Պանսլավիզմ
Հասարակական ուղղություն
1998 թվականին Պրահայում 1-ին համսլավական համագումարի 150-ամյակի կապակցությամբ, տեղի ունեցավ Վիի համասլավոնական համագումարը, որը վերականգնեց միջազգային սլավոնական կոմիտեի գործունեությունը: Համագումարը նաև ընդունեց Եվրոպայի ժողովուրդներին ուղղված մանիֆեստ, որում դատապարտեց ՆԱՏՕ-ի միակողմանի ընդլայնումը և Եվրամիությանը կոչ արեց հարգել սլավոն ժողովուրդների իրավունքները : Համագումարի որոշումներով սլավոնական կոմիտեներ ստեղծվեցին սլավոնական 12 երկրներում։ Հաջորդ՝ VIII համագումարը, տեղի ունեցավ Մոսկվայում 2001 թվականի ապրիլի 2-ից 4-ը, և դրանում ընդունվեց անկախ սլավոնական պետությունների միության կանոնադրության նախագիծը, ինչպես նաև հաստատվեց համսլավոնական խորհրդի կանոնադրությունը և ընդունվեց դիմում՝ ի պաշտպանություն Հարավսլավիայի նախկին նախագահ Սլոբոդան Միլոշևիչի : Նույն թվականին տեղի ունեցավ Բելառուսի, Ռուսաստանի և Ուկրաինայի սլավոնական ժողովուրդների առաջին տաճարը (նույն ինքը՝ Սլավոնական տաճար), որի նախաձեռնողը Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային ժողովի Պետական դումայի նախագահ Գենադի Սելեզնյովն էր : Պանսլավիզմի որոշ հակառակորդներ այս միջոցառումը որակեցին որպես ցուցադրական, որն իրականում իբր որևէ ազդեցություն չի ունեցել պաշտոնապես վարվող քաղաքականության վրա: Նաև հայտարարություններ են հնչել, որ հենց արևելասլավոնական երեք երկրների՝ Ռուսաստանի, Ուկրաինայի և Բելառուսի միություն ստեղծելու փորձերն են հանգեցրել ԽՍՀՄ-ի լիակատար փլուզմանը : 2002 թվականի հունիսի 24-ին Սմոլենսկում տեղի ունեցավ սլավոնական II ժողովը, որի ընթացքում քննարկումներ անցկացվեցին Ռուսաստանի և Բելառուսի միութենական պետության զարգացման հեռանկարների վերաբերյալ : 2005 թվականին Մինսկում տեղի ունեցավ IX Համասլավոնական համագումարը, որը նվիրված էր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում առանցքի բլոկի երկրների նկատմամբ տարած հաղթանակի 60-ամյակին: Համագումարում ընդունվեցին մի քանի բանաձևեր, որոնց թվում էին հայտարարություններ հարավային սլավոնական երկրների միջև կապերի հետագա ամրապնդման և Եվրոպայում սլավոնների իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ (ներառյալ Գերմանիայում լուժիչանները): Մասնակիցները նաև դատապարտել են Իրաքում ԱՄՆ-ի գործողությունները և հերթական անգամ Եվրամիությանը կոչ են արել հարգանք ցուցաբերել սլավոնական երկրների նկատմամբ : Համագումարի մասնակիցներին անձամբ ողջունել է Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն : III սլավոնական համագումարը տեղի է ունեցել 2009 թվականի ապրիլի 24-ից 25-ը Կիևում։ Համագումարին հաջողություն մաղթեցին Ռուսաստանի և Բելառուսի ղեկավարները, իսկ պատրիարք Կիրիլն օրհնեց համագումարի նախաձեռնողներին: Սակայն Ուկրաինայի իշխանությունները որևէ կերպ չեն մեկնաբանել  համագումարը և նրա գործողությունները : Նույն թվականին 2009 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Պրահայում տեղի ունեցավ չեխ-մորավյան սլավոնական առաջին համագումարը, որի կազմակերպիչն էր չեխ-մորավյան սլավոնական միությունը (ՀՄՄ)։ Համագումարի բացման շրջանակներում տեղի է ունեցել «Սլավոնական շարժումը Չեխիայում և աշխարհում» ցուցահանդեսի վերնիսաժը, որը ցույց է տալիս Եվրոպայում պանսլավիզմի գաղափարի զարգացումը պատմամշակութային առումով : Ներկայումս Ռուսաստանում, Բելառուսում, Սերբիայում և Սլովակիայում պանսլավիստական գաղափարներին հաճախ են անդրադառնում : 2010 թվականի նոյեմբերի 12-ից 13-ը Կիևում անցկացվեց X համասլավոնական համագումարը, որը հավաքեց ավելի քան 350 պատվիրակներ 11 սլավոնական երկրներից (որոնցից 210-ը ներկայացնում էին Ուկրաինան, իսկ 140-ը՝ մնացած սլավոնական երկրները): Համագումարին մասնակցել է նաև Նիկոլայ Կիկեշևի համսլավոնական համագումարը։ Համագումարը պաշտոնապես ողջունեցին Ուկրաինայի Գերագույն խորհրդի նախագահ Վլադիմիր Լիտվինը և Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն, և այս պաշտոնական ողջույնը դարձավ սլավոնական երկրի կառավարության աջակցության առաջին փաստը: Համագումարում ընտրվել են միջազգային սլավոնական կոմիտեի նախագահ (Նիկոլայ Լավրինենկո) և նրա առաջին տեղակալ (Յան Մինարժ), ինչպես նաև պատվավոր նախագահ (Ալեքսանդր Լուկաշենկո): Համագումարում պաշտոնապես հաստատվեց նրա կանոնադրությունը, ինչպես նաև ընդունվեց դիմում բելառուս ժողովրդին, որում դատապարտվեց Արևմուտքի կողմից զգալի միջոցների հատկացումը, այսպես կոչված, «ժողովրդավարության աջակցության» համար  :