cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
મમી
આધુનિક સમયમાં પ્રાચીન મમીઓ સાથેના વ્યવહાર
મધ્યકાલિન યુગમાં, અરેબિક ભાષામાં બિટુમેનનો ખોટો અનુવાદ થવાના આધારે, એવું વિચારવામાં આવ્યું હતું કે મમીઓ ઉપચારાત્મક ગુણો ધરાવે છે. જેના પરિણામે, ઈજીપ્તની મમીને દળીને પાવડર કરી વહેંચવાની અને દવા તરીકે ઉપયોગમાં લેવાની એ સામાન્ય કાર્યપ્રણાલી બની. જ્યારે સાચી મમી મળતી બંધ થઈ ગઈ ત્યારે ઠગ વ્યાપારીઓ ચોરો, ગુલામો અને આત્મહત્યા કરતા લોકોના શબોને તડકામાં સૂકવી મમીના બદલામાં આપતા હતા. આ કાર્યપ્રણાલી એક મોટા પાયાના ધંધા તરીકે વિકાસ પામ્યો અને 16મી સદીના અંત સુધી ખૂબ ફેલાયો. બે સદી અગાઉ, મમીઓમાં નીકળતા લોહીને બંધ કરવા માટેના ઔષધીય ગુણો હોવાનું માનવામાં આવતું હતું અને ચૂર્ણના રૂપમાં મેલીફાઈડ મેન તરીકે ઔષધીય બતાવી વહેંચતા હતા. ચિત્રકારોએ પણ ઈજીપ્તની મમીઓનો ઉપયોગ કર્યો છે, એક કથ્થઇ રંગ જેને કેપુટ મોર્ટમ (લેટિનમાં મૃતકનું માથું ) કહેવાતો, તે મૂળરૂપથી મમીઓના વિટાળેલ કપડાંમાથી બનતો હતો. તે 17મી સદીમાં ખૂબ પ્રસિદ્ધ હતો, પરંતુ જ્યારે ચિત્રકારોને સામાન્યરૂપથી તેની બનાવટ વિશે જાણકારી થઈ ત્યારે 19મી સદીના પ્રારંભમાં બંધ થઈ ગયો. હજારોની સંખ્યામાં શબપરીરક્ષણ કરાયેલી બિલાડીઓને ઈજીપ્તથી ઈંગ્લેન્ડ ખાતર બનાવવાની પ્રક્રિયામાં ઉપયોગમાં લેવા માટે મોકલવામાં આવી હતી.
19મી સદીમાં, ઈજીપ્તમાં શિલ્પકૃતિઓ અને પ્રથમ કબ્રની શોધ થયા પછી, ઈજીપ્તોલોજી આખા યુરોપમાં, ખાસ કરીને વિકટોરિયાના ઈંગ્લેન્ડમાં, મોટી ઘેલછા બની ગઇ હતી. યુરોપિયન શ્રીમંતો પ્રાસંગિક રૂપથી મમીઓ ખરીદવા અને તેને ખોલીને નિરીક્ષણ સભા ગોઠવીને ખુદ મનોરંજન કરતા હતા. આ સભાઓને કારણે સો જેટલી મમીઓ નાશ પામી કારણ કે દેખાડવામાં હવા લાગતા તેને સડો લાગતા તે ખરાબ થઈ ગઈ હતી.
શહેરી દંતકથા કે મમીનો લોકોમોટિવ્સ માટે બળતણ તરીકેનો ઉપયોગ, માર્ક ટ્વેન/0} દ્વારા પણ લોકપ્રિય બનાવવામાં આવ્યો હતો, પરંતુ વાર્તાની હકિકત હજી પણ ચર્ચાનો વિષય છે. અમેરિકન સિવિલ વોર દરમિયાન, મમીને-વિંટાડવાના લિનનનો કાગળ બનાવવામાં ઉપયોગ કરવામાં આવતો હોવાની વાત થતી હતી. આ દાવાઓની હકિકતના પૂરાવા હજી પણ શંકાસ્પદ છે.
મમીઓની કાલ્પનિક કથાઓ
મમીઓને સામાન્યરૂપથી ડરાવણી વિદ્યામાં અમૃત જીવો તરીકે પ્રસ્તુત કરવામાં આવે છે. 20મી સદી દરમિયાન, ડરાવણી ફિલ્મો અને બીજી બધા મિડિયાએ મમીઓ સાથે શ્રાપ જોડાયેલો હોવાનું પ્રખ્યાત કર્યું. સૌથી પ્રારંભિક પ્રસ્તુતિમાંનું એક ધ જવેલ ઓફ સેવન સ્ટાર્સ હતું, એક ડરાવણી નોવેલ (પુસ્તક) જે બ્રામ સ્ટોકર દ્વારા રચિત 1903માં પ્રથમ પ્રકાશિત થઈ હતી, જે એક પુરાતત્વવિદના એક પ્રાચીન ઇજીપ્શિયન મમીને પુન: જીવિત કરવાના ષડયંત્ર સાથે સંબંધિત છે. આ પુસ્તક પાછળથી 1971ની ફિલ્મ બ્લડ ફ્રોમ ધ મમીસ ટોમ્બ નો આધાર બની.
ફિલ્મો જે આ માન્યતાને પ્રસ્તુત કરે છે તેમાં સમાવેશ થાય છે, બોરીસ કાર્લોફનો ઈમ્હોટેપ તરીકે તારાંકિત 1932ની ફિલ્મ ધ મમી, 1940 માં એક પછી એક ચાર બીજી યુનિવર્સિલ સ્ટુડિયોની મમીની ફિલ્મો જેમાં ખરીશ નામની મમી પ્રસ્તુત થઈ, જેનું શીર્ષક પણ ધ મમી હતું, 1959 માં હેમરે ધ મમીસ હેન્ડ અને ધ મમીસ ટોમ્બ ને ફરી બનાવી; મૂળ ફિલ્મને ફરીથી બનાવી જે 1999માં રજૂ થઈ (અને પછી બે સીધી ઉત્તર કથાઓ અને એક તેની આજુબાજુ કરતી ફિલ્મ પણ પેદા કરી). ટુટનખામુનની કબ્રના શ્રાપને માન્યા પછી શ્રાપિત મમીઓની માન્યતા કદાચ એક અંશ સુધી બંધ થઈ. 1997માં અમેરિકન બ્રોડકાસ્ટિંગ કંપની એ ટી.વી. હોલીડે શોનું પ્રદર્શન કર્યું, ધ હેલોવીન ધેટ ઓલ્મોસ્ટ વોસન્ટ, જેમાં ઈજીપ્તની મમી (રોબર્ટ ફિચ) બોલ્યા વગર કાઉન્ટ ડ્રેકયુલાના ભવનમાં પહોંચી જાય છે.
1922માં ટુટનખામુનના કબ્રને શોધ્યા પછી પુરાતત્વવિદ હાવર્ડ કાર્ટરે મમીઓને તેમના મુખ્યવર્ગમાં લાવ્યા. હસીમજાકની રમુજી ત્રિપુટી થ્રી સ્ટુજસે એક ટૂંકી ફિલ્મ વી વોન્ટ અવર મમી માં હાસ્યરૂપથી આ શોધને પોતાના કામમાં ઉપયોગ કર્યો, જેમાં તેઓએ મીડજેટ કિંગ રુટેનટયુટેનની કબ્ર (અને તેની રાણી, હોસ્ટી ટોસ્ટી)નુ અન્વેશણ કર્યું છે. એક દશક પછી, તેઓ ઠગ બન્યા, મમીસ ડમીસ માં વેચવાવાળાના રથનો ઉપયોગ કર્યો છે, જેમાં તેઓએ અન્ય કિંગ રુટેનટયુટેન (વર્નન ડેન્ટ) જેને દાંતની પીડા હતી તેની આખરે મદદ કરી.
હીરવિજયસૂરી
હીરવિજયસૂરી (૧૫૨૬–૧૫૯૫) અથવા મુનિ હિરવિજયજી એ જૈન શ્વેતાંબર પરંપરાના તપ ગચ્છ સમુદાયના સર્વોચ્ચ ધર્મગુરુ હતા. તેઓ મોગલ બાદશાહ અકબરને જૈન દર્શનની રજૂઆત કરવા અને શાકાહાર તરફ વાળવા માટે જાણીતા છે.
પ્રારંભિક જીવન અને સાધુપર્યાય
હીરવિજયનો જન્મ ગુજરાતના પાલનપુરમાં એક જૈન ઓશવાળ પરિવારમાં ૧૫૨૭ માં થયો હતો. જ્યારે તે હજી બાળક હતા ત્યારે તેમના માતાપિતા મૃત્યુ પામ્યા અને તેમની બે મોટી બહેનો દ્વારા તેમને ઉછેરવામાં આવ્યા હતા. તેઓ ૧૩ વર્ષની વયે ૧૫૪૦માં જૈન સાધુ, વિજયદાન સૂરીના શિષ્ય બન્યા, અને તેમને એક નવું નામ હીરહર્ષ આપવામાં આવ્યું. વધુ શિક્ષણ માટે તેમને તે દિવસોના સંસ્કૃત શિક્ષણના કેન્દ્ર - દેવગિરિ લઈ જવામાં આવ્યા. તેમણે ક્રમશ: ૧૫૫૦ માં "પંડિત", ૧૫૫૪માં ઉપાધ્યાય અને ૧૫૫૩માં "સૂરી"ની પદવીઓ મેળવી. આ છેલ્લું બિરુદ તેમણે સિરોહી ખાતે મેળવ્યું. આથી આગળ તેઓ હીરવિજય સૂરી તરીકે જાણીતા બન્યા. ૧૫૫૬ માં જ્યારે તેમના ગુરુનું અવસાન થયું, ત્યારે ગુજરાતના શ્વેતાંબર તપ ગચ્છ સમુદાયે તેમને આચાર્ય (મંડળના વડા) તરીકે પસંદ કર્યા. તે સમયે તેમની નીચે લગભગ ૨ હજાર વિદ્યાર્થીઓનો મોટો સમુદાય અભ્યાસ કરતો હતો.
અકબર પર પ્રભાવ
૧૫૮૨ માં સમ્રાટ અકબરે હીરવિજયને જૈન ધર્મના સિદ્ધાંતો સમજાવવા આમંત્રણ આપ્યું. તેમણે પહેલા અબુલ ફઝલ અને બાદમાં અકબર સાથે ધર્મ અને દર્શનના વિવિધ પાસાઓની ચર્ચા કરી. સમ્રાટ હીરવિજયથી એટલા પ્રભાવિત થઇ ગયા કે તેમણે તેમને જગદ્‌ગુરુ શીર્ષકથી નવાજ્યા હતા. જૈન સાધુ દ્વારા ઉપદેશિત અહિંસાના ધર્મથી અકબર એટલો પ્રભાવિત થયો કે તે મોટાભાગના દિવસોમાં શાકાહારી રહેતો, પ્રાણીઓ અને પક્ષીઓની કતલ પર તેણે પ્રતિબંધ મૂક્યો, કેદીઓને છૂટા કર્યા અને માછીમારી અને શિકાર છોડી દીધા, જે તેની પ્રિય મનોરંજન ક્રીડા હતી. હીરવિજયે નોંધ્યું છે કે તેમણે અકબરને કહ્યું: "માણસનું પેટ પ્રાણીઓની કબર કેવી રીતે હોઈ શકે?" જૈન ધર્મ પ્રત્યેના આદરથી, અકબરે પર્યુષણ અને મહાવીર જન્મ કલ્યાણક (મહાવીરનો જન્મદિવસ) જેવા જૈન તહેવારો દરમિયાન પ્રાણીઓની હત્યા પર પ્રતિબંધ મુકતું ફરમાન (શાહી હુકમનામું) જાહેર કર્યું. તેણે પાલિતાણા જેવા જૈન તીર્થ સ્થળોએથી જઝિયા કર હટાવ્યો. આ ઉપરાંત, તેમણે ગુજરાતમાં છ મહિના સુધી પશુઓની કતલ પર પ્રતિબંધ, મૃત વ્યક્તિઓની સંપત્તિ જપ્ત કરવાનો કાયદો અને સુજીજા કર (જઝિયા) અને સુલકા (સંભવત: તીર્થયાત્રાળુઓ પરનો કર) નાબૂદ કરવા માટે પણ ફરમાન જારી કર્યા હતા.
ભારતવિદ્ અને અકબરનું જીવનચરિત્ર લખનાર, વિન્સેન્ટ સ્મિથ નોંધે છે: "માંસનો સંપૂર્ણ ત્યાગ કરવા અને તે માટે કડક નિષેધ જાહેર કરવા, અશોકની જેમ પ્રાણીજીવની હત્યા માટે સાંકડી મર્યાદા રાખવાના ફરમાનો કરવામાં ચોક્કસપણે તેમના જૈન માર્ગદર્શકોનો હાથ હતો" અકબરે જૈન વિચારધારા માં એટલો રસ દાખવ્યો કે તેણે હીરવિજયને વારંવાર એક પછી એક પોતાનો વિહાર કાર્યક્રમ મોકલવાની વિનંતી કરી. બાદશાહની વિનંતીથી તેમણે પોતાના તેજસ્વી શિષ્ય શાંતિચંદ્રને સમ્રાટ પાસે મૂક્યા, જેમણે તેમના શિષ્યો ભાનુચંદ્ર અને સિદ્ધિચંદ્રને રાજદરબારમાં મૂક્યા. અકબરે હીરવિજયના અનુગામી વિજયસેનને ફરીથી તેના દરબારમાં આમંત્રિત કર્યા, જેણે ૧૫૯૩ અને ૧૫૯૪ વચ્ચે તેમની મુલાકાત લીધી હતી.
ગ્રંથસૂચિ
શ્રેણી:જૈન ધર્મ
યશવંત ત્રિવેદી
યશવંત રામશંકર ત્રિવેદી (૧૬-૯-૧૯૩૪) : કવિ, વિવેચક, નિબંધકાર. વતન મહુવા. ૧૯૫૬માં અર્થશાસ્ત્ર-આંકડાશાસ્ત્ર વિષયો સાથે બી.એ. ૧૯૬૫માં ગુજરાતી વિષયમાં એમ.એ. ૧૯૭૯માં પીએચ.ડી. અત્યારે મુંબઈ યુનિવર્સિટીના ગુજરાતી વિભાગના અધ્યક્ષ. યુરોપ, અમેરિકા, કૅનેડા વગેરે દેશોનો પ્રવાસ. ૧૯૭૮ નો સોવિયેટ લેન્ડ નહેરુ એવોર્ડ.
‘ક્ષિતિજને વાંસવન’ (૧૯૭૧) અને ‘પરિપ્રશ્ન’ (૧૯૭૫) એમના કાવ્યસંગ્રહો છે. આધુનિક જીવનની સંકુલતાને આદિમતાનાં કલ્પનો તેમ જ પ્રતીકો, પુરાકલ્પનો દ્વારા નિરૂપતી કવિતામાં એમણે પ્રણય, પ્રકૃતિ અને ધરતીની અનેકવિધ છટાઓને ઝીલી છે. ‘બરફની ફર્શ નીચે’, ‘બુગેનવેલિયા લવંડેરિયા’, ‘પારમિતા !’ કે ‘હું, પુલ ને વસંતની રાતો !’ યા તો ‘મારો ફૂલોનો બેટ લઈને !’ જેવી કેટલીક રચનાઓમાં આ વૈયક્તિક મુદ્રા અંકિત થયેલી જોવાય છે. ‘પરિદેવના’ (૧૯૭૬) અને ‘પશ્ચિમા’ અનુક્રમે પ્રિયકાન્ત મણિયારના અવસાનનિમિત્તે અને વિદેશના પ્રવાસનિમિત્તે લખાયેલાં કાવ્યોના સંગ્રહો છે. ‘આશ્લેષા’ (૧૯૮૮) તાજેતરનો કાવ્યસંગ્રહ છે. ‘પરિશેષ’ (૧૯૭૮)માં એમનાં એકસો જેટલાં પ્રતિનિધિકાવ્યોનું પ્રમોદકુમાર પટેલે સંપાદન કર્યું છે. ‘પ્રલંબિતા’ (૧૯૮૧) એ કવિની છોત્તેર રચનાઓના જુદા જુદા વિવેચકો પાસે કરાવેલા આસ્વાદોનો રમેશ શુકલે સંપાદિત કરેલો ગ્રંથ છે. ‘કવિતાનો આનંદકોષ’ (૧૯૭૦) અને ‘ઝુમ્મરો’ (૧૯૭૬) એ બે એમનાં વિદ્યાર્થીભોગ્ય કાવ્યઆસ્વાદનાં પુસ્તકો છે. ‘કાવ્યની પરિભાષા’ (૧૯૭૮) સાહિત્યની સંજ્ઞાઓ વિશેનો એમનો વિસ્તૃત અધ્યયનગ્રંથ છે. ‘ઈષિકા’ અને ‘અશેષ આકાશ’ (૧૯૮૮) એમના વિવેચનસંગ્રહો છે. કવિતાની જેમ વિવેચનમાં પણ એમનો રંગરાગી અભિગમ આગળ તરી આવે છે.
‘ગ્રુસડાઈન ગોટ’ (૧૯૮૨) એમનું વિદેશપ્રવાસનું પુસ્તક છે. ‘થોડીક વસંત થોડાંક ભગવાનનાં આંસુ’ માં કવિતાની નિકટ જતી શૈલીમાં લખાયેલા લલિતનિબંધો છે. ‘અહિંસાનું દર્શન’ (૧૯૮૩), ‘મન અને પરબ્રહ્મ’ (૧૯૮૩), ‘પ્રેમધર્મનું જાગરણ’ (૧૯૮૩), ‘પૂર્ણતાનું આચ્છાદન’ (૧૯૮૩) વગેરેમાં એમનો ચિંતક અને ગદ્યકાર તરીકેનો પરિચય મળે છે. આ સિવાય વ્યાકરણવિષયક ‘ભાષાવિહાર’ (૧૯૬૩), સાહિત્યિક મુલાકાતોને આવરી લેતું ‘ઈન્ટરવ્યૂ’ (૧૯૮૬) જેવાં અન્ય પુસ્તકો પણ એમણે આપ્યાં છે.
‘ગાંધીકવિતા’ (૧૯૬૯), ‘સ્વાતંત્ર્યોત્તર કવિતા’ (૧૯૭૩) ‘-અને સાહિત્ય’ (૧૯૭૫) વગેરે એમના સંપાદનગ્રંથો છે. ‘પ્રતિયુદ્ધકાવ્યો’ (૧૯૭૭), ‘પાબ્લો નેરુદાની કવિતા’ (૧૯૮૧), ‘આંતરરાષ્ટ્રીય કવિઓ’ (૧૯૮૩) વગેરે એમના અનુવાદગ્રંથો છે.
‘યશવંત ત્રિવેદી-સિલેકટેડ પોએમ્સ’ (૧૯૭૯), ‘ગુજરાતીઃ લેંગ્વિજ એન્ડ લિટરેચર’, ‘ધ બીકન લાઈટ’ વગેરે એમનાં અંગ્રેજી પુસ્તકો છે.
ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ પર પરિચય
શ્રેણી: ગુજરાતી સાહિત્યકાર શ્રેણી:સાહિત્યકાર શ્રેણી:૧૯૩૪માં જન્મ ]
રસુલપરા (તા. તાલાલા)
એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ગીર સોમનાથ જિલ્લાના એક તાલુકા તાલાળા તાલુકામાં આવેલ એક ગામ છે. આ ગીર વિસ્તારનું ગામ કહેવાય છે. દુનીયાભરમાં પ્રખ્યાત કેસર કેરી એ આ ગામની મુખ્ય પેદાશ છે.
ગુંદાળા (તા. ગોંડલ)
શ્રેણી:ગોંડલ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
શીલી (તા. ઉમરેઠ)
શીલીના દૂધની ડેરીનું મકાન આબેહુબ દુધના કેન જેવું બનાવવામાં આવ્યું છે. લગભગ ૧૯૭૧માં આ મકાનનું નિર્માણ થયું હતું.
અહીં નદી કિનારા પર સિધ્ધનાથ મહાદેવ મંદિર આવેલુ છે.
શ્રેણી:ઉમરેઠ તાલુકો શ્રેણી:ચરોતર
મોટા રેહા (તા. ભુજ)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના ભુજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભુજ તાલુકો
જારેરા (તા. ભાણવડ)
જારેરા (તા. ભાણવડ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  દેવભૂમિ દ્વારકા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૪ (ચાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ભાણવડ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.જારેરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
જારેરા ગામમાં દાસારામ બાપાનું મંદિર આવેલ છે.
શ્રેણી:ભાણવડ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
પાટાપુર (મધવાસ)
પાટાપુર (મધવાસ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા લુણાવાડા તાલુકાનું એક  ગામ છે. પાટાપુર (મધવાસ) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લુણાવાડા તાલુકો
ભારતીય તત્વજ્ઞાન
ભારતીય તત્વજ્ઞાન એ ભારતીય ઉપખંડની પ્રાચીન દાર્શનિક પરંપરાઓને સંદર્ભિત કરે છે અને તેમાં ભારતમાં ઉત્પન્ન થયેલી તમામ વિચારધારાઓનો સમાવેશ થાય છે. મુખ્ય રીતે તેને રૂઢિચુસ્ત અથવા સુધારવાદી તરીકે વર્ગીકૃત કરવામાં આવે છે અથવા તો આસ્તિક અથવા નાસ્તિક તરીકે તે ઉલ્લેખિત થાય છે. આ વર્ગીકરણ ત્રણ વૈકલ્પિક અને એક માપદંડ પર આધાર રાખીને થાય છે: શું તે વેદ માં માને છે? શું તે બ્રહ્મ અને આત્મા જેવા સિદ્ધાંતોમાં માને છે? અથવા તે પુનર્જન્મ કે દેવોમાં માને છે?
ભારતીય હિંદુ તત્વજ્ઞાનમાં રૂઢિચુસ્તમાં છ શાળાઓ છે: ન્યાય, વૈશેષિક, સાંખ્ય, યોગ, મિમાંસા અને વેદાંત. જ્યારે પાંચ મુખ્ય સુધારવાદી શાળાઓ - જૈન, બૌદ્ધ, આજીવિક, અજ્ઞાન અને ચાર્વાક. જો કે વર્ગીકરણની અન્ય પદ્ધતિઓ પણ છે; ઉદાહરણ રૂપે સંત વિદ્યારણ્ય શૈવ સંપ્રદાય અને રસેશ્વરની સોળ શાળાઓ ઓળખાવે છે અને તેને અલગ અલગ રીતે વર્ગીકૃત કરે છે.
ભારતીય તત્વજ્ઞાનના મુખ્ય વિચારોને ઔપચારિક રીતે ૧૦૦૦ ઈ.સ. પૂર્વથી લઈને સામાન્ય યુગની પ્રારંભિક સદીઓમાં ગોઠવવામાં આવ્યા હતા. વિવિધ વૈચારિક શાળાઓ વચ્ચેની સ્પર્ધા અને તેમનાં વિચારોનું એકીકરણ તેમના રચનાત્મક વર્ષો દરમિયાન, ખાસ કરીને ૮૦૦ ઈ.સ. પૂર્વ અને ૨૦૦ ઈ.સ. ની વચ્ચે ખૂબ તીવ્ર હતું. કેટલાક વિચારો અને દર્શનો જેવા કે જૈન, બુદ્ધ, યોગ, શૈવ અને વેદાંત આ સમયમાં નાશ થવાથી બચી ગયા પરંતુ અજ્ઞાન, ચાર્વાક અને આજીવિક હવે અસ્તિત્વમાં નથી.
પ્રાચીન અને મધ્યકાલીન ભારતીય દર્શનશાસ્ત્રના ગ્રંથોમાં થયેલી વ્યાપક ચર્ચાઓમાં મીમાંસા (તત્વમીમાંસા, બ્રહ્મ, આત્મા, શૂન્યતા, અનંતતા) અને અન્ય તત્વોનો સમાવેશ થાય છે.
સામાન્ય વિચારો
ભારતીય તત્વજ્ઞાન ધર્મ, કર્મ, સંસાર, પુનર્જન્મ, દુઃખ, ત્યાગ, ધ્યાન જેવી ઘણી વિભાવનાઓ સમાન રૂપમાં ધરાવે છે, જેમાં લગભગ તમામ આધ્યાત્મિક પદ્ધતિઓ દ્વારા વ્યક્તિના મુક્તિના અંતિમ લક્ષ્ય (મોક્ષ, નિર્વાણ) પર ધ્યાન કેન્દ્રિત થયું છે. તેમાંની ઘણી ખરી વિચારપદ્ધતિઓ જીવના અસ્તિત્વ અને અંતિમ લક્ષ્ય વિશે ભેદ ધરાવે છે. તેમના પ્રાચીન સિધ્ધાંતો અન્ય પ્રાચીન સંસ્કૃતિઓ કરતા વૈવિધ્યસભર તત્વજ્ઞાન ધરાવે છે. જૈન અને બુદ્ધ તત્વજ્ઞાન જીવ, આત્મા અને પુનર્જન્મમાં માને છે પણ બ્રહ્મમાં નથી માનતું. જ્યારે ચાર્વાક તત્વજ્ઞાનએ આમાંથી એકેયને નથી માનતું. આમ તેઓ ભિન્ન છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભારતનો ઇતિહાસ શ્રેણી:ભારતીય સંસ્કૃતિ
વાઈડ એરિયા નેટવર્ક
વાઈડ એરિયા નેટવર્ક (WAN) ખુબ જ મોટા વિસ્તારમાં ફેલાયલું હોય છે. આ પ્રકારના નેટવર્કો લાંબા અંતર સુધી ડેટાનું પ્રેષણ કરી આપે છે. WANનો વ્યાપ ખુબ જ મોટો એટલે કે, તેમાં દેશો, ખંડો કે પૂરા વિશ્વનો સમાવેશ થયેલો હોઈ શકે છે, WAN BackBone જેવું જટિલ પણ હોય શકે છે અને ડાયલ-અપ જોડાણની મદદથી જોડતા ઈન્ટરનેટ જેવું સરળ પણ હોય શકે. WANની જટિલતા (કે સરળતા) તેની જરૂરિયાત પ્રમાણે બદલાતી હોય છે. આજે, વ્યવસાયિક અને સરકારો પોતાના કાર્યાલયોને WAN તકનીકથી પોતાના મુખ્ય-મથક તેમજ બીજી શાખા સાથે જોડે છે. ઈન્ટરનેટ ને પણ WAN કહી શકાય કેમકે તે પણ આજે વ્યવસાયિકો, નાના મોટા કોર્પોરેટ સંસ્થાનો, સરકારી કે અર્ધસરકારી સંસ્થાઓને સામાન્ય વ્યક્તિ સાથે જોડે છે સાથે તે પૂરા વિશ્વમાં ફેલાયેલ છે.
આંતરિક જોડાણ
બીજા નેટવર્કો (PAN, LAN, CAN અને MAN)ને ધ્યાનમાં રાખીને WANની વ્યાખ્યા કરીએતો, ઘણા MAN જોડાઈને WAN બને છે અને તેની અપ-લીંક (જેનાથી બે MANને એક બીજા સાથે જોડાઈ છે) WANની મુખ્ય લીંક કે backbone (કરોડરજ્જુ) ગણાય છે. જોડાણના આધારે WANને બે પ્રકારોમાં વહેચી શકાય છે : સ્વીચડ WAN અને પોઈન્ટ-ટુ-પોઈન્ટ WAN. સ્વીચડ WANમાં છેવાડાના LAN કે PAN જોડવા મોટેભાગે રાઉટરનો સમાવેશ કરાય છે. પોઈન્ટ-ટુ-પોઈન્ટ WAN સામાન્ય રીતે ઈન્ટરનેટ પ્રદાતા ટેલીફોન કે કેબલ ટીવીના કેબલની મદદથી ઘરના કમ્પ્યુટર કે નાની LANને ઈન્ટરનેટની મદદથી જોડવામાં આવે છે.
બે કે તેથી વધુ LAN કે MAN લીઝડ લાઈન, ISDN લાઈન કે VPNની મદદથી એકબીજા સાથે જોડાયેલા હોય શકે.
લીઝ્ડ લાઈનના બદલે તેનાથી ઓછી ખર્ચાળ સરકીટ સ્વીચીંગ કે પેકેટ સ્વીચીંગ જેવી પધ્ધતિનો ઉપયોગ WANમાં કરી શકાય છે. TCP/IP જેવા નેટવર્કિંગ પ્રોટોકોલો પરિવહન માટે અને કાર્ય સંબોધન માટે વપરાય છે. પેકેટ ઓવર SONET/SDH, MPLS, ATM અને Frame Relay જેવા પ્રોટોકોલો પણ ઘણીવાર WANમાં વપરાય છે. X.25 પ્રોટોકોલ એ શરૂઆતી WANનો જુનો અને અગત્યનો પ્રોટોકોલ હતો. તે આજે પણ ફ્રેમ-રીલે જેવા ઘણા પ્રોટોકોલના ગોડફાધર તરીકે ઓળખાય છે.
વાઈડ એરિયા નેટવર્ક માં થયેલા સૈદ્ધાંતિક સંશોધનો તેને ત્રણ ભાગ માં વહેચે છે : ગાણિતિક મોડેલ, નેટવર્ક હરીફાઈ અને નેટવર્ક સિમ્યુલેશન
WAN Optimization અને વાઈડ એરિયા ફાઈલ સર્વિસ ના ઉપયોગથી WANની કામગીરીમાં વધુ સુધારો લાવી શકાય છે.
WAN જોડાણના કેટલાક વિકલ્પો નીચે કોષ્ઠકમાં દર્શાવેલ છે
ATM જેવા જોડાણોમાં ડેટા પ્રેષણદર સામાન્ય રીતે ૧૨૦૦ Bit/S થી ૨૪ Mbit/S સુધીનો હોય શકે છે. લીઝ્ડ લાઈનમાં આ દર ૧૫૬ Mbit/S થી પણ વધી શકે છે. સામાન્ય રીતે WANમાં જોડાણ તરીકે વપરાતી લીન્કોમાં ટેલીફોન લાઈન, માઇક્રોવેવ લીંક અને સેટેલાઈટ લીંક નો સમાવેશ થાય છે. તાજેતરમાં થયેલ સસ્તા ઈન્ટરનેટ જોડાણને લીધે ઘણી કંપનીઓ આંતરિક જોડાણો (શાખા કે મુખ્ય કાર્યાલય) માટે VPN તરફ વળી છે.
નેશનલ એરિયા નેટવર્ક
કેટલાક દેશો રાષ્ટ્રવ્યાપી નેટવર્ક ધરાવે છે. જેમકે, ઉતર કોરિયાનું Kwangmyong નેટવર્ક.
નાની ચાંદુર
નાની ચાંદુર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સમી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નાની ચાંદુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સમી તાલુકો
વિષ્ણુપ્રસાદ ત્રિવેદી
વિષ્ણુપ્રસાદ રણછોડલાલ ત્રિવેદી, ઉપનામ ‘પ્રેરિત’ (૪ જુલાઈ ૧૮૯૯ ― ૧૦ નવેમ્બર ૧૯૯૧) એ ગુજરાતી વિવેચક હતા.
જીવન
જન્મ વતન ઉમરેઠમાં. પ્રાથમિક-માધ્યમિક શિક્ષણ બોરસદ, ઠાસરા, કપડવંજ અને નડિયાદમાં. ૧૯૧૬માં નડિયાદની ગવર્નમેન્ટ હાઈસ્કૂલમાંથી મૅટ્રિક. એ જ વર્ષે અમદાવાદની ગુજરાત કૉલેજમાં દાખલ થયા. આનંદશંકર ધ્રુવના અધ્યાપને એમની અભ્યાસવૃત્તિ પોષાઈ. ૧૯૨૦માં સંસ્કૃત અને અંગ્રેજી વિષયો સાથે પ્રથમ વર્ગમાં બી.એ. થઈ ગુજરાત કૉલેજમાં દક્ષિણા ફેલો નિમાયા. ૧૯૨૧માં સુરતની એમ.ટી.બી. કૉલેજમાં અંગ્રેજી અને સંસ્કૃતના અધ્યાપક તરીકે જોડાયા. ૧૯૨૩માં સંસ્કૃત-ગુજરાતી વિષયોમાં એમ.એ. ૧૯૬૧માં એમ.ટી.બી. કૉલેજમાંથી નિવૃત્ત. ૧૯૪૪માં રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રક. ૧૯૪૫-૧૯૪૯નો નર્મદ સુવર્ણ ચંદ્રક. ૧૯૬૨માં સાહિત્ય અકાદમી, દિલ્હીનો પુરસ્કાર. ૧૯૪૧માં ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના અંધેરીમાં મળેલા અધિવેશનમાં ભાષાવિજ્ઞાન વિભાગના પ્રમુખ. ૧૯૪૯માં જૂનાગઢ અધિવેશનમાં સાહિત્ય વિભાગના પ્રમુખ. કલકત્તા ખાતે મળેલ સાહિત્ય પરિષદના અધિવેશનમાં ૧૯૬૧ના અધ્યક્ષ. ૧૯૭૧માં વીર નર્મદ દક્ષિણ ગુજરાત યુનિવર્સિટીની ડી.લિટ.ની માનદ પદવી. ૧૯૭૪માં સાહિત્ય અકાદમીની ફેલોશિપ.
સર્જન
‘વિવેચના’ (૧૯૩૯) એમનો પ્રથમ વિવેચનસંગ્રહ. એ પછી એમની પાસેથી ‘પરિશીલન’ (૧૯૪૯), ‘ઉપાયન’ (૧૯૬૧) અને ‘સાહિત્યસંસ્પર્શ’ (૧૯૭૯) નામક વિવેચનસંગ્રહો મળ્યા છે. એમણે ૧૯૪૬માં આપેલાં ઠક્કર વસનજી વ્યાખ્યાનો ‘અર્વાચીન ચિંતનાત્મક ગદ્ય’ (૧૯૫૦)માં ઉપલબ્ધ થયાં છે. ૧૯૬૦માં ગુજરાત યુનિવર્સિટીમાં એમણે આપેલાં ગો. મા. ત્રિપાઠી વ્યાખ્યાનમાળાનાં વ્યાખ્યાનો ‘ગોવર્ધનરામઃ ચિંતક ને સર્જક’ (૧૯૬૩) નામે મળ્યાં છે.
એમની સાહિત્યરુચિ મુખ્યત્વે અંગ્રેજી સાહિત્યના પરિશીલનથી ઘડાયેલી છે. ૧૯૨૪માં એમની પાસેથી પહેલો વિવેચનલેખ મળ્યો છે ‘સરસ્વતીચંદ્ર.’ છત્રીસ વર્ષ પછી, ૧૯૬૦માં ગોવર્ધનરામ પરની વ્યાખ્યાનમાળામાં એમનો ઉપક્રમ ‘સરસ્વતીચંદ્ર’નાં પ્રભાવક તત્વો શોધવા-સારવવાનો જણાય છે. ‘ગોવર્ધનરામની શૈલી’ વિશેના બે લેખોમાં એમણે એ શૈલીની ત્રણ ભૂમિકાઓની સોદાહરણ ચર્ચા કરી છે. અન્ય વ્યાખ્યાનલેખોમાં એમણે ગોવર્ધનરામની દાર્શનિક વિચારણા અને સાક્ષરભાવનાની તપાસ કરી તેમના જીવનતત્વવિચારના ઉપલક્ષ્યમાં ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ અને ‘સ્નેહમુદ્રા’ ની સર્જકતાનું મૂલ્યાંકન કર્યું છે તેમ જ ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ નું રહસ્ય છતું કર્યું છે. ગોવર્ધનરામ વિષયક વિવેચનામાં એમની તત્વદર્શી ને સૌંદર્યગ્રાહી વિવેચકશક્તિનાં સુભગ દર્શન થાય છે.
એમના પ્રત્યક્ષ સાહિત્યવિવેચનમાં નિબંધસાહિત્યનું એમણે કરેલું વિવેચન માર્મિક છે. આનંદશંકર વિષયક લેખોમાં તેમના ધર્મચિન્તનને અવલોકવાનો પ્રયાસ છે. ‘ઇતિહાસ દિગ્દર્શન’ ની સમીક્ષામાં એમણે બ. ક. ઠાકોરની દીર્ઘદ્રષ્ટિ અને દેશભક્તિ તરફ ધ્યાન ખેંચ્યું છે. ‘અર્વાચીન ચિન્તનાત્મક ગદ્ય’ નાં પાંચ વ્યાખ્યાનોમાં સુધારા ઉપરના વિવેચનાત્મક અને ધર્મવિચારધારાઓ વિશેના ગદ્યની સોદાહરણ તપાસ છે.
કવિઓ અને કાવ્યસંગ્રહોનાં વિવેચનોમાં એમની વિષયપસંદગી સામાન્ય સ્તરની છે, છતાં તેમાં એમની કાવ્યસમજ નિહિત છે. દલપતરામ, ખબરદાર, ‘શેષ’ વગેરે કવિઓનું એમણે કરેલું મૂલ્યાંકન ઉલ્લેખનીય છે. ‘મત્સ્યગંધા અને બીજાં નાટકો’ તથા ‘રાઈનો પર્વત’ પરનાં એમનાં લખાણો એમની નાટ્યવિવેચનની સૂઝ પ્રગટ કરે છે. નવલકથામાં ‘સરસ્વતીચંદ્ર’ ઉપરાંત ‘ગુજરાતનો નાથ’ ની એમણે કરેલી સમીક્ષા નોંધપાત્ર છે.
એમણે ગ્રંથસમીક્ષાનું કાર્ય વર્ષો સુધી એકધારું કર્યું છે. કેટલીક ઉત્તમ સમીક્ષાઓમાં તુલનાત્મક અભિગમ પણ જોવા મળે છે. એમનું ચિત્તતંત્ર સૂક્ષ્મસંવેદી અને સહૃદય હોવાને લીધે સાહિત્યકૃતિની મૂલ્યવત્તાને એમણે રસજ્ઞતાથી અને અભ્યાસશીલતાથી ગ્રાહ્ય કરી છે. એમનાં અનેક નિરીક્ષણો માર્મિક, વેધક અને જે તે સાહિત્યકૃતિના રહસ્યને અનાવૃત્ત કરનારાં છે. વિવેચનમાં વિવેચકના વ્યક્તિત્વની મુદ્રા અંકિત થવી જોઈએ એવી માન્યતાને લીધે એમનાં ગ્રંથાવલોકનોમાં સંસ્કારગ્રાહી અંશો વિશેષ છે. એમની પાસેથી કૃતિનાં સર્વાશ્લેષી મૂલ્યાંકનો પ્રમાણમાં ઓછાં મળ્યાં છે. તાજગીપૂર્ણ અને મર્મદ્યોતક નિરીક્ષણો આપતાં ગ્રંથાવલોકનોમાં સુશ્વિલષ્ટતાની ઊણપ ક્યારેક જોવા મળે છે.
પ્રત્યક્ષ વિવેચન કરતાં કરતાં એમણે સાહિત્યસિદ્ધાંતોની ફેરતપાસ નિમિત્તે, ક્યારેક તત્વચર્ચાના પ્રત્યાધાત રૂપે તો ક્યારેક કોઈ મુદ્દા પર ઊહાપોહ જગવવા સાહિત્યતત્વચર્ચા કરી છે. એમની કવિતાકળાવિષયક વિચારણામાં કવિ, કાવ્ય અને ભાવકના પરસ્પર સંબંધની ચર્ચા છે. ‘વિવેચનની પ્રતિષ્ઠા’ એ લેખનો મોટો ભાગ કાવ્યની સ્વરૂપચર્ચામાં રોકાયેલો છે. તેઓ કલાકૃતિના સૌંદર્યાનુભવને ‘રમણીયતા’ તરીકે ઓળખાવે છે અને તેમાં મૂલ્યબોધનો સમાવેશ કરે છે. એમની આ વિચારણા પર મૅથ્યુ આર્નલ્ડ, ક્રોચે જેવા પાશ્ચાત્ય વિવેચકોનો પ્રભાવ છે. કૃતિની રૂપરચનાગત રમણીયતાને એમણે પૂરતું મહત્વ આપ્યું નથી.
એમણે સંસ્કૃત કાવ્યમીમાંસાના કેટલાક વિભાવોની ચર્ચા પણ કરી છે. એમને રસસિદ્ધાંત અને સાધારણીકરણની સમગ્ર ચર્ચા સાંપ્રત સાહિત્યના સંદર્ભે અપર્યાપ્ત લાગી છે. એમણે સંસ્કૃત કાવ્યશાસ્ત્રની કેટલીક સંજ્ઞાઓની પુનર્વિચારણા કરી તેની મર્યાદાઓ ચીંધી છે અને એ સંદર્ભે મૌલિક વિચારણા પ્રસ્તુત કરી છે.
એમની સમગ્ર વિવેચનામાં કૌતુકરાગી વિવેચનાની વિશેષતાઓ અને મર્યાદાઓ દ્રષ્ટિગોચર થાય છે. ઊંડી સૂઝ, માર્મિકતા, રસાન્વિત સૌંદર્યદ્રષ્ટિ, અભિજાત રુચિનીસ્નિગ્ધતા અને નિરૂપણની તાજપ એ વિશેષતાઓ છે; તો સુશ્વલિષ્ટતાનો અભાવ, કૃતિનું ખંડદર્શન, વાગ્મિતા અને એખપક્ષી અભિનિવેશ એ મર્યાદાઓ છે. વાક્યાન્વયોના વિશિષ્ટ મરોડોમાં, લાક્ષણિક કાકુઓમાં, કલ્પનાપ્રાણિત આકાંક્ષામાં અને અભિનિવેશોમાં પ્રગટતા ભાવોદ્રેકોમાં ઈષ્ટ અર્થપિંડને સાકાર કરતી એમની ગદ્યશૈલીની વિવિધ છટાઓ જોવા મળે છે.
એમણે વિવેચનની સાથે સાથે મુખ્યત્વે લેખન-કારકિર્દીના પ્રારંભે કવિતા, વાર્તા, સર્જનાત્મક નિબંધ પ્રકારની કેટલીક રચનાઓ કરેલી. ‘ભાવનાસૃષ્ટિ’ (૧૯૨૪)માં ફેન્ટસીઝ પ્રકારનાં ભાવનારંગી અને નિબંધ લખાણો ગ્રંથસ્થ થયાં છે. એના પર ન્હાનાલાલની ‘પાંખડીઓ’ નો પ્રભાવ વરતાય છે. ‘દ્રુમપર્ણ’ (૧૯૮૨)માં સાહિત્ય-શિક્ષણ-સંસ્કાર વિષયક નિબંધો અને ‘આશ્ચર્યવત્’ (૧૯૮૭)માં ચિંતનાત્મક લલિતનિબંધો સંગ્રહાયા છે.
પરિશીલન (૧૯૪૯) વિષ્ણુપ્રસાદ ર. ત્રિવેદીનો, વિષ્ણુપ્રસાદ ર. ત્રિવેદી સન્માન સમિતિ દ્વારા સંપાદિત વિવેચનસંગ્રહ. સાહિત્યિક સિદ્ધાંત તેમ જ પ્રત્યક્ષવિવેચનના આ લેખોમાં સાહિત્યરુચિની પરિષ્કૃતતા સ્પષ્ટ છે. ‘સાધારણીકરણ’ અને ‘આચાર્ય આનંદશંકરનું ધર્મચિંતન’ જેવા લેખો મૂલ્યવાન છે. ‘વિવેચનની પ્રતિષ્ઠા’ માં ભાષા અને છંદ વિશેના લેખકના અભિપ્રાયો તેમ જ વિવેચન વિશેનું મંતવ્ય વિવાદોત્તેજક છે.
ઉપાયન (૧૯૬૧) વિષ્ણુપ્રસાદ ત્રિવેદીનો પષ્ઠિપૂર્તિ અભિનંદનગ્રંથ. પહેલા ત્રણ ખંડોમાં લેખકનાં વિવેચનાત્મક લખાણોમાંથી પસંદ કરાયેલા લેખો છે; તો ચોથા ખંડમાં લેખકના જીવનકાર્યને મૂલવતા, વિવિધ સાથીઓ દ્વારા લખાયેલા લેખો છે. પહેલા ખંડ ‘અનુભાવના’ માં સિદ્ધાંતચર્ચાના લેખો છે. ‘દ્વિજોત્તમ જાતિની કવિતા’, ‘અનુભાવના’, ‘સૌંદર્યની ઉપાસના’ જેવા લેખોમાં કાવ્યપદાર્થ તરફ જોવાનું એમનું કૌતુકરાગી વલણ પ્રગટ થાય છે. આનંદ આપવા સિવાય સત્યનું દર્શન કરાવવું તેને એ ઉત્તમ કવિતાનું લક્ષણ માને છે. સંસ્કૃત કાવ્યસિદ્ધાંતો પ્રત્યેનું એમનું ચિકિત્સક વલણ ‘રસ, સૌન્દર્ય અને આનંદ’ ‘રસના સિદ્ધાંતમાં સાપેક્ષતા’, ‘સાધારણીકરણ’ જેવા લેખોમાં દેખાય છે. એમને લાગે છે કે રસસિદ્ધાંત આધુનિક સાહિત્યને મૂલવવા માટે અપર્યાપ્ત છે; તેથી રસને સ્થાને સૌંદર્ય-રમણીયતાને કાવ્યમૂલ્યાંકનમાં વધુ સ્વીકાર્ય માપદંડ એમણે ગણ્યો છે. ‘વિવેચનનો ઉદભવ’ ‘વિવેચકનો કાર્યપ્રદેશ’, ‘વિવેચનની પ્રતિષ્ઠા’, જેવા લેખો વિવેચનપ્રવૃત્તિ વિશેના એમના વિચારો પ્રગટ કરે છે. વિવેચન વિવેચકની વૈયક્તિક મુદ્રાથી અંકિત બને છે, એટલે વિવેચન પણ સર્જનાત્મક પ્રવૃત્તિ છે; -એટલી આત્યંતિકતાઓ એ ન ગયા હોય, પણ વિવેચન કળાકૃતિના સાક્ષાત્ અનુભવના આનંદથી ધબકતું હોય તેને એ ઈષ્ટ જરૂર ગણે છે. બીજા ખંડમાં લેખકનાં ‘અર્વાચીન ચિંતનાત્મક ગદ્ય’ પરનાં ઠક્કર વસનજી માધવજી વ્યાખ્યાનમાળાને ઉપક્રમે અપાયેલાં પાંચ વ્યાખ્યાનો મુકાયાં છે. નર્મદથી આનંદશંકર સુધી લખાયેલા ગુજરાતી ચિંતનાત્મક ગદ્યમાં વ્યક્ત થયેલા વિચારોની તેમાં તપાસ છે. ત્રીજા ખંડમાં લેખકની કૌતુકરાગી વિવેચનની વિશેષતાઓથી પ્રભાવિત કૃતિ-સમીક્ષાના લેખો ભલે બહુ સુગ્રથિત ન હોય, તૂટકછૂટક હોય, પરંતુ મર્માળાં અને ઊંડી સૂઝ તથા રસજ્ઞતાથી ભરેલાં નિરીક્ષણોવાળાં જરૂર છે.
અર્વાચીન ચિંતનાત્મક ગદ્ય (૧૯૫૦) વિષ્ણુપ્રસાદ ર. ત્રિવેદીનાં ૧૯૪૪-૪૫નાં ઠક્કર વસનજી માધવજી વ્યાખ્યાનમાળાનાં પાંચ વ્યાખ્યાનોને સમાવતો ગ્રંથ. સાહિત્યનું પ્રવાહદર્શન કરાવતા આ ગ્રંથમાં દુર્ગારામ મહેતાથી આનંદશંકર સુધીના ગાળાની વિચારસામગ્રીનું અવલોકન કરવાનો પ્રયત્ન થયો છે. દુર્ગારામ મહેતા, પૂર્વ નર્મદ અને ઉત્તમ નર્મદ, તેમ જ નવલરામની વિચારણા રજૂ કર્યા પછી ભોળાનાથ, મહીપતરામ, રમણભાઈ, નરસિંહરાવ, કાન્ત વગેરેનો ધર્મશોધક ચિંતનપ્રવાહ તપાસ્યો છે. આ પછી ગોકુળજી, મનઃસુખરામ, મણિલાલ, નથુરામ શર્મા, આનંદશંકર વગેરેની વેદાંતી વિચારધારાનું મૂલ્યાંકન કર્યું છે. ‘અર્વાચીન સાહિત્ય અને વિવેચનમાં કૌતુક રાગ’ જેવો લેખ ગ્રંથને અંતે પૂર્તિ રૂપે મૂકેલો છે. આ ગ્રંથમાંથી પ્રગટતો લેખકનો લાક્ષણિક દ્રષ્ટિકોણ મહત્વનો છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી: ગુજરાતી સાહિત્યકાર શ્રેણી:રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:નર્મદ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:૧૯૯૧માં મૃત્યુ શ્રેણી:૧૮૯૯માં જન્મ
દાસ વાઘો
જીવન
તેમનો સમયકાળ ઇસ. ૧૭૯૨ થી ૧૮૨૫ સુધીનો ગણાય છે. તેમનો જન્મ રાજકોટ જીલ્લાના, ગોંડલ તાલુકાના વાછરા ગામે વાલ્મિકી (રૂખી) જ્ઞાતિના સદગૃહસ્થશ્રી પાતાભાઈને માતા લક્ષ્મીબાઈની કૂંખે થયો હતો. શ્રી વાઘા ભગત દાસી જીવણના પ્રિય શિષ્ય એવા પ્રેમ સાગર સાહેબ (કોટડા સાંગાણી)ના શિષ્ય હતા. તેઓએ રવિભાણ સંપ્રદાયની પરંપરા પ્રમાણેની ઘણી વાણીઓ રચી છે. જેમાં પ્રેમલક્ષણા ભક્તિપદ અને યોગપરક ભજનો નોંધપાત્ર છે. તેમનું ચુંદડી નામનું પદ ખૂબ જ લોકપ્રિય થયું છે. વાઘા ભગતના શિષ્યો અંગે કોઈ જાણકારી મળેલ નથી, પણ તેઓશ્રીની સમાધિ ગોંડલ પાસેના ખરેડા ગામે આવેલી છે. તેમણે ૧૮૨૫ની સાલમાં સમાધિ લીધેલી તેવું સંતવાણીના વિદ્વાનો નિરંજન રાજ્યગુરુ અને ડૉ. નાથાલાલ ગોહિલ વગેરે નોંધે છે. એ જોતાં સંતશ્રી વાઘા ભગતે માત્ર ૩૩ વર્ષની ટૂંકી અવાસ્થામાં જ સમાધિ લઇ લીધેલી.
શ્રેણી:ધાર્મિક વ્યક્તિત્વ શ્રેણી:ગુજરાતના સંતો
પાલ્લા (તા. ઘોઘંબા)
પાલ્લા (તા. ઘોઘંબા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા મુખ્યત્વે  આદિવાસીઓની વસ્તી ધરાવતા પંચમહાલ જિલ્લામાં આવેલા  ઘોઘંબા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. પાલ્લા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર, ચણા તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઘોઘંબા તાલુકો
બૌઢ જિલ્લો
બૌઢ જિલ્લો ભારત દેશના પૂર્વ દિશાના દરિયાકાંઠે આવેલા  ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૩૦ (ત્રીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક તથા રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલો મહત્વનો જિલ્લો છે. બૌઢ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક બૌઢ શહેર ખાતે આવેલું છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ઑડિશા
સુંદલપુરા (તા. ઉમરેઠ)
સુંદલપુરા (તા. ઉમરેઠ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ચરોતર પ્રદેશમાં આવેલા આણંદ જિલ્લામાં આવેલા  ઉમરેઠ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સુંદલપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, ડાંગર, બાજરી, તમાકુ, બટાટા, શક્કરીયાં, કેળાં તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઉમરેઠ તાલુકો શ્રેણી:ચરોતર
ગુંદાસરા (તા. ગોંડલ)
ગુંદાસરા (તા. ગોંડલ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા ગોંડલ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ગુંદાસરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ગોંડલ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
બલાંગીર જિલ્લો
બલાંગીર જિલ્લો ભારત દેશના પૂર્વ દિશાના દરિયાકાંઠે આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૩૦ (ત્રીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. બલાંગીર જિલ્લાનું મુખ્ય મથક બલાંગીર શહેર ખાતે આવેલું છે.
શ્રેણી:ઑડિશા
પગીયાવાડ
પગીયાવાડ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા લુણાવાડા તાલુકાનું એક  ગામ છે. પગીયાવાડ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લુણાવાડા તાલુકો
મલ્કાનગિરિ જિલ્લો
મલ્કાનગિરિ જિલ્લો ભારત દેશના પૂર્વ ભાગમાં આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યનો મહત્વનો જિલ્લો છે. મલ્કાનગિરિ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક મલ્કાનગિરિ (ઉડિયા: ମାଲକାନଗିରି) છે. મલ્કાનગિરિ નગર બાંગ્લાદેશના શરણાર્થીઓનું આશ્રયસ્થાન છે. ૧૯૬૫ની દંડકારણ્ય યોજના પછી અહિં ખુબ શરણાર્થીઓએ આશરો લીધો છે. ઉપરાંત શ્રીલંકાના તમિળ લોકો પણ નેવુંના દશકમાં તમિળ વ્યાઘ્રો (LTTE)ના વિગ્રહ પછી અહિ આવી આશરો પામ્યા. આજની તારીખે આ વિસ્તાર નક્સલવાદથી સૌથી વધુ પ્રભાવિત વિસ્તાર છે અને તેનો સમાવેશ રેડ કોરિડોરમાં થાય છે.
વસ્તી
૨૦૦૧ની વસ્તી ગણતરી મુજબ મલ્કાનગિરિ જિલ્લાની વસ્તી ૨૩,૧૧૦ હતી. જેમા પુરુષોની સંખ્યા ૫૨% અને સ્ત્રીઓની સંખ્યા ૪૮% જોવા મળી હતી. મલ્કાનગિરિમાં સરેરાશ સાક્ષરતા માત્ર ૫૭% જ નોંધાઈ છે જે ભારતના સરેરાશ સાક્ષરતા દર ૫૯.૫% કરતા ઓછી છે. અહિં ૬૫% પુરુષો અને ૪૮% સ્ત્રીઓ સાક્ષર છે. મલ્કાનગિરિની કુલ વસ્તીના ૧૫% ૬ વર્ષથી નીચેના બાળકો છે.
રાજકારણ
અહિ હાલના ધારાસભ્ય તરીકે નિર્મલ ચન્દ્ર સરકાર કે જેઓ ઇન્ડિયન નેશનલ કોગ્રેસ પક્ષ વતી મલ્કાનગિરિ વિધાનસભા બેઠક પરથી ચુંટાયા હતા તેઓ ૨૦૦૪થી સેવા આપે છે. આ પદ પર તેમના પહેલા અરબિન્દા ઢાલી કે જેઓ ભાજપના ઉમેદવાર હતા તેઓ ૧૯૯૫ અને ૨૦૦૦ની સાલમાં ચૂટાયા હતા. મલ્કાનગિરિ નોરંગપુર લોકસભા ક્ષેત્રમાં આવે છે.
કટક જિલ્લો
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ઑડિશા
પૂજાલાલ દલવાડી
દલવાડી પૂજાલાલ રણછોડદાસ (૧૭-૬-૧૯૦૧, ૨૭-૧૨-૧૯૮૫) : કવિ. જન્મ: ગોધરા, પંચમહાલ જિલ્લો. વતન: નાપા, ખેડા જિલ્લો. પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શિક્ષણ ગોધરા અને નડિયાદ ખાતે. ૧૯૧૮માં મૅટ્રિક. ઈન્ટર સુધી જઈ અભ્યાસ છોડી દીધો. શાળાના અભ્યાસ દરમિયાન નડિયાદમાં અંબાલાલ પુરાણીના સંપર્કથી રામકૃષ્ણ પરમહંસ, વિવેકાનંદ અને શ્રી અરવિંદના આધ્યાત્મિક જીવન પ્રત્યે આકર્ષણ અને દેશભક્તિ તથા ચારિત્ર્યશુદ્ધિના સંસ્કાર. ૧૯૨૩માં એકાદ વર્ષ કોસિન્દ્રાની ગ્રામશાળામાં વ્યાયામ શિક્ષક. ૧૯૨૬ થી પોંડિચેરીમાં સ્થાયી વસવાટ.
આધ્યાત્મિક પ્રકૃતિને લીધે સ્વદેશપ્રેમ અને કવચિત્ કુટુંબપ્રેમને બાદ કરતાં વિષય પરત્વે ગાંધીયુગના અન્ય કવિઓની કવિતાને અનુસરવાનું વલણ પહેલેથી એમની કવિતામાં નથી, પરંતુ અભિવ્યક્તિ પરત્વે તે બ. ક. ઠાકોરની કવિતાનો પ્રભાવ ઝીલે છે; એટલે એમના પ્રથમ કાવ્યસંગ્રહ ‘પારિજાત’ (૧૯૩૮)માં અધ્યાત્મભાવ સૉનેટના સ્વરૂપમાં સંસ્કૃતાઢય શૈલીમાં ઝિલાયો છે. પોંડિચેરીનિવાસ દરમિયાન એમની કવિતા ગીતો અને દુહા-સોરઠા તરફ વિશેષ વળે છે તથા અક્ષરમેળ છંદોને છોડી માત્રામેળ છંદો અને સરળ ભાષાનો વધુ આશ્રય લે છે તોપણ પ્રારંભકાળની કવિતાની દીપ્તિ ફરી એમની કવિતા બતાવી શકી નહીં. ‘પ્રભાતગીત’ (૧૯૪૭), ‘શ્રી અરવિંદ વંદના’ (૧૯૫૧), ‘શ્રી અરવિંદ મહાપ્રભુ’ (૧૯૭૨) અને ‘સાવિત્રી પ્રશસ્તિ’ (૧૯૭૬)માં અરવિંદપ્રશસ્તિનાં કાવ્યો છે. ‘જપમાળા’ (૧૯૪૫), ‘ઊર્મિમાળા’ (૧૯૪૫), ‘ગીતિકા’ (૧૯૪૫), ‘શુભાક્ષરી’ (૧૯૪૬), ‘આરાધિકા’ (૧૯૪૮) અને ‘મા ભગવતી’ (૧૯૭૪) નાં કાવ્યોને એકત્ર કરી પ્રગટ થયેલા ‘મહાભગવતી’ (૧૯૭૭) સંગ્રહમાં શ્રી માતાજીની પ્રશસ્તિનાં મુક્તકો અને ગીતો છે.
‘બાલગુંજાર’ (૧૯૪૫), ‘કાવ્યકિશોરી’ (૧૯૪૬), ‘ગીતગુંજરી’ (૧૯૫૨), ‘બાલબંસરી’ (૧૯૬૦) અને એ ચારેને એકત્ર કરી પ્રગટ કરેલ ‘બાલગુર્જરી’ (૧૯૮૦)માં તેમ જ ‘કિશોરકાવ્યો’ (૧૯૭૯), ‘કિશોરકુંજ’ (૧૯૭૯), ‘કિશોરકાનન’ (૧૯૭૯) અને ‘કિશોરકેસરી’ (૧૯૭૯)માં બાળકો અને કિશોરો માટેનાં ગીતો છે. ‘પાંચજન્ય’ (૧૯૫૭)માં વીરસનાં ગીતો છે. ‘મુક્તાવલી’ (૧૯૭૮), ‘શુક્તિકા’ (૧૯૭૯) અને ‘દુહરાવલી’ (૧૯૮૦)માં અધ્યાત્મ અને વીરભાવનાં મુક્તકો છે. ‘ગુર્જરી’ (૧૯૫૯), મરજીવિયાં એ સૉનેટસંગ્રહ છે. ‘વૈજ્યન્તિ’ (૧૯૬૨), ‘અપરાજિતા’ (૧૯૭૯), ‘કાવ્યકેતુ’ (૧૯૭૯), ‘સોપાનિકા’ (૧૯૮૦), ‘શતાવરી’ (૧૯૮૦), ‘દુઃખગાથા’ (૧૯૮૩) વગેરેમાં અધ્યાત્મભાવ, પ્રાંતપ્રેમ અને રાષ્ટ્રપ્રેમનાં છંદોબદ્ધ કાવ્યો અને ગીતો છે. ‘ધ્રુવપદી’ (૧૯૭૮) અને ‘શબરી’ (૧૯૭૮) એ તે તે ભક્તના મહાત્મ્યને આલેખતાં કથાલક્ષી કાવ્યો છે. ‘મીરાંબાઈ’ (૧૯૮૦) એ બાળકો માટે રચાયેલી ગીતનાટિકા છે.
‘સાવિત્રી’-ભા.૧-૬, ‘મેઘદૂત’ (૧૯૮૦) વગેરે એમના પદ્યાનુવાદના તથા ‘પરમ શોધ’ (૧૯૪૫), ‘શ્રી અરવિંદનાં નાટકો’ (૧૯૭૦), ‘માતાજીની શબ્દસુધા’ (૧૯૭૨) વગેરે એમના ગદ્યાનુવાદના ગ્રંથો છે.
પારિજાત (૧૯૩૮) : પૂજાલાલ રણછોડદાસ દલવાડીનો કાવ્યસંગ્રહ. સૉનેટ, મુક્તક, ગીત, લાંબાં વૃત્તાંતાત્મક અને ઉદબોધન કાવ્યો મળીને કુલ ૧૨૧ રચનાઓનો અહીં સમાવેશ થયો છે. પ્રારંભમાં બ. ક. ઠાકોરે પ્રવેશક લખ્યો છે. સંગ્રહમાંનાં સંખ્યાબંધ સુઘડ સૉનેટો ધ્યાન ખેંચે છે. ગાંધીયુગીન પરંપરામાં રહીને અરવિંદના સાધક હોવા છતાં સાંપ્રદાયિકતાથી મુક્ત એવો ભક્તિભાવ અને શ્રદ્ધાનો અવાજ એમની રચનાઓમાં પ્રગટ્યો છે. અલબત્ત, ગીતો કવિને હસ્તગત થયાં લાગતાં નથી. ‘પ્રિયા કવિતાને’ અને ‘સદગત પિતાજીને શ્રદ્ધાંજલિ’ એમની નોંધપાત્ર રચનાઓ છે.
ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ પર પરિચય
નાના રેહા (તા. ભુજ)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના ભુજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભુજ તાલુકો
પાદેડી (રામપુર)
શ્રેણી:લુણાવાડા તાલુકો
પચ્છેગામ (તા. વલ્લભીપુર)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા ભાવનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વલ્લભીપુર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે.
વિગત
આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ધાર્મિક સ્થળો
પચ્છેગામમાં આવેલ દેવસ્થાનોની યાદી નીચે મુજબ છે:
ઇતિહાસ
પચ્છેગામ સાથે નીચે મુજબની જાણીતી વ્યક્તિઓ સંકળાયેલ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:વલ્લભીપુર તાલુકો
પારડી તાલુકો
પારડી તાલુકો ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા વલસાડ જિલ્લાના કુલ ૫ (પાંચ) તાલુકાઓ પૈકીનો એક એવો મહત્વનો તાલુકો છે. પારડી આ તાલુકાનું મુખ્ય મથક છે.
પાર નદી, કોલક નદી અને દમણગંગા નદી આ તાલુકાની મુખ્ય નદીઓ છે. આ તાલુકાના મુખ્ય મથક પારડી ખાતેથી રાષ્ટ્રીય ધોરી માર્ગ નં. ૮ તેમ જ અમદાવાદ અને મુંબઈને જોડતી રેલવેલાઈન પસાર થતી હોવાને કારણે ઔદ્યોગિક વિકાસ સારા પ્રમાણમાં જોવા મળે છે.
રાજ્ય સરકારના મહેસૂલ વિભાગના તા. ૯ સપ્ટેબર ર૦૧૩નાં જાહેરનામા અનુસાર પારડી તાલુકાના ૮૧ ગામોમાંથી ર૮ ગામોને છુટા પાડીને વાપી તાલુકો રચવામાં આવતાં પારડી તાલુકાનાં કુલ ગામોની સંખ્યા ૫૩ની થઈ. આ જ રીતે વર્ષ ર૦૧૧ની વસ્તી ગણતરી અનુસાર તત્કાલિન પારડી તાલુકાની વસ્તી ૪,૯૩,૦૮૪ની હતી, જેમાંથી ૨૦૧૩માં ૩,૦૭,૬૯૨ની વસ્તી ધરાવતાં ૨૮ ગામો (વાપીના શહેરી વિસ્તાર સહિત) નવરચિત વાપી તાલુકામાં ખસેડાતાં પારડીની વસ્તી ૧,૮૫,૩૯૨ની રહી.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ગુજરાતનાં તાલુકાઓ
રાતીધાર (તા. તાલાલા)
એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ગીર સોમનાથ જિલ્લાના એક તાલુકા તાલાળા તાલુકામાં આવેલ એક ગામ છે. આ ગીર વિસ્તારનું ગામ કહેવાય છે. દુનીયાભરમાં પ્રખ્યાત કેસર કેરી એ આ ગામની મુખ્ય પેદાશ છે.
પાધોરા (તા. ઘોઘંબા)
પાધોરા (તા. ઘોઘંબા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યપૂર્વ ભાગમાં આવેલા મુખ્યત્વે  આદિવાસીઓની વસ્તી ધરાવતા પંચમહાલ જિલ્લામાં આવેલા  ઘોઘંબા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. પાધોરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર, ચણા તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઘોઘંબા તાલુકો
હડમતાળા (તા. ગોંડલ)
હડમતાળા (તા. ગોંડલ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા  ગોંડલ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. હડમતાળા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ગોંડલ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ઉમરગામ તાલુકો
ઉમરગામ તાલુકો ભારત દેશમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા વલસાડ જિલ્લાનો તાલુકો છે. ઉમરગામ તાલુકાનું મુખ્ય મથક છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ગુજરાતનાં તાલુકાઓ શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો
મનોજ જોષી
મનોજ જોષી એ એક ભારતીય અભિનેતા અને હાસ્ય કલાકાર છે. તેઓ મુખ્યત્વે ગુજરાતી અને હિંદી સિનેમામાં સક્રિય છે. તેમણે મરાઠી રંગમંચથી પોતાની કારકિર્દીની શરૂઆત કરી હતી. ત્યારબાદ તેમણે ગુજરાતી અને હિન્દી રંગમંચ પર પણ અભિનય કર્યો હતો. તેમણે ૧૯૯૮ પછી ૭૦ થી પણ વધુ ચલચિત્રોમાં કામ કર્યુ છે. જેમાં તેણે ઘણા પાત્રો કોમેડીના પણ ભજવ્યા છે.
તેણે ચાણક્ય, એક મહેલ હો સપનો કા, રાઉ (મરાઠી), સંગદિલ, કભી સોતન કભી સહેલી, મુરા રસ્કા માઇ લા (મરાઠી) સહિતની ટેલોવિઝન શ્રેણીઓમાં અભિનય કર્યો છે. સરફરોશ (એસ આઇ બજ્જુ)માં તેમના ભાઈ સાથે પદાર્પણ કર્યુ હતું.
૨૦૧૮ માં મનોજ જોષી ને પદ્મશ્રીથી નવાજવામાં આવ્યા હતા.
ખતારીયો નેસ (તા. ભાણવડ)
ખતારીયો નેસ (તા. ભાણવડ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા દેવભૂમિ દ્વારકા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૪ (ચાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ભાણવડ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ખતારીયો નેસ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
વિનોદિની નીલકંઠ
વિનોદિની રમણભાઈ નીલકંઠ (૯ ફેબ્રુઆરી ૧૯૦૭ - ૨૯ નવેમ્બર ૧૯૮૭) ગુજરાતી નિબંધકાર, નવલકથાકાર, નવલિકાકાર અને બાળસાહિત્ય લેખક હતા.
ખતારીયો નેસ (તા. ભાણવડ)
શ્રેણી:ભાણવડ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર શ્રેણી:નેસ
વિનોદિની નીલકંઠ
જીવન
તેમનો જન્મ અમદાવાદમાં જાણીતા ગુજરાતી સાહિત્યકારો રમણભાઈ નીલકંઠ અને વિદ્યાગૌરી નીલકંઠને ત્યાં થયો હતો. પ્રાથમિક શિક્ષણ તેમણે અમદાવાદની મહાલક્ષ્મી ટ્રેનિંગ કૉલેજમાં અને માધ્યમિક શિક્ષણ ગવર્નમેન્ટ ગર્લ્સ હાઈસ્કૂલમાં મેળવ્યું. ૧૯૨૮માં અમદાવાદની ગુજરાત કૉલેજમાંથી અંગ્રેજી મુખ્ય અને ગુજરાતી ગૌણ વિષયો સાથે બી.એ.ની પદવી મેળવી. ૧૯૩૦માં અમેરિકાની મિશિગન યુનિવર્સિટીમાંથી સમાજશાસ્ત્ર અને શિક્ષણશાસ્ત્ર વિષયોમાં એમ.એ. થયા.
મનોજ જોષી
અંગત જીવન
તેમના પિતા નવનીત જોષી હતા. તેમના ભાઇ રાજેશ જોષી પણ અભિનેતા હતા. રાજેશ જોષી ૧૯૯૮માં અવસાન પામ્યા. મનોજ જોષી ગુજરાતના, હિંમતનગર નજીક અડપોદરા ગામના વતની છે.
વિનોદિની નીલકંઠ
કારકિર્દી
તેઓ વનિતા વિશ્રામ, અમદાવાદનાં અધિષ્ઠાત્રી હતા તેમજ મ્યુનિસિપલ ગર્લ્સ હાઈસ્કૂલનાં હેડમિસ્ટ્રેસ રહ્યા. એસ.એન.ડી.ટી. મહિલા પાઠશાળામાં પ્રાધ્યાપિકા તેમજ વિવિધ સમાચારપત્રોમાં કટારલેખિકા તરીકે તેમણે કામગીરી કરી હતી.
મનોજ જોષી
પુરસ્કારો
૨૦૧૮માં ૬૯મા પ્રજાસતાક દિવસ પર પદ્મશ્રી પુરસ્કાર મળ્યો હતો.
શ્રેણી:૧૯૬૫માં જન્મ શ્રેણી:ગુજરાતી વ્યક્તિત્વ શ્રેણી:ભારતીય ફિલ્મ અભિનેતાઓ શ્રેણી:પદ્મશ્રી પુરસ્કાર વિજેતાઓ શ્રેણી:ગુજરાતી રંગભૂમિ
વિનોદિની નીલકંઠ
સર્જન
કદલીવન (૧૯૪૬) એમની નવલકથા છે. આરસીની ભીતર (૧૯૪૨), કાર્પાસી અને બીજી વાતો (૧૯૫૧), દિલ દરિયાવનાં મોતી (૧૯૫૮), અંગુલિનો સ્પર્શ (૧૯૬૫) વગેરે એમના નવલિકાગ્રંથો છે. રસદ્વાર (૧૯૨૮) નિબંધસંગ્રહમાં નારીહૃદયનો કુમાશભર્યો ઉઘાડ છે. ઘરઘરની જ્યોત - ભા.૧, ૨, ૩, ૪ (૧૯૫૫, ૧૯૫૮, ૧૯૬૪, ૧૯૬૯)માં એમનાં પ્રસંગચિત્રોનો સંચય છે. નિજાનંદ (૧૯૭૬)માં પ્રવાસચિત્રો છે. વિદ્યાગૌરી નીલકંઠ જીવનચરિત્ર છે. ગુજરાતી અટકોનો ઇતિહાસ (૧૯૪૨) સંશોધનગ્રંથ છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી: ગુજરાતી સાહિત્યકાર શ્રેણી:૧૯૦૭માં જન્મ શ્રેણી:૧૯૮૭માં મૃત્યુ
કરમચંદ ઉત્તમચંદ ગાંધી
કરમચંદ ઉત્તમચંદ ગાંધી (૧૮૨૨ - ૧૬ નવેમ્બર ૧૮૮૫) જેને કબા ગાંધી તરીકે પણ ઓળખવામાં આવતા હતા, તેઓ પોરબંદરના રાજકીય વ્યક્તિ હતા. તેમણે પોરબંદર, રાજકોટ અને વાંકાનેરના દિવાન તરીકે સેવા આપી હતી. તેઓ મહાત્મા ગાંધીના પિતા હતા.
ગાંધી પરિવાર કુતિયાણા ગામમાંથી ઉદ્ભવ્યો હતો, જે તે સમયે કુતિયાણા જૂનાગઢ રજવાડાનો ભાગ હતો. ૧૭ મી સદીના અંતમાં અથવા ૧૮ મી સદીની શરૂઆતમાં, લાલજી ગાંધી પોરબંદર ગયા અને તેના શાસક, રાણાની સેવામાં પ્રવેશ કર્યો. કરમચંદના પિતા ઉત્તમચંદના પૂર્વજોએ પણ રજવાડાનું કારભારું કર્યું હતું. પોરબંદરના રાણા ખીમોજીરાજ હેઠળ ૧૯ મી સદીની શરૂઆતમાં કરમચંદ દિવાન બન્યા હતા. ઈ. સ. ૧૮૩૧ માં, રાણા ખીમોજીરાજીનું અચાનક અવસાન થયું અને તેમના પછી તેમનો ૧૨ વર્ષનો એકમાત્ર પુત્ર, વિકમતજી ગાદી એ આવ્યો. પરિણામે, રાણા ખીમોજીરાજજીની વિધવા, રાણી રૂપાલીબા, તેમના પુત્રના વાલી (રિજેન્ટ) બન્યા. તેમની ઉત્તમચંદ સાથે ખટપટ થવાથી તેમને જુનાગઢમાં તેમના વતનમાં પાછા ફરવાની ફરજ પડી. જૂનાગઢમાં, ઉત્તમચંદ ત્યાંના નવાબ સમક્ષ હાજર થયા અને તેમણે જમણાને બદલે ડાબા હાથ વડે સલામ કરી, તેનો જવાબ તેમણે એ આપ્યો કે તેમનો જમણો હાથ પોરબંદરની સેવામાં વચનબદ્ધ છે. ૧૮૪૧ માં, વિકમતજીએ સિંહાસન સંભાળ્યું અને તેમણે ઉત્તમચંદને ફરી તેમના દિવાન બનાવ્યા. તેમના પિતા ઉત્તમચંદ ગાંધીની જેમ, કરમચંદ પણ પોરબંદરના સ્થાનિક શાસક રાજકુમારના દરબારના કારભારી અથવા મુખ્ય પ્રધાન બન્યા હતા. કરમચંદની ફરજોમાં પોરબંદરના રાજવી પરિવારને સલાહ આપવી અને અન્ય સરકારી અધિકારીઓની ભરતી શામેલ હતી.
સ્વાધ્યાય
સ્વાધ્યાય શબ્દનો અર્થ સ્વ + અધ્યયન = પોતાનો અભ્યાસ થાય. કોઇપણ વ્યક્તિ પોતાને જાણવાનો પ્રયત્ન કરે તે પ્રક્રિયાને સ્વાધ્યાય કહેવાય.
કરમચંદ ઉત્તમચંદ ગાંધી
કરમચંદનું ઔપચારિક શિક્ષણ ખૂબ જ ઓછું હતું, પરંતુ તેમના જ્ઞાન અને અનુભવને આધારે તેઓ સારા સંચાલક બન્યા. તેઓ દયાળુ અને ઉદાર હોવાનું કહેવાતું હતું, પણ તેમનો ગુસ્સો પણ ખરાબ કહેવાતો હતો. તેઓ પિતાનું કામ જોઈને અને ધાર્મિક કાર્યક્રમોમાં હાજરી આપીને અનુભવમાંથી કારભારું શીખ્યા. તેમણે ભૂગોળ અને ઇતિહાસ સહિત ક્યારેય વધારે જ્ઞાન મેળવ્યું ન હતું. તેમ છતાં, કરમચંદે પોરબંદરમાં મુખ્ય પ્રધાનપદે શ્રેષ્ઠ કામગીરી બજાવી હતી.
સ્વાધ્યાય
આજના સમયમાં સ્વાધ્યાય ૩ રીતે પ્રચલિત છે.
કરમચંદ ઉત્તમચંદ ગાંધી
તેમની નોકરીમાં કરમચંદ સફળ હોવા છતાં, તેમને સંપત્તિ એકઠી કરવાના રસ્તાઓ મળ્યા નહીં. ગાંધીઓને આદરણીય સેવકો અને ફર્નિચરના થોડા સરસ નમુના મળ્યા હતા, પરંતુ તેઓ કોઈ પણ રીતે શ્રીમંત નહોતા. કરમચંદ જે કમાણી લાવતા તેનાથી ઘરના ખર્ચ ચલાવાતો.
કરમચંદે ચાર વાર લગ્ન કર્યા. તેમના પ્રથમ ત્રણ લગ્ન તેમની પત્નીઓના મૃત્યુ સાથે સમાપ્ત થયાં; જે પૈકી બે પત્નીઓ પુત્રીઓને જન્મ આપ્યા પછી તરત જ મૃત્યુ પામ્યા હતા. પાછળથી તેમણે ૧૮૫૯ માં પુતળીબાઈ ગાંધી (૧૮૪૪ - ૧૫ જૂન ૧૮૯૧) સાથે લગ્ન કર્યા, તેમના આ લગ્ન ૧૮૮૫ થી લઈને તેમના મૃત્યુ સુધી ચાલ્યા. આ લગ્નથી ચાર સંતાનો પેદા થયા - ત્રણ પુત્રો લક્ષ્મીદાસ ગાંધી (૧૮૬૦ - ૯ માર્ચ ૧૯૧૪), કરસનદાસ ગાંધી (૧૮૬૬ - ૨૨ જૂન ૧૯૧૩) અને મોહનદાસ ગાંધી (૨ ઓક્ટોબર ૧૮૬૯ - ૩૦ જાન્યુઆરી ૧૯૪૮) અને રળિયાતબહેન (૧૮૬૨ - ડિસેમ્બર ૧૯૬૦) નામની એક પુત્રી. મહાત્મા ગાંધી તેમના સૌથી નાના બાળક હતા. તેમના જીવનકાળ દરમિયાન તેમના બધા બાળકોના લગ્ન થયા.
સ્વાધ્યાય
શ્રેણી:મનોવિજ્ઞાન
કરમચંદ ઉત્તમચંદ ગાંધી
૧૮૮૫માં માં, કરમચંદને ભગંદરનો એક ગંભીર હુમલો આવ્યો હતો પુતળીબાઈ અને તેના બાળકો (ખાસ કરીને મોહનદાસ) તેમની સંભાળ રાખતા. તેમની હાલત દિવસે દિવસે બગડવાની શરૂઆત થઈ, તેમ છતાં ડોકટરોએ વિવિધ પ્રકારની સારવારનો પ્રયાસ કર્યો, પણ તેનો કોઈ ફાયદો થયો નહીં. પાછળથી તેમણે તે માટે એક શસ્ત્રક્રિયા કરવા સૂચવ્યું, પરંતુ તેમના પારિવારીક વૈદ્યે તેમ કરવાની ના પાડી. કરમચંદની હાલત વધુ બગડતી જ રહી, આખરે, ૧૬ નવેમ્બરના રોજ ૬૩ વર્ષની વયે તેમનું અવસાન થયું. તેમના પુત્ર મોહનદાસ (મહાત્મા ગાંધી) પાછળથી તે રાતના પ્રસંગો યાદ કરતા લખે છે:
"'તે રાત્રે, તેમના કાકા તુલસીદાસ (કરમચંદના નાના ભાઈ) તેમના ઘરે આવ્યા. જોકે મૃત્યુ નિકટ હતું, પરંતુ કોઈએ એ હકીકત સ્વીકારી નહીં કે તે (કરમચંદની) છેલ્લી રાત હશે. જ્યારે તુલસીદાસ તેમના માંદા મોટા ભાઈને મળવા આવતા ત્યારે દિવસ દરમિયાન તે તેમની પાછળ બેસતા. તે રાત્રે, લગભગ ૧૦:૩૦ અથવા ૧૧ ની આસપાસ, જ્યારે તે સમયે ૧૬ વર્ષિય મોહનદાસ તેમના પિતાના પગની માલિશ કરી રહ્યા હતા, ત્યારે તુલસીદાસ ત્યાં આવ્યા અને તેમને જવા કહ્યું. તે ખુશીથી તેના પલંગ પર ગયા, જ્યાં તેમની પત્ની કસ્તુરબા સૂઈ રહી હતી. થોડીવારમાં જ તેમના સેવકે તેમને બોલાવ્યા અને જણાવ્યું કે કરમચંદની હાલત ગંભીર છે. પરંતુ, પહેલાથી જ દરેકને સમજાયું હતું કે તેમની સ્થિતિ ગંભીર છે, તેથી તેઓને અંદાજ આવ્યો કે તે અવશાન પામ્યા છે.'"
સંદર્ભ
શ્રેણી:ગુજરાતી વ્યક્તિત્વ શ્રેણી:મહાત્મા ગાંધી
સુરેલી (તા. ઉમરેઠ)
સુરેલી (તા. ઉમરેઠ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ચરોતર પ્રદેશમાં આવેલા આણંદ જિલ્લામાં આવેલા  ઉમરેઠ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સુરેલી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, ડાંગર, બાજરી, તમાકુ, બટાટા, શક્કરીયાં, કેળાં તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઉમરેઠ તાલુકો શ્રેણી:ચરોતર
કૃષ્ણા નદી
કૃષ્ણા નદી (कृष्णा नदी) (અર્થ: શ્યામ અથવા કાળો રંગ ધરાવતી નદી) ભારત આશરે ૧૩૦૦ કિમી લંબાઇ ધરાવતી દેશની લાંબી નદીઓમાંની એક એવી નદી છે. કૃષ્ણા નદી સહ્યાદ્રિ પર્વતમાળામાં આવેલા મહાબળેશ્વર, મહારાષ્ટ્ર રાજ્ય ખાતેથી નીકળી, હમસલાદિવી, આંધ્ર પ્રદેશ રાજ્ય ખાતે બંગાળના અખાતમાં ભળી જાય છે. આમ, આ નદી પશ્ચિમથી પૂર્વ તરફ વહે છે. આ નદી કર્ણાટક રાજ્યમાંથી પણ પસાર થાય છે.
નાયકા (તા. સમી)
નાયકા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સમી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. નાયકા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે. નાયકા ગામનું નામ પાટણની મહારાણી નાયકાદેવી ઉપરથી રાખવામાં આવેલું છે.
ધાર્મિક સ્થળો
ગામમાં બહુધા માતાજીનું મંદિર, સતી માતાનું મંદિર અને શ્રી સ્વયંભૂ દુધાધારી મહાદેવનું મંદિર આવેલું છે
સૌર પાર્ક
નાયકા ગામ ખાતે ૧૨.૩ મેગાવોટની ક્ષમતા ધરાવતો સોલાર પાર્ક આવેલો છે. આ સોલાર પાર્કનું નિર્માણ ગુજરાત સરકારના ઊર્જા વિકાસ નિગમના સૌજન્યથી આસ્ટોનફિલ્ડ દ્વારા તૈયાર કરવામાં આવ્યો છે. આ સોલાર પાર્ક માંથી ઉત્પન્ન થતી વિજળી ૨૯,૯૦૦ ગામોને માટે વિજળી પૂરી પાડી શકે તેટલી ક્ષમતા ધરાવે છે. આ પ્રોજેક્ટમાં એઞીનિયરિંગ, પ્રોક્યુરમેન્ટ અને કન્સ્ટ્રકશન (ઇ.પી.સી)નું કામ શ્નાઇડર ઇલેક્ટ્રિક કંપની દ્વારા હાથ ધરાયુ છે.
શ્રેણી:સમી તાલુકો
કાલાહન્ડી જિલ્લો
કાલાહન્ડી જિલ્લો ભારત દેશના પૂર્વ દિશાના દરિયાકાંઠે આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૩૦ (ત્રીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. કાલાહન્ડી જિલ્લાનું મુખ્ય મથક ભવાનીપટના શહેર ખાતે આવેલું છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ઑડિશા
મોટી રેલડી (તા. ભુજ)
ભારતના ગુજરાત રાજ્યના કચ્છ જિલ્લાના ભુજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, નોકરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મગ, તલ, બાજરી, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભુજ તાલુકો
પાદેડી (મલેકપુર)
પાદેડી (મલેકપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા લુણાવાડા તાલુકાનું એક  ગામ છે. પાદેડી (મલેકપુર) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
તારપુરા (તા. ઉમરેઠ)
તારપુરા (તા. ઉમરેઠ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ચરોતર પ્રદેશમાં આવેલા આણંદ જિલ્લામાં આવેલા  ઉમરેઠ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. તારપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, ડાંગર, બાજરી, તમાકુ, બટાટા, શક્કરીયાં, કેળાં તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઉમરેઠ તાલુકો શ્રેણી:ચરોતર
હડમતિયા (તા. ગોંડલ)
હડમતિયા (તા. ગોંડલ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા  ગોંડલ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. હડમતિયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ગોંડલ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
કોરાપુટ જિલ્લો
કોરાપુટ જિલ્લો ભારત દેશના પૂર્વ દિશાના દરિયાકાંઠે આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૩૦ (ત્રીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. આ જિલ્લો રાજ્યના આદિવાસી પટ્ટાનો એક ભાગ છે. આ જિલ્લો પોતાના જગ્ગન્નાથ મંદિર માટે પ્રખ્યાત છે.
કોરાપુટ આ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક છે.
શ્રેણી:ઑડિશા
નવી સિંગણાલી
શ્રેણી:લુણાવાડા તાલુકો
બેકબોન નેટવર્ક
બેકબોન નેટવર્ક કે નેટવર્ક બેકબોન એ કમ્પ્યુટર નેટવર્ક સ્થાપત્યનો એક એવો ભાગ છે જે જુદા જુદા નેટવર્કો કે ઉપનેટવર્કોને જોડે છે અને તેમની વચ્ચે માહિતીની આપ-લે કરે છે. એક બેકબોન એક સાથે એક જ ઈમારત કે જુદી જુદી ઈમારતમાં રહેલા કેમ્પર્સ કે તેની બહારના વિવિધ નેટવર્કોને એક તાંતણે બાંધે છે. સામાન્ય રીતે આ બેકબોન નેટવર્ક તેની સાથે જોડયેલા (કે તેના દ્વારા જોડાયેલા) સામાન્ય નેટવર્કથી વધુ પ્રેષણદરે ડેટાનું વહન કરવા માટે બનાવેલા હોય છે.
એક મોટુ કોર્પોરેશન જેની તેની ઘણીબધી શાખાઓ શહેરમાં કે દુર દેશમાં ફેલાયેલ છે. આ શાખાઓના નેટવર્કોને જે તે કોર્પોરેશનના મુખ્ય નેટવર્ક જોડે જોડાણ તેમજ ઝડપી ડેટા પ્રેષણ કરવાની જવાબદારી બેકબોન નેટવર્કની છે. બેકબોન નેટવર્કમાં એક થી વધારે લીન્કો રાખવાની હોય છે જે લીન્કો વિવિધ નેટવર્કો વચ્ચે ડેટાનું લોડબેલેન્સ કરવા કે કોઈ લીંક તૂટી જતા જે તે નેટવર્ક માટે ડેટા પહોચાડવાનું છે. નેટવર્ક બેકબોન નેટવર્કની જરૂરિયાત મુજબ ડીઝાઇન કરાય છે. નેટવર્ક બેકબોન ની ડીઝાઇન વખતે નેટવર્કમાં થતા ડેટા-ભીડ ના પ્રકારોને ધ્યાન માં લેવાય છે દા.ત. વિડીઓ, ઓડીઓ, ડેટાબેઝ વિ. ના ડેટા-ભીડ
બેકબોન નેટવર્કમાં વપરાતા ઉપકરણો ખુબ જ ખર્ચાળ હોય છે. તેને નેટવર્કની જરૂરિયાત પ્રમાણે રૂપરેખાંકિત કરવા નિષ્ણાત, અનુભવી નેટવર્ક ઈજનેરની જરૂર પડે છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:કમ્પ્યુટર વિજ્ઞાન
ગંજામ જિલ્લો
ગંજામ જિલ્લો ભારત દેશના પૂર્વ દિશાના દરિયાકાંઠે આવેલા ઓરિસ્સા રાજ્યમાં આવેલા કુલ ૩૦ (ત્રીસ) જિલ્લાઓ પૈકીનો એક મહત્વનો જિલ્લો છે. ગંજામ જિલ્લાનું મુખ્ય મથક છત્રપુર શહેર ખાતે આવેલું છે.
શ્રેણી:ઑડિશા
વાપી તાલુકો
વાપી તાલુકો ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા વલસાડ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીનો તાલુકો છે. વાપી આ તાલુકાનું મુખ્યમથક છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો શ્રેણી:ગુજરાતનાં તાલુકાઓ
રામનગર (તા. જોડિયા)
રામનગર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  જોડિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રામનગર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.