cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Դանի Լամբերսի
Տնտեսություն
2011 թվականի տվյալներով 82 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 52-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 30-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 63,4 %, 1999 թվականին եղել է 76,5 %)։ 52 աշխատունակ բնակիչներից 47-ը աշխատում էին (25 տղամարդ և 22 կին, անաշխատանք էին 5-ը (2 տղամարդ և 3 կին)։ 30 անգործունակ մարդկանցից 7-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 12-ը թոշակառու, 11-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Սաութենդ-օն-Սի
Բնակուչթյուն
Բացի սեփական Սաութենդ քաղաքից յունիտար միավորի սահմաններում մտնում է Լի-օն-Սի քաղաքը 20 000 բնակչությամբ և Ուեստկլիֆֆ-օն-Սի քաղաքը։
Դանի Լամբերսի
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Սաութենդ-օն-Սի
Տնտեսություն
Սաութենդը մտնում է «Thames Gateway» տնտեսական մասում։ Երկրամասի մեջ մտնում է մեծաքանակ չմշաված հող, որոնք նախկինում օգտագործվել են արդյունաբերության և առևտրի համար, և պիտանի է հետագայի օգտագործման համար։
Կատեգորիա:Անգլիայի քաղաքներ Կատեգորիա:Հյուսիսային ծովի նավահանգստային քաղաքներ Կատեգորիա:Անգլիա
Զառիվար (լեռ)
Զառիվար, լեռնագագաթ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզի և Ադրբեջանի սահմանագլխին, Միափորի լեռներում, Թևգետի ձախափնյակում, Ճամբարակ քաղաքից 4 կմ հյուսիս–արևելք։ Բարձրությունը 2263 մ է ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Լեռնագագաթներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Հայաստանի լեռնագագաթներ Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի լեռներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի լեռնագագաթներ
Բարեբեր (գետ)
Բարեբեր, Բարիաբադ, գետ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում, Գետիկի ձախակողմյան վտակը։ Սկիզբ է առնում Արեգունի լեռների հյուսիս–արևելյան լանջերի 2270 մ բարձրությունից և Դպրաբակ գյուղում ձախից միախառնվում Գետիկին։ Երկարությունը 14-15 կմ ։ Գետի ավազանը մոտ 54 կմ² է։ Սնվում է մթնոլորտային տեղումներով և աղբյուրներով։ Գետը վարարում է մայիս ամսին։ Հոսում է խոր կիրճով, որի երկու կողմերն անտառապատ են ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գեղարքունիքի մարզի գետեր Կատեգորիա:Գետիկ գետի վտակներ
Արա Կարագյան
Արա Ալբերտի Կարագյան (1963, փետրվարի 16, Երևան), հայ դերասան։
Կենսագրություն
1984 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը (Ալեքսանդր Քոչարյանի արվեստանոցը)։ 1984-1997 թվականներին եղել է Երևանի Պատանի հանդիսատեսի պետական թատրոնի, ապա՝ «Թատրոն 13»-ի, «Թատրոն Անիվների Վրա»-ի, Երևանի Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի դերասան։ Աշխատում է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում։ Վարել է «Մուգունինի-Բուա» հեռուստաշոուն ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ Կատեգորիա:1963 ծնունդներ Կատեգորիա:Փետրվարի 16 ծնունդներ Կատեգորիա:Երևան քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:Երևանի պետական գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայ կինոդերասաններ
Իվան Պատորժինսկի
Իվան Սերգեևիչ Պատորժինսկի (Iван Сергiйович Паторжинський, ), ուկրաինացի խորհրդային երգիչ (բաս) և մանկավարժ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1944)։ ԽՄԿԿ անդամ 1946 թվականից։
Կենսագրություն
Ավարտել է Եկատերինոսլավի (այժմ՝ Դնեպրոպետրովսկ) կոնսերվատորիան (1922)։ 1925-1935 թվականներին՝ Խարկովի օպերային թատրոնի, 1935 թ.-ից՝ Կիևի օպերայի և բալետի թատրոնի մենակատար։
Պատորժինսկին ուկրաինացի վոկալ արվեստի ականավոր ներկայացուցիչներից էր, օժտված թավշյա տեմբրով, ուժեղ ձայնով։
Հանդես է եկել նաև որպես կամերային երգիչ։
1946 թվականից՝ Կիևի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր։
Պարգևատրվել է Լենինի և 3 այլ շքանշաններով։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Խորհրդային երգիչներ Կատեգորիա:Ուկրաինացի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Ուկրաինական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստներ Կատեգորիա:Լենինի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Ստալինյան մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:20-րդ դարի օպերային երգիչներ Կատեգորիա:Խորհրդային օպերային երգիչներ և երգչուհիներ Կատեգորիա:Խորհրդային մանկավարժներ Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Սերգեյ Բաբկով (նկարիչ)
Սերգեյ Բաբկով (Бабков, Сергей Фёдорович, ), խորհրդային գեղանկարիչ և գրաֆիկական նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ ։
Կենսագրություն
Ծնվել է 1920 թվականի դեկտեմբերի 28-ին, Ուրալի Զլատոուստ քաղաքում։ 1941 թվականին ավարտել է Համառուսական նկարչական ակադեմիային կից Լենինգրադի միջնակարգ նկարչական դպրոցը։
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո մոբիլիզացվել է և ուղարկվել Լենինգրադի հրետանային ուսումնարան` սովորելու։ Այն ավարտելուց հետո կռվել է Բրյանսկի և Կենտրոնական ռազնաճակատներում, մասնակցել է Կուրսկի ճակատամարտին, Բեռլինի գրավմանը։ Վիրավորվել է։ Պատերազմն ավարտել է ավագ լեյտենանտի կոչումով։ Պարգևատրվել է Կարմիր Աստղի երկու շքանշաններով, Հայրենական պատերազմի առաջին աստիճանի շքանշանով, «Բեռլինի գրավման», «Գերմանիայի դեմ տարված հաղթանակի համար» մեդալներով ։
Ցուցահանդեսների սկսել է մասնակցել է 1939 թվականից։ Նկարել է ժանրային և մարտանկարչային նկարներ, դիմանկարներ, լանդշաֆտներ։ 1952 թվականից եղել է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։ 1954-1963 թվականներին եղել է Գրեկովի անվան ստուդիայի նկարիչ` Լենինգրադի մարինիստների խմբում ։ Առավել հայտնի նկարչական աշխատանքներից են «Նախիմովը Կորնիլովսկյան բաստիոնում» (1953), «Ժամանցի ժամանակ» (1955), «Կրոնշտադտի ապստամբությունը 1906 թվականին» (1956), «Գարունը մոտ է» (1963), «Թշնամին չի անցել» (1964), «Սևծովյան դեսանտ», «Սուխո կղզու պաշտպանները», «Ժողովրդական պատերազմ», «Հարձակում», «1943 թվականի պարտիզանները» և մի շարք այլ աշխատանքներ։
80-90-ականների վերջին, Սերգեյ Բաբկովի աշխատանքները որպես Լենինգրադի նկարիչների աշխատանքների ցուցահանդեսների մաս ներկայացվել են եվրոպական հանդիսատեսին` արտասահմանյան ցուցահանդեսների շարքով  ։
Սերգեյ Բաբկով մահացել է 1993 թվականի հոկտեմբերի 6-ին, Սանկտ Պետերբուրգում, 73 տարեկան հասակում։ Նրա աշխատանքները գտնվում են Ռուսաստանի, ԱՄՆի, Իտալիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի ռուս նկարիչներ
Բոշաստել
Բոշաստել (Beauchastel), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում ։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 1747 մարդ, բնակչության խտությունը` 206.50 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.46 կմ² տարածք։
Աշխարհագրություն
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 490 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից` 105 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 19 կմ հյուսիս-արևելք։
Բնակչություն
Բնակչության քանակը ըստ տարիների
Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ
Տնտեսություն
2010 թվականին ուներ 1022 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 762-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 260։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,6 %։ 762 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 697 անձ (373 տղամարդ և 324 կին)։ Գործազուրկ են եղել 65 անձ (29 տղամարդ և 36 կին)։ 260 անաշխատունակներից 83-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 108-ը` թոշակառուներ, իսկ 69-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի բնակավայրեր Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ
Պեսկասերոլի
Պեսկասերոլի  (Pescasseroli), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 2225 մարդ (2005 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 24,09 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 92,35 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 67032։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0863։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբը սուրբ Սան Պիետրոն է։ Նրան նվիրված ամենամյա տոնը տոնվում է հունիսի 30-ին։
Բնակավայրի տոնը նշվում է սեպտեմբերի 28-ին։
Հիստոններ
Հիստոններ,  թույլ հիմնային հատկություններով օժտված պարզ սպիտակուցների խումբ։ Մոլային զանգվածը՝ 5.000-ից մինչև 37.000։ Պարունակվում են կենդանիների բջիջների մեծ մասում, հատկապես էրիթրոցիտներում ու վահանագեղձում։ Հիմնային հատկությունները պայմանավորված են հիսաիդին, փղին և արգինին ամինաթթուների առկայությամբ։ Բջիջների կորիզներում այն դեզօքսիռիբոնուկլեինաթթուների (ԴՆԹ) հետ կազմում են նուկլեոհիստոն համալիր։ Հիստոնները ներկայացված են 5 ֆրակցիաներով՝ H1, H2A, H2B, H3 H4։ Դրական լիցքավորված հիմնային սպիտակուցներ են, ուստի բավականին ամուր կապերով միանում են ԴՆԹ-ի հետ, ինչով էլ խոչընդոտում են նրանում պարփակված կենսաբանական ինֆորմացիան կարդալուն։ Սրանով հիստոնային սպիտակուցները կատարում են կարգավորիչ դեր։ Հիստոնները ունեն նաև կառուցվածքային նշանակություն ապահովում են քրոմոսոմներում ԴՆԹ-ի տարածական կազմավորվածությունը։
Կատեգորիա:Սպիտակուցներ
Ավազակները Միլանում
«Ավազակները Միլանում» (Banditi a Milano), ռեժիսոր Կառլո Լիձանիի կրիմինալ դրաման, որը թողարկվել է 1968 թվականի մարտի 29-ին։
Սյուժե
Մասամբ ոստիկանական ռեպորտաժի ձևով նկարահանված ֆիլմը նվիրված է 1960-ական թվականների վերջում Իտալիայում կրիմինալ և քաղաքական բռնության աճի խնդրին, որը կանխագուշակում էր «կապարե տասնամյակի» առաջացումը։ Ֆիլմի հիմքում ընկած է Կավալերո ավազակախմբի պատմությունը, ով ձերբակալվել էր 1967 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Միլանում` մեկուկես ժամանանոց հետապնդումից և ոստիկանության հետ փոխհրաձգությունից հետո։
Պիետրո Կավալերոն ստեղծում է ավազակախումբ բանկերը թալանելու նպատակով պրոլետարիական հեղափոխության ֆինանսավորման համար։ Նրանք հանդուգն են գործում՝ հասցնելով թալանել մեկ օրվա ընթացքում երկու-երեք բանկային ստորաբաժանում իրար հետևից, սակայն 17-րդ փորձը նրանց համար ճակատագրական է դառնում։ Կոմիսար Բազևին հետևում է թալանիչներին, որոնք հասցնում են հետապնդման ընթացքում ոչ միայն ոստիկանության հետ փոխհրաձգություն կազմակերպել, այլև ուրախ կատակներով կրակել պատահական անցորդների վրա։
Ի վերջո, բոլոր չորս ավազակները ձերբակալվել էին, նրանցից մեկին հազիվ էին հասցրել փրկել բարկացած ամբոխից, որ պատրաստվում էր նրան ինքնադատաստանի ենթարկել։ Ավազակախմբի ղեկավարը, որ փոխհրաձգության ընթացքում երեք դիակ էր թողել և ավելի քան քսան վիրավոր, հաճույքով լրագրողների առաջ լուսանկարվում է։ Ֆիլմի ամբողջականության համար ռեժիսորը մի դրվագ է ստեղծում, որտեղ սկսնակ երգչուհուն կենդանի այրում են, ով համաձայն չէր այն բանի հետ, որ կրիմինալ «պրոդյուսերները» որոշել էին նրան մղել մարմնավաճառության։
Մրցանակներ և առաջադրումներ
Իտալական շուկայում մեծ հաջողություն ունեցած ֆիլմը ստացել է Դավիթ դի Դոնաթելոյի երկու մրցանակ․ «լավագույն ռեժիսոր» և «լավագույն արտադրություն», իսկ 1969 թվականին «Արծաթե ֆիլմ» է ստացել լավագույն սցենարի համար և առաջադրվել է «լավագույն ռեժիսորի» և «լավագույն գլխավոր դերակատարի» անվանակարգերում։
1968 թվականին ֆիլմը առաջադրվել է Ոսկե առյուծի Բեռլինի 18-րդ միջազգային կինփառատոնում և մասնակցել է Կաննի կինոփառատոնին, որը փակ էր՝ կապված Ֆրանսիայում զանգվածային անկարգությունների հետ։
Նույն թվականին ֆիլմը ստացել է իտալական Ոսկե Գլոբուսը լավագույն ֆիլմ կատեգորիայում, իսկ Ջան Մարիա Վոլոնտեն՝ որպես լավագույն դերասան։
Քննադատություն
Ֆիլմն ընդգրկվել է այսպես կոչված «100 իտալական ֆիլմերի ցանկում, որոնք անհրաժեշտ է պահպանել» (100 film italiani da salvare)՝ չնայած քննադատները այս ֆիլմը, որը 1970-ական թվականներին դարձել է արյունարբու իտալական թրեշ թրիլերների օրինակ, համարում են B կատեգորիայի արտադրանք ;
Ամերիկացի քննադատները նշել են նաև քիչ բյուջե ունեցող ցուցադրության ոչ բարձր որակը, որտեղ ավելի շատ խառնիխուռն իրավիճակ է, քան հստակ գործողություն և շատ ցինիկ հումորներ ։ Չնայած այդ ամենին՝ Ռոջեր Էբերտը իր ժամանակ նշել է, որ նման ֆիլմերը, որ ծագել են էժանագին սպագետի-վեսթեռն ոճից, ունակ են լրացնելու այն բացը, որը առաջացել է ամերիկյան ֆիլմագրության մեջ, այն բանից հետո, ինչ Ֆրենկ Սինատրայի հակադեֆամացիոն լիգան (ում աջակցությունը ամերիկյան մաֆիայի կողմից էր) հասավ գանգստեր իտալացիների՝ ֆիլմերում ցուցադրման արգելքին ։
Բենիկ Հարությունյան
Բենիկ Նիկոլայի Հարությունյան, հայ բժիշկ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1991), պրոֆեսոր (1992), բուժծառայության գնդապետ։
Կենսագրություն
1964-1970 թվականներին սովորել է Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտի բուժական ֆակուլտետում, 1977-1979 թվականներին՝ Մոսկվայի բժիշկների կատարելագործման կենտրոնական ինստիտուտի վիրաբուժության գծով հատուկ կլինիկական օրդինատուրան, 1987-1989 թվականներին՝ Մոսկվայի Իվան Սեչենովի անվան առաջին բժշկական ինստիտուտի ընդհանուր վիրաբուժության գծով դոկտորանտուրան։
Աշխատանքային գործունեություն
1970-1972 թվականներին եղել է Խորհրդային բանակի գնդի ավագ բժիշկ, 1972-1974 թվականներին աշխատել է Արագածի շրջանում որպես գլխավոր բժշկի բուժական գծով տեղակալ, վիրաբույժ, 1974-1977 թվականներին՝ Վարդենիսի բուժմիավորման գլխավոր բժիշկ, 1979-1980 թվականներին աշխատել է ՀՀ առողջապահության նախարարության բուժական վարչությունում, 1980-1983 թվականներին՝ Մալիի հանրապետության Գաբրիել Տուրէի անվան հոսպիտալում որպես ավագ վիրաբույժ, 1983-1984 թվականներին՝ Չարենցավանի քաղաքային հիվանդանոցում, գլխավոր բժիշկ, վիրաբույժ, 1984-1987 թվականներին՝ Հրազդանի բուժմիավորման գլխավոր բժիշկ, վիրաբույժ, 1990-1993 թվականներին՝ Երևանի պետական բժշկական համալսարանի վիրաբուժական հիվանդությունների թիվ 1 ամբիոնի պրոֆեսոր, 1991-1992 թվականներին՝ ՀՀ ԱՆ բուժ-կանխարգելիչ օգնության գլխավոր վարչության պետ, 1992-1993 թվականներին՝ ԵՊԲՀ աղետների բժշկության ամբիոնի վարիչ, 1993-1995 թվականներին՝ ՀՀ ՊՆ Ռազմաբժշկական վարչության պետ, 1993-1997 թվականներին՝ ԵՊԲՀ ռազմադաշտային վիրաբուժության ամբիոնի պետ, 2001 թվականից՝ ՌԴ Բժշկատեխնիկական գիտությունների ակադեմիայի հայաստանյան մասնաճյուղի նախագահ, 2002 թվականից՝ ՀՀ ԱՆ Կուրորտաբանության և ֆիզիկական բժշկության գիտահետազոտական ինստիտուտի տնօրեն, 2003-2011 թվականներին՝ ՀՀ ԱՆ Ս. Ավդալբեկյանի անվան առողջապահության ազգային ինստիտուտի վերականգնողական թերապիայի և կուրորտաբանության ամբիոնի վարիչ, 2010 թվականից՝ ՀՀ պաշտպանության նախարարի խորհրդական ռազմաբժշկական հարցերով, 2011 թվականից՝ ԵՊԲՀ ռեաբիլիտալոգիայի, ֆիզիոթերապիայի և սպորտային բժշկության ամբիոնի վարիչ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայ բժիշկներ Կատեգորիա:Հաթերք գյուղում ծնվածներ Կատեգորիա:1946 ծնունդներ Կատեգորիա:Հունիսի 8 ծնունդներ Կատեգորիա:Բժշկական գիտությունների դոկտորներ Կատեգորիա:Հայ պրոֆեսորներ Կատեգորիա:Երևանի պետական բժշկական համալսարանի շրջանավարտներ
Կիմ Ջոնգ Իլի տիտղոսների ցանկ
Հյուսիսային Կորեայում ընդունված է որոշակի տիտղոսներ օգտագործել Կիմ Ջոնգ Իլի անվան առաջ (1994-2011 թվականներին՝ երկրի ղեկավար)։ Առաջնորդի անունը, միևնույն ժամանակ, առանձնանում է հատուկ տառատեսակով՝ ավելի մեծ կամ համարձակ ։ Այն մոտովորապես այսպիսի տեսք ունի՝ «위대한 령도자 김정일동지께서<…>지적하시였다.» (Մեծ ղեկավար Կիմ Ջոնգ Իլը նշում էր <…>) ։
Տիտղոսները մշակվում են ԿԲԿ ԿԿ-ում, իսկ դրանց հիշատակումը տարբերակվում է կախված քաղաքական իրավիճակից։
Նմանատիպ իրավիճակը գոյություն է ունեցել նաև Կիմ Ջոնգ Իլի հոր՝ Կիմ Իլ Սոնգի կառավարման օրոք, ով երկրի ղեկավարն էր 1948-1994 թվականներին ։ Որոշ գիտնականներ փորձեր են ձեռնարկել հավաքել Հյուսիսային Կորեյաի առաջնորդների տիտղոսների լիովին ցանկը   ։ Ստորև բերված է Կիմ Ջոնգ Իլի տիտղոսների ցանկը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ազնվական տիտղոսներ Կատեգորիա:Տիտղոսներ Կատեգորիա:Հյուսիսային Կորեա Կատեգորիա:Ազգային և էթնիկ առաջնորդման կոչումներ
Արտուրո Մարկես
Արտուրո Մարկես (Arturo Márquez, ), նվագախմբային երաժշտության մեքսիկացի կոմպոզիտոր, որն իր ստեղծագործություններում ներառում է մեքսիկական ազգային երաժշտական ձևերն ու ոճերը ։
Կենսագրություն
Արտուրո Մարկեսը ծնվել է 1950 թվականին Մեքսիկայի Սոնորա նահանգի Ալամոս քաղաքում՝ Արտուրո Մարկեսի և Ավրորա Մարկես Նավառոյի ընտանիքում։ Եղել է ընտանիքի ինը երեխաներից առաջնեկը, և միայն նա է զբաղվել երաժշտությամբ։ Մարկեսի հայրը Մեքսիկայում, ավելի ուշ` Լոս Անջելեսում մարիաչի երաժիշտ էր, հայրական պապը՝ մեքսիկացի ժողովրդական երաժիշտ Սոնորա և Չիուաուայի հյուսիսային նահանգներից։ Հոր և պապիկի շնորհիվ Մարկեսը մանկուց եղել է մի քանի երաժշտական ոճերի ազդեցության տակ, մասնավորապես, մեքսիկական «սալոնային երաժշտության», որն ազդել է նրա հետագա երաժշտական ռեպերտուարի վրա։
Մարկեսը ստեղծագործել սկսել է 16 տարեկան հասակում, այնուհետև ընդունվել է Մեքսիկայի երաժշտական կոնսերվատորիա, որտեղ 1970-1975 թվականներին սովորել է դաշնամուրի և երաժշտության տեսություն։ Հետագայում 1976-1979 թվականներին կոմպոզիցիա է սովորել Ֆեդերիկո Իբարայի, Խոակին Գուտիերես Էրասի և Էկտոր Քինտանարի (Միրանդա 2001) մոտ։ ԱՄՆ-ում արժանացել է Ֆուլբրայթի կրթաթոշակի և 1990 թվականին Կալիֆոռնիայի արվեստների ինստիտուտից ստացել է արվեստի մագիստրոսի աստիճան։
Դանսոնները (Danzón) հիմնված են Մեքսիկայի Վերակրուս նահանգի երաժշտության վրա։ Danzón no. 2-ը ընդգրկվել է Սիմոն Բոլիվարի երիտասարդական նվագախմբի ծրագրում դիրիժոր Գուստավո Դուդամելի 2007 թվականին Եվրոպա և ԱՄՆ կատարած շրջագայությունների ժամանակ։ Այն նաև բացահայտեց կոմպոզիտորի կողմից գրված այլ ստեղծագործություններ, որոնք ավելի հաճախ են կատարվում ամբողջ աշխարհում և Լատինական Ամերիկայում։ Տավիղի և մագնիտոֆոնի համար գրված Son a tamayo ստեղծագործությունը 1996 թվականին ներկայացվել է Տավիղների համաշխարհային կոնգրեսին։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Մեքսիկացի կոմպոզիտորներ
Ռուսական պարբերական
«Ռուսական պարբերական», (Русский вестник), 19-րդ դարի և 20-րդ դարասկզբի ռուսական երեք ամսագրերի անվանումները։
Սերգեյ Գլինկայի «Ռուսական պարբերականը»
Միապետական և հայրենանվեր կողմնորոշման ամենամսյա ամսագիրը հիմնվել է 1808-1820 թվականներին Մոսկվայում Ֆյոդր Ռոստոպչինի միջոցներով, ղեկավարում էր Սերգեյ Գլինկան։
Նիկոլայ Գրեչի և Նիկոլայ Պոլեվոյի «Ռուսական պարբերականը»
Ամենամսյա ամսագիրը հիմնվել է 1841—1844 թվականներին Սանկտ Պետերբուրգում Նիկոլայ Գրեչի և Նիկոլայ Պոլեվոյի ղեկավարությամբ, աշխատակիցների թվում էր պատմաբան Իվան Սնեգիրյովը։
Միխայիլ Կատկովի «Ռուսական պարբերականը»
Ռուս գրական և հասարակական-քաղաքական ամսագիր, XIX դարի երկրորդ կեսի ամենաազդեցիկ ամսագրերից մեկը, որը էական ազդեցություն է ունեցել հասարակական մտքի և Ռուսաստանի գրական մտքի շարժման վրա։ Թողարկվել է Մոսկվայում (1856—1887) և Սանկտ Պետերբուրգում (1887—1906):
Հիմնադրումը
Սկզբնականում ամսագիրը եղել է երկու շաբաթը մեկ անգամ, այնուհետև դարձել է ամսագիր։ Հիմնադրվել է 1856 թվականին Մոսկվայում լիբերալ հայացքների տեր գիտնականների և գրողների կողմից, որոնց թվում են՝ Միխայիլ Կատկովը, Եվգենի Կորշը, Պյոտր Կուդրյավցևը, Պավել Լեոնտևը, Անտոն Ստանկևիչը։ Ամսագրի խմբագիրը դարձավ հրապարակախոս և գրաքննադատ Միխայիլ Կատկովը։ Ամսագրի հիմնադիրների միջև տարաձայնությունները 1857 թվականի աշնանը հանգեցրին ամսագրի պառակտմանը։ Այն ղեկավարում էին Մ. Կատկովը և Պ. Լեոնտևը, դառնալով տպարանի սեփականատերեր։
Կառուցվածքը
Յուրաքանչյուր համար բաղկացած էր արձակագրությունից և գիտական աշխատանքների հոդվածներից, որոնք միավորված էին առաջին բաժնում և քաղաքական բաժնից, որը կրում էր «Ժամանակակից տարեգրություն» անվանումը։ Քաղաքական բաժինը սկզբնականում ղեկավարում էին Եվգենի Կորշը և Պյոտր Կուդրյավցևը։ Այնուհետև առաջատար հեղինակ և ղեկավար դարձավ Միխայիլ Կատկովը։ Երբ Կատկովը և Լեոնտևը վարձակալությամբ ստացան «Մոսկովյան տեղեկագիր» թերթը (1862), «Ժամանակակից տարեգրություն» ամսագրի հասարակական-քաղաքական բաժինը վերածվեց թերթի ամենշաբաթյա ծրագրի (1863—1871): Կատկովի հրապարակախոսական և խմբագրական գործունեությունը կենտրոնացավ «Մոսկովյան տեղեկագիր» և «Ժամանակակից տարեգրություն» թերթերի վրա, ամսագրի աշխատանքները  իր հսկողությամբ կատարում էր Նիկոլայ Լյուբիմովը։
Գրականություն
Կատեգորիա:Ռուսական պարբերականներ ըստ երկրի
Բորկովկա (գետ)
Բորկովկա (Борковка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սելմենգա գետի աջ ափում՝ 5 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։
Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանի գետեր
Կանյանո Ամիտերնո
Կանյանո Ամիտերնո (Cagnano Amiterno), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում ։
Բնակչությունը կազմում է 1431 մարդ (2005 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 23,8 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 60,12 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 67012։ Հեռախոսային կոդ՝ 0862։ Բնակավայրի տոնը սեպտեմբերի 26 է։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Իտալիայի բնակավայրեր
Բելվուարի բերդ
Բելվուարի բերդ (Belvoir, כוכב הירדן Կոհավ ա Յարդեն), Հիվանդախնամների միաբանության ամրոց, որը գտնվում է Նաֆտալիի բարձրավանդակում, Գալիլեայի ծովից 20 կմ դեպի հարավ հեռավորության վրա, գտնվում է 500 մետր Հորդանան գետի հովտից բարձր դիրքում։ Սկզբում եղել է ֆրանսիական ազնվական Վելոսայի ֆեոդալական կալվածք, ով ապրել է Տիվերիադում։
Վելոսը այս տարածքը վաճառեց Հիվանդախնամների միաբանությանը 1168 թվականին, որոնք էլ այստեղ բերդ կառուցեցին։ Ամրությունը մնացած բերդերից տարբերվում է իր սիմետրիականությամբ, ուղղանկյունաձև պատերով, ամրապնդվել է անկյունային քառակուսի աշտարակներով և կողմերով, ներքուստ շրջապատված է չորս անկյունային աշտարակների հետ քառակուսի բնակարններով և մեկ՝ արևմտյան մասում գտնվող աշտարակով։ Ներքուստ կամարները այնպիսի ամրություն ունեն, որ նույնիսկ ծանր պաշարմանը կարող են դիմանալ։
Բելվուարի ամրության դիմաց դրված էր մեկ եզակի նպատակ՝ լինել մուսուլմանների ճանապարհի հիմնական խոչընդոտը, եթե հանկարծ նրանք հարձակվեին Երուսաղեմի թագավորության վրա արևելքից։ 1180 թվականին նա դիմացել է մուսուլմանների հարձակմանը։ 1182 թվականին այստեղ Երուսաղեմի արքա Բալդուին IV-ի և Եգիպտոսի սուլթան Սալահ ալ-Դինի միջև ճակատամարտ տեղի ունեցավ։
Բերդի պատմություն
1188 թվականին Սալահ ալ-Դինը պաշարում է բերդը, որի կայազորը 1189 թվականի հունվարի 5-ին հանձնվում է։ 1220 թվականին Դամասկոսի ղեկավարը ոչնչացնում է ամրոցը։
1966 թվականին բերդի տարածքում տեղի են ունենում հնագիտական հետազոտություններ։ 1994 թվականին բերդի մոտակայքում ստեղծվում է քանդակներով զբոսայգի։
Աղբյուրներ
Կատեգորիա:Իսրայելի բերդեր Կատեգորիա:Իսրայելի ազգային պարկեր Կատեգորիա:Երուսաղեմի թագավորության բերդեր Կատեգորիա:Հիվանդախնամների միաբանության բերդեր Կատեգորիա:Իսրայելի պատմություն
Տղաները առավել ծաղիկներից (հեռուստասերիալ)
Տղաներն առավել ծաղիկներից ( Հաննա յորի դանգո, թարգմանված «Տղաներն առավել ծաղիկներից»), ճապոնական հեռուստասերիալ (դորամա), որը 2005 և 2007 թվականներին ցուցադրվել է TBS ալիքով։ Այն ամենահայտնի հեռուստասերիալներից մեկն էր։ Համարվում է նույնանուն մանգա Յոկո Կամիոիի էկրանավորումը ։
Անվանում
«Հաննա յորի դանգո» անունը համարվում է բառերի խաղ և ստեղծվել է ճապոնական 花より団子 իդիյոմով, որը թարգմանվում է ինչպես «լավ դանգո (բրնձե գնդիկներ), քան ծաղիկները» և կարդացվում է «հաննա յորի դանգո»։ Օգտագործվում է այն մարդկանց նկարագրության համար, ովքեր ինչ-որ բան են անում ոչ բարձր նպատակների համար, բայց հանուն փողի, ուտելիքի։ Ըստ ճապոնացիների ավանդույթի ամեն գարնան նրանք ամբողջ ընտանիքով գնում են քաղաքից դուրս, որպեսզի հիանան սակուրայի ծաղկմամբ։ Վարդագույն թերթերի գեղեցկության դիտման ժամանակ նրանք ուտում են ավանդական բրնձե գնդիկներ, և խմում՝ սակե ։ «Դանգոն առավել ծաղիկներից»՝ ճապենացիները այդպես են անվանում նրանց, ովքեր գնացել են բնության գիրկ ոչ բարձր գեղագիտական արժեքների համար։ Յոկո Կամինոն փոխել է հիերոգլիֆը 団, «դանգո» բառը 男 հետ, և այն սկսվեց նշանակել «տղաներ»։ Կարծիքներ կան, թե 男子 սովորաբար կարդացվում է «դանսի»։
Սյուժե
Ցուկուսին հայտնվում է այդ քառյակի կյանքում այն բանից հետո, երբ պաշտպանում էր իր ընկերուհի Սակուրակոյին, ով պատահաբար ավազակախմբի գլխավոր անդամի վրա հյութ է թափում։ Ցուկուսին F4-ից ստանում է կարմիր նշան և արդյունքում ամբողջ դպրոցը ընդիմանում է նրան։ Բայց Մակինոն որոշում է պատժել F4-ին և պատերազմ է հայտարարում։ Ցուկասու Դամյոնձին, քառյակի գլխավորին անհանգստացնում է աղջկա համառությունը և սիրահարվում է Ցուկուսիին։ Բայց նա վաղուց սիրում էր նրա լավագույն ընկերոջը Ռյուի Հանաձավային։
Դերասաններ
Գլխավոր դերերում
Շարունակություն
Սերիալի հաջողությունից հետո 2008 թվականին թողարկվում է «Hana Yori Dango Final» ֆիլմը, գլխավոր դերերը մարմնավորում են նույն դերասանները։
Պարգևներ և մրցանակներ
47th Television Drama Academy Awards 52nd Television Drama Academy Awards
Ալեյրա
Ալեյրա (alheira), պորտուգալական երշիկ, որը պատրաստվում է մսի տարբեր տեսակներից (հիմնականում՝ հորթի, ճագարի և հավի մսից)՝ հացի ավելացումով։
Ստեղծվել է հրեաների կողմից՝ որպես պորտուգալական հավատաքննության միջոց ։ Կրոնը չէր թույլատրում հրեաներին ուտել խոզի միս, ուստի հրեաները հեշտ ճանաչելի էին այն փաստով, որ նրանք չէին պատրաստում խոզի մսից երշիկ։ Ահա թե ինչու հրեաները երշիկի բաղադրության մեջ մտնող խոզի միսը փոխարինեցին հորթի, ճագարի, հնդկահավի, բադի, հավի և այլ մսերով, որին ավելացվում էր հաց։ Տարիներ անց բաղադրատոմսը հայտնի դարձավ նաև քրիստոնեական աշխարհում։ Քրիստոնյաներն ավելացրեցին նաև խոզի միսը ։
Մեր ժամանակներում առավել հայտնի են Միրանդելում պատրաստված ալյերաները, ինչպես նաև Բեյրա-Ալթայի և Տրազ-ուժ-Մոնտիշի ալեյրաները։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ուտեստներ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Երշիկեղեն Կատեգորիա:Պորտուգալական խոհանոց
Ամատունի
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Հայկական ազգանուններ Կատեգորիա:Ազգանուններ այբբենական կարգով Կատեգորիա:Ունի վերջածանցով ազգանուններ
Ընձակ
Ընձակ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն ինձ՝ «վագր» բառի փաղաքշական ձևից։ Այնուհետև դարձել է Ընձաք, Ընծակ, Ընծաք ։
Վերոնիկա (անուն)
Վերոնիկա, ռուսական կանացի անձնանուն, որն ունի հունական ծագում։
Ստուգաբանություն
Հավանական է, որը այս անունը համընկնում է Ֆերենիկա անվան հետ (հուն․Φερενίκη), այդպես անվանում էին Եգիպտական Պտոլոմյա I Սոտերայի կնոջը։ Φερενίκη թարգմանաբար նշանակում է «Հաղթանակ բերող» (φέρω թարգմանաբար նշանակում է բերել և νίκη հաղթանակ) ։ Ֆերանաիկա անունը տարածվել է հնագույն ժամանակներում, երբ ստացել է իր դիալեկտիկական ձևը՝ Բերենիկա։ Այս անունը դարձել է տոհմական Պտղոմեոսների դինաստյայում և հայտնի էր նաև մի քանի այլ թագավորություններում ։ Բերենիկա (Վերենիկա) անունը հաճախ հանդիպում է Աստվածաշնչում, որտեղ այն կրում էր Իուդիայի Իրոդ Ագրիպ 1֊ին արքայի դուստրը։ Քրիստոնեության ընդունման դարաշրջանում Բերենիկա անունը սկսել է նույնականացվել երկու անանուն կանանց հետ, ովքեր հիշատակվում են Եվանգելիայում։ Առաջինը տառապում էր արյունահոսությունից և բուժվել է Հիսուս Քրիստոսի կողմից։ Երկրորդը իր թաշկինակով սրբել է Հիսուս Քրիստոսի երեսը, երբ նա բարձրանում էր խաչվելու, դրանից հետո հրաշք է տեղի ունենում և նրա թաշկինակի վրա հայտնվում է Քիստոսի պատկերը։ Արևմտաեվրոպական քրիստոնեական ավանդության մեջ լայն տարածում գտավ ապոկրիֆյան ձևը, որը պատմում է թաշկինակի մասին ։ Իսկ լատինական ձևով Veronica անունը դարձել էր հասկանալի ինչպես icona vera բառակապակցության անագրամա «իրական ձև» ։
Իտալիայում անվան իմաստը նշանակում է «Վերոնայի բնակիչ» ։
Գետերի ցանկն ըստ երկարության
1000 կմ-ից ավելի երկարությամբ երկրի ամենաերկար գետերը, որոնք ընդգրկում են գետային ավազանները։ Գետերը, որոնք նշվում են գետային համակարգում, այս աղյուսակում առանձին չեն հիշատակվում (օրինակ, Իրտիշ և Օբ)։
1000 կմ-ից ավելի երկարություն ունեցող գետեր
Դնեստր
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Գետերի ցանկեր Կատեգորիա:Գետերի ցանկեր ըստ երկրի
Բիլլի. վաղ տարիները
'''«Բիլլի. վաղ տարիները»''' (Billy: The Early Years), 2008 թվականի ամերիկյան կենսագրական ֆիլմ, որի ռեժիսորն է Ռոբի Բենսոնը։ Ֆիլմը պատմում է քարոզիչ, հասարակակն գործիչ և ԱՄՆ նախագահների կրոնական խորհրդատու Բիլլի Գրեհեմի երիտասարդ տարիների մասին։
Լսումներ
Ֆիլմի սցենարիստ և պրոդյուսեր Ուիլյամ Փոլ ՄաքՔեյը ցանկանում էր, որ Ջոն Հեյգը կատարի ավետարանչական առաջնորդ Մորտդեկայ Հեմի դերը, սակայն ռեժիսոր Ռոբի Բենսոնը կարծում էր, որ նա լինելով հասարակական հակասական կերպար, կարող է վնասել ֆիլմին և նրա փոխարեն ընտրեց Քլիֆ Բեմիսին ։
Դերասանների լսումները տեղի ունեցան Լոս Անջելոսում, Նյու Յորքում և Սան Ֆրանցիսկոյում ։
Նկարահանումներ
Ֆիլմը նկարահանվել է Թենեսի նահանգի Նեշվիլ և Ուաթերթաուն քաղաքներում, 3.6 միլիոն դոլար արտադրական բյուջեով ։
Մրցանակներ և առաջադրումեներ
Բիլլի Գրեհեմի դերի համար Արմի Համերը ստացել էր առաջադրում Epiphany Prize (մրցանակ կրոնական ֆիլմերի և հեռուստատեսության համար) մրցանակաբաշխությանը՝ տարվա լավագույն արական դերի համար ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան կենսագրական ֆիլմեր Կատեգորիա:2008 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Իրական դեպքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ականներին Կատեգորիա:Ֆիլմեր, որոնց գործողությունները տեղի են ունենում 1930-ականներին
Ռամլայի ճակատամարտ (1101)
Ռամլայի ճակատամարտ, ռազմական ընդհարում Երուսաղեմի թագավորության խաչակիրների և Եգիպտոսում իշխող ֆաթիմյան դինաստիայի միջև 1101 սեպտեմբերի 7-ին։ Ռամլա քաղաքը գտնվում է Երուսաղեմից Ասկալոն տանող ճանապարհին։ Ասկալոնը հետագայում դարձավ Պաղեստինում ամենամեծ Ֆաթիմյան ամրոցներից մեկը։ 1099-1107 թվականներին ֆաթիմյան վեզիր հայազգի ալ-Աֆդալը Ասկալոնից էր իրականացնում իր հարձակումները նորաստեղծ խաչակրաց թագավորության վրա։ Երկու զորքերը Ռամլայում հանդիպում են երեք անգամ՝ 1101, 1102 և 1105 թվականներին։
Ճակատամարտում եգիպտացիների հրամանատարն էր Սաադ Ալ-Դաուլան, իսկ խաչակիրներինը՝ Բալդուին I-ը, ում զորքը կազմված էր ընդամենը 260 հեծյալից և 900 հետևակից։ Նա իր զորքը բաժանեց 6 մասի և ուղղեց ընդդեմ եգիպտական տասը հազարանոց զորքին։ Հանկարծակի հարձակումից վախեցած, եգիպտական զորքը շատ արագ նահանջեց։ Խաչակիրները փախուստի դիմած ֆաթիմյաններին հետևեցին մինչև Ասկալոն, որից հետո Բալդուինը վերադարձավ Ռամլա՝ թալանելու եգիպտական ճամբարը։ Այս հաղթանակը ապահովեց Երուսաղեմի թագավորության խաղաղությունը ընթացիկ տարում։
Գրականություն
Կատեգորիա:12-րդ դարի ճակատամարտեր Կատեգորիա:Խաչակիրների ճակատամարտեր Կատեգորիա:Ֆաթիմյան խալիֆայության ճակատամարտեր Կատեգորիա:Երուսաղեմի թագավորության ճակատամարտեր
Իպր
Իպր (Ypres), քաղաք Բելգիայի արևմուտքում, Արևմտյան Ֆլանդրիա նահանգում։ Տեղակայված է Ֆրանսիայի սահմանին կից Իպերլի գետի ափին ։ Մեծ Լիլ եվրոշրջանի մասն է կազմում։ Ըստ 2006 թվականի տվյալների բնակչությունը՝ 34․897 բնակիչ։
Պատմություն
Առաջին անգամ Իպրը հիշատակվել է 8-րդ դարում, այն միջնադարյան Եվրոպայի ամենահարուստ քաղաքներից մեկն էր՝ 80 հազար բնակչությամբ։ 12-14-րդ դարերում այն մարտահրավեր է նետել Բրյուգգեին և Գենտին՝ դառնալով Ֆլանդրիաի գլխավոր մահուդագործական կենտրոնը։ Հարյուրամյա պատերազմի ընթացքում անգլիացիների կողմից երկարատև պաշարման արդյունքում խաթարվել է քաղաքի բարեկեցությունը։ 14-րդ դարի վերջում, երբ տեղական եպիսկոպոսը Յանսենն էր (Յանսենիզմի հիմնադիրը), Իպրում արդեն ապրում էր 5 հազար մարդ։ Տնտեսությանը հետագա վնաս է հասցրել Լյուդովիկոս 14-րդի պատերազմները, երբ Սեբաստիան Լը Պրետր դը Վոբանի կողմից ամրացված քաղաքը բազմիցս ենթարկվել է պաշարումների։
Իպրի ամրոցը չորս անգամ գրավվել է ֆրանսիացիների կողմից, 1648, 1649, 1658 և 1678 թվականներին և մնացել է Ֆրանսիայի տիրապետության տակ մինչև 1713 թվականի Ուտրեխյան պայմանագիրը, ըստ որի քաղաքն անցել է Նիդեռլանդներին։ 1715-1782 թվականներին ամրոցը զբաղեցրել է հոլանդական կայազորը։ 1744 թվականին Լյուդովիկոս 15-րդը տիրել է Իպրին, որը երկար չի տևել։ 1744 թվականի հունիսի 6-ին սկսվել է Իպրի նոր պաշարումը։ 1794-1814 թվականներին քաղաքը Ֆրանսիայի տիրապետության տակ է եղել, այնուհետև՝ Բելգիայի և Նիդեռլանդների ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմ
Իպրը համաշխարհային պատմության մեջ իր տեղը հաստատել է որպես Համաշխարհային պատերազմի արևմտյան ճակատի հենակետ։ Մեծ Բրիտանիայի պաշտպանական կռիվներում Իպրյան ելուստը եղել է երեք խոշոր մարտերի դաշտը, որի ընթացքում 1915 թվականին գերմանացիները պատմության մեջ առաջին անգամ օգտագործել են քիմիական զենքեր` քլոր և 1917 թվականին, նաև առաջին անգամ որպես զենք՝ մանանեխի գազ։
Անտանտի 250․000 զինվորներից, որոնք ընկել են Իպրի մոտ, յուրաքանչյուր հինգերորդը չի հուղարկավորվել։ Ի հիշատակ դրա 1927 թվականին բրիտանական միջոցներով բացվել է հաղթակամար, որը կոչվում է «Մենենյան դարպասներ»։ Հուշարձանի վրա փորագրված է 54 հազար զոհվածների անունները, որոնք ընկել են այս վայրերում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ քաղաքում կա ավելի քան 140 ռազմական գերեզմանոց և հուշարձան։
Տեսարժան վայրեր
Հին քաղաքը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գրեթե ամբողջովին ավերվել է, բայց այնուամենայնիվ, նրա առավել նշանակալից կառույցները վերականգնվել են։ Նրանց մեջ առաջին տեղն էր զբաղեցնում գոթական քաղաքացիական ճարտարապետության հուշարձանը։
Քաղաքի Սուրբ Մարտինի (13-15 դարեր) տաճարում է ամփոփված Յանսենը։ Նոր և նորագույն ժամանակներում դա պատերազմի հետևանքով  եվրոպական քաղաքի լիակատար ոչնչացման (և հետագա վերակառուցման) առաջին դեպքն էր։
Երեք տարին մեկ անգամ Իպրում անցկացվում է Կատուների փառատոն, ի հիշատակ սարսափելի ավանդույթի՝ կենդանի կատուներին քաղաքի աշտարակից դեն նետելը, որը գոյություն է ունեցել մինչև 19-րդ դարի սկիզբը։ Տոնախմբության ժամանակ աշտարակից խաղալիք կատուներ են դեն նետվում։
Հենրիկ Բախչինյան
Հենրիկ Գրիգորի Բախչինյան, հայ գրականագետ, թարգմանիչ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1989)։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (2003)։ ՀՀ ԳԱԱ Գրականության ինստիտուտի գիտաշխատող (1970)։ ԳԱԹ-ի տնօրեն (1992)։
Կենսագրություն
Հենրիկ Բախչինյանը ծնվել է 1948 թվականին Թբիլիսիում։ 1963 թվականին «Սովետական Վրաստան» օրաթերթում տպագրվել է առաջին բանաստեղծությունը։ 1965-1970 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հայոց լեզու և գրականություն բաժնում, 1970-1973 թվականներին` ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում։ 1970-2006 թվականներին աշխատել է նույն ինստիտուտի հայոց հին և միջնադարյան գրականության բաժնում։ 1974 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն` «Հայկական ձեռագրերի հիշատակարաններ» թեմայով, 1989 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսություն՝ «Սայաթ-Նովա. կյանքը և գործը» թեմայով։ Երկերից են նաև՝ «Հայ միջնադարյան գրականություն. Համառոտ պատմություն» (համահեղինակներ՝ Վ. Նալբանդյան, Վ. Ներսիսյան, 1986), «XVII-XVIII դարերի հայ գրականությունը» (1999), «Դրվագներ ֆրանսիական գրականության պատմության» (2004), «15-րդ դարի հայ գրականությունը» (2004), «Հայ միջնադարեան գրականություն» (2006), «Սայաթ-Նովա։ Կյանքը և գործը» (2010), «Շարականի գրապատմական ուղին» (2012)։ 1976-1980 թվականներին եղել է Երևանի Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի գրական մասի վարիչը։ 1981-1983 թվականներին Երևանի պետական համալսարանում դասավանդել է ֆրանսիական միջնադարյան գրականություն։ 1992-2011 թվականներին եղել է Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի տնօրենը։ 1995 և 2005 թվականներին ՀՀ Ֆրանսիայի դեսպանատան կողմից գործուղվել է Փարիզ` մասնակցելու ֆրանսերենի թարգմանիչներ հատուկ ծրագրին։ 2003 թվականից Հայաստանի Գրողների միության անդամ է։ Զբաղվում է նաև թարգմանչական աշխատանքով։ 1975-1999 թվականներին կազմել և տպագրել է մեկ տասնյակից ավելի թարգմանական գրքեր ։
Նրա աշխատասիրությամբ հրատարակվել են Մեսրոպ Մաշտոց, Սահակ Պարթեւ, «Օրհներգեր» (2010), Մովսէս Խորենացի, Ստեփանոս Սիւնեցի, Յովհան Մանդակունի, «Օրհներգեր» (2011), Ներսէս Շնորհալի, «Ժամերգեր» (2012), «Օրհներգեր. 7-11-րդ դարեր» (2013) ուսումնասիրությունները (բոլորն էլ՝ գրաբար և աշխարհաբար, Երևան, «Սարգիս Խաչենց» հրատարակչություն)։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ գրականագետներ Կատեգորիա:Հայ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Հայաստանի գրողների միության անդամներ Կատեգորիա:Ֆրանսերենից հայերեն թարգմանիչներ Կատեգորիա:Բանասիրական գիտությունների դոկտորներ
Տալկաշ
Տալկաշ (Талкаш), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետի ակունքը գտնվում է 22 կմ Նաչնայա գետի աջ ափից։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։
Ջրային գրանցման տվյալներ
Ռուսաստանի ջրային գրանցման տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերեխնոբոսկոմի ավազային շրջանին, գետային ենթավազանները՝ Բիյն և Կատունն են։ Գետի գետային ավազանը Վերին Օբն է՝ մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով ՝
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ռուսաստանի գետեր Կատեգորիա:Վերին Օբի ավազանային շրջանի գետեր
Գուստավ Նաան
Կենսագրություն
Ծնվել է էստոնացի վերաբնակիչների ընտանիքում Լիֆլյանդսկի բնակավայրում (այժմյան Բոլշոյ Կամենի միկրոշրջանում), որը Վլադիվոստոկի մոտ էր։ Ավարտել է Պետրովկայի յոթնամյա դպրոցը ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից է։ 1941 թվականին ավարտել է Լենինգրադի պետական համալսարանը, իսկ 1946 թվականին՝ Մոսկվայի Բարձրագույն կուսակցական դպրոցը։ Պատերազմից հետո վերադարձել է Էստոնիա, 1947 թվականին հրատարակել է «Էստոնացի բուրժուական ազգայնականների գաղափարաբանության հետադիմական էությունը» գիրքը, որը գրվել էր հետագա գաղափարաբանական դրույթների շրջանակում ։
Եղել է Էստոնիայի գիտությունների ազգային ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի տնօրեն (1950—1951), Էստոնիայի գիտությունների ազգային ակադեմիայի փոխնախագահ (1951—1964)։ Հիմնական աշխատությունները նվիրված էին տիեզերաբանությանը և աստղագիտության փիլիսոփայական հարցադրումներին։ 1964 թվականին առաջ է քաշել զուգաչափ տիեզերքի վարկածը, որի համաձայն սովորական աշխարհին զուգահեռ գոյություն ունի հակաաշխարհ ։ 1966-1989 թվականներին եղել է «Էստոնական խորհրդային հանրագիտարանի» խմբագիրը։ 1960-ական և 1970-ական թվականներին ճանաչում է ստացել ժողովրդագրության, սեքսի, ամուսնալուծությունների և այլ հարցերի վերաբերյալ «ոչ ավանդական» հայացքների համար։
Վերակառուցման տարիներին աջակցել է Էստոնական ԽՍՀ աշխատավորների ինտերնացիոնալ ճակատին, հանդես է եկել ընդդեմ Էստոնիայի ինքնիշխանության։
2008 թվականին ռեժիսոր Մերլե Կարուսոոն Էստոնական դրամատիկ թատրոնի բեմում բեմադրեց «Սիգմա Տաու Ս705» ներկայացումը՝ Էնն Վետեմաայի և Էրկ Աուլեի «Ակադեմիկոս Նաանի փայլն ու չքավորությունը» պիեսի հիման վրա ։
Թոռը Դենիս Նաանն է։
Թաքնվածն Ամերիկայում
Թաքնվածն Ամերիկայում (Hidden in America), հեռուստատեսային դրամա, ռեժիսոր Մարտինա Բելլա։
Արտադրություն
Ֆիլմը արտադրվել է Տորոնտո ընկերության կողմից ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1996 ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:Տորոնտոյում նկարահանված ֆիլմեր
Դոմիեր
Դոմիեր (Dommiers), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Էնա գավառում։ Մտնում է Վիկ սյուր Էն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սուասոն շրջանի կոմունա։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 02267։
Բնակչություն
Համայնքի բնակչությունը 2011 թվականին կազմում էր 287 մարդ։
Տնտեսություն
2011 թվականի տվյալներով աշխատունակ տարիքի 186 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 139-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 47-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 74,7 %, 1999 թվականին եղել է 69,7 %)։ 139 աշխատունակ բնակիչներից 124-ը աշխատում էին (71 տղամարդ և 53 կին), անաշխատանք էին 15-ը (9 տղամարդ և 6 կին)։ 47 անգործունակ մարդկանցից 15-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 10-ը՝ թոշակառու, 22-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ֆրանսիայի համայնքներ Կատեգորիա:Էնա դեպարտամենտի կանտոններ
Չար փոքր բաները
Չար փոքր բաները (Wicked Little Things), «Վամպիրների գիշերը» ֆիլմի ռեժիսոր Ջեյ Ս. Կարդոնեի սարսափ ֆիլմը, որի պրեմիերան ԱՄՆ-ում տեղի է ունեցել 2006 թվականի նոյեմբերի 17-ին։
Պլեյշթայն
Պլեյշթայն  (Pleystein), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։ Ենթարկվում է Վերին Պֆալց վարչական շրջանին։ Մտնում է Վալդնաբի Նոյշթաթ շրջանի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2593 մարդ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով ։ Զբաղեցնում է 36,10 տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 3 74 147։
Չար փոքր բաները
Կարգախոսը՝ «Այս անտառը սարսափելի գաղտնիք է պահպանում…»:
Սյուժե
Ամուսնու մահից հետո Կարենը, որպես ժառանգություն Փենսիլվանիայի հանքափորային քաղաքի մերձակայքում ստանում է մի փոքր կալվածք։ Նա և դստրերը՝ Սառան ու Էմման տեղափոխվում են այստեղ։ Տունը ընդարձակ և գեղեցիկ էր երևում, սակայն Կարենին ու իր աղջիկներին չեն լքում անբացատրելի անհանգստության զգացողությունը։ Հենց առաջին գիշերը Կարենն արթնանում է սառը քրտինքը ճակատին. երազում նա տեսել էր մահացած երեխաներ, որոնք, կարծես, մեր ժամանակից չեն։
Պլեյշթայն
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Գերմանիայի բնակավայրեր
Չար փոքր բաները
Սյուժե
Նկուղում կինը գտնում է հին թերթերի կտրանք և լուսանկարներ։ 1913 թվականին այստեղ տեղի է ունեցել սարսափելի ողբերգություն. գրեթե հարյուր տարի առաջ այստեղ եղել է մի հանքահոր, որի վրա աշխատել են երեխաները։ Բայց մի օր պայթյուն է տեղի ունեցել, որի արդյունքում քանդվել է հանքփորը՝ իր մեջ թաղելով այստեղ աշխատող կենդանի երեխաներին։
Կարենը հասկանում է, որ իր մղձավանջներում նա տեսնում է այդ երեխաների դեմքերը։ Այդ ժամանակ փոքրիկ Էմման, ծառերի հետևում տեսնելով տարօրինակ ստվեր, հետևում է նրան՝ խորհրդային անտառում գնալով ավելի ու ավելի հեռու։ Կարենը իմանում է, որ Էմման իրեն նոր ընկերուհի է գտել՝ Մերիին, ով, պարզվում է, զոմբի է։
Ցուցադրություն
Առաջին անգամ ֆիլմը ցուցադրվել է 8 Films to Die For կինոփառատոնի ժամանակ ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Ամերիկյան դրամա ֆիլմեր Կատեգորիա:2006 ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր զոմբիների մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր Կատեգորիա:Սարսափ ֆիլմեր գերբնական ուժով տների մասին Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:Ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր վրեժի մասին Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆանտաստիկ սարսափ ֆիլմեր
Ակատենո
Ակատենո (Acateno), մունիցիպալիտետ Մեքսիկայի հարավարևելյան մասում ՝ Պուեբլա նահանգում։ Բնակչությունը՝ 8419 մարդ (2005 թվականի տվյալներով) ։
Պատմություն
Քաղաքը հիմնվել է 1895 թվականին։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Մեքսիկայի բնակավայրեր
Մեծ Բրիտանիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Առաջին աշխարհամարտում Մեծ Բրիտանիան Անտանտ ռազմա-քաղաքական միության անդամ էր։ Անընդմեջ զարգանալով՝ երկիրը հասավ իր գլխավոր նպատակին՝ պարտության մատնելով Կենտրոնական տերությունների (Գերմանական կայսրություն, Ավստրո-Հունգարիա, Օսմանյան կայսրություն և Բուլղարական թագավորություն) միությանը։ Պատերազմի ընթացքում բրիտանական զինված ուժերը էապես վերակազմվեցին, օրինակ, ստեղծվեցին Թագավորական ռազմաօդային ուժերը, զորքի թիվը աճեց։ Երկրի պատմության մեջ առաջին անգամ հարկադրաբար զորահավաք եղավ ։ Թշնամուն պարտության մատնելու համար հարկ եղավ էական զոհողությունների գնալ։ Աշխատուժի կրճատման և սննդամթերքի պակասը կանխելու համար կառավարությունը մշակեց մի շարք օրենքներ, ինչպիսին էր օրինակ Թագավորության պաշտպանության մասին օրենքը, որով թագավորությանը տրվում էր իր քաղաքացիների անվտանգությունը ապահովելու լրացուցիչ լիազորություններ։ Մեծ Բրիտանիայում «բիզնես՝ ինչպես միշտ» նախնական քաղաքականությունից և Հերբերտ Հենրի Ասկվիտի կաբինետի մինչպատերազմյան ստատուս քվոյից ստիպված եղան հրաժարվել՝ հօգուտ վարչապետ Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջի` տոտալ պատերազմի ռեժիմի (պետությունն իրավունք ստացավ միջամտել հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներ), ինչն առաջին անգամն էր Բիրտանիայի տարածքում։ Բրիտանական քաղաքներն առաջին անգամ դարձան հրետանակոծության թիրախներ։ Հասարակության մեջ մարտական ոգին բարձր մակարդակի վրա էր, մեծ մասամբ շնորհիվ զանգվածային լրատվության միջոցների. պատերազմական ժամանակահատվածում թերթերը ծաղկում էին ապրում ։ Հաջողությամբ էին իրականացվում կառավարական պրոպագանդաները շնորհիվ այնպիսի լրագրողների, ինչպիսին էր Չարլզ Մաստերմանը և թերթի հրատարակիչների, ինչպիսին էր լորդ Բիվերբրուկը։ Աշխատուժի ժողովրդագրական փոփոխություններին հարմարվելու ճանապարհով ռազմական ոլորտի հետ կապված արդյունաբերությունները սկսեցին աճել և արտադրությունը սկսեց աճել ավելի մեծ քանակությամբ մարդկանց վարձու աշխատանքի վերցնելու հաշվին ։ Բացի այդ, սկսվեց կանանց աշխատուժի զանգվածային կիրառում, ինչը հարկադրեց պառլամենտին 1918 թվականին օրենք ընդունել, որով զգալի թվով կանանց տրվեց ձայնի իրավունք ։
Պատերազմի ժամանակ բրիտանական թագավորական ընտանիքը Ջորջ V գլխավորությամբ խզեց կապերը իր գերմանական բարեկամների հետ և իր արքայատոհմի՝ Սաքս-Կոբուրգ-Գոթյան գերմանական անունը վերանվանեց Վինզորյան։ Պատերազմի ընթացքում նկատվող խնդիրներն արգելք հանդիսացան Ռուսաստանում իրենց ազգականների այդ թվում և Նիկոլայ II փրկության համար։ Մթերքի պակասի և 1918 թ. երկրում տարածված «իսպանկա» համաճարակի պատճառով աճեց մահացության թիվը ։ Մարդկային կորուստները անցնում էին 850 000 հոգին ։ Նաև համարվում է, որ պատերազմն արագացրել է Կանադայում և Ավստրալիայում ազգային ինքնագիտակցության աճը, ինչն, ի վերջո ավարտվել է Բրիտանական կայսրության անկմամբ։ Եվ Կանադան և Ավստրալիան այդ ժամանակ արդեն նախընտրում էին մարտական գոտիներում կիրառել ազգային խորհրդանիշներ։ Այնուամենայնիվ, աշխարհագրական տեսանկյունից կայսրությունը ծաղկման գագաթնակետին հասավ խաղաղ պայմանագրերի կնքման արդյունքում ։
Կառավարություն
Մեծ Բրիտանիան, որը կառավարում էր վարչապետ Հերբերտ Հենրի Ասկվիտը Լիբերալ կուսակցությունից, պատերազմի մեջ մտավ 1914 թվականի օգոստոսի 4-ին, երեկոյան ժամը 11-ին։ Գերամանական զորքին դեպի Ֆրանսիա ազատ ճանապարհ տրամադրելու Բելգիային ուղղված գերմանական պահանջներին ի պատասխան և բրիտանական վերջնագրի սպառվելուց հետո Ասկվիտը պատերազմ հայտարարեց Գերմանական կայսրությանը ։ Պատերազմ հայտարարարելու պատճառները բարդ էին։ 1839 թվականի Լոնդոնյան պայմանագրի շրջանակում Միացյալ թագավորությունը Բելգիայի վրա հարձակման դեպքում հանդես էր գալիս այդ երկրի չեզոքության և անկախության երաշխավոր, չնայած, արտաքին գործերի նախարարությունը գտնում էր, որ այդ պարտավորությունները կարող էին չիրականացվել։ Մյուս պատճառը Ֆրանսիայի հանդեպ «բարոյական պարտքն էր». երկու երկրների միջև լայնամասշտաբ գաղտնի խորհրդակցություններ էին իրականացվել դեռևս 1905 թվականից, չնայած, որ Ասկվիտի կաբինետի անդամների մեծ մասը դրա մասին տեղյակ չէին ընդհուպ մինչև 1911 թվականը։ Պատերազմի անխուսափելիության մասին ապացույցների բացակայության պատճառով կառավարական կաբինետի ներսում տարաձայնություններ էին առաջացել նույնիսկ հուլիսի 31-ին ։ Մինչև պատերազմի սկիզբը Մեծ Բրիտանիայի կառավարության քաղաքական կուրսը մասնավոր բիզնեսի մեջ չմիջամտելն էր, որը ձևակերպվել էր ղեկավար կուսակցության կողմից և ինչը համապատասխանում էր կառավարական չմիջամտության սկզբունքների կողմնակից լիբերալների պատմական դիրքին ։ 1914 թվականին նոյեմբերին Ուինսթոն Չերչիլի կողմից բնութագրված որպես «բիզնես՝ ինչպես միշտ» քաղաքականությունը պատերազմի ժամանակ ստիպված էին փոխել ։ 1915 թվականի մայիսին Ասկվիտի կաբինետը հրետանային արկերի արտադրման ճգնաժամի և Դարդանելում Գալիպոլիի մարտի ձախողված սկզբի պատճառով ստիպված էր հրաժարական տալ ։ Կողմ չլինելով ժամանակից շուտ ընտրություններին, Ասկվիտը մայիսի 25-ին դժկամորեն համաձայնվեց ձևավորել նոր՝ լիբերալ և պահպանողական կուսակցություններից կազմված կոալիցիոն կառավարություն ։
Այդ կոալիցիան իշխանության ղեկին մնաց մինչև 1916 թվականը, երբ պահպանողականները հիասթափվեցին Ասկվիտի հետ համագործակցությունից և լիբերալների բռնած դիրքից, հատկապես Սոմի ճակատամարտից հետո։ Կառավարությունն անկում ապրեց էնդրյու Բոնար Լոուի (պահպանողականների առաջնորդի), սըր Էդվարդ Կարսոնի (Օլստերյան յունոնսիտների առաջնորդի) և Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջի (այդ ժամանակ դեռ կառավարության ռազմական նախարարի) քաղաքական մանևրների արդյունքում։ Լոուն իր կուսակցությունից դուրս բավական աջակցություն չստացավ նոր կոալիցիա կազմելու համար ։ Մյուս կողմից լիբերալ Լլոյդ Ջորջն, ավելի շատ աջակիցներ ունենալով, կարողացավ ձևավորել նոր կոալիցիոն ղեկավարություն։ Վարչապետ դառնալով՝ Լլոյդ Ջորջը նախարարնրի կաբինետ հավաքեց, որտեղ պահպանողականների ներկայացուցիչները թվով ավելի շատ էին քան լիբերալները ։ Իր գոյության առաջին 235 օրվա ընթացքում ռազմական ժամանակահատվածի այդ կաբինետը 200 անգամ նիստեր է կազմակերպել ։ Չնայած, ի տարբերություն Ասկվիտի կաբինետի, այս կաբինետի նախարարների թիվը զգալիորեն ավելի քիչ էր, սակայն այն այնպես էր կազմակերպված, որ իր վրա կրի պատերազմի ընթացքի ողջ պատասխանատվությունը ։ Այս կաբինետի գոյությունը փաստում էր կառավարության քաղաքականության անցումը տոտալ պատերազմի, որի ներսում յուրաքանչյուր տղամարդ, կին և երեխա պետք է կատարեին իրենց դերը՝ ճակատին օգնելու համար։ Ավելին՝ Թագավորության պաշտպանության մասին օրենքով որոշվեց, որ ռազմա-տնտեսական գործունեության բոլոր լծակները կենտրոնացվեն կառավարության վերահսկողության տակ ։ Լլոյդ Ջորջի կառավարության հաջողությունը կապված էր ընտրություններ իրականացնելու չկամության և այլակարծության փաստացի բացակայության հետ ։ Պատերազմից հետո, 1918 թվականի ժողովրդական ներկայացուցչության մասին օրենքը ձայնի իրավունք տվեց հասարակության ավելի լայն շերտի՝ 21 տարեկանից բարձր, ամուսնացած բոլոր տղամարդկանց և 30 տարեկանից բարձր, ամուսնացած բոլոր կանանց ։ Վերջին հաշվով, դա նպաստեց լիբերալների անկմանն ու լեյբորիստական կուսակցության ծաղկմանը 1920-ական թվականներին ։ Դա ակնհայտ դարձավ 1918 թվականի համընդհանուր ընտրություններին, որի ընթացքում լեյբորիստների` 1910 թվականի դրությամբ 6,4% կազմող հեղինակությունը հասավ ավելի քան 20%-ի՝ լիբերալների՝ կոալիցիոն կառավարության գորունեության շարունակման կողմնակիցների և հակառակորդների ձայների բաժանման հաշվին ։
Միապետություն
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Բրիտանական թագավորական ընտանիքի առաջ լուրջ խնդիր էր առաջացել՝ կապված պատերազմում Մեծ Բրիտանիայի գլխավոր թշնամի Գերմանական կայսրության ղեկավար արքայատոհմի հետ արյունակցական կապերի հետ։ Մինչև պատերազմը, բրիտանական արքայատոհմը հայտնի էր Սաքս-Կոբուրգ- Գոթյան անվանումով։ 1910 թվականին հոր՝ Էդուարդ VII մահից հետո գահին նստեց և ամբողջ պատերազմի ընթացքում կառավարեց Ջորջ V: Նրա զարմիկը Գերմանիայի կայզեր Վիլհելմ II, ով բրիտանական հանրության մեջ պատերազմի ողջ սարսափի մարմնացումն էր։ Պատերազմի ժամանակ Հերբերտ Ուելսը թագավորական ընտանիքին ներկայացրել է որպես «օտար և արքունիքը չոգևորող», որին Ջորջ V պատասխանել է.