cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ચંદ્રવદન મહેતા
સર્જન
મંચનક્ષમતા ધરાવતાં નાટકો, હાસ્યકટાક્ષથી સ્વીકીય મુદ્રા ધારણ કરતાં કેટલાંક કાવ્યો, ગદ્યની વિલક્ષણ છટાઓ બતાવતી આત્મકથા અને પ્રવાસકથાઓ-એ સર્વ આ લેખકની વિશિષ્ટ વ્યક્તિસંપદાનો સ્પર્શ પામેલા આવિષ્કારો છે. રંગભૂમિની સૂઝથી લખાયેલાં, તખ્તાને જીવંત કરતાં એમનાં નાટકોની સંખ્યા મોટી છે ને એમાં વૈવિધ્ય પણ છે. ટ્રેજેડી, કૉમેડી, ફારસ, ભાંડભવાઈ ઉપરાંત ઐતિહાસિક, સામાજિક, પૌરાણિક તેમ જ જીવનચરિત્રવિષયક સામગ્રીનો એમણે ઉપયોગ કર્યો છે. નાટકકાર તરીકેની એમની સિદ્ધિ હાસ્યરસમાં છે અને હાસ્યરસમાં પણ એમને અટ્ટહાસ વિશેષ ફાવે છે.
નાટ્યગ્રંથો
એમણે નાટ્યમર્મજ્ઞ તરીકે જે કેટલુંક નિરીક્ષણ કર્યું છે એમાં થિયેટરથી માંડી નાટકની ભજવણી સુધીની વિચારણા સાથે વિદેશોની નાટ્યસૃષ્ટિનો અનુભવ ભળેલો છે. એમના નાટ્યવિષયક વિવેચનના ગ્રંથોની સંખ્યા અગિયાર જેટલી છે : ‘કવિ શ્રી નાનાલાલનાં નાટકો અને અકબરશાહની રંગભૂમિ પર રજૂઆત’ (૧૯૫૯), ‘નાટક ભજવતાં’ (૧૯૬૨), ‘લિરિક’ (૧૯૬૨), ‘લિરિક અને લગરિક’ (૧૯૬૫), ‘નાટ્યરંગ’ (૧૯૭૩), ‘અમેરિકન થિયેટર’ (૧૯૭૪), ‘યુરોપના દેશોની નાટ્યસૃષ્ટિ’ (૧૯૭૪), ‘જાપાનનું થિયેટર’ (૧૯૭૫), ‘વાક્’ (૧૯૭૫), ‘એકાંકી : ક્યારે ક્યાં અને કેવાં ઉપરાંત બીજા નાટ્યવિષયક લેખો’ (૧૯૭૫). એમનું અંગ્રેજી પુસ્તક ‘બિબ્લિઓગ્રાફી ઑવ સ્ટેજેબલ પ્લેઝ ઇન ઇન્ડિયન લેંગ્વેઝિસ’- ભા. ૧,૨ (૧૯૬૪, ૧૯૬૫) નાટ્યસંશોધનનો ગ્રંથ છે. આ ગ્રંથ દ્વારા યુરોપના નાટ્યક્ષેત્રે એમની પ્રસિદ્ધિ થઈ. એમાં ૧૯મી અને ૨૦મી સદીમાં ભારતમાં ભજવાયેલાં-લખાયેલાં નાટકોની સાલ, કર્તા, પાત્રવાર યાદી એમણે દશ વર્ષની મહેનતથી તૈયાર કરેલી છે.
કાવ્યગ્રંથો
એમની કવિતામાં એક બાજુ બળવંતરાય ઠાકોરના કાવ્યાદર્શનો સ્વીકાર અને બીજી બાજુ ભગિનીપ્રેમના છદ્મ ભાવાવેગની સંદિગ્ધતાનો પુરસ્કાર છે. ‘યમલ’ (૧૯૨૬)માં ચૌદ સૉનેટોનો સંચય છે. ‘ઇલાકાવ્યો’ (૧૯૩૩)માં ‘યમલ’નું પુનમુર્દ્રણ અને ‘કંચનજંઘા’ની સૉનેટમાલા સમેત કુલ પાંત્રીસ સૉનેટ છે. ‘ચાંદરણાં’ (૧૯૩૫) બાલગીતસંગ્રહ છે તો ‘રતન’ (૧૯૩૭) સળંગ પૃથ્વી છંદમાં ૧,૬૩૬ પંક્તિનું કથાકાવ્ય છે. આ કાવ્યમાં બહેન રતનનો ત્યાગ અને એનું મૃત્યુ નિરૂપાયાં છે. ‘રૂડો રબારી’ (૧૯૪૦) કથાકાવ્ય પછી ‘ચડો રે શિખર રાજા રામનાં’ (૧૯૭૫)માં એમનાં વીસ જેટલાં પ્રતિનિધિકાવ્યો છે, જેમાં ‘ઓ ન્યૂયોર્ક’, ‘કોલોક્વિલ ગુજરાતીમાં કવિતા’ જેવી રચનાઓ વિશિષ્ટ છે.
ઇલાકાવ્યો અને બીજાં કેટલાંક (૧૯૩૩) ચન્દ્રવદન ચીમનલાલ મહેતાનો કાવ્યસંગ્રહ છે. આ કાવ્યોમાં ભાઈ-બહેનના પારસ્પરિક, નિર્વ્યાજ પ્રેમ અને શ્રદ્ધાના ભાવોને આર્દ્રતાથી આલેખતાં સ્મૃતિચિત્રોમાં કિશોરવયની મુગ્ધતા, સ્વપ્નશીલતા અને સરળતાનું દર્શન થાય છે. દલપતશૈલીની શબ્દાળુતાના અનુભવ સાથે કથનની પ્રવાહિતા, કલાસૂઝ અને કલ્પનાની લીલા રચનાને આસ્વાદ્ય બનાવે છે. કેટલાંક તળપદાં નાનાં પ્રકૃતિચિત્રો અને વાસ્તવિક પ્રસંગવર્ણનો કાવ્યગત ભાવને તાદ્દશ બનાવે છે. ગુજરાત, ગાંધીજી, નર્મદા અને સ્વદેશપ્રેમ જેવા વિષયો પરની રચનાઓ પણ અહીં સંગ્રહાયેલી છે.
કથાસંગ્રહો
‘ખમ્મા બાપુ’ (૧૯૫૦) અને ‘વાતચકરાવો’ (૧૯૬૭) કથાસંગ્રહો છે; તો ‘મંગલમયી’ (૧૯૭૫)માં ત્રણ સત્યકથાઓ સંચિત થયેલી છે. એમણે ‘જીવતી પૂતળીઓ’ નવલકથા પણ આપી છે. નાટ્યકાર પછી આ લેખકનું સૌથી બળુકું અંગ ગદ્યકારનું છે. પ્રશિષ્ટ છટાઓ ને તળપદા સ્તરોથી પ્રગટતી ભાવભંગીઓ સાથે વ્યક્તિત્વનો પ્રબળ અંશ સામિલ કરી જીવંત પુદગલ રચતું એમનું ગદ્ય એણની આત્મકથાઓમાં ને પ્રવાસકથાઓમાં જોઈ શકાય છે. એમની વિવિધ ‘ગઠરિયાં’ વિવિધ વિષયસંદર્ભે છૂટેલી વિશેષ ભાષાગઠરિયાં છે : ‘બાંધ ગઠરિયાં’- ભા. ૧-૨ (૧૯૫૪), ‘છોડ ગઠરિયાં’ (૧૯૫૬), ‘સફર ગઠરિયાં’ (૧૯૫૬), ‘ભમિયે ગુજરાતે ન રેલપાટે ન વાટે’ (૧૯૬૨), ‘રંગ ગઠરિયાં’ (૧૯૬૫), ‘રૂપ ગઠરિયાં’ (૧૯૬૫), ‘નાટ્ય ગઠરિયાં’ (૧૯૭૧), ‘અંતર ગઠરિયાં’- ભા.૧-૨ (૧૯૭૩), ‘ધ્રુવ ગઠરિયાં’ (૧૯૭૬) અને ‘ગાંઠ બંધનિયાં’ (૧૯૭૬).
આત્મ કથા
બાંધ ગઠરિયાં ભા. ૧-૨ (૧૯૫૪) ચન્દ્રવદન મહેતાની વિસ્તરેલી આત્મકથાનો એક ખંડ. પહેલા ભાગમાં વડોદરા અને સુરતમાં વીતેલા સદીની શરૂઆતના બે દાયકા અને બીજા ભાગમાં મુંબઈમાં વીતેલો ત્રીજો દાયકો નિરૂપાયા છે. ખાસ તો રેલવેજીવન, કૉલેજજીવન અને સ્નેહજીવનને આવરી લેતાં વર્ણનો બોલચાલની લઢણવાળા જીવંત ગદ્યથી પ્રાણવાન બન્યાં છે. લખાણમાં બને ત્યાં સુધી અન્ય વ્યક્તિઓની એમના પર પડેલી છાપ ઉપસાવવાનો એમનો આશય સ્પષ્ટ રહ્યો છે. આપવડાઈ ને જાતડંફાસના ભયની લેખકને જાણકારી હોવાથી નાટ્યાત્મક હળવાશનો એમણે વારંવાર આશ્રય લીધો છે.
વારસો
૧૯૬૦માં યુનેસ્કો હેઠળની આંતરરાષ્ટ્રીય થિએટર ઇન્સ્ટ્યુટની વિએના ખાતેની પરિષદમાં તેમણે ૨૭ માર્ચને વિશ્વ નાટક દિવસ તરીકે ઉજવવાનો ઠરાવ પસાર કર્યો હતો. તેમના જીવન પર રઘુવીર ચૌધરીએ ત્રીજો પુરુષ નામનું નાટક લખ્યું છે.
પુરસ્કાર
૧૯૩૬માં તેમને રણજિતરામ સુવર્ણ ચંદ્રક અને ૧૯૪૨માં નર્મદ સુવર્ણ ચંદ્રક મળ્યો હતો. ૧૯૫૦માં તેમને એનાયત થયેલા કુમાર સુવર્ણ ચંદ્રકનો તેમણે અસ્વિકાર કર્યો હતો. ૧૯૬૨માં તેમને ભારત સરકાર તરફથી પદ્મશ્રી પુરસ્કાર મળ્યો હતો.
૧૯૭૧માં પ્રવાસ ગ્રંથ નાટ્ય ગઠરિયાં માટે તેમને ગુજરાતી ભાષાનો સાહિત્ય અકાદમી પુરસ્કાર મળ્યો હતો. ૧૯૭૧માં તેમને ભારતની સંગીત, નૃત્ય અને નાટ્ય અકાદમી તરફથી સંગીત નાટક અકાદમી પુરસ્કાર પણ મળ્યો હતો. ૧૯૮૪માં, તેમને સંગીત નાટક અકાદમીનું સર્વોચ્ચ સન્માન સંગીત નાટક અકાદમી ફેલોશીપ મળ્યું હતું.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:વ્યક્તિત્વ શ્રેણી: ગુજરાતી સાહિત્યકાર શ્રેણી:રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:નર્મદ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:પદ્મશ્રી પુરસ્કાર વિજેતાઓ શ્રેણી:૧૯૦૧માં જન્મ શ્રેણી:ગુજરાતી રંગભૂમિ શ્રેણી:૧૯૯૧માં મૃત્યુ
ચંદ્રકાંત બક્ષી
ચંદ્રકાંત કેશવલાલ બક્ષી (૨૦ ઓગસ્ટ, ૧૯૩૨ – ૨૫ માર્ચ, ૨૦૦૬) આધુનિક ગુજરાતી સાહિત્યના અગ્રગણ્ય અને જાણીતા લેખક હતા.
દર્શન રાવલ
દર્શન રાવલ એક ગુજરાતી ગાયક, સંગીતકાર, ગીતકાર અને અભિનેતા છે. તેમનો જન્મ ૧૮ ઓક્ટોબર ૧૯૯૪ ના‌ રોજ અમદાવાદ,‌ ગુજરાતમાં થયો હતો.
ચંદ્રકાંત બક્ષી
જીવન
thumb|પાલનપુરમાં ચંદ્રકાંત બક્ષીના ઘરનો એક ભાગ, બક્ષીવાસમાં. ચંદ્રકાંત બક્ષીનો જન્મ પાલનપુર ‍(હવે બનાસકાંઠા જિલ્લામાં) ખાતે ૨૦ ઓગસ્ટ, ૧૯૩૨ ના રોજ થયો હતો. તેઓ ગુજરાતી જૈન કુટુંબના કેશવલાલ બક્ષી અને ચંચળબેનના બીજા પુત્ર હતા. તેમણે પ્રારંભનું શિક્ષણ પાલનપુર અને કલકત્તામાં લીધું હતું. ૧૯૫૨માં તેઓ કલકત્તા યુનિવર્સિટીની સેન્ટ ઝેવિયર્સ કોલેજમાંથી બી.એ. થયા. તેઓ કલકત્તા સ્થાયી થયા અને કલકત્તા યુનિવર્સિટીમાંથી ૧૯૫૬માં એલ.એલ.બી. અને ૧૯૬૩માં ઇતિહાસ અને રાજકારણ વિષય સાથે એમ.એ. થયા.
દર્શન રાવલ
કારકિર્દી
તેઓની પ્રથમ પ્રખ્યાતતા ઈન્ડિયાસ રો સ્ટાર નામના ભારતીય સંગીત રીયાલિટી ટીવી શોમાં દ્વિતીય સ્થાન મેળવતા મળી હતી. ત્યારબાદ તેઓ પોતાની બોલીવૂડની કામગીરી માટે‌ પ્રખ્યાત બન્યા.
એક ઇન્ટરવ્યૂમાં તેમણે જણાવ્યું કે હિમેશ રેશમિયાએ તેમને બોલીવૂડમાં કારકિર્દી સ્થાપવામાં મદદ કરી હતી.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:જીવિત લોકો શ્રેણી:ભારતીય ગાયકો
ચંદ્રકાંત બક્ષી
જીવન
તેમના ચાહકોમાં તેઓ બક્ષી અથવા બક્ષીબાબુના નામથી જાણીતા હતા.
અંગત જીવન
તેમના લગ્ન બકુલા (મૃ. ૨૦૦૨) સાથે થયા હતા. તેમના પુત્રી રીવા હાલમાં અમદાવાદ ખાતે પોતાના દત્તક પુત્ર સાથે રહે છે.
લેખન શૈલી
તેઓ તેમના લખાણોનો ક્યારેય એક કરતાં વધુ કાચો મુસદ્દો તૈયાર કરતા નહોતા. તેમનાં લખાણોમાં ગુજરાતી અને ઉર્દૂ શબ્દોનું મિશ્રણ રહેતું. તેમની નવલકથા અને વાર્તાઓના પાત્રો મુશ્કેલીભર્યું જીવન જીવતા દર્શાવાયા છે. તેમણે ઐતહાસિક નવલકથાઓ અતીતવન અને અયનવૃત પણ લખી છે. ચંદ્રકાંત બક્ષીની ટૂંકી વાર્તાઓ શહેરી જીવન, લાગણીઓનો ઉભરો, યુદ્ધનું વાતાવરણ વગેરે પાર્શ્વભૂમિકાઓ ધરાવતી હતી. તેમણે ઇતિહાસ અને સંસ્કૃતિ પર ખૂબ લખ્યું છે. રેડિફ અનુસાર જ્યારે તેઓ તેમને ન ગમતાં વ્યક્તિઓ વિશે લખતા ત્યારે તેમનું લખાણ તીક્ષ્ણ અને ભેદક હતું. તેમની આત્મકથા બક્ષીનામા ગુજરાતી દૈનિક સમકાલીનમાં હપ્તાવાર પ્રગટ થઇ હતી. આ આત્મકથાના કેટલાંક પ્રકરણો તેઓ તેમનાં દુશ્મનના મૃતદેહમાં પેશાબ કરતા હોવાની કલ્પનાને કારણે પ્રગટ નહોતા કરવામાં આવ્યા.
વિવાદ
ગુજરાત સરકારે તેમની ટૂંકી વાર્તા કુત્તી પર અશ્લીલ લખાણ માટે કેસ કરેલો. તેમણે આ માટે સરકાર વિરુદ્ધ કોર્ટમાં કેસ લડેલો. છેવટે ગુજરાત સરકારે તેમની સામેના બધાં આરોપો પાછાં ખેંચી લીધા હતા.
સર્જન
તેમની પ્રથમ વાર્તા મકાનનાં ભૂત કુમાર માસિકમાં જાન્યુઆરી, ૧૯૫૧ દરમિયાન પ્રકાશિત થઇ હતી. તેમણે કુલ ૧૭૮ પુસ્તકો લખ્યા છે, જેમાં ૧૭ પુસ્તકો ઇતિહાસ પર, ૨૬ નવલકથાઓ, ૧૫ ટૂંકી વાર્તાઓના સંગ્રહો, ૬ રાજકારણ સંબંધી પુસ્તકો, ૮ પ્રવાસવર્ણનો, ૨ નાટકો અને ૨૫ પુસ્તકો વિવિધ વિષયો પર છે. તેમની આત્મકથા બક્ષીનામા ત્રણ ભાગમાં વહેંચાયેલી છે. તેમનાં ૧૫ જેટલાં પુસ્તકો હિન્દી, મરાઠી, અંગ્રેજી તેમજ અન્ય ભાષાઓમાં અનુવાદિત થયેલ છે.
ચંદ્રકાંત બક્ષીનું સંપૂર્ણ સર્જન વિષય પ્રમાણે નીચે પ્રમાણે છે:
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ગુજરાતી વ્યક્તિત્વ શ્રેણી:ગુજરાતી સાહિત્યકાર શ્રેણી:૧૯૩૨માં જન્મ શ્રેણી:૨૦૦૬માં મૃત્યુ
સુણસર (તા. ભિલોડા)
સુણસર (તા. ભિલોડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ભિલોડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સુણસર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ભિલોડા તાલુકો
વિશિષ્ટ સેવા ચંદ્રક
આ ચંદ્રકની સ્થાપના મૂળરૂપે "વિશિષ્ટ સેવા મેડલ, વર્ગ-૩" તરીકે કરવામાં આવી હતી. ૨૭ જાન્યુઆરી ૧૯૬૭ના રોજ તેનું નામ બદલીને તેના વર્તમાન નામ કરવામાં આવ્યું હતું. ચંદ્રકની ડિઝાઇન યથાવત રહી હતી અને આ ફેરફાર ફક્ત દસ્તાવેજમાં જ પ્રતિબિંબિત થાય છે.
યુદ્ધકાલીન સમયમાં વિશિષ્ટ સેવાને માન્યતા આપવા માટે ૧૯૮૦થી યુદ્ધ સેવા ચંદ્રકની શરૂઆત કરવામાં આવી હતી. ત્યારથી વિશિષ્ટ સેવા ચંદ્રક (VSM) યુદ્ધકાલીન સેવા સિવાયની સેવાઓ માટે મર્યાદિત કરવામાં આવ્યો છે.
ચંદ્રક
આ ચંદ્રક ૩૫ મીમીનો એક વર્તુળાકાર ચંદ્રક છે, જેની મધ્યમાં એક તારો અંકિત છે. બીજી બાજુએ હિન્દીમાં "વિશિષ્ટ સેવા મેડલ" સાથે રાષ્ટ્રમુદ્રા અંકિત કરવામાં આવી છે. રિબન પીળા રંગમાં ૩૨ મીમી લાંબી હોય છે, જેમાં ત્રણ ૨ મીમીના ઘેરા વાદળી પટ્ટાઓ તેને ચાર સમાન ભાગમાં વિભાજિત કરે છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભારતીય સૈન્ય પુરસ્કારો
હાજાપર (તા. અબડાસા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના અબડાસા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:અબડાસા તાલુકો
નમાઝના ફર્ઝ
નમાઝ માં ૧૪ ફર્ઝ છે. જે નીચે મુજબ છે.
બહારના ૭ ફર્ઝ
જલારામ બાપા
જલારામ બાપા (૪ નવેમ્બર ૧૭૯૯ - ૨૩ ફેબ્રુઆરી ૧૮૮૧) કે જેઓ સંત જલારામ બાપા અને ફક્ત જલારામ તરીકે પણ ઓળખાય છે તે ગુજરાતમાં થઈ ગયેલા એક હિંદુ સંત છે.
જીવન વૃત્તાંત
સંત શ્રી જલારામબાપાનો જન્મ ઇ.સ. વિક્રમ સંવત ૧૮૫૬ની કારતક સુદ સાતમે લોહાણા સમાજના ઠક્કર કુળમાં થયો હતો. તે ભગવાન રામના ભક્ત હતા.
૧૮૧૬ની સાલમાં ૧૬ વર્ષની ઊંમરે તેમના લગ્ન આટકોટના પ્રાગજીભાઈ ઠક્કરની પુત્રી વીરબાઈ સાથે કરવામાં આવ્યાં. વીરબાઈ પણ ધાર્મિક અને સંતઆત્મા હતા આથી તેમણે પણ જલારામ બાપા સાથે સંસારીવૃત્તિઓથી વિરક્ત રહી ગરીબો અને જરૂરિયાતમંદોની સેવાના કાર્યમાં ઝંપલાવી દીધું. વીસ વર્ષની વયે જલારામે આયોધ્યા, કાશી અને બદ્રીનાથની જાત્રાએ જવાનું નક્કી કર્યું ત્યારે પત્નિ વીરબાઈ પણ તેમની સાથે જોડાયા.
૧૮ વર્ષની ઉંમરે તેઓ ગુજરાતના ફતેહપુરના ભોજા ભગતના અનુયાયી બન્યા. ભોજા ભગતે તેમને "ગુરુ મંત્ર", માળા અને શ્રી રામનું નામ આપ્યું. તેમના ગુરુના આશીર્વાદથી તેમણે 'સદાવ્રત'ની શરૂઆત કરી. સદાવ્રત એ એવું સ્થળ છે કે જ્યાં સાધુ-સંતો અને જરૂરિયાતમંદ લોકોને વર્ષના બારે મહિના અને ૨૪ કલાક ભોજનની વ્યવસ્થા આપવામાં આવે.
એક સમયે હરજી નામના એક દરજી તેમની પાસે પિતાના પેટના દરદની ફરિયાદ લઈને ઈલાજ માટે આવ્યા. જલારામે તેમના માટે પ્રભુ પાસે પ્રાર્થના કરી અને તેમનું દર્દ શમી ગયું. આમ થતા તેઓ સંત જલારામના ચરણે પડી ગયા અને તેમને "બાપા" કહી સંબોધ્યા. ત્યારથી તેમનું નામ જલારામ બાપા પડી ગયું. આ ઘટના પછી લોકો તેમની પાસે પોતાની વ્યાધિઓના ઇલાજ માટે અને અન્ય દુઃખો લઈને આવવા લાગ્યાં. જલારામ બાપા ભગવાન રામ પાસે તેમના માટે પ્રાર્થના કરતા અને લોકોનાં દુઃખ દૂર થઈ જતાં. હિંદુ તેમજ મુસલમાન બંને ધર્મના લોકો તેમના અનુયાયીઓ બન્યા. ૧૮૨૨માં જમાલ નામના એક મુસલમાન વ્યાપારીનો પુત્ર બિમાર પડ્યો, દાક્તરો-હકીમોએ તેના સાજા થવાની આશા મૂકી દીધી હતી. તે સમયે હરજીએ જમાલને પોતાને મળેલા પરચાની વાત કરી. તે સમયે જમાલે પ્રાર્થના કરી કે જો તેમનો પુત્ર સાજો થઈ જશે તો તેઓ જલારામ બાપાના સદાવ્રતમાં ૪૦ મણ અનાજ દાન કરશે. તેમનો પુત્ર સાજો થતા જમાલ ગાડું ભરીને અનાજ લઈને જલારામ બાપાને મળવા ગયા અને કહ્યું "જલા સો અલ્લાહ".
એક સમયે સ્વયં ભગવાન એક વૃદ્ધ સંતનું રૂપ લઈને આવ્યાં અને કહ્યું કે તેમની સેવા માટે જલારામે પોતાની પત્ની વીરબાઈ મા તેમને દાન કરી દેવી. જલારામે વીરબાઈ સાથે મસલત કરી અને તેમની રજા મળતા તેમણે વીરબાઈને સંતની સેવા માટે મોકલી આપ્યાં. પણ અમુક અંતર ચાલીને જંગલમાં પહોંચતા સંતે વીરબાઈ માને ત્યાં થોભીને રાહ જોવાનું કહ્યું. તેણીએ ત્યાં રાહ જોઈ પણ તે સંત પાછા ન આવ્યા. તેથી ઉલટું આકાશવાણી થઈ કે આ તો માત્ર દંપતિની મહેમાનગતિ ચકાસવાની પરીક્ષા હતી. તે સંત ગયા તે પહેલા તેઓ વીરબાઈ મા પાસે એક દંડો અને ઝોળી મૂકતાં ગયાં હતાં. વીરબાઈ મા ઘરે આવ્યાં અને જલારામબાપાને આકાશવાણી, દંડા અને ઝોળીની વાત કરી. આ દંડો અને ઝોળી વીરપુરમાં કાચની પેટીમાં પ્રદર્શન માટે મૂકેલા છે.
વીરપુર
જલારામ બાપાનું મુખ્ય સ્મારક ગુજરાત રાજ્યના રાજકોટ ના જેતપુર શહેર નજીક વીરપુરમાં આવેલું છે. આ સ્મારક તે જ ઘર છે જ્યાં જલારામ બાપા તેમના જીવનકાળ દરમ્યાન રહેતાં હતાં. તેને તેના મૂળ સ્વરૂપે સાચવવામાં આવ્યું છે. આ સ્મારકમાં જલારામ બાપા દ્વારા વાપરવામાં આવેલી વસ્તુઓ અને તેમના દ્વારા પૂજાતી રામ સીતા લક્ષમણ અને હનુમાનની મૂર્તિઓ મૂકવામાં આવી છે. અહી સ્વયં પ્રભુ દ્વારા અપાયેલી ઝોળી અને દંડો પણ જોઈ શકાય છે. પણ અહીંનું મુખ્ય આકર્ષણ છે જલારામ બાપાનો ફોટોગ્રાફ, જે જલારામ બાપાના જીવતા લેવાયેલો એક માત્ર ફોટો છે. જે જલારામ બાપાના મૃત્યુના એક વર્ષ પહેલાં બ્રિટીશ ફોટોગ્રાફર દ્વારા લેવાયેલો છે.
અહીં ભક્તોએ ભૂતકાળમાં એટલું બધું દાન આપ્યું છે કે ૯ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૦ પછી અહીં ભક્તો પાસેથી દાન લેવામાં આવતું નથી. આ ભારતનું એકમાત્ર એવું દેવસ્થાન છે કે જે કોઈપણ જાતનું દાન લેતુ નથી.
પરચા
આજના જમાનામાં પણ લોકો એમ માને છે કે જો ખરા હ્રદયથી જલારામબાપાને પ્રાર્થના કરવામાં આવે તો તેઓ લોકોની મનોકામના પૂર્ણ કરે છે. આ મનોકામના પૂર્તિને "પરચા" કહેવાય છે. લોકો એવી પ્રાર્થના કરે છે કે જો તેમની મનોકામના પૂર્ણ થઈ તો તેઓ ગુરુવારે ઉપવાસ કરશે અથવા જલારામબાપાના મંદિરે જશે. અથવા તેમને મળેલા પરચાને રાજકોટથી પ્રસિદ્ધ થતા સામાયિક "જલારામ જ્યોત"માં છપાવશે. આવા અગણિત પરચા લોકોને થયા છે તેથી જલારામ બાપાની ખ્યાતિ વિશ્વભરમાં પ્રસરી અને તેમના મંદિર દરેક સ્થળે જોવા મળે છે. આવા પરચાઓને તે સામાયિકમાં ભક્તના નામ આને સરનામા સાથે વિના મૂલ્યે છપાવાય છે.
આજે જલારામ બાપાની ભક્તિ કરનારો એક બહોળો વર્ગ છે.
જલારામ જયંતિ
જલારામબાપાનો જન્મ દિવસ કે જન્મ જયંતિ કારતક સુદ ૭ ના દિવસે ઉજવવમાં આવે છે. દિવાળી પછી સાતમના દિવસે આ તહેવાર આવે છે. આ દિવસે જલારામના ભક્તો કે ભક્ત સમૂહો પ્રસાદ સ્વરૂપે લોકોને ભોજન ખવડાવે છે. આ દિવસે વીરપુરમાં મોટો મેળો ભરાય છે. આ દિવસે અહીં જલારામ બાપાના દર્શન માટે ખીચડી અને બુંદી-ગાંઠીયાનો પ્રસાદ લેવા ભક્તોનો ધસારો થાય છે. આ દિવસે સમગ્ર ભારતમાં ફેલાયેલા સર્વ જલારામ મંદિરમાં ઉત્સવ ઉજવાય છે.
જલારામ મંદિરો
જલારામ મંદિરમાં પ્રાયઃ જલારામ બાપાની પ્રતિમા હોય છે. આ પ્રતિમા હસમુખી, સફેદ પાઘડી, કુર્તો અને ધોતીયું પહેરેલી અને હાથમાં દંડો ધરેલી હોય છે. તે સાથે તેમના પૂજનીય એવા રામ લક્ષમણ સીતા અને હનુમાનની મૂર્તિઓ પણ હોય છે. ભારતના દરેક નાના મોટાં શહેરોમાં તેમના મંદિરો જોવા મળે છે. ભારત બહાર આમના મંદિરો પૂર્વ આફ્રિકા, યુનાઇટેડ કિંગડમ, સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકા અને ન્યુ ઝિલેન્ડમાં પણ જોવા મળે છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:હિંદુ સંત શ્રેણી:ગુજરાતના સંતો
નાના અસારણા (તા.મહુવા)
સંદર્ભ
શ્રેણી:મહુવા તાલુકો
પેરુ (દેશ)
પેરૂ (Spanish: ક્વેશુઆ પેરૂ: Piruw, આયમારા: Piruw),) આધિકારિક રીતે પેરૂનું ગણરાજ્ય (Spanish: República ડેલ પેરૂ, [repuβlika ðel peɾu] (સ્પષ્ટ), પશ્ચિમી દક્ષિણ અમેરિકામાં એક દેશ છે. આ બ્રાઝીલ દ્વારા પૂર્વમાં ઇક્વાડોર અને કોલંબિયા, દ્વારા ઉત્તર સીમાએ બોલિવિયા ની દક્ષિણ માં છે, ચિલીની દક્ષિણમાં, અને પ્રશાંત મહાસાગરની પશ્ચિમ પર છે.
પેરૂ ક્ષેત્ર દુનિયામાં સૌથી પ્રાચીનમાંના એક એવા નોર્ટે ચીકો સભ્યતા, અને પ્રાચીન કાળના સૌથી મોટા પૂર્વ કોલમબિયન રાજ્ય ઇંકા સામ્રાજ્ય નું ઘર હતું. સ્પેનિશ સામ્રાજ્યએ ૧૬મી શતાબ્દીમાં ઇસ ક્ષેત્ર પર વિજય પ્રાપ્ત કરી અને એક વાઈસરોયલ્ટી સ્થાપી. ૧૮૨૧માં સ્વતંત્રતા પ્રાપ્ત કર્યા કે બાદ, પેરૂ રાજનીતિક અશાંતિ અને આર્થિક સંકટનો અને સ્થિરતા અને આર્થિક ઉન્નતિ નો સમય જોયો છે.
પેરૂ એક પ્રતિનિધિ લોકતાંત્રિક છે જે ૨૫ ક્ષેત્રોંમાં વિભાજિત ગણતંત્ર છે. તેની ભૂગોળ પ્રશાંત તટના શુષ્ક મૈદાની ઇલાકાથી એંડીસ પહાડ઼ોની ટોચ અને એમેઝોન ખીણ ના ઉષ્ણકટિબંધીય જંગલોં માં બદલાય છે. આ એક મધ્યમ માનવ વિકાસ સૂચકાંક અને ૩૬% ની આસપાસ ગરીબી ના સ્તર નીચે જીવતી વસતિ ધરાવતો એક વિકાસશીલ દેશ છે. આની મુખ્ય આર્થિક ગતિવિધિઓ કૃષિ, મત્સ્ય પાલન, ખાણ ખનન, અને ઉત્પાદ નિર્માણ જેમકે વસ્ત્ર ઉદ્યોગ નો સમાવેશ કરે છે.
પેરૂની અનુમાનિત વસતિ, ૨૯ કરોડની વસતિમાં એમેરીંડિયન્સ, યુરોપીય, અફ્રીકી અને એશિયાઈ સહિત મલ્ટીએથનીક છે. મુખ્ય બોલાતી ભાષા સ્પેનીશ છે, જોકે પેરુવીયનોની એક મહત્વપૂર્ણ સંખ્યા ક્વેશુઆ કે અન્ય દેશી ભાષાઓ બોલે છે. સાંસ્કૃતિક પરંપરાઓના આ મિશ્રણ ને લીધે કલા, વ્યંજન, સાહિત્ય સંગીત જેવા ક્ષેત્રમાં વિસ્તૃત વિવિધતા જોવા મળે છે
બન્ની
બન્ની ગુજરાત  રાજ્યના કચ્છ જિલ્લામાં  ભારત - પાકિસ્તાન  સરહદને અડીને રણકાંધીએ આવેલો વિસ્તાર છે.
૧૯૬૯ની મહેસૂલી ગામોની માપણી પ્રમાણે બન્નીનાં ૪૮ ગામોનું ક્ષેત્રફળ ૧૯૫૫૬૬.૩૮ હેકટર છે તથા ૨૦૦૫-૦૬ની સૂકા રણની માપણી પ્રમાણે રણ વિસ્તાર ૫૩૪૩૦.૮૮ મળી બન્નીનું કુલ ક્ષેત્રફળ ૨૪૮૯૯૭ .૨૬ હેકટર છે. જે કચ્છ જિલ્લોના પાંચ તાલુકાનાં ૪૨ ગામોની હદોને સ્પર્શે છે. અહીંના લોકો સિંધી મિશ્રિત કચ્છી બોલી બોલે છે. મોટા ભાગના લોકો ઇસ્લામ ધર્મ પાળે છે. જેમાં જત, મૂતવા, હાલેપોત્રા, રાયસીપોત્રા, હિંગોરજા,બંભા, સુમરા, નોડે, કોરાર, થેબા, વાઢા, શેખ તથા સૈયદ તેમજ હિન્દુ ધર્મમાં મેઘવાળ તથા વાઢા જેવા સમુદાયો વસવાટ કરે છે.
ઇતિહાસ
અહીંના લોકો અંદાજિત ૭૦૦ વર્ષ પહેલાં સિંધમાથી આવેલા હોવાનું મનાય છે. અત્યારે પણ અહીં સિંધની સૂફી સંસ્કૃતિની અસર જોવા મળે છે. ૧૧ જાન્યુઆરી ૧૯૫૫ના જાહેરનામાથી બન્નીને રક્ષિત જંગલ જાહેર કરવામાં આવ્યું હતું. જૂના સમયમાં બન્ની વિસ્તારમાં લોકો ખેતી કરતા હતા. કહેવાય છે કે જ્યારે સિંધુ નદીનાં પાણી બન્નીમાંથી વહેતા ત્યારે અહીં ચોખાનું પુષ્કળ ઉત્પાદન થતું, પરંતુ ૧૮૫૬ના ભૂકંપને કારણે મોટા રણમાં કુદરતી રીતે બંધ અલ્લાહ બંધ બની જવાથી સિંધુ નદીએ વહેણ બદલતાં ખેતીને મોટો ફટકો પડ્યો.
લોકજીવન
બન્નીના લોકોનું જીવન અનેક મુશ્કેલીઓથી ભરેલું છે. રણકાધીએ આવેલો જંગલ વિસ્તાર હોવાથી અહીં સતત વેગીલા પવન ફૂંકાતા રહે છે. સ્થાનિક પાણીનો કોઇ સ્ત્રોત ન હોવાથી તંત્ર દ્વારા ૬૦થી વધુ કિ.મી. લાંબી પાઇપલાઇન બિછાવીને બન્નીને પાણી આપવામાં આવે છે. પણ, તેમાં વારંવાર ભંગાણ થવાથી દિવસો સુધી પાણી મળતું નથી. અહીંના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય પશુપાલન છે. અહીં માણસો કરતાં પશુની સંખ્યા વધારે છે. સારા ચરિયાણ વિસ્તારને કારણે લોકોએ પશુપાલનનો વ્યવસાય અપનાવ્યો છે. બન્ની વિસ્તારમાં રક્ષિત જંગલ હોવાથી અહીંના ગામોને મહેસૂલી દરજ્જા પ્રમાણે ગામતળ, સીમતળ, ગૌચર કે ઘાસચારો ઉગાડવા માટે પણ જમીન ફાળવવામાં આવી નથી. ગામોનો પોતાની જમીન ઉપર કોઈ કાયદેસર અધિકાર નથી. આવી સ્થિતિ હોવાને કારણે પંચાયતો રહેણાંક માટેના પ્લૉટ ફાળવી શકતી નથી તેમ જ જમીન સંબધિત સરકારી યોજનાઓના ધારાધોરણ પ્રમાંણે લાભાર્થી હોવા છતાં લોકોને લાભ મળતો નથી.
બન્ની ભેંસ
ગીર ગાયની જેમ બન્ની નસલની ભેંસને કેન્દ્ર સરકાર દ્વારા રાષ્ટ્રિય માન્યતા મળેલી છે. અહીં દરવર્ષે પશુમેળો યોજાય છે જેમાં ભેંસોની લે-વેચ થાય છે.
ઘાસિયા મેદાનો
બન્નીમાં એશિયાના સૌથી મોટા વિશાળ ઘાસિયા મેદાનો આવેલા છે. ઘાસિયા મેદાનોના કારણે આ વિસ્તાર દુનિયાભરમાં પ્રસિદ્ધ થયો છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:કચ્છ જિલ્લો
માનવીની ભવાઈ (ચલચિત્ર)
માનવીની ભવાઈ એ ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી દ્વારા દિગ્દર્શિત થયેલું ગુજરાતી ચલચિત્ર છે. ૧૯૯૩માં પ્રદર્શિત આ ચલચિત્રમાં ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી અને અનુરાધા પટેલ મુખ્ય ભૂમિકામાં છે. આ ફિલ્મનું નિર્માણ ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી અને આશિષ ત્રિવેદીએ કર્યું હતું. ભારતીય લેખક પન્નાલાલ પટેલે લખેલી નવલકથા પર આધારિત આ ફિલ્મમાં કાળુ (ત્રિવેદી) અને રાજુ (પટેલ)ની પ્રેમકથા છે, જે ઉત્તર ગુજરાતના ગ્રામીણ વાતાવરણની પૃષ્ઠભૂમિ ધરાવે છે.
કથાવસ્તુ
આ ફિલ્મમાં ૧૮૯૯-૧૯૦૦ના દુષ્કાળ દરમિયાન જીવિત રહેવા માટે ખેડૂતની કથા અને તેમના અસ્તિત્વના સંગર્ષની કથા વર્ણવવામાં આવી છે. દુષ્કાળની પૃષ્ઠભૂમિ સાથે તેમાં કાળુ (ત્રિવેદી) અને રાજુ (પટેલ) વચ્ચેની પ્રેમકથા દર્શાવવામાં આવી છે.
પુરસ્કાર
આ ફિલ્મને ૪૧મા રાષ્ટ્રીય ફિલ્મ પુરસ્કારમાં ગુજરાતીમાં શ્રેષ્ઠ ચલચિત્રનો રાષ્ટ્રીય ફિલ્મ પુરસ્કાર મળ્યો હતો. નિર્માતા આશિષ ત્રિવેદી અને ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીને રજત કમલ અને ૨૦,૦૦૦ રૂપિયાનો રોકડ પુરસ્કાર આપવામાં આવ્યો હતતો, જ્યારે દિગ્દર્શક ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદીને રજત કમલ અને ૨૦,૦૦૦ રૂપિયાનું રોકડ ઇનામ આપવામાં આવ્યું હતું. નાયકની નજરે ગ્રામજનોના દુષ્કાળગ્રસ્ત જીવનને દર્શાવવા બદલ આ પુરસ્કાર આપવામાં આવ્યો હતો.
બાહ્ય કડી
શ્રેણી:ગુજરાતી ચલચિત્ર
નૈપ (તા.મહુવા)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા ભાવનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા મહુવા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે નાળિયેર, ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
વજીહુદ્દીન અલવી
વજીહુદ્દીન અલવી અથવા હૈદર અલી સાની પંદરમી સદીના ઇસ્લામના જાણકાર અને સત્તારી પરંપરાના સુફી હતા.
જીવન
તેમનો જન્મ ઇસવીસન ૧૫૦૦માં (રર/ મોહર્રમ / ૯૧૦ હિજરીસન)માં ચાંપાનેર ખાતે થયો હતો. તેમનું જન્મ સમયે સય્યિદ અહમદ વજીહુદ્દીન લકબ નામ પાડવામાં આવ્યું હતું. તેમના પૂર્વજો પહેલા યમનમાં પછી મક્કામાં સ્થાયી થયા હતા અને પછી તેમના દાદા ત્યાંથી સુલતાન મહમદ બેગડાના સમયકાળમાં ચાંપાનેર આવીને વસ્યા હતા. તેમનો વંશ ૨૭મી પેઢીએ પયગંબર મુહમ્મદનાં પુત્રી ફાતિમાથી જઈ મળે છેે. તેઓ અમદાવાદ આવીને વસ્યા જ્યાં તેમને પ્રાથમિક તાલીમ કાકા સય્યિદ શમ્સુદ્દીન અને મામા સય્યિદ અબૂલ કાસિમ દ્વારા મળ્યું અને ૧પ વર્ષની ઉમરે અલ્લામહ સખાવીના શિષ્ય મુહમ્મદ બિન અહમદ માલિકી અને અન્ય ઉલમા પાસેથી હદીસ વિદ્યાનું શિક્ષણ મેળવ્યુું. ત્યાર પછી અન્ય વિદ્યાઓ તર્કશાસ્ત્ર, ફિલોસોફી વગેરેનો અભ્યાસ કર્યો અને ર૪ વર્ષની ઉમરે ધાર્મિક શિક્ષણ મેળવવાનું પૂર્ણ કરીને શિક્ષણ આપવાનું શરુ કર્યું. તેઓ શરૂઆતમાં કાદરી પરંપરાના સુફી હતા પણ મુહંમદ ઘૌસ ગ્વાલિયરી/સય્યિદ ગૌષ ગ્વાલિયરી ના સંપર્કમાં આવ્યા પછી સત્તારી પરંપરામાં જોડાઈ ગયા. હિજરી સન ૯૩૪માં તેઓએ અમદાવાદમાં એક મદ્રેસા (ધાર્મિક શિક્ષણની શાળા) શરૂ કરી અને ૬૪ વર્ષ સુધી ત્યાં શિક્ષણ આપ્યું. તેમના સમયમાં અમદાવાદ મુસ્લિમ ધાર્મિક શિક્ષણનું મોટું કેન્દ્ર બની ગયું. તેમના પછી ર૩૮ વર્ષ સુધી આ મદ્રેસા ચાલુ રહ્યું. આ મદ્રેસાનું પુસ્તકાલય અમદાવાદમાં સૌથી મોટું ગણાતું હતું. તેમના એક શિષ્ય સૈયદ સબઘતાલ્લાહ અલ-બર્વાજી મદીના સ્થાયી થયા જ્યાં તેમણે સાઉદી અરેબિયામાં સત્તારી પરંપરાના પાયા નાખ્યા. તેમના અન્ય શિષ્યશેખ અબ્દુલ કાદિર ઉજ્જૈન સ્થાયી થયા જયારે શેખ અબુ તુરાબ લાહોર સ્થાયી થયા જ્યાં તેઓએ સુફી પરંપરા આગળ ધપાવી. તેમણે અંદાજે બસો જેટલા પુસ્તકો લખ્યા છે. તેમાંના કેટલાક અન્ય વિદ્વાનોના પુસ્તકોની ટીકા અથવા વિવરણ - સ્પષ્ટીકરણ છે. ગુલામ અલી આઝાદ બલગરામીએ એમના પુસ્તકોની સંખ્યા ૧૯૭ જયારે અન્ય લોકોએ ૪૦ દર્શાવી છે. એમના અમુક પુસ્તકોની હસ્તપ્રત આજે પણ પીર મુહંમદ શાહ લાયબ્રેરી અમદાવાદ, કુતુબખાનહ આસીફીય્યહ હૈદરાબાદ, લખનઉ, રામપૂર, ઈન્ડીયા ઓફિસ લંડનમાં મોજૂદ છે. અમુક કિતાબો જેવી કે શહર્ે નુખ્બહ વગેરે આજે પણ છપાય છે અને વિદ્વાનોમાં પ્રચલિત છે. અમદાવાદના ખાનપુરમાં તેમને દફનાવવામાં આવ્યા જ્યાં એમની મઝાર આવેલી છે જે જહાંગીરના સમયના અગિયારમાં સુબા સય્યદ મુર્તુઝા ખાન દ્વારા બાંધવામાં આવી હતી.
કેટલાક સ્રોતો અનુસાર સૈયદના હાશિમ પીર દસ્તગીર તેનો ભત્રીજો અને ખલીફા હતા.
સાહિત્યિક કૃતિઓ
વજીહુદ્દીન અલ્વીએ અરબી અને ફારસી ભાષામાં પુસ્તકો લખ્યા હોવાના અહેવાલ છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ધાર્મિક સાહિત્યકાર શ્રેણી:સૂફી સંત
જંગલ મહલ
જંગલ મહેલ બ્રિટિશ સંપત્તિઓ અને કેટલાક સ્વતંત્ર સરદારો દ્વારા રચવામાં આવેલો એક જિલ્લો હતો, જે બીરભૂમ, બાંકુરા, મિદનાપુર અને પર્વતીય પ્રદેશ છોટા નાગપુરની વચ્ચે આવેલો હતો, જે હાલનું પશ્ચિમ બંગાળ રાજ્ય છે. આ જિલ્લો જંગલ તરાઈ તરીકે ઓળખાતા વિસ્તારમાં આવેલો હતો. અધિકારક્ષેત્રની અસ્પષ્ટતાને કારણે કેટલીક વહીવટી અસુવિધાઓ ઉત્પન્ન થઈ હતી. ૧૮૦૫માં, XVIII નિયમ પસાર કરવામાં આવ્યો હતો, જેના દ્વારા જંગલ મહેલ તરીકે ઓળખાતા વિસ્તારોને વર્ધમાન, બીરભૂમ, બાંકુડા અને મિદનાપુર જિલ્લાના મેજિસ્ટ્રેટના અધિકારક્ષેત્રથી અલગ કરવામાં આવ્યા હતા અને જંગલ મહેલોના મેજિસ્ટ્રેટ હેઠળ મૂકવામાં આવ્યા હતા. આ રીતે રચાયેલો જિલ્લો ૨૩ પરગણા અને મહેલોનો બનેલો હતો. ૧૮૩૩ની ધારા XIII દ્વારા જંગલ મહેલોની રચના સમાપ્ત કરવામાં આવી હતી. સેનપહારી, શેરગઢ અને વિષ્ણુપુરની જાગીરોને બર્દવાન જિલ્લામાં ફેરવવામાં આવી હતી અને બાકીની મિલકતોમાંથી માનભૂમ જિલ્લાની રચના કરવામાં આવી હતી. પશ્ચિમ બંગાળના બાંકુડા, પુરુલિયા અને પશ્ચિમ મિદનાપુર અને ઝારગ્રામ જિલ્લાઓના વિસ્તારને આજે પણ બોલચાલની ભાષામાં "જંગલ મહેલ" તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
પૃથક રાજ્યની માંગ
૨૦૨૧માં, લોકસભા ભાજપના સાંસદ સૌમિત્ર ખાને પુરુલિયા, ઝારગ્રામ, બાંકુડા, બીરભૂમના કેટલાક ભાગો, પૂર્વ મેદિનીપુર, પશ્ચિમ મેદિનીપુર અને કેટલાક અન્ય વિસ્તારો સહિત જંગલ મહેલ રાજ્યની રચના કરવાની માંગ કરી હતી. તેમણે દાવો કર્યો હતો કે જંગલ મહલ વિસ્તારનો ઓછામાં ઓછો વિકાસ થયો છે અને સ્થાનિકો માટે રોજગાર અને વિકાસની માંગ ત્યારે જ પૂરી થઈ શકે છે જો તેને રાજ્યનો દરજ્જો મળે. જો કે, પશ્ચિમ બંગાળ રાજ્ય ભાજપ એકમે જંગલ મહલ રાજ્યનો દરજ્જો આપવાની માંગથી પોતાને દૂર રાખ્યા હતા. તૃણમૂલ કોંગ્રેસના એક નેતાએ સૌમિત્ર ખાન સામે જંગલ મહેલને રાજ્યનો દરજ્જો આપવાની માગણી કરવા બદલ ફરિયાદ નોંધાવી હતી.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પશ્ચિમ બંગાળ
ગિનીસ વર્લ્ડ રેકોર્ડ્સ
ગિનિસ વર્લ્ડ રેકોર્ડ્સ 1955 માં 2000 થી ગિનિસ બુક રેકોર્ડ્સ તરીકે અને ગિનિસ બુક વર્લ્ડ રેકોર્ડ તરીકે અગાઉના યુનાઇટેડ સ્ટેટસ એડિશનમાં, એક સંદર્ભ પુસ્તક છે, જે વર્લ્ડ રેકોર્ડ્સની નોંધણી કરે છે. કુદરતી વિશ્વ. સર હ્યુગ બીવરની વિચારધારા, આ પુસ્તકની સ્થાપના જોડિયા ભાઈઓ નોરિસ અને રોસ મેકવિહિર્ટર દ્વારા ઓગસ્ટ 1954 માં લંડનના ફ્લીટ સ્ટ્રીટમાં કરવામાં આવી હતી. [
આ પુસ્તક પોતે જ વિશ્વ વિક્રમ ધરાવે છે, કારણ કે તે અત્યાર સુધીમાં સૌથી વધુ વેચાણ કરાયેલ કોપી રાઈટ પુસ્તક છે. 2019 ની આવૃત્તિ પ્રમાણે, તે હવે 100 દેશો અને 23 ભાષા ઓમાં પ્રકાશિત થયેલ તેના પ્રકાશનના 64 માં વર્ષમાં છે. [
ટેલિવિઝન શ્રેણી અને સંગ્રહાલયોનો સમાવેશ કરવા આંતરરાષ્ટ્રીય ફ્રેન્ચાઇઝી છાપવાની બહાર વિસ્તૃત થઈ છે. ફ્રેન્ચાઇઝની લોકપ્રિયતાને પરિણામે ગિનીસ વર્લ્ડ રેકોર્ડ્સ કેટલાંક વિશ્વ રેકોર્ડ્સની સૂચિબદ્ધ કરવા અને તેની ચકાસણી પર પ્રાથમિક આંતરરાષ્ટ્રીય અધિકાર બન્યો છે. આ સંગઠન સત્તાવાર રેકોર્ડ ન્યાયમૂર્તિઓનો ઉપયોગ કરે છે અને રેકોર્ડ્સના સેટિંગ અને ભંગની પ્રામાણિકતાને ચકાસવા માટે અધિકૃત છે.
સુન્દરગઢ
સુન્દરગઢ ભારત દેશમાં  આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલું મહત્વનું નગર છે. સુન્દરગઢ સુન્દરગઢ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક છે.
Sundergarh (ସୁନ୍ଦରଗଡ଼), also spelled as Sundargarh, is a city in Sundergarh district of the Indian state of Orissa.
Geography
Sundargarh is located at 22.12°N, 84.03°W. It has an average elevation of 243 metres (801 feet).
History
Sundargarh was the capital of princely State of Gangpur till 1948 and became the district headquarter of Sundargarh district from 1948. It is understood that, in ancient times, Sundargarh was under the rulers of South Kosala. However, divergent views are available regarding the origin of the ruling family. The present royal family of Gangpur belongs to the Parmar dynasty. This ex-state was under the suzerainty of Sambalpur which formed part of the dominion of the Maratha Rajas of Nagpur. This was ceded to the British Government in 1803 by the Maratha Chief Raghuji Bhonsla of Nagpur under the treaty of Deogaon(near Rourkela). But this was restored to him by special engagement in 1806. This was finally ceded in 1826. In 1905, this princely state along with Bonai was transferred from the control of the commissioner of Chhotanagur to that of Orissa Division and a separate Political Agent was appointed.
Demographics
India census, Sundargarh had a population of 40,943. Males constitute 51% of the population and females 49%. Sundargarh has an average literacy rate of 75%, higher than the national average of 59.5%: male literacy is 80%, and female literacy is 69%. In Sundargarh, 11% of the population is under 6 years of age. 6.23% of the total area with 43% of its total area under forest. It has a total population of 18,29,412. Tribal people constitute 50.69% of the population and 65.22% of the entire population lives below the poverty line. Health and sanitation facilities are not adequately developed in this area. There are 45 primary health centres for the entire district and the infant mortality rate is 62 per 1000 live births. As per 2001 census, total literacy rate is 65.22% with the male literacy rate at 75.69% and female literacy rate at 54.25%. The 1991 census found that the tribal literacy rate stood at 37.34%. People are dependent on forest and agriculture for their livelihood. The total area of cultivable land is 3,36,000 hectares with 1.55 hectares as the average size of operational land holding. The district consists of vast inaccessible forests, river valleys and mountainous terrain. Due to the undulating hilly and sloping landscape, the area is often subject to floods and drought.
Festivals
Nuakhai is one of the most important festival of Sundargarh. Ramnavami is also celebrated grandly
Politics
Current MLA from Sundargarh Assembly Constituency is Jogesh Singh of [INC], who won the seat in by-elections in 2006 after Sushama Patel who won the seat by election due to death of her husband and seating MLA Sankarsan Naik who won the seat in 2004 General Election. Previous MLAs from this seat were Kishore Chandra Patel who won this seat representing INC in 1995 and in 1977, and also representing INC(I) in 1980, and Bharatendra Shekhar Deo who won this seat representing JD in 1990 and representing JNP in 1985. Sundargarh is part of Sundargarh (Lok Sabha constituency).
Sports
A new synthetic (polygrass) hockey turf has been laid at the SAI Sports Complex in Sankra, Sundargarh. This is the third synthetic hockey turf in the district of Sundargarh. The other turfs are at Panposh (Panposh Hockey Hostel) and Rourkela (Biju Patnaik Hockey Stadium). The Sports Authority of India (SAI) had approved the Rs. 2.25 crores project in 2007. The base work for the turf began in 2007, and was completed by May 2008. Then began the wait for synthetic turf, which arrived only in November 2008, and subsequently laid by February 2009.
References
શ્રેણી:Cities and towns in Sundargarh district શ્રેણી:ઑડિશા
રાકેશ ઉપાધ્યાય
રાકેશ ઉપાધ્યાય ભારતીય ચલચિત્ર નિર્માતા છે.
ગુડથર (તા. અબડાસા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના અબડાસા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામ પાસે મતિયા દેવનું મંદિર બંધાયેલ છે, જયાં ચૈત્ર વદ ત્રીજ અને ચોથ ના દિવસે મેળો ભરાય છે.
આ ગામ નલિયા થી ૧૦ (દસ) કિલોમીટર અને જિલ્લા મથક ભૂજ થી ૧૧૩ કિલોમીટરના અંતરે આવેલ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:અબડાસા તાલુકો
નાના જાદરા (તા.મહુવા)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા ભાવનગર જિલ્લાના કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા મહુવા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે નાળીળેર, ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:મહુવા તાલુકો
સુનોખ (તા. ભિલોડા)
સુનોખ (તા. ભિલોડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ભિલોડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સુનોખ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી તેમજ પોસ્ટ ઓફિસ જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ભૂગોળ
આ ગામ ભિલોડા તાલુકાના મુખ્ય શહેર ભિલોડાથી ૧૭.૪ કિમીના અંતરે આવેલ છે. સુનોખથી મોડાસા ૧૭.૭ કિ.મી., મેઘરજ ૨૭.૮ કિ.મી. અને ધનસુરા ૩૦.૯ કિ.મીના અંતરે આવેલ છે. આ ગામની નજીકના ગામડાઓમાં વાંસેરા કંપા, વાંસેરા, ખિલોડા, બામણવાડ, નાંદીસણ, ગડાધર, જાલીયા વગેરે ગામડાઓનો સમાવેશ થાય છે.
શિક્ષણ
સુનોખ ગામ અને નજીકમાં નીચે પ્રમાણેની શાળાઓ આવેલી છે:
શ્રેણી:ભિલોડા તાલુકો
નાગૌર
નાગૌર (મારવાડી ભાષા: नागौर) ભારત દેશના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા રાજ્ય રાજસ્થાનના નાગૌર જિલ્લામાં આવેલું એક શહેર છે જે આ જિલ્લાનું વહિવટી મથક પણ છે. આ શહેર જોધપુર અને બિકાનેરની વચ્ચે લગભગ અડધા અંતરે આવેલું છે. નાગૌરને મારવાડીમાં નાગિણોના હુલામણા નામથી પણ ઓળખવામાં આવે છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:રાજસ્થાન
અતિ વિશિષ્ટ સેવા ચંદ્રક
ઈતિહાસ
અતિ વિશિષ્ટ સેવા ચંદ્રકની સ્થાપના ૨૬ જાન્યુઆરી, ૧૯૬૦ના રોજ "વિશિષ્ટ સેવા મેડલ, વર્ગ-૨" તરીકે કરવામાં આવી હતી. તે જ દિવસે અન્ય પાંચ ચંદ્રકો સૈન્ય સેવા મેડલ, સેના મેડલ, નૌસેના મેડલ અને વાયુ સેના મેડલની શરૂઆત કરવામાં આવી હતી. ૨૭ જાન્યુઆરી, ૧૯૬૧ના રોજ આ ચંદ્રકનું નામ બદલીને વર્તમાન નામકરણ કરવામાં આવ્યું હતું અને બેજ પર હસ્તાક્ષર કરવામાં આવ્યા હતા. ૧૯૮૦માં કાર્યકારી વાતાવરણમાં વિશિષ્ટ સેવાઓને માન્યતા આપવા માટે યુદ્ધ સેવા ચંદ્રકની રચના કરવામાં આવ્યા બાદ આ ચંદ્રક કાર્યવાહક સેવા પૂરતું એનાયત કરવાનું મર્યાદિત રહ્યું છે.
ડિઝાઈન
અતિ વિશિષ્ટ સેવા ચંદ્રક પર રજતનો ઢોળ ચડાવેલો હોય છે. તેના આગળના તારો અંકિત કરવામાં આવેલો છે અને તેની બીજી બાજુએ ચતુર્મુખ સિંહાકૃતિ અંકિત કરવામાં આવી છે. રિબન સોનેરી રંગની હોય છે અને તે ૩૨ મિમી પહોળી હોય છે, જેમાં બે ઘેરા-વાદળી પટ્ટા હોય છે, જે તેને ત્રણ સમાન ભાગમાં વિભાજિત કરે છે.
અતિ વિશિષ્ટ સેવા ચંદ્રકના વધારાના પુરસ્કારો રિબન પર પહેરેલા બાર દ્વારા રજૂ કરવામાં આવે છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભારતીય સૈન્ય પુરસ્કારો
સંબલપુર
સંબલપુર (ସମ୍ବଲପୁର ) ભારત દેશમાં  આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલું મહત્વનું નગર છે. સંબલપુર સંબલપુર જિલ્લાનું મુખ્ય મથક છે. સંબલપુરની વસ્તી આશરે ૧,૮૩,૩૮૩ છે. તેના બે મુખ્ય ભાગ છે, હિરાકુડ અને બુર્લા. અહિં ઘણી ઐતિહાસીક ઇમારતો અને બાગો આવેલા છે. હિરાકુડ ડેમ એ દુનિયાનો મોટામાં મોટો ડેમ અને અને એશિયાનું સૌથી મોટું કૃત્રિમ સરોવર છે.
સ્ત્રોત
Panda, S. S. and C. Pasayat (Eds.) (2009), Veer Surendra Sai, Sambalpur: Anusheelan.
Pasayat, C. and P. K. Singh (Eds.) (2009), Veer Surendra Sai, Bhubaneswar: Paschim Odisha Agrani Sangathan.
અપાતલાઇ (તા. ફતેપુરા)
અપાતલાઇ (તા. ફતેપુરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ફતેપુરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. અપાતલાઇ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ઘઉં, ડાંગર, મગ, અડદ, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ફતેપુરા તાલુકો
સંબલપુર
સ્ત્રોત
Pasayat, C. (2008), Oral Tradition, Society and History, New Delhi: Mohit Publications
Pasayat, C. (2007), Tribe, Caste and Society, New Delhi: Mohit Publications.
Pasayat, C. (2007), History of Tribal Society and Culture, New Delhi: Zenith Books International.
Pasayat, C. (Ed.) (2007), Adivasi Moukhika Sahitya Parampara (in Oriya), Kolkata: Sahitya Akademi.
Pasayat, C. (2007), "State Formation and Culture Assimilation in Medieval Orissa: The Case of a Tribal Deity in Sambalpur" in Utkal Historical Research Journal, Vol. XX, pp. 71–83.
Pasayat, C. (2005), "Oral Narrative and Hindu Method of Assimilation: A Case of Marjarakesari in Narsinghnath" in The Orissa Historical Research Journal, Vol. XLVIII, No.1, pp. 12–25.
Pasayat, C. (2004), "The Hindu Mode of Tribal Absorption and the State Formation during Medieval Period in Sambalpur", The Orissa Historical Research Journal, Vol. XLVII, No.3, pp. 83–89.
Pasayat, C. (2003), Glimpses of Tribal and Folkculture, New Delhi: Anmol Pub. Pvt. Ltd.
શ્રેણી:ઑડિશા
સોનાસણ (તા. ભિલોડા)
શ્રેણી:ભિલોડા તાલુકો
ગોયલા (તા. અબડાસા)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના અબડાસા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:અબડાસા તાલુકો
ગોલાય (તા. અબડાસા)
ગોલાય ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના અબડાસા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
જાળસ્થળ
જાળસ્થળ વેબ સર્વર (en:webserver) પર પ્રાપ્ય છે. દરેક જાળસ્થળનું એક સરનામું હોય છે જેને આંગ્લેભાષામાં યુઆરએલ કહેવાય છે. બ્રાઉઝરની મદદથી જે તે સરનામા કોઇપણ જાળસ્થળ જોઇ શકાય છે. બ્રાઉઝર જે તે યુઆરએલથી જાળસ્થળ સુધી પહોચવા માટે એચટીટીપી (http://) લિપિનો ઉપયોગ કરે છે.
ગોલાય (તા. અબડાસા)
સંદર્ભ
શ્રેણી:અબડાસા તાલુકો
જાળસ્થળ
જાળસ્થળ સ્થૈતિક (static) અથવા ગતિક (dynamic) હોઇ શકે છે. સ્થૈતિક જાળસ્થળ હંમેશા એકની એક દ્રષ્ય સ્થિતિમાં રહે છે. જ્યારે ગતિક જાળસ્થળ અલગ અલગ પૈરામીટર્સ અનુસાર તેમાં ગતિવિધિઓ થતી રહે છે.
પૃષ્ઠભૂમિ
વર્લ્ડ વાઇડ વેબ (WWW)ની રચના 1989માં બ્રિટિશ CERN કોમ્પ્યુટર સાયન્ટિસ્ટ ટિમ બર્નર્સ-લી દ્વારા કરવામાં આવી હતી. 30 એપ્રિલ 1993ના રોજ, CERN એ જાહેરાત કરી કે વર્લ્ડ વાઈડ વેબ કોઈપણ વ્યક્તિ માટે વાપરવા માટે મફત હશે, જે વેબના પુષ્કળ વિકાસમાં ફાળો આપશે. ટ્રાન્સફર પ્રોટોકોલ (HTTP) ની રજૂઆત પહેલાં, અન્ય પ્રોટોકોલ જેમ કે ફાઇલ ટ્રાન્સફર પ્રોટોકોલ અને ગોફર પ્રોટોકોલનો ઉપયોગ સર્વરમાંથી વ્યક્તિગત ફાઇલોને પુનઃપ્રાપ્ત કરવા માટે કરવામાં આવતો હતો. આ પ્રોટોકોલ્સ એક સરળ ડિરેક્ટરી માળખું પ્રદાન કરે છે જેમાં વપરાશકર્તા નેવિગેટ કરે છે અને જ્યાં તેઓ ડાઉનલોડ કરવા માટે ફાઇલો પસંદ કરે છે. દસ્તાવેજો મોટાભાગે ફોર્મેટિંગ વિના સાદા ટેક્સ્ટ ફાઇલ તરીકે રજૂ કરવામાં આવતા હતા અથવા વર્ડ પ્રોસેસર ફોર્મેટમાં એન્કોડ કરવામાં આવતા હતા.
ઇતિહાસ
જ્યારે "વેબ સાઇટ" એ મૂળ જોડણી હતી (કેટલીકવાર કેપિટલાઇઝ્ડ "વેબ સાઇટ", કારણ કે વર્લ્ડ વાઇડ વેબનો ઉલ્લેખ કરતી વખતે "વેબ" એ યોગ્ય સંજ્ઞા છે), આ પ્રકારનો ભાગ્યે જ ઉપયોગ થયો છે, અને "વેબસાઇટ" પ્રમાણભૂત જોડણી બની ગઈ છે. તમામ મુખ્ય શૈલી માર્ગદર્શિકાઓ, જેમ કે ધ શિકાગો મેન્યુઅલ ઓફ સ્ટાઈલ અને એપી સ્ટાઈલબુક ,આ ફેરફારને પ્રતિબિંબિત કરે છે.
ફેબ્રુઆરી 2009માં, નેટક્રાફ્ટ, એક ઈન્ટરનેટ મોનિટરિંગ કંપની કે જેણે 1995થી વેબ ગ્રોથ પર નજર રાખી હતી, તેણે અહેવાલ આપ્યો હતો કે 2009માં ડોમેન નામો અને સામગ્રી ધરાવતી 215,675,903 વેબસાઈટ હતી, જ્યારે ઓગસ્ટ 1995 માં માત્ર 19,732 વેબસાઈટ્સ હતી.[6] સપ્ટેમ્બર 2014 માં 1 બિલિયન વેબસાઇટ્સ સુધી પહોંચ્યા પછી, નેટક્રાફ્ટ દ્વારા તેના ઓક્ટોબર 2014 વેબ સર્વર સર્વેમાં એક માઇલસ્ટોન પુષ્ટિ કરવામાં આવી હતી અને તે ઈન્ટરનેટ લાઈવ આંકડા જાહેર કરનાર સૌપ્રથમ હતા-જેમ કે વર્લ્ડ વાઈડ વેબના પોતે શોધક, ટિમ બર્નર્સ- દ્વારા આ ટ્વીટ દ્વારા પ્રમાણિત છે. લી—વિશ્વમાં વેબસાઇટ્સની સંખ્યા પાછળથી ઘટી છે, જે 1 બિલિયનથી નીચેના સ્તરે પાછી ફરી છે. આ નિષ્ક્રિય વેબસાઇટ્સની ગણતરીમાં માસિક વધઘટને કારણે છે. માર્ચ 2016 સુધીમાં વેબસાઇટ્સની સંખ્યા વધીને 1 બિલિયનથી વધુ થઈ હતી અને ત્યારથી તે સતત વધી રહી છે. જાન્યુઆરી 2020 માં નેટક્રાફ્ટ વેબ સર્વર સર્વેક્ષણે અહેવાલ આપ્યો હતો કે ત્યાં 1,295,973,827 વેબસાઇટ્સ છે અને એપ્રિલ 2021 માં અહેવાલ આપ્યો છે કે 10,939,637 વેબ-ફેસિંગ કમ્પ્યુટર્સમાં 1,212,139,815 સાઇટ્સ છે અને 264,469,666 અનન્ય ડોમેન છે.[ અંદાજિત 85 ટકા બધી વેબસાઇટ્સ નિષ્ક્રિય છે.
જાળસ્થળના પ્રકાર
જાળસ્થળના અનેક પ્રકાર હોઇ શકે છે. જેમાં બ્લૉગ, સર્ચ એન્જિન, જે તે કંપની કે સંસ્થાના જાળસ્થળ, સોશિયલ, એડલ્ટ, ઇમેઇલ સેવા, વર્તમાનપત્રો, બેન્કિંગ સેવા સહિત અનેકવિધ માહિતી અને સેવા પૂરી પાડતા લાખો જાળસ્થળ છે.
બ્લૉગ
વિવિધ સંંસ્થા, સેલેબ્રીટી વગેરેના પોતાના જાળસ્થળ હોય છે જેના નિર્માણ માટે ટેકનિકલ અનુભવ અથવા અનુભવીની મદદ અને બનાવવા તથા નિભાવણી માટે આર્થિક ખર્છ પણ કરવો પડે છ્હે જ્યારે બ્ળોગ જાળસ્થળની જેમ જ દરેક વ્યક્તિને સરળતાથી બ્લૉગ (એક પ્રકારનું જાળસ્થળ) બનાવવાની સુવિધા આપે છે. બ્લૉગ બનાવવા માટે ખાસ કોઇ ટેકનિકલ અનુભવની જરુર પડતી નથી. વ્યક્તિઓ તેમાં પોતાના વિછારો, વિવિધ વિષ્હય પર લેખો, મંતવ્યો, તસવીરો, વિડીયો, ઑડિયો વગેરે મૂકી શકે છે. બ્ળોગર અને વર્ડપ્રેસ જેવા જાળસ્થળો નિ:શુલ્ક બ્લૉગ બનાવવાની સુવિધા આપે છે. બ્લોગનું સરનામું બ્લૉગ સેવા આપતી સંસ્થાના ડોમાઇનનું પેટા સરનામુ અથવા પોતે જાતે જ્ નોંધણી કરાવેલું પોતાનું ડોમાઇન પણ હોઇ શકે છે. આંતરજાળ પર અનેક ભાષાઓમાં અનેક પ્રકારના બ્લૉગ ઉપલબ્ધ છે.જેમાં ઘણા લોકપ્રિય પણ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ઇન્ટરનેટ
ડુંગર (તા. ફતેપુરા)
શ્રેણી:ફતેપુરા તાલુકો
સોડપુર (તા. ભિલોડા)
સોડપુર (તા. ભિલોડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ભિલોડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સોડપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ભિલોડા તાલુકો
નાના ખુંટવડા (તા.મહુવા)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા ભાવનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા મહુવા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે નાળીળેર, ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:મહુવા તાલુકો
મકરંદ મહેતા
thumb| મકરંદ મહેતા; જાન્યુઆરી ૨૦૨૦માં મકરંદ મહેતા (જન્મ ૨૫ મે ૧૯૩૧) એ ગુજરાત, ભારતના એક સામાજિક અને આર્થિક ઇતિહાસકાર છે.
જીવનચરિત્ર
મકરંદ મહેતાનો જન્મ ૨૫ મે ૧૯૩૧ ના રોજ અમદાવાદમાં એક નાગર બ્રાહ્મણ પરિવારમાં થયો હતો.
તેમણે વડોદરાની મહારાજા સયાજીરાવ યુનિવર્સિટી, પેન્સિલ્વેનીયા યુનિવર્સિટી અને ગુજરાત યુનિવર્સિટીમાંથી અભ્યાસ કર્યો છે.
નિવૃત્તિ પહેલાં તેમણે ગુજરાત યુનિવર્સિટીના સ્કૂલ ઑફ સાયન્સિસમાં ઇતિહાસ વિભાગનું નેતૃત્વ કર્યું હતું. તેઓ ગુજરાત ઇતિહાસ પરિષદ, ગુજરાત વિદ્યાસભા અને દર્શક ઇતિહાસ નિધિ સહિત અનેક સંસ્થાઓ સાથે સંકળાયેલા છે.
કારકિર્દી
મહેતાએ અંગ્રેજી અને ગુજરાતીમાં ૨૦થી વધુ પુસ્તકો લખ્યા છે. તેમણે સામાજિક અને આર્થિક ઇતિહાસ પર પણ ઘણાં શોધપત્રો પ્રકાશિત કર્યા છે.
તેમની મહત્ત્વની કૃતિઓ છે:
અંગત જીવન
તેમણે ઈતિહાસકાર શિરીન મહેતા સાથે લગ્ન કરેલ છે.
દાદરા અને નગર હવેલી અને દમણ અને દીવ
દાદરા અને નગર હવેલી અને દમણ અને દીવ પશ્ચિમ ભારતમાં આવેલો કેન્દ્રશાસિત પ્રદેશ છે. તે દાદરા અને નગર હવેલી અને દમણ અને દીવના ભૂતપૂર્વ કેન્દ્રશાસિત પ્રદેશોના જોડાણ દ્વારા બનાવવામાં આવ્યો હતો. જુલાઈ ૨૦૧૯માં ભારત સરકાર દ્વારા સૂચિત જોડાણની યોજનાઓની જાહેરાત કરવામાં આવી હતી અને ડિસેમ્બર ૨૦૧૯માં ભારતની સંસદમાં જરૂરી કાયદો પસાર કરવામાં આવ્યો હતો અને ૨૬ જાન્યુઆરી ૨૦૨૦ના રોજ કાયદો અમલમાં આવ્યો હતો. આ પ્રદેશ ચાર અલગ ભૌગોલિક પ્રદેશો દાદરા, નગર હવેલી, દમણ અને દીવ ટાપુથી બનેલો છે. આ ચારેય ક્ષેત્રો પોર્ટુગીઝ ભારતનો ભાગ હતા, તેઓ ૨૦મી સદીના મધ્યમાં ભારતીય વહીવટ હેઠળ આવ્યા. આ પ્રદેશની રાજધાની દમણ છે, જ્યારે સેલ્વાસ સૌથી મોટું શહેર છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ભારતનાં રાજ્યો અને કેન્દ્રશાસિત પ્રદેશો શ્રેણી:કેન્દ્રશાસિત પ્રદેશો
યમ
યમો પાંચ છે જે નીચે પ્રમાણે છે.
વિવરણ
અહિંસા એટલે કે કોઇ પ્રકારની હિંસા કરવી નહિ તે. કોઇ પણ પ્રાણીનો જીવ લેવો કે શારિરીક પીડા આપવી તેને શારીરિક હિંસા, કોઇ પણ રીતે કોઇના મનને દભાવવું તેને માનસિક હિંસા પોતાના અંતઃકરણને હિંસાના કલિષ્ટ સંસ્કારોથી દૂષિત કરવું તેને આત્મિક હિંસા કહે છે. યોગી આ હિંસાથી મુક્ત થવા માટે પ્રયત્ન કરે છે.
કોઇ પણ જાતની ચોરી ન કરવી તે અસ્તેય છે. સ્તેય એટલે કે જેના ઉપર પોતાનો અધિકાર નથી તેમ છતાં બીજાના અધિકારક્ષેત્રમાંથી તેને છીનવી લેવું તે કે મંજૂરી વગર તેનો અનુચિત લાભ ઊઠાવવો તે. સામન્ય જીવનમાં લોકો દ્વારા થતી ચોરીના અનેક ઉદાહરણો આપી શકાય તેમ છે. ચોરી કરવાના મૂળમાં લોભ કે કોઇ વસ્તુમા રાગ રહેલો હોય તે છે.
મૈથુન કે અન્ય કોઇ પણ પ્રકારથી વિર્યનો નાશ ન કરવો તે અને ઇન્દ્રિયો ઉપરનો સંયમ એ બ્રહ્મચર્ય છે. યોગી તમામ વિશ્ધયવાસનાઓથી મુક્ત બનીને પ્રાણની વૃત્તિઓ ઉપર સંપૂર્ણ કાબૂ મેળવી લે છે.
કશું પણ સંઘરવું નહિ તેને અપરિગ્રહ કહે છે. યોગની ભાષામાં સ્થૂળ વસ્તુઓ ઉપરાંત માન્યતાઓ, વિચારો, ટેવો, ગમો-અણગમો વગેરેમાંથી મુક્ત થવું તેને પણ અપરિગ્રહ કહે છે. અપરિગ્રહના નુકરણથી સ્થૂળ રીતે જ નહિ પણ મનમાં પણ જે જે સંગ્રહેલું હોય તેધું કાઢવાનું હોય છે.
બાહ્ય કડી
શ્રેણી:યોગ શ્રેણી:યોગની પદ્ધતિઓ શ્રેણી:હિંદુ દાર્શનિક વિભાવનાઓ શ્રેણી:સંસ્કૃત શબ્દો અને શબ્દસમૂહો શ્રેણી:મન અને શરીરની દરમિયાનગિરી કે દ્વંદ્વ
ડુંગરાના પાણી (તા. ફતેપુરા)
ડુંગરાના પાણી (તા. ફતેપુરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ફતેપુરા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ડુંગરાના પાણી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ઘઉં, ડાંગર, મગ, અડદ, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ફતેપુરા તાલુકો
ભદ્રક
ભદ્રક ભારત દેશમાં આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલું મહત્વનું નગર છે. ભદ્રક ભદ્રક જિલ્લાનું મુખ્ય મથક છે.
ઇતિહાસ
ભદ્રક એક પુરાતન જગ્યા છે જેની નોંધ પુરાણોમાં પણ લેવાઈ છે અને તેણે ઓરિસ્સાની દરિયાઈ અને ખેત સમૃદ્ધિ, વ્યાપાર અને અર્થતંત્રમાં ખુબ જ અગત્યનો ફાળો વર્ષો થી આપ્યો છે. સાતમી અને આઠમી સદીના બુદ્ધ સંતો ના પદાર્થો ધમાનાગર ના ખાલીપડા અને સોલામપુર ગામોમાંથી મળી આવ્યા છે.
શિક્ષણ
નીચેની શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ ભદ્રકમાં આવેલી છે:
આ ઉપરાંત ત્યાં ૬ આઇ.ટી.આઇ અને ડિપ્લોમા કોલેજ ખુલી છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:ઑડિશા
શરાવતી નદી
300px|thumbnail|right|શરાવતી નદી, કર્ણાટક, ભારત શરાવતી નદી (કન્નડ: ಶರಾವತಿ) ભારત દેશના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા કર્ણાટક રાજ્યમાં વહેતી એક નદી છે. આ નદી કર્ણાટક રાજ્યના શિમોગા જિલ્લામાં આવેલા તીર્થાહલ્લી તાલુકાના અંબુતીર્થ નામના ગામ પાસેથી નીકળે છે અને ૧૨૮ કિલોમીટર જેટલું અંતર પસાર કરી પશ્ચિમ કાંઠા પર આવેલા ઉત્તર કન્નડ જિલ્લામાં આવેલા હોનાવર ગામ પાસે અરબી સમુદ્રમાં ભળી જાય છે. ભારતભરમાં પ્રખ્યાત એવો જોગનો ધોધ આ નદી પર આવેલ છે.
બાહય કડીઓ
શ્રેણી:ભારતની નદીઓ શ્રેણી:કર્ણાટક
ટાઇમ્સ ઑફ ઇન્ડિયા
thumb| ૧૮૯૮માં ટાઇમ્સ ઑફ ઇન્ડિયાની ઇમારત |alt= ટાઇમ્સ ઑફ ઇન્ડિયા (ટીઑઆઇ-TOI) એ ભારતનું અંગ્રેજી ભાષાનું દૈનિક વર્તમાનપત્ર છે જેની માલિકી ટાઇમ્સ જૂથ પાસે છે. ઑડિટ બ્યુરો ઑફ સર્ક્યુલેશન્સ (ભારત) ના જણાવ્યા મુજબ તે ભારતમાં વેચાતું ત્રીજા ક્રમનું વર્તમાનપત્ર છે અને વિશ્વમાં બીજા ક્રમે વેચાતું અંગ્રેજી વર્તમાનપત્ર છે. તે ભારતનું સૌથી જૂનું અંગ્રેજી ભાષાનું વર્તમાનપત્ર છે, જેની પ્રથમ આવૃત્તિ ૧૮૪૦માં પ્રકાશિત થઈ અને હજુ સુધી અલગ અલગ નામો હોવા છતાં અસ્તિત્વમાં છે. બોમ્બે સમાચાર પછી તે ભારતનું બીજા ક્રમનું જૂનું વર્તમાનપત્ર છે જે હજુ સુધી અકબંધ રીતે ચાલુ રહ્યું છે.
૨૦મી સદીની શરૂઆતની નજીકમાં તે સમયના ભારતના વાઇસરોય લોર્ડ કર્ઝને ટાઇમ્સ ઑફ ઈન્ડિયાને "એશિયામાં અગ્રણી વર્તમાનપત્ર" કહ્યું હતું. ૧૯૯૧માં બ્રિટીશ બ્રોડકાસ્ટિંગ કોર્પોરેશને (બીબીસી) ટાઇમ્સ ઑફ ઈન્ડિયાને વિશ્વના છ સર્વશ્રેષ્ઠ વર્તમાનપત્રમાં સ્થાન આપ્યું હતું.
તેની માલિકી બેનેટ, કોલમેન એન્ડ કું. લિમિટેડ (બીસીસીએલ) જોડે છે અને તે તે જ કંપની દ્વારા પ્રકાશિત કરવામાં આવે છે. બીસીસીએલની માલિકી સાહુ જૈન પરિવાર જોડે છે. ૨૦૧૨નાં બ્રાન્ડ ટ્રસ્ટ રિપોર્ટ મુજબ ટાઇમ્સ ઑફ ઇન્ડિયા ભારતની સૌથી વિશ્વસનીય બ્રાન્ડમાં ૮૮ મા ક્રમે હતું. જોકે ૨૦૧૭માં તેના ક્રમમાં પડતી આવી અને તેનો ક્રમ ૩૫૫ પર ધકેલાઈ ગયો.
ઈતિહાસ
૩ નવેમ્બર ૧૮૩૮ના રોજ મહારાષ્ટ્રના સુધારાવાદી રાઓબહાદુર વેલકરે પોતાના હાથ નીચે બુધવાર અને શનિવારે બોમ્બે ટાઇમ્સ અને જર્નલ ઑફ કોમર્સના નામે આ છાપવાનું શરુ કર્યું. ૧૮૫૦થી તેની દૈનિક આવૃત્તિઓ છપાવાની શરુ થઈ. પછી તેમાં રોબર્ટ નાઇટે તેમાં રોકાણ કર્યું અને તેનું નામ બદલીને ટાઇમ્સ સ્ટાન્ડર્ડ અને પછી ટાઇમ્સ ઓફ ઇન્ડિયા કર્યું. ત્યારબાદ તેની માલિકી બેનેટ અને કોલમેને ૧૮૯૨ સુધી તેમની સ્થાપેલી કંપની બેનેટ, કોલમેન એન્ડ કું. વડે માલિકી સંભાળી.
પછી તેનું વેચાણ રામકૃષ્ણ દાલમિયાને ૧૯૪૬માં ભારતની સ્વતંત્રતાને લીધે રુપિયા ૨૦ લાખમાં થયું. દાલમિયાએ તેમાં ભ્રષ્ટાચાર કર્યો અને તેથી તેમને બે વર્ષ તિહાર જેલમાં વિતાવવા પડ્યા. ત્યાં સુધી તેનું સંપાદન શાંતિલાલ જૈને કર્યું, જેઓ દાલમિયાના જમાઈ હતા. પણ શાંતિલાલ જૈનને પણ કાળાં બજારમાં આ પેપર વેચવા બદલ ૧૯૬૦ના દાયકાની શરુઆતમાં જેલ જવું પડ્યું અને સરકારે ૧૯૬૯માં ભારત સરકારે બોમ્બે હાઈકોર્ટના આદેશને લીધે પોતાના નિયંત્રણમાં લીધું. પછી ૧૯૭૬માં જૈન પરિવારને તેની માલિકી પાછી મળી.
નિયમ
યોગના નિયમોનો સંબંધ શરીર ઇન્દ્રિયો અને અંતઃકરણની સાથે છે. નિયમોના યથાર્થ પાલનથી શરીર અને આંતરમન રાજસી, તામસી પ્રકૃતિ, વિક્ષેપ અને આવરણરૂપ મેલથી ધોવાયને દિવ્ય બની જાય છે. અષ્ટાંગ યોગમાં શૌચ, સંતોષ, તપ, સ્વાધ્યાય અને ઇશ્વર પ્રણિધાન એ પાંચ નિયમો સૂચવાયા છે.
શૌચ
શૌચના બે પ્રકાર છે, બાહ્ય શૌચ અને આંતર શૌચ. શરીર, જીવન જરૂરીયાતમાં ઉપયોગ માટેના સાધનો વગેરેને સ્વચ્છ રાખવા, કપડા પણ સ્વચ્છ અને પવિત્ર પહેરવા, શુદ્ધ અને સાત્વિક ખોરાક લેવો, બસ્તી, નૈતી, ધોતી વગેરે યૌગીક ક્રિયાઓ દ્વારા શરીરનું શુદ્ધિકરણ કરવું વગેરેને બાહ્ય શૌચ કહે છે. એ રીતે મનમાં જે બધા મેલ છે રાગ, દ્રેષ, મોહ, મત્સર, અભિમાન, ઇર્ષા, અસૂયા, ગમો-અણગમો, ટેવો, વિક્ષેપો આ બધામાંથી મુક્ત થઇને આંતરશુદ્ધિ કરવી તેને આંતર શૌચ કહે છે.
તપ
તપ એટલે કે શરીર, પ્રાણની વૃત્તિઓ, મન અને ઇન્દ્રિઓ વગેરેને વશમાં રાખીને તેના પર કાબુ મેળવવો તે. તેનાથી યોગી પ્રકૃતિની દ્વંદ અવસ્થામાંથી મુક્ત થઈને સમતા ધારણ કરી શકે છે. સુખ-દુઃખ, સંતોષ-અસંતોષ વગેરે પરસ્પર વિરોધી તત્વો ત્યાં એક થઈ જાય છે. જે રીતે અગ્નિમાં તપાવવાથી ધાતુનો મેલ બાળી નાખવાની પ્રક્રિયા છે તે જ રીતે તપ એ મનના મેલ બાળી નાખવા માટેની ક્રિયા છે.
સ્વાધ્યાય
સ્વાધ્યાય સ્વ-અધ્યયન. ધાર્મિક અને આત્મોન્નતિ કરાવે તેવા સાહિત્યનો અભ્યાસ કરવો એ સ્વાધ્યાય છે.
ઇશ્વર પ્રણિધાન
ઇશ્વર પ્રણિધાન એટલે ફળ સહિત બધા કર્મો ઇશ્વરને અર્પણ કરવા, પોતે જાણે ઇશ્વરનું એક યંત્ર છે અને જે કઈ થાય કરે તેનો કર્તા ઇશ્વર જ છે તેવો સતત ભાવ રાખવો તે. આનાથી યોગી કર્તાભાવથી મુક્ત રહે છે. ઇશ્વર ભક્તિનો પણ આ એક પ્રકાર છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:હિંદુ દાર્શનિક વિભાવનાઓ શ્રેણી:યોગની પદ્ધતિઓ શ્રેણી:યોગ શ્રેણી:ભારતીય દર્શનશાસ્ત્ર શ્રેણી:સંસ્કૃત શબ્દો અને શબ્દસમૂહો શ્રેણી:ધ્યાન શ્રેણી:આધ્યાત્મિક અભ્યાસ
સ્નેહરશ્મિ
ઝીણાભાઈ રતનજી દેસાઈ, સ્નેહરશ્મિ (૧૬ એપ્રિલ ૧૯૦૩ - ૬ જાન્યુઆરી ૧૯૯૧) ગુજરાતી કવિ, વાર્તાકાર, નવલકથાકાર, નાટકકાર, ચરિત્રકાર, આત્મકથાકાર અને સંપાદક હતા.
જીવન
તેમનો જન્મ ગુજરાતના ચિખલીમાં થયો હતો. તેઓ ૧૯૨૦માં મૅટ્રિકનો અભ્યાસ અધૂરો છોડી અસહકારની લડતમાં સામેલ થયા હતા. ૧૯૨૧માં ગૂજરાત વિદ્યાપીઠમાંથી વિનીત. ૧૯૨૬માં ત્યાંથી રાજ્યશાસ્ત્ર વિષય સાથે સ્નાતક. ૧૯૨૬-૨૮ દરમિયાન ત્યાં જ ઇતિહાસ અને રાજ્યશાસ્ત્રના અધ્યાપક. ૧૯૩૨-૩૩ માં બે-એક વર્ષ જેલવાસ. ૧૯૩૪માં મુંબઈમાં વિલેપાર્લેની રાષ્ટ્રીય શાળામાં આચાર્ય. ૧૯૩૮માં શેઠ ચીમનલાલ નગીનદાસ વિદ્યાવિહાર, અમદાવાદમાં આચાર્ય અને નિયામક. ત્રણેકવાર ગુજરાતી યુનિવર્સિટીના કાર્યકારી કુલપતિ. ૧૯૭૨માં મદ્રાસમાં ભરાયેલ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના પ્રમુખ.
તેઓ સુરત શહેર કોંગ્રેસના પ્રમુખ રહ્યા હતા. ૬ જાન્યુઆરી ૧૯૯૧ના રોજ તેમનું અવસાન થયું હતું.