cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Սթիվի Ռեյ Վոն
Կենսագրություն
Առաջին խումբը, որի հետ ձայնագրվել է Սթիվին, կոչվում էր «Փոլ Ռեյ և կոբրաներ»։ Նրանք նվագում էին Օսթինի ակումբներում ու բարերում. 1970-ականներին, և մի սինգլ էին թողարկել։ Հետագայում Սթիվին մասնակցեց նաև երկու այլ սինգլների ձայնագրմանը «Կոբրաներ» խմբի հետ։ Ավելի ուշ Սթիվին թողեց «Կոբրաներին», Դեննի Ֆրիմանի վրա թողնելով խմբի հիմնական կիթառիստի դերը, և 1975 թվականին նոր խումբ է հավաքում, որը կոչվում էր «Եռակի սպառնալիք», կազմը հետևյալն էր՝ բասիստ Ջեկի Նյուհաուս, հարվածային գործիքներ նվագող Քրիս Լեյթոն, վոկալիստուհի Լու Էնն Բարթոն, ինչպես նաև սաքսոֆոնահար Ջոննի Ռենոն։
Բարթոնը լքել է խումբը 1978 թվականին, որպեսզի զբաղվի սոլո-կարիերայով, նրա օրինակին հետևեց նաև Ռենոն և 1979 թվականին նույնպես լքեց կազմը։ Մնացած երեք երաժիշտները սկսեցին ելույթ ունենալ «Double Trouble» անվանմամբ, ոգեշնչվելով Օտիս Ռաշի երգով, որը հենց այդպես էլ կոչվում էր։ Սթիվին դարձավ խմբի հիմնական եգիչը։
Թոմմի Շաննոնը, բասիստ, ով մասնակցություն է ունեցել Ջոննի Վինտերի սկզբնական ալբոմների ձայնագրման մեջ, 1981 թվականին փոխարինել է Նյուհաուսին։ Օսթինի նոր աստղը՝ Սթիվի Ռեյ Վոնը, շուտով իր վրա հրավիրեց այնպիսի երաժիշների ուշադրությունը, ինչպիսիք են Դեվիդ Բոուին և Ջեքսոն Բրաունը։ Ե՛վ Բրաունը, և՛ Բոուին նրան առաջին անգամ տեսել են Մոնտրյոյի ջազային փառատոնում։
Մահը
1990 թվականի օգոստոսի 26-ին, կիրակի օրը, Սթիվի Տեյ Վոնը «Double Trouble» խմբի կազմում մասնակցում էր «In Step Tour» նախագծի շրջանակներում Իստ Տրոյ փոքր քաղաքում՝ Վիսկոնսին նահանգ, «Alpine Valley Resort» լեռնային կուրորտում տեղի ունեցող համերգին։ Համերգում, որը տեղի էր ունենում «Alpine Valley Music Theatre» թատրոնում, մասնակցում էին նաև այլ հայտնի երաժիշտներ, մասնավորապես Էրիկ Կլեպտոնն ու Բադի Գայը։ Ելույթից հետո լույս երկուշաբթիի գիշերը համերգի մասնակիցների մի մասը ուղևորվեց Չիկագո։ Նրանք թռչում էին չորս ուղղաթիռներով, որոնք ընթանում էին ուժեղ մշուշի պայմաններում երկուրոպեանոց ինտերվալներով։ Ուղղաթիռը, որում գտնվում էր Վոնը, հարվածեց թռիչքից մի քանի տասնյակ վայրկյաններ հետո, բախվելով լեռան գագաթին։ Պայթյուն ու հրդեհ հարվածից չառաջացավ, բայց ինքնաթիռում գտնվող բոլոր մարդիկ վայրկյանապես մահացան։ Դա տեղի ունեցավ 1990 թվականի օգոստոսի 27-ին, գիշերը ժամը մեկին։
Չիկագո չհասած ուղղաթիռի մոտ հենց օգոստոսի 27-ի առավոտյան որոնողական աշխատանքներ սկսվեցին։ Ուղղաթիռի ջարդոնն ու զոհվածների մարմինները գտան առավոտյան յոթին, Ուղղաթիռի թռիչքի վայրից ընդամնեը մեկ կիլոմետր հեռավորության վրա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:1954 ծնունդներ Կատեգորիա:1990 մահեր Կատեգորիա:Ամերիկացի երգիչներ Կատեգորիա:Ամերիկացի կիթառահարներ Կատեգորիա:Ավիավթարից զոհվածներ Կատեգորիա:«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ Կատեգորիա:Ամերիկացի բլյուզ կիթառահարներ Կատեգորիա:Ամերիկացի ռոք կիթառահարներ Կատեգորիա:20-րդ դարի ամերիկացի երգիչներ
Մոնիկա Ֆեյն
Մոնիկա Հայդի Ֆեյն (Mónica Haydée Fein, ), արգենտինացի կենսաքիմիկոս և սոցիալիստական քաղաքական գործիչ։ 2011 թվականից զբաղեցնում է Ռոսարիոյի քաղաքապետի պաշտոնը։
Կենսագրություն
Ֆեյնը ծնվել է Այրեսի Լուխանում ։ Քաղաքականապես ակտիվ է պատանեկությունից, 17 տարեկանում անդամակցել է Արգենտինայի Սոցիալիստական կուսակցությանը։ Մասնակցել է Ազգային բարեփոխումների շարժման աշխատանքներին՝ որպես Ռոսարիոյի ազգային համալսարանի կենսաքիմիայի և դեղագործության դպրոցի ուսանողական կենտրոնի նախագահ, որը նա ավարտել է կենսաքիմիայի ոլորտում աստիճանով։ Այնուհետև կատարել է ուսանողների բարեկեցության հարցերով քարտուղարի և համալսարանի ընդլայնման հարցերով քարտուղարի պարտականությունները ։
Հանրային առողջապահության ոլորտում իր ուսումը սկսել է Լասարտի ինստիտուտում։ Մասնակցել է 1992 թվականին Ռոսարիո քաղաքում արտոնագրված դեղերի լաբորատորիայի (LEM) ստեղծմանը, LEM-ը, որը համակարգում է իր զարգացումը գիտական շրջանակների հետ, կդառնա դեղամիջոցների հասարակական արտադրության ազգային մոդել։ Նշանակվել է քաղաքային սանիտարական բաժնի տնօրեն 1995 թվականին՝ այդ պաշտոնում հասնելով Սննդամթերքի անվտանգության նկատմամբ վերահսկողության բարձրացմանը՝ սննդամթերքի ինստիտուտի զարգացման միջոցով։
Նրա Սոցիալիստական կուսակցության ընկեր դոկտոր Հերմես Բինները քաղաքապետի ընտրվելուց հետո 1997 թվականին Ֆեյնին նշանակել է հանրային առողջապահության հարցերով քարտուղար։ Այն ամրապնդեց տեղի առաջին բուժօգնության ցանցը, կենտրոնացրեց ջանքերը հիվանդանոցային ստանդարտների ապահովման վրա և սկսեց Ռոսարիո ամբուլատոր բժշկական մասնագիտությունների կենտրոն (CEMAR): Նա գլխավորել է սոցիալիստական կուսակցության կուսակցական ցուցակը քաղաքային խորհրդի 2001 թվականի ընտրություններում և պաշտոնավարել մինչև 2003 թվականը, որը հանդես է գալիս որպես բժշկական հանձնաժողովի նախագահ։
Հաջորդ քաղաքապետ-սոցիալիստ Միգել Լիֆշիցը Ֆեյնին թողել է առողջապահության հարցերով քարտուղարի պաշտոնում։ Նրա ղեկավարությամբ կառուցված Մարտին նոր ծննդատան շինարարությունը բարձր գնահատականի արժանացավ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության կողմից։ Արգենտինայի պատգամավորների պալատ է ընտրվել 2007 թվականին Քաղաքացիական և սոցիալական առաջադիմական ճակատից՝ Սանտա Ֆե նահանգում գործող ձախ կենտրոնամետ ուժերի կոալիցիայից լիբերալ դեմոկրատական-առաջադիմական կուսակցությունից և քաղաքացիական արմատական միությունից մինչև հարավից ազատների ձախ շարժումները և Արգենտինայի կոմունիստական կուսակցության խմբակցությունները։ Այն ղեկավարում էր Սոցիալիստական կուսակցության խումբը։  Նշանակվել է սոցիալական և առողջապահության հարցերի հանձնաժողովի քարտուղար, ինչպես նաև ընդգրկվել է կանոնակարգի, հարկերի, սահմանադրական գործերի, ընդհանուր օրենսդրության, բնակչության և մարդկային ներուժի զարգացման, թոշակառուների և տարեցների կոմիտեներում։
2011 թվականի մայիսի 22-ին Ռոսարիո քաղաքի քաղաքապետի թեկնածու է առաջադրվել քաղաքացիական և սոցիալական առաջադեմ ճակատով ։ Հուլիսի 24-ին ընտրվել է ձայների 52,2 %-ով՝ հաղթելով երկրորդ տեղը գրաված հուստիսիալիստների թեկնածու Էկտոր Կավալյերոյին 22 %-ով։ Դարձել է առաջին կին սոցիալիստուհին, որն ընտրվել է քաղաքապետ Արգենտինայի պատմության մեջ ։
Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։
Ծանոթագրություններ
Կատեգորիա:Արգենտինայի քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Արգենտինայի կին քաղաքական գործիչներ Կատեգորիա:Արգենտինացի կին գիտնականներ
Բորիս Կառլոֆ
Բորիս Կառլոֆ (Boris Karloff, իսկական անունը` Ուիլիամ Հենրի Պրատ (William Henry Pratt, ), բրիտանական ծագմամբ ամերիկացի դերասան, իր դերերով առավել հայտնի 1930-1950-ականների ֆիլմերում։ Ընդհանուր առմամբ, 1919-1969 թվականներին Կառլոֆը նկարահանվել է ավելի քան 170 կինոնկարում և բազմաթիվ հեռուստասերիալներում, այդ թվում «Թրիլլեր» անթոլոգիական հեռուստասերիալում` որպես պատմող (1960-1962)։
1919 թվականին դերասանական կարիերան սկսել է էպիզոդիկ դերերով։ Կառլոֆը 1920-ականներին տեղափոխվել է Հոլիվուդ, որտեղ նրա առաջխաղացումը եղել է «Ֆրանկենշտեյն»-ի (1931) թողարկումը, որում նա խաղացել է Հրեշի կերպարը ։ Այդ ժամանակից ի վեր դերասանը մշտապես չար կերպարներ է խաղացել։ Կառլոֆի կարիերայի ամենանշանակալից ֆիլմերն են նաև «Ֆրանկենշտեյնի հարսնացուն» (1935) և «Մումիա»-ն (1932)։ Իր դերասանական կարիերայի ընթացքում Կառլոֆը բազմաթիվ դերեր է խաղացել կինոյում և հեռուստատեսությունում, թատրոնում և ռադիոյում, ինչպես նաև մասնակցել է երեխաների գրառումների ձայնագրմանը։ Քննադատները դերասան Կառլոֆին անվանում են «Uncanny» (Կառլոֆ Սարսափելի) և «The Master of Horror» (Վախի վարպետ ):
Կինեմատոգրաֆիայի և հեռուստատեսության զարգացման գործում ունեցած ներդրման համար Բորիս Կառլոֆը Հոլիվուդի փառքի ծառուղում պարգևատրվել է երկու աստղով ։
Ընտանիք, մանկություն և պատանեկություն
Անգլո-սաքսոնական Պրատների ընտանիքը բնակություն է հաստատել Անգլիայում միջնադարյան շրջանում և այդ ժամանակից ի վեր ծառայել է բրիտանական թագի ։ Ուիլյամի պապը` Էդվարդ Ջոն Պրատ ավագը կայսրությանը սատարել է որպես Պատվավոր Արևելյան Հնդկական ընկերության ծովային հետևակի լեյտենանտ [10]: Նա ծառայության է անցել Բենգալյան ծովի հետևակում 1815 թվականի հոկտեմբերի 15-ին։ Որպես Թենատի առաջին լեյտենանտ, նա ամուսնացել է օրիորդ Մարգարեթ Շիլսի հետ 1818 թվականի հուլիսի 20-ին։ Ինը ամիս չանցած՝ 1819 թվականի ապրիլի 6-ին, նրանք դուստր են ունեցել՝ Մարգարեթ Քերոլայն Պրատը, իսկ 1824 թվականի նոյեմբերի 8-ին Կարակում անապատում, 24 տարեկան հասակում մահացել է Շիլսը։ Էդվարդ Ջոն Պրատ կրտսերը ծնվել է 1827 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, ենթադրաբար Անգլիայում։ Նրա մոր տվյալներն անհայտ են, բայց հավանաբար նա հնդիկ է եղել։ 1829 թվականին Ծննդյան տոներին, երբ Լոնդոնում գտնվող Charles Kerr շոգենավը ժամանել է Բոմբեյ, երկու տարեկան Էդվարդ Ջոն Պրատ կրտսերին և նրա քրոջը խնամում էր տիկին Շառլոտա Բելլասիս անունով մի կին։ 1833 թվականի ապրիլի 7-ին, երբ երիտասարդ Էդվարդը հինգ տարեկան էր, Շարլոտան և նրա ամուսինը՝ Ջոնը, երեխաներին որդեգրեցին Բոմբեյում:
Էդվարդ Ջոն Պրատ կրտսերն աշխատել է որպես քաղաքացիական ծառայող, նա աղի հարկեր գանձողների օգնական է եղել և այդ պաշտոնը զբաղեցրել է մինչ իր թոշակի անցնելը՝ 1878 թվականը : 1849 թվականի ապրիլի 10-ին նա Կարակումում ամուսնացել է տասնյոթամյա մի աղջկա՝ Ջուլիանա Քեմփբելի հետ։ 1850 թվականի հունվարի 12-ին Ջուլիանան մահացել է ծննդաբերության ժամանակ։ Երեք տարի անց Էդվարդը ամուսնացել է Շառլոտա անունով մի կնոջ հետ, 1855 թվականի օգոստոսի 18-ին նա աղջիկ ունեցել՝ Էլիզա Ջուլիան: 1860 թվականին Շառլոտան մահացել է, և մոտ երկու տարի անց Էդվարդը հարաբերություններ է սկսել մեկ այլ կնոջ հետ։ Նրա անունն անհայտ է, և նրանց ամուսնության մասին որևէ փաստաթուղթ գոյություն չունի, բայց 1863 թվականի օգոստոսի 3-ին զույգն ունեցել է Չարլզ Ռարի Պրատին` իրենց որդուն, ըստ մեկ այլ աղբյուրի` որդին ծնվել է 1863 թվականի օգոստոսի 30-ին: 1864 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Էդվարդը երրորդ (հնարավոր է նաև չորրորդ) ամուսնությունն է կնքել Էլիզա Սառա Միլարդի հետ, որը ընդամենը երկու տարի էր մեծ Էդվարդի առաջին ամուսնությունից ծնված զավակից։ Էլիզայի մայրը, որը նույնպես ունեցել է Էլիզա անունը, Լահոր քաղաքում բրիտանական զորքերի հրամանատար կապիտան Թոմաս Մաքսվել Քրոուֆորդի դուստրն է եղել. հենց Լահորում էլ սպանվել է 1841 թվականի սիկհի ապստամբության ժամանակ: Քրոուֆորդի մահից հետո նրա կինը՝ Սելինան, մնացել է Հնդկաստանում, որտեղ նրանց երկրորդ դուստրը՝ Էլիզայի քույր Աննան, 1849 թվականին Սուրբ Ծննդյան օրը, ամուսնացել է Թոմաս Լեոնուենս անունով մի երիտասարդ սպայի հետ։ Երբ Աննա Լեուենսը հայտնի է դարձել որպես կանանց իրավունքների շարժման գրող և ակտիվիստ, նրա կյանքի իրադարձությունները հիմք են դրել Մարգարեթ Լանդոնի «Աննան և Սիամի թագավորը» վեպի, «Աննան և Սիամի թագավորը», «Աննան և թագավորը» ֆիլմերի, «Արքան և ես» մյուզիքլի և այլ հեռուստասերիալների ստեղծմանը : Ուիլյամի մայրական պապը ծառայել է Բոմբեյում ձիերի հրետանու մեջ ։ Նրա եղբոր որդիներից մեկը կոմիքսների իտալացի ականավոր նկարիչ Ուգո Պրատն էր եղել ։ Ուիլյամի ազգականն է նաև անգլիացի գրող և դերասան Դենիս Չարլզ Պրատը, որն ավելի հայտնի է Քվենտին Քրիսպ կեղծանվամբ ։
Էդվարդ Ջոն Պրատ կրտսերի և Էլիզա Սառա Միլարդի ընտանիքում առաջինը ծնվել է Էդվարդ Միլարդ Պրատը 1865 թվականի օգոստոսի 29-ին Հնդկաստանում։ Հետո 1867 թվականի ապրիլի 13-ին ծնվել է Ջորջ Մարլոու Պրատը, 1869 թվականի դեկտեմբերի 4-ին` Ֆրեդերիկ Գրենվիլ Պրատը։ 1874 թվականին լույս աշխարհ է եկել չորրորդ որդին՝ Դեյվիդ Քեմերոն Պրատը, հավանաբար, նույն թվականին էլ ծնվել է նրանց առաջին դուստրը՝ Ջուլիա Հոնորիա Պրատը, ըստ այլ աղբյուրների նա ծնվել 1875 թվականին, 1876 թվականի հունվարի 13-ին ծնվել է Ջոն Թոմաս Պրատը։ Յոթերորդ երեխան Ռիչարդ Սեպտիմուս Պրատն էր, որ ծնվել էր 1882 թվականի հոկտեմբերի 11-ին։ Թե որ տարում է ծնվել Չարլզ Ռորի Պրատը` անհայտ է ։ Սկզբում Պրատների ընտանիքն ապրել է Հնդկաստանում, բայց Ուիլյամ Հենրիի ծնվելուց առաջ նրանք տեղափոխվել են Անգլիա, մինչ հայրը ծառայության մեջ մնացել էր Հնդկաստանում և տանը շատ հազվադեպ էր լինում:
Ես ստիպված էի գնալ Չինաստանի հյուպատոսական ծառայություն ... և ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո ես գնացի Լոնդոնի համալսարանի Քինգս քոլեջ, որպեսզի իսկապես պատրաստվեի այս քննություններին, բայց ես քայլ չձեռնարկեցի, որովհետև նախ ես կարող էի քննությունները հանձնել և երկրորդ, ես չէի ուզում դա անել։ Ես վճռական էի տրամադրված դերասան դառնալու հարցում ...
Երիտասարդ Պրատը հաճախել է դերասանական մասնավոր դասերի, բեմում հանդես եկել, համալսարանում խաղացաել ներկայացումներ։ Նրա առաջին պրոֆեսիոնալ դեբյուտը թատրոնի բեմում տեղի է ունեցել Ֆրանս Բանարդի «Սատանան» ներկայացման մեջ ։ Շուտով բեմը ավելի կարևոր դարձավ, քան նրա ուսումնասիրությունները, որոնք նա սկսեց ավելի ու ավելի շատ անտեսել։
Արտագաղթ
21 տարեկան հասակում` 1909 թվականին, Ուիլիամը ընտանիքի համաձայնությամբ Empress of Britain նավով Լիվերպուլից նավարկել է դեպի Մոնրեալի Լիվերպուլ։ Նախապես, 1909 թվականի մայիսի 7-ին, Ուիլյամն այցելել է կանադական ընկերության Լոնդոնի գրասենյակ` հայտարարելով, որ մտադիր է հողագործ դառնալ Հյուսիսային Ամերիկա ժամանելուն պես։ Եվ մայիսի 17-ին, Մոնրեալ հասնելուն պես, նա ներկայացել է կանադացի պաշտոնյաներից մեկին՝ գյուղատնտեսական աշխատանքներ կատարելու համար։ Նրան ուղարկել են Թերենս Օ'Ռեյլի ֆերմա, որը գտնվում էր Համիլթոնից (Օնտարիո) ութ մղոն հեռավորության վրա։ Գարնան վերջին և ամռան սկզբին Ուիլյամն աշխատել է ֆերմայում՝ ամսական 10 դոլար. նա ստիպված էր ամեն օր առավոտյան ժամը 4:00-ին վեր կենալ և 4:30-ին սկսել աշխատանքը: Երեք ամիս ֆերմայում աշխատելուց հետո Պրատը թողել է իր աշխատանքը և որոշ ժամանակ աշխատել Բանֆ քաղաքում։ Հետո նա մեկնել է Վանկուվեր, որտեղ աշխատանք է գտնում, որի դիմաց ժամում կարող էր ստանալ 25 ցենտ. անհրաժեշտ էր ձիարշավների և ցեղերի հատուկ սարքավորված տարածքներ փորել։ Նախքան շաբաթվա վերջում իր աշխատավարձը ստանալը, Պրատը ստիպված էր ապրել օրական 4 ցենտով։ Հետո, իր ծանոթության շնորհիվ, նա տեղափոխվել է Բրիտանական Կոլումբիա, որտեղ ստիպված էր օրական 10 ժամ ու շաբաթը վեց օր աշխատել, բայց այստեղ նրան ավելի շատ էին վճարում ]: Ուիլյամը շարունակել է աշխատել անշարժ գույքի ընկերությունում՝ տրամվայի գծեր դնելով, հող մաքրելով և ածուխով թրծելով Բրիտանական Կոլումբիայի էլեկտրասնուցող ընկերության համար, ապա միացել է Վանկուվերից 70 մղոն հեռավորության վրա գտնվող որոշ լճերի մոտակայքում աշխատող իրենց հետազոտական թիմերից մեկին։ Ավելի ուշ թատերական գործակալ Ուոլթեր Քելլին, որի հետ Պրատը կապվել էր դեպի Սիեթլ իր նախորդ ուղևորության ժամանակ, Ուիլյամին նամակ է ուղարկել՝ տեղեկացնելով, որ ֆոնդային ընկերությունը փնտրում է «մեկ գլխով և երկու ոտքով մեկին»։ Հավատալով, որ այս պաշտոնը առաջադրված է հենց իր համար, քանի որ ոչ ոք դրան չէր համաձայնի, Պրատը վերցրել է աշխատանքը և անցել 250 մղոն դեպի Կամլուպս քաղաք հասնելու համար, որպեսզի միանար Ջին Ռասելի թատերական ընկերությանը:
Ուիլյամ Հենրի Պրատը Բորիս Կառլոֆ կեղծանվամբ
Գնացքում նա եկել է այն եզրակացության, որ դերասանի իր անունը լավագույնը չէ և վերցրել է Բորիս Կառլոֆ կեղծանունը: Դերասանի դուստրը՝ Սառա Կառլոֆը, հարցազրույցներից մեկում ասել է, որ իր հայրը հորինել է իր կեղծանունը 1920-ականներին, երբ խաղացել էր Բրիտանական Կոլումբիայի թատրոնում, բայց նրա հայրը անձնագրում անունը չի փոխել։ Սառան պարզաբանել է, որ ինքը «միակ օրինական Կառլոֆն է» ։ ... Ըստ իր սեփական խոսքերի՝ Կառլոֆ ազգանունը վերաբերում է իր մոր սլավոնական արմատներին, բայց Սառա Կառլոֆը հրապարակավ հերքել է սլավոնական նախնիների՝ «Կառլոֆների» կամ այլոց մասին ցանկացած պնդում։ Karloff կամ Karlow ազգանունը կարող է առաջացած լինել Karlstadt, Karlshof կամ Karlsdorf և այլ այսպիսի անուններից կամ նույնանուն ազգանունից։ Ազգանունը հնարավոր է ստացվել է չեխերեն, սերբերեն, սլովակերեն և բուլղարերեն նմանատիպերից։ Հնարավոր է, որ Կառլոֆի նախնիների մեջ եղել են մարդիկ այս վայրերից, բայց այս պահին դրա ճշգրիտ հաստատումը չկա։ Չի բացառվում Հոլիվուդի համար անսովոր անվան ընտրության ավելի պրագմատիկ բացատրությունը, քանի որ դերասանը իր բավականին մռայլ, ոչ թե «գրավիչ» արտաքին տեսքն է ցույց տվել` խաղալով չարագործների կերպարներ. այլ նա միտումնավոր ընտրել է այս կոպիտ, սուր և հիշարժան անունը ։ Կա վարկած, որ Պրատի կեղծանունը խորհուրդ է տվել դերասան գործընկերը` Լոն Չեյնին, որին Կառլոֆը ծանոթացրել է դերասան Ուիլյամ Դեսմոնդ Թեյլորի հետ: Կառլոֆը գնահատել է Չեյնիին հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց հանդեպ զգայուն վերաբերմունքի համար։ Լոնն ինքը մեծացել է խուլ ու համրերի ընտանիքում։ Դերասանները մտերիմ ընկերություն չեն արել:
Կենսագիրների մեծ մասը կարծում է, որ Կառլոֆը հավանաբնար ունի հնդկական ծագում. այս տեսությունը հաստատվում է դերասանի տոհմածառի ուսումնասիրություններով ։ Լրագրողուհի Էլիոթ Շտայնը ասել է, որ Ուիլյամի հայրը հավանաբար եգիպտացի է, որին նրա մայրը հանդիպել է Սուեզի ջրանցք այցելելիս։ Կառլոֆի հայրը թողել է իր հղի կնոջը, ով ապրել է իր հետ Հնդկաստանում, երեխաների հետ նրան ուղարկել է Անգլիա, որտեղ էլ ծնվել է Ուիլյամ Հենրին` Պրատ ընտանիքում մեկում։ Երկու ծնողներն էլ մահացել են անմիջապես հետո։ Շտեյնը չի նշել որևէ աղբյուր, բայց նա անձամբ ճանաչել է Բորիս Կառլոֆին և մահից առաջ նրա հրա հետ հարցազրույց է անցկացրել ։
Գործունեությունը թատրոնում
Կանադա հասնելուց անմիջապես հետո Կառլոֆը ամուսնացել է անգլիական ծագմամբ դերասանուհի Օլիվ դե Վիլթոնի հետ․ դատելով պաշտոնական կայքում կազմված տոհմածառից՝ նրանց հարսանիքը տեղի է ունեցել 1913 թվականին, կան այլ տվյալներ, ըստ որոնց նրանք ամուսնացել են 1909 կամ 1915 թվականին ։ Ամուսնալուծությունը տեղի է ունեցել մոտ 1919 թվականին , նույն թվականին դե Վիլթոնը վերադարձել է Անգլիա, որտեղ աշխատել է մի քանի դերասանական խմբերում՝ որպես դերասան, դրամատուրգ և բիզնեսի մենեջեր։ Հետագայում նա վերադարձել է Կանադա, բնակվել Մոնրեալում, հանդես եկել թատրոնում, կինոնկարում և ռադիոհաղորդումներում, իսկ մինչ թոշակի անցնելը գրել է կինեմատոգրաֆիայի Կանադական քաղաքացիական ծառայության համար ։
Սկզբում Բորիս Կառլոֆը ապրել է հիմնականում փոքր քաղաքներում, ստիպված տեղական թատրոններում կոպեկներ է աշխատել և հաց վաստակել։ Նա աշխատել է որպես ֆերմայի բանվոր, ռելսեր է դրել, ճանապարհ կառուցել, պաղպաղակ վաճառել, ինչպես նաև եղել է բեռնատարի վարորդ: Հայտնի է, որ 1912 թվականին Սասկաչևանի Ռեջայնայում Կառլոֆը կամավոր փրկարարական աշխատանք է կատարել քաղաքում տեղի ունեցած պտտահողմից հետո։ Բեռնող աշխատելիս նա վնասել է մեջքը, ապա ամբողջ կյանքի ընթացքում տառապել մեջքի խնդիրներով։ 1914 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո Պրատը կամավոր դիմել է բրիտանական բանակին, բայց մերժվել` բժշկական նկատառումներից ելնելով: Ըստ նրա մտերիմ ընկերուհի Սինթիա Լինդսիի, պարզվել է, որ դա «լուրջ սխալ ախտորոշում է»:
1916 թվականին Բորիս Կառլոֆը խնայած 60 դոլարով տեղափոխվել է Չիկագո՝ Հյուսիսային Քլարք փողոց, շաբաթական 4 դոլարով վարձել է մի փոքրիկ բնակարան: Կառլոֆը աշխատանք էր փնտրում թատրոնում և այդ պատճառով գրեթե ամեն օր այցելում էր տեղի թատերական գործակալ Միլո Բենեթի գրասենյակ։ Գործակալը Կառլոֆի համար գտել է համապատասխան թատերախումբ, որը նախատեսում էր 10 շաբաթ շրջագայել Արևմտյան Վիրջինիա։ Շրջագայությունն ավարտելուց և Չիկագո վերադառնալուց հետո Կառլոֆին մնացել էր 50 դոլար` որպես ապրելու միջոց։ Հետո մի փոքրիկ թատերախումբ նրան ուղեկցել է Մինեսոտա, ապա նա միացավ Բիլլի Բենեթի թատերախմբին, որը շրջագայեց ամբողջ Միջին Արևմուտքում,որի ժամանակ Կառլոֆը կատարել է Օուեն Վիսթերի դերը։ Չարագործ Թրամփասի դերով նա հանդես է եկել Այովայում, Կանզասում, Կոլորադոյում և Նեվադաում մինչև 1917 թվականի դեկտեմբերին Կալիֆոռնիա հասնելը: Մինչև 1918 թվականը Կառլոֆը փոխում էր մի քանի թատերախմբեր և ներկայացումներով շրջում երկրում։ Հետո նրանք կանգ առան Սան Ֆրանցիսկոյում՝ գրիպի համաճարակի պատճառով։ Թատերական աշխատանքը դադարեցվեց, իսկ Բորիս Կառլոֆը գումարի խիստ կարիք ուներ։ Նրա ընկերը՝ Ալֆրեդ Օլդրիխը, որը ղեկավարում էր վոդեվիլային ներկայացումը, Բորիսին փող էր տալիս սննդի և բնակարանի համար, մինչև Բորիսի` նոր դերասանական աշխատանքի գտնելը:
Լրացուցիչ և երկրորդական դերեր
1910-ական թվականներին (ճշգրիտ ամսաթիվն անհայտ է) Բորիս Կառլոֆը եկել է Հոլիվուդ և սկսել աշխատանք փնտրել այն ժամանակ ծաղկող կինոթատրոնում։ Սկզբում նա եղել է լրացուցիչ դերերում։ Լուրեր են շրջանառվում, որ Կառլոֆի առաջին ֆիլմը «Համրը Պորտիչչից» (1916) համր մելոդրաման էր, որի ռեժիսորները Ֆիլիպս Սմալլին և Լոիս Ուեբերն էին։ Վերջինս նկարահանվել է Դանիել Օբերտի համանուն օպերայի հիման վրա։ Ֆիլմում գլխավոր դերը խաղացել է ռուս պրիմա-բալերինա Աննա Պավլովան, որի համար կինոնկարում դա առաջին ու միակ դերն է եղել .: Դերասանն ինքը երբեք չի խոսել այս ֆիլմի մասին և չի նշել, որ աշխատել է Պավլովայի հետ ։ Կառլոֆի կենսագիրները չեն ընդգրկում այս ֆիլմը իր պաշտոնական կինոգրաֆիայում։ Հարցազրույցներից մեկում Բորիս Կառլոֆն ասացել է, որ ինքը առաջին անգամ էկրանին է հայտնվել ռեժիսոր Ֆրենկ Բորցեյգայի ֆիլմում` լրացուցիչ դերով, բայց չի նշել, թե ինչ ֆիլմ է դա:
Օլդրիխը Բորիսին ներկայացրել է Ալբերտ Մաքքուարիին, ով բազմաթիվ երկրորդական դերեր է խաղացել Դուգլաս Ֆեյրբենքսի ֆիլմերում։ Ֆերբենքսը հիմնել է «United Artists»-ը Չառլի Չապլինի, Մերի Փիքֆորդի և Դեյվիդ Ուորք Գրիֆիթի հետ ։ «Նորին մեծություն, ամերիկացի»-ն (1919) նոր ընկերության առաջին կինոնկարն է եղել։ Ֆիլմը պատմում է նյույորքցի երիտասարդ Ուիլյամ Բրուքսի մասին, ով արկածներ որոնելու նպատակով մեկնում է Մեքսիկա։ Մեքսիկա հասնելուն պես նա հանդիպում է չար հեղափոխականների հետ և ջախջախում նրանց՝ այդպիսով նվաճելով աղջկա սիրտը։ Լատինական Ամերիկայի զինվորներից մեկին մարմնավորել է Բորիս Կառլոֆը. դա համարվում է նրա առաջին հայտնի հաստատված կինոնկարը: «Նորին մեծություն, ամերիկացի»-ի նկարահանման հրապարակում Բորիսն օրական ստացել է 5 դոլար, ինչը թատրոնում գլխավոր դերերից ստացված աշխատավարձից ավելի էր։ Հետագայում նա հիշում է. «Կարծում էի, որ մի ամբողջ կարողություն եմ աշխատել»։ Կառլոֆը կարողացել է իր համար սենյակ վարձել Բունկեր բլրի վրա գտնվող տանը, որը նայում էր դեպի Լոս Անջելեսի կենտրոնը: «Կայծակնահար» (1919) և «Դիմակավորված հեծյալ»(1919) մինի-սերիալներում ունեցած իր դերերի համար Բորիսն արդեն օրական ստացել է 7,5 դոլար։ Նույն 1919 թվականին Կառլոֆը նկարահանվել է փոքր դերում «Արքայազնը և Բեթթին» ֆիլմում` փոքր դերով. ֆիլմի պրոդյուսերը Ջեսի Դ. Հեմփթոնն էր, որը Կառլոֆին առաջարկել է նկարահանվել նաև հաջորդ ֆիլմում։ Ռոբերտ Թորնբիի «The Deadlier Sex» (1920 թվական) կատակերգական ֆիլմում նրա դերն արդեն զգալիորեն ավելի մեծ էր. այստեղ գլխավոր դերում Բլանշ Սվիթն էր, իսկ Բորիսը չարագործ, ֆրանս-կանադացի որսորդ Ջյուլես Բորնիի դերում էր։ Այս դերը Բորիսի առաջին նշանակալից և փայլուն դերն է: Կառլոֆը նման դեր խաղացել է նաև իր հաջորդ ֆիլմում՝ «Մարգե Օ'Դունի արիությունը» (1920 թվական), որտեղ Պոլին Սթարքն էր գլխավոր դերակատարը:
1920-ի վերջին Բորիսը նկարահանվել է Ջեյմս Ֆենիմոր Կուպերի «Վերջին մոհիկանը» վեպի մասշտաբային ադապտացման մեջ, բայց դերը կրկին նշանակալի չէր, նա խաղացել է հնդկացիներից մեկի դերը: Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում իր մուգ մաշկի և փոքր-ինչ էկզոտիկ արտաքինի շնորհիվ, Բորիս Կառլոֆը ընտրվել է միայն արաբ չարագործների դերերի համար։ Նրա համար այս շրջանի առավել ուշագրավ դերը դարձել է գլխավոր չարագործի՝ Դաքարի քահանայի դերը՝ «Հույսի ադամանդի գաղտնիքը» 15 սերիայից բաղկացած սերիալում (1921) ։ «Խաբված սրտեր» ֆիլմում (1921) Կառլոֆը կրկին խաղում է իր ընկերոջ՝ Ալբերտ Մաքքուարիի հետ. այստեղ նրանք խաղացել են Մերձավոր Արևելքից եկած մարդկանց դերեր: Այս ժամանակ Կառլոֆն արդեն վաստակում էր շաբաթական 150 դոլար: Կինոթատրոնում Կառլոֆն արդեն որոշակի նշանակություն ուներ, և նա չէր ցանկանում անընդմեջ ամեն տեղ խաղալ, նախընտրելով սպասել ավելի հարմար դերերի։ Որոշ ժամանակ ով նա աշխատանք գտավ շինհրապարակում, սկզբում նա ստիպված էր 100 ֆունտ տոպրակ տանել, բայց երբ շինհրապարակը որոշեց ընդլայնել նավատորմը, Կառլոֆը նստեց մեքենայի ղեկին. այս գործով զբաղվել է 18 ամիս՝ աշխատելով 40 ցենտ մեկ ժամում:
1922 թվականին Կառլոֆը խաղացել է Սուրբ Իմամ Մովաֆակի դերը ռեժիսոր Ջեյմս Յանգի «Վրան պատրաստող Օմարը» ֆիլմում ։ 1924 թվականին Բորիս Կառլոֆը նկարահանվել է «Դինամիտ Դեն» կատակերգությունում, որում նա կարևոր դեր է խաղացել որպես գործատուին թալանող տղամարդ: Բորիսի և Լորենա Ուիլյամսի ամուսնալուծության ստույգ ամսաթիվը հայտնի չէ, բայց 1924 թվականի փետրվարի 3-ին նա ամուսնացավ Հելենա Վիվիան Սուլի հետ: 1925 թվականին Բորիս Կառլոֆը նկարահանվել է «Փարիզյան գիշերներ» ֆիլմում, որի ռեժիսորը Ալֆրեդ Սենտելլան էր, ռեժիսորի օգնականը՝ Ռոբերտ Ֆլորին: Այդ ժամանակ Կառլոֆը շատ հազվադեպ էր կինոթատրոն այցելում իր մասնակցությամբ ֆիլմերը դիտելու համար, շինհրապարակում իր աշխատանքի պատճառով նա պարզապես ազատ ժամանակ չուներ, ըստ երևույթին նկարահանման ժամանակ նույնպես ստիպված էր արձակուրդներ վերցնել: 1925 թվականին Կառլոֆին հրավիրել են խաղալ չարագործի փոքր դերը «MGM» ստուդիայի խոշոր ֆիլմում` «Եվ նրանք երբեք չեն հավաքվում միասին». ռեժիսորը Մորիս Թըրներն էր, որի հետ Կառլոֆն արդեն աշխատել էր «Վերջին մոհիկանը» ֆիլմի վրա հինգ տարի առաջ: Մինչ Բորիսը նկարահանման հրապարակում էր, նրան շինհրապարակում աշխատանքից հեռացրեցին: Արդեն 1925 թվականի ամռանը Բորիս Կառլոֆը Էվելին Բրենտի հետ խաղացել է «Լեդի Ռոբին Հուդ»՝ հանցագործների և ժամանակակից ամերիկյան հարավ-արևմուտքի մասին ֆիլմում:
1927 թվականին Կառլոֆը նկարահանվել է ութ ֆիլմերում։ Ամենանշանակալիցը «Տարզանն ու Ոսկե առյուծ»-ն էր, ռեժիսոր՝ Ջ. Պ. Մակգոունի ֆիլմը, որտեղ Բորիսը խաղացել է աֆրիկացի շաման Օվազի դերը ։ Նա խաղացել է նավի գանձապահի դերը Լյուիս Մայլսթոունի «Երկու արաբական ասպետներ» ֆիլմում։ Մայլսթոունը այս ֆիլմի համար ստացել է պատմության մեջ առաջին Օսկարը կատակերգական կինոնկարի ռեժիսուրայի համար ։ Նույն թվականին Կառլոֆը նկարահանվել է մի քանի վեսթերնում՝ «Անհանգստացնող անծանոթը», «Տեսիլքներ սպանող»։
1928 թվականին Կառլոֆը նկարահանվել է ընդամենը հինգ ֆիլմում` «Սուրգիներ», «Անհետացող ձիավորը», «Ծովի անգղները», «Այրվող քամին» և «Փոքր վայրի աղջիկ»։ Նրանցից յուրաքանչյուրում նա ունեցել է փոքրիկ էպիզոդիկ դերեր։ 1928 թվականի հունվարի 25-ին և 28-ին, Լոս Անջելեսի Բելմոնտ թատրոնում Բորիս Կառլոֆը խաղացել է Պարֆյոն Ռոգոժինին «Ապուշը» թատերական ներկայացման մեջ, որի ռեժիսորները Ռեդջինալդ Պաուլը և Ջոն Կոուպեր Պոուիսն էին ։ Իսկ ապրիլի 23-ից մայիսի 2-ը Կառլոֆը խաղացել է Գվիդո Կոլոնի դերը «Մոննա Վաննա»-ի մեջ ։ Պրեմիերայի հաջորդ օրը «Los Angeles Times» թերթը գրել է. «Բորիս Կառլոֆը փայլուն հանդես եկավ Գվիդո Կոլոնի բարդ դերում »: Պահպանվել են փաստաթղթեր, որ 1928 թվականի նոյեմբերին Ուիլյամ Հենրի Պրատը (Կառլոֆը), Լոս Անջելեսի դատավորի որոշմամբ, ստիպված է եղել վճարել Հելենա Վիվիան Սուլին որոշակի գումար, ըստ երևույթին՝ ալիմենտ (չնայած նրանց ամուսնալուծության մասին պաշտոնական գրություններ չկան):
Կարիերան հնչյունային ֆիլմերում
1920-ական թվականների վերջին Բորիս Կառլոֆը սահուն կերպով անցել է հնչյունային համր ֆիլմի։ Ի տարբերություն իր շատ գործընկերների՝ Կառլոֆը կարողացել է օգտագործել իր վոկալային տվյալները, որը նա ստացել էր անգլիական դպրոցներում` Հոլիվուդում իր կարիերայի համար։ Նա մարզել է իր օքսֆորդյան անգլերենի խորը «ճռռոցը» և իմացել է` ինչպես դա կապել իր էկզոտիկ տեսքի և սլավոնական կեղծանվան հետ։ Այն փաստը, որ նա կաղում էր, նրա կողմից ընկալվում էր ոչ թե որպես թերություն, այլ արտասովոր գրավչություն։
Առաջին ձայնային ֆիլմը, որում նկարահանվել է Բորիս Կառլոֆը, FOX ստուդիայի «Այդ վարագույրի ետևում» (1929) ֆիլմն էր։ Այս ֆիլմում Կառլոֆը խաղացել է ծառայի սովորական դերը, բայց այս անգամ նրա կերպարը ունեցել է երկխոսություններ, և հանդիսատեսն առաջին անգամ հնարավորություն է ունեցել լսել դերասանի ձայնը։ Դրան հաջորդել է ոճրագործ Սկարֆեյս Մաքլինի դերը «Կոնգոյի թագավոր» կինոնկարում։ Սերիալը թողարկվել է երկու տարբերակով` որպես լուռ կինոնկար և ձայնային` կինոթատրոններում, բայց երկխոսություններով սաունդթրեքը չի պահպանվել։ Իսկ Կառլոֆի մասնակցությամբ 1929 թվականի վերջին նկարահանված «Տգեղ գիշեր» ձայնային ֆիլմը տոնայնացման գործընթացով նկարահանված կինոնկար էր, որի ռեժիսորն էր Լիոնել Բերիմորը. Բորիսը այստեղ խաղացել է Աբդուլ Մուհամեդ Բեյի դերը։ Ֆիլմում Կառլոֆը ուժեղ կերպարի է մարմնավորել՝ խոսելով շատ անհամոզիչ ակցենտով:
1930-ական թվականներ
1930 թվականի ապրիլի 12-ին Բորիսը չորրորդ անգամ ամուսնացել է Դորոտի Շտեյնի հետ, որն աշխատել է որպես գրադարանավար Լոս Անջելեսի Քաղաքային գրադարանում։ Այս նույն տարում նա նկարահանվել է իր կարիերայի առաջին և միակ ձայնային՝ «Երեխա Յուտայից» ֆիլմում։ Միևնույն ժամանակ, թողարկվել է նաև «Ծովային չղջիկը» ֆիլմը` ռուսերեն տարբերակով, բայց այս ֆիլմերից ոչ մեկը հաջողություն չի ունեցել և չի ազդել դերասանի կարիերայի վրա։
Առաջընթաց սոցիալական քննադատական ֆիլմերում
Բորիս Կառլոֆի դերասանական առաջընթացը գրանցվել է 1930-ականների սկզբին։ Այն ժամանակ նա փորձել է դուրս գալ իր հիմնականում որոշակի դերից` որպես էկզոտիկ ոճրագործ և կողմնակի անձ, և խաղում էր դերեր սոցիալական քննադատական դրամաներում և քրեական ֆիլմերում, որոնք նորաձև էին 1930-ականների սկզբին։ Թե որքանով է նա ինքն ազդել դերերի ընտրության վրա, հարցականի տակ է մնում, քանի որ դերասանական խիստ պրակտիկայով զբաղվող դերասանները, ովքեր դեռ աստղեր չէին, ստուդիաներին դերերի ընտրման հարցում թողնում էին ազատ։ Դերասաններին երբեմն «վարձում էին» այլ ստուդիաներ, ինչպիսիք են «Carloff-MGM»-ն և «Columbia»-ն։ Բայց միայն A կարգի աստղերն ունեին իսկապես ազդեցիկ հնարավորություններ, և միայն այն դեպքում, եթե նրանք հաջողակ լինեին վարձույթում։
Հոլիվուդում Կառլոֆի առաջին մեծ հաջողությունը 1931 թվականի ռեժիսոր Հովարդ Հոուքսի բանտային դրամա «Քրեական օրենսգիրք» ֆիլմն էր։ Նույն թվականին Կառլոֆը խաղացել է մի փոքր անսովոր դերեր ավելի իրատեսական ֆիլմերում, օրինակ` Մերվին Լերոյի «Վերջին հինգ աստղերը», լրագրողական ֆիլմը մամուլի պատասխանատվության և ազատության մասին, որում նա հոգևորական Վերնոն Իզոպոդի քողի ներքո լրագրողի կերպարում էր։ Այս ֆիլմի աստղը Էդվարդ Ռոբինսոնն էր։ Իսկ ռեժիսոր Ռոլանդ Լիի «Մեղավոր սերունդ» ֆիլմում, որը մաֆիայի միջավայրում «Ռոմեո և Ջուլիետ»-ի մի տեսակ նմանացում էր, Կառլոֆը մարմնավորել է գանգստերների ղեկավար Թոնի Ռիկի դերը, որը կանգնած է ընտանիքի պատվի և իր երեխայի հանդեպ սիրո միջև։
Ֆրանկենշտեյնի հրեշը
1931 թվականին ռեժիսոր Ջեյմս Ուեյլը նկատել էր Բորիս Կառլոֆին դերասանների ճաշասենյակում, երբ «Ֆրանկենշտեյն» ֆիլմում հրեշի դերի համար դերասան էր փնտրում։ Դրանից առաջ Բելա Լուգոշին հրաժարվում էր այս դերից, քանի որ հրաժարվել էր դիմահարդարվել երկար ժամանակով, հեռուստադիտողները կարող էին չճանաչել նրան, ինչպես նաև հրաժարվել էր Ջոն Կարադայնի դերից. Լուգոշին իր գործելամակարդակը հրեշ խաղալու համար առավել բարձր էր համարում։ Այսպիսով, Ուելը հրավիրեց Կառլոֆին, որը փորձեր կատարեց և հավանություն ստացավ այդ դերի համար։ «Ֆրանկենշտեյնը» հսկայական ֆինանսական հաջողություն է ունեցել «Universal» ստուդիայում, իսկ Կառլոֆը դարձել է այս ժանրի ամենահայտնի աստղերից մեկը։ Դերասանը, որը, չնայած ավելի քան յոթանասուն ֆիլմերում ունեցած իր դերերին մինչ այդ հասարակությանը մնում էր հիմնականում անհայտ, հայտնի դարձավ մեկ գիշերում։ Տխուր, լուռ հրեշի կերպարը մինչ օրս կինոսիրահարների հիշողության մեջ անխզելիորեն կապված է նրա անվան հետ։ Այն, որ Ֆրանկենշտեյնի նախաբանում Կառլոֆը կոչվում էր ոչ թե անունով, այլ պարզապես «?», հետագայում ստեղծեց խորհրդավոր աուրա և սնուցեց դիմակի հետևում կանգնած «արարածի» հետաքրքրությունը. տիտրերում իր դերի կողքին նշված էր Կառլոֆի անունը։
«Սպիով դեմք», «Մումիա», «Ֆու-Մանչու բժիշկը» և այլ ֆիլմեր
Կառլոֆը «Ֆրանկենշտեյն»-ից առաջ պարտավորություններ ուներ հին պայմանագրերով, ինչը նրան ստիպել է շարունակել աննշան դերեր խաղալ իրեն հասած փառքից հետո։ Նույն տարվա իր հաջորդ ֆիլմում` Մերվին Լերոյի «Այս երեկո կամ երբեք» MGM կատակերգությունում, նա մարմնավորել է անանուն մատուցողի կերպար` աստղերի Գլորիա Սվանսոնի և Մելվին Դուգլասի կողքին։
Միայն 1932 թվականին Կառլոֆը նկարահանվել է ինը ֆիլմերում՝ երկրորդական և գլխավոր դերերում։ Նրա այս տարվա ամենահայտնի ոչ սարսափ ֆիլմերից մեկը Հովարդ Հոուքսի գանգստեր ֆիլմ «Սպիով դեմք»-ն է։ Ֆիլմում խաղացել են նաև Պոլ Մունիի և Ջորջ Ռաֆթը։ Կառլոֆը մարմնավորել է լուռ գանգստեր Գաֆֆնիի կերպարը։ Երկու այլ կրիմինալ ֆիլմերում Կառլոֆը խաղացել է մաֆիայի հետ կապված տարօրինակ ռեստորանի և գիշերային ակումբի սեփականատիրոջ դերեր՝ ռեժիսոր Նորման Մաքլեոդի «Անդունդի խաղը» (1932) և Հոբարտ Հենլիի «Գիշերային աշխարհ» (1932) ֆիլմրում, սակայն երկուսն էլ ֆինանսապես հաջող չէին։ Նույն թվականին Կառլոֆը մարմնավորել է մեկ այլ խորհրդանշական հրեշի՝ Իմհոտեպին, ռեժիսոր Կառլ Ֆրյունդի «Մումիա» ֆիլմում։
1933 թվականին Կառլոֆը վերադառնում է իր հայրենիքում` Մեծ Բրիտանիայում՝ նկարահանվելու հին եգիպտական թեմայով մեկ այլ՝ ռեժիսոր Հեյես Հանթերի «Սատանա» սարսափ ֆիլմում։ Կառլոֆը կատարել է մեռնող պրոֆեսոր-եգիպտագետ Հենրի Մոռլանտի գլխավոր դերը, որը տարված էր իր հետազոտության ոլորտով և գոհարի օգնությամբ մեռելներից հարություն է առնելու։
1930-ական թվականների վերջին և 1940-ականների սկզբին Բորիս Կառլոֆը հաճախ ստիպված խաղացել է ասիական տեսք ունեցող հերոսների դերեր, հիմնականում B կարգի ֆիլմերում։ 1936 թվականին Բրյուս Համբերսթոնի «Չառլի Չանը օպերայում» ֆիլմում Կառլոֆը մարմնավորել է երգիչ Գրավելի դերը, որը կորցրել էր հիշողությունը և հայտնվել ապաստանում, իսկ 1937 թվականին՝ ռեժիսոր Ջեյմս Ֆերոուի «Շանհայի արևմուտք» ֆիլմում նա Չինաստանի ռազմական ղեկավար էր։ Ֆիլմերի շարքում ավելի ուշ նա ռեժիսոր՝ Ուիլյամ Նայթի ֆիլմում խաղացել է խուզարկու Ջեյմս Վոնգի (գրող Էրլ Դեր Բիգերսի վեպերի հերոս) կերպարը՝ անկախ ցածր բյուջետային «Monogram Pictures» ստուդիայից։
Այդ տասնամյակի ընթացքում Կառլոֆը նկարահանվել է նաև երկու ոչ տիպիկ քաղաքական ֆիլմերում. Ջոն Ֆորդի 1934 թվականի «Կորուսյալ պարեկը» ֆիլմում նա տասներկու բրիտանացի զինվորներից մեկն է, որ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում անապատում էր հայտնվել։ Վերջնական տեսարանում Կառլոֆը, կրոնական խելագարություն հասած, հսկայական խաչ է քաշում անապատի կիզիչ ավազի վրայով՝ դեպի Մաքս Շտայների խղճուկ երաժշտությունը։ Ալֆրեդ Լուի Վերկերի «Ռոտշիլդների տուն» կենսագրական ֆիլմում նա անձնավորել է Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ Լոնդոնում Պրուսիայի հակասեմական բանագնաց կոմս Լեդրանցին։
«Ֆրանկենշտեյնի հարսնացուն»
1935 թվականին Կառլոֆը երկրորդ անգամ է էկրաններին հայտնվել որպես Ֆրանկենշտեյնի հրեշ։ «Ֆրանկենշտեյն»-ի շարունակությունը «Ֆրանկենշտեյնի հարսնացու»-ն էր, որը, ինչպես առաջին կինոնկարը, նկարահանել էր Ջեյմս Ուեյլը։ Գլխավոր դերերից մեկը՝ Հրեշի հարսնացուն, խաղացել է Էլզա Լանչեստերը, և նրա կերպարը դարձել է պաշտամունքային։ Ֆիլմը համարվում է Ֆրանկենշտեյնի թեմայով, կինոյի պատմության, Կառլոֆի և 1930-ականների Հոլիվուդի լավագույն ֆիլմերից մեկը։ «Universal»-ի համար Ջեյմս Ուեյլի ֆիլմերի ֆինանսական հաջողությունը նրան ավելի ռեժիսորական ազատություն է տվել, որի արդյունքում նա կարողացել է կյանքի կոչել իր սեփական գաղափարները և դիմակայել ստուդիայի ղեկավար Կառլ Լեմլեի միջամտությանը ։
Ի տարբերություն Ֆրանկենշտեյնի առաջին կինոնկարի, հրեշը երկխոսություններ ու սիրային կապ ուներ նրա համար հատուկ ստեղծված կնոջ հետ։ Կրկին, չնայած այլանդակ արտաքինին, դերասանին հաջողվել է արտաբերել պերճախոս արտահայտությունը և հազվադեպ օգտագործվող ժեստերի օգնությամբ արհեստական հրեշի՝ որպես ողբերգական սիրահար անձնավորության հուզիչ մեկնաբանությունը։ Դիմահարդար նկարիչ Ջեք Փիրսը միտումնավոր կերպով հրեշին հեռացրել և թույլ է տվել, որ Կառլոֆի իրական հատկությունները ավելի շատ փայլեն ։ Չնայած սարսափի ժանրին, հումորը նրա մոտ չէր ստացվում, ուստի տեսարաններից մեկում Կառլոֆը, հրեշի տեսքով, փորձեց ծխախոտ ծխել և այդ տեսարանը բավականին անհաջող ստացվեց։ Այս ֆիլմը նույնպես մեծ հաջողություն ունեցավ և ամրապնդեց Կառլոֆի համբավը որպես Հրեշ։
«Սև կատուն», «Ագռավ» և խելագար գիտնականների դերեր
Պատմական ակնարկի մեջ 1930-ականները համարվում են ամենագեղարվեստականն ու բեղմնավորը Բորիս Կառլոֆի համար։ Այս ընթացքում նա հինգ անգամ նկարահանվել է Բելա Լուգոշիի հետ. Էդգար Ուլմերի «Սև կատու» (1934) ֆիլմում, որը հիմնված է Էդգար Ալլան Պոյի մոտիվների վրա, նա խաղում էր ռազմական ինժեներ Հյալմար Պոլցիգի դերը, Լուգոշին՝ դոկտոր Վիտուս Վերդեգաստի, որը անտանելի վախենում է կատուներից։ Քիչ բյուջե ունեցող ֆիլմը, որը նկարահանվել է ընդամենը 15 օրվա ընթացքում, դարձել է «Universal»-ի տարվա հիթը, բայց ձախողվել է ժամանակակից կինոքննադատության մեջ, առաջին հերթին, իր միակողմանի սցենարի պատճառով։ Այսօր, իր էքսպրեսիոնիստական արտահայտչամիջոցների շնորհիվ, ֆիլմը համարվում է Ուլմերի տիպիկ ստեղծագործությունը։
Ռեժիսոր Կառլ Ֆրյունդի «Շաղակրատության նվերը» (1934) ֆիլմում սարսափի երկու աստղերն էլ հայտնվել են անսպասելի կարճ, էպիզոդիկ դերերում. Լուգոշին՝ տանգո պարող, և Կառլոֆը՝ ուրվական։ Գլխավոր կնոջ կերպարը այս արագընթաց բուռլեսկում մարմնավորել է 24-ամյա Գլորիա Ստյուարտը։
Լուգոշին և Կառլոֆը մեծ մարտահրավեր են ունեցել «Ագռավ» ֆիլմում՝ Էդգար Ալլան Պոյի ստեղծագործոթւյան հիման վրա նկարահանված ֆիլմում, որի ռեժիսորն է Լյու Լանդերսը, ստուդիան` «Universal»-ը։ Սա շատ մռայլ ֆիլմ է խենթ նյարդավիրաբույժի, խանդավառ բանաստեղծի (Լուգոշ) և հետախուզվող հանցագործ Էդմոնդ Բեյթմանի (Կառլոֆ) մասին։ Կինոքննադատների կարծիքով, դա միակ սարսափ ֆիլմն է, որը թողարկվել է «Universal Studios»-ի կողմից 1930-ականներին՝ առանց հումորի նշույլների։ Լուգոշին օգնել է Կառլոֆին փոխել իր արտաքին տեսքը, բայց նրան հրեշ է դարձրել։ Խելագար հունգարացին և բավականին զուսպ բրիտանացին կրկին հիանալի կերպով լրացնում էին միմյանց ։ Այնուամենայնիվ, ֆիլմի թողարկումից հետո գրաքննության խնդիրներ են առաջացել իբրև հոմո-էրոտիկ և սադո-մազոխիստական տեսարանների պատճառով, և Մեծ Բրիտանիայում ֆիլմը արգելվել է։
1936 թվականին նրանք կրկին խաղացել են երկու գլխավոր դերեր Լամբերտ Հիլիերի «Անտեսանելի ճառագայթ» ֆիլմում, որում նրանք հանդես են եկել որպես երկու գիտնականներ, որոնք աշխատում էին տիեզերքից խորհրդավոր ճառագայթների ուսումնասիրության վրա։ Այս տարի Բորիս Կառլոֆը մարմնավորել է մոլագար վիրաբույժի դերը Մեծ Բրիտանիայում նկարահանված Ռոբերտ Սթիվենսոնի «Մարդը, որը փոխեց իր միտքը» ֆիլմում, որտեղ խաղացել են Աննա Լին, Lոն Լոդերը և Սեսիլ Փարքերը։ Կառլոֆը նկարահանվել է այս ֆիլմի գովազդային պաստառներում որպես մոլագար բժիշկ ։ Մայքլ Քըրթիսի «Քայլող մեռյալները» (1936) ֆիլմում Կառլոֆը, ընդհակառակը, ոչ թե դիվային հանցագործ էր, այլ բժշկական փորձերի զոհ։ Նրան անմեղ մահապատժի են ենթարկել, իսկ հետո բժիշկ Էվան Բոմոնտը (Էդմունդ Գվեն) վերակենդանացրել է նրան, և Ջոն Էլմանը (Կառլոֆ) սկսել է վրեժ լուծել նրանցից, ովքեր իրեն մատնել էին։
1939 թվականին ռեժիսոր Ուիլյամ Քլեմենսի «Սատանայի կղզին» ֆիլմում, որը լույս է տեսել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբից անմիջապես առաջ, Կառլոֆը դրական դեր է խաղացել` ֆրանսիացի բժիշկ դոկտոր Չարլզ Գոդենի դերը, ով պայքարել է ֆրանսիական գաղութում անմարդկային պայմանների դեմ։ Ֆիլմն արգելվել է Ֆրանսիայում, որտեղ որոշ ժամանակ ինդեքսավորվել էր «Warner BrosՇ»-ի բոլոր արտադրական աշխատանքները
«Ֆրանկենշտեյնի որդին» և դարաշրջանի վերջին նկարահանված դասական սարսափ ֆիլմերը
«Ֆրանկենշտեյնի որդին» Կարլոֆի վերջին ֆիլմն էր՝ որպես Ֆրանկենշտեյնյան հրեշ։ Դրանից հետո նա հրեշի տեսքով հայտնվել է միայն «Մայրուղի 66» սերիալում (1962 թվական)՝ «Մողեսի ոտքը և դրամապանակի թևը» դրվագում։ Դրվագը մինչ օրս էլ տարածված է Միացյալ Նահանգներում և Հելոուինի ժամանակ պարբերաբար հեռարձակվում է հեռուստատեսությամբ։ «Ֆրանկենշտեյն»-ի հաջորդ շարքում հրեշի դերը խաղացել է Լոն Չեյնի կրտսերը, հետո` Գլեն Սթրենջը։
Կառլոֆի միակ դուստրը` Սառան, ծնվել է 1938 թվականի նոյեմբերի 23-ին՝ Կառլոֆի 51-ամյակին, «Ֆրանկենշտեյնի որդին» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ։ Սառայի մայրը Դորոթի Ստեյնի չորրորդ կինն է եղել, ով աշխատել է Լոս Անջելեսի քաղաքային գրադարանում։
Խենթ գիտնականների, դիակներ առևանգողների մասին և այլ ֆիլմեր
1940-1950-ականներին Կառլոֆը նկարահանվել է բազմաթիվ մոռացված ֆիլմերում։ Հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին նրան հաճախ կարելի էր տեսնել խելագար պրոֆեսորի դերում, որը ցանկանում էր ստեղծել «գերմարդու» նախատիպ։ Այս ֆիլմերի մեծ մասը նկարահանվել է Columbia կինոստուդիայում։ Ի տարբերություն 1930-ականների խելագար մոլագարների մասին շատ բռնի, մութ ֆիլմերի, խելագար բժիշկների մասին այս ֆիլմերն իրենց ահարկու հումորով ավելի շատ սև կատակերգության ժանր են։ Պատերազմից հետո սարսափ ֆիլմերի դիտումը խիստ նվազել է, և Կառլոֆը հայտնվել է այլ ժանրերում։
Դրա օրինակն է 1942 թվականին նկարահանված ռեժիսոր՝ Լյու Լանդերսի «Բուգիմենը կստանա քեզնից» ֆիլմը։ Այս ֆիլմում Բորիս Կառլոֆը և Փիթեր Լորրը, Նոր Անգլիայի պանսիոնատի նկուղում խելագար գիտնականների նման, բժշկական նպատակներով սպանում էին ծերերին՝ ուշադրություն չդարձնելով այս պանսիոնատի տիրոջը, որը ոչինչ չէր կասկածում։ Լորրը, որն իր սարսափ ֆիլմերում միշտ հանդես է եկել մի փոքր հումորով, և Կառլոֆն իր առեղծվածով այստեղ ցույց են տալիս իրենց զվարճալի կողմերը ։ Ֆիլմի անհեթեթ գրոտեսկը լի է «Մկնդեղ և հին ժանյակներ» հանցավոր կատակերգության մասին ակնարկներով, որը նույնպես հիթ էր դարձել Բրոդվեյում. այստեղ Կառլոֆը մարմնավորել է Ջոնաթան Բրյուսթերին։ Մեկ տարի առաջ համանուն «Warner Bros» ֆիլմում Լորրը դոկտոր Էյնշտեյնի դերում է հանդես եկել։
1940 թվականին Բելա Լուգոշին և Կառլոֆը, նկարահանվել են ռեժիսոր Դեյվիդ Բաթլերի «Դուք կիմանաք» ֆիլմում։ Այն թողարկվել է «RKO» ընկերության կողմից 1940-ականներին` գլխավոր պրոդյուսեր Վել Լյութոնի ղեկավարությամբ. այն սարսափի և առեղծվածային ֆիլմերի առաջատար ստուդիան է։ Այն ընկալվել է որպես գաղտնի կատակերգություն, բայց հանրությունը այնքան էլ լավ չի ընդունել։
Բորիս Կառլոֆին այս ընթացքում միայն մեկ անգամ են նկատել Եվրոպայում ռազմական իրադարձություններին վերաբերող ֆիլմում. այն է` ռեժիսոր Թերի Օ. Մորսի «Բրիտանական հետախուզություն» (1940) ֆիլմը։ Այս ֆիլմում Կառլոֆը Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Բրիտանիայում քողարկված գերմանացի լրտես էր։
1944 թվականին «Universal»-ը թողարկել է Ֆրանկենշտեյն շարքի «Ֆրանկենշտեյնի տունը», որի ռեժիսորը կոմս Քենթոնն է եղել, իսկ ֆիլմը նկարահանված էր Կուրտ Սիոդմակի պատմվածքի հիման վրա։ Գլխավոր հերոսը Կարլոֆն էր` խենթ պրոֆեսոր Գուստավ Նիեմանի կերպարում։ Այս ֆիլմի նկարահանումներին մասնակցել է նաև Ջ. Քերոլ Նեշը՝ Դանիելի, Ջոն Քերադինը՝ Դրակուլայի, Լոն Չեյնին կրտսերը՝ մարդագայլ Լարի Թալբոտի դերում, իսկ Ֆրանկենշտեյն հրեշի կերպարը մարմնավորել է Գլեն Սթրենջը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես բարմեն Սեմ «Բեռնախցիկի ծուխ» հեռուստասերիալից (1955-1975)։
1940-ական թվականների Բորիս Կառլոֆի ֆիլմերից քչերն են նկարահանվել գունավոր, չնայած 1930-ականների կեսերից Հոլիվուդում ավելի ու ավելի շատ էր կիրառվում Technicolor գործընթացը։ Մինչև 1950-ականների վերջը նրա սարսափ ֆիլմերը մնացել են սև ու սպիտակ գույներով, ինչը համապատասխանում էր ստեղծագործության ենթադրյալ մութ տրամադրությանը։ Կառլոֆի առաջին, ոչ այնքան հաջողակ գունավոր ֆիլմը ռեժիսոր Ջորջ ի «կուլմինացիա» ֆիլմն էր, իսկ թուրք հոլիվուդյան աստղ Թուրհան բեյի մարմնավորել է Կառլոֆի հակառակորդի դերը: Վիեննայի օպերային թատրոնում նկարահանված այս թրիլերում Կառլոֆը մարմնավորել է էլեգանտ բժիշկ Ֆրիդրիխ Հոներին, ով խանդից դրդում է սպանել իր հարսին՝ այս թատրոնի պրիմադոննային։
Այս տասնամյակում Կառլոֆի անթիվ ֆիլմերից, որոնց մեծ մասը B կարգի են, մասնավորապես, առանձնանում է RKO սև-սպիտակ ընկերության հիմնադիր Ռոբերտ Լուի Սթիվենսոնի և ռեժիսոր Ռոբերտ Ուայզի «Դիակներ առևանգողը» (1945) ֆիլմը։ 19-րդ դարում Շոտլանդիայում տեղ գտած այս մութ պատմության մեջ Կառլոֆը մարմնավորել է խորամանկ դոկտոր Մաքֆարլեյնի (Հենրի Դանիել) դերը, որը բժշկական փորձերի համար առևանգում էր դիակներ, Բելա Լուգոշին խաղսացել է փոքր, բայց հիշարժան դեր, որպես դոկտոր Մաքֆարլեյնի ծառա Ժոզեֆ ։ Ֆիլմի վերջում Գրեյը սպանել է հարբած Ժոզեֆին՝ նրան ձեռքերով խեղդելով։ Դա վերջին հանրահայտ սարսափ ֆիլմն էր, որտեղ երկու աստղերը հանդես են եկել։
«RKO» սարսափ ֆիլմերի ստուդիայից ևս երկու հայտնի կինոնկար կա, որոնցում խաղում են Կառլոֆ գլխավոր դերում է` «Մեռածների կղզի» (1945) և «Բեդլամ» (1946), երկուսն էլ նկարահանվել են ռեժիսոր Մարկ Ռոբսոնի կողմից։ Առաջին ֆիլմում, որը նկարահանվել է 1912-1913 թվականների Բալկանյան պատերազմների ժամանակ, Կառլոֆը մարմնավորել է հույն գեներալի՝ անապատային կղզում արգելափակված փախստականների խմբի ղեկավարի կերպարը։ Խաղընկերները Էլեն Դրյուն և Էռնստ Դոյչն էին, ովքեր արտագաղթել էին Գերմանիայից։ Սա մռայլ մթնոլորտ ունեցող ֆիլմ է, որը, բացի պատերազմային սարսափներից, ուսումնասիրել է նաև հասարակությունից մարդու բռնի մեկուսացման հետևանքները։ Կառլոֆը մարմնավորել է գեներալ Նիկոլաս Ֆերիդիսին, ով աստիճանաբար կորցնում էր բանականությունը։ Այս անգամ նա ոչ թե չար հանցագործի, այլ խղճալի զոհի դերում էր։
«Բեդլամ»-ում Կառլոֆը հոգեկան հիվանդների ապաստանի տնօրեն վարպետ Սիմսն է եղել։ Այստեղ Աննա Լին նույնպես նկարահանվել է նրա հետ։ Սա խորհրդավոր դրամա է Լոնդոնում համանուն խենթերի ապաստանի մասին, որը գոյություն է ունեցել մինչև 1930-ական թվականները։ Սև ու սպիտակ այս ֆիլմը պատկերում է բրիտանական հոգեբուժարաններում պայմանների մռայլ պատկերը։
Երկրորդ պլանի դերեր, Էբբոտի և Կոստելոյի ֆիլմեր և «Կայսեր սոխակ»-ը մուլտֆիլմ
1947 թվականին լույս է տեսել Դուգլաս Սիրկի «Գայթակղվածը» ֆիլմը։ Ըստ կինոքննադատների, այս ֆիլմում Բորիս Կառլոֆը ընդամենը 5 րոպե էկրանին հայտնվելով իր ողջ վարպետությունը ի ցույց է դրել. այստեղ նա խաղացել է էքսցենտրիկ նորաձևության դիզայներ Չարլզ վան Դրուտենի դերը։ Այս ֆիլմում հանդես են եկել նաև Լյուսիլ Բոլը, Ջորջ Սանդերսը և Չարլզ Քոբուրնը։
1940-ականների վերջին հասարակությունը Կառլոֆին հազվադեպ է տեսել էկրանին։ Նա շարունակել է խաղալ մեծ աստղերի ու հայտնի ռեժիսորների կողքին, բայց աննշան, շատ փոքր դերերում։ Այս ընթացքում նա երկու անգամ խաղացել է Հնդկաստանի առաջնորդի դերը` 1947 թվականին Սեսիլ Բ. Դեմիլի արևմտյան «Անպարտ» ֆիլմում՝ Գերի Կուպերի և Պոլետ Գոդարդի հետ, իսկ 1948 թվականին՝ Ջորջ Մարշալի «Արմատներ» ֆիլմում Վան Հեֆլինի, Սյուզան Հեյվորդի և Ջուլի Լոնդոնի հետ միասին։ Երկու ֆիլմերն էլ նկարահանվել են գունավոր` ժանրին համապատասխան։
Բորիս Կառլոֆը ցածր պրոֆեսիոնալ վարկանիշ է ունեցել իր կինոկարիերայում 1940-ականների և 1950-ականների վերջին։ Ըստ կինեմատոգրաֆների՝ կոմիկ դերասաններ Բուդ Էբբոտտի և Լու Կոստելոյի մասնակցությամբ ֆիլմերը, ինչպիսիք են ռեժիսոր Չարլզ Բարտոնի «Էբբոտտը և Կոստելլոն հանդիպում են մարդասպան Բորիս Կառլոֆին» (1949) ֆիլմը այն վատթարագույններից է համարվում, որոնցում նա նկարահանվել է ժամանակին։ Չորս տարի անց Կառլոֆը նկարահանվել է Չարլզ Լամոնտի «Էբբոտտը և Կոստելլոն հանդիպում են դոկտոր Ջեքիլին և միստր Հայդին» (1953) սերիալի սերիաներից մեկում։ Կինոյի պատմաբանները սովորաբար անդրադառնում են Կառլոֆի մասնակցությամբ այդ ֆիլմերին։ Այնուամենայնիվ, կան թրեշ ժանրի երկրպագուներ, ովքեր հատկապես գնահատում են այս ֆիլմերը զվարճալի երկխոսության և սարսափ ֆիլմերի ժանրի չափազանց խեղաթյուրման պատճառով։
1946 թվականին՝ չորրորդ ամուսնալուծությունից հետո, Բորիս Կառլոֆն արդեն հինգերորդ ամուսնությունն է կնքել Էվելին Հելմորի հետ, որը նրանից 16 տարով փոքր էր։ Վերջինս Դեյվիդ Սելզնիկի և Մորիս Էվանսի օգնականն է եղել: Նախկինում նա ամուսնացած է եղել դերասան Թոմ Հելմորի հետ, բայց նրանք ամուսնալուծվել են 1945 թվականին։ Թոմ Հելմորը սերտ ընկերական հարաբերություններ էր պահպանում Բորիս Կառլոֆի հետ, նույնիսկ այն բանից հետո, երբ Կառլոֆը ամուսնացավ իր նախկին կնոջ հետ ։
Ներկայացումներ Բրոդվեյի թատրոնում
Իր մասնագիտական կարիերայի ամենամեծ նվաճումներից մեկը Նյու Յորքի Բրոդվեյում մի դեր էր, որը թատրոնի դրամատուրգ Ժոզեֆ Քեսելրինգը հատուկ գրել է նրա համար։ «Մկնդեղը և հին ժանյակը» ներկայացման մեջ (պրեմիերան տեղի է ունեցել 1941 թվականին) նա խաղացել է հետախուզվող մարդասպան Ջոնաթան Բրյուսթերի դերը, որն իր տանը պատսպարվում էր ոստիկանությունից. ընտանիքի անդամները մեծամասամբ մարդասպաններ են։ Ջոնաթանին ուղեկցում է հարբեցող պլաստիկ վիրաբույժ Էյնշտեյնը, որն ալկոհոլի ազդեցության տակ Ջոնաթանի դեմքը դարձրել էր Բորիս Կառլոֆի դեմքի նման, քանի որ վիրահատության ընթացքում հեռուստացույցով դիտում էր Ֆրանկենշտեյնի ֆիլմը։
Ներկայացումը Բրոդվեյում երեք տարի ցուցադրվել է և ունեցել մեծ հաջողություն. այն ներկայացվել է 1444 անգամ ։ Արդեն 1941 թվականին Ֆրանկ Կապրան նկարահանել է ֆիլմ, որտեղ Քերի Գրանտը Մորթիմերի և Փիթեր Լորան դոկտոր Էյնշտեյնի դերում էին։ Ֆիլմը նկարահանվել է, բայց կինոթատրոններում չի թույլատրվել ցուցադրել մինչև 1944 թվականը՝ շարունակական թատերական ներկայացումների պատճառով։ Ռեյմոնդ Մասսին ֆիլմում մարմնավորել է Ջոնաթանին, քանի որ Կառլոֆը չէր ազատվել իր` թատրոնի հետ կնքած պայմանագրից։ Քանի որ Կառլոֆը ֆինանսավորում էր թատերական արտադրությունը իր սեփական փողերով, նա հոնորարների շնորհիվ հարստացել է։ Կատակերգությունը դարձել է Միացյալ Նահանգների ամենահաջողակ բեմադրություններից մեկը 1940-ական և 1950-ական թվականներին, իսկ Ջոնաթանը` լավագույն դիվային դերը։
Ամերիկյան հանդիսատեսի մտքում Ջոնաթանի, ինչպես նաև Ֆրանկենշտեյնի հրեշի դերը, միանգամայն, կապված է եղել Բորիս Կառլոֆի հետ։ CBS-ը Կառլոֆի մասնակցությամբ բեմադրվել է երեք հանցագործ կատակերգություն, որոնցում նա եղել է Ջոնաթանի դերում. դրանք են՝ 1949 թվականի «Ֆորդի թատերական ժամը» շարքը, 1955 թվականի «Լավագույնը Բրոդվեյից»-ը (նկարահանվել է Փիթեր Լորրեի հետ) և 1962 թվականի «Hallmark փառքի տարածքում» ֆիլմը` Թոնի Ռանդալի հետ։ Եղել են նաև մի քանի ռադիոհաղորդումներ, որոնցում Կառլոֆը խոսել է Ջոնաթանի դերի մասին։ 1955-ի տարբերակը համարվում է ամենահետաքրքիրը, քանի որ միակ դեպքն էր, երբ Կառլոֆը և Լորեն հանդիպում էին իրենց համապատասխան դերերում։
Կառլոֆը չի կարողացել գրանցել հաջողություն Բրոդվեյում կայացված ևս երկու ներկայացումներում` Ջոն Բոյնթոն Փրիսթլիի «Լորենի» (1948) և Էդվարդ Փերսիի «Խանութը լավագույն անկյունում» (1949)։ Այս երկուսն էլ չեղյալ են հայտարարվել յոթ անգամ ։