cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ուոթերֆորտ
Թիավարություն
Ուոթերֆորտյան նավակների ակումբը հիմնադրվել է 1878 թվականին, համարվում է քաղաքի հնագույն սպորտային ակումբը ։ Գտնվում է Սկոտչ գետափում (Scotch Quay), մասնակցում է Իռլանդիայի թիավարության մրցումներին ։ 2009 թվականին մի քանի մարզիկներ ընգրկվեցին երկրի թիավարության հավաքականում։
Ռեգբի
Քաղաքում կա ռեգբիի երկու ակումբ՝ Waterford City R.F.C և Waterpark R.F.C. :
Հոկեյ անիվների վրա
Հոկեյ անիվների վրա ներկայացված են երկու ակումբներով Waterford Shadows HC և Waterford Vikings: Երկու ակումբներն էլ խաղում են անիվների վրա հոկեյի Իռլանդական լիգայում։
Ճարտարապետություն
Համարվում է, որ Բալիբրիկեն շրջանը (Ballybricken) արևմուտքում, անմիջապես քաղաքային պատերից այն կողմ, մի ժամանակ եղել է իռլանդական բնակչություն նմանվող նրանց, որոնք առաջացել են քաղաքի սահմաններում վիկինգներից և իռլանդացիներից, որոնք աքսորվել էին դեպի Իռլանդիա Նորմանների արշավանքի ժամանակ։ Բալիբրիկենը քաղաքի ներքին շրջաններից է երկար ավանդույթներով, կենտրոնացված է համանուն բլրի վրա (Ballybricken hill), որտեղ տեղակայված է մեծ առևտրային հրապարակ։ Ներկա ժամանակներում այն վերածվել է մեծ կանաչ տարածության, բայց պատվանդանը, որի շուրջ իրականացվում էր сանասունների վաճառքը (Bull Post) մնում է նույն տեղում, ինչպես հիշեցում բլրի անցյալի մասին։
Մոլլ փողոցը (the Mall) ստեղծվել է դեպի հարավ քաղաքի մեծացման համար և կառուցվել է Գեորգիևյան ժամանակաշրջանի շինությունների ձևով։ Մոտակայքում տեղակայված է քաղաքի ամենամեծ այգին։
Ուոթերֆորտի ամենահին փաբը՝ T&H Doolan's գտնվում է անմիջապես «Վիկինգյան եռանկյունու» մոտակայքում 31/32 տաննը Գեորգի փողոցում (George's Street) և պաշտոնապես բաց է հասարակության համար արդեն երեք դար։ Արխիվային գրառումներում նշվում է 18-րդ դարը, բայց համարվում է, որ տարածքի տարիքը մոտենում է հինգ դարի ։ Շինության հիմնական մասը ներառում է առաջնային քաղաքային պատը, որը ավելի քան 1000 տարեկան է։
Ֆերիբանկը (Ferrybank)՝ քաղաքի միալ արվարձանն է գետից այն կողմ դեպի հյուսիս։
2003 թվականի ապրիլին Վուդսթաուն (Woodstown) շրջանում քաղաքից ոչ հեռու հայտնաբերվել են բնակավայրի մնացորդներ, որը ներառում էր 5-րդ դարի բնակավայրի և 9-րդ դարի վիկինգյան բնակավայրի համադրություն, որը ենթադրաբար մեծ է Իռլանդիայի նմանատիպ բոլոր բնակավայրերից ։
Տեսարժան վայրեր
Ուոթերֆորտյան գանձերի թանգարան, որը գտնվում է Վիկինգյան եռանկյունու շրջանում, կազմված է երեք բաժիններից, որից երկուսը գտնվում է Մոլլ փողոցի վրա (Mall): Առաջինը՝ Եգիպտական պալատը, կառուցվել է 1743 թվականին և բացվել է որպես թանգարան 2010 թվականին ։ Այստեղ կարելի է տեսնել 18-ից 20-րդ դարի առարկաներ ։ Կողքին գտնվում է Միջնադարյան թանգարանը, որտեղ կարելի է ծանոթանալ միջին դարի քաղաքի պատմության հետ, այդ թվում այցելել 13 և 15-րդ դարի շինություններ ։
Դրանից բացի այդ շրջանում է գտնվում Ռեդջինալդի աշտարակը, Քրիստոսի մայր տաճարը,Waterford Crystal ընկերության շենքը, Թագավորական թատրոնը (the Theatre Royal): Ռեդջինալդի աշտարակը, որը կռուցվել է 914 թվականին և հռչակվել է քաղաքի ամենահին կառույցը համարվում է գանձերի թանգարանի երրորդ բաժինը։
Ուոթերֆորտյան քաղաքային պատկերասրահհում ներառված են նկարներ քաղաքապետարանի հավաքածուչց, որը կազմված է ավելի քան երեքհազար աշխատանքներից, այդ թվում այնպիսի անվանի իռլանդացի նկարիչների, ինչպիսք են Ջեկ Իեիտսան, Պոլ Հարին, Իվի Հոունը և Լուի Լե Բրոկուին, ինչպես նաև ժամանակակից նկարիչների ։
Հայտնի մարդիկ
Ուոթերֆորտում են ծնվել՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իռլանդիայի բնակավայրեր
Մոնտազել
Մոնտազել (Montazels), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 492 մարդ, բնակչության խտությունը` 112.07 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.39 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 660 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 155 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 31 կմ հարավ։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 314 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 213-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 101։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,8 %։ 213 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 189 անձ (102 տղամարդ և 87 կին)։ Գործազուրկ են եղել 24 անձ (11 տղամարդ և 13 կին)։ 101 անաշխատունակներից 18-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 57-ը` թոշակառուներ, իսկ 26-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Հարավաֆրիկյան աստղադիտարան
Հարավաֆրիկյան աստղադիտարան (South African Astronomical Observatory, ՀԱԱԱ), 1972 թվականին ՀԱՀ-ում հիմնադրված աստղագիտական աստղադիտարան։ Աստղադիտարանը պատկանում է Հարավային Աֆրիկայի Ազգային հետազոտական հիմնադրամին։ Աստղադիտարանին են պատկանում փոքր մոլորակների կենտրոնի «051», «B31» և «A60» ծածկագրերը։ ՀԱԱԱ-ի աստղադիտարանը համարվում է Բարեհուսո հրվանդանի աստղադիտարանի իրավահաջորդը։
Աստղադիտարանի պատմություն
ՀԱԱԱ-ն համարվում է Բարեհուսո հրվանդանում 1820 թվականին հիմնադրված Թագավորական աստղադիտարանի դիտարկման կայանի իրավահաջորդը։ Հիմնական շենքի շինարարությունն ավարտվել է 1829 թվականին, որն արժեցել է 30000 ֆունտ ստերլինգ։ 1972 թվականին Յոհաննեսբուրգի հանրապետական ասղադիտարանը, Ռեդքլիֆի աստղադիտարանը (ՀԱՀ) և Թագավորական աստղադիտարանը միավորվեցին Հարավաֆրիկյան աստղադիտարանի մեջ։ ՀԱԱԱ-ի շտաբ բնակարանը գտնվում է հին Թագավորական աստղադիտարանի տարածքում, որտեղ էլ տեղակայված են պատմական գործիքները։
Աստղադիտարանի գործիքներ
Քեյփթաուն
Սազերլենդ
Հիմնական նվաճումներ
Բարեհուսո հրվանդանից թագավորական մեդալով պարգևատրված աստղագետներ`
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում Կատեգորիա:1972 հիմնադրումներ Կատեգորիա:Քեյփթաուն
Վուդի Ալլենին շնորհված մրցանակներ ու անվանակարգեր
Վուդի Ալլենն ամերիկացի նշանավոր ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, դերասան, գրող, երաժիշտ է ։ Ալլենը գրականության և երաժշտության գիտակ ու ջազային կլարնետիստ է։ Իր շատ ֆիլմերում հանդես է գալիս որպես դերասան։
Ժանրն ու ազդեցություները
Վուդի Ալլենը կինեմատոգրաֆի մեջ ստեղծել է մի նոր ժանր, որը ընդունված է անվանել «ինտելլեկտուալ կատակերգություն»։ Այս ժանրը նա ստեղծել է հոգեբանական դրամաներից ու սրամիտ կատակերգություններից, որոնք պարունակում են իրենց մեջ երգիծանքի ու աբսուրդի տարրեր։ Ալլենը շվեդ մեծ ռեժիսոր՝ Ինգմար Բերգմանի արվեստի երկրպագու է, այդ պատճառով էլ նրա ֆիլմերում կարելի է նկատել Բերգմանի ոճը։
Հրաժարվելը կինոմրցանակներից
Իր ֆիլմերը կինոփառատոններում ներկայացնելիս նա դրանք հիմնականում չի ներառում մրցութային ծրագրում, ինչով բացառում է իր ֆիլմերի մասին ժյուրիների գնահատականը լսելու կամ ինչ-որ մրցանակների արժանանալու հնարավորությունը։
Իր այդ պահվածքը նա մեկնաբանել է 1974 թվականին ABC News ամսագրին տված հարցազրույցի ժամանակ.
Օսկար
Նա ներկա չի գտնվում «Օսկար» կինոմրցանակի մրցանակաբաշխության արարողություններին, անգամ եթե իր սեփական ֆիլմերը ներկայացված են եղել ինչ-որ անվանակարգերում։ Բացառություն է կազմում միայն Նյու Յորքի Սեպտեմբերի 11-ի դեպքերից հետո 2002 թվականի Օսկարի մրցանակաբաշխությունը, որի ժամանակ նա իր ելույթով կոչ է արել ռեժիսորներին շարունակել Նյու Յորքում ֆիլմեր նկարահանել։ Իր այդ ելույթում նա մասնավորապես ասել է.
Հանդիսատեսը բուռն ծափահարություններով ընդունեց ռեժիսորի այս կոչը, որից հետո ցուցադրվեցին փոքրիկ հոլովակների Նյու Յորքի մասին ։ Սակայն, անկախ այս ամենից նրա ֆիլմերից շատերն արժանացել են մի շարք մրցանակների տարբեր անվանակարգերում, իսկ ինքը՝ Ալլենը ունի մեծաթիվ մրցանակներ ռեժիսորական կամ դերասանական աշխատանքի կամ հաջողված սցենարների համար։ Իր ֆիլմերից գրեթե բոլորը ներկայացվել են «Օսկար»-ի կամ այլ կինոմրցանակների անվանակարգերում։ Շատ անգամներ մրցանակների արժանացել են դերասաններ, ովքեր խաղացել են Ալլենի ֆիլմերում։
Հետաքրքիր փաստեր
Մի քանի փաստ Վուդի Ալլենի ճանաչման ու մրցանակների մասին.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վուդի Ալլեն
Միսիս Ուիլյամ Մորիս
«Միսիս Ուիլյամ Մորիս» (ինչպես նաև «Մետաքսե կապույտ զգեստ», Mrs. William Morris, The Blue Silk Dress), անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարը՝ ստեղծված 1868 թվականին։ Ներկայումս նկարը գտնվում է Քելմսքոթ առանձնատանը, որտեղ ընտանիքի հետ ապրել է Ուիլյամ Մորիսը։
Նկարի համար բնորդուհի է դարձել Ուիլյամ Մորիսի կին և Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի սիրելի Ջեյն Մորիսը։ Նկարի վերևի մասում գտնվում է լատիներեն գրություն՝ «Conjuge clara poeta et praeclarissima vultu, Denique pictura clara sit illa mea» («Հայտնի է շնորհիվ իր բանաստեղծ ամուսնու, առավել հայտնի է շնորհիվ իր դեմքի, թող իմ այս նկարը ավելացնի նրա ճանաչվածությունը») ։ Ջեյնը հագել է կապույտ զգեստ և նստել է սեղանի մոտ, որի վրա ծաղիկներով ծաղկաման է դրված։ Նկարչի նամակներից հայտնի է, որ Ջեյն Մորիսն ինքն է կարել զգեստը և մասնակցել է նկարի համար կեցվածքի ընտրությանը ։ Կառուցվածքով և գունային երանգապնակով դիմանկարը նման է Ռոսսետտիի մեկ այլ նկարի՝ «Մարիանա» կտավին։ Բանն այն է, որ այդ նկարի պատվիրատու Ուիլյամ Գրեմը տեսել է «Միսիս Ուիլյամ Մորիս» կտավը և որոշել է իր համար դրա կրկնօրինակը պատվիրել Ռոսսետտիից, սակայն նկարիչը հրաժարվել է և որպես փոխզիջում նրա համար ստեղծել է «Մարիանա» կտավը ։ Ինչպես Ռոսսետտիի շատ այլ աշխատանքներ, այս նկարին ևս ուղեկցում է նրա գրած սոնետը՝ «Դիմանկար» վերնագրով ։ Այդ ժամանակների արվեստաբան քննադատները գնահատել են «Միսիս Ուիլյամ Մորիս» նկարը որպես նրա ամենահիասքանչ գործերից մեկը, որը դարձել է երկար ու ընտիր կտավների շարքի նախերգանք, որի շնորհիվ Ռոսսետտին արժանացել է մեծ ճանաչման ։
Նկարը պատկանել է Ջոյն Մորիսին, ապա նրա դուստր Մերի Մորիսին։ Որոշ ժամանակ այն պահպանվել է Օքսֆորդի հավաքածուում, սակայն հետագայում կրկին վերադարձել է Քելմսքոթ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի նկարներ Կատեգորիա:1868 նկարներ Կատեգորիա:Կանանց դիմապատկերներ
Յանեզ Դրնովշեկ
Յանեզ Դրնովշեկ (Janez Drnovšek, ), հարավսլավ և սլովենացի քաղաքական գործիչ։ Սլովենիայի երկրորդ նախագահ (2002-2007), երկար ժամանակ Սլովենիայի վարչապետ (1992-2000, 2000-2002)։ Հարավսլավիայի նախագահության նախագահ 1989-1990 թվականներին։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1950 թվականի մայիսի 17-ին Ցելե քաղաքում, հետագայում մեծացել է Զագորյե Օբ-Սավի համայնքում։ Յանեզի հայրը՝ Վիկտորը (1925-2005) աշխատել է որպես հանքագործ, մայրը՝ Սիլվան (1921-1976) տնային տնտեսուհի էր։
Կրթություն և գործունեություն
Սովորել է տնտեսագիտություն, ավարտել է բուհը 1973 թվականին, այնուհետև մասնագիտացել Օսլոյում։ 1981 թվականին ստացել է մագիստրոսի կոչում։
Հարավսլավիա
1989 թվականին, այն ժամանակ դեռ անհայտ հանրությանը, դարձավ Հարավսլավիայի պետության ղեկավար՝ անսպասելիորեն առաջ անցնելով կառավարության ֆավորիտ Մարկո Բուլցից։
Մինչև Հարավսլավիայում կոմունիստական ռեժիմի փլուզումը կոմունիստական կուսակցության անդամ էր։
Անկախ Սլովենիա
Սլովենիայի անկախությունից հետո Դրնովշեկը երկրի վարչապետ էր (1992-2002)։ 1992-2002 թվականներին եղել է նաև Սլովենիայի Լիբերալ ժողովրդավարություն կուսակցության (Liberalna Demokracija Slovenije — LDS) նախագահը, որից հեռացել է 2006 թվականի հունվարի 30-ին։
2006 թվականին ստեղծել և դարձել է «Հանուն արդարության և զարգացման շարժման» առաջին նախագահը, որի նպատակն է բարձրացնել մարդկության ինքնագիտակցությունը և աշխարհն ավելի լավը դարձնել։ Այս շարժումը քաղաքական կուսակցություն չէ։
Հիվանդություն և մահ
Երկար ժամանակ տառապում էր քաղցկեղով։ Վիրահատվել է 1999 թվականին, որից հետո 2001 թվականին կրկին հայտնաբերվել է քաղցկեղային ուռուցքի զարգացում։ Այնուհետև Դրնովշեկը դադարեցրեց ավանդական բուժումը և փոխեց իր ապրելակերպը, Լյուբլյանայից տեղափոխվելով հեռավոր գյուղ (Zaplana): Դարձել է վեգան և ուշադրություն է դարձրել կենդանիների իրավունքներին ։
Մահացել է 2008 թվականի փետրվարի 23-ին քաղցկեղից՝ նախագահի պաշտոնից հեռանալուց երկու ամիս անց։ Դիակը դիակիզվել է, հուղարկավորվել Զագորյե Օբ Սավիի քաղաքում՝ ծնողների գերեզմանների կողքին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լյուբլյանայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Սլովենիայի նախագահներ Կատեգորիա:Քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Թոքի քաղցկեղից մահացածներ Կատեգորիա:Մարիբորի համալսարանի շրջանավարտներ
Մոնբրեն դե Կորբիեռ
Մոնբրեն դե Կորբիեռ (Montbrun-des-Corbières), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 319 մարդ, բնակչության խտությունը` 30.07 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.61 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 630 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 110 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 28 կմ արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 204 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 148-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 56։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,5 %։ 148 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 126 անձ (67 տղամարդ և 59 կին)։ Գործազուրկ են եղել 22 անձ (11 տղամարդ և 11 կին)։ 56 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 33-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Շամբոր (դղյակ)
Շամբոր (Château de Chambord), Լուարայի հովտի դղյակներից մեկը։ Կառուցվել է Ֆրանցիսկոս I-ին արքայի հրամանով, ով ցանկանում էր ավելի մոտ գտնվել մոտակայքում ապրող սիրած կնոջը` Տուրի կոմսուհուն։
Շինարարությունը ընթացել է 1519-1547 թվականներին Կոսոն գետի (Cosson) ոլորանի մոտ. գետը ֆրանսիական Լուար և Շեր դեպարտամենտի մոտ թափվում է Լուարա գետը։
Ճարտարապետություն
Ճարտարապետի անունը հայտնի չէ, սակայն հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նախագծմանը իր մասնակցությունն է ունեցել Լեոնարդո դա Վինչին, ով այդ ժամանակ Ֆրանցիսկոս I-ինի պալատական ճարտարապետն էր, սակայն մահացել է շինարարությունն սկսվելուց 1-2 ամիս անց։ Նախագծման մասնակից է եղել նաև Բոկադոր մականունով հայտնի ճարտարապետ Դոմենիկո դա Կորտոնան։
Գրող Հենրի Ջեյմսը նշել է, որ դղյակի գմբեթները, ճակտոնները, ծխնելույզներն ավելի շատ նման են ամբողջ քաղաքի սրաձողերի, ոչ թե մեկ շինության ելուստների ։
Դղյակը նախագծվել է որպես կենտրոնական աշտարակի` դոնժոնի (donjon) շարունակություն։ Չնայած այն նախատեսված չի եղել հարձակումներից պաշտպանվելու համար, սակայն կառուցվել է միջնադարյան ամրոցների նմանությամբ։ Դոնժոնի ներսում բնակելի հինգ հարկեր են, որոնցից յուրաքանչյուրում կան 4 ուղղանկյուն և 4 կլորավուն սրահներ, սրահներն իրար կապող 4 միջանցքներ, որոնք ուղղված են դեպի կենտրոնի կրկնակի աստիճանները։ Արևմտյան մասում կառուցվել է մատուռ, որի շինարարությունն ավարտին է հասցրել Ժան լե Հումբլը (Jean le Humble)։ Մատուռի և սենյակների այսպիսի դասավորությունը բնորոշ չի եղել այն ժամանակներին. իր սենյակները կառուցել տալով Երուսաղեմի ուղղությամբ` արքան ցանկացել է ընդգծել իր թագավորությունում հոգևոր իշխանության` իրեն պատկանելը։
Ասում են, որ Ֆրանցիսկոս I-ինը իր ընկերոջ` Ժան լե Հումբլի հետ որոշել էր նույնիսկ փոխել Լուարայի հունը, որ այն հոսի ուղիղ դղյակի առջևով, սակայն հետո հրաժարվել է այդ գաղափարից։ Ամրոցի կենտրոնական մասի կրկնակի գալարաձև աստիճանները Լեոնարդո դա Վինչիի ստեղծագործական մտքի արդյունք են. նույն ուղղությամբ պտտվող երկու աստիճանները կառուցված են այնպես, որ ոչ մի անգամ չեն հատվում, իսկ աստիճաններով իջնողը երբեք չի հանդիպում բարձրացողին և հակառակը։ Զարդաքանդակներով այդ աստիճանները տանում են դեպի ընդարձակ տեռաս, որ նույնպես Լեոնարդոյի մտքի արդյունքն է։ Աստիճաններից վեր խոյանում է փարոսի աշտարակը, որը տեսանելի է շենքի ներսից և ներքին հարկերից ևս։ Փարոսի աշտարակն ունի 32 մ բարձրություն. ամենավերևում ոչ թե սովորական խաչ է, այլ արքայական շուշան։
Երկրորդ հարկը աչքի է ընկնում արքայական խորհրդանշանը պատկերող տարբեր դրսևորումներով (F տառը թագով և սալամանդրով), որն ուղեկցվում է արքայի մոր` Լուիզա Սավոյացու խորհրդանշանով (հանգույցներով թելեր)։ Աստիճանների որոշ միացագրեր շրջված են և ուղղված դեպի երկինք, որպեսզի «Աստված վերևից տեսնի արքայի հզորությունը»։
Շինարարության պատմություն
Շինարարությունն սկսվել է 1519 թվականին` դառնալով Վերածննդի ամենանշանավոր շինություններից մեկը։ Ասում են, որ շինարարության մեջ ընդգրկված է եղել 1700-1800 շինարար, պահանջվել է մոտ 220.000 տոննա քար։ Շինարարության ընթացքը հեշտ չի եղել. շատերը մահացել են ճահճային տենդից։ Ատաղձագործները կաղնեփայտե հենարանները տեղադրել են 12 մ խորությամբ հիմքում։ 2007 թվականին կատարված աշխատանքների ժամանակ պարզվել է, որ հարավարևմտյան աշտարակը հենվում է կրաքարե ժայռին, որտեղ կան կլորավուն շինության հետքեր. այն հավանաբար եղել է միջնադարյան ամրոցի մնացորդը, որի հիմքի վրա էլ կառուցվել է ներկայիս ամրոցը ։
Սեն Դյե նավահանգստից սայլերով բերվել են շինարարական նյութեր, հատկապես սպիտակ ավազից պատրաստված քարերը, որոնք շատ փխրուն են եղել։ Քարտաշները կայուն աշխատավարձ չեն ունեցել. այն եղել է գործարքային։ Այդ պատճառով ամեն քարին նրանք թողել են իրենց աշխատանքը վկայող աննկատ հետքեր։ Այդպիսի «ստորագրությունը» թույլ է տվել հաշվել և գնահատել նրանց աշխատանքը։ Այժմ էլ այդպիսի հետքեր նկատվում են որոշ քարերի վրա։
Դղյակի սեփականության պատմություն
1392 թվականին Օռլեանի հերցոգների ընտանիքը Բլոիսի կոմսից գնում է անտառուտ ընդարձակ տարածք Շամբորում։ Երբ 1498 թվականին Օռլեանի հերցոգը դառնում է Ֆրանսիայի թագավոր` Լյուդովիկոս XII-րդ անունով, Շամբորն էլ իր հերթին հռչակվում է արքայական սեփականություն։
1516 թվականին Ֆրանցիսկոս 1-ինը Լեոնարդո դա Վինչիի հետ վերադառնում է Իտալիայից` ցանկանալով իտալական վերածննդի ոճով շինություն կառուցել։ 1519 թվականին նա ընտրում է Շամբորը նախկին ամրոցի փոխարեն որսորդական ամրոց կառուցելու նպատակով։ 1526 թվականից սկսած` մոտ 1.800 շինարարներ լծվում են ամրոց կառուցելու գործին, որի շինարարությունը բազմաթիվ փոփոխությունների ենթարկվելուց հետո ավարտվում է 1547 թվականին` Ֆրանցիսկոս I-ինի մահից հետո։ Ֆրանցիսկոսի մահից հետո հետագա արքաները այդքան էլ չեն հետաքրքրվում դղյակով։ 1639 թվականին Լյուդովիկոս XIII Արդար-րդը այն նվիրում է իր եղբայր Գաստոն Օռլեանցուն։
1725-1733 թվականներին դղյակը զբաղեցնում է Լյուդովիկոս XV-րդի աները` Լեհաստանից արտաքսված արքա Ստանիսլավ Լեշչինսկին։ 1745-1750 թվականներին դղյակը որպես զորանոց է ծառայում ֆրանսիացի զորավար Մորից Սաքսոնացու համար։
Զբոսաշրջիկներին պատմում են, որ 18-րդ դարի կեսերին Լյուդովիկոս 15-րդի թույլտվությամբ դղյակում գործել է կոմս Սեն Ժերմենի լաբորատորիան։
1981 թվականից Շամբորը 933 համարի ներքո ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ 2005 թվականից դղյակն ունի պետական հասարակական-կոմերցիոն հաստատության կարգավիճակ։ 2007 թվականին 17.300 սկաուտներ երեք օր անընդհատ Շամբորի այգում նշում էին սկաուտական կազմակերպության հարյուրամյակը։ Դղյակի երկրորդ հարկում գործում է Որսորդության և բնության թանգարանի բաժինը։
Հորդառատ անձրևների հետևանքով Շամբորը 2016 թվականի հունիսի 1-ից 6-ը փակ է եղել հասարակության համար ։
Այգին
Գոտևորված Ֆրանսիայում ամենաերկար պատով (32 կմ)` 5.441 հա տարածքը կազմում է Շամբորի այգին։ Դրանից 1.000 հա տարածքը բաց է հասարակության համար. սա անտառային տիպի ցանկապատված ամենամեծ տարածքն է ողջ Եվրոպայում։ Այգու խորհրդանիշերն են եղջերուն, վարազը։ Այստեղ ապրում են ավելի քան 100 տեսակ թռչուններ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի ամրոցներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Ֆրանսիայում
Սերջիու Դան
Կենսագրություն
Իսիդոր Ռոթմանը ծնվել է 1903 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Պյատրա Նյամց քաղաքում՝ Սիմոն Ռոթմանի ընտանիքում ։ Նա իր առաջին քայլերը մշակութային լրագրության մեջ կատարել է մինչև 1926 թվականը, երբ աշխատակցել է Cugetul Românesc հանդեսին։ Նրա վաղ բանաստեղծությունները տպագրվել են այնպիսի մշակութային ամսագրերում, ինչպիսիք են «Chemarea» և «Flacăra», իսկ «Iudita şi Holofern» («Հուդիթ և Հողոփեռնես») առաջին վեպը հրատարակվել է 1927 թվականին ։ Սերջիուի եղբայրը՝ Միխայիլ Դանը, նույնպես եղել է լրագրող, որը հայտնի է եղել Վլադիմիր Մայակովսկու բանաստեղծությունների թարգմանություններով ։
1920-ական թվականների վերջին Սերջիու Դանը և նրա ընկեր Ռոմուլուս Դիանը եղել են Բուխարեստում։ Հենց այնտեղ էլ Դանը միացել է վիպասան Կամիլ Պետրեսկուի գրական խմբակին և սկսել է մասնակցել կանոնավոր գրական բանավեճերի «Casa Capșa» և «Corso» ռեստորաններում ։ 1928 թվականին նա վիճել է Պետրեսկուի հետ` ծաղրել Պետրեսկուի նկարագրած «գիտավարություն» փիլիսոփայական նախագիծը և նրա հեղինակին անվանել «խենթ» ու «փոքրոգի» ։ Ավելի ուշ Սերջիու Դանը ափսոսանք է հայտնել կատարվածի համար՝ նշելով, որ հատկապես զարմացած է Պետրեսկուի տարօրինակ որոշման վրա, այն է՝ պահել իր փիլիսոփայական ձեռագիրը Վատիկանի գրադարանում ։
Իոն Վինյան Դանին և Դիանին ծանոթացրել է իր լրագրողական նախագծերին՝ սկսած «Contimporanul»-ի ձախական ամսագրից, որտեղ նրանք հրատարակել են քաղաքական ենթատեքստով ավանգարդային արձակ և բանաստեղծություններ ։ Դանի աշխատանքները ներկայացվել են նաև այլ հանդեսներում՝ «Vremea», «Revista Fundațiilor Regale», «Universul Literar» («Universul daily»-ի գրական հավելված) և «Bilete de Papagal» (բանաստեղծ Թեոդոր Արգեզիի երգիծական թերթը) ։ Այս շրջանում Դանը սովորել է Բուխարեստի առևտրի ուսումնարանում ։ Դիանի հետ (որի համար դա նույնպես առաջինն էր), Դանը դարձել է 19-րդ դարի բանաստեղծ և բանահավաք Անտոն Պանի վիպականացված «Viața minunată a lui Anton Pann» («Անտոն Պանի հրաշալի կյանքը», 1929) կենսագրության հեղինակները։ Այս համատեղ գեղարվեստական պիեսը վերահրատարակվել է 1935 թվականին՝ «Nastratin și timpul său» («Նասրեդդինը և նրա ժամանակը») անունով ։ Դանը նաև միացել է «Sburătorul» ակումբին, որն ստեղծվել է նույնանուն ամսագրի շուրջ` գրականության տեսաբան Էուջեն Լովինեսկուի կողմից  ։
«Contimporanul»-ում աշխատելու ընթացքում Դանը վեճի մեջ է մտել «Unu»-ում՝ բանաստեղծ Սաշա Պանեի ամսագրի սյուռեալիստական և ծայր ձախական խմբի հետ։ Այս հակասությունն արտացոլել է «Contimporanul»-ի և այլ ավանգարդային հարթակների միջև եղած հիմնական անհամապատասխանությունները ։ 1930 թվականին Սերջիուի եղբայրը՝ Միխայիլ Դանը, հեռացել է «Bilete de Papagal»-ից և սկսել է համագործակցել «Unu»-ի հետ, այնուհետև որոշ ժամանակ անց դարձել է գլխավոր խմբագիր։ Սակայն 2008 թվականին հայտնաբերված փաստաթղթերը ցույց են տվել, որ նա եղել է հետախուզական գործակալության գաղտնի տեղեկատու, որով Ռումինիայի Թագավորության Սիգուրանցան վերահսկել են «Unu» մշտական ​​շփումը կոմունիստների հետ ։ Երկար ժամանակ նա դրանում կասկածվել է «Sburătorul»-ի գրական միավորման կողմից ։ Միաժամանակ 1930 թվականին, երբ Ռումինիայի թագավոր Կարոլ II-ը գահին է վերադարձել, Սերջիու Դանն աշխատել է որպես Dreptatea շտաբի քաղաքական խմբագիր ՝ Ազգային գյուղացիական կուսակցության (ԱԳԿ) հարթակում։ Ըստ կոմունիստ լրագրող Պետրա Պանդրեայի ավելի ուշ զեկույցի՝ Դանն ու Վինյան միասին գողացել են ԱԳԿ տնտեսագետ Վիրջիլ Մադգերի հոդվածի բնօրինակ սևագիրը և այն կեղծել այնպես, որ թվում էր, թե Մադգերը եղել է հակակարոլիստ, այնուհետև նրանք պատճենը վաճառել են Մադգերի մրցակցին՝ կորպորատիվիստ տեսաբան Միխայիլ Մանոլեսկուն։ Մանոլեսկին, վարկաբեկելով իրեն, տվել է փաստաթղթի պատճենը Կարոլին, երբ բացահայտվել է կեղծիքը ։ Պանդրեան հաստատել է, որ Դանն ու Վինյան այս գործից ստացել են 150.000 լեյ, մինչդեռ նրանց զոհ Մանոլեսկին ընկել է մշտական տհաճությունների մեջ ։
Սերջիու Դանի փաստացի խմբագրական դեբյուտը տեղի է ունեցել 1931 թվականին, երբ Էդիթուրա Կուջետարին հրատարակել է իր «Dragoste și moarte în provincie» վեպը ։ 1932 թվականին Դանն ու դրամատուրգ Ջորջե Միխայիլ Զամֆիրեսկին կիսլե են Ռումինիայի գրողների ամենամյա մրցանակը, որին անդամակցել են նաև նրանք ։ 1932 թվականին Սերջիու Դանը սկսել է համագործակցել Վինիի «Facla» թերթին վիպասան Իոն Կելուգերուի, բանաստեղծ Ն. Դավիդեսկուի, գրող-ռեժիսոր Սանդու Էլյադի և պրոֆեսիոնալ լրագրողներ Նիկոլա Կարանդինոյի և Հենրիկ Շտրայթմանի հետ ։
Դանը գրողի իր կարիերան շարունակել է «Arsenic» գրքով, որը հրատարակվել է 1934 թվականին Cultura Naţională-ում, և «Surorile Veniamin»-ով (Editura Vatra, 1935) : Առաջին գիրքն ստացել է ևս մեկ գրական մրցանակ Էֆորի փառատոնում 1934 թվականին ։ 1934 թվականին Դանը եղել է 46 մտավորականներից մեկը, որոնք դիմում են ստորագրել՝ հօգուտ Ռումինիայի և Խորհրդային Միության միջև հարաբերությունների կարգավորման ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առաջին տարիներին Սերջիու Դանը ենթարկվել է հակահրեական ճնշման՝ ավտորիտար ֆաշիստական ​​ռեժիմի իշխանության գալուց հետո։ Սկզբում նրան հեռացրել են Գրողների միությունից ։ 1940 թվականի հուլիսին «Universul Literar» հանդեսում ֆաշիստական ​​հեղինակ Լադմիս Անդրեեսկուն առաջարկել է բոյկոտել Դանի գործերը և ընդհանուր արգելքի մտցնել հրեական գրականությանը ։ Ազգային-լեգեոներական պետության տարիներին որոշ հեղինակներ, որոնք համակրում էին «Երկաթե գվարդիայի» կառավարչին, նշել են, որ նրա գրաքննության կիրառումը հեղափոխություն է ընդդեմ մոդեռնիստական ​​գրականության։ Նրանց «Gândirea» ամսագրում Դանը հիշատակվել է որպես «հրեական հիվանդության» ցուցիչ ։ 1941 թվականի հունվարին Դանը փախել է հրեական ջարդերից՝ թաքնվելով իր ընկեր Վինիի մոտ ։
Հետագայում Յոն Անտոնեսկուի նոր բռնապետական ​​կառավարությունը Դանին ընդգրկել է արգելված հրեա հեղինակների ցուցակում ։ Դանը գտնվել է Ռումինիայի կողմից վերահսկվող Մերձդնեստրում գտնվող համակենտրոնացման ճամբարներում տեղահանված հրեաների թվում (տե՛ս Հոլոքոստը Ռումինիայում)։ Վերջիվերջո նրան ազատ են արձակել, և նա կարողացել է վերադառնալ Բուխարեստ, որտեղ նրան բուժել է հրեա բժիշկ և զինակից Էմիլ Դորիանը այնքան ժամանակ, մինչև 1944 թվականի օգոստոսյան հեղաշրջումը տապալել է Անտոնեսկուն ։
Մերձդնեստր արտաքսվելու մոտիվներով նա գրել է «Unde începe noaptea» վեպը, որը լույս է տեսել 1945 թվականին «Editura Naţionala Mecu» հրատարակչությունում ։ Համարվում է, որ գիրքը դարձել է պատասխան էր Հոլոքոստի ժխտման վաղ նշաններին, այն անհայտ պատճառներով հանվել է շրջանառությունից։ Ավելի ուշ կարծիք է հնչել, որ գիրքը հակասել է Ռումինիայի Կոմունիստական ​​կուսակցության օրակարգին ։ Երկու տարի անց «Naţionala Mecu»-ը հրատարակել է Դանի՝ պատերազմին ձոնված «Roza și ceilalți» վեպը ։
Սերջիու Դանի քաղաքական հայացքները շեղվել են կոմունիստական ​​օրակարգից, և 1948 թվականից հետո նա ի վերջո ձերբակալվել է։ Հաղորդվել է, որ Սերջիու Դանի քաղաքական հետապնդումն սկսվել է այն ժամանակ, երբ 1947 թվականին նա հանդես է եկել որպես իր ընկերոջ՝ ԱԳԿ լրագրող Նիկոլա Կարանդինոյի պաշտպանության վկա դատավարության ժամանակ ։ Գաղտնի ոստիկանությունը բռնագրավել է նրա աշխատանքները ։ Կալանավորման ժամանակ Դանի խնամակալման պայմանները գրական պատմաբան Հենրի Զալիսն անվանել է «վայրի» ։ Ինչպես շատ այլ հասարակական գործիչներ, նա կալանավորվել է «Այուդ» բանտում ։
Մոտ 1955 թվականին նրան ազատ են արձակել ։ Գրողների միության ճնշմամբ նա սկսել է գրել սոցիալիստական ​​ռեալիզմի ոճով ։ Նրա ավելի վաղ մատենագրությունը ներառում է «Taina stolnicesei» (1958) և «Tase cel Mare» (1964) ստեղծագործությունները ։
1970 թվականին նրա «Roza şi ceilalţi» և «Arsenic» գործերը վերահրատարակվել են, և լույս է տեսել նրա վերջին գիրքը՝ «Dintr-un jurnal de noapte» ։ Այդ տարում, ի նշան կոմունիստական ​​գրաքննության դեմ բողոքի, Դանը հրաժարվել է ընդունել Meritul Cultural շքանշանը ։ Նա նաև կենտրոնացել է թարգմանական գործունեության վրա, թարգմանել է ֆրանսիական դասական Գյուստավ Ֆլոբերի «Տիկին Բովարի» և «Սալամբո» վեպերը ։ Բացի այդ, նա ռումիներեն է թարգմանել Լուի Արագոնի, Միշել Դրուի, Մորիս Դրյուոնի, Անատոլ Ֆրանսի, Բորիս Պոլևոյի, Էլզա Տրիոլեի և Վոլտերի գործերը ։ 1973 թվականին երիտասարդ գրականագետներ Իլյանա Կորբիան և Նիկոլա Ֆլորեսկին հարցազրույց են վերցրել նրանից «Biografii posibile» գրքի համար ։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռումինացի լրագրողներ Կատեգորիա:Ռումինացի թարգմանիչներ Կատեգորիա:Ռումինացի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ռումինիայի հրեաներ Կատեգորիա:Ռումինացի գրողներ Կատեգորիա:Ռումինացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Հրեա բանաստեղծներ Կատեգորիա:20-րդ դարի թարգմանիչներ Կատեգորիա:20-րդ դարի պատմվածքագիրներ
Միլան Կուչան
Միլան Կուչան (Milan Kučan, ), սլովենացի քաղաքական գործիչ, Սլովենիայի առաջին նախագահը 1991 թվականի հոկտեմբերի 8-ից մինչև 2002 թվականի դեկտեմբերի 22-ը։
Վաղ տարիներ
Ծնվել է Պրեկմուրիայում ուսուցիչների բազմազավակ ընտանիքում, ընտանիքի հինգ երեխաներից առաջինն էր։ Նրա հայրը՝ Կոլոման Կուչանը (1911-1944) զոհվել Է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ 1944 թվականի հոկտեմբերին, իսկ ընտանիքը ապրել է Սերբիայում՝ հեռանալով օկուպացված Սլովենիայից։ Կուչանը իրավաբանական կրթություն է ստացել Լյուբլյանայի համալսարանում և սկսել է հաջող կարիերան կոմունիստական կազմակերպություններում։
Քաղաքական գործունեություն
1968 թվականին նա դարձել Է Սլովենիայի երիտասարդական ասոցիացիայի նախագահ, 1974-1978 թվականներին եղել է Սլովենիայում աշխատող Սոցիալիստական դաշինքի քարտուղարը, որն իրականացրել է արհմիությունների ղեկավարումը, 1978 թվականին դարձել է Ազգային ժողովի նախագահ, իսկ 1982 թվականին՝ Սլովենիայի կոմունիստների միության ներկայացուցիչը Բելգրադում Հարավսլավիայի կոմունիստների միության Կենտկոմում։ 1986 թվականին Կուչանը դարձել Է Սլովենիայի կոմունիստների միության նախագահ։ Այդ պաշտոնում նա նպաստել է Սլովենիայում լիբերալ քաղաքական միտումների աճին և հանդես է եկել Եվրոպայի հետ մերձեցման և եվրոպական արժեքների օգտին, ինչը հակամարտության Է հանգեցրել սերբ կոմունիստների առաջնորդ Սլոբոդան Միլոշևիչի հետ, որն ավարտվել է 1990 թվականի հունվարի 23-ին Կուչանի գլխավորած սլովենական պատվիրակության հեռացմամբ կուսակցության համագումարից։
1990 թվականի ապրիլին Սլովենիայում կայացան Հարավսլավիայում առաջին ժողովրդավարական ընտրությունները։ Նույն թվականին Կուչանն ընտրվեց նախագահության նախագահ՝ քվեարկության արդյունքում հաղթելով ընդդիմադիր դաշինքի առաջնորդ դեմոս Յոզե Պուչնիկին։ Նա հանդես է եկել հարավսլավական հանրապետությունների մեղմ բաժանման օգտին և, տեսնելով իր կողմից աջակցվող փափուկ համադաշնության ստեղծման անհնարինությունը, 1991 թվականի հունիսի 25-ին հռչակել Սլովենիայի անկախությունը, որն առաջինն է հարավսլավական հանրապետությունների շարքում։ Տասնօրյա պատերազմից հետո ստորագրվեց Բրիոնական համաձայնագիր, հարավսլավական զորքերը լքեցին Սլովենիան և երկրի անկախությունը ճանաչվեց։ 1992 թվականին և 1997 թվականին Կուչանը նախագահական ընտրություններում հաղթել է որպես անկախ թեկնածու՝ ամեն անգամ հաղթելով քվեարկության առաջին փուլում՝ շնորհիվ իր բարձր ժողովրդականության։
Իր նախագահական լիազորությունների ավարտից հետո Կուչանը ակտիվորեն մասնակցել է ԵՄ-ին և ՆԱՏՕ-ին երկրի անդամակցության քարոզարշավին և 2003 թվականի մարտին եղել է հանրաքվեին մասնակցելու գլխավոր քարոզիչներից մեկը։ 2004 թվականի նոյեմբերից Կուչանը Մադրիդյան ակումբի անդամ է։ 2008 թվականից՝ հանդուրժողականության և փոխադարձ հարգանքի Եվրոպական խորհրդի անդամ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լյուբլյանայի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Սլովենիայի նախագահներ
Վլադիմիր Բիկով
Վլադիմիր Բիկով (Владимир Васильевич Быков, ), Կիրովի մարզի Օրենսդիր ժողովի նախագահ (2016-2019), «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության Կիրովի տարածաշրջանային բաժանմունքի քարտուղար։ Կիրովի քաղաքի ղեկավարը և Կիրովի քաղաքային դումայի չորրորդ և հինգերորդ գումարումների նախագահը։ «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամ։ Գեներալ-մայոր ։
Կենսագրություն
Վլադիմիր Վասիլևիչ Բիկովը ծնվել է զինվորականի ընտանիքում։
1974 թվականին ավարտել է Տաշքենդի բարձրագույն տանկային հրամանատարական ուսումնարանը՝ «տանկերի և ավտոմեքենաների հրամանատարական շահագործում» մասնագիտությամբ։
1974-1988 թվականներին Վլադիմիր Բիկովը դասակի հրամանատարից մինչև զրահատանկային գումարտակի հրամանատար պաշտոններ է զբաղեցրել։ 1988-1991 թվականներին եղել է Խորհրդային Միության մարշալ Ռ. Յ. Մալինովսկու անվան զրահատանկային զորքերի ռազմական ակադեմիայի ունկնդիր։ 1991-1992 թվականներին եղել է Գերմանիայում խորհրդային զորքերի խմբի տանկային գնդի հրամանատարի տեղակալ։ 1992-1995 թվականներին եղել է Պրիվոլժսկի ռազմական օկրուգում տեղակայված տանկային գնդի հրամանատար։ 1995 թվականին մասնակցել է առաջին չեչենական պատերազմին։
2001 թվականի նոյեմբերի 11-ին ՌԴ նախագահի № 1310 հրամանագրով նշանակվել է Կիրովի մարզի զինվորական կոմիսար։ 2002 թվականին Վլադիմիր Բիկովին շնորհվել է «գեներալ-մայոր» զինվորական կոչում։
2005 թվականից «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամ է։
2007 թվականին «Միասնական Ռուսաստանից» առաջադրվել է Կիրովի քաղաքային Դումա 4-րդ գումարման միամանդատ 13 ընտրատարածքի թեկնածու։ Ընտրվել է Դումա։ Այնուհետև Կիրովի քաղաքի ղեկավար։ 2012 թվականին 5 տարի ժամկետով վերընտրվել է այդ պաշտոնում ։ Հոկտեմբերի 28-ին վաղաժամկետ հեռացել է Կիրովի քաղաքային դումայի ղեկավարի և նախագահի պաշտոնից, նույն թվականի հոկտեմբերի 5-ին զբաղեցրել Կիրովի մարզի Օրենսդիր ժողովի նախագահի պաշտոնը ։
2014 թվականի դեկտեմբերի 13-ին նշանակվել է «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության Կիրովի տարածաշրջանային բաժանմունքի քարտուղար ։ Այդ պաշտոնում վերընտրվել է 2016 թվականի դեկտեմբերին ։
Ամուսնացած է։ Ունի երկու երեխա, մեկ թոռ և մեկ թոռնուհի։
2019 թվականի նոյեմբերի 29-ին ձերբակալվել է 7,8 միլիոն ռուբլի կաշառք ստանալու մեղադրանքով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ
Սոֆյա Բագրատունի
Սոֆյա Բագրատունի, հայոց թագավոր Աշոտ Մեծի (885-890) ավագ դուստրը, Վասպուրականի իշխանության գահերեց տիրակալի՝ Գրիգոր-Դերենիկի կինը։ Նրա որդիներից Աշոտ-Սարգիսը ժառանգել է հայրական կալվածքը, ապա Գագիկը և Գուրգենը դարձել են համապատասխանաբար Վասպուրականի ու Պարսկահայքի իշխաններ։
Ունեցել են 4 եղբայր և 2 քույր՝
Գրականություն
Կատեգորիա:Բագրատունիներ Կատեգորիա:Արծրունիներ
Կարլ Լեյխտեր
Կարլ Լեյխտեր (Karl Leichter, (13 հոկտեմբերի), 1902, Նյապի - 7 մարտի, 1987, Տալլին), էստոնացի խորհրդային երաժշտագետ։
Մոնֆոր սյուր Բուլզան
Մոնֆոր սյուր Բուլզան (Montfort-sur-Boulzane), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում ։
Կարլ Լեյխտեր
Կենսագրություն
Կարլ Լեյխտերը ծնվել է 1902 թվականի սեպտեմբերի 30-ին (հոկտեմբերի 13-ին) Նյապի գյուղում (ներկայում՝ Սիմեռպալու, Լյաենե-Վիրումաա, Էստոնիա)։ 1929 թվականին ավարտել է Տարտուի բարձրագույն երաժշտական դպրոցը կոմպոզիցիայի դասարանը, որտեղ սովորել է Հեյնո Էլլերի մոտ։ Նրա հետ միասին սովորել են նաև Էդուարդ Տուբինը, Ալֆրեդ Կարինդին, Էդուարդ Օյան ու Օլավ Ռոոտսը։ 1931 թվականին նա ավարտել է Տարտուի համալսարան փիլիսոփայության ֆակուլտետի «երաժշտական գեղագիտություն» բաժինը :Պաշտպանել է մակիստրոսական ատենախոսություն «Ռ. Վագների ստեղծագործության փիլիսոփայական-գեղագիտական հիմունքները» ։
Մոնֆոր սյուր Բուլզան
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 102 մարդ, բնակչության խտությունը` 3.06 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 33.32 կմ² տարածք։
Կարլ Լեյխտեր
Կենսագրություն
1929-1931 թվականներին Կարլ Լեյխտերն աշխատել է Էստոնիայի ազգային թանգարանին կից գործող Էստոնական բանահյությության արխիվում ։ 1930-1934 թվականներին նա եղել է Տարտուում հրատարակվող «Nädala Postimess» թերթի երաժշտական քննադատը։ 1938-1940 թվականներին Տալլինում աշխատել է որպես երաժշտական հրատարակչության խմբագիր։ 1940 թվականից երաժշտության պատմություն է դասավանդել Տալլինի կոնսերվատորիայում (1946 թվականից եղել է դոցենտ) ։ 1941 և 1944-1947 թվականներին եղել է դեկան։ 1946-1949 թվականներին եղել է երաժշտության պատմության ամբիոնի վարիչ, 1961-1962 թվականներին՝ երաժշտագիտության ամբիոնի, 1966-1968 թվականներին՝ կոմպոզիցիայի ու երաժշտագիտության ամբիոնի վարիչ ։
Մոնֆոր սյուր Բուլզան
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 680 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 160 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 55 կմ հարավ։
Կարլ Լեյխտեր
Կենսագրություն
Կարլ Լեյխտերը գրել է էստոնական երաժշտության պատմությանը նվիրված բազմաթիվ հոդվածներ, որոնք տպագրվել են Էստոնիայի տարբեր պարբերականներում, մասնավորապես նրա հոդվածներից են՝ «Էստոնիայի երաժշտական մշակույթն սկսած XIII դարից», «Էստոնական խորհրդային սիմֆոնիկ երաժշտությունը», «Էստոնական կամերային երաժշտության զարգացման ուղիները» (Յաան Ռյաետսի հետ համատեղ), «Նշումներ էստոնական երգչախմբային երգի զարգացման ուղիների մասին», «Էստոնիայում ժողովրդական մեղեդիների հավաքման մասին», «Էստոնական երաժշտական մշակույթը XIX դարի առաջին կեսին» ։
Մոնֆոր սյուր Բուլզան
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Կարլ Լեյխտեր
Կենսագրություն
Կարլ Լեյխտերը մահացել է 1987 թվականի մարտի 7-ին Տալլինում ։ Թաղվել է Անտառային գերեզմանատանը։
Մոնֆոր սյուր Բուլզան
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 59 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 38-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 21։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 64,4 %։ 38 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 32 անձ (23 տղամարդ և 9 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (1 տղամարդ և 5 կին)։ 21 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Կարլ Լեյխտեր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Էստոնացի երաժշտագետներ Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Տալլինի Անտառային գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Էստոնացի բարբառագետներ
Բերնարդ Կինվի
Բերնարդ Կինվի (Bernard Kinvi), կաթոլիկ քահանա, մարդասեր։
Կենսագրություն
Որպես կաթոլիկ առաքելություն՝ հայր Բերնարդ Կինվին ղեկավարում է Կենտրոնական Աֆրիկայի հյուսիսարևմտյան Բոսսեմտելե քաղաքի հիվանդանոցը։ 2013 թվականի դաժան բռնարարքների ժամանակ Հայր Կինվին փրկել է հարյուրավոր պաշարված մուսուլմանների և նրանց ապաստան է տվել կաթոլիկ եկեղեցում։ Բոսսեմտելեում տեղի ունեցած կատաղի հարձակումների ժամանակ սպանվել են բազմաթիվ մուսուլմաններ։ Բերնարդ Կինվին օրերով փնտրել է ողջ մնացածներին, որոնցից շատերը երեխաներ են եղել, ապաստարան ու բժշկական օգնություն է տրամադրել հակամարտության կողմերի տուժածներին՝ հետապնդումից ու մահից փրկելով հարյուրավոր մարդկանց ։
Human Rights Watch-ը պարգևատրել է հայր Բերնար Կինվին Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետությունում քաղաքացիների նկատմամբ ցուցաբերած քաջության ու հոգատարության համար։
2016 թվականի մարտին առաջադրվել է «Ավրորա» մարդասիրական համաշխարհային մրցանակի համար ։
Ժեմերսոն
Ժեմերսոն դե Ժեզուս Նասիմենտո (Jemerson de Jesus Nascimento, ), կամ պարզապես Ժեմերսոն, բրազիլացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Մոնակոյի և Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում ։
Ատլետիկո Մինեյրո
Ժեմերսոնը Ատլետիկո Մինեյրոյի ակադեմիայի սան է ։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2013 թվականի հուլիսի 7-ին՝ Կրիսիումայի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց 2014 թվականի մարտի 2-ին՝ Վիլա Նովայի դեմ Լիգա Մինեյրոյի խաղում ։ Առաջին հանդիպումը մայրցամաքային առաջնություններում անցկացրեց հուլիսի 17-ին՝ Ռեկոպա Սուդամերիկանայի Լանուսի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը Սերիա A-ում խփեց 2015 թվականի մայիսի 17-ին՝ դուբլ ձևակերպելով Ֆլումինենսեի դեմ խաղում ։ Սեպտեմբերի 20-ին բրազիլացին դուբլի հեղինակ դարձավ Ֆլամենգոյի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 4-1 հաշվով ։ Ատլետիկո Մինեյրոյի կազմում Ժեմերսոնը անցկացրեց 100 հանդիպում՝ դառնալով 8 գոլի հեղինակ և ընդգրվկելով 2015 թվականի Սերիա A-ի խորհրդանշական հավաքականում ։
Մոնակո
2016 թվականի հունվարի 31-ին Ժեմերսոնը 5 տարվա պայմանագիր կնքեց Մոնակոյի հետ ։ Ակումբը նրա համար վճարեց 10 միլիոն եվրո  ։ Իր դեբյուտը Մոնակոյի կազմում նշեց փետրվարի 9-ին՝ Ֆրանսիայի գավաթի Սոշոյի դեմ խաղում ։ Առաջին հանդիպումը Լիգա 1-ում անցկացրեց մարտի 20-ին՝ Պարի Սեն-Ժերմենի դեմ խաղում ։ Չեմպիոնների Լիգայում իր դեբյուտը նշեց սեպտեմբերի 14-ին՝ Տոտենհեմի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը խփեց հոկտեմբերի 21-ին՝ Մոնպելիեի դեմ խաղում ։ 2016-17 մրցաշրջանում Ժեմերսոնը անցկացրեց 54 հանդիպում բոլոր մրցաշարերում ՝ դառնալով 2 գոլի ու 1 գոլային փոխանցման հեղինակ և օգնելով Մոնակոյին հաղթել Ֆրանսիայի առաջնությունը ։
2017 թվականի հուլիսի 29-ին Ժեմերսոնը խաղադաշտ դուրս եկավ Ֆրանսիայի սուպերգավաթի Պարի Սեն-Ժերմենի դեմ խաղում, սակայն Մոնակոն պարտվեց 2-1 հաշվով ։ Օգոստոսի 4-ին նա գոլի հեղինակ դարձավ Թուլուզի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-2 հաշվով ։ 2018 թվականի մարտի 31-ին Ժեմերսոնը մասնակցեց Ֆրանսիայի լիգայի գավաթի եզրափակչի Պարի Սեն-Ժերմենի դեմ խաղին, սակայն Մոնակոն պարտվեց 3-0 հաշվով ։ Ապրիլի 21-ին նա հեռացվեց խաղադաշտից Գենգանի դեմ խաղում՝ կարմիր քարտ ստանալով հանդիպման 21-րդ րոպեին ։ 2017-18 մրցաշրջանում Ժեմերսոնը անցկացրեց 44 հանդիպում՝ դառնալով 2 գոլի հեղինակ ։
Միջազգային կարիերա
Առաջին անգամ Բրազիլիայի ազգային հավաքական Ժեմերսոնը հրավիրվեց 2015 թվականի նոյեմբերին՝ Պերուի դեմ խաղի համար, սակայն այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չեկավ ։ Իր դեբյուտը ազգային հավաքականում նշեց 2017 թվականի հունիսի 13-ին՝ փոխարինելով Տիագո Սիլվային Ավստրալիայի դեմ ընկերական խաղում ։ Առաջին հանդիպումը հավաքականի մեկնարկային կազմում անցկացրեց նոյեմբերի 10-ին՝ Ճապոնիայի դեմ խաղում ։
Ակումբային վիճակագրություն
2018 թվականի օգոստոսի 24-ի դրությամբ
Միջազգային վիճակագրություն
2018 թվականի օգոստոսի 24-ի դրությամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլի պաշտպաններ Կատեգորիա:Բրազիլացի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Բրազիլիայի հավաքականի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ատլետիկո Մինեյրոյի ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Մոնակոյի ֆուտբոլիստներ
Ֆրայբուրգ ՖԱ
Ֆրայբուրգ (SC Freiburg), գերմանական ֆուտբոլային ակումբ Ֆրայբուրգ իմ Բրայսգաուից, Բադեն-Վյուրթեմբերգ։ Ակումբը ստեղծվել է 1904 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Բունդեսլիգայում։ 2015-2016 մրցաշրջանում հաղթել է Երկրորդ Բունդեսլիգան և տեղափոխվել Բունդեսլիգա։
1954 թվականից Ֆրայբուրգի մարզադաշտն է Շվարցվալդ Շտադիոնը։ Ֆոլկեր Ֆինկեն, ով Ֆրայբուրգի գլխավոր մարզիչն էր 1991-ից 2007 թվականներին, համարվում է գերմանական պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլի պատմության ամենաերկար՝ մի թիմում մնացած մարզիչը։ Յոախիմ Լյովը՝ Գերմանիայի ազգային հավաքականի ներկայիս մարզիչը, Ֆրայբուրգի պատմության լավագույն ռմբարկուն է՝ 81 գոլով 252 խաղում։
Ներկա կազմ
2017 թվականի օգոստոսի 31-ի դրությամբ
(վարձավճարով Ռեալ Մադրիդից)
(վարձավճարով Լիվերպուլից)
(վարձավճարով Լեսթերից)
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանական ֆուտբոլային ակումբներ
Հնդկահավեր։ Վերադարձ դեպի ապագա (մուլտֆիլմ)
Հնդկահավեր։ Վերադարձ դեպի ապագա (Free Birds - «Ազատ թռչուններ»), ամերիկյան լիամետրաժ մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ օգնությամբ։ Ֆիլմի պրեմիերան ԱՄՆ-ում կայացել է 2013 թվականի նոյեմբերի 1-ին։
Սյուժե
Հնդկահավ Ռեջին միշտ վախենում էր լինել տոնական ուտեստ շնորհակալության օրը։ Նա փորձում է զգուշացնել ֆերմայում եղած մյուս հնդկահավերին, որ իրենց կերակրում են վերջում ուտեստ պատրաստելու համար։ Սակայն նրանք չեն լսում Ռեջիին և շարունակում են արհամարհել։ Հետագայում, երբ հնդկահավերը հասկանում են, թե ինչ է կատարվում նրանց հետ, դուրս են նետում Ռեջիին, որպես տուժող` փորձելով փրկել իրենց։ Նախագահի աղջիկը ընտրում է Ռեջիին։ Ի զարմանս բոլորի, նա համարվում է «ներված հնդկահավ» ԱՄՆի նախագահի կողմից և նրան տեղափոխում են Քեմփ Դևիդ։ Ռեջին սկզբում չէր հավատում, սակայն քիչ-քիչ համակերպվում է։ Նա այնտեղ ոչինչ չէր անում, սերիալներ էր նայում և պիցցաներ ուտում։
Շնորհակալության տոնից երեք օր առաջ Ռեջին հանդիպում է Ջեյքին, ով նախագահի և այդ ընկերության միակ հնդկահավն էր, որ ազատության մեջ էր գտնվում։ Ջեյքը հայտնում է, որ նրանք պետք է ետ գնան ամենաառաջին օրը Շնորհակալության, որպեսզի ճաշատեսակների մենյուից հեռացնեն հնդկահավերին, որպես ուտեստ։
Ռեջին և Ջեյքը փախչելով որոշ փրկարարներից և անցնելով մի շարք փորձություններ, գտնում են Աթիվ անունով ժամանակի մեքենան, որը ձվի տեսք ուներ և ետ են գնում 1621 թվականի նույն օրը։ Նրանք այնտեղ գաղութային որսորդների են հանդիպում Մայլս Սթենդիշի գլխավորությամբ։ Ռեջին և Ջեյքը ցանկանում են փրկել տեղական հնդկահավերին Մեծաքթի և նրա երկու երեխաների` Ջենիի և Հանթերի գլխավորությամբ։ Մեծաքիթը բացատրում է, որ նրանք ստիպված են ստորգետնյա աշխարհում ապրել, քանի որ հետապնդում են նրանց։
Հաջորդ օրը Մեծաքիթը Ջեյքին և Հանթերին կարգադրում է հետևել բնակիչներին, իսկ Ռեջին Ջենիի հետ վերացնում են որսորդների լարած բոլոր թակարդները։ Սակայն թակարդները վերացնելու ընթացքում նրանք հայտնվում են Սթենդիշի շների ուշադրության կենտրոնում։ Ռեջին Ջենիի հետ միասին թաքնվում է ժամանակի մեքենայի մեջ, սակայն Սթենդիշը կռահում է, որ նրանք թաքնվել են։ Սթիվը թռնում է արբանյակով և Ռեջին Ջենիին ցույց է տալիս իր մոլորակը, որտեղ ապրում էր։ Ռեջին Ջենիին առաջարկում է իր մոլորակում մնալ, սակայն Ջենին հրաժարվում է, պարզաբանելով, որ չի կարող իր հայրիկին և եղբորը մենակ թողնել այնտեղ։
Գիշերը Ռեջին ցանկանում է իր պլանի մասին պատմել Ջենիին։ Ճանապարհին Ջեյքը պատմում է, որ երբ նա երեխա էր թռչնային կոմբինատում է ապրել։ Նա պետք է փախչեր այդտեղից և նրան վստահում են պահպանել հնդկահավի երեք ձվերը։ Սակայն փախուստի ժամանակ ֆաբրիկայի տերը վերցնում է ձվերը։ Ջեյքը հանդիպում է մեծ հնդկահավին և խնդրում, որ գտնի Ռեջիին և նրան ուղարկի անցյալ։ Հենց այդ ժամանակ Ռեջին չցանկանալով դրան հավատալ Ջեյքի հետ մեկնում է։ Ջեյքը և Ռեջին օգտագործում են վառոդը, որպեսզի ոչնչացնեն բոլոր զենքերը։ Ջեյքը պատահաբար վառոդը իր հետ տանում է ստորգետնյա աշխարհ, որի միջոցով Սթենդիշը իր մարդկանց հետ գտնում է նրանց հետքը և այրում է։ Հենց այդ ժամանակ էլ մահանում է Մեծաքիթը։
Ջենին դառնում է նրանց նոր առաջնորդը և գլխավորում է բնակիչների դեմ հարձակումը, իսկ Ռեջին կոտրված սրտով ետ է վերադառնում ներկա։ Վերադառնալով Քեմփ Դևիդ Ռեջին խոսում է ապագայի իր երեք տարբերակների հետ։ Խոսակցությունից հետո Ռեջին գտնում է, որ հենց ինքն է այն Մեծ հնդկահավը։ Ոգևորվում է և գնում է անցյալ, որպեսզի կանգնեցնի հարձակումը։ Իր հետ վերցնում է պատվիրված պիցցան, որպեսզի ցույց տա, որ պիցան ավելի համեց ուտեստ է, քան հնդկահավերը։ Վերջի վերջո Ռեջին որոշում է մնալ Ջենիի հետ, այն ժամանակ, երբ Ջեյքը որոշում է Սթիվի հետ նոր արկածներ փնտրել։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Մուլտֆիլմեր թռչունների մասին Կատեգորիա:Բադի մուվի Կատեգորիա:2013 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:3D մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Relativity Media ֆիլմեր
Բրայս Դալաս Հովարդ
Բրայս Դալաս Հովարդ (Bryce Dallas Howard, ), ամերիկացի դերասանուհի, հայտնի է դարձել Մ. Նայթ Շյամալանի «Խորհրդավոր անտառ» և «Աղջիկը ջրից» ֆիլմերում խաղացած դերերով, ինչպես նաև ըստ «Կյանքը հիասքանչ է», «Սարդ-մարդ 3. թշնամու արտացոլանք», «Սպասուհի», «Մանդերլեյ» և «Աշխարհը յուրայի դարաշրջանում» ֆիլմերի։
Կենսագրություն
Բրայսը ծնվել է 1981 թվականի մարտի 2-ին Լոս Անջելեսում, Կալիֆորնիա, հոլիվուդյան դերասան և ռեժիսոր Ռոն Հովարդի և գրող Չերիլ Ալեյի (Շերիլ Էլլի) ընտանիքում։ Նրա պապը դերասան Ռանս Հովարդն է, հորեղբայրը՝ դերասան Կլինտ Հովարդը, իսկ նրա կնքահայրը՝ դերասան Հենրի Վինկլերը, ով գլխավոր դերերից մեկն է խաղացել նրա հոր հետ «Երջանիկ օրեր» ֆիլմում։ Իր երկրորդ «Դալաս» անունը նա ստացել է այն պատճառով, որ բեղմնավորվել է Դալասում, Տեխաս։
Հովարդը, նրա կրտսեր քույրեր-երկվորյակներ Ջոսլինը և Փեյջը, ինչպես նաև կրտսեր եղբայր Ռիդը, դաստիարակվել են շոու-բիզնեսի աշխարհից դուրս։ Ծնողները նրանց մոտ չէին թողնում հեռուստատեսություն։ Սակայն Հովարդի բոլոր չորս երեխաները ներգրավված էին որպես ստատիստներ նրա որոշ ֆիլմերում, օրինակ «EDtv»-ում։
Աղջիկը մեծանում էր Գրինվիչում, Կոնեկտիկուտ նահանգ, որտեղ նա 1996 թվականին ավարտում է Greenwich Country Day School դպրոցը։ Իններորդ դասարանում նա արդեն հանդես է եկել միսս Ադելաիդայի դերում «Տղաներ և տիկնիկներ» մյուզիքլում և Լեյբերի և Ստոլերի «Ես - Կին ես» սեփական չուրահատուկ վարկածով վարիետեում։ Այնուհետև նա հաճախել է Byram Hills High School դպրոցը Արմոնկում, Նյու Յորք, որտեղ ելույթներ է ունեցել այդ դպրոցի բեմում բեմադրված մի քանի շոուներում, դպրոցն ավարտել է 1999 թվականին։ Հովարդը նաև այցելել է Stagedoor Manor, կատարողական արվեստի տեսակների ճամբար, իր մոտիկ ընկերուհիներից մեկի հետ՝ Նատալի Փորտմանի։ Նա սովորում էր Բրայս Դալաս անվան տակ, որպեսզի իրեն չընդունեին որպես հանրահայտ դերասանի դուստր։ Ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո Հովարդը երեք տարի ուսումնարել է Նյու Յորքի համալսարանին կից Tisch School of the Arts քոլեջում, որի ընթացքում նա նաև հաճախում էր Ստելա Ադլերի կոնսերվատորիա։ Ուսումնարման ընթացքում Բրայսը մասնակցություն է ունեցել Բրոդվեյի «Պատմվածք երկու քաղաքների մասին» մյուզիքլի ձայնագրությունում<ref name=cities> ։ 2003 թվականին նա ստանում է դրամայի շրջանում կերպարվեստի բակալավրի աստիճան։ Այդ ժամանակ նա խաղում էր Բրոդվեյում, Բեռնարդ Շոուի, Ուիլյամ Շեքսպիրի և Անտոն Չեխովի դասական պիեսներում։ Հովարդը նաև ավարտել է Չիկագոյի Steppenwolf Theatre Company և Նյու Յորքի The Actors Center քոլեջները։