cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Մկրտիչ Հարությունյան (մանկավարժ)
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ մանկավարժներ Կատեգորիա:ՀԱԱՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՊՄՀ շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Արիության մեդալակիրներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Ֆեոդոր Գերման
Ֆեոդոր Տրոֆիմովիչ Գերման (Фёдор Трофимович Герман, ), խորհրդային և ռուս արձակագիր, լրագրող։ Ռուսաստանի գրողների միության անդամ (2011) և ԽՍՀՄ (Ռուսաստանի) ժուռնալիստների միության անդամ (1973)։
Կենսագրություն
Ֆեոդոր Տրոֆիմովիչ Գերմանը ծնվել է 1942 թվականի հունիսի 3-ին Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կույբիշևի շրջանի Անտոնինովկա խուտորում ։ Պատանեկության տարիներին աշխատել է հայրենի գյուղի «Դոնսկայա պրավդա» կոլեկտիվ տնտեսությունում։ Տագանրոգի մետալուրգիական տեխնիկումն ավարտելուց հետո կոմերիտական ուղեգրով մեկնել է խոպան հողերի յուրացմանը։ «Ցելինէլևատորմելմոնտաժ» տրեստի Կուստանայի շինմոնտաժային վարչությունում աշխատել է որպես մոնտաժող։ Ծառայել է խորհրդային բանակում (Լիտվայում)։ Զորացրվելուց հետո ավարտել է Ռոստովի պետական ​​համալսարանը «լրագրություն» մասնագիտությամբ ։
Գերմանն աշխատել է մի շարք շրջանային թերթերում, «Կոմսոմոլեց» մարզային երիտասարդական թերթում, Ռոստովի շրջկոմի գործկոմում, գյուղարդյունաբերական համալիրի աշխատողների արհմիության շրջկոմում ։
1973 թվականից Ֆեոդոր Գերմանը ԽՍՀՄ (Ռուսաստանի) ժուռնալիստների միության անդամ է։ 2011 թվականից Ռուսաստանի գրողների միության անդամ է։ Ապրում և աշխատում է Դոնի Ռոստով քաղաքում ։
Ֆեոդոր Գերմանը տպագրվել սկսել է դեռևս դպրոցական տարիքում։ Գրական գործունեությամբ լրջորեն սկսել է զբաղվել հասուն տարիքում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս լրագրողներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ռոստովի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության անդամներ
Կապուտիկ
Կապուտիկ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն կապույտ բառից, որը ևս անձնանուն է։ Անվանը համապատասխանում է պարսկերեն Kabūda անձնանունը ։ Այս անունից է առաջացել Կապուտիկյան ազգանունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական արական անձնանուններ
Աբովյանի շրջան
Աբովյանի շրջան (մինչև 1961 թվականը՝ Կոտայքի շրջան), Հայկական ԽՍՀ, ապա՝ Հայաստանի Հանրապետության վարչատարածքային միավոր այժմյան Կոտայքի մարզի հարավում։ Գտնվում էր ՀԽՍՀ կենտրոնական մասում՝ մայրաքաղաք Երևանին կից։ Կազմավորվել է 1930 թվականի սեպտեմբերի 9-ին։ Տարածությունը 810,42 քառ. կմ է, բնակչությունը՝ 108,2 հազար մարդ (1987), խտությունը՝ 134,4 մարդ։
Բնակավայրեր
Վարչական կենտրոնը Աբովյան քաղաքն էր (58 671 բնակիչ, 1989 թվական)։ Ունի 1 քաղաք (Աբովյան), 2 քտա (Արզնի՝ 1963 թվականից, Բյուրեղավան՝ 1974 թվականից), 1 քաղաքային, 2 ավանային, 15 գյուղական խորհուրդ։ Բնակավայրերն են՝
Պատմություն
Աբովյանի շրջանի տարածքը դեռ հնադարում եղել է Հայաստանի կազմում՝ Երվանդունիների (մ.թ.ա. 570-201) և Արտաշեսյանների (մ.թ.ա. 189-1) թագավորության ժամանակ։ Ավելի ուշ Աբովյանի շրջանի տարածքը կազմել է Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Կոտայք և Մազազ գավառների մեջ։ 9-րդ դարի վերջից մտել է Բագրատունյաց թագավորության, ապա՝ Զաքարյան իշխանապետության մեջ։ 14-16-րդ դարերում այն մտել է մոնղոլական, ապա՝ կարակոյունլու և ակկոյունլու թուրքմենական պետությունների մեջ։
Պարսկական տիրապետության ժամանակ Աբովյանի շրջանը Երևանի կուսակալության, ապա Երևանի խանության մի մասն էր։ Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին միանալուց հետո, այն մտել է Հայկական մարզի, Երևանի նահանգի, 1920-1930 թվականներին՝ Երևանի գավառի մեջ։ Պատմական հուշարձաններից նշանավոր են Աբովյան քաղաքի կիկլոպյան ամրոցը, ուրարտական սեպագիր արձանագրությունը, Գառնիի ամրոցը (մ.թ.ա. 3-2-րդ դարեր), հեթանոսական տաճարը (1-ին դար), Գեղարդի վանքը (12-13-րդ դարեր)։ Շրջանի կուսակցական կազմակերպությունը ստեղծվել է 1930 թվականին։ 1987 թվականին կար 207 սկզբնական կուսակցություն, 219 կոմերիտական կազմակերպություն։ Հրատարակվում է «Արշալույս» շրջանային թերթը։
Ռելիեֆ և կլիման
Աբովյանի շրջանը գտնվում է Հրազդան և Ազատ գետերի միջև, Կոտայքի սարավանդում։ Ռելիեֆը մեղմ ալիքավոր է, տեղ-տեղ՝ խարամային կոներով։ Բարձրությունը 1200-3597 մ է (Աժդահակ լեռ)։ Հյուսիս-արևելքում Գեղամա լեռնաշղթան է, հյուսիսում՝ Հատիս և Գութանասար հանգած հրաբուխները։ Գերակշռում են լեռնատափաստանային և լեռնամարգագետնային լանդշաֆտները։ Կան երկաթի, քարաղի, շինանյութերի հանքավայրեր, հանքային (Արզնի) և անուշահամ (Քառասունակն) ջրեր։
Կլիման ցամաքային է, բարձրադիր մասերում՝ ձյունամերձ։ Հունվարի միջին ջերմաստիճանը -4 °C-ից մինչև -14 °C է, հուլիսինը՝ 6-24 °C, տարեկան տեղումները՝ 400-970 մմ, վեգետացիայի շրջանը՝ 20-190 օր։ Խոշոր գետերն են Հրազդանը, Ազատը և Գետառը։ Լճերից նշանավոր է Ակնա լիճը։ Շրջանի տարածքում է Խոսրովի պետական արգելոցի մի մասը։
Տնտեսություն
Տնտեսության առաջատար ճյուղերն են շինանյութերի, սննդի արդյունաբերությունը, բյուրեղապակու և հանքային ջրերի արտադրությունը։ Արտադրանքի ծավալով առաջնակարգ են Աբովյանի կենսաքիմիական պատրաստուկների, երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների, Արզնիի հանքային ջրերի, Բյուրեղավանի «Հայբյուրեղապակի» և այլ գործարաններ, կահույքի «Կոտայք» արտադրական միավորումը։
Գյուղատնտեսության հիմնական ճյուղերն էին այգեգործությունը, պտղաբուծությունը, անասնապահությունը, ծխախոտագործությունն ու բանջարաբուծությունը։ Կար 5 կոլեկտիվ, 26 խորհրդային, 8 անտառային տնտեսություն։ Շրջանում են Գառնիի ու Կոտայքի ջրանցքները, ջրհան կայանները, Սևաբերդի ջրամբարը։ Գործում են Աբովյանի ծխախոտի փորձակայանը, անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի Բալահովտի ուսումնափորձարանը, Առինջի պտղատնկարանային տնտեսությունները, Աբովյանի անտառատնտեսությունը։
Գործել են առողջարաններ և պանսիոնատներ։ Շրջանի տարածքով են անցնում Երևան-Սևան երկաթուղին (42 կմ) և Երևան-Թբիլիսի ավտոմայրուղին։ Կա կապի հանգույց՝ 23 բաժանմունքով։ 1986-1987 ուսումնական տարում կար 36 միջնակարգ, 6 ութամյա, 5 երաժշտական, 1 գեղարվեստի, 8 մարզական դպրոց, 34 մսուր-մանկապարտեզ, 2 տեխնիկում, 4 պրոֆտեխնիկական ուսումնարան։
1987 թվականին գործում էին 6 հիվանդանոց (այդ թվում հանրապետական տուբկլինիկական հիվանդանոցը), 12 բժշկական ամբուլատորիա, 10 մշակույթի տուն, 23 ակումբ, 4 կինոթատրոն, 15 կինոկետ։ Շրջանում են գտնվում ՀԽՍՀ ԳԱ մանրէաբանության ինստիտուտը, ՀԽՍՀ պետագրոարդի անասնապահության մեջ տոհմային գործի ԳԱՄ-ը, «Հայկենսատեխնոլոգիա» արտադրական միավորման ձեռնարկությունը, մեղվաբուծության ԳՀ և ծխախոտի հայկական փորձակայանը։ Գործում է Հայ և ռուս ժողովուրդների բարեկամության թանգարանը։
Աստերոիդների ցանկ (71001-71100)
Աստերոիդների ցանկ (70901-71000) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (71101-71200)
Ֆուգատո
Ֆուգատո (իտալ․ fugato, բառացի՝ ֆուգայի նման), հոմոֆոն ստեղծագործություններում ձայների մուտքի նմանակման (ֆուգայաձև) սկզբունքի կիրառումը, պոլիֆոնիկ երաժշտական ձև։ Առաջացել է այսպես կոչված խիստ ոճի ստեղծագործություններում իմիտացիայի տեխնիկայի իմիտացիայի ընթացքում, որն ընդգրկում է բոլոր ձայները։
Որպես կանոն, իրենից ներկայացնում է ոչ թե ինքնուրույն ստեղծագործություն, այլ ավելի մեծ ամբողջի մի մասը (սոնատներ, սիմֆոնիա, կոնցերտ և այլն) և դրանում խաղում է ենթակա դեր։ Երբեմն «ֆուգատո» անվանումը կարող են կրել ինքնուրույն պիեսներ, որոնք մշակվել են ֆուգի նման։ Որպես գոյական անվանում (ոչ թե մակբայ) տերմինը առաջին անգամ օգտագործել է իտալացի կոմպոզիտոր և երաժշտական տեսաբան Ջորջո Անտոնիոտտոն ։
Ֆուգատոն, ունենալով որոշակի նմանություն ֆուգայի հետ, ունի նաև մի շարք տարբերություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ֆուգատո ձևը պակաս խիստ է, քան ֆուգան։ Մասնավորապես, ֆուգատոյում բացակայում է վառ արտահայտված պոլիֆոնիկ ռեպրիզը, ձայների քանակը կարող է անկայուն լինել, թեման կարող է անցկացվել ոչ բոլոր ձայներում և այլն։ Ֆուգատոյի բնորոշ առանձնահատկությունները՝ թեմայի հստակ ներկայացում, ձայների իմիտացիոն մուտք և պոլիֆոնիկ ֆակտուրայի աստիճանական խտացում։ Որպես կանոն, առկա է էքսպոզիցիա. դրան կարող է հետևել զարգացող բաժինը, սակայն եզրափակիչ բաժինը, ի տարբերություն ֆուգայի, չկա։ Երբեմն հանդիպում են կրկնակի և եռակի ֆուգատոներ ։
Ֆուգատոն առավել հաճախ հանդիպում է XVII—XVIII դարերի կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում, այդ թվում՝ Յոհան Սեբաստիան Բախի, իսկ ավելի ուշ՝ Մոցարտի և Հայդնի մոտ։ Հաճախ դրան դիմել է Բեթհովենը, ինչը պայմանավորված էր ձևի պոլիֆոնացման ընդհանուր ձգտումով։ XIX-XX դարերում ֆուգատոյի ձևն ստացել է նոր մեկնաբանություն և այլ իմաստային բովանդակություն։ Այսպես, Բեռլիոզի մոտ ֆուգատոն ծրագրային բնույթ է կրում («Պայքար» «Ռոմեո և Ջուլիա» ինտրոդուկցիայի մեջ), Գլինկայի մոտ՝ պատկերավոր (բուքը «Իվան Սուսանինի» չորրորդ գործողության եզրափակիչում), Լիստի մոտ ծառայում է դիվային սկզբի մարմնավորման համար («Ֆաուստ-սիմֆոնիայի» «Մեֆիստոֆել» մասը), Վագների մոտ՝ խորհրդածության արտահայտման համար («Նյուրբեռնգյան մեյստերզինգերների» երրորդ գործողության ներածությունը)։
Գրականություն
Կատեգորիա:Երաժշտություն Կատեգորիա:Երաժշտական եզրույթներ
Ֆրանս-նորվեգական հարաբերություններ
Ֆրանս-նորվեգական հարաբերությունները արտաքին հարաբերություններ են Ֆրանսիայի և Նորվեգիայի միջև:
Երկու երկրներն էլ դիվանագիտական հարաբերություններ են հաստատել 1905 թվականին՝ Նորվեգիայի անկախությունից հետո: Ֆրանսիան ունի իր դեսպանատունը Օսլոյում: Նորվեգիան դեսպանատուն ունի Փարիզում:
Երկու երկրներն էլ հանդիսանում են ՆԱՏՕ-ի, Եվրոպայի Խորհրդի լիիրավ անդամ: Կան մոտ 2000 նորվեգացիներ, ովքեր ապրում են Ֆրանսիայում և շուրջ 3,571 ֆրանսիացիներ, ովքեր ապրում են Նորվեգիայում :
Երկու պետություններ էլ տարածքային պահանջներ ունեն Անտարկտիդայից, բայցևայնպես փոխադարձաբար ճանաչում են այդ:
Կրթություն
Նորվեգիայում կա ֆրանսիական երկու միջազգային դպրոց:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նորվեգիայի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արտաքին հարաբերություններ
Լովիս Կորինտ
Մանկություն և կրթություն
Լովիս Կորինտը ծնվել է Հենրիխ և Վիլհելմինա Կորինտների ընտանիքում, որոնք ունեին կաշեգործական արհեստանոց և բավական մեծ ֆերմերային տնտեսություն։ Նա եղել է ընտանիքի միակ ընդհանուր երեխան և մեծացել է մոր նախկին ամուսնությունից առկա հինգ քույր ու եղբայրների հետ։
1866-1873 թվականներին հաճախել է Քյոնիգսբերգի Կնայպհոֆի գիմնազիան` այնտեղ ապրելով մորաքրոջ տանը։ 1870 թվականին ֆրանս-պրուսական պատերազմի սկսվելու հետ մորաքրոջ տունը վերածվում է զինվորների հավաքատեղիի։ Երբ 1873 թվականին մահանում է Կորինտի մայրը, նա վերադառնում է տուն, որտեղ էլ ավելի ուշ ձևավորվում է նկարիչ դառնալու ցանկությունը։
Որպեսզի որդին նկարչութուն սովորի, Լովիսի հայրը վաճառել է Տապիաուի իր սեփականությունը և նրա հետ տեղափոխվել Քյոնիգսբերգ։ Այստեղ նա ընդունվել է Գեղարվեստի ակադեմիա, ուր նկարչության հիմունքներ ու գեղանկարչութան պատմություն է դասավանդել Օտտո Գյունտերը։ Գյունտերի և նրա այլ աշակերտների հետ Կորինտը մեկնել է Բեռլին և Թյուրինգիա, որտեղ եղել է Ալբերտ Բրենդելի արվեստանոցում։ Կորնտը կենտրոնացել է դիմանկարի ու բնանկարի վրա։
Մյունխեն, Անտվերպեն, Փարիզ
1882-1883 թվականներին Կորինտը ծառայել է բանակում, ապա մինչ ուսման վերադառնալը հոր հետ ուղևորություն է կատարել Իտալիա, եղել Գարդա լճի շրջակայքում։
1884 թվականին Կորինտը երեք ամիս անցկացրել է Անտվերպենում ուսանելով։ Նույն թվականին նրա «Դավադրություն» նկարը միջազգային հաջողություն է ունեցել. այն Լոնդոնի սալոնում արժանացել է բրոնզե մեդալի։ Անտվերպենում Կորինտ Լովիսը ստեղծել է իր ամենահայտնի կտավներից մեկը` «Օթելլո մավրը», որում պատկերված է սևամորթ տղամարդ։ Հոկտեմբերին Կորինտն ուղևորվել է Փարիզ և ընդունվել Ժյուլիանի ակադեմիա, որտեղ կնոջ մերկ մարմին նկարելու փորձ է ձեռք բերել։ Փարիզում լինելը նկարչին առանձնակի հաջողություն չի բերել, և նա Փարիզից վերեդարձել է մեծամասշտաբ քսան նկարներով` մեծ մասամբ նյու ժանրի։ Նշանավոր իմպրեսիոնիստների հետ միաժամանակ Փարիզում լինելը, երբ փարիզյան պատկերասրահներում ցուցադրվում էին այդ ժամանակ արդեն մահացած Գյուստավ Կուրբեի և Էդուարդ Մանեի նկարները, ոչ մի ազդեցություն չի թողել Կորինտի արվեստի վրա։ Նա ոգեշնչվել է Էռնեստ Մեյսոնիեի, Վիլհելմ Լայբլի և հատկապես Ժյուլ Բաստիեն Լըպաժի աշխատանքները։
1886 թվականի ամռանը Կորինտը Հանս Օլդեի հետ ուղևորվել է Բալթիկ ծովի ափ` դիմանկարներ ու բնանկարներ նկարելու։ 1887 թվականին նա վերադարձել է Քյոնիգսբերգ և նկարել իր հոր դիմանկարը, սակայն այդ նկարը նույնպես չի գնահատվել Քյոնիգսբերգի ակադեմիայի կողմից։
1887 թվականին Լուիս Կորինտը ձմռանը տեղափոխվել է Բեռլին, որտեղ ծանոթացել է Մաքս Կլինգերի, Վալտեր Լեյստիկովի, Կառլ Շտաուֆեր-Բեռնի հետ։ Երևի հենց Բեռլինում էլ Կորինտը ստեղծել է իր առաջին ինքնադիմանկարը։ Հաջորդ տարի Կորինտը վերադարձել է Քյոնիգսբերգ` իր ծանր հիվանդ հոր մոտ, և հոր մի քանի դիմանկարներ ստեղծել մինչև նրա մահը 1889 թվականի հունվարի 10-ին։
Մյունխեն, 1891-1900 թվականներ
1890 թվականին Կորինտի «Պիետա» («Իջեցում խաչից») նկարը, որ ներկայացվել էր Փարիզյան սալոնին, մրցանակ է ստացել։ Հաջողությունից հուսադրված` Կորինտը 1891 թվականին որոշում է կրկին տեղափոխվել Մյունխեն։ Այստեղ նա հաստատվում է Շվաբինգում։ Իր լուսամուտից երևացող տեսարանը նկարիչը պատկերել է նույն թվականի իր շատ նկարներում։ Նա հետաքրքվել է այն ժամանակ Մյունխենում ճանաչում վայելող պլեներական արվեստով, երբ նկարիչներն իրենց արվեստանոցները լքում էին` սյուժեներ փնտրելով բաց երկնքի տակ։ Պլեներական արվեստը հանրաճանաչ դարձրին Մյունխենի մշակութային կյանքի ականավոր դեմքերը` Առնոլդ Բյոկլինը, Մաքս Կլինգերը և Հանս Թոման։ Այդ թվականին Կորինտի գլխավոր ստեղծագործությունը դարձավ խոշորամասշտաբ «Դիոգենեսը»։ Սակայն Ապակե պալատում կազմակերպված ցուցահանդեսը չի արդարացրել նկարչի սպասումները, ընդհակառակը, արժանացել է խիստ քննադատության` Կորինտին գցելով իր ուժերի հանդեպ տարակուսանքի մեջ։ Իր ընկեր Օտտո Էկմանից նա սովորել է օֆորտի արվեստը, և արդեն 1894 թվականին ստեղծվել է օֆորտների «Տրագիկոմեդիա» շարքը, որտեղ զգալի է մոդեռնի և Մաքս Կլինգերի ազդեցությունը։
Սկսած 1892 թվականից` Կորինտը ստեղծել է սպանդանոցի թեմայով նկարների շարք, որը մեծ տպավորություն է թողել քննադատների վրա։ Նկարները ստեղծված են ռեալիստական ոճով հրահրող թեմայով։ Կորինտը կապված է եղել մյունխենյան արվեստի «հեղափոխականների» հետ, որոնք իրենց աշխատանքները չէին ներկայացնում պաշտոնական Ապակե պալատում և հավաքվում էին մյունխենյան նկարիչների «Ալոտրոպիա» ընկերությունում։ 1892 թվականին այդ ընկերությունից առանձնացել է Մյունխենի սեցեսիոնը, որում բացի Կորինտից ընդգրկված էին Մաքս Լիբերմանը, Օտտո Էկմանը, Թոմաս Թեոդոր Հայնեն, Հանս Օլդեն, Հանս Թոման, Վիլհելմ Տրյուբները, Ֆրանց ֆոն Շտուկը և Ֆրից ֆոն Ուդեն։ Ցուցահանդեսների հարցը լավացնելու նպատակով Կորինտը Էկմանի, Տրյուբների, Հայնեի, Մաքս Սլեֆոգտի, Կառլ Շտրատմանի, Գերման Օբրիստի և Պետեր Բերենսի հետ 1893 թվականին ցանկացել է հիմնել «Ազատ միավորումը»։ Այս առիթով Սեցեսիոնում տարաձայնություններ են առաջացել, որի արդյունքում ընկերությունը չի հիմնվել, իսկ այս գործում ներառված նկարիչները հեռացվել են սեցեսիոնից։ Իրենց ցուցահանդեսները նրանք կազմակերպել են Շուլտի պատկերասրահում։
«Խաչից իջեցումը» 1895 թվականին դարձել է Կորինտի առաջին գործը, որն իսկապես վաճառվել է։ Նույն թվականին այն ներկայացվել է Ապակե պալատի ցուցահանդեսում և արժանացել ոսկե մեդալի։ 1895-1900 թվականներին ցուցահանդեսներում ներկայացվել են Կորինտի այլ գործեր ևս, որոնք, սակայն, հասարակության վրա ազդեցություն չեն թողել։ Իր ընկերներից մեկի միջոցով Կորինտը ծանոթացել է մյունխենյան «Կողմնակի իշխանություն» գրական խմբակի անդամների հետ. այնտեղ ընդգրկված էին Մաքս Գալբեն, Էդուարդ ֆոն Կայզերլինգը, Ֆրանկ Վեդեկինդը և Օտտո-Էրիխ Գարտլեբենը։ 1896 թվականին Կորինտը դարձել է ներկայումս գոյություն ունեցող «Հավատով ամուրներ» (In Treue fest) մասոնական օթյակի հիմնադիրներից մեկը, որի համար 1898 թվականին նկարել է «Օթյակի եղբայրներ» նկարը` այնտեղ պատկերելով օթյակի 12 անդամներին։ Հետագա տարիներին Կորինտը ստեղծել է ամենահաջող ու հայտնի նկարների շարքերը։ Այսպես, 1896 թվականին նա նկարել է իր հայտնի «Դիմանկար կմախքի հետ» նկարը, 1897 թվականին` «Կախարդներ» և «Սուրբ Անտոնիոսի տառապանքները»։ 1900 թվականին նա նկարել է «Սալոմեն», որի հետ մեծ հույսեր է կապել, սակայն մերժվել է Մյունխենի սեցեսիոնի ցուցահանդեսին մասնակցելուց։ Փորձելով հաղթահարել անհաջողությունը` Կորինտը որոշել է լքել Մյունխենը և տեղափոխվել Բեռլին։ Այնտեղ Լեյստիկովը, ում հետ նա պահպանել էր լավ հարաբերություններ, Մաքս Լիբերմանի և Պաուլ Կասիրերի հետ հիմնել է Բեռլինի սեցեսիոնը։ 1900 թվականի հուլիսին «Սալոմեն» հայտնվում է Բեռլինի սեցեսիոնի երկրորդ ցուցահանդեսի ուշադրության կենտրոնում, և ինչպես Կորինտն է նշում, այն դառնում է Բեռլինի «խոշոր մեծությունը»։ Բացի «Սալոմեից» այս ցուցահանդեսին ներկայացվել են նաև «Սուսաննան և երկու ծերունիները», «Դրոշմ» նկարները։ Լեյստիկովի շներհիվ` Կորինտը ստանում է դիմանկարի իր առաջին պատվերները։
Բեռլինյան շրջան
1901 թվականի աշնանը Լովիս Կորինտը տեղափոխվել է Բեռլին և դարձել Բեռլինի սեցեսիոնի անդամ։ Նույն թվականին նրա «Պերսևս և Անդրոմեդա» նկարը ցուցադրցել է սեցեսիոնի ցուցահանդեսում Վինսենթ վան Գոգի, Վիլհելմ Լայբլի և Առնոլդ Բյոկլինի նկարների կողքին։ Լեյստիկովը նրան օգնել է Կլոպշտոկշտրասե (Klopstockstraße) արվեստանոցի հարցում, որտեղ 1901 թվականի հոկտեմբերի 14-ին բացվել է գեղարվեստի դպրոց։ Նրա առաջին աշակերտուհին դարձել է Էրիխ Լասեն։ Դպրոցը շահույթ է բերել, իսկ Կորինտի նկարները մեծ հաջողության են արժանացել։
Արդեն դեկտեմբերին Պաուլ Կասիրերը կազմակերպել է Կորինտի նկարների հատուկ ցուցահանդես, իսկ մեկ տարի անց Կորինտն ընտրվել է սեցեսիոնի կառավարման կազմում։ «Բանաստեղծ Պետեր Հիլեի դիմանկարը» Կորինտի այլ աշխատանքների հետ` «Սամուելն անիծում է Սավուղին», «Գրացիաներ» և «Ինքնադիմանկար մոդելի հետ», ցուցադրվել է սեցեսիոնի` 1902 թվականի ցուցահանդեսին։ Բացի Կորինտի աշխատանքներից` այս ցուցահանդեսում ներկայացվել են Էդուարդ Մանեի և Էդվարդ Մունկի աշխատանքներից, իսկ Հիլեի դիմանկարը ձեռք է բերել Բրեմենի Կունստհալեն։
1903 թվականի մարտի 26-ին Լովիս Կորինտն ամուսնացել է Շառլոտ Բերենդի հետ, որը վերցրել է կրկնակ ազգանուն` Բերենդ-Կորինտ։ Նույն թվականի հոկտեմբերի 13-ին լույս աշխարհ է եկել նրանց որդին` Թոմաս Կորինտը, և ընտանիքը տեղափոխվել է Հենդելշտրասե (Händelstraße): Վեց տարի անց` 1909 թվականի հունիսի 13-ին, լույս աշխարհ է եկել նրանց դուստրը` Վիլհելմինան։
1903 թվականի ամենամյա ցուցահանդեսին Կորինտը ներկայացրել է իր «Աղջիկը ցլի հետ» և «Ոդիսևսի պայքարը մուրացկանի հետ» նկարները, 1904 թվականին ստեղծվել են «Տինի Զենդերս» և «Իջեցում դագաղի մեջ» նկարները։ Նույն թվականին Կասիրերն իր պատկերասրահում կազմակերպել է Պոլ Սեզանի ցուցահանդեսը, որը Կորինտի վրա մեծ տպավորություն է թողել։ 1906 թվականին Կորինտը սկսել է իր գրական առաջին մեծ գործը` «Ինքնակենսագրությունը», որի վրա աշխատել է ընդհուպ իր մահը 1925 թվականին։ Նկարչի մահից հետո նրա այրին հրատարակել է այդ գիրքը։ Այդ նույն թվականին Կորինտը ստեղծել է մի շարք հայտնի ու տպավորիչ նկարներ` «Իջեցում խաչից», «Զևսի մանկությունը», «Լոգանքից հետո», ինչպես նաև «Ռուդոլֆ Ռիտները Ֆլորիան Գեյերի կերպարում»։ 1907 թվականին ստեղծվել են «Սամսոնի գերեվարումը», «Մեծ տառապանքներ», «Ինքնադիմանկար բաժակով», ինչպես նաև մեծ բանավեճերի առիթ հանդիսացած «Պառկած մերկը»։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Թոքաբորբից մահացածներ Կատեգորիա:Գերմանացի նկարիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի քանդակագործներ
Չասնիկովկա (գյուղ, Լոխովիցայի շրջան)
Չասնիկովկա (Часниківка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չասնիկովկա գյուղում բնակվում էր 350 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1531 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 228,61 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վելիկայա Կոպանյա
Վելիկայա Կոպանյա (Велика Копаня, Felsőveresmart), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վինոգրադովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկայա Կոպանյա գյուղում բնակվում էր 3 457 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 58,83 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 59 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վինոգրադովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1430 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պիղծ արյուն
Պիղծ արյուն (Mýrin), իսլանդացի հայտնի գրող Առնալդուր Ինդրիդասոնի ստեղծագործություն։ «Պիղծ արյուն» վեպը Jar City կամ Mýrin անվանումներով հայտնի վեպի հայերեն տարբերակն է։
Պատմություն
«Պիղծ արյուն» քրեավեպն առաջին անգամ լույս է տեսել Իսլանդիայում 2000 թվականին։ Մեծ Բրիտանիայում այս վեպը հայտնի է Tainted Blood անվանումով ։
Սյուժե
Իր բնակարանում հայտնաբերված տարեց տղամարդու սպանությունը բացահայտող միակ բանալին զոհի բնակարանում հայտնաբերված փոքրիկ աղջնակի գերեզմանի լուսանկարն է և զոհի թողած երկտողը, որը գտնվել էր զոհի մարմնի վրա։ Հետաքննությունը վարող ոստիկանության տեսուչը՝ Էրլենդուրը հայտնաբերում է, որ սպանվածը տարիներ առաջ մեղադրվել է, բայց չի դատապարտվել՝ չապացուցված հանցագործության համար։ Գուցե անցյալում գործած հանցագործությունների հետ կապ ունի նրա սպանության հանգամանքը։ Հետաքննելով զոհի անցյալը՝ Էրլենդուրը դատափորձագետների օգնությամբ բացահայում է շատ ավելի կարևոր գաղտնիքներ, քան այդ տղամարդու սպանությունն է։ Ջրի երես են դուրս գալիս այնպիսի գաղտնիքներ, որոնք մարդիկ տարիներ շարունակ խնամքով թաքցրել են։
Վեպի գործողությունները սկսվում են Նորդուրմիրիում գտնվող երկհարկանի տան նկուղում, որտեղ հայտնաբերվում է 70-ամյա տղամարդու դի։
Գլխավոր հերոսներ
Էրլենդուր - վեպի գլխավոր հերոսը։ Ամուսնալուծված է, ունի 2 երեխա։ Նա է քննում Հոլբերգի սպանության գործը։ Ամենափորձառու խուզարկուներից։ Սիգուրդուր Օլի - ոստիկանության խուզարկու։ Ամերիկյան համալսարանի քրեագիտության բաժնի շրջանավարտ։ Քննում է Հոլբերգի գործը։ Էլինբորգ - Օլիի գործընկերը։ Մոտ 50 տարեկան։ Հոլբերգ - վեպի գլխավոր հերոսներից, ում շուրջ ծավալվում է ողջ սյուժեն։ Նրան գտել են սպանված իր տանը։ Օլաֆուր - Հոլբերգի վերևի հարևանը։ Դիսա Ռոս - Գարդաբայեր փողոցում բնակվող հարուստ ընտանիքի դուստր։ Նա անհետացել է իր ամուսնության օրը։ 23 տարեկան, Իսլանդիայի համալսարանի հոգեբանության բաժնի ուսանող։ Վիգո - Դիսա Ռոսի փեսացուն։ Մարիոմ Բրիմ - ոստիկանության նախկին աշխատող, Էրլենդուրի մտերիմը։ Բավականաչափ արժեքավոր տեղեկություններ է փոխանցում Էրլենդուրին՝ Հոլբերգի սպանության գործը քննելիս։ Գրետար - Հոլբերգի ընկերը։ 1974 թվականին ազգային տոնակատարության ժամանակ անհետացել է։ Հետագայում նրա դին գտնում են Հոլբերգի տան գետնախորշում։ Հոլբերգը սպանել էր նրան, քանի որ Գրետարը գիտեր նրա կատարած հանցագործությունների մասին։ Էլիդի - Հոլբերգի ընկերը։ Նա կրկնահանցագործ է, գտնվում է բանտում։ Էրլենդուրին որոշակի տեղեկություններ է տալիս Հոլբերգի մասին։ Կոլբրուն - Հոլբերգի զոհը, ով ինքնասպան եղավ իր դստեր՝ Աուդուրի մահից հետո։ Աուդուր - Հոլբերգի և Կոլբրունի դուստրը, ով մահացավ 3 տարեկանում ժառանգական հիվանդությունից։ Կատրին - Հոլբերգի մյուս զոհը, ով Էլինբորգին պատմում է Հոլբերգի հանցագործությունների մասին։ Էյնար - Կատրինի և Հոլբերգի որդին, ով տառապում է նույն հիվանդությամբ, ինչ Աուդուրը։ Նա է սպանել Հոլբերգին։
Գրական մրցանակներ
Վեպը 2002 թվականին արժանացել է Ապակե բանալի գրական մրցանակի՝ որպես սկանդինավյան երկրների լավագույն քրեավեպ։ «Պիղծ արյուն» վեպի հիման վրա իսլանդացի կինոռեժիսոր, դերասան Բալտազար Կորմակուրը նկարահանել է Jar City ֆիլմը, որի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2006 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Իսլանդիայում, իսկ 2008 թվականի սեպտեմբերի 12-ին՝ Մեծ Բրիտանիայում։
Գրականություն
Կատեգորիա:Քրեավեպեր Կատեգորիա:Առնալդուր Ինդրիդասոնի վեպեր Կատեգորիա:2000 վեպեր
Ճառընտիր (4929)
Ճառընտիր (4929), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4929 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 15-րդ դարում Բարսեղ սարկավագ գրիչի կողմից։ Ստացողը եղել է Երամբեկ տանուտեր և որդին՝ Կարապետ տանուտերը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 26x18 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 251 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Պահպանակը ունի 3 էջ, գրված է թղթի վրա՝ բոլորգրով, Ավետարան։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 27բ, 176բ, 238ա և այլուր, հետագայի՝ 250բ, 251ա (16-րդ դար) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Կատյա Չիլլի
Եկատերինա Պետրովնա Բոգոլյուբովա (Կոնդրատենկո) (Катерина Петрівна Боголюбова, հունիսի 12, 1978, Կիև, Ուկրաինա), ուկրաինացի երգչուհի, երաժիշտ և կոմպոզիտոր, որը հանդես է գալիս Կատյա Չիլլի բեմական անունով։ Տասներեք տարի շարունակ պրոֆեսիոնալ կարիերան թողարկել է չորս ալբոմ, որոնք արժանացել են մամուլի և հանրության զգալի ուշադրությանը ։
Մանկություն և երիտասարդություն
Կոնդրատենկոն առաջին անգամ հայտնվեց հեռուստաալիքներ 1986 թվականի ամռանը։ Նրա ելույթը պիոներական ճամբարներից մեկում «Չեռնոբիլի երեխաները» համերգի ժամանակ ցուցադրվել է խորհրդային հեռուստատեսությամբ։ Սա առաջին լուրջ ելույթն էր, որտեղ ութամյա երգչուհին կատարեց «33 կով» երգը։
Կոնդրատենկոն հանրակրթական դպրոցի երրորդ դասարանում սովորելիս հաճախել է բանահյուսական խմբակ և երգել է «Օրելյա» մանկական բանահյուսական երգչախմբում։ Սովորել է երաժշտական դպրոցում՝ դաշնամուրի և թավջութակի դասարաններում։ Յոթերորդ դասարանում՝ արվեստի դպրոցի բանահյուսության բաժին։ Հետագայում  Տարաս Շևչենկոյի անվան Ազգային համալսարանի հովանոըթյան ներքո գտնվող Ազգային հումանիտար ճեմարան։
Բարձրագույն կրթությունն ստացել է Տարաս Շևչենկոյի անվան Ազգային համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում սովորելիս՝ ստանալով բակալավրի կոչումը (մասնագիտացում - բանահյուսություն։
1996-1999 թ.թ.
1996 թվականի գարնանից Կոնդրատենկոյի աշխատանքը կենտրոնացած է փոփ ավանգարդ նախագծի վրա (համատեղելով հնագույն ծիսական երգը ամենաժամանակակից դասավորված երաժշտության հետ)։ 1996 թվականի մայիսի 30-ին Եկատերինա Կոնդրատենկոն սկսեց ելույթ ունենալ Կատյա Չիլի կեղծանվամբ։
Հաղթել է «Չեռվոնա ռուտա» փառատոնում։
1997 թվականին MTV-ի նախագահը՝ Բիլ Ռոուդին, երգչուհուն հրավիրեց մասնակցել հեռուստաալիքի հաղորդումներում։
1998 թվականին Կատյա Չիլլին թողարկեց իր դեբյուտային «Русалки in da House» ալբոմը։
2000-2001 թ.թ.
2000 թվականից Կոնդրատենկոն համագործակցում է կոմպոզիտորների, գործիքավորողների և մուլտիգործիքավորողներ Լեոնիդ Բելիի (« Մանդրի ») և Ալեքսանդր Յուրչենկոյի (նախկին՝ «Yarn», «Blemish») հետ։ Ավելի ուշ ձայնագրված « Sleep » ալբոմը երբեք չի թողարկվել, չնայած այն հանգամանքին, որ ծրագիրը փորձարկվել է Անգլիայի և Ռուսաստանի կայքերում։ Կոնդրատենկոն այդ ժամանակ ստացել է բարձրագույն կրթություն և շարունակել իր ասպիրանտուրան ինչպես Կիևի, այնպես էլ Լյուբլինի համալսարաններում։
2005-2006 թթ
2005 թվականի ամռանը, ուկրաինական ռեկորդների հետ միասին, երգչուհին թողարկեց « Півні » մաքսի-սինգլը, որը ներառում էր նոր ալբոմի առաջին սինգլը և դրա ռեմիքսները։ Ռեմիքսների ստեղծման վրա աշխատել են ռուս և ուկրաինացի դիջեյներ՝ Tka4 (Կիև), Եվգենի Արսենտիև (Մոսկվա), DJ Lemon (Կիև), պրոֆեսոր Մորիարտի (Մոսկվա), LP (Կալինինգրադ)։
Որպես բոնուս՝ սկավառակում ներկայացված է «Ponad gloomy» թրեքի նոր տարբերակը, որը Կատյա Չիլլին կատարել է Սաշկ Պոլոժինսկու հետ, և «Pivni» տեսահոլովակը, որը ստեղծվել է 3D գրաֆիկ տեխնոլոգիաների օգնությամբ։ Տեսահոլովակի ռեժիսորն է ուկրաինացի նկարիչ Իվան Ցյուպկան։
«Ես երիտասարդ եմ»-ը ֆոլկլորի և ժամանակակից էլեկտրոնային երաժշտության սինթեզ։ Ալբոմի ստեղծագործությունների մեծ մասը հիմնված է ժողովրդական բառերի վրա («Կրաշեն վեչիր», «Զոզուլյա», «Կրինիչենկո»)։
2007-2009 թ.թ.
2007 թվականին Կատյա Չիլլին համատեղ նախագիծ է ունեցե; ուկրաինական «Solominbend» ջազ խմբի հետ։ Կիևում «Կրաշեն վեչիր» համերգային ծրագիրը ավարտելով ՝ Կատյա Չիլլին և «Սոլոմինբենդը» դարձան «Ջազ Կոկտեբել 2007» փառատոնի գլխավոր հեղինակներ։
2008 թվականից Կատյա Չիլիի խմբում ընդգրկված են հետևյալ երաժիշտները՝ Մաքսիմ Սիդորենկո (դաշնամուր), Քսենիա Զադորսկայա (ջութակ), Ալիկ Ֆանտաև (հարվածային գործիքներ), Յուրի ՀՈԲՈՏ Գալինին (կոնտրաբաս), Վալենտին Բոգդանով (դրամբուկա) ։
2009 թվականին Կատյա Չիլլին գլխավորում է ուկրաինական գլխավոր փառատոները՝ «Սպիվոչի տեռասի», «Ոսկե դարպաս», «Չեռվոնա ռուտա», «Անտոնիչ-ֆեստ», «Ռոժանիցյա»։ 2009 թվականի վերջին նա եղել է Մանկական Եվրատեսիլ երգի մրցույթՄանկական Եվրատեսիլ» երգի մրցույթի, որը 2009 թվականին անցկացվել է Ուկրաինայում, հեդլայներ։
2017 թվական
2017 թվականի փետրվարի 26-ին նա մասնակցել է « Ուկրաինայի ձայնը » հանրահայտ վոկալ շոույում։ Կույր լսումների ժամանակ նա երգեց «Սվետլիցա» երգը ։
2020 թվական
2020 թվականին նա մասնակցել է « Եվրոբաչեննյա -2020» ազգային ընտրությանը և հասել կիսաեզրափակիչ։ Նա հանդես եկավ «Піч/ Pich» երգով։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երաժիշտներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:21-րդ դարի երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգիչներ Կատեգորիա:Կիև քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Ապրող անձինք Կատեգորիա:1978 ծնունդներ Կատեգորիա:Հուլիսի 12 ծնունդներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի երգչուհիներ
Շոմիկովո
Շոմիկովո (Шомиково), գյուղ Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Մորգաուշսկի շրջանի կազմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Մորգաուշսկի շրջանի բնակավայրեր
BMW E34
BMW E34, հինգերորդ սերիայի BMW թափքի մոդիֆիկացիան, որը թողարկվել է 1996-1988 թվականները ներառյալ։ Ընդհանուր առմամբ թողարկվել է 1,333,412 ավտոմեքենա, որից 124, 656-ը՝ ունիվերսալ։ Մեքենան ստեղծվել է ավանդական BMW-ի ոճով, սակայն միաժամանակ ժամանակակից տեխնոլոգիաներ է պարունակում։ Այն նաև հագեցած է կայունության (ABS) կամ քարշի (ASC+T) ավտոմատ վերահսկողությամբ։
Մոդելի առանձնահատկություններ
1987 թվականի հոկտեմբերին BMW-ն սկսեց E34-ի արտադրությունը։ E28-ի համեմատ թափքը դարձել էր ավելի շրջահոսելի, ի հայտ էին եկել առջևի շրջադարձի ուղղահայաց ցուցիչներ, բամպերի տակ հակամառախուղային լուսարձակներ։ 5-րդ սերիայի նախորդ մոդելի համեմատ չափերը զգալիորեն աճել էին, իսկ մեքենայի զանգվածը՝ նվազեցրել։
Հինգերորդ սերիայի նախորդ մոդելի՝ BMW E28-ի համեմատ նոր ընտանիքի ավտոմեքենաները մեկ քայլ առաջ էին։ Զգալիորեն ընդլայնվել էր բազային և գործառնական սարքավորումների հավաքածուն, բարձրացել էր ավտոմեքենայի ընդհանուր տեխնիկական մակարդակը։ Առաջընթաց կար նաև անվտանգության ոլորտում։
Ընթացիկ մասի կարգավորումների արդյունքում ապահովել էր հարմարավետության և կառավարելիության համադրությունը (սակայն նախապատվությունը տրվել է վերջինին)։ Աշխատանքային մեծ ծավալով տարբերակներն առանձնանում էին լավ դինամիկ հատկանիշներով, նրանց հետ միասին արտադրվել են նաև խնայող չորս մխոցանի մոդիֆիկացիաներ՝ սովորաբար ինտերիերի պարզեցված ձևավորմամբ։
Բարձրորակ ծածկույթ ունեցող կախոցը տհաճություն չի պատճառում ուղևորներին։ Շարժիչը խլացված է թվում նույնիսկ բարձր պտույտների ժամանակ։
Բեռնախցիկի խուփի մեջ տեղադրված էր գործիքների ամբողջական հավաքածու։ Բայց մնացած բոլոր լրացումները (բացառությամբ Bosch ABS-ի և վարորդի անվտանգության բարձիկների) առաջարկվում են միայն կարգավորումներում։ Ղեկային կառավարման հիդրոուժեղացուցիչը մանևրելիս զարգացնում է ամբողջ ուժը, իսկ արագության մեծացման հետ մեկտեղ նվազեցնում է իր աշխատանքը՝ հետադարձ կապի ճշգրտությունը բարելավելու համար։ Արգելակները հզոր դանդաղեցմամբ են, սահուն և ճշգրիտ աշխատող ABS-ով։
Թոփ մոդելը՝ 3․6 լ (315 ձիաուժ) աշխատանքային ծավալով և մինչև 90լ վառելիքի բակով աշխատող M5 սեդանը, հայտնվել է 1989 թվականի հունվարին և միանգամից լայն ճանաչում ձեռք բերել արագ վարման սիրահարների շրջանում։ Հագեցած լինելով հինգ աստիճանի մեխանիկական փոխանցման տուփով, հակատեղապտույտային համակարգով, 235/45 ZR17 չափի առջևի և 255/40 ZR17 հետևի անվադողերով՝ այն դարձել է ամենադինամիկը իր դասի մեջ (մինչև 100 կմ/ժ արագութոուն 6,3 վայրկյանում, առավելագույն արագությունը սահմանափակ է՝ 250 կմ/ժ)։
1992 թվականի ապրիլին այս շարժիչը փոխարինվել է ավելի հզոր՝ 3,8 լիտրանոց 327 ուժով, իսկ մեկ ամիս անց թողարկվել է 340 ուժով տարբերակը։ Սերիական կոմպլեկտավորմամբ բոլոր մեքենաները հագեցած են եղել արգելակների ուժեղացուցիչներով։
Այդ տարիներին BMW-ն ունեցել է երկու ախտորոշիչ ինտերֆեյս։ Ամենահին BMW-ի ինտերֆեյսը, որը հայտնի է որպես ADS, կլոր միացնող պահոց է՝ քսան կոնտակտով։ 1996-ից հետո BMW-ի մեքենաներում սկսեցին հայտնվել ստանդարտ 16 դյույմանոց OBDII բարձիկներ։ ADS-ն BMW-ում գոյություն ուներ մինչև 2000-ականների սկիզբը և բացակայում էր ավելի ուշ թողարկված E38-երում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ավտոմոբիլներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ունիվերսալներ
Ֆուզարիոզ
Ֆուզարիոզներ, բազմաթիվ մշակովի և վայրի աճող բույսերի հիվանդություններ, որոնք հարուցվում են Fusarium ցեղի անկատար սնկերով։ Տարածված են կլիմայական բոլոր գոտիներում։ Վնասվում են բույսի անոթային համակարգը և հյուսվածքները։ Հարուցիչները թափանցում են բույսերի մեջ արմատային համակարգով և ցողունի ստորին մասով։ Վարակի աղբյուր են նաև վարակված սերմերն ու սածիլները։
Ֆուզարիոզային թառամման դեպքում սնկամարմինը խցանում է անոթները և արտադրում թունավոր նյութեր, որի հետևանքով խիստ խանգարվում են բույսերի կենսական ֆունկցիաները, բույսը մահանում է։ Ֆուզարիոզային արմատային փտախտները վնասում են բույսերին զարգացման բոլոր փուլերում։ Հացազգիների հասկի և հասկիկի ֆուզարիոզներն առաջացնում է հասկիկների սպիտակավուն-վարդագույն փտախտ, ապա՝ գորշացում և դրանց մեջ ոչ կենսունակ հատիկների գոյացում։ Եգիպտացորենի կողրերի ֆուզարիոզը, բնութագրվում է դրանց վրա (լրիվ հասունացման փուլի սկզբում) վարդագույն կամ սպիտակ փառով պատված բծերի առաջացմամբ։ Բծերի կենտրոնում հատիկները գորշ են, հեշտությամբ փշրվում են։ Զյունաբորբոսը (ֆուզարիոզի տեսակներից) վտանգավոր է աշնանացան ցորենի, տարեկանի ու բազմամյա հացազգի խոտաբույսերի համար։ Հիվանդ բույսերը հաճախ մահանում են։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բույսերի հիվանդություններ
Դարեն Լինն Բոուսման
Դարեն Լինն Բոուսման, ամերիկացի կինոռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր ։
Կենսագրություն
Դարեն Լինն Բոուսմանը ծնվել է 1979 թվականի հունվարի 11-ին Կանզասում։ Նրա ծնողներն էին Նենսին և Լինն Բոուսմանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոռեժիսորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կինոպրոդյուսերներ Կատեգորիա:Ամերիկացի գրողներ Կատեգորիա:Ամերիկացի պրոդյուսերներ
Օպերային թատրոն
Օպերային թատրոն, թատրոնի շենք, որն օգտագործվում է օպերային ներկայացումների համար։ Այն հիմնականում կազմված է բեմից, նվագախմբի տեղից, հանդիսատեսի նստատեղերից և կուլիսներում գտնվող տարածքներից, որոնք նախատեսված են հանդերձանքի և շինարարական դեկորացիաների համար։
Մինչդեռ որոշ վայրեր կառուցված են կոնկրետ օպերային թատրոնների համար, մյուս օպերային թատրոնները առավել խոշոր կատարողական արվեստի կենտրոնների մաս են կազմում։ «Օպերային թատրոն» տերմինը խոշոր կատարողական արվեստի կենտրոնների համար հաճախ օգտագործվում է որպես հեղինակավոր տերմին։
Պատմություն
Առաջին հանրային օպերային թատրոնը Վենետիկի Սան Կասսիանո թատրոնն է՝ բացված 1637 թվականին։ Իտալիան մի երկիր է, որտեղ օպերային թատրոնները հայտնի են եղել ինչպես հասարակ մարդկանց, այնպես էլ՝ հարուստ հովանավորների շրջանում, և մինչ այժմ էլ այնտեղ կան բազմաթիվ գործող օպերային թատրոններ, ինչպիսիք են՝ Մասսիմո թատրոնը Պալերմոյում (ամենամեծը Իտալիայում), Սան Կառլո թատրոնը Նեապոլում (աշխարհի ամենահին գործող օպերային թատրոնը) և Լա Սկալա թատրոնը Միլանում։ Լոնդոնում, ընդհակառակը, չկային օպերային թատրոններ, երբ Հենրի Պյորսելը ստեղծագործում էր, իսկ Գերմանիայում առաջին օպերային թատրոնը՝ Գանսմարկտի օպերան, կառուցվել է 1678 թվականին, որին հետևեցին Բրյուլի թատրոնը Լայպցիգում՝ 1693 թվականին, և Սալզթորի օպերան Նաումբուրգում՝ 1701 թվականին։
17-րդ և 18-րդ դարերում թատրոնները հաճախ ֆինանսավորվում էին կառավարիչների, ազնվականների և հարուստ մարդկանց կողմից, ովքեր թատրոնի հովանավորչությունն օգտագործում էին իրենց քաղաքական ամբիցիաների և սոցիալական դիրքի պահպանման համար։ 19-րդ դարում, բուրժուական և կապիտալիստական սոցիալական ձևերի վերելքի հետ մեկտեղ, Եվրոպական մշակույթն անցում կատարեց հովանավորչական համակարգից՝ հանրության կողմից աջակցվող համակարգի։
Միացյալ Նահանգների վաղ օպերային թատրոնները տարբեր ֆունկցիաներ էին կատարում քաղաքներում՝ կազմակերպելով հասարակական պարեր, տոնավաճառներ, ներկայացումներ և վոդևիլյան շոուներ, ինչպես նաև օպերաներ և այլ երաժշտական միջոցառումներ։ 2000-ական թվականներին օպերային և թատերական ընկերությունների մեծամասնությունը աջակցություն էր ստանում պետական և ինստիտուցիոնալ դրամաշնորհներից, տոմսերի վաճառքից և մասնավոր նվիրատվություններից ստացված միջոցների հաշվին։
Գործառույթներ
1737 թվականին Նեապոլում բացված Սան Կառլո թատրոնը ներկայացնում էր պայտանման դահլիճ, որն աշխարհում ամենահինն էր և հանդիսանում էր իտալակամ թատրոնի մոդել։ Այս մոդելով հետագայում Իտալիայում և Եվրոպայում կառուցվեցին շատ թատրոններ, որոնց թվում են Կազերտայի պալատի պալատական թատրոնը, որը մոդել հանդիսացավ մնացած բոլոր թատրոնների համար։ Հաշվի առնելով Եվրոպայում 18-րդ և 19-րդ դարերի օպերաների ժողովրդականությունը, օպերային թատրոնները սովորաբար մեծ են եղել՝ հաճախ պարունակելով ավելի քան 1000 նստատեղ։ Ավանդաբար, 19-րդ դարում Եվրոպայում կառուցված օպերային թատրոնները պարունակել են 1500-3000 նստատեղ, որպես օրինակ՝ Բրյուսելի Լա Մոնյե թատրոնը (վերանորոգումից հետո 1700 նստատեղ), Օդեսայի Օպերայի և Բալետի թատրոնը (1636 նստատեղ), Վարշավայի Մեծ թատրոնը (հիմնական հանդիսասրահը 1841 նստատեղ), Փարիզի Գրանդ Օպերան (2200 նստատեղ), Լոնդոնի Կովենտ գարդեն արքունական թատրոնը (2268 նստատեղ) և Վիեննայի պետական օպերան (նոր հանդիսասրահն ունի 2280 նստատեղ)։ 20-րդ դարի ժամանակակից օպերային թատրոնները, ինչպիսիք են՝ Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերան (3800 նստատեղ) և Պատերազմի Հուշահամալիրի օպերային թատրոնը Սան Ֆրանցիսկոյում (3146 նստատեղ) ավելի մեծ են։ Շատ օպերաներ առավել հարմար են փոքր թատրոններում ներկայացնելու համար, ինչպիսին է Վենետիկի Լա Ֆենիչե թատրոնը՝ ավելի քան 1000 նստատեղով։
Ավանդական օպերային թատրոններում հանդիսասրահն ունի Ս-աձև տեսք, որի կողմերի երկարությունով է որոշվում հանդիսրահի տարողունակությունը։ Սրահի շուրջը պատշգամբների շերտեր են, և հաճախ, բեմի մոտ օթյակներն են (պատշգամբի՝ փոքր մասերի բաժանված հատվածներ)։
19-րդ դարի վերջից սկսած՝ օպերային թատրոնները հաճախ ունենում են նվագախմբի փոսեր, որտեղ նվագախմբի մասնակիցները կարող են նստել բեմից ավելի ցածր մակարդակի վրա, այնպես որ նրանք կարող են նվագել՝ առանց ճնշելու երգող ձայները։ Սա հատկանշական է հատկապես Վագների Բայրոյթի թատրոնի համար, որտեղ այդ փոսը մասամբ ծածկված է։
Օպերային նվագախմբի չափը տարբեր է լինում, բայց մի քանի օպերաներում օրատորիաների և այլ ներկայացումների համար նախատեսված նվագախումբը կարող է շատ մեծ լինել։ Ռոմանտիկայի շրջանի շատ ներկայացումների կամ Ռիխարդ Շտրաուսի օպերային ներկայացումների համար այն կարող է կազմված լինել մինչև 100 կատարողներից։ Նմանապես, օպերաները կարող են ունենալ կերպարների, պարողների, երգչախմբի և դերասանների մեծ կազմ։ Հետևաբար, մեծ օպերային թատրոնները կունենան ընդարձակ հանդերձասրահներ։ Օպերային թատրոններում հաճախ գործում են հանդերձանքի և դեկորացիաների պատրաստման արհեստանոցներ, ինչպես նաև հանդերձանքի, դիմակների և բեմական կարողության պահպանման տարածքներ, և կարող են լինել նաև փորձերի համար նախատեսված տարածքներ։
Աշխարհի խոշորագույն օպերային թատրոններն ունեն բարձր մեխանիկականացված բեմեր՝ մեծ բեմական վերելակներով, որոնք թույլ են տալիս արագ փոխել ծանր դեկորացիաները։ Մետրոպոլիտեն օպերային թատրոնում, օրինակ, դեկորացիաները փոխվում են ներկայացման ժամանակ, երբ հանդիսատեսը նայում է, թե ինչպես են երգիչները բարձրանում կամ իջնում երգելու ժամանակ։ Նման բան տեղի է ունենում Մետրոպոլիտենի օպերաներում, ինչպիսիք են՝ Աիդան և Հոֆմանի հեքիաթները։ Լոնդոնի Արքայական օպերային թատրոնը, որը վերակառուցվել է 1990-ականների վերջերին, պահպանեց իր՝ 1858 թվականի հանդիսասրահը, բայց ավելացրեց նոր ետնաբեմի և թևային տարածքներ, ինչպես նաև ներկայացումների համար նախատեսված լրացուցիչ տարածքներ և հասարակական վայրեր։ Մոտավորապես նույնը տեղի ունեցավ Միլանի Լա Սկալա օպերային թատրոնի վերակառուցման ժամանակ՝ 2002-2004 թվականներին։
Հաճախ օպերաները ներկայացվում են իրենց բնօրինակ լեզվով, որը կարող է տարբերվել հանդիսատեսի լեզվից։ Օրինակ Լոնդոնում ներկայացված Վագներյան օպերան կարող է լինել գերմաներեն։ Այդ իսկ պատճառով, սկսած 1980-ական թվականներից, ժամանակակից օպերային թատրոններն օգնում են հանդիսատեսին՝ տրամադրելով թարգմանված ենթատողեր, որոնք արտացոլվում են բեմի վերևում կամ դրան մոտ գտնվող մասում։ Բոլորովին վերջերս որոշ օպերային թատրոններ սկսեցին օգտագործել էլեկտրոնային լիբրետտո համակարգեր, ներառյալ Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերային թատրոնը, Միլանի Լա Սկալան և Քրոսբիի Սանտա Ֆե օպերան, որն իրենից ներկայացնում է տեքստից երկու տողի արտացոլումը նստատեղի հետնամասում ամրացված էկրանին, որպեսզի ներկայացման վիզուալ տեսքը պահպանվի։ Յուրաքանչյուր հանդիսատես կարող է փոխել լեզուն կամ անջատել այն ՝ իր իսկ հայեցողությամբ։
Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոն
1938 թվականին թատրոնը կոչվել է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անունով ։ 1957 թվականին թատրոնը ստացել է ակադեմիականի կոչում ։
Տերմինի այլ կիրառումներ
19-րդ դարում ԱՄՆ-ում շատ թատրոններ ստացան «օպերային թատրոն» անվանումը, նույնիսկ այնպիսիք, որտեղ օպերաները շատ հազվադեպ էին ներկայացվում կամ ընդհանրապես չէին ներկայացվում։ Օպերան համարվում էր ավելի պատկառելի արվեստի տեսակ, քան թատրոնը, հետևաբար, տեղական թատրոնը «օպերային թատրոն» անվանելը նպաստեց նրա հեղինակության բարձրացմանը և առարկությունների հաղթահարմանը նրանց կողմից, ովքեր թատրոնը բարոյապես անընդունելի էին համարում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օպերային թատրոններ Կատեգորիա:Օպերային թատրոններ ըստ երկրի Կատեգորիա:Օպերային տերմիններ
Բունդեսլիգա 2011-12
Անցյալ մրցաշրջանի համեմատ փոփոխությունները
Բունդեսլիգա 2012-13-ում 16-րդ տեղը զբաղեցրած «Մյոնխենգլադբախի Բորուսիան» անցումային հանդիպումներ անցկացրեց 2-րդ Բունդեսլիգայում 3-րդ տեղը զբաղեցրած «Բոհումի» հետ և ընդհանուր 2։1 հաշվով հաղթեց՝ պահպանելով տեղը Բունդեսլիգայում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բունդեսլիգա Կատեգորիա:Ֆուտբոլը Գերմանիայում
Հսկողության վերջ (վեպ)
«Հսկողության վերջ» («End of Watch»), ամերիկացի գրող Սթիվեն Քինգի վեպը՝ Բիլլ Հոջեսի մասին տրիլոգիայի եզրափակիչ մասը, «Պարոն Մերսեդես» և «Ով գտավ՝ իրենն է» վեպերի շարունակությունը ։ ԱՄՆ-ում գիրքը լույս է տեսել 2016 թվականի հունիսի 7-ին՝ Charles Scribner's Sons հրատարակչության կողմից ։
Վեպն առաջին անգամ ազդարարվել է Սենտ-Ֆրանսիսի քոլեջում 2015 թվականի ապրիլի 21-ին՝ The Suicide Prince վերնագրով, հունիսի 10-ին Ֆեյսբուքի Քինգի պաշտոնական էջում հայտարարված էր վեպի վերջնական անվանումը՝ End of Watch : 2015 թվականին Էդգար Ալլան Պոյի մրցանակաբաշխության ժամանակ, ստանալով մրցանակ լավագույն վեպի համար («Պարոն Մերսեդեսի» համար), Քինգը հայտնում է եզրափակիչ գլխում անտագոնիստ Բրեյդի Հարթսֆիլդի վերադարձի մասին ։
Սյուժե
Խուզարկու Բիլլ Հոջեսին, ով հիվանդ էր ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղով, մնացել է ապրելու ընդամենը մի քանի ամիս։ Չնայած սրան՝ նա մասնակից է դառնում ինքնսպանությունների շարքին։ Բոլոր մահացածները կապված էին մի ընդհանուր թելով՝ բոլորն անցյալում ծանոթ են եղել Բրեյդի Հարթսֆիլդի հետ, ով վեց տարի առաջ պլանավորում էր ռոք-համերգի ժամանակ պայթյուն իրականացնել՝ զոհելով հազարավոր դեռահասների։ Խիդժեսը և Հոլլին կանգնեցնում են նրան՝ ծանր  վնասվածք պատճառով։ Վեպի գլխավոր անտագոնիստ Բրեյդի Հարթսֆիլդը՝ հանցագործը «Պարոն Մերսեդես»-ից, արդեն 5 տարի գլխուղեղի տրավմայով գտնվում է կլինիկայում՝ վեգետատիվ կացության մեջ։ Ոչինչ չի ակնկալում նրա ապաքինումը, բայց, օժտված լինելով մահաբեր ուժերով, նա ցանկանում է ստեղծել քաոս՝ նույնիսկ հիվանդանոցային պալատից դուրս չգալով։ Այնուամենայնիվ, բժիշկները, ովքեր վերահսկում են նրա վիճակը, կարծում են, թե նա ապաքինվում է և կեղծում իր վնասվածքները, որ խուսափի դատական վերաքննությունից:Կրած վնասից հետո նա հասկանում է, որ ձեռք է բերել նոր ունակություններ, որոնց թվում է նաև փոքր իրերի մտքի ուժով տեղաշարժումը և մարդկանց մարմնի մեջ մտնելը։ Նա օգտագործում է իր ուժը, որ ավարտի արդեն սկսած գործը։ Նա՝ մտնելով որոշակի մարդկան մարմինը, նրանց ինքնասպանության է դրդում։
Դետեկտիվ Բիիլ Հոջեսը և նրա գործընկեր Հոլլի Գիբնին, որոնց շնորհիվ Բրեյդը հիմա հիվանդանոցում է, ղեկավարում են դետեկտիվ գործակալությունը։ Ինքնասպանության կանչից հետո նրանք ներքաշվում են ամենավտանգավոր գործի մեջ, որը վտանգի տակ է դնում նրանց և նրանց հարազատների կյանքը։ Դա այն պատճառով, որ Բրեյդին վերադարձել է և պլանավորում է վրեժ լուծել ոչ միայն Բիլլից և նրա ընկերներից, այլ նաև ամբողջ քաղաքից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հեռուստաշոուների հիմք ծառայած վեպեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրքեր Կատեգորիա:Անգլերեն գրականություն
Չերվոնայա Բալկա (գյուղ, Լոխովիցայի շրջան)
Չերվոնայա Բալկա (Червона Балка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնայա Բալկա գյուղում բնակվում էր 21 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,383 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 54,83 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Վանի թագավորության համայնքները
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Վանի թագավորության տնտեսություն
Անաստասիա Թումանիշվիլի-Ծերեթելի
Անաստասիա Թումանիշվիլի-Ծերեթելի (վրացերեն՝ ანასტასია თუმანიშვილ-წერეთელი, ), մանկագիր, հրապարակագիր, հասարակական գործիչ
Կենսագրություն
Անաստասիա Թումանիշվիլին 1865 թվականին ավարտել է Անդրկովկասի ազնվական տիկնանց ինստիտուտը։ Եռանդուն կերպով մասնակցել է «Վրացիների շրջանում գրագիտության տարածման ընկերության», «Կին մանկավարժների ընկերության» և կանանց «Կրթություն» ընկերության աշխատանքներին։ Կազմակերպել է երիտասարդ ժուռնալիստների հավաքներ, դասընթացներ։ 1883 թվականին հիմնադրել է «Նաթաբի», 1890 թվականին՝ «Ջեջիլի» («Արտ») ամսագիրը, որը կարևոր դեր է խաղացել Վրաստանում մանկական գրականության զարգացման գործում։ Եղել է «Կվալի» («Ակոս») ամսագրի համախմբագիրը:Դրա հետ մեկտեղ գեղարվեստական երկեր է ստեղծել կամ թարգմանել։ Նրա առաջին թարգմանական աշխատանքը ֆրանսիացի անվանի գրող Ալֆոնս Դոդեի «Մարշալի հանդուրժողականությունը» ստեղծագործությունն էր, որը տպագրվել է 1876 թվականին, առաջին ինքնուրույն երկը՝ «Հայրենական զոհը» (1880 թ.):
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի ֆեմինիստներ Կատեգորիա:Վրացի մանկագիրներ Կատեգորիա:Վրացի գրողներ Կատեգորիա:Վրացի հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Վրացի հասարակական գործիչներ
Շվեդիայի բնական պատմության թանգարան
Շվեդիայի բնական պատմության թանգարան (Naturhistoriska riksmuseet, literally, the National Museum of Natural History), Ստոկհոլմում տեղակայված Շվեդիայի բնական պատմության երկու հիմնական թանգարաններից մեկը ։ Մյուսը գտնվում է Գյոթեբորգում ։
Պատմություն
Թանգարանը հիմնադրվել է 1819 թվականին Շվեդիայի գիտությունների թագավորական ակադեմիայի կողմից, սակայն հավաքածուն ձեռք է բերվել նվիրատվությունների միջոցով` ակադեմիայի հիմնադրումից ի վեր։ Հավաքածուն առաջին անգամ հանրությանը հասանելի է դարձել 1786 թվականին։ Թանգարանն ակադեմիայից տարանջատվել է 1965 թվականին ։
Վաղ պատմության ընթացքում ակադեմիայի հավաքածուների պահապաններից է եղել Կառլ Լիննեյի ուսանող և Կապիտան Ջեյմս Քուքի նավարկության մասնակից Անդերս Սպարմանը ։ Թանգարանի պատմության հետ կապված կարևոր անուններից է կենդանաբան, հնէաբան և հնագետ Սվեն Նիլսոնը, որն այգու հավաքածուների պահառու աշխատելու ընթացքում (1828-1831) կարգի բերեց թանգարանի անկանոն կենդանաբանական հավաքածուն` նախքան Լունդի համալսարանում որպես պրոֆեսոր թոշակի անցնելը ։
Ստոկհոլմի Ֆրեսկատի հատվածում գտնվող թանգարանի ներկայիս շենքերը նախագծել է ճարտարապետ Աքսել Անդերբերգը։ Շենքի կառուցումն ավարտվել է 1916 թվականին։ Կառույցն ավարտվում է գմբեթով։ 2014 թվականին այն եղել է Շվեդիայում ամենամեծ թանգարանային շենքը ։ Թանգարանի շենքի հարևանությամբ կառուցվել է Ստոկհոլմի համալսարանի գլխավոր կամպուսը ։
Թանգարանն ունի IMAX համակարգ, որը կոչվում է Կոսմոնովա ։ Այն նաև Շվեդիայի խոշորագույն պլանետարիումն է ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1819 հիմնադրումներ Շվեդիայում Կատեգորիա:1916 հիմնադրված թանգարաններ Կատեգորիա:Ստոկհոլմի թանգարաններ Կատեգորիա:Գիտությունը Շվեդիայում Կատեգորիա:Գմբեթներ Կատեգորիա:Շվեդիայի ազգային թանգարաններ Կատեգորիա:1819 հիմնադրված թանգարաններ
Շոմիրտլի
Շոմիրտլի (Шомыртлы, Шомортло), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի բնակավայրեր
(8115) Սկաբե
(8115) Սկաբե (Sakabe), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1996 թվականի ապրիլի 24-ին Ռոբերտ ՄաքՆոտի և Յասուկաձու Իկարիի կողմից Մորիյամայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,266351 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9258 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6069 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1246,2 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,288877 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,46° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1996 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Ռոբերտ ՄաքՆոտի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Յասուկաձու Իկարիի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Վելիկայա Պալադ
Վելիկայա Պալադ (Велика Паладь, Nagypalád), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վինոգրադովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկայա Պալադ գյուղում բնակվում էր 1 824 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10915 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,17 մարդ/կմ²։