cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Լիա Էլիավա
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Ռուսաստանի թատերական արվեստի ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Վրացի կինոդերասանուհիներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Խորհրդային դերասանուհիներ Կատեգորիա:Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստներ Կատեգորիա:Դիդուբեի պանթեոնում թաղվածներ
Մալայա Կիրեևկա
Մալայա Կիրեևկա (Мала Киріївка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բերշադի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1562 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Մալայա Կիրեևկա գյուղում բնակվում էր 849 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 77,18 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բերշադի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1562 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Աշխարհագրություն
Աշխարհագրությունը (հունարեն՝ Γεωγραφία (գեոգրաֆիա), որն առաջացել է Գեո (γη) կամ Գեյա (γαια)՝ երկուսն էլ «երկիր» իմաստը ունեցող, և գրաֆեին (γραφειν), որը նշանակում է «նկարագրել», «գրել» կամ «պատկերագրել», բառերի կապակցմամբ), երկրի մասին գիտությունների համակարգ, որն ուսումնասիրում է բնական և արտադրական տարածքային համալիրների ձևավորման և զարգացման օրինաչափությունները։ «Գեոգրաֆիա» բառը առաջին անգամ օգտագործվել է Էրատոսթենեսի (275-195 մ.թ.ա.) կողմից ։
Աշխարհագրության պատմության համառոտ ակնարկ
Աշխարհագրությունը հնագույն գիտություններից մեկն է։ Այն որպես ինքնուրույն գիտություն, ունի ավելի քան 2000 տարվա պատմություն։ Սկզբնական շրջանում կուտակված գիտելիքները չհամակարգված էին, որի պատճառով գիտությունը դանդաղ էր զարգանում։ Առաջինը նման գիտական համակարգմամբ սկսեց զբաղվել Թալես Միլեթացու կամ Հոնիական դպրոցը. նրանք աշխարհագրությունն առանձնացրեցին որպես Երկրի մասին գիտություն։ Ըստ Արիստոտելի, հենց Միլեթացուն պետք է համարել աշխարհագրության հայր, քանի որ նա է համակարգել և գիտական տեսքի բերել եգիպտական, փյունիկյան և բաբելոնական աշխարհագրական հետազոտությունները ։ Աշխարհագրական գիտության զարգացման մեջ մեծ ներդրում է ունեցել մ.թ.ա. I դարի նշանավոր աշխարհագրագետ Կլավդիոս Պտղոմեոսը։ Պտղոմեոսը կարևորել է աշխարհագրական քարտեզագրությունը, մշակել և գործածության մեջ է դրել իր կողմից մշակված հին աշխարհի քարտեզը։ Վերածննդի դարաշրջանում աշխարհագրությունը վերելք է ապրել՝ պայմանավորված քարտեզագրության զարգացման հետ։ Ֆլամանդացի քարտեզագիր Գերհարդ Մերկատորի կազմած աշարհի քարտեզը օգտագործվում է մինչ օրս։ Աշխարհագրությունն բուռն զարգացում ապրեց հատկապես XV-XVII դարերում՝ Աշխարհագրական մեծ հայտնագործություններ շրջանում։
XIX դարի 1-ին կեսին ժամանակակից ակադեմիական աշխարհագրության հիմունքները դրել են Ալեքսանդր Հումբոլդտը և Կարլ Ռիտտերը։ XII դարում աշխարհագրությունը բաժանվեց երկու հիմնական ուղղությունների՝ բնական և հասարակական ճյուղերի։ Հայաստանում աշխարհագրությունը զարգացել է անհիշելի ժամանակներից։ Այդ են վկայում բաբելոնյան, ասորական և ուրարտական սեպագիր արձանագրությունները։
XVII-XVIII դարերում կատարելագործվեցին հետազոտության մեթոդները, ստեղծվեցին նոր գործիքներ։ XVIII-XIX դարերում Վենետիկի՝ Սուրբ Ղազար կղզի, Մխիթարյան միաբանությունում ստեղծվեցին մենագրություններ՝ Աշխարհագրության և պատմական Հայաստանի աշխարհագրության վերաբերյալ, կազմվեց հայատառ գլոբուս և այլն։ XIX-XX դարերում աշխարհագրական միտքը զարգացավ նաև Հարավային Կովկասում։
1843-1844 թվականներին Խաչատուր Աբովյանի նախաձեռնությամբ Երևանում ստեղծվեց առաջին օդերևույթական դպրոց կայանը, որի տվյալների հիման վրա 1846 թվականին գրեց « Երևանի օդի ջերմաստիճանը» հոդվածը։ Նա մի շարք հոդվածներում տեղեկություններ տվեց Հայաստանի գավառների աշխարհագրության մասին։ Հայաստանի աշխարհագրական հետազոտություններում եծ ներդրում են ունեցել նաև օտարազգի աշխարհագետները։ Նրանցից է Ա. Ղուկասովը, ում «Հայկական լեռնաշխարհի կառուցվածքի հիմնական գծերը» (ռուսական, 1901) աշխատությունը կարևոր տեղեկություններ էր պարունակում լեռնաշխարհի կառուցվածքային առանձնահատկությունների մասին։
Հին արևելքի աշխարհագրությունը
Մեր թվարկությունից առաջ երկրորդ հազարամյակում, Հին Եգիպտոսում նախապատրաստվում էին հետազոտություններ դեպի Կենտրոնական Աֆրիկա, Միջերկրական և Կարմիր ծովերի միջով։ Ժողովուրդների վերաբնակեցումը, պատերազմները և առևտուրը, ընդլայնեցին մարդկանց գիտելիքները շրջակա տարածքների մասին, մարդկանց մեջ զարգացավ արևային, լուսնային և աստղային կողմնորոշումը։ Երկրագործությունը և անասնապահության կախվածությունը լճերից և այլ բնական երևույթնորից, որոշեց օրացույցի հայտնվելը։
Մ․թ․ա III-II դարերում Հարապպյան ցեղախմբերի ներկայացուցիչները (ներկայումս Պակիստանի տարացքում) հայտնաբերել են մուսոններ։ Աշխարհագրության մասնիկներ պարունակում են նաև Հին Հնդկաստանի սուրբ գրքերը։ Հին Հնդկաստանի խոշոր տեքստային ժառանգություններում (Վեդաներում) մի ամբողջ գլուխ է գրվել տիեզերաբանության մասին։ Մահաբհարաթում կարելի է գտնել օվկիանոսների, լճերի և լեռների ցուցակներ։ Արդեն մ․թ․ա IX-VII դարերում, Չինաստանում բերդեր կառուցելուց առաջ կազմում էին համապատասխան տարացքների քարտեզ։ Մ․թ․ա III դ․ հայտնվեցին շարադրություններ, որոնք ամբողջովին նվիրված էին աշխարհագրությանը, կողմնացույց և գործիք հեռավորությունը պարզելու համար, Չբըաստանի «Տարածաշրջանային Ատլասը»։
Հին միջերկրածովյան աշխարհագրություն
Նախասոկրատական փիլիսոփայականությունը արդեն ծնել էր շատ նախադրյալներ աշխարհագրության առաջացման համար։ Երկրի հնագույն նկարագրությանը հույների մոտ արդեն կրում էր «ժամանակաշրջաններ» (περίοδοι) անվանումը, այսինքն «Շրջանցումներ»․ այս անվանումը հավասարաչափ օգտագործվում էր և՜ քարտեզների, և՜ նկարագրությունների հետ։ Օգտագործում էին այս անվանումը շատ ավելի հաճախ քան «աշխարհագրություն» անվանումը, այսպես Արինոսը այդ անվամբ է դիմում նաև Էրատոսթենես Կիրենացու ընդհանուր աշխարհագրությանը։ Միարժամանակ օգտագործվում էր «պերիպլ» (περίπλος) անվանումը, այսինքն ծովերի շրջանցում, ծովափերի նկարագրում, և «պերիեգեզ» (περιήγησις) այսինքն ցամաքային շրջանցում կամ ուղեցույց։
Ստրաբոնը հակադրում էր «Պերիպլերը» (ինչպես միակողմանի նավահանգիստների նկարագրում և թվարկում, որոնք կազմում էին ծովագնացները, որոնք հիմնականում զբաղվում էին միայն ափամերձ տարածքների ուսումնասիրությամբ) «Պերիեգեզներով», որոնք իրենց մեջ պարունակում են` երկրների մանրամասն բնութագիրը, և այդպիսի աշխարհագրական աշխատանքները ինչպես Էրատոսֆենները, որոնք ունեին նպատակ` աստղագիտական և մաթեմատիկական ձևով` երկրագնդի մեծության, տեսակի և «երկրի ուղեծիրի» մակերեսի տեղակայման սահմանումները։
Կան ցուցումներ, որ «պերիոդները» կամ «պերիպլերը» Հունական առաջին ձեռագրերից էին, առաջին փորձերն էին Փյունիկէցիներից գրի փոխառման։
Աշխարհագրական աշխատանքներ ստեղծողներին անվանում էին «Լոգոգրաֆնեև», նրանք հունական առաջին գրողներն էին, և հանդիսանում էին հույն պատմաբանների նախորդողները։
Հերոդոտը օգտագործում էր այդ աշխատանքները` իր պատմտմության կազմման մեջ։ Շատ քիչ աշխատանքներ են հասել մինջ մեր օրեր։ Նրանցից ոմանք, ինչպես «Կարմիր ծովի Պերիպլները» կակ « Պոնտոս Էվկսինսկացու Պերիպլերը» կազմում են կարևոր աղբյուրներ հին աշխարհագրության մասին։ Պերիխլերի ոճով օգտվումէին վաղ շրջաններում` «բնակելի հողի» նկարագրման համար։
Ուսումնասիրման առարկան
Աշխարհագրությունը յուրահատուկ տեղ է զբաղեցնում գիտությունների ամբողջական համակարգում, քանի որ նրա հետազոտության օբյեկտները շատ բազմազան են. աշխարհագրական թաղանթը, նրա ոլորտները, դրանցում ընթացող երևույթներն ու գործընթացները, մայրցամաքները, օվկիանոսները, տարածաշրջանները, երկրները, հասարակական երևույթներն ու գործընթացները։ Հայտնի է, որ աշխարհագրական թաղանթի առանձին ոլորտների ուսումնասիրություններով զբաղվում են նաև այլ գիտություններ՝ կենսաբանություն(կենսոլորտ), երկրաբանություն(քարոլորտ), տնտեսագիտություն(մարդոլորտ), ֆիզիկա(մթնոլորտ,քարոլորտ) և այլն։ Սակայն միայն աշխարհագրության ուսումնասիրություններն են, որ ընդգրկում են աշխարհագրական թաղանթի բոլոր ոլորտները։ Աշխարհագրության ուսումնասիրության առարկաներն են Երկրի մակերևույթի բնական ու հասարակական բաղադրիչները և դրանց փոխազդեցության հետևանքով առաջացած տարածական համակարգերը` աշխարհահամակարգերը (գեոհամակարգեր)։ Աշխարհահամակարգերն ընդգրկում են տարբեր մեծության տարածքներ՝ առանձին բնակավայրերից մինչև ամբողջ պետություններ, լանդշաֆտի փոքր տեղամասից մինչև Երկրի աշխարհագրական թաղանթ։ Դրանք կարող են լինել բնական, հասարակական և բնահասարակական։ Անկախ տեսակից, բոլոր աշխարհամակարգերը գտնվում են փոխազդեցության մեջ, օրինակ՝ բնությունը և տնտեսությունը, կլիման և անտառը, օվկիանոսը և մայրցամաքը, օվկիանոսը և տնտեսությունը, և այլն։
Ուսումնասիրման նպատակը
Աշխարհագրության ուսումնասիրության նպատակն է բացահայտել ու վերլուծել բնական և հասարակական երևույթների տարածական օրինաչափություններն ու տարբերությունները, տարբեր աշխարհահամակարգերի և դրանց առանձին բաղադրիչների միջև եղած փոխադարձ կապերը։ Աշխարհագրության ժամանակակից ընկալումը և նպատակը տարբերվում է նախկին աշխարհագրական ընկալումից նրանով, քանի որ նախկինում շեշտը դրվում էր նկարագրական բաղադրիչի վրա։ Հայտնի էր, որ նախկինում աշխարհագետները հիմնականում զբաղվում էին տարածքներ հայտնաբերելով, դրանց բնությունը, բնակչությունը և տնտեսությունը նկարագրելով։ Այլ կերպ ասած, աշխարհագրական գիտության ուսումնասիրության առարկան ընդարձակվում էր տարածական ընդարձակման շնորհիվ։ Այսինքն՝ գիտությունը զարգանում էր էքստենսիվ ուղիով։ Ներկայում էլ աշխարհագետները հայտնաբերում են նոր տարածքներ Անտարկտիդայում, Օվկիանիայում և քիչ հետազոտված վայրերում։ Սակայն նոր տարածք հայտնաբերելը այլևս աշխարհագրության հիմնական նպատակն ու խնդիրը չէ։ Այժմ առանջնությունը տրվում է խորքային ուսումնասիրություններին. վերլուծություն, բացահայտում, կանխատեսում և այլն։ Դրա շնորհիվ նկարագրական գիտությունից աշխարհագրությունը վերածվեց վերափոխիչ-կառուցողական գիտության և սկսեց զարգանալ ինտենսիվ ուղիով։
Աշխարհագրության խնդիրները
Աշխարհագրության խնդիրն է տարածության և ժամանակի մեջ ուսումնասիրել՝
Այսիպիսով, բնական միջավայրի խելամիտ օգտագործման և վերափոխման ուղիների բացահայտումն էլ դարձել է աշխարհագրության գլխավոր խնդիրը։ Աշխարհագրական բոլոր գիտությունների միասնական նպատակից ելնելով, կարելի է աշխարհագրությունը բնութագրել որպես աշխարհայացքային և մարդակենտրոն գիտություն, որն ունի իր հանրակրթական, դաստիարակչական և ճանաչողական նշանակությունը։
Աշխարհի աշխարհագրական պատկերը և աշխարհագրական մշակույթ
Աշխարհագրական բոլոր գիտությունների համար ընդհանուր են նպատակը, մեթոդաբանությունը և յուրահատուկ գիտական լեզուն։ Սրանք աշխարհագրական մշակույթի բաղադրիչ մասերն են։ Աշխարհագրական մշակույթ ասելով առավել հաճախ հասկանում են աշխարհագրության մշակույթը որպես գիտություն։ «Աշխարհագրական մշակույթ» և «Աշխարհի աշխարհագրական պատկեր» աշխատություններում Վ.Պ. Մաքսակովսկին այդ փոխկապակցված հասկացությունները դիտարկում է ժամանակակից աշխարհագրության տեսանկյունից ։ Աշխարհագրական մշակույթում այն ներառում է հետևյալ բաղադրիչները.
Աշխարհի աշխարհագրական պատկերը աշխարհագրական գիտության առավել ընդհանուր հասկացություններից է։ Այն բազմակողմանի ներկայացնում է Երկրի աշխարհագրական թաղանթի, բնակչության, տնտեսության, բնության և հասարակության փոխազդեցության ամբողջական պատկերը ։ Աշխարհագրական մշակույթը ենթադրում է աշխարհագրական մտածողության տիրապետում, որի չորս հիմնական հատկանիշներն են.
Քարտեզը որպես աշխարհագրական ուսումնասիրությունների հիմք
«Ցանկացած աշխարհագրական ուսումնասիրություն սկիզբ է առնում քարտեզից և դառնում քարտեզ, քարտեզից է ամեն ինչ սկսում և ավարտվում» (Ն.Ն. Բարանսկի)
Չնայած նրան, որ աշխարհագրության մեջ ներդրվեցին նոր մեթոդներ, քարտեզագրական մեթոդը շարունակում է մնալ հետազոտությունների հիմնական մեթոդներից մեկն է։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ քարտեզը տարածական տեղեկատվության փոխանցման առավել կատարյալ միջոց է։ Աշխարհագրության մոդելավորման, երկրատեղեկատվական և հեռաչափական (դիստանցիոն) մեթոդները ևս հենվում են քարտեզագրական մեթոդի վրա։
Գիտական հետազոտության մեթոդները
Աշխարհագրական գիտելիքները, տեսություններն ու օրինաչափությունները կարող են լինել հավաստի և իրական, եթե ստացվել են կոնկրետ գիտական մեթոդներով։ Գիտական հետազոտության մեթոդը գործընթացների, ձևերի և գործողությունների ամբողջությունն է, որն անհրաժեշտ է նպատակին հասնելու համար։ Աշխարհագրության գիտական հետազոտության մեթոդները խմբավորվում են հետևյալ խմբերում.
Աշխարհագրության ճյուղային կառուցվածքը
XVII դարում նկատվեցին աշխարհագրության տրոհման առաջին սաղմերը. առանձնացան երկրաբանությունը, կենսաբանությունը, բնական աշխարհագրությունը, սկսեց ձևավորվել տնտեսական աշխարհագրությունը։ Գիտության զարգացմանը զուգահեռ, այդ տրոհումը խորացավ, որի արդյունքում աշխարհագրությունը դարձավ բազմաճյուղ գիտություն ։
Բնական կամ ֆիզիկական աշխարհագրության մեջ առանձնացան Երկրի աշխարհագրական թաղանթի առանձին ոլորտների ուսումնասիրմամբ զբաղվող գիտությունները.
Բացի այդ, բնական աշխարհագրության կազմում առանձնացան մի շարք գիտություններ, որոնք զբաղվում էին աշխարհագրական թաղանթի բաղադրիչների փոխազդեցությամբ ձևավորված համակարգերի ուսումնասիրությամբ։ Դրանք են.
Տես նաև
Կատեգորիա:Աշխարհագրություն Կատեգորիա:Հիմնական թեմատիկ հոդվածներ
Հաուլի թափառող դղյակը (անիմե)
«Հաուլի թափառող դղյակը» (ハウルの動く城), լիամետրաժ անիմե-ֆիլմ, որը թողարկել է Գիբլի ստուդիան 2004 թվականին։ Ստեղծել է ճապոնացի ռեժիսոր Հայաո Միյաձակին՝ անգլիացի գրող Դիանա Ուայնն Ջոնսի համանուն վեպի մոտիվներով։
Անիմեն ներկայացվել է «Օսկարի» 78-րդ մրցանակաբաշխությունում (2006) «Լավագույն անիմացիոն լիամետրաժ ֆիլմ» անվանակարգում, բայց զիջել է «Ուոլիսը և Գրոմիտը։ Ճագարի անեծքը» մուլտֆիլմին։ Միյաձակիի խոսքերով Հաուլի տան նախատիպը ռուսական թռչունի ոտքերով խրճիթն է ։
Սյուժե
Սոֆին, որը տասնութ տարեկան գլխարկ պատրաստող աղջիկ է, իր կրտսեր քրոջը տեսակցության գնալու ճանապարհին հանդիպում է շատ մեծ ուժի տեր կախարդ Հաուլին։ Ամայադաշտերի Վհուկը, սիրահետելով Հաուլին, գալիս է Սոֆիի մոտ և իր կախարդանքի օգնությամբ նրան իննսունամյա ծեր տատիկ դարձնում։ Կախարդանքից ազատվելու միջոց գտնելու հույսով՝ Սոֆին ճանապարհ է ընկնում դեպի Ամայադաշտերը և հանդիպում է կախարդված կենդանի խրտվիլակի, որին նա Դդմագլուխ է անվանում, և որը նրան հասցնում է Հաուլի դղյակի մոտ։ Այստեղ նա հանդիպում է Հաուլի երիտասարդ օգնական Մարկլին, ինչպես նաև կրակի դև Կալցիֆերին, ով այդ դղյակի էներգիայի և կախարդական ուժի աղբյուրն է հանդիսանում։ Կալցիֆերը առաջարկում է Սոֆիին իր օգնությունը այն պայմանով, որ Սոֆին էլ իր հերթին կօգնի նրան ազատվել այն կախարդանքից, որը իրեն կապում է այդ դղյակին և ստիպում է տեղում մնալ։ Երբ հայտնվում է Հաուլը, Սոֆին նրան հայտնում է, որ նրան կանչել է Կալցիֆերը՝ դղյակի նոր հավաքարարուհին լինելու։
Մինչ այդ Սոֆիի երկիրը կանգնած է լինում հարևան երկրի հետ պատերազմի շեմին, ինչին նպաստում է մյուս երկրի թագաժառանգ արքայազնի անսպասելի անհետացումը։ Թագավորը հրաման է արձակում և պահանջում, որ Հաուլը ներկայանա պալատ և միանա իր զորքերին։ Սակայն Հաուլը որոշում է, որ իր փոխարեն կուղարկի Սոֆիին, ով պետք է ձևացնի, որ նա Հաուլի մայրիկն է և թագավորին պատմի, թե որքան վաղկոտ ու անպիտան է իր որդին։ Սոֆիի մեկնելուց առաջ Հաուլը նրան տալիս է կախարդական մատանի, որը կապում է նրան Կալցիֆերի հետ և ապահովում նրա անվտանգ վերադարձը։ Այնուհետև նա հայտնում է Սոֆիին, որ կհետևի նրան՝ այլ կերպարանք ստացած։ Պալատին հասնելով Սոֆին հանդիպում է աստմատիկ և հազացող Հին անունով շանը և կարծում է, որ նա կերպարանափոխված Հաուլն է։ Նա հանդիպում է նաև Ամայադաշտերի Վհուկին, ում Սալիմանը՝ թագավորի կախարդ խորհրդատուն, պատժում է և զրկում կախարդանքից՝ դարձնելով վհուկին անվնաս ծեր կին։ Սոֆին կտրականապես դեմ է արտահայտվում այդպիսի միջոցներին, վհուկի ստեղծած կախարդանքը մի պահ թուլանում է, ու Սոֆին ժամանակավորապես նորից դառնում է երիտասարդ աղջիկ՝ իր ոգեշնչված խոսքերի ուժի շնորհիվ։ Սալիմանը գլխի է ընկում Սոֆիի զգացմունքների մասին և հասկանում, թե նրա և Հաուլի միջև ինչ կապ կա։ Այնուհետև Հաուլը թագավորի կերպարանքով գալիս է Սոֆիին փրկելու։ Սալիմանը փորձում է նրան թակարդի մեջ գցել, բայց Սոֆիի օգնությամբ նրանք կարողանում են դուրս պրծնել նրա ձեռքերից՝ Հինին և Ամայադաշտերի նախկին վհուկին իրենց հետ վերցնելով։
Հիննը, Մարկլը և Դդմագլուխը Սոֆին պարզում է, որ Հաուլը պատերազմի ընթացքին խանգարելու համար անընդհատ դառնում է թռչունին նմանվող էակ, սակայն ամեն կերպարանափոխումից հետո նա ավելի մեծ դժվարությամբ է նորից մարդ դառնում։ Սոֆին վախենում է, որ Հաուլի՝ մարդու կերպարանքով մնալու ժամանակը կսպառվի և նա կլքի իրենց։ Անսպասելիորեն հայտնվում է Սոֆիի մայրիկը, ով Սալիմանի կամքով նրանց տուն է բերում մի փոքրիկ կապոց, որի մեջ դրված է լինում կախարդական "թռչկոտող որդ", որը ենթարկվում է Սալիմանի հրամաններին։ Ամայադաշտերի նախկին Վհուկը հայտնաբերում է դրան և արագ ազատվում որդից՝ նետելով Կալցիֆերի բերանը։ Սակայն Կալցիֆերը որդին կուլ տալուց ուժասպառ է լինում, և դղյակը պաշտպանող նրա կախարդանքը թուլանում է։
Մի քանի ժամ անց թշնամու օդանավերը ռմբակոծում են քաղաքը, իսկ Սալիմանի օգնականները ներխուժում են Հաուլի՝ Սոֆիի համար պատրաստած ծաղիկների խանութ։ Խանութը ռումբերից պաշտպանելուց հետո Հաուլը բուժում է Կալցիֆերին և քշում Սալիմանի օգնականներին։ Նա Սոֆիին հայտնում է, որ այլևս չի փախչելու, որովհետև այժմ ունի մի բան, որը նա պետք է պաշտպանի․ դա Սոֆին է։ Այնուհետև նա լքում է դղյակը։ Գլխի ընկնելով, որ Հաուլը փորձում է իրենց բոլորին պաշտպանել թշնամու հարձակումներից, Սոֆին բոլորին դուրս է հանում դղյակից և տանում Կալցիֆերին նրա բուխարու վրայից՝ ոչնչացնելով դղյակը։ Նա Կալցիֆերին իր մազերի մի մասն է առաջարկում, որպեսզի դևը նորից շարժման մեջ դնի քանդված դղյակի մի մասը։ Երբ նրանք շարժվում են դեպի Հաուլը, որպեսզի նրան ցույց տան, որ նրանք այլևս կապված չեն դղյակի հետ, Ամայադաշտերի նախկին Վհուկը հանկարծակի գլխի է ընկնում, որ Հաուլը Կալցիֆերին է տվել իր սիրտը նույն կերպ, ինչպես Սոֆին քիչ առաջ նրան տվեց իր մազերը։ Վհուկը վերցնում է Կալցիֆերին և հրաժարվում է նրան հետ վերադարձնել՝ չնայած նրան, որ կրակը վառում է իրեն։ Խուճապի մատնվելով՝ Սոֆին ջուր է թափում Կալցիֆերի վրա՝ զրկելով նրան իր կախարդական ուժից։ Դղյակի մնացորդը երկու մասի է կիսվում և Սոֆին ու Հինը ընկնում են անդունդը, իսկ Մարկլը, վհուկը և Կալցիֆերը շարունակում են ճանապարհը մյուս կեսի վրա։
Սոֆին, հույս դնելով Հաուլի կախարդական մատանու վրա, անցնում է դղյակի կոտրված դռան միջով և, անցնելով մթության մի շերտ, հայտնվում է Հաուլի հիշուղության մեջ ու իմանում, թե ինչպես էին հանդիպել Հաուլն ու Կալցիֆերը։ Մանուկ հասակում Հաուլը հանդիպեց ընկած և համարյա մեռնող աստղի՝ Կալցիֆերին, և, զղջալով դրան, իր սիրտը տվեց նրան։ Դա կապեց Հաուլին և Կալցիֆերին անժամկետ կապերով։Սոֆին գտնում է Հաուլին, ով արդեն համարյա թե կորցրել է իր մարդկային գիտակցությունը՝ թռչունի կերպարանափոխվելով։ Նրանք հասնում են Կալցիֆերի, Մարկլի և վհուկի մոտ, ովքեր մնացած են լինում ժայռի ծայրով քայլող մեկ փայտյա տախտակի վրա, որը դղյակից մնացած միակ մասն է։ Սոֆին վհուկին խնդրում է հետ վերադարձնել Հաուլի սիրտը։ Վհուկը սիրտը հետ է տալիս և Սոֆին այն տեղադրում է Հաուլի մեջ՝ նրան կյանք վերադարձնելով և Կալցիֆերին ազատելով։ Սակայն, քանի որ Կալցիֆերը այլևս այնտեղ չէ, տախտակը քանդվում է և սկսում է ընկնել անդունդը։ Անսպասելիորեն հայտնվում է Դդմագլուխ խրտվիլակը և փրկում նրանց՝ իր փայտյա ոտքով կանգնեցնելով ընկնող տախտակի ընթացքը։ Սոֆին շնորհակալություն հայտնելով ջերմությամբ համբուրում է Դդմագլխի թուշիկը և դրանով քանդում է նրա վրա դրված կախարդանքը։ Դդմագլուխը դառնում է մի երիտասարդ և պարզվում է, որ նա հենց այն հարևան երկրի անհետացած արքայազնն է, ում խրտվիլակ էին դարձրել և ում կարող էր փրկել միայն իսկական սիրո համբույրը։ Չնայած նրան, որ Կալցիֆերը ազատվում է, նա նորից վերադառնում է իր ընկերների մոտ։ Հինը երջանիկ ավարտի և անհետացած արքայազնի հայտնվելու մասին ուրախությամբ հայտնում է Սալիմանին, և վերջինս որոշում է վերջ տալ պատերազմին։
Վերջում Հաուլը, Սոֆին և մնացածը նոր դղյակում թռչում են երկնքով, մինչ նրանց տակով անցնող ռազմանավերը տուն են վերադառնում պատերազմից։
Սոֆի Հաթթեր
Սոֆի Հաթթեր (ソフィー・ハッタ), ֆիլմի գլխավոր հերոսուհին, աշխատասեր և համեստ տասնութամյա աղջիկ, գլխարկների խանութի վաճառողուհի։ Նա իրեն միամիտ և տգեղ «մոխրագույն մկնիկ» էր համարում։ Նրա փոքր ճարպիկ քույրը՝ Լեթթին, աշխատում էր Ցեզարում՝ քաղաքի ամենալավ հացի փուռ-սրճարանում, որտեղ գրավում էր բազմաթիվ հաճախորդների իր գրավչությամբ։
Ամեն ինչ փոխվում է, երբ Սոֆյան հանդիպում է հանելուկային կախարդ Հաուլին, որից հետո Վայրենի ամայության կախարդը անիծում է նրան և վերածում զառամյալ պառավի։ Նրա ճշգրիտ տարիքը վերադառնում է քնի ժամանակ, այդպես լինում է նաև, երբ աղջկա սիրտը լցվում է սիրով։
Սյուժեի զարգացման ընթացքում կախարդությունը թուլանում է, և Սոֆին ժամանակ առ ժամանակ դառնում է երիտասարդ։ Պատմության վերջում նորից երիտասարդ Սոֆին է՝ մազերը սպիտակած։
Հաուլի շարժվող դղյակում մնալը նրա համար բացահայտում է նոր կյանք և նոր արկածներ։ Սոֆին՝ Միյաձակիի վաղ ֆիլմերին բնորոշ բնավորություն ունի․ ոչ փայլուն գեղեցկությամբ մի աղջկա, ով ուժեղ կամք և համառ բնավորություն ունի՝ արժանապատվությամբ հաղթահարելով դժբախտությունները և անհաջողությունները։
Սեյուն Չիյեկո Բայշոն է։
Հաուլ
Հաուլ (ハウル), ֆիլմի գլխավոր հերոսը, Թափառող դղյակի առեղծվածային և գրավիչ տերը։ Հզոր կախարդ, մադամ Սալիմանի վերջին աշակերտը։ Ըստ կարծիքների` Հաուլը գերում է բոլոր գեղեցիկ աղջիկների սրտերը, բայց իրականում նա միայնակ և ամենակարող կախարդ էր, որը դիվային կրակ Կալցիֆերի հետ հանելուկային պայման է կնքել։
Երբ «տատիկ» Սոֆին հայտնվում է նրա կյանքում, առաջինը մաքրություն է մտցնում նրա դղյակում, իսկ հետո փորձում է կռվել Հաուլի՝ դևի փոխակերպվելու դեմ։ Պարզվում է, որ փոքր ժամանակ Հաուլն իր սիրտը տվել է Կալցիֆերին, այդ ժամանակից Կալցիֆերը դարձել է նրա ծառան։ Ժամանակի ընթացքում նա կիսվում է Սոֆիի հետ իր ամենաթանկ գաղտնիքներով և մտքերով, որը չէր վստահել ոչ մեկին։ Վերջիվերջո նրանք հանում են կախարդանքը և զույգ են կազմում։
Սեյուն Քիմուրա Թակույան է։
Ստեղծման պատմությունը
Անիմեի վրա աշխատել են հետևյալ մարդիկ․
Տարբերություններ գրքի հետ
Դիանա Ուայնն Ջոնսը հանդիպում է ունեցել Գիբլի ստուդիայի ներկայացուցիչների հետ, բայց ֆիլմի սցենարի և նկարահանման գործընթացի մեջ ոչ մի փոփոխություն չի մտցրել։ 2004 թվականին Միյաձակին անձամբ այցելեց նրան Անգլիայում և ցույց տվեց ավարտած ֆիլմը։ Դիանան այն մեկնաբանեց այս խոսքերով․ Ֆիլմը շատ է տարբերվում օրիգինալ գրքից։ Սյուժեն մնացել է նույնը, սակայն համեմվել է Միյաձակին հատուկ ոճով և հերոսներով, և մի-քանի բացակայող կամ լիովին փոփոխված գրքի մասերով։ Ֆիլմում պահպանված է գրքի գլխավոր դիպաշարը, որտեղ Սոֆին աստիճանաբար դադարում է իր մասին մտածել, որ նա անհետաքրքիր, գորշ ու տգեղ աղջիկ է, և կամաց-կամաց սկսում է ինքն իրեն ընդունել այնպիսին, ինչպիսին նա կա և վերաբերվել իրեն որպես մի գեղեցիկ կնոջ։ Սակայն ֆիլմում դեպքերը տեղի են ունենում պատերազմի ժամանակ և պատմությունը կենտրոնանում է Հաուլի՝ պատերազմում մասնակցելուց խուսափելու փորձերի վրա։ Ֆիլմում Հաուլի և Սոֆիի հարաբերությունները նույնպես տարբերվում են գրքում նկարագրվածներից։ Գրքում նրանց հարաբերությունները զարգանում են աստիճանաբար՝ բազմաթիվ բախումների և վեճերի ուղեկցությամբ, իսկ ֆիլմում այդ ասպեկտը ընդգծված չէ։
Մյուս կողմից էլ, գիրքը կենտրոնանում է Հաուլի՝ կանանց հանդեպ մեծ հակվածության վրա և նկարագրում է նրա՝ իր վրա դրած կախարդանքից ազատվելու փորձերը (հետագայում բացահայտվում է, որ նրա հետ պատահած անախորժությունները կապված են կորած կախարդի և արքայազնի ճակատագրերի հետ), ինչպես նաև այն, թե նա իչպես է փախչում հզոոր և շատ գեղեցիկ Ամայադաշտերի Վհուկից, ով պատմության գլխավոր բացասական կերպարն է, այլ ոչ թե անկարող ծեր կին, ինչպիսին նա ցուցադրված է ֆիլմում։ Գրքի վերջում Հաուլը սպանում է Վհուկին, մինչ այդ ֆիլմում նա ողջ է մնում՝ թեև շատ ծերացած և ուժերից զրկված։
Մեկ այլ շատ կարևոր տարբերությունը, որը կա գրքի և ֆիլմի միջև, կայանում է նրանում, որ օրիգինալ պատմությունում Սոֆին ինքը, նույնիսկ չնկատելով դա, ունի կախարդական ուժ, որը կայանում է անշունչ առարկաներին կյանք պարգևելու մեջ։ Այսպես, նա խոսում է առարկաների հետ, ինչպիսիք են նրա գլխարկները կամ նրա ձեռնափայտը, և որքան ավելի շատ է նա ուշադրություն հատկացնում դրանց, այդքան շուտ են առարկաները աստիճանաբար սկսում իրենց կյանքով ապրել։
Գրքի գլուխներից մեկում իրադարձությունները տեղի են ունենում 20-րդ դարի Ուելս քաղաքում, որտեղ Հաուլը հայտնի է Հոուելլ Ջենկինս անունով։ Այնտեղ ապրում է նրա քույրը՝ իր երկու երեխաների հետ միասին։ Հաուլի խճճված անցյալի այս պատկերը ցուցադրված չէ ֆիլմում, բայց փոխարենը այստեղ նրա բազմաթիվ անուններից մեկը "Հզոր Կախարդ Ջենկինս" է։
Սոֆին գրքում մեկի փոխարեն ունի երկու քույր՝ Լեթթի և Մարթա, Մարկլի անունը Մայքլ է, նա 15 տարեկան է և սիրահարված է Սոֆիի կրտսեր քրոջը՝ Մարթային (գրքում Հաուլը որոշ ժամանակ սիրահետում է մյուս քրոջը՝ Լեթթիին)։ Սալիմանը իրականում ոչ թե կին է, այլ տղամարդ՝ Բեն Սալլիվան անունով, ով Ուելսի բնակիչ է։ Գիրքը պատկերում է Սալլիվանի՝ ինքնուրույն կյանք վարող և Ամայադաշտերի Վհուկի հետ պայքար մտած ու կորած հզոր կախարդի, և Հաուլի նախկին ուսուցչուհի՝ Միսսիս Փենսթեմմոնի հակամարտությունը։ Նրանցից ոչ մեկը Սոֆիի թշնամիները չեն։ Մարթայից բացի մի քանի այլ հերոսներ նույնպես ներկա չեն ֆիլմում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գրական ստեղծագործությունների էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում Ֆրանսիայում Կատեգորիա:Բրիտանական վեպերի էկրանավորումներ Կատեգորիա:Ճապոներեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վհուկների մասին Կատեգորիա:Հայաո Միյաձակիի ֆիլմեր
Մեծ բիզնես (ֆիլմ)
«Մեծ բիզնես» ( Big Business), ռեժիսոր՝ Դժիմա Աբրահամսայի ընտանեկան կատակերգություն։
Սյուժե
1950-ականներին Շելթոն գործարարների ընտանիքը մեկնում է քաղաքից դուրս՝ հանգստանալու։ Այդ ժամանակ տիկին Շելթոնը սկսում է ծննդաբերել։ Նա և իր ամուսինը մեկնում են առաջին իսկ պատահած հիվանդանոցը, առաջին իսկ պատահած գյուղում։ Որպեսզի տիկին Շելթոնին ընդունեն ծննդատանը, պարոն Շելթոնը գնում է տեղի կահույքի գործարանը։ Հենց այդ ժամանակ հենց այդ նույն գյուղում գյուղի բնակչուհի Ռատլիֆֆի մոտ նույնպես սկսվում է ծննդաբերությունը։ Երկու կանանց մոտ էլ ծնվում են երկու աղջիկ երկվորյակներ։ Այս ամենը այսպես էլ կավարտվեր, եթե կույր մանկաբարձուհին չշփոթեր նորածինների օրորոցների տեղերը։ Գյուղացի ծնողները որոշեցին անվանել իրենց աղջիկներին ճիշտ նույն անուններով ինչ և իրենց քաղաքաբնակ «գործընկերները»։ Չնկատելով փոխանակությունը, նրանք մեծացնում են աղջիկներին։
Տարիներ անց քաղաքաբնակ կանայք՝ Սեդին և Ռոուզը դառնում են իրենց հոր «Մորամեկս» ընկերության սեփականատերերը։ Նրանք որոշում են վաճառել այն նույն կահույքի գործարան, որը  յուր ժամանակ գնել էր իրենց հայրը, որպեսզի իր երեխաները լույս աշխարհ գային ոչ թե անտառում, այլ՝ հիվանդանոցում։ Մինչդեռ այդ նույն ժամանակ գյուղացի «երկվորյակները»՝ Սեդին և Ռոուզը տեղեկանում են այդ պլանների մասին և որոշում են գնալ Նյու-Յորք, որպեսզի դաս տան նրանց։ Շուտով կանայք հանդիպում են միմյանց «Պլազա հյուրանոցում» և իմանում ամբողջ ճշմարտությունը։ Երեք քույրերը դեմ են կահույքի գործարանի ոչնչացմանը, բացի քաղաքանակ Սեդիից։ Խորամանկության շնորհիվ երեք «քույրերին» հաջողվում է պահպանել գործարանը․․․
Արտադրություն
Սկզբից սցենարը գրվել էր Գոլդի Հոունի և Բարբրա Ստրեյզանդի համար, սակայն անհայտ պատճառներով նրանք հրաժարվեցին մասնակցել նարահանումներին։ Նկարահանումները պետք է տեղի ունենային «Պլազա» հյուրանոցում, բայց ֆիլմը ստեղծողներին այդպես էլ չհաջողվեց ստանալ թույլատվություն նկարահանումները անց կացնել հյուրանոցի շենքում։ Կառուցվեցին տաղավարներ՝ գրեթե նույն ճշգրտությամբ պատճենելով դալիճը, լյուքս-համարներ և հյուրանոցի այլ վայրեր։ Նկարահանումների մեծ մասը տեղի են ունեցել Նյու Յորկում և Արևմտյան Վիրջինիաում։
NTT Docomo Yoyogi Building
NTT Docomo Yoyogi Building (NTTドコモ代々木ビル), երկնաքեր՝ տեղակայված Տոկիոյի Սիբույա հատուկ շրջանում։ Երկնաքերի կառուցումն ավարտվել է 2000 թվականին, բարձրությունը 240 մետր է։ Տոկիոյի ամենաբարձր շենքերի ցանկում այս կառույցն զբաղեցնում է 3-րդ տեղը։ 2002 թվականին՝ ժամացույցի տեղադրումից հետո, այս երկնաքերը դարձավ ժամացույց ունեցող ամենաբարձր աշտարակն աշխարհում ։
Երկնաքերի գործառույթներ
NTT Docomo Yoyogi Building-ը պատկանում է հեռախոսային օպերատոր NTT docomo-ին։ Չնայած շենքի անվանմանը՝ սա ընկերության գլխավոր գրասենյակը չէ։ Գլխավոր գրասենյակի շտաբ-բնակարանը գտնվում է Sanno Park Tower-ում։ Շենքն ունի որոշ գրասենյակներ, բայց հիմնականում օգտագործվում է տեխնիկան պահելու, հեռահաղորդակցության և ընկերության՝ բջջային կապի ոլորտում սարքավորումների ապահովման համար։
NTT docomo-ի հիմնադրման 10-ամյակի առթիվ 2002 թվականի նոյեմբերին աշտարակի վրա ավելացվեց ժամացույց, որն ունի 15 մետր տրամագիծ։ Ժամացույցի տեղադրումը աշտարակը դարձրեց աշխարհում ամենաբարձր աշտարակը, որն ունի ժամացույց՝ ետևում թողնելով Վարշավայի Մշակույթի և գիտության պալատը, որի վրա ժամացույցը տեղադրվել էր 2000 թվականին ։
Շենքի ջեռուցման համար օգտագործվում է արևային էներգիան։ Գրասենյակներում գործում է աղբի տարանջատման համակարգ, որն օգնում է նվազեցնել թափոնների քանակը և մեծացնել վերամշակման արագությունը։ Անձրևից հետո հոսող ջրերը հավաքվում և կիրառվում են շենքի զուգարանների համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Տոկիոյի երկնաքերներ Կատեգորիա:Ճապոնիայի շենքեր և կառույցներ
Սուրբ Հրեշտակապետ Միխայիլի տաճար
Սուրբ Հրեշտակապետ Միխայիլի տաճար (Храм Святого Архистратига Михаила), ուղղափառ եկեղեցու տաճար Ղրիմի Յալթայի քաղաքային խորհրդի կազմում, որը գտնվում է Օրեանդա ավանի մոտ։ Կառուցվել է 2006 թվականին Այ-Նիկոլա լեռան ստորոտին՝ Յալթա-Սևաստոպոլ ավտոմոբիլային ճանապարհի մոտ ։ Ղրիմի հարավային ափի տեսարժան վայրերից է։ Տաճարը գտնվում է Մոսկվայի պատրիարքարանի Ուկրաինայի ուղղափառ եկեղեցու Սիմֆերոպոլի թեմի իրավասության ներքո ։
Եկեղեցու պատմություն
Եկեղեցին կառուցվել է այն վայրի մոտ, որտեղ գտնվել է հնագույն քրիստոնեական վանք, որի մնացորդները հայտնաբերվել են հնագետների կողմից։ Այդ վայրում Միքայել Հրեշտակապետին նվիրված տաճարի կառուցման գաղափարը պատկանում է Յալթայից Միխայիլ Կարաշկևիչի ընտանիքին, որոնք այլ բարերարների հետ միասին գումար են նվիրաբերել տաճարի կառուցման համար։ 2006 թվականի նոյեմբերի 21-ին եկեղեցին օծվել է Սիմֆերոպոլի և Ղրիմի Լազարի մետրոպոլիտի կողմից։
Ճարտարապետական առանձնահատկություններ
Եկեղեցին կառուցվել է Յալթայի հայտնի ճարտարապետ Վյաչեսլավ Բոնդարենկոյի նախագծով։ Ներքին ինտերիերը (իկոնոստասը և սրբապատկերները) մշակել են սրբանկարիչներ Արևմտյան Ուկրաինայից՝ Վ. Գումենյուկի գլխավորությամբ, որը զարդարել է Արևմտյան Ուկրաինայի շատ եկեղեցիներ։
Եկեղեցու շուրջը գտնվող լեռները ստեղծում են անսովոր ակուստիկա։ Քահանաներն այն օգտագործում են եկեղեցու արական երգչախմբի երգեցողության ժամանակ։ Բազմիցս անդրադառնալով ժայռերից՝ երգչախմբի երգեցողությունը ձեռք է բերում մոնումենտալ հնչողություն, որին կարելի է հասնել միայն հատուկ համերգասրահներում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Յալթայի եկեղեցիներ Կատեգորիա:2006 հիմնադրումներ
Բոստանկայա (Մանազկերտի գավառ)
Բոստանկայա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մանազկերտի գավառակում ։ Գտնվում էր Մանազկերտ քաղաքից հյուսիս՝ հարթվայրում։
Անվան ստուգաբանություն
Գյուղի մոտակայքում՝ Բոստանակայա բերդի ավերկաների մոտակայքում գտնվում է Ազնավուրի գերեզմանատեղին, որի խոշոր քարերի շարվածքը պարտեզ է հիշեցնում։ Ըստ դրա էլ գյուղը երբմեն կոչում են Քարապարտեզ։
Պատմամշակութային կառույցներ
Բոստանկայայից քիչ հեռու գտնվում է Բոստանկայա հին բերդի ավերակները։ Այդտեղ պահպանվել էր ուրարտական թագավոր Մենուայի սեպագիր արձանագրությունը (մթա IX-VIII դարեր)։
Գյուղից քիչ հեռու գտնվում է '''Ս. Գեորգ''' վանքը կամ եկեղեցին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր Կատեգորիա:Մանազկերտի շրջանի համայնքներ
Յասնի (Բագաևսկի շրջան)
Յասնի (Ясный), ավան Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Բագաևսկի շրջանում։ Մտնում է Մանիչսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Բագաևսկայա շրջկենտրոնից գտնվում է 35 կմ հեռավորության վրա։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Բագաևսկի շրջանի բնակավայրեր
Գերմանական շատրվան
Գերմանական շատրվան (Alman Çeşmesi), պատմական շատրվան Ստամբուլի կենտրոնում, Սուլթանահմեդ հրապարակում։ Համարվում է քաղաքի տեսարժան վայրերից մեկը։
Պատմություն
Շատրվանն Օսմանյան կայսրությանը նվիրել է Գերմանական կայսրությունը՝ ի հիշատակ 1898 թվականին Վիլհելմ II կայսեր Կոստանդնուպոլիս կատարած երկրորդ այցելության։ Շատրվանի նախագիծը մշակվել է ճարտարապետ Սպիտայի կողմից, իսկ կառուցման աշխատանքները ղեկավարել է ճարտարապետ Շոյելը։ Շատրվանը կառուցվել է Գերմանիայում, ապա մաս առ մաս տեղափոխվել Ստամբուլ և հավաքվել իր ներկայիս վայրում։ Ի սկզբանե նախատեսվում էր շատրվանը բացել 1900 թվականի սեպտեմբերի 1-ին՝ սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի կառավարման 25-ամյակի կապակցությամբ, սակայն համապատասխան ժամկետներում հնարավոր չեղավ կառուցել շատրվանը, իսկ պաշտոնական բացումը տեղի ունեցավ 1901 թվականի հունվարի 27-ին Վիլհելմ II-ի ծննդյան օրը։
Ճարտարապետություն
Շատրվանը կառուցվել է նորբյուզանդական ճարտարապետական ոճով։ Հանդիսանում է ութանկյուն տաղավար։ Կապված այն բանի հետ, որ Թուրքիայում «շատրվան» ասելով հասկանում էին այն, ինչ եվրոպացիները կկոչեին ջրահավաք պուլպուլակը, շատրվանի յոթ հիմնական պատերի վրա տեղադրված ծորակներից հոսում էր ջուրը։ Ութերորդ պատի մոտ աստիճաններն էին, որոնք տանում էին տղավարի ներքին հատված։ Տաղավարի տանիքը հիմնված է պորֆիրային ութ սյուների վրա։ Տաղավարի ներսում առաստաղի խճանկարի վրա պատկերված են Վիլհելմ II-ի միացագիրը և Աբդուլ Համիդ II-ի տուղրան։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Ստամբուլի շենքեր և կառույցներ Կատեգորիա:Ստամբուլի շատրվաններ Կատեգորիա:Ստամբուլի շենքեր և կառույցներ
Ռաիգաստե
Ռաիգաստե (Raigaste), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Ռինգու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 70 մարդ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Ռինգու շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Էստոնիայի գյուղեր
Թանաքաձուկ
Թանաքաձուկ, տասնոտանիների կարգի գլխոտանի փափկամորթների սեռ։ Մարմինը երկարավուն է (մինչև 25 սմ), բաժանված գլխի և իրանի։ Կողքերին ունի լողակներ, բերանի շուրջը՝ ութ «ձեռքեր», որոնք կրում են ծծիչներ։ Ծայրերում լայնացած երկու ավելի երկար «ձեռքերը» ծառայում են որսը բռնելուն։ Իրանը ծածկված է թիկնոցով, որի տակ գտնվում է խեցին։ Թանաքագեղձի (ուղիղ աղիքի հավելված) արտադրած սեկրետը՝ սեպիան, ինքնապաշտպանության միջոց է, ջուրը գունավորում է և ապակողմնորոշում թշնամուն։ Վարում է հատակային կյանք, լողում է դանդաղ։ Ապրում է տաք և արևադարձային ծովերում։ Միսն օգտագործվում է որպես սննդանյութ։ Թանաքագեղձի սեկրետը կիրառվում է գեղանկարչության մեջ որպես կայուն, մուգ դարչնագույն ներկանյութ։
Կատեգորիա:Տասնոտանիներ
Ալամոնիկ
XX դարի սկզբին ուներ 30 տուն՝ 240 հայ բնակիչներով, որոնք զբաղվում էին երկրագործությամբ, անասնապահությամբ և այգեգործությամբ։ Գյուղն ուներ Ս. Լուսավորիչ անունով եկեղեցի (1252 թ.) և վարժարան (XIX դարավերջ)։ Ալամոնիկի հայերի մեծ մասը զոհ գնաց 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ, փոքր մասին հաջողվեց ապաստաևել օտար երկրներում ։
Պառավաքար
Պառավաքար, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Տավուշի մարզում` նախկին Շամշադինի շրջանում, Վարագաջուր գետի ստորին հոսանքի ձախափնյակում, Վարագի լեռների լանջին, Երևանից՝ 178 կմ, մարզկենտրոնից՝ 45 կմ, ՀՀ պետական սահմանից՝ 2 կմ հեռավորության վրա։
Պատմություն
Ներկա գյուղատեղից 3 կմ ներքև գտնվելիս է եղել Թուրք Թաթլու (Թաթըլի) գյուղը, որի բնակիչները 1926 թվականին տեղափոխվել և բնակություն են հաստատել ներկայիս տեղում։ Պառավաքարն անմիջապես սահմանակից է Ադրբեջանին, որի պատճառով բազմիցս ենթարկվել է ռմբակոծությունների ։
Կլիմա
Գյուղը գտնվում է կլիմայական բարեխառն գոտում, ամռանը միջին ջերմաստիճանը +30 C է, ձմռանը՝ - 2 C։ Գտնվում է ծովի մակերևույթից 850 մ բարձրության վրա։
Բնակչություն
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Պառավաքարի մշտական բնակչությունը կազմել է 1464, առկա բնակչությունը` 1483 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև
Տնտեսություն
Բնակչությունը զբաղվում է խաղողագործությամբ, պտղագործությամբ, ծխախոտագործությամբ, բանջարաբուծությամբ և անասնապահությամբ։
Համայնքն ունի դպրոց, բժշկական ամբուլատորիա, մշակույթի տուն, մանկապարտեզ։
Ավանդություն
Ասում են, թե մի պառավ է լինում, չոր գլուխ մի պառավ։ Հոգնում է աշխարհից էլ, կյանքից էլ ու որոշում է քարից իրեն գցել ձորը, մեռնել, պրծնել։ Գնում է, բարձրանում մի քարի, աչքերը փակում, ընկնում ցած։ Հագին լայն շորեր են լինում։ Քամուց փեշերը բացվում են, պառավը կամաց իջնում է ցած։ Աչքերը բացում է, տեսնում ողջ առողջ։
Կովգանովկա
Կովգանովկա (Ковганівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բրուսիլովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1788 թվականին։
Պառավաքար
Ավանդություն
― Ա՜խ, Աստված,- ասում է,- աչք չունես, թե ականջ։ Ով կյանք է ուզում՝ մահ ես տալիս, ով մահ է ուզում՝ մահ չես տալիս։
Կովգանովկա
2001 թվականի տվյալներով Կովգանովկա գյուղում բնակվում էր 130 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23,8 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5,46 մարդ/կմ²։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բրուսիլովի շրջանի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ուկրաինայի գյուղեր Կատեգորիա:1788 թվականին հիմնադրված բնակավայրեր
Պառավաքար
Ավանդություն
Եվ գյուղի անունը մնում է Պառավաքար   ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տավուշի մարզի բնակավայրեր Կատեգորիա:Տավուշի մարզի գյուղեր Կատեգորիա:Հայ-ադրբեջանական շփման գծի բնակավայրեր հայկական կողմից
Մանվել Գևորգյան
Մանվել Արմենի Գևորգյան, Արցախի ՊԲ զինվոր։ Մասնակցել է Քառօրյա պատերազմին ։
Կյանք և ուսում
Ծնվել է մայիսի 14-ին 1997 թվականին Երևանում։ Մայրը՝ Նաիրա Գևորգյան, հայրը՝ Արմեն Գևորգյան, քույրը՝ Սոնա Գևորգյան։
2003 թվականից սովորել է Երևանի թիվ 198 ավագ դպրոցում, որն ավարտել է 2014 թվականին։
2014 թվականին ընդունվել է Երևանի ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտի ադապտիվ ֆիզկուլտուրայի բաժինը։
2005 թվականից զբաղվել է կարատեով։ 2006 թվականին եղել է Եվրոպայի առաջնության չեմպիոն։
Զինվորական Ծառայություն
Մանվել Գևորգյանը պարտադիր ժամկետային զինծառայության է անցել 2015/1 զորակոչով Շենգավիթի Զինկոմիսարիատից։ 2015 թվականի հուլիսի 7-ին զորակոչվել էր բանակ։ Ծառայում էր Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում (Արցախ)։ Ստացել էր կրտսեր սերժանտի կոչում։
Ղարաբաղա-ադրբեջանական պատերազմ
2016 թվականի ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերը Ադրբեջանի Հանրապետությունը հարձակում է գործում Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վրա։ Մանվել Գևորգյանը ապրիլի 1-ից եղել է դիրքերում (Մարտունի 3 առաջնագիծ)։ Ապրիլի 14-ին շուրջ 30 հոգուց բաղկացած ադրբեջանական խումբը հարձակում է գործում դիրքի վրա ։ Դիրքում եղել են երկու հոգով և կապի ոչ մի միջոց չունենալով չեն կարողացել զեկուցել իրավիճակի մասին։ Երկուսով անցել են պաշտպանության, թշնամու նռնակից զոհվել է ընկերը, միայնակ մնալով շարունակել է դիրքի պաշտպանությունը, սկսելով կրակել շարժական թիրախի ձևոև, որպեսզի թշնամին մտածի, թե դիրքում մի քանի զինվոր կա։ Նկատելով, որ փամփուշտները վերջանում են, սկսում է լիցքավորել և լիցքավորման ժամանակ զոհվում է ձախ կողքի շրջանում հրազենային վնասվածքից ։
Անձնազոհ քայլով Մանվել Գևորգյանը նաև փրկել է թիկունքից օգնության հասած հայկական ուժերի զինվորներին։
Հուղարկավորություն
Ապրիլի 16-ին տեղի ունեցավ Մանվել Գևորգյանի հուղարկավորությունը Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում։ Հոգեհանգիստը տեղի ունեցավ տանը։
Պարգևներ
Ապրիլի 17-ին Մանվել Գևորգյանը ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանի կողմից պարգևատրվել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության «Արիության» պետական մեդալով։
Մայիսի 28-ին ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի կողմից պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության «Մարտական ծառայություն» պետական մեդալով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ զինվորականներ Կատեգորիա:1997 ծնունդներ Կատեգորիա:Մայիսի 14 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:2016 մահեր Կատեգորիա:Ապրիլի 14 մահեր Կատեգորիա:Մարտական ծառայության մեդալակիրներ Կատեգորիա:Եռաբլուր պանթեոնում թաղվածներ
Ռուսաստանի Դաշնության նախագահական ընտրություններ
Ռուսաստանի Դաշնության նախագահական ընտրություններ, ուղիղ, գաղտնի, հավասար և համընդհանուր քվեարկության ընթացակարգ, որով ընտրվում է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ առաջիկա 6 տարիների համար։ Այս ընթացակարգը իրականացվել է 1991, 1996, 2000, 2004, 2008, 2012 և 2018 թվականներին։ Ռուսաստանի նախագահի առաջիկա ընտրությունները պետք է տեղի ունենան 2024 թվականին։
ՌԽՖՍՀ նախագահի պաշտոն սահմանելու մասին որոշումը, որն ընտրվում է համաժողովրդական քվեարկությամբ 5 տարի ժամկետով, ընդունվել է 1991 թվականի մարտի 17-ի հանրաքվեով, համապատասխան դրույթները ներառված են ՌԽՖՍՀ Սահմանադրության մեջ։ 1993 թվականին Ռուսաստանի նոր Սահմանադրության ընդունման ժամանակ նախագահական ժամկետը դարձավ չորս տարի, սակայն Բորիս Ելցինը նախագահի պաշտոնում մնաց մինչև իր ժամկետի ավարտը։ 2008 թվականին նախագահական լիազորությունների ժամկետը դարձել է 6 տարի, այս դրույթը սկսվել է կիրառվել 2012 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո ։ Ընտրությունների արդյունքում նախագահ է դառնում բացարձակ մեծամասնություն ստացած թեկնածուն (50 %+ ձայնով)։ Այն դեպքում, երբ թեկնածուներից ոչ ոք չի ստանում ձայների կեսից ավելին, հաղթողը որոշվում է երկրորդ փուլում, որն անցկացվում է առաջին ընտրություններից ուղիղ երեք շաբաթ անց, և որտեղ միմյանց հետ մրցում են քվեարկության արդյուքնում առաջին և երկրորդ տեղերը զբաղեցրած թեկնածունները։ Երեք մարդ դարձել են ՌԴ նախագահի ընտրությունների հաղթող՝ Բորիս Ելցինը (երկու անգամ), Վլադիմիր Պուտինը (չորս անգամ) և Դմիտրի Մեդվեդևը (մեկ անգամ)։ Միայն մեկ անգամ՝ 1996 թվականին, ՌԴ նախագահի ընտրության համար անցկացվել է քվեարկության երկրորդ փուլ ։
Ընտրական համակարգ
Ռուսաստանի նախագահի ընտրությունները կարգավորվում են ՌԴ Սահմանադրությամբ, ընտրական իրավունքների հիմնական երաշխիքների և «Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացիների հանրաքվեին մասնակցելու իրավունքի մասին» դաշնային օրենքով և «Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի ընտրությունների մասին» դաշնային օրենքով։ Նախագահական ընտրությունների մասին օրենքները փաստացի ընդունվել են յուրաքանչյուր ընտրության համար՝ 1991, 1995, 1999 և 2003 թվականներին ։ Ընտրական օրենսդրության դրույթները մշտապես զարգացել են, բայց ընտրական համակարգի հիմքերը մնացել են անփոփոխ։
Առաջադրում
Նախագահի պաշտոնի թեկնածու կարող է լինել Ռուսաստանի Դաշնության առնվազն 35 տարեկան քաղաքացի, որը առնվազն 10 տարի մշտապես բնակվում է Ռուսաստանում։ Մեկ անձը չի կարող անընդմեջ երկու ժամկետից ավելի զբաղեցնել Ռուսաստանի նախագահի պաշտոնը։ Այս ձևակերպման կապակցությամբ 1998 թվականին Պետական Դումայի երկու պատգամավորներ դիմել էին Սահմանադրական դատարան՝ Սահմանադրության «եզրափակիչ և անցումային դրույթները» մեկնաբանելու խնդրանքով։ Ա. Զախարովը և Ե. Միզուլինան կարծում էին, որ դեռևս 1978 թվականի ՌԽՖՍՀ Սահմանադրությամբ նախագահ ընտրված Բորիս.Ելցինը պետք է համարվի նախագահ ըստ նոր Սահմանադրության։
Նախագահի թեկնածուները կարող են առաջադրվել երկու տարբերակով․
Նախագահի թեկնածուների գրանցումն իրականացնում է Ռուսաստանի Դաշնության կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը։ Որպես թեկնածու գրանցվելու համար քաղաքացին պետք է ներկայացնի հետևյալ փաստաթղթերը․
Քվեարկություն
Ռուսաստանի նախագահն ընտրվում է Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացիների կողմից`գաղտնի քվեարկությամբ համընդհանուր հավասար և ուղղակի ընտրության հիման վրա։
Ռուսաստանի նախագահ ընտրելու իրավունք ունի Ռուսաստանի Դաշնության յուրաքանչյուր 118 տարին լրացած քաղաքացի (բացառությամբ նրանց, ովքեր զրկված են ակտիվ ընտրական իրավունքից)։
Ընտրությունների արդյունքներ
Ձայների նախնական հաշվարկն իրականացնում են տեղամասային ընտրական հանձնաժողովները, որոնք հաշվարկի արդյունքների վերաբերյալ արձանագրություններն ուղարկում են տարածքային ընտրական հանձնաժողովներ։ Տարածքային ընտրական հանձնաժողովները տեղամասային հանձնաժողովների արձանագրությունների կազմման ճշտության նախնական ստուգումից հետո կազմում են համապատասխան տարածքում քվեարկության արդյունքների վերաբերյալ արձանագրությունները և դրանք ուղարկում են ՌԴ սուբյեկտների ընտրական հանձնաժողովներ, որոնք իրենց հերթին դրանց ստուգումից հետո կազմում են սուբյեկտների տարածքում քվեարկության արդյունքների վերաբերյալ արձանագրությունները և դրանք ուղարկում Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողով։
Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը քվեարկության օրվանից ոչ ուշ, քան տասը օր հետո հրապարակում է ընտրությունների արդյունքները։
1991 թվականի հունիսի 12-ի ընտրություններ
ՌՍՖՍՀ նախագահը ընտրվել է հինգ տարի ժամկետով ։ Նոր Սահմանադրության եզրափակիչ և անցումային դրույթների համաձայն ՝ նախագահը նախագահական լիազորություններն իրականացնում էր մինչև այն ժամկետի ավարտը, որով նա ընտրվել էր։
Թեկնածուներ․
Ընտրություններում հաղթել է Բորիս Ելցինը։
1996 թվականի հուլիսի 3-ի ընտրություններ
Առաջին անգամ նախագահն ընտրվել է 4 տարի ժամկետով։ Ընտրություններն անցել են երկու փուլով։
Թեկնածուներ․
Երկրորդ փուլ են անցել Բորիս Ելցինը և Գենադի Զյուգանովը։
Ընտրություններում հաղթել է Բորիս Ելցինը։
2000 թվականի մարտի 26-ի ընտրություններ
Նախագահն ընտրվում էր չորս տարի ժամկետով։ Ընտրությունները վաղաժամկետ էին՝ կապված նախագահ Բորիս Ելցինի հրաժարականի հետ։
Թեկնածուներ․
2004 թվականի մարտի 14-ի ընտրություններ
Թեկնածուներ․
Ընտրություններում հաղթել Վլադիմիր Պուտինը։
2008 թվականի մարտի 2-ի ընտրություններ
Նախագահն ընտրվում էր չորս տարի ժամկետով։
Այդ պահին գործող նախագահ Պուտինն իրավունք չուներ երրորդ անգամ անընդմեջ առաջադրվել ՌԴ նախագահ՝ Սահմանադրության համաձայն ։
Թեկնածուներ․
Ընտրություններում հաղթել է Դմիտրի Մեդվեդևը։
2012 թվականի մարտի 4-ի ընտրություններ
Նախագահն առաջին անգամ ընտրվել է վեց տարի ժամկետով։ Այդ պահին գործող նախագահ Մեդվեդևը որոշել է երկրորդ ժամկետով չվերընտրվել։
Թեկնածուներ․
Ընտրություններում հաղթել է Վլադիմիր Պուտինը։
2018 թվականի մարտի 18-ի ընտրություններ
Նախագահն ընտրվել է վեց տարի ժամկետով։
Ընտրություններում հաղթել է Վլադիմիր Պուտինը ։
2024 թվականի մարտի ընտրություններ
Հաջորդ ընտրությունները սպասվում են 2024 թվականի մարտի սկզբին։
ՌԴ Սահմանադրության 81-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՌԴ նախագահ Վ. Պուտինն իրավունք չունի 2024 թվականին առաջադրվել ՌԴ նախագահի պաշտոնում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի նախագահական ընտրություններ
Աստերոիդների ցանկ (99401-99500)
Աստերոիդների ցանկ (99301-99400) * Աստերոիդների ցանկ * Աստերոիդների ցանկ (99501-99600)
Միրնի (Եգորլիկսկի շրջան)
Միրնի (Мирный), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Եգորլիկսկի շրջանում։ Բալկո-Գրուզսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։
Կատեգորիա:Ռոստովի մարզի Եգորլիկսկի շրջանի բնակավայրեր
Կարեն Դեմիրճյանի հուշարձան (Երևան)
Կարեն Դեմիրճյանի հուշարձան, նախատեսվում է կառուցել Երևանում՝ Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի մերձակա տարածքում ։
Տվյալներ
Արձանը պատրաստվում է բրոնզից։ Բարձրությունը լինելու է 3 մետր 60 սանտիմետր, պատվանդանի բարձրությունը՝ 1,40-1,60 մետր ։