cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
કોસી નદી
આ નદી ઉત્તર બિહારના મિથિલા સંસ્કૃતિનું પારણું પણ છે. કોશીની આસપાસના વિસ્તારોને નદીના નામથી કોશી ક્ષેત્ર કહેવામાં આવે છે.
નામ
હિન્દુ ગ્રંથોમાં આ નદીનો કૌશિકી નામથી ઉલ્લેખ કરવામાં આવેલ છે. એવું કહેવાય છે કે વિશ્વામિત્રએ આ નદીને કિનારે ઋષિ તરીકે માન્યતા મળી હતી. તેઓ કુશિક ઋષિના શિષ્ય હતા અને ઋગવેદમાં કૌશિક પણ કહેવામાં આવ્યું હતું. સાત ધારાઓ મળીને સપ્તકોશી નદી બને છે, જેને સ્થાનિક લોકો દ્વારા કોસી કહેવામાં આવે છે (નેપાળમાં કોશી). મહાભારતમાં પણ તેનો ઉલ્લેખ કૌશિકી નામ દ્વારા કરવામાં આવેલ છે.
માર્ગ
કાઠમંડુથી એવરેસ્ટ ચઢાણ માટે જવાના માર્ગમાં આ નદીને ચાર ઉપનદીઓ મળે છે. તિબેટ સાથેની સરહદ પર આવેલું નામચે બાજાર કોસી નદીના પહાડી રસ્તા પરનું પ્રવાસ માટેનું સૌથી આકર્ષક સ્થળ છે. બાગમતી નદી અને બુઢી ગંડક નદી તેની મુખ્ય ઉપનદીઓ છે.
કોસી બંધ
કોસી નદી પર વર્ષ ૧૯૫૮ અને ૧૯૬૨ વચ્ચે એક બંધ બાંધવામાં આવ્યો છે. આ બંધ ભારત-નેપાળ સરહદ નજીક નેપાળમાં સ્થિત છે. અહીં પાણીના નિયંત્રણ માટે ૫૨ દરવાજા બનાવવામાં આવેલ છે, જેનું નિયંત્રણ-કાર્ય ભારતીય અધિકારીઓ બજાવે છે. આ બંધ પછીના નદીના ભાગમાં (નીચાણ વિસ્તાર) ભારતીય સરહદમાં ભારત દ્વારા કેટલાક તટબંધોનું નિર્માણ કરવામાં આવેલ છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ભારતની નદીઓ
મોહનગામ
આ ગામથી નજીકનું હવાઇમથક દક્ષિણ દિશામાં મુંબઇ તેમ જ ઉત્તર દિશામાં સુરત ખાતે આવેલું છે.
શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો શ્રેણી:ઉમરગામ તાલુકો
મોરડ (તા. સંખેડા)
મોરડ (તા. સંખેડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સંખેડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મોરડ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:સંખેડા તાલુકો
ધડીયા (તા. ગળતેશ્વર)
શ્રેણી:ગળતેશ્વર તાલુકો
સચિન પાયલોટ
સચિન રાજેશ પાયલોટ (જન્મ ૭ સપ્ટેમ્બર ૧૯૭૭) રાજસ્થાનના ૫મા નાયબ મુખ્ય મંત્રી અને રાજસ્થાન પ્રદેશ કોંગ્રેસ સમિતિના પ્રમુખ છે. તેઓ ભારતીય સંસદની ૧૫ મી લોકસભા, અજમેરના સાંસદ સભ્ય હતા. વર્ષ ૨૦૧૨ માં તેમણે કોર્પોરેટ અફૈર્સ (સંયુક્ત કામગીરી) બાબતોના ભારતીય સરકારના મંત્રી બનાવવામાં આવ્યા હતા. તેઓ ભારતીય સંસદની ૧૪ મી લોકસભા, દૌસાના પણ સાંસદ સભ્ય રહ્યા હતા.
સંદર્ભ
શ્રેણી:રાજકારણી શ્રેણી:૧૯૭૭માં જન્મ
પિસાયતા (દિગ્નેઓલ)
પિસાયતા (દિગ્નેઓલ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પૂર્વ  ભાગમાં આવેલા  નસવાડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. પિસાયતા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:નસવાડી તાલુકો
ખોડાદ (તા.માંગરોળ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા માંગરોળ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:માંગરોળ (જૂનાગઢ) તાલુકો
પઢાયડા
પઢાયડા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  સાબરકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  પ્રાંતિજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. પઢાયડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પ્રાંતિજ તાલુકો
માલપુરા (કેવડાસણ)
માલપુરા (કેવડાસણ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   મહેસાણા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સતલાસણા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. માલપુરા (કેવડાસણ) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સતલાસણા તાલુકો
પોચંબા
પોચંબા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પૂર્વ  ભાગમાં આવેલા  નસવાડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. પોચંબા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:નસવાડી તાલુકો
વામૈયા (તા. સરસ્વતી)
વામૈયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સરસ્વતી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. વામૈયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સરસ્વતી તાલુકો
ભોટવા (પૂર્વ)
ભોટવા (પૂર્વ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા મુખ્યત્વે  આદિવાસીઓની વસ્તી ધરાવતા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સંતરામપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભોટવા (પૂર્વ) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સંતરામપુર તાલુકો
એભલવડ (તા. જાફરાબાદ)
એભલવડ (તા. જાફરાબાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા જાફરાબાદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. એભલવડ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, માછીમારી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:જાફરાબાદ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
સિમલિયા
શ્રેણી:ભરૂચ તાલુકો
મુમનવાસ (તા. સતલાસણા)
શ્રેણી:સતલાસણા તાલુકો
જુનાગઢ ગ્રામ્ય તાલુકો
જુનાગઢ ગ્રામ્ય તાલુકો ગુજરાત રાજ્યના જુનાગઢ જિલ્લાનો તાલુકો છે. જુનાગઢ શહેર આ તાલુકાનું મુખ્ય મથક છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:જૂનાગઢ જિલ્લો શ્રેણી:ગુજરાતનાં તાલુકાઓ
મોરખલા (તા. બોડેલી)
મોરખલા (તા. બોડેલી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા બોડેલી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મોરખલા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:બોડેલી તાલુકો
કમલપોર (માંડવી,સુરત)
શ્રેણી:માંડવી તાલુકો(સુરત) શ્રેણી:સુરત જિલ્લો
ગોળજ (તા. ઠાસરા)
ગોળજ (તા. ઠાસરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા ખેડા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ઠાસરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ગોળજ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી, તમાકુ, બટાટા, શક્કરીયાં તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઠાસરા તાલુકો
રાનબોર (તા.નસવાડી)
રાનબોર (તા.નસવાડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પૂર્વ  ભાગમાં આવેલા  નસવાડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રાનબોર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:નસવાડી તાલુકો
લંબોરા (તા.માંગરોળ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા માંગરોળ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:માંગરોળ (જૂનાગઢ) તાલુકો
અશોક ગેહલોત
અશોક ગેહલોત (જન્મ ૩ મે, ૧૯૫૧) રાજસ્થાન, ભારતના રાજકારણી છે, જે રાજ્યના ૧૫મા મુખ્યમંત્રી તરીકે ૧૯૯૮ પછી ત્રીજી વખત ચૂંટાયા છે. તેઓ ભારતીય રાષ્ટ્રીય કોંગ્રેસ પક્ષના રાષ્ટ્રીય જનરલ સેક્રેટરી અને સંસ્થા અને પ્રશિક્ષણના વડા છે. તેઓએ આ પદ ડિસેમ્બર ૧૯૯૮ થી ૨૦૦૩ અને ૨૦૦૮ થી ૨૦૧૩ અને ફરીથી ૧૭ ડિસેમ્બર ૨૦૧૮થી સંભાળ્યું છે. તેઓ રાજસ્થાનની વિધાનસભામાં જોધપુરના સરદારપુરા વિસ્તારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:રાજકારણી શ્રેણી:૧૯૫૧માં જન્મ શ્રેણી:૧૦મી લોકસભાના સભ્ય શ્રેણી:જીવિત લોકો
ડહેલી (તા.ઉમરગામ)
ડહેલી (તા.ઉમરગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા વલસાડ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૫ (પાંચ) તાલુકાઓ પૈકીના એક અને  મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા, ગુજરાતના દક્ષિણ દિશામાં સૌથી છેલ્લે આવેલા એવા  ઉમરગામ તાલુકામાં આવેલું  ગામ છે. ડહેલી ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે.
આ ગામથી નજીકનું હવાઇમથક દક્ષિણ દિશામાં મુંબઇ તેમ જ ઉત્તર દિશામાં સુરત ખાતે આવેલું છે.
શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો શ્રેણી:ઉમરગામ તાલુકો
ગુમાડીયા (તા. ઠાસરા)
ગુમાડીયા (તા. ઠાસરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા ખેડા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ઠાસરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ગુમાડીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી, તમાકુ, બટાટા, શક્કરીયાં તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઠાસરા તાલુકો
કલમોઇ
કલમોઇ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા સુરત જિલ્લાના કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા માંડવી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કલમોઇ ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસીઓ વસે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન જેવાં કાર્યો કરે છે. જુવાર, મગફળી, ડાંગર, ચણા, વાલ, તુવર અને અન્ય શાકભાજી અહીંનાં ખેત- ઉત્પાદનો છે. આ ઉપરાંત કેટલાક ખેડૂતો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે.
શ્રેણી:માંડવી તાલુકો(સુરત) શ્રેણી:સુરત જિલ્લો
કલ્યાણપર (તા. લીલીયા)
કલ્યાણપર (તા. લીલીયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીલીયા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કલ્યાણપર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લીલીયા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
લાંગડ (તા.માંગરોળ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા માંગરોળ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:માંગરોળ (જૂનાગઢ) તાલુકો
માગશર સુદ ૧૩
માગશર સુદ ૧૩ ને ગુજરાતી માં માગશર સુદ ત્રયોદશી કે માગશર સુદ તેરસ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના બીજા મહિનાનો તેરમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના નવમાં મહિનાનો તેરમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
પલ્લાચર
પલ્લાચર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  સાબરકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  પ્રાંતિજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. પલ્લાચર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પ્રાંતિજ તાલુકો
ભોંઆમલી
બારમાસી ઔષધિય વનસ્પતિ ભોંઆમલી કે ભોંઆંબલી (Phyllanthus niruri) આયુર્વેદમાં ભૂમિઅમલકી તરીકે ઓળખાય છે. અંગ્રેજીમાં તે સામાન્ય નામે "સ્ટોનબ્રેકર" (Stonebreaker) કે "સીડ અંડર લિફ" (Seed-Under-Leaf)ના નામે ઓળખાય છે. અન્ય ભાષાઓમાં Chanca Piedra (સ્પેનીસ.), Quebra Pedra (પોર્ટુગીઝ.), જેવા નામે પ્રસિદ્ધ છે. તે ઉપરાંત સ્થાનિક રીતે dukong anak, dukong-dukong anak, amin buah, rami buah, turi hutan, bhuiaonla, Meniran (Indonesia),  കീഴാനെല്ലി (મલયાલમ) અને கீழாநெல்லி / Keela Nelli (તમિલ), Nela Nelli (કન્નડ) અને Nela Usiri (તેલુગુ) તરીકે પણ ઓળખાય છે. આ છોડ ઉષ્ણકટિબંધીય વિસ્તારોમાં લગભગ બધે જ મળી આવે છે. ખાસ કરીને સમુદ્રકાંઠાના વિસ્તારોમાં વધુ મળે છે. આ છોડ ’સ્પર્જ’ (spurge), ખાટા રસવાળી એક પ્રકારનો છોડ,નો સંબંધી છે, જે Phyllanthaceae કુટુંબની Phyllanthus|leafflower શ્રેણીનો સભ્ય છે.
ગુજરાતમાં લગભગ તમામ વિસ્તારોમાં આ છોડ મળી આવે છે. ખાસ કરીને ખેતરોના શેઢા પર ઉગેલા ઘાસમાં અને ચરીયાણોમાં કે જ્યાં બારેમાસ પાણી મળી રહેતું હોય તેવા બાગ બગીચાઓમાં આ છોડ મળી આવે છે. છોડ સ્વાદમાં કડવો અને કંઈક અંશે ખટાશવાળો હોય છે.
વિકાસ
આ છોડ ૫૦ થી ૭૦ સેન્ટીમીટર ઊંચો, બારમાસી, આમલીના આકાર, પ્રકાર અને રંગ, આછા લીલા રંગના પર્ણ ધરાવતો હોય છે. તેમાં પીળાશ પડતાં લીલા અને ક્યારેક ક્યારેક રતાશ પડતાં રંગના ફૂલ આવે છે. તેના પર્ણદંડ પર, પર્ણની પાછળની બાજુએ, લીલા, રાયના દાણાથી થોડા મોટા પણ દેખાવે આમળાં જેવા ફળ હોય છે. દેખાવે આમલીના છોડવા જેવો જ લાગતો આ છોડ પર્ણની પાછળ આવેલા આ લીલા, ટચૂકડા ફળને કારણે સહેલાઈથી ઓળખાઈ જાય છે.
પરંપરાગત ઔષધ
ભોંઆમલી ભારતીય આયુર્વેદમાં એક મહત્વની વનસ્પતિ છે. જે ખાસ કરીને પેટ, પેશાબની પ્રણાલી, યકૃત કે પિત્તાશય (liver), મૂત્રપિંડ (kidney), બરોળ (spleen)ના રોગોપચાર માટે મહત્વ ધરાવે છે. આ વનસ્પતિ બ્રાઝિલ અને પેરુમાં તથાકથિતપણે પથરી (kidney stones)ના ઔષધિય ઉપચારમાં પણ વપરાય છે. શરીર પર થતા મસા (Wart)ની સારવાર માટે પણ આ છોડનો રસ ઘણો અસરકારક ગણવામાં આવે છે. મુખ્યત્વે પિત્તનાશક અને રોગપ્રતિકારક શક્તિ વધારતા ગુણ આ ઔષધીય છોડમાં મનાય છે. કમળા જેવા રોગના ઉપચારમાં પણ આ છોડ વપરાતો જણાય છે.
પાશ્ચાત્ય ઔષધ
ભોંઆમલીનો તટસ્થ, ક્લિનિકલ અભ્યાસ દર્શાવે છે કે તે પેશાબમાં ચૂનાના ક્ષાર (કૅલ્સિયમ-calcium)નું પ્રમાણ ઘટાડે છે. . તે પછીનો ૧૫૦ દર્દીઓ પર, ૬ માસ સુધી થયેલો અભ્યાસ દર્શાવે છે કે આ છોડનો રસ પથરી રચાવાની ક્રિયાને ઘટાડે છે. ટૂંકમાં આ છોડનો રસ, કોઈપણ આડ અસર કર્યા વગર, પથરી જેવા રોગના આગોતરા ઉપચારમાં ફાયદાકારક જણાયો છે. લિથોટ્રપ્સી જેવા આધૂનિક ઉપચાર બાદ પણ સહાયક સારવારરૂપે આ છોડનો રસ અસરકારક જણાયો છે. , જો કે, હજુ સુધી આ વનસ્પતિ કે તેના રસના ઉપચારથી મોજુદ પથરીનો નાશ થાય છે કે કેમ તે વિશે કોઈ પ્રમાણિત અભ્યાસ થયાનું નોંધાયું નથી.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:વનસ્પતિ શ્રેણી:વનસ્પતિશાસ્ત્ર‎ શ્રેણી:આયુર્વેદિક ઓસડિયાં શ્રેણી:ઔષધીય વનસ્પતિ
મોટા રાસ્કા (તા. બોડેલી)
મોટા રાસ્કા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા બોડેલી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મોટા રાસ્કા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:બોડેલી તાલુકો
નવાવાસ (તા. સતલાસણા)
નવાવાસ (તા. સતલાસણા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   મહેસાણા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સતલાસણા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નવાવાસ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
રાયપુર (તા.નસવાડી)
રાયપુર (તા.નસવાડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પૂર્વ  ભાગમાં આવેલા  નસવાડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રાયપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:નસવાડી તાલુકો
ભોટવા (પશ્ચિમ)
ભોટવા (પશ્ચિમ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા મુખ્યત્વે  આદિવાસીઓની વસ્તી ધરાવતા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સંતરામપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભોટવા (પશ્ચિમ) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સંતરામપુર તાલુકો
દેવમોગરા
દેવમોગરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ પૂર્વ ભાગમાં આવેલા નર્મદા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૫ (પાંચ) તાલુકાઓ પૈકીના એક અને મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા એવા સાગબારા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. દેવમોગરા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી,  ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
માલ્ટા
માલ્ટા (en:Malta, માલ્ટીશ : Repubblika ta' Malta (માલ્ટાનું ગણરાજ્ય)) યુરોપિય મહાદ્વીપમાં સ્થિત એક વિકસિત દેશ છે. એક દ્વીપ દેશ છે. આની રાજધાની વેલેટા ખાતે આવેલી છે. આ દેશની મુખ્ય અને રાજભાષાઓ માલ્ટાઈ ભાષા અને અંગ્રેજી છે. આ દેશનો મુખ્ય ટાપુ માલ્ટા છે. તેમ જ બીજા એનાથી નાના ગોઝો અને કોમ્યુનો ટાપુઓ વડે આ નાનકડો દેશ બનેલો છે. આ સાથે અન્ય બે ટાપુઓ કોમિનોટ્ટો અને ફીલફીલા છે, પણ આ ખડકાળ ટાપુઓ પર માનવ વસ્તી નથી. ભૂમધ્ય સમુદ્રમાં યુરોપના સીસીલી ટાપુ અને આફ્રિકા ખંડમાં આવેલા ટ્યુનિશિયાની વચ્ચે આ ટાપુઓ આવેલા છે. જિબ્રાલ્ટર અને સુએઝ કેનાલ વચ્ચેના દરિયાઈ માર્ગની વચ્ચે અને બે ખંડ વચ્ચે આવેલ માલ્ટા દેશ નાનો હોવા છતાં વિશિષ્ટ લશ્કરી મહત્વ ધરાવે છે. અહીં બીજા વિશ્વયુદ્ધમાં ઈટાલી અને જર્મની તરફથી વારંવાર હુમલાઓ થયા હતા. અહીંની પ્રજા સુઘડ જીવનશૈલીવાળી છે. અહીં પથ્થરયુગનાં મંદિરોની જાળવણી કરવામાં આવી છે. નવપાષાણયુગ(નિયોલિથિક) અને કાંસાયુગ (બ્રોન્ઝયુગ)ના માનવ અવશેષો, કુદરતી બંદર, ભવ્ય દેવળો, બગીચાઓ, બારે મહિના તડકો, સુંદર અખાતો ધરાવતો દરિયો માણવા પર્યટકો મોટી સંખ્યામાં આવે છે.
દેવમોગરા
દેવમોગરા ખાતે જૂની પરંપરા મુજબ દર વર્ષે યાહામોગી, પાંડોરી, દેવમોગરા માતાજીનો મેળો ભરાય છે. આ મેળો પાંચ દિવસ ચાલે છે. આ મેળો ગત વર્ષે એટલે કે ૨૦૦૯ના વર્ષ દરમિયાન ફેબ્રુઆરી ૨૧ થી ફેબ્રુઆરી ૨૫ એમ પાંચ દિવસ માટે ભરવામાં આવ્યો હતો. આ મેળામાં લાખો શ્રધ્ધાળુઓ દેવમોગરા માતાજીના દર્શનાર્થે ઉમટી પડે છે.
માલ્ટા
સંદર્ભ
શ્રેણી:યુરોપ શ્રેણી:દેશ
દેવમોગરા
દેવમોગરા માતાજીએ આદિવાસીઓની કુળદેવી છે અને અહીં મહાશિવરાત્રીના તહેવારના સમયે માતાજીનો મેળો ભરાય છે. ગુજરાત, મહારાષ્ટ્ર, રાજસ્થાન, મધ્ય પ્રદેશ અને અન્ય રાજયોમાંથી આદિવાસીઓ તેમ જ અન્ય લોકો માતાજીના મેળામાં દર્શનાર્થે આવે છે. આદિવાસીઓ બળદગાડામાં બેસી પરંપરાગત ઘરેણા અને વસ્ત્રો પરીધાન કરી મેળો માણવા આવતા હોવાથી મેળામાં આદિવાસી સંસ્કૃતિની ઝાંખી જોવા જેવી હોય છે. આ મેળામાં રાતે અલગ અલગ ગામના આદિવાસી રોડાલી નામક નાચ-ગાન કરે છે. દેવમોગરા માતાજીના મંદિરે લાઈનબધ્ધ શિસ્તબધ્ધ ઉભા રહીને ભકતો દેવમોગરા માતાજીના દર્શન કરે છે. કંકુ, ચુંદડી, શ્રીફળ, દારુ, મરઘાં, બકરાં કે અનાજ ચઢાવીને દેવમોગરા માતાજીની માનતા પુરી કરે છે અને પાવન થાય છે. દેવમોગરા માતાજીના મંદીરે ડુંગરોમાં રાત્રી રોકાણ કરે છે. કુટુંબ કબીલા સાથે આવેલા આદિવાસીઓ ચુલાઓ બનાવીને સળગાવીને રાંધીને ખાય છે. રાત્રે જયારે ચુલા સળગતા હોય છે ત્યારે અનેરાં દ્રશ્યો સર્જાય છે. દેવમોગરા માતાજીના મંદિરની આસપાસ વિવિધ પ્રકારની ચીજવસ્તુઓની દુકાનો મંડાય છે. આદિવાસી વસ્ત્રો પરિધાન કરેલા આદિવાસીઓ મેળામાં મહાલે છે. જાણે આદિવાસી સંસ્કૃતિ સોળે કલાએ ખીલી ઉઠી હોય, બોલી ઉઠી હોય એવાં દ્રશ્યો સર્જાય છે.
સાર્વજનિક દેવમોગરા માંઈ મંદિર ટ્રસ્ટ દ્વારા ટ્રસ્ટી મંડળના સભ્યો અને પ્રમુખ દ્વારા મંદિર ખાતે શ્રધ્ધાળુઓને અગવડ ન પડે તે માટે ખાસ વ્યવસ્થા ગોઠવવામાં આવે છે. દેવમોગરા ગ્રામ પંચાયતના સરપંચ દ્વારા પણ સુવ્યવસ્થા ગોઠવવામાં આવે છે.
દેવમોગરા ખાતે શિવરાત્રીના મેળાને અનુલક્ષીને ગુજરાત રાજ્ય પરિવહન નિગમ દ્વારા અને મહારાષ્ટ્ર રાજ્ય પરિવહન નિગમ મળી બસો ફાળવવામાં આવે છે. છેલ્લા વર્ષથી મેળાના દિવસો માટે ગુજરાત રાજ્ય પરિવહન નિગમ તંત્ર દ્વારા ચોવીસ કલાક ચાલુ રહેતો નિયંત્રણ કક્ષ પણ શરુ કરવામાં આવે છે. સુલેહ શાંતિ અને સલામતી માટે પણ સંપૂર્ણ વ્યવસ્થા કરવામાં આવે છે. તેમાં એસઆરપી, હોમગાર્ડ, જીઆરડી, ટ્રાફીક પોલીસ, ઘોડેસવાર પોલીસ અને સમગ્ર નર્મદા જિલ્લાની પોલીસ અને પી.એસ.આઈ., ઈન્સ્પેકટર વગેરેનો પોલીસ નિયામકના માર્ગદર્શન હેઠળ બંદોબસ્ત ગોઠવી દેવામાં આવે છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:સાગબારા તાલુકો શ્રેણી:આદિવાસી શ્રેણી:યાત્રાધામ
દેવસાકી
દેવસાકી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ પૂર્વ ભાગમાં આવેલા નર્મદા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૫ (પાંચ) તાલુકાઓ પૈકીના એક અને મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા એવા સાગબારા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. દેવસાકી ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી,  ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:સાગબારા તાલુકો
નેદરડી (તા. સતલાસણા)
શ્રેણી:સતલાસણા તાલુકો
ભારતીય ફોજદારી કાર્યરીતિ સંહિતા
ભારતીય ફોજદારી કાર્યરીતિ સંહિતા એ ભારતમાં ફોજદારી કાર્યવાહીઓ કરવા માટેનો મુખ્ય કાયદો છે. આ કાયદો એપ્રિલ ૧, ૧૯૭૪ના રોજથી ભારતમાં અમલમાં છે. તે ગુનાની તપાસ, શંકાસ્પદ ગુનેગારોની શંકા, પુરાવા સંગ્રહ, અપરાધના નિર્ધારણ અથવા આરોપી વ્યક્તિની નિર્દોષતા અને ગુનેગારની સજા નક્કી કરવા માટે મશીનરી પ્રદાન કરે છે. વધુમાં, તે જાહેર ઉપદ્રવ, વાંધા રોકવા અને પત્ની, બાળક અને માતાપિતાના ભરણ-પોષણ સાથે પણ સંબંધિત છે.
વર્તમાનમાં, આકાયદામાં ૩૭ પ્રકરણ, ૨ સૂચિઓ, ૫૬ નમુનાઓ અને ૪૮૪ કલમો છે.
કાલીબેલ (તા. માંડવી)
કાલીબેલ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા સુરત જિલ્લાના કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા માંડવી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાલીબેલ ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસીઓ વસે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન જેવાં કાર્યો કરે છે. જુવાર, મગફળી, ડાંગર, ચણા, વાલ, તુવર અને અન્ય શાકભાજી અહીંનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે. આ ઉપરાંત કેટલાક ખેડૂતો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે.
શ્રેણી:માંડવી તાલુકો(સુરત) શ્રેણી:સુરત જિલ્લો
બોઇદીયા
શ્રેણી:સંતરામપુર તાલુકો
માગશર સુદ ૧૪
માગશર સુદ ૧૪ ને ગુજરાતી માં માગશર સુદ ચતુર્દશી કે માગશર સુદ ચૌદસ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના બીજા મહિનાનો ચૌદમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના નવમાં મહિનાનો ચૌદમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
લાઠોદ્રા (તા.માંગરોળ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા માંગરોળ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:માંગરોળ (જૂનાગઢ) તાલુકો
મલ્લિકાર્જુન
શ્રી મલ્લિકાર્જુન સ્વામી એ ભારતના આંધ્ર પ્રદેશના શ્રી શૈલમમાં ભગવાન શિવના બાર જ્યોતિર્લિંગમાંનું એક છે. આ સ્થાન ૨૭૫ પાદલ પેત્ર સ્થાનમાંનુ એક છે.
કાટકુવા (તા.નસવાડી)
કાટકુવા (તા.નસવાડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પૂર્વ ભાગમાં આવેલા નસવાડી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાટકુવા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર,તેમજ આંગણવાડી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
મલ્લિકાર્જુન
કથા
જ્યારે ભગવાન શિવ અને પાર્વતીએ તેમના પુત્ર ગણેશ અને કાર્તિકેય કે મુરુગનના વિવાહ કરવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે પ્રથમ વિવાહ કોના થશે તેના પર વિવાદ થયો. ભગવાન શિવ એ એવો નિવેડો લાવ્યો કે જે પૃથ્વીની પ્રદક્ષિણા કરીને પહેલો પાછો આવશે તેના વિવાહ પ્રથમ થશે. મુરુગન પોતાના વાહન પર આરુઢ થઈ પ્રદક્ષિણા માટે નીકળી પડ્યાં. તેઓ પાછા આવે તે પહેલા શ્રી ગણેશે માતા પિતાની પ્રદક્ષિણા વિશ્વની પ્રદક્ષિણા સમાન છે તે શાસ્ત્રોક્તિ અનુસાર તેમની સાત વાર પ્રદક્ષિણા કરી લીધી. ભગવાન શિવ એ વિશ્વરૂપનની પુત્રીઓ રિદ્ધિ અને સિદઘીના વિવાહ શ્રી ગણેશ સાથે કરી આપ્યાં. મુરુગન પાછા આવીને આ વાતની જાણ થતાં ક્રોધે ભરાયા અને તેઓ તેઓ ક્રવુંજા નામના પર્વત પર કુમારબ્રહ્મચારીના નામે એકલા રહેવાં ચાલ્યાં ગયાં. પોતાના પિતાને મનાવવા માટે આવતાં જોઈને તેઓ અન્ય સ્થળે ચાલ્યાં ગયાં, પણ દેવોની વિનંતિથી તેઓ ત્યાં પાસે જ રોકાયા. જે સ્થળે શંકર અને પાર્વતી રોકાયા તે સ્થળ શ્રી શૈલમ તરીકે ઓળખાય છે. એમ કહેવાય છે કે દર અમાસે શંકર મુરુગનની મુલાકાતે આવે છે અને દર પુનમે પાર્વતી તેમને મળવા આવે છે.
કાટકુવા (તા.નસવાડી)
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.ગામની આસપાસ સુંદર ડુંગરો આવેલા છે.મહાદેવનું મંદિર આવેલું છે.
મલ્લિકાર્જુન
કથા
આ મંદિરનું દ્વાર પૂર્વ દિશામાં છે. કેંદ્રીય મંડપમાં ઘણાં સ્તંભો છે અને તેમાં નાડિકેશ્વરની ખૂબ મોટી મૂર્તિ છે. મહા શિવરાત્રિ આ મંદિરનો સૌથી મહત્ત્વપૂર્ણ તહેવાર છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:મંદિરો
આસો સુદ ૧૫
આસો સુદ ૧૫ ને ગુજરાતી માં આસો સુદ પૂર્ણિમા કે આસો સુદ પૂનમ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના બારમા અને છેલ્લા મહિનાનો પંદરમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના સાતમાં મહિનાનો પંદરમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
જાફના
thumb|ટોચ પરથી: જાફના જાહેર પુસ્તકાલય, જાફના - પન્નાઈ ધોરી માર્ગ, નેલ્લૂર કંડાસ્વામી મંદિર, જાફના કિલ્લો, સાંગીલીયનનું પૂતળું, જાફના મહેલનું ખંડેર જાફના (Jaffna) (તમિલ: யாழ்ப்பாணம் Yalpanam, સિંહાલી : යාපනය યાપન્યા) શ્રીલંકા દેશના ઉત્તરી પ્રાંતની રાજધાની છે. અહીં જાફના જિલ્લાનું મુખ્ય મથક પણ છે. વર્ષ ૨૦૧૨ની વસ્તીગણના પ્રમાણે આ શહેરની વસ્તી ૮૮,૧૩૮ જેટલી છે  અને શ્રીલંકા દેશનું બારમા ક્રમનું સૌથી મોટું શહેર છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:શ્રીલંકાના શહેરો
લોએજ (તા.માંગરોળ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા માંગરોળ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:માંગરોળ (જૂનાગઢ) તાલુકો
જાત્રુડા (તા. લીલીયા)
જાત્રુડા (તા. લીલીયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીલીયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. જાત્રુડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ઇતિહાસ
આ ગામ મૂળજી દોમડીયાએ વસાવ્યું હોવાની નોંધ મળે છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:લીલીયા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ખંભાયતા
ખંભાયતા (તા.નસવાડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પૂર્વ ભાગમાં આવેલા નસવાડી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ખંભાયતા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:નસવાડી તાલુકો
પિશાચ
એક દંતકથા મુજબ, તેઓ પ્રજાપતિ દક્ષની પુત્રીઓ પૈકીની એક ક્રોધાવાસાના પુત્રો છે. ૭મી સદીના નિલામત પુરાણમાં જણાવ્યા મુજબ મોટેભાગે પિશાચો કાશ્મીર ખીણમાં વસવાટ કરે છે.
પાણીનીએ તેમના ગ્રંથ અષ્ટાધ્યાય માં પિશાચો ને એક યોદ્ધા જાતિ તરીકે વર્ણવી છે. મહાભારત મુજબ પિશાચોને ઉત્તરપશ્ચિમી ભારતમાં રહેતા હોવાનું કહેવાયું હતું.
કુંભારીયા (તા. દાંતા)
કુંભારીયા (તા. દાંતા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લાના દાંતા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. કુંભારીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
પિશાચ
સંદર્ભો
શ્રેણી:પૌરાણિક પાત્રો
કુંભારીયા (તા. દાંતા)
આ ગામ ૧૫મી સદીના મેવાડના રાણા કુંભા દ્વારા સ્થાપિત થયેલું અને તેમના પરથી નામકરણ કરાયું હોવાનું મનાય છે.
કુંભારિયા જૈન મંદિરો
નદી કિનારે ૨૧મા તીર્થંકર ભગવાન નેમિનાથનું ઐતિહાસિક જૈન મંદિર અહીં આવેલું છે, જે ૧૩મી સદીનું ગણાય છે. તે ઇ.સ. ૧૦૩૨માં વિમલશાએ બંધાવેલા ૩૬૦ મંદિરોમાંનું એક ગણાય છે. મંદિરોના નાશ વિશેની વાર્તા એવી છે કે, જ્યારે માતા અંબા ભવાનીએ વિમલશાને પૂછ્યું કે કોણે તેને મંદિરો બાંધવામાં મદદ કરી છે, ત્યારે વિમલશાએ ત્રણ વખત કહ્યું કે 'મારી અંતરાત્માએ' ત્યારે માતાએ ગુસ્સે થઇ તેને પોતાનો જીવ બચાવવા કહ્યુું અને તેના ૩૬૦માંથી માત્ર ૫ જ મંદિરો બાકી રહ્યા. મંદિરના સમય વિશે માત્ર બે લખાણો મળી આવ્યા છે. ઇ.સ. ૧૨૨૩ (વિ.સં. ૧૨૭૯) અને નેમિનાથના મંદિરમાં રહેલું લખાણ સોલંકી વંશના કુમારપાળના (૧૧૪૩-૧૧૭૪) મંત્રી ચહાડના પુત્ર બ્રહ્મદેવનો ઉલ્લેખ કરે છે.
કુંભેશ્વર મહાદેવ મંદિર
કુંભેશ્વર મહાદેવનું મંદિર રાજ્ય સંરક્ષિત સ્મારક (S-GJ-11) છે. આ મંદિર જૈન અસર ધરાવે છે અને કુમારપાળના સમયમાં બન્યું હોવાનું જણાય છે.
તેના લગભગ ૧ કિમીના અંતરે અંબા-ચામુંડા અને શિવને સમર્પિત ચામુંડા માતાનું મંદિર અને સોમેશ્વર મહાદેવ મંદિર નદીની નજીક આવેલા છે.
માગશર સુદ ૧૫
માગશર સુદ ૧૫ ને ગુજરાતી માં માગશર સુદ પૂર્ણિમા કે માગશર સુદ પૂનમ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના બીજા મહિનાનો પંદરમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના નવમાં મહિનાનો પંદરમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
રણજીત સિંઘ દયાલ
રણજીત સિંઘ દયાલ એ ભારતીય ભૂમિસેના ના સેવાનિવૃત્ત જનરલ અને વહીવટકર્તા હતા. તેમણે સૈન્ય અધિકારી તરીકે ૧૯૬૫નું ભારત-પાકિસ્તાન યુદ્ધ દરમિયાન હાજી પીરનો ઘાટ કબ્જે કરવાની કાર્યવાહીનું નેતૃત્વ કર્યું હતુ. તેમણે ઓપરેશન બ્લુ સ્ટાર ની યોજના પણ બનાવી હતી અને ભૂમિસેનાના દક્ષિણ કમાન્ડનું જનરલ ઓફિસર કમાન્ડિંગ-ઇન-ચીફ ના હોદ્દા પર રહી અને નેતૃત્વ કર્યું હતું. સૈન્યમાંથી નિવૃત્તિ મેળવ્યા બાદ તેઓ પોંડિચેરી અને અંદામાન અને નિકોબાર દ્વીપસમૂહ ના ઉપરાજ્યપાલના હોદ્દા પર પણ રહ્યા હતા.
શરુઆતનું જીવન
દયાલનો જન્મ અંગ્રેજ તાબા હેઠળના ભારત ના પંજાબ રાજ્યમાં (હાલમાં કુરુક્ષેત્ર જિલ્લો, હરિયાણા) શીખ પરિવારમાં થયો હતો. તેમના પિતા સરદાર બહાદુર રિસાલદાર રામ દયાલ સિંઘ અને ભાઈ રત્તન સિંઘ દયાલ પણ સૈન્યમાં હતા. તેમના ભાઈને શ્રેષ્ઠ સેવા ચંદ્રક એનાયત થયો હતો.
સૈન્ય કારકિર્દી
૧૯૬૫ના યુદ્ધ દરમિયાન તેમના નેતૃત્વ હેઠળ ૧લી પેરાશુટ રેજિમેન્ટ પલટણની ટુકડીએ હાજી પીરનો ઘાટ કબ્જે કર્યો જે યુદ્ધના અંતે તાશ્કંદ સમજૂતી અંતર્ગત પાછો પાકિસ્તાનને સોંપવામાં આવ્યો. પશ્ચિમ કમાન્ડના વડા હરબક્ષ સિંઘની મૂળ યોજના અનુસાર સેનાએ હાજી પીરના ઘાટના માર્ગમાં પડતા રુસ્તાન અને બડોરી કબ્જે કરવાના હતા. રણજીત સિંઘની પલટણને ઓપરેશન જિબ્રાલ્ટર અંતર્ગત થઈ રહેલી દુશ્મનોની  ઘૂસણખોરી રોકવા માટે શંક, સર અને લેડવાલી ગલી કબ્જે કરવા આદેશ આપાયો હતો. પરંતુ, ૨૫/૨૬ ઓગષ્ટની રાતમાં શંક પર કરવામાં આવેલ હુમલો અસફળ રહ્યો અને ભારતે ૧૮ સૈનિકો ગુમાવ્યા. રણજીત સિંઘની ટુકડીએ આ સ્થળને આગામી રાત્રિએ પોતાના કબ્જામાં સફળતાપૂર્વક લીધું અને ૨૭/૨૮ની રાત્રિએ પોઇન્ટ ૧૦૩૩ને કબ્જે કર્યો. તે દરમિયાન રુસ્તાન અને બેદોરી પરના અન્ય પલટણો દ્વારા કરાયેલા ચાર હુમલા નિષ્ફળ રહ્યા. રણજીત સિંઘે આ કાર્યવાહીને પાર પાડવા તૈયારી બતાવી અને ૨૭ ઓગષ્ટના રોજ તેમને આ જવાબદારી સોંપાઈ. તેમની ટુકડી ખોરાક સ્વરુપે ફક્ત શક્કરપારા અને બિસ્કુટ લઈ અને હૈદરાબાદ નાલાના માર્ગે આગળ વધી. તેમની ટુકડી પર પાકિસ્તાનીઓએ ગોળીબાર કર્યો પણ અણધારા વરસાદને કારણે તેમનો બચાવ થઈ ગયો. તે દરમિયાન તેઓએ એક ઘરમાંથી કેટલાક પાકિસ્તાની સૈનિકોને બંદી બનાવ્યા અને તેમના હથિયારો લઈ અને તેમને ભાર ઉંચકવાના કામ પર લગાવ્યા. ૨૮ ઓગષ્ટની રાત્રિએ ટુકડીએ આશરે ૪,૦૦૦ ફુટની  ચઢાઈ કરી અને આખરી હુમલો કર્યો. આ હુમલો સફળ રહ્યો અને હાજી પીર ઘાટ પર ભારતનો કબ્જો થયો. આ કાર્યવાહી માટે દયાલને મહાવીર ચક્ર (પુરસ્કાર) એનાયત કરવામાં આવ્યો.
૧૯૮૪માં ઓપરેશન બ્લુ સ્ટારની કાર્યવાહી માટે દયાલને પંજાબના રાજ્યપાલના સુરક્ષા સલાહકાર તરીકે નિયુક્ત કરવામાં આવ્યા અને તેમને સંપૂર્ણ કાર્યવાહીના વડા બનાવવામાં આવ્યા. તે સમયે તેઓ સૈન્યના પશ્ચિમ કમાન્ડના ઉપવડા હતા. તેમણે કુલદીપ સિંઘ બ્રાર અને કૃષ્ણાસ્વામી સુંદરજી સાથે મળી અને અમૃતસર ના સુવર્ણ મંદિર માંથી ખાલિસ્તાની આતંકવાદીઓને મારી હટાવવા યોજના તૈયાર કરી હતી. ૨૦૦૫માં બબ્બર ખાલસા આતંકવાદી જૂથના વડા જગતાર સિંઘ હવારા દ્વારા મોકલાયેલ બે આતંકવાદીઓને ઓપરેશન બ્લુ સ્ટાર માટે દયાલની હત્યા કરવા મોકલવામાં આવ્યા જેમની ધરપકડ ચંદીગઢ પોલીસ દ્વારા કરવામાં આવી.
રણજીત સિંઘ દક્ષિણ કમાન્ડના વડા બન્યા અને તેઓ પંજાબ રેજિમેન્ટના અફસર મંડળના વડા ૨૦૦૮માં બન્યા.
વહીવટી કારકિર્દી
રણજીત સિંઘ પુડ્ડુચેરી અને અંદામાન અને નિકોબાર દ્વીપસમૂહના ઉપરાજ્યપાલના હોદ્દા પર પણ નિયુક્ત રહ્યા છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:૨૦૧૨માં મૃત્યુ શ્રેણી:મહાવીર ચક્ર વિજેતા શ્રેણી:૧૯૨૮માં જન્મ
કલમકુવા
કલમકુવા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા સુરત જિલ્લાના કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા માંડવી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કલમકુવા ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસીઓ વસે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન જેવાં કાર્યો કરે છે. જુવાર, મગફળી, ડાંગર, ચણા, વાલ, તુવર અને અન્ય શાકભાજી અહીંનાં ખેત- ઉત્પાદનો છે. આ ઉપરાંત કેટલાક ખેડૂતો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે.
શ્રેણી:માંડવી તાલુકો(સુરત) શ્રેણી:સુરત જિલ્લો
બુગાડના મુવાડા
બુગાડના મુવાડા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા મુખ્યત્વે  આદિવાસીઓની વસ્તી ધરાવતા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સંતરામપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બુગાડના મુવાડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
કાઠમાંડવા (તા. બોડેલી)
કાઠમાંડવા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા બોડેલી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાઠમાંડવા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:બોડેલી તાલુકો
માગશર વદ ૧
માગશર વદ ૧ ને ગુજરાતી માં માગશર વદ એકમ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના બીજા મહિનાનો સોળમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના નવમાં મહિનાનો સોળમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
શરદ પૂર્ણિમા
વિક્રમ સંવત નાં આસો સુદ પૂનમને શરદ પૂર્ણિમા અથવા શરદ પૂનમ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. આ દિવસે ચંદ્ર પુર્ણકળાએ ખીલેલ હોય છે. જે એક માણવાલાયક ક્ષણ હોય છે. આ દિવસે અનેક જગ્યાઓએ શરદોત્સવ મનાવવામાં આવે છે. જેમાં ચોખાના પૌવા, સાકરને દૂધ સાથે આરોગવાનો રીવાજ છે. તેમ જ ચંદ્રના અજવાળામાં મોડી રાત સુધી રાસ લેવામાં આવે છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:તહેવાર
જેઠ વદ ૫
જેઠ વદ ૫ને ગુજરાતીમાં જેઠ વદ પાંચમ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના આઠમા મહિનાનો વીસમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના ત્રીજા મહિનાનો વીસમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
નિઝામપુર (તા. સતલાસણા)
નિઝામપુર (તા. સતલાસણા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   મહેસાણા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સતલાસણા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નિઝામપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સતલાસણા તાલુકો
મક્તુપુર (તા.માંગરોળ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા માંગરોળ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:માંગરોળ (જૂનાગઢ) તાલુકો
ધવલીવેર
ધવલીવેર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ પૂર્વ ભાગમાં આવેલા નર્મદા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૫ (પાંચ) તાલુકાઓ પૈકીના એક અને મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા એવા સાગબારા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. ધવલીવેર ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી,  ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:સાગબારા તાલુકો
પેઇચિંગ
બેઇજિંગ(, ચાઇનીઝ : 北京, ) પેકીંગ( અથવા ) તરીકે પણ જાણીતું છે, તે ઉત્તરી ચીનનું એક મહાનગર છે અને પીપલ્સ રીપબ્લિક ઓફ ચાઇનાની રાજધાની છે. કેન્દ્ર સરકારના પ્રત્યક્ષ પ્રશાસન હેઠળ નગરપાલિકાના રૂપે સંચાલિત થતું હોઇ, બેઇજિંગની સીમાઓ હિબેય પ્રાંતની ઉત્તરમાં, પશ્ચિમમાં, દક્ષિણમાં, અને નાનો વિભાગ પૂર્વમાં છે, અને ટિઆનજિન નગરપાલિકાની દક્ષિણ-પૂર્વમાં છે. બેઇજિંગ ચીનની ચાર મહાન પ્રાચિન રાજધાનીઓમાંથી એક છે.
બેઇજિંગ એ 16 નગરો અને નગરીય જિલ્લાઓ અને બે ગ્રામીણ કાઉન્ટિમાં વિભાજીત થયેલ છે. સમગ્ર શહેરમાં પસાર થતા ઘણા રેલ્વે, રસ્તા અને અને મોટર રસ્તાઓની સાથે બેઇજિંગ એક મુખ્ય પરિવહન કેન્દ્ર છે. તે ચીનમાં પ્રવેશતી ઘણી આંતરરાષ્ટ્રીય ઉડાનોનું ગંતવ્ય પણ છે. બેઇજિંગ એ ચીનના લોક ગણરાજ્યના રાજકીય, શૈક્ષણિક, અને સાંસ્કૃતિક કેન્દ્રના રૂપે ઓળખાય છે, જ્યારે શાંઘાઈ અને હોંગ કોંગ એ આર્થિક ક્ષેત્રોમાં પ્રબળ છે. આ શહેરે 2008 ઓલમ્પિક ગેમ્સનું મિજબાન કરેલું.
બેઇજિંગ સિવાય વિશ્વમાં થોડાક જ શહેરોએ આટલા લાંબા સમય સુધી ચીન જેટલા વિશાળ ક્ષેત્રની રાજકીય, અને સાંસ્કૃતિક કેન્દ્રના ભાગરૂપે સેવા કરેલી. એન્સાયક્લોપીડિયા બ્રીટાનિકા એ 'વિશ્વના શ્રેષ્ઠ નગરોમાંથી એક' તરીકે તેનું વર્ણન કરેલું, અને જાહેર કર્યું કે શહેર સદીઓ માટે ચીનના ઇતિહાસનો અભિન્ન ભાગ થઈ ગયો છે; બેઇજિંગમાં કદાચ જ કોઈ પણ ઉંમરની મુખ્ય ઈમારત હશે, જેનું થોડુંક પણ રાષ્ટ્રીય ઐતિહાસિક મહત્વ નહીં હોય. બેઇજિંગ તેના ભવ્ય મહેલો, મંદિરો અને વિશાળ પત્થરોની દિવાલો અને દરવાજાઓ માટે પ્રસિદ્ધ છે. તેના ખજાના અને યુનિવર્સિટીઓએ આ શહેરને ચીનમાં સાંસ્કૃતિક અને કળાનું કેન્દ્ર બનાવી દીધું છે.
નામો
'બેઇજિંગ' નો અર્થ 'ઉત્તરી રાજધાની' થાય, સામાન્ય પૂર્વી એશિયાઈ પરંપરાની સમાંતરરૂપે, જેના હેઠળ રાજધાની શહેરોના આ પ્રકારના સ્પષ્ટરૂપે નામ રખાતા. બીજા શહેરો જેના નામો આ જ પ્રમાણે રખાતા હતાં તેમાં નેન્જિંગ, ચીન અર્થે 'દક્ષિણ રાજધાની'; ટોકયો, જાપાન અને ડોંગ કીન, અત્યારે હનોઈ, વિએટનામ, બંનેના અર્થ 'પૂર્વી રાજધાની'; તે ઉપરાંત કયોટો, જાપાન અને ગ્યાઓંગસિઓંગ (અત્યારે સિયોલ), કોરિયા, બંનેના અર્થ 'રાજધાની' થાય.
પેકીંગ ચાઇનિઝ પોસ્ટલ મેપ રોમનાઇઝેશન પ્રમાણેનું નામ છે, અને અંગ્રેજીમાં બેઇજિંગ માટેનું પારંપારિક પ્રથાગત નામ છે. શબ્દ પેકિંગ ચારસો વર્ષ પહેલાંના ફ્રેન્ચ મિઝનરીઓની સાથે મૂળ શરૂ થયો અને મેંડેરિયનમાં થી માં પૂર્વદિનાંકિત એક પરવર્તી ધ્વનિ બદલાવના જુના ઉચ્ચારને મેળ ખાતો છે ( એ પીનયીનમાં j  તરીકે પ્રસ્તુત થાય છે, જેમ કે બેઇજિંગમાં j ). તેનો અત્યારે પણ ઘણી ભાષાઓમાં ઉપયોગ કરાય છે. જો કે અત્યારના દશકોમાં લોકપ્રિય ઉપયોગે પેકીંગના ઉપયોગને દૂર કરી નાખ્યો અને મોટાભાગના પશ્ચિમી નકશાઓ બેઇજિંગને જ દર્શાવે છે.
ઉચ્ચાર 'પેકીંગ' એ ક્ષિયામેનના શહેરમાં ફ્યુઝિની બોલીમાં બોલાતા એમોય અને મીન નેનની નજદીક પણ છે, એક બંદર જ્યાં યુરોપિયન વ્યાપારિયોએ 16મી શતાબ્દીમાં પ્રથમ વખત ઉતર્યા હતા, જ્યારે 'બેઇજિંગ' મંડેરીયન બોલીના ઉચ્ચારના અંદાજે વધારે નજીક છે.
આ શહેરને ઘણી વખત પુન: નામ આપવામાં આવ્યું. જિન સામ્રાજ્ય દરમિયાન, શહેર ઝોંગ્ડુ  તરીકે, અને પછી પાછળથી મોંગલ યુઆન સામ્રાજ્ય હેઠળ ચાઇનિઝમાં 'દાદુ તરીકે અને મોંગલને દૈડુ  તરીકે જાણીતું હતું (માર્કો પોલો દ્વારા કેમ્બુલક તરીકે પણ નોધાયું). શહેરના ઇતિહાસમાં બે વખત, નામને બેઇજિંગ (પેકીંગ) થી બેઇપિંગમાં (પેઇપિંગ) ( પીનયીન :બેઇપિંગ; વેડ-ગાઈલ્સ, પેઇ-પિંગ) બદલવામાં આવેલું; શાબ્દિક અર્થે 'ઉત્તરી શાંતિ'. આ પ્રથમ વખત મિંગ સામ્રાજ્યના હોંગહુ સમ્રાટ હેઠળ બન્યું, અને ફરીથી 1928 માં રીપબ્લિક ઓફ ચાઈનાના ક્યુઓમિન્ટેંગ (કેએમટી) સરકારમાં બન્યું. દરેક પ્રસંગે, બદલેલ નામ 'રાજધાની' ના અર્થના તત્ત્વને કાઢી દેતું હતું (જિંગ અથવા ક્વિંગ, ) એ હકીકતને દર્શાવવા કે રાષ્ટ્રીય રાજધાની જીંયાગ્સુ પ્રાંતમાં નેનજિંગમાં પરિવર્તિત થઈ ગયું. આ શહેરનું નામ બે વખત બેઇપિંગ (પેઇપિંગ) થી બેઇજિંગ (પેકિંગ) માં બદલાયેલું. આ પ્રથમ વખત મિંગ સામ્રાજ્યના યોંગ્લે સમ્રાટ હેઠળ બન્યું, જેણે રાજધાનીને નેનજિંગથી બદલીને બેઇજિંગ (પેકિંગ) માં ખસેડી, અને ફરી 1949માં, જ્યારે કમ્યુનિસ્ટ પાર્ટી ઓફ ચાઇનાએ બેઇજિંગને પીપલ્સ રીપબ્લિક ઓફ ચાઈનાના નિર્માણ પછી ચીનની રાજધાની તરીકે બેઇજિંગને પુન: સ્થાપિત કરી.
યેનજિંગ(પીનયીન: યેનજિંગ; વેડ-ગાઈલ્સ, યેન-જિંગ) એ ઝોઉ સામ્રાજ્ય દરમિયાન અહીં અસ્તિત્વ પામેલ પ્રાચીન યેનના રાજ્યના સંદર્ભ, બેઇજિંગ માટેનું બીજું પ્રસિદ્ધ અનૌપચારીક નામ છે. આ નામ એ સ્થાનિક બિયર બનાવવા યેનજિંગ બીયરની સાથે યેનચિંગ યુનિવર્સિટીમાં પ્રતિબિંબિત થાય છે, જે એક ઉચ્ચ શિક્ષણની સંસ્થા જે પેકિંગ યુનિવર્સિટીમાં વિલય કરી દેવાઇ હતી.
પ્રારંભિક ઇતિહાસ
બેઇજિંગ નગરપાલિકામાં માનવ વસ્તીના સૌથી પ્રારંભિક અવશેષો ફેંગશન જિલ્લામાં ઝોઉકોઉડિયન ગામની નજીક ડ્રેગન બોન હિલની ગૂફાઓમાં મળી આવ્યા છે, જ્યાં પેકિંગ માનવ રહેતો હતો. હોમો ઈરેકટસ જીવાશ્મ ગૂફાઓની તારીખ 230,000 થી 250,000 વર્ષો જૂની છે. પૂરપ્રસ્તર હોમો સેપિયન્સ પણ ત્યાં 27000 વર્ષો પહેલાં રહેતા હતા. પ્રથમ મિલેનિયમ બીસી સુધીમાં બેઇજિંગની નિકટમાં શહેરોમાં હતા, અને યેનના રાજ્યની રાજધાની, વોરિંગ સ્ટેટ્સ સમય (473-221 બીસી) ની શકિતઓમાંનું એક, Ji (薊/蓟) એ વર્તમાન દિન બેઇજિંગમાં સ્થાપિત કરાયું હતું.
યેનના પતન પછી, ક્વિન, હેન અને જિન સામ્રાજ્યોએ આ ક્ષેત્રમાં સ્થાનિય પ્રશાસ્થને સ્થાપિત કર્યા. હેનના પતન સમયે, તે યુદ્ધ નેતા ગોંગસુન ઝેનની બેઠક હતી. ટેંગ સામ્રાજ્યમાં તે ફેનયેંગ જિએદૂશી, જે હાલની ઉત્તરી હેબઈ ક્ષેત્રની પરોક્ષ લશ્કરી ગવર્નર છે, તેનું મુખ્યાલય બની ગયું. એન શી બળવાખોરો પણ અહીંથી એડી 755 માં શરૂ થયા હતા.
મધ્યકાલ સમય
thumb|લિઓ સામ્રાજ્ય દરમિયાન 13 વાર્તાઓ, અને 57.8 મીટર (189 ફૂટ) ની ઊંચાઈ, 1120 સુધીમાં બંધાયેલ ધ પેગોડા ઓફ ટિઆનિંગ ટેમ્પલ
936માં, ઉત્તરી ચીનના પશ્ચાત જિન સામ્રાજ્યે (936-947) ઉત્તરી સીમાના મોટા ભાગને, આધુનિક બેઇજિંગના સમાવેશ સાથે; ખિતાન લીઆયો સામ્રાજ્યને અર્પણ કર્યું. 938માં, લીઆઓ સામ્રાજ્યે ગૌણ રાજધાનીને સ્થાપી જે હાલમાં બેઇજિંગ છે અને તેને નેનજિંગ ('દક્ષિણી રાજધાની') કહ્યું. 1125માં, જર્ચેન જિન સામ્રાજ્યે લીઆઓને કબજે કર્યું, અને 1153માં તેની રાજધાની લીઆઓના નેનજિંગમાં ખસેડી, તેને ઝોંગડુ  (中都) નામ આપ્યું, 'કેન્દ્ર રાજધાની'. ઝોંગડુ જે હાલનું ટીયાનીનગ્સીની આસપાસ કેન્દ્રીત ક્ષેત્રમાં સ્થિત હતું, થોડુંક કેન્દ્રીય બેઇજિંગની દક્ષિણ પશ્ચિમીમાં હતું. બેઇજિંગમાં થોડા સૌથી જૂના મોજૂદ સ્મૃતિચિન્હ, જેમ કે ટિયાનીંગ ટેમ્પલ, લીઆઓ તારીખના છે.
મોંગલ સેનાએ ઝોંગડુને 1215 માં ભૂમિમાં બાળી નાંખ્યું, જે હાલમાં બેઇજિંગના યુદ્ધ તરીકે જાણીતું છે. પાછળથી 1264માં, સમગ્ર ચાઈનાને વિજ્યી કરવાની તૈયારીમાં, યુઆન સામ્રાજ્યને સ્થાપવા, કુબલાઈ ખાને જિન રાજધાનીની કેન્દ્રમાં થોડાક ઉત્તરમાં પુનનિર્માણ કરવાનો નિર્ણય કર્યો, અને 1272માં, તેણે દાડુ (大都, 'મહાન રાજધાની' માટે ચાઇનિઝ) તરીકે, અથવા મોંગલો પ્રતિ દૈડુ તરીકે,, આ શહેરને તેની રાજધાની બનાવી, બીજી રીતે માર્કો પોલોના મતે કેમ્બલક  અથવા તો કેમ્બુલક  તરીકે શબ્દ લખાતો. દાડુનું નિર્માણ 1293માં સમાપ્ત થયું. કુબલાઈ ખાનના નિર્ણયે શહેર કે જે ઉપર્યુકત ચીનની ઉત્તરી કિનારે સ્થિત હતું તેની પ્રતિષ્ઠામાં ખૂબ વધારો કર્યો. દાડુનું કેન્દ્ર આધુનિક કેન્દ્રીય બેઇજિંગની થોડી ઉત્તરમાં સ્થિત હતું. તે કેન્દ્રીય થયું કે જે હાલમાં ૨ જો રીંગ રોડ વચ્ચેના ઉત્તરી ખંડ છે, અને ૩ જો અને ૪ થો રીંગરોડ વચ્ચેના ઉત્તરી તરફ વધારાયો. યુઆન યુગના દિવાલ અવશેષો હાલમાં ઊભા છે, અને તેઓ ટૂચેંગ (土城, શાબ્દિક રૂપે, 'પૃથ્વી દિવાલો' તરીકે જાણીતા છે.
મિંગ અને ક્વિંગ સમય
thumb|left|ઈટાલિનો નકશો જે શહેરને બંને નામ 'પેકિંગ' (બેઇજિંગ) અને 'ક્ષુનટાઈ' (શુનટિયાન) ના નામો લાગુ કરે છે, 1682માં પ્રકાશિત છે.
1368માં, ઝુ યુઆનઝેંગે, પોતાને મિંગ સામ્રાજ્યના પ્રથમ સમ્રાટ તરીકે જાહેર કર્યા પછી તરત જ, દાડુ તરફ પોતાની સેના મોકલી, જે હાલમાં પણ યુઆન દ્વારા રખાયેલી છે. અંતિમ યુઆન સમ્રાટ શેગ્ડુની ઉત્તરમાં પલાયન થઈ ગયા, અને ઝુ એ યુઆન મહેલોને દાડુમાં નષ્ટ કરી દીધા. તે જ વર્ષે શહેરને પુન બેઇપિંગ (北平) નામ અપાયું હતું, અને શૌટીઆન (順天) પ્રશાસનને શહેરની આસપાસના ક્ષેત્રમાં સ્થાપિત કરાયું હતું. 1403માં, નવો (અને ત્રીજો) મિંગ સમ્રાટ-યોંગલ સમ્રાટે - શહેરને પુન: નામ 'બેઇજિંગ' આપ્યું, અને હાલની (તે સમયની) નેનજિંગની રાજધાનીની સાથે ઉપ-રાજધાની બેઇજિંગને નિર્દિષ્ટ કર્યું. બેઇજિંગ નવા શાહી નિવાસ માટે એક પ્રમુખ નિર્માણ પરિયોજનાનો વિષય હતો, એક ફોરબિડન સિટી જે 15 વર્ષો (1406-1420) સુધી જીવંત રહ્યું. જ્યારે મહેલોનોં અંત થઇ ગયો, ત્યારે યોંગલ સમ્રાટે શિષ્ટાચાર પ્રિય રીતે નિવાસ ગ્રહણ કર્યું. 1421 પછી, બેઇજિંગ, જીંગ્સી (京师), તરીકે પણ જાણીતું થયું, મિંગ સામ્રાજ્યના 'અધિકારીક' રાજધાની હતી, જ્યારે નેનજિંગને 'ગૌણ' રાજધાનીમાં પદાવનત કરાઇ હતી. બેવડી રાજધાનીઓની આ પ્રથા (બેઇજિંગના ખૂબ મોટા પાયે મહત્વ સાથે) મિંગ સામ્રાજ્યના સમય સુધી ચાલુ રખાઇ. સોળમાંથી તેરમા મિંગ સમ્રાટને બેઇજિંગ નજીક વિસ્તૃત મકબરામાં દાટી દેવાયા.
thumb|ફોરબિડન સિટીનું કોર્નર ટાવર 15મી સદી સુધીમાં, બેઇજિંગ અનિવાર્યપણે હાલનો આકાર ગ્રહણ કરી લીધો હતો, અને મિંગ-યુગ શહેરની દિવાલ આધુનિક સમય સુધીમાં બેઇજિંગ શહેરની દિવાલ રૂપે પેશ કરાઇ હતી, જ્યારે તેને તોડી પડાઇ હતી અને ૨ જો રીંગરોડ તેની જગ્યાએ બાંધી દેવાયો. એવું માનવામાં આવે છે કે બેઇજિંગ 1425થી 1650 અને 1710થી 1825 સુધી વિશ્વનું સૌથી મોટું શહેર હતું. મિંગ સમયની બીજી રચાયેલી નોંધનીય ઈમારતોમાં ટેમ્પલ ઓફ હેવન (1420 સુધી નિર્માણ થયેલ) નો સમાવેશ થાય છે. ટિયાનાન્મેન, અત્યારે પીપલ્સ રીપબ્લિક ઓફ ચાઈનાનું રાજ્ય ચિન્હ છે અને તેના પ્રતીક પર દેખાડવામાં આવ્યું છે, જે 1420 માં પ્રથમ વખત બાંધવામાં આવ્યું હતું, અને ઘણી વખત પાછળથી ફરીથી બાંધવામાં આવ્યું હતું. ટિયાનાન્મેન સ્કેવરને 1651માં બાંધવામાં આવ્યું હતું અને 1958 માં મોટું કરવામાં આવ્યું હતું. ખ્રિસ્તી અનુયાયીઓએ પ્રથમ બેઇજિંગ વિસ્તારમાં રોમન કેથોલીક ચર્ચનું બાંધકામ ક્ષઆનવું ગેટ પાસે 1652માં સમાપ્ત કર્યું, જ્યાં ઈટાલીના ખ્રિસ્તી અનુયાયી મેટ્ટીયો રીક્કી (1552-1610) રહેતા હતા; આધુનિક નેનટેંગ (南堂, દક્ષિણી દેવળ) નું નિર્માણ મૂળ દેવળ પર કરવામાં આવ્યું.
રાજકુમાર ડોર્ગન એ ક્વિંગ સામ્રાજ્યની મિંગના સીધા ઉત્તરાધિકારી તરીકે સ્થાપના કરી, અને બેઇજિંગ ચીનની રાજધાની જ રહી. ક્વિંગ સમ્રાટોએ શાહી નિવાસ માટે થોડા બદલાવો કર્યા, પરંતુ મોટાભાગે, મિંગ ઈમારતો અને સામાન્ય દેખાવ અપરિવર્તત જ રહ્યો. આ સમયે બેઇજિંગ એ જિંગશી તરીકે પણ ઓળખાતું હતું, જે માન્ચુ જિમન હીસેન ના સમાન અર્થ સાથે સુસંગત હતું. કલાસિક ચાઇનિઝ નોવેલ ડ્રીમ ઓફ ધ રેડ ચેમ્બર એ ક્વિંગ શાસનના (1600 ના અંતમાં) પ્રારંભિક વર્ષો દરમિયાન બેઇજિંગમાં નિર્ધારીત થઈ. thumb|પ્રારંભિક 20મી સદીમાં લેવાયેલ ફોટોગ્રાફ રૂપે બેઇજિંગનું ટેમ્પલ ઓફ હેવન
બીજા ઓપિયમ યુદ્ધ દરમિયાન, 1860માં એંગ્લો ફ્રેન્ચ સેનાએ શહેરને કબ્જે કર્યું, લૂંટી લીધું અને સમર પેલસ અને ઓલ્ડ સમર પેલેસને બાળી નાંખ્યા. પેકિંગના સંમ્મેલન હેઠળ, જેણે યુદ્ધનો અંત લાવ્યો, પશ્ચિમી સત્તાઓએ બેઇજિંગ લિગેશન કવાર્ટરમાં સ્થાયી રાજનૈતિક ઉપસ્થિતિને સ્થાપિત કરવાના અધિકાર મેળવ્યા. 1900માં, બોક્ષર બળવાખોરોને કચડી નાખવા બેઇજિંગ પર ફરીથી વિદેશી શકિતઓ દ્વારા હુમલો કરાયો. કેટલાક મહત્વપૂર્ણ શાહી બાંધકામો આ લડાઈ દરમિયાન શહેરમાં નષ્ટ થઈ ગયા હતાં, જે હેનલીન એકેડમિક અને સમર પેલેસનો પણ સમાવેશ કરે છે.
ગણરાજ્યનો યુગ
1911થી ક્ષીનહાઈ ક્રાંતિનો, ક્વિંગ શાસનની જગ્યાએ ગણરાજ્યને મુકવાના હેતુથી, મૂળરૂપે નેનજિંગમાં પોતાની રાજધાની સ્થાપવાનો ઈરાદો હતો. ઉચ્ચ ક્રમ મેળવ્યા પછી, અધિકારી યુઆન શિકાઈએ બેઇજિંગમાં ક્વિંગ સમ્રાટના ત્યાગ માટે મજબૂર કર્યા અને ક્રાંતિની સફળતાને સુનિશ્ચિત કરી, નેનજિંગમાં ક્રાંતિકારીઓએ સ્વીકાર્યું કે યુઆન નવા રીપબ્લિક ઓફ ચાઇનાનો રાષ્ટ્રપતિ હોવો જોઈએ અને બેઇજિંગ જ રાજધાની રહેવી જોઈએ. યુઆને ધીરે ધીરે સત્તા મજબૂર કરી અને 1915 સુધીમાં ચીનનો નવો સમ્રાટ બની ગયો, પરંતુ તેના શાસનના એક વર્ષથી પણ ઓછા સમયમાં તેનું નિધન થઈ ગયું. ચીન પછી પ્રાદેશિક યુદ્ધ નેતાઓના નિયંત્રણ હેઠળ પડયું અને સૌથી તાકાતવર દળોએ બેઇજિંગની રાજધાની પર નિયંત્રણ મેળવવા માટે વારંવાર યુદ્ધ કર્યા (ધ ઝીલી-અનહુઈ યુદ્ધ, પ્રથમ ઝીલી-ફેંગ્શિયન યુદ્ધ, અને બીજું ઝીલી-ફેંગ્શિયન યુદ્ધ). ક્યુઓમિનટેંગના (કેએમટી) ઉત્તરી અભિયાનની સફળતા પછી, જેમણે ઉત્તરના યુદ્ધ નેતાઓને શાંત કરેલા, 1928માં નેનજિંગને કાયદેસર રીપબ્લિક ઓફ ચીનની રાજધાની બનાવવામાં આવી હતી, અને તે વર્ષે 28 જૂને બેઇજિંગને પુન: નામ બેઇપિંગ (પેઇપિંગ ) આપવામાં આવ્યું, અંગ્રેજીમાં અર્થ 'ઉત્તરી શાંતિ' અથવા  'ઉત્તર શાંતિચાહક' થાય. બીજા સિનો-જાપાનિઝ યુદ્ધ દરમિયાન, બેઇપિંગ 29 જુલાઈ 1937 એ જાપાનની પકડમાં આવી ગયું અને રીપબ્લિક ઓફ ચાઇનાની પ્રાંતિય સરકારના બેઠક બનાવવામાં આવ્યું, એક કઠપૂતલી રાજ્ય જે જાપાનિ અધિકૃત ઉત્તરી ચીનના વંશીય ચીની વિભાગોનું શાસન કરતું; પાછળથી નેનજિંગમાં સરકાર મોટા વેંગ જિંગવેઇ સરકાર આધારિતમાં વિલીન કરી દેવાયા હતાં.
પીપલ્સ રીપબ્લિક
31 જાન્યુઆરી 1949એ, ચાઇનિઝ મુલકી યુદ્ધ દરમિયાન, સામ્યવાદી સેના લડાઈ વગર બેઇજિંગની અંદર પ્રવેશી. તે જ વર્ષે 1 ઓકટોબરે, કમ્યુનિસ્ટ પાર્ટી ઓફ ચાઇના, માઓ ઝેડોંગના નેતૃત્વ હેઠળ, ટિયાનાન્મેનમાં પીપલ્સ રીપબ્લિક ઓફ ચીનની રચનાની ઘોષણા કરી અને શહેરને પાછું બેઇજિંગ નામ આપ્યું. થોડાંક જ દિવસો પહેલાં, ચાઇનિઝ પીપલ્સ પોલિટિકલ કન્સલટેટિવ કોન્ફરન્સે નિર્ણય કર્યો હતો કે નવી સરકારની રાજધાની બેઇજિંગ બનશે.