cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
South Club (խունբ)
2017, սկզբնական շրջան, 90
South Club-ի երրորդ սինգլ` «누굴 위한 노래인가요 (Ու՞մ համար է այս երգը)» թողարկվեց թվային երաժշտական կայքում դեկտեմբերի հինգին։ Երգը ինքնին հիմնված է Նամ Թե Հյոնի անձնական կյանքի սիրային պատմության վրա ։ Նա խոստովանել է, որ երգը պետք է լիներ ջերմ սիրայրն երգ, բայց երբ իր ընկերուհին լքեց նրան, նա ձևափոխեց երգը և նկարագրեց իր մոլորված լինելու զգացողությունը
2018 և ներկա
2018 թվականի սկզբին Թե Հյոնը հայտարեց, որ South Club-ը ապրիլին սկսելու է շրջագայություն Եվրոպայով, այցելելու է Լոնդոն, Փարիզ, Քյոլն և Մադրիդ ։
Հունվարի 27-ին նրանք կազմակերպեցին իրենց առաջին երաժշտական հանդիպումը երկրպագուների հետ Հոնկոնգում, որտեղ նրանք նկարահանեցին տեսահոլովակ իրենց առաջիկա ալբոմի համար ։
Մի քանի շաբաթ անց South Buyers Club-ը հայտարարեց, որ South Club-ի բաս կիթառահար` Կիմ Ըի-մյոնը խումբը լքել է անձնական խնդիրների պատճառով ։ Բենդը թողարկեց մի հոլովակ. նրանք ասեցին, որ ունեն նոր բաս կիթառիստ իրենց բենդում։ Փետրվարի 18-ին South Club-ը ելույթ ունեցավ «Rolling Hall»-ի 23-րդ տարեդարձին իրենց նոր բաս կիթառահար` Նամ Դոն-հյունի հետ միասին ։
2018 թվականի մարտի 28-ին South Buyers Club-ը հայտարարեց, որ South Club-ը գնալու է շրջագայության Ճապոնիայում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հարավկորեական երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:2010-ականների հիմնադրումներ Հարավային Կորեայում
Վորոտինսկի շրջան
Վորոտինսկի շրջան (Воротынский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նիժնի Նովգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Վորոտինեց ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1935,8 կմ²։
Քվիր
Քվիր (queer, ), տերմին, որն օգտագործվում է սեռական և գենդերային այլ ինքնություն ունեցող անձանց համար, որոնք չեն համապատասխանում հետերոսեքսուալ կամ ցիսգենդեր ինքնությանը ։ Ի սկզբանե քվիր նշանակել է «տարօրինակ» կամ «յուրօրինակ», այն օգտագործվել է որպես վիրավորանք այն մարդկանց նկատմամբ, որոնք իրենց սեռի կամ երկու սեռերին պատկանող անձանց նկատմամբ ունեցել են որևէ գրավչություններ կամ կապ։ Տերմինն ավելի ակտիվ գործածության մեջ է դրվել ԼԳԲՏՔ+ անձանց մարդու իրավունքների պաշտպանության շարժմանը զուգահեռ։
Վորոտինսկի շրջան
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 19542 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 10,1 մարդ/կմ²։
Քվիր
2000-ական թվականներին և դրանից հետո այս տերմինը սկսել է ավելի հաճախ օգտագործվել սեռական և գենդերային այլ ինքնությունների և քաղաքականության ոչ նորմատիվ սպեկտրի նկարագրման համար ։ Ակադեմիական առարկաները, ինչպիսիք են քվիր տեսությունը և քվիր հետազոտությունները, կիսում են բինարության, նորմատիվականության և ինտերսեկցիոնալության ընդհանուր ընդդիմությունը, որոնցից մի քանիսը միայն անուղղակիորեն կապված են ԼԳԲՏՔ+ անձանց մարդու իրավունքների պաշտպանության շարժման հետ։
Վորոտինսկի շրջան
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիժնի Նովգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Քվիր
Տերմին
Քվիր տերմինի օգտագործումն ունի մեկնաբանության երկու տեսանկյուն։ Մարդիկ, կապված քվիր տեսության երկու մեկնաբանությունների հետ, բաժանվում են երկու խմբի։ Քանի որ, որպես այդպիսին, քվիրն ավելի շատ գաղափարախություն է, և ուղղակիորեն կապ չունի անձանց սեռական կողմնորոշման հետ, ինչպես օրինակ՝ նույնասեռական, երկսեռական և տարասեռական տերմինները, ապա առաջին մեկնաբանության կրողները հակված են այն մտքին, որ քվիր կարող են նույնականանալ նաև տարասեռական անձինք։ Իսկ մյուս մեկնաբանության կամ գաղափարի կրողները, հիմնվելով այն մտքի վրա, ըստ որի՝ քվիր բառը կիրառվել է որպես վիրավորանք  ԼԳԲՏՔ+ անձանց համար, այդպիսով կար կարծիք, որ քվիր կարող են նույնականանալ միայն ԼԳԲՏՔ+ անձինք։
Մյուս կողմից կան հակասական կարծիքներ քվիր տեսության մասին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԼԳԲՏ Կատեգորիա:Սեռական կողմնորոշում Կատեգորիա:Մարդու սեռականություն Կատեգորիա:Մարդկանց նվաստացուցիչ անվանումներ Կատեգորիա:Մարդկային վարք Կատեգորիա:Անգլերեն բառեր և արտահայտություններ
Առևտրական ընկերություններ
Առևտրական ընկերություններ, վաճառականների արտոնյալ միավորումներ՝ գլխավորապես բաժնետիրական ձևով և արտաքին առևտրի համար։ Առևտրային ընկերությունները ապրանքաշրջանառություն են կազմակերպում սպառողական, բիզնեսի կամ պետական նպատակներով։
Ձևավորում ու տեսակներ
Առևտրային ընկերությունները հիմնականում ձևավորվել են և բուռն զարգացում են ապրել հատկապես զարգացած ֆեոդալիզմի ժամանակաշրջանի եվրոպական երկրներում՝ Իտալիայի արդյունաբերական նշանավոր կենտրոններում` Վենետիկում, Ֆլորենցիայում և Ճենովայում, որոնք 13-14 դարերում դարձան մանուֆակտուրային արդյունաբերության և միջազգային ապրանքափոխանակության խոշորագույն կենտրոններ։ Նման կազմակերպություններ ստեղծվեցին նաև Ֆրանսիայում, Հոլանդիայում, Գերմանիայում և այլուր ։ Արևմտյան Եվրոպայում կապիտալիզմի արշալույսին ծագած առևտրական ընկերություները որոշ երկրներում կառավարությունից մենաշնորհ առևտրի իրավունք էին ստանում։ Սովորաբար դրանք վաճառականների խմբերն էին հիմնում՝ պետության անմիջական օգնությամբ կամ մասնակցությամբ։ Ընկերության մեջ մտնող վաճառականները սկզբում ինքնուրույն էին վարում առևտուրը` ընտանիքի անդամներով, մերձավոր ազգականներով ընտանիքի ավագ անդամի՝ հոր կամ ավագ եղբոր գլխավորությամբ։ Խոշոր ընկերությունների շուրջ համախմբվում էին ավելի նվազ տնտեսական կշիռ ունեցող ընկերություները։ Հետագայում առևտրական գործառնություններն իրականացնում էր ընկերությունը, իսկ նրա անդամները դառնում էին փայատերեր։
Առևտրական ընկերութունների ծագումը Եվրոպայում սերտորեն կապվում է առևտրական կապիտալի զորեղացման, իսկ նրանց գործունեությունր՝ գաղութային համակարգի զարգացման հետ։ Եվրոպական երկրների՝ առանձնապես անգլիական և հոլանդական Օստ–Հնդկական, Վեստ–Հնդկական առևտրական ընկերությունները (17 – 18-րդ դդ.) կարևոր դեր կատարեցին գաղութներ զավթելու և կառավարելու գործում։ Առևտրական–գաղութային այդ ընկերությունների գործունեությունը հակասում էր զարգացող արդյունաբերական բուրժուազիայի տնտեսական շահերին, ուստի 18-րդ դարում դրանք կորցրին իրենց նշանակությունը և վերացան։ Սակայն մենաշնորհային իրավունքներով արտոնյալ առևտրական ընկերությունների ձևը կապիտալիստներն օգտագործում էին նաև հետագայում՝ շուկաներում ու գաղութներում տիրապետություն հաստատելու նպատակով։ Այսպես, 1888 թվականին Անգլիայում հատուկ խարտիայի հիման վրա ստեղծվեց Բրիտանական Հարավ-Աֆրիկյան ընկերությունը, որ Հարավային Աֆրիկայում զավթեց հսկայական տարածություններ։
18-19-րդ դարերում առևտրական ընկերություններ են կազմակերպվել Ռուսաստանում՝ «Իսպանիայի հետ առևտրի ընկերությունը» (1724 թվական), «Կոստանդնուպոլսի ռուսական առևտրական ընկերությունը» (1757), «Պարսկական առևտրի ընկերությունը» (1758), «Ռուսաստանյան–ամերիկյան ընկերությունը» (1799-1868 թվականներ) և այլն, որոնք որոշակի երկրների հետ մենաշնորհային առևտրի իրավունք ունեին։
Հայերի առևտրական ընկերություններ
Նույնատիպ ընկերություններ գոյություն են ունեցել նաև արևելյան մի շարք երկրներում, որոնց թվում նաև Հայաստանում։ 13-րդ դարի Հայաստանի տնտեսական պատմության մեջ մեծ դեր է ունեցել Տիգրան Հոնենցը, Սահմադինը, Կարինից հյուսիսային Հայաստան ներգաղթած մեծահարուստ վաճառական Ումեկը և նրա գերդաստանը ։
Հայկական առևտրական ընկերություններ գոյություն ունեին ինչպես պատմական Հայաստանի տնտեսական նշանավոր կենտրոններում (Երևան, Նախիջևան, Ագուլիս, Ցղնա, Շոռոթ, Վան, Բաղեշ, Կարին, Երզնկա և այլն), այնպես էլ Հարավային Կովկասի, Իրանի, Թուրքիայի բոլոր քաղաքներում (Թբիլիսի, Շամախի, Թավրիզ, Համադան, Բասրա, Հալեպ, Թոքաթ, Զմյուռնիա, Տրապիզոն և այլն) ։
Միջին դարերում, երբ հայ առևտրական կապիտալը արտաքին առևտրի ոլորտում ծավալել էր աշխույժ գործունեություն, հայ վաճառականները ևս միավորվեցին առևտրական ընկերությունների մեջ։ Նրանք ծավալուն կապեր ունեին եվրոպական ու ասիական բազմաթիվ երկրների, մասնավորապես՝ Իտալիայի, Ֆրանսիայի, Հոլանդիայի, Անգլիայի, Պարսկաստանի, Հնդկաստանի, Սիրիայի, Իրաքի հետ։ Հայ վաճառականները գերազանցորեն գործում էին անհատապես, յուրաքանչյուրը՝ սեփական դրամագլխով, իր նախասիրած շրջանակներում։ Իրենց առևտրական գործունեությունը նրանք ծավալել են նաև միացյալ ուժերով՝ առևտրական ընկերությունների ձևով։ 16-րդ դարի կեսերին 15 հայ վաճառականներ իրենց գործունեությունը կենտրոնացնում են Լիվոռնո (Իտալիա) վաճառաշահ քաղաքում, որը տեղի դքսությունը բաց քաղաք էր հռչակել բոլոր ազգությունների վաճառականների համար։
Նոր Ջուղայի Վաճառականների ընկերություն
17-րդ դարում կազմակերպվեց Նոր Ջուղայի վաճառականների առևտրական ընկերությունը, որն ազդեցիկ մրցակցության մեջ մտավ անգլիական, հոլանդական և ֆրանսիական ընկերությունների հետ, ծավալեց մեծ մասշտաբի առևտրական գործունեություն։ 1660 թվականին այս ընկերության ներկայացուցչությունը գալով Մոսկվա և արքունիքին նվիրաբերելով հանրահայտ «Ալմաստե գահը», ստացավ Ռուսաստանի հովանավորությունը, կնքվեց պայմանագիր պարսկական մետաքս–հումքը Ռուսաստան և նրա տրանզիտով եվրոպական երկրներ արտածելու մասին։ Նոր Ջուղայի առևտրական ընկերությունն իր գործունեությամբ տնտեսական սերտ հարաբերություններ ստեղծեց Պարսկաստանի և Ռուսաստանի միջև։
Պարսկաստանի Սպահան քաղաքում Նազարեթի որդիներ Հարությունը, Աղազարն ու Մանուկը, միացնելով իրենց դրամագլուխները, ստեղծեցին առևտրական ընկերություն (1741 թվական) և զբաղվում էին գոհարեղենի ու մետաքսի առևտրով՝ գլխավորապես Ռուսաստանի և եվրոպական երկրների հետ ։
18 դարի կեսերին Իրանի կենտրոնական իշխանությունների թուլացման հետևանքով երկրում տիրում էր անիշխանություն ու բռնություններ։ Սկսվում է Նոր Ջուղայի մասսայական գաղթը բոլոր ուղղություններով։ Խոջաներն իրենց կուտակած կապիտալը փրկելով բնակություն էին հաստատում Իրաքում (Բասրայում), Հնդկաստանում, Իտալիայում, ինչպես նաև Ռուսաստանում՝ սկզբում Աստրախանում, ապա՝ Մոսկվայում, Պետերբուրգում ։
Նոր Ջուղան լքած ընտանիքներից էր նաև Լազարյան նշանավոր գերդաստանը, որն իր ընկերությունը փոխադրեց Ռուսաստան և հաստատվեց Մոսկվայում։ Լազարյաններն իրենց կապիտալը ներդրեցին արդյունաբերական տարբեր ճյուղերում։ Մոսկվայից ոչ հեռու՝ Ֆրայնովո գյուղում ստեղծեցին Ռուսաստանի ամենաորակյալ մետաքսագործական ֆաբրիկան։
Լազարյանների նախաձեռնությամբ և միջոցներով 1815 թվականին Մոսկվայում ստեղծվել է Լազարյան ճեմարանը։ Այդ ընկերության հաշվեմատյանը (ռուզնամե–օրագիր) պահվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում։
19-րդ դարի սկզբին առևտրական ընկերություն կազմակերպեցին նաև Կալկաթայի երևելի վաճառականները՝ «Հովնանյան–Աղաբեկյան» անվանումով։ Այդ նույն ժամանակ Բոմբեյում Աբգարյան եղբայրները ստեղծել են «Աբգար և կոմպանի» առևտրական ընկերությունը, որը հետագայում փոխադրվել է Կալկաթա և կապեր հաստատել Չինաստանի, եվրոպական ու արևելյան շատ երկրների հետ։ Առևտրական ընկերությունների շահույթը բաշխվում էր անդամների միջև՝ նրանց մասնակցության համեմատ։
18 - 19-րդ դարերում արևմտաեվրոպական կապիտալի անողոք մրցակցությունը, այնուհետև հայ առևտրական կապիտալի անշքացումը պատճառ դարձան հայ առևտրական ընկերությունների քայքայմանը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ընկերության տեսակներ Կատեգորիա:Առևտուր
Վիա Բալբի (փողոց)
Վիա Բալբի, փողոց պատմական Ջենովա քաղաքի կենտրոնական հատվածում` հյուսիսարևմտյան Իտալիայում։ Անվանվել է Ջենովայի արիստոկրատ ընտանիքներից մեկի՝ Բալբի ընտանիքի ազգանունով։ Հայտնի է իր հնագույն պալատներով։ 2006 թվականին ընդգրկվել է Իտալիայում Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում։
Պատմություն
Փողոցը կառուցվել է 1602-1620 թվականներին, որպես քաղաքային իշխանությունների և Բալբի ընտանիքի միջև համագործակցություն՝ քաղաքի կենտրոնի և նավահանգստի շրջակայքի միջև կապը բարելավելու համար։
Տոնկինսկի շրջան
Տոնկինսկի շրջան (Тонкинский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նիժնի Նովգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տոնկինո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1018 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 9107 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 8,95 մարդ/կմ²։
Իտիկիտ (Անգարականի վտակ)
Իտիկիտ (Итыкит), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բուրյաթիա հանարապետությունում, Մերձբալթյան շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Անգարական գետի ձախ ափում 30 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սեմ Վինչեստեր
Սեմյուել "Սեմ" Վինչեստեր, հորինված կերպար, ամերիկական «Գերբնական» ֆիլմի երկու գլխավոր հերոսներից մեկն իր ավագ եղբայր Դինի հետ միասին։ Նա մարմնավորվում է դերասան Ջարեդ Պադալեկիի կողմից։
Թիկունքային պլան
Սեմը ծնվել է 1983 թվականի մայիսի 2-ին Կանզաս մարզի Լոուրենս քաղաքում, Ջոն և Սեմ Վինչեստերների ընտանիքում։ Նա հանդիսանում է ֆիլմի երկու գլխավոր հերոսներից մեկը։ Նա զույգի երկրորդ երեխան է, և չորս տարով փոքր է իր ավագ եղբորից` Դինից ։ Նա անվանվել է իր մայրական պապի` Սեմյուել Կեմպբելլի անունով, Սամյուել Քեմբելլ ։
Երբ Սեմը ընդամենը վեց ամսական էր, նրա մայրը` Մարիան, սպանվեց դեմոն Ազազելի կողմից։ Դեմոնը նրան առաստաղին էր կպցրել, և Սեմին իր արյունով էր կերակրում։ Սեմը փրկվեց հրդեհից իր հոր շնորհիվ, ով հետո նրան տվեց չորս տարեկան Դինին, որպեսզի վերջինս նրան ավելի ապահով տեղ տանի։ Այդ պահից սկսած, Դինը իրեն պատասխանատու էր զգում Սեմի համար, և դարձավ նրա պաշտպանը, մասնակի չափով իր հոր կողմնային ճմշումների պատճառով, ով ասում էր, որ Դինը պետք է եղբորը անվտանգ տեղում պահի։
Սեմը և Դինը իրենց մանկությունը անց են կացրել ամեն շաբաթ մի քաղաք տեղափոխվելով, այն ժամանակ երբ իրենց հայրը գերբնական արարածներ էր որսում, և փորձում էր գտնել տղաների մոր անհայտ մարդասպանին։ Մինչև 8 տարեկանը Սեմը հավատում էր, որ իր մայրը մահացել է ավտովթարի պատճառով, իսկ իր հայրը կոմիվոյաժոր է, սակայն ամեն ինչ վերջացավ այն ժամանակ, երբ Դինը նրան գերբնական արարածներ ցույց տվեց ։ Սեմը սկսեց որսորդությամբ զբաղվել իր հոր և եղբոր նման մոտ 12 տարեկանում, սակայն շուտով նա սկսեց սովորական կյանքի մասին երազել, որը մեջ չէր լինի ոչ մի հրեշ. մեկ տարի անց ուսուցիչը խորհուրդ տվեց դուրս գալ «ընտանեկան բիզնեսից», և դա ասաց այն ժամանակ, երբ կարդաց Սեմի պատմությունը մարդագայլերի մասին ։ 19 տարեկանում, Ջոնի հետ վիճելուց հետո, Սեմը գնում է Սթենֆորդյան համալսարան՝ թողնելով իր ընտանիքին և որսորդական ընտանեկան կյանքը։
1-ին եթերաշրջան
Առաջին սերիայում Սեմը նման է Սթենֆորդի 22-ամյա պարոնի, ով կարծես միջնակարգ դպրոցի աշակերտ է։ Սեմը նաև ընկերուհի ունի, ում հետ նա ապրում է, և գաղտնի ցանկանում է ամուսնանալ նրա հետ։ Մի անգամ երեկոյան Դինը գալիս է Սեմի բնակարանը և օգնություն է փնտրում այն բանից հետո, երբ իրենց հայրը` Ջոն Վինչեստերը, անհայտացել էր։ Չնայած որ սկզբից չէր ցականում, վեջ ի վերջո Սեմը համաձայնվում է, և ուղեկցում է եղբորը։ Երբ նրանք Սպիտակ հագուստով կնոջ գործում հաջողության են հասնում և ուղի են գտնում որը նրանց կարող էր Ջոնի մոտ տանել, Սեմը վերադառնում է Սթենֆորդ, որտեղ նա Ջեսսիկաի մահին է ականատես լինում, իսկ սպանությունը տեղի էր ունեցել այնպես, ինչպես Մերիի` եղբայրների մորը սպանությունը դեմոնի ձեռքերից։ Այդ դեպքը ստիպում է Սեմին գնալ Դինի հետ, գտնել այն դեմոնին որ մեղավոր է իր մոր և սիրեցյալի մահվան մեջ, և վրեժ լուծել նրանից ։ Մյուս սերիաներում եղբայրները վտանգավոր գերբնական արարածների հետ են գործ ունենում, այնպիսին ինչպիսին են Վենդիգոն, Դաժան Մերին և մարդագայլեր ։ Այս սերիաների ընթացքում Սեմը հասկանում է որ հատուկ երազների միջոցով ուժեր ունի, և պարզվում, որ դա տելեկինեզ է։
Ջոնի փնտրտուկները շարունակվում են, Սեմը անընդհատ վիճում է Դինի հետ, այն պատճառով, որ Դինը միշտ առանց կասկածի կատարում է հոր հրամանները, այն ժամանակ երբ Սեմը կասկածում է այդ ամենին, ասելով որ կարծես իրենք փոքր զինվորիկներ լինեն։ Եղբայրները վերջ ի վերջո առանփնացան, Դինը ցանկանում է գտնել հորը մի վայրում և հասկանալ նրա բոլոր գաղտնիքները, իսկ Սեմը մեկ այլ վայրում է փնտրում հորը։ Սակայն վերջում նրանք միանում են, և Դինը ներողություն է խնդրում եղբորից ։
Ավելի ուշ այս եթերաշրջանում Ջոնը դեմոնների ձեռքում է հայտնվում, և եղբայրները կարողանում են փրկել նրան։ Հետո նրանք հասկանում են, որ այն դեմոնը որ սպանել է իրենց մորը մի քանի տարի առաջ, գտնում է իրենց հոր մարմնում։ Սակայն Ջոնը խնդրում է Սեմին, որ նա սպանի իրեն, և Սեը կոլտի միջոցով կրակում է հոր ոտքին, և դեմոնը փախչում է։ Երբ Սեմը վիրավորված հորը և կիսամահ եղբորը մեքենայով հիվանդանոց էր տանում, բեռնատարի վարորդը՝ ում մեջ այդ ժամանակ դեմոնն էր, հարվածում է Դինի մեքենային, Impala-ն ամբողջությոամբ ջարդված է, իսկ Վինչեստերները ծանր վիրավոր են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Գերբնական» հեռուստասերիալի կերպարներ Կատեգորիա:Գերբնական
Յասոս
Յասոս (գրության տարբերակներ՝ Յասսոս, Իասոս, Իասսոս (Iασoς или ) , Iasus), Հին Հունաստանի քաղաք, որը գտնվում է Կարիայում՝ Իասիսկյան ծոցի ափին (ներկայիս անվանումը՝ Մանդալյա)՝ ժամանակակից թուրքական քաղաքի դիմաց ։ Անտիկ ժամանակաշրջանում Յասոսը տեղավորված էր կղզու վրա, սակայն ժամանակի ընթացքում նրա և մայրցամաքի միջև ընկած նեղուցն անհետացել է։ Հնագիտական հուշարձանը տեղավորված է Միլասի շրջանում՝ Մուղլայի մարզում, մոտավորապես գտնվում է Միլաս քաղաքի կենտրոնից 31 կմ հեռու։
Բրոնզի դար
20-րդ դարի սկզբից մինչև 21-րդ դարերում կատարված պեղումների համաձայն՝ տարածքը բնակեցված է եղել վաղ բրոնզի դարից ։ Միջին բրոնզե դարի շերտերում հայտնաբերվել են մինոսական ծագում ունեցող կերամիկայի բազմաթիվ գտածոներ, ըստ երևույթին, քաղաքը եղել է կա՛մ մինոսական գաղութ, կա՛մ ենթարկվել է Կրետեի ակտիվ ազդեցությանը ։
Մ.թ.ա 15-րդ դարի վերջից տեղանքը բնակեցվում է միկենյան քաղաքակրթություն ունեցող բնակիչներով, ինչպես վկայում են Միկենյան կերամիկայի գտածոները՝ ինչպես ներկրված, այնպես էլ տեղական ծագում ունեցող, ինչպես նաև այլ մանր գտածոներ և Միկենյան տիպի պատերի մնացորդներ ։ Ճիշտ այնպես, ինչպես Միլեթում, մինոսական բնակավայրը փոխարինվում է միկենյանով։
Ենթադրաբար, Յասոսում բնակվող ժողովուրդը հիշատակվել է «Ծովի ժողովուրդ»-ի կազմում՝ WSS անունով։
Անտիկ աշխարհ
Անտիկ պատմաբանները քաղաքը համարում էին Արգոսի գաղութ, սակայն հնագիտական տվյալները ցույց են տալիս քաղաքի ավելի հին պատմությունը։ Համաձայն անտիկ աղբյուրների՝ Արգոսի գաղութաբնակները պատերազմում կրել էին մի քանի պարտություն, դրա համար նրանք օգնության են դիմում Նալեի որդուն, ով հիմնել էր Միլեթ քաղաքը։ Այդ կապակցությամբ քաղաքում նոր բնակիչներ են հայտնվել ։
Քաղաքը՝ զբաղեցնելով ամբողջ կղզին, ունի ընդամենը 10 ասպարեզ։ Չնայած դրան, նա շատ արագ հարուստ է դարձել՝ շնորհիվ ձկնորսության և ձկան առևտրի ։ Յասոսը եղել է Աթենական ծովային միության անդամ և մասնակցել է Պելոպոնեսյան պատերազմին (մ.թ.ա. 431-404 թթ)։ Հարձակման ժամանակ քաղաքը ղեկավարել է պարսիկ սատրապ Ամորգեսը՝ ապստամբելով Դարեհ II-ի դեմ։ Սպարտացիները գրավել ու ավերել են քաղաքը։ Ամորգեսը գերեվարվում է, և ուղարկվում Թիսաֆերնին։
4-րդ դարում քաղաքի տարածքը մտել է Գեկատոմնի ժառանգների սատրապիայի կազմի մեջ և գրավվել Ալեքսանդր Մակեդոնացու կողմից։ Հետո քաղաքը պաշարել է Ֆիլիպ V Մակեդոնացին, սակայն հռոմեացիները նրան համոզել են քաղաքը զիջել Պտղոմեոս V Էպիֆանին ։
Յասոսի շրջակայքում գտնվող լեռները ծառայել են որպես արյունոտ-կարմիր և վառ-սպիտակ գույնի հիանալի մարմարի աղբյուր, որն անտիկ ժամանակաշրջանում օգտագործվել է դեկորատիվ նպատակներով ։ Քաղաքի մոտ գտնվում էր Գեստիայի սրբավայրը՝ աստվածուհու արձանով, ենթադրվում էր, որ չնայած այն կանգնեցված էր դրսում՝ նրան երբեք անձրևի կաթիլները չէին դիպչում ։ Ստրաբոնը նման ավանդություն է պատմում քաղաքի մերձակայքում գտնվող Արտեմիս տաճարի մասին։ Աթենասը Յասոսը հիշատակում է՝ որպես ձկնորսության հայտնի վայր ։
Ըստ երևույթին քաղաքը լքվել է XV—XVI դարերում՝ Բարձր դռան ժամանակաշրջանում, երբ մոտակայքում հիմնվում է փոքր քաղաք, որը կրում էր Ասին-Կալե կամ Ասին-Կուրին անվանումը։
Հնագիտություն
Ներկայումս քաղաքի պատերի մի մասը պահպանվել է։ Ժայռի մոտ պահպանվել է հին թատրոնի մի մասը՝ նստարանների շարքերով։ Նրա շրջակայքում հայտնաբերվել են մի քանի արձանագրություններ և մետաղադրամներ։
Նախնական ուսումնասիրություններից հետո, որը 1835 թվակականին վարում էր Շ. Տեկսեն, այստեղ սկսվում են անց կացվել կանոնավոր պեղումներ, որը ներկայումս կատարում է Աթենքի հնագիտության իտալական դպրոցը։ Այստեղ իրենց արշավներն են իրականացրել Դ. Լևին (1960—1972), Կ. Լավոսան (1972—1984), Ֆ. Բերտին (1984—2011): 2011 թվականից Յասոսի արշավների տնօրենը հանդիսանում է Մ. Սպանուն։
Յասոսը միշտ բնակեցված է եղել՝ սկսած վաղ բրոնզի դարից, այդ ընթացքում իր ազդեցությունն է թողել Կիկլադյան քաղաքակրթություն։ Այնուհետև այնտեղ ներկայացված են եղել երկրաչափական ոճի, հելլենիստական, Հռոմեական կայսրության, ընդհուպ մինչև Բյուզանդական կայսրության ժամանակաշրջանների շերտերը։
Քրիստոնեական ավանդույթ
Հայտնի են Յասոսի 4-րդ դարի եպիսկոպոսների անուններ՝ Ֆեմիստի (Themistius, 421), Ֆլացիլի (Flacillus, 451), Դավիդ (787) և Գրիգորի (878) ։ Յասոսի եպիսկոպոսը հիշատակվում է 10-րդ դարի Nova Tactica աշխատությունում, իսկ ավելի ուշ՝ Notitiae Episcopatuum-ում:
Կաթոլիկ եկեղեցում գոյություն ունեն Titular see (անգլ.), այսինքն՝ թեմեր, որոնք այլևս կապ չունեն կաթոլիկների իրական համայնքի հետ ( կապված նրանց այլ հավատքի անցնելու կամ այդ տեղանքից միգրացիայի հետ)։
Ծանոթագրություններ
<references group="" responsive="1">
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հին Հունաստանի քաղաքներ
Դիկի (Անգարականի վտակ)
Դիկի (Дикий), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բուրյաթիա հանարապետությունում, Մերձբալթյան շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Անգարական գետի աջ ափում 14 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 27 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Լուիջի Կառներա
Լուիջի Կառներա (Luigi Carnera, ), իտալացի աստղագետ, աշխատել է Հայդելբերգ-Կյոնիգշտուլի աստղադիտարանում։
1901 թ.-ից 1902 թվականները Կարներան հայտնաբերել է ընդհանուր առմամբ 16 աստերոիդ, որոնցից երեքի հայտնաբերումը կատարվել է Մաքս Վոլֆի հետ համատեղ ։
Կենսագրություն
Ստանալով մաթեմատիկայի ասպարեզում բարձրագույն կրթություն, աշխատել է Թուրինի աստղադիտարանում որպես կամավոր օգնական մինչև 1899 թվականը, որից հետո, շարունակել է կրթությունը արտասահմանում. նախ երկու տարի Հայդելբերգ-Կյոնիգսթուլի աստղադիտարանում հանրահայտ գերմանացի աստղագետ Մաքս Վոլֆ ի մոտ, հենց այս ժամանակաշրջանի հետ են կապված նրա հիմնական հայտնագործությունները, որից հետո Ստրասբուրգում, դրանից հետո կարճ ժամանակով Իտալիա վերադառնալուց հետո, Պոտսդամում, և վերջապես Արգենտինայում, որտեղ 1905 թվականին զբաղվում էր միջազգային լայնության հսկողության կայանի ստեղծմամբ։ Վերադարձել է Իտալիա 1908 թվականին, որտեղ աշխատել է որպես աստղագիտության պրոֆեսոր Գենույայի ինստիտուտում, իսկ 1919 թվականից դարձել է Տրիեստի աստղադիտարանի տնօրեն։ Ավելի ուշ, սկսած 1932 թվականից մինչև թոշակի անցնելը 1950 թվականին եղել է Կապոդիմոնտե աստղադիտարանի տնօրեն Նեապոլում։ Բացի դա, Նեապոլում նա զբաղեցրել է ընդհանուր և սֆերիկ աստղագիտության և գեոդեզիական աստղագիտության դասախոսի պաշտոնը Նեապոլի Պաթենոպե համալսարանում։
Լուիջի Կարներան հիմնականում հետաքրքրվում էր դիրքային դիտարկումներով։ Նրա անվան հետ է կապված Միջազգային լայնության ծառայությունը։
(808) Մերքսիա աստերոիդը, որը հայտնաբերվել է 1901 թվականին, անվանվել է Լուիջի Կարներայի խորթ հոր պատվին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի աստղագետներ
Մոնթգոմերի Կարմայքլ
Մոնթգոմերի Կարմայքլ (Montgomery Carmichael, ), անգլիացի գրող։ Կոմպոզիտոր Մերի Կարմայքլի եղբայրն է։
Հրատարակել է մի շարք աշխատանքներ Իտալիայի վերաբերյալ, որոնցից ամենամեծ ճանաչումը ձեռք է բերել «Տոսկանում. տոսկանյան քաղաքներ, տուսկանյան տեսակներ և տոսկանյան բարբառ» գիրքը (In Tuscany: Tuscan towns, Tuscan types, and the Tuscan tongue, 1901): Նա ուսումնասիրել է Ջորջ Թոբայաս Սմոլեթի` Իտալիայում լինելու հետքերը և Ֆրանցիսկ Ասսիզեցու կենսագրությունը,անգլերեն է թարգմանել 13-րդ դարի «Սուրբ Ֆրանցիսկոսի հարսանիքը աղքատության հետ» տեքստը («Տիկին աղքատություն» վերնագրով, անգլերեն՝ «The Lady Poverty», 1901): Նա նաև հրատարակել է «Ֆրանչի գլուխգործոցը. Ակնարկ արվեստում անմեղսունակ հայեցակարգի պատկերի ծագման մասին» մենագրությունը (անգլ.` Francia's masterpiece. An essay on the beginnings of the Immaculate conception in art, 1909): Կարմայքլի «Հնության արքայական համայքնի անդամ Ջոն Ուիլյամ Ուելշի կյանքը» (անգլ.` The life of John William Walshe, F. S. A.; 1902) գիրքը, որը գրվել է որպես կաթոլիկություն ընդունած և Իտալիայում հաստատաված իրական ​​անգլիացու կյանքի նկարագրություն, ինքնակենսագրական տարրերով կեղծիք է եղել, ինչը պատճառ է դարձել ժամանակակից քննադատների քննադատությանն է արժանացել ։ Այնուամենայնիվ, Կարմայքլի հաջորդ՝ «Սամբուկայի ճգնավորները» վեպը (անգլ.` The Solitaries of the Sambuca, 1914), նույնպես գրվել է հորինված ​​հեղինակի անունից։ Նա նաև հրատարակել է Հենրիկ Իբսենի «Ռոսմերսհոլմ» (1890) դրամայի անգլերեն թարգմանությունը։
Բրիտանական կայսրության շքանշանի ասպետ է (1920)։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլիացի գրողներ
Տոնշաևսկի շրջան
Տոնշաևսկի շրջան (Тоншаевский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նիժնի Նովգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տոնշաևո ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 2353 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 18720 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 7,96 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նիժնի Նովգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Պենելոպա Բուտբի
Պատմություն
Նոր ժամանակներում Ռեյնոլդսի՝ Պենելոպա Բուտբիին պատկերող նկարի, ինչպես նաև նրանում պատկերված աղջկա ճակատագրի նկատմամբ հետաքրքրություն է առաջացրել ամերիկացի լրագրող Ռեբեկա Հարդինգ Դևիսը, որը 1875 թվականի նոյեմբերին «St. Nicholas» ամսագրում հրատարակել է «Փոքրիկ Պենելոպայի գեղանկարչության մասին» հոդվածը ։
Երկար ընդմիջումից հետո Պենելոպա Բուտբիի կերպարի նկատմամբ նորից հետաքրքրություն է առաջացել 20-րդ դարի վերջին։ Բարնարդ քոլեջի ուսուցիչ Էնն Հիգոննեն Պենելոպա Բուտբիին և նկարչության մեջ նրա կերպարին է նվիրել իր «Անմեղության պատկեր․ իդեալական մանկության պատմություն և ճգնաժամ» գրքի մի բաժինը, որը լույս է տեսել 1998 թվականին ։ Պենելոպայի ճակատագիրը և նրա մահվան մասին արձագանքները հաճախ են դառնում Նոր ժամանակներում երեխային հասկանալու հիմնախնդիրներին նվիրված մենագրությունների և հոդվածների թեմա։ Մասնավորապես, այն խորը վերլուծության առարկա է դարձել Լիվերպուլի համալսարանի պրոֆեսոր Ռոբերտ Վուդսի 2006 թվականին հրատարակած «Հիշողություններ երեխաների մասին։ Անդրադարձ անցյալի վաղաժամ մահերին» գրքում ։
Պենելոպային մի մեծ հոդված է նվիրել Ռոզմարի Միտչելլը։ Ըստ նրա՝ Պենելոպա Բուտբիի վաղաժամ մահվան միջոցով ժամանակակիցները ցույց են տալիս ռոմանտիկ գաղափարների ազդեցությունը մանկության՝ որպես անմեղության և անպաշտպանության շրջանի, ի տարբերություն հասուն տարիքի, ըմբռնման վրա։ Նա նաև ցույց է տալիս ռոմանտիզմի ազդեցությունը մահ հասկացության ընկալման վրա, քանի որ Պենելոպայի նկարն ամեն ինչ արտացոլում է առավել անհատականացված և աշխարհականացված պատասխանը սիրած մարդու կորստին։ Ռեյնոլդսի ավելի ուշ վիկտորիանական մեկնաբանությամբ նկարներում ցույց են տրվում 20-րդ դարում երեխայի պաշտամունքի ուժեղացումն ու հայրենիքի կարոտը նախաինդուստրիալ Անգլիայի պարզ գյուղական աշխարհում։
Կենսագրություն
Պենելոպա Բուտբին լեզվաբան, թարգմանիչ և բանաստեղծ սեր Բրուկ Բուտբիի աղջիկն է ։ Ջոզեֆ Ռայթի նկարում նա միաժամանակ ներկայանում է որպես ազնիվ և առավել չափով բնական մարդ․ գիրքը մի կողմ դրած և ընթերցանության համար հենց անտառի խոտերի վրա տեղավորված՝ աչքերը հառած նայում է դիտողին (Բուկին բարձր է գնահատել Ժան-Ժակ Ռուսոյի գաղափարները և թարգմանել է նրա աշխատությունները) ։ Պենելոպայի հայրը տիտղոսը ժառանգել է 1789 թվականին, եղել է նաև սիրողական բուսաբան և իր ուսումնասիրություններում համագործակցել է Էրազմ Դարվինի հետ։ Նա ճանաչել է Կապույտ գուլպաների հասարակության մի քանի ակտիվիստների և գեղարվեստի հայտնի գիտակ էր ու մեկենաս։
Պենելոպան սեր Բրուկ Բուտբիի և նրա կնոջ՝ Սյուզաննայի (Susanna Bristoe, 1755-1822) միակ երեխան է և ժառանգը, յոթերորդ բարոնետան։ 3 տարեկանում (1788 թվականի հուլիսին) նա մոդել է դարձել բրիտանացի ականավոր նկարիչ Ջոշուա Ռեյնոլդսի լոնդոնյան ստուդիայում («Պենելոպա Բուտբիի դիմանկար», կամ «Կապագլխարկ» նկարների համար, Լոնդոնի ազգային պատկերասրահ)։
Նկարն ավարտելուց հետո Բուտբին աղջկա հետ վերադարձել է Դերբիշիր, որտեղ գտնվում էր նրա Աշբուրն ժառանգական կալվածքը։ Հավանաբար Պենելոպան իր կարճատև կյանքի մնացած մասն անցկացրել է Աշբորն Հոլլում ։ Պենելոպան հանգիստ աղջիկ էր, տիկնիկներով խաղալը նախընտրում էր ցանկացած աղմկոտ վայրից, չնայած ուրախ բնավորություն ուներ։ Նա շատ էր սիրում իր հորը և դարպասների մոտ սպասում էր նրա տուն վերադառնալուն, իսկ երեկոյան նստում էր նրա ծնկներին։ Կիրակի առավոտյան նա մորն ուղեկցում էր Աշբուրի հին եկեղեցին և ժամերգության ընթացքում նրա կողքին ծնկի էր գալիս։ Այդ և շատ այլ բաների մասին կարելի է իմանալ «Պենելոպայի սրբազան սիրո հիշատակը» («Sorrows Sacred to the Memory of Penelope») գրքից, որը գրել է նրա հայրը։ Գիրքը ներառում է 24 սոնետ ։ Պենելոպան մահացել է 1791 թվականին՝ մեկ ամիս տևած հիվանդությունից հետո։ Նրան բուժում էր հայտնի բժիշկ, հոր ընկեր Էրազմ Դարվինը (Չարլզ Դարվինի պապը)։ 1791 թվականի մարտի 9-ի նամակում Դարվինն այն կարծիքն է հայտնել, որ Պենելոպան տառապում է գլխուղեղի ջրակալումով՝ գրելով, որ հիվանդությունն սկսվել է գլխի ձախ կողմի ցավերով, ապա հաջորդել են փսխումն ու քնկոտությունը։ Հնարավոր է՝ պատճառը գլխուղեղի բորբոքումն է (գլխուղեղի վիրուսային ինֆեկցիա, որն առաջացնում է ներգանգային ճնշում) կամ մենինգիտը (չնայած բակտերիալ մենինգիտը, հավանաբար, կառաջացներ շատ ավելի արագ մահ)։ Դիտարկվում են նաև բնածին արատները։
Պենելոպա Բուտբին թաղվել է Աշբորնի Սուրբ Օսվալդ եկեղեցում 1791 թվականի մարտի 20-ին։ Համաձայն տեղական լեգենդի՝ նրա դագաղը տանում էին 6 աղջիկներ՝ 6 տղաների ուղեկցությամբ, որոնք ձեռքներին ունեին հովանոցներ, որպեսզի պաշտպանեին այդ ժամանակ տեղացող անձրևից։
Պենելոպայի մահը, ըստ որոշ տվյալների, հանգեցրել է ծնողների ամուսնուլուծությանը։ Նրա հուղարկավորությունից հետո մայրը վերադարձել է իր ծնողների տուն՝ Գեմպշիր, իսկ այնուհետև բնակություն է հաստատել Դուվրում։ Նա թաղված է օրիորդական, այլ ոչ թե ամուսնու ազգանունով։ 100 ֆունտ ստերլինգ է կտակել «իմ սիրելի երեխայի բուժքրոջը», իսկ զարդերը, Պենելոպայի մազափունջը և ամուսնու սոնետների գիրքը կտակել է եղբորը։ Բուտբիի տարօրինակությունը, աղջկա մահվան և կնոջից բաժանվելու հետ կապված սուր ապրումները հանգեցրել են սնանկացման, ինչն ամբողջովին փոխել է նրա կյանքի ընթացքը։ Աշբորն Հոլլը 1814 թվականին տվել է վարձակալության (ծխական գրառումները ցույց են տալիս, որ 1817 թվականին այնտեղ բնակվել է գործարանատեր Ռիչարդ Արկրայտի թոռը), իսկ ինքը 1815 թվականին բնակություն է հաստատել Բուլոնում, որտեղ և մահացել է 1824 թվականին։ Նա հուղարկավորվել է Աշբուրնի Սուրբ Օսվալդի եկեղեցում։
Պենելոպա Բուտբին Ջոշուա Ռեյնոլդսի նկարում
Դիմանկարը պատվիրվել է 1788 թվականի ապրիլին Լոնդոնում։ Մայիսին նկարի համար վճարվել է գինեա։ Կեցվածքի ընդունման սեանսները տեղի են ունեցել 1788 թվականի հուլիսի 1-ին, 3-ին, 5-ին և 8-ին։ Նկարում Պենելոպան նստած է քարե նստարանին՝ անտառաշատ բնանկարի ֆոնին։ Նա դրել է ծիծաղելի շորագլխարկ, որից էլ առաջացել է նկարի երկրորդ՝ հեգնական անունը։ Արվեստագետների կարծիքով՝ նա Ռեյնոլդսի նկարում ռոմանտիզմի դարաշրջանի դասական երեխան է, դրախտային անմեղության պահապանը, խորհրդանիշն է այն բանի, «ինչը մենք կորցրել ենք և ինչը վախենում ենք կորցնել»։
Ականատեսների վկայությամբ Ռեյնոլդսը երեխաների հետ լավ էր լեզու գտնում և ամբողջ սեսիայի ընթացքում լավ հարաբերությունների մեջ էր Պենելոպայի հետ ։ Մի անգամ նույնիսկ Պենելոպան անհետացավ տանից և հայտնաբերվեց Ռեյնոլդսի տանը։ Արվեստի պատմաբանները դիմանկարի գեղարվեստական բարձր որակը բացատրում են նրանց կարճատև, բայց անձնական վառ հարաբերություններով ։ Ռեյնոլդսը սիրում էր խաղալ երեխաների հետ։ Իր արվեստանոցում նա միշտ խաղալիքներ էր պահում, որպեսզի ուրախացներ իր փոքրիկ ընկերներին, իսկ այնտեղ գտնվող մոդելները վազվզելու հնարավորություն ունեին։ Աղջկա արտասովոր զգեստը ժամանակակից մարդու մեջ առաջացնում է այն միտքը, որ նա հագնված է կեցվածք ընդունելու համար և փորձում է մեծահասակ կնոջ դեր խաղալ (նրա զգեստը հիշեցնում է Մարթա Վաշինգտոնի հագուստը Գիլբերտ Ստյուարտի նկարում)՝ ընդօրինակելով գաղութային տիկնոջ։ Երեխան սեղմել է շրթունքները, ձեռքերը ծալված են ծնկներին, կարծես փորձում է իր դերը լավ խաղալ, բայց աղջիկը չափազանց ամոթխած է, որպեսզի ուղիղ նայի դիտողի աչքերին, այդ պատճառով էլ նայում է կողքը։ Սակայն երեխաներն այդ ժամանակ, ինչպես Անգլիայում, այնպես էլ Ամերիկայում, հագնվում էին ինչպես մեծահասակները, և աղջկա կոստյումը, անկասկած, ամենօրյա է ։
Դիմանկարի հայտնիությանը նպաստող մյուս գործոններից մեկը եղել է Պենելոպայի ողբերգական ճակատագիրը։ Ընտանիքի վերջնական փլուզումից հետո դիմանկարը վերջ ի վերջո հայտնվել է Օքսֆորդի Էշմոլի թանգարանում (ըստ որոշ տվյալների՝ վարձակալության իրավունքով), որտեղ կես դար անց Լյուիս Քերոլլը հրապուրվել է նրանով ։ 19-րդ դարի ընթացքում մեծ տարածում ունեին այդ դիմանկարի փորագրանկարները ։
Դիմանկարը ստեղծման պահից մեծ ժողովրդականություն է վայելել։ Բրիտանական թանգարանում հավաքված են մեծ թվով մեցցո-տինտոներ, որոնք ստեղծվել են Ռեյնոլդսի նկարի հիման վրա։ Դրանց հեղինակներից հայտնի են փորագրողներ և հրատարակիչներ Փոմաս Կիրկը, Թոմաս Պարկը, Հենրի Գրեյվսը ։
Պենելոպա Բուտբին 18-19-րդ դարերի մշակույթում
Պենելոպա Բուտբիի մահից հետո նրա հոր խնդրանքով անգլիացի նկարիչ Յոհան Հենրիխ Ֆյուսսլին նկարեց «Պենելոպա Բուտբիի ապոթեոզը» (1792) նկարը, որը ներկայացնում էր․ թե ինչպես է հրեշտակը Պենելոպային տանում երկինք։ Նկարիչը վաղուց էր ճանաչում Բրուկ Բուտբիին։ Վերջինս նախկինում գնել էր 1781 թվականին նրա նկարած «Գիշերային մղձավանջ» հայտնի նկարի տարբերակներից մեկը։ Հրեշտակի թևերը հենց նրա մեջքին չեն, աղջկա հնգամյա տարիքը նկարված է անհամոզիչ, նա կարծես փոքր հասակով մեծահասակ կին լինի, բավականին պարզամիտ այլաբանություն ունի․ առաջին պլանում աճյունասափորն է ու օդում թռչող մեծ թիթեռը (խորհրդանշում է մահը, մարդու կյանքի վաղանցիկ բնույթն ու հարությունը մահացածների միջից), նկարիչն օգտագործել է ռիսկային ուղղահայաց կոմպոզիցիա, որ նման է նրա «Դիանայի մահը» նորարարական նկարին։ Նկարչին չի հաջողվել դիտողին համոզիչ ներկայացնել փոքրիկ երեխայի մահը ։ Ներկայումս նկարը գտնվում է Բուլվերգեմպտոնի պատկերասրահում։
Սուրբ Օսվալդի եկեղեցում գտնվում է Պենելոպայի մարմարե արձանը, որի հեղինակը քանդակագործ Թոմաս Բենքսն է ։ Բենքսի արձանն ավելի հաջող է։ Աղջկա ֆիգուրան բնական մեծությամբ է, թվում է՝ քնած է կողքի վրա՝ գլուխը ձեռքերին դրած։ Արձանն իր մեջ համատեղում է ռոմանտիկ զգայունակությունն ու անկեղծությունը, և, ինչպես երևում է այն առաջին անգամ տեսնողների մեկնաբանություններից, ուժեղ ազդեցություն է թողնում եկեղեցու այցելուների վրա նույնիսկ ներկայումս ։ Արձանը պատրաստված է Կարարայի մարմարից, նրա վրա կան անգլերեն, իտալերեն, լատիներեն և ֆրանսերեն գրառումներ, որոնք վերցված են Աստվածաշնչից, Կատուլլուսից, Ֆրանչեսկո Պետրարկայի և Ռուսսոյի աշխատություններից։ Համաձայն քանդակագործի աղջկա խոսքերի՝ Բրուկ Բուտբին ամեն օր գնում էր տեսնելու, թե ինչպես են աշխատանքներն ընթանում, հաճախ էր լաց լինում։ Երբ 1793 թվականին քանդակի գիպսե մոդելը (ներկայումս գտնվում է ճարտարապետ Ջոն Սոունի թանգարանում) ցուցադրվեց Սոմերսեթ-Հաուսում, Մեծ Բրիտանիայի թագավոր Գեորգ III-ի ավագ դուստրը՝ Վյուրտեմբերգի ապագա թագուհին, Շառլոտան և նրա դուստրերը հուզվել էին լաց լինելու աստիճան։ Արձանը, որ մինչև հիմա գտնվում է Սուրբ Օսվալդի եկեղեցում, հավանաբար երկար ժամանակ (մինչև 1839 թվականը) պահվել է փայտե տուփի մեջ՝ կողմնակի աչքից հեռու։ Հավանական է թվում, որ դա արվել է Բուտբիի խնդրանքով։
1796 թվականին Բուտբին հրատարակեց «Sorrows Sacred to the Memory of Penelope» սոնետների գիրքը, սոնետները նա ընկալում էր որպես իր դյուրաբեկ հուշարձանը մահացած աղջկա համար։ Ընդհանուր առմամբ ժամանակակիցները հավաքածուի նկատմամբ բարյացակամ են։ Բանաստեղծուհի Աննա Սյուարդը, սակայն, նշել է սոնետների միանմանությունն ու անճաշակությունը։
նախառաֆայելական Ջոն Էվերետ Միլլեի «Հասած բալ» նկարը հիմնված է Ռեյնոլդսի նկարի վրա և նկարվել է Քերրոլի լուսանկարից հետո («Cherry Ripe», 1879, այժմ՝ մասնավոր հավաքածուում)։ Կապուտաչյա Էդի Ռամաջը (Edie Ramage) ընդամենը չորս տարեկան էր, երբ 1879 թվականին Պենելոպայի՝ Ռեյնոլդսի նկարի զգեստով հայտնվեց Լոնդոնի դիմակահանդեսում, նրա հմայքից բոլորը հիացած էին։ Նրա փորագրող հորեղբայր Ուիլյամ Թոմաս Լուսոնը 5000 դոլարով պատվիրեց Էդիի դիմանկարն այն զգեստով, որով նա եղել էր դիմակահանդեսում։ Էդի Ռամաջի հետագա ճակատագիրն անհայտ է։ Նրա դիմանկարն անվանվեց «Հասած բալ», քանի որ Էդիի կողքին՝ կտորի մեջ, բալեր են։ Աղջկա կերպարը, ինչպես և նրա հագուստը (սպիտակա-վարդագույն զգեստ), փոխ էր առնված Ջոշուա Ռեյնոլդսի «Պենելոպա Բուտբիի դիմանկարից»։ Նկարի վաճառված վերարտադրությունների գումարով փոխհատուցվել են դիմանկարի ծախսերը։ Վերարտադրանկարը, որպես նվեր ընթերցողներին, կցված էր «Գրաֆիկ» ամսագրի սուրբծննդյան թողարկմանը։ Դիմանկարը դարձել է վիկտորյան դարաշրջանի բազմաթիվ տների գերզգայուն զարդարանքը ։
Պենելոպա Բուտբին Լյուիս Քերոլլի լուսանկարներում
Գրող և սիրողական լուսանկարիչ Լյուիս Քերոլլը կարող էր Ռեյնոլդսի նկարի բնօրինակը տեսնել Էշմոլի թանգարանում, ըստ մեկ այլ վարկածի՝ նա ոգեշնչվել է Սեմյուել Կազինսի մեցցո-տինտոյից.
Լյուիս Քերոլլի ժամանակներում նորաձև էր աղջիկներին Պենելոպա Բուտբիի՝ Ռեյնոլդսի նկարի հագուստով նկարելը։ Քերոլլն ստեղծել է զգեստավորված ֆոտոդիմանկար, որտեղ մոդելն իր նախատիպից բավական մեծ է։ Առնվազն երկու հայտնի լուսանկարներում նրա սիրելի ֆոտոմոդելը՝ Ալեքսանդրա Քիթչինն է այդ կերպարում, լուսանկարներն արվել են 1875-1876 թվականներին։ Այդ շարքի երրորդ՝ «Էքսի Քիթչինը պառկելաթոռի վրա՝ մասամբ Պենելոպա Բուտբիի զգեստով և ճապոնական հովանոցով» (Xie Kitchin partly in the "Penelope Boothby" dress, on a garden chair, with Japanese sunshade) նկարի համար, որը շատ է տարբերվում մյուսներից և երբեմն չի համապատասխանում այդ շարքին, Քերոլլն ստուդիա բերեց հյուսած պառկելաթոռ և արևելյան հովանոց։ Լուսանկարում աղջկիկը տեղավորված է պառկելաթոռի վրա, իսկ գլխին պահած է բաց հովանոց։ Այդ նկարները, հատկապես օրիգինալ կոմպոզիցիայի և աղջկա խորհրդավոր հայացքի զուգակցման շնորհիվ, դարձել են վիկտորյան դարաշրջանի առավել նշանավոր դիմանկարներից մեկը ։ Լուսանկարների չափերն են՝ 12,7 և 15,5 սմ։ Նույնականացման համարն է 964:0001:0044 ։ Լուսանկարներն արված են Օքսֆորդում՝ Քերոլլի ստուդիայում։ 3 լուսանկարներն էլ ներկայումս գտնվում են Օստինի տեխասյան համալսարանի Հարրի Ռենսոմի կենտրոնի հավաքածուի մեջ։ Երեք լուսանկարների տեխնիկան՝ կոլոդիոնային պրոցես ալբումինային լուսանկարչական թղթի վրա ։
Քերոլլի նկարներից մեկում Ալեքսանդրա Քիթչինը կանգնած է պատի մոտ, նա դեմքի մռայլ արտահայտությամբ շատ քիչ է համապատասխանում Ռեյնոլդսի նկարին։ Լուսանկարի չափերն են՝ 21.1 և 15.3 սմ։ Նույնականացման համարն է՝ 964:0001:0034 ։ Քերոլլը բավականին ազատ է վերակարել նաև աղջկա զգեստը։ Մյուս նկարում աղջիկը նստած է՝ կզակը ձեռքին հենած։ 12-ամյա մոդելը լարված նայում է ֆոտոխցիկին։ Այդ նկարի չափերը բավականին փոքր են՝ ընդամենը 15,4 և 12,5 սանտիմետր։ Նույնականացման համարն է՝ 964:0001:0021 ։ Հետազոտողները զուգահեռներ են անցկացնում այդ լուսանկարի և Ալիսա Լիդելի՝ մուրացկանի կերպարով լուսանկարի միջև։
Ալեքսանդրա Ռոդա Քիթչին (մականունը՝ Էքսի, Alexandra «Xie» Rhoda Kitchin, 1864-1925)․ այդպես էին անվանում Լյուիս Քերոլլի ընկերուհուն («child-friend»)։ Նա Քերոլլի համար մուսա էր և ֆոտոմոդել 1868 թվականից։ Քերոլլը նրան ավելի հաճախ էր լուսանկարում, քան իր մյուս մոդելներին, երբեմն նա հագնվում էր էկզոտիկ հագուստներ։ Այսպես, «Սուրբ Գեորգին ու վիշապը» լուսանկարում նա արքայադուստր է, հագին ունի սպիտակ գիշերազգեստ, գլխին՝ թղթե թագ։ Ալեքսանդրա Քիթթչինը սուրբ Ջորջ Քիթչինի դուստրն էր (1827-1912), որը Օքսֆորդի Քրիստոսի տաճարում եղել է Քերոլլի պաշտոնակիցը, այնուհետև՝ Վինչեսթերի, իսկ հետագայում՝ Դարհեմի ժողովի դեկան ։ Նրա կնքամայրը Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի ապագա կոնսորտ-թագուհի Ալեքսանդրա Դանիացին էր, որը նրա մոր մանկության ընկերուհին է եղել ։ 1890 թվականին Ալեքսանդրան ամուսնացել է պետական ծառայող և սիրողական երաժիշտ Արթուր Կարդուի հետ։ Նրանք ունեցել են 6 երեխա։ Ի տարբերություն Քերթլլի որոշ երիտասարդ ընկերուհիների՝ «Xie» երբեք չի հրապարակել հուշեր նրա մասին ։ Քերոլլը Ալեքսանդրա Քիթչինին նկարել է 4-ից մինչև 16 տարեկանը։ Հայտնի է նմանատիպ ավելի քան 50 լուսանկար ։ Երբեմն այդպիսի լուսանկարները կրում են «Էքսի»-լուսանկարներ անվանումը։ Կա լեգենդ, ըստ որի՝ Քերոլլը մի անգամ հարցրել է․ «Ինչպե՞ս լուսանկարչության մեջ հասնել կատարելության։», իսկ հետո ինքն էլ պատասխանել է․ «Էքսիին կանգնեցնել օբյեկտիվի առաջ»։ Իսկապես, 1880 թվականի հունիսի 16-ի նամակում գրողն իր հետ վարում է այդ երկխոսությունը ։
Պենելոպա Բուտբին զանգվածային մշակույթում
Միլլեի նկարը երկար ժամանակ օգտագործվել է Pears Transparent Soap օճառի ընկերության տուփի պատկերի համար։ Ենթադրվում է, որ աղջկա կերպարը որոշ ժամանակ զանգվածային գիտակցության մեջ ծառայել է որպես բարձրագույն մաքրության օրինակ։ Միլլեի նկարում Պենելոպայի կերպարը հիմք է հանդիսացել վիկտորյան դարաշրջանում հայտնի փոքրիկ օրիորդ Մաֆֆետ տիկնիկների համար (Little Miss Muffet), որոնք այդպես են կոչվել ի պատիվ այդ ժամանակ հայտնի Little Miss Muffet մանկական խաղիկի։ Այդ խաղիկի տպավորությամբ է ստեղծվել Միլլեի «Փոքրիկ օրիորդ Մաֆֆետ» նկարը, բայց տիկնիկի հագուստը, հասակը և դեմքը շատ մոտ են Պենելոպա Բուտբիի կերպարին՝ վառ արտահայտված նրա «Հասուն բալ» նկարում։ «Փոքրիկ օրիորդ Մաֆֆետ» տիկնիկն արտադրվում է մինչև այսօր։ Կա նաև ամսագրային երգիծական նկարը, որում աղջկա դեմքն ու ֆիգուրան պատկերված են ընդգծված ծաղրական արտահայտությամբ.
Անգլիացի գրող, ծաղրանկարիչ և գրքեր նկարազարդող Մաքս Բիրբոմը ջրաներկով ստեղծել է «Ակնթարթային տեսիլքը մի անգամ պատահեց երիտասարդ Միլլեին», որտեղ հեգնանքով ցույց է տրվում նկարչի ստեղծագործության էվոլյուցիան։ Նա դա արել է ծաղրանկարի 3 տարրով ․
Բիրբոմի ջրաներկային աշխատանքն ստեղծվել է 1916 թվականին, 1921 թվականի սեպտեմբերից գտնվել է Լեսթերի պատկերասրահի հավաքածուում, իսկ 1938 թվականից պատկանում է Թեյթի պատկերասրահին ։ Նկարն առաջին անգամ հրապարակվել է 1922 թվականին՝ որպես Բիրբոմի՝ նախառաֆայելականների մասին գրքի նկարազարդում ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ջոն Էվերեթ Միլլեի նկարներ Կատեգորիա:Վիկտորյական դարաշրջանի կանայք Կատեգորիա:Բրիտանական լուսանկարներ Կատեգորիա:Բնատիպարուհիներ Կատեգորիա:Հայտնի գրողների մուսաներ Կատեգորիա:Լուիս Քերոլի լուսանկարներ
Դելայլ Ստյուարտ
Դելայլ Ստյուարտ (DeLisle Stewart, ), ամերիկացի աստղագետ, աշխատել է Հարվարդի և Արեկիպոյի աստղադիտարաններում։
1896 թվականին սկսել է աշխատել Հարվարդի աստղադիտարանում։ 1898 թվականից մինչև 1901 թվականը աշխատել է Պերուում, Արեկիպա քաղաքի մոտ գտնվող աստղագիտական կայանում, որտեղ ստացված լուսանկարներից մեկում Ուիլյամ Փիքերինգը հայտնաբերել է Սատուրնի Ֆիբի արբանյակը։
Ստյուարտը նաև հայտնաբերել է բազմաթիվ միգամածություններ և (475) Օքլլո աստերոիդը ։
Մինչև 1910 թվականը նա աշխատել է Ցինցինատիի աստղադիտարանում, համանուն քաղաքի մոտ, որտեղ և հետագայում հիմնել է Ցինցինատիի աստղագիտական միությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի դասախոսներ
Բատեցկի շրջան
Բատեցկի շրջան (Батецкий муниципальный район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Նովգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1927 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բրատեցկիյ ։
Աշխարհագրություն
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1591,79 կմ²։
Բնակչություն
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 6335 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3,98 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նովգորոդի մարզ Կատեգորիա:Ռուսաստանի շրջաններ ըստ դաշնային սուբյեկտների
Ջեյմս Կիլեր
Ջեյմս Էդվարդ Կիլեր (James Edward Keeler, ), ամերիկացի աստղագետ, աշխատել է Լիկի և Ալեգեյնի աստղադիտարաններում։
Կենսագրություն
Ծնվել է Լա Սալայում (Իլինոյս նահանգ), 1881 ավարտել է Ջոնս Հոպկինսի համալսարանը Բալթիմորում։ Այնուհետև աշխատել է Ալեգեյնի աստղադիտարանում։ Մեկ տարվա ընթացքում (1883 - 1884) շարունակել է ուսումը Հեյդելբերգում և Բեռլինում Ռոբերտ Բունզենի և Գերման Գելմգոլցի մոտ, որից հետո վերադարձել է Ալեգեյնի աստղադիտարան։ 1886 - 1891 թվականներին աշխատել է Լիկի աստղադիտարանում, 1891 - 1898 թվականներին եղել է Ալեգեյնի աստղադիտարանի տնօրեն, 1898 թվականից՝ Լիկի աստղադիտարանի տնօրեն։
Կիլերի հիմնական աշխատությունները վերաբերվում են միգամածությունների և մոլորակների սպեկտրների ուսումնասիրությանը։ Ցույց է տվել, որ գազային միգամածությունները, ինչպես և աստղերը, ունեն նկատելի ճառագայթային արագություններ, և չափել է որոշ դիֆուզային և մոլորակային միգամածությունների արագությունները (1890)։ 1895 թվականին կատարել է Սատուրնի օղակների առանձին մասերի ճշգրիտ ճառագայթային արագությունների չափումները և հայտնաբերել է, որ օղակի ներքին մասերը պտտվում են ավելի արագ քան արտաքին մասերը, դրանով իսկ ապացուցեց Ջեյմս Մաքսվելի առաջ քաշած վարկածը այն մասին, որ օղակները կազմված են ոչ մեծ մասնիկներից, որոնք շարժվում են իրարից անկախ։ Լիկի աստղադիտարանի 36 դյույմանոց Կրոսլեյան ռեֆլեկտորով ստացված, Միգամածությունների մեծ թվով լուսանկարների ուսումնասիրության հիման վրա, Կիլերը եկավ այն եզրահանգման, որ նրանց մեջ գերակայում են սպիրալային միգամածությունները, որոնք հետագայում նույնականացվեցին գալակտիկաների հետ։ Ջորջ Հեյլի հետ համատեղ եղել է «Աստղաֆիզիկական ամսագրի (Astrophysical Journal)» առաջին խմբագիրներից մեկը։ Հայտնաբերել է երկու աստերոիդ՝ (452) Համիլտոնիան և (20958) A900 MA-ը։
Պարգևատրվել է Ամերիկական արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի Ռումֆորդի մեդալով (1898) և ԱՄՆ ազգային ԳԱ Հենրի Դրեյպերի մեդալով (1899)։
Նրա պատվին են անվանվել խառնարաններ Լուսնի և Մարսի վրա, համար 2261 աստերոիդը և Սատուրնի Ա օղակի Կիլերի ճեղքը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի աստղագետներ Կատեգորիա:Աստերոիդ հայտնաբերողներ Կատեգորիա:Հայդելբերգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Աստղաֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Լոնդոնի թագավորական միության արտասահմանյան անդամներ
Անգարական (Վերին Անգարայի վտակ)
Անգարական (Ангаракан), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բուրյաթիա հանարապետությունումում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վերին Անգարա գետի ձախ ափում՝ 353 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 64 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Բեզիմյաննայա (Անգարականի վտակ)
Բեզիմյաննայա (Безымянная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բուրյաթիա հանարապետությունումում։ Գետաբերանը տեղակայված է Անգարական գետի ձախ ափում՝ 19 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Սոտիրիա Բելլու
Սոտիրիա Բելլու (Σωτηρία Μπέλλου, ), հույն նշանավոր երգչուհի, հետպատերազմյան ժամանակահատվածի «Ռեբետիկա» երաժշտական ոճի հայտնի կատարողներից մեկը։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1921 թվականի օգոստոսի 22-ին Հունաստանի Խալիյա (ներկայումս կոչվում է Դրոսա և գտնվում է Խալկիդա քաղաքի մոտակայքում) գյուղում՝ հարուստ առևտրականի բազմազավակ ընտանիքում։ Հայրը՝ Կիրիակոս Բելլուն, եղել է մթերային խանութի սեփականատեր։ Պապը եղել է հույն ուղղափառ եկեղեցու քահանա։ Երիտասարդ հասակում Սոտիրիան սկսել է հաճախել եկեղեցի և ծանոթանալ հույն ուղղափառ եկեղեցու պաշտամունքին և եկեղեցական երաժշտությանը։ Երեք տարի անց նա սկսես երգել։ «Փոքրիկ ներգաղթհալները» ֆիլմում հույն նշանավոր երգչուհի Սոֆիա Վեմբի խաղացած դերը ոգեշնչել է Սոտիրիային դառնալ դերասանուհի։ Դստեր խնդրանքով հայրը նրա համար կիթառ է գնում և վերջինս էլ սկսում է հաճախել մասնավոր դասընթացների։
1940 թվականին Սոտիրիան տեղափոխվել է Աթենք։ Նրա այցը երկրի մայրաքաղաք համընկնում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբի հետ։ Ֆաշիստական Իտալիան պատերազմ է հայտարարում Հունաստանին և սկիզբ առած պատերազմական գործողությունների պատճառով նրա ընտանիքը լիովին կորցնում է կապը դստեր հետ (վերջիններս միմյանց գտնում են միայն յոթ տարի անց)։ Այս տարիներին Սոտիրիա Բելլուն ստիպված է լինում մի հարուստ իրավաբանի տանն աշխատել, որպես սպասուհի։ Դրանից հետո նա աշխատում է գիշերային ակումբում, որպես մատուցողուհի, իսկ ապա նաև երգչուհի։ Կարելի է ասել, որ հենց գիշերային ակումբում էլ նա սկսեց իր պրոֆեսիոնալ երաժշտական կարիերան։ Այստեղ նա ծանոթացավ երգահան և երաժիշտ Վասիլիս Ցիցիանիսին, իսկ կարճ ժամանակ անց Սոտիրիան թողարկեց իր առաջին սկավառակը։