cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սլատինա
Սլատինա, գյուղ Սերբիայի Յագոդինա երկրամասում։ Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների բնակչությունը կազմում է 228 մարդ ։
Ծանոթագրություներ
Կատեգորիա:Սերբիայի բնակավայրեր
Բադալ Մուրադյան
Բադալ Հմայակի Մուրադյան, խորհրդային կուսակցական և պետական աշխատող։ ԽՄԿԿ անդամ 1951 թվականից։
Կենսագրություն
Բադալ Մուրադյանը ծնվել է 1915 թվականին ՀԽՍՀ Հոկտեմբերյանի շրջանի Չիբուխչի (այժմ՝ Վարդաշեն) գյուղում։ Ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1949-1955 թվականներին աշխատել է Երևանի Կիրովի անվան քիմիական գործարանում (հերթափոխի պետ, բաժանմունքի պետ, արտադրամասի պետ, կուսակցական կոմիտեի առաջին քարտուղար)։ 1955 թվականի դեկտեմբերից՝ ՀԿԿ Երևանի Լենինյան շրջկոմի առաջին քարտուղար ։ 1957-1961 թվականներին եղել է Կիրովի անվան գործարանի տնօրենը, 1961-1966 թվականներին՝ ՀԿԿ Երևանի քաղկոմի առաջին քարտուղարը։ 1966-1972 թվականին Մուրադյանն ՀՍՍՀ նախարարների խորհրդի նախագահն էր, 1976-1981 թվականներին 4 «Նաիրիտ» գիտա-արտադրական միավորման գլխավոր տնօրենը։ 1981 թվականից ՀՍՍՀ պետպլանի նախագահի տեղակալն է։ Եղել է ՍՄԿԿ կենտկոմի անդամության թեկնածու (1966-1976), ՀԿԿ ԿԿ բյուրոյի անդամ (1961-1972), ԽՄԿԿ 22-24-րդ համագումարների պատգամավոր և ՍՍՀՄ 6-7-րդ գումարումների գերագույն սովետի դեպուտատ ։
Պարգևներ
Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ կոմունիստներ Կատեգորիա:Հայ պետական գործիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 8-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Պոտաշնյա (այլ կիրառումներ)
Պոտաշնյա, կարող է վերաբերել՝
Մուրճ (ամսագիր, Երևան)
«Մուրճ», գրական-գեղարվեստական, քննադատական պարբերական։ Հայաստանի պրոլետարական գրողների («պրոլետկուլտականների») հրատարակություն։ Լույս է տեսել 1922-1923 թվականներին Երևանում։ Խմբագիր՝ Ազատ Վշտունի։
Պարբերականը ներկայացրել է երիտասարդ գրական սերնդին, համախմբել պրոլետարական գրականության դիրքերում կանգնած գրողներին։ Մերժել է դասական գրական ժառանգությունը, «Տեսական ձևակերպումներ» խորագրով ծանոթացրել պրոլետարական գրականության նպատակներին, բացահայտել գիտության, մշակույթի ու գրականության դասակարգային բնույթը։
Տպագրվել են Գուրգեն Մահարու, Ալազանի, Նաիրի Զարյանի, Արծիվ Որբունու, Վաղարշակ Նորենցի, ինչպես նաև ռուս պրոլետարական գրողների ստեղծագործությունները։
Կատեգորիա:Հայկական ԽՍՀ ամսագրեր Կատեգորիա:Հայկական գրական պարբերականներ Կատեգորիա:Հայկական հասարակական պարբերականներ Կատեգորիա:Պարբերականներ այբբենական կարգով
Ավստրալիական ագռավ
Ավստրալիական ագռավ (Corvus coronoides), ագռավների ցեղին պատկանող թռչունների տեսակ։
Նկարագրություն
Ավստրալիական ագռավն առաջին անգամ նկարագրվել է 1827 թվականին։ Coronoides («ագռավակերպ») ածականը կազմվել է κορονη (corone)՝ «ագռավ» և (eidos)՝ «ձև» բառերից։ Ավստրալիական ագռավն ունի նաև այլընտրանքային անվանումներ, այդ թվում՝ «հարավային ագռավ», իսկ տեղաբնիկները այն կոչում են «wugan» ։
Ավստրալիական ագռավն Ավստրալիայի երեք տեսակի ագռավներից ամենախոշորն է։ Նրա երկարությունը հասնում է 46-53սմ, թևերինը՝ 100սմ, քաշը՝ շուրջ 650գ։ Այն սովորական ագռավից փոքր է, բայց մնացած հատկանիշներով շատ նման է վերջինիս։
Փետուրները, կտուցը և ոտքերը ամբողջովին սև են, փետուրներն ունեն կապտամանուշակագույնից մինչև կապտականաչ փայլ, որոնց հիմքը մոխրագույն է։ Աչքի ծիածանաթաղանթը սպիտակ է, որը բնորոշ է Ավստրալիայի և հյուսիսում գտնվող մոտակա կղզիների բոլոր ագռավներին։ Ավստրալիական ագռավը տարբերվում է պարանոցի նկատելի փետուրներով։
Երիտասարդ թռչունը հիշեցնում է մեծ առանձնյակներին, բայց նրա աչքերն ավելի մուգ են, վզիկի փետուրները կարճ են, և երբեմն՝ բավականին հազվադեպ՝ մերկացնելով մաշկի վարդագույն հատվածները։
Ավստրալիական ագռավի մոտ ազգականներն են՝ ավստրալիական ագռավ (Corvus orru), բեննետով ագռավ (Corvus bennetti), թասմանական ագռավ (Corvus tasmanicus) և հարավավստրալիական ագռավ (Corvus mellori)։
Ավստրալիական ագռավի ենթատեսակներ
Տարբերում են ավստրալիական ագռավի 2 ենթատեսակ․
Խառնածին թռչունները հանդիպում են Էյր թերակղզում, Գոլեր սարերում և Հարավային Ավստրալիայի Էյր լճի շրջակայքում։
Տարածվածություն
Այս տեսակի արեալը կազմում է հարավ-արևելյան Ավստրալիան և Արևմտյան Ավստրալիայի հարավային մասը, պոպուլյացիաները նեղ հատվածով միավորվում են Նալլարբոր հարթավայրի երկայնքով։ Այս տեսակը բնորոշ է Սիդնեյ և Կանբերրա քաղաքներին։
Սնունդ
Ավստրալիական ագռավն ամենակեր է։ Այն սնվում է սերմերով, մրգերով, միջատներով, մանր կենդանիներով, ձվերով, փոքր սողուններով և կենդանիների դիակներով։ Այս թռչունները հիմնականում մսակեր են։
Սննդային նախապատվությունը տոկոսներով․
Հայտնաբերվել է նաև, որ ագռավները սնվել են նվենու ծաղկահյութով ։
Բնակալում
Ավստրալիական ագռավների բույնը նման է փայտից պատրաստված թասի՝ իրար հաջորդող խոտի, փետուրների և կեղևի շերտերով։
Բնի կառուցմանը մասնակցում են արուն և էգը, իսկ հետագայում նրանք միասին են կերակրում ձագերին։ Թուխս են նստում միայն էգերը, ձվադրում են տարվա մեջ մեկ անգամ։
Բազմացման շրջանը տևում է հուլիսից մինչև սեպտեմբեր ամիսները ։
Ագռավները բույնը կառուցում են բարձր ծառերի վրա։ Մեկ ձվադրումը կազմված է 3-6 ձվից (միջինում 4 կամ 5 հատ)։ Ձվի չափը 45×30 մմ է (1¾ x 1¼ դյույմ)։ Ունեն բաց կանաչ կամ կապտականաչ գունավորում՝ մուգ դեղնականաչ, շագանակագույն կամ սև բծերով։
Ճտահանման շրջանը տևում է 20 օր։ Մատղաշ ձագերը փետուրներով ծածկվում են 45 օրվա ընթացքում և մնում են ծնողների մոտ 4 ամիս։
Կյանք մարդկանց շրջապատում
Ավստրալիական ագռավները հաճախ անասուններ են գողանում ագարակներից։ Որպես կանոն՝ նրանք ընտրում են թույլ և հիվանդ առանձնյակներին։ Չնայած դրան՝ այդ ամենն առաջացնում է ագարակատերերի դժգոհությունը, որոնք ագռավներին վերագրում են անսովոր պատմություններ, թե ինչպես են նրանք գողացել ոչ միայն գառնուկներ, այլ նաև փոքր երեխաներ։ Դրա հետ կապված անցկացվել են հետազոտություններ, և գրվել է հոդված ։
Ձայն
Ավստրալիական ագռավի ձայնը հնչում է որպես դանդաղ և բավականին բարձր «ա - ա - ա - աաաախ» (վերջին նոտան ձգված է հնչում)։ Այս ձայնն օգտագործվում է մոտակա ագռավների հետ շփվելու համար։ Ավստրալիական ագռավների 5 տեսակները դժվար է տարբերել միմյանցից, իսկ ձայնի միջոցով տարբերելն ավելի հեշտ է։
Պոտոկի (այլ կիրառումներ)
Պոտոկի, կարող է վերաբերել՝
Գերման Տիտով
Գերման Ստեպանովիչ Տիտով (Герман Степанович Титов, ), ռուս խորհրդային տիեզերագնաց-օդաչու, ավիացիայի գեներալ-մայոր (1975)։ ԽՍՀՄ հերոս (1961, հունիսի 9)։
Ավարտել է Ստալինգրադի ռազմաավիացիոն ուսումնարանը (1957), Ն. Ե. Ժուկովսկու անվան ռազմավիացիոն ինժեներական ակադեմիան (1968), Ե. Վորոշիլովի անվան Գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիան (1972)։ 1960 թ.-ից` տիեզերագնացների ջոկատում։ Գերման Տիտովը 1961 թ.-ի օգոստոսի 6-7-ին երկրորդ ուղեծրային թռիչքն է կատարել «Վոստոկ-2» տիեզերանավով։ 24 ժամ 11 րոպեում տիեզերանավը Երկրի շուրջը կատարել է 17 պտույտ, անցել ավելի քան 700 հազար կմ։ ԽՍՀՄ VI և VII գումարումների Գերագույն խորհրդի պատգամավոր է։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով, նրան շնորհվել է Բուլղարիայի սոցիալիստական աշխատանքի, Վիետնամի Ժողովրդական Հանրապետության հերոսի, Մոնղոլիայի Ժողովրդական Հանրապետության հերոսի կոչումներ։
Տիտովի անունով է կոչվում Լուսնի չերևացող կողմի խառնարաններից մեկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Ռուս տիեզերագնացներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի պետական դումայի անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 6-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԽ 7-րդ գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Խորհրդային տիեզերագնաց-օդաչուներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Անձինք նամականիշերի վրա Կատեգորիա:Ռուս կոմունիստներ Կատեգորիա:Սրտամկանի ինֆարկտից մահացածներ
Կրակոտ մանկություն
«Կրակոտ մանկություն» («Огненное детство»), 1976 թվականի խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Յուրի Շվիրյովը Գրիգորի Միրոշնիչենկոյի «Յունարմիա» ինքնակենսագրական վեպի հիման վրա։
Սյուժե
1919 թվական, Ռուսաստանում ընթանում է քաղաքացիական պատերազմ։ Կուբանի փոքրիկ երկաթուղային կայարանը գրավել են սպիտակները։ Ոստիկանության աշխատակիցները, որոնք օգնել են կարմիրներին և բոյկոտել սպիտակների զրահապատ մեքենայի վերանորոգումը, ձերբակալվել են, Նրանց սպառնում է գնդակահարություն։ Եվ այդ ժամանակ նրանց որդիները կազմակերպում են ջոկատ՝ Յունարմիա, նրանց ուսուցիչը դառնում է սպիտակ կոմիսար Սաբբուտինը։ Վտանգելով կյանքը՝ տղաները խորամանկ գործողություն են իրականացնում՝ սպիտակներին թողնելով առանց զենքի և շարքից հանում նրանց զրահագնացքը։
Դերերում
Էպիզոդներում՝ Դագուն Օմաև, Մուխարբեկ Ակով, Գեորգի Մարտիրոսյան, Պյոտր Լյուբեշկին, Եվգենի Կարելսկիխ և ուրիշներ։
Նկարահանումներ
Նկարահանումների վայրը Տուլայի մարզի Բելև քաղաքն է ։
Այդ ժամանակ 4-ամյա աղջկա՝ ապագա դերասանուհի Աննա Նազարևայի համար դերը ֆիլմում առաջինն էր և քիչ է մնացել դառնա նրա համար վերջինը. ֆիլմի այն տեսարանում, որտեղ երկաթուղային աշխատակիցը փրկում է հանձնակատարի դստերը շոգեքարշից, իրական էր, և այդ դրվագի նկարահանումների մասին նա պատմել է ․ Նկարահանումների ժամանակ ես գրեթե զոհվում էի շոգեքարշի անիվների տակ։ Փորձերի ժամանակ այն կանգնում էր իմ առաջ։ Մտածում էի, որ այդպես կլինի նաև տեսարանի նկարահանման ժամանակ։ Արդյունքում՝ աղմուկով ու սուլոցով թռչում է երկաթյա մեքենան, և ես սյան նման կանգնած եմ... Վերջին պահին ինձ բառացիորեն դուրս է քաշել անիվների տակից դերասան Ալեքսեյ Վանինը՝ իմ «կնքահայրը»։ Այդ կադրն այդպես էլ մտավ ֆիլմի մեջ։
Սեդյու (Չիսվայի վտակ)
Սեդյու (Седью), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Չիսվա գետի ձախ ափին՝ 12 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 25 կմ։
Ջրագրության տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա ։
(5431) Մաքսինհելին
(5431) Մաքսինհելին (Maxinehelin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի հունիսի 19-ին Էլեանոր Հելինի կողմից Պալոմարում ։
Սեդյու (Չիսվայի վտակ)
Ջրագրության տվյալներ
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների ՝
(5431) Մաքսինհելին
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1988 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Էլեանոր Հելինի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Բոգոմոլովկա (այլ կիրառումներ)
Բոգոմոլովկա, կարող է վերաբերել՝
Պորոխնյա (այլ կիրառումներ)
Պորոխնյա, կարող է վերաբերել՝
Պեշտ
Պեշտի մարզ (Pest megye), վարչական միավոր Հունգարիայի Հանրապետության կենտրոնական հատվածում։ Համարվում է Հունգարիայի երկրորդ ամենամեծ մարզը ։
Պեշտի մարզի վարչական կենտրոնը համարվում է Բուդապեշտ քաղաքը, որը հանդիսանում է նաև Հունգարիայի մայրաքաղաքը։
Աշխարհագրորեն մտնում է Կենտրոնական Հունգարիա տարածաշրջանի մեջ։ Ներառում է անկախ 186 շրջաններ կամ մունիցիպալիտետներ։
Կան նաև մի շարք քաղաքային և գյուղական բնակավայրեր։
Բնակչություն
Ըստ 2011 թվականի Հունգարիայի մարդահամարի տվյալների, Պեշտի մարզը ունեցել է 1,217,476 մարդ բնակչություն։ Բնակչության խտությունը՝ 190 մարդ/կմ²։
Բնակչությունը բազմակազ եմ։ Բնակչության ճնշող մեծամասնությունը հունգարներն են, որոնք կազմում են ամբողջ բնակչության 93.5 %-ը։ Պաշտոնական լեզուն համարվում է Հունգարիայի պաշտոնական լեզուն՝ հունգարերեն։
Երկրորդ խոշոր էթնիկական փոքրամասնությունը գերմանացիներն են (1.7 %)։ Կան նաև մեծ քանակությամբ գնչուներ, թուրքեր, հույներ և այլազգիներ։
Ամենատարածված կրոնը Քրիստոնեության կաթոլիկ ճյուղն է։ Պեշտի մարզի բնակչության կեսից մի փոքր ավելին (53 %) դավանում է այդ կրոնը։
Տարածված է կալվինականների և լյութերականների ուսմունքները։
Արևելյան կաթոլիկ եկեղեցիները և հույն ուղղափառ եկեղեցին ամենամեծ տարածում ունեցող եկեղեցիներից է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունգարիայի մարզեր Կատեգորիա:Հունգարիայի վարչական բաժանում
Աստերոիդների դաս G
Աստերոիդների դաս G, իրենցից ներկայացնում են ածխածնային աստերոիդների բավականին հազվագյուտ տեսակ, որոնք մտնում են ածխածնային աստերոիդների խմբի մեջ, և ընդհանուր առմամբ իրենց հատկանիշներով մոտ են C դասին։
Այս դասի փոքր մոլորակների մոտ ալբեդոն բավականին ցածր է և համարյա հարթ (կամ անգույն) սպեկտր արտացոլման տեսանելի տիրույթում, որը կտրուկ անկում է ապրում կարճ ալիքի երկարություններում 0,5 մկմ և 0,7 մկմ, որը վկայում է ուժեղ ուլտրամանուշակագույն կլանման մասին։ Այդ պատճառով համարվում է, որ այս աստերոիդները հիմնականում կազմված են ցածր ջերմաստճանային հիդրատացված սիլիկատներից, այնպիսիք ինչպիսին են թերթաքարը և կավը (որոնք կարող են քայքայվել կամ հալվել 500-1500° С ջերմաստիճանների դեպքում) ածխածնի կամ օրգանական միացությունների հավելումներով, որոնք ունեն նման սպեկտրալ հատկանիշներ ։
ՍՄԱՍՍ դասակարգումով այս աստերոիդների դասին համապատասխանում են Cgh և Cg դասերը, կախված 0,7 մկմ ալիքի երկարության ժամանակ կլանման առկայությունից։
Հենց այս սպեկտրալ դասին է պատկանում հիմնական գոտու միակ գաճաճ մոլորակը՝ Սերեսը։
Լուչեկ
Լուչեկ (Лучек, Лычек), գյուղ Ռուսաստանի, Դաղստան հանրապետության Ռուտուլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 758 մարդ։
Պուզիրկի (այլ կիրառումներ)
Պուզիրկի, կարող է վերաբերել՝
Պաոլո Պոնաչելլի
Պաոլո Պոնաչելլի (Paolo Bonacelli, ), իտալական կինոյի և թատրոնի դերասան։
Կենսագրություն
Ավարտել է Հռոմի դրամատիկական արվեստի ակադեմիան։
Թատրոնում ավելի շատ նշանակալից են եղել «Կոտրվածքների» (1986, ռեժիսոր Վերրե Նավելլո), «Il ratto di Proserpina» (1986, ռեժիսոր՝ Guido De Monticelli), Հարոլդ Պինտերի «Terra di nessuno» (1994, ռեժիսոր՝ Guido De Monticelli), Նիկոլո Մակիավելլիի «Մանդագորա» (1996), Շեքսպիրի «Հենրի IV» (2007) ներկայացումներում նրա դերերը։
Կինոդերերից ավելի հայտնի է Պ․ Պ․ Պազոլինիի «Սալո կամ Սոդոմի 120 օրը» ֆիլմում հերցոգի դերը։ Նկարահանվել է նաև Կիքելանջելո Անտոնիոնիի, Դարիո Արջենտոյի, Մարկո Բելոկիոյի, Ռոբերտո Բենինյիի, Լինա Վերտմյուլլերի, Դամիանո Դամիանիի, Ժակա Դերեի, Ջիմ Ջարմուշի, Լիլիանա Կավանիի, Մարիո Մոնիչելլիի, Ալան Փարքերի, Ֆրանչեսկո Ռոզիի, Էտտորե Սկոլայի, Ուգո Տոնյացիի, Ների Պարենտիի, Անտոն Քորբեյնի ֆիլմերում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալացի դերասաններ Կատեգորիա:Թատրոնի դերասաններ
Պուշկինո (այլ կիրառումներ)
Պուշկինո, կարող է վերաբերել՝
Գունաչափություն
Կատեգորիա:Գույներ Կատեգորիա:Չափումներ
Ռոզա (գյուղ, Կորկինսկի շրջան)
Ռոզա (Роза), գյուղ Ռուսաստանի Չելյաբինսկի մարզի Կորկինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14973 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:1931 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Չելյաբինսկի մարզի Կորկինսկի շրջանի բնակավայրեր
Պատանի երաժիշտների Եվրատեսիլ 2014
Պատանի երաժիշտների Եվրատեսիլ 2014-ը մրցույթի պատմության մեջ եղել է 17-րդը։ Տեղի է ունենցել Քյոլն քաղաքում։ Եզրափակիչը՝ եղել է մայիսի 31-ին։ 14 երկիր մասնակցել են։ Առաջին անգամ մասնակցել են Մալթան և Մոլդովան, վերադարձել են, Պորտուգալիան, Հունգարիան, Շվեդիան իսկ Հայաստանը, Վրաստանը, Բոսնիան և Հերցեգովինան, Ուկրաինան և Բելառուսը հրաժարվել են մասնակցել։
Հրաժարվել են մասնակցելուց
Կատեգորիա:Պատանի երաժիշտների Եվրատեսիլ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2014 երգի մրցույթ
Կեռավետե
Կեռավետե (Käravete), գյուղական ավան Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Ամբլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղական ավանում բնակվում էր 234 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Ամբլա շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղական ավաններ
Սմոլվիլի գաղտնիքը
«Սմոլվիլի գաղտնիքը» («Smallville»), ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ հեռուստասերիալ, որ հիմնված է Սուպերմենի կոմիքսի վրա և պատմում է նրա պատանեկության և այն մասին, թե ինչպես է նա դարձել սուպերհերոս։ Այս սերիալը գրավում է երկրորդ տեղը ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ ամենաերկար սերիալների մեջ (Գերբնական սերիալից հետո) և առաջին տեղը կոմիքսների հիման վրա գրված սերիալների մեջ։
Գործադիր պրոդյուսերները և սցենարի հեղինակներն են Ալֆրեդ Գոուն և Մայլիզ Միլլարը, իսկ գաղափարի հեղինակներն են Ջերրի Սիգելը և Ջո Շուստերը։ Դեպքերը տեղի են ունենում ամերիկյան Կանզաս նահանգի հորինված Սմոլվիլ քաղաքում։ Կլարկ Կենտի դերը կատարել է Թոմ ՈՒելլինգը, իսկ նրա գլխավոր թշնամու՝ Լեքս Լյուտորի դերը կատարել է Միքայել Ռոզենբաումը։ Նկարահանումը հիմնականում իրականացվել է Կանադայում ։
Առաջին սերիայի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2001 թվականի հոկտեմբերի 16-ին ամերիկյան The WB ալիքում։ Այն դիտել են մոտ 8,4 միլիոն մարդ ։ Մինչև 2006 թվականի մայիսի 11-ը այս ալիքով ցուցադրվել է 5 եթերաշրջան, որը ներառում էր 110 սերիա։ 2006 թվականի սեպտեմբերի 28-ից սերիալը հեռարձակվել է նաև The CW հեռուստաալիքում։
Սերիալի մասին
Սերիալը պատմում է Կլարկ Կենտի պատանեկան տարիների և այն մասին, թե ինչպես է նա դարձել սուպերհերոս։ Բացահայտվել են որոշ մանրամասներ։ Օրինակ՝ կրիպտոնիտի ազդեցությունը մարդկանց վրա, Կլարկ Կենտ անձի կայացումը և կոմիքսների այլ հերոսների մասին։
Սուպերմենի մասին պատմող ֆիլմերի ավանդությանը հակառակ սերիլաի սկզբին Լեքս Լյուտորը Կլարկ Կենտի ընկերն է, այլ ոչ թե թշնամին։ Լեքսի վերածնունդը որպես չար սկսվում է 4- րդ եթերաշրջանից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի հեռուստասերիալներ Կատեգորիա:Անգլերեն հեռուստասերիալներ
Լավրովկա (գյուղ, Դոլինսկայայի շրջան)
Լավրովկա (Лаврівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոլինսկայայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լավրովկա գյուղում բնակվում էր 338 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1265 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 267,19 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոլինսկայայի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Պուստինկա (այլ կիրառումներ)
Պուստինկա, կարող է վերաբերել՝
Ժողովածու (2601)
Ժողովածու (2601), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2601 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 13-րդ, 17-րդ դարերում, Հեթում (Ա), Բարաղամ (Բ) գրիչների կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 24,8x17 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 197 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` թղթապատ տախտակ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 19բ, 145բ և այլուր, հետագայի՝ 132բ (1587 թվական), 1ա (1728 թվական), 2ա (1731 թվական), 3ա (1848 թվական) ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մատենադարանի ձեռագրեր
Սուրբ Հռիփսիմե մատուռ (Գյումրի)
Սուրբ Հռիփսիմե, կաթոլիկական մատուռ Հայաստանի Շիրակի մարզի Գյումրի քաղաքում, Ավստրիական թաղամասում։ Կառուցվել է 1992 թվականին։
Մատուռն աչքի է ընկնում իր քանդակներով, որոնք պատկերում են Տիրամորը մանկան հետ, սուրբ նահատակ երեք կույսերին՝ Հռիփսիմեին, Գայանեին և Շողակաթին։ Բացի այդ եկեղեցին ունի Սբ. Հռիփսիմեին նվիրված բարձրաքանդակ ։
Ծանոթագրություններ
հ հ Կատեգորիա:Հայ կաթողիկե եկեղեցու Հայաստանի և Արևելյան Եվրոպայի թեմ
Սուբխիի փողոց (Յալթա)
Սուբխիի փողոց (Улица Субхи), փողոց Ղրիմի Յալթա քաղաքի Վասիլևկա միկրոշրջանում։ Անվանվել է Թուրքիայի կոմունիստական կուսակցության (ԹԿԿ) հիմնադիրներից մեկի` Մուստաֆա Սուբխիի (1882-1921) պատվին։ Սկիզբ է առնում Ա. Ի. Կազանցևի փողոցից, կատարում շրջադարձ և ավարտվում նույն փողոցի հետ հատումով։ Երկարությունը 340 մետր է։
Նկարագրություն
Յալթա քաղաքի Սուբխիի փողոցը գտնվում է Վասիլևկա միկրոշրջանում։ Այն սկսվում է Ա. Ի. Կազանցևի փողոցից, կատարում շրջադարձ 180 աստիճանով և ավարտվում նույն փողոցի հետ հատումով։ Փողոցում կա համարակալված 43 շինություն։ Երկարությունը 340 մետր է։
Սուբխիի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 298624։
Փողոցն անվանվել է Թուրքիայի կոմունիստական կուսակցության (ԹԿԿ) հիմնադիրներից մեկի` Մուստաֆա Սուբխիի (1882-1921) պատվին։ 1910 թվականին նա մտել է Օսմանական սոցիալիստական կուսակցության մեջ։ 1913 թվականին բանտարկվել է, որտեղից փախել է Ռուսաստան։ 1915 թվականին մտել է ՌՍԴԲ(բ)Կ շարքերը և հեղափոխական աշխատանք տարել թուրք ռազմագերիների շրջանում։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո կուսակցական հանձնարարություններ է կատարել Մոսկվայում, Կազանում, Ղրիմում, Տաշքենդում։ Հայրենիք վերադառնալուց հետո, ԹԿԿ ԿԿ-ի 14 այլ անդամների և կուսակցության ակտիվիստների հետ նրան ձերբակալել և խեղդել են ծովում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յալթայի փողոցներ
Միացյալ Ջավախք
«Միացյալ Ջավախք» ժողովրդավարական դաշինք, հասարակական կազմակերպություն, որը կազմված է էթնիկ հայերից, որոնք ապրում են Վրաստանի Սամցխե-Ջավախեթի մարզում։ Այն տարբեր ժամանակներում առավելապես Ջավախքի էթնիկ հայկական մարզի համար տեղական ինքնավարության կոչ է արել, որից էլ առաջացել է կազմակերպության անունը։ Կազմակերպության ներկայիս ղեկավարը Վահագն Չախալյանն է։
Շարժումը հակասական քաղաքականություն էր վարում՝ վրացական կենտրոնական կառավարության հետ երբեմն առճակատման դիրքորոշումը փոխարինելով ավելի հաշտեցման հռետորաբանությամբ։ Այն սկիզբ է առնում Ջավախքի շարժումից, որը ծագել է 1988 թվականին և կարևոր դեր է խաղացել Արցախի համար Ադրբեջանի հետ հակամարտության ժամանակ ջավախքահայության փոքր կամավորական ջոկատի կազմավորման գործում։ Կազմակերպությունը քարոզում էր Վրաստանի կազմում հայկական ինքնավար մարզի ստեղծման համար և 1990-ական թվականների սկզբին կազմակերպում բողոքի ակցիաներ տեղական վարչակազմերի և վրացական զորավարժությունների դեմ։ 1991 թվականի սկզբին Թբիլիսիում տեղի ունեցող քաղաքացիական բախումների ժամանակ Ջավախքը օգտվել է սահմանադրական վակումից և կազմակերպել ներկայացուցիչների ժամանակավոր խորհուրդ, որն ինքնալուծարվեց այն բանից հետո, երբ Թբիլիսիի առաջարկած տեղական պաշտոնյաները վերջնականապես ընդունվեցին 1991 թվականի նոյեմբերին։ Կազմակերպությունն առաջարկել Է ինքնավարության կամ Ջավախքի անջատման հանրաքվե անցկացնել, սակայն Հայաստանի կառավարությունը, Վրաստանի հետ իր հարաբերությունների կարևորությունից ելնելով, զգուշավոր է եղել և տարածաշրջանում հնարավոր խնդիրները չի ստեղծել։ Ինչպես վրացական, այնպես էլ հայկական կառավարությունները տեղի ազգայնական շարժումների նկատմամբ վարում էին զգուշավոր և հանգստացնող քաղաքականություն, ինչը նպաստել է տարածաշրջանում լարվածության թուլացմանը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի ազգային կազմակերպություններ
Ստանիսլավ Աբդրաֆիկով
Ստանիսլավ Աբդրաֆիկով (Станислав Николаевич Абдрафиков, ), ռուս տնտեսագետ և ճարտարագետ, տնտեսագիտության թեկնածու, Հարավուրալյան «Կրիստալ» գործարան բաց բաժնետիրական ընկերության գլխավոր տնօրեն ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1950 թվականի նոյեմբերի 10-ին, Չելյաբինսկի մարզի Պլաստ քաղաքում։ Ավարտել է Չելյաբինսկի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը ինժեներ-էներգետիկ մասնագիտությամբ՝ ստանալով տնտեսագիտության թեկնածուի աստիճան ։ 2003 թվականին դարձել է գիտության և տեխնիկայի բնագավառում ՌԴ Պետական մրցանակի դափնեկիր։ 1994 թվականին դարձել է Հարավուրալյան «Կրիստալ» գործարանի գլխավոր տնօրեն ։ Ներկայումս «Կրիստալ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի նախագահն է ։ Մինչ այդ՝ գործարանը գտնվում էր սնանկացման մեջ և նրան հաջողվել է ձեռնարկությունը բարձրացնել կվարցի արտադրության համաշխարհային մակարդակի ։ Գործարանը նոր տնտեսական պայմաններով ապահովելու համար 1998 թվականին պարգևատրվել է Պատվո շքանշանով։ Անցկացրել է սարքավորումների ընդհանուր արդիականացում, արտադրությունից ստացված ապրանքները համաշխարհային ճանաչում են ստացել, գործարանը 2000 թվականին արժանացել է ՌԴ կառավարության որակի մրցանակին։ 2000-2005 թվականներին զբաղեցրել Է Չելյաբինսկի մարզի Ազգային ժողովի պատգամավորի պաշտոնը ։
Մրցանակներ
Այլ.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուս տնտեսագետներ Կատեգորիա:ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ռուս ճարտարագետներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտության թեկնածուներ Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան) Կատեգորիա:Ռուս գիտնականներ
Լուչենկի (գյուղ, Վելիժսկի շրջան)
Գտնվում է շրջանի հյուսիս-արևմտյան մասում՝ Վելիժ քաղաքից 22 կմ հարավ-արևմուտք, P133 Սմոլենսկ-Նևել մայրուղուց 21 կմ հարավ, Արևմտյան Դվինա գետի ափին։ Ռուդնյա երկաթուղային կայարանը գտնվում է գյուղից 81 կմ հարավ՝ Սմոլենսկ-Վիտեբսկ գծի վրա։
Պատմություն
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հուլիսին, գյուղը գրավել են նացիստական զորքերը, ազատագրվել է 1943 թվականի սեպտեմբերին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վելիժսկի շրջանի բնակավայրեր
Պուստոմիտի (այլ կիրառումներ)
Պուստոմիտի, կարող է վերաբերել՝
Օսվալդ դե Անդրադե
Օսվալդ դե Անդրադե (José Oswald de Sousa de Andrade, ),  բրազիլացի պոետ, արձակագիր, դրամատուրգ, հրապարակախոս, ազգային մշակույթի տեսաբան, ազգային մոդեռնիզմի առաջնորդ ։
Կենսագրություն
Անդրադեն հարուստ ընտանիքից էր ։ Ավարտել է Սան Պաուլոյի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը ։ Նա 1909 թվականից զբաղվել է լրագրությամբ ։ Նա եղել է Հինգ խմբի անդամ, իսկ 1922 թվականի՝ Ժամանակակից արվեստի շաբաթվա նախաձեռնող։ Հեղինակ է 1928 թվական Անթրոպոֆագիկ մանիֆեստ ժամանակակից բրազիլական և լատինաամերիկյան մշակույթի հիմնադիր փաստաթղթի, ովքեր Բրազիլիայի և Լատինական Ամերիկայի մշակույթը ներկայացնում էին որպես մարդակեր Եվրոպայի և ամբողջ աշխարհի նկատմամբ ։ 1926-1930 թվականներին ամուսնացած է եղել Տարսիլդա դու Ամարալի հետ, իսկ 1930-ականների սկզբին՝ Պագուի։
Մահ
Օսվալդ դե Անդրադեյին թաղել են Սան Պաուլոյի Կոնսոլասան գերեզմանատանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բրազիլացի գրողներ Կատեգորիա:Բրազիլացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ավանգարդիզմ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Բամբերգ
Բամբերգ (Bamberg, [ˈbambɛɐ̯k], միջին բարձր Babenberg, Բամբերգի խոսվածքով՝ Bambärch), քաղաք Գերմանիայի Բավարիա մարզում, մարզային խորհրդի նստավայր։ Բամբերգը համալսարանների, բարձրագույն դպրոցների և կառավարական քաղաք է, կարևոր տնտեսական կենտրոն, ինչպես նաև եպիսկոպոսանիստ քաղաք։ Երկրամասի քարտեզագրման ժամանակ քաղաքը նշվել է որպես Արևմտյան Ֆրանկոնիայի տարածաշրջանային կենտրոն և ներառվում է Նյուրնբերգի մետրոպոլիայի մեջ։ Քաղաքն ունի գրեթե 71.000, իսկ ագլոմերացիան՝ շուրջ 117.000 բնակիչ ։
Քաղաքի հին հատվածը Գերմանիայում անփոփոխ պահպանված ամենահին քաղաքամասն է և 1993 թվականից ներառվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Դրանից բացի՝ Բամբերգը հայտնի է իր գարեջրային բազմազան ավանդույթներով։
Աշխարհագրական դիրք
Հարթավայրի միջով, որտեղ հենց ընկած է հին ֆրանկոնյան կայսերական և եպիսկոպոսական քաղաք Բամբերգը, հոսում է Ռեգնից գետը։ Այն դուրս է գալիս քաղաքից վերջինիս հյուսիսարևմտյան ուղղությամբ և արևմտյան սահմանի մոտ՝ կենտրոնից 5 կմ հեռավորության վրա՝ Բիշբերգի մոտ, միանում Մայն գետին։ Դեպի հարավ՝ մինչև Ֆյուրթ, տարածվում է Ռեգնիցի հարթավայրը, արևելքում ընկած է Ֆրանկոնյան Շվեյցարիան, հարավ-արևելքում և արևմուտքում՝ Մայնի հարթավայրը, հյուսիս-արևմուտքում՝ Հասբերգը, և արևմուտքում՝ Շթայգերվալդը։ Քաղաքը սահմանակցում է հետևյալ հարակից համայնքներին (սկսած հյուսիսից՝ ժամսլաքի ուղղությամբ) Գուդելշայմ, Մեմելսդորֆ, Լիթցենդորֆ, Շթրուլենդորֆ, Փեթթշթադ, Շթեգաուրախ, Բիշբերգ, Օբերհայդ և Հալլշթադ։
Տարածք
Քաղաքը զբաղեցնում է 54,58 կմ² տարածք։ Հյուսիս-հարավ ձգվածությունը 9,6 կմ է, արևելք-արևմուտքը՝ 9,7 կմ։ Հին քաղաքամասը գտնվում է Ռեգնիցի երկու ճյուղերի միջև ընկած կղզու վրա՝ Ռեգնիցի ձախ ճյուղից՝ Դոմբերգից դեպի արևմուտք։ Ավելի ուշ քաղաքի զբաղեցրած տարածքն ընդլայնվել է առաջին հերթին դեպի արևելք։
Վարչական բաժանում
Բամբերգը բաժանվում է մի քանի շրջանների՝ Լեռնային մաս, Կենտրոնական մաս (Կղզու հատվածը), Թոյերշթադ (Սբ. Գանգոլֆ), Վունդերբուրg, Գերոյթ, Հյուսիս (Սբ. Օտտո), Արևելք (Սբ. Հայնրիխ), Գարթենշթադ (Սբ. Կունիգուդա), Բրուկերսհոֆ, Բուգ, Բուգհոֆ, Գաուշթադ, Հիրշնոկ, Կրամերսֆելդ, Վիլդենզորգ։
1750-1753 թվականներին քաղաքի կառավարությունը քաղաքը բաժանել էր չորս շրջանի, որոնք անվանակոչվել էին քաղաքի չորս սրբերի անուններով՝ Հենրիցի (հյուսիս-արևմուտքում), Գրեգորիուսի (հյուսիս-արևելքում), Կունիգուդի (հարավ-արևելքում) և Օտտոնի (հարավ-արևմուտքում)։ Տները համարակալվում են ըստ առանձին շրջանների։ Հաջորդ բաժանումը տեղի է ունեցել 1804 թվականին՝ Սբ. Մարտին, Սբ. Գանգոլֆ, Մայր տաճարի և Տիրամոր։ Միաժամանակ սկսվեց տների հաջորդական համարակալումը՝ սկսած քաղաքապետարանի հին շենքից։ 1876 տները սկսեցին համարակալվել ըստ փողոցների։ Քաղաքի ընդլայնման հետ մեկտեղ քաղաքի՝ արդեն գոյություն ունեցող շրջաններին ավելացան նորերը, այսպես՝ 1909 թվականին՝ 5-րդ, իսկ 1916 թվականին՝ 6-րդ հատվածները։ Մինչ օրս պետականորեն չճանաչված այս բաժանումը ծառայում է քաղաքի 16 համայնքների տարանջատմանը, ընդ որում՝ ամեն երկու համայնքներ ներառված են մի շրջանի մեջ։ Գաուշթադ և Կրամերսֆելդ-Բրուկերթսհոֆ-Հիրշնոկ համայնքները ստեղծվել են, երբ Գաուշթադը դեռևս անկախ համայնք էր, իսկ Կրամերսֆելդը դեռևս պատկանում էր Հալլշթադին։ Վարչական համայնքների ժամանակակից բաժանումը հետևյալն է՝
Բամբերգն ունի շուրջ 650 փողոց, հրապարակ և փակուղի։
Պատմական ակնարկ
Բամբերգի պատմությունը վկայող հնագույն մասունքները ամենայն հավանականությամբ 19-րդ դարում հայտնաբերված բամբերգյան կուռքերն են։
902 թվականին Բաբենբուրգ է կոչվել այժմյան Դոմբերգի տարածքում գտնվող մի ամրոց։ Այն պատկանում էր արևելաֆրանկոնյան բաբենբերգցիների դասին, ովքեր կորցրեցին ունեցվածքը ռայն-ֆրանկոնյան Կոնրադինների հետ 903 թվականին տեղի ունեցած արյունալի մարտերի արդյունքում։ Այսպես կոչված Բաբենբերգյան մարտերի ժամանակ զոհվեցին բաբենբերգցի երեք եղբայրները։ Ունեցվածքն անցավ արքային և մնաց արքունիքի հսկողության տակ մինչև 973 թվականը։ Օտտո II կայսրը ամրոցը նվիրեց իր հորը՝ Բավարիայի հերցոգին՝ Հենրիխ Ցենկերին։
1007 թվականին Բամբերգում հիմնադրվել է եպիսկոպոսարանը Հենրիխ II-ի՝ Հենրիխ Ցենկերի որդու կողմից, և հենց նույն տարում նա հովանավորեց առաջին տաճարի հիմնադրումը, որը սակայն երկու անգամ ձախողվեց և տաճարը կառուցվեց այսօրվա՝ 13-րդ դարից մեզ հասած ճարտարապետությամբ։ 1430 թվականի հունվարին Բամբերգի վրա հարձակվեցին հուսիթները։ Վանականները տաճարի գանձերի հետ միասին տեղափոխվեցին Գիշբուրգ, իսկ եպիսկոպոսը վերադարձավ Կերնթեն։ Ունևոր քաղաքացիները փախուստի դիմեցին Ֆորշհայմ և Նյուրնբերգ։ Սակայն հուսիթները չգրավեցին Բամբերգը։ Երբ նրանք նվաճել էին Շեսլիթցը, Բամբերգում մնացած արհեստավորները, բանվորներն ու գյուղացիները կողոպտեցին նախ և առաջ գինու պահեստները, ապա առանց հսկողության մնացած տներն ու վանքերը։ Դրանից շատ չանցած՝ մարկգրաֆ Ֆրիդրիխ I-ը հուսիթների առաջնորդ Անդրեաս Պրոկոպի հետ Ցվերնից ամրոցում զինադադար կնքեց, ըստ որի Բամբերգը պիտի 12.000 գուլդեն ռազմատուգանք վճարեր՝ կողոպուտի վնասները փոխհատուցելու համար։
Առաջին քաղաքացիական ընդվզումը ասպետա-եպիսկոպոսական իշխանության դեմ արդյունք չտվեց։ 1524-1525 թվականների գերմանական քաղաքացիական պատերազմը քաղաքի վրա թողեց իր հետքերը։
Քաղաքը մեծապես վնասվել է շվեդական զորքերի կողմից՝ Երեսնամյա պատերազմի ժամանակ, պրուսական բանակի կողմից՝ Յոթնամյա պատերազմի ժամանակ և ֆրանսիական զորքերի կողմից՝ Նապոլեոն Բոնապարտի օրոք։
Լոթար Ֆրանց ֆոն Շյոնբորնի (1693–1729) և Ֆրիդրիխ Կարլ I-ի (1729–1746) իշխանության օրոք քաղաքը բարոկկոյի ժամանակաշրջանին հատուկ մեծ վերելք ու ծաղկում ապրեց։
Լունեվիլյան համաձայնագրով քաղաքը և Մայր տաճարը առաջարկեցին Բավարիայի իշխանությանը՝ Պֆալցյան երկրամասը Ֆրանսիային զիջելու փոխարեն։ Դեռևս նախքան կայսերական որոշման ընդունումը՝ Բավարիան 1802 թվականի սեպտեմբերի 2-ից ռազմական վերահսկողություն սահմանեց Բամբերգի տարածքի վրա և տարածքը վերջնականապես բավարական մարզ հայտարարեց նոյեմբերի 29-ին։ Եպիսկոպոս Քրիստոֆ Ֆրանց ֆոն Բուզեկը վերադարձավ քաղաք և դրանով հաստատեց քաղաքի ինքնավարության ավարտը։
1848-1849 թվականների Մարտի հեղափոխության ժամանակ Բամբերգը ծառայում էր որպես ժողովրդավարների հենակայան, ինչի համար էլ քաղաքը Մյունխենի կառավարության մոտ ծայրահեղ արմատականի համբավ ուներ։ Ամենահայտնի գործիչներից էին փաստաբաններ Նիկոլաուս Տիտուսը և Իգնաց Փրելը, բժիշկ Հենրիխ Հայնկելմանը և լրագրող Կարլ Հեգերը։
1854 թվականի մայիսի 25-26-ը գերմանական ութ երկրներ՝ Բավարիան, Սաքսոնիան, Հաննովերը, Վյուրթեմբերգը, Բադենը, Հեսսենը, Հեսսեն-Դարմշթադը և Նասսաուն, մասնակցում էին Բամբերգի համաժողովին, որտեղ նրանք պարզաբանում էին Արևելյան հարցում իրենց դիրքորոշումը երկու տերությունների՝ Ավստրիայի և Պրուսիայի նկատմամբ։
1909 թվականին Բամբերգում ստեղծվել է Գերմանիայի հետախույզների առաջին խմբերից մեկը։
Առաջին աշխարհամարտից հետո՝ 1919 թվականի ապրիլի 7-ին, դրանից ոչ շատ վաղ ընտրված Հոֆման I-ի գլխավորած բավարական կառավարությունը փախուստի դիմեց Բամբերգ՝ Մյունխենի խորհրդային հանրապետությանը ճնշելու համար ռազմական աջակցություն խնդրելու նպատակով։ Կայսերական բանակի և աշխարազորայինների կողմից Մյունխենի խորհրդային հանարապետության տապալումից հետո՝ 1919 թվականի օգոստոսի 14-ին, հաստատվեց Բամբերգի կանոնադրությունը՝ որպես Բավարիայի առաջին ժողովրդավարական կանոնադրություն։
1933 թվականին Բամբերգում ևս հաստատվեց նացիոնալ-սոցիալիստական իշխանությունը, և քաղաքացիները սկսեցին մասնակցել հրեա համաքաղաքացիների հետապնդման ու հալածման գործընթացին։ Վիլհելմ Արոնը կալանքի տակ վերցվեց 1933 թվականի մարտի 10-ին և սպանվեց Դախաույի համակենտրոնացման ճամբարում։ 1933 թվականի հուլիսի 1-ին՝ Բեռլինյան մայիսի 10-ից վեց շաբաթ անց, կրակի մատնեցին հազարավոր գրքեր։ Վիլլի Լեսսինգը՝ Բամբերգի գարեջրատան սեփականատերը, ձերբակալվեց 1936 թվականին և 1938 թվականի Բյուրեղապակյա գիշերը տանջահար արվեց այն աստիճանի, որ օրեր անց մահացավ։ Երկու օդային հարվածից, որոնք ընդհանուր առմամբ 310 մարդու կյանք խլեցին և հողին հավասարեցրին 708 բնակարան, կործանվեց Բամբերգի 4,4 %-ը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Բամբերգը ներառվեց ԱՄՆ-ի տիրապետության գոտում։ Ռազմական իշխանության կողմից ստեղծվեց այսպես կոչված DP-ճամբար՝ նախատեսված տեղահանված անձանց (Displaced Person) համար։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Բամբերգում է գտնվում ԱՄՆ զինված ուժերի մի կայազոր։
Ջրհեղեղներ
Քաղաքի տարբեր հատվածներում կարելի է հանդիպել ջրի մակարդակի մի քանի ցուցանիշներիշի։ Այստեղ նշված են նաև 2004 թվականի մեծ ջրհեղեղի ցուցանիշները։
Կախարդների հետապնդման ժամանակաշրջան
Բամբերգի եկեղեցական հնագույն կանոնադրությունը նույնն էր Վյուրցբուրգի և Կուրմայնցի, սահմանակից դարձած բողոքական Բայրութ իշխանության և շվաբական փոքրիկ դքսության՝ Վիզենշթայգի հետ, որը կախարդության ու կախարդների հետապնդման վաղ ժամանակաշրջանի կենտրոններից մեկն էր Հարավային Գերմանիայում։
1507 թվականին Բամբերգում վավերացվեց „Constitutio Criminalis Bambergensis“ կոչվող քրեական սահմանադրությունը, որը, ի թիվս այլ պատիժների, տուգանք էր նախատեսում նաև կախարդությունների համար՝ սահմանելով բարձրագույն պատիժ՝ մահ խարույկի վրա։
Երկարաժամկետ տարաձայնությունները Բամբերգի կառավարիչ-եպիսկոպոսի հետ, բախումների հետևանքով ծագած սովի և եպիսկոպոս Յոհան Գեորգ II-ի կողմից կախարդություններին անձնապես հավատալը պատճառ հանդիսացան կախարդների հետապնդման ու ընտանիքներով բռնագաղթման գործընթացը 1620-1630-ական թվականներին իրենց բարձրակետին հասցնելու համար։ Վանական Ֆրիֆրիխ Ֆյորները կախարդների հետապնդման հիմնական կազմակերպիչն ու առաջնորդն էր։ Դորնհայմի իշխան Յոհան Գեորգ II-ը կախարդների և կախարդություն անելու մեջ մեղադրվողների ձերբակալության համար, նույնիսկ, հատուկ հաստատություն էր ստեղծել։
Բամբերքի մեծաթիվ քաղաքացիներից ու եկեղեցական համայնքի անդամներից զատ՝ կախարդության մեղադրանքով 1628 թվականի օգոստոսին ձերբակալվել էր նաև Բամբերգի քաղաքապետը՝ Յոհանես Յունիուսը։ Նա այստեղ իր ձերբակալության մասին աղջկան գրում է.
Ըստ զոհերի ցուցակի՝ մինչև 1632 թվականը Բամբերգում ավելի քան 300 մարդ է մահապատժի ենթարկվել՝ մեղադրվելով կախարդության մեջ ։ մեզ հասած դատավարական փաստաթղթերից պարզ է դառնում, որ 1595-1631 թվականներն ընկած ժամանակաշրջանում երեք փուլով ավելի քան 880 մարդ է դատապարտվել մահապատժի՝ մեղադրվելով կախարդության մեջ։ Միայն շվեդական զորքերի հարձակումից հետո վերջ դրվեց այդ հետապնդումներին։ Եպիսկոպոս Յոհան Գեորգ II-ը փախուստի դիմեց Կերնթեն ու մահացավ այնտեղ 1633 թվականին։
Կախարդների հետապնդման ժամանակաշրջանը լավագույնս արտացոլվում է 1830-ական թվականներին լայն տարածում գտած անտիկվար իրերի առևտրի շրջանակներում պահպանված փաստաթղերի շնորհիվ։ Դրանք հավաքագրվել են քաղաքի արխիվի համար և պահպանվում են Բամբերգի քաղաքային գրադարանի ձեռագրերի պահոցում։ Սակայն այն հարցը՝ արդյոք այս դատավարական փաստաթղթերն ամբողջական պատկերացում կարո՞ղ են տալ այդ ժամանակաշրջանի մասին, դրանց պահպանման վիճակից ելնելով, դժվար է ասել։ Ամեն դեպքում՝ դատապարտյալների անձնական տվյալներից և դատական գործընթացից ավելի քան պարզ կարելի է ենթադրել, որ կախարդության մեղադրանքի քողի տակ այս ժամանակաշրջանում շահարկվում էին իրավաքաղաքական խնդիրներ։ Եպիսկոպոս Գեորգ Յոհանես II-ը կախարդությամբ զբաղվելու պատրվակով նպատակաուղղված կերպով ցանկանում էր չեզոքացնել քաղաքական հակառակորդներին հոգևոր աշխարհում, ինչպես նաև Բամբերգի բնակչության շրջանում։
2012 թվականի հոկտեմբերին Բամբերգում ամեն շաբաթ կազմակերպվել են քննարկումներ այն ժամանակաշրջանի «Կախարդների դատավարության» վերաբերյալ՝ քաղաքի պատմությունը թարմացնելու և մշակելու նպատակով։ Բամբերգի Կենտրոն վարչական շրջանը նախատեսում է նվիրաբերությունների միջոցով Գեյերսվյորթ ամրոցի մոտակայքում մի հուշարձան տեղակայել, որը կհիշեցնի ոչ միայն կախարդների հետապնդման մասին, այլ նաև կնախազգուշացնի մոլեռանդության ու խտրականության բացասականության աստիճանի մասին։ ZDF հեռուստաալիքի "Die Seelen im Feuer"(«Հոգիները՝ խարույկում») գեղարվեստական ֆիլմում, որը նկարահանված է Զաբինե Վայգանդի համանուն վեպի հիման վրա, ներկայացվում է կախարդների հետապնդման ժամանակաշրջանը Բամբերգում ։
Համալսարանական քաղաք՝ 1647-1803, 1979-ից մինչ օրս
1647 թվականին հիմնադրված համալսարանը 1803 թվականին բավարիացի նվաճողների կողմից լուծարվում է, իսկ հետագայում շորունակում գործել որպես փիլիսոփայական-տեխնիկական բարձրագույն դպրոց։ 1946/1947 թվականների ձմեռային կիսամյակի ընթացքում իր բոլոր ֆակուլտետներով համալսարանը հավակնում էր դառնալ Բավարիայի չորս առաջատար համալսարաններից մեկը։ Այդ գործընթացի մեծ ջատագով էր այն ժամանակի ռեկտոր Բենեդիկտ Կրաֆթը։ Նա հրավիրեց անվանի պրոֆեսորների, ովքեր մինչ այդ դասավանդել էին Կյոնիգսբերգում կամ Բրեսլաույում, ինչպես նաև Լայպցիգի գերագւյն դատարանի դատավորին։ Պատերազմից վերադարձած զինվորներից շատերը սկսեցին ուսանել այստեղ, ընդ որում՝ կիսամյակից կիսամյակ համալսարանն ընդլայնվում էր։ Հետագայում ընդլայնման ծրագրերն իրականացան, և Ռեգենսբուրգի համալսարանը դարձավ չորրորդ բավարական համալսարանը։ 1972 թվականին Բամբերգի բարձրագույն դպրոցը վերաձևավորվեց որպես ավագ դպրոց, իսկ 1979 թվականից՝ շարունակեց իր գործունեությունը որպես համալսարան։ Հիմնադրի անունով կոչվող Օտտո-ֆրիդրիխ համալսարանը ներառում է հումանիտար և բնագիտական բնագավառների ֆակուլտետներ, ինչպես նաև տնտեսագիտական ինֆորմատիկա և կիրառական ինֆորմատիկա։
2009 թվականին Բավարիա երկրամասի ֆինանսական ծախսերը կրճատելու նպատակով կրճատվեց սոցիալական աշխատանք մասնագիտությունն ու միացվեց Քոբուրգի բարձրագույն դպրոցին։ Համալսարանի հիմնական ֆակուլտետը՝ կաթոլիկ աստվածաբանությունը նույնպես անջատվեց համալսարանից և միացվելով Կաթոլիկ աստվածաբանության ինստիտուտին՝ վերափոխվեց հումանիտար գիտությունների և մշակութաբանության ֆակուլտետի։
2009 թվականի մայիսի 25-ին քաղաքը կառավարության կողմից ստացավ «Բազմազանության վայր» անվանումը։
Բանակ (մինչև 1803 թվական)
Եկեղեցու իրավասությունից իշխանությունը վերցնելու և աշխարհիկ իշխանությանը հանձնելու և տարածաշրջանային բարեփոխումների ժամանակ Ֆրանկոնյան կայսրությունը պատրաստակամ էր ռազմական գործողությունների ժամանակ աջակցելու Բամբերգին, որը նրան զորքեր էր տրամադրում։ Դրանք կազմում էին Հոհենլոհի և Ֆերնթհայլի զորագնդերը, ինչպես նաև ֆրանկոնյան հրետանու մի հատված ։ Բամբերգը բավականին վատ էր պաշտպանված և Յոթնամյա պատերազմում երեք անգամ գրավվել է պրուսական զորքերի կողմից՝ Բամբերգի կառավարիչին չեզոքություն պահպանել տալու համար, ում խոսքն արքունիքում ծանրակշիռ նշանակություն ուներ։
Բանակ (սկսած 1803 թվականից)
Բամբերգի հիմնական զորագնդերն էին 5-րդ հետևակայինը և Բավարական բանակի 1-ին զորագունդը՝ «Sekt-Ulanen» մականունով (1872 թվականից սկսած)։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ Բամբերգի հեծելազորը մասնակցել է Լագարդի ճակատամարտին։ Երկու զորագնդերն էլ մինչև 1918 թվականը մնացել են Բամբերգում։ 1919 թվականից այն վերածվեց Ռայխի բանակի 17-րդ կայազորի։ Նացիոնալ-սոցիալիստական ռեժիմի ներքո բանակի վերազինումը իր հետ բերեց նոր շինությունների ու զորանոցի կառուցման։ 1945 թվականից Բամբերգում այլևս գերմանական զորաբանակ չկար։ Դրա փոխարեն ԱՄՆ իր տիրապետության տակ վերցրեց զորանոցը՝ մինչև 2014 թվականին Բամբերգից իր հեռանալը ։ Առաջացած փոխարկման տարածքների բաժանման հարցը դրվեց հանրային քննարկման 2014 թվականի հունվարին Բամբերգի ու Անշարժ գույքի դաշնային ինստիտուտի միջ կնքվեց համաձայնագիր, ըստ որի՝ 2015 թվականի մարտին արդեն հնարավոր կլինի այդ տարածքների հինգ հատվածի միացումը Բամբերգին ։ 2014 թվականի հոկտեմբերից ԱՄՆ-ի նախկին տիրապետության «ՆԱՏՕ-ավան» գոտին 149 տնտեսությամբ քաղաքակիրթ շահագործման հանձնվեց։ Դրա զարգացումը քաղաքի միջոցով արդեն իսկ իրականանում է
Նացիոնալ-սոցիալիզմի ժամանակաշրջան
1908-1910 թվականներին կառուցված Բամբերգի սինագոգան ավերվեց 1938 «Բյուրեղապակյա գիշերվա» ընթացքում։ 1941 թվականին սկսեցին արտաքսել Բամբերգում բնակվող հրեաներին։ Հրեական գերեզմանոցը բռնագրավվեց իսկ « Taharahaus» (վայր, որտեղ լվանում էին հրեաների դիակները) միացվեց «Bosch» ֆիրմային, որը այն սկսեց օգտագործել որպես պահեստ ։
Բնակչություն
Միջնադարում և նոր դարերում Բամբերգի բնակչությունը դանդաղ էր աճում և բազմաթիվ պատերազմների, համաճարակների ու սովի պատճառով կրկին նվազում։ Երեսնամյա պատերազմի ընթացքում բնակչության թիվը 1648 թվականին նվազեց մինչև 7.000, մինչդեռ մինչև պատերազմը այն հասնում էր 12.000-ի։ Արդյունաբերականացման հետ մեկտեղ բնակչության թվի աճը 19-րդ դարում արագացավ։ 1811 թվականին քաղաքն ուներ 17.000 բնակիչ, իսկ 1900 թվականին նրանց թիվը հասավ 42.000-ի։
Մինչև 1939 թվականը բնակչության թիվն աճեց մինչև 59.000: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից կարճ ժամանակ անց քաղաքի գերմանական արևելյան շրջաններից փախստականները և աքսորյալները բնակչության թիվը 1945 թվականի դեկտեմբերին 16.000-ից հասցրին 75.000-ի։ 1953 թվականին քաղաքի բնակչության թիվը հասավ պատմության մեջ ամենաբարձր ցուցանիշին՝ 77.000-ի։ Մինչև 1972 թվականի հունիսը թիվը կրկին կրճատվեց մինչև 69.000: 2006 թվականի հունիսի 30-ի մարդահամարի տվյալներով բնակչության թիվը հասնում էր 70.063-ի։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրվա հոդված Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Համաշխարհային ժառանգություն Գերմանիայում
Կառբա
Կառբա (Karba), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Գաչաս
Գաչաս , հարավային և կենտրոնական Իսպանիայում հայտնի ուտեստ։ Կերակրի հիմնական բաղադրիչներն են ալյուրը, ջուրը, ձիթապտղի յուղը, սխտորը, պապրիկան և աղը։
Ծագում
Գաչասի ծագումը կապված է Պիրենեյան թերակղզու բնակիչների ազգային խոհանոցի հետ։ Գաչասը ամենօրյա ուտեստ է, որը կազմում է սննդակարգի զգալի մասը։ Գաչասի կազմությունը տարբեր է լինում. այն կարող է նման լինել սուպի, ինչպես նաև չորուկով կարկանդակի։ Իսպանիայի տարբեր շրջաններում և տարբեր ընտանիքներում գաչասը պատրաստվում է տարբեր ձևերով։
Գաչասը համարվում է «գյուղական ուտեստ», հովիվների և ֆերմերների ուտելիք։ Հայտնի է նաև, որ ճաշատեսակը տարածված է եղել կալեների (գնչուների) մոտ ։ XX դարի ընթացքում գաչասը դառնում է պակաս հայտնի. նրանից առաջ են անցնում բրինձը և կարտոֆիլը։ Սակայն Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ ուտեստը սկսեցին ավելի հաճախ պատրաստել։ Այն ժամանակ պատրաստվող գաչասը կոչվում էր gachas de los años difíciles (դժվար ժամանակների գաչաս)։ Որոշ ժամանակակից խոհարարներ համարում են, որ գաչաս կարելի է ատրաստել այնպես, որ այն համարեն ոչ թե «կոպիտ», այլ նրբաճաշակ ուտեստ ։
Գաչասը հաճախ մատուցվում է աղի կամ թարմ խոզապուխտի, լյարդի, չորիսոյի, սալյամիի, արյունային երշիկի հետ միասին:
Անդալուզիա
Անդալուզիական գաչասը (իսպ.՝ «gachas andaluzas») պատրաստվում է ցորենի ալյուրից։ Սխտորի կտորները տապակում են ձիթապտղի յուղի մեջ մինչև ոսկեգույն դառնալը։ Այնուհետև գազօջախի վրա են լցնում ալյուրը, ստացված զանգվածը լավ խառնում են գդալով։ Սա անում են այնքան ժամանակ, մինչև չեն նկատում, որ ալյուրը տապակվել է։ Դրանից հետո աստիճանաբար ավելացնում են ջուրը, զանգվածը խառնում են դրա հետ միասին։ Ըստ ճաշակի ավելացնում են աղ։ Համարում են, որ գաչասը պատրաստ է, երբ նրա հոտը համապատասխանում է «պատրաստի ուտելիքի» հոտին։
Անդալուզիայում հայտնի է նաև քաղցր գաչասը, պղպեղով կամ զաֆրանով գաչասը։ Գաչասի այլ տարբերակներում օգտագործվում է կենդանիների արյուն, լյարդ և ենթամթերք։ Ժամանակ առ ժամանակ ավելացնում են նաև տապակած սոխ և չորահացեր։ Անդալուզիայի շրջաններում կարելի է հանդիպել տարբեր տեսակի գաչասներ։
Կաստիլիա-Լա Մանչա
Gachas manchegas կամ gachas de almorta - գաչասի տեսակ, որը հայտնի է Կաստիլիա-Լա Մանչայում։ Այն պատրաստում են ցանքսի տափոլոռի ալյուրից ։ Կաստիլիա-Լա Մանչայի տարբեր շրջաններում պատրաստում են տարբեր տեսակի գաչասներ։ Հիմնականում ուտեստը պատրաստում են ձմռան սառը ամիսներին։ Ուտեստը ուտելու համար օգտագործում են գդալ կամ հացի կտորներ։
Ուտեստը հիմնականում ուտում են կրակից վերցնելուց անմիջապես հետո, դրա հետ մեկտեղ փորձում են չայրել շրթունքներն ու լեզուն։
Ցանքսի տափոլոռի ալյուրը բացի Կաստիլիա-Լա Մանչայից, գրեթե ոչ մի տեղ չի հանդիպում։ Այդուհանդերձ այդ ալյուրը հաճախ խառնում են ցորենի ալյուրի հետ. առանց դրա այն ծայրահեղ թունավոր է։
Gachas serranas - ուտեստի տեսակ, որը հայտնի է Կուենկայում։ Սովորաբար մատուցվում է սնկերի և կարտոֆիլի հետ։ Երբեմն ուտեստի մեջ ավելացվում է խոզի մարինացված լյարդ (պատրաստման ժամանակ այն ավելացվում է ջրի հետ միասին)։ Այլ հավանական բաղադրիչներ են կծու պղպեղ չիլին կամ քիչ քանակությամբ մարինացված վարունգներ ։
Gachas murcianas - գաչասի տեսակ, որը հայտնի է Մուրսիայում։ Այս գաչասը gachas manchegas-ի տարատեսակ է քիմիոնով, սև պղպեղով և մեխակով ։
Վալենսիա և Արագոն
Ադեմուսում հայտնի է եգիպտացորենի ալյուրով պատրաստված գաչասը, որը պատրաստում են նաև Ռինկոն-դե-Ադեմուսի շրջաններում։ Այդպիսի գաչասը սովորաբար մատուցում են խոզի մսի կամ ձողաձկան հետ, ինչպես նաև լոլիկների և խխունջների հետ։ Ուտեստը տարածաշրջանի ազգային խոհանոցի մաս է կազմում։ Այստեղ ուտում են նաև ցանքսի տափոլոռի ալյուրից պատրաստված գաչաս։ Լոս-Պուերտոսում կա գաչասին նման ուտեստ։ Այն կոչում են «ֆարրո» (իսպ.՝ «Farro»):
Արագոնում այդ ուտեստը նույնպես անվանում են գաչաս, սակայն ավելի հաճախ «գաչաս» ասելով նրանք նշում են այլ ուտեստ, հաըտնի որպես farinetas: Farinetas պատրաստելու համար խոզապուխտի կտորները տապակում են ձիթապտղի յուղում։ Երբ առաջանում է յուղի շերտ, այն հեռացնում են։ Այնուհետև այդ նույն թավայի մեջ ավելացնում են ջուր և մանր եգիպտացորենի ալյուր, զանգվածը խառնում են։ Բաղադրիչներն օգտագործվում են հետևյալ քանակությամբ (թվերը մոտավոր են).
Քաղցր գաչաս
Անդալուզիայում հաճախ են պատրաստում gachas dulces (քաղցր գաչաս), որը մատուցում են որպես աղանդեր։ Ինչպես սովորական գաչասում, օգտագործում են ձիթապտղի յուղ, ալյուր և ջուր, սակայն սխտորի և աղի փոխարեն ավելացնում են շաքարավազ։ Ջրի փոխարեն կարող են օգտագործել նաև կաթ։ Քաղցր գաչասի մեջ ավելացնում են մեղր, վանիլ, նարնջի քերուկ և դարչին։ Կարելի է հանդիպել նաև չամիչով, նուշով կամ չորահացերով քաղցր գաչաս։
Gachas extremeñas-ը աղանդեր է, որը տարածված է Էստրեմադուրայում։ Այն համեմված է անիսոնով (Pimpinella anisum): Պատրաստման ժամանակ  զանգվածին ավելացնում են նաև պաքսիմատ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անդալուսյան խոհանոց Կատեգորիա:Իսպանական խոհանոց Կատեգորիա:Ուտեստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ուտեստներ ըստ երկրի
Cherchez la femme
Շեռշե լա ֆամ (Cherchez la femme, [ʃɛʁʃe la ˈfam]), ֆրանսերեն արտահայտություն, որը բառացիորեն նշանակում է «Փնտրեցե՛ք կնոջը»։ Օգտագործվում է այն դեպքում, երբ տղամարդն իրեն տարօրինակ է պահում, կամ նրա արարքների դրդապատճառն անհայտ է, իսկ դրա պատճառները կարող են լինել կնոջ հետ ապօրինի հարաբերությունները քողարկելու, կնոջ վրա տպավորություն թողնելու կամ նրա բարեհաճությանն արժանանալու փորձերը։ Այսինքն` այս արտահայտությունն օգտագործողի կարծիքով` առաջին հայացքից անբացատրելի թվացող հանցագործության կամ տարօրինակ արարքների պատճառը կինն է։
Արտահայտությունը հանդիպում է Ալեքսանդր Դյումա Հոր` 1854 թվականի «Փարիզի մոհիկանները» վեպում, որի հերոսներից մեկը` Փարիզի ոստիկանության ծառայողը, սիրում էր կրկնել.
Արտահայտությունը վեպում կրկնվում է մի քանի անգամ։ Դյուման արտահայտությունն օգտագործել է նաև 1864 թվականին գրված համանուն պիեսում, որում ասվում է.
Դյումայի այս արտահայտությունն իրոք պատկանում է ֆրանսիական ոստիկանության հայտնի պաշտոնյա Անտուան դը Սարտինին (1729-1801)։ Դը Սարտինն իր հերթին վերաձևակերպել էր հռոմեացի բանաստեղծ Յուվենալիսի միտքը, որի 6-րդ սատիրայում ասվում է. «Հազիվ թե գտնվի դատական մի հայց, որում վեճի պատճառը կինը չլինի»։
Հայկական իրականության մեջ արտահայտությունն օգտագործվել է «Հարսնացու հյուսիսից» ֆիլմում ։ 2011 թվականից ի վեր ցուցադրվում է դերասան Նարեկ Դուրյանի համանուն ներկայացումը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսերեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Թևավոր խոսքեր Կատեգորիա:Դարձվածքներ Կատեգորիա:Կարգախոսներ
Աստերոիդների դաս S
Աստերոիդների դաս S, աստերոիդների դաս է, այս դասի մեջ մտնող աստերոիդները ունեն սիլիցիումային (քարային) բաղադրություն, այս աստերոիդները հաճախ անվանում են քարային։ Նրանք կազմում են ամբողջ հայտնի աստերոիդների քանակի 17 %, այսպիսով կազմելով աստերոիդների տարածվածությամբ երկրորդ դասը ածխածնայիններից հետո։