cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
સમુરાઇ
સંસ્કૃતિ
સદીઓ માટે શાહી કુળશાસનની હકિકત ના કારણે, સમુરાઇએ પોતાની સંસ્કૃતિને વિકસિત કરી જે જાપાનની સમગ્ર સંસ્કૃતિને પ્રભાવિત કરતી હતી. સમુરાઇ સાથે જોડાયેલી સંસ્કૃતિ જેમ કે ચ્હા સમારોહ, મોનોક્રોમ ઇન્ક ચિત્રકારી, ચટ્ટાનીય બગીચા અને કવિતાઓ 1200-1600 સદીઓ સુધી યોદ્ધા સમર્થકો દ્વારા ગ્રહણ કરવામાં આવેલું. આ કાર્યાન્વિતઓ ચીની કલાઓ પાસેથી ગ્રહણ કરવામાં આવેલી. ઝેન સંતોએ જાપાન સાથે પોતાનો પરિચય કરાવ્યો અને તેમને તેમના શકિતશાળી યોદ્ધા સર્વોત્કૃષ્ટતાના કારણે ઉન્નતિ કરવાની પરવાનગી મળી. મ્યુસો સોસેકી (1275-1351) એક ઝેન સંત હતા જે બંને સમ્રાટ ગો-ડેઈગો અને સેનાપતિ આશીકાગા તકાઉજી (1304-58)ના સલાહકાર હતા. મ્યુસો તેમ જ બીજા સંતો જાપાન અને ચાઈના વચ્ચેના રાજકીય અને સાંસ્કૃતિક રાજદૂતનું કાર્ય કરતા હતા. મ્યુસો વિશિષ્ટ રૂપથી તેની બગીચાની શૈલી માટે ખૂબ જાણીતા હતા. કલાના બીજા આશીકાગા સમર્થક યોશીમાસા હતા. તેમના સાંસ્કૃતિક સલાહકાર, ઝેન સંત ઝિયામીએ ચ્હા સમારોહની શરૂઆત કરી. પહેલાં, ચ્હાનો ઉપયોગ પ્રાથમિકરૂપથી બુદ્ધ સંતો ચિંતન કરતી વખતે જાગૃત રહેવા માટે કરતા હતા.
ખરેડી
શ્રેણી:કપરાડા તાલુકો શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો
સમુરાઇ
શિક્ષણ
સામાન્યરૂપે, કાન્જીમાં સમુરાઇ, કુળશાસન, અને પાદરીઓનું ખૂબ ઉચ્ચ સાક્ષરતાનું પ્રમાણ હતું. હાલના અભ્યાસે બતાવ્યું છે કે સમાજના બીજા વર્ગો કરતાં કાન્જીમાં સાક્ષરતા પહેલાં સમજવામાં આવેલી તેના કરતા થોડી ઘણી વધારે હતી. ઉદાહરણરૂપે, ન્યાયાલયના દસ્તાવેજો, જન્મ અને મરણ અહેવાલો અને લગ્ન અહેવાલો જે કામાકુરા સમયમાં ખેડૂતો દ્વારા રજૂ કરવામાં આવેલા, જે કાન્જીમાં બનાવવામાં આવેલા હતા. કાન્જી સાક્ષરતા પ્રમાણ અને ગણિતના કૌશલ્યો બંને કામકુરા સમયના અંત સુધી ખુબ સુધરેલી.
સાક્ષરતા યોદ્ધા અને સામાન્ય વર્ગમાં પણ સામાન્યરૂપે વધારે હતી. સામન્તી નેતા આશાકુરા નોરીકેજે (1474-1555 એ.ડી.) તેમના પિતાને અપાયેલી મહાન વફાદારીની નોંધ કરી હતી, જે તેમના પિતાના નમ્ર પત્રો, ફકત સાથી સમુરાઇને નહીં, પરંતુ ખેડૂતો અને નગરના લોકોને કારણે મળી હતી :
કોચવડ
કોચવડ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કવાંટ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કોચવડ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સમુરાઇ
શિક્ષણ
“ નેતા એયરીનના ચરિત્રમાં ઘણી એવી ઊંચી વાતો હતી જેને માપવી અઘરી હતી, પરંતુ વૃદ્ધોના મુજબ સૌથી આગળ પડતા તેમાંના હતા, તેમની સત્યતાથી પ્રાન્તનું સંચાલન કરવાની તેમની રીત હતી. એ કહેવુ પડે એવું નથી કે તે સમુરાઇ વર્ગ સાથે આ રીતે વ્યવહાર કરતા, પરંતુ તે ખેડૂતો અને નગરના લોકોને પત્ર લખતા હતાં તેમાં પણ નમ્ર હતા, અને આ પત્રોને સંબોધવામાં પણ સાધારણ રૂપ આચારણ પર દયામય રહેતા હતા. આ રીતે, બધા તેના માટે જીવનનો ત્યાગ કરવા માટે ઈચ્છિત હતા અને તેના સાથીદાર પણ બન્યા. ”
29 જાન્યુઆરી 1552ના એક પત્રમાં, સેંટ ફ્રાન્સીસ ઝેવિયરે તે સમયે જાપાનમાં ઉચ્ચ સ્તરની સાક્ષરતાના કારણે જાપાનીઓ જે સહેલાઇથી પ્રાર્થના શીખી જતા હતા તેનું નિરીક્ષણ કરેલું :
“ જાપાનમાં બે પ્રકાર લખાણ છે, એક જે પુરૂષો દ્વારા અને બીજી સ્ત્રીઓ દ્વારા ઉપયોગમાં લેવાય છે; અને મોટા ભાગે પુરૂષો અને સ્ત્રીઓ બંને, ખાસ કરીને શાહી અને વ્યાપારી વર્ગમાં, પાસે સાહિત્યક શિક્ષણ હતું. બૌદ્ધ ભિક્ષુઓ અને ભિક્ષુકારાઓ, તેમના મઠમાં છોકરાઓ અને છોકરીઓને પત્રો શીખવતા હતા, જો કે અમીર અને શાહી લોકો તેમના બાળકોનું શિક્ષણ ખાનગી શિક્ષકને સોંપતા હતા. ” “ મોટાભાગના વાંચી શકતા હતા, અને આ તેમને પોતાની રોજિદી પ્રાર્થના અને પોતાના પવિત્ર ધર્મના મુખ્ય મુદ્દાઓને સહેલાઈથી સમજવામાં ખૂબ મદદરૂપ થતા હતા. ”
કોચવડ
શ્રેણી:કવાંટ તાલુકો
સમુરાઇ
શિક્ષણ
રોમ ખાતે ફાધર ઈગ્નાટીયસ લોયેલાને લખેલ પત્રમાં, ઝેવિયરે ઉચ્ચવર્ગોના શિક્ષણની વધુ નોંધ કરી છે :
“ શાહી લોકો તેમના બાળકોને જેવા તે 8 વર્ષના થઈ જાય ત્યારે મઠમાં શિક્ષિત થવા મોકલે છે, અને તેઓ 19 અથવા 20 વર્ષના થાય ત્યાં સુધી ત્યાં રહે છે, વાંચવાનું, લખવાનું અને ધર્મને શીખે છે; જેવા તેઓ બહાર આવે છે, તેઓ લગ્ન કરી અને રાજકારણમાં પોતાને આવેદિત કરે છે. ”
“ તેઓ વિવેકી, ઉદાર અને સદગુણો તેમજ પત્રોના પ્રેમીઓ છે, શિક્ષિત લોકોનું ખૂબ સમ્માન કરે છે. ”
નવેમ્બર 11, 1549ના એક પત્રમાં, ઝેવિયરે જાપાનમાં બહુ પંથોવાળી શિક્ષણ તંત્રનું વર્ણન કર્યું છે, જેમાં “ યુનિવર્સિટી ”, 'કોલેજો', 'એકેડમિક' અને સો જેટલા મઠોનો સમાવેશ થાય છે, જે જનસાધારણને શિક્ષિત કરવા માટેના મુખ્ય કેન્દ્ર હતા.
શુદો
આ સંબધોનું બીજું નામ બીડો છે美道 ('સુંદર રસ્તો'). નિષ્ઠા જે બે સમુરાઇને એકબીજા માટે હશે તે લગભગ તેમને તેમની દાઇમ્યો કરતા પણ વધારે મહાન હશે. ખરેખર, સમકાલિન વિવરણ મુજબ, પ્રેમી અને તેના માસ્ટર વચ્ચેની પસંદગી સમુરાઇ માટે ફિલસૂફ સમસ્યા રહી હશે. હાગાકુરે અને બીજી સમુરાઇ મેન્યુઅલ્સ વિશેષ સૂચનાઓ એવી રીતે આપે છે કે આ પરંપરાને નિભાવાય અને આદર કરાય. મેઇજી પુન:સ્થાપના પછી અને જીવનશૈલી વધારે પશ્ચિમી થયા પછી, આ વ્યવહાર અસ્તિત્વમાં ના રહ્યા.
તેના પ્રસ્તાવકો હોવા છતાં, શુદો પરંપરાને તેના આલોચકો પણ છે, જેમ કે “ કેઇચુ કીબુન મકુરાબુન્કો ” જે ઈનસેઇસન ના ઉપનામથી ઈડો યુગમાં લખાયું હતું, જે સ્પષ્ટપણે આલોચનભર્યું છે.
નામો
એક સમુરાઇનું નામ મોટાભાગે તેના પિતાના અથવા દાદાના એક કાન્જીને અને એક નવા કાન્જીને સંયોજીત કરીને રખાય છે. સમુરાઇ સામાન્યરીતે તેમના આખા નામનો ફકત એક નાના ભાગનો જ ઉપયોગ કરે છે.
ઉદાહરણ તરીકે, ઓડા નોબુનાગાનું પૂરું નામ “ ઓડા કાઝુસાનોસુકે સબુરો નોબુનાગા ” હશે,織田上総介三郎信長 જેમાંથી ‘ ઓડા ’ એક સમૂહ અથવા પારિવારિક નામ છે, " કાઝુસાનોસુકે " એ કાઝુસા પ્રાન્તના ઉપ-રાજ્યપાલની ઉપાધિ છે, હશે; "સબુરો" જેનપુકુ પહેલાંનું નામ છે, જે યુગ સમારોહને પ્રવેશ છે, અને “ નોબુનાગા ” એ પુખ્ત નામ છે. સમુરાઇ પોતાનું પ્રથમ નામ જાતે જ નક્કી કરવા સમર્થ હતા.
લગ્ન
એક સમુરાઇના લગ્ન, જેના લગ્ન થઇ રહ્યા છે તેના સમાન અથવા ઊંચા પદના સાથે કોઇક દ્વારા લગ્નની ગોઠવણ કરાતી હતી. જ્યારે ઉચ્ચપદના સમુરાઇ માટે આ આવશ્યક હતું (મોટાભાગે સ્ત્રીને મળવાની તકો ખૂબ ઓછી હતી), નિચલા પદના સમુરાઇ માટે આ ફકત એક વ્યવહાર હતો. મોટાભાગના સમુરાઇ, સમુરાઇ કુટુંબ સ્ત્રી સાથે લગ્ન કરે છે, પરંતુ નિચલા પદના સમુરાઇને સાધારણ કુટુંબમાં લગ્ન કરવાની અનુમતિ હતી. આ લગ્નોમાં દહેજ સ્ત્રીઓ દ્વારા લાવવામાં આવે અને તેમનું નવું જીવન શરૂ કરવામાં તેનો ઉપયોગ કરતા હતાં.
એક સમુરાઇ રખાત રાખી શકે છે પણ તેણીનું પૃષ્ટભૂમિ ઉચ્ચ વર્ગના સમુરાઇ દ્વારા કડકરૂપથી તપાસવામાં આવતી હતી. ઘણા કિસ્સાઓમાં, આને લગ્નની જેમ પણ માનવામાં આવતું હતું. રખાતનું “ અપહરણ ” જો કે કલ્પિત વાતોમાં સામાન્ય છે, ગુનો નતો કહેવાતો પણ શરમજનક કહેવાતું. જ્યારે તેણી એક સામાન્ય વ્યકિત હોય, ત્યારે દૂતને લગ્નના પૈસા અથવા કરની છૂટના કાગળોની નોંધ, તેણીના માતા-પિતાને સ્વીકારવા માટે પૂછવા માટે મોકલવામાં આવતો હતો અને ઘણા માતા-પિતા તેનો ખુશીથી સ્વીકાર કરતાં હતાં. એક સમુરાઇની પત્ની દીકારાને જન્મ આપે, તો તે દિકરો સમુરાઇ બની શકે.
એક સમુરાઇ તેની પત્નીને ઉચ્ચ વરિષ્ઠ પાસેથી મંજૂરી લઈ વિવિધ કારણો માટે છૂટાછેડા આપી શકે, પરંતુ છૂટાછેડા સમગ્રપણે બિનઅસ્તિત્વરૂપ ન હતું, એ ભાગ્યેજ બનતી ઘટના હતી. છૂટાછેડાનું કારણ એ પણ હોઇ શકે કે તે દિકરાને જન્મ નથી આપી શકી, પરંતુ પછી તલાકના વિકલ્પ તરીકે દત્તક દિકરાની ગોઠવણી કરી આપવામાં આવી શકે. એક સમુરાઇ વ્યકિતગત કારણોથી છૂટાછેડા આપી શકે, તેને તેની પત્ની નથી ગમતી એવા કારણોસર પણ, પરંતુ આ સામાન્યરીતે ટાળવામાં આવતું હતું કેમ કે જે સમુરાઇએ લગ્ન ગોઠવી આપ્યા હોય તેને શરમિંદગી અનુભવી પડે. એક સ્ત્રી પણ છૂટાછેડા આપી શકે, જો કે સમુરાઇ તેણીને છૂટાછેડા આપી રહ્યાનું ફોર્મ સામાન્ય પણે લેવું પડે. છૂટાછેડા પછી સમુરાઇ તેણીને લગ્નનો ખર્ચો પાછો આપવો પડે, જેણે કારણે છૂટાછેડા અટકી જાય. ઘણા અમીર વ્યાપારીઓ પોતાની દિકરીના લગ્ન સમુરાઇને દેવામાંથી મુકત કરવા અને પોતાની પ્રતિષ્ઠા વધારવા માટે સમુરાઇ સાથે કરે.
ફિલસૂફી
બુદ્ધ ધર્મ અને ઝેનના તત્વજ્ઞાનીઓ, અને થોડા ઓછા પ્રમાણમાં કોન્ફયુસિયાનિઝમ અને શીન્તોએ સમુરાઇ સંસ્કૃતિને પ્રભાવિત કર્યા હતા. ઝેન ચિંતન એ કોઈના મનને ઠંડુ પ્રક્રિયા આપવાના કારણે ખૂબ મહત્વની શિક્ષા હતી. પુન:દેહધારણ અને પુર્નજન્મના બુદ્ધ લોકોના વિચારોના કારણે ઘણા સમુરાઇએ ત્રસ્ત અને બિનજરૂરિયાત ખૂનોનો બંધ કરી દીધા, જ્યારે ઘણા સમુરાઇએ હિંસા છોડી દીધી અને તેમના ખૂનો કેટલા નિર્દયી છે એવું જાણ્યા પછી તેઓ બુદ્ધ સંત બની ગયા. ઘણા સમુરાઇની હત્યા યુદ્ધના મેદાનોમાં આ વિચારને ધ્યાનમાં લેવાના કારણે થઈ હતી. સૌથી વધુ પરિભાષિત ભૂમિકામાં જે કોન્ફયુસિયાનિઝમે સમુરાઇ ફિલસૂફીમાં ભજવી, તે સ્વામી સાથેની કાયમી સંબંધોના મહત્વ પર ભાર આપતા સિદ્ધાંત હતા; આ છે, વફાદારી જે એક સમુરાઇએ પોતાના સ્વામીને બતાવવી જરૂરી છે.
બુશીદો (‘ યોદ્ધાનો રસ્તો ’) એ એક શબ્દ હતો 1885 માં ચાઈનાથી અને 1905 માં રશિયાથી જાપાનની હાર થયા પછી બૌદ્ધિક અને રાષ્ટ્રીય પ્રવચનોમાં દેખાવાનો શરૂ થઈ ગયો. યામામોટો સુનેટોમો દ્વારા હાગાકુરે અથવા “ હિડન ઇન લિવ્સ ” અને મિયામોટો મુસાશી દ્વારા ગોરિન નો શો  અથવા “ બુક ઓફ ધ ફાઇવ રીંગ્સ ”  બંને ટોકુગાવા સમય (1603-1868) વખતે લખાયેલી છે, જે બુશીદો અને ઝેન ફિલસૂફીના સિદ્ધાંતો સાથે જોડાયેલી છે.
બુદ્ધ ધર્મ અને ઝેનના તત્વજ્ઞાનીઓ, અને થોડા ઓછા પ્રમાણમાં કોન્ફયુસિયાનિઝમ અને શીન્તોનો, સમુરાઇ સંસ્કૃતિના વિકાસમાં ખૂબ શ્રેય છે. " એ ધારણા છે કે ઝેન સામાન્યરૂપથી જાપાની સંસ્કૃતિ સાથે જોડાયેલ છે અને બુશીદો વિશિષ્ટ રૂપથી, ઝેનના પશ્ચિમી વિદ્યાર્થીને ડી.ટી. સુઝુકીના લેખો દ્વારા પરિચિત છે, ડી.ટી સુઝુકી કોઈ પણ શક વિના, પશ્ચિમમાં ફેલાયેલા ઝેનમાં એકમાત્ર સૌથી મહત્વની હસ્તી છે."
જાપાનના એક લેખમાં જે રોમમાં ફાધર ઈગ્નાટીયસ લોયોલાને મોકલેલ, એંગર (હેન-શીરોનું પશ્ચિમી નામ)ને લખેલ વિધાનો પરથી અંકિત કરી, ઝેવિયરે જાપાનીના સમ્માનના મહત્વનું વર્ણન કર્યું છે (પત્ર કોઈમ્બ્રાની કોલેજમાં સંગ્રહ કરાયેલ છે) :
‘ દેશો જેની સાથે આપણને લાગતું વળગતું છે, તેમાં પ્રથમ સ્થાનમાં, બીજા બધા દેશો જે પાછળથી શોધાયા તેમાં આ દેશ સારો ભાવુક છે. હું ખરેખર વિચારું છું કે અશુદ્ધ દેશોમાં, તેવો કોઈ દેશ નથી, જેની પાસે કુદરતી સારાપણું જાપાન કરતા વધારે હોય. તેઓ કૃપાળુ મનોવૃત્તિ, કયારેય છેતરપિંડી ના કરે તેવા, અદ્ભૂતપણે માન અને પદની ઈચ્છતા જેવા છે. તેમનું માન સર્વ કરતા ઉપરના સ્થાનમાં હોય છે. તેઓમાં ગરીબ પણ ઘણા છે, પરંતુ ગરીબાઈ તેઓ માટે કલંક નથી. તેઓમાં એક વસ્તુ છે જે હું ભાગ્યે જ જાણી શકું છું કે ક્યાંય પણ ઈસાઈઓમાં આ અમલ કરાય છે કે નહીં. કુલીન, ગમે તેટલા ગરીબ કેમ ના હોય, તેઓ અમીર હોત તો પણ બીજા પાસેથી જે સમ્માન મેળવતા હોત તેટલું મેળવે છે. "
સ્ત્રીઓ
સમુરાઇ સ્ત્રીઓનું મુખ્ય કર્તવ્ય ઘરકામ સંભાળવું હતું. પ્રારંભિક સામાન્તી જાપાન દરમિયાન જ્યારે યોદ્ધા પતિઓ સમૂહના યુદ્ધમાં ઘણીવખત વિદેશ મુસાફરીઓ કરતા કે પછી સમૂહના યુદ્ધમાં રોકાયેલા રહેતા હતાં ત્યારે આ વિશિષ્ટરૂપથી મહત્વનું હતું. પત્ની, અથવા ઓકુસન (અર્થ: જેને ઘરે રહેવું પડતું તે), તમામ ઘર સંબંધિતના કાર્યો સંભાળવા, બાળકોની દેખભાળ રાખવા, અને જરૂર પડે તો બળપૂર્વક ઘરને બચાવવા માટે પાછળ ઘરે રહેતી હતી. આ કારણે, ઘણી સમુરાઇ વર્ગની સ્ત્રીઓ દંડાબાજી ચલાવવું, જેને નેગીનાટા કહેતા, એક ખાસ ચપ્પ્યુ જેને કેયકેન કહેતા, જે ટેન્ટોજુત્સુ  તરીકે કહેવાતી કલાને શીખતી હતી, જેનો ઉપયોગ તેઓ જરૂર પડે ત્યારે ઘર પરિવાર અને સમ્માનને બચાવવા કરી શકતી.
જે વિશિષ્ટાઓથી સમુરાઇ વર્ગની સ્ત્રીઓ સમ્મનિત થતી તે વિનમ્રતા, આજ્ઞાકારી, આત્મ નિયંત્રણ, શકિતશાળી અને વફાદારી હતી. આદર્શરીતે, એક સમુરાઇ પત્ની સંપતિ સંભાળવામાં, હિસાબ રાખવામાં, આર્થિક બાબતોમાં કામ પાર પાડવામાં, બાળકોને ભણાવવામાં (અને કદાચ નોકરને પણ), અને વયયસ્ક માતા-પિતાની કાળજી રાખવામાં અથવા એક જ ઘરમાં સાસુ-સસરા રહેતા હોય તો તેમની કાળજી રાખવામાં નિપુણ હશે. કોન્ફયુસિયન કાયદા, જેણે વ્યકિતગત સંબંધોને પરિભાષિત કરવામાં મદદ કરી અને યોદ્ધા વર્ગની નૈતિકતાની નિયમાવલી માટે એક સ્ત્રીએ પોતાના પતિ તરફ આજ્ઞાકારિતા બતાવી જરૂરી છે, માતા-પિતાને ઋણધર્મપરાયણ અને બાળકોની કાળજી લેવી જરૂરી છે. વધારે પડતો પ્રેમ અને લાગણી પણ નિરંકૂષ કરે અને તરુણોને બગાડી દે એમ પણ કહેવાતું હતું. માટે એક સ્ત્રી શિષ્ટતાનું પણ પાલન કરતી હતી.
જો કે સમૃદ્ધ સમુરાઇ પરિવારની સ્ત્રીઓ તેમના સમાજમાં પ્રતિષ્ઠિત હોદ્દાના પ્રભાવને માણતી હતી, જેમ કે શારીરિક મજૂરીને ટાળવું જેમાં નીચા વર્ગની સ્ત્રીઓ લગભગ રોકાયેલી રહેતી હતી, તેઓને હજી પણ પુરૂષની નીચેની દૃષ્ટિએ જ જોવાતી હતી. સ્ત્રીઓને રાજકીય મામલાઓમાં દખલગીરીની પાબંદી હતી અને મોટાભાગે તેમની ઘરેલું બાબતોની મુખ્ય પણ નથી હોતી.
આનો અર્થ એવો નથી કે સમુરાઇ સ્ત્રીઓ હંમેશા શક્તિહિન હતી. શકિતશાળી સ્ત્રીઓ હોશિયારીથી અને બિન-હોંશિયારી બંનેથી વિવિધ પ્રસંગોમાં સત્તા ચલાવતી હતી. આશીકાગા યોશીમાસા પછી, મુરોમાચી શોગુનેટના 8માં શોગુનનો રાજકારણમાંથી રસ જતો રહ્યો, તેની પત્ની હીનો ટોમીકો મોટાભાગે તેની જગ્યાએ શાસન કરતી હતી. નેને, ટોયોટોમી હાઈડેયોશીની પત્ની, તે સમયે, તેના પતિના નિર્ણયોને રદ કરવા માટે જાણીતી હતી અને યોડો, તેની રખાત, ઓસાકા મહેલની અને હાઈડેયોશીના મૃત્યુ પછી ટોયોટોમી સમૂહની માસ્ટર બની. ચીયો, યામૌચી કાઝુટોયોની પત્ની, લાંબા સમય માટે આદર્શ સમુરાઇ પત્ની તરીકે માનવામાં આવી. દંતકથા મુજબ, તેણીએ તેના કિમોનો જુના કપડાઓના જડિત ટૂકડાઓથી બનાવતી અને પેનીઓ બચાવતી જેથી તેના પતિનો ઘોડો ખરીદી શકે, જેના પર સવારી કરી તેના પતિએ ઘણા વિજયો મેળવ્યાં હતાં. હકીકત છે કે ચીયો (જો કે તે ‘ યામૌચી કાઝુટોયોની પત્ની ’ તરીકે વધારે જાણીતી હતી) એ આર્થિક સુઝબુઝ માટે આટલું ઉચ્ચ આદર મેળવ્યું, એની હકીકત છે કે તે કયારેય વંશજ પેદા ન કરી શકી અને યામૌચી સમૂહ કાઝુટોયોના નાના ભાઈ દ્વારા વંશજ પામ્યો. સ્ત્રીઓ માટે સત્તાનો સ્ત્રોત એટલે હોઈ શકે કે સમુરાઇ પૈસા સંબંધિત બાબતો ઉપર નીચું જોતા હતા અને નાણાઓને તેમની પત્ની પાસે છોડતા હતા.
જેમ ટોકુગાવા સમયની પ્રગતિ થઈ તેમ વધારે ભાર શિક્ષણ પર મૂકવામાં આવ્યો, અને સ્ત્રીઓનું શિક્ષણ યુવાનીમા શરૂ થતું જે પરિવાર અને સમાજ સમગ્ર માટે મહત્વપૂર્ણ બન્યું. લગ્ન માપદંડમાં પત્નીમાં બુદ્ધિ અને શિક્ષણ અને શારીરિક આકર્ષણની સાથે, ઈચ્છિત સદગૂણ તરીકે વજન આપવા લાગ્યા. જો કે ઘણા પાઠો ટોકુગાવાના સમય દરમિયાન સ્ત્રીઓ પર લિખિત હતાં જેમાં કેવી રીતે એક સ્ત્રી સફળ પત્ની અને ગૃહકાર્ય પ્રબંધક બની શકે તેને સંબંધીત જ હતા, પરંતુ તે પણ હતું કે જેણે વાંચન શીખવાનો પડકાર લીધો અને ફિલસૂફી અને સાહિત્ય શાસ્ત્રને પણ હાથ ધર્યા. ટોકુગાવા સમયના અંત સુધીમાં લગભગ બધી જ સ્ત્રીઓ સમુરાઇવર્ગની શિક્ષિત થઈ ચૂકી હતી.
હથિયારો
વાકીઝાશી પોતે પણ સમુરાઇનું ‘ માનનીય હથિયાર ’ હતું અને તાત્પર્યરીતે કયારેય સમુરાઇની બાજુને છોડતું ન હતું. તે તેન પોતાના ઓશિકાની નીચે મૂકીને સૂતા હતાં અને જ્યારે સમુરાઇ ઘરમાં પ્રવેશે ત્યારે તેને પોતાની સાથે લાવે છે અને બીજા મુખ્ય હથિયારોને બહાર છોડી દે છે.
દૈશો માં ટેન્ટો એક નાનુ ચપ્પુ છે જે કોઈક વાર પહેરવામાં આવે છે અથવા વાકીઝાશીની જગ્યાએ પહેરવામાં આવે છે. ટેન્ટો અથવા વાકીઝાશીનો ઉપયોગ સેપ્પુક કરવામાં આવતો હતો, જે પેટ ચીરી આંતરડા બહાર કાઢતી પ્રક્રિયા દ્વારા એક ધાર્મિક આત્મહત્યા છે. thumb|left|250px|અલગ હથિયાર સાથે સમુરાઇ.
યુમી (લાંબુ ધનુષ) સાથેની કળામાં સમુરાઇ ભાર મૂકતા, જે ક્યુજુત્સુ ની કળામાં પરાવર્તિત થતી (ધનુષ સાથેની કળા). સેનગોકુ સમયમાં અગ્નિ હથિયાર આવ્યા હોવા છતાં જાપાની લશ્કરીમાં ધનુષ મહત્વપૂર્ણ અવયવ બની રહ્યું. યુમી, એક વિષમ મિશ્રિત ધનુષ છે જે વાંસ, લાકડા, સળીઓ અને ચામડામાંથી બનાવેલું, પરંતુ યુરાસિયનની પ્રતિક્રિયા રૂપે વિષમ મિશ્રિત ધનુષ કરતા વધારે શકિતશાળી ન હતું, જો ચોકસાઈની સમસ્યા ન હોય તો તે અસરકારક 50 મીટરની દૂરી (લગભગ 164 ફૂટ) અથવા 100 મીટર (328 ફૂટ) નક્કી કરી શકે. પગ પર, મોટાભાગે ટિડેટ 手盾ની પાછળ ઉપયોગ કરાતું હતું, જે એક મોટી અને ફરતી વાંસની દિવાલ હતી, પરંતુ ઘોડા પરથી તેના વિષમ આકારના કારણે ઉપયોગ કરાતો હતો. ઘોડાની પીઠ પરથી શિકારનો અભ્યાસ એ શીન્ટો સમારોહ બન્યો જેને યાબુસેમ કહેવાતું (流鏑馬).
15મી સદીમાં, યારી (ભાલા) પણ ખૂબ પ્રસિદ્ધ હથિયાર બન્યા. યુદ્ધના મેદાનમાં નાગીનાટા નું સ્થાન લઈ લીધું, કારણ કે વ્યકિતગત બલહાદુરી હવે ઓછું કારણ બન્યું અને સામૂહિક, સસ્તી પગપાળા ટૂકડીઓ (આશીગારુ ) ની આસપાસ યુદ્ધ વધારે સંઘટિત બન્યા. એક પદભાર, ઘોડેસવાર અને બિનઘોડેસવાર પણ તલવાર કરતા ભાલા વાપરતી વખતે ખૂબ અસરકારક બન્યા, કારણ કે એક તલવારનો ઉપયોગ કરી રહેલા સમુરાઇ કરતાં તે વિષમતાની સામે વધારે સારી રીતે પ્રસ્તુત કરી શકાય. શીઝુગાટેકના યુદ્ધમાં જ્યાં શીબાટા કાટશ્યુનો ટોયોટોમી હાઈડેયોશી દ્વારા હાર થયો હતો, જે હાસીબા હાઈડેયોશી તરીકે જાણીતો થયો, સાત સમુરાઇ જે "શીઝુગાટેકના સાત ભાલા"賤ヶ岳七本槍 તરીકે જાણીતા થયા, જેઓ એ વિજય થવામાં ખૂબ મહત્વની ભૂમિકા ભજવી હતી.
right|thumb|200px|અર્ધ મુખ માસ્ક સાથે સમુરાઇ હેલ્મેટ, ન્યૂયોર્કમાં મેટ્રોપોલિટન મ્યુઝિયમ ઓફ આર્ટ.
16મી શતાબ્દીના પછીના અર્ધમાં પોર્ટુગીઝ દ્વારા વેપારથી જાપાનમાં ટેપ્પો અથવા આર્ક્વેબસ (તોપો)નો પ્રવેશ થયો, જેનો યુદ્ધ નેતાઓને ખેડૂતોના સમૂહમાંથી પ્રભાવશાળી સેના બનાવવા માટે સમર્થ કરતા. આ નવા હથિયારો ખૂબ વિવાદાસ્પદો હતા. તેઓનો સહેલો ઉપયોગ અને ભયાનક અસરકારકતાને ઘણા સમુરાઇ પરંપરાનું અનાદર અપમાન કરાયા તરીકે ગણતા હતા. 1575માં નાગાશીનોના યુદ્ધમાં ઓડા નાબુનાગાએ ટેપ્પો નો ભયંકર ઉપયોગ કર્યો હતો, જેના પરિણામે તકેડા સમૂહનો અંત થઈ ગયો હતો.
તેઓના પ્રારંભિક પોર્ટુગીઝ અને ડચ દ્વારા પરિચય કરાયા પછી, ટેપ્પો મોટા પાયે જાપાની હથિયાર બનાવવાના કારીગરો દ્વારા ઉત્પન્ન કરાયા હતા. 16મી શતાબ્દીના અંત સુધીમાં, બીજા યુરોપિયન રાષ્ટ્રો કરતાં જાપાનમાં વધારે આગ હથિયાર હતા. ટેપ્પો, જથ્થા માં પ્રયોગ, વધારે તો આશીગારુ ખેડૂતોની પદસેના દ્વારા  સમુહમાં થયો, જે ઘણી બધી રીતે સમુરાઇની બહાદુરીની ખંડાત્મક રજુઆત કરતાં હતાં. ટોકુગાવા શોગુનેટની સ્થાપના સાથે અને જનઆંદોલનના અંતમાં, બંદૂકોનું ઉત્પાદન અધિકારત્વની મનાઈ સાથે ઝડપથી ઘટયું. ટોકુગાવા સમયમાં, મોટા ભાગના ભાલા આધારિત હથિયારો ધીમે ધીમે બહાર થતા ગયા કારણ કે તેઓ તે સમયે સામાન્ય તેવી તદ્ન નજદીકી સત્ર લડાઈ માટે ઓછા અનુકૂળ હતા; તેની સાથે ઉપર જણાવ્યા મુજબ આગ હથિયારો પર પાબંદી હતી જેના પરિણામે દૈશો જ એવો હથિયાર હતો જે વિશિષ્ટપણે સમુરાઇ દ્વારા લેવાયા.
thumb|left|220px|ઓઝુટસુ (大筒), સ્વીવેલ બ્રીચ ભરેલી તોપ, 16મી સદી.
1570માં તોપો સમુરાઇ શસ્ત્રોનો સામાન્ય ભાગ બની. તેઓ ઘણીવખત મહેલ અથવા જહાજોમાં ગોઠવવામાં આવતી, મહેલની દિવાલો અથવા તેવા કોઇ માટે, તોપોનો અમાનવીય હથિયાર તરીકે ઉપયોગ થતો, જો કે નાગાશીનો મહેલની ઘેરાબંધીમાં (1575), તોપનો ઉપયોગ દૂશ્મનની ઘેરાબંધીની સામે અસરકારક પ્રભાવ તરીકે ઉપયોગ કરાઇ હતી. પ્રથમ પ્રસિદ્ધ જાપાની તોપ સ્વીવેલ બ્રીચ લોડર્સ હતી જેનું નામ કુનીકુઝુશી અથવા “ પ્રાન્તને નષ્ટ કરનાર ” હતું. કુનીકુઝુશી નું વજન હતું,264 lb અને ઉપયોગો થયો હતો.40 lb કક્ષો, 10 પાઉન્ડનો નાનો ગોળો છોડતી હતી. કયુશુના આરીમા સમૂહે ઓકીનાવેટના યુદ્ધમાં બંદુકોનો ઉપયોગ આ રીતે રુયુઝોજી સમૂહની સામે કર્યો હતો. ઓશાકા સંઘર્ષ (1614-1615) ના સમયમાં, તોપની ટેકનોલોજીએ જાપાનમાં ઓસાકા છે ત્યાં ખૂબ સુધારો કર્યો હતો, લી નાઓટાકએ 18 lbને મહેલને રાખવા માટે ગોળા છોડવાનું સંભાળ્યું હતું.
કર્મચારીના હથિયારો પણ પ્રસંગોપાત્ત સમુરાઇ દ્વારા ઉપયોગ કરાતા હતાં, બો તેમાનું સૌથી પ્રસિદ્ધ ઉદાહરણ છે. તેને સ્ટીલની રીંગથી ઢાંકીને વધારે મજબૂત બનાવી શકાય, ઉદાહરણ તરીકે, જો. કલબ જેને કાનાબો કહેવાય, જે સ્ટીલના સ્ટડથી કોટ કરેલ છે, હકીકત કરતા, પુરાણોમાં વધારે વારંવાર જોવા મળતું હતું. આમ છતાં, જ્યારે હકીકતમાં ઉપયોગ થયો, ત્યારે તે યુદ્ધના મેદાનમાં એક ભયંકર બળ હતું.
સમુરાઇ અને સબંધિત શબ્દોનું વ્યુત્પતિ શાસ્ત્ર
thumb
સમુરાઇ શબ્દ મૂળરૂપે અર્થે “ તેઓ જ અમીરીને નજદીકીથી હાજરી આપતા ” અને ચીની અક્ષરો (અથવા કાન્જી ) માં લિખિત જેનો પણ સરખો જ અર્થ થાય છે. જાપાનીમાં, તે મૂળ રૂપથી પૂર્વ હેઇન સમયમાં સબુરાઉ તરીકે ઉચ્ચારવામાં આવતો અને પછી સબુરાઇ  તરીકે અને પછી ઇડો સમયમાં સમુરાઇ  તરીકે ઉચ્ચારવામાં આવતો. જાપાની સાહિત્યમાં, કોકિનશુ古今集 (પ્રારંભિક 10મી શતાબ્દીમાં) સમુરાઇનો આરંભિક ઉલ્લેખ કરાયો છે.
"Attendant to your nobility
Ask for your master's umbrella
The dews 'neath the trees of Miyagino
Are thicker than rain"
શબ્દ બુશી  (武士, શાબ્દિક અર્થ, “ યૌદ્ધો અથવા હથિયારપુરૂષ ”) શોકુ નીહોન્ગી  (続日本記, 797, એ.ડી.) તરીકે કહેવાતો પ્રથમ વખત જાપાનના પ્રારંભિક ઇતિહાસમાં દેખાયો. પુસ્તકના ભાગમાં 721 એ.ડીનું વર્ષ આવરી લેતું હતું, શોકુ નીહોન્ગી એ જણાવ્યું કે : “ સાક્ષરરૂપથી પુરૂષો અને યોદ્ધાઓ જેમના માટે રાષ્ટ્રના મૂલ્યો હોય ”. બુશી શબ્દ ચીની મૂળનો છે અને યોદ્ધા  માટે દેશી જાપાનીમાં ઉમેરાયો. સુવામોનો અને મોનોનોફુ.
બુશી પારંપારિક યોદ્ધા પરિવારના પ્રાચીન જાપાની સૈનિકોને અપાયેલું નામ છે. બુશી વર્ગ મોટાપાયે ઉત્તર જાપાનમાં વિકાસ પામ્યો હતો. તેઓ શકિશાળી સમૂહો બનાવતા જે 12મી શતાબ્દીમાં ક્યોટોમાં રહેતાં શાહી કુટુંબો, જે સામ્રાજ્યિક પરિવારને સહકાર આપવા પોતાનું સમૂહ બનાવતા હતા તેમના વિરોધી હતા. સમુરાઇ શબ્દ કુગે કુલીન વર્ગ દ્વારા વપરાતો હતો, યૌદ્ધા પોતે બુશી શબ્દને પસંદ કરતાં હતા. બુશીદો શબ્દ, “ યોદ્ધાની રાહ ”ú પણ આ જ શબ્દ પરથી ઉત્પન્ન કરાયો છે અને યોદ્ધાના ઘરને બુકેયાશીકી  કહેવાતું હતું.
વિલિયમ સ્કોટ વિલ્સનના તેના પુસ્તક આઈડિયલ્સ ઓફ સમુરાઇ - રાઇટીંગ ઓફ જાપાનીઝ વોરિયર્સ, પ્રમાણે, 12મી સદીના અંત સુધીમાં બુશી અને સમુરાઇ  એકબીજાના પર્યાય બન્યા. વિલ્સના પુસ્તકમાં જાપાની ઇતિહાસમાં તેમ જ કાન્જી માં જેમાં આ શબ્દને પ્રસ્તુ કરાતો તેમાં સમગ્રપણે યોદ્ધા  શબ્દના મૂળની ખોજ કરી છે.
‘ શબ્દને તોડતા બુ (武) મૂળગત (止) બતાવે છે જેનો અર્થ ‘ રોકવું ’ થાય છે, અને મૂળગત (戈 ) ‘ સ્પીયર ’ નુ ટૂંકાપણું છે. ધ શ્યુ વેન, પ્રારંભિક ચીની શબ્દકોશવાલીએ આ પરિભાષા આપી છે : “ બુનો અર્થ હથિયારને નિયંત્રિત કરવું અને તેથી ભાલાને રોકવું. " ધ ત્સો ચ્યુન, બીજો પ્રારંભિક ચીની સ્ત્રોત, આગળ કહે છે :
બીજી બાજુ મૂળગત શી (±) એક વ્યકિત જે કોઈક કાર્ય કરે છે અથવા જેની કોઈક ક્ષેત્રમાં નિષ્ણતા છે તેમ જણાય છે. પ્રારંભિક ચીની ઇતિહાસમાં તે ઉચ્ચવર્ગના સમાજને પરિભાષિત કરવા આવ્યો અને બુક ઓફ હેનમાં તેની આવી પરિભાષા આપી છે :
વિલ્સન જણાવે છે કે શી, ચાર વર્ગના સૌથી ઉચ્ચ હોવાથી, હથિયારો તથા પુસ્તકોને માટે છે. તેથી બુશી નો માટે અનુવાદ થાય છે “ એક માણસ જેનામાં શાંતિ જાળવવાની કાબેલિયત છે, ક્યાં તો શિક્ષિત રૂપથી અથવા લશ્કરી માધ્યમથી, પરંતુ પ્રધાનપણે હમણાના માધ્યમથી. ”
thumb|300px|કોશીરાયમાં સમુરાઇની કતાના. સમુરાઇના શાસન યુગ દરમિયાન, તલવારબાજી વધારે મહત્વની બની હોવા છતાં પણ શબ્દ યુમીટોરી (弓取, “ ધનુષધારી ”) નો પણ ઉપયોગ પૂર્ણ યોદ્ધાની સમ્માનસૂચક પદવી તરીકે થતો હતો. (જાપાની તીરબાજી (ક્યુજુત્સુ ) આજે પણ તેમના યુદ્ધ ઈશ્વર હાચીમેન સાથે મક્કમપણે જોડાયેલી છે.)
સમુરાઇની ચૂકવણી ચોખાના કોકુ માં (180 લીટર; એક વર્ષ માટે એક વ્યકિતને ખવડાવા પૂરતું છે) મપાતું હતું. હેન ની સેવામાં રહેતા સમુરાઇને હંસી કહેવાય છે. thumb|right|225px|સમુરાઇનું બખતર ટોકકાપી મહેલ, ઈસ્તનબુલ, ટર્કી નીચે આપેલા શબ્દો સમુરાઇ અથવા તો સમુરાઇ પરંપરા સાથે સંબંધિત છે : એક સંસ્કારી યોદ્ધો જે “ બન ” (અભ્યાસ શિક્ષણ) અને “ બુ ” (લશ્કરી અભ્યાસ અથવા કળા) માટે કાન્જી દ્વારા ચિન્હિત છે એક યુદ્ધ સંબંધી ઘર અથવા તો તેવા ઘરનો સભ્ય યોદ્ધાનો પ્રાચીન શબ્દ અર્થ. બુગેઈશા નું ટૂંકુરૂપ (武芸者), શિક્ષણ રીતે યુદ્ધકલાવાળી વ્યકિત. એક શબ્દ જેના ઉપરથી અર્થ “ શિક્ષિત પુરૂષ ” થાય, તેનો કોઈક વખત સમુરાઇ માટે ઉપયોગ થતો, ખાસ કરીને શબ્દો જેમ કે બુશી માં (武士,અર્થ યોદ્ધા કે સમુરાઇ). મત્સાઉ બાશો દ્વારા તેના પ્રખ્યાત હૈકુમાં સૈનિક માટે વપરાતો જૂનો શબ્દ. શાબ્દિક અર્થ એક મજબૂત વ્યક્તિ.
મત્સુઓ બાશો
(અનુવાદ. લ્યુસિયન સ્ટ્રિક)
દંતકથા અને હકીકત
મોટાભાગના સમુરાઇ સમ્માનની નિયમાવલી દ્વારા બંધાયેલા હતાં અને તેમનાથી નીચેનાઓ માટે ઉદાહરણરૂપ બનવા માટે અપેક્ષિત હતા. તેમની નિયમાવલીનો એક નોંધનીય ભાગ seppuku (切腹) છે, જે તેમને મૃત્યુની સ્વીકૃતિ દ્વારા કલંકિત સમુરાઇને પાછુ તેનું માન મેળવવાની પરવાનગી આપે છે, જ્યાં સમુરાઇ ત્યારે પણ સામાજિક નિયમોના અહેસાનમંદ હતા. જ્યારે સમુરાઇ વર્તનમાં ઘણાં કલ્પનામાં રચતા લક્ષણો છે જેમ કે 1905માં Bushido (武士道) ને લખવું, કોબુડો અને પારંપારિક બુડો દર્શાવે છે કે બીજા બધા યોદ્ધાઓ કરતાં સમુરાઇ યુદ્ધભૂમિ પર વધારે વ્યાવહારિક હતા.
20મી સદીના પ્રબળ કલ્પનામાં રચતા લક્ષણો હોવા છતાં, સમુરાઇ બેઇમાણ અને વિશ્વાસઘાતી (ઉદા. અકેચી મીત્સુઇડ), કાયર, બહાદુર અથવા વધારે પડતા વફાદાર (ઉદા. કુસુનોકી માસાશીગે) હોઇ શકે. સમુરાઇ મોટાભાગે તેમના નજદીકી વરિષ્ઠોને વફાદાર રહેતા હતાં, જે પછી ઉચ્ચ સ્વામી સાથે પોતાની મિત્રતા કરતા. ઉચ્ચ સ્વામીની આ વફાદારી ઘણી બદલાતી, ઉદાહરણ માટે, ટોયોટોમી હાઈડેયોશી 豊臣秀吉 ની ઉચ્ચ સ્વામીઓ સાથે મિત્રતા હતા, જેની વફાદાર સમુરાઇ ફરજ બજાવતા હતા, પરંતુ સામન્તી સ્વામીઓ તેમની હેથળનો તેમનો સહકાર ટોકુગાવા તરફવાળી દીધો હતો, અને તેમના સમુરાઇને પણ તેમની સાથે લઈ ગયા. જો કે, એવા પણ નોંધનીય ઉદાહરણ હતા જેમાં જ્યારે સમ્રાટની વફાદારીને પ્રધાનત્વ આપવાની જરૂર પડતી ત્યારે સમુરાઇ તેમના સામન્તી સ્વામી એક દાઇમ્યોને નિષ્ઠાહીન થતા.
લોકપ્રિય સંસ્કૃતિ
thumb|250px|right|મીટો કોમોનના સેટ પર અભિનેતા કોટારો સાટોમી જીદાયગેકી (શાબ્દિક અર્થ, ઐતિહાસીક ડ્રામા) એ હંમેશા જાપાની ફિલ્મો અને ટી.વી. પર પ્રધાન કાર્યક્રમ રહ્યો છે. આ કાર્યક્રમ વિશિષ્ટપણે કેનજુત્સુ સાથેના સમુરાઇને દેખાડે છે જે દૂષ્ટ સમુરાઇ અને વ્યાપારીઓના વિરોધમાં ઊભો રહે છે. મીટો કોમન 水戸黄門 એ ટોકુગાવા મિત્સુકુનીની કાલ્પનિક વાર્તાઓની શ્રેણી છે, જે પ્રસિદ્ધ ટીવી ડ્રામા છે જેમાં મીત્સુકુની, નિવૃત અમીર વ્યાપારીની જેમ વેશ ધારણ કરી બે બિન હથિયારી સમુરાઇ જે તેના મિત્રના વેશમાં સાથે મુસાફરી કરે છે. એ જ્યાં જાય છે ત્યાં તેને મુસીબત આવે છે, અને પછી સબૂત ભેગા કરી, તે પોતાની ઓળખાણ બતાવ્યા પહેલાં, તેનો સમુરાઇનો પ્રહાર પછતાવા વગર દૂષ્ટ સમુરાઇ અને વ્યાપારીઓ પર કરે છે. પછી વિલનો તરફ પ્રત્યક્ષ થઈ જાય છે કે તે તેમના આખા સમૂહનો વિનાશ કરી દેશે અને પછી ગૂંડા શરણે થઈ જાય છે એવી આશા એ કે તેની સજા તેમના પરીવાર સુધી ફેલાશે.
ફિલ્મ નિર્દેશક અકિરા કુરોસાવાના સમુરાઇ વિષયક કાર્યો શૈલીના સૌથી વધુ પ્રશંસનીયમાંથી છે, વિશ્વભરમાં ઘણા ફિલ્મ રચેતાઓને તેની આગવી કાર્યરીતી અને કહાનીઓથી પ્રભાવિત કર્યા. તેના નોંધનીય કાર્યોમાં સેવન સમુરાઇ, જેમાં એક ઘેરાયેલું ખેતી ગામ એક ભટકતા સમુરાઇના સમૂહને ડાકુઓને હરાવવા માટે રોકે છે, યોજીમ્બો , જેમાં એક પહેલાંનો સમુરાઇ પોતાને એક શહેરના ગેંગની લડાઈમાં બંને બાજુએથી લડીને સામેલ કરી છે, અને ધ હીડન ફોર્ટ્રેસ , જેમાં બે મૂર્ખ ખેડૂતો પોતાને દંતકંઠિત સેનાપતિ રક્ષક કહી રાજકુમારીની સલામતિ માટે મદદ કરતા જોવા મળે છે. પછીની એક જ્યોર્જ લુકાસની સ્ટાર વોર્સ માટેની પ્રાથમિક પ્રેરણા હતી, આ ફિલ્મે પણ સમુરાઇમાંથી ઘણી સંખ્યામાં પહેલુઓ લીધા હતા, જેમ કે, જેડી નાઈટસ ઓફ ધ સિરિઝ. દર્થ વેડરનો પહેરવેશ પણ સમુરાઇના માસ્ક અને બખતરથી વધારે પ્રેરિત છે.
સમુરાઇ ફિલ્મો અને પશ્ચિમી ઘણી સામ્યતાઓને વહેંચે છે અને બંને એકબીજાને વર્ષોથી પ્રભાવિત કરે છે. કુરોસાવા નિર્દેશક જોહન ફોર્ડના કામથી ખૂબ પ્રેરિત થયા હતા અને બદલામાં કુરોસાવાનાં કામો પશ્ચિમમાં ફરીથી બનાવવામાં આવ્યા જેમ કે ધ સેવન સમુરાઇ ને ધ મેગ્નીફિસિન્ટ સેવન માં અને યોજીમ્બો ને અ ફિસ્ટફૂલ ઓફ ડોલર્સ. “ ધ સેવન સમુરાઇ ” (સમુરાઇ 7) નું એનિમેશન પણ ગ્રહણ કરવામાં આવેલું જે ઘણી કડીઓ સુધી ચાલ્યું.
એઇજી યોશીકાવા એ સૌથી પ્રસિદ્ધ નોવેલકારમાંના એક પ્રસિદ્ધ જાપાની ઐતિહાસિક નોવેલકાર છે. તેના વાર્તાના પ્રસિદ્ધ લેખો જેમાં ટૈકો, મુસાશી , અને હૈક ટેલ વાચકોમાં ખુબ પ્રસિદ્ધ રહ્યા, તેમની વીર કથા વર્ણન અને સમુરાઇ અને યોદ્ધા સંસ્કૃતિને દર્શાવવામાં ખૂબ સચ્ચાઈને માટે પ્રસિદ્ધ રહ્યા.
બીજી કાલ્પનિક ટેલિવિઝન શ્રેણી, અબારેમ્બો શોગૂન, યોશીમ્યુન, આંઠમાં ટોકુગાવા શોગુનને દર્શાવતી હતી. બધા સ્તરના સમુરાઇ એ શોગુનથી નીચેના ક્રમ સુધીના, સાથે રોનીન જે પણ આ કાર્યક્રમમાં પ્રશંસનીય રીતે દર્શાવવામાં આવ્યા છે.
શોગુન એ જેમ્સ ક્લેવલની એશિયાઈ ગાથાની પ્રથમ નોવેલ છે. તે 1600ની સાલની આસપાસ સામન્તી જાપાનમાં ગોઠવાયેલી છે, અને ટોકુગાવા લેયાસુથી શોગુનેટના ઉદયને વધારે અવાસ્તવિક બતાવે છે, જે એક અંગ્રેજી નાવિક જેની કાલ્પનિક બહાદુરીએ વિલિયમ એડમ્સના શોષણ પર થોડી આધારિત છે, તેના દ્વારા નજરે જોવાયેલી છે.
કવેનટીન તરનટીનો દ્વારા કિલ બીલ નું વર્ણન કતાનાના ગુણગાન તરીકે કરી શકાય. તે પ્રાથમિક રૂપથી જુની કુંગ-ફૂ ફિલ્મોથી પ્રેરિત છે અને સમુરાઇ સાથે થોડી સંબંધિત છે. આ સમુરાઇ સંસ્કૃતિની આ પ્રકારની વિકૃત્તિ ધર્મ પ્રણાલી ફિલ્મોની ઓછા-બજેટની દુનિયામાં ચાલુ જ રહી, જેમાંની ફિલ્મો જેમ કે સમુરાઇ વેમ્પાયર બાયકર્સ ફ્રોમ હેલ, મુખ્ય પાત્રો સમુરાઇના વંશને ચિત્રાંકિત કરવાની કોશિષ કરે છે, પરંતુ વધારે, અંતિમ 20મી સદીની એનીમેટેડ કે કોમિક પુસ્તક સંસ્કૃતિની સાથે જોડાયેલી છે.
સમુરાઇ જાપાની કોમિક્સ (માંગા) અને એનિમેશન (એનિમે) માં પણ વારંવાર દેખાયા છે. સૌથી સામાન્ય ઐતિહાસિક કાર્ય છે જેમાં નાયક કયાં તો સમુરાઇ અથવા પહેલાનો સમુરાઇ (અથવા બીજા પદ/ક્રમનો) છે જે યુદ્ધની કળા નોંધનીય પ્રમાણમાં ધરાવે છે. બે સૌથી પ્રસિદ્ધ ઉદાહરણો લોન વુલ્ફ અને કબ છે, જેમાં પહેલાંના શોગુન પ્રતિનિધિ માટે પાલનકર્તા અને તેનો પગલા માંડતો પુત્ર, બીજા સમુરાઇ અને અમીરોથી દગો દેવાયા પછી રોકેલા હત્યારા બને છે, અને રુરૌની કેન્શીન  જે એક પહેલાનો હત્યારો છે, બાકુમાત્સુ યુગનો અંત કરવા અને મેઈજી યુગને પાછી લાવવામાં મદદ કરી, પોતાને નવા મળેલ મિત્રોની સુરક્ષા કરતો અને જુના દુશ્મનો સાથે લડતો બતાવ્યો છે જ્યારે તેણે બીજી વાર નહીં મારવાની કસમને બે બાજુથી તે જ તલવારના ઉપયોગ દ્વારા પકડી રાખે છે.
સમુરાઇ જેવા પાત્રો માત્ર ઐતિહાસિક ગોઠવણી સુધી જ સિમિત નથી અને આધુનિક યુગમાં પણ સંખ્યાબંધ કાર્યો છે, અને હજી ભવિષ્યમાં પણ થશે, જેમાં એવા પાત્રોનો સમાવેશ થાય છે જે રેલગાડીમાં જીવે છે અને સમુરાઇની જેમ લડે છે. નોંધનીય ઉદાહરણોમાં ગોમોન ઈશીકાવા XIII નો સમાવેશ થાય છે જે લ્યુપીન III, જે કોમિક્સ, ટેલિવીઝન, અને મુવી, અને રોમેન્ટિક રમુજી લવ હિના માંથી મોટોકો આઓયામા શ્રેણીમાંથી છે. બીજા વધારે પશ્ચિમી ફિલ્મ ધ હન્ટેડ (1995) છે, જેમાં એક જીવીત સમુરાઇ એક સાક્ષીની સુરક્ષા દૂષ્ટ નીન્જાઓથી કરે છે. સમુરાઇનો થોડો દેખાવ કાર્યક્રમ બેબ્લેડ માં પણ જોવા મળી શકે છે, જે વર્તમાનમાં ગોઠવાય છે. એક પાત્ર, જીન ઓફ ધ ગેલ, એ સમુરાઇ અને નીન્જા વિશિષ્ટાઓનું મિશ્રણ છે. બીજા એનીમેશન, જે ઈરાદાપૂર્વક પૂખ્ત દર્શકો માટે છે, જેમાં સમુરાઇનો સમાવેશ છે તે 2004 ની સમુરાઇ ચેમ્પલુ છે, જે ઈડો સમયના જાપાન સાથે આધુનિક શેરીની સંસ્કૃતિ અને હિપ-હોપ ને ભેગા કરીને ચિત્રાંકિત કરે છે. એક કાર્યક્રમનો મુખ્ય પાત્ર જીન છે, જે એક સંપૂર્ણ સમુરાઇ છે જે તેના માસ્ટરને મારીને એક ભટકતો રોનીન છે. એફ્રો સમુરાઇ એક બીજા સમુરાઇની વાર્તા છે, પરંતુ તે ભવિષ્યમાં હજુ થવાની છે.
અમેરિકન કોમિક પુસ્તકોએ આ પ્રકારના પાત્રને પોતાની બનાવેલી વાર્તાઓ માટે ગ્રહણ કર્યા છે. જેમ કે, માર્વેલ યુનિવર્સનો મુખ્ય સુપરહિરો વોલ્વરિને 1980 દરમિયાન સમુરાઇના આદર્શો અને વિચારોનો ઉપયોગ કરવાની કોશિશ કરી છે, જેથી તેના હિંસક ઉત્સુકતાને રુચિત રૂપે નિયંત્રિત રાખી શકે. રોનીનને એક પ્રસિદ્ધ શ્રેણીમાં, જેમ કે ફ્રેન્ક મીલર દ્વારા રોનીન અને સ્ટેન સકાય દ્વારા યુસાગી યોજીમ્બો માં પણ દેખાડવામાં આવ્યા છે.
સમુરાઇની વિભાવના, જે તે શૂરવીરની વિભાવનાથી વિરુદ્ધ, તેણે જાપાન અને બાકીના વિશ્વમાં કેવી રીતે યોદ્ધા અથવા નાયકમાં મુખ્ય તફાવત છે તે દર્શાવે છે. એક સમુરાઇ એ લાંબો અને વધારે મજબૂત સ્નાયુબદ્ધ હોવો જરૂરી નથી - તે માંડ પાંચ ફૂટ ઊંચો પણ હોય શકે, નજરે જોતા નબળો અને અશક્ત પણ હોઇ શકે. સ્ત્રીઓ પણ સમુરાઇ હોય શકે. બરાબરીવાળુ કદ સાથે સત્તા અને મજબુતી એ જાપાની સૌંદર્યપૂરકને લોભવતું નથી. આ માટેનું સંપૂર્ણ ઉદાહરણ બ્લાઈન્ડ સ્વોર્ડસમેન ઝાટોઈચી ફિલ્મ શ્રેણીમાં જોઇ શકાય છે.
એ પણ મહત્વપૂર્ણ છે કે, અમેરીકી અને જાપાની બંને સંસ્કૃતિના હીપ હોપ સંગીતમાં સમુરાઇનો ઉપયોગ નોંધનીય છે. તે સામાન્યપણે રેપ સંગીતમાં “ ગેંગસ્ટેસ ” ને સ્પર્શી જતું જોવા મળે છે. સંસ્કૃતિ અને એનિમેશન બંનેના સમાવેશના રેપ કલાકારોના સહયોગનામાં આ સંલગ્ન પ્રત્યક્ષ છે.
ઉપર જણાવેલ કિસ્સાઓ પરથી શું દેખાય છે તે એ છે કે સમુરાઇ વિવિધ મીડિયાઓ દ્વારા અનુરૂપિત કરાયા છે. આ ‘ સમુરાઇને પુન: આકાર આપવાની આ પ્રક્રિયા અનુકૂળતા, ન તો ઇતિહાસ, પરંતુ ક્ષણની જરૂરિયાત પ્રમાણે જ ચાલુ રહી... દરેક પેઢીએ સમુરાઇને તેમના રવેયા અને કાર્યરીતી પ્રમાણે પુનચિત્રિત કર્યા. આ સમુરાઇને પુન:ચિત્રિત કરવું તે આધુનિક મીડિયા સુધી જ સિમિત નથી પરંતુ કોઈપણ સમયના મીડિયાના બધા સ્વરૂપ માટે છે. વિવિધ મીડિયાના સમુરાઇ સામાન્ય ગુણ વહેંચે છે જેમ કે તલવાર ઉઠાવવી, અથવા તો એક નિશ્ચિત રીતે વર્તવું. આ દર્શકોને વિષયના પાત્રને ઓળખવામાં મદદરૂપ થવાનું કાર્ય કરે છે, અને પાત્રને આગળ વધવામાં મદદ કરે છે.
રમતમાં
ઘણી કોમ્પ્યુટર રમતોમાં સમુરાઇ નાયક પણ છે અને ખલનાયક પણ છે, અને વિશિષ્ટપણે આરપીજી, યોજના, લડાઈ, સાહસ અને યુદ્ધ શૈલીની રમતોમાં જોવા મળી શકે છે.
ઉદાહરણરૂપે, સમુરાઇ યોજનાવાળી રમતોની શ્રેણી નોબુનાગાની એમ્બીશન, કેસ્સન , બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ 2 , એજ ઓફ એમ્પાયર્સ , સીવીલાઈઝેશન IV, બેટલ રીયલ્મસ અને Ultima Online: Samurai Empire એમએમઓઆરપીજીમાં જોવા મળી શકે છે. સુમરાય યુદ્ધો પણ યોજનામય ઉત્પેરિત માટે પણ વિષય અર્પણ કરે છે,Shogun: Total War જે સન-ટ્ઝુ યુદ્ધ ફિલસૂફીનું ચિત્રણ કરે છે. સમુરાઇ પાત્રનો વર્ગ પણ પ્રસિદ્ધ આરપીજી વીઝર્ડરી 8 માં મળી આવે છે. ફાઈનલ ફેન્ટસી ટેકટીકસ, ફાઈનલફેન્ટસી V , X , X-2  અને XI  પણ સમુરાઇ વર્ગનો સમાવેશ કરે છે. થોડા પ્રસિદ્ધ જાપાની પદવીઓ જેમાં સમુરાઇનો સમાવેશ કરે છે તે શિન્જેન ધ રુલર, બુશીદો બ્લેડ , સમુરાઇ વોરિયર્સ , બ્રેવ ફેન્સર મુસાશી , Musashi: Samurai Legend ,અને સેવન સમુરાઇ 20xx છે. વિજ્ઞાન વિષયક રોમાંચક રમત ક્ષેનોસાગા એપિસોડ II : જેનસેઇટસ વોન ગટ ઉન્ડ બોસ માં પણ સમુરાઇના મુખ્ય પાત્ર ચિત્રાંકિત કરે છે, જેમાં નામ જીન ઉઝુકી છે. જીન ઉઝુકી, શીયોન ઉઝુકીનો ભાઈ છે જે એક સમુરાઇ છે જે તલવારથી જ લડે છે અને પારંપારિક કીમોનો પહેરે છે. બીજી પ્રસિદ્ધ જાપાની રમતો જેમાં સમુરાઇ મુખ્ય પાત્રો તરીકે દેખાય છે તેઓ ઓનીમુશા, ગેન્જી , અને વે ઓફ ધ સમુરાઇ ની શ્રેણીઓ છે. નીન્જા ગેઈડન માં, એક સાહેબ ઘોડેસવાર સમુરાઇ છે જ્યારે બીજો અસૂરી બદમાશ છે જેણે સમુરાઇનો વેશ ધારણ કર્યો છે. વધારામાં, (એફ્રો સમુરાઇ) એ સમુરાઇ હથિયારો, વ્યવહાર અને પહેરવેશમાંથી પણ પ્રેરણા લીધી છે.
વિવિધ લડાકુ રમતો સમુરાઇ યોદ્ધાઓ, ઉદાહરણ તરીકે, ડાર્કસ્ટોકર્સ માંથી બીશામોન, અને સ્ટ્રીટ ફાઈટર આલ્ફા માંથી સોડોમને પકડી રાખ્યા છે. સમુરાઇ શોડાઉન પાસે સમગ્ર સમુરાઇ પાત્રોની સૂચિ છે. હાઉમારુ અને ગેન્જુરો કીબાગામી એ આ લડાકુ રમતોમાં આવતા સૌથી પ્રસિદ્ધ પારંપારિક સમુરાઇ છે. સોલ શ્રેણી એક સમુરાઇ પાત્ર : મીત્સુરુગીને પણ પ્રસ્તુત કરે છે.
ટ્રેડિંગ કાર્ડ રમત મેજીક ધ ગેધરીંગ પણ જાપાની વિષયક કામીગાવા ગોઠવણીના ભાગરૂપે સમુરાઇનો સમાવેશ કરે છે.
બાહ્ય લિંક્સ
શ્રેણી:સમુરાઇ શ્રેણી:જાપાની યોદ્ધાઓ શ્રેણી:જાપાની શબ્દો અને વાક્યાંશો
ગડદ (ડાંગ)
ગડદ (ડાંગ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ડુંગરાળ તેમજ જંગલ વિસ્તાર ધરાવતા ડાંગ જિલ્લાના આહવા તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. ગડદ ગામમાં ૧૦૦ ટકા આદિવાસી લોકો વસે છે. તેઓ પરસ્પર સામાન્ય વહેવારમાં ડાંગી ભાષા એટલે કે કુકણા બોલીનો ઉપયોગ કરે છે. આ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે.
આ ગામ ખાતે નાગલી, અડદ, વરાઇ જેવા ધાન્યોના પાક લેવામાં આવે છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:આહવા તાલુકો
ગોંદલીયા (તા. ઉમરપાડા)
ગોંદલીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સુરત જિલ્લાના ઉમરપાડા તાલુકાનું ગામ છે. જેનું અંતર તાલુકા મથકથી ૯ કીમી અને જિલ્લા મથકથી આશરે ૧૦૦ કીમી જેટલું થાય છે. જે ઝંખવાવ - કેવડી રોડ ઉપર આવેલ છે. ગોંદલીયા ગામના લોકોના મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. કેટલાક લોકો સરકારી નોકરી કરે છે. જયારે કેટલાક યુવાનો રત્નકલાકાર તરીકે કામ કરે છે. ગામની વસ્તી આશરે ૮૦૦ જેટલી છે. આ ગામ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું ડુંગરાળ ભૂપૃષ્ઠ ધરાવતું ગામ છે. ગામના લોકો ડાંગર, જુવાર, વરાઇ, નાગલી વગેરે ધાન્યોની ખેતી કરે છે. ગામના કેટલાક લોકો જંગલમાંથી પ્રાપ્ત થતી લાકડા સિવાયની વસ્તુઓ(ખોરાક તરીકે વાપરી શકાય તેવી તેમ જ વેચાણ કરી પૈસા મેળવી શકાય તેવી વસ્તુઓ) મેળવી તેના વડે પણ જીવન ગુજારે છે. અહીં ઘોરણ્ - ૫ સુઘીની પ્રાથમકિ શાળા, આંગણવાડી આવેલી છે. વઘુ અભ્યાસ માટે કેવડી, વાડી, ઉમરપાડા, અંકલેશ્વર જેવા મથકે જવાનું હોય છે. કોલેજ ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે માંડવી, રાજપીપલા, સુરત મથકે જવાનું થાય છે. બસ વ્યવસ્થા એકંદરે સારી છે. જે જિલ્લા / તાલુકા મથકે પહોંચવામાં સરળતા રહે છે.
શ્રેણી:સુરત જિલ્લો શ્રેણી:ઉમરપાડા તાલુકો
બાદરપુરા (તા. રાધનપુર)
બાદરપુરા (તા. રાધનપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાધનપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. બાદરપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:રાધનપુર તાલુકો
હાંફ (તા. કવાંટ)
હાંફ (તા. કવાંટ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કવાંટ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. હાંફ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
ભૂગોળ
આ ગામ ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે. નર્મદા નદી આ ગામ પાસેથી ગુજરાતમાં પ્રવેશ કરે છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:કવાંટ તાલુકો
સરસ્વતી નદી
સરસ્વતી નદી ભારત દેશના ગુજરાત રાજ્યમાં આવેલી નદી છે. આ નદીનું ઉદ્ગમ સ્થાન અંબાજી નજીક આવેલા કોટેશ્વર પાસેના ડુંગરમાં છે અને તે કચ્છના રણને મળે છે. નદીની મહત્તમ લંબાઇ ૩૬૦ કિમી અને તેનો સ્ત્રાવક્ષેત્ર ૩૭૦ ચોરસ કિમી છે. સરસ્વતી નદીના કાંઠા પર પાટણ અને સિદ્ધપુર શહેરો વસેલા છે. આ નદી સમુદ્રને મળતી નથી માટે તેને કુમારિકા નદી કહે છે.
મહત્વ
સરસ્વતી નદી આર્યાવર્તની ત્રણ નદીઓમાંની એક પવિત્ર નદી ગણાય છે. ઋગ, સામ અને અથર્વનાં જુદાં જુદાં મંડળોમાં એની સ્તુતિઓ ગાવામાં આવી છે. વાયુ પુરાણમાં તેને હિમવત્પાદનિસ્સૃતા અને સમુદ્રગા કહેલી છે અને બીજે સ્થળે એને "સિન્ધુ અને મરુ દેશના બે ભાગ કરી પશ્ચિમ સમુદ્રને મળનારી" ગણાવી છે. વેદકાલીન સરસ્વતીનો પ્રવાહ હિમાલયમાંથી નીકળી, હાલની મારવાડની ભૂમિમાં થઈ આબુના પહાડો આગળ ગુજરાતમાં પ્રવેશ કરી ગુજરાત અને કાઠિયાવાડના પ્રદેશને જુદા પાડી ખંભાતના અખાત આગળ સમુદ્રમાં ભળતો હતો.
કહેવાય છે કે હાલ આ નદીનું મૂળ ઉદ્ગમ સ્થાન બદ્રીનાથ પાસે આવેલા ભીમ સેતુની નજીક ગૌમૂખમાં છે. જે નદી રૂપે બદ્રીનાથ પાસેથી વહેતી વહેતી છેક અલ્હાબાદમાં ત્રીવેણી સંગમ સુધી આવીને ધરતીમાં લૂપ્ત થઇ જાય છે. જે ફરી પાછી રાજસ્થાનમાં આબુ પાસે પુનઃ પ્રગટ થાય છે અને ગુજરાતમાંથી પસાર થતાં કચ્છનાં રણમાં આવી ફરી ધરતીમાં લુપ્ત થઈ જાય છે.
ગુજરાતમાં આવેલું સિદ્ધપુર સરસ્વતી નદીના કાંઠે વસેલું છે, જ્યાં કારતકી પૂનમનો મેળો ભરાય છે જે માણવા સ્થાનિક તેમજ દૂર દૂર ના રબારીઓ આવે છે. આ ઉપરાંત ગુજરાત ભરમાંથી અન્ય કોમનાં લોકો પણ આ મેળામાં ઉમટે છે. અહીં નદી કિનારે માતૃપક્ષના શ્રાદ્ધની વિધિ કરવામાં આવે છે.
આ નદી ઉપર પાંડવા નામનું ગામ આવેલું છે, જ્યાં મુક્તેશ્વર મહાદેવનું પૌરાણીક મંદિર આવેલુ છે અને બંધ આવેલો છે. એવી માન્યતા છે કે અહીં પાંડવોએ ગુપ્તવાસ દરમિયાન પોતાના પિતા પાંડુ રાજાની મુક્તિ માટે આરાધના કરી હતી.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ગુજરાતની નદીઓ
સ્વતંત્રતા દિવસ (ભારત)
thumb|right|300px| ભારત દેશની રાજધાની દિલ્હી ખાતે ફરકતો ત્રિરંગો
ભારત દેશના સ્વતંત્રતા દિવસ તરીકે ૧૫મી ઓગસ્ટના દિવસને ઉજવવામાં આવે છે. ઇ.સ. ૧૯૪૭નાં વર્ષમાં આ દિવસે અંગ્રેજોની ગુલામીમાંથી ભારત દેશ આઝાદ થયો હતો, આથી આઝાદીની લડતમાં સફળતા મળી અને સ્વતંત્રતા હાંસલ કરી તેની ખુશીમાં દર વર્ષે સ્વતંત્રતા દિવસ ઉજવવામાં આવે છે. આ દિવસને ભારતભરમાં રાષ્ટ્રીય તહેવાર તરીકે જાહેર કરવામાં આવેલો છે. દેશનાં તમામ કાર્યાલયોમાં આ દિવસે જાહેર રજા આપવામાં આવે છે. આખા દેશમાં સ્થાનિક સ્વરાજની સંસ્થાઓ (રાજ્ય સરકારો, જિલ્લા, તાલુકા અને ગ્રામ પંચાયતો) દ્વારા ધ્વજ વંદનના કાર્યક્રમોનું આયોજન કરવામાં આવે છે. મુખ્ય સમારંભ નવી દિલ્હીમાં ઉજવવામાં આવે છે જેમાં ભારતના વડાપ્રધાન લાલ કિલ્લા પરથી તિરંગો ફરકાવે છે અને પ્રજાજોગ સંદેશ આપે છે, જેનું ટેલિવિઝન પર જીવંત પ્રસારણ કરવામાં આવે છે. આ સંદેશામાં તેઓ સરકારની પાછલા વર્ષની સિદ્ધિઓ વર્ણવે છે, મહત્ત્વનાં મુદ્દાઓ જણાવે છે અને વધુ પ્રગતિ તથા વિકાસ માટે દેશને પડકાર કરે છે. વડા પ્રધાન આઝાદીની ચળવળનાં નેતાઓને શહિદોને શ્રદ્ધાંજલિ આપે છે અને સ્વાતંત્ર્ય સેનાનિઓને યાદ કરે છે. ભારતની સાંસ્કૃતિક વિવિધતાનું પ્રદર્શન, વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજી ક્ષેત્રે દેશે કરેલી પ્રગતિ વિગેરેની ઝાંખી, ભારતની શસ્ત્ર તાકાતનું નિદર્શન અને દેશના સુરક્ષા દળોની પરેડ આ ઉજવણીનું અભિન્ન અંગ છે.
ઉજવણી
સ્વતંત્રતા દિવસ, ભારતમાં ત્રણ રાષ્ટ્રીય રજાઓમાંથી એક (અન્ય બે રજા ૨૬ જાન્યુઆરીએ પ્રજાસત્તાક દિવસ અને 2 ઓક્ટોબરના રોજ મહાત્મા ગાંધીનો જન્મદિવસ ), બધા ભારતીય રાજ્યો અને કેન્દ્રશાસિત પ્રદેશોમાં મનાવવામાં આવે છે.સ્વતંત્રતા દિવસની પૂર્વસંધ્યાએ ભારતના રાષ્ટ્રપતિએ "રાષ્ટ્રનું સરનામું" આપે છે.તેમજ ૧૫ મી ઓગસ્ટ ના રોજ વડા પ્રધાન દિલ્હીનો લાલ કિલ્લો જે એતિહાસિક સ્થળની બાજુમાં ભારતીય ધ્વજ (તિરંગો) ફરકાવે છે. તેઓ ભારતીય સ્વતંત્રતા ચળવળના નેતાઓને શ્રદ્ધાંજલિ આપે છે. ભારતીય રાષ્ટ્રગીત, " જન ગણ મન " ગવાય છે. ભાષણ પછી ભારતીય સશસ્ત્ર દળ અને અર્ધ સૈન્ય દળોના વિભાગોના માર્ચ પાસ્ટ આવે છે. પરેડ અને તસ્વીરો સ્વતંત્રતા સંગ્રામ અને ભારતની વિવિધ સાંસ્કૃતિક પરંપરાના દ્રશ્યો દર્શાવે છે. આવી જ ઘટનાઓ રાજ્યની રાજધાનીઓમાં થાય છે જ્યાં વ્યક્તિગત રાજ્યોના મુખ્યમંત્રીઓ રાષ્ટ્રધ્વજ લહેરાવે છે, ત્યારબાદ પરેડ અને અનુક્રમણિકા અનુસાર થાય છે. ૧૯૭૩ સુધી, રાજ્યના રાજ્યપાલે રાજ્યની રાજધાની પર રાષ્ટ્રધ્વજ ફરકાવ્યો. ફેબ્રુઆરી ૧૯૭૪ માં, તમિળનાડુના મુખ્યમંત્રી એમ. કરુણાનિધિએ તત્કાલિન વડા પ્રધાન ઇન્દિરા ગાંધી પાસે આ મુદ્દો ઉઠાવ્યો કે મુખ્ય પ્રધાનોને સ્વતંત્રતા દિવસ પર રાષ્ટ્રધ્વજ ફરકાવવાની છૂટ આપવામાં આવે, જે રીતે સ્વતંત્રતા દિવસ પર વડા પ્રધાન રાષ્ટ્રધ્વજ ફરકાવે છે. બાદમાં સંબંધિત રાજ્યોના મુખ્યમંત્રીઓને ૧૯૭૪ થી સ્વતંત્રતા દિવસની ઉજવણી પર રાષ્ટ્રીય ધ્વજ ફરકાવવાની છૂટ છે. દેશભરની સરકારી અને બિન-સરકારી સંસ્થાઓમાં ધ્વજવંદન સમારોહ અને સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમો યોજાય છે. શાળાઓ અને કોલેજોમાં ધ્વજવંદન સમારોહ અને સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમો યોજવામાં આવે છે. મુખ્ય સરકારી ઇમારતો મોટેભાગે લાઇટના તારથી શણગારવામાં આવે છે. દેશ પ્રત્યેની નિષ્ઠાના પ્રતીક માટે વિવિધ કદના રાષ્ટ્રધ્વજનો વિપુલ પ્રમાણમાં ઉપયોગ થાય છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ભારત શ્રેણી:મહત્વના દિવસો
દેથાલી (તા. વાવ)
દેથાલી (તા. વાવ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. દેથાલી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:વાવ તાલુકો
સાવલી (તા.તિલકવાડા)
સાવલી (તા.તિલકવાડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના તિલકવાડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની તેમ જ પ્રજાપતિ લોકોની વસ્તી રહે છે. સાવલી ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે. આ ગામમાં રણછોડરાય ભગવાનનું સુંદર મંદિર આવેલું છે.
શ્રેણી:તિલકવાડા તાલુકો
આંબલીયાળા (તા. ખાંભા)
આંબલીયાળા (તા. ખાંભા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ખાંભા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આંબલીયાળા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
હાથોલ (તા. ઇડર)
હાથોલ (તા. ઇડર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  સાબરકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા અને અરવલ્લી પર્વતમાળાના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ઇડર તાલુકાનું એક  ગામ છે. હાથોલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઇડર તાલુકો
ચરી નૃત્ય
300px|thumbnail|right|રાજસ્થાનનું પ્રસિદ્ધ ચરી નૃત્ય ચરી નૃત્ય (હિન્દી:चरी नृत्य; અંગ્રેજી:Chari Dance) ભારત દેશના રાજસ્થાન રાજ્યનું આકર્ષક અને પ્રસિદ્ધ લોકનૃત્ય છે. આ નૃત્ય ગુર્જર અને સૈની સમુદાયની મહિલાઓ સામુહિક રીતે કરે છે. રાજસ્થાનના અજમેર તેમ જ કિશનગઢ પ્રાંતમાં આ નૃત્ય વિશેષ પ્રચલિત છે. ચરી નૃત્ય રાજસ્થાનમાં મોટા સમારોહ સમયે, તહેવાર સમયે, જન્મ કે લગ્ન જેવા શુભ અવસરે કરવામાં આવે છે. ફલકુબાઈ આ નૃત્યની પ્રસિદ્ધ નૃત્યાંગના છે.
સંગીત અને નૃત્ય રાજસ્થાની સંસ્કૃતિ સાથે ઊંડાણપૂર્વક વણાયેલી છે. આ નૃત્યમાં પરંપરાગત શૈલીના સુંદર તેમ જ રંગબેરંગી પોશાક પહેરી તેમ જ ઘરેણાંઓથી શણગાર સજી મહિલાઓ પોતાના માથા પર માટી કે ધાતુના ભારે વાસણ (ઘડો) લઈ હાથ છુટ્ટા રાખી, ઘડાને સંતુલિત રાખીને નૃત્ય કરે છે. નૃત્ય દરમિયાન આ ઘડા ઉપરના ભાગમાં તેલનો મોટો દીવો સળગાવવામાં આવે છે. ઘડાને અડક્યા વિના સંતુલિત કરી, હાથ અને પગનું સુંદર સંચાલન કરી મહિલા નર્તકીઓ સમુહમાં ગોળ ગોળ ફરતાં આ નૃત્ય કરવામાં આવે છે. આ પરંપરાગત કલા માટે નાની વયથી જ સખત તાલિમની જરૂર પડે છે. રાત્રીના અંધારામાં આ નૃત્ય અત્યંત સુંદર લાગે છે.
સંગીત અને વાદ્યો
આ નૃત્ય વેળા પરંપરાગત રાજસ્થાની સંગીત વગાડવામાં આવે છે, જેની સાથે નગારાં, ઢોલક, ઢોલ, હારમોનિયમ, થાળી વગેરે સંગીત-વાદ્યોનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:ભારતીય સંસ્કૃતિ શ્રેણી:નૃત્ય
ઈરાકનો રાષ્ટ્રધ્વજ
ઈરાકના રાષ્ટ્રધ્વજમાં ત્રણ સમાન પહોળાઈના આડા પટ્ટા અનુક્રમે કાળો, સફેદ અને લાલ રંગના છે. સફેદ પટ્ટા પર લીલા રંગમાં તકબીરનો ઉલ્લેખ કરાયેલ છે. હાલનો ધ્વજ ઈસ ૧૯૬૩થી વિવિધ ફેરફારો સાથે વપરાતો આવ્યો છે. thumb|right|મૂળ ધ્વજલાલ, સફેદ અને કાળો રંગ સમગ્ર આરબ સમાજના રંગો છે અને તેમનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.
શ્રેણી:રાષ્ટ્રધ્વજો શ્રેણી:ઈરાક
મોસંબી
મોસંબી એ ખટ-મીઠું રસાળ ફળ છે. સાઈટ્રસ લાઈમેટ્ટા એ આનું શાસ્ત્રીય નામ છે. ભારતમાં આ ફળ મોસંબી, મૌસંબી કે મુસંબી, સાતકુડી (તમિળ: சாத்துக்குடி), બથાયા કાયલુ(તેલુગુ) તરીકે જાણીતું છે. તમિળ ભાષામાં આનું નમ સાતકુડીનામના ગામ પરથી ઉતરી આવ્યું છે તમિલ નાડુમાં આ ગામમાં મોસંબીનું સૌ પ્રથમ વાવેતર કરવામાં આવ્યું હતું.
આ સિવાય આ ફળ સ્વેટ લાઈમેટ્ટા, મેડિટેરિયન સ્વીટ લેમન, સ્વીટ લેમન અને સ્વીટ લાઈમ તરીકે પણ જાણીતું છે. ઈરાનમાં આને લીમુ શિરીન કહે છે.
દેખાવ
આ ફળોનું વૃક્ષ ૮ મીટર જેટલું ઊંચુ વધે છે. આ વૃક્ષની શાખઓ અનિયમિત હોય છે, જેની છાલ સરખામણીએ લીસી અને કથ્થૈ-રાખોડી રંગની હોય છે. આ શાખાઓ પણ ઘણાં કાંટા હોય છે તે ૧.૫થી ૭.૫ સેમી જેટલા લાંબા હોઈ શકે છે. The petioles of the sweet lemon are narrowly but distinctly winged, and are 8 to 29 mm long. It has leaflets rather than leaves, which are obovate and 5.5 to 17 cm long, 2.8 to 8 cm wide. The apex of the leaflet is acuminate, and the base of the leaflet is rounded. આની કળીઓ અને ફૂલો સફેદ રંગના હોય છે જે બે થી ત્રણ સેમી જેટલાં હોય છે. આની પાંખડીઓ ટૂંકા સમયમાં ખરી પડે છે અને પછી ફળ વધે છે. આ ફળની છાલની બાહ્ય ત્વચા પીળા રંગની હોય છે અને તેની નીચેનો ભાગ ૫ મિમી જાડો અને સફેદ હોય છે. આનો ગર પીસીઓ સ્વરૂપે હોય છે કે જે પીળી કે લીલાશ પડતી હોય છે. તેઓ અમ્લીય કે ખાટી ન હોતાં મીઠી હોય છે.
વપરાશ
આ ફળ સીધું ખાઈ શકાય છે અને ઘણાં આવશ્યક તૈલે પદાર્થ ધરાવે છે. આ વૃક્ષને સજાવટ માટે અને ગ્રાફ્ટીંગ સ્ટોક (મૂળ ધરાવતો ભાગ કે મૂળાધાર ) માટે વાપરવામાં આવે છે. ઈરાનમાં આનો ઉપયોગ્ફ ફ્લુ અને શરદીના ઈલાજ માટે થાય છે. આના ફળો વધુ પ્રમાણમાં એસ્કોર્બીક એસિડ (એટલે કે વિટામિન C) ધરાવે છે. આનો રસ બધી વ્યક્તિઓ પી શકે છે અને ખાસ કરીને માંદા માણસોને અપાય છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:ફળ
નાના વાંટા
નાના વાંટા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  કવાંટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નાના વાંટા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે. આ ગામ ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે.
શ્રેણી:કવાંટ તાલુકો
દેવપુરા સુઈગામ (તા. સુઈગામ)
દેવપુરા સુઈગામ (તા. સુઈગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  સુઈગામ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. દેવપુરા સુઈગામ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સુઈગામ તાલુકો
સાતબાબલા
આ ગામ ખાતે નાગલી, અડદ, વરાઇ જેવા ધાન્યોના પાક લેવામાં આવે છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી,  ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી  જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
ડાહીખેડ
ડાહીખેડ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા વલસાડ જિલ્લામાં આવેલા અને  મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા એવા કપરાડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા તેમ જ આંગણવાડીની સગવડ પ્રાપ્ય છે. ડાહીખેડ ગામમાં ૧૦૦ ટકા આદિવાસી લોકો વસે છે. આ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે. અહીંના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી અને પશુપાલન છે. અંહી નાગલી, ડાંગર, વરાઇ જેવાં ધાન્યો પાકે છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે.
આ ગામથી નજીકનું હવાઇમથક દક્ષિણ દિશામાં મુંબઇ તેમ જ ઉત્તર દિશામાં સુરત ખાતે આવેલું છે.
શ્રેણી:કપરાડા તાલુકો શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો
વસ્ત્રાપુર તળાવ
વસ્ત્રાપુર તળાવ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લાના અમદાવાદ શહેરમાં વસ્ત્રાપુર વિસ્તારમાં આવેલું એક તળાવ છે. ઇ.સ. ૨૦૦૨માં તળાવનું સમારકામ અમદાવાદ મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશન દ્વારા કરવામાં આવ્યું હતું.
તળાવની ફરતે ચાલવા-જોગિંગ કરવા માટેની માર્ગ (૬૦૦ મીટર), નાના બગીચા, બેસવા માટેના બાંકડાઓ તથા બાળકો માટે ચકડોળ અને રમવા માટેની અન્ય સુવિધાઓ છે. તળાવની બધી બાજુ રસ્તાઓ આવેલા છે, જેની બીજી બાજુએ શોપિંગ સેન્ટરો (બજાર) વિકાસ પામ્યાં છે. આજુબાજુમાં ખાણી-પીણીની પણ ઘણી રેકંડીઓ છે. તળાવ સંકુલમાં એક ઓપન એર થિયેટર પણ આવેલું છે. તળાવની નજીકમાં અમદાવાદ વન (જુનું નામ: આલ્ફા વન) નામનો મૉલ આવેલો છે.
૨૦૧૩માં વસ્ત્રાપુર તળાવનું નામકરણ 'ભક્ત કવિ નરસિંહ મહેતા સરોવર' તરીકે કરવામાં આવ્યું છે. તેમજ તળાવમાં નરસિંહ મહેતાની પ્રતિમા મૂકવામાં આવી છે.
સપ્ટેમ્બર ૨૦૧૯માં અમદાવાદ મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશને તળાવને નર્મદા નદીના પાણીથી ભરવાની યોજના બનાવી હતી.
સંદર્ભ
શ્રેણી:અમદાવાદ શ્રેણી:અમદાવાદનાં જોવાલાયક સ્થળો
સાહેબપુરા (તા.તિલકવાડા)
સાહેબપુરા (તા.તિલકવાડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના તિલકવાડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. સાહેબપુરા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:તિલકવાડા તાલુકો
દેવાપુરા
દેવાપુરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ચરોતર પ્રદેશમાં આવેલા આણંદ જિલ્લામાં આવેલા આંકલાવ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. દેવાપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ડાંગર, બાજરી, તમાકુ, બટાટા, શક્કરીયાં તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
હરીપુરા (તા. ઇડર)
હરીપુરા (તા. ઇડર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  સાબરકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા અને અરવલ્લી પર્વતમાળાના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ઇડર તાલુકાનું એક  ગામ છે. હરીપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ઇડર તાલુકો
જળ કાગડો
જળ કાગડો કે મોટો કાજિયો (અંગ્રેજી: Great Cormorant, Large Cormorant (ભારત), Great Black Cormorant (ઉત્તર ગોળાર્ધમાં), Black Cormorant (ઓસ્ટ્રેલિયા), Black Shag (ન્યુઝીલેન્ડ). હીન્દી: પાણકૌવા, જલકૌવા, ઘોગુર, સંસ્કૃત: મહા જલકાક) (Phalacrocorax carbo) એ જળપક્ષીઓનાં કાજિયા કુટુંબનું બહુપ્રમાણમાં ફેલાયેલું, લગભગ બધે જ જોવા મળતું, પક્ષી છે.