cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Խաղաղության ստորագրում Հայելիների դահլիճում (նկար)
Համատեքստ
Իռլանդացի նկարիչ Ուիլյամ Օրփենը ծնվել է Դուբլինում (1878—1931)։ Նա հրաշամանուկ էր և արդեն 12 տարեկանում ավարտել է Մետրոպոլիտեն արվեստի դպրոցը և մեկնել է Լոնդոն՝ Սլեյդի գեղեցիկ արվեստների դպրոցում սովորելու համար․ սկզբում սովորել է Հենրի Տոնկսի մոտ։ Ժան Բատիստ Շարդենի, Ուիլյամ Հոգարթի, Անտուան Վատտոի և առավելապես Ռեմբրանդի ստեղծագործությունների ազդեցությամբ Օրփենը դարձել է հաջողակ և հայտնի դիմանկարիչ։ Նրա աշխատանքները պարբերաբար ցուցադրվել են Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում։ 1916 թվականի ապստամբությունից հետո՝ Օրփենի աշակերտ և հովանավորյալ նկարիչ Շոն Կիտինգը նրան խնդրել է վերադառնալ հայրենիք՝ իռլանդական ստեղծագործական արվեստի աշխատանքներին մասնակցելու համար, սակայն նա գերադասել է մնալ Անգլիայում և հավատարիմ լինել Բրիտանական կայսրությանը։ Շուտով Օրփենը արքայական բանակի զինվորական կորպուսի կողմից գեներալ-մայորի կոչումով դարձել է զինվորական նկարիչներից մեկը և 1917 թվականին մեկնել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի Արևմտյան ճակատ։ Ճակատամարտերում, հոսպիտալներում, ճամբարներում՝ շարքային զինվորների ողբերգական կյանքին եղել է ականատես, ինչն էլ ավելի է հարստացրել նրա գեղարվեստական տաղանդը։ Նա մնացած նկարիչներից ավելի երկար է մնացել Ֆրանսիայում և գրել է․ «Իմ կյանքում երբեք այսքան զբաղված չեմ եղել»։
1918 թվականին Օրփենի՝ զինվորական թեմաներով 125 աշխատանքներ, ցուցադրվել են Միացյալ Թագավորությունում և ԱՄՆ–ում, որտեղ ներկա է եղել թագուհի Մարիան, իսկ նկարիչն արժանացել է «Բրիտանական կայսրության շքանշանի ասպետ» պարգևին։ Դրանից հետո Միացյալ Թագավորության վարչապետ Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջի աջակցությամբ՝ նա Միացյալ Թագավորության Տեղեկատվության նախարարությունից լրացուցիչ երեք նկար վրձնելու պատվեր է ստացել, որոնց վրա պետք է պատկերված լինեին դիվանագետներ, քաղաքական, զինվորական գործիչներ, ովքեր 1919 թվականի Փարիզի խաղաղության վեհաժողովի բանագնացներ են եղել  ։
Պատմություն
Բանակցությունները, որոնք սկսվել են 1919 թվականի հունվարի 18–ին, թույլ են տվել Առաջին համաշխարհային պատերազմի հաղթող դաշնակից ազգերին ձևակերպել Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտը, համաչափորեն բաժանել ֆինանսական և նյութական կորուստը, որոնք հասցվել են պարտվող կողմից հաղթող կողմերին, լուծել Առաջին համաշխարհային պատերազմում Գերմանիայի պատերազմական տուգանքների փոխհատուցման գործընթացը։ Կոնֆերանսը, որը տեղի էր ունենում բանակցային դժվարին պայմաններում, արտահայտում էր պատերազմական տուգանքների վերաբերյալ հասարակական կարծիքիների արձագանքը, ինչը պետք է փորձել համապատասխանեցնել այդ տուգանքները վճարելու Գերմանիայի կարողության ու ցանկության հետ։
Բանակցություններում քննարկվում էին նաև այլ հարցեր, ինչպես օրինակ՝ Ազգերի լիգայի ստեղծումը և նոր ազգային պետությունների կազմավորումը։ Խաղաղ պայմանագիրը ստորագրվել է 1919 թվականի հունիսի 28–ին Վերսալի պալատի Հայելիների դահլիճում, որը կառուցվել է Լյուդովիկոս XIV–ի կողմից՝ ի նշան իր իշխանության ցուցադրության։ Վերսալի պալատի ընտրությունը պատահական չէր․ հենց այնտեղ է 1871 թվականի հունվարի 18–ին՝ Ֆրանս-պրուսական պատերազմի ավարտից հետո, Օտտո ֆոն Բիսմարկը 1871 թվականին Գերմանիան հռչակել որպես կայսրություն՝ դրանով իսկ ամբողջ Եվրոպան ներքաշելով պատերազմի մեջ։ Պայմանագրի ստորագրման համար Ֆրանսիայի վարչապետ Ժորժ Կլեմանսոյի հրահանգով՝ սրահի հատակը ծածկվել է մանրահատակով և ծածկվել Լյուդովիկոս XIV–ի ժամանակաշրջանի գորգերով, ի լրումն այդ ամենի՝ Ելիսեյան պալատից հատուկ կահույք են բերել, այդ թվում՝ գեղեցիկ սեղաններ և մեծ բազկաթոռներ։ Պատերազմից արյունաքամ և ամբողջովին հյուծված երկրում մի քանի ժամվա ընթացքում Հայելիների դահլիճն արժանի վայր է դարձել խոշոր դիվանագիտական իրադարձության համար։ Քաոսային և միաժամանակ նշանավոր արարողակարգով պայմանագրի կնքումը տևել է ընդամենը 45 րոպե, ներկա է եղել 27 պատվիրակություն՝ 32 պատվիրակով, ինչպես նաև հազարից ավելի բարձրաստիճան անձինք ու մամուլի ներկայացուցիչներ։ Պատերազմի սանձազերծման համար ստանձնելով իր պատասխանատվությունը՝ Գերմանիան կորցրել է իր  68 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքը՝ 8 միլիոն ազգաբնակչության հետ, ովքեր բնակվում էին Էլզաս–Լոթարինգիայում՝ հանձնված Լեհաստանից, որն Արևելյան Պրուսիայի մի մասն էր, պարտավորվել է վճարել 20 միլիարդ ոսկի մարկ՝ Ֆրանսիային հասցված վնասի համար, կորցրել է գաղութների նկատմամբ իշխանությունը և հարկադրաբար համաձայնել է ոչնչացնել սպառազինությունը։ Երազելով խաղաղության մասին՝ դաշնակիցները միայն մոտեցրին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, քանի որ ընդամենը 20 տարի անց՝ նվաստացած Գերմանիան սկսել է վրեժխնդրի լինել     ։
(8343) Տագենդհատ
(8343) Տագենդհատ (Tugendhat), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում ։
Խաղաղության ստորագրում Հայելիների դահլիճում (նկար)
Կազմություն
Նկարը նկարված է կտավի վրա՝ յուղաներկով, չափսերն են՝ 152,4 × 127,0 սմ ։ Կտավի վրա պատկերված է խաղաղ պայմանագրի ստորագրման պահը, դաշնակից երկրների առաջատար ներկայացուցիչների քաղաքական կամքի, միասնության և վճռականության դրսևորումը։ Օրփենը միտումնավոր հրաժարվել է ամբոխի պատկերումից, կենտրոնացել է քաղաքական առաջնորդների խմբակային դիմանկարի վրա, ովքեր ծեր, մորուքավոր տղամարդիկ էին՝ սև ֆրակներով, նստած կամ կանգնած Վերսալյան ամրոցի շլացուցիչ կերպով կահավորված Հայելիների դահլիճի երկար սեղանի շուրջ։ Նկարը նման է Լեոնարդո դա Վինչիի «Խորհրդավոր ընթրիք» նկարին։ Լեոնարդոյի պես՝ Օրփեն կոտրել է սեղանի և աթոռների բազմերանգ շարունակական շարքը՝ առաջին պլան մղելով պայմանագիր ստորագրող երկու գերմանացիներին։ Նրանց գլխավերևում երևում է «Թագավորն իշխում է միայնակ» գրությունը, որը հղում է կատարում բանակցությունների ընթացքում տեղի ունեցող վիճաբանություններին․ դրանք առաջանում էին այն պատճառով, որ դաշնակիցները ոչ մի կերպ ընդհանուր եզրեր չէին գտնում պատերազմական տուգանքների կիրառման կարգի վերաբերյալ, քանի որ գերմանական կողմը պնդում էր, որ հնարավոր չէ վճարել այդ տուգանքը։ Պետական գործիչները մեծ սրահում շատ փոքր են թվում, Օրփենը միտումնավոր է ընդգծել սրահի ճարտարապետական արտասովորությունը։ Նա Ռեմբրանդի պես կիրառել է բարձր ճարտարապետությունը՝ պատկերելու համար ինչպես քաղաքական ջանքերի աննշան լինելը, այնպես էլ համաշխարհային առաջնորդների փառամոլությունն ու ձևամոլությունը, որը զբաղեցնում է կտավի մոտ մեկ քառորդ մասը։ Իսկական դրամատիզմը կայանում է երկու մեծ սյուների միջև եղած երեք հայելային կամարների ապակիների և երկնքի կոտրված անդրադարձի մեջ, ինչն ակնարկում է ձեռք բերված խաղաղության՝ փխրուն լինելու մասին։ Անդրադարձի մեջ երևում է նաև նկարիչը, կարծես թե ոչ ոքի հետաքրքիր չեն ո՛չ քաղաքական գործիչները, ՛ոչ էլ խաղաղության ստորագրման պահը, որը դարձել է պատերազմի իրական ավարտի դիվանագիտական ճակատը.
Պատմություն և ճակատագիր
Պատվերի համար Օրփենին վճարել են 3 հազար ֆունտ ստերլինգ, որը պատերազմի ժամանակաշրջանում արվեստի գործի համար  ռեկորդային գումար էր, այն դեպքում, երբ Ջոն Սինգեր Սարջենթն իր մեկ նկարի համար՝ «Գազից թունավորվածները» ստացել է միայն  300 ֆունտ ստերլինգ   ։ Տվյալ կտավը՝ «Խաղաղության ստորագրումը Հայելիների դահլիճում» ստեղծվել է Օրփենի կողմից 1919 թվականին ։ Նրա երկրորդ նկարը՝ «Խաղաղ կոնֆերանս՝ Օրսեի ափին» նույնպես առանձնանում է պալատական ճարտարապետության ֆոնին եղած քաղաքական գործիչների և  չնչին կերպարների նկատմամբ նկարչի ունեցած  արհամարհանքով ։ Պատվիրակների ձևապաշտության պատճառով վերջնականապես հիասթափվելով կոնֆերանսի գաղափարախոսությունից՝  Օրփեն, իր արդեն պատրաստ երրորդ նկարից մաքրել է գունեղ սեղանը, և փոխել է թեման՝ ցույց տալով պատերազմի հետևանքների վերաբերյալ պաշտոնական և հասարակական դիրքորոշումներում առաջացած անդունդը , նոր աշխատանքը նվիրվել է «Ֆրանսիայում գտնվող անհայտ բրիտանացի զինվորին» ։ Ներկայումս «Խաղաղության ստորագրումը Հայելիների դահլիճում» նկարը գտնվում է Լոնդոնում՝ Լամբերտի Կայսրական զինվորական թանգարանի հավաքածուի մեջ ։ Ցուցասրահի պատին՝ Օրփենի՝ «Խաղաղության ստորագրումը Հայելիների դահլիճում» և «Խաղաղ կոնֆերանս՝ Օրսեի ափին» նկարների միջև կախված է Սարջենտայի՝ «Գազից թունավորվածները» ։
(8343) Տագենդհատ
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,837215 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6406 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0338 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1745,57 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,206237 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,87° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1986 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անտոնին Մրկոսի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Սան Բիաջո Պլատանի
Սան Բիաջո Պլատանի (San Biagio Platani), կոմունա Իտալիայում, Սիցիլիա մարզի Ագրիջենտո գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 3784 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 90 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 42 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 92020։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0922։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան
Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան (Степан Георгиевич Лианозов, )` հայազգի նշանավոր գործարար ու քաղաքական գործիչ, Ռուսական Կայսրության խոշորագույն Ռուսական գլխավոր նավթային միության հիմնադիր, 20-րդ դարի սկզբի Ռուսական Կայսրության խոշորագույն նավթային մագնատ, գեներալ Յուդենիչի կառավարության վարչապետ։ Լիանոսյանին կոչում էին նաև «Ռուսական Ռոքֆելեր» ։
= Կենսագրություն =
Երիտասարդ տարիները
Ստեփան Լիանոսյանը ծնվել է 1872 թվականի օգոստոսի 9-ին Մոսկվայում ։ Նրա հայրն էր Գևորգ Մարտինի Լիանոսյանը, ով հանդիսացել է ռուսական առևտրական ու Լիանոսյանների բազմասերունդ գործունեության ղեկավարողը 1900-1907 թվականներին։ Լիանոսյանները Կասպից ծովի խավիարի խոշորագույն արտահանողներն էին դեպի ռուսական ու եվրոպական շուկա։
Ավարտելով ուսումնարանը՝ 1894 թվականին Լիանոսյանը ընդունվել է Մոսկվայի պետական համալսարանի բնական գիտությունների ֆակուլտետ։ 1898 թվականին ավարտել է նույն համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Երկու տարի աշխատել է երդվյալ ատենակալի օգնական Մոսկվայի դատական պալատում։ Այդ շրջանում բնակվել է Մոսկվայի Կամերգերսի նրբանցք 3 հասցեով ։
Գ. Մ. Լիանոզով և որդիներ
Եղբայրներին՝ Մարտինին ու Լևոնին թողնելով ընտանեկան խավիարի գործը՝ Ստեփանը 1901 թվականին տեղափոխվել է Բաքու ու խորասուզվել է աճող նավթային ոլորտի մեջ։
Մեծ ներդրումների հաշվին ընկերությունը կարճ ժամանակահատվածում Լիանոսյանի ընկերությունը դարձավ նավթ արտադրող խոշորագույն ընկերությունների մեկը Բաքվում ։
Նավթահորերից բացի ընկերությանը պատկանում էին նաև ընկերություններ Բաքվում՝ Սպիտակ քաղաքում, կերոսինի ու նավթի գործարաններ, կերոսինի ու մազութի պահման տարաներ, նավթամուղ Կասպից ծովի ափին, նավթատար նավահանգիստ, Բաթումիում՝ ռեզերվուարներ ու պահուստ ։
Այդ ժամանակահատվածում Լիանոսյանը ընտրվում է Բաքվի քաղաքակային խորհրդի ու Բաքվի բորսայի խորհուրդի անդամ։
Ռուսական գլխավոր նավթային միություն
1912 թվականի հուլիսի 28-ին Լոնդոնում հիմնադրվում է Ռուսական գլխավոր նավթային միությունը կամ «Օյլ», որը միավորեց 3 հայկական նավթային ընկերություն, 1 ռուսական, մի շարք խոշորագույն ռուսական բանկեր ու բրիտանական բիզնեսի ներկայացուցիչների։ Ընկերության հիմնադիր կազմի մեջ էր 6 ընկերություն ու 16 կից կազմակերպություն ։ Կազմակերպության հիմնադիր կապիտալը կազմեց 2,5 միլիոն ֆունտ։ Միավորման հիմնադիրն էր Ստեփան Լիանոսյանը։ Ընկերության ղեկավար խորհրդի կազմը հետևյալն էր.
Միավորումը գնեց մի շարք խոշոր նավթային ընկերություններ, որոնց թվում էին.
և այլն։ Շատ շուտով «Օյլը» դարձավ աշխարհում մեծությամբ երրորդ ընկերությունը ։
Ընկերությունը աշխատում էր մեծագույն շահույթով։ Այսպես Միրզոյան եղբայրների կապիտալիզացիան 2,1 միլիոն ռուբլուց 1915 թ. հասավ 3,21 միլիոնի, «Կասպից ընկերակցությանը»` 1,5 միլիոնից 10 միլիոնի և այլն։ 1913 թվականին «Լիանոսյան և Որդիներ» ընկերությունը իր բաժնետերերին վճարել է 18% շահույթ
Մինչև 1914 թվականը կազմակերպության կապիտալը կազմում էր շուրջ 120 միլիոն ռուբլի նավթով։ Գնելով զգալի ակցիաների քանակ Բերլինյան ֆոնդային բորսայում՝ «Օյլը» փորձ կատարեց իր կազմի մեջ առնել նաև «Բրանոբել» ընկերությունը՝ մեկ այլ նավթային հսկա, որը գործում էր Բաքվի շուկայում ու պատկանում էր Նոբել եղբայրներին։
Եվրոպական մի շարք երկրներում Լիանոսյանը նույնպես բացեց կազմակերպություններ, որոնք ծառայում էին որպես իրենց արտադրված նավթի ներկրող այդ երկրներ։ Այսպես Մեծ Բրիտանիայում բացվեց «British Lianosoff Wite Oil Company» ընկերությունը, Ֆրանսիայում՝ «La Lianosoff Français», իսկ Գերմանիայում՝ «Deutsche Lianozoff Mineralöl Import Act.Ges», որի հիմնադիր կապիտալը կազմեց 1 միլիոն գերմանական մարկ։ Նպատակին հասնելու համար Լիանոսյանը ներգրավեց եվրոպական խոշոր խաղացողների. «Օ. Ա. Ռոզենբերգ և ընկ.» (Փարիզ), «Լ.Դրեյֆուս և ընկ.» (Փարիզ), Բ. Մարգուլիեսի (Բրյուսել) բանկերը ։
«Ստեփան Լիանոզով» ջերմանավ
1912 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Գ. Մ. Լիանոզով և որդիներ ընկերությունը ստորագրում է պայմանագիր Նիկոլաևի գործարանների ու նավաշիրանների միության հետ կառուցելու երկվինտային, երկմմատույց դիզելային նավթային ու կերոսինային ջերմանավ-տանկեր, որի տարողունակությունը պետք է կազմեր 8000 տոննա։ Նավին նախատեսվում էր տալ «Ստեփան Լիանոզով» անվանումը։ Ջերմանավը նախատեսվում էր օգտագործել նավթամթերը արևմտյան Եվրոպա տեղափոխելու համար։ Նավի նախագիծը գնվել էր գերմանացի նշանավոր գործարար Կրուպպի ընկերությունից։ Նախագծի բյուջեն կազմել է 1 440 000 ռուբլի։ Շինարարությունը մեկնարկել է 1913 թվականի հոկտեմբերի 27-ին ու պետք է հանձնվել 14 ամսից 1915 թվականի հունվարի 1-ին։ Սակայն սկսված պատերազմը հետաձգեց շինարարությունը, ու նավը հանձնում են մոտ երկու ամիս ուշ՝ մարտի 7-ին ։
Ծովային նախարարությունը նման նավի ակռուցման մասին սկսում է բանակցությունները այն գնելու նպատակով։ Կառուցող ընկերությունը պայմանավորվում է նավը վաճառել, իսկ Լիանոսյաններին առաջարկում են հետ վճարել գումարները, ինչպես նաև տոկոս՝ տարեկան 6% ու տուժավճար 125 000 ռուբլի ծավալով։ Լիանոսյանները ոչինչ չէին կորցնում՝ հաշվի առնելով, որ պատերազմական իրավիճակի արդյունքում Բոսֆորի նեղուցը փակ էր Թուրքական իշխանությունների կողմից ։
Շոգենավը գործարկվում է «Բաքու» անվանումով, իսկ Սպիտակների պարտությունից հետո տեղափոխվում է Ֆրանսիա ու ստանում «LOIRE» անվանումը։ 1947 թվականի ապրիլի 22-ին այն վաճառում են որպես ջարդման ենթակա ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Նույնիսկ 1915 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմի մեկնարկից հետո միջազգային 16 խոշորագույն ֆինանսական սինդիկատներից 10-ը ռուսական նավթարդյունաբերությունում ունեին հսկայական գումարի՝ 363,56 միլիոն ռուբլու բաժնետոմսեր՝ շնորհիվ «Օյլ» ընկերության։ «Օյլի» բաժնետոմսերը նույն թվականին վաճառվում էին Փարիզի, Լոնդոնի, Ամստերդամի, Բրյուսելի և, անշուշտ, Պետերբուրգի սակարաններում։ Լիանոսյանի «Օյլ»-ը դարձավ աշխարհի երրորդ խոշորագույն նավթարտադրող ընկերությունը՝ Ռոքֆելլերների «Ստանդարտ Օյլ»-ից ու Դետերդինքի «Ռոյալ Դաչ Շել»-ից հետո։
1915 թվականին Բաքվում արտադրվեց շուրջ 571,4 միլիոն փութ նավթ ։
Մինչև 1916 թվականը Նոբելները իրենց հերթին գնեցին «Օյլի» բաժնետոմսերի մի մասը ։
Սան Կանդիդո
Սան Կանդիդո (San Candido), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզում՝ Բոլցանո գավառում։
Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան
Յուդենիչի Հյուսիս-արևմտյան կառավարությունը
1917 թվականի հեղափոխությունների արդյունքում Բաքվի արդյունաբերողները կորցրեցին իրենց ողջ ունեցվածքը։ Ի տարբերություն շատ այլ գործարարների Ստեփան Լիանոսյանը ակտիվ կերպով ներգրավվել է քաղաքացիական պատերազմական գործունեության մեջ։ Ֆինլանդիա արտագաղթելուց հետո՝ 1919 թվականի մայիսի 24-ին նա վերադառնում է ու մասնակցում Ռևելում տեղի ունեցած Քաղաքացիական խորհրդակցության նիստին, որը կազմակերպվել էր Սպիտակ շարժման ղեկավարների կողմից։ Խորհուրդը որոշում է կայացնում ստեղծել Հյուսիս-Արևմտյան Հանրապետություն։ Նիստին մասնակցել են բազմաթիվ քաղաքական հոսանքների ներկայացուցիչներ ու ռազմական գործիչներ։
Սան Կանդիդո
Բնակչությունը կազմում է 3148 մարդ, բնակաչության խտությունը՝ 39 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 80, 1 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 39038, հեռախոսային կոդ՝ 0474։
Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան
Յուդենիչի Հյուսիս-արևմտյան կառավարությունը
Ինչպես գրում էր Վ. Գորնը իր գրքում. "Իր կեցվածքով առանձնանում էր Ս. Գ. Լիանոզովը, որը Խորհրդակցությունում զբաղվում էր ֆինանսական գործերով։ Նա ամենևին չէր շփվում քաղաքականությանը` իր ամբողջ գործունեությունը կենտրոնացնելով բանակի համար ֆինանսներ հայթայթելու վրա, եթե իհարկե այդ ժամանակվա անհուսալի իրավիճակում առհասարակ հնարավոր էր որևէ բան հայթայթել։"
Նիստը անցկացվում էր Բրիտանիայի առաքելության ղեկավար գեներալ Մարշի հսկողության ներքո ու Արմատական կուսակցության հիմնադիր Մ. Մարգուլիեսի պնդելու արդյունքում կառավարության ղեկավար է որոշվում հաստատել Ստեփան Լիանոզյանին։ Վերջինս կազմեց Հյուսիս-Արևմտյան կառավարության կազմը։ Ամենից առաջ, չնայած բուռն ընդդիմությանը, նա պնդեց, որ ռազմական նախարար և զինված ուժերի գլխավոր հրամանատար դառնա գեներալ Նիկոլայ Յուդենիչը, այլապես Ալեքսանդր Կոլչակը կհրաժարվեր ֆինանսական աջակցություն ցույց տալ։
Սան Կանդիդո
Վարչական բաժանում
Իննեհենի սահմանակից համայնքներն են Տոբլահը, Իններֆիլգրատենը՝ (Ավստրիա), Զեկստենը և Զիլլիան՝ (Ավստրիա)։
Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան
Յուդենիչի Հյուսիս-արևմտյան կառավարությունը
Օգոստոսի 10-ին Լիանոսյանը ներկայացրեց իր կառավարության կազմը.
Սան Կանդիդո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Ստեփան Գևորգի Լիանոսյան
Յուդենիչի Հյուսիս-արևմտյան կառավարությունը
Լիանոսյանի մասին Վ. Գորնը իր գրքում գրում է. "Կետաձկան նշույլ իսկ չուներ, բարձրակիրթ, եվրոպական փայլով մարդ էր, որը գործնական հարաբերություններում իր հազվագյուտ նրբանկատությամբ և հակառակորդի հանդեպ հանդուրժողականությամբ համակրանք էր առաջացնում։ ...Վարչապետի պաշտոնում Լիանոսյանին բոլորը համարում էին միանգամայն հարմար` որոշակիորեն առաջադեմ է, հռչակագրի կողմնակից է, հիանալի կերպով կարողանում է պահպանել և իրականացնել նախարարների խորհրդի ընդհանուր միտումները և այդ փափկանկատ պաշտոնի համար ունի անհրաժեշտ անձնական նրբանկատություն։ Հետագայում նա հրաշալի արդարացրեց այդ կարծիքը և գեներալներից բացի Կառավարության կազմում չհայտնվեց գեթ մեկը, ով բաժանվելով Լիանոսյանից` կարողանար որևէ հարցում կշտամբել նրան որպես վարչապետի ու գործընկերոջ"
Իր առաջին որոշումով օգոստոսի 11-ին կառավարությունը ճանաչեց Էստոնիայի անկախությունը, սեպտեմբերի 3-ին՝ Լատվիայի ու սեպտեմբերի 23-ին՝ Ֆինլանդիայի անկախությունը։
1919 թվականի օգոստոսի 24-ին հրապարակվում է կառավարության որոշումը հրապարակելու պետական դրամային միավոր։ Սեպտեմբերին Հյուսիս-Արևմտյան Հանրապետության ռուբլին լույս է տեսնում։ Դիմելով Անգլիական Բանկին Լիանոսյանը ստանում է 400 հազար ֆունտ ստերլինգի երաշխավորված վճարման պաշտոնական երաշխիք։ Իր հերթին նախնական բանակցությունների ընթացքում հուլիսի 24-ի հեռագրող գեներալ Յուդենիչը փոխանցում է Շվեդիայում հանրապետության ներկայացուցիչ Գիլկևիչին իր խնդրանքը առավելագույն կարճ ժամանակահատվածում սկսել թղթադրամների տպագրությունը ու որ տպագրության ողջ ֆինանսական պատասխանատվությունը Յուդենիչը վերցնում է իր վրա։ Հունիսի 4-ի հեռագրի մեջ Լիանոսյանը նշում է 75 միլիոն ռուբլի տպելու անհրաժեշտությունը։ Թերթերը հրապարակել են 350 միլիոն ռուբլի թիվը, սակայն ի վերջո կատարվել է 1,2 միլիարդ տպագրելու պատվեր։ Որպես տպագրող կազմակերպություն ընտրվում է «Սվերիգես Լիտոգրաֆիսկա Տրյուկերիեր» շվեդական ընկերությունը։ Թղթադրամների արտաքին տեսքը ձևավորում է գնդապետ Ն. Շևելյովը։ Տպագրվում են տարբեր արժողությամբ թղթադրամներ՝ 0,25, 0,50, 1, 3, 5, 10, 25, 100, 500, 1000։ Ընդհանուր քանակը 16,4 միլիոն հատ։ Ռուբլու կայունությունը պահպանելու նպատակով սեպտեմբերի 14-ին Ստեփան Լիանոսյանը ստորագրում է #18 որոշումը, համաձայն որի արգելվում էր երկրից ոսկու, արծաթի ու թանկարժեք ունեցվածքի արտահանումը ։
Հելսինգֆորսում Լիանոզյանը տպում է 4 միլիոն ռուբլի։ Թղթադրամի վրա նշվել է Յուդենիչի ու Լիանոսյանի ստորագրությունը։
1919 թվականի հոկտեմբերին Լիանոսյանը ու Մարգուլիեսը մեկնում են Հելսինգֆորս՝ բանակցելու Ֆինլանդիայի խորհրդարանի ազդեցիկ անդամների հետ բանակցելու, որպեսզի ստանան Ֆինլանդիայի բանակի աջակցությունը քաղաքացիական պատերազմում։ Բանակցությունները ոչինչի չբերեցին, քանի որ ադմիրալ Ալեքսանդր Կոլչակը հրաժարվում էր ճանաչել Ֆինլանդիայի անկախությունը ։
Անհամաձայնությունը ռազմական գործիչների միջև շարունակվում էր ամիսներ շարունակ։ Այսպես Պետրոգրադի ուղղությամբ գեներալ Յուդենիչի ղեկավարած հարձակմանը զուգահեռ Հյուսիս-արևմտյան կառավարության մեկ այլ հրամանատար գեներալ Բերմոնտ-Ավալովը հարձակում է կատարում Ռիգայի ուղղությամբ։ 1919 թվականի հոկտեմբերի 12-ին վարչապետ Լիանոսյանը հրապարակում է կոչ Բերմոնտ-Ավալովին ենթարկվելու կառավարությանը ու միանալու Յուդենիչի հարձակմանը դեպի Պետրոգրադ ընդդեմ Կարմիր բանակի ։
Յուդենիչի Պետրոգրադյան անհաջող ռազմական հարձակման արդյունքում կառավարությունը ինքնալուծարվում է 1919 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, իսկ Լիանոսյանը տեղափոխվում է Փարիզ։
Կադետական կուսակցության ղեկավարների մեկը՝ Ի. Գեսսենը նոյեմբերին զեկուցում էր Ս. Սազոնովին. "Լիանոզովի ու Մարգուլիեսի համար դիմել են ստանալու Պարիզի վիզա։ Քարտաշևի հետ զրույցում փորձելով պարզել՝ ինչ սպասել հիմա, ես եկել եմ եզրակացության, որ կառավարությունը համարվում է վերացված, մանավանդ որ այն հայտնվել է անելանելի ֆինանսական իրավիճակում, նրա փողերը չեն ընդունվում, ու դրա պատճառով, մասնավորապես, զինվորները մնում են առանց աշխատավարձ։"
Կինոարտադրություն
1914 թվականի գարնանը Ստեփան Լիանոսյանը Մանթաշյանց եղբայրների հետ կատարում է խոշոր ներդրում «Բիոխրոմ» ընկերության մեջ, որը հիմնել էր Սերգեյ Պրոկուդին-Գորսկին։ Նրանք գնում են Պորոկուդին-Գորսկու բոլոր պատենտները Ռուսաստանում ու մի քանիսը Մեծ Բրիտանիայում։ Որոշվում է Ռուսաստանի հարավում կառուցել կինոպավիլիոն, որտեղ հնարավոր կլինի նկարահանել ֆիլմեր։ Գործի մեջ են ներգրավված մեծ ու հայտնի դերասաններ, ինչպիսիք են Ֆեոդոր Շալյապինը ու Մարիա Անդրեևան։ Գրասենյակը տեղակայվում է Լիլաննոսյանների Մոսկվայի առանձնատներից մեկում՝ Գնեզդիկովսկի նրբանցքում, որտեղ հեղափոխությունից հետո տեղակայվում է Կինեմատոգրաֆի նախարարությունից, իսկ այնուհետև Կինեմատոգրաֆիստների միությունը։ Այդ օրերին Մարիա Անդրեևան նամակով գրում է Մաքսիմ Գորկուն. "Այժմ գումար ենք հայթայթում, նախնական պետք է շուրջ 20 հազար՝ վճարելու նոտարին մեր պայմանագրի համար, ընդհանուր պայմանագրի համար ու որպեսզի առաջին մուծումն անենք Լիանոզովին։ Այդ 20 հազարը մենք իսկույն հետ կվերցնենք այն 90 հազարից ու մեզ տալիս է Բիոխրոմը ... Ինչպես տեսնում ես մեծ գործ է ծավալված։ Եթե այն հաջողվի, շրջանային կինոկենտրոնների մի ողջ ցանց կստեղծվի, ու ոչ միայն Մոսկվայում, այլ շատ այլ վայրերում։"
Մոսկվայի Պետրովսկի այգում նկարում են իրենց պատվերով կառուցած ապակե պավիլիոնում կենցաղային, սիրային ու քրեական ոճի ֆիլմեր՝ «Առանց ելքի», «Վրեժի աստվածը», «Կյանքի հավերժ հեքիաթը»։ Նկարահանումները շարունակվում են մինչև 1918 թվականը, երբ պավիլիոնը հրդեհվում է ։
1925 թվականին նա աշխատել է որպես կինո պրոդյուսեր ու որոշ ժամանակ այս գործը եղել է Լիանոսյանի հիմնական եկամուտի աղբյուրը ։
Կյանքը Ֆրանսիայում ու մահ
Ըստ տարածված լուրերի՝ Ստեփան Լիանոսյանը մասնակցում էր Ռուսաստանից սև խավիարի, գեղանկարների ու անտիկվարիատի արտահանմանը ու վա-առքին Եվրոպայում։ Ըստ խոսակցությունների ապրանքները վաճառվում էին Նիկոլայ Ռյաբուշկինսկու խանութում։ Խավիարը Էնզելիից Բաքվով ու Բաթումիով տեղափոխվում էր Եվրոպա։ Սովետական Միությունը ուներ արտարժույթի կարիք, ու նման գործարքները օգնում էին դրա լրացմանը։ Արտահանման վերահսկողն էր Լավրենտի Բերիան ։
Մահացել է 1949 կամ 1951 թվականի օգոստոսի 10-ին Փարիզում։ Թաղված է Փարիզի Պասսի գերեզմանատանը։
Ստեփան Լիանոսյանը ուներ մեկ որդի՝ Նիկոլայ անունով ։
= Լիանոսյանների տոհմածառը =
Նա նաև եղել է Ֆրանսիայի Մեծագույն «Աստրեա #500» օթկաի անդամ, իսկ 1935 թվականից օթյակի ղեկավար կազմի անդամ՝ անցնելով 15-ից 18-րդ աստիճանները։ Պուտիլովի ու Կանդաուրովի ներկայացմամբ 1922 թվականի նոյեմբերի 11-ին բարձրացվել է երկրորդ, իսկ 1923 թվականի մայիսի 26-ին՝ երրորդ աստիճանի։ Կյանքի վերջին օրերին նրանց շնորհվել է «Ռուսական հատուկ խորհուրդ» օթյակի 33-րդ աստիճան ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ու Փարիզի օկուպացիայի արդյունքում մասսոնական խոշորագույն օթյակները կորցնում են իրենց ունեցվածքը ու ազդեցությունը։ Այս օրերին Լիանոսյանը իր տանը Պասսի թաղամասում ժամանակ առ ժամանակ, անկախ հնարավոր վտանգի, կազմակերպում էր Աստրեա օթյակի հավաքները։ Դրա համար իսկ նրան մի քանի անգամ հարցաքննել են հատուկ ծառայությունները, սակայն Լիանոսյանի հանգստությունը ու պարզ պատասխանները շուտով ստիպել են դադարել հետևել նրան ։
= Պատկերասրահ =
= Լիանոսյանը գեղարվեստական գրականության մեջ = Ստեփան Լիանոսյանը Ալեքսեյ Տոլստոյի «Էմիգրանտներ» վեպի գլխավոր կերպարներից մեկն է։ Տոլստոյը Լիանոսյանի մասին գրում է. "Նա փոքր հոգնատանջ մարդ էր չորացած արտի խոտի գույնի կարճ մորուքով ու մանրակրկին սանրած նոսր մազերով։"
= Հղումներ =
Կատեգորիա:Ադրբեջանահայ գործարարներ Կատեգորիա:Ադրբեջանահայ քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ նավթարդյունահանողներ Կատեգորիա:1872 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 9 ծնունդներ Կատեգորիա:1949 մահեր Կատեգորիա:Օգոստոսի 10 մահեր Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Բրիխա
Բրիխա (בְּרִיחָה, «փախուստ»), Հոլոքոստից փրկված սիոնական երիտասարդական կազմակերպությունների անդամների կողմից 1944-1945 թթ. ստեղծված ընդհատակյա կազմակերպություն, որի նպատակն էր հրեաների տեղափոխումը Արևելյան Եվրոպայից Միջերկրական և Սև ծովերի ափերը՝ ենթամանդատային Պաղեստին հետագայում ուղարկելու նպատակով։ «Բրիխա» բառը ի սկզբանե այդ գործողության անվանումն էր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հոլոքոստ Կատեգորիա:Սիոնական կազմակերպություններ Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն
Սոկոլնիչեսկի հրդեհադիտանոց
Սոկոլնիչեսկի հրդեհադիտանոց (Сокольническая пожарная каланча), տեսարժան շինություն Մոսկվայում, քաղաքում պահպանված մինչհեղափոխական եզակի հրդեհադիտանոցներից մեկը։ Այն գտնվում է Արևելյան վարչական օկրուգի Սոկոլնիկի շրջանում, Ռուսակովսկի փողոցի թիվ 26 հասցեում ։
Պատմություն
1804 թվականին Ալեքսանդր I-ը հրամանագիր է ստորագրում երկրում հրդեհադիտանոցների կառուցման վերաբերյալ։ 1863 թվականի  օգոստոսին Մոսկվայի բնակիչների երկար խնդրանքներից հետո դուման թույլատրում է այստեղ կառուցել հրդեհադիտանոց։ Շուրջ 18 տարի բնակչությունը միջոցներ էր հավաքագրում շինարարության համար, որն էլ կազմեց 20 հազար ռուբլի։ Հրդեհադիտանոցի կառուցման նախագծի համար  մրցույթ հայտարարվեց, որտեղ հաղթեց Գերմանիայում սովորող Մաքսիմ Գեպպեները։ 1881 թվականին  սկսվեց աշտարակի կառուցումը, որն ավարտվեց 1884 թվականին։  Ժամանակին այն քաղաքի ամենաբարձր շինությունն էր և երկրորդ տեսադիտարկման աշտարակը, առաջինը Սուխարևսկում էր։ Հրդեհի մարման աշտարակները ընթանում էին հետևյալ կերպ, վերնասրահում հերթապահում էին ժամապահները, որոնք որոշում էին հրդեհի ուժգնությունը և տեղանքը, այնուհետև 3 րոպե նախապատրաստվում էր հրշեջների խումբը և ձիերով մեկնում դեպքի վայր։ Հրդեհադիտանոցի աշխատակիցները բնակվում էին այդ շենքում, նրանց օրական աշխատավարձը կազմում էր 7 կոպեկ։ Հրդեհաշիջման նպատակով օգտագործում էին 30 ձիեր և 2 տակառ ջուր ։ 1910 թվականին Սոկոլնիչեսկի հրդեհադիտանոցում հայտնվեց առաջին մեքենան։ Վ. Գիլյարովսկին իր գրքում պատմում է այլ ստորաբաժանումներում հրդեհի ազդարարման համակարգի մասին։ Շինությունում ցերեկը կախված էին գնդեր, իսկ գիշերը լամպեր։ Հրդեհի դեպքում հնչում էր զանգը և եթե մեկ գունդ էր կախված,  Քաղաքային մասն էր, երկու գունդ՝ Տվերյան մասը, երեքը՝ Մյասնիցկի, չորսը՝ Պյատնիցկի։ Երբ կախված էր լինում կարմիր դրոշ կամ կարմիր լամպ, դա նշանակում էր «սպառնալից հրդեհ և բոլոր ստորաբաժանումների հավաք»։ Այս կարգը գործեց մինչև 1917 թվականը, այնուհետև մտցվեց հեռախոսային կապը։ 1930-ական թվականներից  հրդեհադիտանոցների շինարարությունը դադարեցվեց։ 1999 թվականին  հրդեհադիտանոցը վերակառուցեցին, այնուհետև այստեղ տեղակայվեց Արևելյան վարչական օկրուգի Հրշեջ ծառայության գլխավոր վարչությունը և № 12 Հրշեջ մասը ։
Ճարտարապետություն
Ճարտարապետ` Մ. Կ. Գեպպեներ։ Նյութը` կարմիր աղյուս։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մոսկվայի պատմություն Կատեգորիա:1884 հիմնադրումներ Ռուսաստանում
Հարավային սոխակ
Հարավային սոխակ, (Luscinia megarhynchos), կեռնեխների ընտանիքի երգեցիկ թռչուն։
Ընդհանուր բնութագիր
Բնադրող-չվող է։ Մարմնի երկարությունը 14 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 20-22 սմ, կենդանի զանգվածը՝ 15 գ։ Մարմինը վերևից դարչնագույն է, պոչը՝ կարմրադարչնագույն, ներքևից՝ մոխրագույն։ Երիտասարդը ներքևից դարչնագույն պտերով է։ Թաքնված թռչուն է և դժվար տեսանելի, հաճախ ճանաչվում է անզուգական գեղեցիկ երգով։ Երգում է գիշերը, լուսաբացին։ Գերադասում է խիտ թփուտները։ Սնվում է անողնաշարավորներով, սերմերով ։
Բնադրում
Բույնը գավաթաձև է՝ խոտաբույսերից։ Բնադրում է թփուտներում՝ գետնին։ Դնում է 22 մմ տրամագծով, բաց կապույտ՝ պտավոր 4-5 ձու։ Կենսակերպն ուսումնասիրված է մասնակի ։
Արագոնյան ամրոց (Իսկիա)
Արագոնյան ամրոց (Castello Aragonese), պաշտպանական ամրություն Իտալիայում, Իսկիա կղզու հարևանությամբ գտնվող փոքրիկ կղզու վրա։ Մտնում է Կամպանիա վարչական շրջանի կազմի մեջ։ Նախկինում պատկանել է  Ավալոս հայտնի իտալական ընտանիքին։
Պատմություն
Ամրոցը ծաղկում է ապրել 16-րդ դարում։ Այդ ծամանակ նրա տարածքում էին գտնվում կլարիսինյան եկեղեցին, հունական եկեղեցին, եպիսկոպոսի նստավայրը, որի ենթակայության տակ էին գտնվում 12 եկեղեցիներ։
Ներկայումս ամրոցը անձնական սեփականություն է, որը բաց է տուրիստների համար։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Դղյակներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Իտալիայի ամրոցներ
Ամանորյա տորթ
Ամանորյա տորթ, մրգային հրուշակեղենի տեսակ, որը շատ երկրներում օգտագործվում է Սուրբ ծննդի ժամանակ ։
Բրիտանական տարատեսակներ
Անգլիական ամանորյա տորթը սկզբում պատրաստվել է սալորից ։ Անգլիական ավանդական ամանորյա տորթը պատրաստվում է կորինֆյան չամիչով, սուլթանով (ոսկեգույն չամիչ) և ռոմով ներծծված չամիչով։ Եթե ամանորյա տորթը ծածկված է գլազուրով, ապա շատ տարածված զարդարանքներ են տները, եղևնիները կամ Ձմեռ պապիկի պատկերները։
Շատերի առանձնահատուկ սիրելին հանդիսանում է շոտլանդական ավանդական ամանորյա տորթը՝ Վիսկի Դանդին։ Անունից կարելի է ենթադրել, որ տորթը ստեղծել է  Դանդիում և պատրաստվում է շոտլանդական վիսկիով։ Դա թեթև և փխրուն մրգային տորթ է՝ պատրաստված կորինֆյան չամիչից, չամիչից, քիշմիշից և բալից ։
Ժամանակ առ ժամանակ ամանորյա տորթի մեջ, ինչպես նաև ամանորյա պուդինգներում որպես հաջողության նշաններ ավելացնում էին մետաղադրամներ։ Սովորաբար դրանք լինում էին արծաթե 3 կամ վեց պենսանոցներ՝ երբեմն փաթաթված յուղաթղթի մեջ։
Յորքշիրում ամանորյա տորթը կարելի է ուտել պանրով, օրինակ՝ Ուենսլիդեյլ տեսակի պանրով։
Միացյալ Թագավորությունում Սուրբ Ծննդին բացի ավանդական ամանորյա տորթից մատուցվող մյուս խմորեղենը շոկոլադապատ շվեյցարական ռուլետն է, որը նման է գերանի։
Վիկտորյական դարաշրջանում հայտնի թագավորական տորթը փոխարիվնել է ամանորյա տորթով։
Այլ երկրներում
Ստորև թվարկված որոշ տորթեր մրգային չեն։ Օրինակ՝ «Բյուշ դյո Նոելը» որևէ միրգ չի պարունակում, այն մրգային չէ ։
Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում որոշ մարդիկ Սուրբ Ծննդի ժամանակ որպես նվեր տալիս են մրգային տորթեր, բայց դրանք չեն կոչվում ամանորյա տորթեր ։ Հարևան Կանադայում անգլալեզու մեծամասնությունը դրանք անվանում է ամանորյա տորթեր։
Հնդկաստանում ամանորյա տորթերը ավանդաբար մրգային են՝ բազմաթիվ տարբերակներով։ Ալլահաբադի տորթը հայտնի է իր հարուստ համով և կառուցվածքով։ Շատ ավելի փոքր տորթերի մեջ ավելացնում են ալկոհոլ, սովորաբար ռոմ ։
Շրի Լանկայում ամանորյա տորթերի մեջ օգտագործում են մշկընկույզ, դարչին և սև պղպեղ ։
Ճապոնիայում ամանորյա տորթն ուտում են ճրագալույցին։ Դրանք հարած սերուցքով բիսկվիթներ են՝ հաճախ զարդարված ելակով ու այլ սեզոնային մրգերով։ Ամանորի տորթերը ընկալվում են որպես Սուրբծննդյան տոնակատարության ծիսական արարողություն, հատկապես երբ կիսվում են ընտանիքի կամ ընկերների հետ ։
Ֆիլիպիններում ամանորյա տորթերը մանրացված ընկույզներով պայծառ դեղին մրգային թխվածքներ են։ Դրանք թաթախվում են կոնյակի կամ ռոմի և շաքարի օշարակի մեծ քանակությամբ խառնուրդի մեջ։ Լիկյորով պատրաստված այս տորթերը սովորաբար կարող են թարմ մնալ շատ ամիսների ընթացքում, եթե նրանց պահպանեն ինչպես հարկն է։
Գերմանիայում տարածված է «Շտոլլեն» անունով մրգային տորթը։ Սուրբ Ծննդյան ընթացքում այն նաև կոչվում է Ուեյնախթշտոլեն կամ Քրիստշտոլեն։
Իտալական պանետոնեն գմբեթաձև, թթվասերով քաղցր թխվածք է, որն ավանդաբար ճաշակում են Սուրբ Ծննդին։ Այն պարունակում է չամիչ և քաղցր ցիտրուսային մրգեր և մանրակրկտորեն պատրաստվում է մի քանի օրվա ընթացքում։ Պանդորոն սովորաբար պատրաստվում է Վերոնայում և ունի բուրգի ձև՝ ութանկյուն աստղաձև կտրվածքով ։
Ֆրանսիայում, Բելգիայում, Շվեյցարիայում, Ֆրանսիական Կանադայում, Լյուքսեմբուրգում և Լիբանանում ավանդական ամանորյա տորթը կոչվում է «Բյուշ դյո Նոել»։ Այն թեթև բիսկվիթ է, որը ծածկված է շոկոլադապատ կարագի սերուցքի մի շերտով, որը փաթաթված է վրան շաքարի փոշի ցանած կարագի սերուցքի մեկ այլ շերտով և նմանվում է ձյունով ծածկված գերանի։ Անունը ծագել է փայտե գերանից, որն ավանդաբար մի քանի օր վառվում էր օջախների մեջ ամբողջ Եվրոպայում ։Միջնադարի ընթացքում և ֆրանսիացի մի խոհարար տասնիներորդ դարում ստացել է գերանի տեսքով այս ռուլետը՝ ի հիշատակ այդ սովորույթի։
Կիպրոսում ամանորյա տորթը մատուցվում է Սուրբ Ծննդյան օրը և առաջին բանն է, որով տեղաբնակները հյուրասիրում են իրենց հյուրերին։ Կիպրոսի ամանորյա տորթը նման է բրիտնական տորթին։
Մշակութային տեղեկություններ
Ճապոնիայում ավանդաբար կանայք ամուսնանում էին երիտասարդ տարիքում, իսկ նրանք, ովքեր 25 տարեկանից հետո դեռ չէին ամուսնացել, երբեմն արհամարհանքով անվանվում էին ամանորյա տորթեր (25-ից հետո չվաճառված) ։ Տերմինն առաջին անգամ օգտագործվել է 1980-ական թվականների ընթացքում , բայց դրանից հետո չեղարկվել , քանի որ այսօր ճապոնացի կանայք հաճախ մնում են առանց ամուսնանալու և առանց պիտակավորվելու ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տորթեր Կատեգորիա:Սուրբծննդյան խոհանոց
Ջուվա
Ջուվա, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Արեշի գավառում ։
Բնակչություն
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 398 կովկասի թաթար բնակիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Օբրեզնոե
Օբրեզնոե (Обрізне), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ամվրոսիևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օբրեզնոե ավանում բնակվում էր 69 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ամվրոսիևսկի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի ավաններ
Կովկասյան կատվաօձ
Կովկասյան կատվաօձ կամ Իբերական կատվաօձ, լորտուների ընտանիքի լորտուների ենթաընտանիքի կատվաօձերի ցեղի օձ։ ՀՀ-ում հանդիպում է Շիրակի, Արագածոտնի, Արմավիրի, Կոտայքի, Արարատի, Վայոց ձորի, Սյունիքի և Տավուշի մարզերի հիմնականում նախալեռնային շրջաններում, երբեմն նաև՝ լեռներում, Երևանի շրջակայքում։ Տարածված է կիսաանապատային, թփուտային, չոր նոսրանտառային բուսականությամբ ժայռոտ ու քարքարոտ կենսավայրերում։
Մարմնի երկարությունը տարիքի հետ փոխվում է (14-80 սմ), պոչը 4-5 անգամ կարճ է։ Մարմինը բարեկազմ է։ Գլուխը տարանջատված է մարմնից և ծածկված է խոշոր փայլուն վահանիկներով։ Աչքերը թեթևակի արտափքված են, դեղնավուն կամ վարդագույն ծիածանաթաղանթով, բիբը օվալաձև է, ուղղահայաց։ Մարմնի թեփուկները հարթ են ու փայլուն։ Մեջքը մոխրագույն է, գորշավուն, երբեմն՝ վարդագույն՝ ծածկված թույլ արտահայտված մուգ գծերից կազմված շղթայանման նախշով։ Բծերը շեկից մուգ շագանակագույն, մուգ մոխրագույն կամ սև։ Նույն գույնի ավելի մանր բծերի մեկական շարք կա մարմնի կողմնային մակերեսներին։ Որովայնային մակերեսը բազմաթիվ սև կետերի շնորհիվ ստանում է սև գունավորում, միայն որովայնային վահանիկների եզրային մասերն ու ստորին ծնոտի վահանիկներն են մնում սպիտակ։ Սնվում է հիմնականում մողեսներով, երբեմն նաև թռչունների ձագերով ու մանր կրծողներով։ Ձմեռում է աշնան վերջից գարնան սկիզբը։ Զուգավորումը տեղի է ունենում ապրիլ-մայիսին։ Հունիսի 2-րդ կեսից հուլիսի սկիզբը էգը դնում է երկարավուն (27-35х10-13 մմ) 6-9 ձու։ Ձագերը ծնվում են սեպտեմբերին։ Խնամվում է անազատ պայմաններում, օգտագործվում է գիտահետազոտական նպատակով։ Վերին ծնոտի հետևի մասում ունի 2 զույգ ակոսավոր թունամուղ ատամներ։ Թույնն ունի նյարդարգելակիչ ազդեցություն։ Մարդուն գրեթե չի կծում, իսկ կծածը մարդու և կենդանիների կյանքի համար վտանգավոր չէ։ Գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։
Տարածվածություն
Տարածված են հյուսիսային Իրանում, Իրաքում, Փոքր Ասիայի արևելյան մասում, Հյուսիսային Սիրիայում, Ադրբեջանում, Դաղստանում, Վրաստանում, Հայաստանում։ Տեսակի արեալը ներառում է նաև Բալկանյան թերակղզին, Էգեյան և Միջերկրական ծովերի մի շարք կղզիներ, Լիբանանը և Իսրայելը։ Հայաստանի հարավում հայտնի է Արաքսի, հյուսիսում` Քուռի հովտից և նախալեռներից ։
Էկոլոգիա
Առավել հաճախ հանդիպում է թփուտներով և խոտաբուսածածկով լեռների քարքարոտ լանջերին, լեռնաքսերոֆիտային տափաստանների քարքարոտ տեղամասերում, գիհու նոսրանտառներում, մշակված լանդշաֆտներում, պտղատու և խաղողի այգիներում, նաև՝ բաց, օշինդրային և աքիլեյան կիսաանապատներում։ Չի խուսափում մարդու մոտիկությունից, հաճախ հանդիպում է տների տանիքներում, քարե պատերի ու ցանկապատերի ճեղքերում։ Որպես թաքստոց օգտագործում են ժայռերի ճեղքերը, խորշերը քարերի տակ և տարբեր փորող կենդանիների բները։ Հայտնի է մինչև ծովի մակարդակից 2000 մ բարձրությունների վրա ։
Գարնանը դուրս է գալիս մարտի սկզբին-կեսերին, ձմեռման է անցնում սեպտեմբերի վերջին-հոկտեմբերին։ Հեշտությամբ մագլցում է ծառերի և շենքերի պատերի վրա։ Ժամանակի մեծ մասն անց է կացնում քարերի տակ։ Սնվում է հիմնականում մողեսներով, երբեմն` կրծողներով։ Հայաստանում բազմացման տվյալները բացակայում են։ Արեալի այլ հատվածներում էգը հունիսի վերջին-հուլիսի սկզբին դնում է 6-9 ձու։ Ձագերը դուրս են գալիս սեպտեմբերին ։
Պահպանություն
Տեսակն ընդգրկված է ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակում և գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։
Թվաքանակն ամենուրեք ցածր է։ Գարնանը «Խոսրովի անտառ» արգելոցում ցերեկային երթի ժամանակ կարելի է հանդիպել 1-2 առանձնյակ, այլ վայրերում` ոչ միշտ։
Վտանգման հիմնական գործոններ են հանդիսանում ապօրինի որսը և բնորոշ ապրելավայրերի յուրացումը։
Պահպանվում է «Խոսրովի անտառ» արգելոցում և «Արևիկ» ազգային պարկում։ Անհրաժեշտ է պահպանության տակ վերցնել Հայաստանի հյուսիսում գտնվող մեկուսացված պոպուլյացիաները (արգելավայրերի ստեղծում), սահմանել խիստ վերահսկողություն այս տեսակի ապօրինի որսի նկատմամբ
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օձեր Կատեգորիա:Սողուններ Կատեգորիա:Խոցելի տեսակներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված կենդանիներ
Դանիել Կայմակոսկի
Դանիել Կայմակոսկի, մակեդոնացի երգիչ և երգահան։ Առավել հայտնի է որպես X Factor Adria-ի (Սերբիա, Մակեդոնիա, Չեռնոգորիա, Բոսնիա և Հերցեգովինա) առաջին հաղթող ։ «Սկոպյե փառատոն 2014»-ում իր "Lisja esenski" (Աշնան տերևներ) երգով հաղթելուց հետո իրավունք ստացավ ներկայացնել Մակեդոնիան Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում ։
Կյանքը և կարիերան
Կայմակոսկին ծնվել է Ստրուգա քաղաքում՝ Մակեդոնիայի հարավում, 1983 թվականի հոկտեմբերի 17-ին։ Երբ նա դեռ 7 տարեկան էր իր ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվեց Վիեննա, Ավստրիա։ Դանիելը մասնակցել է շատ երաժշտական նախագծերի։ Առաջին անգամ, երբ մասնակցեց երաժշտական նախագծի 17 տարեկան էր և զբաղեցրեց 12-րդ հորիզոնականը։ 2009 թվականին Դանիելն առաջին անգամ ներկայացավ Մակեդոնիայում Ohrid Fest-ի ընթացքում իր իսկ հեղինակած երգով։ Նա մասնակցել է նաև բուլղարական հեղինակավոր մրցույթներից մեկին։ Դրանից հետո վերադառնում է Ավստրիա, որտեղ թեև աշխատանքի է անցնում, այնուամենայնիվ շարունակում է իր գործունեությունը երաժշտական բնագավառում։ Դանիելը երգ է հեղինակում Կարոլինա Գոչևայի համար, որը մեծ հիթ է դառնում Բալկանյան երկրներում։ 2013 թվականին մասնակցում է X Factor Adria-ի առաջին եթերաշրջանի լսումներին, իսկ ավելի ուշ՝ 2014 թվականի մարտին, հաղթանակ է տոնում։ Դանիելը իր առաջին սինգլը ձայնագրեց հաղթանակից անմիջապես հետո։ Այն կոչվում էր "Skopje-Beograd" (Սկոպյե-Բելգրադ), որը իրականում դուետ էր X Factor-ի ժյուրիներից մեկի՝ Ժելյկո Յոքսիմովիչի հետ, ով ներկայացրել էր Սերբիան Եվրատեսիլ 2012 երգի մրցույթում և զբաղեցրել էր 3-րդ հորիզոնականը։ Դանիել Կայմակոսկին ներկայացնելու է Մակեդոնիան Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթում, որը տեղի է ունենալու Վիեննայում,՝ Ավստրիայում։ Կայմակոսկին հաղթանակ տոնեց «Սկոպյե փառատոն 2014»-ում, որը կազմակերպվել էր Մակեդոնիայի ռադիո-հեռուստատեսության կողմից՝ 2015 թվականի Եվրատեսիլի իրենց մասնակցին ընտրելու նպատակով։ Իր "Lisja esenski" (Աշնան տերևներ) երգով նա արժանացավ միջազգային ժյուրիի 2-րդ հորիզոնականին, իսկ հեռուստադիտողի քվեարկությամբ նա 1-ինն էր։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթ Կատեգորիա:Եվրատեսիլ 2015 երգի մրցույթի մասնակիցներ
Ընկեր-տղաներ (ֆիլմ)
«Ընկեր տղաներ» («Друзья-товарищи»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վալենտին Պավլովսկին 1959 թվականին Յալթայի կինոստուդիայում։ Աֆրիկան Շեբալովի «Հառաչող քարանձավի գաղտնիքը» («Тайна стонущей пещеры») արկածային վիպակի էկրանավորումն է։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1960 թվականի մարտի 24-ին։
Սյուժե
Ֆիլմը պատմում է Ղրիմում ճանապարհորդող պիոներների արկածների մասին, որոնցից երեքը որոշել են բացահայտել քարանձավի գաղտնիքը, որտեղ մարդիկ են կորել։ Գյուղի մոտակայքում, որտեղ կանգ են առել տղաները, գտնվում է լեգենդար քարանձավ, որտեղ պատերազմի ժամանակ պարտիզաններ էին թաքնվում։ Բացի այդ, քարանձավը հետաքրքրում է նաև մեծահասակներին՝ կոլտնտեսային հաշվապահ Ռյազանովին (Միխայիլ Գլուզսկի) և քաղաքից ժամանած նրա ընկերոջը՝ Կուշնիրին։ Դրա հետևում թաքնված է ինչ-որ գաղտնիք։
Ի տարբերություն վիպակի՝ սյուժեն փոքր-ինչ մեղմացված է․ թշնամի լրտեսները ֆիլմում վերածվել են խորհրդային մարդկանց, որոնք ջրի աղբյուր են փնտրում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ռուսերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:1959 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային արկածային ֆիլմեր
Դենիել Շերմեն
Դենիել Էնդրյու Շերմեն (Daniel Andrew Sharman, ), բրիտանացի դերասան, հայտի դարձած «Աստվածները պայքարը։ Անմահները» ֆիլմից (Արես) և ամերիկյան «Պատանի գայլը» սերիալից (Այզեք Լեյհի)։ Նկարահանվել է նաև The CW հեռուստաալիքով հեռարձակվող «Հնամենիները» (Կալեբ) սերիալում։
Կենսագրություն
Դենիել Շերմենը ծնվել է 1986 թվականի ապրիլի 25-ին, Մեծ Բրիտանիայի Լոնդոն քաղաքում։ Մասնագիտությամբ՝ դերասան։ Սովորել է Մեծ Բրիտանիայի դպրոցներից մեկում (Mill Hill School)։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է (Arts Educational School) -ում։
Մեծացել է Լոնդոնում, ներկայումս բնակվում է Լոս-Անջելեսում։
Դերասանական կարիերան սկսել է ուսմումնական տարիներից։ Նկարահանվել է տարբեր ժանրերի ֆիլմերում։ Աոավել հայտնի է դարձել MTV հեռուստաալիքով հեռարձակվող «Պատանի գայլը» ֆիլմից, որտեղ մարմնավորում էր Այզեք Լեյհի կերպարը։
«Պատանի գայլը» ֆիլիմից հետո (2014) տեղափոխվում է The CW հեռուստաալիք և սկսում նկարահանումները «Հնամենիները» ֆիլմում։
Կարիերա
Կարիերան սկսել է ուսմումնական տարիներից՝ դառնալով "Kvetch"-ի անդամ։ 9 տարեկանում կատարվում էր ընտրություն "The Royal Shakespeare Company" համար, բազմազան պատանիներից ընտրեցին Դենիելին։ Այնուհետև սկսեց խաղալ "The Park"-ում, 1995 թվականին, 1996 թվականին խաղացել է "Macbeth"-ում։ 16 տարեկանում, 2002 թվականին մասնակցություն է ունեցել "The Winslow Boy"-ում։ Այնուհետև սկսում է ծավալել դերասանական աշխատանք՝ կրթություն ստանալու համար։
2004 - 2007 թվականներին Դենիելը մասնակցել է "London Academy of Music and Dramatic Art"-ին և և ստացել պարգև որպես' Բակալավար դերասանական հնմության գործում'։
Դենիելը ստացել է երաժիշտի դեր "The Last Days of Edgar Harding"-ում։
2010 թվականին ստացել է Արիեսի դերը «Աստվածները պայքարը։ Անմահները» ֆիլմում, որտեղիցել դարձել է բավականին հայտնի։ Ֆիլմը էկրաններին է դուրս եկել 2011 թվականին։ Դենիելը դեր է ստանում նաև "The Nine Lives of Chloe King" սերիալում (Ջեյն), որտեղ նա նկարաահնվում էր իր ապագա գործնկերոջ հետ («Պատանի գայլը»), Քոլթոն Հեյնսի հետ։
Դենիելը նաև մասնակցություն է ունեցել "Inspector Lewis", "Starting Over","Judge John Deed", "Funny or Die’s The Sexy Dark Ages" նախագծերում։
2011 թվականին առաջարկ է ստանում նկարահանվել «Պատանի գայլը» ֆիլում (Այզեք Լեյհի)։ Դենիելը սկսում է նկարահանվել «Պատանի գայլը» ֆիլում 2-րդ սեզոնից սկսած։ Այս ֆիլմը նրան բերում է ավելի մեծ ճանաչում և սեր։
2014 թվականին առաջարկ է ստանում The CW հեռուստաալիքից և սկսում նկարահանվել «Հնամենիները» սերիալում, սկսած 2-րդ սեզոնից։
Անձնական կյանք
Դենիելը հանդիպում էր «Պատանի գայլը» սերիլից Քրիսթալ Ռիդի հետ, սակայն զույգը 2013 թվականի հունիսին բաժանվում է։
2015 թվականի սկզբին Դենիելը հանդիպել է բրիտանացի ֆոտոմոդել Աշա Լեոի հետ։ 2015 թվականի վերջին զույգը բաժանվել է, բայց շարունակում է ընկերական հարաբերությունները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Անգլիացի դերասաններ Կատեգորիա:21-րդ դարի դերասաններ Կատեգորիա:Բրիտանացի հեռուստատեսային դերասաններ Կատեգորիա:Անգլիացի կինոդերասաններ
Վիլյանուևա դե Խիլոկա
Վիլյանուևա դե Խիլոկա (իսլ.՝Villanueva de Jiloca ), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Առագոն պրովինցիայի Էստրեմադուրա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կամնո-դե-Դառոկա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 7.3 կմ2, բնակչությունը 69 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։
Սյուդա
Սյուդա (Sauda), կոմունա (համայնք) Նորվեգիայի Ռուգլան ֆյուլքեյում (մարզում)։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Սյուդա քաղաքն է։ Պաշտոնական լեզուն համարվում է Նյունորսկը։ Զբաղեցնում է 546,34 կմ² տարածք ։
Վիլյանուևա դե Խիլոկա
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սարագոսա պրովինցիայի մունիցիպալիտետներ
Սյուդա
Սյուդայի զինանշանը
Սյուդա կոմունայի զինանշանը իրենից ներկայացնում է կապույտ գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը կլոր, որի վրա առկա են վերից վար զիգզագաձև սպիտակ գծեր ։
Բնակչություն
Համաձայն 2016 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Սյուդա կոմունայում բնակվում է 4710 մարդ։ Վերջին 60 տարում կոմունայի բնակչության թվաքանակը նվազում է գրանցել ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուգլանի ֆյուլքեի կոմունաներ
Տիգրան Երկաթ
Տիգրան Երկաթ (Կարապետ Պիլեզիկճյան), հայ գրող, հրապարակախոս, գրական-հասարակական գործիչ։
Կենսագրություն
Ծնվել է Կ. Պոլսում։ Փոքր հասակից, 1880 թվականին, մոր հետ մեկնել է Փարիզ, որտեղ ստացել է կրթությունը։ Եղել է Եվրոպայի և Ամերիկայի բազմաթիվ քաղաքներում։ Ֆրանսերենին զուգընթաց սովորել է նաև անգլերեն։ Ֆրանսիական պարբերականներում հրատարակել է բազմաթիվ հոդվածներ արևելքի ժողովուրդների, արևելյան կենցաղի ու սովորությունների, հայկական հարցի վերաբերյալ։ Հիմնական աշխատակիցն է եղել «Նուվել ռեվյու», «Ինտերնասիոնալ», «Ֆիգարո» և այլ պարբերականների։ Համարվել է ճանաչված ու հարգված դեմք Ֆրանսիայում։ Մտերմական կապեր է ունեցել Էմիլ Զոլայի, Ժան Ժորեսի և այլ ականավոր դեմքերի հետ։ 1893 թվականին վերադարձել է Պոլիս, զբաղվել ֆրանսերենի ուսուցչությամբ, միաժամանակ գաղտնի թղթակցել Փարիզում հրատարակվող «Ռևյու դե ռևյու» պարբերականին, որտեղ տպագրել է Գամառ Քաթիպայի հայրենասիրական ոտանավորներից մի քանիսի ֆրանսերեն թարգմանությունը։ Սիմոն Սիմոնովիչ, Կարապետ և Միր Կարո ծածկանուններով հոդվածներ է տպագրել նաև Կ. Պոլսի «Հայրենիք» թերթում։ 1895 թվականի կոտորածներից հետո նորից մեկնել է արտասահման։ Եղել է Աթենքում, կարդացել դասախոսություններ Հունական մամուլը մեծ հիացմունքով է խոսել նրա մասին։ Աթենքից մեկնել է Փարիզ, ապա՝ Բելգիա։ 1898 թվականին մեկնել է Եգիպտոս, որտեղ և մահացել է։ Պարբերական մամուլում տպագրած բանաստեղծությունները հետմահու լույս են տեսել «Մի քանի ժամ» վերնագրով։ Դեռևս 1900-ականների սկզբներից Եգիպտոսի Ալեքսանդրիա քաղաքում հիմնադրվել է նրա անունով «Տիգրան Երկաթ» մշակութային միությունը, որը նկատելի դեր է կատարել այդ գաղութի կյանքում ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հայ հրապարակախոսներ Կատեգորիա:Հայ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Արևմտահայ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Հայ գրողներ
Ազամաթի խաչքար (Հռիփսիմե, Վաղարշապատ)
Ազամաթի խաչքար, գտնվում է Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի մարզի Վաղարշապատ քաղաքի արևելյան մասում, Մեսրոպ Մաշտոց - Գրիգոր Նարեկացի փողոցների խաչմերուկ մոտ գտնվող Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցում, որն ընդգրկված է ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցանկում։ Հաշվառված է ՀՀ պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (4.2/17.9.9) ։
Տեղադրություն
Գտնվում է Սուրբ Հռիփսիմե եկեղեցու արևելյան կողմում՝ պարսպի մոտ ։ Նախկինում գտնվել է Մայր Աթոռի ժառանգավորաց դպրոցում ։
Խաչքարի նկարագրություն
Հայտնաբերվել է 1896-1897 թվականներին Մայր Աթոռում ընթացող հին վեհարանի, տպարանի և ժառանգավորաց դպրոցի ավերակների մաքրման ժամանակ։ Խաչքարը երկկատված է։ Խաչքարը իր քանդակային և հնագրական արձանագրություններով թվագրվում է է 16-րդ դար ։
Խաչքարի վիմական արձանագրություն
Խաչքարի քիվին՝ միատող արձանագրություն.