչ ռասիզմ, կարող են դավանել էգալիտարյան հավատալիքներին, և հաճախ կժխտեն իրենց ռասիստական վարքագիծը․ այնուամենայնիվ նրանք փոխում են իրենց վերաբերմունքը, երբ շփվում են այլ ռասային կամ էթնիկ խմբին պատկանող ներկայացուցչի հետ․ փոփոխման մոտիվացիան քողարկված լինելու գաղափարն է։ Ավերիչ ռասիզմը, պարզվել է, ունի պոտենցիալ լուրջ հետևանքներ աշխատանքի ընդունման և իրավաբանական որոշումների կայացման գործում ։
Գունակուրություն
Գունակուրությունը սոցիալական փոխհարաբերություններում ռասայական հատկանիշների նկատմամբ ոչ հարգալից վերաբերմունքն է, օրինակ` դրական գործողությունների ժխտումը` որպես խտրականության անցյալ օրինակների վրա հիմնված արդյունք։ Այս վերաբերմունքի քննադատները պնդում են, որ, հրաժարվելով մասնակցել ռասայական անհավասարությանը, ռասայական գունակուրությունը փաստացի անգիտակցորեն շարունակում է ուղիները, որոնք առաջացնում են ռասայական անհավասարություն ։
Էդուարդո Բոնիլլա-Սիլվան պնդում է, որ գունակույր ռասիզմը առաջացել է վերացական լիբերալիզմի, մշակույթի բիոլոգիզացիայի, ռասայական հարցերի բնականացման և ռասիզմի նվազեցման արդյունքում ։ Գունակույր փորձառությունները մեղմ են, ինստիտուցիոնալ և ակնհայտորեն ոչ ռասիստական, որովհետև ռասան բացահայտորեն անտեսվում է որոշումների կայացման ժամանակ։ Եթե ռասան անտեսվում է հիմնականում սպիտակամորթ հասարակություններում, օրինակ՝ սպիտակամորթությունը դառնում է նորմատիվ ստանդարտ, մինչդեռ մնացած ռասաների ներկայացուցիչները առանձնացված են, և այն, որ նրանք ռասիզմի զոհ կդառնան, հավանականությունը կարող է լինել մինիմալացված կամ ընդհանրապես բացակայել ։ Անհատական մակարդակով գունակույր նախապաշարմունք ունեցող մարդիկ մերժում են ռասիստական գաղափարախոսությունը, բայց նաև մերժում են համակարգային քաղաքականությունը, որոնք միտված են լուծել ինստիտուցիոնալ ռասիզմը ։
Մշակութային ռասիզմ
Մշակութային ռասիզմը հասկացություն է, որն օգտագործվում է նկարագրելու և բացատրելու համար նոր ռասայական գաղափարախոսությունը և գործելակերպը, որն առաջացել է Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին։ Այն կարող է բնութագրվել որպես հասարակական համոզմունքներ և սովորույթներ, որոնք խթանում են այն ենթադրության առաջացմանը, որ իրենց մշակույթը, այդ թվում լեզուն և ավանդույթները, գերակա են այլ մշակույթների նկատմամբ։ Այն սերտորեն կապված է քսենոֆոբիա հասկացության հետ, որը հաճախ բնորոշվում է որպես վախ կամ ագրեսիա ներքին խմբի անդամների կողմից արտաքին խմբի անդամների նկատմամբ։ Մշակութային ռասիզմը գոյություն է ունենում, երբ լայնորեն ընդունված են տարբեր էթնիկ կամ բնակչության խմբերին վերաբերող կարծրատիպեր ։ Մինչդեռ ռասիզմը կարող է բնութագրվել որպես համոզմունք, որ մի ռասան ժառանգաբար գերակա է մյուսի նկատմամբ, մշակութային ռասիզմը կարող է բնորոշվել որպես համոզմունք, որ մի մշակույթը ժառանգաբար գերակա է մյուսի նկատմամբ ։
Տնտեսական ռասիզմ
Պատմական տնտեսական կամ սոցիալական անհավասարությունը խտրականության տեսակ է, որն առաջանում է անցյալում տեղի ունեցած ռասայական և պատմական հակամարտությունների պատճառով, ինչն ազդում է ներկայիս սերնդի վրա ֆորմալ կրթության միջոցով և արտահայտվում է ընդհանուր հասարակության անդամների նկատմամբ անգիտակից ռասիստական վերաբերմունքով և վարվելակերպով։
2011թ․ Ամերիկայի բանկը համաձայնել է վճարել 335 միլիոն դոլլար՝ վճռելու համար դաշնային կառավարության այն պնդումը, որ դրա հիփոթեքային բաժինը խտրականություն է ցուցաբերել սևամորթ և իսպանալեզու վարկառուների նկատմամբ ։
Իսպանական գաղութատիրության ժամանակաշրջանում իսպանացիները զարգացրել են համալիր կաստերի համակարգը՝ հիմնված ռասայի վրա, որն օգտագործվում էր հասարակական հսկողության համար և, բացի դրանից, նաև նշում էր հասարակության մեջ անձի կարևորության մասին ։ Մինչդեռ շատ լատինամերիկյան երկրներ վաղուց է, ինչ օրենսդրությամբ պաշտոնապես անօրինական են ճանաչել համակարգը՝ սովորաբար իրենց անկախության հռչակման ժամանակ ։
Ինստիտուցիոնալ ռասիզմ
Ինստիտուցիոնալ ռասիզմը (հայտնի է նաև որպես կառուցվածքային ռասիզմ, պետական ռասիզմ կամ համակարգային ռասիզմ) ռասայական խտրականություն է իշխանությունների, ընկերությունների, կրոնական կամ կրթական հաստատությունների կամ այլ խոշոր կազմակերպությունների կողմից, որը կարող է ազդել շատ անհատների կյանքի վրա։ Սթոքլի Կարմայքլին է վերագրվում առաջին անգամ ինստիտուցիոնալ ռասիզմ տերմինի օգտագործումը՝ 1960-ական թթ․։ Նա սահմանել է տերմինը որպես կազմակերպության կոլեկտիվ խարխլում՝ ապահովելու համար ընդունելի և արհեստավարժ սպասարկում մարդկանց համար ։
Մաուլանա Կարենգան պնդում էր, որ ռասիզմը ոչնչացնում է մշակույթը, լեզուն, կրոնը և մարդու հնարավորությունները, և, որ ռասիզմի հետևանքները մարդկային հնարավորությունների բարոյապես հրեշավոր ոչնչացումն է, աֆրիկյան բնակչության նկատմամբ աշխարհի վերաբերմունքի փոխումը, այլ մարդկանց հետ անցյալ, ներկա և ապագա հարաբերությունների թունավորումը, ովքեր միայն գիտեն մեզ կարծրատիպերի միջոցով և այսպիսով վնասելով իրական մարդկային հարաբերությունները անձանց միջև։
Այլություն
Այլությունը տերմին է, որը օգտագործվում է որոշ մարդկանց կողմից` նկարագրելու համար խտրականության այն համակարգը, որտեղ խմբի հատկանիշները օգտագործվում են նրանց` նորմայից դուրս ճանաչելու համար ։
Այլությունը հիմքային դեր ունի ռասիզմի պատմության մեջ։ Օբյեկտիվացնել մշակույթը որպես տարբերվող, էկզոտիկ և թերզարգացած ինչ-որ բան, նշանակում է ընդհանրացնել, որ դա նման չէ «նորմալ» հասարակությանը։ Արևելքի ժողովուրդների նկատմամբ գաղութատիրական վերաբերմունքը հենց դրա օրինակն էր, քանի որ դիտարկվում էր, որ Արևելքը Արևմուտքի հակառակն է. կանացի, անինչ արևմուտքը տղամարդկային էր, թույլ, այնինչ արևմուտքը ուժեղ էր և ավանդական, այնինչ արևմուտքը դինամիկ զարգացող էր ։ Անելով այս ընդհանրացումները` Եվրոպան միառժամանակ իրեն սահմանում էր որպես նորմա, այսպիսով առավել ամրապնդելով նրանց միջև սահմանազատումը ։
Ռասայական խտրականություն
Ռասայական խտրականությունը ենթադրում է որևէ մեկի նկատմամբ ռասայով պայմանավորված խտրականություն։
Ռասայական սեգրեգացիա
Ռասայական սեգրեգացիան առօրյա կյանքում մարդկանց բաժանումն է սոցիալ-կառուցվածքային ռասայական խմբերի։ Այն կարող է վերաբերել առօրյա գործողություններին, ինչպիսիք են ռեստորաններում սնվելը, ցայտաղբյուրներից ջուր խմելը, լոգասենյակից օգտվելը, դպրոց հաճախելը, կինոթատրոն այցելելը կամ բնակարանների գնումն ու վարձակալությունը ։ Սեգրեգացիան հիմնականում անօրինական է, բայց կարող է գոյություն ունենալ հասարակական նորմերում, անգամ երբ չկա ուժեղ անհատական նախապատվություն դրա համար, ինչպես առաջարկվել է Թոմաս Սքելինգի՝ սեգրեգացիայի և հետագա աշխատանքի մասին մոդելներում։
Սուպրեմատիզմ
Եվրոպական գաղութատիրության դարաշրջանում Ամերիկա աշխարհամասում, Աֆրիկայում և Ասիայում հաճախ արդարացվում էին սպիտակամորթների գերակայական վերաբերմունքները ։ 20-րդ դարասկզբին «Սպիտակամորթ մարդու բեռ» արտահայտությունը լայնորեն կիրառվում էր արդարացնելու համար իմպերիալիստական քաղաքականությունը ։ Բնիկ ամերիկացիների նկատմամբ նվաճողական քաղաքականությունը արդարացվում է այն կարծրատիպով, որ տեղի հնդկացիները վայրագ ցեղեր են (ինչպես նշվում է ԱՄՆ-ի անկախության հռչակագրում) ։  Ամերիկայում գաղութատիրության տարածման մասին 1890թ․ հոդվածում հեղինակ Լայման Ֆրենք Բաումը գրել է․ «Սպիտակամորթները զավթման օրենքով, քաղաքակրթության արդարադատությամբ Ամերիկյան մայրցամաքի վարպետներն են, և սահմանային բնակավայրերի բնակիչների լավագույն անվտանգությունը կապահովվի մնացած հնդկացիների տոտալ ոչնչացմամբ» ։ Սևամորթ, արաբական և արևելաասիական սուպրեմատիզմ (գերակայություն) նույնպես գոյություն ունի։
Սիմվոլիկ/Ժամանակակից
Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ 20-րդ դարի վերջին ԱՄՆ-ում ռասիզմի վաղ դաժան և ագրեսիվ ձևերը վերածվել են նախապաշարմունքի առավել մեղմ ձևերի։ Ռասիզմի այս նոր ձևը երբեմն կոչվում է «ժամանակակից ռասիզմ» և բնութագրվում է արտաքնապես անկողմնակալ արարքներով, մինչդեռ ներքուստ պահելով կողմնակալ վերաբերմունք, ինչը դրսևորվում է այնպիսի իրավիճակներում, երբ նույն արարքի շուրջ տարբեր գնահատականներ են տրվում տարբեր ռասաների կամ էթնիկ խմբերի ներկայացուցիչների նկատմամբ ։ Այս տեսակետը հիմնված է նախապաշարմունքային և խտրական վարվելաձևի շուրջ ուսումնասիրությունների վրա, որտեղ որոշ մարդիկ դրական վերաբերմունք են ցույց տալիս սևամորթների նկատմամբ առավել հանրային վայրերում և առավել բացասական` մասնավոր կոնտեքստում։ Այս բացասական վերաբերմունքը դրսևորվում է նաև այն ժամանակ, երբ աշխատանքի ընդունելիս գործատուն թեկնածուներից նախապատվությունը հնարավոր է անգիտակցորեն տա կոնկրետ ռասայի ներկայացուցչի  ։ Որոշ գիտնականներ դիտարկում են ժամանակակից ռասիզմը որպես կարծրատիպերի բացահայտ մերժում`զուգորդված խտրականության փոփոխվող կառույցների դիմադրության այն պատճառներով, որոնք ակնհայտորեն ոչ ռասայական են և գաղափարախոսությամբ, որը դիտարկում է հնարավորությունները բացառապես անհատական հիմքով` ժխտելով ռասայի արդիականությունը` անհատական հնարավորությունների որոշման և միկրո-ագրեսսիայի անուղղակի ձևերի ցուցադրության և այլ ռասաների մարդկանցից խուսափելու համար ։
Ենթագիտակցական շեղումներ
Վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ անհատները, ովքեր գիտակցորեն պնդում են, որ մերժում են ռասիզմը, կարող են դեռևս ենթագիտակցորեն ցուցադրել ռասայական կողմնակալություններ որոշումների ընդունման գործընթացներում։ Մինչդեռ այդպիսի անգիտակից ռասայական կողմնակալությունները ամբողջովին չեն արտահայտում ռասիզմ հասկացության իմաստը, նրանց ազդեցությունը կարող է լինել նույնը, չնայած սովորաբար քիչ օգտագործվի, չլինի բացահայտ, գիտակից կամ կանխամտածված ։
Միջազգային իրավունք և ռասայական խտրականություն
1950թ. ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն Ռասայական հարցի շուրջ, որն իրենից ներկայացնում էր համաձայնագիր` կնքված 21 գիտնականների կողմից, որոնց թվում էին Էշլի Մոնտագուն, Կլոդ Լեվի-Շտրաուսը, Գաննար Միրդալը, Հուլիեն Հաքսլին և այլք, առաջարկեց հրաժարվել ռասա տերմինից և փոխարենը օգտագործել էթնիկ խումբ հասկացությունը։ Համաձայնագիրը դատապարտում էր գիտական ռասիզմի վարկածները, որոնք իրենց դերն էին ունեցել Հոլոքոստի ժամանակ։ Այն ուղղված էր ինչպես գիտական ռասիզմի տեսությունների խաթարման` «ռասայական հարցի» վերաբերյալ ժամանակակից գիտելիքների տարածման միջոցով, այնպես էլ բարոյապես դատապարտված ռասիզմի դեմ` ի հակադրություն Լուսավորության դարաշրջանի փիլիսոփայությանը և բոլորի համար հավասար իրավունքների ընդունմանը։ «Միրդալսի Ամերիկյան Դիլեմմա. սևամորթների խնդիրները և ժամանակակից ժողովրդավարությունը» աշխատության հետ միասին` Ռասայական հարցը ազդել է 1954 թ. ԱՄՆ-ի Գերագույն դատարանի կողմից խտրականության վերացման որոշման վրա ։ Նաև 1950թ. ընդունվեց Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիան, ինչը բազմիցս օգտագործվել է ռասայական խտրականության հետ կապված խնդիրների ժամանակ ։
Միավորված ազգերի կազմակերպությունը օգտագործում է ռասայական խտրականության սահմանումը 1966 թվականին ընդունված Ռասայական խտրականության բոլոր ձևերի վերացման մասին միջազգային կոնվենցիայում. ... սահմանափակում, բացառում, արգելում կամ նախապատվություն` հիմնված ռասայի, մաշկի գույնի, ծագման, ազգային կամ էթնիկ պատկանելության վրա, որը նպատակ ունի վերացնել, արժեզրկել քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և հանրային կյանքի այլ ոլորտներում մարդու իրավունքները և հիմնարար ազատությունները ։ 2001թ. Եվրոպական Միությունը բացահայտորեն արգելեց ռասիզմը` սոցիալական խտրականության բազմաթիվ այլ ձևերի հետ` Եվրոպական միության Հիմնարար իրավունքների մասին կանոնադրությունում, որի իրավական ազդեցությունը անպայմանորեն սահմանափակվում է Եվրոպական միության հաստատություններով. ըստ կանոնադրության 21-րդ հոդվածի արգելվում է խտրականությունը ցանկացած ոլորտում, ինչպիսիք են ռասան, մաշկի գույնը, էթնիկ կամ սոցիալական ծագումը, գենետիկական հատկանիշները, լեզուն, կրոնը, քաղաքական հայացքները, ազգային փոքրամասնության անդամ լինելը, սոցիալական վիճակը, հաշմանդամությունը, տարիքը, սեռական կողմնորոշումը և ազգային պատկանելությունը ։
Գաղափարախոսություն
Ռասիզմը 19-րդ դարում գոյություն է ունեցել որպես «գիտական ռասիզմ», որը փորձում էր ապահովել մարդկության ռասայական դասակարգումը ։ 1775թ․ Յոհան Ֆրիդրիխ Բլումենբախը բաժանեց աշխարհի բնակչությունը 5 խմբերի՝ հիմնվելով մաշկի գույնի վրա (Կովկասցիներ, Մոնղոլներ և այլն)՝ ունենալով այն տեսակետը, որ ոչ կովկասցիները դաստիարակվել են դեգեներացիոն գործընթացի միջոցով։ Գիտական ռասիզմի մեկ այլ վաղ տեսակետ է պոլիգենիստականը, որը ենթադրում է, որ տարբեր ռասաներ տարբեր կերպ են ստեղծվել։ Պոլիգենիստ Քրիստոֆ Մեյներսը մարդ տեսակին բաժանում էր երկու խմբի՝ «գեղեցիկ սպիտակամորթ ռասա» և «տգեղ սևամորթ ռասա»։ Մեյներսը իր՝ «Մարդկության պատմության ուրվագիծը» գրքում պնդում է, որ ռասայի գլխավոր հատկանիշը գեղեցկությունը կամ տգեղությունն է։ Նա միայն սպիտակամորթ ռասային էր համարում գեղեցիկ։ Նա «տգեղ ռասային» համարում էր ցածրորակ, անբարոյական և կենդանու նման։
Անդերս Ռետցիուսը նշել է, որ ոչ եվրոպացիները, ոչ էլ մյուսները մեկ «մաքուր ռասա» չեն, այլ խառը ծագում ունեն։ Մինչդեռ չընդունվելով շատերի կողմից` Բլումենբախի` մարդկանց ծագման մասին վարկածը դեռևս լայնորեն կիրառվում է ԱՄՆ-ում` հասարակության դասակարգման համար։ Հանս Փիթեր Սթինսբին, մինչդեռ խստորեն շեշտում էր, որ բոլոր մարդիկ այսօր խառը ծագում ունեն, 1907 թվականին պնդեց, որ ամենամաքուր ռասան այսօր կարող են լինել Ավստրալիայի աբորիգենները ։
Գիտական ռասիզմը կորցրեց իր նշանակությունը 20-րդ դարի սկզբին, բայց հիմնարար մարդու ծագումը և հասարակական տարբերությունները դեռևս շարունակում էին ուսումնասիրվել ակադեմիական մակարդակով այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են մարդու գենետիկան, ներառյալ` պալեոգենետիկան, սոցիալական մարդաբանությունը, համեմատական քաղաքականությունը, կրոնների պատմությունը, գաղափարների պատմությունը, պատմությունը, էթիկան և հոգեբուժությունը։
Չնայած Երկրորդ Աշխարհամարտից և Հոլոքոստից հետո ռասիստական գաղափարախոսությունները վարկաբեկվել են էթիկական, քաղաքական և գիտական հիմունքներով, ռասիզմը և ռասիստական խտրականությունը աշխարհում լայնորեն տարածված են մնացել։ Ժամանակի ընթացքում, երբ տեղի ունեցավ սոցիալական և քաղաքական լարվածության վերածնունդ, նոր աշխատություններ հրատարակվեցին, որոնք կրկնում էին անցյալը և վարկաբեկում ռասայական այնպիսի տեսեկետերը, ինչպիսին էր Ջ. Ռ. Բեյկերսի «Ռասան» ։ Ռասիզմի բացահայտ դրսևորումների նկատմամբ հասարակության դժգոհության պատճառով այդ ժամանակի հեղինակները կարող էին հասնել նույն արդյունքին` սերմանելով մեղմ կարծրատիպեր իրենց աշխատություններում, ինչպիսին էր Գլեդվելլի Շրջադարձային կետը ։
Դյու Բուան նկատեց, որ մենք ավելի շատ ուշադրություն դարձնում ենք ոչ թե ռասային, այլ մշակույթին. «...ընդհանուր պատմություն, ընդհանուր օրենքներ և կրոն, միանման մտածելակերպ և կյանքի կոնկրետ իդեալներին գիտակից, միասնական ձգտում» ։ 19-րդ դարի վերջին ազգայնականները առաջինն էին, որ ընդունեցին ժամանակակից դատողությունները ռասայի և էթնիկության մասին։ Վերջապես ռասան եկավ ներկայացնելու ոչ միայն մարդու մարմնի ամենակարևոր հատկանիշները, այլ նաև սկսվեց դիտվել որպես ազգի բնավորությունը և անձը ձևավորող վճռական գործիքներից մեկը ։ Այս տեսակետի համաձայն` մշակույթը ֆիզիկական դրսևորում է` ստեղծված էթնիկ խմբերի կողմից, քանի որ լիովին որոշվում է ռասայական բնութագրերով։ Ռասայի մաքրությունը հակված էր կապված լինելու արտաքին բնութագրիչների հետ, որոնք հեշտությամբ հասցեագրվում էին, ինչպիսին է, օրինակ, շիկահերությունը։ Ռասայական հատկանիշները հակված էին կապված լինելու ազգության և լեզվի, այլ ոչ թե ռասայական բնութագրերի իրական աշխարհագրական բաշխման հետ։
Աջակցվելով որոշ ազգայնական և էթնոկենտրոն արժեքների կողմից` ռասայական գերակայության այս հասկացությունը զարգանում էր` տարբերվելով այլ մշակույթներից, որոնք համարվում էին ստորադաս կամ անմաքուր։ Մշակույթի այս շեշտադրումը համապատասխանում է ռասիզմի ժամանակակից սահմանմանը. ռասիզմը չի ծագում ռասաների գոյությունից, այն դրանք ստեղծում է սոցիալական բաժանումների գործընթացում. ցանկացած ոք կարող է ռասայականացվել` անկախ իրենց սոմատիկ, մշակութային և կրոնական տարբերություններից ։
Սահմանումը բացահայտ մերժում է ռասայի կենսաբանական գաղափարը, որը դեռևս գիտական բանավեճերի առարկա է։ Դեյվիդ Ռոուի խոսքերով ռասայի հասկացությունը, չնայած երբեմն այլ անվան տակ հանդես գալով, կշարունակվի օգտագործվել կենսաբանության և այլ ոլորտներում, որովհետև գիտնականները հիացած են մարդկանց զանազանությամբ, ինչի մեծ մասը պայմանավորված է հենց ռասայով ։
Ռասայական նախապաշարմունքը դարձավ միջազգային օրենսդրության առարկա։ Դրա օրինակներից է Ռասայական խտրականության բոլոր ձևերի վերացման մասին հռչակագիրը` ընդունված ՄԱԿ-ի գլխավոր անսամբլեայի կողմից 1963թ. նոյեմբերի 20-ին ։
Էթնիկություն և էթնիկ հակամարտություններ
Ռասիզմի ծագման շուրջ բանավեճերը հաճախ ձախողվում են տերմինի սահմանման ոչ հստակության պատճառով։ Շատերը օգտագործում են ռասիզմ տերմինը առավել ընդհանուր երևույթների համար, ինչպիսիք են քսենոֆոբիան և էթնոկենտրոնությունը, չնայած գիտնականները փորձում են հստակորեն տարբերակել այդ երևույթները ռասիզմից` որպես գաղափարախոսություն, կամ գիտական ռասիզմից, որը սովորական քսենոֆոբիայի հետ քիչ առնչություն ունի։ Մյուսներն էլ որակում են ռասիզմի վերջին ձևերը որպես էթնիկ և ազգային հակամարտությունների հիմնական պատճառ։ Բայց դեպքերի մեծամասնությունում ազգամիջյան հակամարտությունների հիմնական նպատակները ուղղված են տարածքների և ռազմական ռեսուրսների ձեռքբերմանը։
Ռասա և ռասիզմ հասկացությունները հաճախ կենտրոնական դեր են խաղացել էթնիկական կոնֆլիկտների ժամանակ։ Ողջ պատմության ընթացքում, երբ հակառակորդը ճանաչվում է որպես «այլ»` կապված ռասայի և էթնիկ պատկանելության հետ (մասնավորապես, երբ «այլ»-ը մեկնաբանվում է որպես «ստորադաս»), մարդկային վերաբերմունքի և նյութական հարստության միջոցները, որոնք օգտագործվում էին ինքնահռչակ գերակա կողմի կողմից համապատասխան վայրում հաճախ լինում էին առավել դաժան և պակաս սահմանափակված բարոյական կամ էթիկական նկատառումներով։ Համաձայն պատմաբան Դանիել Ռիչթերի` Պոնտիակի ապստամբությունը երկու կողմերի միջև կոնֆլիկտի առաջացում տեսավ` նոր գաղափար, որ բոլոր բնիկ ժողովուրդները «հնդկացիներ» են, բոլոր Եվրո-ամերիկացիները` «սպիտակներ», և նրանք բոլորով պետք է միավորվեն մի կողմում և ոչնչացնեն «այլերին» ։ Բասիլ Դեյվիդսոնը իր` «Աֆրիկա` տարբեր, բայց հավասար» փաստագրական ֆիլմում նշում է, որ ռասիզմը առաջացել է վերջերս` 19-րդ դարում` միայն Ամերիկա աշխարհամասում ստրկության արդարացման անհրաժեշտության պատճառով։
Պատմականորեն, ռասիզմը Տրանսատլանտյան ստրկավաճառության գլխավոր շարժիչ ուժն էր ։ Այն նաև գլխավոր շարժիչ ուժն էր ռասայական սեգրեգացիայի, հատկապես ԱՄՆ-ում 19-րդ և վաղ 20-րդ դարում, և Հարավային Աֆրիկայում ապարտհեյդ ռեժիմի ժամանակ. Արևմտյան աշխարհում 19-րդ և 20-րդ դարերի ռասիզմի մասին առկա են մեծ քանակությամբ ուսումնասիրություններ և դիսկուրսներ ։ Ռասիզմը մեծ ազդեցություն է ունեցել նաև ցեղասպանությունների կատարման ժամանակ, ինչպիսիք են` Հայոց ցեղասպանությունը և Հոլոքոստը, գաղութատիրական ծրագրերի ժամանակ, օրինակ` եվրոպական գաղութատիրությունը Ամերիկայում, Աֆրիկայում և Ասիայում։ Բնիկ ժողովուրդները հաճախ ենթարկվել են և հիմա էլ ենթարկվում են ռասիստական խտրականության։ Ռասիզմի պրակտիկան և գաղափարախոսությունները դատապարտվում են ՄԱԿ-ի կողմից ընդունված Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրոով ։
Էթնիկ և ռասայական նացիոնալիզմ
Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո Եվրոպան բախվեց նոր` «ազգությունների հարցի» հետ, որը հանգեցրեց Եվրոպայի քարտեզի փոփոխությունների, որտեղ պետությունների միջև սահմանները վերագծվեցին Վեստֆալյան 1648թ. հաշտության պայմանագրով։ Նացիոնալիզմը առաջին անգամ ի հայտ է եկել ֆրանսիացի հեղափոխականների միջոցով, որոնց նպատակը զանգվածային զորակոչի դրդելով` նորաստեղծ Հանրապետությունը եվրոպացի միապետերի հին ռեժիմից պաշտպանելն էր։ Դա հանգեցրեց Ֆրանսիայի հեղափոխական պատերազմներին (1792-1802), այնուհետև Նապոլեոնի նվաճումներին և հետագայում Եվրոպայում «ազգեր» և հատկապես «ազգ-պետություններ» հասկացությունների իմաստի վերաբերյալ մի շարք բանավեճերին։ Վեստֆալյան պայմանագիրը Եվրոպան բաժանեց տարբեր կայսրությունների և թագավորությունների, ինչպիսիք են Օսմանյան կայսրությունը, Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը, Շվեդիայի կայսրությունը, Ֆրանսիայի թագավորությունը և այլն։
Միևնույն ժամանակ Օսմանյան կայսրությունը` «Եվրոպայի հիվանդ մարդը», բախվեց անավարտ ազգային շարժումների հետ, որոնք Ավստրո-Հունգարիայի կազմալուծման հետ միասին հանգեցրին Առաջին աշխարհամարտից հետո Բալկանյան տարբեր ազգային պետությունների կազմավորմանը` իրենց սահմաններում ունենալով տարբեր ազգային փոքրամասնություններ ։
Էթնիկ ազգայնականությունը, ինչը ընդունում էր ազգերի ժառանգական անդամակցության գաղափարը, պատմական կոնտեքստում հայտնվեց` իր հիմքում ունենալով ժամանակակից ազգային պետությունների գաղափարախոսությունը։
Դրա հիմնական արդյունքը եղավ Ռոմանտիկ նացիոնալիստական շարժումը 19-րդ դարի սկզբին, որը առաջնորդվում էր այնպիսի դեմքերի կողմից, ինչպիսիք են Յոհան Հերդերը (1744–1803), Յոհան Ֆիխտեն (1762–1814)` Գերմանիայում, Ֆրիդրիխ Հեգելը (1770–1831)` Ֆրանսիայում և Ժյուլ Միշլեն (1798–1874): Այն հակադարձում էր լիբերալ նացիոնալիզմին, որի ներկայացուցիչներից էր Էռնեստ Ռենանը (1823–1892), ով ներկայացնում էր ազգը որպես համայնք, որը էթնիկ խմբի և ընդհանուր լեզվի վրա հիմնվելու փոխարեն հիմնված էր միասին ապրելու ցանկության վրա («ազգը ամենօրյա կյանքն է», 1882). նույն կարծիքին էր նաև Ջոն Ստյուարտ Միլը (1806–1873) : Էթնիկ նացիոնալիզմը խառնվում էր գիտական ռասիստական, ինչպես նաև մայրցամաքային իմպերիալիստական դիսկուրսների հետ (Հաննա Արենդտ, 1951 ), օրինակ` համագերմանական դիսկուրսները, որոնք պնդում էին Գերմանական ազգի ռասայական գերակայությունը։ Համագերմանական լիգան, որը ստեղծվել էր 1891թ., քարոզում էր գերմանական իմպերիալիզմը և ռասայական հիգիենան և դեմ էր արտահայտվում հրեաների հետ խառը ամուսնություններին։ Մեկ այլ հայտնի ուղղություն էր Վոլկիշ շարժումը, որը գերմանական էթնիկ ազգայնական դիսկուրսի կողմնակից էր, և այն միավորում էր պանգերմանիզմը ժամանակակից հակասեմականության հետ։ Վոլկիշ շարժման անդամները, մասնավորապես Տուլեի ընկերությունը, 1918թ. Մյունխենում կարող էին մասնակցել Գերմանական բանվորական կուսակցության ստեղծմանը, որոնք հանդիսանում էին ազգային-սոցիալիստական կուսակցության հետնորդները (անգլերենում հայտնի որպես նացիստական կուսակցություն)։ Պանգերմանիզմը որոշիչ դեր ունեցավ 1920-1930-ական թվականների միջպատերազմյան շրջանում ։