cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սեն Ժան դե Էսարտիեռ
Բնակչություն
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 123 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 87-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 36։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,7 %։ 87 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 77 անձ (49 տղամարդ և 28 կին)։ Գործազուրկ են եղել 10 անձ (4 տղամարդ և 6 կին)։ 36 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկ (Օ)
Այստեղ ներկայացված են Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկի Օ տառով սկսվող ազգանունները։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկեր
Վինյոլո
Վինյոլո (Vignolo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2217 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 277 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 8 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12010։ Հեռախոսային կոդ՝ 0171։
Մուհամեդ Նագի
Կենսագրություն
Մուհամեդ Նագին ծնվել է 1888 թվականի հունվարի 27-ին Ալեքսանդրիայում։ Ստացել է իրավաբանական կրթություն։ 1910-1914 թվականներին Մուհամեդ Նագին ինքնուրույն սովորել է Ֆլորենցիայում, իսկ 1918 թվականից հետո՝ Փարիզի գեղարվեստի դպրոցում ։ Մուհամեդ Նագին մահացել է 1956 թվականի ապրիլի 5-ին Կահիրեում։
Վինյոլո
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում՝ սուրբ Սան Կոստանզոն։
Մուհամեդ Նագի
Ստեղծագործություն
Մուհամեդ Նագիի վաղ ստեղծագործություններում առկա է Կլոդ Մոնեի, ինչպես նաև պոստիմպրեսիոնիստական հոսանքների և հին եգիպտական գեղանկարչության ազդեցությունը։ Ալեքսանդրիայում նա հիմնել է «Ատելիե» գեղարվեստական միավորումը, որը դարձել է Ալեքսանդրիայի ժամանակակից գեղանկարչության դպրոցի միջուկը։ Նագիի նկարելոը ոճը տարբերվում է լայն, ազատ, ամբողջական վրձնահարվածներով և կուլիսային կառուցվածքով ։ Նկարչի բազմաթիվ ստեղծագործություններ և բնանկարներ նվիրված են Եգիպտոսին։ 30-ականների սկզբին Նագին ստեղծել է աբիսինյան նկարների մեծ և հետաքրքիր շարք։ Նա հեղինակել է «Գոմեշն ու ֆելլահը» և «Նեղոսի հեղեղը» հաստոցային նկարները, որոնք պահվում են Կահիրեի Նագիի թանգարանում ։
Վինյոլո
Ժողովրդագրություն
Բնակչության աճը.
Մուհամեդ Նագի
Ստեղծագործություն
Նագին տարված է եղել նաև մոնումենտալ նկարչությամբ։ Նա ստեղծել է մոնումենտալ պաննոներ Ալեքսանդրիայում Ազգային ժողովի նիստերի դահլիճի՝ «Եգիպտոսի վերածնունդը», Ալեքսանդրիայի Մոասսե հիվանդանոցի (1934) և Փարիզում համաշխարհային ցուցահանդեսի (1937) համար ։
Վինյոլո
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Մուհամեդ Նագի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Եգիպտացի նկարիչներ Կատեգորիա:Եգիպտացի արվեստագետներ
Ացետիլցելյուլոզ
Ացետիլցելյուլոզ, ացետիլթաղանթանյութ, ցելյուլոզի քացախաթթվական էսթերները։ Հիմնական բաղադրիչները առաջնային՝ և երկրորդային՝  ացետատներն են։ Սպիտակ ամորֆ զանգված է, լուսադիմացկուն, չի այրվում։ Հիմքերի և թթուների առկայությամբ հիդրոլիզվում է։ Առաջնային ացետատը լուծվում է սահմանափակ թվով լուծիչներում (քացախաթթու, քլորոֆորմ և մեթիլենքլորիդ)։
Կիրառում
Ացետիլցելյուլոզից պատրաստված թելերը և ժապավենները օգտագործվում են էլեկտրամեկուսիչ նյութերի արտադրության և մանածագործության մեջ, չփշրվող ապակի՝ «տրիպլեքս» ստանալու համար։ Երկրորդային ացետատը լուծվում է ացետոնում և սպիրտ–ացետոն խառնուրդում։ Ացետիլցելյուլոզը ստացվում է թաղանթանյութը քացախանհիդրիդի հետ, կատալիզատորի առկայությամբ փոխազդելով․ ։ Ցելյուլոզի ացետիլացման վերջնական արդյունքը առաջնային ացետատն է։ Երկրորդային ացետատ ստացվում է առաջնային ացետատը մասնակի հիդրոլիզելով։ Ացետիլցելյուլոզը արտադրվում է նաև Հայաստանում (Երևան)։ Այն մեծ չափերով օգտագործվում է պլաստմասսաներ, լաքեր, չայրվող կինոժապավեններ և ացետատային մետաքս ստանալու համար։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ացետատներ (եթերներ)
Օգտատիրական ինտերֆեյսերի մոդելավորում
Ինտերֆեյսը (interface) երկու համակարգերի փոխազդեցության հնարավորությունների, մեթոդների և միջոցների ամբողջականությունն է ։
Ծրագրային ապահովման ինդուստրիայի սկզբնական շրջանում, ծրագրավորողները իրենք էին ստեղծում արտադրանքի գաղափարը, այնուհետև իրենք էլ ստեղծում էին այն և իրականացնում թեստավորումը։ Զարգացման որոշակի փուլում սկսեցին հանդես գալ հատուկ մասնագետներ, որոնք օգնում էին բարենպաստ շուկայական հնարավորությունները «թարգմանել» արտադրանքի պահանջների լեզվին։ Ինդուստրիան զարգացավ և թեստավորումը դարձավ ինքնուրույն ոլորտ, իսկ գրաֆիկական ինտերֆեյսերի զարգացմանը զուգընթաց գործընթացին միացան նաև գրաֆիկական դիզայներները, որոնք ստեղծում էին պիկտոգրամներ և այլ տեսողական տարրեր։ Նպատակային կողմնորոշում ունեցող մոտեցումը հանգեցրեց նրան, որ գործընթացում ներառվեցին բազմաթիվ այլ փուլեր, ընդ որում հետադարձ կապի մեխանիզմը գործում էր գործընթացի մի ֆազից մյուսին գրեթե բոլոր անցումների ժամանակ ։
Օգտատիրական ինտերֆեյսը այն տեղն է, որտեղ տեղի է ունենում մարդու և մեքենայի միջև փոխազդեցությունը։ Այդ փոխազդեցության նպատակը սարքավորման արդյունավետ օգտագործումը և ղեկավարումն է մարդու կողմից, սարքավորման հետադարձ կապը, որն օգնում է օպերատորին որոշումներ կայացնելու հարցում։ Համակարգչային ինտերֆեյսը ներառում է ներմուծող և արտածող սարքավորումները և այն ծրագրային ապահովումը, որով աշխատում է համակարգը։ Այսպիսի ինտերֆեյսերի մոդելավորումը կապված է այնպիսի գիտությունների հետ, ինչպիսիք են հոգեբանությունը, էրգոնոմիկան և այլն։
Օգտատիրական ինտերֆեյսի արդյունավետ մոդելավորման համար անհրաժեշտ է՝
Օգտատիրական ինտերֆեյսերի մենտալ մոդելներ
Օգտատերերն միշտ ունեն մենտալ մոդելներ և այն ստեղծում են՝ անկախ համակարգի առանձնահատկություններից։ Պրոյեկտավորողների գլխավոր խնդիրն է անել ամեն ինչ, որպեսզի հեշտ իրականցվի մենտալ մոդելի ստեղծումը։ Ծրագրավորողի կամ ռեալիզացիայի մոդելը ամենահեշտն է նկարագրման տեսանկյունից։ Ծրագրավորողն այն մարդն է, ով կոդավորում է ծրագիրը կամ համակարգը։ Այն իրենից ներկայացնում է ծրագրային արտադրանքի ֆունկցիոնալ սպեցիֆիկացիայի ֆորմալ արտահայտում։ Ծրագրավորողի տեսանկյունից ինտերֆեյսերը նախատեսված են ինֆորմացիայի պահպանման և վերականգնման համար, իրենցից ներկայացնում են տվյալների և նշումների դաշտ։ Ռեալիզացիայի մոդելը հենց այն մոդելն է, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է իրականում աշխատում համակարգը կամ ծրագիրը ։
Նորմանը նշում է, որ ինտերֆեյսնի իրենից ներկայացնում է 3 տարբեր կոնցեպտների միավորման արդյունք։ Դրանցից երկուսը հանդիսանում են մենտալ, իսկ մեկը՝ ֆիզիկական։ Առաջինը մոդելավորողի կեղմից ստեղծված համակարգի կոնցեպտուալիզացիան է Design model, երկրորդը այն կոնցեպտուալ մոդելն է, որը ստեղծվել է օգտատիրոջ կողմից User’s model, իսկ երրորդը System image համակարգի ֆիզիկական պատկերն է, որն անդրադառնում է օգտատիրոջ կոնցեպտուալ մոդելի ստեղծման վրա։ Հոգեբանության ջանքերն ուղղված են հասկանալու համակարգչի հետ փոխազդեցության յուրաքանչյուր պահի կոգնիտիվ, պերցեպտիվ և շարժողական բաղադրիչների ներառվածությունը։ Կախված խնդրից՝ այստեղ կարելի է ավելացնել մարդկանց պերցեպտիվ հնարավորությունների՝ կոնտեքստում օբյեկտի ճանաչման ունակությունը, գունավոր տեսողությունը, ծայրամասային տեսողությունը, կոգնիտիվ բնութագրերը՝ կարճատև և երկարատև հիշողությունը, ուսուցումը, որոշման ընդունումը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ինտերֆեյսեր
Դաֆնա Դյումորիե
Տիկին Դաֆնա Դյումորիե (Daphne du Maurier, լորդ Դաֆնա Բրաունինգ, ), անգլիացի գրող և կենսագիր, որը ստեղծագործել է հոգեբանական թրիլլերի ժանրում։ Գրողի արվեստն առաջին հերթին հայտնի է «Ռեբեկա» վեպով և «Թռչուններ» պատմվածքով, որն էկրանավորել է Ալֆրեդ Հիչքոքը։ 1952 թվականից Դաֆնա Դյումորիեն եղել է Թագավորական գրական կազմակերպության անդամ, 1977 թվականին պարգևատրվել է «Ամերիկյան պարգևավճարով՝ Դետեկտիվ գրականության ոլորտում ունեցած վարպետության համար» ։ 1938 թվականին ստացել է ԱՄՆ-ի Ազգային գրքի մրցանակ (National Book Award): Դաֆնա Դյումորիեն XX դարի բրիտանացի ամենահայտնի գրողներից մեկն է։ Գրողի ստեղծագործությունների մեծ մասն ընկած է հայտնի կինոֆիլմերի հիմքում, իսկ «Ռեբեկա» վեպն էկրանավորվել է 11 անգամ ։ Դաֆնա Դյումորիեին ճանաչում բերեցին ոչ միայն նրա գրական ստեղծագործությունները։ Գրողի կենսագրությունը, նրա բարդ, երբեմն սկանդալային հարաբերությունները մտերիմների և ընկերների հետ, իրենց արտահայտությունն են գտել մամուլում։ Դաֆնա Դյումորիեի մահից հետո BBC հեռուստաընկերության կողմից նկարահանվեց «Դաֆնա» (Daphne, 2007 ) կենսագրական ֆիլմը՝ արժանանալով հասարակության ոչ միանշանակ արձագանքին և գրողի ընտանիքի ծայրահեղ մերժողական գնահատականին ։
Ընտանիք
Դաֆնան ծնվել է 1907 թվականի մայիսի 13-ին՝ դերասաններ Ջերալդ Դյումորիեի և Մյուրիել Բոմոնտի ընտանիքում, նրա պապը եղել է հայտնի ծաղրանկարիչ և գրող Ջորջ Դյումորիեն։ Դաֆնան ընտանիքի երեք դուստրերից երկրորդն էր։ Անժելա Դյումորիեն  (1904—2002) ևս դարձել է գրող։ Փոքր քույրը՝ Ժաննա Դյումորիեն (1911—1997), դարձել է գեղանկարիչ ։ Հայրական կողմից Դաֆնայի հարազատ եղբայրները պատկանել են Լուելին Դևիս հանրահայտ ընտանիքին, և առավել հայտնի էին որպես «Դևիս բոյզ»։ Հենց նրանք էլ դարձել են ընտանիքին մտերիմ Դ. Բերրիի «Փիթեր Փեն»  ստեղծագործության հերոսների նախատիպերը։
Կյանքի վաղ տարիներ
Դաֆնան, ինչպես և քույրերը, կրթություն ստացել է տանը. նրա տնային դաստիարակչուհու անունը Մոդ Ուոդելլ (Maud Waddell) էր։ Պատանի Դաֆնայի համար նա օրինակ էր ծառայում, որովհետև հարաբերությունները հարազատ մոր հետ բավականին սառն էին։ Դաֆնան վառ և հարուստ երևակայություն ուներ, երևակայորեն իր համար ստեղծել էր տղամարդակային alter ego, որը հետո անվանեց «տղա՝ տուփի մեջ» (the boy in the box) : Այս կերպարին համահունչ՝ Դաֆնան կրում էր տղայական հագուստ։ Դաֆնան դեռ մանկուց շատ էր կարդում, նրա սիրելի հեղինակներն էին Վալտեր Սքոթը, Ու. Թեքերեյը, Բրոնտե քույրերը և Օսկար Ուայլդը ։ Դաֆնայի ստեղծագործությունների վրա որոշակի ազդեցություն թողած գրողների շարքում են Քեթրին Մենսֆիլդը, Գի դը Մոպասանը և Սոմերսեթ Մոեմը ։ Դաֆնայի առաջին գրական փորձերի արդյունքը եղավ նրա «Ծարավները» («The Seekers») ընդհանուր խորագիրը կրող 15 պատմվածքներից կազմված ժողովածուի հրատարակումը։ Դաֆնան այդ ժամանակ տասնութ տարեկան էր։ 1925 թվականի սկզբին Դյումորիեն Անգլիայից մեկնեց Ֆրանսիա՝ սովորելու, որտեղ Փարիզից ոչ հեռու գտնվող Կոմպոսեն փոքր քաղաքում դպրոց էր հաճախում։ Այնտեղի կյանքն իրականում խստակյաց էր. սենյակները չէին ջեռուցվում, տաք ջուր չկար։ Սակայն այս անհարմարություններն անտեսվում էին Փարիզին մոտ լինելու հանգամանքով, ինչը Դաֆնային հնարավորություն էր ընձեռում հաճախ գնալ մայրաքաղաք, այցելել Լուվր, Օպերա և այլ տեսարժան վայրեր։ 1926 թվականին Դյումորիեի ընտանիքը հանգստանալու մեկնեց Քորնուոլլ՝ մերձափնյա փոքր քաղաք Ֆոուեյ (Fowey): Դաֆնան վայելում էր հանգիստը և հետո՝ ամբողջ կյանքի ընթացքում պահպանեց սերը դեպի Քորնուոլլը ։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Դաֆնան սկսեց իր շնորհներն օգտագործելու ուղիներ որոնել։ Նա երազում էր անկախության՝ հատկապես ֆինանսական անկախության մասին։ «Daphne du Maurier: Myself When Young» ինքնակենսագրականում այդ ժամանակի մասին նա այսպես է գրում." «Ոչինչ չի ստացվի։ Ես պետք է գումար աշխատեմ և լինեմ անկախ, բայց ինչպե՞ս բավականաչափ գումար վաստակել։ Նույնիսկ եթե իմ պատմվածքները հրատարակվեն, դրանք շատ գումար չեն բերի… Ֆիլմում չեմ նկարվի, դա կլինի անտեղի ստրկություն և այլ զբաղմունքի համար ժամանակ չեմ ունենա»:"
Անհատականության քննարկում
Գրողի հարյուրամյակի կապակցությամբ BBC հեռուստառադիոընկերությունը նկարահանել է «Դաֆնա» կենսագրական ֆիլմը՝ որպես հիմք ունենալով Դաֆնա Դյումորիեի ամենահայտնի կենսագրականը՝ գրված Մարգարեթ Ֆոսթերի կողմից։ Անգլիական հասարակության և գրողի հարազատների և ընկերների շրջանում փաստագարական ֆիլմը բողոքի պոռթկում առաջացրեց։ Բրիտանական Դը Ինդիփենդենթ (The Independent ) լրագրի համոզմամբ՝ ֆիլմն առաջացրել է կենսագրականի հեղինակի՝ Մարգարեթ Ֆոսթերի մեծ դժգոհությունը։ Ֆիլմից կտրել էին Դաֆնայի դուստրերի՝ լեդի Թեսսա Մոնտգոմերի և Ֆլավիա Լենգի հարցազրույցների հատվածը։ Ըստ նրանց հայտարարության՝ չի կարելի վստահել փաստագրական ֆիլմին, որտեղ չկա դուստրերի հարցազրույցը։ Նույն հոդվածում մեջբերվում է գրող և ընտանիքի մտերիմ ընկեր Մայքլ Թորնթոնի խոսքը, ով հավաստիացնում է, որ. «Գերտին Դաֆնայի համար եղել է տարաշխարհիկ խոլորձ, հարյուրամյակի ամենավառ և արտասովոր դերասանուհին», և շարունակության մեջ ասել է, որ Գերտրուդա Լոուրենսը «եղել է ամենատղամարդակենտրոն դերասանուհին, և այդ հակումը նույնիսկ նմանվում էր նիմֆոմանիայի։ Ծիծաղելի է նույնիսկ խոսել այն մասին, որ նա եղել է լեսբուհի»։ Տելեգրաֆ (Telegraph) թերթին տված հարցազրույցում Քրիստիան «Քիթս» Բրաունինգը այդ ֆիլմը որակել է որպես միակողմանի ։ Նա խոստովանել է, որ երբեք չի կարողացել ըմբռնել սևեռուն մտքերը լեսբիական սիրո մասին, որ Գերտայի հետ կապված պատմությունը իր մոր համար եղել է ոչ ավելին, քան զվարճալի դրվագ, իսկ կյանքի վերջում նա այդ ամենն այսպես է մեկնաբանել. «Գերտայի մասին այդ ամենը այնպիսի՜ հիմարություն է եղել»։
Դաֆնա Դյումորիեի մեկ այլ կենսագրական հեղինակել է գրողի ընկեր Մարտին Շելլքրոսսը, որին երկար տարիների ընթացքում գրողը վստահել էր իր անձնական կյանքի ինտիմ գաղտնիքները։ 1991 թվականին նա գրել է «Դաֆնա Դյումորիեի գաղտնի աշխարհը» գիրքը ։ Դաֆնա Դյումորիեն չէր սիրում հարցազրույց տալ, իսկ վերջին ժամանակներում մեկուսի կյանք էր վարում։ Մի անգամ հրապարակայնության մասին նա արտահայտվեց հետևյալ կերպ. «Գրողներին պետք է կարդալ, ոչ թե տեսնել կամ լսել» ։ Դաֆնա Դյումորիեի հիմնական գրական ժառանգությունը, ներառյալ սևագրությունները, օրագրերը, նամակները, իր քույր Անժելայի գրական արվեստի նյութերը, հոր և պապի փաստաթղթերի արխիվը, պահպանվում են Էքստերսկյան համալսարանի գրադարանում։
Դաֆնա Դյումորիեի տոհմածառը
Ստորև բերված է Դաֆնա Դյումորիեի Տոհմածառը
Ստեղծագործություն
Դաֆնա Դյումորիեի ստեղծագործությունների մեծ մասը գրվել է հոգեբանական թրիլլերի ժանրում։ Նկատի ունենալով սյուժետային գծի անսովոր կառուցվածքը՝ հրատարակչությունները և գրախանութները ևս երբեմն սխալ են մեկնաբանել նրա վեպերի ժանրը։ Այսպես, նրա որոշ սուր սյուժետային վեպեր տպագրվել են «Սիրավեպեր» կամ «Գրականություն սիրելի կանանց համար» մատենաշարով։ Մասնավորապես, «Ռեբեկա» վեպը՝ լավագույն ավանդույթների, բնութագրվել է որպես մելոդրամա և սիրավեպ ։ Չնայած Դաֆնա Դյումորիեի վեպերում առկա սիրային դրվագներին՝ համընդհանուր իմաստով չի կարելի դրանք անվանել սիրային արձակ ստեղծագործություններ։ Դաֆնա Դյումորիեին հաճախ անվանում են հետևորդ գոթական գրականության ավանդույթների, որը սկզբնավորվել էր այնպիսի հանրահայտ գրողների կողմից, ինչպիսիք են Շառլոթ Բրոնտեն, Մերի Շելլիին և շարունակվել Ուիլկի Քոլլինզի և Բրեմ Սթոքերի կողմից ։
Դաֆնա Դյումորիեի գոթական արձակը նկարագրում է համամարդկային վախը խելագարությունից, միայնությունից, անհայտությունից և կլաուստրոֆոբիայից ։ Նրա գրական արվեստը ազդեցություն է թողել գրողներ Սթիվեն Քինգի և Ստեֆանի Մայերի վրա ։ Գրողն ինքը եղել է Բրոնտե քույրերի և նրանց եղբոր արվեստի երկրպագուն և նրանց արվեստը անգնահատելի է համարել։ Գրական կարիերան Դյումորիեն վաղ է սկսել. նրա առաջին վեպը՝ «Սիրո ոգին», հրատարակվել է 1931 թվականին։ Գրքի անվանումը նա վերցրել է Էմիլի Բրոնտեի «Հարցեր ինքս ինձ» պոեմի տողերից։ Վեպն իրենից ներկայացնում է սագա քորնուոլյան մի ընտանիքի չորս սերունդների մասին, ովքեր նավաշինարան ունեին։ Ընտանիքի պատմությունն ուսումնասիրվում է հարյուր տարիների ընթացքում՝ 1830-1930-ական թվականները ։ «Ռեբեկայի հիշատակարանը» ինքնակենսագրական վեպում՝ գրված 1980 թվականին, կա մի գլուխ՝ «Ես դրան հավատում եմ» (This I Believe), որտեղ գրողը պատմում է իր անձնական կրոնական համոզմունքների մասին։ Նա վստահեցնում է, որ հավատում է սերունդների միջև հոգևոր կապի գոյությանը, և հենց այդ մասին է «Սիրո ոգին» վեպը, որը պատմում է Ջանեթ Կումբայի ոգու մասին, ով երկար տարիների ընթացքում շփվում է իր ընտանիքի հաջորդ սերունդների հետ ։
1936 թվականին հաջորդեց մաքսանենգների մասին պատմող «Ջամայկա պանդոկը» վեպը։ Վեպի աշխատանքները սկսվել են 1935 թվականին։ Վեպի գրության համար որպես ներշնչանք ծառայել են գրողի մանկության շրջանում կարդացած արկածային վեպերի մասին հուշերը, մասնավորապես՝ Ռոբերտ Լուիս Սթիվենսոնի «Գանձերի կղզին»։ Աշխատանքը սկսելու համար որպես ազդակ ծառայել է նաև Դաֆնա Դյումորիեի և նրա ընկերուհու՝ Ֆոյ Քվիլլեր-Քուչի ճամփորդության պատմությունը դեպի Բոդմին-Մուր, որտեղ նրանք, ձիերով զբոսնելիս, վատ եղանակի պատճառով մոլորվել էին։ Նրանց, դեպի «Ջամայկա Ինն» («Jamaica Inn») հյուրանոց, որտեղ ապրում էին, ձիերն են հասցրել ։ Մինչ օրս այս հյուրանոցի համարներից մեկում գործում է Դաֆնա Դյումորիեի յուրօրինակ հուշահամալիրը։ Համարում պահպանվում են տարատեսակ հիշարժան իրեր, այդ թվում՝ գրողի սիրած սառանաշաքարի տուփը ։
«Ռեբեկա»
Գրողին համաշխարհային հռչակ բերեց 1938 թվականին գրված «Ռեբեկա» վեպը։ Վեպի հիմքում ընկած էր բավականին ծեծված թեմա, բայց գրքին մեծ հաջողություն էր սպասում։ Վեպը դարձավ ժամանակակից գրականության դասական երկ՝ մեծ ազդեցություն թողնելով XX դարի մշակույթի վրա։ Մասնավորապես, ֆիլմը բազմիցս էկրանավորվել է, հարմարեցվել է թատերական ներկայացման և մյուզիքլի համար, վեպի համար գրվել են մի քանի շարունակություններ, և այն ընկած է ԱՄՆ-ում անգլիական գրականության և բանահյուսության դասավանդման ուսումնական ծրագրի հիմքում ։ Վեպը թարգմանվել է աշխարհի շատ լեզուներով և անընդհատ վերահրատարակվում է։ Սթրենդ Մեգըզին (Strand Magazine) ամսագրի քննադատ Չարլզ Սիլետի կարծիքով վեպն սկսվում է անգլիական գրականության մեջ հայտնի արտահայտություններից մեկով. «Անցյալ գիշեր երազում տեսա, որ ես վերադարձել եմ Մենդերլի» ։
Վեպի ստեղծման գաղափարը Դաֆնայի մոտ ծագել է ամուսնությունից անմիջապես հետո։ Թոմմին, այդպես էր Դաֆնան անվանում ամուսնուն, նախկինում նշանված է եղել մի գլամուր, սևահեր աղջկա՝ Ջեն Ռիկարդոյի հետ։ Ըստ բրիտանական Դը Թելեգրաֆ (The Telegraph) թերթի՝ Դաֆնան կասկածում էր, որ Ռիկարդոն շարունակում էր հրապուրել Թոմմիին։ Այսպես ստեղծվել է նոր վեպի ֆաբուլան։ Վեպի ստեղծման համար Դաֆնան «Հոլլանց» հարատարակչությունից ստացել է 1000 ֆունտ ստերլինգ կանխավճար և սկսել է աշխատել։ Որոշ ժամանակ անց նա հրատարակչին նամակ է ուղարկում, որով ուշացման համար ներողություն է խնդրում։ Վեպի առաջին սևագիրը գրողը դեն է նետում։ 1937 թվականի ամռանը Դաֆնան ուղեկցում էր իր ամուսնուն Ալեքսանդրիա ճամփորդության ժամանակ ։ Եգիպտոսից վերադառնալուց հետո՝ նույն թվականի դեկտեմբերին, Դաֆնան Սուրբ ծնունդը դիմավորում է առանց աղջիկների (Թեսսան չորս տարեկան էր, իսկ Ֆլավիան՝ երեք ամսական), կազմում է «Ռեբեկայի» պլանը, իսկ չորս ամիս անց արդեն սևագիրը պատրաստ էր ։
Վեպի առաջին խմբագիր Վիկտոր Հոլլանցը ընթերցել է ձեռագիրը և միանգամից կանխագուշակել վեպի հաջողությունը։ Նրա կարծիքով դա «նուրբ սիրո պատմություն» էր, և հենց դա էլ դարձավ գովազդային արշավի բանալին։ Նախապատրաստական շրջանում հրատարակմանը դեմ էր միայն Դաֆնա Դյումորիեն, ով կարծում էր, որ վեպը հասարակության մոտ հաջողություն նվաճելու համար չափազանց մռայլ է ։
Աղջնակի պատմությունը, որը բախվում է ամուսնու անցյալից մեկ այլ կնոջ տեսիլքի հետ, մի անգամ չէ, որ հանրահայտ գրքերի համար դարձել է սյուժե։ Դաֆնա Դյումորիեի վեպը հաճախ համեմատում են Շառլոթ Բրոնտեի «Ջեյն Էյր» վեպի հետ. նույն պատմությունն է. սերը երիտասարդ կնոջ և տարիքով տղամարդու միջև, կալվածքի մոխրակույտի վերածվելը, ինչպես նաև գաղտնիքը նախորդ կնոջ մասին ։
«Ռեբեկա» վեպը՝ ըստ «Դետեկտիվ գրականության վաճառքով զբաղվող Բրիտանական անկախ ասոցիացիայի վարկանիշի, ներառվել է XX դարի 100 ամենավաճառվող գրքերի» ցանկում ։
Մեղադրանք գրագողության մեջ
«Ռեբեկա» վեպի տպագրությունից անմիջապես հետո գրաքննադատ Ալվարո Լինսը Բրազիլիայում և բազմաթիվ ընթերցողներ շատ նմանություններ նկատեցին Դաֆնա Դյումորիեի և բրազիլացի գրող Կարոլինա Նաբուկոյի (Carolina Nabuco) գրքերի միջև։ Նաբուկոյի «Ժառանգորդուհին» (A sucessora) վեպի հիմքում ընկած է համանման սյուժե՝ ներառյալ երիտասարդ կնոջը, որն ամուսնացել է ամուրիի հետ, ինչպես նաև նախորդ կնոջ արտասովոր ներկայությունը. սյուժետային գիծ, որը շատ ավելի վաղ օգտագործվել էր «Ջեյն Էյր» վեպում։ Նինա Աուերբախն իր «Դաֆն Դյումորիե. Կախարդված ժառանգորդուհին» գրքում ապացուցում է, որ Դյումորիեն կարող էր կարդալ բրազիլական գիրքը, երբ առաջին ձեռագիրը տպագրության համար ուղարկվել էր Անգլիա, իսկ հետո նրա հիման վրա գրել է իր բեսթսելլերը։ Դյումորիեն հերքել է գրագողության և բրազիլացի գրողի գրքի նմանակման բոլոր մեղադրանքները, այսպես է վարվել նաև նրա հրատարակիչը, հայտարարելով, որ «Ռեբեկայի» սյուժեն բավականին առօրեական է ։
Վեպի շարունակություն
«Լեդին Կիլմարտից» հոդվածի հեղինակ Քրիս Սիմմոնսը, հենվելով 1977 թվականի հարցազրույցի վրա, ապացուցում է, որ մի անգամ Դաֆնա Դյումորիեին դիմել է ոմն ամերիկացի գրող՝ նրա «Ֆրանսիական ծովախորշ» վեպի շարունակությունը գրելու թույլտվության խնդրանքով։ Դյումորիեն անհապաղ հեռագրում է մերժում պարունակող պատասխանը։ Նա կտրականապես դեմ էր ուրիշ գրողների, հատկապես, դեռ ապրողների ստեղծագործությունների սիկվելների ստեղծմանը ։ Այնուամենայնիվ, Դաֆնայի կողմից նման կտրական վերաբերմունքը չխանգարեց նրա ժառանգներին՝ թույլտվություն տալու ամերիկացի գրող Սալլի Բաումաննին «Ռեբեկա» վեպի սիկվելի ստեղծման համար։ Գիրքը լույս տեսավ 2001 թվականին՝ «Ռեբեկայի պատմությունը» (Rebecca's Tale) վերնագրով ։ Մինչ այս գիրքը, հրատարակչության կողմից 1993 թվականին հրատարակվել էր անգլիացի գրող Սյուզեն Հիլլի «Միսսիս դը Վինթեր։ Դաֆնա Դյումորիեի «Ռեբեկա» վեպի շարունակությունը» վեպը ։
Վեպի ամենահայտնի էկրանավորումն արվել է 1940 թվականին՝ Ալֆրեդ Հիչքոքի կողմից։ 1941 թվականին ֆիլմն արժանանում է երկու «Օսկար» մրցանակների՝ այդ թվում՝ լավագույն ֆիլմ անվանակարգում։ 2000 թվականին վեպն ստացել է Էնթոնիի մրցանակ և համարվել հարյուրամյակի լավագույն վեպը ։
«Թռչուններ»
Գրողին դուր չեկավ Հիչքոքի կողմից իր հանրահայտ պատմվածքի էկրանավորումը։ Դաֆնա Դյումորիեն կարծում էր, որ իր պատմվածքի և ֆիլմի միջև սյուժետային անհամաձայնությունները արդարացված չեն։ Սակայն, քննադատների կարծիքով, Ալֆրեդ Հիչքոքի կողմից առավել ծավալուն սյուժետային դրվագ ավելացնելը պայմանավորված էր նրանով, որ Դյումորիեի պատմվածքն ինքնին կարճ էր՝ լիամետրաժ ֆիլմի սցենար դառնալու համար։ Ֆիլմի սցենարային աշխատանքների մեջ Ալբերտ Հիչքոքը ներգրավեց նաև Էվան Հանթերին։ Ըստ Հանթերի խոսքերի՝ Հիչքոքն ասել է. «Դուրս ենք նետում ամեն ինչ, բացի անվանումից և մարդկանց վրա հարձակվող թռչունների հետ կապված դրվագից» ։
Պատմվածքի գաղափարը Դաֆնա Դյումորիեի մոտ ծագել էր Մենաբիլլի Բարթոն ֆերմայից ոչ հեռու զբոսնելիս։ Նա հետևում էր հողամասում աշխատող ֆերմերի աշխատանքին այն պահին, երբ նրա գլխավերևում պտտվում էին ճայերը ։ Նա պատկերացրեց սյուժետային գիծը, որտեղ թռչունները չարանում են և գրոհում են ֆերմերի վրա։ Նրա պատմվածքում թռչուններն ագրեսիվ են դարձել քաղցած ու սաստիկ ձմեռ անցկացնելուց հետո. սկզբում ճայերը, հետո գիշատիչ թռչունները, իսկ վերջում՝ փոքր թռչունները. բոլորը միավորվել են ընդդեմ մարդկության։ Սա պատմություն է այն մասին, թե ինչպես մարդը, օրինաչափ համարելով իրերի բնական վիճակը, հանկարծ բախվում է անբացատրելի ֆենոմենի հետ. անսպասելի ագրեսիա թռչունների կողմից։ Պատմության գլխավոր հերոսը նույնպես չի կարող փախչել տխուր ճակատագրից. նա փակվում է տանը, ամրացնում է դռները և ականջ է դնում, թե թռչուններն ինչպես են պատուհանից ներս խուժում տուն։
"«Թռչուններ» պատմվածքում մարդու համար փրկության շանսեր չկան։ Փետրավոր ինքնասպանների պաշարումը կարծես թե ղեկավարում է բնությունը, նրանց ենթարկելով անխուսափելի և հավերժական ցասման ալիքներին։ Վերջին տողերը լի են սարսափելի անելանելիությամբ։ Ինչի մասին չեն խոսում  ո՛չ հերոսները, ո՛չ հեղինակը, բայց այն զգացվում է Նատա Հոքքենի ամեն խոսքում, ամեն մտքում, և նրանով, թե ինչպես է նա ծխում վերջին ծխախոտը, նրանով, թե ինչպես է լռում անջատված ռադիոընդունիչը…" Պատմվածքն ի սկզբանե ընդգրկված է եղել 1952 թվականին տպագրված «Խնձորենին» ժողովածուում, իսկ 1953 թվականին ԱՄՆ-ում այն հրատարակվել է «Անծանոթ, համբուրիր ինձ վերնագրով»։ «Թռչունները և այլ պատմվածքներ» համանուն ժողովածուի մեջ այն ընդգրկվել է 1963 թվականին։ Այդ ժամանակ Դաֆնա Դյումորիեն արդեն հաջողակ գրողի համարում ուներ։ Բրիտանացի գրողներ (British Writers) ալմանախի իր հոդվածում Նինա Աուերբախը նշում է, որ քննադատներն այնքան էլ չէին արժևորում Դաֆնայի արվեստը՝ նրա գրքերը համարելով «պարզունակ գործեր՝ գրականություն կոչվելու համար», սակայն «Թռչունները» բարձր գնահատականի են արժանացել ինչպես քննադատների, այնպես էլ հասարակության կողմից ։ Պատմվածքը և էկրանավորումը քննադատների կողմից դիտվում են որպես երկու՝ միմյանցից անբաժան ստեղծագործություններ։ Սակայն, այս հանրահայտ էկրանավորումից բացի, եղել է նաև թատերական ներկայացում, որը, քննադատների կարծիքով, նշանակալիորեն զիջում է բնագիր գրական ստեղծագործությանը։ Թատերաքննադատ Լին Գարդները կարծում է, որ բեմադրության մեջ պակասում են միստիկան, գեղարվեստականությունը և լարվածությունը։ Եվ հենց սկզբից բեմադրությունը տատանվում է մելոդրամայի և կատակերգության սահմանների միջև ։
Դրամատուրգիա
Դաֆնա Դյումորիեն գրել է երեք պիես ։ Առաջին պիեսը դարձել է «Ռեբեկա» վեպի հաջողված մշակումը։ Թատերական ներկայացման պրեմիերան կայացել է 1943 թվականի մարտի 5-ին՝ Լոնդոնի Քուինս թատրոնում (Queen’s Theatre): Ներկայացման մեջ խաղում էին բրիտանացի հայտնի դերասաններ Սելիա Ջոնսոնը, Մարգարեթ Ռուտերֆորդը և Օուեն Նեարսը։
Գրողի երկրորդ նշանակալի աշխատանքը դրամատուրգիայի բնագավառում դարձավ «Տարիների միջև» («The Years Between») պիեսը՝ պատերազմից անսպասելի վերադարձած գնդապետի մասին, որը պարզում է, որ պառլամենտում իր տեղը զբաղեցվել է կնոջ կողմից, իսկ անկողնում՝ հարևան ֆերմերի։ Ներկայացումն առաջին անգամ բեմադրվել է 1944 թվականին Մանչեսթեր Օպերա Հաուսում (Manchester Opera House), իսկ 1945 թվականի հունվարի 10-ին Լոնդոնում՝ Վինդհամս թատրոնի բեմում (Wyndham’s Theatre), կայացել է մեծ պրեմիերան։ Բեմադրությունը մեծ հաջողություն է ունեցել և բեմադրվել է 617 անգամ։ Պիեսը հրատարակվել է 1945 թվականին Գոլլանց հրատարակչության կողմից և հեղինակն այն նվիրվել է հորը՝ Ջերալդ Դյումորիեին ։ Ներկայացումը խաղացանկում է և նաև հիմա։ Ինչպես նշում է թատերաքննադատ Ֆիլիպ Ֆիշերը, օգտագործելով բավականին տարածված նյութը տուն վերադարձած ամուսնու մասին, որտեղ նրան ոչ ոք չի սպասում, Դաֆնա Դյումորիեին հաջողվել է խուսափել կլիշեից։ Քննադատի կարծիքով, չնայած նրան, որ բեմադրությունը և պիեսը տաղանդավոր են, կա մի անլուծելի խնդիր. վերջին վաթսուն տարում մոդան խիստ փոխվել է, իսկ թեման վերջնականապես դուրս է մնացել նորաձևությունից։
Դաֆնա Դյումորիեի մեկ այլ հայտնի «Սեպտեմբերյան մակընթացություն» պիեսը ստեղծվել է Գերտրուդա Լոուրենսի համար, որը խաղացել է Ստելլայի դերը։ Պրեմիերան կայացել է 1948 թվականի դեկտեմբերի 15-ին՝ լոնդոնյան Ալդվիչ թատրոնի (Aldwych Theatre) բեմում և մեծ հաջողություն է ունեցել։ Ներկայացումը բեմադրվել է նաև Մեծ Բրիտանիայի մի շարք թատրոններում  ։ Սյուժեի հիմքում ընկած է սերունդների բախումը և երիտասարդ տղամարդու կրքոտ պահվածքը այրիացած զոքանչի նկատմամբ։ 2007 թվականին Դաֆնա Դյումորիեի ծննդյան հարյուրամյակի տոնակատարություններով պայմանավորված՝ նոր թափով աճեց հետաքրքրությունը նրա արվեստի նկատմամբ։ «Սեպտեմբերյան մակընթացություն» պիեսը մասնավորապես բեմադրվել է Իվոնն Առնո թատրոնում (Yvonne Arnaud Theatre ), որտեղ գլխավոր դերակատարը եղել է բրիտանացի դերասանուհի Քեյթ Օ՚Մարան ։
Կենսագրություն և այլ վավերագրական ստեղծագործություններ
Բացի հոգեբանական թրիլլերի և միստիկ դետեկտիվի ժանրում գրված վեպերից և պատմվածքներից՝ Դաֆնա Դյումորիեն գրել է մի քանի վավերագրական գրքեր։ Մասնավորապես նրա գրչին են պատկանում մի քանի կենսագրություններ. «Ջերալդ» (Gerald) վեպը գրողի հոր մասին, «Մերի Էննը» Դաֆնայի նախատատի՝ Մերի Էնն Քլարկի մասին, որը եղել է փարիզյան գրական խմբակի տիրուհին և Յորքյան հերցոգ Ֆրեդերիկի սիրուհին։ Հոր մասին կենսագրականը գրվել է 1934 թվականին, երբ Ջերալդը 61 տարեկանում մահացել է քաղցկեղից։ Կենսագրությունը զարմանալիորեն անկեղծ է ստացվել. այնտեղ Դաֆնան պատմում է հոր ինքնասիրահարվածության, խմիչքի հետ ունեցած խնդիրների, բնավորության հաճախակի փոփոխությունների մասին, իսկ նրա հանրահայտ գրավչությունն իր տեղը զիջում է վանող վարքագծին և նույնիսկ բռնության նկատմամբ հակումներին ։ Գրողի հիմնական կենսագրական աշխատանքներից մեկը համարվում է «Բրենուելլ Բրոնտեի դիվային աշխարհը» գիրքը։ Վեպը նվիրվել է Պատրիկ Բրենուելլ Բրոնտեին՝ Շառլոթի փոքր եղբորը և Էմիլի և Էնն Բրոնտեի մեծ եղբորը։ Նրանք բոլորը հանդիսանում են սեփական մտացածին երկրի՝ Անգրիայի հեղինակը։ Բրենուելլը եղել է ընտանիքի սիրելին և նրանից ակնկալում էին մեծ սխրանքներ ։ Դաֆնա Դյումորիեի կողմից գրված կենսագրական աշխատանքը կոչված է գնահատելու երիտասարդ Բրոնտեի արվեստը, որը, Դաֆնայի կարծիքով, հանիրավի մոռացվել է։ Վեպը գրելու համար գրողը խնամքով ուսումնասիրել է մեծաքանակ նյութ, նամակներ, արխիվային նյութեր, ակտիվ նամակագրություն է վարել «Բրոնտե ընկերության» հետ։ Բրենուելլի կյանքով և արվեստով Դաֆնան սկսել է հետաքրքրվել պատանեկան տարիքից։ Նրա դայակի խոսքերով՝ «Դաֆնայի համար լավագույն թերապիան Բրոնտեի մասին զրույցներն էին» ։ Գրաքննադատները և Բրոնտեի արվեստի գիտակները գրքին ոչ միանշանակ գնահատական են տվել։ Մասնավորապես, Դաֆնա Դյումորիեին քննադատել են Բրոնտեի կյանքի մի շարք կարևոր իրադարձությունների մակերեսային ուսումնասիրության համար։ Այսպիսով, «Բրոնտե ընկերությունը» քննադատության է ենթարկել Բրենուելլի կողմից Թորփ Գրին (Thorp Green) կալվածքը լքելու մասին Դաֆնայի ենթադրությունները։ Այն դեպքում, երբ կային անվիճելի ապացույցներ, որ նա կալվածքը լքել է Լիդիա Ռոբինսոնի պատճառով, Դաֆնան իր գրքում պնդում է, որ պատճառը Էդմունդի հետ կոնֆլիկտն է եղել։ Դաֆնային մեղադրեցին երևակայությամբ տարվելու համար։ Այնուամենայնիվ, Հոերտում՝ Բրոնտե ընտանիքի թանգարանում, կազմակերիչները Բրենուելլի նկարների ցուցահանդեսն անվանեցին այնպես, ինչպես Դաֆնա Դյումորիեն վերնագրել էր նրա մասին գիրքը՝ «Բրենուելլի դիվային աշխարհը» ։ Այս գրքի ստեղծման դժվարին և երկար ընթացքին է նվիրված Ջասթին Պիկարդի «Դաֆնա» վեպը։
Ավել ուշ Դաֆնան էլի մի քանի էսսե է գրել իր ընտանիքի պատմության մասին. մասնավորապես «Ապակեգործները» գրքում նա ջանացել է հետևել իր նախնիների ֆրանսիական ճյուղին և ստեղծել է Ֆրանսիական հեղափոխության տարիների վառ նկարագրություն։ Հատուկ ուշադրության է արժանի Քորնուոլլը ներկայացնող «Անհետացող Քորնուոլլ» ուղեցույց-գիրքը, որը ձևավորված է շրջակայքի լուսանկարներով՝ կատարված Դաֆնա Դյումորիեի որդու՝ Քրիստիանի կողմից ։ Գիրքն ընդգրկում է այդ տարածաշրջանի կյանքի բոլոր կողմերը. նրա պատմությունը, առանձնահատկությունները, բնությունը, անեկդոտները, լեգենդները, բնակիչների պատմությունները, գրողի սեփական ուսումնասիրությունները։ Հենց Քորնուոլլն է դարձել Դաֆնայի ստեղծագործությունների զգալի մասի գործողությունների վայրը։ Նա գտնվել է գրավիչ բնապատկերի տպավորության տակ և իր զգացողություններն այսպես է նկարագրել իր գրքում ."''«Այստեղ էր այն ազատությունը, որի մասին ես երազում էի, որի մասին մտածում էի, և որի մասին դեռ չգիտեի… Ազատությունը գրելն է, զբոսնելը, բլուրներով մագլցելը, նավակով լողալը, միայնությունը»։"
Կարծիքներ
Չնայած նրա ստեղծագործությունների ակնհայտ համբավին՝ կենդանության օրոք Դյումորիեի արվեստը չի արժանացել գրաքննադատների գնահատանքին։ Ըստ գրողի՝ իրեն շատ էր անհանգստացնում, որ ինքը որպես լուրջ գրող չի ընդունվում, այն դեպքում, երբ ինքն իրեն ընկալում է որպես այդպիսին ։ Այսպես, բրիտանական The Guardian թերթի գրական վերլուծաբանի կարծիքով, Դաֆնա Դյումորիեի արվեստը գրաքննադատների կողմից առավելապես թերագնահատվել է հատկապես նրա գրքերի մեծ ճանաչում վայելելու պատճառով։ Wall Street Journal-ի քննադատ Սինտի Քրոուսենի կարծիքով Դյումորիեն բախվել էր գրաքննադատներին հատուկ նախապաշարումներին՝ ընդդեմ բեսթսելլերների ։ Գրաքննադատները երկար ժամանակ նրան բավականին միջակ հեղինակ էին համարում ։ Սակայն վերջերս, քննադատները, առաջնորդվելով նրա գրքերի ֆրեյդիստական և յունգովյան ենթատեքստերով, ստիպված են վերանայելու Դյումորիեի արվեստի գնահատումը։
Չնայած նրա գրքերից շատերի սյուժեների ռոմանտիկ բովանդակությանը՝ վեպերից լավագույնները, ինչպիսիք են «Ջուլիուսը», «Մակաբույծները» և «Տունը ծովափին» ստեղծագործությունները, դուրս են գալիս ժանրային սահմաններից և հասնում են հզոր հոգեբանական ռեալիզմի։"Ընդ որում, «Ռեբեկա» վեպում գայթակղությունը և սեռական գերիշխանությունը վարպետորեն ուսումնասիրելու միջոցով, Դաֆնա Դյումորիեն ստեղծում է ինքնատիպ սյուժետային շղթա Մոխրոտիկի մասին, որը հուզում է արդեն ընթերցողների մի քանի սերունդների։"Հայտնի ամերիկյան գրող և գրաքննադատ Դեն Շնայդերը 2004 թվականին հրատարակել է քննադատական հոդված Դաֆնա Դյումորիեի «Թռչուններ և այլ պատմվածքներ» ժողովածուի մասին ։ Ստեղծագործության վերաբերյալ իր մտքերը նա ամփոփել է հետևյալ կերպ."«Եթե ձեզ էլ, ինչպես ինձ, Դաֆնա Դյումորիեի անունը հայտնի է միայն նրա վեպերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմերից, ապա դուք կհասկանաք, որ նա եղել է առավել մեծ՝ չափազանց լավ գրող, իսկ այդ պատմվածքները, մեկ փոքր բացառությամբ, գերազանց պատմություններ են՝ գրական բոլոր չափանիշներին համապատասխան։ Դուք չեք զղջա, եթե կարդաք դրանք»։"Պրոֆեսոր Նինա Աուերբախն իր «Դաֆնա Դյումորիե. Կախարդված ժառանգորդուհին» գրքում գրողին այսպես է բնութագրել ."«Բարդ, հզոր, ինքնատիպ հեղինակ, այնքան հասարակ, որ քննադատական ոչ մի ավանդույթ չի կարող տեղայնացնել նրան ֆորմալիզմի և ֆեմինիզմի միջև»։"
Բրիտանացի հայտնի գրաքննադատ Ջոն Բարքհեմը , 20 տարի շարունակ լինելով Պուլիտցերովյան մրցանակի ժյուրիի կազմում, այսպես է արտահայտվել Դաֆնա Դյումորիեի պատմվածքների մասին."''«Ամեն անգամ տիկին Դյումորիեն, մինչև իր ցանցը հյուսելը, նախ հանգամանորեն ուսումնասիրում է ողջ միջավայրը. Ոչ մի թռուցիկ կասկած կամ տպավորություն. ոճը լավ մտածված է, պատմությունը շտապողական չէ, իսկ պատմվածքներն ինքնին հանդիսանում են պատմվածքների օրինակներ»։" ''
Դաֆնա Դյումորիեի մասին շատ գրքեր են գրվել, և նրանց մեծ մասը պատկանում են կին գրողների գրչին։ Դյումորիեի ոչ այնքան կանացի արձակը, օբյեկտիվորեն, մեծ հետաքրքրություն է առաջացնում կին գրողների շրջանում ինչպես Մեծ Բրիտանիայում, այնպես էլ նրա սահմաններից դուրս։ Իռլանդական Independent ինտերնետ-հրատարակչության լրագրող Քեյթ Քելլըվեյը (Kate Kellaway) փորձել է վերլուծել այս հետաքրքրության պատճառը։ Հեղինակն իր «Անցյալ գիշեր երազ տեսա, որ վերադարձել էի Մենդերլի» հոդվածում ուսումնասիրելով գործընկերների և քննադատների կարծիքները՝ եզրակացնում է, որ մասնագետ-գործընկերների մոտ այդ հաջողությանը մասամբ նպաստել է գրողի՝ ճնշող մթնոլորտ ստեղծելու վարպետությունը և ասելիքի կանխամտածված անվճռականությունը, սակայն Դաֆնա Դյումորիեի կարևորը մտադրությունն այն էր, որ իր վեպերը չլքեն ընթերցողներին անգամ ընթերցանությունից հետո։ Անկասկած, դա հաջողվել է որոշ ստեղծագործությունների դեպքում։ Քեյթ Քելլըվեյը մեջբերում է նաև բրիտանացի հայտնի դետեկտիվ գրող Ֆիլլիս Դորոթի Ջեյմսի խոսքերը, որը «Ռեբեկան» անվանել է վեպերից վատթարագույնը ։ Սթիվեն Քինգը՝ միստիկ թրիլլերի ժանրի հայտնի վարպետը, «Ռեբեկա» վեպն անվանել է գիրք, որը պարտավոր է կարդալ ցանկացած հանրահայտության ձգտող գրող : «Ռեբեկա» վեպի հայտնի տողը նրա կողմից օգտագործվել է որպես իր՝ «Ոսկորներով պարկ» վեպի (1998 թ.) բնաբան։
Դյումորիեն գեղարվեստական գրականության մեջ
Մամուլում գիրքն արժանացել է ոչ միանշանակ գնահատականի ։ Մասնավորապես, The Guardian թերթի տեսաբանը կարծում է, որ գրքի կենսագրական հատվածը, գրված Դաֆնա Դյումորիեի նամակների և հարցազրույցների հիման վրա, բավական տպավորիչ է։ Իսկ ինչ վերաբերում է մտացածին հերոսուհուն՝ ապիրանտին, ապա նրա կերպարը գրավիչ չէ ։ Գրքի ուսումնասիրությունը The Spectator ամսագրի կողմից, որը գրախոսություն է հրատարակել վեպի համար, «Դաֆնայի» բոլոր ընթերցողներին խոստանում է 400 էջ՝ հաճելի ընթերցանության համար ։
Ֆիլմագրություն և այլ հարմարեցումներ
Դաֆնա Դյումորիեի հիմնական ստեղծագործությունները բազմիցս էկրանավորվել են։ Կինեմատոգրաֆիստների շրջանում հատուկ ուշադրության է արժանացել գրողի «Ռեբեկա» ծրագրային վեպը, որն ընդհանուր առմամբ վերաէկրանավորվել է 11 անգամ։
Հղումներ
Կատեգորիա:Բրիտանացի գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի կին վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի բրիտանացի կին գրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի կին գրողներ Կատեգորիա:Կենսագիրներ Կատեգորիա:Անգլիացի սցենարիստներ Կատեգորիա:Անգլիացի դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գիտաֆանտաստիկ գրողներ Կատեգորիա:Անգլիացի դետեկտիվ ժանրի գրողներ Կատեգորիա:Բրիտանացի վիպասաններ Կատեգորիա:20-րդ դարի անգլիացի վիպասաններ Կատեգորիա:ԼԳԲՏ վիպասաններ
Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկ (Ֆ)
Այստեղ ներկայացված են Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկի Ֆ տառով սկսվող ազգանունները։
Տես նաև
Կատեգորիա:Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկեր
Իսլամն Աֆրիկայում
Աֆրիկան առաջին մայրցամաքն էր, որի վրա Իսլամը տարածվել էր հարավ-արևմտյան Ասիայից մ.թ. VII դարի սկզբին։ Աշխարհի մուսուլմանական բնակչության գրեթե մեկ երրորդը բնակվում է Աֆրիկայում։ Իսլամի պրակտիկան մայրցամաքում ստատիկ չէ և մշտապես փոփոխվում է գերակշռող սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական պայմաններով ։ Ընդհանուր առմամբ, Աֆրիկայում Իսլամը հաճախ հարմարվել է աֆրիկյան մշակութային համատեքստերին և հավատալիքների համակարգերին, որոնք ձևավորում են սեփական Աֆրիկյան օրթոդոքսիաները ։
2002 թվականին հաշվարկվել է, որ մուսուլմանները կազմում են Աֆրիկայի բնակչության 48% ։ Իսլամը լայնորեն տարածված է Հյուսիսային Աֆրիկայում, Սահելայում, Սուահիլի ափին և Արևմտյան Աֆրիկայի մեծ մասում ։
Լեսկովեց (գյուղ, Մեժգորեի շրջան)
Լեսկովեց (Лісковець), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մեժգորեի շրջանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մեժգորեի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
Հիբիսկուս աստղադիտարան
Հիբիսկուս աստղադիտարան (Observatoire d'Hibiscus, աստղադիտարանի կոդը` — «F84» ), աստղադիտարան Ֆրանսիական Պոլինեզիայի մայրաքաղաք Պապեետեյի արվարձանում։
Արտաքին հղումներ
Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում աստղադիտարանի կատարած դիտարկումները
Կատեգորիա:Աստղադիտարաններ Ֆրանսիական Պոլինեզիայում
Ֆելիքս Թոխյան
Ֆելիքս Պապինի Թոխյան, հայ իրավաբան, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի դատավոր , Ռուս-հայկական (սլավոնական) համալսարանի իրավունքի տեսության և սահմանադրական իրավունքի ամբիոնի վարիչ։
Կենսագրություն
Ֆելիքս Թոխյանը ծնվել է 1956 թվականի հունիսի 20-ին Ստեփանակերտում: Իրավաբանական գիտությունների թեկնածու է, 8 գրքի և մոտ 70 գիտական ու գիտահանրամատչելի հոդվածների հեղինակ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1956 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:Ստեփանակերտ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ՀՀ Սահմանադրական դատարանի նախկին անդամներ Կատեգորիա:ՀՀ Սահմանադրական դատարանի անդամներ Կատեգորիա:Հայ իրավաբաններ
Վալերի Բադամյանց
Վալերի Գեորգիի Բադամյանց, ԽՍՀՄ պետական ​​անվտանգության մարմինների աշխատակից, գեներալ-մայոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր։ Գեներալ-մայոր (1988)։
Կենսագրություն
Վալերի Բադամյանցը ծնվել է 1940 թվականի հոկտեմբերի 9-ին, Մոսկվայում, պետական ​​անվտանգության աշխատակից, գեներալ-մայոր Գեորգի Արտաշեսի Բադամյանցի ընտանիքում ։ 1958 թվականին ծառայության է անցել ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդին կից Պետական ​​անվտանգության կոմիտեի մարմիններում։ 1962 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի բարձրագույն դպրոցը, որից հետո ծառայել է ՀԽՍՀ սահմանապահ զորքերի համակարգում։ 1965 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվայի և Մոսկվայի մարզի ՊԱԿ-ի վարչություն, իսկ 1972 թվականից՝ ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի առաջին գլխավոր վարչություն ։
1981-1988 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի 7-րդ վարչությունում, որը կազմակերպել է դիվանագիտական ​​կորպուսի հսկողությունն ու անվտանգությունը՝ հասնելով մինչև տնօրինության պետի տեղակալ։ 1988 թվականի հուլիսին գործուղվել է Երևան՝ ՀԽՍՀ ՊԱԿ նախագահի տեղակալի պաշտոնում, իսկ նույն թվականի հոկտեմբերին ղեկավարել Հանրապետական ​​կոմիտեն։ Ընտրվել է ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր, անդամագրվել իրավակարգի և հանցավորության դեմ պայքարի հանձնաժողովին ։
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո թողել է ծառայությունը, Մոսկվայում զբաղվել է ձեռնարկատիրական գործունեությամբ։ 1993 թվականի մարտից եղել է «Կերիբան» ՓԲԸ գլխավոր տնօրեն, այնուհետև ղեկավարել է Մոսկվայի մի շարք այլ առևտրային ձեռնարկություններ։ Զբաղվում է հասարակական գործունեությամբ, 2004 թվականից հանդիսանում է Վետերանների և հատուկ նշանակության ստորաբաժանումների և պետական ​​անվտանգության մարմինների հատուկ ծառայությունների աշխատակիցների Համառուսաստանյան հասարակական հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի և Միջազգային մարդասիրական չափման հիմնադրամի անդամ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեներալ-մայորներ (ԽՍՀՄ) Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայաստանի անվտանգության մարմինների ղեկավարներ Կատեգորիա:Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Նիկոս Վերտիս
Նիկոս Վերտիս (Νίκος Βέρτης, ), հույն երգիչ։ 6 տարեկանում ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Սալոնիկ, որտեղ ավարտել է երաժշտական դպրոցի բուզուկիի բաժինը։ 16 տարեկանում նա նորից գնացել է Հոլանդիա, որտեղ քոլեջում սովորել է երկու տարի։ Շուտով նա վերադարձել է Հունաստան և անցել զիվորական ծառայության։
Սկսել է երգել Հյուսիսային Հունաստանի ակումբներում, մասնավորապես Սալոնիկում։ Իր առաջին ալբոմը ձայնագրել է ինքնուրույն, երաժշտությունը և բառերը ինքն է գրել։ Ալբոմից երկու երգերը ձայնագրվել են Պեգի Զինայի հետ։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Հույն երգիչներ Կատեգորիա:1987 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 21 ծնունդներ
TV3 (հեռուստաալիք, Նորվեգիա)
TV3 Norge, նորվեգական հեռուստատեսային ալիք, որը պատկանում է Viasat հեռուստաընկերությանը, որն էլ մտնում է Modern Times Group մեդիահոլդինգի կազմի մեջ։ Հանրահայտ միջազգային TV3 հեռուստաալիքի նորվեգական տարբերակը։ Հեռուստաալիքը հեռարձակվում է 1987 թվականի դեկտեմբերի 31-ից. հեռարձակման տարածքն ընդգրկում է ողջ Նորվեգիան, սակայն հենց կենտրոնը գտնվում է Անգլիայում՝ Լոնդոնին մոտ գտնվող Վեստ Դրեյթոն վայրում։
Հեռարձակման հայեցակարգ
Հեռուստաալիքը իրեն ներկայացնում է որպես Նորվեգիայի ամենախոշոր մասնավոր զվարճության հեռուստաալիք՝ հեռարձակելով խոշորագույն հեռուստասերիալներ և լիամետրաժ ֆիլմեր (գերազանցապես ԱՄՆ-ից), ինչպես նաև զանազան խաղային և էքստրեմալ նախագծեր։ Մինչև 2007 թվականի հոկտեմբերը հեռուստաալիքը հնարավորություն չուներ բոլոր վայրերում հեռարձակվելու և միայն կաբելային հեռարձակմամբ էր հասանելի։ Ի տարբերություն այլ հեռուստաալիքների՝ այնտեղ կարելի է գովազդ տեղադրել (Նորվեգիայում հասակական հեռուստաալիքներում արգելված է հաղորդումները ընդմիջել գովազդներով, այդ թվում՝ մանկական հաղորդումները)։ Ավելի վաղ այնտեղ հեռարձակվում էին սպորտային միջոցառումներ, սակայն դրանք վերացան եթերից Viasat 4-ին անցում կատարելուց հետո ։
Տարբերանշան
Հեռուստաալիքի տարբերանշանը իրենից ներկայացնում է մեծ 3 թիվը նարնջագույն շրջանի վրա (տարբերանշանը հաստատվել է 2011 թվականի օգոստոսի 1-ին)։ Ավելի վաղ շրջանում տարբերանշանը մեծ սպիտակ 3 թիվն էր մանուշակագույն գնդի վրա (Նորվեգիան առաջինն հաստատել այդ տարբերանշանը). այժմ այդ տարբերանշանն օգտագործվում է այլ երկրներում TV3-ի այլ հեռուստաալիքներում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հեռուստաալիքներ Կատեգորիա:Նորվեգիայի հեռուստաընկերություններ
Նովոսերգիևսկայա
Նովոսերգիևսկայա (Новосергиевская), ստանիցա Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Կռիլովսկայայի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2276 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի ստանիցաներ Կատեգորիա:1903 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր Կատեգորիա:Կրասնոդարի երկրամասի Կռիլովսկայայի շրջանի բնակավայրեր
Սպիտակուցների կենսասինթեզ
Սպիտակուցների կենսասինթեզ, կենդանի օրգանիզմների բջիջներում ամինաթթուներից սպիտակուցների առաջացման պրոցես։ Ինքնասուն (ավտոտրոֆ) օրգանիզմները անօրգանական նյութերից սինթեզում են ամինաթթուներ և ապա սպիտակուցներ, իսկ տարասունները (հետերոտրոֆ) սպիտակուցները սինթեզում են հիմնականում սննդի հետ ընդունած ամինաթթուներից։ Բջիջների հատկությունները և հատկանիշները հիմնականում որոշվում են սպիտակուցային կազմով։ Բջիջների բաժանման ժամանակ առաջացած դուստր բջիջների նմանությունը մայրականին հիմնականում պայմանավորված է սպիտակուցների նույնությամբ։ Հատկանիշների ժառանգումը սերընդեսերունդ նույնպես նշանակում է հաջորդ սերնդում նույնանման սպիտակուցների կենսասինթեզի ապահովում։ Սպիտակուցների հատկությունները պայմանավորված են նրանցում ամինաթթուների հաջորդականությամբ, ուստի հատկանիշների ժառանգումը նախ և առաջ նշանակում է սերնդում ամինաթթվային միևնույն հաջորդականությամբ սպիտակուցների սինթեզի ապահովում։
ԴՆԹ (Դեզիօքսիռիբոնուկլեինաթթու)
Բջջի ժառանգականությունը պայմանավորվում է բջջի կորիզում պարունակվող դեզօքսիռիբոնուկլեինաթթվի՝ ԴՆԹ-ի մոլեկուլով։ ԴՆԹ-մոլեկուլում հատուկ ծածկագրով (գենետիկական կոդ) գրանցված է բջջի բոլոր սպիտակուցների սինթեզի մասին ինֆորմացիան։ Սպիտակուցի սինթեզը պայմանավորող ԴՆԹ-ի հատվածները կոչվում են գեներ։ Սինթեզվող սպիտակուցում ամինաթթուների հերթականությունը պայմանավորվում է ԴՆԹ-ի ազոտական հիմքերի երեքական համակցությունների (տրիպլետ, կոդոն) հաջորդականությամբ։ Ամինաթթուների միացումը պեպ-տիդային կապերով՝ պոլիպեպտիդային շղթայի գոյացումն իրականանում է ոիբոսոմներում։ Սպիտակուցների կենսասինթեզի մասին գենետիկական ինֆորմացիան կորիզից ռիբոսոմներ է հասնում հատուկ՝ ինֆորմացիոն ՌՆԹ-ներով (ի-ՌՆԹ)։ Վերջիններս իրենցից ներկայացնում են յուրաքանչյուր գենի, այսինքն սպիտակուցների կենսասինթեզ մասին ինֆորմացիա պարունակող ԴՆԹ-ի հատվածի պատճենները, քանի որ սինթեզվում են ԴՆԹ-ի այդ հատվածների վրա նուկլեոտիդների կոմպլեմենտարության (լրացուցչության) սկզբունքով։ Ի-ՌՆԹ-ի սինթեզը ԴՆԹ-ի որոշակի հատվածի վրա ըստ էության գենետիկական ինֆորմացիայի արտագրման պրոցես է ԴՆԹ-ից ՌՆԹ-ի վրա(տրանսկրիպցիա)։ Պրոցեսն ընթանում է ՌՆԹ-պոլիմերազ ֆերմենտի մասնակցությամբ։ Ի-ՌՆԹ-ի մոլեկուլը միանում է ռիբոսոմի հետ, առաջացնելով ակտիվ կոմպլեքս՝ պոլիսում, որտեղ ի-ՌՆԹ-ի մոլեկուլը ըստ գենետիկական կոդի սինթեզվող սպիտակուցի մեջ ամինաթթուների ներդրման համար մատրիցայի դեր է կատարում։
Ցիտոպլազմա (բջջաթաղանթ)
Ցիտոպլազմայում կան ակտիվացնող ֆերմենտներ, որոնք իրականացնում են սպիտակուցների կենսասինթեզ մասնակցող ամինաթթուների միացումը փոխադրական (տրանսպորտային) ՌՆԹ-ների (փ—ՌՆԹ) հետ, ընդ որում յուրաքանչյուր ամինաթթու միանում է իրեն հատուկ փ-ՌՆԹ-ի հետ՝ առաջացնելով փ-ՌՆԹ-ամինաթթու կոմպլեքսներ։ Վերջիններս տեղափոխվելով պոլիսոմներ ի-ՌՆԹ-ի վրա հակադիր(կոմպլեմենտար) նուկլեոտիդների նույն սկզբունքով միանում են տվյալ ամինաթթուն կոդավորող տրիպլետին և սինթեզվող պոլիպեպտիդային շղթայում պայմանավորում գենետիկորեն պայմանավորված ամինաթթվի տեղը, որին հաջորդում է տվյալ ամինաթթվի միացումը շղթային։
Այսպիսով պոլիսոմներում իրականանում է նուկլեինաթթուների մեջ նուկլեոտիդների հաջորդականության ձևով գրված գենետիկական ինֆորմացիայի թարգմանությունը սպիտակուցների ամինաթթուների հաջորդականությամբ (տրանսչյացիա)։ Պրոցեսն ընթանում է բազմաթիվ ֆերմենտների, սպիտակուցների և այլ միացությունների մասնակցությամբ, էներգիայի զգալի ծախսով։ Սպիտակուցների կենսասինթեզ մեխանիզմներն ընդհանուր կամ չափազանց նման են ողջ օրգանական աշխարհում։ Սպիտակուցների կենսասինթեզ մեխանիզմների բացահայտումը, պարզաբանումը հսկայական կենսաբանական նշանակություն ունի և կարելի է համարել 20-րդ դարի գիտականմամենախոշոր նվաճումներից մեկը։
Կատեգորիա:Սպիտակուցներ Կատեգորիա:Սպիտակուցի կենսասինթեզ Կատեգորիա:Նյութափոխանակություն
Շևչենկի (գյուղ, Գլոբինոյի շրջան)
Շևչենկի (Шевченки), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շևչենկի գյուղում բնակվում էր 161 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1593 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 101,07 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր
(7880) 1992 OM7
(7880) , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի հուլիսի 19-ին Անրի Դեբեոնի և Ալվարո Լոպես-Գարսիայի կողմից Լա Սիլյայում ։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,78747 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6691 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9058 ա. մ. ։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1699,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,211782 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,26° անկյուն։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1992 թվականին հայտնաբերված աստղագիտական մարմիններ Կատեգորիա:Անրի Դեբեոնի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Ալվարո Լոպես-Գարսիայի կողմից հայտնաբերված աստերոիդներ Կատեգորիա:Աստերոիդների հիմնական գոտու աստերոիդներ
Արչի Գալենց
Կենսագրություն
Արչի Գալենցը ծնվել է 1971 թվականին, Մոսկվայում, արվեստագետ Սարո Գալենցի ընտանիքում։ 1989 թվականին ընդունվել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1992 թվականին եղել է Բեռլինի գեղարվեստի համալսարանի (UdK Berlin) հրավիրյալ ուսանող, որտեղ մինչև 1997 թվականը ուսուցանել է արվեստ՝ ստանալով արվեստի մագիստրոսի որակավորում։
Ապրում և ստեղծագործում է Բեռլինում, Մոսկվայում, Երևանում։ Նրա ստեղծագործական գործունեությունը կենտրոնացած է ինքնության հաստատման հարցում, հատկապես քաղաքական գործոնների, ինչպիսիք են Խորհրդային Միության փլուզում, ազգային իրազեկման վերածնունդ։
1989 թվականից ունեցել է ավելի քան 70 ցուցահադնես։ 2000 թվականից զբաղվում է համադրողի (curating) աշխատանքով։ 2003 թվականից տպագրվում է ԶԼՄ-ներում, 2006 թվականից դասավանդում է։ «Արվեստի և մշակութային ուսումնասիրությունների լաբորատորիայի» անդամ է։
Բեռլինում հիմնադրել է InteriorDasein Gallery պատկերասրահը ։
Աշխատանքները գտնվում են Սարդարապատի թանգարանում, Հայաստանի ազգային գրադարանում, Սկոպյեի, Բելգրադի, Մեդելինի ժամանակակից արվեստի թանգարաններում, Sammlung Rare Bücher, Բեռլին, Deutsche Nationalbibliothek, Լայպցիգ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1971 ծնունդներ Կատեգորիա:Օգոստոսի 20 ծնունդներ Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ
Կան (Ֆրանսիա)
Կան (Caen), քաղաք Ֆրանսիայի հյուսիս-արևմուտքում, Ստորին Նորմանդիայի մարզ-կենտրոնըː Քաղաքի կարգախոսն է. «Մեկ Աստված, մեկ արքա, մեկ հավատ, մեկ կանոն» (ֆրանսերեն Un Dieu, un Roy, une Foy, une Loi)ː Բնակչությունը 2007 թվականի տվյալներով կազմում է 109 հազար մարդː Քաղաքը գտնվում է Օրն գետի ափինː
Պատմություն
Կանի մասին առաջին հիշատակությունները գալիս են Նորմանդիայում դքսերի իշխանությունից, Վիլհեմ նվաճողից, ով Կանը դարձրեց իր նստավայրըː Իր ամբողջ պատմության ընթացքում Կանը կիսում էր Նորմանդիայի բախտըː 1346 թվականին անգլիացիներն հարձակմամբ գրավել են Կանըː Միայն 1450 թվականին է հաջողվում նորից Կանը առնել Ֆրանսիայի տիրապետության տակː 1432 թվականին Ջոն Լանկաստերսկին հիմնադրեց Կանի համալսարանըː
Մինչև Նանտի հրամանագրի վերացումը 1685 թվականին բնակչության մեծամասնությունը հուգուենոտսներն էինː 1944 թվականի ամառվա Կանի պատերազմը հնագույն քաղաքը ավերեցː Հին շենքերի երկու երրորդ մասը քանդվել էրː 1948-1962 թվականներին քաղաքը վերակառուցվում էː