cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ուրան (տարր)
Պատմություն
1789 թվականին գերմանացի քիմիկոս Մ. Կլապրոտը սաքսոնյան խեժահանքից առանձնացրել է դեղնավունից մինչև սև գույնի մետաղական մի նյութ և, այն համարելով ինքնուրույն տարր, անվանել է ուրան՝ 1781 թվականի հայտնաբերված համանուն մոլորակի անունով։ 1841 թվականին ֆրանսիացի քիմիկոս Է. Պելիգոն պարզեց, որ Կլապրոտի ստացած նյութը ոչ թե մաքուր ուրանն է, այլ նրա թթվածնային միացությունը (UO2), և ինքն առաջին անգամ անջատեց մոխրապողպատավուն մետաղական ուրանը։ Ուրանի մանրամասն ուսումնասիրությունն սկսվել է 1896 թվականից, երբ ֆրանսիացի ֆիզիկոս Ա. Բեքերելը հայտնագործեց ճառագայթաակտիվությունը։ Նա բացահայտեց, որ, անկախ արտաքին ներգործությունից, ուրանի ատոմներն արձակում են թափանցող ճառագայթներ։ Միաժամանակ պարզվեց, որ ճառագայթման ուժգնության առումով խեժահանքն ավելի ակտիվ է, քան մաքուր ուրանը, որի պատճառը, ինչպես ցույց տվեցին Մարի և Պիեռ Կյուրիները, նրա մեջ պարունակվող ավելի ճառագայթաակտիվ տարրերի՝ այդ ժամանակ անհայտ ռադիումի և պոլոնիումի առկայությունն է։ 1934 թվականին իտալացի ֆիզիկոս Է. Ֆերմին ուրանի ատոմները նեյտրոններով ռմբակոծելիս նկատեց, որ առաջանում են նոր ճառագայթաակտիվ նյութեր, և անջատվում է հսկայական քանակության էներգիա։ Հաստատվեց նաև ուրանի ատոմի ճեղքման փաստը, միաժամանակ բացահայտվեց, որ այդ ճեղքումն ունի շղթայական բնույթ՝ կարող է ինքն իրեն շարունակվել։ Իսկ 1939 թվականին ռուս գիտնականներ Կ. Պետրժակն ու Գ. Ֆլերովը բացահայտեցին ուրանի ինքնակամ տրոհման երևույթը։ 1930-ական թվականներին այդ խոշոր հայտնագործությունները դարձան միջուկային ֆիզիկայի զարգացման ու ատոմային էներգետիկայի ստեղծման հիմքը։ Մինչև ռադիոակաիվության՝ հայտնաբերումը ուրանը խիստ սահմանափակ կիրառություն ունեցող տարր էր (միացություններն օգտագործվում էին ներկեր և գունավոր ապակի ստանալու համար)։ Միջուկային տրոհումը հայտնաբերվելուց հետո ուրանը դարձավ հիմնական միջուկային վառելիք և նրա արտադրությունը խիստ աճեց (1942 թվականից)։
Բնության մեջ
Ուրանի պարունակությունը երկրակեղևում մեծ է՝ մոտ 3•10−4 %, և նրա էներգիան մոտ միլիոն անգամ գերազանցում է օգտագործվող ու մինչև այժմ հետախուզված այրվող հանքաքարերի պաշարները։ Գրանիտային շերտի և նստվածքային թաղանթի բնորոշ տարրերից է։
Նրա պարունակությունը մեծ է հրաբխային թթու ապարներում (3,5•10−4 %), կավերում և թերթաքարերում (3,2•10−4 %)։ Հայտնի են ուրանի մոտ 100 միներալներ, որոնցից արդյունաբերական նշանակություն ունեն 12-ը։ Ուրանիի պարունակությունը երկրակեղևում աստիճանաբար պակասում է, քայքայման հետևանքով անջատվող էներգիան երկրի ընդերքի ջերմության հիմնական աղբյուրն է։
Ուրանը բնության մեջ տարածված է շուրջ 200 հանքատեսակների ձևերով, որոնցից առավել հայտնի են նրա խեժահանքը (նաստուրան՝ U3O8, որը կոչվում է նաև ուրանի խաբուսիկ)։
Բնական ռեակտորների համար պիտանի է միայն 235U իզոտոպը, իսկ 238U -ը միջուկային վառելիք է ծառայում բարդ ռեակտորների համար։ Մաքուր 235U-ը կամ նրանով հարստացված մետաղը խառնում են մոլիբդենի հետ, որը նրան հաղորդում է ամրություն ու կայունություն, և նոր միայն այդ համաձուլվածքից պատրաստում են միջուկային ռեակտորների ձողեր։ Ի տարբերություն սովորական վառելիքի, որը հնոցներում այրվում է մինչև վերջ, միջուկային վառելիքի միայն չնչին մասն է ծախսվում, ինչը, սակայն, բավական է, որպեսզի ռեակտորի ջերմատվիչ տարրը «աղտոտվի» միջուկային ռեակցիայի ընթացքում առաջացող նյութերով (դրանք սովորաբար շատ արժեքավոր են և ոսկուց թանկ են ավելի քան տասն անգամ)։ Դրանցից անհրաժեշտ է ազատվել, հակառակ դեպքում միջուկային այրումը կդանդաղի, և ռեակտորը կհանգչի։ Բանեցված միջուկային վառելիքի մշակումը կատարվում է փակ տեխնոլոգիայով, այլապես շրջակա միջավայրը կաղտոտվի ճառագայթաակտիվ մասնիկներով, ինչը շատ վտանգավոր է ինչպես բուսական, այնպես էլ կենդանական աշխարհի և մարդկանց համար։ Մետաղական ուրանը և նրա համաձուլվածքներն օգտագործվում են որպես միջուկային վառելիք։ Ուրանի չնչին (10-5–10-8%) քանակություններ են պարունակվում բուսական և կենդանական հյուսվածքներում։ Սնկերի ու ջրիմուռների որոշ տեսակներ ուրանի կուտակիչներ են։ Ուրանը մարդու օրգանիզմ է թափանցում սննդի, ջրի հետ և արտազատվում է մեզի, կղանքի ու մազերի հետ։ Մարդու օրգանիզմում ուրանը կուտակվում է հիմնականում փայծաղում և մազերում։ Ուրանի թունավոր ներգործությունը պայմանավորված է նրա ճառագայթաակտիվությամբ և քիմիական հատկություններով։ Թունավորման հիմնական նշանները երիկամների, լյարդի, ստամոքսաղիքային համակարգի ախտահարումներն են։
Հանքավայրեր
Ուրանի խոշոր հանքավայրեր կան Կանադայում, Ռուսաստանում, Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում, ԱՄՆ-ում, Ավստրալիայում, Ֆրանսիայում։
Ռուսաստանւոմ հիմնական պաշարները կենտրոնացված են Օկտյաբրսկոեյում, Կուրգանի մարզում, Սախա-Յակուտիայի Հանրապետությունում ։
Իզոտոպներ
Բնական ուրանը բաղկացած է 3 ռադիոակտիվ իզոտոպներից՝ 238Ս (99,282 %, T1/2 = 4,51•109 տարի), 235Ս(0,712 %, T1/2= 7,13•108 տարի) և 234Ս (0,006 %, T1/2=2,48 • 105 տարի), որոնք α ճառագայթիչներ են։ 238Ս–ը և 235Ս–ը բնական ռադիոակտիվ շարքերի՝ 4ո+2 և 4n+3 առաջին անդամներն են։ Ստացվել են ուրանի թվով 11 արհեստական իզոտոպները 227–240 զանգվածի թվերով, որոնցից ամենաերկարակյացը 233Ս–ն է (T1/2= = 1,62•105 տարի)։
Ստացում
Բարձր մաքրության ուրան ստանալու համար ուրանի նիտրատը էքստրահում են և, օրգանական լուծիչը հեռացնելուց հետո, քայքայում (500–700 °C)։ Ստացվում են մաքուր օքսիդներ՝ Ս3O8 և ՍO3, որոնք վերականգնում են ջրածնով (650–800 °C) մինչև ՍO2։
Մետաղական ուրանը ստանում են այդ օքսիդը կամ, ավելի հաճախ, գազային ֆտորաջրածնով նրանից ստացված ֆտորիդը՝ UF4, կալցիումով կամ մագնեզիումով վերականգնելով։ Երկրորդ դեպքում ստացվում են ուրանիի մինչև 1,5 տ կշռող և բարձր մաքրության (0,0045 % Fe, 0,001 % Si, 0,003 % С) ձուլածո կտորներ։
Ֆիզիկական հատկություններ
Ուրանը սպիտակ, արծաթափայլ, կռելի մետաղ է։ Առաջացնում է բյուրեղական կառուցվածքով իրարից տարբերվող 3 ալոտրոպային ձևափոխություն։ Սովորական ջերմաստիճաններում (մինչև 668,8±0,4 °С) կայուն է α-ձևը (խտությունը 19040 կգ/մ3)։ Ուրանի հալման ջերմաստիճանը 1134±l °C է, եռմանը՝ 4200 °C։ Թույլ պարամագնիսական է, 0,68 К-ում՝ գերհաղորդիչ։
235Ս–ը և 233Ս–ը տրոհվում են ինքնաբուխ, նաև նեյտրոններ կլանելով։ Դանդաղ նեյտրոններ կլանելիս 238Ս–ը փոխարկվում է 239Ս–ի, որը նույնպես կարևոր միջուկային վառելիք է։ Ուրանի (93,5 % 235Ս) կրիտիկական զանգվածը գնդաձև մետաղի համար 50 կգ է (անդրադարձիչների առկայությամբ՝ 15–23 կգ, ջրային լուծույթներում՝ 1 կգ)։ Քիմիական միացություններում ուրանը ցուցաբերում է +3, +4, +5, +6 և հազվադեպ՝ +2 օքսիդացման աստիճաններ։ Առավել կայուն են Ս (IV) և Ս (VI) վիճակները։
Քիմիական հատկություններ
Մետաղների լարվածության շարքում ուրանը գտնվում է ջրածնից առաջ, ջրածին է դուրս մղում եռացող ջրից՝ առաջացնելով ՍO2, և թթուներից։
Օդում դանդաղ օքսիդանում է՝ առաջացնելով ՍO2։ Փոշեկերպ ուրանը այրվում է օդում վառ բոցով։ Թթվածնի հետ ուրանը առաջացնում է օքսիդներ՝ ՍO2, ՍO3, Ս3O8։
Տաքացնելիս ուրանը միանում է ջրածնի (220 °C), ազոտի (450–700 °C), ածխածնի (750–800 °C) հետ՝ առաջացնելով համապատասխանաբար հիդրիդ, նիտրիդներ՝ կարբիդներ։
Ֆտորի հետ ուրանը առաջացնում է (500–600 °C) քառաֆտորիդ՝ UF4 և վեցաֆտորիդ՝ UF6։ Ուրանը մի շարք միացություններ է առաջացնում ծծմբի հետ, որոնցից ՍS–ն օգտագործվում է որպես միջուկային վառելիք։
Մետաղների հետ Ուրանը առաջացնում է ուրանիլ իոնի՝ ՍO22+ աղեր։ Ուրանական (VI) թթուն չի անջատվել, ստացվել են նրա աղերը՝ ուրանատները (վատ են լուծվում ջրում)։ Ուրանի (IV) աղերը ջրում վատ լուծվող, կանաչ նյութեր են։ Արտադրյունաբերական նշանակություն ունեն 0,05–0,5 % ուրան պարունակող հանքերը։
Կիրառություն
Մետաղական ուրանը և նրա համաձուլվածքներն օգտագործվում են որպես միջուկային վառելիք բնական և իզոտոպների քիչ հարստացված խառնուրդները՝ ատոմական էլեկտրակայանների ռեակտորներում, բարձր հարստացվածը՝ միջուկային ուժային ռեակտորներում և միջուկային զենք պատրաստելու համար։Որանը նաև օգտագործում են կանաչ գույնի ապակու մեջ։
238Ս–ը երկրորդային միջուկային վառելիքի՝ 239Pu–ի ստացման աղբյուրն է։ Ուրանի չնչին քանակություններ՝ 10−5-10−8 % են պարունակվում կենդանական և բուսական հյուսվածքներում։ Սնկերի և ջրիմուռների որոշ տեսակներ ուրանի կուտակիչներ են։
Մարդու օրգանիզմ է ներմուծվում սննդի, ջրի հետ, արտազատվում է մեզի, կղանքի և մազերի հետ։ Մարդու օրգանիզմում ուրանը կուտակվում է առավելապես փայծաղում և մազերում։ Ուրանի թունավոր ներգործությունը պայմանավորված է նրա ռադիոակտիվությամբ և քիմիական հատկություններով, հատկապես թունավոր են ուրանի լուծելի միացությունները (ուրանիլներ և այլն)։ Թունավորման հիմնական նշանները երիկամների ախտահարումն է (սպիտակուցի և շաքարի առկայություն մեզում, այնուհետև՝ սակավամիզություն)։
Ախտահարվում են նաև լյարդը և ստամոքսաաղիքային համակարգը։ Ուրանը արտահանող և վերամշակող ձեռնարկություններում ուրանով և նրա միացություններով թունավորումը կանխարգելելու համար կիրառվում է անընդհատ տեխնոլոգիա, օգտագործվում են հերմետիկ սարքավորումներ։
Կարևոր են օդային միջավայրի աղտոտման կանխումը, թափվող արտադրյունաբերական ջրերի մաքրումը։ Օրենսդրական հիմունքներով իրականացվում է աշխատողների բժշկական զննում, ուրանի և նրա միացությունների պարունակության թույլատրելի քանակների առկայության հսկում շրջակա միջավայրում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մետաղներ Կատեգորիա:Ռադիոակտիվ տարրեր Կատեգորիա:Ուրան (տարր) Կատեգորիա:Ակտինոիդներ
Մասնակցությունների համակարգ
Մասնակցությունների համակարգ մի բաժնետիրական ընկերության վերահսկողությունը (երբեմն փոխադարձ) մյուսների նկատմամբ՝ նրանց արժեթղթերը գնելու միջոցով։ Կապիտալների սերտաճման ձև է, զարգացման բարձր մակարդակի է հասնում իմպերիալիզմի փուլում։ Այն է, որ գլխադաս՝ «մայր» ընկերությունը ձեռք է բերում մյուս՝ «դուստր» ընկերության բաժնետոմսերի հսկիչ ծրարը, իսկ վերջինն իրեն է ենթարկում «թոռ» ընկերությունները։ Մասնակցությունների համակարգը կազմավորվում է հիմնականում երեք ձևով, խոշոր ձեռնարկատերերն ու բանկատերերը տիրում են առևտրաարդյունաբերական կորպորացիաների և ֆինանսավարկային հիմնարկությունների բաժնետոմսերը, վերջինները գնում են առետրաարդյունաբերական կորպորացիաների բաժնետոմսերը, և հակառակը։ Այսպիսով, մեծաթիվ ձեռնարկություններ բազմաստիճան կախվածության մեջ են ընկնում ֆինանսական խմբերից կամ առանձին ֆինանսական մագնատներից, որոնք հնարավորություն են ստանում տնօրինել օտար կապիտալը (նույնիսկ բաժնետոմսերի 10-20%-ի դեպքում) և վերահսկվող ձեռնարկություններից մենաշնորհային բարձր շահույթ կորզել։ Մասնակցությունների համակարգը ամրապնդվում է անձնական ունիայով և ֆինանսական երկարաժամկետ կապերով։
Կատեգորիա:Բիզնես
Դպրություն
Դպրություն, առավել տարածված նշանակություններից են՝
Հովհաննես VIII (հակապապ)
Հովհաննես VIII կամ Հովհաննես, Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու հակապապ։ 844 թվականին անօրեն կերպով ընտրվել է պապ, սակայն կարճ ժամանակ անց գահընկեց է արվել։ Հետագա ճակատագիրն անհայտ է։
844 թվականին, երբ մահանում է Գրիգոր IV պապը, Հռոմի հասարակ ժողովուրդը պապ է ընտրում Հովհաննես սարկավագին։ Նրանք առգրավում են Լաթերանյան պալատը և նրան գահ բարձրացնում։ Միևնույն ժամանակահատվածում Հռոմի ազնվականները պապ են ընտրում Սարգիս II-ին, որն ուներ ազնվական ծագում։ Նրա կողմնակիցներից վտարում են Հովհաննեսին Լաթերանից և ցանկանում են վերջինիս մահապատժի ենթարկել։ Սակայն Սարգիսը խնայում է նրա կյանքը, և Հովհաննեսը փակվում է մի վանքում, որից հետո այլևս ոչինչ նրա մասին հայտնի չէ ։ Անմիջապես իրականացվում է Սարգիս II-ի գահակալությունը՝ առանց սպասելու, թե Ֆրանկական թագավորության միապետը կհաստատեր նոր պապի թեկնածությունը։ Ըստ ավանդույթի, Հովհաննես VIII-ը ոչ այլ ոք էր, քան Հովհաննա պապուհին։ Ժամանակակից պատմաբանների և աստվածաբանների կարծիքով Հովհաննա պապուհու գոյությունը դիտարկվում է որպես հակապապական երգիծանք։
Կարեն Եղիյան
Կարեն Արամի Եղիյան, ֆիզիկոս։ Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր (1984)։
Կենսագրություն
1957 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ճարտարագիտաֆիզիկական ինստիտուտը։ 1978-1990 թվականներին եղել է Երևանի մաթեմատիկական մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտի գլխավոր տեխնոլոգ, կոմպլեքսային բաժանմունքի պետ։
Աշխատանքները վերաբերում են ինտեգրալային միկրոէլեկտրոնային, ռադիոէլեկտրոնային սարքավորումների տեխնոլոգիական ֆիզիկական, էլեկտրոնային և այլ բաղադրիչների փոխհարաբերությունների, միկրոէլեկտրոնային նոր սարքավորումների տեխնոլոգիական շարժընթացների մշակման հարցերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:1934 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 17 ծնունդներ Կատեգորիա:Ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտորներ
Շյոնբրունի կենդանաբանական այգի
Շյոնբրունի կենդանաբանական այգի (Tiergarten Schönbrunn), կենդանաբանական այգի Վիեննայի Շյոնբրունի պալատի տարածքում։ Հիմնադրվել է 1752 թվականին։ Ի սկզբանե եղել է կայսերական որսատեղի։ Համարվում է աշխարհի ամենահին գազանանոցը։
Պատմություն
Ներկայիս կենդանաբանական այգու տարածքում որսատեղին գոյություն է ունեցել դեռևս 1570 թվականին։ Կենդանաբանական այգի դարձել է 1752 թվականին Ֆրանց I (1708-1765) կայսեր ցանկությամբ։ Կենդանաբանական այգու կենտրոնում տեղակայված էր նախաճաշերի տաղավար։ Այն շրջապատված էր կենդանիների համար նախատեսված երեսուն վանդակով, որոնք նման էին երեսուն մասից բաղկացած խմորեղենի։
1779 թվականին կենդանաբանական այգին դարձավ մատչելի հանրության այցելությունների համար, ընդ որում, մուտքն անվճար էր։
Իոսիֆ II կայսրը (1741-1790) կազմակերպեց արշավախմբեր դեպի Աֆրիկա և Ամերիկա, որպեսզի Վիեննա բերի տարբեր կենդանիներ։ 1828 թվականին այգի բերվեց ընձուղտ։ Դա նշանավոր մշակութային իրադարձություն էր։
1906 թվականի հուլիսի 14-ին Շյոնբրունում անազատության մեջ ծնվեց առաջին փիղը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում Շյոնբրունի կենդանաբանական այգում կար 712 տեսակի 3500 կենդանի։ Սակայն անբավարար կերի պատճառով շուտով դրանց թիվը կրճատվեց մինչև 900-ի։ Այգուն մեծ վնաս հասցրեց նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, որի արդյունքում շատ շինություններ ավերվեցին, իսկ կենդանիների թիվը կրճատվեց մինչև 400-ի։
1980-ական թվականներին կենդանաբանական այգին ֆինանսական ճգնաժամի մեջ էր, ինչի արդյունքում 1992 թվականին մասնավորեցվեց։
2002 թվականին կենդանաբանական այգին նշում էր ստեղծման 250-ամյակը։ Դրա պատվին թողարկվեց 5 եվրո արժողությամբ արծաթյա հատուկ մետաղադրամ, որի վրա կենտրոնական շինության ֆոնին պատկերված են կենդանիներ։ 2007 թվականի հունվարի 1-ից թանգարանի տնօրենը Դագմարա Շրատերն է։
Բնակիչներ
Շյոնբրունի կենդանաբանական այգին այն եզակի այգիներից է, որտեղ ապրում են մեծ պանդաներ։ 2007 թվականի օգոստոսի 23-ին այստեղ ծնվեց Եվրոպայի առաջին պանդան, որը լույս աշխարհ եկավ առանց արհեստական սերմնավորման։ Տեղական ակվարիումը հնարավորություն է տալիս զբոսնել Ամազոն գետում, իսկ պոլարիումում ցուցադրվում են Արկտիկայում բնակվող կենդանիներ։ Կա նաև տերարիում։
Շատ կենդանիների կեցության ծախսերը հովանավորվում են մասնավոր և կորպորատիվ միջոցներով։
Գործունեություն
Կենդանաբանական այգին կազմակերպում է էքսկուրսիաներ, այդ թվում նաև գիշերային և հատուկ երեխաների համար։ Կարելի է նաև այգին կարճ ժամանակով վարձակալել։ Այգում իրականացվում է գիտական գործունեություն։ Գործում է անասնաբուժական կլինիկա։ Իրականացվում է հրատարակչական գործունեություն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կենդանաբանական այգիներ Կատեգորիա:Վիեննայի տեսարժան վայրեր Կատեգորիա:Ավստրիայի կենդանաբանական այգիներ
Pollapönk
Pollapönk, իսլանդական երաժշտախումբ, որը ձևավորվել է 2006 թվականին։ Խմբի անդամներն են Առնար Գիսլասոնը, Գուդնի Ֆինսոնը, Հարալդուր Գիսլասոնը և Հեյդար Քրիստիանսոնը։ 2014 թվականի մայիսին խումբը իր Enga fordóma / No Prejudice երգով  ներկայացնելով Իսլանդիան Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթում զբաղեցրել է 15-րդ հորիզոնականը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթի մասնակիցներ
Կաստելգոմբերտո
Կաստելգոմբերտո  (Castelgomberto), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 5837 մարդ, բնակչության խտություն՝ 322 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 17 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 36070։ Հեռախոսային կոդ՝ 0445։
Մեռած ինձ համար
«Մեռած ինձ համար» (Dead to Me), ամերիկյան կատակերգական դրամա, որն ստեղծել է Լիզ Ֆելդմանը։ Շոուի պրեմիերան կայացել է 2019 թվականի մայիսի 3-ին Նեթֆլիքսում։ Սերիալում գլխավոր դերերը խաղացել են Քրիստինա Էփլգեյթը, Լինդա Քարդելինին, Ջեյմս Մարսդենը, Մաքս Ջենքինսը, Սեմ Մաքքարթին և Լյուք Ռոսլերը։
Շոուն քննադատների կողմից ստացել է դրական արձագանքներ։ Քրիստինա Էփլգեյթն իր դերի համար առաջադրվել է «Ոսկե գլոբուս» և «Էմմի» մրցանակների։ 2019 թվականի հունիսին սերիալը երկարացվել է երկրորդ եթերաշրջանի համար, որի պրեմիերան կայանալու է 2020 թվականին ։
Կաստելգոմբերտո
Կոմունայի հովանավոր սրբերն են Պետրոս և Պողոս առաքյալները։
Մեռած ինձ համար
Սյուժե
Այրի Ջենը (Քրիստինա Էփլգեյթ) որոշում է զբաղվել իր ամուսնու մահվան հետաքննությամբ, որը մահացել է մեքենայի վրաերթի հետևանքով։ Աջակցության խմբում նա հանդիպում է Ջուդիին (Լինդա Քարդելինի), որի հետ ընկերություն է անում։
Մշակում
2018 թվականի ապրիլի 5-ին հայտարարվել է, որ Նեթֆլիքսը պատվիրել է տասը դրվագից բաղկացած առաջին եթերաշրջանի արտադրությունը։ Շոուն ստեղծել է Լիզ Ֆելդմանը, իսկ որպես գործադիր պրոդյուսեր հանդես են եկել հենց Ֆելդմանը, Ուիլ Ֆերրելը, Ադամ Մաքքեյը և Ջեսիկա Էլբաումը  ։
Կաստելգոմբերտո
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մեռած ինձ համար
Մշակում
2019 թվականի ապրիլի 1-ին հայտարարվել է, որ շոուի պրեմիերան կայանալու է 2019 թվականի մայիսի 3-ին ։ 2019 թվականի հունիսի 3-ին հայտարարվել է, որ սերիալն ունենալու է երկրորդ եթերաշրջան ։
Քննադատություն
Սերիալի առաջին եթերաշրջանը կինոքննադատների կողմից ստացել է մեծ մասամբ դրական արձագանքներ։ «Rotten Tomatoes» կայքում ֆիլմի վարկանիշը 86% է, ըստ 36 գրախոսությունների միջին բալը 10-ից 6,51 ։ «Metacritic» կայքում ֆիլմը 100-ից վաստակել է 68 միավոր՝ ըստ քննադատների 20 գրախոսությունների, որը համապատասխանում է «ընդհանուր առմամբ դրական արձագանքներ» կարգավիճակին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:2010-ականների ամերիկյան հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Ամերիկյան կատակերգական հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Նեթֆլիքսի բնօրինակ ծրագրեր Կատեգորիա:2019 հեռուստասերիալներ
Բրոկուր
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 96 մարդ, բնակչության խտությունը` 39.83 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2.41 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 120 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 35 կմ արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 70 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 50-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 20։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,4 %։ 50 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 46 անձ (25 տղամարդ և 21 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (1 տղամարդ և 3 կին)։ 20 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Պահպանողականությունը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում
Պահպանողականությունը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, քաղաքական և սոցիալական փիլիսոփայություն, որը բնութագրվում է ամերիկյան ավանդույթների նկատմամբ հարգանքով, հանրապետականությամբ, ինդիվիդուալիզմ և բարոյական ունիվերսալիզմ, աջակցություն բիզնեսին և պայքար արհմիությունների դեմ , հակակոմունիստական ​​քարոզչություն և ամերիկյան բացառիկությունը , քրիստոնեական արժեքների պաշտպանություն և Արևմտյան մշակույթը սոցիալիզմի, ավտորիտարիզմի և բարոյական հարաբերականության ընկալվող սպառնալիքներից ։
Ամերիկացի պահպանողականները համարում են անձնական ազատությունը՝ ամերիկյան արժեքների շրջանակներում, որպես ժողովրդավարության հիմնական արժեք և հիմնարար հատկանիշ, այս տեսակետը հակադրվում է ժամանակակից ամերիկյան լիբերալների դիրքորոշմանը, որոնք, համաձայնելով, որ ազատությունը հիմնական արժեք է, միևնույն ժամանակ թույլ են տալիս պետության միջամտությունը հավասարության և սոցիալական արդարության հասնելու համար ։ Ամերիկացի պահպանողականները հավատում են պետության լիազորությունները սահմանափակելու անհրաժեշտությանը, ինչպես նաև ազգային կառավարման և պետական ​​իրավունքների միջև հավասարակշռության անհրաժեշտությանը։ Ի լրումն որոշ ազատականների, նրանք հակված են ակտիվ գործողությունների քարոզելու այն ոլորտներում, որոնք, իրենց կարծիքով, գտնվում են կառավարության օրինական իրավասության մեջ, հատկապես ազգային պաշտպանության և օրենքի կիրարկման ոլորտներում։ Սոցիալական պահպանողականները դեմ են աբորտներին և միասեռ ամուսնություններին` ի պաշտպանություն ավանդական ընտանիքի և պետական ​​դպրոցներում աղոթքի    ։
Ինչպես ամերիկյան քաղաքական գաղափարախոսությունների մեծ մասը, պահպանողականությունը արմատավորված է հանրապետականության մեջ՝ մերժելով արիստոկրատական ​​և միապետական ​​կառավարությունները և պաշտպանելով ԱՄՆ-ի անկախության հռչակագիր ի սկզբունքները և ԱՄՆ Սահմանադրությունը ։ Միացյալ Նահանգների պահպանողական փիլիսոփայությունը նաև մասամբ բխում է 18-րդ և 19-րդ դարերի դասական ազատական ​​ավանդույթից, որը պաշտպանում էր տնտեսության մեջ պետության չմիջամտելու սկզբունքը (այսինքն՝ տնտեսական ազատություն և ապականոնակարգում) ։
Պատմաբաններ, ինչպիսիք են Պատրիկ Ալիթը և քաղաքական տեսաբանները, ինչպիսիք են Ռասել Քըրքը, պնդում են, որ պահպանողական ավանդույթը կարևոր դեր է խաղացել ամերիկյան քաղաքականության և մշակույթի մեջ 1776 թվականից ի վեր։ Այնուամենայնիվ, նրանք պնդում են, որ կազմակերպված պահպանողական շարժումը, որն ունի գաղափարախոսություն, որը տարբերվում է ամերիկյան այլ քաղաքական ուժերի գաղափարախոսություններից, առանցքային դեր է խաղացել քաղաքականության մեջ միայն 1950-ականներից ։ 20-րդ դարի կեսերից պահպանողական շարժումը մեծ մասամբ եղել է Հանրապետական ​​կուսակցության գերիշխող ուժը. Այնուամենայնիվ, երկար ժամանակ «Հարավային դեմոկրատները» Միացյալ Նահանգների պահպանողական ճամբարի ողնաշարն էին ։
Ակնարկ
Ամերիկյան պահպանողականության պատմությունը նշանավորվել է հակառակորդ գաղափարախոսություններով և խմբակցությունների միջև լարվածությամբ։ 1950-ականների պահպանողական շարժումը փորձեց միավորել այս տարբեր հոսանքները՝ կանխելու «անաստված կոմունիզմի» տարածումը ։
Ֆիսկալ պահպանողականներն ու ազատականները կողմ են «փոքր կառավարությանը», ազատ տնտեսությանը, ցածր հարկերին, սահմանափակ կանոնակարգմանը և ազատ ձեռնարկատիրությանը։ Սոցիալական պահպանողականները առաջնահերթ են համարում ավանդական սոցիալական արժեքների սպառնալիքը աշխարհիկությունից, նրանք հակված են աջակցել դպրոցներում պարտադիր աղոթքին և դեմ են աբորտների ն և նույնասեռ ամուսնություններին     ։ Նեոպահպանողականները ցանկանում են ամբողջ աշխարհում տարածել այն, ինչ իրենց կարծիքով ամերիկյան իդեալներն են ։ Պալեոպահպանողականները կողմ են ներգաղթի սահմանափակմանը, այլ երկրների քաղաքականությանը չմիջամտելուն և բազմամշակութայնությանը հակադրվելու ։
Երկրում պահպանողական խմբակցությունների մեծ մասը, բացառությամբ մի քանի ազատականների, աջակցում են միակողմանի արտաքին քաղաքականությանը և ուժեղ բանակին։ Մեծ մասը, հատկապես ազատականները, պաշտպանում են քաղաքացիների՝ զենք պահելու և կրելու իրավունքը՝ վկայակոչելով ԱՄՆ Սահմանադրության երկրորդ փոփոխությունը։
1955 թվականին գրող և քաղաքական մեկնաբան Ուիլյամ Ֆ. Բաքլի կրտսերն իր National Review իրավախորհրդատվական ամսագրի առաջին համարում բացատրել է նոր հրատարակության ստանդարտները՝ փաստացի ձևակերպելով ամերիկացի պահպանողականների համոզմունքները, հաղորդել Է ՏԱՍՍ-ը .Ըստ պատմաբան Փիթեր Վիրեկի՝ ամերիկյան պահպանողականությունը տարբերվում է եվրոպական պահպանողականությունից նրանով, որ այն կապված չէր միապետության, հողային արիստոկրատիայի, պաշտոնական եկեղեցու կամ զինվորական վերնախավի հետ։ Փոխարենը, ամերիկյան պահպանողականները ամուր արմատավորված էին ամերիկյան հանրապետականության մեջ, որին դեմ էին եվրոպացի պահպանողականները։ Ըստ սոցիոլոգ և քաղաքագետ Սեյմուր Մարտին Լիպսեթի, ամերիկացի պահպանողականները կարծում են, որ Ամերիկան ​​«անցնում է եվրոպական հասարակության սառը ռեակցիոն միապետական ​​և ավելի կոշտ կարգավիճակով պայմանավորված համակարգը» ։
Գաղափարախոսություն և քաղաքական փիլիսոփայություն
Տնտեսական ոլորտում ամերիկյան պահպանողականներին մեծապես ազդեցություն են ունեցել դասական լիբերալիզմը և ազատականությունը, առաջին հերթին այնպիսի ներկայացուցիչներ, ինչպիսիք են Ֆրիդրիխ Հայեկը և Միլթոն Ֆրիդմանը։ Ազդեցության հիմնական աղբյուրը Չիկագոյի դպրոցը։ Ամերիկացի պահպանողականները միշտ կտրականապես դեմ են եղել Քայնեսիզմին։
Ավանդական պահպանողականները (Բերկյանցիները) հակված են տիրապետելու հակա-գաղափարական դիրքերին, իսկ ոմանք նույնիսկ՝ հակափիլիսոփայական, նպաստելով, ինչպես բացատրել է Ռասել Քըրքը, «նախադրյալների և նախապաշարմունքների» անընդհատ հոսքին։ Քըրքի «նախապաշարմունք» բառի օգտագործումն այստեղ չի նախատեսում իր ժամանակակից, նողկալի իմաստը կրել։ Բուուդին պահպանողական է, ինքն էլ հավատում էր, որ դարերի ժառանգած իմաստությունը կարող է լինել ավելի լավ առաջնորդություն, քան ակնհայտ բանական անհատական ​​դատողություն։
Կան երկու հատող ենթախմբերը սոցիալական պահպանողականների-ավանդական և կրոնական։ Սոցիալական պահպանողականները՝ ավանդապաշտները, վճռականորեն աջակցում են ավանդական վարքագծի կոդեքսերին, հատկապես նրանք, որոնք, իրենց կարծիքով, գտնվում են սոցիալական փոփոխությունների և արդիականացման սպառնալիքի տակ։  Օրինակ, ավանդապաշտ պահպանողականները կարող են հանդես գալ մարտում կին զինվորների օգտագործման դեմ։  Կրոնական պահպանողականները հանդես են գալիս հասարակության կողմից կրոնական մարմնի կամ օրենսգրքի հանձնարարականներին կասկածելու օգտին։ ԱՄՆ-ում դա հանգեցնում է կոշտ դիրքորոշման բարոյական հարցերի շուրջ, օրինակ՝ աբորտների և համասեռամոլության դեմ։  Կրոնական պահպանողականները հաճախ պնդում են, որ «Ամերիկան քրիստոնյա ազգ է» և կոչ են անում ընդունել օրենքներ, որոնք ապահովում են քրիստոնեական բարոյականության պահպանումը։
Հարկաբյուջետային պահպանողականները աջակցում են սահմանափակ կառավարությանը, ցածր հարկեր, ցածր պետական ծախսեր և հավասարակշռված բյուջե։ Նրանք պնդում են, որ ցածր հարկերը ավելի շատ աշխատատեղեր և բարիքներ են ստեղծում բոլորի համար, և, ինչպես ասել է նախագահ Գրովեր Քլիվլենդը, ավելորդ հարկումը անարդար հարկումն է»։ Ժառանգության հարկի դեմ շարժումը նշում է այնպիսի հարկ, ինչպիսին է «մահվան հարկը»։ Հարկաբյուջետային պահպանողականները հաճախ պնդում են, որ ազատ շուկայում մրցակցությունը ավելի արդյունավետ է, քան ոլորտի կարգավորումը։ Ոմանք բացառություն անելու դեպքում կամ վստահում են մենաշնորհների։ Մյուսները, ինչպիսիք են որոշ լիբերտարիացիները և Լյուդվիգ ֆոն Միզեսի հետևորդները, կարծում են, որ կառավարության ցանկացած միջամտություն տնտեսության մեջ վատնող, կոռումպացված և անբարոյական է։ Ավելի չափավոր հարկաբյուջետային պահպանողականները պնդում են, որ «ազատ շուկայի տնտեսությունը» տնտեսական աճը խթանելու առավել արդյունավետ միջոցն է։
Շատ ժամանակակից ամերիկյան հարկաբյուջետային պահպանողականները ընդունում են որոշ սոցիալական ծախսերի ծրագրեր, որոնք հատուկ ամրագրված չեն Սահմանադրության մեջ։ Այնուամենայնիվ, որոշ ամերիկացի ֆիսկալ պահպանողականներ ավելի լայն սոցիալական լիբերալիզմը դիտարկում են որպես խթան այդ ծրագրերի ծախսերի ավելացման համար։  Այսպիսով, ֆիսկալ պահպանողականությունը այսօր գոյություն ունի ինչ-որ տեղ դասական լիբերալիզմի և ժամանակակից քաղաքական փիլիսոփայությունների միջև, որոնք հիմնված են կոնյունկտիվիզմի սկզբունքների վրա, և դրա վրա հաճախ ազդում են սոցիալական պահպանողականության համընկնող մակարդակները։
XX դարի մեծ մասի ընթացքում պահպանողականության տարբեր ուղղությունները միավորող և պահպանողականներին լիբերալների և սոցիալիստների հետ միավորող գլխավոր ուժը եղել է կոմունիզմի և ԽՍՀՄ-ի գլխավորությամբ Արևելյան դաշինքի ընդդիմությունը, որոնք դիտարկվել են ոչ միայն որպես ավանդական կարգի թշնամի, այլև որպես արևմտյան ազատության և ժողովրդավարության թշնամի։ Այսպես, հենց բրիտանական լեյբորիստական կառավարությունը՝ Կլեմենտ Էտլիի գլխավորությամբ, որը խոստացել է Մեծ Բրիտանիայում ստեղծել «համընդհանուր բարօրություն» պետություն՝ ժողովրդավարական սոցիալիզմի գաղափարներին համապատասխան, դրդել է Թրումենի վարչակազմին 1945-1947 թվականներին վճռական դիրք գրավել խորհրդային կոմունիզմի դեմ։
Սոցիալական պահպանողականություն և ավանդականություն
Հիմնական հոդվածներ։ Ավանդական պահպանողականությունը ԱՄՆ-ում և սոցիալական պահպանողականությունը ԱՄՆ-ում։
Միասեռ ամուսնությունների հակառակորդների հանրահավաքը (YES on 8) Ֆրեզնոյում (Կալիֆորնիա) ԱՄՆ-ում սոցիալական պահպանողականները պաշտպանում են ավանդական սոցիալական նորմերը և հրեա-քրիստոնեական արժեքները։
Սոցիալական պահպանողականները հակված են իրենց նույնացնել ամերիկյան ազգայնականության և հայրենասիրության հետ։  Նրանք հաճախ քննադատում են հակապատերազմական ցուցարարների և աջակցում է ոստիկանություն և ռազմական, համարելով, որ ռազմական ինստիտուտներ արտացոլում է հիմնական Ամերիկայի արժեքները, ինչպիսիք են պատիվը, պարտքը, համարձակությունը, հավատարմությունը և պատրաստակամությունը՝ գնալ զոհաբերության հանուն երկրի։
Սոցիալական պահպանողականները մեծ աջակցություն են վայելում հարավում և կարևոր դեր են խաղացել նախագահներ Ռոնալդ Ռեյգանի և Ջորջ Բուշ կրտսերի ընտրության գործում։
Ֆինանսական պահպանողականություն և տնտեսական լիբերալիզմ
Հիմնական հոդվածը՝ ֆինանսական պահպանողականությունը տնտեսական քաղաքականություն է, որն ուղղված է առաջադեմ հարկման և պետական ծախսերի աճի դեմ։ Ֆինանսական պահպանողականները 19-րդ դարից պնդում են, որ պարտքը կոռուպցիոն քաղաքականության միջոց է, նրանք պնդում են, որ մեծ ծախսերը ոչնչացնում են մարդկանց բարոյականությունը, և որ պետական պարտքը վտանգավոր սպեկուլյանտների դաս է ստեղծում։ Քաղաքական ռազմավարությունը, որն օգտագործվում է ֆինանսական պահպանողականների կողմից «փոքր կառավարության» հասնելու համար, կոչվում է «սովամահ գազանին սառեցնել» (անգլ՝ starve the beast): Ակտիվիստ Գրովեր Նորքվիստը, այս ռազմավարության հայտնի կողմնակից և «Հարկերային բարեփոխումների համար ամերիկացիներ» կազմակերպության ղեկավարը, ասում է. «իմ նպատակն է կրճատել կառավարությանը երկու անգամ քսանհինգ տարիների ընթացքում, բերել այն այս չափի, այնպես որ մենք կարող ենք խեղդել այն լոգարանում»։ Հավասարակշռված բյուջեի վերաբերյալ փաստարկը հաճախ զուգորդվում է այն համոզմունքի հետ, որ հանրային բարեկեցության ծրագրերը պետք է լինեն նեղ հարմարեցված և հարկերի դրույքաչափերը ցածր, ինչը ենթադրում է համեմատաբար ցածր պետական ​​ծախսեր։
«Փոքր կառավարության» հանդեպ հավատը ֆինանսական պահպանողականության հետ միասին հանգեցնում է տնտեսական ազատականության, որը ցանկանում է նվազագույնի հասցնել կառավարության միջամտությունը տնտեսությանը կամ վարել չմիջամտելու քաղաքականություն։ Տնտեսական լիբերալիզմը հիմնված է դասական լիբերալների պրագմատիզմի և լիբերտարիական «իրավունքներ» հասկացության վրա։ Դասական լիբերալը պնդում է, որ ազատ շուկաները լավագույնս աշխատում են, մինչդեռ լիբերտարիացիները պնդում են, որ ազատ շուկաները միակ էթիկական շուկաներն են։
Պատմաբան Քեթլին Ջոն Դոնոգյուն պնդում է, որ XIX դարում ԱՄՆ-ում դասական լիբերալիզմը տարբերվում էր Մեծ Բրիտանիայում դասական լիբերալիզմից։ Մեջբերումի սկիզբը Դասական լիբերալ տեսության կենտրոնը (Եվրոպայում) laissez-faire էր։ Այնուամենայնիվ, ամերիկյան դասական լիբերալների ճնշող մեծամասնության համար laissez-faire- ը ամենևին էլ չի նշանակում կառավարության որևէ միջամտություն։ Ընդհակառակը, նրանք ավելին էին, քան պատրաստ էին կառավարությանը տրամադրել սակագները, երկաթուղային սուբսիդիաները և կենցաղային բարելավումները, որոնք ձեռնտու էին արտադրողներին։ Նրանք դատապարտեցին սպառողի միջամտությունը:
Տնտեսական փիլիսոփայությունը ամերիկյան պահպանողականների հակված է լինել ավելի լիբերալ, թույլ տալով ավելի մեծ տնտեսական ազատությունը։ Տնտեսական լիբերալիզմը կարող է դուրս գալ ֆինանսական պահպանողականության շրջանակներից, իր ֆինանսական զգուշությամբ և համոզմունքով կամ սկզբունքով, որ կառավարությունները իմաստ չունեն միջամտել շուկաների գործունեությանը։ Դա նաև երբեմն տարածվում է «փոքր կառավարության» ավելի լայն փիլիսոփայության վրա։ Տնտեսական լիբերալիզմը կապված է ազատ շուկայի տնտեսության և չմիջամտելու տնտեսության հետ։
Դասական լիբերալները և լիբերտարիացիները աջակցում են ազատ շուկաներ, այդ թվում, բարոյական և գաղափարական հիմքերի վրա, հավատալով, որ անհատական ազատությունն անհնար է առանց շուկաների ազատության։ Ազատ շուկայի բարոյական հիմքերի կողմնակիցներն են, Մասնավորապես, այն Ռենդը և Լյուդվիգ ֆոն Միզեսը։ Ազատական ավանդույթը կասկածանքով վերաբերում է պետական իշխանության և նախընտրում է անհատական ընտրություն և, հետևաբար, հակված է դիտարկել ազատ շուկայական կապիտալիզմը որպես նախընտրելի միջոց հասնելու տնտեսական նպատակներին։
Մյուս կողմից, ժամանակակից պահպանողականները աջակցում են նաև ազատ շուկաների գաղափարին՝ գործնական պատճառներով։ Նրանք պնդում են, որ ազատ շուկաներն ամենաարդյունավետն են։ Այսպիսով, ժամանակակից պահպանողականը նպատակահարմարության պատճառով պահպանում է ազատ շուկաները։ Աջակցությունը բարոյական կամ գաղափարական չէ, այլ հիմնվելով Բերկյան բաղադրատոմսի վրա։ Այն, ինչը լավագույնն է գործում, ճիշտ է։
thumb / Ռոնալդ Ռեյգանը հեռուստատեսային շրջանառության Օվալ կառավարության սահմանում է իր հարկային նվազեցման ծրագիրը հուլիսին 1981 (հատված), իսկ դասական լիբերալները և ժամանակակից պահպանողականները պատմականորեն հասել գաղափարը անհրաժեշտության ազատ շուկաների տարբեր ձևերով, վերջին տարիներին սահմանները բեկվել են։ Հազվագյուտ պահպանողական քաղաքական գործիչը պնդում է, որ ազատ շուկաները «պարզապես ավելի արդյունավետ են» կամ «պարզապես ավելի ճիշտ», սովորաբար նրանց փաստարկները երկու պնդումների համադրություն են։ Այս Բլուր հիմնականում արդյունք է միաձուլման դասական լիբերալ և ժամանակակից պահպանողական դիրքերի տակ «հովանու» պահպանողական շարժման։
20-րդ դարի վերջի ազատ շուկայի նախատիպային պահպանողական վարչակազմերը՝ Մարգարետ Թետչերի կառավարությունը Մեծ Բրիտանիայում և Ռոնալդ Ռեյգանի վարչակազմը ԱՄՆ-ում համարում էին շուկայի անխոչընդոտ աշխատանքը ժամանակակից պահպանողականության անկյունաքարը։ Այդ նպատակով Թետչերը սեփականաշնորհել է արդյունաբերությունը և պետական կացարանը, կրճատել է դոտացիաները մնացած պետական ձեռնարկություններին և օգնել դեպրեսիվ շրջաններին, կրճատել է սոցիալական ոլորտի ծախսերը, իսկ Ռեյգանը կապիտալի աճի առավելագույն հարկը 28 տոկոսից իջեցրել է մինչև 20տոկոս, թեև երկրորդ ժամկետում նա ստիպված է եղել այն ետ բարձրացնել մինչև 28 տոկոս։ Ռեյգանը նաև իջեցրել է անհատական եկամտահարկի դրույքաչափերը՝ նվազեցնելով առավելագույն տոկոսադրույքը 70 տոկոսից մինչև 28 տոկոս։ Նա փորձել է նվազեցնել ներքին ծախսերը, բայց միաժամանակ ավելացրել է պաշտպանական ծախսերը, ինչը հանգեցրել է պետական բյուջեի և պետական պարտքի դեֆիցիտի աճին։
Մյուս կողմից, որոշ պահպանողականներ հակված են հանդես գալ ազատ շուկայի քաղաքականության դեմ և դրա փոխարեն պաշտպանում են պրոտեկցիոնիզմը։ Նրանք կողմ են կառավարության միջամտությանը, որպեսզի աջակցեն տնտեսությանը և պաշտպանեն աշխատատեղերը՝ պնդելով, որ ազատ առևտուրն օգուտ է բերում այլ երկրներին (հատկապես Չինաստանին) ամերիկացիների հաշվին։ Այնուամենայնիվ, չնայած հովանավորչության աջակցությանը, նրանք հակված են աջակցել ազատ շուկայի այլ սկզբունքներին, ինչպիսիք են ցածր հարկերը, փոքր կառավարությունը և հավասարակշռված բյուջեն։
Պահպանողականության տեսակները
Այսօր Միացյալ Նահանգներում «պահպանողական» բառը հաճախ օգտագործվում է բոլորովին այլ կերպ, քան Եվրոպայում և Ասիայում։ Ամերիկյան հեղափոխությունից հետո ամերիկացիները մերժեցին եվրոպական պահպանողականության հիմնական իդեալները, որոնք հիմնված էին երկրային արիստոկրատիայի, եկեղեցու և բանակի վրա։
Պահպանողականությունը Միացյալ Նահանգներում մտքի ոչ մի դպրոց չէ։ 1960-ականներին Բարրի Գոլդվորթը պաշտպանում էր «ազատ ձեռնարկության» պահպանողականությունը։ Հեռուստահաղորդավար Ջերի Ֆոլուելը 1980-ականներին ավանդական բարոյական և կրոնական սոցիալական արժեքներ էր քարոզում։ Հենց այդ տարբեր խմբերը միավորելով միասնական կոալիցիայի մեջ՝ Ռոնալդ Ռեյգանը կարողացավ հաջողության հասնել ընտրություններում։
ԱՄՆ-ում 21-րդ դարում պահպանողականության տեսակներն են՝
Ջոն Ադամս
Պատմաբան Օուեն Օլդրիջը Ադամսին ասում է. «պահպանողական աստիճանների գլուխն է գլխավորում Հանրապետության առաջին տարիներին և Ջեֆերսոնին՝ որպես հակառակ լիբերալ հոսանքի առաջնորդ»։ Ադամի համար հիմնարար վարդապետությունն այն էր, որ բոլոր մարդիկ ենթարկվում են բարոյականության օրենքներին։ Նա կարծում էր, որ հասարակության մեջ բոլոր մարդիկ հավասար օրենքների և կառավարության կողմից հավասար վերաբերմունքի իրավունք ունեն։ Այնուամենայնիվ, հավելել Է նա,«չկա երկու մարդ, որոնք բացարձակ հավասար են անձի, գույքի, հասկացողության, գործունեության և առաքինության մեջ»: Питер Вирек заключил:Համիլթոնը, Ադամսը և նրանց ֆեդերալիստական կուսակցությունը ձգտում էին նոր աշխարհում հաստատել այն, ինչ նրանք անվանում էին «բնական արիստոկրատիա»։ (Դա պետք է լիներ) հիման վրա սեփականության, կրթության, ընտանեկան կարգավիճակի և զգացմունքների բարոյական պատասխանատվության։ [ ... ] Նրանց դրդապատճառը հենց ազատությունն էր։
Պաշտոնի փոփոխություն
Հանրապետական կուսակցությունը հիմնադրվել է 1854 թվականին Ազատ հողի կուսակցության և «խիղճը» կուսակցության միավորմամբ՝ որպես Հյուսիսային Նահանգների շահերի պաշտպան, իրենց արդյունաբերական քաղաքների և ֆերմերների հետ՝ ի հակակշիռ պահպանողական էլիտար դեմոկրատական կուսակցության, որն ավանդաբար կապված Է Հարավի տնկիչների հետ։  Քաղաքացիական պատերազմում հյուսիսցիների և նրանց առաջնորդ Աբրահամ Լինքոլնի հաղթանակից հետո հանրապետականները գրեթե 50 տարի գերակշռում էին ինչպես նախագահական, այնպես էլ խորհրդարանական ընտրություններում։ Այս տարիների ընթացքում Հանրապետական կուսակցությունը առաջադիմական դիրքեր է զբաղեցրել՝ հանդես գալով ծավալուն բարեփոխումների և կոռուպցիայի դեմ, տնտեսության մեջ Պետական միջամտության ուժեղացման, մասնավորապես՝ Դաշնային պահուստային համակարգի ստեղծման և հովանավորչության, տրանսպորտային ենթակառուցվածքի զարգացման ֆինանսավորման և պետական համալսարանների համակարգի ստեղծման, շրջակա միջավայրի պաշտպանության, «չոր օրենքի» ընդունման, կանանց ընտրական իրավունքների տրամադրման, ինչպես նաև առողջապահության բարելավման և հասարակական կյանքի այլ ոլորտներում արդիականացման օգտին։
1940-1960-ական թվականներին ԱՄՆ-ում ծավալվել է աֆրոամերիկացիների քաղաքացիական իրավունքների շարժում, որը պառակտել է դեմոկրատական կուսակցությունը Ջիմ Քրոուի օրենքների և ռասայական սեգրեգացիայի քաղաքականության հակառակորդների և պահպանողական դեմոկրատների միջև, որոնք առավելապես Հարավային են, որոնց մեծ մասը մնացել են սեգրեգացիոնիստներ։ Այդ նույն տարիներին հանրապետականները սկսեցին իրականացնել «Հարավային ռազմավարություն», որը կուսակցության շարքերում ներգրավեց բազմաթիվ նախկին դեմոկրատների, առաջին հերթին դիքսիկրատներին։  Հենց այդ ժամանակ էլ հանրապետականներն ու դեմոկրատները գաղափարական սպեկտրում վերջնականապես տեղերով փոխվեցին՝ համապատասխանաբար ավելի պահպանողական և ավելի լիբերալ կուսակցություն։ 1964 թվականից պահպանողականները զգալի չափով իրենց վերահսկողության տակ են վերցրել Հանրապետական կուսակցությունը, ինչին մեծապես նպաստել է դեմոկրատական կուսակցության պահպանողական տրամադրված ընտրողների հոսքը, որոնք դժգոհ են սեգրեգացիայի դեմ պայքարից։ Առավել դրամատիկ վերակառուցումը տեղի է ունեցել Սպիտակ հարավում։ Եթե 1960-ականների սկզբին հարավային նահանգներում մեկ Հանրապետականի բաժին էր ընկնում երեք դեմոկրատ, ապա արդեն 2000-ականներին երեք Հանրապետականի բաժին էր ընկնում մեկ դեմոկրատ։
Վետերան կազմակերպություններ
Ամերիկայի պատմության մեջ եղել են բազմաթիվ խոշոր վետերան կազմակերպություններ, հիմնականում «հանրապետության մեծ բանակ(1866-1956), արտասահմանյան պատերազմների վետերաններ (1899) և Ամերիկյան լեգիոն (1919)։ Քաղաքական պահպանողականությունը 1920-ական թվականներից ամերիկյան լեգեոնի գործունեության կարևոր ասպեկտն էր, այսինքն՝ փաստացի հիմնադրման պահից։ Ամերիկյան լեգիոնը միշտ շատ ուշադիր է եղել ներքին քայքայիչ գործողություններին, հատկապես, այսպես կոչված, ներքին կոմունիզմի սպառնալիքին։ Սակայն մինչև 1945 թվականը նա քիչ ուշադրություն էր դարձնում արտաքին գործերին։ Ամերիկյան լեգեոնի անդամները անտեսում էին Ազգերի լիգան, թշնամաբար էին տրամադրված 1921-1922 թվականների վաշինգտոնյան ռազմածովային կոնֆերանսին, որն ուղղված էր ծովային սպառազինությունների մրցավազքի դեմ, և պացիֆիզմին, որը հայտնի է 1920-ական թվականներին, մասնավորապես, հանդես գալով հանուն խաղաղության և ազատության կանանց միջազգային լիգայի դեմ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ամերիկյան լեգիոնը, չնայած իր հակամոմունիստական տրամադրությանը, պաշտպանել է Նացիստական Գերմանիայի դեմ Ստալինի հետ ռազմական միությունը։ 1946-1947 թվականներին «սառը պատերազմի» սկսվելուց հետո Լեգիոնը սկսեց ավելի շատ ուշադրություն դարձնել հակախորհրդային արտաքին քաղաքականությանը։ 1946 թվականին նրա քայքայիչ գործունեության դեմ պայքարի կոմիտեն սկսեց հրապարակել American Legion Firing Line տեղեկատվական տեղեկագիրը լեգեոնի անդամների համար, որը բաժանորդներին տեղեկատվություն էր տրամադրում կոմունիստական, ֆաշիստական և այլ ծայրահեղական խմբերի մասին։ Նա զգուշացրեց լեգեոնի անդամներին համագործակցել խիստ աջ խմբերի հետ, ինչպիսիք են Ջոն Բերչը և հակասեմական խմբավորումները։ 1950-ական թվականների վերջին տեղեկագիրը սկսել է ավելի շատ գրել արտասահմանյան գործերի մասին։ 1950 թվականի վերջին լեգեոնի որոշ տեղական կազմակերպություններ սկսեցին աջակցել սենատոր Ջո Մաքքարթին հակաամերիկյան գործունեության դեմ պայքարում։ Լեգիոնը նպաստել է պետական օրինագծերի ընդունմանը, որոնք պահանջում են հավատարմության երդում դպրոցական ուսուցիչներից, և աջակցել է թերթերի հրատարակիչների, այդ թվում՝ Ուիլյամ Ռենդոլֆ Հերսթի գործունեությանը՝ գիտական հաստատություններում կոմունիստական համակիրներին բացահայտելու համար։ Լեգեոնի անդամները դոսյե էին վարում կոմունիզմի ենթադրյալ կողմնակիցների վրա և կիսում էին կառավարական քննիչների հետ իրենց հետաքննության արդյունքները։
Լեգիոնը հավանություն է տվել պաշտպանական մեծածավալ ծախսերին և սպառազինությունների նոր հզոր համակարգերի ծավալմանը՝ սկսած 1950-ական թվականների ջրածնային ռումբերից և վերջացրած 1980-ական թվականներին Սոյ Ռեյգանին։ Հարրի Թրումենը առաջին լեգեոնականն էր, որը զբաղեցնում Էր Սպիտակ տունը, սակայն ավելի ուշ Նա Ինքն էր հայտնվել լեգեոնի հարձակման տակ Կորեայում պատերազմ վարելու և Չինաստանի վրա հարձակվելուց հրաժարվելու համար, ինչպես խորհուրդ է տվել գեներալ Դուգլաս Մաքարտուրը։ 1961 թվականին Լեգիոնը լիովին մերժեց զսպման քաղաքականությունը և կոչ արեց ազատ արձակել Արևելյան Եվրոպայի ստրկացված ժողովուրդներին։ Լեգիոնը աջակցել է Վիետնամում ինտերվենցիայի ուժեղացմանը և Կենտրոնական Ամերիկայում և Աֆղանստանում հակամոմունիստական ուժերի աջակցությանը։ Լեգիոնը, ինչպես և մյուս պահպանողականները, վախենում էր ամերիկյան ինքնիշխանության կորստից միջազգային կազմակերպությունների, ինչպիսիք են ՄԱԿ-ը, ԱՄՆ-ի մասնակցության պատճառով, դրանցում մեծ օգուտ չտեսնելով։ Կոմունիզմի փլուզումը Արևելյան Եվրոպայում և հենց Ռուսաստանում հանգեցրեց նրան, որ ամերիկյան լեգիոնը սկսեց նոր վայրեր փնտրել ԱՄՆ-ի միջամտության համար։ Այսպես, Լեգիոնը 1990 թվականին աջակցել է նախագահ Ջորջ Բուշ ավագին «անապատում փոթորկի» համար։ 9/11-ից հետո նա ակտիվորեն պաշտպանել Է նախագահ Ջորջ Բուշ կրտսերի ռազմավարությունը ահաբեկչության դեմ գլոբալ պատերազմի մասին և հավանություն տվել 2003 թվականին Իրաք ներխուժմանը։
Լեգեոնն աջակցում էր այնպիսի աջակողմյան հանրապետականներին, ինչպիսիք են Բարրի Գոլդուոթերը, որտեղ տեսնում էին քաղաքական դեր մոդելը, սակայն ինչպես Գոլդուոթերն ու Ուիլյամ Ֆ.Բաքլին, լեգեոնականների մեծամասնությունը մերժեց ծայրահեղ աջ ծայրահեղականությունը։
Ռեյգանի Դարաշրջանը
1980-ականներին իր նախագահության ընթացքում Ռոնալդ Ռեյգանը պահպանողական ստանդարտ է սահմանել։  Ընտանեկան արժեքների և պահպանողական բարոյականության, հարկերի նվազեցման և տնտեսության ապակարգավորման կոչերով, որոնք զգալիորեն աճել են ԱՄՆ-ի ռազմական հզորության և ԽՍՀՄ-ի փլուզմամբ ավարտված կոմունիզմի (այլ ոչ թե պարզապես դրա զսպման) «դեն նետմամբ», Ռեյգանը ոչ միայն մտավ պատմության մեջ, այլև ամրապնդեց հանրապետականների պահպանողական թևը՝ նրանց դարձնելով կուսակցությունում գերիշխող ուժ։ Պատահական չէ, որ նրա նախագահության տարիները հայտնի դարձան որպես «Ռեյգանի դարաշրջան»։  Այդ ժամանակից ի վեր, որպես կանոն, պահպանողական քաղաքական գործիչները հայտարարում են իրենց հավատարմությունը Ռեյգանի իդեալներին և քաղաքականությանը սոցիալական, տնտեսական և արտաքին քաղաքական հարցերի մեծամասնությունում։ Օրինակ՝ 2012-ին նախագահի թեկնածու առաջադրվելու հանրապետական թեկնածուների մեծամասնությունը «հայտարարել է, որ դրանք Ռեյգանի գաղափարական ժառանգության դրոշակակիրներն են»։
Տնտեսություն
Պահպանողականները սովորաբար կարծում են, որ կառավարությունը պետք է ավելի քիչ դեր խաղա բիզնեսի կարգավորման և տնտեսության կառավարման մեջ։ Որպես կանոն, նրանք դեմ են բարձր հարկային դրույքաչափերով և եկամուտների վերաբաշխման ծրագրերի օգնել աղքատներին։ Նրանք պնդում են, որ նման ջանքերը չեն տալիս պատշաճ վարձատրություն այն մարդկանց համար, ովքեր ծանր աշխատանքի շնորհիվ վաստակել են իրենց գումարները։ Սակայն պահպանողականները սովորաբար մեծ ուշադրություն են դարձնում աղքատներին օգնելու գործում մասնավոր կամավոր բարեգործական կազմակերպությունների (հատկապես կրոնական) դերին։  2001-2008 թվականներին հանրապետական նախագահ Ջորջ Բուշն ընդգծել է հարկերի նվազեցման և արդյունաբերության և բանկային գործի կարգավորման նվազեցման անհրաժեշտությունը՝ միաժամանակ կրթության կարգավորման ուժեղացման դեպքում։
Էնվայրոնմենթալիզմ
Ժամանակակից պահպանողական համոզմունքները ներառում են նաև մարդկության մեղքով գլոբալ տաքացման ժխտումը և դրա դեմ պայքարին հակազդելը, ինչը պահպանողականների կարծիքով լուրջ տնտեսական վնաս կհասցնի և, ի վերջո, կբերի ավելի շատ վնաս, քան օգուտ, նույնիսկ եթե ընդունենք այն նախադրյալը, որ մարդկային գործունեությունը նպաստում է կլիմայի փոփոխությանը։
Սոցիալական խնդիրներ
Սոցիալական հարցերով շատ կրոնական պահպանողականներ դեմ են սեքսուալության և գենդերային դերերի նկատմամբ ավանդական բարոյական նորմերի փոփոխություններին։ Նրանք դեմ են աբորտներին, միասեռ ամուսնություններին և հակախտրական օրենքներին։  Ազատատենչ խմբակցությունը հակված է անտեսել այդ խնդիրները, փոխարենը կենտրոնանալով հարկաբյուջետային և դրամավարկային քաղաքականության։ Գործարար ուղղվածություն ունեցող պահպանողականները դեմ են սոցիալական պահպանողականներին, եթե նույնասեռականների իրավունքները սահմանափակող օրենքները սպառնում են բիզնեսին վնաս հասցնել։  2016 թվականին National Review-ը հաղորդել Է, որ «քանի որ ավետարանական ուժերը դարձել են ավելի քիչ միասնական ... իրավապաշտպան բիզնես խմբերի ազդեցությունը, ինչպիսիք են Առևտրի պալատը, միայն աճել է»։ Իսկ «մշակութային պատերազմի» վերջին տասնամյակների ընթացքում, բազմամշակութայնության դարձել է տաք տեղում, հատկապես հումանիտար ծրագրերի։ Պատմաբան Պիտեր Ն. Սթերնսը բացահայտել է բևեռացումը, քանի որ 1960-ական թվականներին միջև պահպանողականների, ովքեր հավատում են, որ հումանիտար արտահայտել հավերժական ճշմարտությունները, որոնք պետք է ուսուցանել, և նրանք, ովքեր կարծում են, որ կրթական ծրագրերը հումանիտար պետք է հարմարեցված ցուցադրելու բազմազանություն։ Սովորաբար պահպանողականները դեմ են «ինքնության քաղաքականությանը», որը կապված է բազմամշակութայնության հետ և աջակցում են անհատականությանը։  Ճամբարային մարտերում առաջադիմականները պահանջում են «մշակութային բազմազանություն», մինչդեռ պահպանողականները դատապարտում են «քաղաքական կոռեկտության» պարտադրումը և խոսքի ազատության ճնշումը։
Պահպանողականները սովորաբար նախընտրում են «հալեցման կաթսայի» մոդելը (ձուլումը ընդհանուր անգլալեզու ամերիկյան մշակույթի մեջ), ի տարբերություն «աղցանի» մոտեցման, որը լեգիտիմություն է տալիս տարբեր մշակույթների գոյակցությանը։  21-րդ դարում պահպանողականները հատկապես վտանգավոր են համարում արմատական իսլամական տարրերի նկատմամբ համբերությունը, որոնք, Նրանց խոսքով, Եվրոպայում լայնածավալ ահաբեկչության են հանգեցնում։
Այլ հարցեր
Ժամանակակից պահպանողականները պաշտպանում են հանցավորության դեմ պայքարի իրավակարգի խիստ քաղաքականությունը, ներառյալ կրկնակի հանցագործություն կատարած հանցագործների համար երկար ազատազրկման ժամկետները։ Պահպանողականների մեծ մասը պաշտպանում է մահապատիժը հատկապես ծանր հանցագործությունների համար։  «Իրավակարգի» խնդիրը հիմնական գործոն էր, որը թուլացնում էր լիբերալիզմը 1960-ականներին։