cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Փխվենիսի
Բնակչություն
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 967 մարդ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Ասիվ Չերշոր
Ասիվ Չերշոր (Асыв-Черьшор), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Չեր Իժեմսկայա գետի աջ ափին՝ 16 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 10 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դոնի Ռոստով ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա ։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մինչև 50 կմ երկարությամբ գետեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Կոմի Հանրապետության գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
(8869) Օլաուսգուտո
(8869) Օլաուսգուտո (Olausgutho), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի մարտի 6-ին UESAC ծրագրի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,140652 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7441 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5372 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2032,96 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,177082 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,91° անկյուն։
Սպիտակ ջրածիծառ
Սպիտակ ջրածիծառ (Gygis alba), որորների ընտանիքի (Laridae) թռչունների տեսակ, որը միակն է ջրածիծառների (Gygis) ցեղում ։
Բնութագիր
Սպիտակ ջրածիծառն ունի արծաթափայլ փետուր, սև աչքեր, սև ոտքեր սպիտակավուն-դեղին թաղանթներով և մուգ կապույտ կտուց։ Թռչնի երկարությունը մոտ 30 սմ ։
Սնունդ
Սպիտակ ջրածիծառը սնվում է մանր ձկներով, կաղամարներով, որոնք նա բռնում է ծովում ։ Միևնույն ժամանակ, այն կարող է իր կտուցի մեջ պահել մինչև վեց ձուկ, որոնք այնուհետև բերում է իր ճտերին ։
Բազմացում
Սպիտակ ջրածիծառները մոնոգամ են, բները գտնվում են անտառածածկ բուսականությամբ խոնավ կղզիներում։ Այս թռչունը բույն չի կառուցում ։ Էգ թռչունը դնում է իր միակ դեղնավուն ձուն ժայռերի կամ հորիզոնական ծառի ճյուղի վրա ։ Ինկուբացիան տևում է 5 շաբաթ ։ Սպիտակ բմբուլով ճուտիկը ունի ամուր թաթեր և կտրուկ ճիրաններ, ուստի այն կարող է նույնիսկ գլխիվայր կախվել մի ճյուղի վրա ։
Դասակարգում և արեալ
2018 թվականի փետրվարին առանձնացվել է 4 ենթատեսակ.
Գևորգյան հոգևոր ճեմարան
Գևորգյան հոգևոր ճեմարան (աստվածաբանական համալսարան), Հայաստանում հիմնված և մինչ օրս գործող ամենահին բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը։ Հիմնադրվել է Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի Վեհափառ Կաթողիկոսի կողմից 1874 թվականին։
19-րդ դարի վերջից սկսյալ արևելահայ կրթական մշակույթը, մանկավարժությունն ու դպրոցը, գիտությունն ու հասարակական-քաղաքական կյանքը, ազատագրական պայքարը, եկեղեցին ու հոգևոր կյանքը մեծապես պայմանավորված են Հայ դպրոցի և մշակույթի պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ գրաված Սուրբ Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանի գործունեությամբ։ Գևորգյան Հոգևոր ճեմարանը թողել է իր գործունեության հետքերը գրեթե բոլոր բնագավառներում՝բարձրացնելով Հայ ժողովրդի մտավոր մակարդակը բարձրագույն եվրոպական չափանիշների։
Պատմություն
Ճեմարանի շինարարությունն սկսվում է 1869 թվականի մայիսի 25-ին, բացումը կատարվում է 1874 թվականի սեպտեմբերի 28-ին։ Նույն թվականին Ռուսաստանի լուսավորության նախարարության վավերացրած կանոնադրությամբ ճեմարանն ունենալու էր երկու բաժին՝ դասարանական՝ 6-ամյա և լսարանական՝ 3-ամյա ուսուցմամբ և տալու էր հոգևոր բարձրագույն կրթություն։
Չնայած գործադրված ջանքերին՝ Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցու օրոք շրջանավարտներից որևէ մեկը կուսակրոն հոգևորական չի դարձել։ Ճեմարանում ավելի շատ իշխել է աշխարհիկ ոգին։ Ճեմարանն իր կոչմանը և խնդիրներին նպատակաուղղելու գործում կարևոր դեր է խաղացել Մակար Ա Թեղուտցին։ Նա ուժեղացրել է ուսուցչական կազմը՝ հրավիրելով Ա. Նահապետյանին, Ա. Մանդինյանին, Փ. Վարդանյանին, Ս. Պալասանյանին, Մ. Պալյանին, Մ. Օրմանյանին։ Վերջինս նշանակվել է աստվածաբանական առարկաների ուսուցիչ։ Նրա ջանքերով 1888 թվականին շրջանավարտներից չորսն առաջին անգամ ձեռնադրվել են կուսակրոն հոգևորական։
Ճեմարանը տվել է բազմակողմանի ընդհանուր կրթություն։ Դպրոցական բաժնում դասավանդվել են հայոց պատմություն և աշխարհագրություն, ընդհանուր պատմություն և աշխարհագրություն, հայ մատենագրություն, հայոց և օտար լեզուներ (ռուս., ֆրանս., գերմ.), բնագիտություն, տիեզերագիտություն, մաթեմատիկա, Սուրբ Գիրք, եկեղեցական երաժշտություն, տրամաբանություն և այլն։
Լսարանական բաժնում դասավանդվել են հայոց լեզու (աշխարհաբար և գրաբար՝ քննական), հայոց պատմություն, եկեղեցական մատենագրություն, հայ գրականություն, ընդհանուր եվրոպական գրականություն, փիլիսոփայություն, հոգեբանություն, մանկավարժություն, քաղաքատնտեսություն, Հայ եկեղեցու պատմություն, հայ եկեղեցական իրավունք, ծիսագիտություն, հին հունարեն և այլն։ Շրջանավարտները ներկայացրել են ավարտական շարադրանք, որը պաշտպանվել է քննական հանձնաժողովի առջև, այնուհետև նրանք ձեռնադրվել են կամ ուսումը շարունակել ռուսական և եվրոպական բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում։ Տարբեր տարիներ Ճեմարանում դասախոսել են Մ. Աբեղյանը, Հ. Աճառյանը, Ե. Թադևոսյանը, Լեոն, Ստեփան Լիսիցյանը, Ք. Կարա-Մուրզան, Կոմիտասը, Կ. Կոստանյանցը, Ս. Հարությունյանը, Ա. Հովհաննիսյանը, Հ. Հովհաննիսյանը, Հ. Մանանդյանը, Մեսրոպ արք. Տեր-Մովսիսյանը (Մագիստրոս) և այլք։ Դասախոսների մի մասը Ճեմարանի նախկին սաներն էին։
Այստեղ են մշակվել հայկական դպրոցների ուսծրագրերը, կազմվել դասագրքեր ու ձեռնարկներ, գրվել պատմագիտական, բանասիրական, մանկավարժական ու աստվածաբանական բնույթի բազում երկեր, որոնցից շատերը հայագիտության մնայուն արժեքներ են։ Ավելի քան 50 տարի Անդրկովկասի հայկական դպրոցների ուսուցչական կազմը համալրվել է ճեմարանի շրջանավարտներով։
1917 թվականի վերջին քաղաքական ու ռազմական անբարենպաստ պայմանների հետևանքով, Գևորգ Ե Սուրենյանց կաթողիկոսի որոշմամբ, ճեմարանը դեկտեմբերի 21-ին առժամանակ դադարեցրել է պարապմունքները և շենքը տրամադրել զինվորական հրամանատարությանը։ 1919–1920 թվականներին փորձեր են կատարվել Գևորգյան Ճեմարանը վերաբացելու ուղղությամբ, սակայն ապարդյուն։
Ճեմարանի դասախոսները որոշիչ դեր են խաղացել Հայաստանի համալսարանի ստեղծման գործում։ Ճեմարանի գրադարանի եզակի և հարուստ հավաքածուն (45 հզ. գիրք) դարձել է Հայաստանի ազգային գրադարանի և Մատենադարանի հիմնարար ֆոնդերից։
20-րդ դարի սկզբին Ճեմարանն ունեցել է 230 ձրիավարժ և 20 թոշակավոր սաներ։ Ճեմարանը պահվել է Էջմիածնի վանքի եկամուտների, ընդհանուր հանգանակությունների, նվիրատվությունների ու կտակների միջոցով։ Վերատեսուչը կաթողիկոսն էր, որը գործերը վարել է ուս. խորհրդի և տեսչի միջոցով։
Ճեմարանի տեսուչներ են եղել Խորեն եպս. Գալֆայանը, Գաբրիել եպս. Այվազովսկին, Արշակ վրդ. Նահապետյանցը, Սարգիս եպս. Գասպարյանը, Կ. Կոստանյանցը, Կարապետ վրդ. ՏերՄկրտչյանը, Գարեգին վրդ. Հովսեփյանը, Մեսրոպ վրդ. Տեր-Մովսիսյանը, Մ. Բերբերյանը, Բագրատ եպս. Վարդազարյանը և այլք։
1945 թվականի նոյեմբերի 1-ին Գևորգ Զ Չորեքչյանի ջանքերով բացվել է Էջմիածնի հոգևոր ճեմարանը, որը, ավելի համեստ շրջանակներում, շարունակում է Ճեմարանի ավանդույթները։
1995 թվականին Ճեմարանի շենքը որպես սեփականություն վերադարձվել է Մայր աթոռին և 1996–1997 թվականներին հիմնովին վերանորոգվել։
1997–1998 թվականների ուսումնական տարվա շեմին տեղի է ունեցել Ճեմարանի վերաբացման հանդիսությունը։
1999 թվականից սկսյալ Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարանում նոր ու հիմնարար կազմակերպչական աշխատանքներ կատարվեցին։
Ավելացվեց նոր ընդունվող սաների թիվը՝ միաժամանակ բարձրացնելով տեսչության և դասախոսական կազմի պատասխանատվությունը։
Գարեգին Բ Կաթողիկոսի հրամանով և անմիջական մասնակցությամբ հիմնարար փոփոխություններ մտցվեցին ուսումնական ծրագրերում։ Լավագույն և բարձր մակարդակով դասավանդումը ապահովելու համար ճեմարան հրավիրվեցին մի քանի մասնագետներ՝ դոկտոր-պրոֆեսորներ և գիտ. թեկնածուներ։
Հաշվի առնելով ուսումնական ծրագրերի թարմացումն ու հարստացումը՝ ՀՀ Կրթության և Գիտության նախարարությունը Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարանին շնորհեց Աստվածաբանական համալսարանի կարգավիճակ։
2016 թվականի հոկտեմբերին ՀՀ Կրթության և գիտության նախարարությունը Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարանին իրավունք շնորհեց ասպիրանտական կրթություն իրականացնելու համար։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայաստանի ճեմարաններ Կատեգորիա:1874 կառույցներ Կատեգորիա:Վաղարշապատի շենքեր և կառույցներ
Քարչիթի
Քարչիթի (ქარჩითი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում ։
Դիրք
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1200 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 20 կմ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Վրաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Գորիի շրջան
Նովոսելիցկոե
Նովոսելիցկոե (Новоселицкое), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Ստավրոպոլի երկրամասի Նովոսելիցկոեի շրջանի կազմում, հանդիսանում է մունիցիպալ շրջանի վարչական կենտրոնը։ Կազմավորում է «Գյուղ Նովոսելիցկոե» գյուղական համայնքը (Село Новоселицкое)։
Տեղակայված է Ստավրոպոլից մոտ 120 կմ հեռավորության վրա։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ստավրոպոլի երկրամասի Նովոսելիցկոեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:1786 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Լատվիայի աշխարհագրություն
Լատվիան գտնվում է Մերձբալթիկայում, Արևելաեվրոպական հարթավայրում։ Ափերը ողողվում են Բալթիկ ծովի ջրերով, ունի ընդհանուր 64589 կմ² մակերես։
Սահմաններ և ափագիծ
Սահմանի ընդհանուր երկարությունը 1382 կմ է։ Լատվիան հյուսիսում սահմանակից է Էստոնիային (343 կմ), հարավում` Լիտվային (576 կմ), արևելքում` Ռուսաստանին (292 կմ) և հարավ արևելքում`Բելառուսիային (171 կմ)։
Լատվիայի արևմտյան ափերը ողողված են Բալթիկ ծովի ջրերով, որի հետ ափագիծը ձգվում է 498 կմ։ Երկրի հյուսիսային մասում Կուրլյանդի թերակղզին է, որը վերջանում է Կոլկա (Դոմեսնես) հրվանդանով։ Սա և Էստոնիային պատկանող Արևմտաէստոնական կղզեխումբը (Մունզունդյան կղզեխումբ) ծովից անջատում են Ռիգայի ծոցը։ Տարածքային ջրերից 12 ծովային մղոն պատկանում է Լատվիային, ինչպես նաև մայրցամաքային շելֆի մինչև 200 մ խորություն ունեցող մասը ։
Երկրաբանություն և օգտակար հանածոներ
Լատվիայի տարածքն ընկած է Արևելաեվրոպական պլատֆորմի հյուսիս-արևմտյան մասում։ Բյուրեղային հիմքն ընկած է 300-400 մ խորությունից (երկրի հյուսիս-արևելքում) մինչև ավելի քան 2000 մ խորությունը (հարավ-արևմուտքում)։ Այն բաղկացած է գրանիտից, գնեյսից, ամֆիբոլիտից, անորտոզիտից և բյուրեղային թերթաքարից, որը ձևավորվել է արխեյան (ազոյան), ներքին և միջին պրոտերոզոյան դարաշրջաններում (1,2-2,4 միլիարդ տարի առաջ)։ Նստվածքային ապարները, որոնց հզորությունը հասնում է 2000-2200 մետրի, հիմնականում ներկայացված են կարբոնատային և բնածին նստվածքներով ։
Ռելիեֆ
Լատվիայի տարածքի մեծ մասը, Արևելաեվրոպական հարթավայրի, ծովի մակարդակից 100-200 մ բարձրությամբ, մորենյին թեթև բլուրային հարթավայրերն են զբաղեցնում ։ Ոչ մեծ բարձունքները կրում են հին սառցապատման հետքերը։ Դրանցից են մորենային բլուրները, լճային գոգահովիտները (գոգափոս) և մեծ գլաքարերը։ Բալթիկ ծովի ափամերձ գոտով ձգվում է 2-3 կմ լայնությամբ ցածրավայրը։ Այն որոշ հատվածներում հասնում է 50 կմ լայնության։ Երկրի արյմտյան մասում է գտնվում Կուրզեմյան բարձունքը (մինչև 184 մ), որը Վենտա գետով բաժանվում է Արևմտա-Կուրզեմյան և Արևելա-Կուրզեմյան բարձունքների։
Դեպի արևելք բլուրները փոխարինվուրմ են Միջին-Լատվիական ցածրավայրով, հետո նորից ռելիեֆը բարձրանում է, ձևավորելով Վիդզեմյան բարձունքը։ Այստեղ է գտնվում Լատվիայի ամենաբարձր կետը՝ Գայզինկալնս լեռը, որն ունի 311,6 մետր բարձրություն։ Հյուսիս-արևելքում տարածվում է Հյուսիս-Լատվիական ցածրավայրը (40-60 մ), որը հարավում փոխարինվում է Արևելա-Լատվիական ցածրավայրով։ Արևելա-Լատվիական ցածրավայրը, որի կենտրոնական մասը ճահճացած է (Լուբանսկի իջվածք), բաժանում է Վիդզեմյան և Լատգալյան բարձունքները։ Վերջինս ձևավորվել է Լիլայս Լիեպուկալնս (289,3 մ), Ձիերկալյու կալնս (286,3 м) և այլ բարձունքներով ։
Կլիմա
Ամառն այստեղ հիմնականում հով և անձրևոտ է։ Տարվա ընթացքում 0 °C-ից բարձր ջերմաստիճաններ գրանցվում են 125-155 օր։ Հուլիսի միջին ամսական ջերմաստիճանը 15-17 °C է։ Երբեմն անոմալիա է լինում և հասնում է ջերմաստիճանը 32 °C (1990-ականներ կեսեր)։ Ձմեռը ձգվում է դեկտեմբերի կեսերից մինչև մարտի կեսեր։ Հունվարյան միջին ջերմաստիճանը կազմում է −3-ից −7 °C, հազվադեպ մինչև −40 °C ։
Ջրային ռեսուրսներ
2005 թվականի գնահատմամբ Լատվիան ունի 49,9 կմ³ վերկանգնվող ջրային ռեսուրսներ, որոնցից տարվա ընթացքում օգտագործվում է 0,25 կմ³-ը (55%-ը կոմունալ, 33%-ը արդյունաբերություն և 12%-ը գյուղատնտեսական կարիքներ) ։Լատվիայի տարածքով հոսում են ավելի քան 700 մեծ և փոքր գետեր, որոնք պատկանում են Բալթիկ ծովի ավազանին։ Ամենախոշոր գետը Դաուգավան է, որը Լատվիայի տարածքով ձգվում է 357 կմ, իսկ ընդհանուր ունի 1020 կմ երկարություն։ Խոշոր գետերից են նաև Գաույան, Լիելուպեն և Վենտան ։ Գարնանը շատ են վարարումները, ջրի մակարդակի բարձրացումները, որոնց պատճառները ձյան հալոցքն ու անձրևներն են։ Երկրի արևմտյան մասում սառույցի շերտը պահպանվում է 2-2,5 ամիս, իսկ արևելյան մասում՝ 3-3,5 ամիս։ Հիդրոէներգետիկ հնարավորություններն (Սովետական մեծ հանրագիտարանում գնահատվում է 3,9 մլրդ կՎտ⋅ժ) օգտագործելու նպատակով կառուցվել են մի քանի ջրամբարներ։ Սրանիցից են Պլյավինի և Կեգումի հիդրոէլեկտրակայանները ։ Լիտվիայում կա ավելի քան 3 հազար լիճ, որոնց 1 հեկտարից ավելի մեծ մակերես ունեն։ Սրանք զբաղեցնում են երկրի ընդհանուր տարածքի 1,5 %-ը և օգտագործվում են ձկնաբուծության նպատակով։ Կան նաև բազմաթիվ ճահիճներ, որոնք կազմում են ընդհանուր տարածքի 10 %-ը։ Ջրաճահճային տարածքների մեծ մասը գտնվում է երկրի արևելյան մասում՝ Լատգալիայում (Latgale), որը զբաղեցնում է երկրի տարածքի մոտավորապես ¼ մասը։ Առավել խոշոր լճերն են Լուբանսը, Ռազնան, Բուրտնիեկսը, Ուսմասը և Լիեպալասը։ Սրանցից ամենամեծը Լուբանսն է ։ Երկրի ամենախորը լիճը Դրեյցն է (66,2 մ) ։
Հողեր
Լատվիայի հողերը հիմնականում (52%) պոդզոլային են (առավելապես ճիմա-պոդզոլային)։ Երկրի կենտրոնական մասում՝ Զեմգալեում (Zemgale) կան արգավանդ ճիմա-կրաքարային հողեր (4%)։ Գյուղատնտեսության համար պիտանի հողերը ընդհատվում են ճահճացած տարածքներով՝ ողողվող 2%, ճահճային հողեր 23% և տորֆաճահիճներ 19% ։
Ընդհանուր առմամբ մշակվում է 19 հազար կմ² տարածք, ընդորում գյուղատնտեսական հողերի 70%-ը գերխոնավ են ։ Դրա համար այստեղ ոչ թե ոռոգման աշխատանքներ են տարվում այլ հողերի մելիորացիայի։ 2003 թվականին գյուղատնտեսական ցամաքեցվող (չորացվող) հողերի բաժինը կազմել է 85% ։ Ինտենսիվորեն մշակվող բլրոտ տեղամասերը կանգնում են հողի էրոզիայի խնդրի առաջ ։
Կենդանական և բուսական աշխարհ, բնապահպանություն
Անտառները զբաղեցնում են երկրի տարածքի 40%-ը։ Դրանց ամենամեծ զանգվածը գտնվում է Կուրլանդի թերակղզու հյուսիսային մասում և երկրի հյուսիսի արևելյան հատվածում։ Ափամերձ գոտում գերակշռում են (բոլոր անտառների տարածքի 67%-ը) փշատերև անտառները (սոսի, եղևնի), մյուս շրջաններում (անտառների 33%-ը)՝ լայնատերև (կեչի, կաղամախի, սև և սպիտակ լաստենի)։ Գետահովիտներում և բլուրներին հանդիպում են մագագետիններ (երկրի տարածքի 7,5%-ը), որոնց մեծ մասը անջրդի են։ Ճահիճները զբաղեցնում են տարածքի 4,8%-ը։ Խիստ ճահճային են Լուբանաս լճի և Այվիեկստե գետի ներքին հոսանքի շրջանները ։ Լատվիայում ապրում են սկյուռներ, աղվեսներ, նապաստակներ (գորշ և սպիտակ), լուսաններ, գորշուկներ, կզաքիսներ և ջրարջանման շներ։ Երբեմն հանդիպում են նաև սպիտակ կզաքիս և աքիս։ Բնապահպանական միջոցառումների շնորհիվ ավելացել են եղջերուի և որմզդեղնի գլխաքանակները, ինչպես նաև ադապտացվել (կլիմայավարժեցվնել) են վարազներ և կուղբեր։ Թռչուններից հանդիպում են սոխակ, պիրոլ, սև կեռնեխ, փայտփորիկ, բու, կաքավ, ամուրիկ, երաշտահավ, լոր, արտույտ, արագիլ և տառեղ ։ Ձկան արդյունաբերական տեսակներն են՝ տառեխուկը, կիլկան, սաղմոնը, ծածանաձուկը, օձաձուկը և այլն։ Գետաբերաններում և Ռիգայի ծոցում ապրում են նաև քարադիացներ ։
Լատվիայում կան ազգային պարկեր (Գաույա, Սլիտերեի, Ռազնաս), 5 արգելոցներ (Գրինի, Մորիցսալա և այլն), որսարգելավայրեր և ավելի քան 90 պարկեր, որոնց թվում են Դաուգավաս պարկը, ինչպես նաև Կազդանի և Սկրիվերի պարկերը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լատվիայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Եվրոպայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Լատվիա Կատեգորիա:Լիտվայի աշխարհագրություն Կատեգորիա:Եվրոպայի աշխարհագրություն ըստ երկրի
Ռոան Սեն Մարի
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 979 մարդ, բնակչության խտությունը` 27.69 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 35.36 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 450 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 120 կմ հարավ-արևմուտք, Օրիյակ քաղաքից` 9 կմ հարավ-արևմուտք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 620 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 505-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 115։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 81,5 %։ 505 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 476 անձ (260 տղամարդ և 216 կին)։ Գործազուրկ են եղել 29 անձ (14 տղամարդ և 15 կին)։ 115 անաշխատունակներից 41-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 52-ը` թոշակառուներ, իսկ 22-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Անտառաշերտ
Անտառաշերտ, ժապավենաձև պաշտպան, անտառային տնկարկ, բնական կամ աճեցված վարելահողերի, արոտավայրերի, ջրամբարների շրջակայքում, ձորածերպերին, լեռնալանջերին, ճամփեզրերին։ Լինում են 1 կամ բազմաշերտ, չափազանց խիտ կամ նոսր։ Անտառաշերտի կառուցվածքը պայմանավորված է տնկարկի բարձրությամբ, շարահարկայնությամբ, խորությամբ, ծառաթփային տեսակաշարով, որոնք միաժամանակ պայմանավորում են անտառաշերտի ազդեցությունը շրջապատի միկրոկլիմայի, հատկապես քամու ռեժիմի վրա։ Անտառաշերտի ծառատեսակները լինում են գլխավոր և ուղեկցող։ Գլխավոր ծառատեսակներն առաջացնում են վերին շարահարկը, ապահովում անտառաշերտի բարձրությունն ու կայունությունը։ Ուղեկցող ծառատեսակներն առաջացնում են 2-րդ շարահարկը, նպաստում գլխավոր տեսակների աճմանն ու զարգացմանը, ապահովում վերին շարահարկի բավարար խտությունը, ստվերում պահում հողը՝ Նվազեցնելով գոլորշացումը։ Անտառաշերտերը բարելավում են շրջապատի միկրոկլիման, ջրային ռեժիմը, կանխում հողի էրոզիան, նպաստում բնական խոտածածկի արդյունավետության և գյուղատնտեսական մշակաբույսերի բերքատվության ու որակի բարձրացմանը։ Անտառաշերտերն ունեն բնապահպանական և ռեկրեացիային նշանակություն։
Կատեգորիա:Անտառտնտեսություն
Լավանիո
Լավանիո  (Lavagno), կոմունա Իտալիայում՝ Վենետո մարզի Վերոնա գավառում ։ Բնակչությունը՝ 6222 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 426 մարդ/կմ²։ Տարածքը` 14,65 կմ²։ Փոստային ինդեքս` 37030։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։
Լավանիոն սահմանակից է Կալդիերո, Կոլոնիոլա այ Կոլլի, Իլլազի, Մեցանե դի Սոտո և Սան Մարտինո Բուոն Ալբերգո համայնքներին։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Պետրոս առաքյալը։ Տոնը նշվում է ամեն տարի հունիսի 29-ին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գերբնական (6-րդ եթերաշրջան)
Ամերիկական «Գերբնական» միստիկ հեռուստասերիալի վեցերորդ եթերաշրջանն ստեղծվել է Էրիկ Կրիպեի կողմից։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել The CW հեռուստաալիքով 2010 թվականի սեպտեմբերի 24-ին, իսկ վերջին սերիան թողարկվել է 2011 թվականի մայիսի 20-ին։ Կազմված է 22 սերիաներից։
Սերիալը պատմում է երկու եղբայրների՝ գերբնական արարածների որսորդների մասին, ովքեր ճամփորդում են ԱՄՆ-ում սև գույնի 1967 թվականի Chevrolet Impala-ով՝ հետազոտելով գերբնական երևույթները, որոնցից շատերը քաղաքների լեգենդների մասին են, ինչպես նաև պայքարում են չար արարածների դեմ։
Սյուժե
Անցավ մեկ տարի այն բանից հետո, երբ Սեմը ցատկեց վանդակի մեջ Լյուցիֆերի հետ։ Դինը փորձում է սովորական կյանքով ապրել Լիզայի և նրա որդու հետ միասին՝ մոռանալով որսորդության մասին։ Բայց հանկարծակի հայտնվում են Ջիները, որոնք ցանկանում են վրեժ լուծել իրենց մահացած ընկերոջ համար։ Նրանք թունավորում են Դինին, բայց մահից նրան փրկում է Սեմը։ Դինը իմանում է, որ Սեմը և իր պապը հանկարծակի վերակենդանացել են մեկ տարի առաջ, և այդ ժամանակվանից միասին որսորդությամբ են զբաղվում։ Միանալով նրանց ջոկատին՝ Դինը որոշակի տարօրինակ բաներ է նկատում Սեմի վարքի մեջ։ Կաստիելի օգնությամբ նա իմանում է, որ Սեմը հոգի չունի, այն դեռ փակված է վանդակում Լյուցիֆերի և Միքայելի հետ միասին։ Ավելի ուշ հայտնի է դառնում, որ Սեմին վերակենդանացրել է դեմոն Կռոուլին, ով Լյուցիֆերի անհայտանալուց հետո գլխավորն է դարձել դժոխքում։ Սեմի հոգով նա շանտաժ է անում եղբայրներին, և ասում է որ նրանք իր համար ամեն տեսակի չար արարածներ գտնեն, որպեսզի ինքը իմանա թե որտեղ է գտնվում քավարանը։ Սակայն դա նրանց շատ շուտ է հոգնեցնում, և նրանք Կաստիելի օգնությամբ մտնում են Կռոուլիի ապարանքը, որպեսզի ստիպեն որ նա վերադարձնի Սեմի հոգին։ Սակայն նա խոստովանում է, որ չի կարող դա անել։ Կաստիլելը այրում է դեմոնի մարդկային ոսկորները, և Կռոուլին մահանում է։ Սինը օգտագործում է այն մատանին, որը իրեն էր տվել Մահը, որպեսզի կապվի նրա հետ։ Նա խնդրում է Մահին, որ վերջինս վերադարձնի Սեմի հոգին։ Մահը, որպես փոխհատուցում, Դինից մի բան է խնդրում։ Դինը համաձայվում է, սակայն չի կարողանում կատարել առաջադրանքը։ Սակայն ամեն դեպքում Մահը վերադարձնում է Սեմի հոգին, նրա գլխում պատ դնելով, առանձնեցնելով հիշողությունները Դշողքի մասին, որոնք կարող են սպանել Սեմին։ Երբ Սեմը արթնանում է, պարզվում է, որ նա ոչինչ չի հիշում այն պահից երբ փակվում է Լյուցիֆերի հետ վանդակում։ Դինը չի կարողանում եղբորը պատմել այսպես կոչված պատի մասին, որը չի թողնում որ նա հիշի ինչ է տեղի ունեցել այս կես տարում։ Եղբայրները կրկին սկսում են իրենց որսորդությունը չար արարածների վրա։ Սակայն Սեմը ինքն է իմանում ամեն ինչի մասին Կաստիելի կողմից, և որոշում է ողղել այն ամենը, ինչը եղել է այս կես տարում։ Հարաբերությունները եղբայրների միջև կրկին բարելավվում են։ Եղբայրները նոր հրեշի` Եվային են հանդիպում, ով բոլոր գերբնական արարածների մայրն է։ Եվան ցանկանում է նոր արարածներ ստեղծել, որպեսզի վերացնի մարդկային ցեղը, այն բոլոր տանջանքների համար, որ իր երեխաներին է պատճառել Կռոուլին։ Վինչեստերները իմանում են, որ Եվային կարելի է սպանել միայն Փյունիկի մոխրի շնորհիվ։ Այդ իրի համար, եղբայրները անցյալ են վերադառնում, դեպի Վայրի Արևմուտքի շրջանները։ Փյունիկը դա գերբնական արարած է, որը փակված է մի ավազակի մարմնի մեջ։ Անցյալում Վինչեստերները ծանոթանում են Սամյուել Կոլտի հետ, ով ստեղծել է լեգենդար ատրճանակը։ Ավելի ոիշ եղբայրները սպանում են Փյունիկին, և մեծ դժվարությամբ գտնում են նրա փոշին։ Դինը սպանում է Եվային, բայց մինչև մահանալը նա եղբայրներին պատմեց ամբողջ ճշմարտությունը այն մասին, որ Կրոուլին դեռ ողջ է, և դեռ ցանկանում է գտնել Քավարանը, որպեսզի ստանա այնտեղ գտնվող հոգիների անսահման ուժը։ Իսկ նրան այդ գործում օգնում է Կաստիելը։ Խռովարար հրեշտակը որոշել է պայման կնքել դեմոնի հետ, որպեսզի վերջապես վերջ դնի քաղաքացիական պատերազմին, որը տեղի է ունենում Երկնքում։
Դինը ծանր է տանում Կաստիելի դավաճանությունը, և չնայած իրենց ընկերությանը, որոշում է խանգարել հրեշտակին, որպեսզի նա չբացի Քավարանը։ Կռոուլին ծանր քայլ է անում եղբայրների դանդաղեցնելու համար, և դրա համար նա առևանգում է Լիզային և Բենին։ Վինչեստերները փրկում են պատանդներին, և Դինը ցանկանում է, որ Կաստիելը ջնջի նրանց հիշողությունը այն ամենի մասին, ինչը տեղի է ունեցել իրենց միջև։ Լիզան և Բենը մոռանում է որ երբևէ ծանոթ են եղել Դինի կամ այլ գերբնական երևույթների հետ։
Ավելի ուշ Կաստիելը վերջին անգամ զգուշացնում է եղբայրներին, ո նրանք չխառնվեն իր ծրագրերին, Կասը շանտաժ է անում Դինին այն բանով, որ կքանդի Սեմի գլխի մեջ գտնվող «պատը», իսկ երբ Դինը չի լսում նրան, քանդում է Սեմի հիշողության պատը։ Դա բերում է այն բանին, որ Սեմը կոմայի մեջ է ընկնում, և նրա հիտակցությունը խառնվում է։ Որպեսզի վերադառնա իրականություն, նա պետք է գտնի և վերադարձնի բոլոր հիշողությունները։ Դրա համար նա պետք է հանդիպի իրեն առանց հոգու և իրական իրեն, որը հիշում է Դժոխքը։ Հաղթահարելով իր մութ կողմերը՝ Սեմն իր մեջ ուժ է գտնում և արթնանում է։
Լուսնի խավարման օրը, երբ Կաստիելը և Կրոուլին ցանկանում են բացել Քավարանը, Կաստիելը հանկարծակի փոխում է պայմանները և Կռոուլիին առաջարկում է կամ փածչել կամ մահանալ։ Կռոուլին փախչում է, սակայն ետ է գալիս դեմոնների և Ռաֆաիլի օգնությունով։ Ճիշտ ժամանակին են գալիս Վինչեստերները և Բոբբին։ Կաստիելը հեռանում է, իսկ Կռոուլին արտասանանում է այն կախարդանքը, որի միջոցով պետք է բացեր Քավարանը։ Ոչինչ տեղի չի ունենում։ Կրկին հայտնվում է Կաստիելը։ Պարզվում է, որ նա խառնել է այն ամնեը, ինչը հարկավոր էր կախարդանքը իրականացնելու համար, և մինչը Կռոուլին վերջացրեց սխալ կախարդանքը, ինքը բացեց Քավարանը և իրեն վերցրեց բոլոր հոգիները։ Կաստիելը, կուրացած իր նոր զորությամբ, սկսեց իրեն նոր Աստված հայտարարել։ Վինչեստերները փորձում են համոզել Կաստիելին, որ այդպիսի հզորությունը հրեշտակին պետք չէ։ Սակայն Կաստիելը համաձայն չէ, և այլևս հրեշտակ չէ։ Հիմա նա համոզված է որ Աստված է, իսկ մարդիկ պետք է լսեն իրեն, հակառակ դեպքում նա կվերացնի նրանց։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Գերբնական» հեռուստասերիալի եթերաշրջաններ Կատեգորիա:Գերբնական
Սպիտակափոր մողես
Սպիտակափոր մողես կամ միասեռ ժայռային մողես, սպիտակափոր ժայռային մողես, Դարևսկու միասեռ, սպիտակափոր, իսկական մողեսների ընտանիքին պատկանող ժայռային մողես, որը գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։
Հայաստանում հանդիպում է Շիրակի, Արագածոտնի, Կոտայքի և Գեղարքունիքի մարզերում։ Բնակվում է ժայռային և խիստ քարքարոտ, նաև տափաստանային, թփուտային, նոսրանտառային, անտառային բուսականությամբ լեռնային վայրերում, շինությունների պատերի ճեղքերում։
Տարածվածություն
Հայաստանի սահմաններում, Արևելյան Թուրքիայում և Հարավային Վրաստանի հարակից շրջաններում տեսակի արեալը մասնատված է մի քանի մեկուսացված պոպուլյացիաների։ Տարածված է Հայաստանի հյուսիսայի և կենտրոնական լեռնային շրջաններում ։
Էկոլոգիա
Բնակվում են ծովի մակարդակից 1700-2000 մ բարձրության վրա, լեռնատափաստանային գոտու ժայռերում, քարերի կույտերում և քարքարոտ լանջերում։
Ձմեռումից դուրս են գալիս ապրիլի կեսերին և մայիսիս սկզբին։ Սնվում են հիմնականում բզեզներով և թաղանթաթևավորներով, բազմանում՝ կուսածնությամբ։ Ձվադրում են հունիսի վերջին և հուլիսի սկզբին, ձվակույտում կա 2-7 ձու։ Ձագերը դուրս են գալիս օգոստոսի վերջին-սեպտեմբերի սկզբին։
Տեսակի թվաքանակը կայուն է ։
Պահպանություն
ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։
Վտանգման հիմնական գործոններն են գյուղատնտեսական գործունեության հետևանքով հարմար ապրելավայրերի կրճատումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մողեսներ Կատեգորիա:Հայաստանի բնություն Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ Կատեգորիա:Քորդավորներ Կատեգորիա:Ողնաշարավորներ Կատեգորիա:Թեփուկավորներ Կատեգորիա:Սողուններ Կատեգորիա:Իսկական մողեսներ
Սուրբ Մարիամ Աստվածածին մատուռ (Սարիգյուղ)
Սուրբ Մարիամ Աստվածածին մատուռ, Հայ առաքելական եկեղեցի, որը կառուցվել է 2003 թվականին, գտնվում է Հայաստանի Տավուշի մարզում, մարզկենտրոնից 19 կմ հյուսիս, Աղստև գետի ձախ կողմում Սարիգյուղ գյուղում։
Ճարտարապետություն
Քառակուսի գմբեթավոր փոքրիկ կառույց է, կառուցված սրբատաշ բազալտ տեսակի քարից։ Մատուռը ունի մեկ մուտք, իսկ մուտքի վերևի մասում՝ բարավորի տակը կա բազալտե խաչ։ Մուտքի աջ կողմում շինարարական արձանագրություն է, որում գրված է․
Մատուռը ցանկապատ է, իսկ մատուռի աջկողմում գտնվում է երկու հուշարձան՝ խաչքար և հուշակոթող։ Խաչքարը նվիրված է Արցախում զոհված ազատամարտիկների հիշատակին, իսկ հուշակոթողը նվիրված ի հիշատակ Հայ անմեղ զոհերի հիշատակին, մասնավորապես Եղեռնի, Սումգայիթի և 1988 թվականի երկրաշարժի։
Մեռած հոգիներ
«Մեռած հոգիներ» («Мёртвые души»), Նիկոլայ Վասիլևիչ Գոգոլի ստեղծագործությունը, որի ժանրը հեղինակը որոշել է որպես պոեմ։ Սկզբում որոշվել էր որպես եռահատոր ստեղծագործություն։ Առաջին հատորը լույս է տեսել 1842 թվականին։ Գրեթե պատրաստ երկրորդ հատորը ոչնչացվել է գրողի կողմից, սակայն պահպանվել են մի քանի գլուխ սևագրություններում։ Երրորդ հատորը նախատեսվել էր, սակայն չէր գրվել, միայն մնացել են առանձին տեղեկություններ։
Ստեղծման պատմություն
Վեպի սյուժեն Նիկոլայ Գոգոլին առաջարկել էր Ալեքսանդր Պուշկինը 1831 թվականի սեպտեմբերին։ «Մեռած հոգիներ» վեպի գաղափարը տվել է Պուշկինը, որը իմացել էր Կիշինյովում աքսորի ժամանակ ։ Իբր Պուշկինին պատմել են. որ Բենդերի քաղաքում, Ռուսաստանին միանալու ժամանակ, զինվորականներից բացի ոչ ոք չի մահանում։ Բանն այն է, որ 19-րդ դարի սկզբներին Ռուսական կայսրության կենտրոնական նահանգներից մեծ թվով գյուղացիներ փախչում էին Բեսարաբիա։ Ոստիկանությունը ցանկանում էր բացահայտել փախչողներին, սակայն ամեն ինչ ապարդյուն էր, քանի որ նրանք ընդունում էին մահացածների անունները։ Արդյունքում Բենդերայում վերջին տարիներին չի գրանցվել ոչ մի մահ։ Սկսվեց պաշտոնական հետաքննություն, որի արդյունքում բացահայտվեց, որ մահացածների անունները տրվել են փաստաթուղթ չունեցող փախստական գյուղացիներին։ Շատ տարիներ անց Պուշկինը նմանատիպ պատմությունը փոփոխելով պատմեց Գոգոլին։ Ստեղծագործությունը սկսում է գրել 1835 թվականի հոկտեմբերի 7-ին: Պուշկինին ուղղված նամակում Գոգոլը առաջին անգամ հիշատակում է «Մեռած հոգիների» մասին։
Առաջին գլուխները Գոգոլը Պուշկինին կարդաց իր արտերկիր մեկնելուց առաջ։ Աշխատանքը շարունակեց 1836 թվականի աշնանը Շվեյցարիայում, այնուհետև ավելի ուշ` Փարիզում և Իտալիայում։ 1837 թվականի օգոստոսին Բադեն-Բադենում գրողը կարդաց իր անավարտ պոեմը կայսերական դատարանի պալատականներ` Ալեքսանդր Սմիրնովի և Նիկոլայ Կարամզինի որդու` Անդրեյ Կարամզինի մոտ, իսկ 1838 թվականի օգոստոսին Իվան Տուրգենևի համար կարդաց ձեռագրի մի հատված։ Առաջին հատորի վրա աշխատանքը տարվել է 1837 թվականի վերջերին և 1839 թվականի սկզբներին Հռոմում։ Վերադառնալով Ռուսաստան, Գոգոլը Աքսակովների տանը կարդաց պոեմի գլուխները և նախապատրաստեց հրատարակչության։ 1841 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Մոսկվայի գրաքննության կոմիտեյի ժողովի ժամանակ ձեռագրի հրատարակման համար խոչընդոտներ են առաջանում։ Զգուշանալով գրաքննության կոմիտեյի արգելքից, 1842 թվականի հունվարին Գոգոլը Բելինսկու միջոցով ուղղեց ձեռագրերը Սանկտ Պետերբուրգում և խնդրեց իր ընկերներին` Ա. Սմիրնովին, Վլադիմիր Օդոևսկուն, Պյոտր Պլետնյովին, Միխայիլ Վիյելգորսկուն, օգնել գրաքննչական կոմիտեյի ընդունմանը։ 1842 թվականի մարտի 9-ին գիրքը ընդունվեց Ալեքսանդր Նիկիտենկոյի շնորհիվ, սակայն փոփոխված անվանումով։ Նախքան տպագրվելը գրաքննչական կոմիտեյում, ձեռագիրը սկսեցին հավաքել Մոսկովյան համալսարանի տպագրատանը։ Գոգոլը ինքն է ձևավորել վեպի շապիկը, գրել է փոքր տառերով «Չիչիկովի արկածները կամ» խոշոր տառերով «Մեռած հոգիներ»։ 1842 թվականի մայիսին լույս է տեսնում Գոգոլի գիրքը «Չիչիկովի արակածները կամ Մեռած հոգիներ» խորագրով։ ԽՍՀՄ-ում և ներկա Ռուսաստանում «Չիչիկովի արկածները» վերնագիրը չի օգտագործվում։ Երկրորդ հատորի վրա Գոգոլը սկսեց աշխատել ենթադրաբար 1840 թվականին։ Հետագայում աշխատանքը շարունակում է Գերմանիայում, Ֆրանսիայում և, գլխավորապես, Իտալիայում։ 1843 թվականի նոյեմբերին ավարտում է «Մեռած հոգիների» շարունակության առաջին տարբերակը։ 1845 թվականի հուլիսի վերջին այրում է երկրորդ հատորի երկրորդ տարբերակը։ Գոյություն ունեն շատ վարկածներ երկրորդ հատորի վերաբերյալ.
Դերենիկ
Դերենիկ, հայկական տղամարդու տարածված անուն է։ Նշանակում է «վանքի սան», «որդի վանաց»։ Փաղաքշական տարբերակներն է Դերո։ Կա նաև Դեևոյան ազգանունը ։
Մեռած հոգիներ
Սյուժե և գործող անձինք
Գիրքը պատմում է վեպի գլխավոր հերոս` նախկին խորհրադատու Պավել Իվանովիչ Չիչիկովի արկածների մասին, որը ներկայանում էր բոլորին որպես հողատեր։ Չիչիկովը ժամանում է անանուն քաղաք` գավառական «N քաղաք» անվամբ, և անմիջապես փորձում է քաղաքի կարևոր մարդկանց վստահությունը շահել, որը նրան հաջողվում է։ Հերոսը դառնում է պարահանդեսների և ճաշերի ցանկալի հյուր։ Անանուն քաղաքի բնակիչները չեն կռահում Չիչիկովի իրական նպատակների մասին։ Իսկ նրա նպատակն է վաճառել կամ անհատույց ձեռք բերել մահացած գյուղացիներին, ովքեր տեղի հողատերերի մոտ գրանցված էին որպես կենդանի մարդիկ, և արդյունքում նա ցանկանում էր գրանցել նրանց իր անվան տակ։ Չիչիկովի բնավորության, անցյալ կյանքի և նրա հետագա մտադրությունների մասին ներկայացվում է վեպի 11-րդ գլխում։ Չիչիկովը ցանկացած գնով փորձում է հարստանալ, ունենալ բարձր սոցիալական կարգավիճակ։ Նախկինում Չիչիկովը ծառայում էր մաքսատանը և կաշառքի դիմաց թույլ էր տալիս մաքսանենգներին ազատորեն տեղափոխել ապրանքներն սահմանից դուրս։ Սակայն նա, վիճելով հանցակցի հետ, նրա դեմ բողոք է ներկայացնում, ամբողջը բացահայտվում է, և նրանք հայտնվում են հետախուզման մեջ։ Հանցակիցը հայտնվում է բանտում, իսկ նրան հաջողվում է գումարի մի մասը հափշտակել։ Կիրառելով իր բոլոր կապերը և տալով համապատասխան մարդկանց կաշառք` խուսափում է քրեական պատասխանատվությունից ։
Չիչիկովը և նրա ծառաները N քաղաքի բնակիչները Երկրորդ հատոր
Այս հատորի գլուխները ներկայացնում են աշխատավորներին, և հերոսները այստեղ ներկայանում են տարբեր անուն-ազգանուններով և տարիքով։
Երրորդ հատոր
«Մեռած հոգիներ» վեպի երրորդ հատորը ընդհանրապես չի գրվել, սակայն կան տեղեկություններ, որ դրանում երկու հերոս երկրորդ հատորից աքսորվում են Սիբիր, որտեղ և պիտի տեղի ունենար գործողությունը, այնտեղ է հայտնվում նաև Չիչիկովը ։ Երրորդ հատորի կերպարների և մանրամասների մասին ոչինչ հայտնի չէ։
Արտաքին հղումներ
Մեռած հոգիներ
Կատեգորիա:Նիկոլայ Գոգոլի ստեղծագործություններ Կատեգորիա:Վեպեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անավարտ վեպեր Կատեգորիա:Ռուսերեն վեպեր
Հելիկե (արբանյակ)
Հելիկե (Ἑλίκη), կամ Յուպիտեր XLV, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում։ Հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի ղեկավարած խմբի կողմից, հայտնաբերման մասին հայտարարվել է 2003 թվականին, սկզբում արբանյակը ստացել է S/2003 J 6 ժամանակավոր անվանումը ։
Հելիկեն ունի մոտ 4 կմ տրամագիծ, և պտտվում է Յուպիտերի շուրջ միջինում 21 263 000 միլիոն կմ հեռավորության վրա, 634,8 օրվա ընթացքում ։ Արբանյակի ուղեծրի թեքումը կազմում է 154,8° խավարածրի հարթության նկատմամբ (156° Յուպիտերի հասարակածի նկատմամբ), իսկ էքսցենտրիսիտետը 0,156 է  ։
Հելիկեն պատկանում է Անանկեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 19,3 - 22,7 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 150° է ։
Արբանյակի անունը տրվել է 2005 թվականի մարտին, այն անվանվել է Հունական դիցաբանության նիմփա Հելիկեի անունով, ով մեծացրել էր Զևսին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յուպիտերի արբանյակներ Կատեգորիա:Անկանոն արբանյակներ
(434) Հունգարիա
(434) Հունգարիա (Hungaria), աստերոիդ աստերոիդների գոտի ներքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1898 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,944247 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8014 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,0871 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Հունգարիա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,8347 ա. մ. հեռավորության վրա ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 990,21 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,363561 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 22,51° անկյուն։
Հունգարիա աստերոիդը գլխավորում է Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքը։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 1,78 - 2,00 ա. մ. միջակայքում ընկած մեծ կիսաառանցքներով, ունեն 16-34° ուղեծրի թեքում և ոչ ավելին քան 0,18 էքսցենտրիսիտետ։ Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքը ունի միանգամից երկու մոլորակների հետ ուղեծրային ռեզոնանս՝ Մարսի հետ 3:2 և Յուպիտերի հետ 9:2։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է E դասին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Աստերոիդների դաս E Կատեգորիա:Հունգարիայի ընտանիքի աստերոիդներ Կատեգորիա:1898 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Մաքս Վոլֆի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների գոտու ներքին մասի աստերոիդներ
Յուդենբուրգ
Յուդենբուրգ (Judenburg, որը նշանակում է «հրեական քաղաք», Jude «հրեա» + burg «քաղաք»)՝ քաղաք Ավստրիա յում, Շտիրիա ֆեդերատիվ հողերում։ Քաղաքը հանդիսանում է Մուրտալի շրջանի վարչական կենտրոնը։ Բնակչությունը կազմում է 9853 մարդ (2020 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ)։ Զբաղեցնում է 13,22 կմ² տարածք, գտնվում է ծովի մակարդակից 737 մետր բարձրության վրա ։ Յուդենբուրգի պաշտոնական կոդը 6 08 06։
Պատմություն
Քաղաքը առաջացել է հրեական առևտրաարհեստագործական բնակավայրի տեղում, որը հիմնադրվել է 737 թվականին։ Միջին դարում հանդիսանում էր կարևոր առևտրային վայր։ Յուդենբուրգը գրավում էր հրեաների ուշադրությունը, դրա հետևանքով այնտեղ ձևավորվեց խոշոր հրեական համայնք։
Տեղի եկեղեցին ժամանակին եղել է սիանգոգ, նրա քարերից որոշները ծածկված են հրեական գրառումներով։ 15-րդ դարի սկզբներին այստեղ են բնակություն հաստատել հրեական 22 խոշոր վաճառականներ, որոնցից յուրաքանչյուրը ուներ 100 հազար գուլդեն (գումարի տեսակ հին Ավստրիական կայսրությունում)։ Քաղաքի մնացած 38 հարուստ առևտրականներից շատերը հրեաներ էին։ Երկար «Հրեական փողոցը» (Judengasse), գրեթե ամբողջությամբ զբաղեցված էր հրեաների կողմից, բայց նրանք բնակվում էին նաև քաղաքի մնացած հատվածներում։
1496 թվականին հրեաներին աքսորել են քաղաքից, բայց 19-րդ դարի երկրորդ կեսին, կայսր Ֆրանց Յոզեֆ I-ի թագավորության ժամանակ հրեաները նորից բնակություն հաստատեցին քաղաքում։ 20-րդ դարի սկզբին քաղաքում գործում էր հրեական միություն և ավանդական գերեզմանատուն։ Քաղաքի գլխավոր հրապարակում գտնվում է նախկին սինագոգի շենքը, որի վրա պատկերված էր հրեական գլխարկը (Judenhut)։
1938 թվականին անշլյուսից հետո քաղաքը մտավ նացիստական Գերմանիայի կազմի մեջ։ Նոր իշխանությունները կոչ էին անում փոխել քաղաքի անունը, որպեսզի ջնջեն քաղաքի անվանումից հրեաների մասին հիշատակումը։ Առաջարկվում էր «Zirbenstadt» (Zirbe — շվեցարական սոճու անվանումը) և «Adolfsburg» անվանումները։ Որոշումը հետաձգվեց մինչև պատերազմի վերջնական հաղթական ավարտը, սակայն Հիտլերի պարտությունից հետո դարձավ ոչ այժմեկանա  ։
Գերմանական ֆաշիստների կողմից իրականացված հոլոքոստի հետևանքով քաղաքի հրեական բնակչությունը գրեթե ամբողջությամբ ոչնչացվել է։ Այսօր քաղաքում բնակվում են մի քանի հարյուր բնիկ հրեաներ։ Յուդենբուրգի վահանով զինանշանի վրա պատկերված է մորուքավոր հրեա, որի գլխին կա հրեական գլխարկ։
Քաղաքական իրավիճակ
Կոմուննայի Բուրգոմիստր՝ Հանես Դոնեշհալ (ԱՍԴԿ) 2020 թվականի ընտրությունների արդյունքում։
(8870) ֆոն Զիպել
(8870) ֆոն Զիպել (von Zeipel), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի մարտի 6-ին UESAC ծրագրի կողմից Լա Սիլյայում ։
Յուդենբուրգ
Քաղաքական իրավիճակ
Կոմուննայի խորհուրդը (Gemeinderat) բաղկացած է 25 անդամներից ։
(8870) ֆոն Զիպել
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,934857 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5225 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3473 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1836,45 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,19603 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,98° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:UESAC ծրագրի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Յուդենբուրգ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավստրիայի բնակավայրեր ըստ նահանգի Կատեգորիա:Ավստրիայի քաղաքներ
Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Սիբիրի բաժանմունք
Ունի ավելի քան 47 ԳՀ հիմնարկ, գրադարան (շուրջ 7 միլիոն գիրք), 3 հատուկ կոնստրուկտորական բյուրո, փորձնական գործարան, մոտ 70 գիտակայան, գիտական հրատարակություններ։ Գիտական հիմնարկները տեղաբաշխված են Նովոսիբիրսկում (բաժանմունքի կենտրոն), Կրասնոյարսկում, Տոմսկում, Իրկուտսկում, Ուլան-Ուդեում, Ցակուտսկում, Կեմերովոում, Տյումենում, Չիտտայում։
Վիկտոր Զավրիև
Վիկտոր Գրիգորի Զավրիև, հայ խորհրդային աշխարհագրագետ։ Աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր (1959), պրոֆեսոր (1960)։
Մինչև 1961 թվականը աշխատել է Ադրբեջանական ԽՍՀ ԳԱ-ում, 1961-1976 թվականներին Բելառուսիայի պետական համալսարանում՝ ամբիոնի վարիչ։ Գիտական գործունեության հիմնական ուղղությունը լեռնային երկրների կոմպլեքսային ֆիզիկա-աշխարհագրական շրջանացման տեսությունն ու պրակտիկան է։ Ուսումնասիրել է Ադրբեջանական ԽՍՀ, Վիետնամի ֆիզիկա-աշխարհագրական շրջաններն ու լանդշաֆտները, զբաղվել Կասպից ծովի և նրա մեջ թափվող գետերի գետաբերանների, Բելառուսիայի բնության պահպանության հարցերով։ ԽՄԿԿ անդամ 1942 թվականից։ Հայրենական Մեծ պատերազմի մասնակից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած հայեր Կատեգորիա:Աշխարհագրական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ
Սուրբ Մարիամ լյութերական եկեղեցի (Յալթա)
Պատմություն
Սուրբ Մարիամ լյութերական եկեղեցին գտնվում է Պարտիզանսկի նրբանցքի դիմաց։ Յալթայում լյութերական ծխի գոյության մասին առաջին տեղեկությունները թվագրվում են 19-րդ դարի 70-ական թվականներով, երբ համայնքը ղեկավարվում էր Սանկտ Պետերբուրգի լյութերական կոնսիստորիայի կողմից։ 1874 թվականին Յալթայի լյութերականների խնդրանքով կոնսիստորիայի գլխավոր խորհուրդը դիմել է ներքին գործերի նախարարությանը` եկեղեցու կառուցման հայտով։ Եկեղեցու կառուցման համար հատկացված փոքրիկ հողամասը պատկանում էր քաղաքի ճարտարապետ Գ. Ֆ. Շրեյբերին։ Հենց նրան բողոքական ընկերությունն ու ավետարանական-լյութերական եկեղեցին խնդրեցին մշակել ապագա եկեղեցու նախագիծը և ղեկավարել շինարարական կոմիտեն։ Միևնույն ժամանակ, լյութերական հավատք դավանող քաղաքացիները եկեղեցու շինարարության համար դրամահավաք էին կազմակերպել։ Կարճ ժամանակում հավաքվել էր մոտ 17 հազար ռուբլի ։
1000 ռուբլի նվիրել էին կայսր Ալեքսանդր II-ը և նրա կինը, 700 ռուբլի բողոքականների ըներությունը ստացել էր Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ I-ից։ 1874 թվականի սկզբին Ավետարանական լյութերական գլխավոր կոնսիստորիայի փոխնախագահ եպիսկոպոս Ռիխտերը ներքին գործերի նախարար գեներալ-ադյուտանտ Ա. Ե. Տոմաշևին ուղարկում է Գ. Ֆ. Շրեյբերի կազմած նախագիծը։ Շինարարական կոմիտեի հանձնաժողովը, ծանոթանալով նախագծին, անում է մի շարք դիտողություններ և նախագիծը վերադարձնում վերամշակման ։
Եկեղեցին կառուցվում է մոտ 10 տարի։ Նրա «Սուրբ Մարիամ» անունը նվիրված էր նաև շինարարության համար իր փոքր հողակտորն անվարձահատույց եկեղեցուն հանձնած ճարտարապետի դստերը ։ Եկեղեցու ընդհանուր ճարտարապետական ​​տեսքը հեղինակը լուծել էր նեոգոթական ոճով։ Բացի պատուհանների և մուտքի դռան բացքերի սլաքաձև կամարներից, ճակատը զարդարում էր նաև վեցանիստ բուրգի տեսքով սրածայր զանգակատունը։ Ժամանակի ընթացքում այն ​​քանդվեց ։
1917 թվականի հեղափոխությունից հետո եկեղեցին փակվեց, այնուհետև այնտեղ սկսեց գործել շախմատային ակումբ։ Միայն 1993 թվականին Յալթայի վերստեղծված ավետարանական լյութերական համայնքը կարողացավ եկեղեցին վերադարձնել համայնքին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Յալթայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:1885 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Ինչպես ամուսինները դաս տվեցին կանանց
Ինչպես ամուսինները դաս տվեցին կանանց (Как мужья жён проучили), մուլտիպիլմիկացիոն ֆիլմ, որը ստեղծվել է «Կիևնաուչֆիլմ» կինոստուդիայում, 1976 թվականին։
Սյուժե
Երաժշտական ​​զվարճալի մուլտֆիլմում կյանքի են կոչվում ուկրաինական ժողովրդական կտավի վրա ասեղնագործված կերպարները։ Գործողությունը տեղի է ունենում ուկրաինացի, ռուս և բելառուս կանանց (ազգությունը որոշվում է լեզվով և արտաքին հագուստով), որոնք ցանկանում են փոխել իրերի դրությունն իրենց ընտանիքներում և նրանց ամուսինների միջև։ Մւլտֆիլմ այն մասին է, թե ամուսինների հնարքներն ինչի կարող են հանգեցնել և ինչպես է վերադարձնել ընտանեկան երջանկությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:«Կիևնաուչֆիլմ» ստուդիայի մուլտֆիլմեր
Լի Ցյուն
Լի Ցյուն (չին. 力群, ), չինացի նկարիչ և փորագրող։ Չինաստանում համարվել է 20-րդ դարի մեծագույն փորագրողը փայտի վրա ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Լինշի նահանգի Շանսի գավառում։ 1931 թվականին ընդունվել է Հանչժոուի գեղարվեստի պետական ուսումնարան, 1933 թվականին դարձել է «Մուլին» փայտափորագրության հետազոտական ընկերության անդամ, որտեղ զբաղվել է փորագրությունների ստեղծմամբ։ Մոտավորապես նույն ժամանակ դարձել է Չինաստանի ձախակողմյան Նկարիչների միության անդամ՝ ստեղծելով իր ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը՝ Լու Սինի դիմանկարը՝ փայտի վրա փորագրության տեսքով։ 1940 թվականին տեղափոխվել է Յանան, որտեղ սկսել է դասավանդել Լու Սինի անվան գրականության և արվեստի ինստիտուտի գեղարվեստի ֆակուլտետ։ 1942 թվականին մասնակցել է գրականության և արվեստի հարցերին նվիրված Յանանական կոնֆերանսին։
Պարգևատրվել է ՉԺՀ Պետական մրցանակով, մեդալով չինական փորագրության զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար, արժանացել Շանսի նահանգի «Ժողովրդական նկարիչ» կոչման, ինչպես նաև Ճապոնիայի և Չինաստանի միջև գեղարվեստական փոխանակման կենտրոնի ոսկե մեդալով։ 2005 թվականին Լի Ցյունի հայրենի քաղաքում բացվել է չինական փորագրության թանգարան, որը կոչվել է նրա անունով ։ Նրա աշխատանքները ցուցադրվում են Չինաստանի և աշխարհի բազմաթիվ թանգարաններում, այդ թվում՝ Ռուսական և Բրիտանական թանգարաններում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Չինացի նկարիչներ
Աղունդիր (գետ)
Աղունդիր, գետ Հայկական լեռնաշխարհում, Ճորոխի ավազանում, Օլթիի ձախակողմյան վտակ Պեյնակի օժանդակը։ Լեռնային արագահոս գետ է, ավազանն ամբողջապես անտառածածկ ։
Հունան Ավետիսյանի հուշարձան (Կապան)
Հունան Ավետիսյանի հուշարձան, գտնվում է Սյունիքի մարզի Կապան քաղաքի կենտրոնում՝ Վազգեն Սարգսյանի անվան զբոսայգում։ Բրոնզե հուշարձանը տեղադրվել է 1959 թվականին։ Ընդգրկված է Կապանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։ Հունան Ավետիսյանին նվիրված հուշարձանների կիսանդրիներ կան Արմավիրի մարզի Լուկաշին գյուղում, Սյունիքի մարզի Ծավ գյուղում, Երևանի Հունան Ավետիսյանի անվան դպրոցի բակում։
Պեսչանոե (գյուղ, Կրասնոարմեյսկի շրջան)
Պեսչանոե (Піщане), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկիում։
Հունան Ավետիսյանի հուշարձան (Կապան)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սյունիքի մարզի հուշարձաններ Կատեգորիա:Սարգիս Բաղդասարյանի քանդակներ
Պեսչանոե (գյուղ, Կրասնոարմեյսկի շրջան)
2001 թվականի տվյալներով Պեսչանոե գյուղում բնակվում էր 314 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1907 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Անտառաշինություն
Անտառաշինություն, անտառների կայուն կառավարման (անտառների պահպանություն, պաշտպանություն, վերականգնում, անտառապատումների արդյունավետ օգտագործում՝ պահպանելով անտառների կենսաբազմազանության ինքնավերականգնման կարողությունն ու ապահովելով անտառների բնապահպանական սոցիալական, տնտեսական ներուժի արդյունավետ օգտագործումը) կազմակերպմանն ուղղված համալիր միջոցառումներ։
Անտառաշինությունը ընդգրկում է անտառային տնտեսության սահմանների որոշումը, տեղագրական աշխատանքների կատարումը և անտառների քարտեզագրումը, անտառային հողերի գույքագրումը (ներառյալ բնական պայմանների նկարագրությունը, անտառների տեսակային և տարիքային կազմերի, վիճակի, անտառային պաշարների որակական և քանակական բնութագրերը), վերականգնողական, խնամքի, սանիտարական և այլ հատումների, անտառվերականգնման, անտառապատման, անտառապահպանության և անտառապաշտպանության իրականացման ու ծավալների և անտառօգտագործման տեսակների և ծավալների որոշումը։
Կատեգորիա:Անտառտնտեսություն
Ալան Մանեսոն Մալե
Ալան Մանեսոն Մալե (Alain Manesson Mallet, ), ֆրանսիացի աշխարհագրագետ, քարտեզագիր և ռազմական ինժեներ։
Կենսագրություն
Ալան Մանեսոն Մալեն ծնվել է 1630 թվականին Փարիզում։ Մաթեմատիկա և երկրաչափություն ուսումնասիրել ռազմական ինժեներ Ֆիլիպ Մալեի մոտ, որը 1654 թվականից դասավանդում էր Բուրգոնյան քոլեջում։ Ապա դառնում է հրացանակիր զինվոր՝ Լյուդովիկոս XIV արքայի պահակային գնդում։ Որոշ ժամանակ անց ստանում է ավագ սերժանտի կոչում և տեղափոխվում հրետանային գունդ։ Նրան է վստահվում նաև ամրոցների վերահսկումը։ 1663 թվականին մեկնում է Պորտուգալիա և զգալով երկրի անկախության համար մղվող պատերազմի մոտալուտ ավարտը, ծառայության է մտնում Պորտուգալիայի թագավոր Ալֆոնսո VI-ի մոտ։ Ֆրանսիայի մարշալ Ֆրեդերիկ Արման դը Շոմբերգի հրամանագրով, որպես ռազմական ինժեներ, Ալան Մանեսոնը ծառայության է անցել թագավորական բանակային ճամբարներում, իսկ որոշ ժամանակ անց՝ Ալենտեժո պրովանսում տեղակայված հրետանային գնդում։ 1666 և 1667 թվականներին նա հատկապես մեծ ներդրում ունեցավ Առոշեի ու Ֆերեյրայի պարսպապատ բերդերն ամրացնելու գործում։ 1668 թվականին Լիսաբոնի պայմանագրի կնքումից հետո Մանեսոն Մալեն վերադառնում է Ֆրանսիա և Լա Փըթիթ Էքուիր դպրոցում նշանակվում մաթեմատիկայի ուսուցիչ։ 1671 թվականին նա հրատարակում է պաշարողական և ռազմական գիտության մասին իր առաջին պատկերազարդ դասագիրքը։ Իսկ «Մարսի գործերը կամ ռազմական արվեստ» գիրքը հաջորդ տարում արդեն թարգմանվեց գերմաներեն։ 1683 թվականին Մանեսոն Մալեն հրատարակեց «Աշխարհի նկարագրություն» գիրքը՝ հինգ հատորից։ Այս մեծ աշխատանքը նա գրել էր՝ օգտվելով աշխարհագրության վերաբերյալ բազմաթիվ գրքերից, ինչպես նաև ընդգրկված էին Մալեի ուղեգրությունները՝ իր կազմած քարտեզներով, ամեն երկրի բնակավայրերի, ժողովուրդների ազգային տարազների, կենդանական ու բուսական աշխարհների վերաբերյալ տարբեր հեղինակների նկարներով և այդ ամենի մասին Մալեի պատկերավոր նկարագրություններով։ Այս ինքնատիպ հանրագիտարանում տարբեր երկրների և ազգերի հետ մեկտեղ տեղեկություններ կան նաև Հայաստանի և հայ ժողովրդի մասին։ Այդպիսի փորագրանկարներից մեկը ներկայացնում է Երևանի համայնապատկերը, հեռվում՝ Մասիս լեռը, որի գագաթին երևում է Նոյան տապանը։ Մեկ այլ փորագրանկարում պատկերված են հայ տղամարդ և կին՝ ազգային տարազով։ 1702-ին հայտնվում է նրա վերջին հրատարակած գիրքը՝ «Պրակտիկ երկրաչափություն»։ Այն պատկերված էր բազմաթիվ փորագրանկարներով ու հուշարձանների նկարներով, որոնք Մանեսոն Մալեն կատարել էր Իսրայելում։ Նա թեև աշխատում էր իր չորրորդ գրքի վրա, սակայն այդպես էլ չհասցրեց այն ավարտին, քանզի մահացավ 1706 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիացի աշխարհագրագետներ Կատեգորիա:Ֆրանսիացի ճարտարագետներ Կատեգորիա:Քարտեզագիրներ