cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Փողոցը բացվել է 1837 թվականին և անվանվել Ցարսկայա՝ ի պատիվ Նիկոլայ I ցարի, ով այդ նույն տարում այցելում է Երևան և մի քանի օր ապրում Կոնդի ամենաբարձր կետում գտնվող տներից մեկում՝ մեծահարուստ Բակլաչովի տանը։ Դաշնակցական կառավարության տարիներին փողոցը կոչվում է Ազատության փողոց։ 1919 թվականին, Առաջին հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Արամ Մանուկյանի մահից հետո փողոցը վերանվանվում է նրա անունով։ Հայաստանում Խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո՝ 1921 թվականին կոմունիստները վերանվանել են փողոցը Սուրեն Սպանդարյանի անունով։ 1991 թվականին, Հայաստանի անկախացումից հետո, փողոցը պաշտոնապես կոչվեց Արամի փողոց։
Արամի փողոցը սկսվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահի հետնամասից՝ Երևանի Հանրապետության հրապարակ մետրոյի կայարանի մոտից և ձգվում մինչև Սարյանի փողոց։ Սակայն այսօր այն ընդլայնվել է և Գլխավոր պողոտայից՝ Կառավարական 3 շենքի մոտից հասնում է մինչև Խանջյան փողոց։
Ջեյմս Հայլման
Վաղ կյանք, կրթություն
Հայլմանը ծնվել է Կանադայի Սասկաչևան նահանգում ։ 2000 թվականին ավարտել է Սասկաչևանի համալսարանը` ստանալով անատոմիայի գիտության բակալավրի աստիճան, 2003 թվականին ստացել է բժշկի կոչում ։
Բժշկական գործունեություն
Մինչև 2010 թվական Հայլմանն աշխատել է Սասկաչևանի Մուս Ջո միասնական հիվանդանոցում, այնուհետև` Արևելյան Կուտենայի տարածաշրջանային հիվանդանոցում, որտեղ 2012 թվականի հոկտեմբերին նշանակվել է շտապ օգնության բաժանմունքի ղեկավար ։ 2014 թվականին Cranbrook Daily Townsman-ին պատմել է, որ Արևելյան Կուտենայի տարածաշրջանային հիվանդանոց տարեկան այցելել է 22000 հաճախորդ ։
Անձնական կյանք
Հայլմանը ուլտրամարաթոնների և արկածային մրցավազքերի սիրահար է ։ 2008 թվականին ընկերուհու հետ մասնակել է 4 Deserts-ի մրցավազքին ։ Մասնակցել է նաև Marathon des Sables, Adventure Racing World Championships և Սասկաչևանի մարաթոն մրցավազքերին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վիքիպեդիստներ Կատեգորիա:Շտապ օգնության կանադացի բժիշկներ Կատեգորիա:Վիքիմեդիա հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Երբ Գորբաչովի կառավարման շրջանում սկսվեց կոոպերատիվ շարժումը, Արամի փողոցի սկզբնամասում բացվեցին Երևանի առաջին կոոպերատիվ խանութները։ Այդ հատվածը ամբողջությամբ կառուցապատված է եղել 19-րդ դարի հին սեփական տներով։ Մինչև 1988 թվականն այդ տների բնակիչների մեծ մասը ադրբեջանցիներ էին։
Այդ սեփական տների կողքին մինչև 2000-ական թվականները դեպի Աբովյան փողոց դուրս եկող հատվածում եղել է կարմիր փայտե պատշգամբով մի տուն, որը մինչև 19-րդ դարի սկզբին պատկանել է Երևանի ճանաչված դատավոր Քրիստափոր Տեր-Ղազարյանին։
Միլանի զինանշան
Միլանի զինանշան, իտալական Միլան քաղաքի զինանշանը, որ ժամանակի ընթացքում մի շարք փոփոխությունների է ենթարկվել։
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Նույն հատվածում՝ դիմացի մայթին են գտնվում Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի ու Միջին արևելքի արվեստի թանգարանները։ 1906 թվականին հենց այդ տարածքից է սկսվել Երևանի արական գիմնազիայի շենքի կառուցումը, որը ֆինանսավորել է հայ մեծ բարերար, նավթարդյունաբերող Ալեքսանդր Մանթաշյանցը։ Այն ամբողջությամբ կառուցված էր սև տուֆից և բազալտից։ Թանգարանների այժմյան շենքը վերակառուցվել է Մարկ Գրիգորյանի և Էդուարդ Սարապյանի նախագծով։ Արամի և Աբովյան փողոցի հատման կետում է գտնվում Արամի 3 շենքը։ Այն կառուցվել է 1870-1880 թվականներին Սոֆի Մելիք-Օհանջանյանի կողմից։ Շենքը նախկինում ունեցել է ընդամենը մեկ հարկ։ Այնտեղ գտնվել են նրա խանութները։ Խորհրդային տարիներին շենքը հայտնի էր իր գրախանութով։ Տարիներ անց գրախանութը փակվեց, իսկ 1996 թվականին շենքը սկսվեց վերանորոգվել։ Շենքի վերանորոգումից հետո այնտեղ նախատեսվում էր կրկին գրախանութ բացել, իսկ երկրորդ հարկում՝ պատկերասրահ։ Սակայն որոշվեց տարածքը կրկին հատկացնել խանութների։ Հետաքրքրական է, որ այսօրվա շենքը նախկինում Մելիք-Օհանջանյանի կառուցած շենքը չէ։ Ճարտարապետները վերակառուցելով այդ շենքը, որոշել էին վերակառուցել ոչ թե Մելիք-Օհանջանյանի, այլ 1900 թվականին Վասիլի Միրզոյանի նախագծով կառուցված Արշակ Տեր-Զախարյանի և Նահապետ Տեր-Հարությունյանի եկամտաբեր տան պատկերը, որը գտնվել է Աստաֆյան և Նազարովյան փողոցների անկյունում։ Քանդվել է 1920 թվականին։ Այսօր այդ վերանորոգված շենքում է գործում Սիլ գրուպն ու Ադիդաս սպորտային հագուստի և պարագաների խանութը ։
Դիմացի մայթում է գտնվել Մանկական աշխարհ հանրախանութի շենքը, որի ճարտարապետներն են եղել Արսեն Ահարոնյանը, Միքայել Մազմանյանը, Հովհաննես Մարգարյանն ու Գևորգ Քոչարը։ Այն կառուցվել է 1935-1937 թվականներին։ Առաջին հարկում գործել են մանկական բաժինները, որտեղ վաճառվել են խաղալիքներ, հագուստ, կոշիկներ, գործել է ապակեղենի բաժին, երկրորդ հարկում եղել է սրճարան, երրորդ հարկում վաճառել են կտորեղեն։ Շենքը վերակառուցվել է 2002-2003 թվականներին։
Միլանի զինանշան
Միլանի ժամանակակից զինանշան
Միլանի ժամանակակից զինանշանը իրենից ներկայացնում է արծաթագույն դաշտի վրա Գեորգիևյան խաչ։ Նույն խաչը պատկերված է նաև Միլանի դրոշի վրա։ Զինանշանի վահանի վերևում տեղադրված է ատամնավոր պատերով ամրոցի տեսքով թագ։ Այդ ձևը հաճախ հանդիպում է շատ եվրոպական երկրների քաղաքային զինանշանների վրա, որոնք հարում են հռոմեական corona muralis-ին։ Վահանի երկու կողմից կաղնու և դափնու ճյուղեր են։
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Արամի 7 հասցեում է գտնվում Փանոս Սողոմոնյանի բնակելի տունը։ Այն կառուցվել է 1882 թվականին ։
Արամի 9 հասցեում է գտնվում Ֆադեյ Քալանթարյանի բնակելի տունը։ Շենքը կառուցվել է 1906 թվականին ճարտարապետ Բորիս Մեհրաբյանի նախագծով։ Սկզբում այն պատկանել է արքունի խորհրդական, հաշտարար, Երևանի քաղաքային դումայի պատգամավոր Ֆադեյ Քալանթարյանին։
Միլանի զինանշան
Միլանի ժամանակակից զինանշան
Դրոշի վրա կարմիր խաչի օգտագործումը գալիս է X դարից։ Համարվում է նաև, որ կարմիր խաչը հիշեցնում է Միլանի բնակչի հերոսական արարքը, երբ նա առաջինը խաչը դրեց Երուսաղեմի պատին՝ Առաջին խաչակրած արշավանքի ժամանակ։
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
1917 թվականի դեկտեմբերին, երբ հայոց նորագույն պետականության հիմնադիր, նախկինում Վանի նահանգապետ Արամ Մանուկյանը Թիֆլիսից տեղափոխվում է Երևան, Ֆադեյ Քալանթարյանը նրան նվիրում է այն ժամանակ Ցարսկայա փողոցում գտնվող իր բնակարանը։ Այսպիսով, Արամ Մանուկյանն իր ընտանիքի հետ տեղափոխվում է այս շենք։ 1918 թվականին նա հանդիպում է հայկական որբանոցի բժշկուհի Կատարինե Զալյանին, շուտով նրանք ամուսնանում են և բնակվում այս շենքում։[1]
Արամ Մանուկյանն այստեղ ապրեց 1 տարուց քիչ ավելի՝ 1917-1919 թվականներին։ Նա մահացավ 1919 թվականի հունվարին՝ ծանր հիվանդությունից։
Միլանի զինանշան
Միլանի ժամանակակից զինանշան
Համարվում է, որ սպիտակ գույնը խորհրդանշում է ժողովրդին, իսկ կարմիր գույնը՝ պալատականներին և արիստոկրատներին։ 1138 թվականին քաղաքն իրավունք ստացավ մետաղադրամներ հատել, նրա մի երեսին պատկերված էր խաչ, իսկ մյուս երեսին արծվառույծ։
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Այս տանն է ապրել իր ընտանիքի հետ ՀԽՍՀ ժողավրդական արտիստ, Արտեմի Այվազյանի պետական ջազ նվագախմբի անդամ, պարող և պարուսույց Գևորգ Օրդոյանը։
Միլանի զինանշան
Միլանի ժամանակակից զինանշան
Ավելի ուշ միջազգային արենայում գերբը վերափոխվեց Միլամյան դուքսի զինանշզնով։ Մուսալինիի ժամանակներում ավելացվեց վերևի կարմիր դաշտը պսակով և պատյանով (Capo del Littorio) ։ ֆաշիստական ռեժիմի տապալումից հետո զինանշզնի տեսքը վերականգնվեց։
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Այս տանն է ապրել հայ անվանի ազգագրագետ, պատմաբան, մանկավարժ, գիտության վաստակավոր գործիչ Ստեփան Լիսիցյանը՝ իր ընտանիքի հետ։
2005 թվականից շենքի վերակառուցումը ներառված է Երևանի քաղաքապետարանի «Հին Երևան» ծրագրում, որի հեղինակը ճարտարապետ Լևոն Վարդանյանն է ։
Միլանի զինանշան
Միլանի ժամանակակից զինանշան
Կարմիր խաչով դրոշը համարվում էր նաև սրբ Ամբրոսիայի դրոշը, Միլանի եպիսկոպոսի դրոշը 374—397 թթ. և քաղաքի հովանավորինը։
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Ֆադեյ Քալանթարյանի տնից քիչ վերև եղել է մի հագուստի արտել, որը գործել է 1940-ական թվականներից։ Արտելի դուռը նկարազարդված է եղել կնոջ ու տղամարդու այն ժամանակի համար նորաոճ հագուստով։
Արամի փողոցում են գտնվել Թադևոսյանների, Հախնազարյանների, Ասլանյանների, Վարդանյանների, Գյոզալյանների տները, որոնցից ընդամենը մի քանիսն է այսօր կանգուն։
Օգոստոս (այլ կիրառումներ)
Օգոստոս, կարող է վերաբերել՝
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Թադևոսյանները եղել են Երևանի մեծահարուստ ընտանիքներից մեկը։ Նրանք Արամի փողոցի վրա ունեցել են երեք բնակելի շենք։ Առաջինը պատկանել է Խաչատուր Թադևոսյանին (գտնվել է Արամի 34 հասցեում), երկրորդը՝ Գեղամ Թադևոսյանին (գտնվել է Արամի 36 հասցեում) և երրորդը՝ Ֆադեյ Թադևոսյանին (գտնվում է Արամի 44 հասցեում) ։ Չնայած որ բոլորն էլ ներառված են Պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում, այսօր կանգուն է միայն Ֆադեյ Թադևոսյանի բնակելի տունը։ Գեղամ Թադևոսյանի շենքը գտնվել է Ֆադեյ Քալանթարյանի բնակելի տնից քիչ վերև՝ դիմացի մայթին։ Այդ շենքի հետնաբակում է գտնվել նաև Թադևոսյանների երշիկեղենի գործարանը։ Հետագայում Նույն շենքում 1920-1929 թվականներին ապրել է սովետական պետական և քաղաքական գործիչ Ասքանազ Մռավյանը։ 2000 թվականին շենքը համարակալվեց և ապամոնտաժվեց ։
Նախկինում Արամի փողոցում է գտնվել Հայաստանում Վրաստանի դեսպանատունը։ Այսօր այն տեղակայված է Բաբայան փողոցում։
Միլանի զինանշան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միլան
Արամի փողոց (Երևան)
Պատմություն
Արամի և Տերյան փողոցի անկյունում գտնվող աղյուսե շենքը 1923 թվականից պատկանել է Հայֆիլմ կինոստուդիային։ Այստեղ են ստեղծագործել Համո Բեկնազարյանը, Արտաշես Հայ-Արտյանը, Լևոն Իսահակյանը, Լաերտ Վաղարշյանը, Յուրի Երզնկյանը, Գրիգորի Մելիք-Ավագյանը, Հենրիկ Մալյանը, Ֆրունզե Դովլաթյանը և այլք։ Երբ 1978 թվականին կառուցվեց նոր շենքը, կինոստուդիան տեղափոխվեց։ Շենքի տարածքում նկարահանվել է Տժվժիկ ֆիլմը։ Այդ նույն տարածքի տներից մեկում է ապրել նաև Նիկոլ Թեհմուրազյանը, Երևանի առաջին պիոներական շրջիկ փողային նվագախմբի հիմնադիրը ։
Այսօր այդ շենքում է գործում Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի Փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և իրավունքի ինստիտուտը։
Շենքի դիմացի մայթին՝ Արամի 23 հասցեում է գտնվում Զարմայր Անդրեասյանի կողմից նախագծված և սև տուֆից կառուցված շենքը։ Այսօր այդ շենքում է գործում Հայ Փոքրիկ Երգիչներ միջազգային ասոցիացիան։
Արամի փողոցի և Եզնիկ Կողբացու փողոցի խաչմերուկում՝ Արամի 29 հասցեում գործում է խաչքարագործ Վարազդատ Համբարձումյանի խաչքարների մշակման արհեստանոցը։
Արհեստանոցի դիմաց եղել է տուֆից կառուցված և 160 տարվա պատմություն ունեցող մի շենք, որտեղ մինչև 2000-ականները գործել է Վետերան մանկավարժների ակումբը։
Արամի 54 հասցեում է գտնվում Բանկի շենքը։ 1902 թվականին Վասիլի Միրզոյանի և Նիկոլայ Կիտկինի նախագծով կառուցված այս շինությունը ի սկզբանե երկհարկանի է եղել։ Շենքում գործել է Պետական բանկի երևանյան մասնաճյուղը։ 1918-1920 թվականներին շենքում գործել է Հայաստանի առաջին Հանրապետության պետական բանկը, իսկ խորհրդային տարիներին շենքը եղել է ֆինանսների ժողկոմատի տրամադրության տակ։ Շենքը վերակառուցվել է 1934 թվականին ճարտարապետ Նիկողայոս Բունիաթյանի նախագծով և ավելացվել երրորդ հարկը, ինչպես նաև Եզնիկ Կողբացու փողոցի վրա գտնվող շենքի երկրորդ թևը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին բանկի շենքը դարձավ հոսպիտալ, իսկ հետո՝ հիվանդանոց։ Այսօր այստեղ է տեղակայված №2 բուժմիավորման հիվանդանոցն ու կլինիկան ։
Քիչ վերև՝ Արամի փողոցի և Մաշտոցի պողոտայի անկյունում է գտնվող շենքում է գործում Մոր և մանկան առողջության պահպանման գիտահետազոտական կենտրոնը, որը կրում է բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, մանկաբարձ-գինեկոլոգ Պարթև Մարգարյանի անունը։ Վերջինս 1942 թվականից 24 տարի շարունակ եղել է ինստիտուտի տնօրենը։ Կառուցվել է 1931-1938 թվականներին՝ ճարտարապետներ Մարկ Գրիգորյանի և Նիկողայոս Բունիաթյանի նախագծով։ Խորհրդային տարիներին այդ շենքում ստեղծվեց Մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի գիտահետազոտական ինստիտուտը, որն անվանախոչվել էր Նադեժդա Կրուպսկայայի անունով։
Ժամանակին Արամի փողոցի հատում էր Մաշտոցի պողոտան և ձգվում մինչև Սարյան փողոց։ 2014 թվականին Մաշտոցի պողոտայից մինչև Սարյան փողոց ձգվող զուգահեռ փողոցներն անվանափոխվեցին պետական և քաղաքական գործիչ, Հայաստանի ազգային հերոս Կարեն Դեմիրճյանի անունով։ Չնայած այդ որոշմանը, այսօր Եղիշե Չարենցի տուն-թանգարանի մոտից մինչև Սարյանի փողոց ձգվող հատվածը շարունակվում է կոչվել Արամի փողոց (տես Կարեն Դեմիրճյան փողոց (Երևան))։
Մետրոյի Հանրապետության հրապարակ կայարանից Գլխավոր պողոտայի երկայնքով մինչև Խանջյան փողոցը ձգվող հատվածում է գտնվում Կառավարական 3 շենքը, որտեղ տարիներ շարունակ տեղակայված են եղել Աշխատանքի եւ սոցիալական հարցերի, Առողջապահության, Բնապահպանության, Գյուղատնտեսության, Էներգետիկայի և բնական պաշարների (2016 թվականից՝ Էներգետիկ ենթակառուցվածքների և բնական պաշարների նախարարություն) և Քաղաքաշինության (2016 թվականից՝ ՀՀ կառավարությանն առընթեր քաղաքաշինության պետական կոմիտե) նախարարությունները ։ 2016 թվականին, երբ Վազգեն Սարգսյան 3 հասցեում կառուցվեց կառավարության նոր շենքը, մի քանի նախարարություն տեղափոխվեցին նոր շենք, մի մասն էլ այլ վայրերից տեղափոխվեցին Կառավարական 3 շենք ։ 2002 թվականից այս շենքում է գործում նաև Ալեքսանդր Թամանյանի թանգարան-ինստիտուտը և Ավետիք Իսահակյանի անվան գրադարանը։ Վերջինս շինարարական աշխատանքների պատճառով 2008 թվականին Ամիրյան 2 հասցեում գտնվող շենքից տեղափոխվեց այստեղ՝ հետ վերադառնալու պայմանով ։
Շենքին կից գտնվում է Երևանի մետրոպոլիտենի Հանրապետության հրապարակ կայարանը։ Այն շահագործման է հանձնվել 1981 թվականի դեկտեմբերի 26-ին։ Կայարանի, վերգետնյա և ստորգետնյա կառույցների համալիրների (ներառյալ շատրվաններն ու զարդաքանդակները) հեղինակն է ճարտարապետ Ջիմ Թորոսյանը, ում նախագծով կայարանի վերգետնյա հատվածը պետք է դառնար թանգարան բաց երկնքի տակ։
Արամի և Խանջյան փողոցների խաչմերուկում է գտնվում Հենրիկ Մալյանի անվան կինոդերասանի թատրոնը։ Այն կառուցվել է 1980 թվականին և սկզբում կոչվել Կինոյի տուն։ Հետագայում 1988 թվականին վերանվանվել է և կոչվել հիմնադրի՝ Հենրիկ Մալյանի անունով ։
Մետրոյի Հանրապետության հրապարակ կայարանից մինչև Խանջյան փողոց է ձգվում Գլխավոր պողոտան։ Դրա մի հատվածը 2015 թվականին վերանորոգվել և արդիականացվել է։ 2016 թվականի մայիսի 25-ին այստեղ տեղադրվել է հայ պետական և ռազմական գործիչ Գարեգին Նժդեհի արձանը ։ Այստեղ է գործում նաև Վերնիսաժը, որի տարածքը ևս գտնվում է արդիականացման և բարեկարգման փուլում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Երևանի փողոցներ
Օբրազցովի (այլ կիրառումներ)
Օբրազցովի, կարող է վերաբերել՝
Ֆրիբուրի տաճար
Առաջին ռոմանական մատուռը Զանե գետի ափին, որը հիմնադրվել է 1157 թվականին: Ժամանակակից տաճարի շինարարությունը սկսել է 1283 թվականին և ավարտվել է մի քանի էտապներով 1490 թվականին:
Եռասյունամեջ տաճարը բարձր կենտրոնական նավով կառուցվել է տեղական ավազաքարով և աչքի է ընկնում հարստությամբ ու դեկորատիվ տարրերի բազմազանությամբ: Տաճարի գլխավոր մուտքը արևմուտքի կողմից է, զարդարված է փորագրովի քանդակազարդ ճակատամասով, Ահեղ դատաստանը պատկերող տեսարաններ, սուրբ Նիկոլայի արձանը, տասներկու առաքյալները, Աստվածամայրը մանուկի հետ, ստեղծված XV դարի բնօրինակներից: Տաճարի աշտարակի բարձրությունը 76 մետր է, և չունի զանգակատուն, նրա վրա կախված է XIV - XVIII դարերի 13 զանգակներ, դարանք այսօր ամենահին զանգակներն են Շվեյցարիայում : Աշտարակը, որին կարելի է հասնել պտուտակաձև սանդուղքով, անցնելով 368 քայլ, բացվում է տեսարան դեպի քաղաքի համայնապատկերը և Ալպերի նախալեռնային շրջանը:
Ֆրիբուրի տաճարը հայտնի է իր ապակե նախշերով, որոնք պատկանում են երկու դարաշրջանների: Եզրային ճակատամուտքում կա XV դարի մյունխենցի գեղանկարիչ Ուլրիխ Վագների ոճի վերածնություն, որտեղ պատկերված են Քրիստոսի Խաչելության և Քարոզչի պատկերները:
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Տաճարներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Շվեյցարիայի հուշարձաններ
Երկու սառնամանիք
Երկու սառնամանիք (Два марозу), բելառուսական ժողովրդական հեքիաթ։
Սյուժե
Հեքիաթը պատմում է երկու եղբայր սառնամանիքների մասին, որոնցից մեկի անունը Կարմիր Քիթ էր, իսկ մյուսը Կապույտ Քիթն էր, ովքեր գիշերով զբոսնում ու գովում էին իրար ։ Ուշ գիշերով նրանք ցատկոտում էին ծառից-ծառ, վախեցնում նապաստակներին, հետո հոգնում են անտառից, գնում գյուղ, ու սկսում տանիքների վրայով թռչկոտել։ Կապույտ Քիթը ասում է, որ բոլորը վախենում են իրենից, և թաքնվել են իրենց խրճիթներում, իսկ Կարմիր Քիթը ասում է, որ եթե մեկնումեկը փորձի դուրս գալ, նրան կսառեցնեն։ Կամաց-կամաց սկսում է լուսանալ, վառարանների խողովակներից ծուխ է բարձրանում, մարդիկ տներից դուրս են գալիս, կեսը գնում են անտառ, կեսը փայտ կոտրելու են գնում։ Կարմիր Քիթը առաջարկում է, դաշտ գնալ, և այդպես էլ անում են։ Դաշտում նրանք մի գյուղացի, ու մի պան են տեսնում, Կարմիր Քիթը գնում է գյուղացու հետևից, իսկ Կապույտ Քիթը պանի հետևից։ Եվ նրանք միասին գնացին ճամփորդներին սառեցնելու։ Կապույտ Քիթը հասնում է պանին, այնպես սառեցնում, որ համարյա մահի է հասցնում, իսկ այդ ժամանակ Կարմիր Քիթը հասնում է գյուղացուն, որ սառեցնի, գյուղացին զգում է, որ սառում է, իջնում է սահնակից, ոտքերը դոփում, ձեռքերով ծափ տալիս, վազվզում տաքանում նստում սահնակը հանգիստ գնում։ Կարմիր Քիթը բարկացած գնում է, անտառում սպասում գյուղացուն։ Գյուղացին հասնում է անտառ, սկսում է փայտ կտրել, Կարմիր Քիթը ինչ անում է, չի կարողանում գյուղացուն սառեցնել։ Գյուղացին այնքան է աշխատում, որ սկսում է շոգել, քուրքը հանում է, դնում սահնակի վրա, Կարմիր Քիթը ուրախանում է, մտնում քուրքի մեջ մի լավ սառեցնում։ Գյուղացին գնում է, որ քուրքը հագնի, տեսնում է քուրքը սառցակալել է, մտրակը հանում է, ու քուրքը մի լավ մտրակում։ Այնքան է մտրակում, որ քուրքը տաքանում է, Կարմիր Քիթը գլուխը մի կերպ ազատում է, փախչում անտառի խորքը։ Շատ է բարկանում գյուղացու վրա, որ նրան սառեցնել չի կարողանում, բայց եղբորը ոչինչ չի ասում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ժողովրդական հեքիաթներ Կատեգորիա:Բելառուսի մշակույթ Կատեգորիա:Հեքիաթներ
Իսկ լույսն էլ դուրս է գալիս
«Իսկ լույսն էլ դուրս է գալիս» (Lights out), ամերիկյան սարսափ ֆիլմ, որը ստեղծվել է 2013 թվականին։ Ռեժիսորը Դևիդ Ֆ. Սանդբերգն է, սցենարի հեղինակներն են Էրիկ Հայսերերը, Թերեզա Պալմերը և Գաբրիել Բեյթմանը։ Ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել 2016 թվականի հունիսի 8-ին Լոս Անջելեսում կայացած կինոփառատոնում։ Ամերիկյան վարձույթում ֆիլմը թողարկվել է 2016 թվականի հուլիսի 22-ին։
Քաստինգ
2015 թվականի հունիսի 16-ին Գաբրիել Բեյթմանն ստանում է ֆիլմի գլխավոր դերերից մեկը ։ Ֆիլմի պրոդյուսերի հետ հարցազրույցում Լոուրենս Գրեյը 2016 թ. ապրիլին հայտնել է, որ ֆիլմը «մի բանի մասին է, որը ստիպում է մեզ վախենալ մութից»։
Վերին Բրոլոսան
Վերին Բրոլոսան (ზემო ბროლოსანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի երկրամասի Խաշուրի մունիցիպալիտետում։ Բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 890 մետր։ Բնակչությունը՝ 97 մարդ (ըստ 2014 թվականի տվյալների) ։ Հեռախոսային կոդ՝ +995:
Իսկ լույսն էլ դուրս է գալիս
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Warner Bros. ֆիլմեր Կատեգորիա:2016 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան թրիլեր ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի ֆիլմեր Կատեգորիա:Դևիդ Սանդբերգի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Նյու Լայն Սինեմայի ֆիլմեր
Վերին Բրոլոսան
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խաշուրի շրջանի գյուղեր
Ալ Կարակի համախտանիշ
Ալ Կարակի համախտանիշ կամ Կորիկոյի սինդրոմ (কারাক লক্ষণ), նյարդաբանական դեգեներատիվ խանգարում, որը պայմանավորված է գլխուղեղի մեծ կիսագնդերում ավելցուկային երկաթի կուտակումով ։
Հիվանդությունը հայտնաբերվել է Հորդանանի հարավում գտնվող Ալ Կարակ (الكرك) քաղաքի մի ընտանիքում` քույրերի և եղբայրների մոտ։ Այն բնութագրվում է ատաքսիայով (ἀταξία), շրջված ոտքերով (գարշապարի ծռաթաթություն talipes calcaneovarus), դիզարթրիկ սկանավորված խոսքով` դիստոնիայի առանձնահատկություններով, լեզվի դիստոնիկ շարժումներով եւ դեմքի մկանների եւ խորեայանման շարժումներով, որոնք առկա են ինչպես վերին, այնպես էլ ստորին վերջույթներում, առավել նկատելի է ստորին վերջույթներում դիստանիկ ոտքերի դիստոնիկ կեցվածքի հետ միասին, բրադիկինեզիան, որը առկա է վերին եւ ստորին վերջույթներում, դիսմետրիան, դիսդիադոխոկինեզիան (Dysdiadochokinesia) եւ ուղղորդող տրեմորը` դողը, որոնք երկկողմ եւ սիմետրիկ են ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Նյարդային համակարգի հիվանդություններ Կատեգորիա:Մկանային խանգարումներով հիվանդություններ
Լեյլա Մեսխի
Լեյլա Մեսխի (ლეილა მესხი, ), խորհրդային նախկին պրոֆեսիոնալ թենիսիստուհի։ 1990 թվականին ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում Դաշնության գավաթի ֆինալիստ, 1992 թվականի Բարսելոնայի Օլիմպիական խաղերի կանանց զույգային կարգի բրոնզե մեդալակիր (Նատալյա Զվերյեվայի հետ)։
Կարիերայի սկիզբը
Լեյլա Մեսխին սկսել է զբաղվել թենիսով յոթ տարեկանում։ Նրա առաջին մարզիչը Գուրամ Թոխաձեն էր ։ Կարիերայի սկզբնական շրջանում նրան մարզել է նաև Եվրոպայի քառակի չեմպիոն Թեյմուրազ Կակուլիան ։
1986 թվականին Մեսխին Նատալյա Զվերյեվայի հետ հաղթել է Ֆրանսիայի բաց առաջնության աղջիկների զույգային մրցաշարում, իսկ մեկ ամիս անց պարտվել է Ուիմբլդերի պատանեկան առաջնությունում՝ զիջելով Զվերևային։ Տարվա վերջում նա առաջին հորիզոնականն է զբաղեցրել աղջիկների զույգային կարգի թենիսի Միջազգային ֆեդերացիայի (ITF) վարկանշային աղյուսակում ։ Նույն թվականին Բեթեսդայում (Մերիլենդ նահանգ) նա հաղթել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ տուրնիրը, որին մասնակցում էր ITF հովանավորությամբ։ Այդ հաջողությանը ևս նա հասել էր Զվերևայի հետ դուետով։ Իսկ անհատական կարգով հաղթեց ԽՍՀՄ-ում (ԽՍՀՄ «ամառային» չեմպիոնուհու տիտղոսը նա վաստակեց երեք տարի անց)։ Իր առաջին պրոֆեսիոնալ տուրնիրն անհատական կարգով հաղթել է 1987 թվականի հունվարին, կրկին ITF հովանավորության ներքո։ Նա առաջին հորիզոնականն է գրավել նաև Զագրեբի Ունիվերսիադայի թենիսի մրցաշարում՝ զույգային և անհատական կարգերում։
1988 թվականին նա առաջին անգամ հաղթում է վարկանշային աղյուսակի առաջին տասնյակում գտնվող թենիսիստուհիներից մեկին. ԱՄՆ բաց առաջնության երկրորդ շրջանում նա առաջ է անցնում աշխարհի հինգերորդ ռակետ Փեմ Շարյվերից։ Մեսխին ներկայացնում էր ԽՍՀՄ-ը Սեուլի Օլիմպիադայում, բայց երկրորդ շրջանում պարտվում է ամբողջ սեզոնի ֆավորիտ Շթեֆի Գրաֆին։ Օլիմպիադայից հետո Նաշվիլի մրցաշարում նա երկրորդ անգամ հաղթանակ է տանում լավագույն տասնյակի թենիսիստուհիներից մեկի՝ Բարբարա Փոթերի (ԱՄՆ) նկատմամբ։
WTA-ում
1989 թվականին՝ 21 տարեկան հասակում, Մեսխին Նեշվիլում հաղթում է իր առաջին Կանանց թենիսի ասոցացիայի (WTA) մրցաշարը, դառնալով առաջին ԽՍՀՄ թենիսիստուհին, ով 1974 թվականից սկսած հաղթանակ էր տարել WTA անհատական կարգում ։ Հաջորդ տարի նա ևս երկու հաղթանակ է տոնում WTA անհատական կարգում, այդ թվում Moscow Ladies Open-ում՝ կանանց առաջին պրոֆեսիոնալ մրցաշարը ԽՍՀՄ-ում։ Երկու անգամ նա առաջին հորիզոնականում է հայտնվում նաև զույգային կարգում՝ ուկրաինուհի Նատալյա Մեդվեդևայի հետ։ Այդ թվականին է վերագրվում նաև Մեսխիի մեծագույն ձեռքբերումը Դաշնության Գավաթում. ԽՍՀՄ հավաքականի հետ նա հասնում է մինչև ֆինալ, որտեղ զիջում են ամերիկուհիներին։
1991 թվականին Մեսխին իր ամբողջ կարիերայի ընթացքում առաջին անգամ Հիլթոն Հեդ Այլենդում (Հարավային Կարոլինա) դուրս է եկել մրցաշարի I կատեգորիայի ֆինալ։ Քառորդ եզրափակչում նա հաղթում է առաջին համարի ներքո հանդես եկող Նավրատիլովային, իսկ կիսաեզրափակչում՝ Զվերյեվային, բայց եզրափակիչ փուլում զիջում է երկրորդ համարի ներքո հանդես եկող Գաբրիելա Սաբատինիին։ Այդ մրցաշարից հետո նա բարձրացավ WTA վարկանշային աղյուսակի իր համար լավագույն 12-րդ հորիզոնական։ Նա նաև ԱՄՆ բաց առաջնությունում հասավ մինչև կիսաեզրափակիչ փուլ՝ արգենտինուհի Մերսեդես Պասի հետ զույգային կարգում։ Այս իրադարձությունը մեծահասակների Մեծ սաղավարտ մրցաշարում նրա ամենաբարձր ձեռքբերումն էր։ Այդ սեզոնում նրա օգտին էին նաև Յանա Նովոտնայայի, Ջենիֆեր Կապրիատիի և վարկանշային աղյուսակի առաջին տասնյակում գտնվող Նավրատիլովայի նկատմամբ տարած հաղթանակները։
Պաշտոնական կարիերայի ավարտը
Հաջորդ տարիներին ևս Մեսխին բավականին հաջող ներկայանում է զույգային կարգում, հաղթելով երեք II և III կատեգորիայի մրցաշար, այդ թվում երկու անգամ Լինցի մրցաշարը՝ երկու անգամն էլ ռուս Եվգենիա Մանյուկովայի հետ։ 1995 թվականին հասել է զույգային կարգի իր համար ամենաբարձր հորիզոնականին։ Անհատական կարգում նա ժամանակ առ ժամանակ հաղթանակներ էր տանում։ Մի քանի անգամ հաղթանակել է նաև առաջին տասնյակի թենիսիտուհիների նկատմամբ (Կապրիատի, Սաբատինի)։ 1995 թվականի սկզբում անգամ հաղթում է WTA մրցաշարը, բայց ոտքի վնասվածքը թույլ չի տալիս շարունակել պարբերական ելույթները ։ Իր վերջին պաշտոնական մրցախաղերը Մեսխին անց է կացրել 1996 թվականի հոկտեմբերին Կրեմլի Գավաթի խաղերի ժամանակ։
Հետագա կարիերան
1996 թվականին Լեյլա Մեսխին և իր ամուսինը՝ Պավել Նադիբաիձեն, Թբիլիսիում բացեցին թենիսի ակադեմիա ։
Իր հրաժեշտի մատչը Մեսխին անց է կացրել 1997 թվականի հոկտեմբերին, իր թենիսի ակադեմիայի դահլիճում իր իսկ կազմակերպած միջազգային մրցաշարի՝ Թբիլիսիի թենիսի բաց առաջնության շրջանակներում։ Մրցախաղի վերջում հայտարարվեց, որ նախագահ Շևարդնաձեն Մեսխիին շնորհում է Վրաստանի բարձրագույն քաղաքացիական մրցանակը՝ Պատվո շքանշան ։
1999 թվականին Մեսխին ընտրվում է Վրաստանի թենիսի ֆեդերացիայի ներկայացուցիչ, իսկ 2004-ին վերընտրվեց երկրորդ անգամ ։ 2011 թվականին Մեսխին դարձավ WTA նոր մրցաշրջանի տնօրեն հարևան Ադրբեջանում կայացող մրցաշարում՝ Բաքվի գավաթում
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Վրացի թենիսիստներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ Կատեգորիա:Անձինք Թբիլիսիից Կատեգորիա:Պատվո շքանշանի ասպետներ (Վրաստան)
Ghost (ռոք խումբ)
Ghost, շվեդական ռոք խումբ Լինկչյոպինգ (՝Linkoping) քաղաքից, կազմավորված՝ 2008 թվականին։ Հատկանշական է, որ խումբը պահում է անդամների ինքնությունը։ Խմբի անդամներից հինգին անվանում են «Nameless Ghouls» (անանուն մարդագայլեր), նրանք հանդես են գալիս նույն համազգեստներով և դիմակներով, որոնք ծածկում են դեմքը, իսկ մեներգիչ՝ Papa Emeritus-ը կաթողիկոսի հագուստով և դիմակով, որը ունի կմախքի տեսք։ Խմբի իսկական անդամների անունները դեռևս անհայտ են։ Ամերիկայի միացյալ նահանգներում խմբին անվանում են Ghost B.C.
Դեբյուտային ալբոմի ՝«Opus Eponymous» թողարկումը (2008-2011)
2008 թվականից մինչև 2010 թվականը խումբը գտնվում էր ձևավորման փուլում։ 2010 թվականի մայիսին խումբը պայմանագիր է ստորագրում բրիտանական լեյբլի՝ Rise Above Ltd հետ. Հենց 2010 թվականին խումբը թողարկում է «Demo 2010» դեմո-ալբոմը, որը կազմված էր 3 երգից և նոր սինգլը՝ Elizabeth։ Իսկ խմբի դեբյուտային ալբոմը, որը թողարկվեց հոկտեմբերի 18-ին, արժանացավ երկրպագուների և քննադատների գովեստին։ Ghost-ի դեբյուտային ալբոմը հայտնվեց շվեդական Grammis-ի «Best Hard Rock» անվանակարգում, սակայն չհաղթեց։ 2010 թվականի վերջին և 2011 թվականին խումբը շրջագայություն էր կատարում Եվրոպայում այլ հայտնի խմբերի հետ։
«Infestissumam» (2012-2013)
Ձմռանը 2012 թվականին թողարկվում է Abba-ի I’m A Marionette երգի իրենց տարբերակը։ Նոր ալբոմի թողարկումը ծրագրվում էր 2013 թվականի գարնանը։ Հարցազրույցի ժամանակ՝ խմբի անդամներից մեկը պատմում է, որ Ghost-ը արդեն սկսել է ձայնագրման աշխատանքները Loma Vista Recordings-ի հետ։ 2013 թվականի փետրվարին պաշտոնական կայքում արդեն տեղադրված էր «Infestissumam» -ի թողարկման ճշգրիտ ամսաթիվը, ապրիլի 9-ին։ Մարտի 12-ին համացանցում հայտնվեց ևս մի երգ՝ նոր ալբոմից -Year Zero։ Իսկ ապրիլի 8-ին թողարկվում է ևս մի երգ - Monstrance Clock։ 2013 թվականի ապրիլի 9-ին պաշտոնապես թողարկվեց «Infestissumam»-ը։ Ալբոմը մեծ հաջողություն է բերում խմբին։ Մեկ շաբաթվա ընթացքում Ամն-ում վաճառվել էր 14 000 սկավառակ։ Շվեդիայում «Infestissumam»-ը ստացել է ոսկե ալբոմի կարգավիճակ։
«Meliora» (2014-2015)
2014 թվականի սկզբին՝ խումբը վերադառնում է Շվեդիա, այնուհետև Ghost-ը հայտարարում է, որ արդեն սկսվել են ձայնագրման աշխատանքները։ 2014 թվականի մայիսի 28-ին հայտնի է դառնում ալբոմի անունը "Meliora", որը լույս է տեսնում 2015 թվականի օգոստոսի 21-ին։ Իսկ սինգլը "Cirice", որը թողարկվել էր մայիսի 31-ին՝ մեծ ճանաչում բերեց խմբին։ Իսկ նոր մեներգիչը՝ Papa Emeritus III-ը հանրությանը հանդես եկավ 2015 թվականի հուլիսի 3-ին։
Արտաքին հղում
Կատեգորիա:Երաժշտական խմբեր այբբենական կարգով Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:2006 հիմնադրված երաժշտական խմբեր Կատեգորիա:Չնույնականացված մարդիկ
Օբերոն (այլ կիրառումներ)
Օբերոն, կարող է վերաբերել՝
Չանկուչոկ (պագոդա)
Չանկուչոկ, (Chùa Trấn Quốc, chữ nôm` 鎭國寺, տուա չան կուոկ), Հանոյի ամենահին պագոդան։ Կառուցվել է 6-րդ դարում` Լի Նամ Դեի թագավորության ժամանակ։ Այն վերակառուցվել է 17-րդ դարում, անցել կապիտալ վերանորոգում 1815 թվականին։ Տեղակայված է Արևելյան լճի` Հանոյի ամենամեծ քաղցրահամ լճի կղզում։
Համարվում էր Թհենլոնգում բուդդայականության կենտրոնը`Լեի արքայատոհմի և Չանի արքայատոհմի ժամանակ։ Այժմ սուրբ վայր է համարվում բուդիստների համար, ինչպես նաև պագոդա են այցելում վիետնամցի և օտարազգի հյուրերը։
Պատմություն
Լի Նամ Դեի (544—548) կայսրի կառավարության ժամանակ պագոդան սկզբնականորեն կառուցվել է Կարմիր գետի ափին` Խոա գյուղի շրջանում (ներկայումս Ֆու Յեն թաղամասի և Չան Վու Տայ Հո շրջանի միջև)։ Տաճարն անվանվել է Կխայ Կուոկ (Khai Quoc)։ 15-րդ դարում այն անվանվել է Տխայ Տոնգ (Thai Tong), իսկ Չանկուոկում անվանափոխվել է 17-րդ դարում Լե Հի Տոնգ կայսեր կողմից։ 1615 թվականին Կարմիր գետի` իր հունից դուրս գալու վախի պատճառով կառավարությունը որոշեց տեղափոխել ամբողջ տաճարը Ոսկե ձկան կղզի (Kim Ngu), որը գտնվում էր Արևելյան լճում։ Պագոդա լճի միջով կարելի է հասնել փայտե ճանապարհով, որը կառուցվել է 1620 թվականին։
Պագոդան վերականգնվել և մեծացվել է Լե Հի Տոնգի կառավարման ժամանակ` 1639 թվականին։
1813 թվականին սկսվեց քանդված տաճարի վերականգնումը, իսկ ավարտվեց՝ 1815 թվականին։
Պագոդան իրենից ներկայացնում է 15-մետրանոց 11 հարկերից կազմված ստուպա։ Յուրաքանչյուր հարկի ներսում դրված է Բուդդայի արձանը։ Աղոթասրահի հետևում գտնվում են 10 դամբարաններ և զանգակատուն։ Պագոդայում պահվում են մի քանի արժեքավոր արձաններ, որոնց մեջ է Բուդդայի ոսկե արձանը և հնագույն բազմաթիվ սեպագիր արձանագրություններ։ Պագոդայի շրջակայքում կա մեծ այգի։
1989 թվականին պագոդան դարձել է վիետնամական ազգային մշակույթի պատմական հուշարձան։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Բուդդայական տաճարներ
Դմիտրի Ասնին
Դմիտրի Ալեքսանդրովիչ Ասնին (Дзмітрый Аляксандравіч Аснін, ), բելառուս ֆուտբոլիստ, Բրեստի «Դինամո» ակումբի դարպասապահ։
Ակումբային կարիերա
Դմիտրի Ասնինը Բրեստի 5-րդ մանկապատանեկան մարզադպրոցի սան է։ 2001 թվականին մասնակցել է Երկրորդ լիգայում Մինսկի «ՍԿԱՖ» ֆուտբոլային ակումբի կազմում, իսկ 2002 թվականի մրցաշրջանում խաղացել է Բրեստի «Դինամոյի» երկրորդ կազմում։ 2003-2008 թվականներին ընդմիջումներով խաղացել է «Կոմունալնիկ» ակումբում, 2005 թվականի առաջին կեսին, լինելով «Դարիդայի» ֆուտբոլիստ, կատարել է իր դեբյուտը Բարձրագույն լիգայում։
Օբանտոն (այլ կիրառումներ)
Օբանտոն, կարող է վերաբերել՝
Դմիտրի Ասնին
Ակումբային կարիերա
2008-2011 թվականներին նա խաղացել է Լեհաստանի ստորին դիվիզիոններում։ 2011 թվականի ամռանը վերադարձել է Բելառուս, սակայն այդպես էլ չի կարողացել փրկել «Բարանովիչի» ակումբին Երկրորդ լիգա անցնելուց։ 2012 թվականի սկզբին նա միացել է «Լիդա» ակումբին, որը վերադարձել էր Առաջին լիգա։ Դմիտրի Ասնինը դարձել է «Լիդա» ակումբի հիմնական դարպասապահ և 2013 թվականի մրցաշրջանում օգնել է նրանց գրավել 4-րդ տեղը, սակայն հաջորդ մրցաշրջանում նրա տեղը գրավել է Սերգեյ Կուրգանցկին։ 2015 թվականի մրցաշրջանում եղել է Սվետլոգորսկի «Խիմիկ» ակումբի հիմնական դարպասապահ։
2016 թվականի մարտին Դմիտրի Ասնինը դիտումների է մասնակցել Բրեստի «Դինամո» ակումբում, որի կազմում էլ սկսել է հաջորդ մրցաշրջանը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Բելառուս ֆուտբոլիստներ Կատեգորիա:Ֆուտբոլի դարպասապահներ
Օբ (այլ կիրառումներ)
Օբ, կարող է վերաբերել՝
Հեռավոր Կարդաիլ
Հեռավոր Կարդաիլ (Дальний Кардаил), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վորոնեժի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կարդաիլ գետի աջ ափին՝ 128 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կմ է,ավազանի տարածքը 117 կմ2 է։։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոլուչևկա գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Դոնի ավազանի վտակներից մինչև Խոպրա։ Ենթավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր
Րաֆֆի (այլ կիրառումներ)
Րաֆֆի, կարող է վերաբերել՝
Լենե Էսպերսեն
Լենե Ֆելտման Էսպերսեն (Lene Feltmann Espersen, ), դանիացի ձեռներեց, տնտեսագետ և նախկին քաղաքական գործիչ։ Տնտեսագիտության թեկնածու (cand.oceon.): Ճարտարապետական բյուրոյի դանիական ասոցիացիայի տնօրեն ։ Օլբորգի համալսարանի խորհրդի նախագահ Պահպանողական ժողովրդական կուսակցության անդամ, 2008—2011 թվականներին կուսակցության նախագահ 2010–2011 թվականներին Դանիայի արտաքին գործերի նախարար ։ Եղել է առաջին կինը այս պաշտոնում ։ 2001-2008 թվականներին եղել է Արդարադատության նախարար, 2008-2010 թվականներին` Էկոնոմիկայի և արդյունաբերության նախարար, 1994-2014 թվականներին` Դանիայի պառլամենտի (Ֆոլկետինգ) անդամ։
Կենսագրություն
Լենե Էսպերսենը ծնվել է 1965 թվականի սեպտեմբերի 26-ին, Հիրթսհալսում, նավատեր Օլե Պիտեր Էսպերսենի և հաշվապահ Ինգե Թանգորդի ընտանիքում ։ Քույրը` Աննե Սոֆի Էսպերսենը (ծնվ. 1973), դերասանուհի է, քրոջ որդին` Սիլվեսթեր Էսպերսեն Բիդերն (ծն. 1999), դերասան է ։
1972-1981 թվականներին սովորել է Հիրթսհալսի կոմունայի տարրական դպրոցում, 1981-1982 թվականներին` Յորինգի գիմնազիայում։ 1982-1984 թվականներին Միջազգային Բակալավրիատ ծրագրով սովորել է Կանադայի Վանկուվեր կղզու Մետչոսինի Լեսթեր Պիրսոնի անվան UWC քոլեջում, Միացյալ Համաշխարհային Քոլեջներ շարժման քոլեջներից մեկում, 1984-1990 թվականներին` Օրհուսի համալսարանում ։ Ստացել է տնտեսագիտության թեկնածուի կոչում (cand.oecon.):
1991-1992 թվականներին աշխատել է Օրհուսի տպագրական կենտրոնում, 1992-1994 թվականներին` BEC-ում՝ բանկային տվյալների երեք խոշոր կենտրոններից մեկում՝ Զելանդիա կղզու Ռոսկիլդե քաղաքում։ 1985-1989 թվականներին Օրհուսի համալսարանի տնտեսական խորհրդում եղել է ուսանողության ներկայացուցիչ։ 1986-1988 թվականներին եղել է Պահպանողական ժողովրդական կուսակցության ուսանողական թևի փոխնախագահ։ 2008 թվականի սեպտեմբերի 9-ին դարձել է Պահպանողական ժողովրդական կուսակցության նախագահ։ 2011 թվականի հունվարի 13-ին հրաժարական է տվել որպես կուսակցության նախագահ ։ Հունվարի 14-ին Լարս Բարֆեդը ընտրվել է նոր նախագահ։
2001 թվականի նոյեմբերի 27-ին ստացել է Արդարադատության նախարարի պորտֆելը Ֆոգ Ռասմուսենի երրորդ կաբինետում՝ Վարչապետ Անդերս Ֆոգ Ռասմուսենի ղեկավարությամբ։ 2008 թվականի սեպտեմբերի 10-ին փոխարինել է Բենդտ Բենդսենին որպես Պահպանողական ժողովրդական կուսակցության նախագահ և նույն կառավարությունում` որպես էկոնոմիկայի և արդյունաբերության նախարար։ Նա այդ պորտֆելը պահել է Լյոկ Ռասմուսենի հաջորդ առաջին կաբինետում՝ Լարս Լյոկ Ռասմուսենի ղեկավարությամբ։ 2010 թվականի փետրվարի 23-ին նույն կառավարությունում ստացել է Արտաքին գործերի նախարարի պորտֆելը և դարձել առաջին կինն այդ պաշտոնում ։
2014 թվականից Լենե Էսպերսենը Դանիայի Ճարտարապետական բյուրոյի ասոցիացիայի տնօրենն է, 2016 թվականի հուլիսի 1-ից` Օլբորգի համալսարանի խորհրդի նախագահը։
1999 թվականի հունիսի 12-ին Էսպերսենն ամուսնացել է Դանի Ֆելտման Էսպերսենի հետ, ում հետ նա ծանոթացել էր Կոպենհագենի Հոլմեն եկեղեցում, համալսարանում սովորելու ընթացքում` լրատվամիջոցների և մի շարք նշանավոր քաղաքական գործիչների ներկայությամբ։ Ունի երկու երեխա՝ Մարկուսը (ծն. 2001) և Ռոբերտը (ծն. 2003): 2005 թվականին Kroghs Forlag հրատարակչությունը լույս է ընծայել Լենե Էսպերսենի Stygge Krumpens skat մանկական գիրքը՝ Մարիա Բրամսենի նկարազարդումներով ։ Լենա Էսպերսենը և Վիլլի Սյովնդալը մասնակից են դարձել Լարս Վեստերգորի (Lars Vestergaard) «Կա մի գեղեցիկ երկիր Դանիա, Լենեի և Վիլիի հետ» (Der er et yndigt land - Danmark rundt med Lene og Villy) գրքին, որը հրատարակվել է 2008 թվականին Lindhardt og Ringhof  հրատարակչության կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արտաքին գործերի կին նախարարներ Կատեգորիա:Դանիայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Կին դիվանագետներ Կատեգորիա:Տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուներ Կատեգորիա:Արդարադատության կին նախարարներ Կատեգորիա:Տնտեսագետներ
Կարգին հաղորդում
«Կարգին Հաղորդում», հումորային մանրապատումների ժողովածու, որոնց հեղինակներն էին Հայկ Մարությանը և Մկրտիչ Արզումանյանը։ Ցուցադրվել է մոտ 7 տարի «Արմենիա» հեռուստաալիքով։ Այն Հայաստանում ամենահայտնի և հաջողված կատակերգական շոուներից էր։ Շոուն բաղկացած էր մի քանի րոպեանոց հատվածներից, որոնք սովորաբար վերաբերում էին կենցաղային իրավիճակներին, Հայաստանի սոցիալական խնդիրներին, ֆուտբոլին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին և այլն։
Պատմություն
Այն հանդիսանում է «Կարգին Կասետ»–ի և «Կարգին ԴՎԴ»–ի մանրապատումների թեմատիկ հավաքածու, որոնք ցուցադրվում էին տարբեր թեմաներին նվիրված թողարկումներում։ Հաղորդումը ավարտվեց «Կարգին ԴՎԴ»–ի արտադրության ավարտից հետո, և նորից սկսեց ցուցադրվել « Արմենիա » հեռուստաընկերությամբ 2017–2020 թվականները ցերեկային եթերով ՝ «Կարգին Նոստալջի» անվանմամբ։
2023 թվականի մայիսից հաղորդումը նորից եթերում է ՝ «Նոյի Թիվ» հաղորդման ավարտից հետո։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հեռուստաշոուներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հումորային հեռուստաշոուներ
Մառա Բրանկովիչ
Մառա Բրանկովիչ (Мара Бранковић, հայտնի է նաև Մարիա սուլթանուհի, Մառա հաթուն, Դեսպինա հաթուն և Ամերիսա, ), սերբական միջնադարյան Բրանկովիչ արքայատոհմի ներկայացուցիչ, Գեորգի Բրանկովիչի և Իրինա Կանտակուզինայի դուստրը։ Հայտնի է եղել քրիստոնեական խորը բարեպաշտությամբ։
Կենսագրություն
Դինաստիական համաձայնությունների արդյունքում, Մառա Բրանկովիչը մտել է օսմանյան սուլթան Մուրադ II-ի հարեմ ։
1451 թվականին Մուրադ II-ի մահվանից հետո, նրա հետնորդ Մեհմեդ II-ը պաշտոնապես ճանաչել է Գեորգի Բրանկովիչի վասալությունը։ Մառա Բրանկովիչը պատվով վերադարձել է հայրենիք։ Նրա անվամբ է կոչվել Մակեդոնիայի Մարիովո մարզը։ Այստեղ գտնվող անձնական կալվածքները սուլթանի հրամանով ազատվել են հարկերից և մուսուլմանների առկայությունից։ Նրան է հանձնվել նաև Սալոնիկի մերձափնյա տարածքների և Կասանդրա թերակղզու միջև ընկած տարածքը՝ Կալամարիան, որը թարգմանաբար նշանակում է «Բարի Մարիա»։ Առավել հայտնի է իր ակտիվ բարեգործությամբ և ուղղափառ եկեղեցիներին տված շնորհներով, այդ թվում նաև Աթոսում։ Մասնավորապես, 1453 թվականին Կոստանդնուպոլսի անկումից հետո, Մառան Աթոսի Սուրբ Պավլոսի տաճար է տեղափոխել «սրբազան մոգերի շնորհները»։
1457 թվականին մահացել է Գեորգի Բրանկովիչը, իսկ նրա հետնորդ է դառնում որդին՝ Լազարը։ Մառան, մտածելով իր անվտանգության մասին, փախչում է օսմանյան տարածք։ Մոտ 1459 թվականին Մեհմեդը Մառային է տալիս մակեդոնական Եժովո քաղաքը иև հարակից գյուղերը։ Սուլթանը նրա հսկողությանն է հանձնում նաև Սալոնիկի շրջակա եկեղեցական տարածքները և Դուբոչիցա մարզում գտնվող կալվածքները, որոնք գտնվում են ժամանակակից Լեսկովաց քաղաքի մոտ։ Մինչև իր կյանքի վերջը Մեհմեդ II-ը հարգանքով է վերաբերել իր խորթ մորը և մի քանի անգամ օգտագործել դիվանագիտական հարաբերությունների ժամանակ։ Այսպես, 1474 թվականի վերջին նրա միջնորդությամբ բանակցություններ են սկսվել սուլթանի և Վենետիկյան հանրապետության, որոնք միմյանց դեմ պատերազմում էին արդեն 12 տարի։
Մառա Բրանկովիչը նպաստել է սուլթանի համապատասխան հրամանի արձակմանը, որով նախատեսվում էր բուլղարական Վելիկո Տիռնովո քաղաքի Սուբ Իվան Ռիլի տաճարից դեպի Ռիլի վանական համալիր։ 1469 թվականի արշավանքը գեղարվեստական նրբաճաշակ ձևով նկարագրվել է Վլադիսլավ Գրամատիկի կողմից, ով գրել է, որ ներկայումս՝ «Западните Български земи пак да се осветят и да се напътят към добро»։ Մառան Ռիլի վանական համալիրին նվիրել է նաև սուրբ Աստվածածնի սրբապատկերը։
Ապրելով մինչև խորը ծերություն՝ Մառա Բրանկովիչը մահացել է 1487 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Եժովոյում։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Օսմանյան կայսրության անձինք Կատեգորիա:Սերբ ազնվականներ
Բանպոտ Բրաունի
Բանպոտ Բրաունի, վահանապտերազգիների ընտանիքին պատկանող պտերանման բույս։ Գրանցված է Հայաստանի կարմիր գրքում։
Նկարագրություն
Կոճղարմատավոր, բազմամյա բույս է՝ մինչև 80 սմ բարձրության։ Վայրի թիթեղը փափուկ է, կաշենման, երկարավուն-նշտարաձև, հիմքում՝ կտրուկ նեղացած։ Առաջին կարգի սեգմենտները երկարավուն են, ստորինները՝ բութ, վերինները՝ կարճ և սրացած։ Երկրորդ կարգի սեգմենտները երկարավուն են, հիմքում՝ բութ, կարճ ականջուկներով ։
Տարածվածություն
Հայաստանում տարածված է Լոռու (Աղքյորփի, Պրիվոլնոյե գյուղերի շրջակայք) և Իջևանի (Շահալի, «Դիլիջան» ազգային պարկ) ֆլորիստական շրջաններում։ EOO 1260 քառ․ կմ է, լոկալիտետները՝ 3։ Հայաստանից բացի աճում է նաև Կովկասում, Եվրոպայում, միջերկրածովյան ավազանի երկրներում, Հյուսիսային, Արևմտյան (Թուրքիա, Իրան), Արևելյան Ասիայում և Հյուսիսային Ամերիկայում ։
Էկոլոգիա
Աճում է ստորին և միջին լեռնային գոտիներում՝ ծ․ մ․ 900-1900 մ բարձրության վրա, անտառներում ու անտառների ժայռոտ մասերում ։
Պահպանություն
Վտանգված տեսակ է։ Արեալը մասնատված է։ Տարածման շրջանի մակերեսը 5000 քառ․ կմ-ից պակաս է, բնակության շրջանի մակերեսը՝ 500 քառ․ կմ-ից պակաս։ «Հայաստանի Կարմիր գրքի» առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված չէր։ Ընդգրկված չէ նաև CITES-ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածում ։
Պոպուլյացիայի մի մասը պահպանվում է «Դիլիջան» ազգային պարկի տարածքում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վտանգված տեսակներ Կատեգորիա:Պտերանմաններ Կատեգորիա:Վահանապտերազգիներ Կատեգորիա:ՀՀ Կարմիր գրքում գրանցված բույսեր
Հենրի Կրեսվիկ Ռոուլինսոն
Հենրի Կրեսվիկ Ռոուլինսոն, անգլիացի դիվանագետ և արևելագետ, ասորագիտության հիմնադիրներից։ 1827—1839 թվականներին բրիտանական արևելահնդկական ընկերության ծառայության սպա Հնդկաստանում, ապա՝ Իրանում։ Մասնակցել է Իրանի շահական զորագնդերի վերակազմավորմանը։
1840 թվականից Անգլիայի կառավարության հատուկ ներկայացուցիչն էր Ղանդահարում, 1844—1849 թվականներին հյուպատոս Բաղդադում, 1855 թվականին նշանակվել է Արևելա-հնդկական ընկերության տնօրեն, 1859 թվականին՝ Իրանում Անգլիայի արտակարգ լիազոր ներկայացուցիչ, 1868 թվականից՝ հյուպատոս Հնդկաստանում։ 1835—1847 թվականներին ընդօրինակել, ապա ընթերցել է Դարեհ I-ի Բեհիսթունյան արձանագրությունը։ Մեծ դեր է կատարել հին պարսկական և բաբելաասորական սեպագիր արձանագրությունների վերծանման գործում։ Կազմակերպել է Միջագետքի քաղաքների հնագիտական պեղումներ։ 1871—1872 թվականներին և 1874—1875 թվականներին եղել է անգլիայի աշխարհագրական թագավորական ընկերության, 1878—1881 թվականներին՝ Ասիական թագավորական ընկերության նախագահ։
Հորդանանի հետազոտական և վերապատրաստման ռեակտոր
Հորդանանի հետազոտական և վերապատրաստման ռեակտոր (Jordan Research and Training Reactor - JRTR), 5 ՄգՎտ հզորությամբ բազմաֆունկցիոնալ հետազոտական ռեակտոր, որը տեղակայված է Հորդանանի հյուսիսում գտնվող Ար Ռամտա քաղաքում, Հորդանանի գիտության և տեխնոլոգիաների համալսարանի շենքում ։ Ռեակտորը բացվել է 2016 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Աբդալլահ II թագավորի հովանու ներքո ։ Ռեակտորը Հարավային Կորեայի կողմից արտահանված առաջին ատոմակայանն է և Հորդանանի առաջին ատոմային ռեակտորը ։
Նկարագրություն
Ռեակտորը կդառնա միջուկային գիտության և տեխնոլոգիաների կենտրոն համալսարանում, որը մտադիր է ծառայել Հորդանանին` երկրում ատոմային ինժեներների և գիտնականների առաջիկա սերունդներ կրթելու միջոցով։ Ռեակտորը և հարակից համակարգերը կնախագծվեն, կկառուցվեն և կշահագործվեն այնպես, որ աջակցեն միջուկային ճառագայթման և միջուկային ռեակտորի գործառնությունների ծրագրերի, դատական վերլուծության, բժշկական և արդյունաբերական կիրառման ռադիոիզոտոպների արտադրության, նեյտրոնային փնջի կիրառման, ներառյալ ոչ ապակառուցողական փորձաքննության և նեյտրոնային գիտության կիրառման ծրագրերին ։
Միջուկային անվտանգության հարցերով Կորեայի պատասխանատուի բարձր գնահատականին է արժանացել Հետազոտական ռեակտորի էներգետիկայի և հանքարդյունաբերության կարգավորման հանձնաժողովի դերակատարությունը, որը ստեղծվում է Հորդանանի գիտության և տեխնոլոգիաների համալսարանում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Միջուկային էներգետիկա Կատեգորիա:Միջուկային էներգետիկան Հորդանանում Կատեգորիա:Գիտությունը և տեխնոլոգիան Հորդանանում Կատեգորիա:Հորդանան Կատեգորիա:Միջուկային ռեակտորներ
Բոբո Դիուլասո
Բոբո Դիուլասո (Bobo-Dioulasso), քաղաք Բուրկինա Ֆասոյում, դեպարտամենտ Վերին Ավազաններ տարածաշրջանի ՈւԷ գավառում։
Ընդհանուր տեղեկություն
Բոբո Դիուլասոն մեծությամբ երկրի երկրորդ քաղաքն է։ Տեղակայված է Բուրկինո Ֆասոյի հարավ-արևմուտքում` Ուագադուգուից մոտավորապես 350 կմ հեռու, երկրի ամենաբերրի մասում, որը մեծ նշանակություն ունի տնտեսության համար։ Բացի այդ, Բոբո Դիուլասոն ընկած է Մալիի և Կոտ դ'Իվուարի հետ արևտրային ուղիների հատման վայրում։ Կլիման մեղմ է։ Քաղաքապետը (2011 թվականի հունիսի տվյալով) Սալիա Սանուն է ։
Քաղաքը հիմնադրվել է Սյա անվանումով 15-րդ դարում։ 1897 թվականին այն գրավվեց ֆրանսիացիների կողմից և մտավ Ֆրանսիական Արևմտյան Աֆրիկա գաղութի կազմի մեջ։ 1932 թվականից մինչև 1947 թվականը ժամանակահատվածում մտնում էր Փղոսկրի Ափի գաղութի մեջ։
Բնակչություն
Ըստ 2013 թվականի տվյալների` քաղաքի բնակչության թիվը կազմում էր 555 128 մարդ ։
Քաղաքի բնակչության թվի փոփոխությունն ըստ տարիների
Տեսարժան վայրեր
Քաղաքային տեսարժան վայրերից կարելի է նշել 1880 թվականի մզկիթը, դարբինների ավանդական թաղամասը, տարածաշրջանային թանգարանը։
Վրաց-թուրքական հարաբերություններ
Վրաց-թուրքական հարաբերություններ , միջազգային հարաբերություններ Վրաստանի և Թուրքիայի միջև։ Խորհրդային միության փլուզումից հետո Թուրքիան ճանաչեց Վրաստանի անկախությունը 1991 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ։ «Դիվանագիտական հարաբերությունների մասին համաձայնագիրը» երկու երկրների միջև կնքվել է 1992 թվականի մայիսի 21-ին ։ «Ազատ առևտրի համաձայնագիրը» մինչ օրս ուժի մեջ է ։ Վրաստանը դեսպանատուն ունի Անկարայում և երկու հյուպատոսություն Ստամբուլում և Տրապիզոնում։ Թուրքիան դեսպանատուն ունի Թբիլիսիում և մեկ հյուպատոսություն Բաթումում։ Երկու երկրներն էլ Եվրոպայի Խորհրդի, ԵԱՀԿ, Բլեքսիֆորի, Սևծովյան տնտեսական համագործակցության, Առևտրի Համաշխարհային Կազմակերպության անդամ են։ Թուրքիան արդեն ՆԱՏՕ-ի անդամ է, մինչդեռ Վրաստանը դեռ թեկնածու է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Վրաստանի երկկողմ հարաբերություններ Կատեգորիա:Վրաց-թուրքական հարաբերություններ
Նիկոլաե Տիտուլեսկու
Կենսագրություն
Նիկոլաե Տիտուլեսկուն ծնվել է 1882 թվականին Կրայովա քաղաքում, փաստաբանի ընտանիքում։ 1900 թվականին գերազանց առաջադիմությամբ ավարտել է Կրայովայի միջնակարգ դպրոցը, այնուհետև իրավունք է սովորել Փարիզում, ստացել գիտական աստիճան։ 1905 թվականին վերադարձել է Ռումինիա, Յասիի համալսարանում եղել իրավունքի պրոֆեսոր, 1907 թվականին տեղափոխվել է Բուխարեստ։ 1912 թվականին ռումինական ընտրություններից հետո դարձել է Պահպանողական դեմոկրատական կուսակցության անդամ, հինգ տարի հետո Բրետիանուի կառավարության օրոք՝ ֆինանսների նախարար։
1918 թվականի ամռանը Տիտուլեսկուն այլ նշանավոր ռումինացիների հետ (Տակե Իոնեսկու, Օկտավիան Գոգա, Տրայան Վույա, Կոնստանտին Միլե) Փարիզում ձևավորում է Ազգային ռումինական կոմիտեն։ 1927-1928 թվականներին Տիտուլեսկուն եղել է Ռումինիայի արտաքին գործերի նախարար։
1921 թվականից Ժնևում զբաղեցրել է Ազգերի լիգայի Ռումինիայի մշտական ներկայացուցչի պաշտոնը։ Երկու անգամ ընտրվել է այս կազմակերպության նախագահ (1930 և 1931 թթ.): Այս պաշտոնում հանդես է եկել պետությունների միջև խաղաղության միջոցով կայուն սահմանների պահպանման, ինքնիշխանության և միջազգային հանրության բոլոր ազգերի հավասարության, հավաքական անվտանգության և ագրեսիայի կանխարգելման համար։
1937 թվականին նա կրկին հեռացել է Ռումինիայից և ապաստան է գտել Ֆրանսիայում։ Մահացել է 1941 թվականին Կաննում երկարատև հիվանդությունից հետո։ Իր կտակում Տիտուլեսկուն խնդրել է իրեն թաղել Ռումինիայում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռումինիայի դիվանագետներ Կատեգորիա:Ռումինացի պետական գործիչներ Կատեգորիա:Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Արտաքին գործերի նախարարներ Կատեգորիա:Ռումինիայի քաղաքական գործիչներ
Վալյոն Բերիշա
Վալյոն Բերիշա (Valon Berisha, ), կոսովացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Լացիոյի և Կոսովոյի ազգային հավաքականի կազմում։ Նախկինում հանդես է եկել Նորվեգիայի հավաքականում։ Խաղում է կիսապաշտպանի դիրքում ։
Վիկինգ
Բերիշան Էգերսունի ակադեմիայի սան է։ 2009 թվականի մարտին նա միացավ Վիկինգին։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2010 թվականի մարտի 21-ին՝ փոխարինման մտնելով Բրանի դեմ խաղում ։ Թիմի մեկնարկային կազմում առաջին հանդիպումը անցկացրեց ապրիլի 11-ին՝ Օլեսունի դեմ խաղում ։ Իր առաջին գոլը պրոֆեսիոնալ կարիերայում խփեց հոկտեմբերի 31-ին՝ Լիլեստրյոմի դեմ խաղում ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Բերիշան անցկացրեց 12 հանդիպում՝ դառնալով 1 գոլի և 1 գոլային փոխանցման հեղինակ։
2011 թվականին Բերիշան դարձավ Վիկինգի հիմնական կազմի խաղացող, և ակումբի գլխավոր մարզիչ Օգե Հարեյդեն գովաց նրան՝ ասելով, որ նորվեգացին լավագույն ֆուտբոլիստներից է, ում նա մարզել է։ Մայիսի 16-ին նա գոլ խփեց Օդ Շիենի դեմ խաղում՝ փրկելով իր թիմին պարտությունից ։ Մայիսին Բերիշան ճանաչվեց լավագույն երիտասարդ նորվեգացի ֆուտբոլիստ ։ Հուլիսի 3-ին նա գրավեց մրցակցի դարպասը Լիլեստրյոմի դեմ խաղում, սակայն Վիկինգը պարտվեց 2-1 հաշվով ։ Ակումբի կազմում Բերիշան անցկացրեց 60 հանդիպում՝ դառնալով 4 գոլի և 6 գոլային փոխանցման հեղինակ։
Ռեդ Բուլ Զալցբուրգ
2012 թվականի հուլիսի 26-ին Բերիշան տեղափոխվեց Ռեդ Բուլ Զալցբուրգ ։ Իր դեբյուտը Ռեդ Բուլի կազմում նշեց Ադմիրա Վակերի դեմ խաղում՝ այս խաղում 2 գոլային փոխանցում տալով Նիլսենին  ։ Ավստրիայի առաջնությունում առաջին գոլը խփեց օգոստոսի 25-ին՝ Վիներ Նոյշտադտի դեմ խաղում  ։ Սեպտեմբերի 1-ին Բերիշան գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Վակեր Ինսբրուկի դեմ խաղում  ։ Սեպտեմբերի 22-ին նա խփեց Աուստրիա Վիեննայի դեմ հանդիպման միակ գնդակը՝ 1-0 հաշվով հաղթանակ պարգևելով Զալցբուրգին ։ 2013 թվականի մայիսի 12-ին կոսովացին գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Վիներ Նոյշտադտի դեմ խաղում ։ Իր առաջին մրցաշրջանում Ռեդ Բուլ Զալցբուրգի կազմում Բերիշան անցկացրեց 30 հանդիպում առաջնությունում՝ դառնալով 6 գոլի և 13 գոլային փոխանցման հեղինակ ։
Թուրինջ
Թուրինջ, նաև՝ գրեյպֆրուտ, մերձարևադարձային մշտադալար բույս։ Սատապազգիների  ընտանիքի, ցիտրուսայինների ցեղին պատկանող մշտադալար ծառ։ Պտուղը կլոր է, հասնում է 10-15 սմ տրամագծի ։