cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արիադնա Էֆրոն
Կենսագրություն
Արիադնա Էֆրոնը ծնվել է 1912 թվականի սեպտեմբերի 5-ին (նոր տոմարով՝ սեպտեմբերի 18) Մոսկվայում։ Հարազատներն ու ազգականները նրան կոչել են Ալյա։ Մարինա Ցվետաևան նրան նվիրել է մեծ թվով բանաստեղծություններ (ներառյալ «Բանաստեղծություններ դստերս» («Стихи к дочери») շարքը)։ Ադրիանա Էֆրոնը վաղ տարիքից գրել է բանաստեղծություններ (նրա քսան բանաստեղծությունները Մարիա Ցվետաևան հրատարակել է իր «Պսիքեա» («Психея») ժողովածուում), վարել է օրագրեր։ 1922 թվականին մոր հետ տեղափոխվել է արտասահման։ 1922 թվականից մինչև 1925 թվականն ապրել է Չեխոսլովակիայում, 1925 թվականից մինչև 1937 թվականը՝ Ֆրանսիայում, որտեղից 1937 թվականի մարտի 18-ին իր ընտանիքից առաջինը վերադարձել է ԽՍՀՄ։
Փարիզում Արիադնա Էֆրոնն ավարտել է «Arts et Publicité» կիրառական արվեստի ուսումնարանը (որտեղ սովորել է գրքերի ձևավորում, փորագրություն և վիմագրություն) և Լուվրի բարձրագույն դպրոցը (École du Louvre) «կերպարվեստի պատմություն» (L'histoire de l'art) մասնագիտությամբ։
Համագործակցել է ֆրանսիական «Ռուսաստանն այսօր» («Russie d’Aujourd’hui»), «Ֆրանսիա-ԽՍՀՄ» («France — URSS» — magazine), «Ձեզ համար» («Pour-Vous») ամսագրերի, ինչպես նաև «Մեր Միությունը» («Наш Союз») ռուսերեն ամսագրի հետ, որ հրատարակվել է Փարիզի «Հայրենիք վերադարձածների միության» կողմից (հոդվածներ, ակնարկներ, թարգմանություններ, նկարազարդումներ)։ Ֆրանսերեն է թարգմանել Վլադիմիր Մայակովսկու և խորհրդային այլ բանաստեղծների ստեղծագործություններ։
ԽՍՀՄ վերադառնալուց հետո աշխատել է «Revue de Moscou» (ֆրանսերեն) խորհրդային ամսագրի խմբագրությունում, գրել է հոդվածներ, ակնարկներ, լրահաղորդումներ, կատարել նկարազարդումներ ու թարգմանություններ։
1939 թվականի օգոստոսի 29-ին Արիադնա Էֆրոնը ձերբակալվել է ԽՍՀՄ ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կողմից և Հատուկ ժողովում 58-6 հոդվածով (լրտեսություն) դատապարտվել ութ տարի անցկացնելու ուղղիչ-աշխատանքային ճամբարում, խոշտանգումների արդյունքում ստիպված է եղել ցուցունք տալ ընդդեմ հոր ։ 1941 թվականին ծնողների մահվան (մայրն ինքնասպան է եղել Ելաբուգայում, ուր տարհանվել էր, իսկ հայրը գնդակահարվել է) իմացել է ոչ միանգամից։
1948 թվականին ազատություն ստանալուց հետո աշխատել է որպես գրաֆիկայի ուսուցիչ Ռյազանի գեղարվեստի ուսումնարանում ։
Երկար տարիներ զրկված լինելով ընկերների հետ շփման հնարավորությունից՝ Արիադնա Էֆրոնն սկսել է ակտիվ նամակագրություն նրանց, այդ թվում նաև Բորիս Պաստեռնակի հետ, ով ուղարկել է նրան նոր բանաստեղծություններն ու գլուխներ «Դոկտոր Ժիվագո» վեպից։ Գտնվելով այդ գրքի ուժեղ ազդեցության տակ՝ Արիադնա Էֆրոնը հեղինակին գրել է ․
Արիադնա Էֆրոնը կրկին 1949 թվականի փետրվարի 22-ին և որպես նախկինում դատված ցմահ աքսորվել է Կրասնոյարսկի երկրամասի Տրուխանսկի շրջան։ Ֆրանսիայում ստացած մասնագիտության շնորհիվ Տուրուխանսկում աշխատել է որպես նկարիչ-ձևավորող տեղի մշակույթի տանը։ Ստեղծել է աքսորի կյանքի մասին ջրանկարների շարք, որոնց մի մասը հրատարակվել է միայն 1989 թվականին ։
1955 թվականին արդարացվել է հանցակազմի բացակայության պատճառով։ 1962 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ։
Երիտասարդ տարիքում Արիադնա Էֆրոնն ունեցել է հիվանդ սիրտ, տարել է մի քանի ինֆարկտ ։
Արիադնա Էֆրոնը մահացել է 1975 թվականի հուլիսի 26-ին Տարուսայի հիվանդանոցում ինֆարկտից ։ Թաղվել է Տարուսայի գերեզմանատանը։
Արիադնա Էֆրոնը տպագրության է նախապատրաստել մոր՝ Մարինա Ցվետաևայի ստեղծագործությունները։ Եղել է նրա արխիվի պահապանը, գրել է հուշեր, որ հրատարակվել են «Литературная Армения» и «Звезда» ամսագրերում։ Շատ է աշխատել չափածո թարգմանությունների վրա՝ կատարելով թարգմանություններ հիմնականում ֆրանսերենից (Վիկտոր Հյուգո, Շառլ Բոդլեր, Պոլ Վեռլեն, Թեոֆիլ Գոթիե և այլն)։ Գրել է բանաստեղծություններ, որ հրատարակվել են միայն 1990-ական թվականներին։
Արիադնա Էֆրոնի քաղաքացիական ամուսինն («իմ առաջին ու միակ ամուսինը», «мой первый и последний муж») է եղել Սամուիլ Գուրևիը (ընտանիքում նրան կոչել են Մուլյա, 1904-1952, գնդակահարվել է), որ եղել է լրագրող, թարգմանիչ, «За рубежом» ամսագրի գլխավոր խմբագիր։ Արիադնա Էֆրոնը երեխաներ չի ունեցել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռուս նկարիչներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս արվեստագետներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռուս նկարչուհիներ
Իլյա Ռեզնիկ
Կենսագրություն
Իլյա Ռեզնիկը ծնվել է 1938 թվականի ապրիլի 4-ին Լենինգրադում։ Լենինգրադի շրջափակման ժամանակ 1941-1942 թվականների ձմեռն անցկացրել է ոչ հարազատ տատիկի և պապիկի հետ. նրա հորական հարազատ տատը վաղ է մահացել, և նրա ընկերուհին ամուսնու հետ որդեգրել է Իլյայի հորը և այնուհետև դարձել Իլյայի խնամատար և մեծացրել նրան, իսկ ամուսնու մահվանից հետո նրանք մնացել են երկուսով, ապա տարհանվել Ուրալ։ Իլյա Ռեզնիկի հայրը ծանր վիրավորվել է ռազմաճակատում և 1944 թվականին մահացել Սվերդլովսկի հիվանդանոցում։ Իլյան մոր կողմից ունի երկվորյակ եղբայր և երկու քույր (եռյակ՝ Վոլոդյա, Վերա, Մարինա), որոնք ապրում են Իսրայելում։ Վեց տարեկանից (մոր երկրորդ ամուսնությունից (1914-2001) հետո, նոր ամուսինը բռնակալ էր և արգելում էր մոր և որդու շփումը) Իլյան ապրել է հայրական տատի և պապի՝ Ռիվա Գիրշևնայի (1891-1963) և Ռախմիել Սամուիլովիչի (1888-1957) հետ, որոնք Կոպենհագենից Խորհրդային Միություն էին տեղափոխվել 1934 թվականին երկու երեխաների՝ Լեոպոլդի և Իդայի հետ Ռուսաստանի հրեական հողագործական գաղութացման միության աջակցությամբ  ։ Նրանք հետագայում պաշտոնապես որդեգրել են Իլյային, ինչի հետևանքով Իլյան հայրանուն է ստացել պապիկից ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Իլյա Ռեզնիկն աշխատել է որպես լաբորանտ բժշկական ինստիտուտում, էլեկտրիկ և բեմական բանվոր։
1965 թվականին սկսել է աշխատել Վ․ Կոմիսարժևսկայայի անվան ակադեմիական դրամատիկական թատրոնի թատերախմբում՝ զուգահեռաբար բանաստեղծություններ գրելով երգերի համար։
1972 թվականին հեռացել է թատրոնից և զբաղվել միայն երգարվեստով։
Հրավիրվել է մասնակցելու «Հնարքների խնայատուփ» («Копилка фокусов») մանկական հաղորդմանը։
Իլյա Ռեզնիկը տեքստեր է գրել այնպիսի հայտնի հեղինակների էստրադային հայտնի երգերի համար, ինչպիսիք են Մաքսիմ Դունաևսկին, Ալեքսանդր Ժուրբինը, Վլադիմիր Ֆելցմանը, Ռայմոնդ Պաուլսը և այլք։ Այդ երգերը կատարել են Նիկոլայ Կարաչենցովը, Միխայիլ Բոյարսկին, Էդիտա Պիեխան, Ալլա Պուգաչովան, Սոֆյա Ռոտարուն, Թամար Գվերդծիթելին, Լայմա Վայկուլեն, Ալեքսանդր Գրադսկին, Եվգենի Մարտինովը, Իրինա Պոնարովսկայան և այլք։ Գրել է երգիծական տեքստեր Վիկտոր Չիստյակովի համար։
1990-1992 թվականներին ապրել է ԱՄՆ-ում  ։
Ռեզնիկը գլխավորել է 2007 թվականին ստեղծված ՌԴ ՆԳՆ առընթեր հասարակական խորհուրդը։ 2011 թվականին վերընտրվել է նախագահի պաշտոնում։
2013 թվականի փետրվարին հեռացել է Հանրային խորհրդից Մոսկվայի Կուտուզովի պողոտայում բաժանարար գոտի դուրս գալու հետ կապված սկանդալից հետո ։
Ընտանիք
2017 թվականի օգոստոսի 6-ին մկրտվել է Յալթայի Նիժնի Օրեանդայի Սուրբ Աստվածածնի քողի եկեղեցում (Церковь Покрова Божией Матери), իսկ ուղիղ մեկ տարի անց նույն եկեղեցում պսակադրվել իր կնոջ՝ Իրինայի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դերասաններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուս դերասաններ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասաններ Կատեգորիա:Ռուս սցենարիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային սցենարիստներ Կատեգորիա:«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Գրողներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամներ Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Ջեյ Լենո
Ջեյ Լենո (Jay Leno, իրական անուն՝ Ջեյմս Դուգլաս Մուիր Լենո, ), ամերիկացի դերասան, սթենդափ-կատակերգու, հեռուստահաղորդավար և գրող։ Առավել հայտնի է որպես NBC հեռուստաալիքի «The Tonight Show» ծրագրի հաղորդավար ։
Կենսագրություն
Լենոն ծնվել է Նյու Յորք նահանգում։ 1970-ականների սկզբին ավարտել է Էմերսոն քոլեջը։ Իսկ նրա հեռուստատեսային կարիերան հաջող է սկսել ընթանալ 1990-ական թվականներից սկսած։ Նրա գործելաոճի վրա ազդել են Դոն Ռիքելսը, Ջոնի Քարսոնը, Բոբ Նյուհարթը։
Լենոն փոքր դերեր է հնչյունավորել բազմաթիվ հայտնի մուլտսերիալներում, մասնավորապես՝ Kitty կատվին և ինքն իրեն՝ «Հարավային զբոսայգում»։ Նա նաև հնչյունավորել է «Սիմփսոնները» մուլտսերիալի «The Last Temptation of Krust» էպիզոդը և «Գրիֆինները»-ի «Patriot Games»-ի էպիզոդը։ Չնայած զգալի հաջողությանը՝ Ջեյ Լենոյի կերպարն ու ոճը հաճախ քննադատության են ենթարկվել (մասնավորապես, մեկ այլ հայտնի հեռուստատեսային կատակերգու Դեյվիդ Լեթերմանի կողմից)։
1992-2014 թվականներին եղել է NBC հեռուստաալիքի «The Tonight Show» ծրագրի հաղորդավարը (2009- 2010 թվականներին՝ ընդմիջումով, երբ վարել է սեփական «The Jay Leno Show»-ն)։ 2010 թվականին նրա և «The Tonight Show»-ի նոր հաղորդավար Կոնան Օ' Բրայենի միջև լուրջ հակասություն է եղել, որը մեծ իրադարձություն էր դարձել ամերիկյան մեդիայի և PR-ի ոլորտում :
2015 թվականից վարում է «Ջեյ Լենոյի ավտոտնակը» ծրագիրը, որը պրայմ-թայմ թողարկվում է CNBC մալուխային հեռուստաալիքով։
Ջեյ Լենոն հաճախ կատակում է ինքն իր վրա՝ չմոռանալով նշել իր մեծ կզակը, որը դարձել է կոմիկի այցեքարտը։
Հետաքրքրված է ավտոմեքենաների և մոտոցիկլետների կոլեկցիաների հավաքմամբ։ Նրա մասնավոր հավաքածուն ներառում է մոտ 130 ավտոմեքենա և մոտ 100 մոտոցիկլետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի դերասաններ Կատեգորիա:«Էմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կատակերգուներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստապրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիծաբաններ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի հաղորդավարներ
Ստանիմիր Դիմիտրով
Ստանիմիր Դիմիտրով (Станимир Димитров, ), բուլղարացի նախկին ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, պաշտպան, որը խաղացել է Բուլղարիայի ազգային հավաքականում։ Բուրգասի «Նաֆտեքսի» կազմում անցկացրած խաղերի քանակով այդ ակումբի ռեկորդակիրն է։
Ակումբային
Ստանիմիր Դիմիտրովը ֆուտբոլային առաջին քայլերը սկսել է Ռադնևոյի «Մինոր» թիմում, որտեղ խաղացել է 1990-1994 թվականներին ։
Ավելի ուշ գործակալը նրան առաջարկել է խաղալ արտերկրում։ Դիմիտրովը տեղափոխվել է ղազախական «Տոբոլ» (Կոստանայ)։ Այդ 4 մրցաշրջանների ընթացքում Դիմիտրովը դարձել է ակումբի ամենահայտնի խաղացողներից մեկը ։ Մեջքի վնասվածքի պատճառով Ստանիմիրը որոշել է ավարտել ֆուտբոլային կարիերան ։
Եվրոպայի լիգայում «Տոբոլի» կազմում իր վերջին հանդիպումը անցկացրել է 2009 թվականին՝ «Գալաթասարայի» դեմ։ Ընդմիջման ժամանակ Դիմիտրովը հրաժեշտ է տվել Կոստանայի երկրպագուներին ։
«Տոբոլից» հեռանալուց հետո Ստանիմիրն ամեն տարի այցելում է թիմին, առաջարկում որոշ բուլղարացի ֆուտբոլիստների ։
Ազգային հավաքականում
Ստանիմիր Դիմիտրովը 1998 թվականի նոյեմբերի 11-ին մեկ խաղ է անցկացրել Բուլղարիայի հավաքականում։ Սոֆիայի «Վասիլ Լևսկի» մարզադաշտում կայացած Ալժիրի ազգային հավաքականի հետ ընկերական խաղում (0-0) նա մասնակցել է առաջին խաղակեսին և ընդմիջման ժամանակ փոխարինվել ։
Նվաճումներ
Ղազախստանի գավաթակիր (1)՝ 2007
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բուլղարիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բուլղարացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Կազանլիկ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:Ֆուտբոլի կիսապաշտպաններ
Եղբայրության ընկուզենիները
Եղբայրության ընկուզենիները, Ակսել Բակունցի՝ ժողովուրդների եղբայրությանը նվիրված պատմվածքներից է, որը հրատարակվել է 1935 թվականին։
Ժողովուրդների եղբայրության գաղափարը Ակսել Բակունցի ստեղծագործություններում
Ակսել Բակունցի ստեղծագործություններում մեծ տեղ է գրավում ժողովրդի եղբայրության գաղափարը։ Նրա ստեղծագործություններում հայ հերոսների կողքին գործում են քուրդ, ռուս, հույն, գերմանացի և այլ ազգությունների պատկանող հերոսներ։ Հարևան ժողովուրդների կյանքին նվիրված Ակսել Բակունցը ունի բազմաթիվ ստեղծագործություններ, օրինակ՝ «Եղբայրության ընկուզենիները», «Սաբու», «Շյարք գափուսի», «Էն տարին», «Շաթրիզ», «Սարալու», «Ձորերի լույսը» և այլն։ Այս ստեղծագործություններում Ակսել Բակունցը կերտել է դրական հատկանիշներով օտարազգի հերոսներ։ Նրա նպատակն է եղել ցույց տալ հայ և օտարազգի մարդկանց իրական փոխհարաբերությունները ։
Սյուժե
1919 թվականին Շուղանց քարատակը կրկին դառնում է գյուղի հավաքատեղին։ Քարանձավը ուներ տարբեր անուններ՝ շտաբ, բազար և կլուբ։ Բանն այն է, որ Շուղանց քարատակին էին հավաքվում պատերազմական գործի ղեկավարները՝ Աթա ապերը, Քոլուն Բագին, Չետանց Վանեսն և Ջանջալ Մանդուն Կլինեն։ Այս մարդիկ էին, որ քարատակը դարձրել էին շտաբ։ Երբեմն շեղվելով բուն գործից, նրանք պատմում էին Դրնգանի ձորի, ջրաղացի ընկուզենիների մասին։ Շուղանց քարատակը նաև բազար էր։ Կռվի օրերին այդտեղ էին բերում ցորենի, կաշու, աղի, նավթի, շաքարի պաշարներ և միմյանց հետ փոխանակում։ Անխուսափելի էր նաև վեճը, երբեմն մի բահի կոթի համար զրնգում էր Շուղանց քարատակը։ Այն նաև կլուբ էր, այս կլուբ անվան հեղինակը Բալթա Թիվին էր։ Նա չէր խառնվում զինվորական ժողովներին  և Աթա ապոր շտաբի նիստերին։ Նա մտածում էր, որ «ռուսները շուտով պիտի սուփրա գցեն, և այն ժամանակ ամեն ազգ իր գդալից կուտի»։ Շուղանց քարատակի հարդանոցը երբեմն տաք անկյուն էր, որտեղ կարելի էր մոռանալ առօրյա հոգսերի մասին և որևէ լուր լսել պատերազմից։ Քարատակ եկողներից միայն Նիազանց Անդրին, որը գյուղի սրամիտն էր, նա կարող էր ընդհատել ռազմական նիստի թեժ խոսակցությունները։ Երբեմն նա գալիս էր քարատակ սազը ձեռքին, և բոլորը նրա նվագը լսում էին հաճույքով, լուռ։ Երեխաները հավաքվում էին նվագի ձայնին և զարմանում, թե ինչ կա նրա մատների վրա, որ  կարողանում է այդպես լացացնել իր նվագով։ Գուցե գյուղերում այսօր էլ սազ են նվագում, բայց ո՛չ սազն է Անդրու սազի նման, ո՛չ էլ նվագը։ Նրա նվագից հետո բոլորը հավաքվում էին, զրույցում, և այնպես էր թվում, ասես 1919 թվականի ձմեռը չէ, այլ ավելի վաղ ժամանակներ, երբ քարանձավների դարն է։ Եկավ 1920 թիվը, համատարած սով էր, հաց չկար, ձյուն էր գալիս և  գարնան ոչ մի նշան չկար։ Հիմա անգամ Աթա ապոր շտաբը չկար, ո՛չ էլ բազարն ու առնել ծախելու բան։  Պատմում են, որ Իսոն պիտի եզը մորթի, որ երեխաները սոված չմնան։ Բոլորին հոգի տվողը Աթա ապերն է, որը համոզված է, որ եթե իրենք սրով չեն կոտորվել, սովից էլ չեն կոտորվի։
1920 թվականի սկզբից վերադառնում են պարտադիր զինվորական ծառայության մեջ գտնվող  զինվորները։ Նրանք պիտի բարձրանային լեռները ու դիրք գրավեին։ Նրանք երբեմն մասնակցում էին գյուղի մեծերի զրույցին, իսկ Աթա ապերը հասկանում էր, որ նրանց հետ դժվար է գլուխ  դնել։ Նա դժվարությունից դուրս գալու միակ ելքը համարում էր միասնությունը՝ «իրար ձեռք բռնելով պիտի դուրս գանք էս դժվար տարին»։ Նա գյուղացիներին համոզում էր իրար օգնել, երբեմն էլ հանդիմանում էր նրանց։ Ժողովուրդը լսում էր նրան, և թեև ապրելը ծանր էր, բայց Աթա ապոր խոսքը հույս էր տալիս նրանց։ Մարտի վերջին արևը բացվեց, ձյունը հալվեց, և Եզնարածի առուն բացվեց։ Բայց նույն օրը գյուղում սովից մահացան երեք երեխա, ամբողջ գյուղը սգի մեջ մտավ։ Երբ մահվան թափորը գյուղից հեռացավ, Աթա ապերը սկսեց ողբ ասել, բայց ոչ այնպես ինչպես ողբում են կանայք։ Աթա ապերը խոր սկսեց, ինչպես հորովելի սկիզբը, ապա բարձրացավ, կեռման որով ոլոր-մոլոր բարձրացավ, և որքան բարձրացավ, այնքան հզորացրեց ձայնը, և արձագանքը հասավ Մեղրաքերծիից մինչև Զինգիլա քարերը։ Դա ողբ չէր, այլ ահարկու բողոք երկնքին։ Պատերազմ է և սով, ի՞նչ անի ժողովուրդը։ Գերեզմաններից իջել են զինվորները և գնացել հարուստ Մելքումովների մոտ, որոնք հորերում պահված ցորեն ունեին։ Ժողովուրդը հարձակվում է չորս հորերի վրա, բայց տեսնում է, որ ոչ մի ցորեն էլ չկա։
Մի օր էլ Աթա ապորը հյուր է գալիս ոտքից գլուխ սպիտակ հագած մի մարդ։ Ներս մտնողը Շոթանանի թուրքերից էր, անունը Օրուջ, որի հետ Աթա ապերը ընկերություն էր արել։ Աթա ապերը Օրուջ քիրվային նվիրում է իր մաշված ձեռնոցները, և երեխաների համար տալիս է ընկույզներ։ Իր գյուղը վերադառնալիս  Օրուջ քիրվային բռնում և բանտարկում են։ Կոմիսարը հարցաքննում է Աթա ապորը՝ պարզելու համար, թե ինչո՞ւ է եկել թուրքը իր տուն։  Աթա ապերը զարմանում է, քանի որ բոլորը գիտեն իր ու Օրուջ քիրվայի ընկերության մասին։
Շատ ժամանակ անցավ, այնքան, որ ականատեսը կարող էր պատմել տեսածը։ Նա պատմում է, թե ինչպես  մի խումբ զինվորներ Սորանի ձորի իր այգու կողքին գնդակահարեցին մի թուրքի։ Մի տարի հետո Սորանի ձորում,  ճանապարհից դուրս ծլեցին  մի թուփ ընկուզենիներ։ Ձորով անցնող նախիրը տրորել էր այդ տունկերը, և միայն երկու ընկուզենիներն էին դիմացել անասունների ավերածությանը։ Եվ երբ խոսում են այդ դեպքի մասին, Սորանի ձորում աղմկում են եղբայրության ընկուզենիները ։
Գաղափարական բովանդակություն
Ակսել Բակունցը հերոսները խտացնում են ժողովրդի բնավորության գծերը։ Հեղինակը կերտում է Աթա ապոր կերպարը, որով ցանկանում է ցույց տալ ժողովրդի դարավոր կենսափորձի և իմաստությունը կրող հային։ Բակունցի հերոսը քաջ գիտակցում է, որ հարևան ազգի հետ բարեկամությունը, եղբայրությունը միայն բարօրություն է ապահովելու երկու ազգի համար, իսկ պատերազմը՝ ավեր, կոտորած ու սով։ Այս ժողովրդական մեծ ճշմարտությունն է սերմանում Ակսել Բակունցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիա:ԵՊՀ ԻՄ հոդվածներ 2023 Կատեգորիա:Ակսել Բակունցի ստեղծագործություններ
Brainstorm (լատվիական խումբ)
Brainstorm (Prāta Vētra, լատվիական ռոք խումբ, որը ստեղծվել է 1989 թվականին Ելգավայում։ Այս խումբը Լատվիայի առաջին ներկայացուցիչն է եղել Եվրատեսիլ 2010 մրցույթում և զբաղեցրել է 3-րդ հորիզոնականը։
1989-1996 Vairāk nekā skaļi - Veronika
Խումբը ստեղծվել է 1989 թվականին Լատվիայի Ելգավա քաղաքում։ Նրա կազմում են մտնում դպրոցական 5 ընկերներ՝ Ռենարս Կաուպերս (վոկալ), Յանիս Յուբալթս (կիթառ), Գունդարս Մաուշևիչս (բաս), Կասպարս Ռոգա (հարվածային գործիքներ) և Մարիս Միխելսոնս (ակորդեոն, ստեղնաշարային գործիքներ)։ 1992 թվականին խումբը թողարկել է իր առաջին սինգլը՝ «Jo tu nāc»։ 1993 թվականին թողարկվել է խմբի առաջին ալբոմը՝ «Vairāk nekā skaļi»։ Ալբոմի ամենահայտնի երգը դարձել է «Ziema» («Ձմեռ»), որի համար նկարահանվել է տեսահոլովակ։ Հաջորդը 1994 թվականին, «Vietu nav» սինգլը քիչ է վաճառվել՝ ընդամենը 500 պատճեն։
Ալտերնատիվ երաժշտության փորձարկումներից հետո խումբը վերադառնում է մեյնսթրիմին և թողարկում նոր ալբոմ՝ «Veronika», որը շատ հայտնի է դառնում դեռահասների շրջանում։ Ալբոմի ամենահայտնի երգերն են՝ «Dārznieks» («Այգեպան»), «Apelsīns» («Նարինջ») и «Lidmašīnas» («Ինքնաթիռներ»)։
1997-2000, Առաջին միջազգային հաջողությունը
Հաջորդ քայլը դեպի հաջողություն եղել է «Microphone Records» լատվիական խոշորագույն ձայնագրական ընկերության հետ պայմանագրի ստորագրումը, որի հետ խումբը 1997 թվականին թողարկել է նոր ալբոմ «Viss ir tieši tā kā tu vēlies» (Ամեն ինչն այնպես, ինչպես դու ցանկանում ես)։ Ալբոմը դարձել է Լատվիայի առաջին «ոսկե» սկավառակներից մեկը և ալբոմի շնորհիվ խումբը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել։
Առաջին միջազգային սինգլը՝ Under My Wing (Is Your Sweet Home), ձայնագրվել է Գերմանիայում։ Այն Tavas mājas manā azotē երգի անգլերեն տարբերակն է։ Սակայն այս տարբերակի համար նկարահանվել են մի շարք տեսահոլովակներ։ Անգլերեն տեսահոլովակը ցուցադրվել է մի շարք եվրոպական երկրներում, ֆրանսիական երաժշտական «Էմ Սի Էմ» հեռուստաալիքով։
2000 թվականի մայիսի 13-ին խումբը Շվեդիայում մասնակցել է 45-րդ Եվրատեսիլ երաժշտական մրցույթին, ներկայացել է «My star» երգը և զբաղեցրել է երրորդ հորիզոնականը։ Երգը հայտնի է դարձել Սկանդինավիայում, Բալթիկի երկրներում, Գերմանիայում և Լեհաստանում։
2000 թվականի օգոստոսին՝ խմբի 10-ամյակից հետո, թողարկվել է «Izlase» ալբոմը, որը ներառում էր մի շարք հայտնի երգեր։ Esam un būsim երգը դարձել է «ASK/Brocēni/LMT» բասկետբոլային թիմի հիմնը։
2001-2002 Online & Maybe
2001 թվականին թողարկվել է «Kaķēns, kurš atteicās no jūrasskolas» ալբոմը (անգլերեն տարբերակը՝ «Online»)։ Այդ ալբոմի «Maybe» երգը միջազգային ճանաչում է ձեռք բերել և մինչև հիմա համարվում է խմբի գլխավոր հիթը։ Ինչպես նաև ճանաչում ունեն «Online» և «Waterfall» երգերը։ «Maybe» և «Waterfall» երգերի համար նկարահանվել են տեսահոլովակներ։ Վերջինը նկարահանվել է Ֆինլանդիայում, որտեղ վոկալիստ Ռենարս Կաուպերսը նավապետի դերն է խաղում, որին սպասում է սիրելին։ Տեսահոլովակի վերջում նրանք հանդիպում են։ Սկավառակի ավելի քան 35000 պատճեն վաճառվել է Լեհաստանում։ Դրա հետևանքով այն դարձել է խմբի առաջին և միակ «ոսկե» ալբոմը Լատվիայում։ Լատվիայում հիթեր են դարձել «Maybe», «Ir vieglāk», «Kaķēns, kurš atteicās no jūrasskolas» և «Spogulīt, spogulīt» երգերը։ Հետաքրքիր է նշել, որ 2009 թվականին վերջին անգամ է թարգմանվել ռուսերեն և այն կատարել է Կաուպերսը և խմբի կիթառահարը՝ Յանիս Յուբալթսը։ Ավելի վաղ երգը նա կատարել է լատվիերենով։ Երգի բառերի հեղինակը Միխայիլ Կոզիրևն է, ով ավելի վաղ նույնպես համագործակցել էր խմբի հետ։
2003-2004 Let’s rock it! և առաջին քայլերը Ռուսաստանում
Հաջորդ ալբոմը «Dienās, kad lidlauks pārāk tāls» կամ «A Day Before Tomorrow», որը ձայնագրվել է Գերմանիայում և Դանիայում, թողարկվել է 2003 թվականին։ Սկավառակին ճանաչում են բերել «Colder» և «A Day Before Tomorrow» սինգլները։ Ըստ Ռենարս Կաուպերսի՝ ալբոմի երգերի մեծ մասը ունեին միայն անգլերեն տարբերակ և շատ դժվար է եղել այն թարգմանել լատվիերեն։ Սկզբում լատվիերեն տարբերակը ծրագրված չէր։ Սակայն լատվիերեն տարբերակը թողարկվեց, չնայած նրան, որ ալբոմի երգերի մասը անգլերեն էին։ 2003 թվականին ալբոմը դարձավ Լատվիայի լավագույն ռոք ալբոմներից մեկը, իսկ «Colder» սինգլը ստացավ երեք մրցանակ՝ լավագույն ռոք երգ, ռադիո հիթ և լավագույն տեսահոլովակ։ Ալբոմի ռուսական տարբերակը ունի բոնուս թրեք՝ «Выходные»։ Այն խմբի առաջին ռուսալեզու սինգլն է։
2004 թվականին «Brainstorm» և «Բի-2» խմբերը ձայնագրել են «Скользкие улицы» երգը, որը ներառվել է 2004 թվականի մարտի 2-ին թողարկված նոր ալբոմում։ Երգը գրավել է առաջին հորիզոնականը Լատվիայի, Ուկրաինայի և Ռուսաստանի ռադիոկայաններում։
2004-2006 Չորս ափ
2004 թվականի մայիսի 23-ին ավտոպատահարից մահացավ խմբի հիմնադիրներից մեկը՝ բաս կիթառահար Գունդարս «Մումինշ» Մաուշևիչսը։ Չնայած մեծ կորստին խմբի անդամները որոշեցին շարունակել իրենց համատեղ աշխատանքը։ Մումինշի մահից հետո, որպես բաս կիթառահար նրան փոխարինեց Ինգարս Վիլյումսը, ով չնայած ունենալով երկար տարիների փորձ, պաշտոնապես չի համարվում խմբի անդամը։
2005 թվականին «Brainstorm» խումբը թողարկեց «Četri krasti» ալբոմը։ Ալբոմը, ինչպես նաև նախորդ 3 ալբոմները՝ ունի անգլերեն տարբերակ՝ «Four Shores»։ Լատվիայում այս ալբոմի առաջին երգը դարձավ «Pilots Tims»-ը։ Այն դարձավ «AirBaltic» ավիաընկերության գովազդային երգը։ Հիթեր դարձել են նաև «Rudens» և «Četri krasti» երգերը։
2005 թվականի ամռանը խումբը շրջագայություն կատարեց Լատվիայի վեց քաղաքներում, վերջին համերգին Ռիգայում ներկա էին եղել 40000 մարդ։
Ալբոմի անգլալեզու տարբերակը ունի հրապարակման երկու ձև՝ Ռուսաստանի համար և Եվրոպայի համար։ Ալբոմի գլխավոր հիթերի՝ «Thunder Without Rain», «Lonely Feeling» և «Tin Drums համար նկարահանվել են տեսահոլովակներ։ «Lonely Feeling» ունի նաև ռուսական տարբերակ՝ «Ветер»։ Այս երգի շարժանկարային տըեսահոլովակը ստացել է երկու մրցանակ՝ լավագույն շարժանկարային պատմություն և հեռուստադիտողի համակրանք մրցանակ։
2007-2008, Այն ինչ-որ պետք է լիներ
2008 թվականի Ամանորի գիշերը հրապարակվեց նոր ալբոմի առաջին սինգլը՝ And I Lie: Դրանից հետո այն թարգմանվեց լատվիերեն։ 2008 թվականին երգը դարձավ ամենաներբեռնվածը doremi.lv կայքում։
2008 թվականի փետրվարի 8-ին Last.fm-ում տեղի ունեցավ Եվգենիա Գրիշկովցայի, «Бигуди» խմբի և Ռենարս Կաուպերսի համատեղ գրած ստեղծագործության պրեմիերան։ Այն Ռենարս Կապուերսի և «Бигуди» խմբի երկրորդ համատեղ աշխատանքն էր։
Երեք տարվա ընդմիջումից հետո խումբը թողարկեց նոր ալբոմ։ 2008 թվականի մայիսի 13-ին Լատվիայում հրապարակվեց «Tur kaut kam ir jābūt» (Այն, ինչ-որ պետք է լիներ) ալբոմը։ Ալբոմի պրոդյուսերը դարձավ ռեփեր Գուստավոն, իսկ նկարազադրողը՝ Օտտո Զիտմանսը։ Ալբոմը երկդիմի ընկալվեց հասարակության կողմից։ Մի մասը կարծում էին, որ սա արդեն «Բրեյնսթորմ»-ը չէ, և ռեփի ու հիփ-հոփի փորձարկումը անհաջող ստացվեց, իսկ մյուսները ասում էին, որ խումբը մեկ քայլ առաջ շարժվեց։ Լատվիական SWH ռադիոկայանը հրաժարվեց նոր ալբոմի երգերից։ Սակայն ալբոմը երկու անգամ պլատինե դարձավ Լատվիայում։ Գլխավոր հիթերը դարձան Ja tikai uz mani tu paskatītos, Bronza, Es jau nāku և Bēdz երգերը։ Առաջին սինգլը ունի տեսահոլովակ, որը նկարահանվել է Վիլնյուսում, ռեժիսորը խմբի թմբկահար Կասպարս Ռոգան է։ Bronza-ի տեսահոլովակը Ռիգայի համերգի live-ձայնագրությունն է։
Հունիսի 14-ին խումբը ներկայացել է «Մքասիդրոմ 2008» ռոք երաժշտության միջազգային փառատոնին։
2009, Ռուսաստանի գրոհը
2009 թվականի մարտի 31-ին Ռուսաստանում հրապարակվեց նոր ալբոմ՝ «Шаг»։ Ռուսերեն տեքստի հեղինակը դարձավ Սերգեյ Տիմոֆեևը։ Սկզբում խումբը չէր ցանկանում ստեղծել ռուսական ալբոմ, նրանք ցանկանում էին պարզապես գրել մի քանի ռուսալեզու երգեր։ Այնպես ստացվեց, որ ալբոմում ներառվեցին 6 ռուսալեզու երգ, 6 անգլալեզու երգ և 1 գործիքավորում։ Թողարկումը տեղի ունեցավ Մոսկվայի «16 երանգ» ակումբում։ Այստեղ հրավիրվել էին խմբի բոլոր երկրպագուները։
Խմբի կազմը
Գունդարս Մաուշևիչսի մահից հետո բաս կիթառահար Ինգարս Վիլյումսը փոխարինեց նրան։ Չնայած նրան, որ նա խմբին օգնում է արդեն 10 տարի, նա խմբի անդամ չի համարվում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:1989 հիմնադրված երաժշտական խմբեր
Վալենտին Բիչկո
Վալենտին Բիչկո (Валенти́н Васи́льович Бичко́, ), ուկրաինացի բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանիչ, մանկագիր։ ԽՄԿԿ անդամ՝ 1943 թվականից։
Կենսագրություն
Ավարտել է Խարկովի ժողովրդական կրթության ինստիտուտի գրական ֆակուլտետը։ Որոշ ժամանակ աշխատել է որպես ուսուցիչ, իսկ հետո անցել է խմբագրական աշխատանքի։ Եղել է «Զիրկա» («Աստղ») թերթի պատասխանատու խմբագիր, «Պիոներիա» ամսագրի խմբագիր, «Մոլոդ» հրատարակչության գլխավոր խմբագիր։
Վալենտին Բիչկոյի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն լույս է տեսել 1935 թվականին։ Հրատարակել է ավելի քան հարյուր գիրք՝ մեծ մասը մանուկների համար։ Դրանցից են՝ «Արևը մեր գլխավերևում» (1935), «Պերեկոպ» (1937), «Ծիածան» (1945), «Դիմավորում եմ արևը» (1948), «Խարույկ» (1950, 1957, 1964), «Հողի ուրախ ծաղկունքը» (1972), «Պոեմներ և հեքիաթներ» (1973), «Արծաթե հասակ» (1973) և այլն։
Նրա առանձին գրքեր թարգմանվել են ռուսերեն, բելառուսերեն, լիտվերեն, վրացերեն, լեհերեն, անգլերեն։
Բիչկոյի թարգմանությամբ ուկրաիներեն լույս են տեսել Էդուարդաս Մեժելայտիս «Մարդը» և «Ավիաէտյուդները», Յուստինաս Մարցինկյավիչյուսի երեք պոեմները («Արյուն և մոխիր», «Մինդագուաս», «Պատ»), Սալոմեա Ներիսի բանաստեղծությունների հատընտիրը, Կոստաս Կուբիլինսկասի բանաստեղծություններն ու հեքիաթները և լիտվացի բանաստեղծների բազմաթիվ այլ գործեր։
Պարգևատրվել է Աշխատանքային Կարմիր դրոշի և «Պատվո նշան» շքանշաններով։ Նիկոլայ Օստրովսկու անվան կոմերիտական մրցանակի դափնեկիր է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի արձակագիրներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Բելառուսերենից ուկրաիներեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Լիտվերենից ուկրաիներեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Կիևի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի խմբագիրներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խարկովի ազգային համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային թարգմանիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային խմբագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի խմբագիրներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Բանաստեղծներ այբբենական կարգով
Կնինյան ամրոց
Կնինյան ամրոց (Kninska tvrđava), ամրոց է որը տեղակայված է Խովաթիայում։ Սա Եվրոպայի երկրորդ ամենամեծ ամրոցն է և ամենամեծ պաշտպանողական ամրոցն է ։ Այն նաև Շիբենիկ Կնին ժուպանության պատմական քաղաքներից է։ Ամրոցի կառուցումը սկսվել է IX-րդ դարում (հնարավոր է VI-րդ դարում), իսկ ներկայիս տեսքը պահպանվել է XVII և XVIII դարերից  ։ Ամրոցի նշանակությունը հատկապես կարևորվեց Խորվաթիայի թագավոր Դմիտար Զվոնիմիրի օրոք, որն 1076 թվականից այն դարձրեց Խորվաթական թագավորության կենտրոնը։
Տեղակայություն և նկարագրություն
Ամրոցը կազմված է երեք՝ հյուսիսային, հարավային և միջին մասերից։ Համաձայն վերջին հետազոտությունների, հյուսիսային մասը կառուցվել է VIII-րդ դարի կեսերից մինչև XII-րդ դարի վերջը։
Ամրոցի գլխավոր մուտքը ներկայացնում է իրենից քարե դարպասներ բարոկկո ոճի։ Ամրոցի դարպասների դռան վրա կարելի է տեսնել Վենետիկի հանրապետության խորհրդանիշը։
Ամրոցի հյուսիսային մասում, ձախ կողմում, երբևիցե եղել է զինագործի տունը, իսկ այսօր այն հին քաղաքային դահլիճ է։ Նրանից ձախ գտնվում էին զորանոցներ, որոնցում այժմ գտնվում են Կնինյան թանգարանի ցուցասրահները։ Այնտեղ է նաև գտնվում Լույո Մարուն (1857—1939) վանականի հուշարձանը, որն առաջնինը սկսեց իրականացնել ամրոցում պեղումներ, և կատարեց բազում բացահայտումներ խորվաթական մշակույթի։
Սուրբ Վարվառայի եկեղեցում պահպանվում է զանգ, որը Հովհաննես Պողոս II-րդի նվերն է, երբ նա 1994 թվականին այցելեց Կնին։ Ամրոցը իր այժմյան տեսքը ստացել է շնորհիվ Ալբերգեթթի, որը վենետիկացի ռազմական ինժեներ էր, և փորագրությունը, որը կատարվել է ամրոցի վրա, վկայում է այն մասին, որ 1711 թվականին ավարտվել է ամրոցի կառուցումը ։ Ամրոցը պահպանվում է, որպես Խորվաթիայի մշակութային ժառանգության գրանցամատյանում մուտքագրված պատմական հուշարձան։
Պատմություն
Խորվաթները կառուցեցին ամրոցը հին հռոմեական բնակավայրի մոտակայքում (Tignino castro) այն բանից հետո, երբ նրանք տեղափոխվեցին այս շրջաններ։ Ամրոցի տիրակալները հաճախակի արդիականացնում էին ամրոցի ենթակառուցվածքները, որպեսզի այն համապատասխաներ այդ ժամանակվա անվտանգության պահանջներին։ Այն խորվաթական թագավորների նստավայրերից մեկն է հանդիսացել և հնարավոր է հետագայում դարձել է ամենագլխավոր նստավայրը, քանի որ Կնին քաղաքից առավել անվտանգ էր կառավարել Դալմաթիայի և Լիբուրնայի հողերը, ինչպես նաև քրիստոնյա դարձնել Գացկայի, Լիկայի և Կրաբայի հեթանոս խորվաթներին։ Որպես ապացույց կարող են ծառայել եկեղեցիները, որոնք կառուցվել են Կնին քաղաքի շուրջը Տրպիմիր I-ի կողմից ։
Ամրոցի ապարանքը ուներ մի քանի հանդիսավոր դահլիճներ, որոնցում արձակվում էին խորվաթական թագավորների՝ հրամանները ու որոշումները։ Սպաս լեռան հարավային բարձրության բարձրավանդակի վրա կառուցվել է երկրորդ ամրոցը՝ Լաբը (Сastro Lab, Labwar), որը տեղի կուսակալների նստավայրն էր։
Կնինի եպիսկոպոսությունը հիմնադրվել է 1040 թվականին Ստեփան I-ի կողմից և այն իր մեջ էր ներառում մինչև Դրավա գետը ընկած տարածքները։ Կնինի եպիսկոպոսը նաև ուներ «Խորվաթական եպիսկոպոս» անվանումը ։
XIV-րդ դարում ամրոցը բաժանված էր մեծ և փոքր քաղաքների։ Փոքր քաղաքը հիմնականում օգտագործվում էր պաշտպանողական նպատակներով, իսկ մեծ քաղաքում տեղակայված էին տներ, որոնցում ապրում էին եպիսկոպոսները և ազնվականները։
Առավել հնարավոր է, որ XV-րդ դարում, երբ մեծացել էր օսմանյան զորքերի ներխուժման վտանգը Եվրոպա, կառուցվել է պաշտպանական պատերի լրացուցիչ շարքը, որի վրա այսօր գտնվում է ամրոցի հիմնական մուտքը։ 1522 թվականի մայիսին օսմանյան զորքերը սկսեցին պաշարել Կնինը և մայիսի 29-ին ավարտվեց պաշարումը օսմանցիների հաղթանակով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դղյակներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Խորվաթիայի դղյակներ
Նովոե Օվսինո
Նովոե Օվսինո (Новое Овсино), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Բատեցկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Բատեցկի շրջանի բնակավայրեր
Հայկավանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Շիրակի մարզ)
Տես նաև
Կատեգորիա:Շիրակի մարզի հուշարձանների ցանկեր
Զարկավ
Զարկավ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Հասանմսուրի գավառակում ։
Իժիվցի
2001 թվականի տվյալներով Իժիվցի գյուղում բնակվում էր 3 379 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Ստորոժինեցի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հայաստանի լավագույն ֆուտբոլիստ
Հայաստանի լավագույն ֆուտբոլիստ մրցանակը ամեն տարի տրվում է հայկական ֆուտբոլի լավագույն ֆուտբոլիստին։ Հայաստանի լավագույն ֆուտբոլիստը ընտրվում է ՀՖՖ-ի անդամների, Պրեմիեր Լիգայի մարզիչների և ավագների կողմից անցկացվող քվեարկության արդյունքում ։
Պատմություն
Առաջին մրցանակը տրվել է 1992 թվականին։ Առաջին մրցանակակիրը եղել է Կիլիկիայի պաշտպան Սարգիս Հովսեփյանը։ Հետագայում նա արժանացել է այդ մրցանակին ևս երկու անգամ (ընդհանուրը 3 մրցանակ)։ Երկուական անգամ մրցանակին արժանացել են Արթուր Պետրոսյանը, ով այդ տարիներին հանդես էր գալիս «Շիրակում», Արմեն Շահգելդյանը, ով 1993 թվականին ստացել է մրցանակը «Արարատում» հանդես գալու տարիներին, իսկ 2007 թվականին՝ «Միկայում»։ Լավագույնի տիտղոսին արժանացած ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստն Էդգար Մանուչարյանն է, ով 2004 թ. 17 տարեկանում է դափնեկիր դարձել։ Իսկ ամենատարեցը Սարգիս Հովսեփյանն է, ով 2008 թ. Հայաստանի լավագույն ֆուտբոլիստ է ճանաչվել 36 տարեկանում։ Ամենից շատը մրցանակին արժանացել է Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանը, ով այդ մրցանակին արժանացել է 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 և 2017 թվականներին։
(7642) 1988 TZ
(7642) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,277851 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9782 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5775 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1255,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,286692 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,83° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Սեյձի Ուեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Հիրոսի Կանեդայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Մուխիլեթի
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1180 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 32 կմ։
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 2 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Ավիչի
Թիմ Բերգլինգ (Tim Bergling), առավել հայտնի որպես Ավիչի (Avicii), շվեդ դիջեյ, ռեմիքսեր և երաժշտական պրոդյուսեր ։ Ըստ «DJ Magazine» հանդեսի 2012 թ.-ի վարկանիշային աղյուսակի՝ Բերգլինգը դիջեյների Թոփ 100-ում զբաղեցնում է 3-րդ տեղը ՝ Արմին վան Բյուրենից և Տիեստոյից հետո։
Ավիչիի առավել հայտնի ստեղծագործություններից է «Levels»-ը, որը պաշտոնապես թողարկվում է 2011 թ.-ի հոկտեմբերի 28-ին։ Կատարումը արդեն հիթային էր էլեկտրո ոճի ջատագովների շրջանում, իսկ թողարկումից հետո Ավիչիին տալիս է համաշխարհային ճանաչում։ Երգի մեջ Ավիչին հավելել էր ամերիկացի երգչուհի Էտա Ջեյմսի 1963 թ.-ին թողարկած «Something's Got a Hold on Me» կատարումից որոշակի վոկալային հատված։ Նույն հատվածի վոկալային հավելումը առկա էր նաև ամերիկացի ռեփեր Ֆլո Րայդայի «Good Feeling» սինգլի մեջ։
2018 թ․ Ապրիլի 20-ին Օմանում, 28 տարեկան հասակում ինքնասպան է եղել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1989 ծնունդներ Կատեգորիա:Ակումբային դիջեյներ Կատեգորիա:Շվեդ դիջեյներ Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:Ինքնասպան երաժիշտներ Կատեգորիա:Շվեդ երաժիշտներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ Կատեգորիա:Երաժշտական պրոդյուսերներ
Հայ կանանց միջազգային միավորում
«Հայ կանանց միջազգային միավորում» (AIWA), հայ կանանց ոչ քաղաքական միություն, որը հիմնվել է 1991 թվականին, ԱՄՆ-ում (Բոստոն)։ Միավորման առաքելությունն է համախմբել աշխարհի տարբեր երկրների հայ կանանց, նպաստել նրանց իրավունքների պաշտպանությանը, ձեռնարկատիրական ոլորտում նրանց ներգրավմանը, Հայաստան-սփյուռք կապերի զարգացմանը։
Պատմություն
«Հայ կանանց միջազգային միավորումը» հիմնվել է ԱՄՆ-ի Բոստոն քաղաքում, 1991 թվականին` Եվա Մեձորյանի, Բարբարա Մերգուերյանի և Օլգա Պրուդյանի կողմից ։ Այն շահույթ չհետապնդող կազմակերպություն է։ Միավորումն իրականացնում է առողջապահությանը, կրթությանը, գիտությանը, մշակույթին, բնապահպանությանը նվիրված մի շարք ծրագրեր, այն դրամաշնորհներ է տրամադրում հայազգի ուսանողուհիներին՝ կանանց իրավունքների պաշտպանության առողջապահության, հումանիտար գիտությունների, մաթեմտիկայի, ճարտարապետության, ճարտարագիտության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտներում։
«Հայ կանանց միջազգային միավորումը» գրասենյակներ ունի ՀՀ-ում, ԼՂՀ-ում, Մոսկվայում, Սանկտ Պետերբուրգում, Լիբանանում, Մեծ Բրիտանիայում, Արգենտինայում, Սան Ֆրանցիսկոյում, Լոս Անջելեսում։ Կազմակերպությունը նաև անցկացնում է համահայկական համաժողովներ ։
Ջերենցագո
Ջերենցագո (Gerenzago), կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Պավիա գավառում ։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը Սան Կոնտարդոն է։
Ժողովրդագրություն
Բնակչություն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Կուրան (Ֆրանսիա)
Կուրան (Courant), Կուավեր  (Coivert), համայնք Ֆրանսիայում՝ Պուատու-Շարանտ երկրամասի Ծովափնյա Շարանտ գավառի Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանում։ Մտնում է Լուլե կանտոնի կազմի մեջ։ Մտնում է Լուլե կանտոնի կազմի մեջ։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17124։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 371 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Իգոր Սեչին
2004-2011 թվականներին եղել է «Ռոսնեֆտ» ընկերության տնօրենների խորհրդի նախագահը, իսկ 2012 թվականի մայիսի 23-ից՝ նույն ընկերության նախագահը։ 2014 թվականի մարտի դրությամբ տնօրինում էր ընկերության բաժնետոմսերի 0,1273 %-ը՝ 3 մլրդ ռուբլի ընդհանուր արժողությամբ։
«Ռոսնեֆտեգազ» պետական կազմակերպության տնօրենների խորհրդի նախագահն է  ։
Ըստ «Վեդոմոստի» թերթի, CNBC-ի և Ֆորբս ամսագրի՝ 2009 թվականից Սեչինը համարվում է Ռուսաստանի ամենաազդեցիկ մարդը՝ նախագահ Վլադիմիր Պուտինից հետո   ։
Կրթությամբ բանասեր-վիպասաց է, տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածու։
Կենսագրություն
Իգոր Սեչինը ծնվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Լենինգրադում աշխատավորի ընտանիքում։ Հայրը և մայրն աշխատում էին մետաղագործական գործարանում։ Երկվորյակ քրոջ՝ Իրինայի հետ սովորում էր նույն դասարանում։ Ծնողներն ամուսնալուծվեցին, երբ երեխաները դեռ սովորում էին դպրոցում ։
1977 թվականին ավարտել է № 133 միջնակարգ դպրոցը՝ ֆրանսիական թեքումով ։ Նույն թվականին ընդունվում է Լենինգրադի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետ ։ Սովորել է պորտուգալերենի խմբում։ Համալսարանը պետք է ավարտեր 1982 թվականին, սակայն 5-րդ կուրսում նրան, որպես թարգմանիչ, գործուղում են Մոզամբիկ՝ նախկին պորտուգալական գաղութ, որտեղ անկախություն ձեռք բերելուց հետո քաղաքացիական պատերազմ էր ընթանում։ Երկրի ազգային Զինված ուժերի ստեղծմանը մասնակցում էին խորհրդային ռազմական խորհրդատուները և մասնագետները, ովքեր մշակում էին կազմակերպչական-հաստիքային կառույցներ, կազմակերպում էին զորքերի ծառայությունը, մարտական պատրաստվածությունը, նյութատեխնիկական ապահովումը։ Զինամթերքը և ռազմական տեխնիկան բերվում էր ԽՍՀՄ-ից ։ 2 տարի անց Աֆրիկայից վերադառնալով Լենինգրադ՝ Սեչինը 1984 թվականին ավարտեց ուսումը՝ ստանալով բանասեր-վիպասացի, պորտուգալերենի և ֆրանսերենի ուսուցչի որակավորում, получив специальность — филолог-романист, преподаватель португальского и французского языков ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Լենինգրադ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Վլադիմիր Պուտին Կատեգորիա:Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի լեզվաբանության ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս պետական գործիչներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուներ
Լայոշ Կոշութ
Լայոշ Կոշութ (Kossuth Lajos, սլովակերեն՝ Ľudovít Košút, ), Հունգարիայի նշանավոր պետական գործիչ, հեղափոխական։ Մասնագիտությամբ՝ իրավաբան։ Լրագրող։ 1848-49 թթ. հեղափոխության ժամանակաշրջանում Հունգարիայի ֆինանսների նախարար (1848 թ. մարտ-սեպտեմբեր), ապա՝ վարչապետ և կառավարիչ-նախագահ։ Պայքարել է Հունգարիայի անկախության համար ավստրիական Հաբսբուրգների դեմ։ Հեղափոխության պարտությունից հետո բնակություն է հաստատել Անգլիայում։ Օժանդակել է Ջուզեպպե Գարիբալդիին Իտալիայի ազատագրման և միավորման գործում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հունգարացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Հունգարացի տնտեսագետներ Կատեգորիա:Փաստաբաններ Կատեգորիա:Իրավաբաններ Կատեգորիա:Հունգարացի լրագրողներ Կատեգորիա:Բուդապեշտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հունգարիայի վարչապետներ
Վենգեն
Վենգեն ( Wengen), գյուղ Շվեյցարիայում՝ Բեռնի Ալպերում, որը մտնում է Լաուտերբրուննեն կոմունայի մեջ ։ Վենգենը կոմունայի ամենախոշոր բնակավայրն է, այն գտնվում է 1274 մետր բարձրության վրա, Էնգեր, Մյոնխ և Յունգֆրաու լեռների ստորոտում, Լաուտերբրուննեն հովտից 400 մետր ավելի բարձր ։
Վենգենը Յունգֆրաու Տոպ Ռեգիոն տուրիստական շրջանի մի մասն է։ Լաուտերբրուննենից գնացքով կարելի է հասնել գյուղ։
Բուն Վենգենի բնակչությունը կազմում է 1300 մարդ, բայց ձմեռային սեզոնին գագաթնակետին է հասնում՝ մինչև 10000 մարդ, ամռանը՝ 5000 ։
Վենգենն իրենից ներկայացնում է տիպիկ ալպյան գյուղ, կոլորիտային շալեներով և ամբողջ լանջով սփռված «ամառային բնակարաններով»։ Գյուղակում կա 1953 թվականին կառուցված կալվինիստական եկեղեցի, որը գտնվում է պետության հսկողության տակ։
Ավտոմեքենաների երթևեկությունը բացակայում է, միայն փոքր էլեկտրամեքենաներն են Վենգենի հյուրերին տեղափոխում կայարանից դեպի հյուրանոցներ։ Վենգենն անվանում են «Յունգֆրաույի գյուղ»։
Պատմություն
Գյուղի բնակիչները վարել են մեկուսացված, հանգիստ կյանք։ Չնայած դրան 1669 թվականին ժանտախտի համաճարակը հասավ նաև այս խուլ գյուղակին։ Բնակիչները տուժել են նաև բնական աղետներից։ 1770 թվականին ձնազանգվածը տարավ ութ մարդու կյանք։ 1791 թվականին փլվածքը լեռներում իր տակ թաղեց մարդկանց և կենդանիների։ Բացի դրանից, շատ անգամ ֆիոնների և աշնանային փոթորիկների հետևանքով տներ են քանդվել և տեղանքի անտառներն են վնասվել։
Առաջին զբոսաշրջիկները հայտնվեցին Վենգենում 18-րդ դարում, անցնելով Վենգերվալտով Լաուտերբրուննենից։ 1859 թվականին Վենգենում հայտնվեց առաջին հյուրանոցը։ 1890 թվականին կառուցվեց երկաթգիծ, որը ձգվում էր մինչև Վենգերնալպ, այն ժամանակների համար ամենատարածված տրանսպորտի միջոցը, և մինչ օրս միակը։ Ավտոճանապարհներ և ավտոմեքենաներ այստեղ այսօր էլ չկան։ Երկրորդ աշխարհամարտի ընթացքում Վենգեն են տեղափոխել ամերիկացի և անգլիացի օդաչուների, ինչպես նաև լեհ զինվորների։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո սկսեց զարգանալ զբոսաշրջությունը։ Ներկայում՝ Վենգենն ապրում է շինարարական վերելք։
Վենգենում աշխատում և ապրում են մարդիկ աշխարհի տարբեր երկրներից։ Նրանցից շատերը զբաղված են սպասարկման ոլորտում՝ հատկապես զբոսաշրջային սեզոնին։ Մյուս խոշոր գործատուները «Յունգֆրաու» երկաթգիծը և Լաուտերբրուննեն էլեկտրակայանն են։
Ձմեռային սպորտ
Վենգենում ամեն տարի հունվարին անց է կացվում հանրահայտ «Լաուբերհորն» մրցարշավը։ Սա լեռնադահուկային սպորտի աշխարհի գավաթի փուլերից մեկն է։
Տեղի դահուկային արագընթաց ճանապարհներին, աշխարհի գավաթակիրները, կարողանում են զարգացնել մինչև 150 կմ/ժ արագություն։ Այժմ այդ «սև» մրցուղին բաց է նաև սիրողական դահուկորդների համար։ Մրցուղու երկարությունը 4260 մետր է, բարձրությունների անկումը՝ 3000 ոտնաչափ, իսկ հաղթահարման ժամանակը՝ 2,5 րոպե։
Վենգերնալպի երկաթգծով դահուկորդները հասնում են Ալմենդա, Վենգերնալպ և Կլյայնե-Շայդեգ մրցուղիներ։ «Վենգեն-Մեննլիխեն» ճոպանուղով կարելի է բարձրանալ Մեննլիխեն, այնտեղից լեռնադահուկներով իջնել՝ Գրինդելվալդ և Կլյայնե-Շայդեգ։
Ինչպես Մեննլիխեն, այնպես էլ Կլյայնե-Շայդեգ կարելի է հասնել ոտքով, դա մոտավորապես երեք ժամվա ճանապարհ է։ Սակայն Մեննլիխեն տանող ճանապարհի վրա շատ հաճախ անսպասելի թանձր մառախուղ է իջնում, որը նեղ և զառիթափ ճանապարհի տեսանելիությունը մոտեցնում է զրոյականի։ Նման դեպքերում գլխավորը խուճապի չմատնվելն է։ Կլյայնե-Շայդեգ տանող ճանապարհն ավելի հեշտ ու անվտանգ է։ Մինչև Լաուտերբրուննեն ոտքի ճանապարհը կազմում է 3,5 կիլոմետր։
Մշակույթ
Զբոսաշրջային սեզոնին (ամառ, ձմեռ) Վենգենում անցկացվում են մի շարք մշակութային միջոցառումներ։ Կալվինիստական եկեղեցում ելույթ է ունենում կամերային նվագախումբը, երգում է երգչախումբը, անց են կացվում երգեհոնային երաժշտության երեկոներ։ Կայարանում հանդես են գալիս փողային նվագախմբերը, յոդլ կատարողները և այլ ազգագրական խմբեր։
Մենդելսոնի անվան երաժշտության շաբաթ
2004 թվականի օգոստոսի 4-ին Մենդելսոնի հուշարձանի բացումից և դրան հաջորդող համերգից հետո, որոշվեց ամեն տարի օգոստոսին անցկացնել երաժշտության շաբաթ։
Վենգենի խամաճիկների թատրոն
Ամեն տարի՝ ձմեռային խաղաշրջանից սկսած մինչև Զատիկը, Վենգենում կարելի է տեսնել խամաճիկների թատրոնի ներկայացումները, իսկ ամռանը թատրոնը մեկնում է հյուրախաղերի երկրի ներսում և դրա սահմաններից դուրս, ցուցադրելով ներկայացումներ՝ Բեռնի կանտոնի լեգենդների, պատմությունների և համաշխարհային հեքիաթների մոտիվներով Freie Marionettenbühne Wengen:
Սպորտային մրցումներ
Բացի «Լաուբերհորնի» լեռնադահուկային սպորտի մրցումից, ամեն սեպտեմբերին Վենգենով է անցնում Յունգֆրաու մարաթոնը, որն ամեն տարի հավաքում է հազարավոր հանդիսատեսներ և 4000 մասնակից ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Շվեյցարիայի գյուղեր
Նովոեգորևսկոե (գյուղ, Եգորիևի շրջան)
Նովոեգորևսկոե (Новоегорьевское), գյուղ Ռուսաստանի Ալթայի երկրամասի Եգորիևի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6000 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1884 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Ալթայի երկրամասի Եգորիևի շրջանի բնակավայրեր
(7643) 1988 VQ1
(7643) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի նոյեմբերի 6-ին Մասարու Արաիի և Հիրոսի Մորիի կողմից Յորիում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,294712 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9843 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6051 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1269,67 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,283538 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,19° անկյուն։
Նաբակևի (Քարելի շրջան)
Նաբակևի (ნაბაკევი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Քարելի շրջան
Վագների խումբ
Վագների խումբ (ռուս.՝ Гру́ппа Ва́гнера, ՄՌԿ «Վագներ» ) (Wagner Group, Пушечное мясо), ռուսական ոչ պետական մասնավոր զինված կազմավորում (մասնավոր ռազմական կազմակերպություն, ՄՌԿ) անհասկանալի իրավական կարգավիճակով, որը ստեղծվել և վերահսկվում է ռուս ձեռնարկատեր Եվգենի Պրիգոժինի կողմից։
2014 թվականից խմբավորումը գործում է Ուկրաինայի, և, այնուհետև, Սիրիայի տարածքում ։ Խումբը զինված է ծանր տեխնիկայով, հրետանով և ռազմական ավիացիայով։
ՄԱԿ-ը և Ֆրանսիան Վագների վարձկաններին մեղադրում են Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետությունում բռնաբարության և կողոպուտի մեջ։ Եվրոպական միությունը և մի շարք այլ երկրներ պատժամիջոցներ են կիրառել մասնավոր ռազմական կազմակերպության դեմ՝ մեղադրելով խումբը Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականությունն ու ինքնիշխանությունը խարխլելու, Սիրիայում և Լիբիայում իրավիճակն ապակայունացնելու, ինչպես նաև մարդու իրավունքների կոպիտ խախտումների մեջ ։
Կազմավորումը գործում է Ռուսաստանի Դաշնության ուժային կառույցների հետ համաձայնեցված, որպես զուգահեռ կամ ստվերային զինված կազմավորում, որը դժվար է պատասխանատվության ենթարկել։ 2022 թվականից այն մասնակցում է Ռուսաստանի Ուկրաինա ներխուժման ռազմական պրոցեսում։ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Սպիտակ տան տվյալներով՝ մինչև 2023 թվականի փետրվարի կեսերը, մասնավոր զինված կազմակերպությունները կորցրել են մոտ 30 հազար զինվոր և վիրավոր Ուկրաինայում ։
Պատմություն
Առաջին անգամ Սանկտ Պետերբուրգի «Fontanka.ru» հրատարակությունը Վագների մասնավոր ռազմական ընկերության մասին գրել է 2015 թվականի հոկտեմբերին։ Ըստ այդ համացանցային աղբյուրի՝ 2013 թվականին Վադիմ Գուսևը և Եվգենի Սիդորովը՝ ՄՌԿ Moran Security Group-ի ռուս մենեջերները, որոնք մասնագիտացված էին ծովահեններից առևտրային նավերի պաշտպանության գործում, գրանցեցին Հոնկոնգում Սլավոնական կորպուս մասնավոր ռազմական կազմակերպությանն և հավաքագրեցին 267 աշխատակից ժամանակավոր աշխատանքի՝ Սիրիայում « հանքավայրերի և նավթատարների պաշտպանման» համար։ Բայց փոխարենը «Սլավոնական կորպուսի» աշխատակիցները ստիպված են եղել մասնակցել այս երկրում տեղի ունեցող քաղաքացիական պատերազմում։ Էս-Սուխնե քաղաքի մոտ «Իսլամի բանակի» ստորաբաժանումների հետ մարտից հետո «Սլավոնական կորպուսը» վերադարձավ Ռուսաստան, որտեղ նրա աշխատակիցները, ինչպես նաև ընկերության սեփականատերերը ձերբակալվեցին վարձկանության հոդվածով ։ «Սլավոնական կորպուսի» կողմից վարձված աշխատակիցներից մեկը Դմիտրի Ուտկինն էր, ով մինչև 2013 թվականը ծառայել է Ռուսաստանի Դաշնության Գլխավոր շտաբի գլխավոր տնօրինության հատուկ նշանակության ջոկատներում և այդ ժամանակ ուներ փոխգնդապետի կոչում ։ Դրանից հետո՝ 2014 թվականին, Ուտկինի մասին տեղեկություններ սկսեցին առաջանալԼուգանսկի Ժողովրդական Հանրապետությունից ։ «Ազատություն» ռադիոկայանը նշել է, որ Ուտկինի հետ նույն համատեքստում, միևնույն ժամանակ, առաջին անգամ հիշատակվել է «Վագներ Գրուպ» անունը, որը ծագել է Ուտկինի կողմից ընտրված կեղծանունից («Վագներ»), որն էլ, ըստ Թայմսի,  Երրորդ Ռեյխի (Նացիստական Գերմանիայի)նկատմամբ ունեցած իր կիրքի արդյունքն է։ 2017 թվականի օգոստոսին թուրքական պահպանողական Ենի շաֆաք (հայ․՝ Նոր արշալույս) թերթը հոդված է հրապարակել, որտեղ քննարկվում է այն հավանականությունը, որ Ուտկինը միայն անվանական գործիչ է, բայց իրականում այս կազմակերպությունը ղեկավարում է մեկ ուրիշը ։