Կլեմենս_Բրենտանո
Կենսագրություն
Կլեմենս Բրենտանոն ծնվել է 1778 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ Էրենբրայտշայն (այժմ՝ Կոբլենց) քաղաքում՝ ֆրանկֆուրտցի հայտնի վաճառական Պետեր Անտոն Բրենտանոյի և նրա կնոջ՝ Մաքսիմիլիանա ֆոն Լա Ռոշի ընտանիքում։ 1795-1796 թվականներին Բրենտանոն Բադ-Լանգենզալցա քաղաքում ուսանում է վաճառականություն, սակայն շուտով հիասթափվում է իր ընտրած մասնագիտությունից և 1797 թվականին Հալլե-Վիթթենբերգի համալսարանում սկսում է ուսանել երկրագիտություն։ Այս մասնագիտությունը նույնպես չի հետաքրքրում Կլեմենսին և նա 1798 թվականին տեղափոխվում է Ենայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետ ։ Նա ուսումն անավարտ է թողնում և իրեն ամբողջությամբ նվիրում գրական գործունեությանը։ Ենայում նա ծանոթանում է Վայմարյան գրական դպրոցի (Քրիստոֆ Մարտին Վիլանդ, Յոհան Գոթֆրիդ Հերդեր, Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթե), ինչպես նաև վաղ ռոմանտիզմի (Ֆրիդրիխ Շլեգել, Յոհան Գոթլիբ Ֆիխտե, Լյուդվիգ Յոհան Թիք) ներկայացուցիչների հետ։ Իր առաջին ստեղծագործությունները Կլեմենսը գրում է ենայական վաղ ռոմանտիզմի ներկայացուցիչների ազդեցության տակ, որոնցից հատկապես հիշարժան են նրա «Գոդվի» վեպը և մի շահանիայտնի բանաստեղծություններ («Խոսիր հեռվից», Մի ձկնորսը նստած էր նավակում» և այլն)։ 1801 թվականին Կլեմենսը Գյոթինգենում, որտեղի համալսարանում նա ուսումնասիրում էր փիլիսոփայություն, ծանոթանում և ընկերանում է Լյուդվիգ Ախիմ ֆոն Արնիմի հետ։ 1802 թվականին նրանք մի ճանապարհորդություն են ձեռնարկում Հռենոսի ափերով, որի ընթացքում ծահետաքրքրվումն գերմանական ժողովրդական երգերինով որոշում են դրանք գրի առնել և ուրատարակել։ 1903 թվականին Բրենտանոն ամուսնանում է Սոֆիա Մերոյի հետ և 1804 թվականին բնակության է տեղափոխվում Հայդելբերգ, որտեղ Լյուդվիգ Ախիմ ֆոն Արնիմի հետ խմբագրում և հրատարակում է «Թերթ միայնակյացների համար» (Zeitung für Einsiedler) պարբերականը։ Նրանց համատեղ աշխատասիրությամբ լույս է տեսնում «Պգերմանական ժողովրդական երգերի՝ ատանու կախարդական եղջերափողը. Հին գերմանական երգեր» («Des Knaben Wunderhorn. Alte deutsche Lieder») ժողովածուն, որը մեծ ազդեցություն ուէեունենում րմանական պոեզիայի զարգացման գործում։ 1806 թվականին մահանում է Բրենտանոյի կինը, և նա մի քանի ամիս անց ամուսնանում է Ավգուստա Բասմանի հետ, սակայն այս ամուսնությունը երկար չի տևում, նրանք ամուսնալուծվում են 1814 թվականին։ 1809-1812 թվականներին Բրենտանոն բնակվում է Բեռլինում, որտեղ նա Հենրիխ ֆոն Կլեյստի հետ խմբագրում է «Բեռլինյան երեկոյան թերթիկներ» (Berliner Abendblättern) պարբերականը, սակայն այս համագործակցությունը շուտով ընդհատվում է Կլեյստի և Բրենտանոյի միջև ծագած տարաձայնությունների հետևանքով։ 1811 թվականին Բրենտանոն լքում է Բեռլինը և հաջորդ երկու տարին անց է կացնում Բոհեմիայում, ապա Վիեննայում։ Այս ժամանակաշրջանում են ստեղծվում նրա «Ալոիզ և Իմելդա», «Պրահայի հիմնադրումը» դրամաները։ 1815 թվականին Բրենտանոն վերստին վերադառնում է Բեռլին։ Նրա ստեղծագործական կյանքում սկսվում է ճգնաժամ, որի ազդեցության տակ նրա մոտ ուժեղանում են կրոնական տրամադրությունները, որոնք հանգեցնում են նրան, որ Բրենտանոն 1817 թվականին հրաժարվում է աշխարհիկ գրականությունից և իրեն նվիրում հոգևոր գրականությանը։ 1818 թվականին նա հաստատվում է Դյուլմեն քաղաքում, որտեղ գրի է առնում մահացու հիվանդ վանականուհի Աննա Կաթերինա Էմմերիքի տեսիլքները։ Էմմերիխի մահից հետո՝ 1824 թվականին բնակություն է հաստատում Մայնի Ֆրանկֆուրտում, ապա տեղփոխվում Մյունխեն։ Այս ժամանակահատվածում նա գրում է հիմնականում կրոնական բնույթի երկեր, որոնցից են՝ «Մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի տառապանքները», «Սուրբ Կույս Մարիամի կյանքը» և այլ ստեղծագործություններ։ Կլիմենս Բրենտանոն մահացել է 1842 թվականին Աշաֆենբուրգում։