cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apple Watch
Բնութագիր
Կառավարող մասեր. ժամացույցը կողմնային եզրում պատրաստված է Digital Crown շրջանաձև անիվով և իր տակ գտնվող երկարավուն ճոճասեղմակով։ Անվակը ծառայում է դիսփլեյի ինֆորմացիան թերթելու կամ մեծացնելու համար, անվակն սեղմելու շնորհիվ կարելի է վերադառնալ հիմնական էկրանին։ Ճոճասեղմակը ծառայում է այն 12 ընտրյալ բաժանորդներին զանգահարելու համար, ում կարելի է զանգահարել կամ հաղորդագրություն ուղարկել (եթե անհրաժեշտ մարդու անունն այդ ցանկում չկա, կարելի է անցում կատարել երկրորդ տարբերակին՝ հեռախոսագրքում նրան փնտրելուն՝ պտտելով Digital Crown-ը)
Ձախ կողմից բարձրախոսի և խոսափողի ակոսիկներն են։ Ժամացույցի ներքևի հատվածում կարող են տեղադրված լինել լուսադիոդներ, որոնք զարկերակը չափելու համար են։ Թրթռման համար պատասխանատու է Taptic Engine-ի հաղորդակը, որն ակտիվանում է ծանուցումներ, զանգեր ստանալիս։
Ժամացույցը չի քանդվում, մարտկոցի լիցքավորումը տեղի է ունենում ինդուկցիոն կուտակիչի միջոցով՝ մագնիսային ֆիքսատորներով։ Խորհուրդ է տրվում ժամացույցը լիցքավորել ամեն օր, ամբողջական լիցքավորումը տևում է մոտ երկու ժամ, ընդ որում՝ 100 շրջափուլ վերալիցքավորումից հետո մարտկոցը կորցնում է ոչ ավելի, քան նախնական տարողունակության 20 %-ն է։
Վաճառք
Apple Watch-ի վաճառքը մեկնարկել է 2015 թվականի ապրիլի 24-ին աշխարհի 9 երկրներում (ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Մեծ Բրիտանիայում, Ավստրալիայում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Հոնկոնգում, Չինաստանում, Ճապոնիայում), բայց մինչև 2015 թվականի հունիսի 18-ն անհասանելի էին վաճառքի սրահներում, մատակարարվում էին միայն նախնական պատվերի հիման վրա, որը գրանցվում էր ինտերնետ-խանութի միջոցով։
Գինը՝ սկսած 349 ԱՄՆ դոլարից ։
2015 թվականի հունիսի 26-ից Apple Watch-ը հասանելի դարձավ 7 երկրներում՝ Իսպանիայում, Իտալիայում, Մեքսիկայում, Սինգապուրում, Թայվանում, Շվեյցարիայում և Հարավային Կորեայում։
2015 թվականի հուլիսի 31-ին մեկնարկեց վաճառքը Ռուսաստանում, Նոր Զելանդիայում և Թուրքիայում։
Հոկտեմբերի 9-ին Apple Watch-ը հայտնվեց Բելգիայում, Լյուքսեմբուրգում, Նորվեգիայում, Լեհաստանում և Ֆինլանդիայում, հոկտեմբերի 16-ին՝ Բրազիլիայում և Կոլումբիայում։ 2016 թվականի սկզբին սմարթ-ժամացույցը հայտնվեց Մալազիայում, Չեխիայում և Պորտուգալիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էփլ Կատեգորիա:Տեխնոլոգիա Կատեգորիա:Հայտնագործություններ
Մեխանիկ. Վերածնունդ
'''«Մեխանիկ. Վերածնունդ»' (Mechanic: Resurrection), թրիլեր ժանրի մարտաֆիլմ, նկարահանված ռեժիսոր Դենիս Գանզելի կողմից, հիմնված Ֆիլիպ Շելբիի և Թոնի Մոշարի գրած սցենարի վրա։ Ֆիլմի սիկվելը հանդիսանում է 2011 թվականին նկարահանված «Մեխանիկ»'' ֆիլմը, գլխավոր դերերում են` Ջեյսոն Սթեթհեմը, Ջեսիկա Ալբան, Թոմի Լի Ջոնսը և Միշել Եոն։ ԱՄՆ-ում պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի օգոստոսի 22-ին, իսկ Ռուսաստանում ֆիլմը էկրաններ է բարձրացել 2016 թվականի օգոստոսի 26-ին ։
Ստեղծում
Նկարահանումները սկսել են 2014 թվականի նոյեմբերի 4-ին Թայլանդի մայրաքաղաք Բանգկոկում ։ Ֆիլմի նկարահանումները անցկացվել են նաև Բուլղարիայում, Բրազիլիայում և Ավստրալիայի Սիդնեյ քաղաքում ։ Նոյեմբերի 7-ին Lionsgate-ն 2016 թվականի հունվարի 22-ի համար նշանակեց ֆիլմի պրեմիերայի ամսաթիվը ։ Այնուհետև ֆիլմի պրեմիերան տեղափոխվեց 2016 թվականի ապրիլի 15, բայց 2016 թվականի օգոստոսի 3-ին կրկին ֆիլմի պաշտոնական թողարկումը երկարաձգեցին և դրեցին 2016 թվականի օգոստոսի 26-ին ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Lionsgate ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների էքշն թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Summit Entertainment ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մարտաֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան քրեական ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆրանսիական թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում ԱՄՆ-ում Կատեգորիա:Ֆրանսիական քրեական ֆիլմեր
Բադդի Հոլլի
Չարլզ Հարդին Հոլլի (Charles Hardin Holley), բեմական անունը՝ Բադդի Հոլլի (Buddy Holly, ), ամերիկացի երգիչ և երգերի հեղինակ։ Համարվում է ռոքնռոլի ճանապարհը հարթողներից մեկը։ Չնայած ստեղծագործական չափազանց կարճ կյանք է ունեցել (22 տարեկան հասակում ավիաաղետի զոհ է դարձել), արվեստաբան և քննադատ Բրյուս Էդերի բնուրոշմամբ, եղել է «ամենաազդեցիկ ստեղծարար ուժը՝ ռոքնռոլի վաղ շրջանում» ։
Բադդի Հոլլիի ստեղծագործական նորամուծությունները հավասարապես հզոր ազդեցություն են թողել թե՛ իր ժամանակակից և թե՛ իրեն հաջորդած բազմաթիվ նշանավոր երաժիշտների վրա՝ ներառյալ The Beatles-ը, The Beach Boys-ը, The Rolling Stones-ը, Բոբ Դիլանը, առանցքային դեր են խաղացել փոփ երաժշտության հետագա զարգացման գործում։
Հոլլիի անունը 1986 թվականին առաջինների թվում է ներառվել ռոքնռոլի փառքի սրահում ։ 2004 թվականին, ըստ Rolling Stone ամսագրի վարկածի, Բադդի Հոլլին 13-րդ տեղն է զբաղեցրել «Բոլոր ժամանակների հիսուն մեծագույն արտիստների ցանկում »:
Կենսագրություն
Չարլզը ծնվել ու հասակ է առել երաժշտական ընտանիքում, մանուկ հասակից սովորել է դաշնամուր, կիթառ, ջութակ նվագել։ Տանեցիները նրան Բադդի են անվանել (Buddy — խոսակցական անգլերենից թարգմանած՝ նշանակում է հոգյակ)։ 1949 թվականին Բադդին իր երգերի առաջին ձայնագրություններն է կատարել երաժշտական խանութում աշխատող ընկերոջից փոխարինաբար վերցրած ձայնագրիչով ։
Այդ նույն տարվա աշնանը նա Հաթչիսոնյան բարձրագույն դպրոցում հանդիպել է Բոբ Մոնտգոմերիին և կարճ ժամանակ անց նրա հետ ստեղծել է «Բադդի և Բոբ» երաժշտախումբը։ Բացի այդ, Բադդին երգել է իր ծննդավայրի՝ Լաբոք քաղաքի բարձրագույն դպրոցի երգչախմբում, բազմիցս արժանացել պարգևների ։
Որոշ ժամանակ անց նա ստեղծել է իր երաժշտախումբը՝ Crickets-ը։ 1956 թվականին Decca Records-ի հետ պայմանագիր է կնքել, այդ նույն տարում Նեշվիլում մասնակցել ձայնագրման երեք սեսիայի ։
Սկավառակագրություն
Ներկայացված են միայն ամերիկյան ձայնապնակները (վերաթողարկումները բաց են թողնված)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժիշտներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ռոքնռոլի աստղեր Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կոմպոզիտորներ Կատեգորիա:Ամերիկացի երաժշտական պրոդյուսերներ Կատեգորիա:Բեմական կեղծանուններ
Մառտնա (Էստոնիայի շրջան)
Մառտնա շրջան (Martna vald), շրջան Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Մառտնա գյուղը։
Բնակչություն
2008 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 981 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 3,65 մարդ/կմ²։
Յոհան Դրոյզեն
Յոհան Գուստավ Դրոյզեն (Johann Gustav Bernhard Droysen, ), գերմանացի պատմաբան։ Քիլի, Ենայի, Բեռլինի համալսարանների պրոֆեսոր։ Քաղաքական հայացքներով՝ Գերմանական Պրուսիայի շուրջը «վերևից միավորման» և սահմանադրական միապետության ստեղծման կողմնակից։ Անհատի դերի գերագնահատման, պատմական զարգացման ընթացքի, առանձին ժողովուրդների պատմական նշանակության մասին Դրոյզեի իդեալիստական ըմբռնումները, որ կրել են Տեգելի գաղափարական ազդեցությունը, արտացոլվել են նրա «Պրուսական քաղաքականության պատմություն» (հ․ 1-5, 1868-1886 թվականներ), «Ալեքսանդր Մեծի պատմությունը» (1833 թվականին), «Տելլենիզմի պատմություն» (հ․ 1-2, 1836-1843 թվականներ) աշխատություններում։ Դրոյզեի գիտական շրջանառության մեջ մտցրեց «հելլենիզմ» արտահայտությունը և առաջին անգամ որոշակիորեն մշակեց հելլենիստական դարաշրջանի պատմությունը՝ այն հասցնելով մինչև մ․թ․ա․ 222 թվականը։ «Տելլենիզմ» ասելով Դրեյզեն հասկանում էր Արևելքում «հունական պետականության ու կրթվածության տարածման» ընթացքը՝ բացառելով հելլենիզմի հասարակականանա․ էությունը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի պատմաբաններ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գերմանիայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Գերմանացի փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Գերմանացի գրողներ Կատեգորիա:Բավարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի գիտնականներ Կատեգորիա:Գերմանացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Գերմանացի մանկավարժներ
Անխակով
Անխակով (Анхаков), աուլ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 275 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի աուլներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի բնակավայրեր
The Last of Us
«Մեզանից վերջինները» (The Last of Us) համակարգչային խաղ է ստեղծված Naughty Dog ստուդիայի և Sony Computers Entertainment հրատարակչության կողմից հատուկ PlayStation 3 -ի համար 2013 թվին։ 2014 թ. հուլիսի 29-ին ստեղծվեց խաղի թարմացված տարբերակը PlayStation 4 -ի համար, որը կոչվեց The Last of Us Remastered:
Խաղի գործողությունները տեղի են ունենում ապագայում՝ քսան տարի անց այն բանից հետո, երբ ողջ աշխարհը վարակվում է մի վիրուսով, որի աղբյուր դարձել է քորդիսեփս սունկը։ Խաղում կան երկու գլխավոր հերոսներ՝ Ջոելը և Էլին։ Ջոելը մաքսանենգ է, իսկ Էլին տասնչորս տարեկան դեռահաս։ Խաղի ընթացքում նրանք փորձում են մայրցամաքի մի մասից գնալ մյուսը։ Իհարկե, ճանապարհը լի է արկածներով, միջադեպերով, նոր ծանոթություններով, և, իհարկե, էքշնով։ Խաղն առանձնանում է նրանով, որ խաղացողը պետք է գործի առավելագույնս զգույշ և փորձի խնայողաբար օգտագործի զինամթերքը։
Խաղի ընթացք
Հերոսների զենքերը փոխվում են խաղի ընթացքում՝ դառնալով ավելի հզոր և ֆունկցիոնալ։ Բացի զենքերից գոյություն ունեն նաև ապակե շշեր և քարեր, որոնց կարելի է նետել թշնամու վրա։
Գոյություն ունի թշնամիների մի քանի տեսակ, որոնցից յուրաքանչյուրը կռվի ժամանակ իրեն տարբեր ձևով է դրսևորում։ Ոչ վարակվածները ավելի ուժեղ են ֆիզիկապես, հաճախ խմբերով են հարձակվում, սակայն հնարավոր է, որ հանձնվել, քանի որ գիտակցում են իրենց անխուսափելի պարտությունը(հիմնականում դա ձևական բնույթ է կրում)։ Վարակվածը, տեսնելով թշնամու, սկսում է տհաճ ձայներ հանել, որպեսզի իր խմբին տեղյակ պահի ներխուժման մասին։ Նրանք ավելի թույլ են ոչ վարակվածներից, սակայն ավելի ագրեսիվ։ Վարակվածների մի մասը կույր է, բայց զարգացած լսողություն ունի, այդ պատճառով նրանց մոտ արագ քայլեր կատարելը արդյունավետ չէ։
Քարտեզի բազմաթիվ կետերում թաքնված են թղթի կտորներ, որտեղ այլ գոյատևողներ գրել են իրենց արկածների մասին։ Դրանք միավորելու դեպքում ստացվում է ամբողջական պատմություն։
Վիրուս
Վիրուսն առաջանում է քորդիցեփս սնկի մուտացիայի արդյունքում։ Նրա արձակած սպորները, մտնելով մարդու օրգանիզմ, ստիպում են վերջինիս նույնպես ենթարկվել մուտացիայի, որը կազմված է 3 մակարդակից։
Առաջին մակարդակում վարակվածի օրգանիզմը սկսում է փտել, կապույտ կամ կանաչ երանգներ են ի հայտ գալիս, զոհը նմանվում է «զոմբի»-ի։
Երկրորդ մակարդակում վարակվածի գլխին սկսում են աճել սնկանման ավելորդ մասեր, որոնք փակում են վարակվածի աչքերը և հիմք դառնում վերջինիս լսողության զարգացմանը։
Երրորդ մակարդակում սնկանման մասեր սկսում են աճել վարակվածի ամբողջ մարմնի վրա։ Որոշ ժամանակ անց զոհը փնտրում է լուռ մի անկյուն, որտեղ մահանում է, իսկ նրա վրայի սնկերը սպորներ են արտադրում։
Իրականում այդ սունկը գոյություն ունի, սակայն այն վարակում է միայն որոշ միջատների։
Լուսատտիկներ
«Լուսատտիկներ»-ը մի խմբավորում է, որի նպատակն է անել ամենինչ, վիրուսի դեմ պատվաստանյութ(վակցինա) գտնելու համար։ Սակայն վերջիններիս և կառավարության միջև բազմաթիվ միջադեպեր են տեղի ունեցել, քանի որ կառավարությունը կողմ է վարակվածների ոչնչացմանը, իսկ լուսատտիկները՝ ոչ։
Պրոլոգ
Գործողությունները տեղի են ունենում վիրուսի սփռման ժամանակ։ Ջոլն ին իր աղջկա՝ Սարայի հետ բնակվում է ԱՄՆ - ի Տեխաս նահանգի Օստին քաղաքում։ Այն բանից հետո, երբ մի վարակված հարձակվում է իրենց տան վրա, նրանք Թոմիի(Ջոլի եղբայրը) հետ ավտոմեքենայով հեռանում են քաղաքից։ Ճանապարհին մեքենան վթարի է ենթարկվում։ Վթարի արդյունքում, Սարան վնասում է ոտքը, և Ջոլը վերցնում է նրան իր ձեռքերի վրա։ Վարակվածներից փախչելու ժամանակ նրանք հանդիպում են ԱՄՆ զինվորի, ով հրաման է ստանում երկուսի վրա էլ կրակ բացել։ Թոմին հասցնում է սպանել զինվորին, սակայն փամփուշտն արդեն խոցել էր Սարայի կրծքավանդակը։ Աղջիկը մահանում է հոր ձեռքերի վրա։
Ամառ
2013 թվականի իրադարձություններից անցնում է 20 տարի։ Ջոլը տեղափոխվում է Բոստոն, որտեղ հանդիպում է Թեսին, ով հետագայում դառնում է իր օգնականը։ Նրանց առաքելությունն է դառնում սպանել իրենց խաբած կոնտրաբանդիստին՝ Ռոբերտին, ով վաճառել էր իրենց զենքերը լուսատտիկներին։ Վերջինիս սպանելուց հետո Ջոլն ու Թեսը հանդիպում են Մարլինին, ով հանդիսանում էր լուսատտիկների առաջնորդը։ Նա համաձայնվում է վերադարձնել զենքերը միայն այն դեպքում, երբ Ջոլն ու Թեսը կարանտինից դուրս հանեն Էլիին և տանեն կապիտոլիում։ Փոքր - ինչ ուշ պարզվում է, որ Էլին վարակված է, սակայն քորդիցեփսը չի կարողանում ազդել աղջկա մարմնի վրա։ Հենց այս փաստն է ստիպում զույգին էլ ավելի լուրջ մոտենալ առաքելությանը։ Հասնելով կապիտոլիում խումբը հայտնաբերում է, որ լուսատտիկներին սպանել են զինվորականները։ Թեսն իր վրա վերցնում զինվորականների նոր խմբին, քանի որ վարակվել էր մեկ ժամ առաջ, իսկ Ջոլն ու Էլին լքում են կապիտոլիումը։ Թեսին սպանում են, իսկ Ջոլը որոշում է Էլիին տանել դեպի արևմուտք Թոմիի մոտ, ով որոշել էր դառնալ լուսատտիկներից մեկը։
Աշուն
Ջոլն ու Էլին ուղևորվում են Վայոմինգ նահանագի Ջեքսոն շրջան, որպեսզի գտնեն Թոմիին։ Դա նրանց հաջողվում է։ Պարզվում է, որ Թոմին ամուսնացել է ոմն Մարիայի հետ։ Էլին, լսելով, որ Ջոլը ուզում է իրեն հանձնել Թոմիին, հեռանում է ձիու վրա։ Ջոլին հաջողվում է գտնել Էլիին։ Նա խոստանում է, որ չի լքի աղջկան, և երկուսով ուղևորվում են լուսատտիկների բազա, սակայն պարզվում է, որ վերջիններս լքել են այն և հեռացել Սոլթ - Լեյք - Սիթի։ Ջոլն ու Էլին նույնպես որոշում են ուղևորվել այնտեղ։ Սակայն բազայից դուրս գալու ժամանակ Ջոլի վրա հարձակվում է մի ավազակ և Ջոլը ընկնում է վեր ցցված երկաթե ձողի վրա և շատ ծանր վիրավորվում։ Էլիի հետ միասին նա հասնում է ձիու մոտ։ Որոշ ժամանակ անց Ջոլն ուշաթափվում է։
Ձմեռ
Էլին, որսորդություն անելիս, հանդիպում է ևս երկու որսորդի՝ Դեվիդին ու Ջեյմսին, ովքեր համաձայնվում են Էլիին տալ պենիցիլին Ջոլին բուժելու համար։ Դեվիդը միանագամից հետաքրքրվում է Էլիով և առաջարկում իրեն, որ միանա իր խմբին։ Էլին, բնականաբար, չի համաձայնվում։ Դեվիդն ու Ջեյմսը նրան գերի են վերցնում, իսկ Ջոլը, նկատելով Էլիի բացակայությունը, Դուրս է գալիս նրան փնտրելու։ Էլիին հաջողվում է հայտնաբերել, որ Դեվիդը խմբում մարդակերներ են գոյատևում, երբ վերջիններս փորձում են կտրատել աղջկան։ Էլին փախչում է գերությունից և թաքնվում մի խրճիթում։ Դեվիդը գտնում է իրեն։ Աղջիկը սպանում է մարդակերին դանակի 11 հարվածով։ Ջոլը հասնում է Էլիին։
Գարուն
Հերոսները հասնում են Սոլթ - Լեյք - Սիթի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2013 տեսախաղեր Կատեգորիա:PlayStation 4 տեսախաղեր
Կոմսոմոլսկի (Ադըղեա)
Կոմսոմոլսկի (Комсомольский, Комсомольскэр ), ավան Ռուսաստանի Դաշնության Ադըղեայի Հանրապետության Կոշեխաբլի շրջանի կազմում։
Բնակչություն
Բնակչությունը թվականի տվյալներով կազմում է  մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ադըղեայի Կոշեխաբլի շրջանի բնակավայրեր
Չուրուք
Պամտություն
Գյուղն ավերվել է Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Բնակչություն
XX դարի սկզբին ուներ 24 տուն հայ բնակիչ, իսկ 1913 թվականի տվյալներով ուներ 412 (29 ընտանիք) հայ բնակիչ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Գյուղն ուներ մի հոյակապ քարակերտ եկեղեցի, որն ավերվել է 1766 թվականի երկրաշարժի ժամանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Տետերկա (գյուղ, Չեռվոնոարմեյսկի շրջան)
Տետերկա (Тетірка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Չեռվոնոարմեյսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1866 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Տետերկա գյուղում բնակվում էր 593 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2188 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 271,02 մարդ/կմ²։
Մոնտանյոլ
Մոնտանյոլ (Montagnol), համայնք Ֆրանսիայի Օքսիտանիա երկրամասի Ավերոն գավառում ։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 155 մարդ, բնակչության խտությունը` 4.50 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 34.47 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 560 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 130 կմ արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 70 կմ հարավ-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 82 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 55-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 27։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,1 %։ 55 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 52 անձ (33 տղամարդ և 19 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (1 տղամարդ և 2 կին)։ 27 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը` թոշակառուներ, իսկ 14-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Գալժբիևկա
Գալժբիևկա (Гальжбіївка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Յամպոլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1400 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գալժբիևկա գյուղում բնակվում էր 1 359 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4696 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 289,4 մարդ/կմ²։
Նատալի Հոռլեր
Նատալի Հոռլեր (Natalie Horler, ամուսնանալուց հետո՝ Նատալի Ռաֆելբերգ. Natalie Raffelberg ), անգլիական ծագումով գերմանացի երգչուհի , Կասկադա խմբի վոկալիստուհին (այդ խմբի կազմում նրա կատարումների ձայնագրություններից արդեն աշխարհով մեկ վաճառվել է ավելի քան 30 միլիոն օրինակ)։
2013 թվականի մայիսին Նատալին Glorious երգով, իր խմբի հետ ներկայացրել է Գերմանիան Եվրատեսիլ 2013 երգի մրցույթում և զբաղեցրել է 21-րդ հորիզոնականը (2008 թվականից ի վեր՝ դա գերմանացիների վատթարագույն արդյունքն է Եվրատեսիլում )։
Նատալին աշխատել է նաև որպես ֆոտոմոդել. 2011 թվականի օգոստոսին Playboy-ի գերմանական տարբերակում տպագրվել է նրա լուսանկարների ուշագրավ շարքը  ։ Դրանից երեք ամիս առաջ նա ամուսնացել էր բանկիր Մորից Ռաֆելբերգի հետ, ումից 2015 թվականի սեպտեմբերին մի դուստր է ունեցել   ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գերմանացի մեցցո-սոպրանոներ Կատեգորիա:Ֆեմինիստ երաժիշտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի երգչուհիներ Կատեգորիա:Գերմանացի երգչուհիներ
Վահի (գյուղ, Հառկու շրջան)
Վահի (Vahi), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Հառկու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 100 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Հառկու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Սոանյոկի
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթիկ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ ջրային ավազանային շրջան, գետի ենթաավազանը՝ Նևա և գետի ավազանը Լադոժսկի լիճ։ Պատկանում է Նևա ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Ով մեզ հետ չէ, նա մեր դեմ է
«Ով մեզ հետ չէ, նա մեր դեմ է» (Кто не с нами, тот против нас), Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո առաջին տարիներին Խորհրդային Ռուսաստանում հայտնի դարձած արտահայտություն. օգտագործվում է որպես սպառնալիք կամ նախազգուշացում նրանց համար, ովքեր չեզոք քաղաքական դիրք են գրավում, արտահայտությունը հաճախ զուգորդվում է հեղափոխական քարոզչության հետ։ Սկզբնաղբյուր են համարվում Հիսուսի խոսքերը Մատթեոսի Ավետարանից. «Ով ինձ հետ չէ՝ իմ դէմ է, և ով ինձ հետ չի հաւաքում՝ ցրում է» (Մթ. 12:30): Անգլալեզու երկրներում համանման արտահայտություն (you're either with us, or against us) լայնորեն հայտնի է դարձել ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշի շնորհիվ, որն այն օգտագործել է 2001 թվականին՝ ահաբեկչության դեմ պատերազմ հայտարարելով   ։
Անդրեյ Բելի
Անդրեյ Բելի (իսկական անունը՝ Բորիս Նիկոլաևիչ Բուգաև, )՝ ռուս գրող, բանաստեղծ, քննադատ, հուշավիպագիր, մեկը ռուսական սիմվոլիզմի և մոդեռնիզմի առաջատար ներկայացուցիչներից։
Կենսագրություն
Ծնվել է մաթեմատիկոս Նիկոլայ Վասիլևիչ Բուգաևի՝ (1837-1903) Մոսկվայի համալսարանի ֆիզիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետի դեկանի և նրա կնոջ՝ Ալեքսանդրա Դմիտրևնայի, ծննդյամբ Եգորովայի (1858-1922 թվականներ) ընտանիքում ։ Մինչև քսանվեց տարեկանը ապրել է Մոսկվայի կենտրոնում՝ Արբաթում, այն բնակարանում, որտեղ անցել են նրա մանկությունը և պատանեկությունը, այժմ գործում է նրա տուն թանգարանը։ Բուգաև ավագը մեծ կապեր ուներ մոսկովյան հին պրոֆեսորության շրջանում, նրանց տուն այցելել է Լև Տոլստոյը ։
1891-1899 թվականներին Բորիս Բուգաևը սովորում է Լ. Ի. Պոլիվանովի անունը կրող հանրահայտ գիմնազիայում, որտեղ վերջին դասարաններում տարվում է բուդդիզմով, օկուլտիզմով, միաժամանակ ուսումնասիրելով գրականություն։ Նրա վրա մեծ ազդեցություն են գործել Դոստոևսկին, Իբսենը, Նիցշեն ։ Նրա մոտ հետաքրքրություն արթնացավ պոեզիայի, հատկապես ֆրանսիականի և ռուս սիմվոլիստների (Բալմոնտ, Բրյուսով) նկատմամբ։ 1895 թվականին ընկերացավ Սերգեյ Սոլովյովի և նրա ծնողների՝ Միխաիլ Սերգեևիչի և Օլգա Միխայլովնայի հետ, այնուհետև Միխաիլ Սերգեևիչի եղբոր՝ փիլիսոփա Վլադիմիր Սոլովյովի հետ ։
1899 թվականին հոր հարկադրանքով ընդունվում է Մոսկվայի համալսարանի ֆիզիկամաթեմատիկական ֆակուլտետի բնագիտական բաժինը ։ Երիտասարդ տարիներից փորձել է գեղարվեստական-միստիկական տրամադրությունները զուգակցել պոզիտիվիզմի, ճշգրիտ գիտությունների հետ։ Համալսարանում նա զբաղվում էր անողնաշարավոր կենդանիների կենսաբանության հարցերով՝ ուսումնասիրում Դարվինի աշխատությունները, քիմիա, բայց և բաց չի թողնում «Արվեստի աշխարհ»-ի ոչ մի համար ։ 1901 թվականի դեկտեմբերին Բելին ծանոթանում է «ավագ սիմվոլիստներ» Բրյուսովի, Մերեժկովսկու, Գիպպիուսի հետ։ 1903 թվականի աշնանը Անդրեյ Բելիի շուրջը ձևավորվում է գրական մի շրջանակ, որը ստանում է «Արգոնավորդներ» անվանումը։ 1904 թվականին «Արգոնավորդներ»-ը հավաքվում են Աստրովի բնակարանում։ Հավաքույթներից մեկի ժամանակ որոշվեց հրապարակել գրական-փիլիսոփայական ժողովածու՝ «Ազատ խիղճ» վերնագրով։ 1906 թվականին այդ ժողովածուից հրատարակվեց երկու գիրք ։
1903 թվականին Բելին նամակագրական կապի մեջ է մտնում Ալեքսանդր Բլոկի հետ, իսկ մեկ տարի անց կայանում է նրանց ծանոթությունը։ Մինչ այդ՝ 1903 թվականին, նա գերազանց ավարտեց համալսարանը։ «Կշեռք» ամսագրի հիմնադրումից՝ (1904 թվականի հունվար) սկսած Անդրեյ Բելին սկսեց համագործակցել նրա հետ։ 1904 թվականի աշնանը ընդունվեց Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը՝ ղեկավար ընտրելով Բ. Ա. Ֆոխտին, սակայն 1905 թվականին դադարեց հաճախել պարապմունքներին, իսկ 1906 թվականին խնդրագիր ներկայացրեց հեռացման համար և սկսեց զբաղվել բացառապես գրական գործունեությամբ։
Բլոկի և նրա կնոջ՝ Լյուբով Մենդելեևայի հետ տանջալից բաժանումից հետո կես տարի ապրում է արտասահմանում ։ 1909 թվականին դարձավ «Մուսագետ» հրատարակչության համահիմնադիրներից մեկը։ 1911 թվականին մի շարք ուղևորություններ կատարեց՝ Սիցիլիա, Թունիս, Եգիպտոս, Պաղեստին։ 1910 թվականին Բուգաևը, հենվելով մաթեմատիկական մեթոդների վրա, սկսնակ բանաստեղծների համար դասախոսություններ է կարդում տաղաչափության թեմաներով ։
1912 թվականից խմբագրում է «Աշխատանք և օրեր» ամսագիրը, որի հիմնական թեման՝ սիմվոլիզմի գեղագիտության տեսական հարցերն էին։ 1912 թվականին Բեռլինում նա ծանոթացավ Ռուդոլֆ Շտայների հետ, դարձավ նրա աշակերտը և առանց երկմտանքի տրվեց անտրոպոսոֆիային ։ Փաստորեն հեռանալով նախկին շրջանակի գրողներից, աշխատում է արձակ ստեղծագործությունների վրա ։ 1914 թվականին, երբ պատերազմ բռնկվեց, Շտայները իր աշակերտների, այդ թվում և Անդրեյ Բելիի հետ գտնվում էր շվեյցարական Դորնախում, որտեղ սկսվել էր Գյոթեանումի շինարարությունը։ Այդ տաճարը կառուցվել է Շտայների հետևորդների և աշակերտների ձեռքերով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ Ա. Բելին այց է կատարում Ֆրիդրիխ Նիցշեի շիրիմին՝ Ռյոկեն գյուղում, որը գտնվում էր Լայպցիգի մերձակայքում, այցելում է նաև Ռյուգեն կղզի և Արկոնա հրվարդան։
1916 թվականին Բ. Ն. Բելին հրավիրվեց Ռուսաստան՝ «զինակոչի նկատմամբ նրա վերաբերմունքը ստուգելու համար» և շրջանցիկ ճանապարհով՝ Ֆրանսիայով, Նորվեգիայով և Շվեդիայով ժամանեց Ռուսաստան։ Կինը չհետևեց նրան։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո նա Պրոլետարական գրողների ռուսաստանյան ասոցացիայում երիտասարդ պրոլետգրողների համար պարապմունքներ էր վարում պոեզիայի և արձակի տեսության վերաբերյալ ։
1919 թվականին մտադրվում է կնոջ մոտ՝ Դորնախ վերադառնալ, բայց արտասահման մեկնելու իրավունք է ստանում 1921 թվականի սեպտեմբերի սկզբին։ Ասյայի հետ բացատրվելուց հետո ակնհայտ է դառնում, որ համատեղ ընտանեկան կյանքը շարունակելն անհնարին է։ Հուշագիրները նկարագրել են նրան այդ շրջանում՝ հոգեպես բեկված վիճակում բեռլինյան բարերում ,,ողբերգաբար պարելիս,,։
1923 թվականի հոկտեմբերին Բելին անսպասելի վերադառնում է Մոսկվա, ընկերուհու՝ Կլավդիա Վասիլևայի հետևից։ 1925 թվականի մարտին նա երկու սենյակ է վարձում Կուչինայում՝ Մոսկվայի մերձակայքում։ Մահանում է 1934 թվականի հունվարի ութին, կաթվածից, իր կնոջ՝ Կլավդիա Նիկոլաևնայի ձեռքերի վրա։ Հենց այդպիսի ճակատագիր էր նրա համար կանխագուշակված «Մոխիր» ժողովածուում (1909 թվական)։
«Իզվեստիա» թերթում հրապարակվեց Բելիի մահախոսականը՝ Բ. Լ. Պաստեռնակի և Բ. Ա. Պիլնյակի հեղինակությամբ, որտեղ նա, նոր ձևավորվող խորհրդային գրականության մեջ կենտրոնական կամ թեկուզ նշանակալից դեմք չլինելով հանդերձ, երեք անգամ անվանվել է «հանճար»։ Իշխանությունների կարգադրությամբ նրա ուղեղը հանվել և ի պահ է հանձնվել Մարդու ուղեղի ինստիտուտին ։
Անձնական կյանք
Այն տարիներին, երբ սիմվոլիստները ամենամեծ հաջողությունն էին վայելում, Բելին միևնույն ժամանակաշրջանում «սիրային եռանկյունու» մեջ էր գտնվում միանգամից երկու եղբայրացուների՝Վալերի Բրյուսովի և Ալեքսանդր Բլոկի հետ։ Բելիի, Բրյուսովի և վերջինիս կնոջ՝ Նինա Պետրովսկու հարաբերությունները ներշնչեցին Բրյուսովին ստեղծելու «Հրեղեն հրեշտակ» վեպը (1907 թվական)։ 1905 թվականին Նինա Պետրովսկայան կրակեց Բելիի վրա։ Բելի-Բլոկ-Լյուբով Մենդելևա եռանկյունին  հնարամիտ հորինվածքով բեկվել է «Պետերբուրգ» վեպում (1913 թվական) ։ Որոշ ժամանակ Լյուբով Մենդելեևան, Բլոկը, Բելին հանդիպել են Շպալերնայա փողոցում վարձակալված բնակարանում։ Բայց երբ Մենդելեևան հայտնեց Բելիին, որ մնում է ամուսնու հետ, իսկ նրան ցանկանում է ընդմիշտ ջնջել իր կյանքից, Բելին թևակոխեց խոր ճգնաժամի ժամանակաշրջան, որը քիչ էր մնում ավարտվեր ինքնասպանությամբ։ Զգալով իրեն լքված բոլորի կողմից՝ նա մեկնեց արտասահման ։ 1909 թվականի ապրիլին վերադառնալով Ռուսաստան՝ մտերմանում է Աննա Տուրգենևայի հետ («Ասյա», 1890-1966 թվականներ, ռուս մեծ գրող Իվան Տուրգենևի զարմուհին)։ 1910 թվականի դեկտեմբերին նա ուղեկցում է Բելիին Հյուսիսային Աֆրիկա և Մերձավոր արևելք կատարած ուղևորությունների ժամանակ ։ 1914 թվականի մարտի 23-ին նրանք ամուսնանում են։ Պսակադրության արարողությունը տեղի է ունեցել Բեռնում։ 1921 թվականին, երբ Բելին, հինգ տարի Ռուսաստանում գտնվելուց հետո, վերադառնում է նրա մոտ՝ Գերմանիա, Աննա Ալեքսեևնան առաջարկում է վերջնականապես բաժանվել։ Նա մնաց Դորնախում՝ նվիրվելով Ռոդոլֆ Շտայների գործին ։ Նրան անվանում էին «անտրոպոսոֆիայի միանձնուհի»։ Լինելով տաղանդավոր նկարչուհի՝ Ասյան կարողացավ մշակել պատկերազարդման հատուկ ոճ, որը լրացնում էր անտրոպոսոֆյան հրատարակությունները։ Նրա «Հիշողություններ Անդրեյ Բելիի մասին», «Հիշողություններ Ռոդոլֆ Շտայների և առաջին Գյոթեանումի շինարարության մասին» հուշագրությունները  հետաքրքիր փաստեր են պարունակում անտրոպոսոֆիայի, Ռոդոլֆ Շտայների և Արծաթե դարի տաղանդավոր շատ մարդկանց մասին։ 1923 թվականի հոկտեմբերին Բելին վերադարձավ Մոսկվա, Ասյան վերջնականապես մնաց անցյալում։ Բայց նրա կյանքում հայտնվեց մի կին, ում վիճակված էր Բելիի հետ անցկացնել նրա կյանքի վերջին տարիները։ Կլավդիա Վասիլևան դարձավ նրա վերջին ընկերուհին։ Հոգատար, հանդարտաբարո Կլավդիան, ինչպես նրան անվանում էր գրողը, 1931 թվականի հուլիսի 18-ին դարձավ Բելիի կինը ։
Ստեղծագործությունները
Գրական առաջնեկը՝ «Սիմֆոնիա (2-րդ, դրամատիկական)» (Մ., 1902 թվական)։ Դրան հետևեցին «Հյուսիսային սիմֆոնիա (1-ին, հերոսական)» (1904 թվական), « Վերադարձ» (վիպակ, 1905 թվական), «Ձնամրրիկի գավաթը» (1908 թվական)՝ ռիթմիկ, քնարական ինքնատիպ արձակ գործերը՝ բնորոշ միստիկ մոտիվներով և իրակնության գրոտեսկային ընկալմամբ։ Մուտք գործելով սիմվոլիզմի շրջանակը՝ Բելին աշխատակցել է «Արվեստի աշխարհ», «Նոր ուղի», «Կշեռք», «Ոսկե գեղմ», «Լեռնանցք» ամսագրերին։
Արտասահմանից վերադառնալուց հետո լույս է ընծայել «Մոխիր» բանաստեղծությունների ժողովածուն (1904 թվական, գյուղական Ռուսիայի ողբերգությունը), «Արծաթե աղավնիներ» վեպը (1909 թվական) «Արարումի ողբերգությունը. Դաստաևսկին և Տոլստոյը» գրական ակնարկը (1911 թվական)։ Նրա գրական-քննադատական գործունեության արդյունքները ամփոփվել են հոդվածների հետևյալ ժողովածուներում. «Սիմվոլիզմ» (1910 թվական, այն ընդգրկում է նաև տաղաչափության վերաբերյալ աշխատանքներ)։
«Կանաչ մարգագետին» (1910 թվական, ընդգրկում է քննադատական և բանավիճային հոդվածներ, ակնարկներ ռուս և արտասահմանյան գրողների մասին:), «Արաբանախշ» (1911 թվական)։ 1914-1915 թվականներին լույս է տեսել «Պետերբուրգ» վեպի առաջին հրատարակությունը, որը «Արևելք կամ Արևմուտք» եռագրության երկրորդ մասն էր։ Պետերբուրգ» վեպում (1913-14 թվականներ, վերամշակված համառոտ հրատարակությունը՝ 1922 թվական) ռուսական պետականության խորհրդանշական և երգիծական պատկերն է։
Վեպը լայնորեն ճանաչվել է որպես ռուսական սիմվոլիզմի և մոդեռնիզմի արձակի գագաթներից մեկը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընկալումը որպես արևմտյան քաղաքակրթության ընդհանուր ճգնաժամ արտացոլված է «Լեռնանցքում» հոդվածաշարում։
Հեղափոխության կենարար տարերքը ընկալվում է որպես այդ ճգնժամից դուրս գալու փրկություն «Հեղափոխություն և մշակույթ» գրական ակնարկում (1917 թվական), «Քրիստոսը հարություն առավ» պոեմում(1918թվական), «Աստղ» բանաստեղծությունների ժողովածուում (1922 թվական)։
Վերադառնալով Խորհրդային Ռուսաստան (1923 թվական)՝ ստեղծում է երկմաս«Մոսկվա» վեպը, «Դիմակներ» վեպը (1932 թվական), գրում հուշեր Բլոկի մասին (1922-23 թվականներ) և հուշագրական եռագրություն՝ «Երկու հարյուրամյակների սահմանին» (1930 թվական), «Դարասկիզբ» (1933 թվական), «Երկու հեղափոխությունների միջև» (1934 թվական)։
Ազդեցությունը
Բելիի ոճաձևը չափազանց անհատականացված է, դա ռիթմիկ, զարդանախշավոր արձակ է՝ բազմաթիվ ասքային տարրերով։ Վ. Բ. Շկոլովսկու խոսքերով՝ «Անդրեյ Բելին՝ մեր ժամանակների ամենահետաքրքիր գրողն է։ Ամբողջ ժամանակակից ռուսական արձակը իր վրա կրում է նրա հետքերը։ Պիլնյակը ծխի ստվերն է, եթե Բելին ծուխն է»։ Բնութագրելով Ա. Բելիի և Ա. Մ. Ռեմիզովի ազդեցությունը հետհեղափոխական գրականության վրա՝ հետազոտողը օգտագործում է «զարդանախշավոր արձակ» տերմինը։ Այն դարձավ խորհրդային իշխանության առաջին տարիների գրականության հիմնական ուղղությունը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի անձինք Կատեգորիա:Ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի գրականություն Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Ռուս սիմվոլիստ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Ռուս հուշավիպագիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանաստեղծներ Կատեգորիա:Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ Կատեգորիա:Ռուս գրականագետներ Կատեգորիա:20-րդ դարի տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային տղամարդ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Ռուս քննադատներ Կատեգորիա:Խորհրդային վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս բանաստեղծներ Կատեգորիա:Մոդեռնիստ գրողներ Կատեգորիա:Ռուս գրաքննադատներ Կատեգորիա:Մոսկվայի պետական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Ռուս արձակագիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ Կատեգորիա:Խորհրդային բանաստեղծներ Կատեգորիա:Խորհրդային փիլիսոփաներ Կատեգորիա:Խորհրդային հրապարակախոսներ
Վիկտոր Բաբարիկո
Վիկտոր Բաբարիկո (Віктар Дзмітрыевіч Бабарыка; ), բելառուսցի բանկիր, հասարակական և քաղաքական գործիչ, որը 2020 թվականին իր թեկնածությունն է առաջադրել Բելառուսի Հանրապետության նախագահի պաշտոնում, քաղբանտարկյալ, բարերար։ Ձերբակալվել է 2020 թվականի հունիսի 18-ին ։
Կենսագրություն
Վիկտոր Դմիտրիևիչ Բաբարիկոն ծնվել է 1963 թվականի նոյեմբերի 9-ին Մինսկում։ 1981 թվականին ավարտել է Մինսկի թիվ 92 միջնակարգ դպրոցը։
1988 թվականին ավարտել է Բելառուսի պետական համալսարանի մեխանիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետը։ Չորրորդ կուրսում հեռացվել է կոմերիտից և համալսարանից, ապա վերականգնվել ։
1995 թվականին ավարտել է Բելառուսի նախարարների կաբինետի կառավարման ակադեմիան։
2000 թվականին ավարտել է Բելառուսի պետական տնտեսագիտական համալսարանի մագիստրատուրան։
Աշխատանքային գործունեությունը սկսել է փոշի մետալուրգիայի Գիտական ​​և արտադրական ընկերությունում, որտեղից 1995 թվականին հեռացել է արտաքին տնտեսական կապերի բաժնի պետի պաշտոնից։
1995 թվականի հունիսից սկսել է աշխատել «Օլիմպ» բանկում, որը 1997 թվականին վերակազմավորվել է «Բելգազպրոմբանկի»։ 2000 թվականի հուլիսին դարձել է «Բելգազպրոմբանկի» վարչության նախագահ։ Այդ պաշտոնում աշխատել է մինչև 2020 թվականի մայիսի 12-ը ։
Գործունեություն
2008 թվականին հիմնադրել է «Շանս» երեխաների օգնության միջազգային բարեգործական հիմնադրամը ։ Հիմնադրամը բարեգործական օգնություն է ցուցաբերում հիվանդ երեխաների բուժման համար ։ 2018 թվականինին, Վիկտոր Բաբարիկոյի նախաձեռնությամբ, «Բելգազպրոմբանկը» ֆինանսավորեց Սվետլանա Ալեքսիևիչի հինգ հատորանոց գրքի 15,000 օրինակ տպագրությունը` դրանք բելառուսական գրադարաններին նվիրելու համար  ։ Բացի այդ, նրա աջակցությամբ Բելառուս է վերադարձվել Ֆրանցիսկ Սկորինայի Աստվածաշնչի, Մարկ Շագալի, Խայիմ Սուտինի, Լեոն Բակստի բնօրինակները ։ Նախաձեռնեց «Ok16» մշակութային արվեստի տարածքի ստեղծումը  , որը զբաղվում է թանգարանային, ցուցահանդեսային և թատերական և բեմական գործունեությամբ։
Նախագահի թեկնածու
Բաբարիկոյի թեկնածությունը հրապարակավ պաշտպանել են Բելառուսի մշակույթի հայտնի գործիչներ՝ Նոբելյան մրցանակակիր Սվետլանա Ալեքսիևիչը (մայիսի 29), ռեժիսոր Անդրեյ Կուրեյչիկը ։ Հունիսի 17-ին փիլիսոփա և մեթոդաբան Վլադիմիր Մացկևիչը, որը ընտրությունների բոյկոտի ակտիվ կողմնակից է, ստորագրեց Վիկտոր Բաբարիկոյին նախագահի թեկնածու առաջադրելու համար՝ ի համերաշխություն բոլոր նրանց, ովքեր հետապնդվել են ընտրարշավի ընթացքում, և որպես կոչ՝ միավորվելու Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի ռեժիմի հակառակորդներին Վիկտոր Բաբարիկոյի շուրջ, որը դարձել է բելառուսական ընդդիմության փաստացի առաջնորդը ։ Բաբարիկոյի օգտին են արտահայտվել նաև 2010 թվականի ընտրություններում նախագահի երկու նախկին թեկնածուներ. հունիսի 13-ին նրան պաշտպանել Է Վլադիմիր Նեկլյաևը, հունիսի 15-ին՝ Անդրեյ Սաննիկովը ։
Մայիսի 31-ին Վիկտոր Բաբարիկոն ներկայացրեց «Արդար ընտրությունների մասին հռչակագիրը» ։
Բելառուսական օրենքներով թեկնածուի գրանցման համար անհրաժեշտ է 100 հազար ստորագրություն տրամադրել նրա աջակցության համար. նախաձեռնող խումբը նրանց հավաքել է մինչև հունիսի 6-ը ։ Հունիսի 9-ին Բաբարիկոն գերազանցել է Զենոն Պոզնյակի ռեկորդը՝ իր առաջադրման համար հավաքելով ավելի քան 230 հազար ստորագրություն ։ Հունիսի 19-ին թեկնածուի շտաբը հայտնել էր հավաքագրված 425 հազար ստորագրությունների մասին ։
Հունիսի 17-ին Բելառուսբանկ-ում արգելափակվել է Վիկտոր Բաբարիկոյի ընտրական հիմնադրամի հաշվեհամարը։ Շտաբի տվյալներով՝ այնտեղ արգելափակվել են ավելի քան 100 հազար բելառուսական ռուբլի (համարժեք է մոտավորապես 42 հազար ԱՄՆ դոլարի) ։
Հունիսի 20-ին Բաբարիկոյի շտաբը Բելառուսի ԿԸՀ է ներկայացրել թեկնածուի գրանցման փաստաթղթերի ամբողջ փաթեթը, այդ թվում՝ անհրաժեշտ ստորագրությունների քանակը ։
2020թ. հուլիսի 14-ին ԿԸՀ-ն մերժեց Բաբարիկոյին թեկնածու գրանցելու հարցում այն հիմքով, որ հռչակագրում արտացոլված չեն նրա փաստացի սեփականության և օգտագործման մեջ գտնվող նյութական միջոցները և անշարժ գույքը, ինչպես նաև նրա վերահսկողության տակ գտնվող մի շարք բելառուսական առևտրային կառույցների գործունեությունից ստացված եկամուտները։ Արշավի մասնակիցները հայտարարել են, որ Բելառուսի ԿԸՀ նախագահ Լիդիա Երմոշինան քննության կողմն է ընդունել առանց դատարանի որոշման և այդպիսով ցուցադրաբար խախտել է Սահմանադրությունը ։
Քաղաքական (քրեական) հետապնդում
2020 թվականի հունիսի 18-ին Վիկտոր Բաբարիկոյին և նրա որդուն՝ նախաձեռնող խմբի ղեկավար Էդուարդին ձերբակալել են, ավելի ուշ հայտնի է դարձել, որ Վիկտոր Բաբարիկոն ձերբակալվել է և ուղարկվել պետական անվտանգության կոմիտեի քննչական մեկուսարան ։ Առանցքային մեղադրանք. մի քանի տարվա ընթացքում Բելգազպրոմբանկի հաշիվներից Լատվիա Է դուրս բերվել ավելի քան 430 մլն դոլար, իսկ Բաբարիկոն եղել է հակաիրավական գործունեության անմիջական կազմակերպիչն ու ղեկավարը ։ Հունիսի 19-ից քրեական գործի հետաքննությունը վարում է պետական անվտանգության կոմիտեն, քանի որ նրա ֆիգուրանտների գործողությունները իրական սպառնալիք են ստեղծել ազգային անվտանգության շահերին ։ Հունիսի 20-ին Վիկտոր Բաբարիկոյին է մեղադրանք առաջադրվել, հունիսի 21-ին՝ Էդուարդին։ Երկու դեպքում էլ հոդվածները չեն հրապարակվում։ Երկուսն էլ կալանավորվել են ԿԳԲ քննչական մեկուսարանում ։
Վիկտոր Բաբարիկոյի ձերբակալությունն ու մինչև ընտրությունները թույլ չտալը մարդկանց մոտ դժգոհություն է առաջացրել, և նրանք սկսել են դուրս գալ բողոքի, նրա ազատ արձակման համար ։
2020 թվականի հունիսի 29-ին Amnesty International իրավապաշտպան կազմակերպությունը Վիկտորին և Էդուարդ Բաբարիկոյին, ինչպես նաև Լուկաշենկոյի մի քանի այլ ձերբակալված ընդդիմախոսներին ճանաչել է խղճի բանտարկյալներ  ։
2020 թվականի հուլիսի 2-ին հայտնի է դարձել, որ Վիկտոր Բաբարիկոյին մեղադրում են 243-րդ հոդվածի 2-րդ մասով (առանձնապես խոշոր չափերով հարկերի վճարումից խուսափելը), 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասով (հանցավոր ճանապարհով ստացված միջոցների օրինականացումը՝ առանձնապես խոշոր չափերով) և 431-րդ հոդվածի 2-րդ մասով (կրկնակի կամ խոշոր չափերով կաշառք տալը) ։ Հուլիսի 3-ին Մինսկի քաղաքային դատարանը փակ ռեժիմով քննել և մերժել է Վիկտոր Բաբարիկոյի բողոքը՝ նրան կալանքի տակ թողնելու Կենտրոնական շրջանի դատարանի որոշման դեմ ։
Քաղաքական հայացքներ
Բաբարիկոն աջակցում է բելառուսական քաղաքական չեզոքությանը և այդ պատճառով հանդես է գալիս ՀԱՊԿ-ից Բելառուսի դուրս գալու օգտին ։ Լիբերալ հայացքներ ունի։ Կողմ է նախագահական լիազորությունների սահմանափակմանը երկու ժամկետներով։
Ընտանիք
Կինը՝ Մարինան, գլխավորում էր Շանս հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհուրդը, մահացել է 2017 թվականի օգոստոսի 15-ին Մադեյրայում դայվինգի ժամանակ ։ Երեխաները՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուսի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Բելառուս հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Բելառուսի պետական համալսարանի շրջանավարտներ
Ֆրիթաուն
Ֆրիթաունը (Freetown) Սիերա Լեոնեի մայրաքաղաքն է։ Բնակչությունը՝ ։
Ֆրիթաունը երկրի ամենամեծ տնտեսական, քաղաքական և մշակութային կենտրոնն է։
Պատմություն
17-18-րդ դարերում քաղաքի փոխարեն ստրուկների շուկա էր, որոնց արտահանում էին Նոր Աշխարհ՝ տնկադաշտերում աշխատելու համար։ 1787 թվականին Լոնդոնից ժամանեցին առաջին 400 սևամորթները՝ նախկին ստրուկներ, որոնք Անկախության պատերազմում պայքարում էին անգլիացիների հետ և դրա համար ստացան անկախություն։ Ֆրիթաունը պաշտոնապես հիմնադրվել է 1792 թվականի մարտի 11-ին։ Հետագայում քաղաք էին ժամանում Կարիբյան ծովի (մեծամասնությունը Ճամայկայից) անգլիական գաղութներից ազատված ստրուկները։
Կլիմա
Ֆրիթաունը գտնվում է արևադարձային մուսոնային կլիմայում, խիստ անձրևոտ (մայիս-հոկտեմբեր) և չոր (նոյեմբեր-ապրիլ) եղանակներով։ Վերջին տարիները նշանավորվել են անձրևոտ եղանակների՝ հունիս, երբեմն նաև հուլիսի սկիզբ փոխվելով։ Չնայած նրան, որ Ֆրիթաունը գտնվում է հյուսիսային կիսագնդում, ձմեռային ամիսները ավելի շոգ են, քան ամառային։ Դա բացատրվում է տարվա տարբեր ժամանակներին քամիների գերիշխմամբ. խոնավ եղանակին քամին Ատլանտիկայից բերում է անձրևներ, այն ժամանակ, երբ չոր եղանակին չոր ու փոշոտ քամիները Սահարայից բերում են չոր ու տաք օդ։ Չնայած նրան, որ կլոր տարի միջին ամսական ջերմաստիճանը բարձր է՝ +35 °C-ից այն չի բարձրանում։ Նաև չի իջնում +19 °C-ից։
Բնակչություն
Ֆրիթաունի բնակչության ավելի քան 99 % կազմում են սևամորթերը։ Կան սպիտակների, արաբների, չինացիների ոչ մեծ համայնքներ։ Հավատացյալները համարյա հավասար կիսվում են տարներ եկեղեցիների քրիստոնյանների (40 %) և մուսուլման սուննիների (60 %)։ Հաղորդակցության միջազգային լեզուն քաղաքում կրիոն է։ Վարչական նպատակների ու գործնական բանակցությունների համար օգտագործվում է անգլերենը։ Քաղաքական ոլորտում գլխավորում են ազատված ստրուկների Նոր Աշխարհից ժամանած հետնորդները։ Իսկ տնտեսության ոլորտում՝ լիբանանցիները։
Վարչական բաժանում
Ֆրիթաունը բաժանված է երեք շրջանի՝ կենտրոնական, արևմտյան և արևելյան։ Բնակչության մեծամասնությունը ապրում է արևելյան շրջանում։ Այնտեղ է գտնվում Ելիզավետա II թագուհու ծովափը։ Այս շրջանը համարվում է ավելի աղքատ։
Արևմտյան շրջանում ապրում է միջին կարգը։ Այստեղ են գտնվում առևտրական փողոցները, կազինոները, հյուրանոցները։
Տնտեսություն
Քաղաքի տնտեսությունը նշանակալից չափով զարգանում է նավահանգստի շուրջը, որը աշխարհում ամենամեծ բնական խորահուն նավահանգիստներից է։ Նաև կան սննդի և ձկան մշակման արդյունաբերության ձեռնարկումնոր, ծխախոտի, շորերի, կոշիկի արտադրություն, անմշակ ալմազների առևտուր։ Քաղաքի (ինչպես նաև երկրի) տնտեսության մեջ մեծ դեր են խաղում Լիբանանից գաղթականների հետնորդները, մեծամասնությունը սուննիններն ու մարոնիտ քրիստոնյաները։
Տուրիզմ
Զբոսաշրջությունը թույլ է զարգացած, ենթակառուցվածքի թերի զարգացվածության, որակյալ ապրանքների վրա բարձր գների, շրջակա միջավայրի աղտոտվածության պատճառով։ Գրանցվել իրավապահ մարմինների կողմից զբոսաշրջիկներից գումար առգրավվելու դեպքեր, ինչը սկսվում է դեռևս օդանավակայանից։
Տեսարժան վայրեր
Ֆրիթաունն ունի շատ հուշարձաններ՝ կապված աֆրոամերիկացիների կողմից քաղաքի հիմնադրման, աֆրոամերիկացի ստրուկների ազատության և կենտրոնական Ամերիկայի ներկայացուցիչների հետ։
Հաշտության ծառը խորհրդանշում է 1792 թվականին քաղաքի հիմնադրումը։ Դաունթաունում է տեղակայված Քոննաուտ հիվանդանոցը՝ առաջին բժշկական հիմնարկը` հիմնադրված եվրոպացիների կողմից արևմտյան Աֆրիկայում։
Նրա մոտ է գտնվում Թագավորական դարբասները՝ կառուցված քարերով։ Համաձայն գրառություններին` «ցանկացած ստրուկ, որը անցնում է այդ դարբասներվ,հայտարարվում է ազատ մարդ»։
Քաղաքում է գտնվում Ֆուրա Բեյը՝ արևմտյան Աֆրիկայի հնագույն համալսարանը, հիմնադրված 1827 թվականին։ Համալսարանը վճռական դեր է խաղացել երկրի գաղութային պատմության մեջ։ Համալսարանի առաջին ուսանողը՝ Սեմուել Կրոուտերը, եղել է Նիգերիայի առաջին անգլիացի եպիսկոպոսը, Աստվածաշնչի թարգմանիչը յորուբա լեզվով։
Ազգային երկաթուղային թանգարանում ներկայացված է մի ավտոմեքենա` հատուկ արտադրված 1961 թվականին թագուհի Ելիզավետա II-ի պետական այցի համար։ Ուոլս Ջոնսոն Սթրիթում է գտնվում մեծ շուկան, որտեղ ներկայացնած են տեղական արհեստավորների գործերը։
Ֆրիթունը շրջապատված է սպիտակ ավազից երկար ուղիներով։ Թերակղզու արևմտյան մասում Լամլի Բիչը երեկույթների և փառատոների անցկացման համար հայտնի տեղ է։ Քաղաքում գտնվում են Ջոն Մարոնի եկեղեցին (կառուցվել է 1820 թվականին), Գեորգևյան տաճարը (կառուցվել է 1828 թվականին), մզկիթ (կառուցված 1830-ականներին)։
Քաղաքի պրոբլեմները
Քաղաքին զգալի վնաս է պատճառում քաղաքացիական պատերազմը, որի ընթացքում միացյալ հեղափոխական ճակատի ուժերը փորձել են գրոհով վերցնել քաղաքը և այն ենթարկվեց ականանետերով գնդակոծման։ Ավերվածներից շատը մինչ այսօր չի վերականգնվել։ Ենթակռուցվածքը թույլ է զարգացած, կան կանոնավոր ու շարունակվող ջրի և էլեկտրաէներգիայի հետ կապված ընդհատումներ։ Կենցաղային աղբը քաղաքացիները նետում են հենց ճանապարհին կամ քաղաքի միջով հոսող գետերը, որտեղից չեն հավաքում ամիսներով։ Օդը ախտոտված է ավտոմեքենաների և դիզել գեներատորների արտաժայթքումբերով։ Սանիտարա-համաճարակաբանական դիրքը ծանր է, հաճախ են ստամոքսաաղիքային վարակները ու մալարիաները։
Տրանսպորտ
File:Lungi_International_Airport_Gate_Area.jpg File:Freetown_International_Airport.JPG Ֆիթաունում հասարակական տրանսպորտի հիմքը միկրոավտոբուսներն ու տաքսիները։ Քաղաքում շարժը շատ լարված է, ճանապարհային ցանցը վատ վիակում է և ծանրաբեռնվածությանը չի դիմանում։ Կանոնավոր ավտոբուսները միացնում են Ֆրիթաունը Սիերա Լեոնեի բոլոր մեծ քաղաքնրի հետ։
Քաղաքի ծառայությունները մատուցում է միջազգային Լունգի օդանավակայանը (IATA: FNA, ICAO: GFLL), տեղակայված Ֆրիթաունից 20 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Քանի որ օդանավակայանը գտնվում է ծովածոցի մյուս կողմում՝ քաղաքի ու օդանավակայանի հետ կապվելու հիմնական միջոցը լաստանավերն ու մարդատար կատերները (ցամաքով ճանապարհը կազմում է մոտավորապես 170 կիլոմետր)։ Օդանավակայանից կան մշտական թռիչքներ դեպի Փարիզ, Բրյուսել, Լոնդոն, Դակար, Աքրա, Կասաբլանկա։ Նաև կան թռիչքներ դեպի մոտակա աֆրիկյան որոշ քաղաքներ ու ներքին թռիչքներ։
Հանցագործություններ
Քաղաքի ճանապարհային հանցագործությունների մակարդակը համեմատաբար ցածր է արևմտյան Աֆրիկայի համար։ Ավելի վտանգավոր շրջաններ է համարվում արևելյանը, որտեղ օտարերկրացիներին մեքենայից դուրս առանց ուղեկցման ցանկալի չէ նույնիսկ օրվա վաղ ժամերին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սիերա Լեոնեի քաղաքներ Կատեգորիա:Ռազմական նավահանգիստներ Կատեգորիա:Ատլանտյան օվկիանոսի նավահանգիստներ Կատեգորիա:1792 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Երրորդ դարի ճգնաժամ
III դարի Հռոմեական կայսրության ճգնաժամը, Հռոմեական կայսրության պատմության այս շրջանը սովորաբար ընկնում է Ալեքսանդրուս Սևերուսի մահվանից՝ 235 թվականից մինչև Դիոկղետիանոսի կայսր հռչակվելը՝ 284 թվական։ Այս շրջանը բնութագրվում է  մի շարք ճգնաժամային երևույթներով՝ տնտեսության, արհեստի, առևտուրի, ինչպես նաև պետական իշխանության անկայունությունը, ներքին և արտաքին ռազմական բախումները և Հռոմի վերահսկողության ժամանակավոր կորուստը մի շարք շրջաններում։ Տարբեր պատմական դպրոցներում տարբերվում են ճգնաժամային  երևույթների առաջացման պատճառները, դրա հետ նաև կարծիք կա, որ կարիք չկա III դարը առանձնացնել որպես հռոմեական պատմության առանձին շրջան։
Նախապատմություն
Անտոնինոսների դինաստիայի վերջին կայսր Կոմմոդոսի մահից հետո կայսրությունում 193-197 թվականներին սկսվել է քաղաքացիական պատերազմ։ Մի շարք նշանավոր առաջնորդներ իրենց կայսր հռչակեցին՝ Պերտինաքսը և Դիդիուս Հուլիանուսը Հռոմում, Դանուբի բանակի հրամանատար Սեպտիմիուս Սևերուսը, Սիրիայի լեգեոնների հրամանատար  Պեսցեննի Նիգերը և Կլոդի Ալբինը Բրիտանիայում։ Կայսեր իշխանությունը սենատի կողմից պաշտոնապես հանձնվեց Սեպտիմիուս Սևերոսին, որն էլ հինադրեց Սևերոսների կայսերական դինաստիան (193-235 թվականներ)։ Սեպտիմիուսը հենվել է բացառապես բանակի վրա, նրա իշխանության ռեժիմը վերածվեց ռազմաքաղաքական բյուրոկրատական միապետության։ Արտաքին քաղաքականությունը բնութագրվում էր հաջողակ պատերազմներով Պարթևաստանի (195-199 թվականներ) և կալեդոնական ցեղերի դեմ (208-211 թվականներ)։ Կայսրի մահից հետո նրա որդի Անտոնինուս Կարակալլան (211—217 թվականներ) սպանել է իր եղբայր Գետային, զբաղեցրել գահը որից հետո սկսեց անհիմն պատերազմ Պարթևստանի հետ և սպանվեց դավադիրների կողմից։ Նրա հետևորդ պրետոր Մակրինոսը (11 ապրիլ 217—218 թվականներ), անհաջող պատերազմ ձեռնարկեց Պարթևստասնի դեմ, որի արդյունքում Հռոմի համար անարդյունավետ  պայամանգիր կնքվեց։ Բանակը դժգոհեց Մակրինոսի դեմ՝ ընդ որում, նրա ասիական սովորություններն ու խորամանկությունը առաջացրել են ընդհանուր դժգոհություն։ Կարակալլայի հորաքույրը՝ Յուլիա Մեզան և նրա երկու աղջիներին հաջողվել է բանակի վերահսկողությունը հանձնել Բասսիանին (Էլագաբալուս), ով էլ հայտարարվեց կայսր։ Մեզան նրան է հանձնել Կարակալլայի ապօրին  որդուն։ Մակրինոսը նրա դեմ է ուղարկում Յուլպիա Յուլիանին, բայց վերջինիս զինվորները սպանում են և ամբողջ զորքը, բացի պրետորնեից անցնում է Բասսիանի կողմը։ Անտիոքում ճակատամարտ է տեղի ունենում, Մակրինոսը չսպասելով ճակատամարտի ելքին փախուստի է դիմել և սպանվել։ Մակրինոսից հետո հռոմեական կայսր դարձավ Գիլիոգաբալը (Էլագաբալ, Բասսիան, 218-222 թվականներ), 222 թվականի մարտին սպանվել է իր զինվորների կողմից։ Կայսր է դառնում 13-ամյա Ալեքսանդրուս Սևերուսը (222-235 թվականներ), որի ժամանակ ֆինանսական ճգնաժամը սրվել է, ինչպես նաև հզորացել էր Սասանյան Պարսկաստանը որի հետ էլ 231 թվականին սկսվեց պատերազմ։ Ալեքսանդրը սպանվել է ապստամբների կողմից, որն էլ դրեց ավելի խորը քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամի սկիզբը։
«Զինվորական կայսրերի» դարաշրջան
235 թվականից սկսվել է «Զինվորական կայսրերի» դարաշրջանը, կայսրությունը ցնցվեց այդ պաշտոնի թեկնածուների միջև ռազմական բախումների պատճառով, և մի շարք տարածքներ այլեև չէին ենթարկվում կենտրոնական իշխանությանը։ 235-268 թվականների ընթացքում հռչավեցին 29 կայսրեր (այդ թվում բռնապետներ), և միայն նրանցից մեկը Գոստիլիանն է մահացել բնական մահով (ժանտախտից)։ 238 թվականը հայտնի է դարձել որպես 6 կայսրերի տարի՝ կայսրերի արագ փոփոխման պատճառով։ Երկիրը ճգնաժամից դուրս բերեկլու ցանկությունը վերագրվում էր Գայոս Դեցիոսին (249—251 թվականներ), ինչպես նաև արիստոկրատ Վալերիան I (253-260 թվականներ), և նրա որդի Գալլիենին (253-268 թվականներ)։ Այնուամենայնիվ, նրանց իշխանության ընթացքում տեղական անջատողականությունը դարձավ ավելի ակտիվ, իշխանությունը անցավ «իլլիրիական  դինաստիային» (այս կայսրերը ազգակցական կապեր չունեին, բայց բոլորը եղել են ռազմական դասի ներկայացուցիչներ՝ Իլլիրիայից)։ Կլավդիոս II Գոտսկի (268—270 թվականներ) հիմք դրեց կայսրության վերածննդին, իշխնությունը հանձնել է Լուցիոս Դոմիցիոս Ավրելիանոսին (270—275 թվականներ)։ Ավրելիանոսը հակահարված է տվել գերմանական ցեղերին (որոնք առաջին անգամ ներխուժել էին Իտալիա)։ Նա վերականգնեց հռոմեական կառավարումը արևելյան նահանգներում և իրեն ենթարկեց Գալլիական կայսրությունը։ Նրա իշխանությունը բացարձակ էր, որը նախապայման էր կայսերական գերիշխանության հետագա դոմինատ համար։
Ճգնաժամի ավարտ
«Իլրիյան դինաստիա»-ն շարունակվել է Մարկոս Ավրելիոս Պրոբան (276—282 թվականներ), ում կայսրական իշխանության տակ են եղել  Իլլիրիան, Թրակիան, Փոքր Ասիան։ Նրա հաջորդ՝  Մարկոս Ավրելիոս Կարը (282—283 թվականներ) ջախջախեց գերմանացիներին, որից հետո գահն անցավ իլիրիացի Դիոկլին, որ հայտնի է Դիոկղետիանոս անունով, որն էլ  հիմք  դրեց դոմինատ ժամանակաշրջանի սկզբին (284—476 թվականներ)։ Դիոկղետիանոսի ժամանակ և նրանից  հետո (հերթական քաղաքացիական պատրեազմից հետո) Կոստանդիանոս Ա Մեծի շրջանում կայսրությունը  ամրապնդվեց, և իրավիճակը համեմատաբար կայունացավ շուրջ 100 տարի։