cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ભોડદર (તા. રાણાવાવ)
ભોડદર (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ભોડદર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ત થયેલી છે.
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
શોણિતપુર જિલ્લો
શોણિતપુર જિલ્લો ભારત દેશના ઉત્તર - પૂર્વ ભાગમાં આવેલા આસામ રાજ્યનો એક જિલ્લો છે. શોણિતપુર જિલ્લાનું મુખ્ય મથક તેજપુર શહેરમાં આવેલું છે.
શ્રેણી:આસામના જિલ્લાઓ
ભોદ (તા. રાણાવાવ)
ભોદ (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ભોદ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ત થયેલી છે.
તીર્થંકર
જૈનત્વ પ્રમાણે તીર્થંકર એ એવી વ્યક્તિ છે જેઓ આત્મમુક્તિ, બોધ પામી મોક્ષને પ્રાપ્ત કરે છે અને ત્યાર બાદ આધ્યાત્મિક માર્ગે વધવા ઈચ્છુક આવનારી પેઢી માટે માર્ગદર્શક બને છે.
જૈન મત પ્રમાણે જે લોકો કેવળ જ્ઞાન પામે છે તેઓ મોક્ષમાં જાય છે તેમને કેવળી કે સિદ્ધ કહેવાય છે. પરંતુ એવા સિદ્ધ કે જેઓ જૈન સંઘની સ્થાપના કરે છે તેને વિશ્વમાં ફેલાવે છે દુ:ખમય માનવજાતને મુક્તિનો માર્ગ બતાવે છે, તીર્થ પ્રવર્તાવે છે, તેવા સિદ્ધને તીર્થંકર કહેવાય છે.
માંગનાથ પીપળી (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
તીર્થંકર
દૃષ્ટિ નિક્ષેપ
તીર્થંકર દ્વારા ચિંધેલો માર્ગ જૈન ધર્મના નિયમ બની જાય છે. તીર્થંકરોનું આંતરિક જ્ઞાન કે કેવળ જ્ઞાન આદર્શ અને એક સમાન હોય છે. એક તીર્થંકરની શીખ અન્ય તીર્થંકરથી જુદી પડતી નથી. જોકે તેમની શીખની વિસ્તૃિત તે સમયના લોકોની સમજણ શક્તિ અને હૃદયની શુદ્ધતાની અનુસાર હોય છે. લોક મનસનો આધ્યાત્મીક વિકાસ અને હૃદયની શુદ્ધિ જેટલી વધુ તેટલો બોધ ટૂંકો કે ઓછો વિસ્તૃત હોય.
માંગનાથ પીપળી (તા. વિસાવદર)
અહીં માંગનાથ મહાદેવનું મંદિર અને માતાજી હીરાગિરિજીનો આશ્રમ આવેલો છે.
માંડાવડ (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
તીર્થંકર
દૃષ્ટિ નિક્ષેપ
માનવ જીવના અંતે તીર્થંકર નિર્વાણ પામે છે, અર્થાત જન્મ મરણના અનંત ચક્રથી મુક્તિ પામે છે.
જૈન દર્શનના મતે સમય અનંત છે તેની કોઈ શરૂઆત કે તેનો કોઈ અંત નથી. તે બળદ ગાડાંના પૈડાંની જેમ ફરતો રહે છે. આપણા આ સમયના કાળ પહેલાં કાળ ચક્ર અનંત ફેરા ફરી ચૂક્યું છે અને આગળ પણ અનંત ચક્રો ફર્યા કરશે. ૨૦૧૧માં આપને એક કાળ ચક્રના અર્ધા ફેરાના ૨,૫૩૮ વર્ષ વીતી ચૂક્યાં છે.
જૈનો માને છે કે વિશ્વના આ ભાગમાં દર અર્ધ કાળ ચક્રમાં ૨૪ તીર્થંકરો જન્મે છે. અત્યારના કાળના પ્રથમ તીર્થંકર ઋષભદેવને સમાજ જીવન ના નિયમોનું લોકોને જ્ઞાન કરાવવાનું શ્રેય જાય છે. કહે છે કે તેમણે લોકોને અસિ-મસિ-કૃષિ શીખવી. આ નિયમો લોકોને સમાજમાં હળીમળીને રહેવા શીખવ્યું અને ત્રીજા આરાના અંત નજીક નિર્વાણ પામ્યાં. ૨૪ મા અને અંતિમ તીર્થંકર મહાવીર (ઈ.પૂ. ૫૯૯-૫૨૭) હતા, જેમના અસ્તિત્વને ઇતિહાસ માને છે. દિગંબર જૈનો માને છે કે ચોવીસેય તીર્થંકરો પુરુષ હતાં કેમ કે સ્ત્રી વેદ મોક્ષની પ્રાપ્તિ ન કરી શકે, પણ શ્વેતાંબર માને છે કે ૧૯ મા તીર્થંકર મલ્લિનાથ સ્ત્રી હતાં અને લિંગ કે જાતિ એ મોક્ષપ્રાપ્તિ માટે બંધન કર્તા નથી.
હવે નવા તીર્થંકર આગલાં અર્ધ કાળ ચક્ર (ચડતો)ના ત્રીજા આરાની શરૂઆતમાં લગભગ ૮૧,૫૦૦ વર્ષ પછી.
તીર્થંકરો લોકોને મોક્ષમાર્ગ બતાવે છે આથે તેમની મૂર્તિઓએ જૈન દેરાસરો કે જૈન મંદિરોમાં પૂજવામાં આવે છે. તીર્થંકરો એ ભગવાન કે ભગવાનો નથી. સૃષ્ટિના રચેતાના સંદર્ભમાં જૈનો કોઈ ભગવાનને માનતા નથી. તેઓ જ્ઞાની દશા પામેલ સિદ્ધ આત્માઓ છે.
ખાસ તીર્થંકરો
તીર્થંકરોનું વર્ણન વિવિધ રૂપે કરવામાં આવે છે. સામાન્ય રીતે તેમને પદ્માસન બેઠેલા દર્શાવવામાં આવે છે. તેમાંના માત્ર બે ને જુદી રીતે દર્શાવવામાં આવે છે. ત્રેવીશમા તીર્થંકર પાર્શ્વનાથના માથા પર શેષ નાગ બતાવવામાં આવે છે અને દિગંબર પ્રથામાં સાતમા સુપાર્શ્વનાથના માથે અમુક નાગની ફેણનો નાનો સમૂહ બતાવવામાં આવે છે.
દિગંબર પરંપરા અનુસાર તેમની પ્રતિમા નિર્વસ્ત્ર હોય છે જ્યારે મૂર્તિપુજક શ્વેતાંબરો તેમના મંદિરની પ્રતિમાને ઘરેણાં, મુગટ આદિથી શણગારે છે. તીર્થંકરોને તેમના આસન પર દર્શાવેલ લાંછન કે ચિન્હ અથવા તેમના ક્ષેત્ર રક્ષક દેવ દ્વારા ઓળખાય છે.
વીસમાં મુનિસુવ્રત અને બાવીસમાં નેમિનાથને બાદ કરતાં બાકીના બધાં તીર્થકરો ઈક્ષ્વાકુ કુળના હતાં. બાકી રહેલા બે તીર્થંકરો હરિવંશના હતાં. જૈન દર્શન પ્રમાને પ્રથમ તીર્થંકર ઋષભદેવ દ્વારા શરૂ થયેલ કુળ ઈક્ષ્વાકુ કુળ તરીકે ઓળખાય છે.
ઋષભદેવને છોડીને બાકીના સર્વે તીર્થંકરોની દીક્ષા સ્થળ અને કેવળ જ્ઞાન પ્રાપ્તિ તેમની જન્મ સ્થળે જ થઈ હતી. ઋષભ દેવને પુરિમતળમાં, નેમિનાથને ગિરનારમાં અને મહાવીસ્વામીને રુજુવલુકા નદીને કિનારે કેવળ જ્ઞાન થયું.
વીસ તીથંકર સમ્મેત શિખર પર નિર્વાણ પામ્યાં. દિગંબરો માને છે કે ઋષભદેવ કૈલાશ પર્વત પર નિર્વાણ પામ્યા અને શ્વેતાંબરો માને છે કે અષ્ટાપદ પર્વત પર તેઓ નિર્વાણ પામ્યાં. વાસુપુજ્ય ઉત્તરબંગાળમાં આવેલ ચમ્પાપુરીમાં નિર્વાણ પામ્યાં; નેમિનાથ ગુજરાતના ગિરનાર પર્વત પર નિર્વાણ પામ્યાં અને મહાવીર સ્વામી આજના બિહારના પટના નજીક પાવપુરીમાં નિર્વાણ પામ્યાં.
એકવીસ તીર્થકરો ઊભી કાર્યોત્સર્ગ મુદ્રામાં નિર્વાણ પામ્યાં જ્યારે ઋષભ, નેમિનાથ અને મહાવીર પદ્માસન કાર્યોત્સર્ગ મુદ્રામાં નિર્વાન પામી મોક્ષગામી બન્યાં.
૨૪ તીર્થંકરની માહિતી
<br style="clear: both" />
વિહરમાન તીર્થંકર
અત્યારે કોઈ પણ તીર્થંકર વિહરમાન નથી. છેલ્લાં તીર્થંકર વર્ધમાન મહાવીર ૨૫૦૦ વર્ષ પહેલાં થઈ ગયાં.
જોકે જૈનો માને છે કે વિશ્વ ક્યારેય તીર્થંકર વિનાનું હોતું નથી. અહીંયા (ભરત ક્ષેત્રમાં) નહીં તો મહાવિદેહ ક્ષેત્રમાં કાયમ તીર્થંકરો હોય છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:જૈન ધર્મ શ્રેણી:જૈનત્વ
બિલેશ્વર (તા. રાણાવાવ)
બિલેશ્વર (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. બિલેશ્વર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ત થયેલી છે.
ભૂગોળ
બિલ ગંગા નામની નદી બરડા ટેકરીઓમાંથી નીકળીને આ ગામની પાસેથી વહે છે. આગળ જતાં તે ખીરસરા આગળ મીણસાર નદીને મળે છે.
જન સંખ્યા
ઈ.સ. ૧૮૭૨ની વસ્તી ગણતરી દરમાન અહીંની જનસંખ્યા ૧૭૨ હતી જ્યારે ઈ.સ. ૧૮૮૧માં તે ૨૧૧ જેટલી હતી. ઇ.સ. ૨૦૧૧ની વસ્તી ગણતરી પ્રમાણે બિલેશ્વર ગામ ૧,૭૪૮ વ્યક્તિઓની વસ્તી ધરાવે છે.
બિલેશ્વર મહાદેવ મંદિર
બિલેશ્વર મહાદેવ મંદિર એ પ્રાચીન કાળનું સુંદર રીતે સંવર્ધિત મંદિર છે. આસ પાસના ક્ષેત્રના રબારી અહીં ઘણી આસ્થા ધરાવે છે અને કેટલાંય ઘીના દીવા જોઈ શકાય છે. તેમાંનો એક પોરબંદરના રાણા તરફથી પ્રગટાવાય છે. આસપસના જિલ્લાના ચારણ અને રબારીઓ તેમનું એક દિવસનું માખણ આ મંદિરને ભેટ ધરે છે અને મંદિરના બાવા તે મેળવવા ઓખામંડળ સુધી જાય છે.
પોરબંદર રજવાડાએ આ મંદિરને અમુક જમીન અને નવાનગર રજવાડાએ સજડીયાળી ગામ આ મંદિરને ધર્માદામાં આપ્યું હતું.
એવું કહેવાય છે કે મુસ્લિમ સેનાએ ગામને કબ્જે કરી લીધું હતું અને શિવલિંગને તોડવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, પણ શિવલિંગ જાતે જ ફાટ્યું અને તેમાંથી મધમાખીઓ નીકળી અને સેના પર હુમલો કર્યો અને કેટલાય સૈનિકો માર્યા ગયા.
બિલેશ્વરનું મૂળ કૃષ્ણ સુધી જાય છે. સત્યભામાએ કૃષ્ણને પારિજાત વૃક્ષ મેળવવા કહ્યું, જે માત્ર ઇંદ્રના બગીચામાં થતું હતું. કૃષ્ણએ નારદ મુનિને વૃક્ષ લેવા મોકલ્યા પરંતુ ઇન્દ્રે તે આપવાની ના પાડી અને પોતાની સાથે યુદ્ધ કરવા કહ્યું. કૃષ્ણ બગીચામાં ગયા અને તે લઇ લીધું. બંને વચ્ચે યુદ્ધ નક્કી જ હતું, પરંતુ સૂર્યાસ્ત થતા તેઓએ પવિત્ર ડુંગર, જે હવે બરડો ડુંગર કહેવાય છે, તેના પર આરામ કર્યો. સવાર પડતા કૃષ્ણએ ગંગાની પૂજા કરી અને ગંગા એક ગુફામાંથી ઉત્પન્ન થઇ અને કૃષ્ણે તેને બિલ-ગંગા નામ આપ્યું. કૃષ્ણએ હવે શિવની પૂજા કરી અને પ્રસન્ન થઇ કૃષ્ણને તેમની ઇચ્છાપૂર્તિ માટે કહ્યું. કૃષ્ણએ ત્યારબાદ શિવલિંગની સ્થાપના કરી તેને બિલવદકેશ્વર નામ આપ્યું, જે અપભ્રંશ થઇને બિલેશ્વર બન્યું. અન્ય કથા મુજબ કૃષ્ણએ સાત મહિના સુધી શિવલિંગની પૂજા બીલીપત્રો વડે કરી તેથી આ જગ્યા બિલેશ્વર કહેવાય છે.
અહીં દર વર્ષે ૩ મેળાઓ ભરાય છે, શ્રાવણ સુદ ચૌદસનો, શિવરાત્રિનો અને શ્રાવણ સુદ આઠમના દિવસે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ધેમાજી જિલ્લો
ધેમાજી જિલ્લો (આસામી:ধেমাজি জিলা) ભારત દેશના ઉત્તર - પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  આસામ રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૨૭ (સતાવીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. ધેમાજી જિલ્લાનું મુખ્ય મથક ધેમાજી શહેરમાં આવેલું છે. રાજ્યની પૂર્વ દિશામાં સૌથી છેલ્લે આવેલા આ જિલ્લાની સ્થાપના પહેલી ઓક્ટોબર, ૧૯૮૯ના રોજ કરવામાં આવી હતી.
આસામ રાજ્યના મુખ્ય મથક ગૌહત્તીથી આશરે દસેક કલાકે પહોંચી શકાય એવા તથા અંતરીયાળ પ્રદેશમાં આવેલા આ જિલ્લાનું ક્ષેત્રફળ ૩૨૩૭ ચોરસ માઇલ જેટલું છે. આ જિલ્લાની કુલ વસ્તી ૨૦૦૧ની વસ્તીગણત્રી પ્રમાણે ૫,૭૧,૯૪૪ જેટલી છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:આસામના જિલ્લાઓ
આંબલીપાણી છોતરા
આંબલીપાણી છોતરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આંબલીપાણી છોતરાના ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
મારિગાંવ જિલ્લો
મારિગાંવ જિલ્લો ભારત દેશના ઉત્તર - પૂર્વ ભાગમાં આવેલા આસામ રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૨૭ (સતાવીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. મારિગાંવ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક મારિગાંવ શહેરમાં આવેલું છે.
શ્રેણી:આસામના જિલ્લાઓ
બોંગાઇગાંવ જિલ્લો
બોંગાઇગાંવ જિલ્લો ભારત દેશના ઉત્તર - પૂર્વ ભાગમાં આવેલા આસામ રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૨૭ (સતાવીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. બોંગાઇગાંવ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક બોંગાઇગાંવ શહેરમાં આવેલું છે.
દેશલપર (તા. મુન્દ્રા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ભૂગોળ
દેશલપર ગામ મોટી ભુજપુરની પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલ છે. તેની ઉત્તરમાં ડેપા, પશ્ચિમે મોટી ખાખર અને દક્ષિણે નવીનાળ ગામ આવેલા છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:મુન્દ્રા તાલુકો
કછર જિલ્લો
કછર જિલ્લો ભારત દેશના ઉત્તર - પૂર્વ ભાગમાં આવેલા આસામ રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૨૭ (સતાવીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. કછર જિલ્લાનું મુખ્ય મથક સિલચર શહેરમાં આવેલું છે.
શ્રેણી:આસામના જિલ્લાઓ
આમલી ઝોઝ
આમલી ઝોઝ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આમલી ઝોઝ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દેવગઢબારિયા તાલુકો
બામરોલી (તા. દેવગઢબારિયા)
બામરોલી (તા. દેવગઢબારિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા  દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બામરોલી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી,  અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દેવગઢબારિયા તાલુકો
મોટા કાંડાગરા (તા. મુન્દ્રા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:મુન્દ્રા તાલુકો
બુદ્ધ અને તેમનો ધમ્મ
બુદ્ધ અને તેમનો ધમ્મ એ ગૌતમ બુદ્ધ ના જીવન અને બૌદ્ધ ધર્મ પરનું ડૉ. ભીમરાવ રામજી આંબેડકર‎ દ્વારા લખાયેલ અને ૧૯૫૭માં પ્રકાશીત થયેલું પુસ્તક છે. આ પુસ્તક ભારતીય બૌદ્ધોમાં ધર્મગ્રંથનો દરજ્જો ધરાવે છે.
મૂળ અંગ્રેજીમાં લખાયેલ આ પુસ્તકનો હિન્દી, ગુજરાતી, તેલુગુ, તામિલ, મરાઠી, મલયાલમ અને કન્નડ ભાષામાં અનુવાદ કરવામાં આવ્યો છે.
ઇતિહાસ
આ પુસ્તક લખવાનો ઉદ્દેશ જણાવતા લેખક આમ લખે છે:
The urge to write this book has a different origin. In 1951 the Editor of the Mahabodhi Society's Journal of Calcutta asked me to write an article for the Vaishak Number. In that article I argued that the Buddha's Religion was the only religion which a society awakened by science could accept, and without which it would perish. I also pointed out that for the modern world Buddhism was the only religion which it must have to save itself. That Buddhism makes [a] slow advance is due to the fact that its literature is so vast that no one can read the whole of it. That it has no such thing as a bible, as the Christians have, is its greatest handicap. On the publication of this article, I received many calls, written and oral, to write such a book. It is in response to these calls that I have undertaken the task.
==વિષયવસ્તુ ==
પરિચય
આ પુસ્તક લખતી વખતે લેખકે ચાર પ્રશ્નો પોતાની સામે રાખેલા છે, જે આ પ્રમાણે છે: The first problem relates to the main event in the life of the Buddha, namely, Parivraja. Why did the Buddha take Parivraja? The traditional answer is that he took Parivraja because he saw a dead person, a sick person and an old person. This answer is absurd on the face of it. The Buddha took Parivraja at the age of 29. If he took Parivraja as a result of these three sights, how is it he did not see these three sights earlier? These are common events occurring by hundreds, and the Buddha could not have failed to come across them earlier. It is impossible to accept the traditional explanation that this was the first time he saw them. The explanation is not plausible and does not appeal to reason. But if this is not the answer to the question, what is the real answer? The second problem is created by the four Aryan Truths. Do they form part of the original teachings of the Buddha? This formula cuts at the root of Buddhism. If life is sorrow, death is sorrow, and rebirth is sorrow, then there is an end of everything. Neither religion nor philosophy can help a man to achieve happiness in the world. If there is no escape from sorrow, then what can religion do, what can Buddha do, to relieve man from such sorrow which is ever there in birth itself? The four Aryan Truths are a great stumbling block in the way of non-Buddhists accepting the gospel of Buddhism. For the four Aryan Truths deny hope to man. The four Aryan Truths make the gospel of the Buddha a gospel of pessimism. Do they form part of the original gospel, or are they a later accretion by the monks? The third problem relates to the doctrines of soul, of karma and rebirth. The Buddha denied the existence of the soul. But he is also said to have affirmed the doctrine of karma and rebirth. At once a question arises. If there is no soul, how can there be karma? If there is no soul, how can there be rebirth? These are baffling questions. In what sense did the Buddha use the words karma and rebirth? Did he use them in a different sense than the sense in which they were used by the Brahmins of his day? If so, in what sense? Did he use them in the same sense in which the Brahmins used them? If so, is there not a terrible contradiction between the denial of the soul and the affirmation of karma and rebirth? This contradiction needs to be resolved. The fourth problem relates to the Bhikkhu. What was the object of the Buddha in creating the Bhikkhu? Was the object to create a perfect man? Or was his object to create a social servant devoting his life to service of the people and being their friend, guide and philosopher? This is a very real question. On it depends the future of Buddhism. If the Bhikkhu is only a perfect man he is of no use to the propagation of Buddhism, because though a perfect man he is a selfish man. If, on the other hand, he is a social servant, he may prove to be the hope of Buddhism. This question must be decided not so much in the interest of doctrinal consistency but in the interest of the future of Buddhism.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:પુસ્તક શ્રેણી:ડૉ. બાબાસાહેબ આંબેડકર
બાપોદર (તા. રાણાવાવ)
બાપોદર (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. બાપોદર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ત થયેલી છે.
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
અંબિકા
અંબિકા (સંસ્કૃત: अम्‍बिका) કાશીના રાજાની ત્રણ પુત્રીઓ માં વચ્ચેની પુત્રી હતી જેને ભીષ્મ દ્વારા સ્વયંવરમાં જીતી વિચિત્રવિર્ય સાથે પરણાવવા માં આવી હતી. લગ્ન પછી થોડા સમયમા વિચિત્રવિર્યને ક્ષયનો રોગ થવાથી તેઓ નિ:સંતાન મૃત્યુ પામ્યા. અંબિકા તથા તેની નાની બહેન અંબાલિકાથી રાજ્યને ઉત્તરાધિકારી આપવા માટે સત્યવતીએ ભીષ્મને વિનવ્યા પરંતુ ભીષ્મ પોતાની બ્રમ્હચર્યની પ્રતિજ્ઞામા અડગ રહ્યા.
ત્યાર બાદ સત્યવતીએ તેમના પહેલા પુત્ર ઋષિ વેદવ્યાસને અંબીકા તથા અંબાલીકાથી સંતાનોત્પત્તિ માટે આજ્ઞા આપી. ઋષિ વેદવ્યાસનું તેજ તથા તેમના ભયંકર રુપને જોતાજ અંબિકાથી આંખો મીચાઇ ગઇ, આમ તે અંધ ધૃતરાષ્ટ્રની માતા બની. આ સમાચાર સાંભળી સત્યવતી વ્યથીત થયા અને ફરીથી તેણે ઋષિ વેદવ્યાસને અંબિકા પાસે જવા કહ્યું. પરંતુ અંબિકાએ સ્વયં ન જતા પોતાની દાસીને ઋષિ પાસે મોકલી. અને આમ દાસીથી પરમ વિદ્વાન વિદુરનો જન્મ થયો.
બેડાવાળો નેસ (તા. રાણાવાવ)
એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં બરડા ડુંગરમાં આવેલો એક નેસ છે. આ નેસના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય પશુપાલન છે.
કણજરા (તા. મુન્દ્રા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
બેડાવાળો નેસ (તા. રાણાવાવ)
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
કણજરા (તા. મુન્દ્રા)
સંદર્ભ
શ્રેણી:મુન્દ્રા તાલુકો
બામરોલી મુવાડા
બામરોલી મુવાડા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા  દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બામરોલી મુવાડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી,  અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દેવગઢબારિયા તાલુકો
મીયાવડલા (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
મોણપરી નાની (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
અંબા (પૌરાણિક પાત્ર)
અંબા (સંસ્કૃત: अम्‍बा) કાશીના રાજાની ત્રણ પુત્રીઓમાં સૌથી મોટી પુત્રી હતી જેને ભીષ્મ દ્વારા સ્વયંવરમાં જીતી વિચિત્રવીર્ય સાથે પરણાવવા માટે લાવવામાં આવી હતી. અંબા પહેલેથી જ મનોમન રાજા શાલ્વને વરી ચુકી હોવાથી ફક્ત તેની નાની બહેનો અંબિકા તથા અંબાલિકાના જ વિચિત્રવીર્ય સાથે લગ્ન થયા.
આમ અંબા પોતાના પ્રેમી રાજા શાલ્વ પાસે જ્યારે પાછી ફરી ત્યારે તેણે તેનો અસ્વીકાર કર્યો કારણકે તે સ્વયંવરમાં ભીષ્મ દ્વારા પરાજિત થયો હતો. આવી પરિસ્થિતિમાં અંબા ફરીથી પાછી ફરી અને ભીષ્મ પાસે લગ્નનો પ્રસ્તાવ મુક્યો. પરંતુ ભીષ્મ પોતાની બ્રહ્મચર્ય પ્રતિજ્ઞામાં અડગ રહ્યા. અને અંબા ભીષ્મ પર ક્રોધિત થઇ ઋષિ પરશુરામ પાસે પોતાની વ્યથા કહી. પરશુરામે ભીષ્મને તેમની પાસે બોલાવ્યા પરંતુ ભીષ્મ ગયા નહીં. આથી પરશુરામે ભીષ્મને યુદ્ધ માટે લલકાર્યા પરંતુ પરશુરામ ભીષ્મના ગુરુ હોવાથી ભીષ્મએ યુદ્ધ મર્યાદાની વિરુદ્ધ જાણ્યું. પરંતુ પરશુરામે આજ્ઞા આપી ત્યારબાદ ખુબ ભયાનક સંગ્રામ થયો. બન્ને યોદ્ધા સક્ષમ હોવાથી હાર-જીતનો ફેંસલો ન થઇ શક્યો અને દેવતાઓ એ હસ્તક્ષેપ કરીને યુદ્ધને અટકાવ્યુ. આમ, અંબા નિરાશ થઇ, આવતા જન્મમાં ભીષ્મને મારવાની પ્રતિજ્ઞા સાથે વનમાં તપ કરવા ચાલી ગઇ.
તેનો પુનર્જન્મ દ્રુપદ રાજાને ત્યાં શિખંડી તરીકે થયો અને તે ભીષ્મના મૃત્યુનું કારણ બન્યો.
આંટી નેસ (તા. રાણાવાવ)
આંટી નેસ (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં બરડા ડુંગરમાં આવેલો એક નેસ છે. આ નેસના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય પશુપાલન છે.
શ્રેણી:નેસ શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ધ્રબ (તા. મુન્દ્રા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં બાગાયતી ખેતી કરવામાં આવે છે અહીંની ખારેક ખૂબ વખણાય છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:મુન્દ્રા તાલુકો
અંબાલિકા
અંબાલિકા (સંસ્કૃત: अम्‍बालिका) કાશીના રાજાની ત્રણ પુત્રીઓ માં સૌથી નાની પુત્રી હતી જેને ભીષ્મ દ્વારા સ્વયંવરમાં જીતી વિચિત્રવિર્ય સાથે પરણાવવા માં આવી હતી. લગ્ન પછી થોડા સમયમા વિચિત્રવિર્યને ક્ષયનો રોગ થવાથી તેઓ નિ:સંતાન મૃત્યુ પામ્યા. અંબાલિકા તથા તેની મોટી બહેન અંબિકાથી રાજ્યને ઉત્તરાધિકારી આપવા માટે સત્યવતીએ ભીષ્મને વિનવ્યા પરંતુ ભીષ્મ પોતાની બ્રમ્હચર્યની પ્રતિજ્ઞામા અડગ રહ્યા.
ત્યાર બાદ સત્યવતીએ તેમના પહેલા પુત્ર ઋષિ વેદવ્યાસને અંબીકા તથા અંબાલીકાથી સંતાનોત્પત્તિ માટે આજ્ઞા આપી. સત્યવતીએ અંબાલિકાને આંખો ખુલ્લી રાખવા ચેતવી હતી અન્યથા તે અંધ બાળકને જન્મ આપત. ઋષિ વેદવ્યાસનું તેજ તથા તેમના ભયંકર રુપને જોતાજ અંબાલિકાએ આંખતો મીચી નહીં પરંતુ તેનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો, આમ તે રોગીષ્ઠ પાંડુની માતા બની.
મોણપરી મોટી (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
બંજી જમ્પિંગ
બંજી જમ્પિંગ (તેને અંગ્રેજીમાં "Bungy" jumping એમ પણ લખાય છે.)  એક પ્રવૃત્તિ છે જેમાં સ્થિતિસ્થાપકતા ધરાવતા એક લાંબા દોરડા સાથે જોડાઇને કોઇ ઉંચા સ્થળેથી કૂદકો લગાવવામાં આવે છે. સામાન્ય રીતે ઊંચું સ્થળ કોઇ ઇમારત, પૂલ અથવા ક્રેન જેવી કોઇ સ્થિર વસ્તું હોય છે; જો કે જમીનથી અદ્ધર રહીને ગતી કરી શકે તેવા હોટ-એર બલૂ અથવા હેલિકોપ્ટર જેવી કોઇ ગતિશીલ વસ્તુ ઉપરથી પણ કૂદકો લગાવી શકાય છે. કૂદકો લગાવવામાં સર્જાતા મુક્ત પતન તથા પાછું ઉપર ઉછળવામાંથી ઘણો રોમાંચ મળે છે.
જ્યારે કોઇ માણસ કુદકો લગાવે, ત્યારે દોરડું ખેંચાય છે અને જ્યારે દોરડું પાછું ઉપર તરફ સંકોચાય ત્યારે કૂદકો લગાવનાર ઉપર જાય છે, જ્યાં સુધી દોરડાની ઉર્જા વપરાઇ ન જાય ત્યા સુધી કૂદકો લગાવનાર સતત ઉપર-નીચે થયા જ કરે છે.
ઇતિહાસ
1825માં પ્રસિદ્ધ થયેલા જેમ્સ જેનિંગ્સના પુસ્તક ‘ઓબ્ઝર્વેશન્સ ઓફ સમ ઓફ ધ ડાયલેક્ટ્સ ઇન ધી વેસ્ટ ઇંગ્લેન્ડ’માં સ્પષ્ટ કરવામાં આવ્યા મુજબ, “બંજી” શબ્દ પશ્ચિમી દેશોની બોલી પરથી ઉતરી આવ્યો છે, જેનો અર્થ ‘જાડી અને સ્થૂળ હોય તેવી કોઇ પણ વસ્તુ’ એવો થાય છે. 1930ની આસપાસ આ નામ લખેલું ભુંસવા માટેના રબર માટે વપરાતું થયું. એ જે હેકેટ દ્વારા જે રીતે બંજી શબ્દનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે તે મુજબ, બંજી શબ્દ ‘સ્થિતિસ્થાપકતા ધરાવતી પટ્ટી માટે ન્યૂ ઝીલેન્ડમાં સાધારણ વાતચીતની બોલીમાં વપરાતો શબ્દ’ હોય તેવું કહેવાય છે. ત્યારપછીના દાયકાઓમાં છેડે હૂક ધરાવતા કપડાના આવરણ સાથેનાં રબરના દોરડાં બંજી કોર્ડ્સ નાં જનેરિક નામ હેઠળ ઉપલબ્ધ બન્યા.
1950માં ડેવિડ એટનબરો અને બીબીસીની ફિલ્મ ક્રૂ, વેનૌટુનાં પેન્ટેકોસ્ટ ટાપુનાં ‘લેન્ડ ડાઇવર્સ’ની ફૂટેજ લઇ પરત આવ્યા, જેમાં એક યુવાન માણસે પોતાની હિંમત અને સાહસની પરીક્ષા તરીકે પોતાના પગની ઘૂંટી સાથે વેલ બાંધીને લાકડાનાં ઉંચા પ્લેટફોર્મ પરથી કૂદકો લગાવ્યો હતો. મધ્ય મેક્સિકોનાં ડેન્ઝા દી લોસ વોલાડોરેઝ દી પેપાન્ટલા અથવા ‘પેપાન્ટલા ફ્લાયર્સ’માં પણ આવો જ પ્રયોગ કરવામાં આવ્યો હતો જેમાં નીચે પડવાની ગતિ ઘણી ધીમી હતી. આ પ્રણાલિકા એઝટેક લોકોના સમયથી ચાલી આવે છે.
1892-93ના શિકાગો વર્લ્ડ ફેરમાં “બેસ્ટ રબર”ના કેબલ સાથે બાંધેલ એક ‘રેલવેના ડબા’ને નીચે પડતી મૂકવાની સિસ્ટમ સહિત એક 4,000 ફૂટ ઉંચાઇ ધરાવતા ટાવરનો પ્રસ્તાવ મૂકવામાં આવ્યો હતો. આ રેલવેના ડબાને તેમાં બેઠેલા 200 લોકો સહિત એક પ્લેટફોર્મ પરથી નીચે હડસેલી દેવામાં આવે અને પછી તે પાછી ઉછળીને થઇને થોભી જાય. ડિઝાઇનર એન્જિનિયરે સુરક્ષાના કારણસર નીચેની જમીનને આઠ ફૂટની ઉંચાઇવાળા ગાદલાથી ઢાંકી રાખવાનાનું સૂચન કર્યું હતું. ફેરનાં આયોજકોએ આ દરખાસ્ત ઠુકરાવી દીધી હતી. સૌ પ્રથમ આધુનિક બંજી જમ્પિંગ 1 એપ્રિલ 1979ના રોજ બ્રિસ્ટલનાં 250 ફૂટ ઊંચા ક્લિફ્ટન સસ્પેન્શન બ્રિજ પરથી થયું હતું. ઓક્સફર્ડ યુનિવર્સિટી ડેન્જરસ સ્પોર્ટ્સ ક્લબના ડેવિડ કિર્ક, ક્રિસ બેકર, સિમોન કીલિંગ, ટીમ હંટ અને એલન વેસ્ટને બ્રિજ પરથી દોરડું બાંધીને કૂદકો લગાવ્યો હતો. ત્યાર બાદ તુરુંત જ કૂદકો લગાવનારાઓની ધરપકડ કરી લેવામાં આવી, પરંતુ તેમણે અમેરિકાનાં ગોલ્ડન ગેટ તથા રોયલ ગોર્જ બ્રિજ પરથી કૂદકા લગાવવાનું ચાલુ રાખ્યું (છેલ્લો કૂદકો અમેરિકન કાર્યક્રમ ધેટ્’સ ઇન્ક્રેડિબલ દ્વારા પ્રાયોજિત કરવામાં આવ્યો હતો તથા ટેલિવિઝન પર દર્શાવવામાં આવ્યો હતો) અને આ ખ્યાલને વિશ્વભરમાં ફેલાવી દીધો. 1982 સુધી તેઓ મોબાઇલ ક્રેન અને હોટ એર બલૂનમાંથી કૂદતા રહ્યાં. વ્યવસાયિક બંજી જમ્પિંગનો પ્રારંભ ન્યૂ ઝીલેન્ડની વતની એ જે હેકેટ દ્વારા કરવામાં આવ્યો, જેમણે ઓકલેન્ડનાં ગ્રીનહાઇથ બ્રિજ પરથી 1986માં પોતાનો સર્વપ્રથમ કૂદકો લગાવ્યો હતો. ત્યારપછીના વર્ષોમાં હેકેટે પુલો તથા અન્ય ઇમારતો (એફિલ ટાવર સહિત) પરથી સંખ્યાબંધ કૂદકા લગાવ્યા, અને આ રમત પ્રત્યે લોકોમાં રસ જાગૃત કર્યો તેમજ ન્યૂ ઝીલેન્ડનાં દક્ષિણ ટાપુના ક્વિન્સટાઉન ખાતે વિશ્વની સર્વપ્રથમ કાયમી વ્યવસાયિક બંજી સાઇટ; ધી કાવારાઉ બ્રિજ બંજી ખૂલ્લી મૂકી. હેકેટ વિવિધ દેશોમાં કામગીરી ધરાવતા સૌથી વિશાળ કમર્શિયલ ઓપરેટર પૈકીના એક રહ્યાં છે.
અત્યંત ઉંચેથી કૂદકો લગાવવામાં સ્વાભાવિક જોખમ હોવા છતાં, 1980થી અત્યાર સુધીના ગાળામાં લાખો વખત સફળતાપૂર્વક જમ્પ થયા છે. બંજી ઓપરેટરો દ્વારા દરેક જમ્પ વખતે બેવડું ચેકિંગ તથા ફીટિંગ જેવા જમ્પનું સંચાલન કરવા માટેના નિયમો અને ધારાધોરણોનું જે કડક પાલન કરવામાં આવે છે તેને આ રમતની સફળતાનું શ્રેય જાય છે. અન્ય કોઇ પણ રમતની જેમ, આ રમતમાં ઇજાઓ પણ થઇ શકે છે (નીચે જુઓ), અને અકસ્માત મૃત્યુ પણ થાય છે. વધુ પડતા લાંબા દોરડાંનો ઉપયોગ કરવો એ અકસ્માત મૃત્યુનાં કિસ્સાઓમાં સર્વસામાન્ય ભૂલ તરીકે જણાઇ આવી છે. બંજી જમ્પિંગનું દોરડું જમ્પિંગ પ્લેટફોર્મની ઊંચાઇ કરતા નોંધપાત્રપણે ટૂંકુ હોવું જોઇએ જેથી દોરડાને તણાવ માટે પુરતું અંતર મળી શકે. દોરડું જ્યારે તેની કૂદરતી લંબાઇ સુધી પહોંચે છે ત્યારે કૂદકો લગાવનાર ધીમો પડવા લાગે છે અથવા તો જમ્પરની ગતિ પ્રમાણે પતનની ગતિ વધતી જાય છે. જ્યાં સુધી દોરડું નોંધપાત્રરીતે ખેંચાય નહી ત્યા સુધી પતનની ગતિ ધીમી પડવાનું શરૂ થતું નથી, કારણ કે કૂદરતી લંબાઇએ દોરડાની પ્રતિકારકતા શૂન્ય સ્તરે પહોંચી જાય છે અને અમુક સમય બાદ જ્યારે દોરડાની પ્રતિકારકતા અને જમ્પરનું વજન બરાબર થાય પછી જ પતનની ગતિ વધે છે. નિયત સ્થિતિસ્થાપકતા અને બંજી જમ્પિંગના દોરડાનાં તણાવ માટે જરૂરી ઉર્જા તથા અન્ય સ્પ્રિન્ગ જેવા પદાર્થોની ચર્ચા માટે ક્ષમતા શક્તિ જુઓ.
સાધનો
બંજી જમ્પિંગમાં સૌપ્રથમવાર વપરાનાર અને હાલમાં પણ ઘણાં વ્યવસાયિક ઓપરેટરો દ્વારા ઉપયોગમાં લેવાનારા સ્થિતિસ્થાપક દોરડાં, ફેક્ટરીમાં ગૂંથીને બનાવવામાં આવેલા તણાવ સહન કરી શકે તેવા દોરડાં હોય છે. આ દોરડું કડક બાહ્ય આવરણ ધરાવતી ઘણીબધી લેટેક્સની સેર વડે બનેલું હોય છે. લેટેક્સ જ્યારે તણાવ પહેલાની સ્થિતિમાં હોય ત્યારે બાહ્ય આવરણ લગાવવામાં આવે છે, જેથી દોરડાની કૂદરતી લંબાઇએ ખેંચાણ સામે પ્રતિકારકતા પહેલેથી જ નોંધપાત્ર રહે. આને લીધે સખત અને તીવ્ર વળતો ઉછાળો થાય છે. ગૂંથેલા આવરણને કારણે ટકાઉપણાંના નોધપાત્ર લાભ પણ મળે છે. એ જે હેકેટ અને દક્ષિણ હેમિસ્ફિઅરનાં મોટાભાગના ઓપરેટરો સહિતના અન્ય ઓપરેટરો, ગૂંથ્યા વગરનું દોરડું વાપરે છે જેમાં લેટેક્સની સેર ખુલ્લી હોય છે (જમણે ચિત્ર આપવામાં આવ્યું છે). આને લીધે નરમ, લાંબા સમય સુધી ચાલનારો પરત ઉછાળો સર્જાય છે તથા આ દોરડું ઘરે પણ બનાવી શકાય છે.
માત્ર પગની ઘૂંટી સાથે જોડાણ રાખવું ગુણવત્તા છે તેમ છતાં, અમુક અકસ્માત, જેમાં ભાગ લેનારાઓ જોડાણથી છૂટાં પડી ગયા હતા, તેવા અકસ્માતોને પરિણામે ઘણાં વ્યવસાયિક ઓપરેટરો ઘૂંટીના જોડાણ સિવાય જરૂર પડે તો મદદ માટે શરીરને ટેકો આપતા કવચનો ઉપયોગ કરે છે. શરીરનું રક્ષણ કરતા કવચ પેરાશૂટ ઇક્વિપમેન્ટ જેવા નહી પણ પર્વતારોહણનાં ઇક્વિપમેન્ટમાંથી વ્યુત્પન્ન થયેલા છે.
જમ્પ કરનારને પાછો લાવવાની પદ્ધતિ જમ્પિંગની સાઇટ પ્રમાણેની હોય છે. મોબાઇલ ક્રેનમાં પુનઃ પ્રાપ્તિની ગતિ અને સ્થિતિસ્થાપકતા સૌથી વધારે હોય છે, નીચે આવેલા જમ્પરને ઝડપથી જમીન પર લાવીને જોડાણમાંથી છૂટો કરી શકાય છે. જમ્પ પ્લેટફોર્મના સ્વરૂપ અને ઝડપથી જમ્પ પૂરો કરવાની જરૂરિયાત મુજબ અન્ય ઘણી રીતરસમો અમલમાં મૂકવામાં આવી છે.
સૌથી ઊંચો કૂદકો
ઓગસ્ટ 2005માં, એ. જે. હેકેટે મકાઉ ટાવર પરથી સ્કાયજમ્પ કરીને, તેને વિશ્વનો સૌથી ઊંચા કૂદકા233 mનો વિક્રમ બનાવ્યો. સ્કાયજમ્પ વિશ્વના સૌથી ઊંચા બંજી તરીકે લાયક ઠર્યો નથી કેમકે તેને ચોક્કસપણે બંજી જમ્પ કહેવાય નહિ, પરંતુ તેનો ‘ડીસીલરેટર-ડીસન્ટ’ (ધીમી પડતી ગતિ સાથેનું પતન) તરીકે ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે જેમાં લવચિકતા ધરાવતા દોરડાંને બદલે સ્ટીલ કેબલ તથા ડીસીલરેટર સિસ્ટમનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો. 17મી ઓક્ટોબર, 2006ના રોજ, મકાઉ ટાવરે યોગ્ય બંજી જમ્પ શરૂ કર્યો, જે ગીનિઝ બૂક ઓફ વર્લ્ડ રેકોર્ડસ પ્રમાણે ‘વિશ્વભરમાં સૌથી ઊંચો વ્યવસાયિક બંજી જમ્પ’ બન્યો. મકાઉ ટાવરના બંજી જમ્પમાં ‘ગાઇડ કેબલ’ સિસ્ટમ છે જે ઝોલાને મર્યાદિત (જમ્પ ટાવરની માળખાની ઉંચાઇને અત્યંત નજીક છે) રાખે છે પરંતુ તેને લીધે જમ્પ કરનારની ગતિ ઉપર કોઇ અસર થતી નથી, તેથી તે વિશ્વ વિક્રમ માટેના જમ્પ તરીકે લાયક ઠરે છે.
હાલમાં અન્ય એક વ્યવસાયિક બંજી જમ્પ પણ ઉપયોગમાં લેવાય છે જે 220 mએ ફક્ત 13 મીટર નીચો છે. આ જમ્પ ગાઇડ રોપ્સ વિના સ્વિટ્ઝરલેન્ડનાં લોકાર્નો નજીકના વર્ઝાસ્કા ડેમ (ચિત્રમાં દર્શાવવામાં આવ્યો છે)ની ટોચ પરથી કરવામાં આવે છે. જેમ્સ બોન્ડની ફિલ્મ ગોલ્ડનઆઇનાં પ્રારંભિક દ્રશ્યમાં આ ડેમ ખુબ સારી રીતે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો.
દક્ષિણ આફ્રિકાના બ્લોઉક્રાન્સ બ્રીજ અને વર્ઝાસ્કા ડેમના જમ્પ એક જ દોરડાં વડે સંપૂર્ણ મુક્તપતન ધરાવતો ઝોલો આપતા બંજી જમ્પ છે.
અજમાપા નેસ (તા. રાણાવાવ)
આજમપટ નેસ (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં બરડા ડુંગરમાં આવેલો એક નેસ છે. અજમાપા નેસના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય પશુપાલન છે.
બંજી જમ્પિંગ
સૌથી ઊંચો કૂદકો
માપની ચોક્કસાઇની ખાતરી રાખવા માટે ગિનેઝ માત્ર સ્થાયી વસ્તુઓ પરથી લગાવવામાં આવેલા જમ્પને જ ધ્યાનમાં લે છે. જો કે, જોન કોકલમેને 1989માં કેલિફોર્નિયામાં એક હોટ એર બલૂનમાંથી 2200 ft બંજી જમ્પ રેકોર્ડ કરાવ્યો હતો. 1991માં એન્ડ્રૂ સેલિસબરીએ એક ટેલિવિઝન કાર્યક્રમ માટે રીબોકની સ્પોન્સરશિપ હેઠળ હેલિકોપ્ટરમાંથી 9000 ft માંથી કૂદકો લગાવ્યો હતો. સંપૂર્ણ ઉંચાઇ 3157 ftનોંધાઇ હતી. તેણે પેરાશૂટ દ્વારા સુરક્ષિત ઉતરાણ કર્યું હતું.
અજમાપા નેસ (તા. રાણાવાવ)
શ્રેણી:નેસ શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
બંજી જમ્પિંગ
સૌથી ઊંચો કૂદકો
અન્ય તમામ કરતા ઉંચો એવો અન્ય એક વ્યવસાયિક જમ્પ કોલોરાડોમાં રોયલ ગોર્જ બ્રિજ ખાતે છે. આ પ્લેટફોર્મની ઊંચાઇ 321 m છે. જો કે, 2005માં અને ફરીવાર 2007માં રોયલ ગોર્જ ગો ફાસ્ટ ગેમ્સને કારણે આ જમ્પ ભાગ્યે જ ઉપલબ્ધ થયો છે.
લોકપ્રિય સંસ્કૃતિમાં
સંખ્યાબંધ મોટી ફિલ્મોમાં બંજી જમ્પ દર્શાવવામાં આવ્યો છે, તે પૈકી સૌથી જાણીતો બંજી જમ્પ 1995ની જેમ્સ બોન્ડની ફિલ્મ ગોલ્ડનઆઇ ના પ્રારંભિક દ્વશ્યમાં જોવા મળે છે જેમાં જેમ્સ બોન્ડ રશિયામાં એક ડેમની ઉપરથી જમ્પ લગાવે છે (વાસ્તવમાં આ ડેમ સ્વિત્ઝર્લેન્ડમાં છે : વર્ઝાસ્કા ડેમ, અને આ જમ્પ એનિમેટેડ સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટવાળો નહી પણ વાસ્તવિક હતો).
દક્ષિણ કોરિયાની ફિલ્મ બંજી જમ્પિંગ ઓફ ધેર ઓનનાં ટાઇટલમાં બંજી જમ્પિંગની ઝલક (Beonjijeompeureul hada 번지점프를 하다, 2001) જોવા મળે છે, અલબત્ત આ ફિલ્મમાં બંજી જમ્પિંગની કોઇ વિશેષ ભૂમિકા નહોતી.
1986માં, બીબીસી ટીવીનાં નોએલ એડમન્ડ્સ દ્વારા રજૂ કરાતા કાર્યક્રમ ધી લેટ, લેટ બ્રેકફાસ્ટ શોનાં ‘વ્હર્લી વ્હીલ’ લાઇવ સ્ટંટ સેકશન માટેના બંજી જમ્પનું રિહર્સલ કરતી વેળાએ માઇકલ લશ નામના સ્વયંસેવકનું મોત નીપજતાં આ કાર્યક્રમનું પ્રસારણ અટકાવી દેવાયું હતું.
1982માં, ડેઇલી સ્ટારમાં જજ ડ્રેડ સ્ટોરી ‘ક્રિમિનલ હાઇટ્સ’ પ્રકાશિત થઇ હતી, જેમાં શહેરમાં લોકપ્રિય થઇ રહેલા હવે પછીના ‘ક્રેઝ’ તરીકે બંજી જમ્પિંગનું ચિત્રણ કરવામાં આવ્યું હતું.
માઇકલ કેબોનની નવલકથા ધી અમેઝિંગ એડવેન્ચર્સ ઓફ કેવેલિઅર એન્ડ ક્લે નાં મુખ્ય પ્લોટ પોઇન્ટ તરીકે કાલ્પનિક પ્રોટો-બંજી જમ્પ છે.
સેલિના ફિલ્મ, કે જેમાં જેનિફર લોપેઝ સેલિના ક્વિન્ટેનિલા-પેરેઝની ભૂમિકા અદા કરી છે, તેમાં સેલિનાને એક મેળામાં બંજી જમ્પિંગ કરતી દર્શાવવામાં આવી છે. આ એક વાસ્તવિક ઘટના છે જે 1995માં સિલિનાનાં મૃત્યુનાં થોડા સમય પૂર્વે જ સર્જાઇ હતી.
વૈવિધ્ય
“કેટપોલ્ટ”માં (રિવર્સ બંજી અથવા બંજી રોકેટ) 'જમ્પર' જમીન પરથી શરૂઆત કરે છે. જમ્પર સુરક્ષિત હોય છે અને દોરડું તણાયેલું હોય છે, ત્યારબાદ દોરડું છૂટું મૂકવામાં આવે છે અને જમ્પરને હવામાં ઉછાળે છે. જમ્પરને ઉછાળવા માટે ઘણીવાર ક્રેન અથવા કોઇ (અર્ધ)સ્થાયી માળખા સાથે જોડેલા યંત્રનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. આને લીધે દોરડું તાણવાંની અને બાદમાં જમ્પ લગાવનારને જમીન પર નીચે ઉતારવાની પ્રક્રિયા સરળ બની જાય છે.
બંજી ટ્રેમ્પલીનમાં, તેના નામ પરથી જાણવા મળે છે તેમ, બંજી અને ટ્રેમ્પોલાઇનિંગ (સ્પ્રિન્ગ જડેલા બોર્ડ પર કૂદવાની રમત) બન્નેના અમુક અંશોનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે. આ રમતની શરૂઆત ટ્રેમ્પોલિન ઉપર થાય છે અને ભાગ લેનારે શરીરનું રક્ષણ કરતું કવચ પહેર્યું હોય છે જે ટ્રેમ્પોલિનની બન્ને બાજુએ રહેલા બે ઊંચા સ્તંભ સાથે બંજી કોર્ડ મારફત જોડાયેલા હોય છે. ભાગ લેનાર જમ્પ કરવાનું શરૂ કરે, એટલે બંજી કોર્ડ તણાય છે અને વધુ મોટો જમ્પ થાય છે ત્યારબાદ માત્ર ટ્રેમ્પોલિન દ્વારા જ જમ્પ કરી શકાય છે.
બંજી જમ્પિંગ ઓફ અ રેમ્પ. રબરના બે દોરડાં ‘બંજી’ ભાગ લેનારની કમરના ભાગે રક્ષણાત્મક પોષાકની સાથે જોડી દેવામાં આવે છે. આ બંજી દોરડા સ્ટીલ કેબલ સાથે જોડાયેલા હોય છે. સ્ટીલ કેબલ સાથે જોડાયેલા બંજી કોર્ડસ સ્ટેનલેસ ગરગડી દ્વારા લસરી શકે છે. આ રમતમાં ભાગ લેનાર બાઇક, બરફ પર હંકારવાની ગાડી (સ્લેજ)માં સવારી કરી શકે છે અથવા તો જમ્પિંગ પૂર્વે સ્કીઇંગ કરી શકે છે.
સલામતી અને સંભવિત ઇજાઓ
કૂદકા દરમિયાન ઇજાની સંભાવનાની માત્રા પુષ્કળ છે. જો સુરક્ષાનો સરંજામ નિષ્ફળ નીવડે, કોર્ડની લવચિકતાનો અંદાજ ખોટો પડે, અથવા તો જમ્પ પ્લેટફોર્મ સાથે દોરડું યોગ્યરીતે જોડાયેલું ન હોય તો કૂદકા દરમિયાન ઇજા થઇ શકે છે. મોટાભાગના કિસ્સાઓમાં ખોટી રીતે સુરક્ષાની વ્યવસ્થાના સ્વરૂપમાં માનવીય ભૂલોના પરિણામે ઇજા થતી હોય છે. આ ઉપરાંત, જમ્પરનું શરીર કોર્ડમાં ફસાઇ/ ગુંચવાઇ જાય તો મોટી ઇજા થઇ શકે છે. આ સિવાય અન્ય ઇજાઓમાં આંખોને આઘાત, દોરડાથી છોલાવું, ગર્ભાશય ખસી જવું, મચકોડ આવવી, ઉઝરડા પડવાં, ઓચિંતો આંચકો લાગવો, આંગળીઓમાં ઇજા થવી અને પીઠની ઇજાનો સમાવેશ થાય છે.
વય, સાધન, અનુભવ, સ્થળ અને વજન જેવા પરિબળો, અને ગભરાટ/ ક્ષુબ્ધતા આંખોની ઇજાની વેદનાને વધારી શકે છે.
1997માં, 16 સદસ્યોની વ્યવસાયિક બંજી જમ્પિંગ ટીમની સદસ્ય લૌરા પેટરસને જ્યારે લ્યુઇસિઆના સુપરડોમની ટોચના સ્થાનેથી ખોટી રીતે જોડાયેલા બંજી કોર્ડસ સાથે જમ્પ કર્યો ત્યારે કોન્ક્રિટયુક્ત રમતના મેદાન પર માથું જોશભેર ટીચાવાથી થયેલી ખોપરીની ઇજાને લીધે તે મૃત્યુ પામી હતી. લૌરા તે વખતે 31મા સુપર બોલનાં હાફટાઇમ શોમાં રજૂ થનારા એક પ્રદર્શનની તૈયારી કરી રહી હતી. આ ઘટનાને પગલે કાર્યક્રમમાંથી બંજી જમ્પિંગનો ભાગ હટાવી લેવામાં આવ્યો હતો અને પેટરસનનો સ્મારક સમારંભ ઉમેરવામાં આવ્યો હતો.
બારા (તા. દેવગઢબારિયા)
બારા (તા. દેવગઢબારિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા  દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બારા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી,  અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સિમન્ટેક વૅબ ક્રૉલીંગ
વૅબ ક્રૉલીંગ એટલે ઇન્ટરનેટ પર કોઈ પણ મુદ્દા ને શોધવાની પ્રક્રિયા. એના માટે પહેલા જે પાના પર હોય તેને શરુઆત ગણી, એ પાના પર જેટલી કડીઓ (લીંક્સ) હોય તેટલી બધી ડાઉનલોડ કરી ત્યાર પછી જે પણ પાનુ આવે તેના પર પાછી એજ સરખી પદ્ધતી અનુસરવી. સીમેન્ટેક વૅબ એટલે શુ તે સમજીશુ. સીમેન્ટેક વૅબ એટલે વર્લ્ડ વાઇડ વેબ ની વિગતવાર પ્રસ્તુતી, જેમા દશાંવેલી વિગતને વ્યક્તિ અને સાધનો વડે કરવામાં આવેલી શોધને સમજવાની અને પુરી કરવાની પદ્ધતિ.
નીચે બતાવેલ ત્રણ વૅબ ની વીગતો છે કે જે વૅબ ક્રૉલીંગ મુશ્કેલ બનાવે છે, જેને ધ્યાનમાં રાખવી જરૂરી છે.
ઉલૂપી
મણિપુરની નાગ રાજકુમારી ઉલૂપી (સંસ્કૃત: उलूपी) ના પ્રેમલગ્ન અર્જુન સાથે થયા હતા. હિંદુ મહાકાવ્ય મહાભારત અનુસાર ઉલૂપી અર્જુનની એક પત્ની હતી. જ્યારે અર્જુન મણિપુર ગયો હતો ત્યારે નાગ રાજકુમારી તેના તરફ આકર્ષિત થઈ. તેણે અર્જુનને વિષ બાધીત કરી તેનું અપહરણ કરાવ્યું અને તેના આવાસમાં મંગાવ્યો. ત્યાં તેણે ઈચ્છાહીન અર્જુનને પોતાને પત્ની તરીકે સ્વીકાર કરવા વિવશ કર્યો. તે ઈરવનની માતા હતી.
પાછળથી તેણે શોકાતુર અર્જુનની પત્ની ચિત્રાંગદાને જોઈ અર્જુનને પુન:જીવિત કરી આપ્યો. તેને અર્જુન અને ચિત્રાંગદાના પુત્ર બબ્રુવાહનને ઉછેરવામાં મહત્વપૂર્ણ ભાગ ભજવ્યો. બબ્રુવાહન દ્વારા જ્યારે અર્જુનનો વધ કરી નખાયો ત્યારે પણ તેણે અર્જુનને પુન:પ્રાણ અપાવ્યાં. ભીષ્મના વધ પછી જ્યારે ભીષ્મના ભાઈઓએ અર્જુનને શાપ આપ્યો ત્યારે ઊલૂપિએ જ તેને શાપ મુક્ત કરાવ્યો.
શ્રેણી:પૌરાણિક પાત્રો
માનાનડીયા (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ફાચરીયા (તા. મુન્દ્રા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
બાલંભા (તા. જોડિયા)
બાલંભા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા જોડિયા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. બાલંભા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, અડદ, અજમો, ઈસબગુલ, જાર , મકાઈ , રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, માધ્યમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી, પોસ્ટ ઓફિસ, બેંક (Bank of Baroda, Jamnagar District co operative Bank), સહકારી મંડળી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
૨૬ જાન્યુઆરી ૨૦૦૧ના ધરતીકંપ પછી ગામના લોકો મુખ્યત્વે બાલંભા જુના ગામ, શાંતિનગર અને બીણાધાર એમ ત્રણ જગ્યાએ વસવાટ કરે છે.
ભૂગોળ
બાલંભાથી તાલુકાનું મુખ્ય મથક જોડિયા ૨૦ કિમી અને જામનગર શહેર ૬૦ કિમીના અંતરે આવેલા છે. ગામથી ૧ કિમીના અંતરે આજી નદી ના ગડબાના વહેણ પર ડાઢિઆરી બંધ આવેલો છે. આ ઉપરાંત આજી નદીના કાંઠે બંધ બાંધવામા આવેલ છે. ત્યાં આવેલા શ્રી કાંબય માતાજીના મંદિરની બાજુમાંથી આજી નદીમાંથી કપુરીયો વોંકળો નીકળે છે, જે બાલંભા ગામની બાજુમાંથી પસાર થઇને દરિયામાં ભળી જાય છે.
ઇતિહાસ
૨૬ જાન્યુઆરી ૨૦૦૧ના ભૂકંપના કારણે ગામના મોટા ભાગ ના ઘરોને વ્યાપક પ્રમાણમાં નુકસાન થયુ હતું.
સંદર્ભ
આ લેખ હવે પબ્લિક ડોમેઇનમાં રહેલા પુસ્તક માંથી લખાણના અંશો ધરાવે છે.
ભાઠવાડા (તા. દેવગઢબારિયા)
ભાઠવાડા (તા. દેવગઢબારિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા  દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભાટવાડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી,  અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દેવગઢબારિયા તાલુકો
રતાંગ (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ભડભા (તા. દેવગઢબારિયા)
ભડભા (તા. દેવગઢબારિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા  દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભડભા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી,  અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દેવગઢબારિયા તાલુકો
ઉત્તરા
ઉત્તરા (સંસ્કૃત: उत्तरा) હિંદુ ધર્મના મહાગ્રંથ મહાભારતમાં વર્ણવ્યા પ્રમાણે રાજા વિરાટની પુત્રી હતી અને તેના લગ્ન અર્જુન ના પુત્ર અભિમન્યુ સાથે થયા હતા.
અજ્ઞાતવાસ દરમિયાન અર્જુન ઉત્તરાને નૃત્ય શીખવતો અને આ દરમિયાન તે ઉત્તરાથી પ્રભાવિત થયો અને તેના પુત્ર અભિમન્યુ સાથે લગ્નનો પ્રસ્તાવ મુક્યો. અભિમન્યુના મૃત્યુને લીધે ઉત્તરા ખુબ નાની ઉંમરે વિધવા બની હતી. અભિમન્યુના મૃત્યુ વખતે તે ગર્ભવતી હતી અને ત્યાર બાદ પરીક્ષિતનો જન્મ થયો જે બાદમાં હસ્તિનાપુરનો રાજા બન્યો હતો.
ભાઈ
પાંડવોના અજ્ઞાતવાસ દરમિયાન તેઓએ રાજા વિરાટના રાજ્યમાં ગુપ્ત આશરો લીધો હતો. રાજા વિરાટને ઉત્તર નામનો એક પુત્ર પણ હતો. એક વખત યુદ્ધ દરમિયાન તેનો સારથી ખુદ અર્જુન (અજ્ઞાતવાસ દરમિયાન) બન્યો હતો. કુરુક્ષેત્ર યુદ્ધના પ્રથમ દિવસે શલ્યએ તેનો વધ કર્યો હતો.
ગેલડા (તા. મુન્દ્રા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:મુન્દ્રા તાલુકો
અમરદડ (તા. રાણાવાવ)
અમરદડ (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. અમરદડ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ત થયેલી છે.
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
આશીયાપાટ (તા. રાણાવાવ)
આશીયાપાટ (તા. રાણાવાવ) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આશીયાપાટ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ત થયેલી છે.
આશીયાપાટ પોરબંદરથી આશરે ૧૨ માઇલ ઉત્તર-પૂર્વે આવેલું છે.
જોવાલાયક સ્થળો
આશીયાપાટ બરડો પર્વતમાળાથી ૧.૫ માઇલ દૂર પૂર્વમાં આવેલું છે, આ પર્વતમાળાનું સૌથી ઉંચુ શિખર વેણુ પર્વત છે, જે સમુદ્ર સપાટીથી ૨,૦૫૭ ફીટ ઉંચાઇ પર છે. બ્રિટિશ શાસન દરમિયાન આ ગામ પોરબંદર રજવાડાં હેઠળ હતું.
સંદર્ભ
10px આ લેખ હવે પબ્લિક ડોમેઇનમાં રહેલા પુસ્તકમાંથી લખાણના અંશો ધરાવે છે:
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર શ્રેણી:ગુજરાત ભૂગોળ સ્ટબ
મોણીયા (તા. વિસાવદર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારના જૂનાગઢ જિલ્લામાં આવેલા વિસાવદર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ધોરીવાવ નેસ (તા. રાણાવાવ)
એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં બરડા ડુંગરમાં આવેલો એક નેસ છે. આ નેસના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય પશુપાલન છે.
શ્રેણી:નેસ
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
બાદનપર (જોડીયા)
બાદનપર (જોડીયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  જોડિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બાદનપર (જોડીયા) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:જોડિયા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ભુલાર (તા. દેવગઢબારિયા)
ભુલાર (તા. દેવગઢબારિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા  દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દેવગઢબારિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભુલાર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ડાંગર, મગ, અડદ, ચણા, કપાસ, દિવેલી,  અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દેવગઢબારિયા તાલુકો
બાદનપર (અમરાન)
બાદનપર (અમરાન) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  જોડિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બાદનપર (અમરાન) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:જોડિયા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ધોરીયા નેસ (તા. રાણાવાવ)
એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલા સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  પોરબંદર જિલ્લામાં આવેલા રાણાવાવ તાલુકામાં બરડા ડુંગરમાં આવેલો એક નેસ છે. આ નેસના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય પશુપાલન છે.
શ્રેણી:નેસ
શ્રેણી:રાણાવાવ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
બાલાચડી (તા. જોડિયા)
બાલાચડી (તા. જોડિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા જામનગર જિલ્લાના જોડિયા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. બાલાચડી કચ્છના અખાત નજીક જામનગરથી ૨૫ કિમી દૂર આવેલું છે.
ઇતિહાસ
બ્રિટિશ શાસન સમયે બાલાચડી નવાનગર રજવાડાંના જોડિયા પરગણાના હડિઆના ઉપ વિભાગમાં આવતું હતું. બાલાચડી નવાનગરના રાજવીઓનું સમુદ્ર કિનારે આવેલું ઉનાળુ આરામગૃહ હતું. આ જગ્યા કુલ ૪૨૬ એકર વિસ્તારમાં પથરાયેલી હતી.
આ ઉનાળુ આરામગૃહ નજીક બીજા વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન પોલેન્ડના બાળ શરણાર્થીઓ માટેની જગ્યા આવેલી હતી જે ૧૯૪૨માં નવાનગરના જામ સાહેબ મહારાજા કે. એસ. દિગ્વિજયસિંહ દ્વારા બાંધવામાં આવી હતી. તેમણે પોલેન્ડ અને સોવિયેત પ્રદેશોમાંથી બચાવેલા હજારો પોલિશ શરણાર્થીઓને શરણ આપ્યુ હતું. આ જગ્યા હવે સૈનિક શાળાનો ભાગ છે.
અહીં આવેલી સૈનિક શાળા ગુજરાતમાં આવેલી એક માત્ર સૈનિક શાળા છે. તેની સ્થાપના ૧૯૬૧માં કરવામાં આવી હતી.
નામ
ગામનું નામ બાલાખડી અથવા બાળકોને દફનાવવાની જગ્યા પરથી પડ્યું હોવાનું મનાય છે અને તે યાદવોના બાળકોના અંતિમ સંસ્કાર માટેની જગ્યા છે તેવું મનાય છે. પરંતુ આ તર્ક સ્વિકારાતો નથી.
જોવાલાયક સ્થળો
એવું માનવામાં આવે છે કે છેલ્લાં ૧૦૦૦ અથવા ૧૨૦૦ વર્ષોમાં હાલની ઉત્તર તરફની જમીનમાં દરિયો લગભગ ૩ થી ૪ માઇલ દક્ષિણ તરફ આવી ગયો છે. નાનાં તટ પર સંખ્યાબંધ શિવલિંગો અત્યંત ઉંડી ઓટમાં દેખાય છે.
વ્યવસાય
કુંવાર પાઠું અહીંના કિનારા પર ઉગે છે અને તેના ફૂલ સહિત મોટા ભાગે તેને અથાણું બનાવવા વપરાય છે અને નિકાસ કરાય છે. ગામ નજીક મોટું તળાવ આવેલું છે, પરંતુ વરસાદ અનુસાર તે માત્ર જાન્યુઆરી કે ફેબ્રુઆરી સુધી જ પાણી જાળવી શકે છે.
બાલાચડી અને સચાના બંનેમાં માછલીઓ વાડા બાંધીને પકડવામાં આવે છે. ભરતી સમયે માછલીઓ તણાઇ આવે છે અને ભરતી પૂરી થયા પછી પાણી ગળાઇને પાછું ચાલ્યું જાય છે પરંતુ માછલીઓ ફસાઇ જાય છે. આમાં ઘણી વખત કાચબાઓ પણ પકડાય છે. આ વાડાની દિવાલો છીપલાં ભેગા થવાથી મજબૂત થતી જાય છે. આ દિવાસ સમુદ્ર તરફ અર્ધ ગોળાકાર હોય છે. સચાનામાં આ વાડાઓ પાણીનાં નીચલા સ્તરથી વધુ દૂર નથી. બાબુલની ડાળીઓ નીચલા સ્તરના પથ્થરોમાં મૂકવામાં આવે છે અને તે ૬૦૦ થી ૮૦૦ યાર્ડ લંબાઇ બનાવે છે. આ ડાળીઓ થી બનતા ભાગમાં મોટી માછલીઓ પકડાય છે, જેમાં વિવિધ પ્રકારની શાર્ક, તલવાર માછલી, પોમફ્રેટ, સોલ્સ અને ડુંગોગનો સમાવેશ થાય છે. મોટા કદના કાચબાઓ અહીં મળી આવે છે અને આ સમુદ્રમાં મળતી એક જાતીને મોટી જાડી પૂંછડી હોય છે. અહીં નાનાં મોતી ધરાવતા છીપલાંઓ સમુદ્રના પરવાળાંઓમાં મળી આવે છે.
સંદર્ભ
આ લેખ હવે પબ્લિક ડોમેઇનમાં રહેલ લખાણનો સમાવેશ કરે છે:
શ્રેણી:જોડિયા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર