cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Շուգ Նայթ
Երիտասարդություն
Երկու տարի անց Նայթը հիմնել է իր սեփական երաժշտական ​​հրատարակչությունը։ Երաժշտական ​​բիզնեսում նա իր առաջին մեծ շահույթն ունեցավ, երբ Vanilla Ice-ը (Robert van Winkle) համաձայնեց հոնորարներ հանձնել «Ice Ice Baby» հիթից, քանի որ երգը պարունակում էր Knight-ի հաճախորդ Մարիո Ջոնսոնի հեղինակած նյութը։ Նայթը և նրա թիկնապահները մի քանի անգամ հարձակվել են վան Վինքլի վրա։ Մի առիթով Նայթը մտել է վան Ուինքլի հյուրանոցի սենյակ և, իբր, նրան գլխիվայր կախել պատշգամբից։ Վան Ուինքլն ասաց, որ Նայթը սպառնացել է իրեն ցած նետել պատշգամբից ։
Ավելի ուշ Նայթը ստեղծել է նկարիչների իրավունքների պաշտպանություն իրականացնող ընկերություն և ընդգրկել Արևմտյան շրջանի հայտնի հիփ-հոփ արտիստներ DJ Quik-ը և The D.O.C-ն։ Նա նաև հանդիպել է gangsta ռեփ խմբի N.W.A-ի մի քանի անդամների։
Death Row Records
Dr. Dre and The D.O.C. ցանկանում էր լքել N.W.A. և Ruthless Records-ը, որը ղեկավարում էր Eazy-E-ը, N.W.A.- ի մեկ այլ անդամ։ Ըստ N.W.A-ի մենեջեր Ջերի Հելլերը, Նայթը և նրա ընկերները սպառնացել են նրան և Eazy-E-ին կապարի խողովակներով և բեյսբոլի մահակներով, որպեսզի ստիպեն նրանց խզել պայմանագրերը Dre, D.O.C.- ի հետ ։ Ի վերջո, Dre-ն և D.O.C-ն 1991 թվականին Նայթի հետ հիմնադրել է Death Row Records-ը, որը խոստացել էր ստեղծել Motown 90s լեյբլը (Motown Records- ը աֆրոամերիկացու ստեղծած առաջին ձայնագրող ընկերությունն էր դեռ 50-ականների վերջին)։
Սկզբնապես Նայթը կատարել է իր հավակնությունները։ Նա պայմանագիր է կնքել Interscope Records-ի և դոկտոր Դրեի դեբյուտային ալբոմի` The Chronic-ի հետ, որը թողարկվել է 1992 թվականին, երեք անգամ պլատինե դարձել 1993 թվականի վերջին ։ Այն նաև ստեղծել է Դրե Սնուփ Դոգի հովանավորյալի կարիերան, որի դեբյուտային ալբոմը՝ Doggystyle, 1994 թվականին դարձել է քառակի պլատինե ։
Միևնույն ժամանակ, Death Row-ը սկսեց հասարակական վեճ 2 Live Crew-ի առաջնորդ Լյութեր Քեմփբելի հետ, և երբ 1993 թվականին Նայթը ուղևորվել է Մայամի հիփ-հոփ համագումարի, նրան տեսան, որ նա բացահայտ գողացված զենք էր կրում։ Հաջորդ տարի նա Լաս Վեգասում բացել է մասնավոր գիշերային ակումբ՝ Club 662, որը բաց էր միայն պայմանավորվածության դեպքում։ 1995 թվականին նա բախվել է ակտիվիստ Դելորես Թուկերին, որի մեղադրանքները Death Row-ին «գանգստային» ապրելակերպը հանրահռչակելու մեջ գուցե նպաստել էին Time Warner-ի հետ շահութաբեր գործարքի ձախողմանը։
2Pac, MC Hammer, Dr. Dre и Death Row Label
Նայթի կռիվը Արևելյան ափի իմպրեսարիո Շոն Քոմբսի հետ (այն ժամանակ հայտնի էր որպես Փաֆ Դեդդի) սրվեց, երբ Նայթը վիրավորեց Bad Boy Records-ի հիմնադրին The Source Magazine Awards-ում 1995 թվականի օգոստոսին։ Նայթը բացահայտ մեղադրել է Քոմբսին իր պիտակի արտիստների բոլոր երգերին մասնակցելու և նրանց բոլոր տեսահոլովակներում նկարահանվելու մեջ։ Նայթը հանդիսատեսին հայտարարել է. «Յուրաքանչյուր ոք, ով ցանկանում է երգեր ձայնագրել և ուզում է աստղ դառնալ, բայց չի ուզում անհանգստանալ այն բանի համար, որ գործադիր պրոդյուսերը կփորձի լինել ձեր բոլոր տեսահոլովակներում, ձայնագրություններում և պարերում, եկեք Death Row»:
Նույն թվականին Նայթը առաջարկել է գրավ վճարել (1,4 միլիոն դոլար) Թուփաք Շակուրի համար, եթե ռեփերը համաձայնի պայմանագիր կնքել Death Row-ի հետ։ Շակուրը համաձայնվել է։
MC Hammer-ը պայմանագիր է ստորագրել Death Row-ի հետ 1995 թվականին` իր անցյալ տարվա The Funky Headhunter ալբոմի հաջողությունից հետո։ Նույն թվականին Tupac-ը և Snoop Dogg-ը պայմանագիր կնքեցին լեյբլոմի հետ ։ Լեյբլը չի ​​թողարկել Hammer-ի Too Tight ալբոմը, մինչ նա պայմանագիր էր կնքել նրանց հետ, նա թողարկել է իր հաջորդ ալբոմի որոշ երգերի տարբերակները ։ Այնուամենայնիվ, Համերը ձայնագրություններ է արել Tupac-ի և այլոց հետ, մասնավորապես` «Too Late Playa» երգը (որում հնչում են նաև Big Daddy Kane-ը և Danny Boy-ն)  После смерти Тупака в 1996 году Хаммер покинул лейбл. : 1996 թվականին Թուփակի մահից հետո Համերը թողել է լեյբլը Позже он объяснил своё беспокойство по поводу этого обстоятельства в интервью Trinity Broadcasting Network, так как он был в Лас-Вегасе с Тупаком в ночь его смерти
Համմերը 1998 թվականին թողարկել է Թուփակի «Անպայման սեր» երգը իր «Ընտանեկան գործ» ալբոմում:Համմերի, Tupac-ի և Sug-ի բարեկամությունը նկարահանվել է 2001 թվականի VH1 հեռուստատեսային ֆիլմում` Too Legit: The MC Hammer Story:
Լեյբլը մեծ հարված է ստացել, երբ դոկտոր Դրեն, հիասթափված լինելով ընկերության աճող գանգստերի հեղինակությունից, որոշեց հեռանալ և ստեղծել իր սեփական լեյբլը։ Հեռանալուց հետո Dre-ի վերաբերյալ մի քանի դիսսեր եղան։
Թուփաքի և Notorious B.I.G.-ի սպանությունները․ Նայթի մասնակցության տեսություն
Թուփաք Շակուրի դեմ մահափորձը կատարվել է 1996 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Լաս Վեգասում, վեց օր անց նա մահացել է։ Շակուրի հիմնական մրցակիցը՝ The Notorious B. I. G.-ը (a.k.a. Biggie Smalls), նման եղանակով սպանվել է 1997 թվականի մարտին, այդ ժամանակ ենթադրություն է առաջանում, որ Նայթը մասնակից է եղել Բիգիի սպանությանը, և որ սպանությունը Թուփաքի համար վրեժ եղել ։ Հետագայում Death Row-ի նախկին արտիստները, ինչպիսիք են Սնուփ Դոգը, հետագայում հայտարարել են, որ Շուգը նույնպես մասնակցել է Թուփաքի սպանությանը ։
Հայտնի հասկացությունը, որ Շուգ Նայթն է մեղավոր եղել Բիգիի և Թուփաքի սպանությունների համար, եղել է նախկին դետեկտիվ Ռասսել Պուլի պատկերացումը, որի տեսությունը ոգեշնչել է գրող Ռենդել Սալիվանին և ռեժիսոր Նիկ Բրումֆիլդին։ Ենթադրությունն այն էր, որ Նայթը սկզբում պատվիրել է Թուփաքի սպանությունը, նախքան նա հեռանար Death Row-ից, իսկ հետո մտադիր է եղել սպանել Բիգիին, որպեսզի իր վրայից վերցնի Թուփաքի սպանության կասկածները ։ Բիգիի խճճված սպանության տեսության մեջ, Բիգիի սպանությունը կոծկելու դավադրության կասկածները ընկել են կոռումպացված ոստիկան, բրոքեր Ամիր Մուհամմադի (որը երբեք օրենքի հետ խնդիր չի ունեցել) Շուգա Նայթի, ոստիկանապետի և Լոս Անջելեսի ոստիկանական ուժերի վրա։ «Բիգիի տեսությունը» հիմք է հանդիսացել Ուոլես ընտանիքի դատական ​​հայցը ընդդեմ Լոս Անջելեսի։ Փուլի տեսության հիմնական աղբյուրը եղել է Քեվին Հեքինը։ Հեքինը, եղել է Death Row-ի նախկին գործակիցը, նա ասել է, որ տեղյակ է Նայթի, Մաքի և ենթադրյալ կոռումպացված ոստիկանների կապի մասին։ Նրա տեղեկատվությունն օգտագործվել է Ուոլեսի ընտանիքի կողմից, որը 500 միլիոն դոլարի հայց է ներկայացրել Լոս Անջելես քաղաքի դեմ, Բիգիի մահվան համար։ Սակայն ավելի ուշ Հեքին Չակ Ֆիլիպսին ասել են, որ Ուոլեսի փաստաբանները փոխել են իր մեղադրանքները ։ 2010 թվականին Ուոլես ընտանիքի հայցը մերժվել է։
2005 թվականին Ֆիլիպսի պատմած պատմությունը ցույց է տալիս, որ Փուլ-Սալիվանի տեսության մյուս գլխավոր աղբյուրը Բիգիի սպանության մասին է, որը մեղադրում է Ամիր Մուհամադին, Դեյվիդ Մեքին, Շուգա Նայթին և Լոս Անջելեսի ոստիկանությանը եղել է շիզոֆրենիկ, որը հայտնի է որպես «Մայք հոգեհիվանդ» անունով, որը հետագայում խոստովանել է խաբեության և հիշողության մեջ ձախողումների, ինչպես նաև Ամիր Մուհամադի կեղծ նույնականացման մեջ, որպես Փուլ-Սալիվանի տեսության կենտրոնական գործիչ ։ Ջոն Քուկը «Brill's Content»-ին տված հարցազրույցում նշել է, որ Ֆիլիպսի հոդվածը «ոչնչացրել է» ։
Մոտավորապես նույն ժամանակ լույս է տեսել Փուլ-Սալիվանի տեսությունը Թուփաքի սպանության մասին (որը նույնպես ներգրավել է Նայթին), քանի որ 2002 թվականին Los Angeles Times-ում լույս է տեսել քննիչ Չակ Ֆիլիպսի «Ո՞վ է սպանել Թուփաք Շակուրին» հոդվածը, որի համար նա ստացել Է Պուլիտցերյան մրցանակ։ Պատմությունը պատմում է մեկ տարի տևած հետաքննության մասին, որը վերակենդանացրել է Թուփաք Շակուրի սպանությունը և դրան նախորդող իրադարձությունները։ Պատմությունը հիմնված է եղել ոստիկանության երդվյալ ցուցմունքների, դատական ​​փաստաթղթերի, ինչպես նաև քննիչների հարցաքննությունների, հանցագործությունների ականատեսների և Southside Crips-ի անդամների, ովքեր նախկինում բանդայից դուրս երբեք չէին քննարկել սպանության մասին ։
«Թուփաք Շակուր․ Մինչև ես արթնանամ» վավերագրական ֆիլմում Թուփաքի թիկնապահը և գրող Քեթի Սքոթը ասել է, որ Նայթը չի նստել այն մեքենայի մեջ, որով անցել են փամփուշտները, քանի որ նա գիտեր հարձակման մասին և թե որ ուղղությամբ են կրակելու։
2006 թվականին Բիգի Սմոլզի սպանության հետաքննությունը, որը գլխավորել է դետեկտիվ Գրեգ Քեդինգը, անդրադարձել է Թուփաքի սպանությանը և Չակ Ֆիլիպսի հաստատված արդյունքներին։ Դետեկտիվ Քեդինգը իր 2011 թվականի «Ռեփ մարդասպանը» գրքում հայտնել է Crips Դուեյն «Keefe D» խմբավորման անդամ Դևիսի հետ զրույցի մասին, որը խոստովանել է, որ ուղևորվել է այն ավտոմեքենայով, որտեղից կրակել են Թուփաքի վրա ։ Իր ավելի վաղ հոդվածում ինչպես նշել է Չակ Ֆիլիպսը «Los Angeles Times»-ում, Crips-ը մեկ միլիոն դոլար է առաջարկել «Bad Boy Records»-ի գործընկերներին Թուփաքի սպանության համար։ Քեդինգը, որը Շոն Քոումզին կասկածել է որպես դավադրության մասնակից, հավելել է, որ վարձատրությունն առաջարկվել է նաև Շուգ Նայթի սպանության համար, այն պնդումը, որ Ֆիլիպսը երբեք չի մեկնաբանել։
Սակայն, ի տարբերություն Չակ Ֆիլիպսի, որը երբեք չի անվանել Բիգիի վրա կրակողին, Քեդինգը հայտնել է, որ Նայթը վարձել է Ֆյուզին «Pouchie»-ին, որպեսզի սպանի ամենահայտնի աստղ Պաֆի Քոումզին։ Pouchie-ը հետագայում վերապրել է մեկ սպանության փորձ, սակայն սպանվել է առաջին հարձակումից մեկ տարի անց։ Չնայած աշխատանքային խմբի արդյունքներին, մեղադրանքները երբեք չեն ներկայացվել և աշխատանքային խումբը լուծարվել է ։
Թուփաքի մահից հետո թողարկվել է Snoop Dogg Tha Doggfather ալբոմը, որտեղ նա բացահայտորեն մեղադրել է Շուգա Նայթին Շակուրի սպանության մեջ և որոշել է թողնել լեյբլը, նախ գնալով No Limit Records, որը պատկանել է Master P-ին, իսկ ավելի ուշ ստեղծել է իր սեփական Doggystyle Records լեյբլը։ 2002 թվականին Սնուփը թողարկել է «Pimp Slapp'd» երգը, որում նա քննադատել է Շուգային և Death Row-ին։
2006 թվականին Սնուփը կրկին հարձակվել է Նայթի վրա բանավոր կերպով, մեղադրելով նրան Թուփաքի մահվան մեջ, որին Շուգը պատասխանել է, որ Սնուփը «ոստիկանության իրազեկիչ» է, քանի որ նա «երբեք չի բանտարկվում»։
Death Row Records-ի կործանում
2006 թվականի ապրիլի 4-ին Շուգ Նայթը իր սնանկության մասին հայտարարել է իր դեմ քաղաքացիական դատավարության պատճառով, որտեղ Լիդիա Հարիսը պնդել է, որ խաբել է Death Row Records-ին։ Դատարանը պարտավորեցրել է Նայթին 107 մլն դոլար վճարել Հարիսին ։ Վարկատուների հարցաքննությամբ նա հերքել է, որ արտասահմանյան երկրներում կամ աֆրիկյան ընկերությունում գումար է պահել, որը զբաղվել է ալմաստների և ոսկու մշակմամբ։ Սնանկության մասին դիմումները ցույց են տվել, որ Նայթն այդ տարի եկամուտ չի ստացել բիզնեսից։ Ֆինանսական հաշվետվությունների համաձայն՝ նրա բանկային հաշվին ընդամենը 12 դոլար է եղել, և նա ունեցել է 1000 դոլար արժողությամբ հագուստ, 2000 դոլար արժողությամբ կահույք և տեխնիկա, ինչպես նաև 25000 դոլար արժողությամբ բազաթիվ թանկարժեք իրեր։ Նայթի փաստաբանն ասել է, որ իր հաճախորդը դեռևս մնում է Death Row-ի «ղեկին»։ Հարիսը լրագրողներին ասել է, որ ինքը ստացել է 1 մլն դոլարի չափով վճարում, սակայն չի համաձայնել կարգավորել հարցը։ «Ես ասում եմ ձեզ, ես համաձայն չեմ 1 միլիոնի կարգավորման համար։ Դա ուղղակի ծիծաղելի է։ Եկեք լուրջ լինենք», ասել է նա ։
Նայթը բաց է թողել իր պարտատերերի հետ հանդիպումը, վթարի հետևանքով վնասվածքներ ստանալուց հետո։ Վարկատուների հետ նախատեսված մեկ այլ հանդիպում բաց է թողնվել այն բանից հետո, երբ Շուգն ասել է, որ իր ընտանիքում ինչ որ մեկն է մահացել։ 2006 թվականի հուլիսի 7-ին դաշնային դատավոր Էլեն Քերոլը հայտարարել է իր վստահված անձին Death Row-ի սնանկության համար՝ ասելով, որ ձայնագրման ստուդիան սխալ է ղեկավարվել։
2007 թվականի հունիսին նա 6,2 միլիոն դոլարով ցուցադրեց Մալիբուի իր յոթ սենյականոց տունը։ Առանձնատունը վաճառվել է 2008 թվական  դեկտեմբերին դատարանում, սննկության հաստատումով 56 միլիոնով ։
2008 թվականի հունիսին նա վաճառել էր Death Row Նյու Յորքի «Global Music Group» ընկերությանը ։
Անձնական կյանք և իրավական խնդիրներ
1996 թվականին Նայթին բանտ են նստեցրել փորձաշրջանի համար։ 1997 թվականի փետրվարին նա դատապարտվել էր 9 տարվա ազատազրկման ՝ խախտման համար։ Ազատ է արձակվել 2001 թվականի օգոստոսի 6-ին ։
2003 թվականին նրան կրկին բանտ նստեցրել են վաղաժամկետ պայմանական ազատ արձակումը խախտելու համար, երբ նա հարվածել է կայանատեղիի աշխատակցին ։ Death Row-ի եկամուտը արագորեն նվազել է ազատազրկման պատճառով։ Նրան հաջողվել է փրկել իրեն լիակատար սնանկությունից՝ թողարկելով Սնուփ Դոգա և Տուպակի հետմահու ալբոմները։ Չնայած նոր արտիստների ստորագրման ՝ Շուգն այդպես էլ ոչ մի ալբոմ չի թողարկել։
2006 թվականին Նայթը մասնակցում էր նախկին ընկերոջ և նախկին գործընկեր Սնուփ Դոգայի հետ մրցավեճին այն բանից հետո, երբ Սնուփը նրան վիրավորեց Rolling Stone-ում։
2008 թվականի օգոստոսի 27-ին Նայթը ձերբակալվել էր թմրանյութեր պահելու համար և մեղադրվում էր ծանրացուցիչ հանգամանքներում հարձակման մեջ Լաս Վեգասի ստրիպկլուբա այցելելուց հետո։ Երբ ոստիկանությունը ժամանել է դեպքի վայր, Նայթը ծեծել է իր ընկերուհուն և դանակահարել։ Հաշվետվություններում նաև նշվում է, որ նա գտնվել է էքստազիի և հիդրոկոդոնի ազդեցության տակ։ Հոկտեմբերի 31-ից ոստիկանությունը և մեղադրողները չէին կարող կապվել Այզեքի հետ, և ոչ մի ձևական մեղադրանք չի ներկայացվել Նայթին, և դեկտեմբերի 5-ին Նայթին առաջադրված բոլոր մեղադրանքները հանվեցին։ Նայթի փաստաբան Դեյվիդ Չեսնոֆն ասաց, որ մեղադրող կողմը «բացահայտման և վկաների հետ կապված խնդիրներ ունի»։ Դատախազ Սյուզան Բենեդիկտը հրաժարվեց մեկնաբանություն տալ։ Երբ նրան հարցրեցին դրական դատավճռի մասին, Նայթը պատասխանեց, որ «Աստված լավն է։ Ուրախ արձակուրդ!»:
Որպես սնանկության պահանջի մաս, 2008 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Շուգը նույնպես հայց է ներկայացրել Քանյե Ուեսթի և նրա գործընկերների դեմ։ Դատական գործընթացը վերաբերում է 2005 թվականի օգոստոսին Ուեսթի երեկույթին «Video Music Awards»-ի առջև տեղի ունեցած հրաձգությանը, որտեղ Նայթը հրազենային վնասվածք էր ստացել ազդրում ։ Հայցը ներկայացվել է հրաձգության, հիվանդանոցային ծախսերի, եկամտի կորստի և 147 000 դոլար արժողությամբ 15 կարատանոց (երեքգրամանոց) ալմաստի ականջօղի գողության հետևանքով առաջացած բարոյական և ֆիզիկական վնասի համար։
Ներկայումս ամուսնացած չէ, հինգ երեխա ունի՝ Թաջ (21 տարեկան), Էրիոն (19 տարեկան), Ջեյքոբ (17 տարեկան), Սոսա (10 տարեկան) և Բաիլիա (8 տարեկան)։
Ուրբաթ առավոտյան Նայթն ինքն է եկել Լոս Անջելեսի ոստիկանական տեղամասերից մեկը, որտեղ էլ ձերբակալվել է։ Նայթի փաստաբան Ջեյմս Բլատերը հայտնել է, որ Նայթը որևէ մեկին սպանելու մտադրություն չի ունեցել, նա պատահաբար վրաերթի է ենթարկել նրանց՝ փորձելով փախչել սրված հակամարտության վայրից ։
2018 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Շուգ Նայթը դատապարտվել է 28 տարվա ազատազրկման, հաղորդում է «Associated Press»- ը։ Death Row-ի նախկին ղեկավարը հրաժարվել է վիճարկել աֆեկտի վիճակում կատարված սպանության մեղադրանքը, ինչի արդյունքում 22 տարվա ազատազրկման է դատապարտվել։ Լրացուցիչ 6 տարի Շուգը ստացել է «օրենքի խախտման երեք սխալի» պատճառով, որով դատարանն իրավունք ունի մարդուն երկարատև ազատազրկման դատապարտել անցյալում կատարված երեք հանցագործությունների համար ։
Տրոստյանեց (գյուղ, Սլավուտայի շրջան)
Տրոստյանեց (Тростянець), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Սլավուտայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տրոստյանեց գյուղում բնակվում էր 243 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,15 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 211,3 մարդ/կմ²։
Քրիստա Լյուդվիգ
Քրիստա Լյուդվիգ ( Christa Ludwig, ), գերմանացի օպերային երգչուհի (մեցցո-սոպրանո)։ Առավելապես հայտնի է Մոցարտի, Ռիխարդ Վագների և Ռիխարդ Շտրաուսի օպերաներում դերերգերի կատարմամբ, ինչպես նաև գերմանական երգերի, կամերային և եկեղեցական երաժշտության իր մեկնաբանություններով։
Ձայնի դիապազոնը թույլ է տվել երգչուհուն կատարել նաև դրամատիկ սոպրանոյի համար նախատեսված դերերգեր։
Կենսագրություն
Քրիստա Լյուդվիգը ծնվել է երգիչների ընտանիքում։ Երգելու արվեստին սկզբում սովորել է մորից, այնուհետև Մայնի Ֆրանկֆուրտի բարձրագույն երաժշտական դպրոցում։ Հենց Ֆրանկֆուրտում էլ կայացել է նրա առաջնախաղը։ 1946 թվականին նա հանդես է եկել Օռլովսկու դերերգով Յոհան Շտրաուսի «Չղջիկ» օպերետում։
1946-1952 թվականներին նա հանդես է եկել Մայնի Ֆրանկֆուրտում, 1952-1955 թվականներին՝ Դարմշտադտում, 1954-1957 թվականներին՝ Հանովերում, 1957 թվականից՝ Վիեննայի պետական օպերայում։ 1955 թվականից պարբերաբար մասնակցել է Զալցբուրգի փառատոնին, իսկ 1966 թվականից՝ Բայրոյթի վագներյան փառատոնին։
Շրջագայել է Մյունխենում, Համբուրգում, Հռոմում, Բրյուսելում, Չիկագոյում (1959), Նյու Յորքում (Մետրոպոլիտեն, 1959), Միլանում (Լա Սկալա, 1960-1961), Բուդապեշտում (1970), Տորոնտոյում (1970), Սան Ֆրանցիսկոյում (1971), Բուենոս Այրեսում (1971), Մոսկվայում (1971), Փարիզում (1972-1987), Լոնդոնում (Քովենթ Գարդեն, 1976) և այլն։
Մասնակցել է մի շարք համաշխարհային պրեմիերաների, այդ թվում՝ Գոտֆրիդ ֆոն Էյնեմի «Ծեր տիկնոջ այցը» օպերայի պրեմիերային (Վիեննա, 1971)։
Երգչուհու վերջին ելույթը կայացել է 1995 թվականին Վիեննայի օպերայում (Ռիխարդ Շտրաուս, «Էլեկտրա», Կլիտեմնեստրայի դերերգ)։
Խաղացանկ
Քրիստա Լյուդվիգը կատարել է դերերգեր Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտի (Քերուբինո՝ «Ֆիգարոյի ամուսնությունը», Դորաբելլա՝ «Այդպես են վարվում բոլորը», Դոննա Էլվիրա՝ «Դոն Ժուան»), Ռիխարդ Վագների (Ադրիանո՝ «Ռիենցի», Վեներա՝ «Տանհոյզեր», Օրտրուդ՝ «Լոհենգրին», Ֆրիկա և Վալթրաուտե՝ «Նիբելունգի մատանին», Կունդրի՝ «Պարսիֆալ»), Ռիխարդ Շտրաուսի (Կլիտեմնեստրա՝ «Էլեկտրա», Օկտավիան և Մարշալուհի՝ «Վարդերի ասպետը», Ներկարարի կինը՝ «Առանց ստվերի կինը»), Ջուզեպպե Վերդիի (Լեդի Մակբեթ՝ «Մակբեթ», Ազուչենա՝ «Տրուբադուր», Էբոլի՝ «Դոն Կառլոս», Ամներիս՝ «Աիդա»), Լյուդվիգ վան Բեթհովենի (Լեոնորա՝ «Ֆիդելիո»), Ժորժ Բիզեի (Կարմեն՝ «Կարմեն»), Ժյուլ Մասնեի (Շառլոտ՝ «Վերթեր»), Հեկտոր Բեռլիոզի (Դիդոնե՝ «Տրոյացիներ»), Քամիլ Սեն-Սանսի (Դալիլա՝ «Սամսոն և Դալիլա»), Ջակոմո Պուչինիի (Սուձուկի՝ «Մադամ Բատերֆլայ») և այլ օպերաներում։
Լյուդվիգի խաղացանկն ընդգրկում էր նաև Բախի, Շուբերտի, Բեթհովենի, Բրամսի, Մալերի, Ռավելի և այլոց երգերը, կամերային և օրատորիալ ստեղծագործությունները։ Երգչուհին համագործակցել է բազմաթիվ հռչակավոր դիրիժորների հետ (Հերբերտ ֆոն Կարայան, Կարլ Բյոմ, սըր Գեորգ Շոլթի, Օտտո Կլեմպերեր, Իշտվան Կերտես և այլք)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:Գերմանացի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Պատվո լեգեոնի շքանշանի կոմանդորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգչուհիներ
Պոնիզովե (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Պոնիզովե (Понизовье), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Աստերոիդների ցանկ (183301-183400)
Աստերոիդների ցանկ (183201-183300) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (183401-183500)
Պոնիզովե (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 114 մարդ։
Աստերոիդների ցանկ (183301-183400)
|}
Պոնիզովե (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի բնակավայրեր
Շվեդական սիրո պատմություն
«Շվեդական սիրո պատմություն» (En kärlekshistoria, A Swedish Love Story), շվեդական ռոմանտիկ-դրամատիկական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ռոյ Անդերսոնը 1970 թվականին։ Ֆիլմը ժողովրդականություն է վայելում Շվեդիայում և արտերկրում։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է երկու դեռահասների՝ Աննիկայի և Պերի արտասովոր սիրո մասին։ Նրանք պետք է շատ բաների միջով անցնեն՝ ծանոթություն, հանդիպումներ, ակումբներ, ծխել, ալկոհոլ, կռիվ, խանդ, ընկերություն և գալ գլխավորին՝ սիրուն։ Չնայած բնավորությանը և ընտանեկան դրությանը, աշխարհում ոչ ոք չի կարող բաժանել գլխավոր հերոսներին ։
Լոզունգ
«Moments of truth»
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեդական ֆիլմեր Կատեգորիա:1970 ֆիլմեր Կատեգորիա:Շվեդերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռոյ Անդերսոնի ֆիլմեր
Պոլինա Վիարդո-Գարսիա
Պոլինա Վիարդո-Գարսիա (Pauline Michelle Ferdinande García-Viardot, ), ֆրանսիացի օպերային երգչուհի (մեցցո-սոպրանո), կոմպոզիտոր և վոկալի ուսուցիչ։
Իսպանացի երգիչ և մանկավարժ Մանուել Գարսիայի դուստրը և աշակերտը, Մարիա Մալիբրանի քույրը։
Ելույթ է ունեցել Եվրոպայի տարբեր թատրոններում, հայտնի է դերերգերից են Ֆիդես («Մարգարեն» Ջակոմո Մեյերբեր), Օրփեոս («Օրփեոս և Էվրիդիկե» Գլյուկ), Ռոզինա («Սևիլյան սափրիչ» Ռոսսինի)։ Պոլինա Վիարդո-Գարսիան իր մոտիկ ընկերոջ Իվան Տուրգենևի լիբրետոներով սիրերգերի և կոմիկական օպերաների հեղինակ է։
Կենսագրություն
1837 թվակիանին 16-ամյա Պոլինա Գարսիան Բրյուսելում տվել է իր առաջին համերգը, իսկ 1839 թվականին ելույթ է ունեցել Լոնդոնում Դեզդեմոնայի դերերգով Ջոակինո Ռոսսինիի Օթելլո (Ռոսսինիի օպերա) օպերայում։ Այդ դերը դարձել է սեզոնի լավագույն կատարումը։ Երաժշտական քննադատների կարծիքով, աղջկա ձայնը՝ չհաշված որոշ թերությունները, ներառում էր նրբին տեխնիկա և զարմանալի կիրք։
1840 թվականին Պոլինան ամուսնացել է Փարիզի Théatre Italien թատրոնի կոմպոզիտոր և տնօրեն Լուի Վիարդոյի հետ։ Ամուսինը կնոջից 21 տարի մեծ էր։ Ամուսինները 1844 թվականից տեղափոխվում են Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ Պոլինան ելույթ է ունենում Անտոնիո Տամբուրինի և Ջովանի Բատիստա Ռուբինիի հետ, իսկ Լուին զբաղվում էր նրա կարիերայով։
Վիարդոն բազմաթիվ երկրպագուներ է ունեցել, որոնցից էր Իվան Տուրգենևը։ Նա սիրահարվել է երգչուհուն 1843 թվականին, լսելով նրա կատարմամբ «Սևիլյան սափրիչ» օպերան։ 1845 թվականին Տուրգենևը թողնում է Ռուսաստանը, որ հետևի Պոլինային։ Ի վերջո նա դառնում է համարյա թե Վիարդոների ընտանիքի անդամը։ Գրողը Պոլինայի չորս երեխաներին վերաբերվում էր, որպես սեփական երխաների և պաշտել է երգչուհուն մինչև կյանքի վերջը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի օպերային երգչուհիներ Կատեգորիա:Հայտնի գրողների մուսաներ Կատեգորիա:Կին դասական կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի դաշնակահարներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի մանկավարժներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:Երաժշտական մանկավարժներ Կատեգորիա:Շվեդիայի երաժշտության թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Սթիվեն Բարնս
Սթիվեն Բարնս (Steven Emory Barnes ), հեղինակ և համահեղինակ տասնյակ վեպերի ։
Կենսագրություն
Սթիվեն Բարնսը ծնվել է ԱՄՆ-ի Խաղաղ օվկիանոսի ափին գտնվող Կալիֆորնիա նահանգի Լոս Անջելես քաղաքում։ Ավարտել է Փոփորդայնովի համալսարանի «Հաղորդակցական արվեստ» բաժինը։ Դիպլոմավորված է հիպնոսի ասպարեզում։ Հանդիսանում է կարատեի, այկիդոյի, Քեպոյի մարզիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆանտաստ գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի տղամարդ վիպասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ
Հայագիտական հանդես
Աղբյուր
Կատեգորիա:Հայկական գիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայաստանի հանդեսներ Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հայագիտական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական մշակութային պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Սիերա Լեոնե
Սիերա Լեոնե, երկիր արևմտյան Աֆրիկայում։ Հյուսիսից սահմանակցում է Գվինեային, հարավից՝ Լիբերիային, իսկ արևմուտքից ողողվում է Ատլանտյան օվկիանոսի ջրերով։
Անվանում
Սիերա Լիոնեի անունը վերցվել է երկրի պորտուգալերեն անվանումից, որը նշանակում է Առյուծի լեռնաշղթա։ 1700-ական թվականներին Սիերա Լեոնեն ստրուկների տեղափոխման կարևոր կենտրոններից մեկն էր։
Ընդհանուր տվյալներ
Տարածքի մեծ մասն զբաղեցնում է Լեոնա-Լիբերական բարձրությունը։ Կլիման հասարակածային է։ Գետերը (Կաբա, Ռոկելե, Ջոնգ, Սևա, Մոա) ջրառատ են, բայց սահանքավոր և նավարկելի են միայն ստորին հոսանքներում։ Տարածված են սավաննաները։ Կենդանական աշխարհը բազմազան է (կապիկներ, այծքաղներ, ընձառյուծներ և այլն), շատ են թռչուններն ու միջատները (այդ թվում՝ ցեցե ճանճը)։
Պատմություն
XV դարում Պորտուգալիան նվաճել է Սիեռա Լեոնեն, 1808 թ-ից երկրի ծովափնյա հատվածը գաղութացրել է Մեծ Բրիտանիան, իսկ ներքին շրջանները 1896 թ-ին դարձել են Բրիտանիայի պրոտեկտորատ։ 1961 թ-ին հռչակվել է անկախ պետություն։
Բնակչություն
Բնակչությունը կազմված է հիմնականում տեմնե, բուլլոմ, ֆուլբե, մենդե ժողովուրդներից։ Խոշոր քաղաքներն են Ֆրիթաունը, Կենեման, Մակենին։
Տնտեսություն
Երկիրն ունի համեմատաբար զարգացած հանքարդյունաբերություն։ Արդյունահանում են ալմաստ, բոքսիտներ, ռուտիլ։ Կան նավթավերամշակման, փայտամշակման, սննդի արդյունաբերական ձեռնարկություններ։ Գյուղատնտեսության ճյուղերից առավել զարգացած է երկրագործությունը։ Մշակում են բրինձ, կորեկ, սորգո, եգիպտացորեն, գետնանուշ, սրճենի, կակաո։
Անասնապահությանը մեծ վնաս է պատճառում ցեցե ճանճը։ Ափամերձ գոտում զբաղվում են ձկնորսությամբ։ Բնակվում են հիմնականում շրջանաձև, ծղոտե կոնաձև ծածկով, կավե կամ հյուսածո, վառ նախշազարդված խրճիթներում։ Ժողովրդական արհեստներից տարածված են փայտե դիմակների փորագրությունը, մարդկանց ու կենդանիների պատկերներով զարդարված փղոսկրե կահկարասու, սևափայլ նախշերով կենցաղային խեցեղենի պատրաստումը։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Սիերա Լեոնե Կատեգորիա:ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Կատեգորիա:Աֆրիկյան միության անդամ երկրներ Կատեգորիա:Անգլիախոս երկրներ և տարածքներ
Պանամայի ջրանցք
Պանամայի ջրանցք (Canal de Panamá, ստեղծվել է 1914), Պանամայում գտնվող 82 կմ երկարությամբ արհեստական ջրանցք, որն իրար է կապում Խաղաղ և Ատլանտյան օվկիանոսները։ Ջրանցքն անցնում է Պանամայի նեղուցով և հանդիսանում է ծովային առևտրի կարևորագույն կապող օղակ։ Գատուն լճի ծայրերին առկա են ամբարտակներ, որոնք նավերը ծովի մակարդակից 26 մ բարձրացնելու, իսկ հետո իջեցնելու համար են ծառայում։ Գատունը արհեստական լիճ է, որը կառուցվել է ջրանցքի փորման աշխատանքները նվազեցնելու նպատակով։ Ամբարտակներն ունեն 34 մ լայնություն։ Երրորդ՝ ավելի լայն ամբարտակների կառուցման աշխատանքները սկսվել են 2007 թվականի սեպտեմբերից և ավարտին են հասել 2016 թվականի մայիսին։ Արդեն ընդարձակված ջրանցքը սկսել է գործել 2016 թվականի հունիսի 26-ից։ Այս նոր ամբարտակները հնարավորություն են տալիս, որ ավելի մեծ նավերը, որոնք ավելի շատ բեռներ են տեղափոխում, անցնեն ջրանցքով ։ Պանամայի ջրանցքով անցնող նավերից ամենամեծի չափսերը նավաշինության մեջ չափորոշչային նշանակություն են ձեռք բերել՝ ստանալով Panamax անունը։
1881 թվականին Ֆրանսիան սկսել է ջրանցքի կառուցման աշխատանքները, սակայն շուտով այն դադարեցվել է ինժեներական որոշ խնդիրների և աշխատողների բարձր մահացության ցուցանիշների պատճառով։ 1904 թվականին ծրագիրը ստանձնել և շարունակել է ԱՄՆ-ը։ ջրանցքի բացումը կատարվել է 1914 թվականի օգոստոսի 15-ին։ Պանամայի ջրանցքի կառուցումը համարվում է ամենամեծ և ամենաբարդ ինժեներական նախագծերից, որը մեծապես կրճատել է այն ժամանակահատվածը, որն անհրաժեշտ էր նավերին Ատլանտյան օվկիանոսից Խաղաղ օվկիանոս անցնելու համար՝ կտրելով Հարավային Ամերիկայի ամենածայրին գտնվող Բարեհուսո հրվանդանի վտանգավոր ճանապարհը՝ անցնելով Դրեյքի նեղուցն ու Մագելանի նեղուցը։ Պանամայի ջրանցքն անգնահատելի նշանակություն է ունեցել և ունի Արևմտյան կիսագնդում և ամբողջ Երկրագնդում նավագնացության և ընդհանրապես տնտեսության զարգացման համար, ինչով էլ պայմանավորված է նրա չափազանց բարձր աշխարհաքաղաքական նշանակությունը։ Շնորհիվ Պանամայի ջրանցքի Նյու-Յորքից մինչև Սան Ֆրանցիսկո ծովային ճանապարհը կրճատվել է 22,5 հազ կմ-ից հասնելով մինչև 9,5 հազ կմ-ի։
Կոլումբիան, Ֆրանսիան, իսկ ավելի ուշ նաև ԱՄՆ-ը, կառուցման ընթացքում վերահսկում էին ջրանցքի շրջակա տարածքները։ ԱՄՆ շարունակել է վերահսկել ջրանցքը և Պանամայի ջրանցքի գոտին մինչև 1977 թվականի Տորրիխոս-Քարթեր պայմանագրերի կնքումը։ Վերջիններիս համաձայն, ջրանցքի վերահսկողությունն անցել է Պանամային։ Ամերիկա-պանամական միասնական վերահսկողության շրջանից հետո՝ 1999 թվականին, ջրանցքի վերահսկողությունն ամբողջությամբ անցավ Պանամայի կառավարությանը և այսօր կարգավորվում և գործում է Պանամայի ջրանցքի վարչակազմի կողմից։
Տարեկան երթևեկությունը, որը 1914 թվականին ջրանցքի բացման ժամանակ շուրջ 1000 նավ էր, 2008 թվականին հասել է 14,702-ի։ Մինչև 2012 թվականը ջրանքով անցել է ավելի քան 815,000 նավ ։ Պանամայի ջրանցքն անցնելու համար անհրաժեշտ է 11․38 ժամ ։ Ամերիկայի ինժեներների կազմակերպությունը Պանամայի ջրանցքը համարել է ժամանակակից աշխարհի 7 հրաշալիքներից մեկը ։
Ջրանցքի կառուցման սկզբնական առաջարկներ
Երկու օվկիանոսները միացնող ջրանցքի կառուցման մտադրություն առաջին անգամ եղել է դեռևս 16-րդ դարում, բայց Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ 2-րդը արգելանք դրեց նման նախագծերի վրա, ասելով, որ «Այն ինչ Աստված միացրել է, մարդը բաժանել չի կարող»։
Պանամայի նեղուցի վրա ջրանցքի կառուցման առաջին հիշատակումները վերաբերում են 1534 թվականին, երբ Կառլոս V-ը՝ Սրբազան հռոմեական կայսրը և Իսպանիայի թագավորը, հրամայեց հետազոտել Ամերիկաների միջև անցնող ճանապարհը, որը կհեշտացներ Իսպանիայի և Պերուի միջև նավարկությունը։ Նման ճանապարհը Իսպանիային ռազմական առավելություն կտար Պորտուգալիայի նկատմամբ ։
1788 թվականին Թոմաս Ջեֆֆերսոնն առաջարկեց իսպանացիներին կառուցել այն, քանի որ այս ճանապարհը կլիներ ավելի քիչ վտանգավոր, քան Հարավային Ամերիկայի հարավով անցնող ճանապարհը ։ 1788 թվականից 1793 թվականին կատարած ուսումնասիրության արդյունքում Ալեսանդրո Մալասպինան մշակեց ջրանցքի կառուցման նախագծեր ։
Հաշվի առնելով Պանամայի և նրա նեղուցի ռազմավարական նշանակությունը և պոտենցիալը, այս տարածաշրջանում անընդհատ, տարիների շարունակ առևտրային ուղիներ են փնտրվել։ Տխրահռչակ Դարյենի նախագծիը սկսեց իրականացվել 1698 թվականին Շոտլանդական թագավորության կողմից, որի նպատակն էր ցամաքային առևտրային ուղի ստեղծել։ Ընդհանուր առմամբ, անբարենպաստ պայմանները խոչընդոտեցին դրա իրագործմանը, և 1700 թվականի ապրիլին հրաժարվեցին այդ ծրագրից ։
18-րդ դարի վերջին և 19-րդ դարի սկզբին բազմաթիվ ջրանցքներ են կառուցվել։ ԱՄՆ-ում Էրի ջրանցքի կառուցումը և լատինական Ամերիկայում Իսպանական կայսրության փլուզումը մեծացրեցին Ամերիկայի հետաքրքրությունը օվկիանոսների միջև ջրանցքի կառուցման նկատմամբ։ 1826 թվականի սկզբներին ԱՄՆ ղեկավարությունը սկսեց բանակցություններ վարել Մեծ Կոլումբիայի հետ (ներկայիս՝ Կոլումբիա, Վենեսուելա, Էկվադոր և Պանամա)՝ հուսալով ստանալ ջրանցքի կառուցման կոնցեսիան։ Անհանգստանալով նոր ձեռք բերված անկախության կորստի համար և երկրում ամերիկյան հնարավոր ներկայությունից՝ նախագահ Սիմոն Բոլիվարը և նոր գրանադացի պաշտոնյաները մերժեցին ամերիկյան առաջարկը։ Նոր հասարակությունը քաղաքական տեսանկյունից անկայուն էր, և Պանաման 19-րդ դարի ընթացքում մի քանի անգամ ապստամբեց։
Հաջորդ փորձը կատարվեց 1843 թվականին։ New York Daily Tribune-ի համաձայն 1843 թվականի օգոստոսի 24-ին պայմանագիր կնքվեց Դարյենի նեղուցի վրա ջրանցքի կառուցման մասին։ Ենթադրվում էր, որ ջրանցքի կառուցման աշխատանքները ավարտին կհասցվեն 5 տարում, սակայն ծրագիրը երբեք էլ իրականություն չդարձավ։ Գրեթե միևնույն ժամանակ նոր գաղափարներ առաջացան, որոնցից մեկն էլ Մեքսիկայի Տեուանտեպեկի նեղուցի վրայով էր անցնելու։ Սակայն այս ծրագիրն էլ իրականություն չդարձավ ։
1846 թվականին ԱՄՆ-ի և Նոր Գրանադայի միջև կնքված Մալիարո-Բիդլակի պայմանագրի շնորհիվ ԱՄՆ-ը տրանզիտի և ռազմական ուժերով նեղուց մտնելու իրավունք ստացավ։ 1849 թվականին Կալիֆորնիայում հայտնաբերված ոսկին ևս մեկ անգամ ուշադրությունը կենտրոնացրեց Ատլանտյան և Խաղաղ օվկիանոսների միջև անցում ունենալու վրա։ ԱՄՆ նեղուցն անցնելու համար կառուցեց Պանամայի երկաթուղին, որը բացվեց 1855 թվականին։ Ցամաքային այս ճանապարհն արևմտյան կիսագնդի ենթակառուցվածքների կենսականորեն կարևոր մասը դարձավ՝ մեծապես նպաստելով առևտրի իրականացմանը։
Սակայն լավագույն լուծումը համարվում էր օվկիանոսների միջև ամբողջությամբ ջրային ճանապարհ ունենալը, և 1855 թվականին Վիլյամ Քեննիշը, որը ծնունդով Մենից էր և աշխատում էր ինժեներ ԱՄՆ կառավարությում, հետազոտեց նեղուցը և իր զեկույցում առաջարկեց Պանամայի ջրանցքի կառուցումը ։ 1877 թվականին Ֆրանսիական նավատորմի սպա Արմանդ Ռեքլուսը և Լուսիեն Նապոլեոն Բոնապարտ Վայզը՝ երկուսն էլ ինժեներ, հետազոտեցին ճանապարհը և հրապարակեցին ջրանցքի կառուցման ֆրանսիական առաջարկությունը ։ Սուեզի ջրանցքի կառուցման գործում ֆրանսիացիների հաջողությունը ոգեշնչեց նրանց կառուցել նաև այս ջրանցքը։
Այնուամենայնիվ, Պանամայի պարանոցի նավարկելի ուղու կառուցումը թվագրվում է միայն 1879 թվականին։ Պանամական տարբերակի մշակման նախաձեռնությունը հափշտակվեց ֆրանսիացիների կողմից։ ԱՄՆ-ի ուշադրությունն այն ժամանակ հիմնականում կենտրոնացած էր նիկարագուական տարբերակի վրա։ 1879 թվականին, Փարիզում, Սուեզի ջրանցքի կառույցի ղեկավար Ֆերդինանդ Լեսեպսի նախագահությամբ, հիմնադրվեց «Միջօվկիանոսյան ջրանցքի ընդհանուր ընկերություն», որի բաժնետոմսերը ձեռքբերեցին ավելի քան 800 հազար մարդ։ Ընկերությունը 10 մլն ֆրանկով ինժեներ Ուայզից գնեց 1878 թվականին Կոլումբիայի ղեկավարությունից ձեռք բերած կառուցման կոնցեսիան։ Պանամայի ջրանցքի ընկերության կազմավորման նպատակով հրավիրված միջազգային կոնգրեսը կողմ արտահայտվեց ջրանցքի ծովի մակարդակին լինելուն. աշխատանքի արժեքը նշագծվում էր 658 մլն ֆրանկ և հողային աշխատանքների ծավալը նախատեսվում էր 157 մլն յարդ քառակուսի։ 1887 թվականին ստիպված էին հրաժարվել անջրարգելակ (ոչ շլյուզային) ջրանցքից, որպեսզի կրճատեն աշխատանքի ծավալը, քանի որ ընկերության (1,5 մլրդ ֆրանկ) միջոցները ծախսվել էին հիմնականում թերթերի և պառլամենտի անդամներին կաշառելու վրա, միայն երրորդ մասը ծախսվել էր արտադրության աշխատանքի վրա։ Արդյունքում 1888 թվականի դեկտեմբերի 14-ին ընկերությունը դադարեցրեց վճարները, և շուտով աշխատանքները կանգնեցվեցին ։
Ջրանցքի կառուցման ֆրանսիական փորձեր (1881-1884 թվականներ)
Կոլումբիայի Պանամա նահանգում ջրանցքի կառուցման առաջին փորձը կատարվել է 1881 թվականի հունվարի 1-ին։ Այս ծրագրի իրականացմանը մեծ նպաստ է ունեցել դիվանագետ Ֆերդինանդ դը Լեսսեպսը, ով Ֆրանսիայում կարողացավ խոշոր դրամահավաք կազմակերպել։ Չնայած Պանամայի ջրանցքը 40%-ով պակաս էր լինելու Սուեզի ջրանցքից՝ դրա կառուցումը ինժեներական տեսանկյունից լինելու էր ավելի բարդ՝ պայմանավորված արևադարձային անձրևներով, կլիմայով, ամբարտակաների կառուցման անհրաժեշտությամբ։
Դը Լեսսեպսը ցանկանում էր կառուցել ջրանցք, որը կլիներ ծովի մակարդակին հավասար ինչպես Սուեզի ջրանցքը, սակայն նա ընդամենը մեկ-երկու անգամ էր այցելել ջրանցքի կառուցման տարածք, այն էլ չորային սեզոնի ընթացքում, որը տարվա մեջ ընդամենը 4 ամիս է տևում։ Նրա մարդիկ պատրաստ չէին անձրևային եղանակի ընթացքում աշխատելուն։ Այս շրջանում Չագրես գետը, որտեղից սկզբնավորվում էր ջրանցքը, սկսում էր վարարել՝ բարձրանալով 10 մետրով։ Խիտ անտառները լի էին թունավոր օձերով, միջատներով, սարդերով, սակայն առավել վտանգավոր խոչընդոտ էր այն, որ տարածում էր գտնել մալարիան և դեղին տենդը, ինչպես նաև այլ արևադարձային շրջաններում տարածված համաճարակները, որոնց պատճառով մահանում էին հազարավոր աշխատողներ. մինչև 1984 թվականը ամսական մահացությունը հասավ 200 մարդու։ Հանրային առողջապահության միջոցառումները որևէ ազդեցություն չէին ունենում, քանի որ համաճարակը տարածող մոծակը հայտնի չէր։
Աշխատողները ստիպված էին անընդհատ լայնացնել Քուլեբրայում գտնվող լեռան միջի փորվածքը և նվազեցնել լանջերի թեքությունը, որպեսզի այդպիսով նվազեցնեին նաև դեպի ջրանցք հնարավոր սողանքները ։ Ջրանցքի կառուցման ընթացքում օգտագործվում էին գոլորշիով բահեր, որոնք գնվում էին Միչիգանի Բեյ քաղաքից ։ Հատկապես երկաթյա գործիքները արագորեն ժանգոտում էին խոնավ կլիմայի պատճառով ։
Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ձեռքբերում
Այս ընթացքում ԱՄՆ նախագահը և Սենատը հետաքրքրվում էին նեղուցի վրայով ջրանցքի կառուցմամբ. ոմանք նախապատվությունը տալիս էին Նիկարագուայի վրայով ջրանցքի կառուցմանը, իսկ մյուսները նախընտրում էին գնել Պանամայում Ֆրանսիայի ունեցած բաժինը։ Բունաու-Վարիլլան, որն ամերիկյան ներդրումներ էր որոնում, ԱՄՆ-ից խնդրում է 100 միլիոն դոլար, սակայն Նիկարագուական տարբերակի համար ստանում է ընդամենը 40 միլիոն դոլար։ 1902 թվականի հունիսին ԱՄՆ Սենատը քվեարկում է Պանամայի տարբերակի օգտին։
1903 թվականի հունվարի 22-ին ԱՄՆ պետքարտուղար Ջոն Հեյի և Կոլումբիայի գործերի ժամանակավոր հավատարմատար Թոմաս Հերրանի կողմից ստորագրվում է Հեյ-Հերրանի պայմանագիրը։ Կոլումբիան ջրանցքի կառուցման տարածքը անժամկետ վարձակալությամբ հանձնում է ԱՄՆ-ին 10 միլիոն դոլարով և տարեկան վարձավճարով ։ Պայմանագիրը վավերացվեց 1903 թվականի մարտի 14-ին ԱՄՆ Սենատի կողմից, սակայն այն չվավերացվեց Կոլումբիայի Սենատի կողմից։ Բունաու-Վարիլլան նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտին և Հեյին հայտնեց, որ հնարավոր է, որ Կոլումբիայից անջատվելու նպատակով պանամական ապստամբները խռովություն բարձրացնեն, և որ հուսով է, որ ԱՄՆ-ը կաջակցի ապստամբներին ամերիկյան զորքերով և գումարով։ Ռուզվելտը փոխեց մարտավարությունը՝ հիմնվելով 1846 թվականին Մալլարիո-Բիդլաքի պայմանագրի վրա։ ԱՄՆ ակտիվորեն աջակցում է Կոլումբիայից Պանամայի անջատմանը և Պանամայի ճանաչումից կարճ ժամանակ անց նոր պայմանագիր կնքեց պանամական կառավարության հետ Հեյ-Հերրանի պայմանագրի պայմանների նմանությամբ ։
1903 թվականի նոյեմբերի 2-ին ռազմանավերը փակեցին ծովային ուղիները կոլումբական զորքերի շարժումը արգելակելու և ապստամբությունը ճնշելու համար։ Պանաման անկախություն հռչակեց 1903 թվականի նոյեմբերի 3-ին։ ԱՄՆ անմիջապես ճանաչեց նրանց անկախությունը։ 1903 թվականի նոյեմբերի 6-ին Ֆիլիպ Բունաու-Վարիլլան՝ ԱՄՆ-ում Պանամայի դեսպանը, ստորագրեց Հեյ-Բունաու-Վարիլլայի պայմանագիրը, որով ԱՄՆ-ին շնորհվեց Պանամայի ջրանցքի գոտին, այն կառուցելու և անժամկետ կառավարելու և նրա պաշտպանության իրավունքը։ Սա հաճախ սխալ մեկնաբանվում է իբրև 99 տարվա վարձակալություն, որի պատճառը համաձայնագրի 22-րդ հոդվածում տեղ գտած շփոթեցնող մեկնաբանությունն է ։ Գրեթե անմիջապես պայմանագիրը դատապարտվեց պանամացիների կողմից որպես իրենց երկրի անկախության խախտում ։ Սա հետագայում վերածվեց  մի շարք երկրների միջև դիվանագիտական խնդրի (Կոլումբիա, Պանամա և ԱՄՆ)։
Ամերիկյան The New York Times թերթը ԱՄՆ-ի տրամադրած օգնությունը Բունաու-Վարիլլային անվանել է «դաժան նվաճման գործողություն»։ Այն հաճախ անվանում են ամերիկյան «հրազենային դիվանագիտության» դասական օրինակ՝ իրականացված Լատինական Ամերիկայում։ 1903 թվականի հեղաշրջումից հետո Պանամայի Հանրապետությունը դարձավ ԱՄՆ պրոտեկտորատը՝ այդ կարգավիճակում մնալով մինչև 1939 թվականը ։
1904 թվականին ԱՄՆ 40 միլիոն դոլարով ձեռք բերեց ֆրանսիական գործիքներն ու փորման աշխատանքները կատարելու իրավունքը, այդ թվում նաև Պանամայի երկաթուղու տարածքում։ Այդ գումարից 30 միլիոնը ծախսվեց փորման աշխատանքները ավարտին հասցնելու համար ։ ԱՄՆ նաև Պանամային վճարեց 10 միլիոն դոլար, իսկ ամեն հաջորդող տարվա ընթացքում 250.000 դոլար։
1921 թվականին Կոլումբիան և ԱՄՆ մտան Թոմսոն-Ուրութիա պայմանագրի մեջ, որով ԱՄՆ պարտավորվում էր Կոլումբիային վճարել 25 միլիոն դոլար, որից 5 միլիոնը վավերացումից հետո, իսկ 4-5 միլիոնը տարեկան վճար, ինչպես նաև Կոլումբիային առավելություններ էր ստանալու Ջրանցքի գոտում։ Ի պատասխան դրան Կոլումբիան ճանաչեց Պանամայի անկախությունը։
Պանամայի ջրանցքի կառուցում ԱՄՆ-ի կողմից (1904–1914 թվականներ)
1904 թվականի մայիսին ԱՄՆ պաշտոնապես ստանձնեց ջրանցքի նկատմամբ վերահսկողությունը՝ ժառանգելով նաև ֆրանսիական սպառված աշխատուժը և շինությունների, ենթակառուցվածքների և սարքավորումների մի ամբողջ խառնաշփոթ։ ԱՄՆ կառավարությունը ստեղծեց հատուկ հանձնաժողով՝ Նեղուցի ջրանցքի հանձնաժողովը, որը պետք է զբաղվեր կառուցման աշխատանքներով և վերահսկողություն սահմաներ Պանամայի ջրանցքի գոտու նկատմամբ։ Ռազմական նախարար Ուիլյամ Հովարդ Թաֆթի կողմից վերահսկվող հանձնաժողովի խնդիրն էր խուսափել անարդյունավետ աշխատանքներից և հնարավոր կոռուպցիայից, որի հետ 15 տարի առաջ բախվել էր Ֆրանսիան։
1904 թվականի մայիսի 6-ին նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտը Ջոն Ֆինդլի Ուոլեսին, որը նախկինում եղել էր Իլինոյս նահանգի կենտրոնական երկաթուղու գլխավոր ինժեները, նշանակեց Պանամայի ջրանցքի ծրագրի գլխավոր ինժեներ։ Ուոլիսը, անհանգստանալով այն մտքից, որ պետք է աշխատի համաճարակներից տառապող երկրում` օգտագործելով ֆրանսիական կիսավեր ենթակառուցվածքներն ու գործիքները, 1905 թվականին հրաժարվեց այդ նշանակումից։ Նրան հաջորդեց Ջոն Ֆրենկ Ստիվենսը՝ ինքնուս մի ինժեներ, ով կառուցել էր Հյուսիսային մեծ երկաթուղին։ Ստիվենսը Նեղուցի ջրանցքի հանձնաժողովի անդամ չէր, և հանձնաժողովում տարածված բյուրոկրատիան համարում էր լուրջ արգելք։ Նա տեղի խնդիրների և պահանջների համար անմիջապես դիմեց Վաշինգտոն՝ Ռուզվելտի վարչակարգին՝ շրջանցելով Նեղուցի ջրանցքի հանձնաժողովը։ Ստիվենսի կատարած առաջին քայլն այն էր, որ նա Պանամայում վերակառուցեց բնակելի տարածքներ, սրճարաններ, հյուրանոցներ, ջրային համակարգեր, վերանորոգեց խանութներ, պահեստներ և այլ ենթակառուցվածքներ, որոնք անհրաժեշտ էին աշխատողների կենցաղային կարիքների համար։ Ստիվենսը սկսեց ԱՄՆ-ից հազարավոր աշխատուժ հավաքագրել Ջրանցքի գոտում և շրջակայքում աշխատելու համար, ինչպես նաև փորձեց ստեղծել այնպիսի պայմաններ, որպեսզի աշխատողներն ապրելու և աշխատելու համար հարմարավետ պայմաններ ունենային։ Նա նաև վերակառուցեց և մեծացրեց երկաթուղին, որը կենսական նշանակություն ուներ միլիոնավոր տոննաներով հողի՝ Չագրես գետի վրա գտնվող ամբարտակի մոտ տեղափոխման համար։
1905 թվականին ԱՄՆ ինժեներների խումբը ստանձնեց ջրանցքի դիզայնի վերանայման աշխատանքները, որը դեռ ավարտին չէր հասցվել։ Նրանք առաջարկում էին նախագահ Ռուզվելտին կառուցել ծովի մակարդակին հավասար ջրանցք, ինչպես նախատեսում էին նաև ֆրանսիացիները։ Այնուամենայնիվ, 1906 թվականին Վաշինգտոնից կանչում են Ստիվենսին, ով ականատես լինելով, թե ինչպիս է հեղեղվել Չագրեսը, հայտարարում է, որ ծովի մակարդակին հավասար ջրանցքի կառուցման այդ մոտեցումն «անթույլատրելի առաջարկ է»։ Նա պնդում էր, որ ջրանցքը պետք է կառուցվի ամբարտակների համակարգով, որպեսզի նավերը ծովի մակարդակի վրա բարձրացվեն, որից հետո իջեցվեն 26 մետրով։ Փաստորեն այս ամենով կստեղծվեր աշխահում ամենամեծ ամբարտակը (Գաթունի ամբարտակ) և մարդկության կողմից ստեղծված ամենամեծ լիճը (Գաթուն լիճ)։ Ամբարտակները լցնող ջուրը վերցվելու էր Գաթուն լճից, հսկայական դարպասները և փականները բացվելու և փակվելու էին՝ թույլ տալով ձգողությանը դուրս մղել ջուրը լճից։ Գաթուն լիճը կապված էր Խաղաղ օվկիանոսին Քուլեբրայի կտրվածքով։
Ամբարտակներով ջրանցքի կառուցումը պահանջում էր ավելի քան 130,000,000 մ³ փորման աշխատանքներ։ Որքան հնարավոր էր շուտ ամերիկացիները փոփոխեցին հին և չօգտագործվող ֆրանսիական գործիքները նորերով, որը արագացրեց աշխատանքը։ ԱՄՆ-ից բերվեցին գոլորշով աշխատող գրեթե 102 միավոր փորող սարք։ Դրանցից զատ բերվեցին նաև գոլորշով աշխատող հսկայական կռունկներ, հսկայական քարի ջարդիչներ, բետոնխառնիչներ, էքսկավատորներ, որոնք բոլորն էլ կառուցված էին մեքենաշինության նոր տեխնոլոգիաներով։ Երկաթուղու վրա ևս որոշակի աշխատանքներ պետք է կատարվեին. որոշ տեղերում Գաթուն լիճը հեղեղել էր երկաթգիծը, ուստի ստիպված էին Գաթունի լճի ջրագծի վրայով նոր գիծ կառուցել։
Արևելահնդկական աշխատուժի ներգաղթ դեպի Պանամա (1850–1914 թվականներ)
1838 թվականին Բրիտանական Վեստ Ինդիայի ատագրությունը երկրի մեկ ու կես միլիոն ստրուկներին ազատություն շնորհեց՝ փոփոխության ենթարկելով նաև կղզիների հասարակության կարգավիճակն ու տնտեսությունը։ Ազատություն ստացածներից շատերը նախընտրում էին պլանտացիայի աշխատանքներ չկատարել, որի պատճառով կտրուկ նվազեց շաքարի արդյունաբերությունը։ Սպիտակամորթ գաղութային էլիտան և միջին խավը կարողացավ հասարակության հիերարխիան այնպես վերադասավորել, որ սևամորթները շարունակեցին մնալ ստորին հատվածում։ Ստեղծված անհուսալի իրավիճակում սևամորթները ստիպված էին կատարել ցանկացած աշխատանք՝ նույնիսկ արտասահմանում։
1849 թվականին Կալիֆորնիական ոսկու տենդը կրկին հետաքրքրություն առաջացրեց Կենտրոնական Ամերիկայով անցնող ուղիների նկատմամբ։ Ձևավորվեցին երկու անցումներ՝ մեկը Նիկարագուայի վրայով, մյուսը՝ Պանամայի երկաթուղին։ Երկու ձեռնարկություններն էլ օգտագործում էին ներգաղթյալների աշխատուժը՝ հատկապես Ճամայկայի։ Պանամայի երկաթգծի կառուցման վրա աշխատել էր շուրջ 5000 հոգի։ Ժամանակը ցույց տվեց, որ այս վեստինդիական սևամորթները կարողանում էին շատ ավելի լավ դիմակայել արևադարձային հիվանդություններին, քան մյուս աշխատողները։
Կարիբյան միգրացիան կրկին ավելի մեծ չափերով սկսվելու էր 1880-ական թվականներին, որի համար պատճառ դարձան երկու զարգացումներ՝ ջրանցքի ֆրանսիական ծրագիրը և բամբակի աճեցման տարածումը։ Ֆրանսիական ընկերությունն աշխատանքի ընդունեց շուրջ 50,000 վեստինդիացու (կրկին հիմնականում ճամայկացիներ) նեղուցի վրայով ջրանցքի կառուցման անհաջող առաջարկը իրականացնելու համար։
Բանանի աճեցումը 1880-ական թվականներից հետո տարածաշրջանի համար կարևոր նշանակություն ունեցավ՝ ընդլայնելով առևտրային գյուղատնտեսությունը և հազարավոր մարդկանց դրդելով արտագաղթել։
Ամերիկացիների կողմից Պանամայի ջրանցքի կառուցման ընթացքում դեպի Պանամա վեստինդիական ներգաղթը ժողովրդագրական ալիք էր, որը Կարիլբյան պատմության մեջ ամենամեծն էր։ Պաշտոնապես ջրանցքի ղեկավարությունը բերեց շուրջ 31,000 տղամարդ և մի քանի կին, սակայն իրականում ժամանակակիցները նշում են, որ շուրջ 150-200 հազար տղամարդ և կին է ներգաղթել են 1904-1914 թվականների ընթացքում։ Շատերը չէին էլ ծրագրում մնալ ու հաստատավել Պանամայում։ Ի վերջո հազարավոր մարդիկ մնացին նեղուցում, քանի որ կղզիները առաջարկում էին բավականին բարձր աշխատավարձ և պայմաններ, այնպիսին ինչպիսին չէր կարող առաջարկել Պանաման։ Վեստինդիացիները հաստատվեցին այստեղ, ամուսնացան, ունեցան երեխաներ և դարձան այս քիչ բնակեցված պետության ներգաղթյալների ամենամեծ խումբը։ Այս ներգաղթյալների ժառանգներն այսօր հայտնի են աֆրո-պանամացիներ անունով։
Ջորջ Վաշինգտոն Գոդելզը իբրև գլխավոր ճարտարագետ
1907 թվականին Ստիվենսը հրաժարական տավեց գլխավոր ճարտարագետի պաշտոնից։ Նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտը նրա փոխարեն նշանակեց ԱՄՆ ճարտարագետների ռազմական ջոկատի անդամ, ԱՄՆ բանակի մայոր Ջորջ Վաշինգտոն Գոդելզին (որը շուտով ստանում է փոխնդապետի, ավելի ուշ՝ գեներալի աստիճան)։ Վերջինս ի տարբերություն Ստիվենսի լավ պատրաստված առաջնորդ էր ու փորձված ինժեներ։ Գոդելզը հաջողությամբ ավարտին հասցրեց ջրանցքի կառուցման աշխատանքները 1914 թվականին՝ երկու տարի նախատեսված ժամկետից շուտ (1916 թվականի հունիսի 10) ։
Գոդելզը ինժեներական և փորման աշխատանքները բաժանել էր երեք մասի՝ ատլանտյան, կենտրոնական և խաղաղօվկիանոսյան։ Ատլանտյան բաժինը Ուիլյամ Սիբերտի գլխավորությամբ պատասխանատու էր դեպի Լիմոնի ծոց ծովապատնեշի կառուցման համար՝ Գաթունի պատնեշեր, ինչպես նաև հենց Գաթունի ամբարտակի համար։ Խաղաղօվկիանոսյան բաժինը Սիդնի Ուիլյամսոնի գլխավորությամբ նույն կերպ պատասխանատու էր դեպի Պանամայի ջրանցք ծովապատնեշի կառուցման համար՝ Միրաֆլորսի և Պեդրո Միգելի պատնեշներ, ինչպես նաև դրանց հետ կապված ամբարտակների և պահեստների կառուցման համար։
Կենտրոնական բաժինը ԱՄՆ ճարտարագետների ռազմական ջոկատի անդամ մայոր Դավիթ դու Բոս Գաիլարդի գլխավորությամբ ամենաբարդ աշխատանքը պետք է կատարեր՝ փորել Քուլեբրայի կտրվածքը՝ միացնելով Գաթունի լիճը Խաղաղ օվկիանոսի Պանամայի ջրանցքի պատնեշներին ։
1913 թվականի հոկտեմբերի 10-ին նախագահ Վուդրո Վիլսոնը Սպիտակ տնից հեռագրով ազդանշան է ուղարկում, որը դառնում է Գամբոայի ամբարտակի ոչնչացման պատճառ։ Սրա պատճառով հեղեղվում է Քուլեբրայի կտրվածքը՝ միացնելով Ատլանտյան և Խաղաղ օվկիանոսները ։ Alexandre La Valley նավը առաջին ինքնագնացն էր, որը անցել է ջրանցքով մի օվկիանոսից դեպի մյուսը։ Այս նավը դեռևս ջրանցքի կառուցման աշխատանքների ժամանակ է անցել ջրանցքը՝ Ատլանտյան օվկիանոսից սկսելով, 1914 թվականի հունվարի 7-ին ի վերջո հասել է Խաղաղ օվկիանոս։ Քրիստոբալ նավը առաջին նավն էր, որն անցել է արդեն պատրաստի ջրանցքը 1914 թվականի օգոստոսի 3-ին։
Պանամայի ջրանցքի բացումը 1914 թվականին պատճառ դարձավ չիլիական նավահանգիստներով տրանսպորտային երթևեկության կտրուկ նվազման պատճառ, քանի որ այդուհետ ծովային առևտրի լավագույն ճանապարհը համարվում էր հենց Պանամայի ջրանցքը  ։
Այս ամբողջ ընթացքում Նեղուցի ջրանցքի հանձնաժողովը վարձել էր Էռնեստ «Կարմիր» Հոլլենին՝ փաստագրելու աշխատանքների առաջընթացը։
Ավելի ուշ շրջանի զարգացումներ
Մինչև 1930-ական թվականները ջրի մատակարարումը լուրջ խնդիր էր ջրանցքի համար։ Այս խնդիրը լուծելու համար կառուցվեց Մադդենի ամբարտակը Չագրես գետի վրա։ 1935 թվականին ավարտելով կառուցման աշխատանքները՝ ամբարտակը ստեղծեց Մադդենի լիճը, որը ապահովում էր ջրանցքի համար հավելյալ ջրային պաշարներ ։ 1939 թվականին ջրանցքի բարելավման աշխատանքներ սկսվեցին՝ կառուցվում էին ջրանցքի պատնեշների մի նոր շարք, որոնք իրենց չափերով այնքան մեծ էին, որ կարող էին շատ մեծ չափերի ռազմանավեր տեղավորել։ Այս աշխատանքները շարունակվեցին մի քանի տարի, սակայն ծրագրի իրագործումը դադարեցվեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ։