cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Անդրե Աղասի
Թռիչքներ և անկումներ կարիերայի ընթացքում (1993-1997)
1994 թվականին հաղթահարելով վնասվածքները՝ Աղասին վերադարձավ լավագույն մարզավիճակի և գարնանն սկսեց մարզվել 1988 թվականի Օլիմպիադայի մրցանակակիր Բրեդ Հիլբերտի մոտ ։ Մեկ տարվա ընթացքում 19 մրցաշարերից նա հաղթեց հինգում։ Արդեն փետրվարին Անդրեն անընդմեջ նվաճեց երկրորդ կոչումը Սքոտսդեյլում, իսկ երկու շաբաթ անց Էդբերգի նկատմամբ հաղթանակ տանելուց հետո, հասավ Մայամիի սուպերմրցաշարի եզրափակիչ, որտեղ պարտվեց Սամփրասին։ Բայց հիմնական հաջողությունները տարվա երկրորդ կեսին էին, երբ նա հաղթեց չորս մրցաշարերում, այդ թվում՝ երկու բարձր դասի (Տորոնտոյում և Փարիզում) և կարիերայի ընթացքում երկրորդ՝ Մեծ Սաղավարտի մրցաշարում, որն այս անգամ անց էր կացվում էր ԱՄՆ-ում։ Զբաղեցնելով ռեյտինգում միայն 20-րդ տեղը և իր ճանապարհին հաղթելով առաջին տասնյակից երկու մրցակիցների (Մայքլ Չանգին և Թոդ Մարտինին)՝ եզրափակիչ խաղում 6-1, 7-6, 7-5 հաշվով հաղթանակ տարավ գերմանացի Միխայել Շտիհի նկատմամբ։ Վիեննայում նա պարտության մատնեց վարկանիշային աղյուսակում երկրորդ տեղը զբաղեցնող Իվանիշևիչին, նորից՝ երրորդ տեղը զբաղեցնող Շտիխին, իսկ Փարիզում՝ վարկանիշային աղյուսակը գլխավորող Սամփրասին ։ Անդրեն տարին ավարտեց արդեն վարկանիշային աղյուսակում երկրորդ տեղը զբաղեցրած ։
1995 թվականին Աղասին առաջին անգամ հայտնվեց Ավստարալիայի բաց առաջնությանը։ Ոչ մի սեթ տանուլ չտալով մրցակիցներին՝ նա դուրս եկավ եզրափակիչ, որտեղ նրան սպասում էր արդեն ծանոթ մրցակից՝ աշխարհի առաջին թենիսիստ Փիթ Սամփրասը։ Այս անգամ հաջողությունն ուղեկցեց Անդրեին։ Հաղթելով 4-6, 6-1,7-6, 6-4 հաշվով՝ նա գրանցեց հազվադեպ արդյունք. հաղթեց Մեծ սաղավարտի մրցաշարում մասնակցության հենց առաջին տարում։ Ավստրալիայի բաց առաջնության մրցաշարից հետո հաղթանակ տանելով Սան Խոսեի և Մայամիի մրցաշարերում և պարտություն կրելով Սամփրասից՝ Ինդիան Ուելսում Բարձր դասի մրցաշարի եզրափակչում, 1995 թվականի ապրիլի 10-ին Աղասին դարձավ պատմության մեջ անհատական խաղերով հանդես եկող ՊԹԱ-ի վարկանիշային աղյուսակը գլխավորող տասներկուերորդ թենիսիստը։ Նա վարկանիշային աղյուսակում պահպանեց առաջին տեղը մինչև 1995 թվականի հոկտեմբեր ՝ չնայած Ֆրանսիայի բաց առաջնության քառորդ եզրափակչում և Ուիմբլդոնի մրցաշարի կիսաեզրափակչում կրած պարտություններին։ Ուիմբլդոնի և ԱՄՆ-ի բաց առաջնության միջև ընկած ժամանակահատվածում նա անընդմեջ հաղթեց չորս մրցաշարերում, այդ թվում՝ նաև Մոնրեալի (որտեղ եզրափակչում նորից հաղթեց Սամփրասին) և Ցինցիննատիի բարձր դասի մրցաշարերը։ ԱՄՆ-ի բաց առաջնությանն Աղասին և Սամփրասը խաղաշրջանում չորրորդ անգամ հանդիպեցին եզրափակչում, ընդ որում արդեն երկրորդ անգամ՝ Մեծ սաղավարտի մրցաշարի եզրափակչում։ Փիթը՝ ինչպես և այդ իսկ մրցաշրջանի հինգ տարի առաջ կայացած եզրափակչում, նորից կարողացավ հաղթել՝ 6-4, 6-3, 4-6, 7-5 հաշվով ։ Դա նրան թույլ տվեց տարվա վերջում Անդրեին դուրս մղել վարկանիշային աղյուսակի առաջին հորիզոնականից, և նա երկրորդ տարին անընդմեջ երկրորդ տեղում էր։ Պայքարելով իրար դեմ անհատական մրցաշարերում՝ Անդրեն ու Փիթը միասին հանդես էին գալիս հավաքականի անունից Դևիսի գավաթում։ Աշխարհի առաջին և երկրորդ թենիսիստների համար դժվարություն չէր ներկայացնում պարտության մատնել իտալացիներին քառորդ եզրափակչում, իսկ կիսաեզրափակչում առավելության հասնել շվեդների նկատմամբ (Աղասին այդ խաղում մեկ խաղ խաղաց՝ հաղթելով անցյալ դար հանրահայտ դեմք Մաթս Վիլանդերին) ։ Սակայն Անդրեին վիճակված չէր խաղալ եզրափակչում. խաղի ընթացքում նա վնասեց կրծքամկանները, իսկ հետո վնասվածքի բարդություն առաջացավ․ հոկտեմբերին Էսենում անցկացվող մրցաշարը և խաղաշրջանի մնացած մասը Անդրեն բաց թողեց ։ Այնպես որ, ամերիկացիներն ստիպված էին Մոսկվայում առանց նրա նվաճել վեց տարվա ընթացքում իրենց երրորդ Դևիսի գավաթը։
Թենիսիստի՝ իր կարիերայի ընթացքում ամենածանր անկումը եղավ 1997 թվականին։ Դևիսի գավաթի՝ Նիդերլանդների թիմի հետ ապրիլյան խաղին նա հասավ հինգ անընդմեջ պարտություններից հետո՝ խաղաշրջանի սկզբում տանելով միայն երեք հաղթանակ՝ դուրս մնալով վարկանիշային աղյուսակի թոփ 20-ի սահմաններից ։ Չնայած Դեևիսի գավաթի երկու հաղթանակներին՝ ճգնաժամը դրանով չավարտվեց. ապրիլից մինչև օգոստոս Անդրեն չմասնակցեց Մեծ սաղավարտի ոչ մի խաղի և ոչ մի խաղում հաղթանակ չտարավ ՊԹԱ-ի մրցաշարերում, բեկում մտցնելով միայն օգոստոսի երկրորդ տասնօրյակում Ցինցինատիում ։ Մինչ խաղաշրջանի ավարտը նա այդպես էլ ոչ մի հաղթանակ չգրանցեց ՊԹԱ-ի մրցաշարերից ոչ մեկում (նրա հաշվին միայն մի հաղթանակ է տարեվերջին «չելլենջեր» դասի մրցաշարում, որին նա հասավ վարկանիշային աղյուսակում 122-րդ տեղով) ։ Շատերը դա կապում էին անձնական կամ ընտանեկան հանգամանքներով. չէ որ հենց այդ տարի էր Անդրեն ամուսնացել կինոդերասանուհի և մոդել Բրուկ Շիլդսի հետ։ Ինքը՝ թենիսիստը, ի միջի այլոց, մերժում էր այդ ենթադրությունները ։ Ամենաանհաջող տարին իր կարիերայում Անդրեն ավարտեց 110-րդ տեղով։ Այդպիսի ցածր հորիզոնական նա չէր զբաղեցրել նույնիսկ դեբյուտային տարում, երբ նա դեռ 16 տարեկան էր ։
Կրկին բարձունքում (1998-2003)
1988 թվականին Աղասին կրկին հունի մեջ ընկավ։ Նա առանձնապես հաջողությունների չհասավ Մեծ սաղավարտի մրցաշարերում, սակայն նրան հաջողվեց հաղթել կարգով ավելի ցածր հինգ մրցաշարերում և ևս հինգում՝ դուրս գալ եզրափակիչ, այդ թվում՝ Թենիսի միջազգային ֆեդերացիայի (ITF) վարկածով տարվա ամփոփիչ մրցաշարում՝ Մեծ սաղավարտի գավաթում։ Խաղաշրջանի ընթացքում նա յոթ անգամ պարտության մատնեց մրցակիցներին վարկանիշային աղյուսակի առաջին տասնյակից, այդ թվում նաև՝ աղյուսակը գլխավորող Սամփրասին Տորոնտոյում ։ Արդյունքում նա կարողացավ դառնալ տարվա արդյունքով վեցերորդը՝ խաղաշրջանի ընթացքում վարկանիշային աղյուսակում բարձրանալով ավելի քան 100 հորիզոնականով ։
Նշանավոր խաղաշրջաններից մեկը Անդրե Աղասիի կարիերայում դարձավ հաջորդ՝ 1999 թվականը։ Մայիսի 24-ին զիջելով 0-2 հաշվով մեկական սեթ Անդրեյ Մեդվեդևին Ֆրանսիայի բաց առաջնության եզրափակչում, Աղասին կարողացավ բեկում մտցնել խաղի ընթացքի մեջ և իր կարիերայի ընթացքում չորրորդ անգամ նվաճել Մեծ սաղավարտի չեմպիոնի կոչումը՝ 1-6, 2-6, 6-4, 6-3, 6-4 հաշվով։ Այդ հաղթանակը պատմական դարձավ. Աղասին թենիսի պատմության մեջ հինգերորդը կարողացավ հաղթանակի հասնել Մեծ սաղավարտի բոլոր նման մրցաշարերում տղամարդկանց մենախաղերում։ 1996 թվականի Օլիմպիադայի հաղթանակի հետ միասին սա նշանակում էր նաև, որ նա դարձավ պատմության մեջ առաջին, այսպես կոչված, կարիերային «Ոսկե սաղավարտը» ունեցողը տղամարդկանց մենախաղերում ։ Մեծ սաղավարտի հաջորդ եզրափակիչն Անդրեն անցկացրեց Ուիմբլդոնում ընդդեմ Փիթ Սամփրասի, բայց հերթական անգամ պարտվեց՝ 3-6, 4-6, 5-7 հաշվով։ 1999 թվականի ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության ժամանակ նա երրորդ անգամ անընդմեջ դուրս եկավ Մեծ սաղավարտի մրցաշարի եզրափակիչ և դժվարագույն վճռական խաղում հաղթանակ տարավ ամերիկացի Թոդ Մարտինի նկատմամբ՝ 6-4, 6-7, 6-3, 6-2 հաշվով ։ Դրան զուգահեռ 1999 թվականին հաղթելով Հոնկոնգի, Փարիզի և Վաշինգտոնի մրցաշարերում և հասնելով ՊԹԱ-ի աշխարհի առաջնության եզրափակիչ, Աղասին վերադարձրեց առաջին թենիսիստի կոչումը և առաջին անգամ տարին ավարտեց այդ կարգավիճակով ։ Հենց այդ տարի ավարտվեց նրա ամուսնությունը Բրուկ Շիլդսի հետ. նա փաստաթղթերն ապահարզանի համար ներկայացրեց իրենց հարսանիքի երկրորդ տարեդարձից քիչ անց և շուտով մտերմացավ խաղային կարիերան ավարտող Շտեֆֆի Գրաֆի հետ ։
2001 թվականի սկզբին Աղասին երկրորդ անգամ անընդմեջ և կարիերայում երրորդ անգամ հաղթեց Ավսրալիայի Բաց առաջնությունում՝ եզրափակչում առավելության հասնելով Առնո Կլեմանի նկատմամբ, ով նրան նեղացրել էր ոչ վաղ անցյալում ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության ժամանակ։ Այդ տարի նա, Ավստրալիայի հաղթանակին զուգահեռ, հաջողության հասավ երկու ՊԹԱ-ի բարձր դասի (Մասթերս) մրցաշարերում՝ Ինդիան-Ուելսում (առաջին անգամ 15 տարում) և Մայամիում, ինչպես նաև Լոս Անջելեսի մրցաշարում, որտեղ կիսաեզրափակչում հաղթեց այդ պահին վարկանիշային աղյուսակը գլխավորող Կուերտենին, իսկ եզրափակչում՝ Սամփրասին։ Փիթին նա այդ խաղաշրջանում հաղթեց ևս մեկ անգամ Ինդիան Ուելսում, բայց ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության քառորդ եզրափակչում նրանց մենամարտը սովորաբար ավարտվում էր Սամփրասի օգտին, ընդ որում հավերժ մրցակիցների այդ խաղի սեթերից յուրաքանչյուրում նրանցից ոչ մեկը ոչ մի անգամ չէր զիջում գնդակի նետումը և բոլոր սեթերն ավարտվում էին թայ-բրեքով՝ 7-6, 6-7, 6-7, 6-7 ։ Ֆրանսիայի Բաց առաջնության ժամանակ Անդրեն նույնպես հասավ քառորդ եզրափակիչ, իսկ Ուիմբլդոնում մինչև կիսաեզրափակիչ և տարին ավարտեց վարկանիշային աղյուսակում զբաղեցնելով երրորդ տեղը ՝ 31 տարեկանում դառնալով 1984 թվականից աղյուսակի առաջին եռյակում ամենաավագը (1984 թվականին Ջիմի Քոնորսը բարձրացավ մինչև երկրորդ տեղը) ։ 2001 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Լաս Վեգասում Անդրեն ամուսնացավ Շտեֆֆի Գրաֆի հետ ։ Հոկտեմբերի 27-ին ծնվեց նրանց որդի Ջեյդեն Հիլը, իսկ 2003 թվականի հոկտեմբերի 3-ին դուստրը՝ Ջազ Էլին։
2002 թվականին Աղասին երկրորդ անգամ փոխեց մարզիչին. ութ տարվա համատեղ աշխատանքից հետո բաժանվեց Բրեդ Հիլբերտի հետ՝ վերջինիս խնդրանքով։ Նրա հետ շարունակեց աշխատել Լեյթոն Հյուիթի նախկին մարզիչը՝ ավստրալիացի Դարեն Կեհիլը, որն անցյալում, ինչպես և Հիլբերտը, կորտի վրա մրցել էր Անդրեի հետ։ Չորրորդ անգամ հաղթելով ամերիկյան Սքոթսդեյլի մրցաշարում, 2002 թվականի մարտի 4-ին Անդրեն նվաճեց իր 50-րդ կոչումը ՊԹԱ-ի մրցաշարերի մենախաղերում։ Միայն մեկ տարում նա համալրեց իր հավաքածուն հինգ կոչումներով, որից երեքը Մասթերս դասի՝ Մայամիում, Հռոմում և Մադրիդում։ Այդ խաղաշրջանում նրանից ավել չէր հաղթել ոչ-ոք, իսկ կոչումներով նրան հավասարապես տարին ավարտեց միայն վարկանիշային աղյուսակի նոր առաջնորդը՝ նրա նոր մարզիչի նախկին սան Լեյթոն Հյուիթը ։ Պարտություն կրելով Հյուիթից խաղաշրջանի երկու առաջին հանդիպումներում՝ Աղասին առավելության հասավ նրա նկատմամբ ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության կիսաեզրափակչում, բայց եզրափակչում՝ Մեծ սաղավարտի մրցաշարերում Փիթ Սամփրասի հետ թվով հինգերորդ հանդիպմանը, հերթական պարտությունը կրեց 3-6, 4-6, 7-5, 4-6 հաշվով։ Այնուամենայնիվ 2002 թվականն Աղասին ավարտեց վարկանիշային աղյուսակի երկրորդ տեղով՝ դառնալով թենիսի պատմության մեջ ամենաավագը, ում հաջողվել էր դա ։
2003 թվականի առաջին չորս ամիսներին Անդրեն հաղթեց չորս մրցաշարերում՝ ձեռք բերելով իր չորրորդ կոչումը Ավստրալիայի Բաց առաջնությունում (եզրափակչում պարտության մատնելով գերմանացի թենիսիստ Ռայներ Շութլերին 6-2, 6-2, 6-1 հաշվով) և վեցերորդը՝ Մայամիի Մասթերս մրցաշարում։ Մայիսին, երբ լրացել էր Անդրեի 33 տարին և 13 օրը, նա դարձավ ՊԹԱ-ի վարկանիշի առաջին հորիզոնականում հայտնված ամենատարեց մարզիկը։ Աղասին այդ դիրքը պահպանեց 14 շաբաթ՝ մինչև ԱՄՆ-ի Բաց առաջնությունում Խուան Կառլոս Ֆեռերոյից կրած պարտությունը ։ «Ռոլան Գարոսի» և Ուիմբլդոնի իր համար նվազ հարմարավետ կարծր և խոտածածկ կորտերին Անդրեն հասավ համապատասխանաբար մինչև քառորդ եզրափակիչ և մինչև չորրորդ շրջան։ ԱՄՆ-ի բաց առաջնությունից հետո մինչև տարեվերջ նա մասնակցեց միայն մեկ մրցաշարի՝ Մասթերս Գավաթին, և այնտեղ հասավ մինչև եզրափակիչ՝ ընթացքում պարտության մատնելով երեք մրցակիցների և երկու անգամ (խմբում և եզրափակչում) զիջեց նոր ծագող աստղ Ռոջեր Ֆեդերերին ։ Նա տարին ավարտեց ուժեղագույնների հնգյակում՝ դառնալով ամենատարեց թենիսիստը, 1987 թվականին նման արդյունք գրանցած Ջիմի Քոնորսից հետո ։ Այդ ժամանակ վարկանիշային աղյուսակի առաջին հորիզոնականներում ԱՄՆ-ը ներկայացնող նրա հասակակիցները՝ Ջիմ Կուրիեն ու Փիթ Սամփրասը, ինչպես նաև ավելի երիտասարդ Մայքլ Չանգը, հասցրել էին ավարտել իրենց մարզական կարիերան ։
Կարիերայի վերջին տարիներ (2004-2006)
2004 թվականի սկզբին Աղասին դուրս եկավ Ավստրալիայի Բաց առաջնության և Ինդիան Ուելսում Մասթերս մրցաշարի կիսաեզրափակիչներ, բայց գարնանն ստացած սրունքի վնասվածքը պատճառ դարձավ հաջորդաբար երեք պարտությունների, այդ թվում նաև՝ Ֆրանսիայի Բաց առաջնությունում, ինչպես նաև Ուիմբլդոնի մրցաշարին մասնակցելուց հրաժարվելուն։ Այնուամենայնիվ, ավելի ուշ 34-ամյա վետերանը Ցինցինատիի մրցաշարում հաղթեց աշխարհի նախկին առաջին և այդ պահին դեռևս լավագույն տասնյակում գտնվող երեք թենիսիստներին՝ Կառլոս Մոյային, Էնդի Ռոդիկին և Լեյտոն Հյուիթին։ 15 անգամ 19 տարում հասնելով վերջնակետին ուժեղագույնների տասնյակում, նա նաև այդ ցուցանիշով դարձավ ամենատարեց թենիսիստը 1988 թվականին 36 տարեկանում Top-10-ում տեղ գտած Քոնորսից հետո ։
Անդրեի հրաժեշտի խաղը Դևիսի գավաթի շրջանակներում տեղի ունեցավ 2005 թվականի մարտին, երբ նա պարտվեց Իվան Լյուբիչիչին (ով այդ խաղաշրջանում, լինելով լավագույն մարզավիճակում, հաղթեց Դևիսի գավաթի իր 12-ից 11 հանդիպումներում )։ Օգոստոսին, չորրորդ անգամ հաղթելով Լոս Անջելեսում, Աղասին նվաճեց իր վերջին, 60-րդ կոչումը պրոֆեսիոնալ կարիերայում։ 2005 թվականի սեպտեմբերի 12-ին ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության ժամանակ Աղասին անցկացրեց Մեծ սաղավարտի իր վերջին եզրափակիչը։ Եզրափակչում նա պարտություն կրեց արդեն վարկանիշային աղյուսակը գլխավորող Ռոջեր Ֆեդերերից՝ 3-6, 6-2, 6-7, 1-6։ 35 տարեկանում Աղասին դարձավ կիսաեզրափակիչ դուրս եկած ամենաավագ մարզիկը 1974 թվականից հետո, երբ կիսաեզրափակիչ դուրս եկավ 39-ամյա Քեն Ռոզուոլը։ Խաղաշրջանի արդյունքներով նա 16-րդ անգամ հայտնվեց ուժեղագույնների տասնյակում՝ այդ ցուցանիշով հավասարվելով Քոնորսին ։
2006 թվականի հունիսի 25-ին, խաղաշրջանի մեծ մասը սկզբից ձախ ոտքի կոճի, հետո մեջքի վնասվածքի պատճառով բաց թողած Աղասին հայտարարեց իր սպորտից հեռանալու և այն մասին, որ իր վերջին մրցաշրջանը կլինի ԱՄՆ-ի Բաց առաջնությունը ։ ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության նախօրեին նա մասնակցում էր ՊԹԱ-ի մրցաշարին Վաշինգտոնում, բայց պարտվեց արդեն առաջին շրջանում, որից հետո վնասվածքի ցավերի սրման պատճառով նորից բաց թողեց Մասթերս մրցաշարերը Տորոնտոյում և Ցինցինատիում և Ֆլեշինգ Մեդոուզում 1197 թվականից առաջին անգամ հանդես եկավ առանց համարի ։ Առաջին խաղը ԱՄՆ-ի Բաց առաջնությունում Անդրեն անցկացրեց ընդդեմ ռումինացի Անդրեյ Պավելի դեմ և հաղթեց չորս սեթերում։ Մյուս մրցակիցը ութերորդ համարի տակ հանդես եկող Մարկոս Բագդատիսն էր, և շատերը կանխագուշակում էին, որ դա կլինի Աղասիի կարիերայում վերջին խաղը։ Բայց 36-ամյա վետերանը ցնցեց բոլորին. պարտության մատնեց կիպրացուն հինգ սեթերում՝ 6-4, 6-4, 3-6, 5-7, 7-5 և դուրս եկավ երրորդ ռաունդ։ 2006 թվականի սեպտեմբերի 3-ին ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության երրորդ ռաունդում Աղասին անցկացրեց իր կարիերայում վերջին խաղը որակավորումից դուրս եկած գերմանացի Բենիամին Բեքքերի դեմ։ Պարտվելով չորս սեթերում՝ Անդրեն չկարողացավ զսպել զգացմունքներն ու արցունքները. նրան հոտնկայս ուղեկցում էին մրցաշարի բոլոր այցելուները, այդ թվում նաև՝ մյուս կորտերին, որոնց նա դիմեց երախտիքի խոսքերով ։
Խաղաոճ
Անդրե Աղասին իր ինքնակենսագրության մեջ հիշում է, որ ուսման վաղ փուլում իր հայրն իրենից մշտապես երկու բան էր պահանջում՝ գնդակին հարվածել ուժգին և արագ։ Ինքը՝ Մայք Աղասին հիշում է, թե ինչ տպավորություն էին թողնում իր վրա ետ ցատկումներից կանխահաս հարվածները՝ մինչ գնդակի նորից ներքև իջնելը այնպիսի վարպետների մոտ, ինչպիսիք էին Բյորն Բորգը և Իվան Լենդլը։ Նա նշում է, որ այդպիսի հարվածներն անխուսափելիորեն պարտավորեցնում էին նրանց մրցակիցներին։ Արդյունքում նա կարողացավ որդու մոտ զարգացնել յուրահատուկ արագությամբ խաղաոճ. սպորտային լրագրող և պատմաբան Բադ Քոլինզի նկարագրությամբ, Աղասին այնպես կանխահաս էր հարվածում գնդակին, որ թվում էր, թե պինգ-պոնգ է խաղում ։
Մայք Աղասին ինքն էլ հետևողականորեն որդուն ներարկում էր serve-and-volley հարձակողական ոճը, որն իրենից ներկայացնում է արագ հնարքներ ցանցի մոտ։ Նրա խոսքով, ինքը ծայրահեղ հիասթափված էր, երբ Նիկ Բոլյետերիի ակադեմիայում Անդրեին և մյուս սաներին վերամարզում էին՝ դարձնելով նրանց հետին գծի խաղացողներ։ Ինքը՝ Մայքը կարծում էր, որ դա փչացնում էր իր որդու խաղը, բայց Բոլետյերին հիմնավորապես մատնանշեց, որ այդ կերպ խաղալով, Անդրեն հաղթանակ կտանի իր խաղերում։ Հետին գծի խաղաոճն Անդրեի մոտ մնաց մինչև իր կարիերայի վերջը, և, ի տարբերություն նրա հոր, մասնագետներն այն թերություն չէին համարում ։ Ընդհակառակը, Բադ Քոլինզն այն դասում է Անդրեի ոճի ուժեղ կողմերի շարքում։ ESPN կայքում նրա հետին գծի խաղը անվանում են «շունչ կտրող», նշելով, որ նա տևական ժամանակ Ուիմբլդոնում առաջին հաղթողն էր այդ խաղաոճում, իսկ Sports.ru կայքը նրան համեմատելով Ջիմ Կուրյեյի հետ՝ բնորոշում է որպես ժամանակակից ոճի նախատիպ ։
Աղասիի խաղի ևս մեկ ուժեղ կողմ էր բեկհենդը՝ հարվածը փակ ձեռնաթիակով։ Նա ձեռնաթիակին ձախ ձեռքով տիրապետելու յուրօրինակ ճարպկություն ուներ, որի շնորհիվ կարողանում էր գնդակն ընդունել լավագույն տարբերակով և հարվածի ժամանակ ամբողջ մարմնով հզոր դարձ իրականացնել ։ 13 տարեկանում, արդեն իսկ տիրապետելով գերազանց ֆորհենդի, նա սկսեց պարապել Բոլետյերիի ակադեմիայում։ Սակայն մարզիչը նրա բեկհենդը զարգացնելու համար առավելագույն ջանքեր գործադրեց և ավելի ուշ ասում էր, որ իրեն հաջողվել է խաղի այդ էլեմենտում Անդրեին դարձնել լավագույն վարպետներից մեկը։ Անդրեի երկձեռ բեկհենդը ֆորհենդի և գնդակի նետման հնարքի հետ միասին խաղային ոճի «մասնիկ» բնութագրվեց «Թենիսի Մոնսր»-ում New Yorker ամսագրի կողմից 1996 թվականին ։ Ինչպես ցույց էր տալիս այդ վերլուծությունը, որը հիմնվում էր խաղի երեք կարևորագույն, չհաշված նետումը, մեկ խաղացողի օրինակով դիտվող տարրերի վրա, Աղասիի խաղում գործնականորեն թույլ տեղեր չկային։ Բադ Քոլինզը մեջբերում է Փիթ Սամփրասի խոսքերը․
Ինքը՝ Քոլինզը Աղասիի խաղային ակնառու որակների ցուցակին ավելացնում է հարվածները կանխագուշակելու ընդունակությունը, շարժումների համաձայնեցումը և համառությունը ։
Տաղանդավորությամբ հանդերձ՝ Աղասիի վարքագիծը, կորտի վրա և դրա սահմաններից դուրս հեռու էր անբիծ լինելուց։ Նա ծաղրում էր մրցակիցներին և վիճում մրցավարների հետ։ 1990 թվականին ԱՄՆ-ի Բաց առաջնությունում չեխ Պետր Կորդոյի հետ խաղի ժամանակ նա վիրավորեց ավստարալիացի մրցադատավորին, իսկ որոշ ժամանակ անց թքեց նրա ուղղությամբ։ Վիրավորանքն աննկատ անցավ, իսկ բացահայտ թքելը, որը կարող էր ամերիկացու որակազրկման պատճառ դառնալ, նա փութաջանորեն ներկայացրեց որպես պատահականություն։ Արդյունքում նրան թույլ տվեցին շարունակել (և հաղթել) խաղը, և միայն հաջորդ օրը, տեսագրության դիտումից հետո նա ենթարկվեց սահմանված առավելագույն տուգանքի ։
Ձեռքբերումներ
Պրոֆեսիոնալ 1986 թվականից։ Հաղթել է 60 անհատական մրցաշարերում (այդ թվում Մեծ սաղավարտի 8 մրցաշար, Մասթերս դասի 17 մրցաշար, ՊԹԱ-ի 1 Աշխարհի չեմպիոնատ և 1 Օլիմպիական խաղեր) և մեկ մրցաշար զուգընկերային խաղերում ։ Միանձնյա խաղերում 60 կոչումներից 46-ը վաստակվել էին «հարդ» կոչվող կորտերին ։
Որպես Մեծ սաղավարտի բոլոր չորս մրցաշարերի և օլիմպիական խաղերի հաղթող, Աղասիին տղամարդկանց միանձնյա խաղերում պատմության մեջ առաջինը շնորհվեց գործունեության «Ոսկե սաղավարտ» (ավելի ուշ նման արդյունքի հասավ նաև Ռաֆայել Նադալը) ։
«Մեծ սաղավարտի» մրցաշարերի լավագույն արդյունքները.
1999 թվականին Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում տարած հաղթանակով Աղասին առաջին թենիսիստն էր, ով տարբեր ժամանակներում հաղթեց «Մեծ սաղավարտի» բոլոր մրցաշարերում երեք տարբեր ծածկույթների՝ հարդի, գրունտի և խոտի վրա։ Այդ ձեռքբերումը տասնյակներ անց կրկնեցին Ռոջեր Ֆեդերերը, իսկ հետո՝ Ռաֆայել Նադալը ։ Աղասիի առավել արժեքավոր ձեռքբերումներից Ավստրալիայի բաց առաջնությունների արդյունքներն են, որտեղ նա հաղթել է անընդմեջ 26 խաղերում, ընդհանուր թվով տարել է 48 հաղթանակ ընդամենը 5 պարտությունների դեպքում՝ վաստակելով չորս կոչում։ 2003 թվականի հաղթանակին հասնելիս նա մրցակիցներին պարտվել է ընդամենը 19 գեյմ ։ ԱՄՆ-ի Բաց առաջնությունում նա հանդես է եկել 21 տարի անընդմեջ ։
Հաղթել է ՊԹԱ-ի Աշխարհի առաջնությունում 1990 թվականին։ 1996 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի չեմպիոն մենախաղում։ Հաղթել է Մասթերս դասի մրցաշարերում մասնակցած 22-ից 17-ի եզրափակիչներում, այդ թվում վեցը՝ Մայամիում, ինչը մրցաշարի ռեկորդ է հանդիսանում (հետաքրքիր է, որ կանանց շրջանում 5 հաղթանակով սահմանած ռեկորդը երկար ժամանակ միանձնյա պահպանում էր կինը՝ Շտեֆֆի Գրաֆը) ։ Ընդհանուր առմամբ կարիերայի ընթացքում Աղասին հաղթել է 870 մենախաղում՝ պարտվելով 274 (հաղթանակների 76 %), ում ։ Պահպանել է աշխարհի առաջին թենիսիստի կոչումը (ընդմիջումներով) 1995 թվականի ապրիլի 10-ից 101 շաբաթների ընթացքում, և 2003 թվականի վարկանիշային աղյուսակի առաջին տողում դարձավ ամենատարեց թենիսիստը։ 16 մրցաշրջաններ նա եզրափակեց աշխարհի ուժեղագույն թենիսիստների տասնյակում, կրկնելով Ջիմմի Քոննորսի ռեկորդը ։
ԱՄՆ-ի հավաքականի կազմում Աղասին երկու անգամ (1990 և 1992 թվականներ) հաղթեց տղամարդկանց ազգային հավաքականների դասում հեղինակավոր թենիսի մրցաշարի՝ Դևիսի Գավաթի եզրափակիչներում։ Մեկ անգամ ևս, 1995 թվականի հավաքականը հաղթող դարձավ նրա օգնությամբ, սակայն եզրափակչում նա վնասվածքի պատճառով չէր խաղում։ Հավաքականի կազմում 10 տարիների ընթացքում նա հաղթեց 30 հանդիպումներում՝ պարտվելով միայն 5-ում։ Հաղթանակների թվով նա զիջում է միայն Ջոն Մաքինրոյին ։
Ելույթներն ավարտեց 2006 թվականին, գործունեության ընթացքում վաստակելով 31 152 975 դոլար ։ Գումարի այդ շեմը մինչ օրս կարողացել են գերազանցել միայն Փիթ Սամփրասը, Ռոջեր Ֆեդերերը և Ռաֆայել Նադալը ։
2011 թվականին Անդրե Աղասիի անունը ներառվեց Թենիսի փառքի միջազգային սրահի ցուցակներում ։ Հաջորդ տարի նա դարձավ ԱՄՆ բաց առաջնության Չեմպիոնների սրահի անդամ. հուշատախտակին նրա դիմանկարի կողքին տեղ են գտել Bold, brash and bigger than life (համարձակ, հանդուգն և անզուգական) բառերը ։
Կորտից դուրս
Մարզիկին ոչ բնորոշ կենսակերպով էր անցկացնում Անդրեն 1993 թվականը։ Մայքն Աղասիին հիշում է, որ վերջինս Մեծ սաղավարտի մրցաշարերի իր առաջին Ուիմբլդոնյան՝ 1992 թվականի մրցաշարում վաստակած կոչումից հետո որոշեց, որ ինքը հանգստանալու իրավունք է վաստակել։ Նա թուլացավ, ինքնաթիռ գնեց, ավելի շատ ժամանակ անցկացրեց ընկերների հետ և թույլ տվեց իրեն վարկանիշային աղյուսակում իջնել մինչև 31-րդ տեղը։ Հենց այդ ժամանակաշրջանին է վերաբերում Նիկ Բոլյետերիի հետ նրա հարաբերությունների խզումը, ով տանել չկարողացավ իր սանի թեթևամիտ վերաբերմունքը մարզման ռեժիմին։
Այդ ժամանակների հետ էր համընկնում նաև Անդրեի ծանոթության սկիզբը դերասանուհի և մոդել Բրուք Շիլդսի հետ, ով այդ ժամանակ 29 տարեկան էր։ Նրանց հարաբերությունները սկզբից ֆաքսով նամակագրության տեսքով էր, բայց 1993 թվականի դեկտեմբերից նրանք սկսեցին հանրությանը ներկայանալ միասին։ Չնայած իր հակակրանքին որդու նոր ընկերուհու հանդեպ՝ Մայք Աղասին ստիպված խոստովանում է, որ սկզբից այդ սիրավեպը Անդրեին օգուտ բերեց. նա ազատվեց ավելորդ քաշից, խստացրեց մարզումների և սնվելու ռեժիմը և վերադարձավ աշխարհի ուժեղագույն թենիսիստների շարք՝ 1994 թվականը եզրափակելով վարկանիշային աղյուսակի երկրորդ տեղով, իսկ հաջորդ տարի առաջին անգամ դառնալով աշխարհի ուժեղագույն թենիսիստ։ Կորցրած կիլոգրամների հետ միասին Անդրեի տեսքը ևս մեկ արմատական փոփոխություն կրեց. երկարամազ տղան սափրեց գլուխը, և փայլփլող սափրած գլուխը այդ պահից դարձավ նրա կերպարի անբաժան մասը։ Մայք Աղասին, ի միջի այլոց, իմիջի փոփոխման ավելի գործնական պատճառ է նշում. այդ պահին Անդրեն արդեն սկսել էր ճաղատանալ և կորցնելու բան չուներ։
1997 թվականի ապրիլին, մինչ Աղասիի 27-րդ տարեդարձի օրը, կայացավ նրա և Բրուք Շիլդսի ամուսնությունը։ Հարսանիքը տեղի ունեցավ Մոնտեռեում (Մեքսիկա) և թղթակիցների ներկայությունն այնտեղ չթույլատրվեց։ Հարսանիքի նախօրյակին Աղասիի մոտ սկսվեց անհաջողությունների ձգված շարք մինչև տարեվերջ։ Լրագրողները տապալված խաղերը ուղղակիորեն կապեցին Աղասիի ամուսնության հետ, բայց ինքը կտրականապես հերքում էր նման եզրակացությունները ։ Միևնույն ժամանակ նրա հայրը նույնպես իր կենսագրական գրքում ակնարկում էր, որ Անդրեն կիսվում էր Բրուքի և թենիսի միջև, ով հենց այդ ժամանակ մասնակցում էր նոր դրվագների նկարահանումների։ Միայն այն բանից հետո, երբ նա կնոջից «համաձայնություն» ստացավ, կարողացավ կենտրոնանալ խաղի վրա։ Այդ պահին Անդրեն արդեն վարկանիշային աղյուսակում գրանցել էր իր անկումը մինչև 141-րդ հորիզոնական՝ ամենացածրը 16 տարեկանից ի վեր։ Սակայն դրանից հետո էլ, նույնիսկ երբ Աղասին վերադարձավ աշխարհի ուժեղագույնների շարք, նրա և կնոջ հարաբերությունները նորմալ հունով չընթացան։ Անդրեն խանդում էր Բրուքին նկարահանման հրապարակի իր խաղընկերներին և արդյունքում՝ 1999 թվականի ապրիլին ապահարզան պահանջեց։
Ընդամենը մի քանի շաբաթ անց Աղասին մտերմացավ գերմանացի հայտնի թենիսիստուհի Շտեֆի Գրաֆի հետ։ Անդրեն փորձել էր Շտեֆիին հանդիպման հրավիրել դեռևս 1992 թվականին՝ նրանց երկուսի՝ Ուիմբլդոնում հաղթանակից հետո։ Սակայն առաջարկությունն արվեց գործակալի միջոցով, և արդյունքում գերմանուհին մերժումով պատասխանեց։ 1999 թվականին, երբ երկու թենիսիստների կարիերան թվում էր՝ մոտենում է ավարտին, Շտեֆին ավելի լավ վերաբերվեց ամերիկացու սիրահետումներին. նրանց սիրավեպն սկսվեց Ֆրանսիայի Բաց առաջնության ժամանակ, որն արդյունքում նրանք երկուսն էլ հաղթեցին՝ ընդհատելով անհաջողությունների ձգվող շարքը. Անդրեն չէր հաղթել խոշոր մրցաշարերում 1996 թվականից, իսկ Շտեֆին չէր հաղթել ընդհանրապես մրցաշրջանի սկզբից ի վեր ոչ մի մրցաշարում ։ Գրաֆը հանուն Աղասիի բաժանվեց ավտոարշավորդ Միխայել Բարյետելսից, ում հետ հանդիպում էր յոթ տարի, և շուտով նոր սիրավեպի սկզբում հայտարարեց պրոֆեսիոնալ կարիերայի նախատեսվելիք ավարտի մասին ։
Լրագրողներն ապացուցում էին, որ Անդրեի և Շտեֆիի միությունն անհնար է, քանի որ նրանք տարբեր են, բայց կապը շարունակվում էր։ Աղասին պատմում էր.
2001 թվականին Անդրեի կյանքում ևս մեկ կարևոր իրադարձություն տեղի ունեցավ. Անդրե Աղասիի հիմնադրամի հովանու ներքո հիմնվեց Անդրե Աղասիի քոլեջի նախապատրաստական ակադեմիան՝ անվճար ուսուցմամբ հանրային դպրոցը, որը տեղակայված էր Լաս Վեգասի ամենաանբարենպաստ շրջանում։ Նոր դարի առաջին տասնամյակի վերջում դպրոցում սովորողների թիվը (առանց տարիքային սահմանափակման՝ մանկապարտեզից մինչև 12-րդ դասարան) հասավ 650-ի ։ Աշակերտները գալիս են սոցիալապես բարձր մակարդակ ունեցող ընտանիքներից և որակյալ կրթություն էին ստանում 2009, 2010 և 2011 թվականներին, ակադեմիայի շրջանավարտների 100 %-ն ընդունվեցին բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ ։ Այդ տարի Աղասին իր կարիերայի ընթացքում երկրորդ անգամ արժանացավ ՊԹԱ-ի մրցանակի՝ «Մարդկայնության և բարեգործության համար» ։
2003 թվականի հոկտեմբերի 3-ին Անդրեի և Շտեֆիի ընտանիքում ծնվեց երկրորդ երեխան, այս անգամ աղջիկ, ում անվանեցին Ջաս Էլլի ։ Մեկ տարի անց Աղասին վաստակեց հարյուրավոր միլիոն դոլարներ ոչ միայն կորտի վրա։ Նա գովազդային պայմանագրեր կնքեց այնպիսի ընկերությունների հետ, ինչպիսիք են Nike-ը, Adidas-ը, Head-ը, Estée Lauder Companies-ը և American Express-ը, ինչպես նաև հինգ միլիոն դոլար ստացավ իր կենսագրության միայն հրապարակման բացառիկ իրավունքի համար և Forbes ամսագրի կողմից տեղ գտավ ամենաբարձր վարձատրվող մարզիկների ցանկի յոթերորդ տեղում ։ Բարձր եկամուտները նա ներդրեց բիզնեսում՝ մասնավորապես բաժնետեր դառնալով All Stars Cafe-ի սեփականատեր Մոնիկա Սելեշի հետ ։
Պրոֆեսիոնալ կարիերայի ավարտից հետո
Պրոֆեսիոնալ խաղային կարիերան ավարտելով Աղասին ընտանիքի հետ բնակվում է Լաս Վեգասում և զբաղվում է բիզնեսով. նրա և իր կնոջ ֆինանսական կայսրության մաս են կազմում այնպիսի ծառայություններ, ինչպիսիք են շինարարությունն ու անշարժ գույքի առք ու վաճառքը, ռեստորանային ու հյուրանոցային բիզնեսներ, սպորտային և գշերային ակումբների ցանցեր ։ Նա ուշադրության պակաս չի զգում նաև գովազդատուների կողմից. այսպես՝ 2007 թվականին Աղասին դարձավ էլիւտար «Longines» ժամացուցային ընկերության գովազդային դեմքը («էլեգանտության պատգամաբեր»), իսկ մեկ տարի անց նրան այդ դերում միացավ նաև Շտեֆին ։
Աղասին կարևոր դեր է կատարում մասնակցություն ցուցաբերելով տարաբնույթ բարեգործական նախագծերի, ինչպիսիք են ՁԻԱՀ-ի դեմ պայքարը, քաղցկեղային հիվանդությունների պատճառների հետազոտմամբ զբաղվող բժշկական հետազոտությունների աջակցման հիմնադրամը և «Գլոբալ նախաձեռնություն» ծրագիրը։ 2009 թվականին Աղասիի արդեն գործող բարեգործական ծրագրերին ավելացավ ևս մեկը։ Մյուս հանրահայտ սպորտսմենների հետ միասին (որոնց թվում են Մուհամմեդ Ալին, Լենս Արմսթրոնգը, Ջեֆ Գորդոնը, Ջեկի Ջոյներ-Քերսին, Մարիո Լեմյոն, Ալոնզո Մոուրինգը, Թոնի Խոուկը, Միա Հեմը և մեկ այլ թենիսիստուհի՝ Անդրեա Ջեգերը) նա հիմնեց «Սպորտսմենները հանուն հույսի» (Athletes for Hope) կազմակերպությունը, որի ընդհանուր նպատակն է «նպաստել սպորտային մարդասիրության իդեալների նոր սերունդներին փոխանցումն ու ամրապնդումը» ։ 2011 թվականին հաղորդվեց, որ Անդրե Աղասիի Կրթական հիմնադրամը ֆինանսական Citigroup և Intel կորպորացիաների հետ միասին տվել է 75 նոր չարտերային (պետության կողմից չորս տարվա ընթացքում մասամբ ֆինանսավորվեղ և կարգավորվող դպրոցների տիպ) դպրոցների շինարարության նախագծի մեկնարկը։ Նոր նախագծի արժեքն էր 750 միլիոն դոլար. հասարակական կարիքներին ուղղված լինելով հանդերձ՝ այնուամենայնիվ այն բարեգործական չէ և պետք է շահույթ բերի ներդրողներին ։
2009 թվականին Աղասին հայտնվեց սկանդալի կենտրոնում։ Լույս տեսավ նրա «Անկեղծորեն։ Ինքնակենսագրություն» գիրքը (Open: An Autobiography), որի էջերում նա սենսացիոն հայտարարություն էր անում այն մասին, որ 1997 թվականին ընդունել էր մեթամֆետամին թմրամիջոց և խաբել է ՊԹԱ-ին դոպինգ-թեստ անցելուց հետո, հայտարարելով, որ պատահաբար խմել է իր ասիստենտի թմրամիջոցով ջրի շշից ։ Ընդ որում, ամերիկացու պնդումներով, թմրանյութերի ընդունման պատճառը անձնական կյանքում խնդիրներն էին, ոչ թե սպորտային արդյունքները բարձրացնելու ցանկությունը։ Համաշխարհային հակադոպինգային գործակալությունը խնդրեց պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիային (ՊԹԱ) հետաքննություն անցկացնել Աղասիի հայտարարության առթիվ ։ Սակայն ՊԹԱ-ն պատասխանեց, որ հետաքննություն չի լինի, քանի որ Աղասին այլևս չի մասնակցում ՊԹԱ-ի մրցումներին։ Աղասիի խոստովանությունը քննադատության ալիք առաջ բերեց. մասնավորապես աշխարհի մյուս նախկին ուժեղագույն թենիսիստը՝ Մարատ Սաֆինը հայտարարեց, որ նա պետք է հրաժարվի բոլոր կոչումներից ։ Քննադատական ելույթներով հանդես եկան նաև Ռոջեր Ֆեդերերը, Ռաֆայել Նադալը, Մարտինա Նավրատիլովան։ Աղասին քննադատներին ի պատասխան խնդրեց սկզբից ընթերցել գիրքը և հետո նոր դատապարտել իրեն ։ Ընդ որում՝ արձագանքը միանշանակ բացասական չէր. ի պաշտպանություն Անդրեի հանդես եկան մասնավորապես այնպիսի հանրահայտ թենիսիստներ, ինչպիսիք են Ջոն Նյուկոմբը ՝ ուշադրություն հրավիրելով այն փաստին, որ մեթամֆետամինը ոչ թե լավացնում, այլ ցածրացնում է սպորտային արդյունքները, և Եվգենի Կաֆելնիկովը ։ Աղասիին աջակցեց նաև թենիսի հանրահայտ մեկնաբան Բադ Քոլինզը՝ հիացմունքի արժանացնելով ազնիվ խոստովանությունների փաստը և հայտարարելով, որ առաջավոր մարդասեր դարձած սպորտսմենն արժանի է հանդուրժողականության ։
Հետագա իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ ինքնակենսագրականում արված խոստովանությունները չազդեցին հանրահայտ թենիսիստի հեղինակության վրա։ 2011 թվականին Անդրե Աղասիի անունը ներառվեց Թենիսի փառքի միջազգային սրահի ցուցակներում (Շտեֆի Գրաֆը և նա միակ ամուսնական զույգն էին Փառքի սրահի ցուցակներում, մինչև 2014 թվականին այդ ցուցակներում սպորտային լրագրող Ջոն Բարետի անվան հայտնվելը, ում կնոջ՝ Անջելա Մորթիմերի անունն արդեն այնտեղ նշված էր )։ Նույն տարին Աղասին դարձավ Garden of Dreams հիմնադրամի դափնեկիր, որը 2009 թվականին -ից շնորհվում էր տարին մեկ անգամ այն անձին, ով տևական ժամանակ ակտիվորեն օգնում էր երեխաներին՝ սոցիալական բարձր ռիսկերով խմբերից։ 2012 թվականին նրա անունը գրանցվեց ԱՄՆ-ի Բաց առաջնության Փառքի սրահի ցուցակներում ։
Անդրեն դեռևս պարբերաբար կորտ է դուրս գալիս ցուցադրական խաղերում, հաճախ՝ Շտեֆֆի Գրաֆի հետ, և նրանց ելույթները շարունակում են հետաքրքրություն առաջ բերել հանրության մոտ, տրիբունաներ լցնելով Ուիմբլդոնում և «Մեդիսոն-սքվեր-գարդեն»-ում։ Վերջին տարիներին այդպիսի խաղերում Աղասիի մրցակիցների թվում էին Թիմ Հենմենը, Փիթ Սամփերսը և Գորան Իվանիշևիչը, իսկ խառը զույգերով խաղերում՝ Քիմ Քլեյսթերսը և Մարտինա Հինգսը ։ Նրա երիտասարդ հայրենակցի՝ զույգերով խաղերում Բաց առաջնության կրկնակի հաղթող Ջեք Սոկի խոսքերով Աղասին պրոֆեսիոնալ կարիերայի ավարտից վեց տարի անց էլ հիանալի բեկհենդի է տիրապետում ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Իրանահայ թենիսիստներ Կատեգորիա:Ամերիկահայ թենիսիստներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի գործարարներ Կատեգորիա:Ամերիկահայեր
Կարմեն Մաուրա
Կարմեն Մաուրա (Carmen Maura),, իսպանացի դերասանուհի, որը հայտնի է Պեդրո Ալմադովարի ֆիլմերում ունեցած գլխավոր դերերով։
Անձնական կյանք
Կարմեն Մաուրան սովորել է փիլիսոփայություն և գրականություն Փարիզի նրբագեղության դպրոցում։ 1964-1970 թվականներին ամուսնացած է եղել փաստաբան Ֆրանցիսկո Ֆորտեզաի հետ, ում հետ ունի երեխաներ՝ Կարմեն և Պաբլո։
Կարիերա
Կարմեն Մաուրան իր կարիերան սկսել է, որպես երգչուհի։ Իր կինոկարիերան սկսվեց 1970 թվականին, երբ մեծ էկրաններին դուրս եկավ «Թաքնված մարդը» ֆիլմը։ Առաջին լուրջ հաջողությունը եղավ 1977 թվականին, երբ Մաուրան գլխավոր դեր խաղաց «Թղթե վագրերը» ֆիլմում։ Մաուրան համարվում է դրամատիկ ժանրի դերասանուհի, սակայն չի հրաժարվել որոշ երգիծական ֆիլմերից, օրինակ՝ Sal gorda (1984), Sé infiel y no mires con quién (1985) և Tata mía (1986)։ Պեդրո Ալմադովարի հետ առաջին անգամ Մաուրան աշխատել է «Պեպի, Լուսի, Բոմ և մնացած աղջիկները» ֆիլմում, որը մեծ էկրաններին է դուրս եկել 1980 թվականին։ Ալմադաովարը և Մաուրան շարունակեցին իրենց համագործակցությունը 1980 թվականից, իսկ 1988 թվականին էկրաններ բարձրացած «Կին, ում նյարդերը տեղի են տալիս» ֆիլմը, որի համար Մաուրան ստացվ "Ֆելիքս" մրցանակը լավագույն կին դերասանուհի անվանակարգում ։ Այդ ֆիլմից հետո Մաուրան և Ալդոմովարը միասին չեն աշխատել շուրջ 10 տարի և վերսկսեցին իրենց համատեղ գործունեությունը 2006 թվականին՝ «Վերադարձ» ֆիլմով։ Այդ ֆիլմի համար Մաուրան ստացավ Կաննի կինոփառատոնի մրցանակ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:«Սեզար» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ասպետներ Կատեգորիա:Փարիզի գեղարվեստի ազգային բարձրագույն դպրոցի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Իսպանացի դերասանուհիներ Կատեգորիա:Իսպանացի կինոդերասանուհիներ
Շուշաննա Սարգսյան
Շուշաննա Սարգսյան, hայ շախմատիստուհի, ազգային վարպետ, Հայաստանի կանանց չեմպիոն (2014) ։
Կենսագրություն
2010 թվականին Շուշաննան հաղթել է մինչև 18 տարեկանների Հայաստանի կանանց շախմատի առաջնությունում ։ Նա անընդմեջ մանսնակցել է Շախմատի Հայաստանի առաջնությանը՝ 2012 թվականին զբաղեցնելով 4-րդ հորիզոնականը, 2014 թվականին դառնալով չեմպիոն, իսկ 2015 թվականին՝ զբաղեցրել է 5-րդ հորիզոնականը ։
Նա մասնակցել է նաև 2014 թվականի 41-րդ շախմատային օլիմպիադային՝ լինելով պահեստային խաղացող ։ Մասնակցել է նաև 2014 թվականի շախմատի Եվրոպայի թիմային առաջնությանը ։
2015 թվականից սկսված նա հազվադեպ է մասնակցում շախմատային մրցաշարերին։
Արտաքին Հղումներ
Կատեգորիա:Հայ շախմատիստներ Կատեգորիա:Շախմատի Հայաստանի չեմպիոնուհիներ
I Really Like You
«I Really Like You» (Դու ինձ իսկապես դուր ես գալիս), կանադացի երգչուհի Կարլի Ռեյ Ջեպսենի կողմից գրված երգ, որը թողարկվել է որպես իր երրորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլ։ Երգը գրվել է Ջեպսենի կողմից՝ Յակոբ Քաշերի, Պիտեր Սվենսսոնի, Մաքս Մարտինի մասնակցությամբ։
Քննադատական արձագանքներ
Երգն ստացել է դրական արձագանքներ երաժշտական քննադատներից, որոնք նշել են երգի առևտրային ներուժը ։
Կենդանի կատարումներ
Ջեպսոնը երգն առաջին անգամ կատարել է թողարկման օրը՝ Good Morning America-ում։
Բիրգիտա Ստենբերգ
Բրիգիտա Ստենբերգ, շվեդ հեղինակ, թարգմանչուհի և նկարազարդող։ 2005 թվականին եղել է Selma Lagerlöf Prize շվեդական մրցանակի հաղթող։
Կյանք
Բրիգիտա Ստենբերգը ծնվել է 1932 թվականին Ստոկհոլմում։ Սովորել է Վիսբյու քաղաքում, իսկ այնուհետև՝ Փարիզում։ Ստենբերգը երկար ժամանակ է անցկացրել Հարավային Եվրոպայում՝ բարելավելով իր լեզվական ունակությունները ։ Վաղ 1950-ականներին ապրել է Փարիզում, Հռոմում և Ֆրանսիական Ռիվիերայում, որոնց ոգեշնչմամբ էլ գրել է Kärlek i Europa (Սերը Եվրոպայում) գիրքը, որում մանրամասնում է նրա տարբեր սեռական արկածները ։ Ավելի ուշ գիրքը թարգմանվել է անգլերեն «Manplay in Europe» վերնագրով։ Որոշ ժամանակ Բրիգիտան եղել է հանցագործ Լակի Լուչանոյի սիրուհին։ Վերջինիս ԱՄՆ-ից արտաքսել էին հայրենի Իտալիա ։ Ստենբերգին Նյու Յորքում աշխատանք էր առաջարկվել տուրիստական գործակալի կողմից, որը հավելյալ գումարել էր խոստացել Բուենոս Այրեսում, որտեղ նա պետք է ժամանակավորապես աշխատեր որպես մոդել՝ նախքան Նյու Յորք մեկնելը ։ Լակի Լուչիանոն քաջ տեղյակ էր Իտլիայի ներքին անցուդարձից և հանցավոր աշխարհից։ Նա Բրիգիտային ասել է, որ տուրգործակալն իրականում սպիտակամորթ ստրուկ է եղել։ Եթե Բրիգիտան համաձայներ և գնար Բուենոս Այրես, նրան կստիպեին աշխատել հասարակական տանը ։
Բրիգիտան դարձել է շվեդ հեղինակ, թարգմանչուհի և նկարազարդող։ Վաղ 1950-ականներին եղել Metamorfosgruppen գրական ասամբլեայի անդամ։ Բրիգիտան գրել է Raskenstam ֆիլմի սցենարը։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Շվեդ կին գրողներ Կատեգորիա:Շվեդ թարգմանիչներ Կատեգորիա:Շվեդ պատկերազարդողներ Կատեգորիա:Շվեդ մանկագիրներ Կատեգորիա:Շվեդ սցենարիստներ Կատեգորիա:Շվեդ լրագրողներ
Էլչին Գուլիև
Էլչին Իսաղա օղլի Գուլիև, Ադրբեջանի Հանրապետության Ադրբեջանի պետական սահմանապահ ծառայության ։
Կենսագրություն
2001 թվական նշանակվել է Սահմանապահ զորքերի հրամանատար և Ազգային անվտանգության փոխնախարար։ Նույն թվականին նրան շնորհվել է գեներալ-մայորի կոչում։ 2002 թվականի հուլիսին Ադրբեջանի նախագահի հրամանագրով Գուլիևը նշանակվել է Սահմանապահ ծառայության պետ։ 2003 թվականին նրան շնորհվեց գեներալ-լեյտենանտի, իսկ 2014 թվականի օգոստոսի 15-ին գեներալ-գնդապետի զինվորական կոչում ։
2019 թվականի օգոստոսի 16-ին Էլչին Գուլիևը պարգևատրվել է "Հայրենիքի առաջ մատուցած ծառայությունների համար 1-ին աստիճանի շքանշանով" :
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Սեպտեմբերի 22 ծնունդներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի զինված ուժեր Կատեգորիա:Անձինք այբբենական կարգով Կատեգորիա:Սումգայիթ քաղաքում ծնվածներ Կատեգորիա:1967 ծնունդներ Կատեգորիա:Ադրբեջանի նախարարներ
Զարուհի Արևշատյան
Կենսագրություն
Զարուհի Արևշատյանը ծնվել է 1961 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Երևանում։ Ավարտել է Կույբիշևի պետական համալսարանը` բանասեր լրագրողի որակավորմամբ։ 1985 թվականից աշխատել է «Կոմսոմոլեց» (հետագայում՝ «Էպոխա») թերթի բաժնի վարիչ, իսկ 1990 թվականից` «Ռեսպուբլիկա Արմենիա» թերթի մշակույթի բաժնի վարիչ, պատասխանատու քարտուղար։ ԱԺ-ում ծավալած գործունեության ընթացքում եղել է ֆինանսավարկային, բյուջետային և տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի, ինչպես նաև «Շամիրամ» խմբակցության անդամ։ Այժմ համարվում է «Շամիրամ» հասարակական-քաղաքական կազմակերպության անդամ։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Հայ բանասերներ Կատեգորիա:Հայ լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:21-րդ դարի լրագրողներ Կատեգորիա:20-րդ դարի բանասերներ Կատեգորիա:21-րդ դարի բանասերներ Կատեգորիա:ՀՀ ԱԺ 1-ին գումարման պատգամավորներ Կատեգորիա:Հայ քաղաքական գործիչներ
Կյանքի գիրք (մուլտֆիլմ)
«Կյանքի գիրք» (The Book of Life)՝ ամերիկյան համակարգչային անիմացիոն մուլտֆիլմ, ռեժիսոր Խորխե Գուտերես։ Պրեմիերան կայացել է 2014 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Լոս Անջելես ում ։
Սյուժե
Մանոլոյի հայրը տորեադոր էր, կամ, ինչպես ասում են ցլամարտիկ, իսկ Հոակինի հայրը կռվել էր ավազակների թագավոր Շակալի հետ։ Այն պատճառով, որ տղաները Մարիայի հետ չարաճճիություններ էին արել, Մարիային ուղարկեցին Իսպանիա սովորելու, Մանոլոն և Հոակինը սկսեցին սովորել իրենց «ցեղական» արհեստները։ Եվ ահա մի օր Մանոլոյի հայրը ցլամարտ է կազմակերպում, բայց արդեն իր մեծ տղայի համար, և հենց այդ օրն էլ քաղաք է վերադառնում արդեն մեծացած Մարիան։ Մանոլոն շատ լավ էլ կռվում ցլի հետ, բայց հրաժարվեց սպանել նրան և միայն Մարիային դա դուր եկավ։ Հենց այդ օրը Մարիայի հայրը կազմակերպել էր խնջույք, աղջկա վերադարձի պատվին, որին հրավիրված էր նաև Հոակինը։ Մանոլոն գնում էր տուն թափառական երաժիշտների հետ, և նրանք հուշում են  տղային Մարիի համար սերենադ երգել։ Մանոլոն այդպես էլ անում է, նա բարձրանում է պատշգամբ (նրան օգնում են երաժիշտները), բայց երաժիշտները չեն կարողանում  պահել և նա ընկնում է՝ վայր գցելով կիթառը, որը բռնում է Մարիան։ Մարիան նվիրել էր դա գնալուց առաջ, և այդ օրը Մանոլոն խոստացել էր երգել նրա համար, իսկ Հոակինը՝ կռվել։ Մարիան իջնում է, որպեսզի վերադարձնի կիթառը տիրոջը, բայց այդտեղ Հոակինը ձեռքի և սրտի առաջարկություն է անում նրան։ Այդ րոպեին մտնում է Մանոլոն, և Հոակինը մտածում է, որ նա նույնպես առաջարկություն է արել աղջկան։ Հոակինը հեռանում է։
Երբ Հոակինը գնում է, քաղաքի վրա ավազակներ են հարձակվում։ Մանոլոն ցանկանում է պաշտպան կանգնել քաղաքին, բայց Հոակինը կարողանում է ավելի շուտ հաղթել ավազակներին։ Երբ Մանոլոն գալիս է տուն, նրա հայրը ասում է, որ պայքարի Մարիայի համար, եթե սիրում է։ Հենց այդ օրը՝ երեկոյան, տղան առաջարկում է Մարիային հանդիպել կամրջի վրա, Մարիան համձայնվում է։ Երբ Մարիան արդեն տեղում էր, տղան նրան առաջարկություն է անում։ Բայց այդտեղ կար թունավոր օձ, և հանուն նրա, որ Մանոլոն ապրի, Մարիան հրում է նրան, օձը իրեն է կծում։ Դա Շիբալբայի օձն էր, որին նա գաղտնի կերպով ուղարկել էր, որովհետև հասկացել էր, որ կարող է պարտվել վեճում։ Մանոլոն անմիջապես օգնություն է կանչում, և Հոակինը Մարիայի հոր հետ անմիջապես գալիս են դեպքի վայր։ Նրանք շատ բարկացած էին Մանոլոյի վրա և մեղադրում են նրան, իսկ Հոակինը ասում է, որ Մանոլոն պետք է մահանար Մարիայի փոխարեն։ Մանոլոն գնում է կիթառը վերցնելու, բայց հանդիպում է Շիբալբային, ով առաջարկել էր մահանալ, որպեսզի զարմացներ Մարիային։ Երբ նա մահանում է, ընկնում է Չմոռացվածների Թագավորություն և գտնում է իր ամբողջ ընտանիքին։ Նրա մայրը առաջարկում է դիմել Կատրինեի օգնությանը, բայց պալատում արդեն կառավարում էր Շիբալբան։ Մանալոն իմանում է, որ Մարիան ողջ է, որովհետև օձը կծել էր աղջկան մեկ անգամ, իսկ նրան՝ երկու անգամ։ Այդ ժամանակ վերևում Մարիան ուշքի է գալիս և չի հասկանում՝ ինչ է կատարվում, բայց իմանալուց հետո, որ Մանոլոն մահացել է, իսկ նրանց քաղաքի վրա կարող են հարձակվել ավազակներ և միայն Հոակինը կարող է պաշտպանել, նա ընդունում է Հոակինի առաջարկությունը։
Մանոլոն մինչ Մոռացվածների Թագավորություն ընկնելը անցնում է շատ փորձություններ, իսկ դրանում օգնում է իր Մայրը, Պապիկը և Մոմավաճառը, կյանքի աստվածը։ Նա ամեն ինչ պատմում է Կատրինեին, ինչի համար վերջինս շատ բարկանում է և կանչում է Շիբալբային։ Միևնույն ժամանակ նա խոսում է և՛ օձի մասին, և՛ մեդալի։ Լա Մուերտեն որոշում է, որ Մանոլոյին կվերադարձնի կյանք, բայց դրա համար պետք է, որ բոլոր աստվածները համաձայն լինեն, իսկ Շիբալբան համաձայն չէի։ Նա որոշեց փորձարկում կազմակերպել Մանոլոյի համար, Մանոլոն հաղթահարեց դա։ Վերջինս վերակենդանացավ և տեսավ, որ Սան Անխելի վրա հարձակվել է Շակալը՝ ցանկանալով հետ վերադարձնել մեդալը։ Մարիան բոլորին համախմբում է, և բոլորը բարձրանում են՝  պաշտպանելու իրենք քաղաքը։ Երբ Շակալը հասկանում է, որ մեդալը չի կարող վերադարձնել, նա որոշում է մահանալ քաղաքի հետ միասին։ Մանոլոն և Հոակինը շտապում են կռվել. Մանոլոն հրում է ընկերոջը, քանի որ չէր ուզում, որ նա մահանա, իսկ նա սկսում է հրել կողքի սյունը։ Երբ սյունը հրում է վերջին անգամ, նա Մարիային ասում է՝ «Մի՛ մոռացիր ինձ», և զանգը փակում է երկուսին։ Մանոլոն չի մահանում, որովհետև Հոակինը աննկատ տվել էր նրան Հավերժական կյանքի մեդալը։ Հենց այդ օրը Մանոլոն և Մարիան ամուսնանում են։
Հենց այսպես էլ վերջանում է գիդի պատմվածքը։ Պարզվում է, որ գիդը՝ Կատրինն էր, իսկ այդ թանգարանի պահակը՝ Շիբալբան, ովքեր մինչ հիմա սիրում են իրար։
Երաժշտություն
Երաժշտությունը թողարկվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 26-ին iTunes-ում և 2014 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Sony Masterworks-ում.
Ընկալումը
Մուլտֆիլմը ստացել է դրական կարծիքներ քննադատների կողմից։ Rotten Tomatoes կայքում ֆիլմի վարկանիշը 82 % է (101 դիտումների հիման վրա, միջին ցուցանիշով, 10-ից 7 բալ). Metacritic կայքում մուլտֆիլմը ստացել է 100 վարկանիշից 67-ը՝ 27 քննադատների գնահատականների հիման վրա, ինչը համապատասխանում է «հիմնականում դրական կարծիքներ» կարգավիճակին.
Շարունակություն
2017 թվականի հունիսին Անիմացիոն ֆիլմերի միջազգային փառատոնում ռեժիսոր Խորխե Գուտիերեսը հայտարարեց «Կյանքի գիրք-2»-ի մասին։ Ի տարբերություն առաջին ֆիլմի, որտեղ օգտագործվել էին համակարգչային 3D անիմացիան, շարունակությունը ներկայանալու էր որպես ստերեոսկոպիկ 3D մուլտֆիլմ ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:2014 մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Համակարգչային անիմացիոն ֆիլմեր Կատեգորիա:20th Century Fox ֆիլմեր Կատեգորիա:Անգլերեն ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան եռաչափ ֆիլմեր Կատեգորիա:2010-ականների արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆիլմեր Կատեգորիա:3D մուլտֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի արկածային ֆիլմեր Կատեգորիա:Ամերիկյան ֆենտեզի կինոկատակերգություններ Կատեգորիա:2010-ականների ռոմանտիկ կինոկատակերգություններ
Սերգեյ Զվանցև
Սերգեյ Զվանցև (Сергей Званцев, իսկական անունը` Ալեքսանդր Իսահաոկվիչ Շամկովիչ, Александр Исаакович Шамкович, ), խորհրդային ռուս գրող, դրամատուրգ, ֆելիետոնիստ։
Կենսագրություն
Սերգեյ Զվանցևը ծնվել է 1893 թվականին Տագանրոգ քաղաքում` տագանրոգցի հայտնի բժիշկ, Օդեսայի համալսարանի շրջանավարտ Իսահակ Յակովլևիչ Շամկովիչի (1860-1941) և գինեկոլոգ-մանկաբարձ Սոֆյա Նիկոլաևնա Լիխտերմանի (1863-1935) ընտանիքում ։ Գրողի հայրը Տագանրոգի գիմնազիայում սովորել է Անտոն Չեխովի հետ և նստել է նրա կողքին։ Երկու անգամ արժանացել է Աշխատանքի հերոսի շքանշանի 1931 և 1936 թվականներին, եղել է Տագանրոգի բժիշկների ընկերության (1912) նախագահի ընկերը, տուբերկուլոզի դեմ պայքարի համառուսական լիգայի Տագանրոգի մասնաճյուղի խորհրդի անդամ, Տագանրոգի բժիշկների միության նախագահ (1916) ։ Ընտանիքն ապրել է Իտալական նրբանցքի № 31 տանը ։
Ընտանիք
Որդի` Լեոնիդ Շամկովիչ, հայտնի շախմատիստ, միջազգային գրոսմայստեր, արտագաղթել է Իսրայել
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Ռուս գրողներ Կատեգորիա:Ռուս դրամատուրգներ Կատեգորիա:Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կատեգորիա:Խարկովի ազգային համալսարանի շրջանավարտներ Կատեգորիա:Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներ Կատեգորիա:Խորհրդային գրողներ
Ջեյմս Բոդնիեկս
Ջեյմս Բոդնիեկս (Džems Bodnieks, ), լատվիացի նկարիչ, որը նկարել է մետաղների վրա։ Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ։
Կենսագրություն
Ջեյմս Բոդնիեկսը ծնվել է 1910 թվականի ապրիլի 22-ին, Սանկտ Պետերբուրգում։ Եղբայրը ծառերի փորագրիչ Վալենտին Բոդնիեկս է (1908-1984)։
Աշխատել է որպես դպրոցի ուսուցիչ (1942-1944), աշխատել է Ռիգայի կիրառական արվեստի դպրոցում (1946-1951), «Մակսլա» գործարանում` որպես մետաղյա արվեստի վարպետ (1951-1975), դեկորատիվ և կիրառական «Սպանդա» ստուդիայի գեղարվեստական ղեկավար (1978-1987)։
Եղել է Լատվիայի նկարիչների միության անդամ (1946 թվականից)։ Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1975)։
Որդին` Իմանտ Բոդնիեկսը, հայտնի խորհրդային և լատվիացի մրցարշավորդ է (սպրինտ), Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերի արծաթե մրցանակակիր։
Մահացել է 1987 թվականի հուլիսի 27-ին, Ռիգայում, թաղվել է Լեսնոյ գերեզմանատանը ։
Ստեղծագործություն
1947 թվականից սկսել է մասնակցել ցուցահանդեսների։ Առանձնահատուկ վարպետություն է ցուցաբերել դեկորատիվ սպասք, սպորտային մրցանակներ, ծաղկամաններ, մոմակալներ, ինտերիերի տարբեր տարրեր պատրաստելիս։ Նրա բոլոր աշխատանքներն առանձնացել են ձևերի պլաստիկությամբ, լատվիական ավանդական զարդարանքների մոտիվների օգտագործմամբ և բարձր գեղարվեստական կատարմամբ։
1951-1973 թվականներին նկարիչներ Խ. Ռիսինի և Ռ. Կրաստի հետ պատրաստել է մոսկովյան հասարակական մի շարք շինությունների դեկորատիվ ու գեղարվեստական մասեր։
Արտաքին հղումներ
Կատեգորիա:Լատիշ նկարիչներ
Ֆրանչեսկա Բորտոլոտտո Պոսատի
Ֆրանչեսկա Բորտոլոտտո Պոսատի, իտալացի գործարար, հեղինակ, ինտերիերի դիզայներ, բարերար և հյուրանոցի սեփականատեր։
Նա Վենետիկի Bauer Hotel group-ի գլխավոր գործադիր տնօրենն է և լիգուրիացի նավաշինարար Արնալդո Բենատիի թոռնուհին, ով ձեռք է բերել Bauer հյուրանոցը 1930 թվականին ։
2008 թվականի դրությամբ նա Վենետիկի միակ կին գլխավոր տնօրենն էր ։ Ծնունդով Վենետիկից, նա տարիներ շարունակ ներգրավված է եղել քաղաքի մշակութային կյանքում։
Վաղ կյանք
Բորտոլոտտո Պոսատին մեծացել է Վենետիկում և 1982 թվականին տեղափոխվել է Միացյալ Նահանգներ իր նախկին ամուսնու՝ Մարկո Պոսատիի հետ ։ ԱՄՆ-ում գտնվելու ընթացքում նա ապրել է Տեխասում, Միչիգանում և Նյու Յորքում և ստացել անգլերեն լեզվի երկու դիպլոմ ։
Բիզնես կյանք
Ուսումն ավարտելուց հետո նա որոշ ժամանակով բնակություն է հաստատել Նյու Յորքում, որտեղ անկախ խորհրդատու է դարձել ինտերիերների դիզայներների և դեկորատորների համար ։
Վերադառնալով Վենետիկ 1990-ականների վերջին, նա բացել է անշարժ գույքի գործակալություն, բայց դրանից կարճ ժամանակ անց իր վերահսկողության տակ է վերցրել ընտանեկան կալվածքները Bauer հյուրանոցում ։
Հասարակական կյանք
Բացի հյուրանոցից, Բորտոլոտտո Պոսատին հասարակական գործիչ է և արվեստի հովանավոր՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Վենետիկին։ Նա մտնում է Save Venice Inc ընկերության տնօրենների խորհրդի մեջ, որը Վենետիկում ճարտարապետության և արվեստի կարևոր գործերի վերականգնմամբ զբաղվող հիմնադրամ է ։
Նա հովանավորում է Zuecca Project Space նախագիծը (ոչ առեւտրային գոտի է Giudecca կղզում, որտեղ տեղի են ունենում գեղարվեստական ցուցահանդեսներ եւ միջոցառումներ տեղական և միջազգային գեղարվեստական համայնքների հետ համատեղ) ։
Բորտոլոտտո Պոսատին Վենետիկի միջազգային գրական փառատոնում հանձնում է «Ca' Foscari Award» մրցանակը ։
Նա հրատարակել է "Տոնեք Վենետիկում" բաղադրատոմսերի գիրքը, որի համահեղինակն է Դալլա Զորզան ։
Բորտոլոտտո Պոսատին մտնում է Altagamma-ի տնօրենների խորհրդի մեջ, որը ճանաչում է միջազգային ճանաչում ստացած իտալական ընկերությունները ։
Անձնական կյանք
Բորտոլոտտո Պոսատին իր ամուսնուց՝ Մարկո Պոսատիից բաժանվեց 1993 թվականին ։ Մինչ օրս ամուսնացած չէ։ Ունի երկու երեխա՝ Ալեսանդրո և Օլիմպիա ։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:21-րդ դարի իտալացի գրողներ
Անսել Ադամս
Անսել Ադամս (Ansel Adams, ), ամերիկացի լուսանկարիչ և բնապահպան։ Նրա՝ Ամերիկայի արևմտյան հատվածի՝ հատկապես Յոսեմիթե ազգային պուրակի բնապատկերների սև և սպիտակ լուսանկարները ներկայացվել են օրացույցներում, պաստառներին և գրքերում ։ Ադամսը նաև մի շարք գրքերի հեղինակ է, որոնցից է երեք գրքերից բաղկացած հավաքածուն՝ «Տեսախցիկ» ("The Camera"), «Նեգատիվ» ("The Negative"), «Տպագրություն» ("The Print")։
Բացի այդ Ադամսը և Ֆրեդ Արչերը միասին հիմնեցին տարածքային համակարգ, որը թույլ է տալիս լուսանկարիչներին բարելավել նեգատիվի որակի հսկողությունը։ Իսկ Վիլլարդ Վան Դայքի և Էդվարդ Ուեսթոնի հետ Ադամսը ստեղծեց լուսանկարչական խումբ, որը հայտնի է «f/64 խումբ» անունով։