cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
તાઈકવૉન્દો
ઔપચારિક રીતે, તાઈકવૉન્દોની મુખ્ય બે શૈલીઓ છે. એક કુક્કીવોનમાંથી આવે છે, જે દ્વંદ્વયુદ્ધ પદ્ધતિનો સ્રોત છે, તે સિહાપ ગેઓરુગી હવે ઉનાળુ ઓલિમ્પિક રમતોમાંની એક રમત છે અને તેનું સંચાલન વર્લ્ડ તાઈકવૉન્દો ફેડરેશન (WTF) દ્વારા કરવામાં આવે છે. બીજી શૈલી આંતરરાષ્ટ્રીય તાઈકવૉન-દો ફેડરેશન (ITF) તરફથી આવે છે.
વિવિધ તાઈકવૉન્દો સંગઠનોથી અલગ, તાઈકવૉન્દો વિકાસની બે સામાન્ય શાખાઓ હતીઃ પરંપરાગત અને ખેલકૂદ. "પરંપરાગત તાઈકવૉન્દો" શબ્દ લાક્ષણિક ઢબે 1950 અને 1960ના દાયકા દરમ્યાન દક્ષિણ કોરિયાના લશ્કરી બળોમાં સ્થાપાયેલા માર્શલ આર્ટ માટે વપરાય છે; વિશેષ રૂપે, તેનાં નામો અને રૂઢિગત ભાતોનું પ્રતીકીકરણ ઘણે ભાગે કોરિયન ઇતિહાસનાં ઘટકોનો સંદર્ભ રજૂ કરે છે. ખેલકૂદ તાઈકવૉન્દો તે પછીના દશકોમાં વિકસ્યું હતું અને તે કંઈકઅંશે જુદું કેન્દ્ર ધરાવે છે, તેમાં ખાસ કરીને, ઝડપ અને સ્પર્ધા પર ભાર મૂકવામાં આવે છે (ઓલિમ્પિક દ્વંદ્વયુદ્ધની જેમ), જયારે પરંપરાગત તાઈકવૉન્દોનું વલણ સત્તા અને સ્વ-બચાવ પર ભાર મૂકવાનું હોય છે. બંને પ્રકાર એકબીજાથી તદ્દન ભિન્ન નથી, અને તેમની વચ્ચેના તફાવતો ઘણી વાર ધૂંધળા થઈ જાય છે.
આ બંને મુખ્ય શૈલીઓ અને વિવિધ સંગઠનો વચ્ચે, સૈદ્ધાન્તિક અને તકનિકી તફાવતો હોવા છતાં, આ કલા એકંદરે ગતિમય સ્થિતિમાં ફેંકાતી લાત પર વધુ ભાર મૂકે છે, જે પગની પહોંચ અને શકિતનો (હાથની સરખામણીમાં) વધુ ઉપયોગ કરે છે. વિવિધ શૈલીઓ વચ્ચેનો મોટામાં મોટો તફાવત, અથવા કમ સે કમ સૌથી વધુ સ્પષ્ટ તફાવત, રમત અને સ્પર્ધામાં સામાન્ય રીતે સ્વીકારાયેલાં જુદાં જુદાં પ્રકારો અને નિયમોનો છે. તાઈકવૉન્દો તાલીમમાં સામાન્ય રીતે લાકડી વાપરવાની, લાતો, મુક્કાઓ અને ખુલ્લા હાથની લડાઈઓની પદ્ધતિ સામેલ હોય છે અને વિવિધ માળખું અલગ કરવાની અથવા ઝડપ બનાવી રાખવાની, ગબડાવાની અને સાંધાને ગાંઠ મારવાનો પણ સમાવેશ થઈ શકે છે. કેટલાક તાઈકવૉન્દો પ્રશિક્ષકો જીઅપસુલ તરીકે જાણીતાં, દાબબિંદુઓનો તેમ જ હાપકિડો અને જૂડો જેવા અન્ય માર્શલ આટર્સ પાસેથી ઉધાર લીધેલી સ્વ-બચાવની પકડવાની પદ્ધતિઓનો ઉપયોગ પણ સામેલ કરે છે.
ઇતિહાસ
તાઈકૉવોન્દોનો ઇતિહાસ વિવાદાસ્પદ છે. માહિતીના સ્રોતના આધારે દષ્ટિકોણો એકબીજાથી નોંધનીય રીતે જુદા પડે છે. દક્ષિણ કોરિયન તાઈકૉવોન્દો સંગઠનો કહે છે કે તાઈકૉવોન્દો એ પુરાણા કોરિયન માર્શલ આર્ટમાંથી ઉદ્ભવ્યું છે. અન્યો કહે છે કે પાડોશી દેશોના પ્રભાવો સાથે દેશી કોરિયન માર્શલ આર્ટમાંથી તેનો ઉદ્ભવ થયો છે    અથવા જાપાની કબજાને કારણે તે કરાટેમાંથી વિકસ્યું હતું.
સૌથી પુરાણુ કોરિયન માર્શલ આર્ટ એ એકબીજાના વેરી એવાં ત્રણ કોરિયન રાજયો- ગોગુર્યેઓ, સિલ્લા અને બાએકજેએ વિકસાવેલી શસ્ત્રવિનાની યુદ્ધ શૈલીઓનું મિશ્રણ છે, જેમાં યુવકોને શસ્ત્રવિનાના યુદ્ધની યુકિતઓમાં શકિત, ઝડપ અને જીવતા રહેવાના કૌશલ્યો વિકસાવવાની તાલીમ આપવામાં આવતી. આ યુકિતઓમાંથી સૌથી વધુ લોકપ્રિય યુકિત સુબાક હતી, અને સુબાક નો સૌથી લોકપ્રિય ભાગ એ તાઈકકેયોન  હતો. જેઓ તેમાં મજબૂત કુદરતી યોગ્યતા દાખવતા તેમને હવારંગ નામની નવી વિશેષ લડાયક સૈનિક ટુકડીમાં તાલીમાર્થી તરીકે પસંદગી મળતી. એવું મનાતું કે ઉદારમતવાદી કલા માટેની પ્રતિભા ધરાવતા યુવાનો સક્ષમ લડવૈયા બનવાનું સૌભાગ્ય મેળવી શકતા. આ લડવૈયાઓને વિદ્વતા તેમ જ માર્શલ આર્ટ, શીખવાની ફિલસૂફી, ઇતિહાસ, નીતિ-સંહિતા અને અશ્વારોહણ રમતો શીખવવામાં આવતા હતા. તેમની લશ્કરી તાલીમમાં તેમને શસ્ત્રો માટેની વિસ્તીર્ણ તાલીમ આપવામાં આવતી, જેમાં ઘોડા પર બેસીને અને પગે ચાલતાં, એમ બંને રીતે તલવારયુદ્ધ અને બાણવિદ્યાનો સમાવેશ થતો, તેમ જ લશ્કરી યુકિતઓના પાઠ તથા સુબાક ના ઉપયોગથી શસ્ત્રવિહીન, અશસ્ત્ર લડાઈની તાલીમ પણ આપવામાં આવતી. અલબત્ત, આમ તો સુબાક એ ગોગુર્યેઓની પગનો વધુ ઉપયોગ કરતી કલા હતી, સિલ્લાના પ્રભાવને કારણે સુબાક માં હાથની યુકિતપ્રયુકિતઓ પણ ઉમેરાઈ ગઈ હતી.
આ સમયગાળા દરમ્યાન, કોગુર્યોના પુરાણા માસ્ટરોએ કેટલાક ચૂંટેલા સિલ્લાના લડવૈયાઓને તાઈકકેયોન ની તાલીમ આપી. આ લડવૈયાઓ પછી હવારંગ નામે જાણીતા થયા. હવારંગે પછી સિલ્લામાં રાજવીઓના પુત્રો માટે હવારંગ-દો, એટલે કે "માનવજાતિની ખીલવણીનો રસ્તો" નામની એક લશ્કરી સંસ્થા સ્થાપી. હવારંગે તાઈકકયોન, ઇતિહાસ, કન્ફુશિયનની ફિલસૂફી, નીતિઓ, બૌદ્ધ નીતિમત્તા, સામાજિક કૌશલ્યો અને લશ્કરી યુકિતઓનો અભ્યાસ કર્યો. હવારંગ લડવૈયાઓના માર્ગદર્શક સિદ્ધાન્તો, વોન ગ્વાંગના માનવઆચાર માટેની પાંચ સંહિતાઓ પર આધારિત હતા, જેમાં વફાદારી, સંતાનીય ફરજ, ભરોસાપાત્રતા, બહાદુરી અને ન્યાયનો સમાવેશ થતો હતો. હવારંગ અન્ય પ્રદેશો અને લોકો પાસેથી શીખવા માટે આખા દ્વીપકલ્પ પર ફરી વળ્યા હતા, તેથી તાઈકકયોન આખા કોરિયામાં પ્રસરી ગયું હતું. કોરિયા પ્રાચીન અને પરંપરાગત માર્શલ આર્ટનો સમૃદ્ધ ઇતિહાસ ધરાવતું હોવા છતાં, જોસીઅન રાજવંશ દરમ્યાન કોરિયન માર્શલ આર્ટ ગુમનામીમાં સરી પડ્યું હતું. કોરિયન કન્ફયુશિયનિઝમ હેઠળ કોરિયાનો સમાજ અત્યંત અધ્યસ્થ બની ગયો અને જે સમાજના આદર્શો તેના વિદ્વાન-રાજાઓએ સ્થાપ્યા હતાં તે સમાજમાં માર્શલ આર્ટ માટે ખાસ આદર રહ્યો નહીં. સુબાક અને તાઈકકયોન  જેવા પરંપરાગત માર્શલ આર્ટના વિધિપૂર્વકના મહાવરાને મંજૂરી પામેલા લશ્કરી ઉપયોગો માટે અનામત કરી દેવામાં આવ્યા. જો કે, સામાન્ય જનમાં તાઈકકયોન એક લાતોની રમત રૂપે, હજી 19મી સદી સુધી ટકયું છે.
આધુનિક વિકાસ
કોરિયા પર જાપાનના કબજા દરમ્યાન, કોરિયાની સંસ્કૃતિને ભૂંસી નાખવાના પ્રયાસમાં લોક સંસ્કૃતિ, ભાષા અને ઇતિહાસ સહિત કોરિયન ઓળખનાં તમામ પાસાંઓ પર પ્રતિબંધ મૂકવામાં આવ્યો હતો. કોરિયનોને જાપાની નામો અને શિન્તો શ્રાઈનોની પૂજા કરવાની ફરજ પાડવામાં આવી હતી; કોરિયન-ભાષી વર્તમાનપત્રો અને સામયિકોને પ્રતિબંધિત કરવામાં આવ્યાં હતાં; અને યુદ્ધ દરમ્યાન, જાપાની યુદ્ધ પ્રયાસોના પક્ષે ટેકો આપવા માટે સેંકડો હજારો કોરિયાવાસીઓને ફરજ પાડવામાં આવી હતી. આ સમયગાળા દરમ્યાન, તાઈકકયોન (અથવા સુબાક ) જેવા માર્શલ આર્ટ પર પણ પ્રતિબંધ મૂકવામાં આવ્યો હતો; જો કે, ભૂગર્ભ શિક્ષા અને લોક પ્રણાલી થકી તાઈકકયોન  બચી રહી શકયું હતું. જાપાની કબજાના આ સમયગાળા દરમ્યાન, જે કોરિયાવાસીઓ જાપાનમાં અભ્યાસ કરવા જઈ શકયા હતા, તેઓ જાપાની માર્શલ આર્ટના પરિચયમાં આવ્યા અને તેમણે આ કલાઓમાં કેટલાક કિસ્સામાં બ્લેક બેલ્ટ મેળવ્યા. બીજા કેટલાક ચીન અને મંચુરિયાના માર્શલ આર્ટના પરિચયમાં આવ્યા.
1945માં જયારે જાપાની કબજાનો અંત આવ્યો, ત્યારે કોરિયામાં વિવિધ પ્રભાવો હેઠળ કોરિયન માર્શલ આર્ટ શાળાઓ (કવાન ) ખૂલવા માંડી. આ શાળાઓમાં, કલાનાં ઉદ્ગમો અંગે ભિન્ન દષ્ટિકોણો શીખવવામાં આવતા. કેટલાકનું માનવું હતું કે તેઓ પ્રાથમિક રીતે પરંપરાગત કોરિયન માર્શલ આર્ટ તાઈકકયોન અને સુબાક  પર આધારિત માર્શલ આર્ટ શીખવતા હતા,   તો કેટલાકનું માનવું હતું કે તેઓ કુંગ ફુ અને કરાટે જેવા વિવિધ માર્શલ આર્ટ પર આધારિત માર્શલ આર્ટ શીખવતા હતા. અન્યોનું માનવું હતું કે આ શાળાઓમાં લગભગ સમગ્રપણે કરાટે પર આધારિત કલાઓ શીખવાતી હતી. કેવી રીતે વિવિધ કોરિયન પરંપરાઓ અને રીતભાતોમાં ફેરફાર લાવીને જાપાને કોરિયન માર્શલ આર્ટના ઇતિહાસને ભૂંસવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, તે અંગે 5,000 યર્સ ઓફ કોરિયન માર્શલ આર્ટ્સ નામનું પુસ્તક ધ્યાન દોરે છે. આજે જે ઇતિહાસ આપણે જાણીએ છીએ તેના પર એની કેટલી અસર પડી હશે તે કહેવું મુશ્કેલ છે. કોરિયન વિજયચિહ્નો/સિદ્ધિઓના સ્મારકોને હાનિ પહોંચાડવી, તોડફોડ કરવાથી માંડીને કોરિયાના પરંપરાગત નકશાની છબિને વાઘના રૂપમાંથી સસલાના રૂપમાં મૂકવા જેવા ઉપરછલ્લા ફેરફારો કરવા સુધીના પ્રયત્નો જાપાનીઓએ કર્યા હતા. એ સમયના જાપાની આગેવાનો એવું માનતા હતા કે કોરિયન બાળકો/જુવાનિયાઓને અપાતા જ્ઞાનને જો રોકી દેવામાં આવે, તો તેઓ ઇતિહાસના સમયથી લડવૈયાઓ નથી પણ માત્ર એક નિષ્ક્રિય/સહનશીલ પ્રજાતિ છે એવું માનવા તેમને પ્રેરી શકાય અને તો કોરિયા પર કબજો બનાવી રાખવો આસાન રહે. તે સમયના ઇતિહાસકારોએ લખ્યું હતું, "જાપાની માર્શલ આર્ટના શિક્ષકો માત્ર માન્યતાપ્રાપ્ત પ્રશિક્ષકો હતા. આ સ્થિતિમાં જાપાનીઝ માર્શલ આર્ટ અને હજી પણ સામાન્ય ચલણમાં રહેલી કોરિયાની પ્રણાલીઓના અંશો એકબીજામાં ભળવા શરૂ થયા." આ તમામ પરિબળોને ધ્યાનમાં લેતાં, વિવિધ માર્શલ આર્ટમાં વાપરવામાં આવતી મૂળ યુકિતઓ કોણે વિકસાવી હશે તે નિશ્ચિત કરવું મુશ્કેલ છે. જો કે કોઈ પણ પ્રકારે, કબજામાંથી મુકત થયા પછી, કોરિયનોએ પોતાના પ્રાચીન કોરિયન આર્ટને ફરીથી સંપાદિત કર્યું હતું અને 1971માં તાઈકવૉન્દોને એક રાષ્ટ્રીય માર્શલ આર્ટ તરીકેની ગણના આપવા માટે નામાંકિત કરવામાં આવ્યું હતું.
1952માં, જયારે કોરિયન યુદ્ધ તેની ચરમસીમાએ હતું, ત્યારે ત્યાં એક માર્શલ આર્ટ પ્રદર્શન યોજાયું હતું, જેમાં કવાન એ તેમનું કૌશલ્ય પ્રદર્શિત કર્યું. એક નિદર્શન આપતી વખતે, નામ તાઈ હીએ એક મુક્કાથી 13 છાપરાંના નળિયાઓને તોડી પાડ્યા હતા. આ નિદર્શન જોયા પછી, દક્ષિણ કોરિયાના રાષ્ટ્રપ્રમુખ સિંગમન રહીએ, ચોઈ હોંગ હીને કોરિયન લશ્કરમાં માર્શલ આર્ટ શરૂ કરવાની સૂચના આપી હતી. 1950ના દાયકાના મધ્ય ભાગમાં, નવ કવાન ઊભરી આવ્યા. સિંગમન રહીએ વિવિધ શાળાઓને એક પ્રણાલી હેઠળ એકરૂપ કરવાનો આદેશ આપ્યો. "તાઈકવૉન્દો" નામ કાં તો (ઓહ દો કવાનના) ચોઈ હોંગ હી દ્વારા અથવા (ચુંગ દો કવાનના) સોંગ દુક સોન દ્વારા સુપરત કરવામાં આવ્યું હતું, અને એપ્રિલ 11, 1955ના તેને સ્વીકારવામાં આવ્યું હતું. આજની સ્થિતિએ, નવ કવાન તાઈકવૉન્દોના સ્થાપક ગણાય છે, અલબત્ત તમામ કવાન  એ જ નામનો ઉપયોગ કરતા નથી. એકરૂપતાની પ્રક્રિયા સરળ બનાવવા માટે 1959/1961માં કોરિયા તાઈકવૉન્દો એસોસિએશન(KTA)ની રચના કરવામાં આવી હતી. તેના પછી થોડા જ સમયમાં, વિવિધ દેશોમાં તાઈકવૉન્દોના મૂળ માસ્ટરો (નિષ્ણાતો) અંગેના હસ્તાંતરણ સાથે તાઈકવૉન્દોએ વૈશ્વિક પટલ પર ધમાકેદાર પ્રવેશ કર્યો. અલબત્ત, દક્ષિણ કોરિયામાં જુદા જુદા કવાને ભિન્ન શૈલીઓ શીખવાડવાનું ચાલુ રાખ્યું હોવાથી ત્યાં સમાન ધોરણ માટેના પ્રયાસો સ્થગિત થયા. કોરિયન સરકારની એકરૂપતા માટેની બીજી વિનંતીના પરિણામે કોરિયા તાઈ સૂ દો એસોસિએશનની રચના થઈ, જેના નેતૃત્વમાં બદલાવ આવતાં 1965માં તેણે પાછું કોરિયા તાઈકવૉન્દો એસોસિએશન નામ ગ્રહણ કર્યું.
એક સ્રોત અનુસાર તાઈકવૉન્દો વિશ્વભરમાં 30 મિલિયન વ્યવસાયીઓ અને બ્લેક બ્લેટ ધરાવતી 3 મિલિયન વ્યકિતઓ સાથે કુલ 123 દેશોમાં પોતાની હાજરી ધરાવે છે એવું અનુમાન છે. દક્ષિણ કોરિયા સરકારે જાહેર કરેલા અનુમાન અનુસાર 190 દેશોમાં, 70 મિલિયન લોકો તાઈકવૉન્દોનો ઉપયોગ કરે છે. ઓલિમ્પિક રમતોમાં સ્થાન પામ્યા હોય તેવા માત્ર બે એશિયાઈ માર્શલ આર્ટમાંનું હવે તે એક છે (બીજું જુડો છે); 1988માં સિઓલ ખાતે રમતોના આરંભ વખતના પ્રદર્શન રૂપે પ્રવેશ કર્યા પછી, 2000માં સિડની ખાતે યોજાયેલી ઓલિમ્પિક રમતોમાં તેને ઔપચારિક રીતે ચંદ્રક એનાયત કરવામાં આવે તેવી રમત રૂપે સ્વીકારવામાં આવ્યું હતું.
લાક્ષણિકતાઓ
thumb|225px|લવચીકતા વધારવા માટે સ્નાયુઓ તંગ કરવા એ તાઈકવૉન્દો તાલીમનું એક અગત્યનું પાસું છે.
તાઈકવૉન્દો તેની લાતની (પગથી આઘાત કરવાની) યુકિતઓ માટે જાણીતું છે, જે તેને કરાટે અથવા કુંગ ફુની દક્ષિણી શૈલીઓથી જુદું પાડે છે. તેનો તાર્કિક આધાર એ છે કે કોઈ પણ માર્શલ આર્ટિસ્ટ પાસે લાંબામાં લાંબું અને સૌથી મજબૂત શસ્ત્ર કોઈ હોય તો તે પગ છે, અને તેથી લાત એ સફળ પ્રતિકારનો અવસર આપ્યા વિના આઘાત આપવા માટેની ઉચ્ચતમ સંભાવનાઓ ધરાવે છે. ઐતિહાસિક રીતે, કોરિયનોને મન હાથ એ લડાઈમાં વાપરી નાખવા માટે ઘણા વધુ મૂલ્યવાન હતા, એટલે તેઓ પગનો ઉપયોગ કરવા પર વધુ ભાર મૂકતા હતા. તાઈકવૉન્દો, સ્ત્રી-પુરુષ બંનેમાં અને અનેક યુગોથી લોકપ્રિય રહેલું માર્શલ આર્ટ છે. શારીરિક રીતે, તાઈકવૉન્દો શકિત, ત્વરા, સંતુલન, લવચીકતા અને જોમ/સહનશકિત વિકસાવે છે. લાકડાના પાટિયાં તોડવાનું ઉદાહરણ માનસિક અને શારીરિક શિસ્તનો સમન્વય દર્શાવે છે, જેમાં તોડવા માટેની યુકિતમાં શારીરિક નિપુણતા અને પોતાની શકિતઓને એકાગ્ર કરવાની માનસિક નિપુણતા, એમ બંનેની જરૂર પડે છે.
તાઈકવૉન્દોનો વિદ્યાર્થી લાક્ષણિક ગણવેશ (દોબોક 도복)ધારણ કરે છે, જે મોટા ભાગે સફેદ પણ કોઈકવાર કાળો (અથવા અન્ય રંગોનો) હોય છે અને તેની કમરે પટ્ટો (ટ્ટી  띠) બાંધેલો હોય છે. દોબોક ના કમસે કમ મુખ્ય ત્રણ પ્રકારો છે, જેમાં સૌથી દેખીતો તફાવત ઉપરના અંગરખાની શૈલીનો છેઃ (1) પરંપરાગત એશિયાઈ પહેરવેશ સાથે મળતું આવતું આગળથી ત્રાંસું બંધાતું અંગરખું, (2) વ-આકારનું ગળું ધરાવતું અંગરખું (ત્રાંસમાં બંધાતું નહીં), જે વિશેષ કરીને WTFના વ્યવસાયીઓ પહેરે છે, અને (3) આગળથી ઊભું-બંધ અંગરખું (ત્રાંસમાં બંધાતું નહીં), જે લાક્ષણિક રીતે ITFના વ્યવસાયીઓ પહેરે છે. પટ્ટાનો રંગ અને તેના પરનાં સૂચક ચિહ્નો (જો હોય તો) વિદ્યાર્થીની કક્ષા સૂચવે છે. સામાન્ય રીતે, જેટલો ઘેરા રંગના પટ્ટા, તેટલી તેની કક્ષા ઊંચી. જયાં સૂચનાઓ આપવામાં આવે છે તે શાળા અથવા જગ્યાને દોજંગ 도장 કહેવામાં આવે છે.
અલબત્ત, દરેક તાઈકવૉન્દો કલબ અથવા શાળા જુદી જુદી રીતે શીખવાડે છે, છતાં એક તાઈકવૉન્દોના વિદ્યાર્થીએ લાક્ષણિક ઢબે નીચેની પ્રવૃત્તિઓમાંથી મોટા ભાગનામાં અથવા તમામમાં સહભાગી બનવાનું રહે છેઃ
કેટલીક શાળાઓ પ્રકારો/ભાતનું પ્રદર્શન કરતી વખતે "સાઈન તરંગ"નો ઉપયોગ કરવાનું શીખવાડે છે; આમાં યુકિતઓ પ્રયોજતી વખતે વચ્ચે પોતાનું ગુરુત્વાકર્ષણનું કેન્દ્ર વધારવામાં આવે છે, અને યુકિતની અજમાયશ થઈ ગયા પછી તેને ઘટાડવામાં આવે છે, જેના કારણે ઉપર-અને-નીચે એવું હલનચલન થાય છે, આ હલન-ચલન પરથી "સાઈન તરંગ" શબ્દ પ્રયોજવામાં આવ્યો છે. અન્ય શાળાઓ પ્રકાર/ભાતના સમગ્ર પ્રદર્શન દરમ્યાન સામાન્ય રીતે પોતાના ગુરુત્વાકર્ષણ કેન્દ્રને અચળ રાખવાનું શીખવાડે છે, સિવાય કે જે-તે ભાતનું વિવરણ તેનાથી વિરુદ્ધ દર્શાવવામાં આવ્યું હોય.
સંગઠનો
તાઈકવૉન્દોની બે સૌથી વધુ લોકપ્રિય પ્રણાલીઓનું નામ સંપૂર્ણપણે તેમના સંગઠનોના આધારે પાડવામાં આવ્યું છે, આંતરરાષ્ટ્રીય તાઈકવૉન-દો ફેડરેશન (ITF) અને વર્લ્ડ તાઈકવૉન્દો ફેડરેશન (WTF), જે કુક્કીવૉન સાથે પ્રગાઢપણે સંકળાયેલું છે. 1966માં ચોઈ હોંગ હીએ ની સ્થાપના કરી હતી. 2002માં ચોઈના અવસાન બાદ, અસંખ્ય વારસાના ઝઘડાઓના પરિણામે ITFનું ત્રણ ભિન્ન જૂથોમાં વિભાજન થઈ ગયું હતું, જે દરેક પોતે મૂળ હોવાનો દાવો કરે છે. આ ત્રણે તંત્રો ખાનગી સંગઠનો છે. જેમાંથી બે ઓસ્ટ્રિયામાં સ્થિત છે અને એક કૅનેડામાં સ્થિત છે. ITFનું મુખ્ય તાલીમ મથક અનધિકૃત રીતે ઉત્તર કોરિયાના પ્યોંગયાંગ(Pyongyang)ના તાઈકવૉન્દો પેલેસમાં સ્થિત છે, જેની સ્થાપના 1990ના દાયકાના મધ્યમાં થઈ હતી.
thumb|225px|left|ફરસબંધી માટેની ચાર ક્રોંક્રીટની ઈંટોને નાઈફ-હેન્ડ ફટકાથી તોડવાની કળા.તાઈકવૉન્દોમાં તોડી પાડવાની યુકિતઓનો ઉપયોગ ઘણી વાર કરવામાં આવે છે.
અલબત્ત, "WTF" અને "કુક્કીવૉન" શબ્દોને ઘણી વખત ભૂલથી એકબીજાની અદલબદલમાં વાપરવામાં આવે છે, પણ કુક્કીવૉન એ સદંતર અલગ સંગઠન છે, જે પ્રશિક્ષકોને તાલીમ આપે છે અને પ્રમાણિત કરે છે તથા વિશ્વભરમાં ડૅન અને પુમ ના અધિકૃત પ્રમાણપત્રો જારી કરે છે. કુક્કીવૉન દક્ષિણ કોરિયાના સિઓલમાં તેનું પોતાનું બેજોડ ભૌતિક મકાન ધરાવે છે, જેમાં કુક્કીવૉન (વર્લ્ડ તાઈકવૉન્દો હેડકવાર્ટર્સ)નું વહીવટ કાર્યાલય આવેલું છે; વધુમાં કુક્કીવૉન એ તાઈકવૉન્દોની એક પ્રણાલી છે. જયારે WTF એ ટુર્નામેન્ટ માટેની સમિતિ છે અને તકનિકી દષ્ટિએ કોઈ શૈલી અથવા પ્રણાલી નથી.
બીજાં પણ ઘણાં ખાનગી સંગઠનો છે, જેમ કે તાઈકવૉન્દોની સોંગાહ્મ શૈલીનો પ્રસાર કરતું વર્લ્ડ ટ્રેડિશનલ તાઈકવૉન્દો યુનિયન અને તાઈકવૉન્દોની લશ્કરી શૈલી શીખવતું રહી તાઈકવૉન-દો. આ ખાનગી સંગઠનો દ્વારા આયોજિત કાર્યક્રમો અને સ્પર્ધાઓમાં તાઈકવૉન્દોના અન્ય વિદ્યાર્થીઓને મોટા ભાગે પ્રવેશ આપવામાં આવતો નથી. જો કે, WTF-સ્વીકૃત કાર્યક્રમોમાં કોઈ પણ વ્યકિતને, તેની શાળાના જોડાણ અથવા માર્શલ આર્ટની શૈલી અંગે ભેદભાવ રાખ્યા વિના, WTF કાર્યક્રમોમાં હરીફાઈમાં ભાગ લેવા દેવામાં આવે છે, પરંતુ આ વ્યકિત તેના દેશમાં, જે કોઈ પણ વ્યકિત માટે ખુલ્લું હોય છે તેવા WTF મેમ્બર નેશનલ એસોસિએશનની સભ્ય હોવી જોઈએ. આ ઢગલાબંધ સંગઠનો વચ્ચેનો મુખ્ય તકનિકી તફાવત અંગવિન્યાસ, સ્થિતિ અને યુકિતમાં નિપુણતા દર્શાવતી ચોક્કસ ક્રમની ગતિવિધિઓ- હ્યેઓંગ  형, પુમસાએ  품새, અથવા તેઉલ  틀 નામે ઓળખાતી શૈલીઓની આસપાસ તેમ જ સ્પર્ધામાં મુક્કાબાજીના નિયમો અને ફિલસૂફીની આસપાસ ભમ્યા કરે છે.
આ ખાનગી સંગઠનો ઉપરાંત, મૂળ શાળાઓ(કવાન )એ રચેલું સંગઠન, જે આગળ જતાં કુક્કીવૉન બન્યું, તે WTF અને કુક્કીવૉનને ટેકો આપતાં સંગઠનોને સભ્યપદ આપતાં સ્વાયત્ત ભાતૃ સંગઠન તરીકે પોતાનું અસ્તિત્વ જાળવી રહ્યું છે. કવૉન નો અધિકૃત અભ્યાસક્રમ એ કુક્કીવૉનનો જ છે. કવૉન પોતાના સદસ્યોને કુક્કીવૉન ડૅન  અને પુમ  પ્રમાણપત્રો (બ્લેક બેલ્ટ કક્ષા) આપવાની ચેનલ તરીકેનું કામ પણ બજાવે છે.
રેન્ક (કક્ષાઓ), બેલ્ટ અને બઢતી
તાઈકવૉન્દોમાં લાક્ષણિક ઢબે "જુનિયર" અને "સિનિયર", અથવા "વિદ્યાર્થી" અને "પ્રશિક્ષક" એમ કક્ષાઓને અલગ પાડવામાં આવી છે. જુનિયર વિભાગ વિશિષ્ટ રીતે દસ કક્ષાઓ ધરાવે છે, જેને કોરિયન શબ્દ ગુપ 급 (ગુપ  અથવા કુપ  તરીકે રોમનલિપિમાં લખાતો શબ્દ) થકી સૂચવવામાં આવે છે. જુનિયર કક્ષાઓને સામાન્ય રીતે શાળાના આધારે, જુદા જુદા રંગના પટ્ટાઓ/બેલ્ટથી ઓળખવામાં આવે છે, એટલે આ કક્ષાઓને કયારેક "રંગીન બેલ્ટ" પણ કહેવામાં આવે છે. જે-તે રંગના બેલ્ટને બદલે, ગુપ કક્ષાને તે બેલ્ટ પરની પટ્ટીઓ થકી સૂચિત કરવામાં આવે છે. વિદ્યાર્થીઓ દસમા ગુપ થી શરૂ કરે છે (સામાન્ય રીતે તેના માટે સફેદ બેલ્ટ વાપરવામાં આવે છે) અને પહેલા ગુપ (મોટા ભાગે તેના માટે કાળી પટ્ટીઓ ધરાવતો લાલ બેલ્ટ વાપરવામાં આવે છે) તરફ પ્રગતિ કરે છે.
સિનિયર વિભાગ વિશિષ્ટ રીતે નવ કક્ષાઓનો બનેલો છે. આ કક્ષાઓને ડૅન 단 કહેવામાં આવે છે, "બ્લેક બ્લેટ" અથવા "ડિગ્રી" તરીકે પણ (જેમ કે "ત્રીજા ડૅન "માં છે અથવા "ત્રીજી-ડિગ્રીના બ્લેક બ્લેટ"માં છે) તેને ઓળખવામાં આવે છે. બ્લેક બેલ્ટ પહેલી ડિગ્રીથી શરૂ થાય છે અને પછી તે બીજી, ત્રીજી અને એમ આગળ વધે છે. બ્લેટ પરની પટ્ટીઓ, રોમન આંકડાઓ અથવા અન્ય પદ્ધતિથી મોટા ભાગે ડિગ્રી સૂચવવામાં આવે છે; પણ કયારેક બ્લેક બ્લેટ સંપૂર્ણપણે કાળા હોય છે અને કક્ષા પર ધ્યાન આપ્યા વિના તેના પર કોઈ સજાવટ કરવામાં આવેલી હોતી નથી.
એક કક્ષામાંથી બીજી કક્ષામાં આગળ વધવા માટે, વિદ્યાર્થીઓએ લાક્ષણિક રીતે બઢતીની કસોટીઓ પાર કરવી રહે છે, જેમાં તેમણે નિર્ણાયકોની પેનલ સામે અથવા તેમના શિક્ષક સમક્ષ આ કળાના વિવિધ પાસાંઓમાં પોતાના કૌશલ્યનું પ્રદર્શન કરવાનું હોય છે. શાળાએ શાળાએ બઢતી માટેની કસોટીઓ બદલાતી રહે છે, પણ તેમાં કેટલાક ઘટકો સામાન્ય હોઈ શકે છે, જેમ કે, વિવિધ પ્રયુકિતઓને ચોક્કસ ક્રમમાં વાપરવાનું કૌશલ્ય, પદ્ધતિઓનો ઉપયોગ; શકિત અને નિયંત્રણ એમ બંનેના ઉપયોગથી યુકિતઓના પ્રયોગનું જેમાં નિદર્શન થાય છે તે પાટિયાં તોડવાની કસોટી; યુકિતઓ પર કેટલું નિયંત્રણ છે તથા તેને વ્યવહારિક રીતે અમલમાં મૂકવાની ક્ષમતાના નિદર્શન માટે, મુક્કાબાજી અને સ્વ-બચાવ; કળા અંગેના જ્ઞાન અને સમજણ દર્શાવવા માટે પ્રશ્નોના જવાબ રૂપે તેના શબ્દપ્રયોગ, વિભાવનાઓ, ઇતિહાસ, વગેરે કહી બતાવવા. ડૅનની ઉચ્ચતમ કસોટીઓમાં, વિદ્યાર્થીઓએ કયારેક પ્રત્યક્ષ કસોટીઓ ઉપરાંત લેખિત કસોટી આપવાની રહે છે અથવા તો સંશોધન પત્ર સુપરત કરવું રહે છે.
કેટલીક શાળાઓમાં એક ગુપ માંથી બીજામાં વિદ્યાર્થીઓને સારી એવી ઝડપથી બઢતી આપવામાં આવે છે, કારણ કે દર બે, ત્રણ, અથવા ચાર મહિને ગુપ બઢતીઓ શાળામાં યોજાવામાં આવતી હોય છે. ગુપ કક્ષાના વિદ્યાર્થીઓ સૌથી પહેલાં તો સૌથી પાયાની યુકિત-પ્રયુકિતઓ શીખે છે, અને પછી જેમ જેમ તે પ્રથમ ડૅન  તરફ આગળ વધતાં જાય તેમ વધુ ને વધુ જટીલ યુકિત-પ્રયુકિતઓ શીખતાં જાય છે. નવી, વધુ સાંપ્રત શાળાઓમાં કરતાં અનેક જૂની અને વધુ પરંપરાગત શાળાઓ ઘણે ભાગે ઉચ્ચ કક્ષાઓ માટેની કસોટી આપવા માટે વિદ્યાર્થીઓને લાંબા સમય બાદ છૂટ આપે છે, જયારે નવી, વધુ સાંપ્રત શાળાઓમાં કસોટી વચ્ચેના ગાળાઓ રાખવા આવશ્યક ન હોવાથી તેમાં ઝડપથી વિદ્યાર્થીઓને આગળની કક્ષા તરફ મોકલવામાં આવે છે.
ગુપ કરતાં વિપરીત, એક ડૅન થી બીજામાં જતાં વર્ષોનો સમય લાગી શકે છે. એક બ્લેક બ્લેટ ધરાવનારે, તેની વર્તમાન કક્ષા જેટલાં વર્ષો વીતાવ્યાં પછી જ તેને એકમાંથી બીજી કક્ષામાં બઢતી આપવી તેવો સામાન્ય નિયમ છે. ઉદાહરણ તરીકે, બ્લેક બ્લેટની ત્રીજી-ડિગ્રીમાં નવા નવા પ્રવેશેલા વિદ્યાર્થીને, ત્રણ વર્ષ પસાર થઈ ન જાય ત્યાં સુધી ચોથી-ડિગ્રીમાં બઢતી આપવામાં આવતી નથી. ડૅન બઢતી માટે કેટલાંક સંગઠનો વયની આવશ્યકતાઓ પણ મૂકે છે, અને જયાં સુધી નાના વિદ્યાર્થીઓ અમુક ચોક્કસ ઉંમરના ન થાય ત્યાં સુધી તેમને ડૅન  કક્ષા ન આપતાં પુમ  품 કક્ષામાં (જુનિયર બ્લેક બ્લેટ) બઢતી આપે છે.
બ્લેક બ્લેટ કક્ષા સાથે "માસ્ટર" અને "ઈન્સ્ટ્રકટર" જેવાં બિરુદો પણ સંકળાયેલા હોઈ શકે છે, પણ જયારે કક્ષાઓ અને બિરુદોની વાત આવે ત્યારે તાઈકવૉન્દો સંગઠનો નિયમો અને ધોરણોમાં એકબીજાથી વ્યાપક રીતે જુદાં પડતાં જોવા મળે છે. અનેક માર્શલ આર્ટ પ્રણાલીઓમાં છે તેમ, અહીં પણ એક સંગઠનમાં જે સાચું ગણાય છે તે બીજામાં સાચું ગણાતું નથી. ઉદાહરણ તરીકે, કોઈ એક સંગઠનમાં ત્રણ વર્ષની તાલીમ પછી પહેલી ડૅન કક્ષામાં બઢતી મળી શકે છે, પણ બીજાં સંગઠનોમાં એથી વધુ ઝડપથી મળે છે, અને એ જ રીતે અન્ય કક્ષાઓમાં પણ આ ફેરફાર જોવા મળે છે. એ જ રીતે, ડૅન કક્ષા માટે એક સંગઠનમાં અપાતું બિરુદ અને અન્ય સંગઠનમાં અપાતાં ડૅન  કક્ષા માટેના બિરુદ સમાન હોય તે પણ જરૂરી નથી. ઉદાહરણ રૂપે, આંતરરાષ્ટ્રીય તાઈકવૉન-દો ફેડરેશનમાં, 1થી 3 ડૅન ના વિદ્યાર્થીઓને બૂસાબુમ (સહાયક પ્રશિક્ષક), જયારે 4થી 6 ડૅન ના વિદ્યાર્થીઓને સાબુમ  (પ્રશિક્ષક) અને 7થી 8 ડૅન ના વિદ્યાર્થીઓને સાહ્યુન  (માસ્ટર), અને 9મી ડિગ્રી ધારી વિદ્યાર્થીઓને સાસેઓંગ  (ગ્રાન્ડ માસ્ટર) કહેવામાં આવે છે. તાઈકવૉન્દોના અન્ય સંગઠનોમાં પણ આ જ સંબોધન-પ્રણાલી લાગુ પડતી હોય તેવું જરૂરી નથી.
ફિલસૂફી
તાઈકવૉન્દો અમુક જુદા જુદા કવાન માં વિકસ્યું હોવાથી, તાઈકવૉન્દો ફિલસૂફી પણ કેટલીક ભિન્ન અભિવ્યકિતઓ ધરાવે છે. ઉદાહરણ તરીકે, ITF વિદ્યાર્થીઓએ લેવાની પ્રતિજ્ઞાના છેલ્લા બે ફકરામાં ITFના સિદ્ધાન્તોનો સારાંશ આવી જાય છેઃ "હું ન્યાય અને સ્વતંત્રતાનું રક્ષણ કરનારો બનીશ" અને "હું એક વધુ સારું અને શાંતિપૂર્ણ વિશ્વ રચીશ." વૈકલ્પિક રીતે, કુક્કીવોન ફિલસૂફી, હાન ફિલસૂફી સામજે (삼제, ત્રણ મૂળતત્ત્વો), ઈઉમ  (음, યિન; નકારાત્મક અથવા અંધકાર) અને યાંગ  (양, હકારાત્મક અથવા તેજસ્વી) એમ પૂર્વના સિદ્ધાન્તો પર આધારિત છે, જેમાં સામજે  ચેઓન  (천, આકાશ અથવા સ્વર્ગ), જી  (지, પૃથ્વી) અને ઇન  (인, મનુષ્ય અથવા વ્યકિત) એમ ત્રણ મૂળતત્ત્વોનો ઉલ્લેખ કરે છે. આ વિભાવનાઓના મૂળ, પૂર્વ એશિયાઈ ફિલસૂફીમાંના મુખ્ય ધાર્મિક સિદ્ધાન્તોમાંનું એક ગણાતું ચાઈનીઝ કલાસિક, "બુક ઓફ ચેન્જિસ" (પરિવર્તનનું પુસ્તક)માં રહેલું જોવા મળે છે.
સ્પર્ધા/હરીફાઈ
તાઈકવૉન્દો સ્પર્ધામાં લાક્ષણિક ઢબે મુક્કાબાજી, તોડવું, પદ્ધતિઓ અને સ્વ-બચાવ (હોસિનસુલ )નો સમાવેશ થાય છે. જો કે, ઑલિમ્પિક તાઈકવૉન્દો સ્પર્ધામાં, માત્ર (WTF હરીફાઈના નિયમો મુજબ) મુક્કાબાજીની સ્પર્ધાનું આયોજન કરવામાં આવે છે.
વર્લ્ડ તાઈકવૉન્દો ફેડરેશન
thumb|200px|WTF અધિકૃત સંરક્ષક ચડ્ડી (હોગુ), હાથના આગળના હિસ્સા માટેનું કવચ અને પગના નળા માટેના સંરક્ષકો
વર્લ્ડ તાઈકવૉન્દો ફેડરેશન અને ઓલિમ્પિક નિયમો અનુસાર, મુક્કાબાજી એ 10 ચો.મીટરના વિસ્તારમાં બે સ્પર્ધકો વચ્ચે થતી પૂરા-સંપર્કની સ્પર્ધા છે. દરેક મૅચ એ બાથંબાથના ત્રણ અંશતઃ સતત રાઉન્ડ ધરાવે છે, જેમાં દરેક રાઉન્ડ વચ્ચે એક મિનટનો વિરામ આપવામાં આવે છે. તેમાં વયના આધારે બે વર્ગો પાડવામાં આવ્યા છેઃ 14–17 વર્ષ અને 18 વર્ષ કે તેથી વધુ.
નિયમાનુસાર ગુણાંક મળી શકે તેવા ભાગોમાં સ્વીકૃત, ચોક્કસ અને શકિતશાળી યુકિતઓ વાપરવા માટે પોઈન્ટ આપવામાં આવે છે; હળવા સંપર્ક માટે કોઈ પોઈન્ટ આપવામાં આવતા નથી. મોટા ભાગની હરીફાઈઓમાં, ઈલેકટ્રોનિક સ્કોરિંગ ટૅલિ વાપરીને ચાર ખૂણાના નિર્ણાયકો પોઈન્ટ આપતાં હોય છે. કેટલીક એ-કલાસની ટુર્નામેન્ટોમાં, જો કે હવે સ્પર્ધકના શરીર-સંરક્ષક પહેરવેશમાં જ ઈલેકટ્રોનિક સ્કોરિંગ માટેનું સાધન બેસાડી દેવામાં આવે છે. આના કારણે માત્ર માથા પર થતા હુમલાઓ માટે જ પોઈન્ટ આપતા ખૂણાના નિર્ણાયકો પર બંધન આવી ગયું છે. નિર્ણાયકોના ચુકાદાઓ અંગે થયેલા તાજેતરના વિવાદે આ બાબતને ખાસ્સી હદ સુધી ઉશ્કેરી મૂકી હતી,પણ આ ટૅકનોલૉજી હજી સર્વસ્વીકૃત નથી, તેથી તેને તમામ જગ્યાએ પસંદગી આપવામાં આવતી નથી. 2009ની શરૂઆતમાં, વિરોધીના હોગુ (અંગરક્ષક કે જે સ્કોરિંગ ટાર્ગેટ તરીકે પણ કામ આપે છે) પર લાત અથવા મુક્કો મારવાથી એક પોઈન્ટ મળતો; જો હોગુ  પર લાત મારવામાં એવી યુકિત વાપરવામાં આવી હોય કે જેનાથી સ્પર્ધકનું આખું શરીર ફરી જાય, કે જેથી આક્રમણ કરનાર સ્પર્ધક સામે તેની પીઠ આવે, તો એક વધારાનો પોઈન્ટ આપવામાં આવે છે; માથા પર મારવામાં આવતી એક લાત માટે ત્રણ પોઈન્ટ આપવામાં આવે છે. વિરોધીને ચત્તોપાટ પાડી દેનારા સ્વીકૃત-કાયદેસરના હુમલાઓ માટે વધારાના પોઈન્ટ આપવામાં આવે છે. માથા પર મુક્કા મારવાને કાયદેસરનું ગણવામાં આવતું નથી. જો સ્પર્ધકને કોઈ સ્કોરિંગ યુકિતથી ચત્તોપાટ પાડી દેવામાં આવ્યો હોય અને જો રેફરી તેને પડેલો માને, તો હુમલો કરનારા સ્પર્ધકને વધારાના પોઈન્ટ આપવામાં આવે છે.ત્રણ રાઉન્ડના અંતે, વધુ પોઈન્ટ મેળવનાર સ્પર્ધક મૅચનો વિજેતા ગણાય છે. ત્રણ રાઉન્ડના અંતે જો બંનેના સરખા પોઈન્ટ હોય, તો વિજેતાને નિશ્ચિત કરવા માટે, એક મિનિટના વિરામ સમય બાદ, ચોથો "અચાનક મૃત્યુ" નામનો વધારાનો રાઉન્ડ રમવામાં આવે છે.
2008 સુધી, જો કોઈ સ્પર્ધક તેના વિરોધી કરતાં 7-પોઈન્ટ આગળ હોય, અથવા જો કોઈ સ્પર્ધક કુલ 12 પોઈન્ટ મેળવી શકયો હોય તો મૅચને ત્યાં પૂરી કરી, તરત જ તે સ્પર્ધકને વિજેતા ઘોષિત કરવામાં આવતો હતો. 2009ની શરૂઆતમાં, WTFએ આ નિયમોને રદબાતલ કર્યા હતા.
પૂરા બળથી મુક્કો કે ફટકો મારી શકાય છે; મુષ્ટિયુદ્ધની હરીફાઈમાં, WTF ચત્તોપાટ કરનાર ફટકાને માન્ય રાખતું હોવાથી, જો કોઈ સ્પર્ધકને કાયદેસર ગણાય તેવા હુમલાથી ચત્તોપાટ કરી દેવામાં આવે, તો હુમલો કરનાર સ્પર્ધકને વિજેતા ઘોષિત કરવામાં આવે છે. જો કે, અમુક નિયમોનું અનુસરણ થવું જ ઘટે; જયારે કેટલાક નિયમો અનુસાર નામ લઈને ચિઢવવાને, માથા પર મુક્કો મારવાને, પકડી-જકડી રાખવાને અને એ મુજબની બાબતોને વખોડવામાં આવે છે.
આંતરરાષ્ટ્રીય તાઈકવૉન-દો ફેડરેશન
thumb|300px|ITF મુક્કાબાજી માટેનાં સાધનોની સામાન્ય શૈલીઓ
આંતરરાષ્ટ્રીય તાઈકવૉન-દો ફેડરેશન, મુક્કાબાજી માટે નિયમો જેવા જ નિયમો ધરાવે છે, માત્ર કેટલાંક પાસાંઓમાં તે જુદા પડે છે. તેમાં માથા પર હાથ દ્વારા થતા પ્રહારને માન્ય રાખે છે; શરીર પર લાતથી આઘાત કરવાને બે પોઈન્ટ અને માથા પર લાતથી આઘાત કરવાને ત્રણ પોઈન્ટ આપે છે; સ્પર્ધા માટેનો વિસ્તાર સહેજ નાનો (10 ચો.મી.ની જગ્યાએ 9 ચો.મીટર) હોય છે; સ્પર્ધકોએ તેમાં હોગુ પહેરવાનું હોતું નથી (અલબત્ત તેમણે પગ અને હાથના સંરક્ષણ માટેના માન્ય સાધનો પહેરવા પડે છે). ITF સ્પર્ધામાં, પોઈન્ટની સાતત્યપૂર્ણ પ્રણાલી વાપરવામાં આવે છે, જેમાં એક યુકિત માટે સ્કોર મેળવી લીધા પછી પણ સ્પર્ધકો વધુ ગુણાંક મેળવી શકે છે. પૂરા બળના મુક્કા કે ફટકાને માન્ય રાખવામાં આવતા નથી (અને તેનું પરિણામ પોઈન્ટમાં ઘટાડા રૂપે આવે છે), અને ચત્તાપાટ કરવાને પણ માન્ય રાખવામાં આવતું નથી. બે મિનિટના અંતે (અથવા અન્ય કોઈ નિયત સમયના અંતે) યુકિતઓ માટે વધુ ગુણાંક મેળવેલ સ્પર્ધક જીતે છે.
ITF હરીફાઈઓમાં પણ પદ્ધતિઓ, તોડવું અને ‘વિશિષ્ટ યુકિતઓ’ (જેમાં સ્પર્ધકો ખૂબ ઊંચાઈએથી નિયત પાટિયાંઓને તોડવાનું કૌશલ્ય દાખવે છે) અંગેનાં પ્રદર્શનનો સમાવેશ થાય છે.
અન્ય સંગઠનો
યુએસ ઍમટર એથલેટિક યુનિયન(AAU)ની હરીફાઈઓ પણ ઘણા અંશે સમાન હોય છે, સિવાય કે તેમાં પેડ અને ગિયરની જુદી જુદી શૈલીઓને માન્ય રાખવામાં આવે છે. એવો કોઈ પણ ગિયર જેની પર ઓલિમ્પિકનું ચિહ્ન હોય અને WTFનો લોગો ન હોય તેને માન્ય ગણવામાં આવે છે. WTF અને ITF ટુર્નામેન્ટો સિવાય, મુખ્ય તાઈકવૉન્દો હરીફાઈઓમાં સમાવિષ્ટ છેઃ
સુરક્ષા
અલબત્ત તાઈકવૉન્દોના સ્પર્ધકોને સારી એવી ઈજા પામવાનું જોખમ રહેતું હોય છે, છતાં મોટા ભાગની ઈજાઓ ગૌણ જોવા મળે છે.સૌથી વધુ ઈજા સામાન્ય રીતે પગ થતી હોય છે, અને બેઠો માર અથવા ઉછરડાવું તે ઈજાનો સૌથી સામાન્ય પ્રકાર છે. 2008 મેટા-એનાલિસિસે નોંધ્યું છે કે દરેક સ્પર્ધા પછી, સરેરાશ લગભગ 8% જેટલા સ્પર્ધકોને ઈજા પહોંચી હોય છે; વય, જાતિ, અને રમતની કક્ષા આ ઈજાના દરને કોઈ નોંધપાત્ર અસર કરતા નથી.
મિશ્ર માર્શલ આર્ટ
તાઈકવૉન્દોનો અભ્યાસ કર્યો હોય તેવા કેટલાક પ્રવીણ મિશ્ર માર્શલ આર્ટિસ્ટો છે - બૅસ રુટ્ટેન, એન્ડરસન સિલ્વા, જેમ્સ વિલ્કસ, બેર્નાડ એકાહ, ઝેલ્ગ ગાલેસિક, ડેબી પુરસેલ, ડેવિડ લોઈસેએયુ, કૈટલિન યંગ, જુલિયા કેડઝી, કુંગ લે, કારેન દારાબેદ્યાન, જેરી ફલીન, રોકસાને મોડાફેરી, રાઝાક અલ-હસન, એલેકસ રોબર્ટ્સ અને બેન હેન્ડરસન.
કોરિયન આદેશો
તાઈકવૉન્દોમાં, મોટા ભાગે કોરિયન ભાષી આદેશોનો ઉપયોગ થયા છે. ગણતરી માટે ઉપયોગમાં લેવાતા શબ્દો માટે, જુઓ કોરિયન આંકડાઓ. ઘણીવાર, વિદ્યાર્થીઓ પોતાના વર્ગોમાં કોરિયનમાં ગણે છે, અને કસોટી દરમ્યાન પણ તેમને સામાન્ય રીતે અમુક (વર્ગમાં વપરાતા) કોરિયન શબ્દોનો શું અર્થ થાય તે પૂછવામાં આવે છે.
નોંધ
a. ઐતિહાસિક, ફિલસૂફીનાં અથવા રાજકીય કારણોના આધારે વિવિધ સંગઠનો તાઈકવૉન્દો  નામને તાઈકવૉન-દો, તાઈ કવૉન-દો , અથવા તાઈ કવૉન દો  તરીકે પણ લખે છે.
બાહ્ય લિંક્સ
શ્રેણી:તાઈકવૉન્દો શ્રેણી:કોરિયન માર્શલ આર્ટ શ્રેણી:કોરિયન શબ્દ અને શબ્દસમૂહો શ્રેણી:ઓલિમ્પિક રમતો શ્રેણી:લડાયક રમતો
ડુંગરડા (ડોલવણ)
ડુંગરડા (ડોલવણ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ડોલવણ તાલુકાનું ગામ છે. ડુંગરડા (ડોલવણ) ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:ડોલવણ તાલુકો
વચલીભીંત (તા. છોટાઉદેપુર)
વચલીભીંત (તા. છોટાઉદેપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. વચલીભીંત ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
દલવાઇ સાવલી
દલવાઇ સાવલી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા લુણાવાડા તાલુકાનું એક  ગામ છે. દલવાઇ સાવલી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લુણાવાડા તાલુકો
ભટવદર (તા. લાઠી)
ભટવદર (તા. લાઠી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાઠી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભટવદર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે.
સગવડો
ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, તેમ જ ગામમાં મીઠા પાણી માટે પાણીના ટાંકાની તથા ગ્રામ તળાવ અને ચેકડેમ જેવી જળ સંરક્ષણની વ્યવસ્થા છે.
ઇતિહાસ
બ્રિટિશ શાસન સમયે ભટવદર બાબરીયાવર જિલ્લા હેઠળનું સ્વંત્રત રીતે કર ભરતો તાલુકા હતો પણ પછી તેને જૂનાગઢ હેઠળ લાવવામાં આવ્યું હતું. તે જાફરાબાદથી આશરે 10 mi દૂર આવેલું છે. બાબરીયાના ગરાસિયા વરૂ જ્ઞાતિના હતા. ૧૮૭૨માં ભટવદરની વસ્તી ૮ અને ૧૮૮૧માં ૪૬ હતી.
સંદર્ભ
આ લેખ હવે પબ્લિક ડોમેનમાં રહેલા પ્રકાશન માંથી લખાણ ધરાવે છે.
શ્રેણી:લાઠી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
અલિન્દ્રા (તા. સાવલી)
અલિન્દ્રા (તા. સાવલી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા સાવલી તાલુકામાં આવેલું એક મહ્ત્વનું ગામ છે. અલિન્દ્રા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સાવલી તાલુકો
કલ્યાણપુર (તા. ધોળકા)
કલ્યાણપુર (તા. ધોળકા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ધોળકા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કલ્યાણપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
જીલીયા (તા. રાજકોટ)
જીલીયા એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
પરતપોર
પરતપોર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. પરતપોર ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
સાબા (તા. થરાદ)
સાબા (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સાબા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.અને સારી ફળદ્રુપ જમીન છે જમીન તળના પાણી સારા પ્રમાણમાં મીઠા છે ખતી બહુ સારા પ્રમાણમાં થાય છે સાબા ગામ વિકસિત છે
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
અમરાપુરા
અમરાપુરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા સાવલી તાલુકામાં આવેલું એક મહ્ત્વનું ગામ છે. અમરાપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સાવલી તાલુકો
ભાલવાવ (તા. લાઠી)
ભાલવાવ (તા. લાઠી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાઠી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ભાલવાવ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લાઠી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
પરથાણ
પરથાણ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. પરથાણ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:નવસારી તાલુકો
ડુંગરગામ
ડુંગરગામ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વ્યારા તાલુકાનું ગામ છે. ડુંગરગામ ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:વ્યારા તાલુકો
લાખાપર (તા. રાજકોટ)
લાખાપર એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે. આ ગામ આર્થિક રીતે ખુબ જ પછાત છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર શ્રેણી:રાજકોટ જિલ્લો
કાળિયાપુરા (તા. ધોળકા)
કાળિયાપુરા (તા. ધોળકા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ધોળકા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાળિયાપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ધોળકા તાલુકો
રતનપુરા (તા. થરાદ)
રતનપુરા (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રતનપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
વનાર (તા. છોટાઉદેપુર)
વનાર (તા. છોટાઉદેપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. વનાર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
પેરા
પેરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. પેરા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:નવસારી તાલુકો
અંદ્રાખીયા (તા. ડેસર)
અંદ્રાખીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા ડેસર તાલુકામાં આવેલું એક મહ્ત્વનું ગામ છે. અંદ્રાખીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
રામપર મોટા (તા. પડધરી)
રામપર મોટા (તા. પડધરી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  પડધરી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રામપર મોટા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પડધરી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
પીપળીયા (તા. રાજકોટ)
પીપળીયા એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ઊમરેઠી
ઊમરેઠી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના જુનાગઢ જિલ્લાના તાલાળા તાલુકાનું ગામ છે, જે તાલુકામથક તાલાળાથી ૧૨ કિમી દૂર પશ્ચિમ દિશામાં આવેલું છે.
આ ગામની વસતી આશરે ૨૫૦૦ જેટલી છે. આ ગામ ખેતી આધારીત ગામ છે. આ ગામનાં ખેત ઉત્પાદનોમાં શેરડી, કેરી તેમ જ મગફળીનો સમાવેશ મોટા પાયે થાય છે. અહીં હિરણ નદી પર હિરણ-૨ સિંચાઈ યોજના આવેલી છે. આ ગામમાં આહિરો તેમ જ યાદવની વસ્તી મોટા પ્રમાણમાં રહે છે. સોમનાથ અહીંથી ૧૭ કિલોમીટરના અંતરે આવેલું છે. ઊમરેઠીમાં મુખ્ય વસ્તી સોલંકીની છે. અન્યમાં ચાંડેરા, રામ, બાકુ, બારડ, પંપાણીયા, જોટવા, વાળા, નાઘેરા, ધ્રામણચોટીયા, નંદાણીયા, પટાટ છે.
વિરપુર (તા. છોટાઉદેપુર)
વિરપુર (તા. છોટાઉદેપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. વિરપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
રાણપુર (તા. થરાદ)
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
ગડત (વ્યારા)
ગડત (વ્યારા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વ્યારા તાલુકાનું ગામ છે. ગડત (વ્યારા) ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે. અહી આવેલી આશ્રમશાળા મા દુરદુર ના ગામોમાથી આવેલા આદિવાસી બાળકો અભ્યાસ કરે છે.
શ્રેણી:વ્યારા તાલુકો
કડીપુર (તા. ધોળકા)
કડીપુર (તા. ધોળકા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ધોળકા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કડીપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ધોળકા તાલુકો શ્રેણી:ભાલ વિસ્તાર
આંજેસર
શ્રેણી:સાવલી તાલુકો
પીનસાડ
પીનસાડ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. પીનસાડ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:નવસારી તાલુકો
ઠેબચડા (તા. રાજકોટ)
ઠેબચડા એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
રાણેસરી (તા. થરાદ)
રાણેસરી (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રાણેસરી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
રાદડ (તા. પડધરી)
રાદડ (તા. પડધરી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પડધરી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. રાદડ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પડધરી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ગંગપુર (વ્યારા)
ગંગપુર (વ્યારા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વ્યારા તાલુકાનું ગામ છે. ગંગપુર (વ્યારા) ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:વ્યારા તાલુકો
વાંકોલ (તા. પાવીજેતપુર)
વાંકોલ (તા. પાવી જેતપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  પાવી જેતપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. વાંકોલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પાવી જેતપુર તાલુકો
વિજોલ (તા. છોટાઉદેપુર)
વિજોલ (તા. છોટાઉદેપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. વિજોલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
પુણી
પુણી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. પુણી ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:નવસારી તાલુકો
જવારજ (તા. ધોળકા)
જવારજ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા  અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ધોળકા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. જવારજ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ધોળકા તાલુકો શ્રેણી:ભાલ વિસ્તાર
બવારદા (તા. સાંતલપુર)
બવારદા (તા. સાંતલપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સાંતલપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બવારદા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સાંતલપુર તાલુકો
મનહરપુર (તા. રાજકોટ)
મનહરપુર એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
રામપુરા (તા. થરાદ)
રામપુરા (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રામપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
વસેડી (તા. છોટાઉદેપુર)
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
વાંટા (તા. બોડેલી)
ધાર્મિક સ્થળો
વાંટા ગામમાં પંચેશ્વર મહાદેવ તેમજ ક્ષેમ કલ્યાણી માતાનું મંદિર આવેલું છે.
શ્રેણી:બોડેલી તાલુકો
ગારપાણી
ગારપાણી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ડોલવણ તાલુકાનું ગામ છે. ગારપાણી ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:ડોલવણ તાલુકો
રાજવાડા
રાજવાડા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. રાજવાડા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:નવસારી તાલુકો
આંબરડી (તા. લાઠી)
આંબરડી (તા. લાઠી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાઠી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આંબરડી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમજ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે. ભૌગોલિક દ્રષ્ટિ એ ગામ ત્રણ ભાગમાં વહેચાયેલું છે - જૂનું ગામ, નવા હનુમાન પરના પ્લોટ અને સામું પરુ. ગામની વચ્ચેથી સાતલડી નદી વહે છે, જેના પર ચેકડેમ બાંધવામાં આવેલો છે.
ગામમાં ભગવાન સ્વામિનારાયણનું મંદિર છે. લોકવાયકા પ્રમાણે ભગવાન સ્વામિનારાયણે અહી વડલા નીચે સત્સંગ સભા કરી હતી.
શ્રેણી:લાઠી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ન્યારા (તા. પડધરી)
ન્યારા (તા. પડધરી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પડધરી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ન્યારા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પડધરી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
બોરૂડા (તા. સાંતલપુર)
બોરૂડા (તા. સાંતલપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સાંતલપુર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. બોરૂડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો, એરંડા તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
બોરૂડા નજીક નર્મદા નહેર આવેલી છે.
શ્રેણી:સાંતલપુર તાલુકો
રામપરા (સુલીયા) (તા. રાજકોટ)
રામપરા(સુલીયા) એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
અલીઉદેપુર (તા. લાઠી)
અલીઉદેપુર (તા. લાઠી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાઠી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. અલીઉદેપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લાઠી તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
જલાલપુર વજીફા
જલાલપુર વજીફા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા  અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ધોળકા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. જલાલપુર વજીફા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ધોળકા તાલુકો
ગારવણ
ગારવણ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ડોલવણ તાલુકાનું ગામ છે. ગારવણ ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:ડોલવણ તાલુકો
સાતેમ
સાતેમ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના નવસારી તાલુકાનું ગામ છે. સાતેમ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દુધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:નવસારી તાલુકો
માનવ શરીર
માનવ શરીર ના બંધારણ/માળખાની જટિલ રચનાને ૬ વિવિધ ૬ સ્તરોમાં વિભાજીત કરાય છે. નીચેના સ્તરથી ઉપરના સ્તર તરફ જઇએ તેમ તેની જટીલતા વધે છે.