Պորտուգալիայի_ֆինանսական_ճգնաժամը_2010-2014_թվականներին
2000-ականների տնտեսական ճգնաժամ
Ի վերջո, Պորտուգալիայի տնտեսությունը 2000-ականներին և 2010-ականների սկզբին մեկ շնչի հաշվով ավելի քիչ է աճել, քան ամերիկյան տնտեսությունը Մեծ դեպրեսիայի ժամանակ կամ Ճապոնիայի տնտեսությունը կորցրած տասնամյակի ընթացքում ։ Չնայած կառավարության քաղաքականությանը, որը բացահայտորեն ուղղված էր Պորտուգալիայի պետական ֆինանսների համախմբմանը, Պորտուգալիան գրեթե միշտ գտնվել է չափից ավելի դեֆիցիտի ընթացակարգի տակ, իսկ պետական պարտք-ՀՆԱ հարաբերակցությունը 2000 թվականի 50%-ից հասել է 68%-ի 2007 թվականին և 126%-ի 2012 թվականին ։  Լճացման պատճառները բարդ են, քանի որ բազմաթիվ պոտենցիալ պատճառներ ազդում են նաև հարավային Եվրոպայի այլ երկրների վրա և չեն խանգարել նրանց աճել 2000-ականներին, ինչպես նաև չեն խանգարել Պորտուգալիային աճել մինչև 2000-ականների սկիզբը ։ Տնտեսագետ Ֆերեյրա դո Ամարալը մատնանշում է 1999-2002 թվականներին եվրոյին միանալու փաստը, որը չափազանց ուժեղ էր որպես արժույթ Պորտուգալիայի տնտեսության և արդյունաբերության համար և երկրից խլեց սեփական դրամավարկային (տոկոսադրույքների բարձրացում կամ իջեցում) և կամբիալ քաղաքականությունն (արժույթի արժեզրկում) ուղղելու հնարավորությունը  ։ Վիտոր Բենտուն նաև կարծում է, որ արժութային միությանը պատկանելը ստեղծեց բազմաթիվ մարտահրավերներ, որոնց Պորտուգալիայի տնտեսությունը չկարողացավ հարմարվել ։  Բենտոն նաև նշում է, որ եվրոն եվրագոտու ներսում շատերի ներքին մակրոտնտեսական անհավասարակշռությունների հիմնական պատճառն էր, ինչպիսիք են ծայրամասային երկրներում (օրինակ՝ Պորտուգալիա) չափազանց արտաքին դեֆիցիտը և առանցքային երկրներում չափազանց արտաքին ավելցուկը, և որ նման անհավասարակշռությունները 2010-ականների եվրոպական պարտքային ճգնաժամի հիմնական պատճառն էին (և, մեծ չափով, ավելի կարևոր էին ճգնաժամը բացատրելու համար, քան պետությունների պետական ֆինանսները) ։ Մի շարք տնտեսագետներ (ներառյալ նախկին վարչապետ և ապագա նախագահ Անիբալ Կավակո Սիլվան) մատնանշում են Պորտուգալիայի կառավարության չափազանց մեծ չափը, որի ընդհանուր ծախսերը գերազանցել են ՀՆԱ-ի 45%-ը 2005 թվականին ։ Նման վարկածը, ի վերջո, հիմք հանդիսացավ խնայողության համար, որը պահանջվում էր որպես պայմանականություն 2011-2014 թվականների Եվրոպական միության/ԱՄՀ-ի աջակցության համար ։ Ռիկարդո Ռեիս ի համար եվրոյին միանալը 2000-ականների ճգնաժամի հիմնական պատճառն էր, բայց տարբեր պատճառներով, քան այն պատճառները, որոնք առաջ քաշեց Ferreira do Amaral-ը. ցածր տոկոսադրույքները թույլ տվեցին օտարերկրյա կապիտալի ներհոսք, որը երկրի թույլ ֆինանսական համակարգը սխալ տեղաբաշխեց ցածր արտադրողականությամբ ոչ առևտրային հատվածին՝ նվազեցնելով տնտեսության ընդհանուր արտադրողականությունը ։ Միևնույն ժամանակ, սոցիալական ապահովության համակարգը պահանջում էր ավելացնել պետական ծախսերը, և 2000-ականներին հարկերի մշտական բարձրացումները սահմանափակում էին Պորտուգալիայի տնտեսության աճի ներուժը ։  Հատկանշական է, որ 2000 թվականից մինչև 2007 թվականը Պորտուգալիայում հարկերը որպես ՀՆԱ-ի մասնաբաժին աճել են 1,7 տոկոսով, իսկ եվրոգոտում նվազել են 0,9 տոկոսով ։ Լճացման հիմքում ընկած մեկ այլ գործոն կարող է լինել այն, որ Պորտուգալիայի տնտեսությունը բախվեց Արևելյան Եվրոպայի երկրների և Չինաստանի աճող մրցակցությանը, որոնք նույնպես մասնագիտացած էին ցածր աշխատավարձերի և ցածր ավելացված արժեքով ապրանքների մեջ ։  Բացահայտված ավելի կառուցվածքային խնդիրներն էին չափից դուրս կոռուպցիան և կանոնակարգումը, ինչը դժվարացնում է բիզնեսի համար ավելի մեծանալն ու լայնածավալ տնտեսության հասնելը, ինչպես նաև պորտուգալացի մեծահասակների ցածր կրթական մակարդակը, ընդհանուր գործոնային ցածր արտադրողականությունը, աշխատաշուկայի կոշտ օրենքները և անարդյունավետ և դանդաղ դատական համակարգը ։