cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Աշարիականություն
Զարգացում
Ալ-Աշարիի կողմից մշակված աշխարհայացքային սկզբունքները հաջողությամբ օգտագործվեցին քալամի դպրոցների և փիլիսոփայական այլ ուսմունքների վիճաբանությունների ժամանակ և հիմք դարձան ուղղահավատ իսլամական ուսմունքի համար։ Այս ուսմունքը մեծ ճանաչում ունեցավ մուսուլմանական աշխարհում, ալ-Աշարիին սկսեցին անվանել սուննիների առաջնորդ։ Ալ-Աշարիի գաղափարները հետագայում զարգացել են իր շատ հետևորդների կողմից, որոնց թվում է հայտնի մտածող Մուհամմադ Բակիլանին (11-րդ դար)։ Ավելի ուշ, աշարիական ուսմունքի առանձին դրույթներ քննադատության են ենթարկվել սալաֆիական դպրոցի ներկայացուցիչների կողմից (իբն Թայմիայի հետևորդներ)։ Աշարիականության մեկ այլ հայտնի քննադատ էր իբն Հազմը, ով գտնում էր, որ շատ հարցերում ալ-Աշարին հակված է եղել ինչպես ջաբարիներին (մարդու ազատ կամքի առկայության հարցում), այնպես էլ մուրջիներին (մեծ մեղք գործելու հարցով)։ Բայց չնայած այս քննադատությանը՝ Աբու ալ-Հասան ալ-Աշարիի ուսմունքը իր արժանի տեղը զբաղեցրեց ոչ միայն իսլամում, այլ նաև համաշխարհային մտքի պատմության մեջ։
Ֆալսաֆա տերմինով միջնադարյան մուսուլմանական գրականության մեջ մատնանշում էին այն մտածողների փիլիսոփայությունը, ովքեր հենվում էին փիլիսոփայելու անտիկ մոդելի վրա, ինչպես նաև հենց անտիկ փիլիսոփայությունը։ Ֆալսաֆայի մեջ մտնող գիտությունները կոչվում էին «ռացիոնալ» և հիմնված էին բանականության վրա (ուլում ակլիյա)։ Առարկայի հետազոտության և դրա մեթոդի տեսանկյունից ֆալսաֆան միավորվել է քալամի հետ։ Մուսուլմանական աշխարհում փիլիսոփայական անտիկ մոդելների տարածումը պայմանավորված էր 8-րդ դարին սկսված «թարգմանչական շարժմամբ», որը ակտիվորեն շարունակվեց նաև հաջորդ դարում հատկապես Բաղդադում 832 թվականին ալ-Մամուն խալիֆի կողմից «Իմաստության տան» ստեղծումից հետո։ Թարգմանչական գործունեության արդյունքում մուսուլմանները մերվեցին հելլենիստական փիլիսոփայական գաղափարներին, որոնցից հատկապես պետք է նշել Պլատոնի, Արիստոտելի, նեոպլատոնականների աշխատությունները։
Մուսուլմանական արևելքում ֆալսաֆայի խոշորագույն ներկայացուցիչները եղել են ալ-Քինդին (8-9-րդ դարեր), Զաքարիա ալ-Ռազին (9-10-րդ դար), ալ-Ֆարաբին (9-10-րդ դար), իբն Սինան (10-11-րդ դար), իսկ արևմուտքում (Անդալուս և Հյուսիսային Աֆրիկա)՝ իբն Բաջան (11-12-րդ դար), Մալիք իբն Տուֆեյլը (12-րդ դար) և իբն Ռուշդը (12-րդ դար)։
Աշարիական քալամը և ֆալսաֆան
Ֆալսաֆայի (فلسفة) զարգացման վաղ փուլում, երբ ֆալասիֆաները մեծ հետաքրքրություն էին ցուցաբերում բնական գիտություններին առնչվող խնդիրներին, նրանց վերաբերմունքը կրոնին բնորոշվում էր կամ մարգարեական գիտելիքի՝ փիլիսոփայականի նկատմամբ առավել լինելով (ալ-Քինդի) կամ մարգարեների՝ որպես խաբեբաների բաց քննադատությամբ (Աբու Բաքր ալ-Ռազին և աշակերտ ալ-Քինդին, Ահմադ իբն ալ-Տայիբ ալ-Սարահսին)։
Սկսած ալ-Ֆարաբիից՝ կրոնը սկսեց դիտարկվել նրանց կողմից որպես կարևոր «քաղաքական արվեստ» (صناعة سياسية՝ սինա'աթ սիասիա), որը կարգավորում էր մարդկանց միջև բարոյական-իրավական հարաբերությունները։ Նման դիրքը սահմանվում էր այն մասին համոզմունքով, որ ֆալսաֆան կարող է լինել միայն ոչ մեծաթիվ ինտելեկտուալ էլիտայի, «ընտրյալների»՝ խասսայի սեփականություն, մինչդեռ հասարակությունը իր հերթին բաղկացած է «լայն հանրությունից», «ամբոխից» (العامة الجمهور), որը ընդունակ չէ կոնցեպտուալ մտածողությանը։ Ֆալսաֆայի և կրոնի հարաբերակցության մասին հարցի լուծման տեսական հիմք էր համարում ուսմունքը, որ մարդիկ իրենց բնությամբ կարող են բարձրանալ կամ մինչև պոետիկ և հռետորական դատողություններ կամ սոփեստական և դիալեկտիկական կամ մինչև անհերքելի դատողություններ։ Ճշմարտությունը, ֆալասիֆայի համաձայն, կարող է բացվել միայն անհերքելի դիտարկումների, այսինքն ֆալսաֆայի միջոցով։
Ֆալսաֆան գլխավորապես ներկայացված էր փիլիսոփա-պերիպաթետիկների կողմից, որոնք հենվում էին տրամաբանության, ֆիզիկայի, մետաֆիզիկայի և Արիստոտելի էթիկայի վրա, իսկ քաղաքականության մեջ («իդեալական պետության», «բարեպաշտ առաքինի քաղաքի» մասին ուսմունք) օգտագործվում էր Պլատոնի «Պետությունը»։ Ալ-Ֆարաբիի մոտ Արիստոտելի մետաֆիզիկան լրացվում է էմանացիայի՝ որպես իդեալական հասարակության «իդեալական կրոնի» հիմքի նեոպլատոնական կոնցեպցիայով։
12-13-րդ դարերում մուսուլմանական աշխարհի արևելքում տեղի է ունենում դրա մերձեցումը քալամի հետ մի կողմից, սուֆիզմի հետ՝ մյուս կողմից։ Իրանում ֆալսաֆայի ավանդույթները (հատկապես Իբն Սինայի գաղափարները) պահպանվեցին Իբն Արաբիի սուֆիզմի և աս-Սուհրավարդիի իշրակիզմի հետ համադրությամբ մինչև նոր ժամանակները։ Ֆալսաֆայի ժառանգության նկատմամբ ժամանակակից մուսուլման հեղինակների վերաբերմունքը տատանվում է սկսած դրա ուղիղ ժխտումից՝ որպես իսլամական աշխարհայացքին խորթ երևույթ (Սայյիդ Քուտբ) մինչև դրա ճանաչումը որպես այն բանի վկայություն, որ իսլամը միշտ խրախուսել է աշխարհի ճանաչումը (Ուսման Ամին)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Օրվա հոդված Կատեգորիա:Իսլամի ճյուղեր Կատեգորիա:Իսլամագիտություն Կատեգորիա:Իսլամի պատմություն Կատեգորիա:Իսլամական տերմիններ Կատեգորիա:Իսլամական աստվածաբանություն Կատեգորիա:Քալամ
Մարիա Տրուբնիկովա
Մարիա Տրուբնիկովա (Мари́я Васи́льевна Тру́бникова, ), ռուս գրող, կանանց կրթության ակտիվ ջատագով ։
Կենսագրություն և հասարակական գործունեություն
1854 թվականին ամուսնացել է Կ. Տրուբնիկովի հետ, որը «Բորսայի տեղեկագրերի» հրատարակիչ-խմբագիրն էր։ Նրանք տեղափոխվել են Պետերբուրգ։ Սանկտ Պետերբուրգում նրա սալոնը դարձել է ազատականների և արմատականների հավաքատեղին ։ Մտերիմ լինելով Ն. Ստասովայի հետ՝ 1860 թվականին հիմնել է էժան բնակարանների համայնքը, իսկ 1862 թվականին՝ Թարգմանչուհիների միություն, որի կազմում ընդգրկվել են այն ժամանակվա կանանց շարժումների ականավոր ներկայացուցիչները։ Միությունն իր առջև խնդիր էր դրել ռուս կանանց հնարավորություն տալ վաստակել բացառապես մտավոր աշխատանքի միջոցով, ինչպես նաև` Ռուսաստանում հիմնել կանանց բարձրագույն կրթական համակարգ։ Տրուբնիկովան և Ստասովան այս գործին են ներգրավել գիտության և գրականության խոշոր գործիչների։
1861 թվականին, Եվրոպա ուղևորվելուց հետո, Տրուբնիկովան նամակագրական կապ է պահել Ժեննի Դ'Էրիկուրի հետ, և վերջինս օգնել է նրան կապեր հաստատել եվրոպացի հայտնի ֆեմինիստուհիների` Ժոզեֆին Բաթլերի և Մարիա Հեգգի հետ ։ Այդ ժամանակից ի վեր Տրուբնիկովան անընդհատ կապ էպահել Ֆրանսիայում, Անգլիայում, Շվեյցարիայում և Հյուսիսային Ամերիկայում գործող կանանց շարժումների ներկայացուցիչների հետ՝ տեղեկացնելով նրանց Ռուսաստանում կանանց գործերի իրավիճակի մասին։ Մասնակցել է արտասահմանյան մի շարք պարբերականների, օրինակ «Now a day»-ի, աշխատանքներին։ Ջոն Ստյուարտ Միլը 1868 թվականին նրան ուղարկել է ռուս կանանց ուղղված իր հայտնի նամակը ։
Գրական և ստեղծագործական գործունեություն
Տրուբնիկովան համագործակցել է իր ամուսնու հրատարակած «Ամսագիր բաժնետերերի համար» (1858) և «Բորսայի տեղեկագրեր» (1863–1869) պարբերականների հետ՝ ղեկավարելով գրականության բաժինը ։
Նա թարգմանել է բնագիտության, պատմության, հրապարակախոսության և մանկական գրականության վերաբերյալ մի շարք աշխատանքներ ։
Ջերմոցում (նկար)
«Ջերմոցում» (Dans la serre), ֆրանսիացի գեղանկարիչ, իմպրեսիոնիզմի կարկառուն ներկայացուցիչ Էդուարդ Մանեի նկարներից։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1878-ից 1879 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 115 × 150 սմ։
«Ջերմոցում» ստեղծագործությունն այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Ազգային հին պատկերասրահում (Բեռլին, Գերմանիա)։
Նկարագիր
Կտավի կենտրոնում պատկերված են տղամարդ և կին։ Ըստ զույգի մատներին պատկերված մատանիների, կարելի է ենթադրել որ երիտասարդները ամուսիններ են։ Սրանք Մանեի ընկերներն են՝ Ժիլմետով ամուսինները։
Պատմություն
«Ջերմոցում» կտավը հեղինակն առաջին անգամ հանրությանը ցուցադրել է 1879 թվականին՝ Փարիզի սալոնում։ Ստեղծագործությունն անմիջապես որակվեց որպես պահպանողական, ինչն այդ պահին բնորորոշ չէր Մանեին։ Ժյուլ-Անտուան Կաստարին գրում է. «Բայց ի՞նչ է սա։ Դիմագծերն ու ձեռքերը նկարված են ավելի խնամքով, քան սովորաբար. մի՞թե Մանեն մտահոգվել է հանրության մասին:» ։ Ժորիս Կարլ Գյուիսմանսը նշել է, թե «ֆիգուրները զարմանալիորեն առանձնանում են շրջապատող բուսականությունից» ։ Ժան-Բատիստ Ֆորը գնում է այս և Մանեի այլ երեք կտավ 11 հազար ֆրանկով։ 1896 թվականին Ուգո ֆոն Չուդին ձեռք է բերում «Ջերմոցում» ստեղծագործությունը Բեռլինի Ազգային հին պատկերասրահի համար, ուր ցայսօր էլ գտնվում է կտավը։
1945 թվականին այս և թանգարանի այլ կտավներ տարհանվում են Բեռլինից և թաքցվում Մերկերսի հանքահորում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո կտավը ԱՄՆ-ի զինվորները գտնում և փրկում են կտավը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1879 նկարներ Կատեգորիա:Իմպրեսիոնիզմ Կատեգորիա:Ֆրանսիայի արվեստ Կատեգորիա:Բեռլինի Ազգային հին պատկերասրահի նկարներ
Հուլիան Կաստրո (նախարար)
Հուլիան Կաստրո (Julian Castro, ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, Դեմոկրատական կուսակցության անդամ, ԱՄՆ-ի բնակարանային շինարարության և քաղաքային զարգացման նախարարը Բարաք Օբամայի աշխատակազմում (2014-2017 թվականներ)։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1974 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, Սան Անտոնիոյում ավարտել է Թոմաս Ջեֆերսոնի անվան դպրոցը (Thomas Jefferson High School), 1996 թվականին ավարտել է Սթենֆորդի համալսարանը, ավելի ուշ Հարվարդի համալսարանում ստացել է իրավաբանական կրթություն։ 2001 թվականին, հաղթելով Սան Անտոնիոյի քաղաքային խորհրդի ընտրություններում, սկսեց իր քաղաքական կարիերան։ 2005 թվականին մասնակցեց Սան Անտոնիոյի քաղաքապետի ընտրություններին, բայց պարտեց Ֆիլ Հերդբերգերին, և միայն 2009 թվականին, երկրորդ փորձ ձեռնարկելով, դարձավ հարազատ քաղաքի քաղաքապետ ։
Սան Անտոնիոյի քաղաքային խորհրդում աշխատանքը վարձատրվող չէր, և Հուլիան Կաստրոն մինչ քաղաքապետ ընտրվելը զբաղվել է փաստաբանական գործունեությամբ՝ սկսելով տրանսնացիոնալ Akin Gump Strauss Hauer & Feld ընկերությունում աշխատանից ։
2014 թվականի հուլիսի 28-ին, երդվելով, Հուլիան Կաստրոն դարձավ ԱՄՆ-ի պատմության մեջ 16-րդ բնակարանային շինարարության և քաղաքային զարգացման նախարարը Բարաք Օբամայի գրասենյակում ։
Ընտանիք
Հուլիան Կաստրոն ունի երկորյակ եղբայր՝, ում հետ միասին նա սովորել է Հարվարդի համալսարանի իրավունքի դպրոցում (2012 թվականին Հոակինը ընտրվեց ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի անդամ ): Նրանց մայրը՝ Ռոզի Կաստրոն, քաղաքական ակտիվիստ էր, մասնակցել է մեքսիկացիների  քաղաքացիական իրավունքների շարժմանը ԱՄՆ-ում 1960-ական թվականներին (այսպես կոչված  «չիկանոների շարժմանը», Chicano Movement), եղել է La Raza Unida կուսակցության անդամ, 1971 թվականին Սան Անտոնիոյի քաղաքային խորհրդի անդամ ընտրվելու անհաջող փորձ է կատարել ։ Հայրը՝ մաթեմատիկայի ուսուցիչ Ջեսի Գուսմանը (Jesse Guzman) լքել է ընտանիքը, երբ երկորյակները ութ տարեկան էին ։
Հուլիան Կաստրոն ամսուսնացած է Էրիկե Լիրայի հետ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի դեմոկրատական կուսակցության անդամներ Կատեգորիա:Սթենֆորդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարվարդի իրավունքի դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հարվարդի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:21-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի փաստաբաններ
Ռուբեն Մեհրաբյան
Ռուբեն Մեհրաբյան, հայ քաղաքագետ, Քաղաքական և միջազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնի փորձագետ։ Գործունեության հիմնական ուղղվածությունն է՝ Հայաստանի և տարածաշրջանի քաղաքականության և անվտանգության հիմնախնդիրները ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1967 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Երևանում ։
1984 թվականին ավարտել է Երևանի թիվ 69 միջնակարգ դպրոցը։ Ավարտել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանը ։
1999-2002 թվականներին սովորել և ավարտել է Ս.Մ. Կիրովի անվան ռազմաբժշկական ակադեմիան, Սանկտ Պետերբուրգ ։
Ավարտել է Քաղաքական դասընթացների երևանյան դպրոցը (ՔԴԵԴ) ։
Աշխատանքային գործունեություն
Հեղինակ է քաղաքագիտական թեմաներով ավելի քան հարյուր վերլուծական հոդվածների։ Հիմնականում զբաղվում է Հայաստանի ներքին և արտաքին քաղաքականության, տարածքային անվտանգության և զարգացման, Արցախյան հակամարտության, հարցերով, ինչպես նաև հայ-թուրքական, հայ-ռուսական, հայ-ուկրաինական, հայ-ամերիկյան, Հայաստան-ՆԱՏՕ և Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերություններով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ս.Մ. Կիրովի անվան ռազմաբժշկական ակադեմիայի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքագետներ Կատեգորիա:Հայ ռազմական բժիշկներ Կատեգորիա:Քաղաքական դասընթացների երևանյան դպրոցի շրջանավարտներ
Թալերհոֆ
Թալերգոֆ (Interniertenlager Thalerhof), համակենտրոնացման ճամբար, որ ստեղծել է Ավստրո-Հունգարական կայսրությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմի առաջին օրերին։ Գտնվել է Ալպերի ստորոտի հովիտներից մեկում` Շտիրիա նահանգի գլխավոր քաղաքի` Գրացի մոտ։ Թալերգոֆը 20-րդ դարի համաշխարհային պատմության մեջ համակենտրոնացման ճամբարներից առաջիններից մեկն է և առաջինը Եվրոպայում։
Պատմություն
Գալիցիայի և Բուկովինայի ռուսամետների առաջին խումբը Թալերգոֆ է բերվել 1914 թվականի սեպտեմբերի 4-ին։
Մինչև 1915 թվականի ձմեռըԹալերգոֆում բարաքներ չեն եղել։ Մարդիկ բաց երկնքի տակ պառկել են հողին թե՛ անձրևին, թե՛ ցրտին ։
ԱՄՆ-ի կոնգրեսական Ժոզեֆ. Մակորմիկի վկայությամբ տարհանվածներին ենթարկել են ծեծի ու կտտանքի։
1914 թվականի` Շլեերի պաշտոնական հաղորդագրության մեջ նշվում էր, որ Թելերգոֆում այդ ժամանակ գտնվել է 5.700 մարդ։ Նրանցից 1915-ը եղել են Լեմկովշչինայի բնակիչներ ։
1914 թվականի սեպտեմբերի 4-ից 1917 թվականի մայիսի 10-ը Թալերգոֆում բանտարկվել են 20.000 ռուսամետներ, միայն առաջին մեկուկես տարվա ընթացքում մահացել է ավելի քան 3.000 բանտարկյալ ։ Գալիցիացի քաղաքական գործիչ Դմիտրի Մարկովի տվյալներով 1915 թվականի առաջին կեսին գլխատվել է մոտ 3.800 մարդ ։
Ճամբարը փակվել է 1917 թվականի մայիսին Ավստրո-Հունգարիայի վերջին կայսր Կառլ I-ի կարգադրությամբ։ Ճամբարի տեղում բարաքները մնացել են մինչև 1936 թվականը։ Էքսգումացիայի են ենթարկվել 1767 դիակ, որոնք վերահուղարկավորվել են Ֆելդկիրխեն (Feldkirchen) գյուղի մոտ գտնվող ընդհանուր գերեզմանոցում ։
Ներկայումս ճամբարի տեղում Գրաց-Թալերգոֆ օդանավակայանն է։
Ականատեսների վկայություն
Ալեքսանդր Մակովսկու վկայությունից.
Ահա ինչ է գրում ճամբարի նախկին բանտարկյալ Վասիլի Վավրիկը.
Հիշատակ
1934 թվականի Լվովի Լիչակովսկի գերեզմանոցում կանգնեցվել էհուշարձան` նվիրված Թալերգոֆի զոհերի հիշատակին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Համակենտրոնացման ճամբարներ Կատեգորիա:Բնակչության տեղահանում Կատեգորիա:Ավստրո-Հունգարիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Պրավիզդոմինի
Պրավիզդոմինի  (Pravisdomini), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պորդենոնե գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 3303 մարդ, բնակչության խտություն՝ 191 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 16 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33076։ Հեռախոսային կոդ՝ 0434։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանն է սուրբ Անտոնիո Աբաթը։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Գապեն
Գապեն (Gapennes), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 245 մարդ, բնակչության խտությունը` 21.55 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.37 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 155 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 45 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 162 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 113-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 49։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,8 %։ 113 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 107 անձ (63 տղամարդ և 44 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (5 տղամարդ և 1 կին)։ 49 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 15-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Աժդյարբեյ մզկիթ
Աժդյարբեյ մզկիթ (Əjdərbəy məscidi), 20-րդ դարի սկզբին կառուցված մզկիթ Բաքվում։ Այն նաև հայտնի է որպես «Ալյանս» մզկիթ։ Ճարտարապետը Զիվար բեկ Ահմեդբեկովն է ։
Պատմություն
Մզկիթը կառուցվել է 1912-1913 թվականներին ադրբեջանցի միլիոնատեր Աժդյար բեյ Աշուրբեկովի կողմից ։ Մզկիթը գտնվում է Ադրբեջանի մայրաքաղաք Բաքվում ։ Բաքվում ամենամեծ մզկիթներից մեկն է։ Մզկիթը նախատեսված է 400 մարդու համար։ Խորհրդային կառավարության փլուզումից հետո այս մզկիթի այցելուների թիվն ավելացել է։ Այդ իսկ պատճառով Կովկասի Մուսուլմանների Խորհուրդը որոշեց, որ մզկիթը պետք է վերակառուցվի, և պաշտամունքային սենյակների թիվը ավելանա ։ Ենթադրվում է, որ վերականգնման աշխատանքների ավարտից հետո մոտ 2000 մարդ կարող է այցելել ։
Ում է ժպտում կյանքը (ֆիլմ)
Ում է ժպտում կյանքը, 1957 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։
Սյուժե
Ինստիտուտն ավարտելուց հետո տարբեր նկարագրի տեր երկու ընկերներից մեկը՝ Լևոնը, աշխատելու է մեկնում հեռավոր հանքավայրերը, իսկ պաշտոնատենչ Կառլենը պետի աթոռն է գրավում, սակայն դա երջանկություն չի բերում նրան ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:1957 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Լևոն Իսահակյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Ժաննա դ'Արկ (ֆիլմ, 1999)
Ժաննա դ'Արկ (The Messenger: The Story of Joan of Arc), 1999 թվականին Լյուկ Բեսոնի կողմից նկարահանված պատմական դրամա։ Այս ֆիլմը 16 տարին լրացած և 16 տարեկանից բարձր անձանց համար է։
Սյուժե
Ցուցադրվում է Ժաննայի ներքին պայքարը։ Գերության ժամանակ նրան այցելում է մի սև հանդերձանքով պատկեր, որը իր փաստարկներով խախտում է Ժաննայի համոզմունքները։ Ձայները հանգիստ են թողնում գերուհուն։ Գերվոֆ Բուրգունդսկին նրան վաճառում է բրիտանացիներին։ Կայանում է եկեղեցական «դատ», որի արդյունքերը պարզ են։ Տարեց քահանան ցանկանում է կանխարգելել անարդարությունը և պատրաստվում է գնալ Հռոմ, սակայն բրիտանացիները նրան ձերբակալում են։ Եպիսկոպոս Կոշոնը սկսում է մտածել այն ուղղությամբ, որ միգուցե Ժաննան ճիշտ է ասում։ Նա հրապայնակորեն կարդաց իր դատավճիռը Փարիզի փորձագետների համար, ճանաչելով նրան հերետիկոսության մեջ մեղավոր և պարտադրում է հրաժարական ստորագրել իրենց համոզմունքներից, դրա դիմաց խոստանալով նրա մեղքերի ներում։ Իրար խառնվելով, նա համաձայնվում է։ Սև հագուստով մարդը ասում է, որ նա այդպես հրաժարվեց Աստծուց։ Ժաննան փորձում է խլել փաստաթղթերը եպիսկոպոսի ձեռքից, բայց նա գնում է։ Բրիտանացիները գիշերը խլում են նրանից իր հագուստը և նրան թողնում են միայն տղամարդու հագուստով։ Այս տեսքով նրան ցուցադրում են Կոշոնին։ Նա հասկանում է, որ Ժաննան նորից հերետիկոսության մեջ է և այս գործից լվանում է իր ձեռքերը։ Արդյունքում Ժաննան համաձայնվում է սև զգեստավորված մարդու հետ։ Բրիտանացիները նրան այրում են հրապարակում։
Մակրակոմի
Մակրակոմի (Μακρακώμη), փոքր քաղաք Հունաստանում։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 150 մետր բարձրության վրա , Սպերխիոս գետի ձախ (հյուսիսային) ափին, Սպերխիսից 4 կիլոմոտր դեպի հյուսիս, Լամիայից 28 կիլոմետր հյուսիս-արևմուտք և Աթենքից դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Մտնում է համանուն համայնքի Կենտորնական Հունաստան պերիֆերիայի Ֆտիոտիդա ծայրամասային միավորման կազմի մեջ։ Բնակչությունը 2245 բնակիչ է՝ ըստ 2011 թվականի հաշվառման ։ Տարածքը 12,579 քառակուսի կիլոմետր է ։
Քաղաքով անցնում է 38 ազգային ճանապարհը։ Լամիա-Կարպենիսիոն ճանապարհը եվրոպական E952 երթուղու մաս է։
Մինչ 1916 թվականից քաղաքը կոչվում էր Վարիբոպի (Βαρυμπόπη)։ Մակրա Կոման (Μακρά Κώμη, «մեծ գյուղ»)՝ հին գյուղ Լոկրիդում, Թեսալիայի սահմանին մոտ ։ Մակրակոմի համայնքը ստեղծվել է 1835 թվականին։ 1912 թվականին ստեղծվել է Վարիբոպիի միությունը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հունաստանի քաղաքներ
Հրդեհ Բաթումի Leogrand Hotel & Casino հյուրանոցում
Հրդեհ Բաթումի Leogrand Hotel & Casino հյուրանոց, հրդեհ Վրաստանի Բաթում քաղաքի «Leogrand Hotel & Casino» հյուրանոցում, որը տեղի է ունեցել 2017 թվականի նոյեմբերի 24-ից 25-ը։ Հրդեհի պատճառով զոհվել է 11 մարդ։
Պատահար
Հրդեհը 22-հարկանի հինգ աստղանոց հյուրանոցում բռնկվել է տեղի ժամանակով 20:00-ին։ Դեպքի վայրում աշխատել են մոտ տասներեք հրշեջ մեքենաներ և 100 հրշեջներ։ Ընդհանուր առմամբ, տարհանվել է մոտ 100 մարդ ։ Հրդեհի պատճառով զոհվել է 11 մարդ, որոնցից 10-ը եղել են Վրաստանի, իսկ 1-ը՝ Իրանի քաղաքացիներին։ Բոլորն էլ շնչահեղձ են եղել ծխի պատճառով։ Զոհերից ութը հայտնաբերվել են վերելակի մեջ արգելափակված, մեկը՝ լողավազանում, իսկ երկուսը՝ հյուրանոցի մարզասրահում ։ 21 մարդ հոսպիտալացվել է ։ Այդ օրերին հյուրանոցում անցկացվելու էր «Միսս Վրաստան» գեղեցկության մրցույթը։ 20 մասնակիցներից և ոչ մեկը չի տուժել ։
Հետաքննություն
Վրաստանի վարչապետ Գիորգի Կվիրիկաշվիլին կոչ է արել պարզել և պատժել բոլոր նրանց, որոնք պատասխանատու են հրդեհի համար։ Ներքին գործերի նախարար Գեորգի Գախարիան պաշտպանել է վարչապետի հրդեհային անվտանգության նորմերի խախտման փաստով հետաքննություն անցկացնելու կոչերը ։
Ոստիկանությունը հայտարարել է, որ սկսել է հետաքննություն հյուրանոցում հրդեհային անվտանգության կանոնների պահպանման հարցով ։ 2018 թվականին Վրաստաբւ գլխավոր դատախազությունը ձերբակալման օրդեր է տվել հյուրանոցի տեխնիկական մենեջեր հանդիսացող Թուրքիայի մի քաղաքացու և տեխնիկական ապահովման թիմի համակարգող Վրաստանի մի քաղաքացու նկատմամբ ։ Հետաքննիչները պարզել են, որ տեխնիկական կրիչների սենյակում գտնվող հրավտանգ նյութերը նպաստել են հրդեհի տարածմանն ու թանձր ծխի առաջացմանը։ Հյուրանոցը չի ունեցել նաև հրդեհաշիջման ավտոմատ համակարգ ։ Կալանավորված երկու անձինք, որոնցից մեկը Թուրքիայի, մյուսը՝ Վրաստանի քաղաքացիներ էին Բաթումի քաղաքային դատարանի կողմից դատապարտվել են, համապատասխանաբար, հինգ տարի վեց ամիս և երկու տարի ազատազրկման ։
Պատահարից հետո հյուրանոցը ենթարկվել է ռեբրենդինգի։ Այժմ այնտեղ գործում է «Welmond» հյուրանոցը ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2017 Վրաստանում Կատեգորիա:2017 հրդեհներ Կատեգորիա:Աջարիայի պատմություն Կատեգորիա:2017 իրադարձություններ Եվրոպայում Կատեգորիա:Բաթում
Գեներալ Կուռնակովի տուն
Գեներալ Կուռնակովի տուն (Дом генерала Курнакова), շենք ՌԴ Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքի Ատամանսկայա, 28 հասցեում։ Հիշատակվում է բազմաթիվ պատմական փաստաթղթերում և համարվում է քաղաքի տեսարժան վայրերից մեկը ։ Այդ տանը նշվել են զինվորական ազնվականության բոլոր կարևոր ու հիշարժան իրադարձությունները ։
Պատմություն
Գեներալ Սեմյոն Կուռնակովի տունը առաջիններից մեկն է հայտնվել Նովոչերկասկ քաղաքում ։ Այն կառուցվել է 1810 թվականին, հիշատակվում է 1812 թվականի հունիսի 10-ի փաստաթղթերում, որոնցում ժամանակակիցները նշում են, որ շինությունը լավագույններից մեկն է քաղաքում ։ Տան տերը հաճախ է լուծել քաղաքում ճարտարապետական կառույցների շինարարության հետ կապված հարցեր։
1818 թվականին գեներալի տանը կազմակերպել են պարահանդես քաղաք ժամանած Ալեքսանդր I-ի պատվին ։ Որոշ ժամանակ անց շենքը դարձել է կազակ Շեյկինի սեփականությունը։ Նա վերակառուցել է նախկին գեներալական տունը, և 1870-ական թվականներին այս շինությունն արդեն հայտնի էր որպես «Եվրոպական» հյուրանոց։ Այնտեղ կանգ էին առնում առավելապես ստեղծագործական մասնագիտությունների ներկայացուցիչները ։
1930-ական թվականներին հյուրանոցը վերակազմավորվել է ուսանողական հանրակացարանի ։
XXI դարում շենքում Հարավռուսական պետական տեխնիկական համալսարանի հանրակացարանն է ։
Նկարագրություն
Բարձր ցոկոլով, պատշգամբով և մեծ չափերի սյուներով երկհարկանի քարե շենքի տան դիմաց սկզբնապես նստարաններով հրապարակ էր։ Այժմ այնտեղ է Ալեքսանդրովյան զբոսայգին է։ Պատշգամբն ունի երկաթե ցանցկեն ցանկապատ։ Շենքի ճակատին կան բազմաթիվ պատուհաններ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Նովոչերկասկի շենքեր և կառույցներ
Հալս
Հալս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Կառկառի գավառում։ 1909 թվականին ուներ 8 ընտանիք հայ բնակիչ, զբաղվում էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։ Նրանց մի մասը զոհվել է 1915 թվականին, թուրք, կառավարության կազմակերպած ջարդերի ժամանակ։ Փրկվածները տարագրվել են Արևելյան Հայաստան։
Կատեգորիա:Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր
Դավիթ Չոկառո
Դավիթ Չոկառո (David Chocarro, ), արգենտինացի դերասան և մոդել, բեյսբոլի նախկին խաղացող։
Դավթի կարիերան որպես դերասան և մոդել սկսվել է 22 տարեկան հասակում, երբ նա խաղացել է մի աննշան դեր Kiebre հեռուստասերիալում։ Որից հետո նա դառնում է Արգենտինայի առավել հեռուստաէկրաններում, գովազդային հոլովակներում և թերթերում երևացողը։  Իր տաղանդի շնորհիվ նա դարձավ առավել պահանջվողը մեքսիկական հեռուստասերիալների, հեռուստանովելների շուկայում և նա ստացավ դեր «Պելլսի հաջողակ սենյորաները» սերիալում։
Նաև հարկ է նշել, որ Դավիթը գլխավոր դեմք է եղել բազմազգ գովազդային ընկերություններում, ինչպես նաև զարգացել է, ինչպես բեյսբոլի խաղացող։ 1998 թվականին նա սկսեց համագործակցել քույր ընկերության հետ «Նյու Յորք Յարկիզ» Վենեսուելայում։
Մոդել է եղել շատ ապրանքանիշերում, ինչպիսինն է Gatorade, Panasonic: 2007 թվականին Չիկարրոն ներկայացրել է «Cosmopolitan Cosmo» թերթը։ 2008 թվականին նա աշխատել է մի ծրագրում, որի անունն է Spa de Hombres, Utilísima ալիքի եթերում, որը ցուցադրվել է ամբողջ Լատինական Ամերիկայում։
Այժմ Դավիթը սերտորեն համագործակցում է Տելեմունդո հեռուստաընկերության հետ, որտեղ նա 2010 թվականից սկսեց աշխատել դրամաների արտադրություններում, ինչպիսինն է «Քեզ հետևում են», որը ցուցադրվել է նաև Հայաստանում Շանթ ՀԸ։ 2012 թվականին Դավիթը դեր է ստանում El Rostro de la Venganza (Վրեժի դեմքը), հեռուստասերիալում, որը նույնպես ցուցադրվել է Հայաստանում Շանթ ՀԸ։ Որտեղ նա խաղացել է Դիեգո Մերկադերայի դերը։ Այդ հեռուստասերիալում բացի Դավիթից նաև ներգրաված էին այնպիսի դերասաններ ինչպիսինն է՝ Իվան Սանչեզը, Մարիցա Ռոդրիգեսը, Էլիզաբեթ Գութիերեզը, Սաուլ Լիցասոն, Մարլենե Ֆավելան, Սինտիա Օլավարրիոն և ուրիշներ։
Ֆիլմագրություն
Կատեգորիա:Ապրիլի 5 ծնունդներ Կատեգորիա:1980 ծնունդներ Կատեգորիա:Բուենոս Այրես քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Արգենտինացի դերասաններ Կատեգորիա:Արգենտինացի մոդելներ Կատեգորիա:Հեռուստատեսային դերասաններ
Գովիլ (Սոմի գավառ)
Գովիլ (Gauville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 415 մարդ, բնակչության խտությունը` 56.69 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.32 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 115 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 39 կմ արևմուտք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 256 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 185-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 71։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,3 %։ 185 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 166 անձ (93 տղամարդ և 73 կին)։ Գործազուրկ են եղել 19 անձ (12 տղամարդ և 7 կին)։ 71 անաշխատունակներից 25-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 20-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Անդրանիկ Տեչոյան
Կենսագրություն
Ավարտել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանը։ Ապրել է Թբիլիսիում, 1938 թվականից փոխադրվել է Իրան։ Գործերից են՝ «Առավոտ», «Գավիթ», «Աղոթքից հետո», «Թզենի» ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ
Վերձուոլո
Վերձուոլո  (Verzuolo), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 6 379 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2004) թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 26,2 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 5 կմ²։ Սահմանակից է Կոստիլիոնե Սալուցո, Լանիասկո, Մանտա, Պանիո, Պիասկո, Սավիլիանո, Վիլլաֆալետո համայնքներին ։ Փոստային ինդեքս՝ 12020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0175։
Համայնքի կազմի մեջ մտնում են Ֆալիչետո, Վիլանովետա, Պապո, Կյամինա, Սան Բեռնարդո և Պոմերոլո բնակավայրը։
Ժողովրդագրություն
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Յուրիս Ալունան
Յուրիս Անդրեյի Ալունան (Յուրիս Ալունանս, Juris Alunāns, Gustavs Georgs Frīdrihs Alunāns, 13 մայիսի, 1832, Յաուկալսնավա, Լիվոնիա, Ռուսական կայսրություն (ներկայում՝ Կալսնավա ծուխ, Լատվիա) — 18 ապրիլի, 1864, Յոստենե ծուխ, Կուրլյանդիա, Ռուսական կայսրություն (ներկայում՝ Սեսավա ծուխ, Լատվիա), լատվիացի բանաստեղծ, հասարակական գործիչ։ Լատվիական գրավոր բանաստեղծության հիմնադիրներից մեկը։ Եղել է Երիտասարդ լատվիացիների շարժման անդամներից մեկը ։ Ստեղծել է ավելի քան 500 նորաբանություններ, ինչպես նաև հաստատել է Լատվիա (Latvija) հատուկ անվան ուղղագրությունը ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատիշ բանաստեղծներ Կատեգորիա:Լատիշ հասարակական գործիչներ Կատեգորիա:Լատիշ գրողներ Կատեգորիա:Լատվիացի լեզվաբաններ Կատեգորիա:Տարտուի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Տիգրան Տատրյան
Տիգրան Արամի Տատրյան, հայ գեղանկարիչ։
Մատենագրություն
Տատըրեանի նկարներու ցուցահանդեսը Բարիզի մեջ։ «Այգ», 1965, 9 ապրիլի։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:1929 ծնունդներ Կատեգորիա:Բեյրութ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
Ժանտել
Ժանտել (Gentelles), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2013 թվականի դրությամբ կազմում է 570 մարդ, բնակչության խտությունը` 102.33 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5.57 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 115 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 13 կմ հարավ-արևելք։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 352 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 274-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 78։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,8 %։ 274 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 257 անձ (136 տղամարդ և 121 կին)։ Գործազուրկ են եղել 17 անձ (8 տղամարդ և 9 կին)։ 78 անաշխատունակներից 28-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 34-ը` թոշակառուներ, իսկ 16-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Իմ ընկերոջ մասին (ֆիլմ)
Իմ ընկերոջ մասին, 1958 թվականին Հայֆիլմ կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։
Սյուժե
Ուսման մեկնած հայազգի երեք ընկերներ՝ Ռուբենը, Արամը և Գոհարը Հայրենական մեծ պատերազմի օրերին մնում են Լենինգրադում։ Ծանր փորձությունները դարձի են բերում թեթևամիտ Ռուբենին ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1958 ֆիլմեր Կատեգորիա:Խորհրդային ֆիլմեր Կատեգորիա:Հայկական ֆիլմեր Կատեգորիա:Սև-սպիտակ ֆիլմեր Կատեգորիա:Յուրի Երզնկյանի ֆիլմեր Կատեգորիա:«Հայֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին
Այնուամենայնիվ այն պտտվում է
«Այնուամենայնիվ այն պտտվում է» (E pur si muove! ), թևավոր խոսք, որն իբր 1633 թվականին արտասանել է հայտնի աստղագետ, փիլիսոփա և ֆիզիկոս Գալիլեո Գալիլեյը՝ ստիպված լինելով ինկվիզիցիայի առջև հրաժարվել իր այն համոզմունքից, որ Երկիրը պտտվում է Արեգակի շուրջը և ոչ թե հակառակը։
Դատելով նրա ընկերների վկայություններից և հենց Գալիլեյի նամակներից՝ ցուցադրական ապաշխարությունից հետո նրա հայացքները չեն փոխվել, նա նախկինի պես համոզված է եղել Երկրի պտտվելու մեջ։ Այնուամենայնիվ, որևէ ապացույց չկա, որ Գալիլեյն ասել է այս արտահայտությունը։ Գալիլեյի կենսագրությունը, որը 1655-1656 թվականներին գրվել է նրա աշակերտ և հետևորդ Վինչենցո Վիվիանիի կողմից, այդ արտահայտության մասին ոչ մի հիշատակություն չի պարունակում։
Ինչպես հաստատվել է 1911 թվականին՝ 1643 (1645?) թվականին թվագրված իսպանական նկարի հայտնաբերումից հետո, որտեղ Գալիլեյը պատկերված է բանտում, արտահայտությունը նրան է վերագրվել ժողովրդական խոսք ու զրույցում նրա մահից անմիջապես հետո ։ Այս բառերը տպագրության մեջ Գալիլեյին առաջին անգամ վերագրել է իտալացի լրագրող Ջուզեպպե Բարետտին իր «The Italian Library» գրքում 1757 թվականին (այսինքն՝ նրա նրա հրաժարումից 124 տարի անց) ։ Միֆը լայնորեն հայտնի է դարձել 1761 թվականին՝ Բարետտիի գրքի ֆրանսերեն թարգմանությունից հետո ։ Մասնավորապես, Querelles Litteraires («Գրական վեճեր») գրքում, որը լույս է տեսել 1761 թվականին Փարիզում, Օգյուապեն Սիմոն Թրելը գրել է. «հավաստիացնում են, որ Գալիլեյը, որն արդեն ազատ էր արձակվել, տանջվելով խղճի խայթից, մի անգամ, այնուամենայնիվ, ոտքերը գետնին խփելով, ասել է. «Այնուամենայնիվ այն պտտվում է»՝ նկատի ունենալով Երկիրը» ։
Մշակութային ազդեցություն
«Այնուամենայնիվ այն պտտվում է» արտահայտությունը բազմիցս օգտագործվել է գրականության մեջ և երաժշտական ստեղծագործությունների տեքստերում.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իտալերեն բառեր և արտահայտություններ Կատեգորիա:Թևավոր խոսքեր Կատեգորիա:Աստղագիտության պատմություն Կատեգորիա:Ինկվիզիցիա
Վահե Տատուրյան
Վահե Ղազարոսի Տատուրյան (, Թուրքիա), հայ նկարիչ, ճարտարապետ։
Կենսագրություն
Սովորել է Բեյրութի գեղարվեստի ուսումնարանում։ 1959 թվականին ավարտել է Փարիզի մանկավարժական արվեստի ուսումնարանը։ 1954 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ Կատարել է խանութների, հասարակական շենքերի և բնակելի տների ներքին ձևավորումներ։ Բնանկարների, դիմանկարների և նատյուրմորտների հեղինակ է։ Ապրում է Բեյրութում ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ
Վեստալուհիներ
Վեստալուհիներ (virgo vestalis), Հին Հռոմում Վեստա աստվածուհու քրմերը, ովքեր մեծ հարգանք ու ընդունելություն էին վայելում։ Նրանց առանձնահատկությունը անձեռնմխելիությունն էր (այդ պատճառով շատերը նրանց էին վստահում իրենց կտակներն ու այլ փաստաթղթեր)։ Վեստալուհիներն ազատվում էին հայրական իշխանությունից, սեփականության իրավունք ունեին և կարող էին տնօրինել իրենց սեփականությունն ըստ իրենց հայեցողության։ Վեստալուհիներին վիրավորելու ցանկացած փորձ պատժվում էր մահվամբ։ Վեստալուհու դիմացից գնում էր լիկտորը, առանձնահատուկ պայմաններում վեստալուհիներն իրավունք ունեին դուրս գալ մարտակառքով։ Եթե նրանց ճանապարհին հանդիպում էր մահապատժի դատապարտված հանցագործ, նրանք իրավունք ունեին ներում շնորհել նրան։
Վեստալուհիների պարտականությունների մեջ էր մտնում Վեստայի տաճարի սրբազան կրակի պահպանումը, տաճարի մաքրությանը հետևելը, Վեստային զոհաբերություններ մատուցելը, պալլադիումի և այլ սրբավայրերի պահպանումը։ Պլուտարքոսը, ով բավականին մանրամասն նկարագրություն է թողել Վեստային ծառայելու կանոնների մասին, ենթադրում է, որ նրանք պահպանել են նաև այլ աչքից գաղտնի որոշ սրբավայրեր ու իրականացրել են գաղտնի ծեսեր։
Վեստալուհիների ինստիտուտի ստեղծում
Վեստալուհիների ինստիտուտի ստեղծումը վերագրվում է Նումա Պոմպիլոս կայսրին։
<div style="width:786px; margin:0; margin-left:5px; margin-bottom:10px; border:1px solid #dfdfdf; padding:0.2em 1em 0.2em 1em; background-color:#F8F8FF; border-top-left-radius:1em; border-top-right-radius:1em; border-bottom-left-radius:1em; border-bottom-right-radius:1em; font-size:95%"> «Նա նաև ընտրեց աղջիկների` Վեստային ծառայության համար։ Այս ծառայությունը գալիս է Ալբայից և խորթ չէ Հռոմի հիմնադրի համար։ Տաճարի գործերին ամբողջությամբ նվիրվելու համար Նուման նրանց ազատում է պատժից, և առանձնացնելով կուսությամբ ու սրբազան այլ նշաններով` նրանց համընդհանուր հարգանք ու անձեռնմխելիություն է շնորհում։ (Տիտոս Լիվիոս, I, 20) Պլուտարքոսը, որ ներկայացրել է այս փաստը իր «Զուգահեռ վարքագրություններ» աշխատության մեջ, չի կարողացել որոշակի պատասխանել այն հարցին, թե ինչու են վեստալուհիների համար ընտրել հենց երիտասարդ աղջիկների և թե ինչու նրանք պետք է պահեյին իրենց «մաքրությունը» 30 տարի։ Պլուտարքոսն արդարացիորեն մատնանշում է անմար կրակը պահպանելու հռոմեական և հունական սովորության նմանությունը, այն դեպքում, երբ Հունաստանում կրակը պիտի պահպանեին ծերացած օրիորդները, իսկ այն հանգչելու դեպքում վերականգնել կարելի էր միայն հին մեթոդով` արևից նորից վառելով։ Ինքը` Պլուտարքոսը, փորձում էր կուսության անհրաժեշտությունը կապել կրակի «անպտղության» հետ։ Սակայն, այս սովորության բացատրությունը թերևս թաքնված է «ամբողջովին աստծուն նվիրվելու» առաջնային գաղափարի մեջ, ինչը հատուկ էր նաև աստվածուհի Կիբելայի քրմերին կամ ինկերի «արևային կույսերին»։ Ըստ Սերվիոս Տուլլիոսի` վեստալուհիների թիվը հասնում էր վեցի. այս թիվն անփոփոխ է մնացել։ Վեստալուհիներից պահանջվում էր պատրիկյան ծագում, ֆիզիկական թերությունների բացակայություն, նրանք պետք է լինեին 6-10 տարեկան և նրանց երկու ծնողն էլ պետք է ապրեին Իտալիայում։
Ֆրից Հաբեր
Ֆրից Հաբեր (Fritz Haber, ), գերմանացի քիմիկոս-անօրգանիկ, Կարլսրուեի պոլիտեխնիկ ինստիտուտի պրոֆեսոր (1898-1911)։
1904 թվականից ուսումնասիրել է բարձր ջերմաստիճանների և ճնշումների պայմաններում ազոտից ն ջրածնից ամոնիակի առաջացման ռեակցիայի հավասարակշռությունը։ 1908 թվականին կիսագործարանային սարքավորմամբ Հաբերը առաջինն է ստացել հեղուկ ամոնիակ, իսկ 1913 թվականին նրա ղեկավարությամբ կազմակերպվել է մթնոլորտային ազոտի ֆիքսացման գործարան (Նոբելյան մրցանակ, 1918)։ 1911 թվականից ղեկավարել է Բեռլին-Գալեմի ֆիզիկական քիմիայի և էլեկտրաքիմիայի ինստիտուտը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Հաբերը Գերմանիայի ռազմաքիմիական արդյունաբերության, մասնավորապես թունավոր նյութերի մշակման կազմակերպիչներից էր։ Ֆաշիստների իշխանության հաստատումից հետո՝ 1933 թվականի գարնանը, Հաբերը հեռացել է Գերմանիայից։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանացի քիմիկոսներ Կատեգորիա:Քիմիայի բնագավառում Նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Հումբոլդտի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամներ Կատեգորիա:Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ Կատեգորիա:Գերմանացի նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Հայդելբերգի համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:ԱՄՆ-ի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամներ Կատեգորիա:Հրեա նոբելյան մրցանակակիրներ Կատեգորիա:Գերմանացի ֆիզիկոսներ Կատեգորիա:Գերմանացի ճարտարագետներ
Գուրգեն Տալյան
Գուրգեն Տալյան (1904, Ալեքսանդրապոլ), հայ գեղանկարիչ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ նկարիչներ Կատեգորիա:1904 ծնունդներ Կատեգորիա:Ալեքսանդրապոլ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Հայ գեղանկարիչներ
Հռոմեական դիցաբանություն
Հռոմեական դիցաբանություն, ավանդական պատմությունների ամբողջություն, որը վերաբերվում է Հին Հռոմի ծագմանը և վերջինիս կրոնական համակարգին՝ ներկայացված հռոմեացիների գրականության և կերպարվեստի միջոցով։ «Հռոմեական դիցաբանություն» տերմինը կարող է վերաբերվել նաև ցանկացած ժամանակաշրջանի և մշակույթների այն ներկայացուցիչներին, որոնց գործերում դիտարկվում է հռոմեական մշակույթը և գրականությունը։ Հռոմեացիները սովորաբար այս ավանդություննները որպես պատմական իրադարձություն էին մեկնաբանում՝ նույնիսկ եթե դրանց մեջ գերբնական կամ հեքիաթային տարրեր էին առկա։
Պատմություն
Ավանդապատումները հաճախ կապված էին քաղաքականության, բարոյականության և այն բանի հետ, թե ինչպես է մարդու անձնական անձեռնամխելիությունը հարաբերվում հասարակության և Հռոմեական հանրապետության հանդեպ նրա պատասխանատվությանը։ Կարևոր թեմատիկան հերոսությունն է։ Երբ ավանդապատումը վերաբերվում էր հռոմեական կրոնական պրակտիկային, այն ավելի շատ կապվում էր ծիսակարգերի, կանխագուշակությունների և հասարակական ինստիտուտների, քան աստվածաբանության և կոսմոգոնիայի հետ ։
Հռոմեական կրոնի և առասպելների ուսումնասիրությունը բարդանում է Ապենինյան թերակղզում Հռոմի նախապատմական ժամանակահատվածում հունական դիցաբանության ազդեցության, իսկ հետո արդեն հռոմեական հեղինակների կողմից հունական գրականական նախատիպերին նմանակաեցման փաստի առկայությամբ։ Հռոմեացիները հետաքրքրասիրությամբ են փորձում իրենց աստվածներին նույնականացնել հունական աստվածների հետ և իրենց առասպելներում և վերջիններիս իրենց հունական անալոգների անվանումների տակ նոր մեկնում են տալիս ։ Վաղ հունական լեգենդներն ու առասպելները նաև դինամիկ միահյուսում ունեն էտրուսկյան կրոնի հետ, որը ավելի քիչ է փաստագրված, քան հունականը։
Չնայած հռոմեական դիցաբանության մեջ ասվածային պատկերացումը ավելի ընդլայված չէ, քանի հունականում, այնուամենայնիվ էգ գայլից սնվող Հռոմուլոսի և Հռեմոսի կերպարը համարվում է նույնքան հանրահայտ, որքան հունական դիցաբանության ցանկացած կերպար, բացառությամբ «Տրոյական ձիու» ։ Քանի որ լատինական գրականությունը Վերածննդի դարաշրջանի և Միջնադարյան Եվրոպայում ավելի հայտնի էր, հռոմեացիների կողմից հունական առասպելների մեկնաբանությունները հաճախ ավելի մեծ ազդեցություն ունեին դասական դիցաբանության մասին գեղագիտական պատկերացումների վրա, քան հունականան աղբյուրները։ Մասնավորապես՝ Պուբլիուս Օվիդիուս Նասոյի «Կերպարանափոխություններ» աշխատության հունական տարբերակները, որոնք սկսեցին դիտարկվել որպես կանոնականություն։
Հռոմական դիցաբանության բնույթը
Քանի որ ծիսակարգը ինչպես հռոմեական, այնպես էլ հունական կրոնի մեջ կենտրոնական դեր է խաղում, որբեմն կասկած է առաջանում, թե արդյոք հռոմեական առասպելների որոշ մասը բուն հռոմեական ծագում ունի թե ոչ։ Այս ընկալումը XIX դարի ռոմանտիզմի և անտիկաբանության արդյունք էր. վերջիններս հունական քաղաքակրթությունը որպես ավելի «արժանահավատ ստեղեղծագործական» ։ Վերածննդից մինչև XVIII դարը հռոմեական առասպելները եվրոպական գեղանկարչության ոգեշնչման աղբյուր էին ։ Հռոմեական ավանդույթները հատկապես հարուստ են պատմական առասպելներով ու լեգենդներով, որոնք վերաբերվում են քաղաքների հիմնմանը և կառուցմանը։ Այս ավանդույթները պատմում են անձ- գործիչի մասին, որի կյանքում աստվածները միայն պատահական մասնակցություն են ունենում, բայց աստվածայինի ամենենուր թափանցող զգացումը ուղեկցում է նրա ճակատագիրը։ Հռոմի հիմնման վաղ ժամանակաշրջանում պատմական փաստերը և առասպելները փոխադարձ և միմյանց լրացնող հարթակի վրա էին ։
Հռոմեական առասպելների հիմնական աղբյուրները հանդիսանում են Վերգիլիոսը և Տիտոս Լիվիոսի գրված առաջին գրքերից մի քանիսը։ Այլ կարևոր աղբյուրներ են Օվիդոսի «Օրացույց» պոեմը, բանաստեղծությունները վեցհատորյակը, որը հիմնված էր հռոմեական կրոնական օրացույցի վրա և Սեքստոս Պրոպերցիոսի էլեգիաների IV գիրքը։ Հռոմեական առասպելների սյուժեները նաև որմնանկարչության, դրամների, քանդակների՝ մասնավորապես ռելիեֆների վրա են պատկերված։
Կրոն և առասպելաբանություն
Աստվածային ավանդապատումը հունական հոգևոր հավատի համակարգում ավելի կարևոր դեր էր խաղում, քան հռոմեականի՝ որի համար ծիսակարգը և պաշտամունքը իրար հակասում էին։ Չնայած հռոմեական կրոնը հիմնաված չէր սուրբ գրության կամ դրա մեկնաբանուոյան հիման վրա, կրոնական գրականությունը լատինական արձակի ամենավաղ գրական ձևերից մեկն էր ։ Պոնտիֆիկների և ավգուրների միութունները գրքերը և մեկնաբանութունները կրոնական պրոցեդուրաներ, աղոթնքեր, կանոնակարգեր և կրոնական օրենքի վերաբերյալվերջիններիս կարծիքն էին պարունակում վերաբերյալ ։
Փոխառված աստվածներ
Հարևան երկրների աստվածների փոխառությունը անընդհատ տեղի ունեցող պրոցես էր, քանի որ հռոմեական տերությունը մշտապես գրավում էր հարակից տարածքները։ Հռոմեացիները սովորաբար գրավված տարածքների աստվածներին այնպիսի հարգանքի տուրք էին մատուցում, որքան հռոմեական պետական կրոնի աստվածներին։ Իտալիայի գրավված տարածքները հունական մշակույթ բերեցին Դիանա, Մինեվր, Վեներա և այլ աստվածների, որոնք սկզբնապես իտալական արմատներ ունեին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Կրոն Կատեգորիա:Դիցաբանություն Կատեգորիա:Դիցաբանություն ըստ ազգի Կատեգորիա:Հռոմեական դիցաբանություն
Պորտուգալա-իսպանական հարաբերություններ
Պորտուգալա-իսպանական հարաբերություններ, երկկողմ դիվանագիտական հարաբերություններն Իսպանիայի Թագավորության և Պորտուգալիայի Հանրապետության միջև։ Քանի որ Պորտուգալիան և Իսպանիան միասին ձևավորում են Պիրենեյան թերակղզին, երկու երկրների դիվանագիտական կապերը շատ հաճախ անվանվում են նաև պիրենեյան հարաբերություններ։
Վերջին տարիներին երկու երկրներն ունեն բարեկամական հարաբերություններ։ Ե՛վ Պորտուգալիան, և՛ Իսպանիան Եվրոպական միության, Եվրագոտու, Շենգենյան համաձայնագրի և Հյուսիսատլանտյան դաշինքի (ՆԱՏՕ) լիիրավ անդամներ են ։ Երկու երկրների միջպետական հարաբերություններն ունեն պատմական խոր ակունքներ ։ Իսպանիան և Պորտուգալիան եղել են ժամանակի խոշորագույն և ազդեցիկ ծովապետությունները, որոնք գրեթե միշտ գտնվել են գաղութային մրցավազքի մեջ։ Պատահական չէ, որ աշխարհագրական մեծ հայտնագործությունների ժամանակաշրջանի հիմնական գործիչները՝ Քրիստափոր Կոլումբոսը, Ֆեռնան Մագելանը, Վասկո դա Գաման, Բարդուղիմեոս Դիաշը, սերում էին հենց այս երկու պետություններից։ Պորտուգալիայի և Իսպանիայի միջև գաղութային մրցավազքը երբեմն վերածվում է ռազմական հակամարտության ։ Տարբեր ժամանակահատվածներում վերջիններիս հարաբերությունների վրա իրենց ազդեցությունն են անունում նաև տարածաշրջանային ուժերը ։
Պատմություն
Պորտուգալիան համարվում է Պիրենեյան թերակղզու առաջին պետությունը, որը ստեղծվել է դեռևս 1128 թվականի հունիսի 24-ին։ Սան Մամեդեի ճակատամարտում տարած հաղթանակից հետո Աֆոնսու Էնրիկեշը (հետագայում՝ Աֆոնսու I Հիմնադիր) հիմնադրում է Պորտուգալիայի թագավորությունը։ Նորաստեղծ պետությունը Հռոմի պապ Ալեքսանդր III-ի կողմից ճանաչվում է 1179 թվականին։ Առաջին իսպանական պետություններն ի հայտ է եկել միայն 15-րդ դարում։ Դրանք էին Կաստիլիա-Լեոնի և Արագոնի թագավորությունները։ Այնուամենայնիվ, համաիսպանական միացյալ պետություն ստեղծվում է միայն լուսավորության դարաշրջանում։ Մինչ այդ «Իսպանիա» անվանումը վերաբերվում էր Պիրենեյան թերակղզուն։ Առաջին անգամ «Իսպանիայի արքա» սահմանադրական տերմինը օրենսդրական ակտում օգտագործվել է 1812 թվականին։ 1876 թվականին երկրի սահմանադրությունն առաջին անգամ օգտագործում է «Իսպանիա» եզրը որպես երկրանվանում, իսկ պաշտոնական անվանումը՝ Իսպանիայի Թագավորություն։ Պորտուգալիայի թագավորությունը, Կաստիլիան և Արագոնը Ռեկոնկիստայի ժամանակաշրջանում եղել է դաշնակից տերություններ։ Միացյալ ջանքներով նրանք կարողացել են Պիրենեյան թերակղզու տարածքից դուրս մղել արաբական վերջին հենակետերը։
1494 թվականի հունիսի 7-ին Տորդեսիլյասում կնքվում է համաձայնագիր՝ համաշխարհային ազդեցության տիրույթները միմյանց միջև բաժանելու վերաբերյալ։ 15-րդ դարում Պորտուգալիան կառուցում է հզոր նավատորմ և սկսում է ուսումնասիրել աշխարհը։ Դուրս գալով Եվրոպայից՝ պորտուգալական ուժերն ուղևորվում են Աֆրիկա և Ասիա։ Իսպանացիները կրկնօրինակում են պորտուգալացիներին միայն տասնամյակներ հետո։ 1492 թվականին Քրիստափոր Կոլումբոսի ճանապարհորդությունից հետո սկսվում է երկու երկրների գաղութային մրցավազքը։ 1494 թվականին Պորտուգալիան ձեռք է բերում իր կարևորագույն գաղութը՝ Բրազիլիան, որը տարածքային առումով զբաղեցնում էր Հարավային Ամերիկա մայրցամաքի մեծ մասը։ Տորդեսիլյասի պայմանագրի բովանդակությունը հետևյալն էր․ սահմանագիծը, որն անցնում էր երկու բևեռների միջով և հատում էր Ատլանտյան օվկիանոսը, պորտուգալական կողմի պնդմամբ տեղափոխվել է գծից՝ անցնելով Ազորյան կղզիներից ցանկացածից 100 լիգա դեպի արևմուտք, և Կանաչ հրվանդանի կղզիներից 370 լիգա դեպի արևմուտք։ Այժմյան կոորդինատներով դա ամ. ե. 49°32’56" միջօրեականն է, կամ «պապական միջճրեականը»։ Այդ գծից արևելք ընկած ծովերն ու ցամաքը բաժին էր հասնում Պորտուգալիայի թագավորությանը, իսկ արևմուտքինը՝ Կաստիլիայի և Արագոնի թագավորությանը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իսպանիայի արտաքին հարաբերություններ Կատեգորիա:Պորտուգալիայի արտաքին հարաբերություններ
Ջոն Բերնեթ
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շոտլանդացի գիտնականներ Կատեգորիա:Էդինբուրգ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Լեզվաբաններ Կատեգորիա:Էդինբուրգի համալսարանի շրջանավարտներ
Ժեզանկուր
Ժեզանկուր (Gézaincourt), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում ։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 447 մարդ, բնակչության խտությունը` 64.13 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.97 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 145 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 27 կմ հյուսիս։
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 275 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 214-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 61։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,8 %։ 214 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 191 անձ (125 տղամարդ և 66 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (12 տղամարդ և 11 կին)։ 61 անաշխատունակներից 16-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Գրանիտա
Գրանիտա կամ գրանիտե) (Granita), սիցիլիական աղանդեր, որն իրենից ներկայացնում է շաքարավազի և մրգային սառույցի խառնուրդ։ Պարունակում է մի շարք շերբետներ, սակայն ունի ավելի խիտ կառուցվածք ։ Խոհարարական քննադատ Ջեֆրի Ստեյնգարտենը (Jeffrey Steingarten) նշում է, որ աղանդերի խտությունը տարբերվում է կախված տեղանքից։
Ժեզանկուր
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր
Գրանիտա
Պատրաստման ժամանակ օգտագործվում են սառեցման տարբեր մեթոդներ՝ աղանդերի նուրբ տարբերակները պատրաստվում են պաղպաղակի արտադրության մեքենայի մեջ, և ավելի կարծր տարբերակի համար սառույցը քերում են սառցարանի պատերից՝ առանձին բյուրեղներ ստանալու համար։
Հիմնական բաղադրիչներն են կիտրոնի կամ նարնջի հյութը, խնկենին, նուշը, սուրճը, դաղձը, հասմիկը, ինչպես նաև սեզոնային հատապտուղներ ելակը և թթենին։ Կարելի է ավելացնել նաև գինի կամ ուժեղ ալկոհոլային խմիչքներ, ինչպիսիք են օղին (գրափա), կոնյակը, լիկյորները։
QSI միջազգային դպրոց (Երևան)
QSI միջազգային դպրոց, Միջազգային դպրոց Հայաստանի Երևան քաղաքում։ Դպրոցը գործում է բոլոր ազգությունների 3-18 տարեկան երեխաների համար։ Երևանի QSI միջազգային դպրոցը հիմնադրվել է 1995 թվականին։ 2012-2014 ուսումնական տարիների ընթացքում դպրոցում սովորել է 158 աշակերտ, ինչպես նաև 35 լրիվ դրույքով և 5 կես դրույքով աշխատող դասախոսներ։
Դպրոցի ուսուցումը անգլերեն լեզվով է։ Դպրոցի աշակերտները ուսումնասիրում են տարբեր առարկաներ՝ մաթեմատիկա, գիտություն, սոցիալիզմ, ֆիզկուլտուրա, համակարգիչ, արվեստի պատմություն և երաժշտություն։ Դպրոցը ունի լեզվական թեքում և դպրոցի աշակերտները կարող են ուսումնասիրել հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն, գերմաներեն և ֆրանսերեն լեզուները։
Դպրոցում գործում են նաև լրացուցիչ խմբակներ՝ ֆուտբոլ, բասկետբոլ, կարատե, պար և այլն։ Դպրոցը ունի Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների հովանավորությունը և լիցենզավորված է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Դպրոցը ավարտելուն պես շրջանավարտների 90 %-ը նախընտրում են ուսումը շարունակել Հայաստանից դուրս (Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, Միացյալ Թագավորություն, Գերմանիա, Ավստրիա, Ֆրանսիա, Ռուսաստան), իսկ մյուս 10 %-ը մնում են Հայաստանում։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Երևանի դպրոցներ Կատեգորիա:1995 թվականին հիմնադրված կրթական հաստատություններ
Միխայիլ Լևիդով
Միխայիլ Յուլևիչ Լևիդով (իրական ազգանունը՝ Լևիտ, ), ռուս սովետական գրող, դրամատուրգ և լրագրող։
Կենսագրություն
Տպագրվել է 1914 թվականից, այդ թվում նաև Գորկու «Տարեգրքում»։