cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
એમપીથ્રી
એમપીથ્રી રીત કેવી રીતે આવી એ વિકાસની ગાથા
૧૯૭૯ માં માંન્ફ્રેડ શ્રોડર અને એના સાથીઓએ બેલ લેબ્સ મરે હીલ ન્યુ જર્સીમાં અને એમ. એ. ક્રાસ્નરે બંનેએ અમેરિકામાં સ્વતંત્ર રીતે 'શ્રાવ્ય મુખવટા'ને વાપરી કમ્પુટરમાં અવાજને નાખવા અને કાઢવાની રીતની દરખાસ્ત કરી હતી. ક્રાસ્નરે 'શ્રાવ્ય મુખવટા' ને વાપરી એવું યંત્ર બનાવ્યું કે જે બોલીને (સંગીતને નહીં) કમ્પુટરમાં નાખી શકે. એ એવો પહેલો વૈજ્ઞાનિક હતો કે જેણે આવું યંત્ર બનાવ્યું. પણ ક્રાસ્નરે એની જાહેરાત એક ખાસ જાણીતા નહીં એવા લિંકન લેબોરેટરી ટેકનીકલ રીપોર્ટમાં કરી અને એ કારણસર 'શ્રાવ્ય મુખવટો' વૈજ્ઞાનિકો માટે સામાન્ય રીત બનતા થોડા વખત માટે રહી ગયો. માંન્ફ્રેડ શ્રોડર ઘણો જાણીતો વૈજ્ઞાનિક હતો પણ એની જાહેરાત પણ બીજા કોઈ નકારાત્મક પરિણામને લીધે વધારે લોકપ્રિય થતા રહી ગઈ. શ્રોડર અને ક્રાસ્નરે એબર્હાર્ડ ઝ્વીકરની અવાજનાં રંગપટમાંથી ચૂંટવાની અને મુખવટો આપવાની રીત આગળ વધારી. અને ઝ્વીકરે, હારવી ફ્લેચરે અને એના બેલ લેબ્સમાં સાથીઓએ કરેલા કામને આગળ વધાર્યું. પછી આઈ ત્રીપલ ઇ ના જર્નલ ઓન સિલેક્ટેડ એરીઆસ ઇન કામુનીકેશનસ્માં મુખવટો વાપરીને અવાજને સંકોચવાની ઘણી રીતો પ્રગટ થઇ. ફેબ્રુઆરી ૧૯૮૮ના આ પ્રકાશને મુખવટો વાપરીને અવાજને સંકોચાનની ઘણી રીતો અને ઘણા ઝડપી યંત્રો જાહેર કર્યા.
એમપીથ્રી રીતના નિકટતમ પૂર્વજો "કંપનના ક્ષેત્રને અનુસરી અવાજને કંપ્યુટરમાં નાખવાની સારામાં સારી રીત" (ઓસીએફ), અને 'શ્રાવ્ય ગ્રહણશક્તિ જોઈ અવાજનું તે પ્રમાણે રૂપાંતર કરી કંપ્યુટરમાં નાખવાની રીત' (પીએક્ષએફએમ) છે. આ બે રીતો અને થોમસન-બ્રાન્ડ્ટની અવાજનો જથ્થાને ફેરબદલ કરવાની રીત લઈ, તેમનુ મિશ્રણ કરી એક 'આસ્પેક્' નામની રીત બનાવવામાં આવી. આ રીતને એમ્પેગને સોંપવામાં પણ આવી અને આ રીતે ગુણવત્તાનું ઇનામ પણ જીત્યું પણ 'બહુ જટિલ છે' એવી ભૂલભરેલી માન્યતાને કારણે તરછોડવામાં આવી. ઓસીએફ રીતનું પહેલું વ્યહવારિક યંત્ર મોટોરોલાની ૫૬૦૦૦ 'વીજળીમાં ઢાળેલા સંદેશાઓને લઇ એના આંકડા બનાવી એની પર વિવિધ ક્રિયાઓ કરવાની સીલીકોન ચીપ' (ડીએસપી) ને લઈને બનાવવામાં આવ્યું. ક્રાસ્નરનું યંત્ર વ્યહવારિક ઉપયોગ માટે ઘણું જટિલ અને ધીમું હતું એટલે એને છોડી દેવામાં આવ્યું.
એ તો આપણે જોયું કે ઓસીએફ અને પીએક્ષએફએમ એમપીથ્રી રીતના પૂર્વજો છે. એમપીથ્રી રીતના પિતાઓ કાર્લ્હૈાઈન્ઝ બ્રાન્ડનબર્ગ, જે પી.એચ.ડી. પછી કામ કરતા હતા, અને જેમ્સ ડી જ્હોનસ્ટન (જેજે) બેઉ બેલ લેબ થી છે. એમણે ફ્રોનહોફર સોસાયટી ફોર ઇન્ટીગ્રેટેડ સરકીટસ્, એરલાન્ગન સાથે મળી આ રીત બનાવી. એમ્પીટુ રીતનો આમાં બહુ ઓછો ફાળો છે.
કાર્લ્હૈાઈન્ઝ બ્રાન્ડનબર્ગ જર્મનીની એરલાન્ગન-ન્યુરેમ્બર્ગ યુંનીવર્સીટીના પી.એચ.ડી. વિદ્યાર્થી હતા અને ૧૯૮૦ ના શરૂઆતના વષોથી અવાજને સંકોચવાની રીતો પર કામ કરતા હતા, એમની મુખ્ય જિજ્ઞાસા અવાજને લોકો કેવી રીતે સંભાળે એ હતી. ૧૯૮૯ માં એમણે પી.એચ.ડી. પૂરું કર્યું. અને એરલાન્ગન-ન્યુરેમ્બર્ગ યુંનીવર્સીટીમાં આસીસ્ટંટ પ્રોફેસર બન્યા. એમનું અવાજના સંકોચનનું કામ તો ફ્રોનહોફર સોસાયટી સાથે મળી ચાલુ જ હતું. ૧૯૯૩ માં એ ફ્રોનહોફર ઇન્સટીટયુટમાં જોડાયા.
એમપીથ્રી બધા માટે
આઈએસઓ એમ્પેગ ઓડીઓ કમિટીએ (૧૯૯૧-૧૯૯૬) માં કંપ્યુટરની સી ભાષામાં લખેલો અધિકૃત પ્રોગ્રામ બનાવ્યો. આને પછીથી આઈએસઓ-૧૧૧૭૨-૫ નામ આપવામાં આવ્યું. આ પ્રોગ્રામે એમ્પેગ થર ૧, થર ૨ અને થર ૩ લઈને સંકોચન કરવાની અધિકૃત રીતો બતાવી. It was approved as a committee draft of ISO/IEC technical report in March 1994 and printed as document CD 11172-5 in April 1994.[34] It was approved as a draft technical report (DTR/DIS) in November 1994,[35] finalized in 1996 and published as international standard ISO/IEC TR 11172-5:1998 in 1998.[36] The reference software in C language was later published as a freely available ISO standard.[37] Working in non-real time on a number of operating systems, it was able to demonstrate the first real time hardware decoding (DSP based) of compressed audio. Some other real time implementation of MPEG Audio encoders were available for the purpose of digital broadcasting (radio DAB, television DVB) towards consumer receivers and set top boxes. On July 7, 1994, the Fraunhofer Society released the first software MP3 encoder called l3enc.[38] The filename extension .mp3 was chosen by the Fraunhofer team on July 14, 1995 (previously, the files had been named .bit).[1] With the first real-time software MP3 player Winplay3 (released September 9, 1995) many people were able to encode and play back MP3 files on their PCs. Because of the relatively small hard drives back in that time (~ 500–1000 MB) lossy compression was essential to store non-instrument based (see tracker and MIDI) music for playback on computer.
માણદાસર (તા. થાનગઢ)
માણદાસર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા થાનગઢ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. માણદાસર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થાનગઢ તાલુકો
ફડાડાંગ (તા. રાજકોટ)
ફડાડાંગ એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે.
સતીમાળ
સતીમાળ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના પાંચ તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાંસદા તાલુકાનું ગામ છે. સતીમાળ ગામમાં ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, દુધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન છે. આ ગામમાં ડાંગર, શેરડી, તુવર તથા શાકભાજીની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી અને ધોડીયા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે.
ફડાડાંગ (તા. રાજકોટ)
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
સતીમાળ
શ્રેણી:વાંસદા તાલુકો
ફડાડાંગ (તા. રાજકોટ)
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
આમનીયા
આમનીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ડોલવણ તાલુકાનું ગામ છે. આમનીયા ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:ડોલવણ તાલુકો
ગિરા નદી
ગિરા નદી એ પુર્ણા નદીની એક ઉપ-નદી છે, જે ગુજરાત રાજ્યમાં થઈને વહે છે.
આ નદીની કુલ લંબાઈ ૧૨૯ કિમી. છે. તેનો ઉદ્ભવ ડાંગ જિલ્લામાં આવેલી પાંડવ ગુફા નજીકના કેચમેન્ટ વિસ્તારમાંથી થાય છે અને અંત વાલોડ નજીક મીંઢોળા નદીનાં મિલન સાથે થાય છે. તેનો મુખ્ય ઉપયોગ પાણી સંચય માટે કરવામાં થાય છે, જે માટે તેના પર ૧૦ જેટલા નાના-મોટા ચેકડેમ બાંધવામાં આવ્યા છે. આ નદી વાંકાચુકા વળાંકો વાળી હોવાથી તેના પર વાહન-વ્યવહારના લગભગ ૬ જેટલા પુલો આવેલા છે.
પ્રાકૃતિક સૌંદયની દ્રષ્ટીએ ગિરા નદી અનોખી છે, તેના પર ગિરમાળ ગામ પાસે આવેલો ગિરા ધોધ જોવા લાયક છે. ઉપરાંત કેટલાય પર્વતો પર આવેલા માર્ગો તેની શોભા વધારે છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ગુજરાતની નદીઓ શ્રેણી:ડાંગ જિલ્લો
ભોયણી જૈન તીર્થ
ભોયણી જૈન તીર્થ એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં કડી નજીક આવેલ એક જૈન તીર્થ છે, જે દેત્રોજ તાલુકાના ભોયણી ગામ ખાતે આવેલ છે.
ઇતિહાસ
આ જૈન તીર્થ પૂર્વે "પદ્માવતી નગર" તરીકે જાણીતું હતું. સદીઓ પૂર્વે આ સ્થળે કેટલાંક જૈન મંદિરો બન્યા હતાં, એવું અહીં કરવામાં આવેલ ખોદકામ દરમ્યાન મળી આવેલી ખંડીત પ્રતિમાઓ પરથી જાણી શકાય છે. વિક્રમ સંવત ૧૯૩૦ના સમયમાં અહીં કેવળ પટેલના ખેતરમાં કુવો ખોદવાનું કામ ચાલી રહ્યું હતું તે દરમિયાન ૪.૫ ફુટ જેટલું ખોદકામ કરતાંં તેમાંથી ૧૦૪ સે.મી. ઊંચી પદ્માસનસ્થ અને શ્વેતવર્ણી શ્રી મલ્લીનાથ પ્રભુની મૂર્તિ મળી આવી હતી. અહીં એક જિનાલયનું નિર્માણ કરી વિક્રમ સંવંત ૧૯૪૩માં મહા સુદ દસમને દિવસે શ્રી મલ્લીનાથ પ્રભુની સ્થાપના કરવામાં આવી હતી. આ મંદિર વિશાળ છે અને તેને ત્રણ શિખરો છે. મંદિરની ભીંતો પર કોતરણી જોવા મળે છે.
તહેવારો
દર વર્ષે માઘ મહીનામાં અહીં એક ઉત્સવ ખુબજ ધૂમધામથી મનાવવામાં આવે છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:જૈન તીર્થ શ્રેણી:દેત્રોજ તાલુકો
રાસંગપર (તા. લાલપુર)
રાસંગપર (તા. લાલપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાલપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રાસંગપર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લાલપુર તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ઓઝાડી
ઓઝાડી (તા. છોટાઉદેપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ઓઝાડી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
જ્યોતીપુરા (તા. લખતર)
જ્યોતીપુરા (તા. લખતર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લખતર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. જ્યોતીપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લખતર તાલુકો
ગવરીદળ (તા. રાજકોટ)
ગવરીદળ એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામ રાજકોટ-મોરબી હાઈવે ઉપર આવેલુ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
રાજપુર (તા. પાટણ)
રાજપુર (તા. પાટણ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  પાટણ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રાજપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પાટણ તાલુકો
સુખાબારી
સુખાબારી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના પાંચ તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાંસદા તાલુકાનું ગામ છે. સુખાબારી ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, દુધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન છે. આ ગામમાં ડાંગર, શેરડી, તુવર તથા શાકભાજીની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસીઓની વસ્તી રહે છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી અને ધોડીયા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે.
શ્રેણી:વાંસદા તાલુકો
પાણીવેલા (તા. સીંગવડ)
પાણીવેલા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા દાહોદ જિલ્લાના  સીંગવડ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. પાણીવેલા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ઘઉં, ડાંગર, મગ, અડદ, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સીંગવડ તાલુકો
રેફડા (તા. બરવાળા)
રેફડા (તા. બરવાળા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા  બોટાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૪ (ચાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  બરવાળા તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. રેફડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
નવાપુર (જિ. નંદરબાર)
નવાપુર શહેર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા મહારાષ્ટ્ર રાજ્યના નંદરબાર જિલ્લાના નવાપુર તાલુકાનું વહીવટી મુખ્ય મથક છે.
નવાપુર ગુજરાત રાજ્યના  સુરતથી ભુસાવળ રેલ્વે માર્ગ પર આવેલું રેલ્વે સ્ટેશન છે. આ ઉપરાંત અહીંથી રાષ્ટ્રીય ધોરી માર્ગ નં. ૬ પસાર થતો હોવાને કારણે અન્ય સ્થળો પર જવા માટે વાહનવ્યવહાર સરળતાથી ઉપલબ્ધ થાય છે. અહીંથી પિંપલનેર તેમ જ આહવા જવા માટે પણ સડક માર્ગની સવલત પ્રાપ્ય છે.
નવાપુર ખાતે બાલમંદિરથી લઇને મહાવિદ્યાલય સુધીના શિક્ષણ માટેની વિવિધ સંસ્થાઓ આવેલી છે.
નવાપુર શહેર રંગાવલી નદીને કિનારે વસેલું છે.
શ્રેણી:નંદરબાર જિલ્લો શ્રેણી:મહારાષ્ટ્ર
મેવાસા (બામણબોર)
મેવાસા (બામણબોર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ચોટીલા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મેવાસા (બામણબોર) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ચોટીલા તાલુકો
મેઢાળા (તા. થરાદ)
મેઢાળા (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મેઢલા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
વાલ્મિકી નદી
વાલ્મિકિ નદી એ પુર્ણા નદીની એક નાની ઉપ-નદી છે, જે ગુજરાત અને મહારાષ્ટ્ર રાજ્યમાં થઈને વહે છે.
આ નદીની કુલ લંબાઈ (?) કિમી. છે. તેનો ઉદ્ભવ મહારાષ્ટ્રના નંદરબાર જિલ્લામાં આવેલા પીંપણનેરનાં સ્ત્રાવ વિસ્તારમાં બાંધવામાં આવેલા એક બંધમાંથી થાય છે અને અંત વાલોડ પાસે પુર્ણા નદીના મીલન સાથે થાય છે. ગુજરાત અને મહારાષ્ટ્ર બંન્ને રાજ્યો તેનો ઉપયોગ પાણી સંચય માટે કરે છે, જે માટે ગુજરાત અને મહારાષ્ટ્રમાં નાના-મોટા ચેકડેમ બાંધવામાં આવ્યા છે. ગુજરાત રાજ્યમાં તે ડાંગ જિલ્લામાં પ્રવેશે છે. ગુજરાતમાં તેની લંબાઇ (?) કિમી. જેટલી છે. આ નદી વાંકાચુકા વળાંકો વાળી હોવાથી તેના પર વાહન-વ્યવહારના લગભગ (?) જેટલા પુલો આવેલા છે.
શ્રેણી:ગુજરાતની નદીઓ
આંબાપાણી (વ્યારા)
આંબાપાણી (વ્યારા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વ્યારા તાલુકાનું ગામ છે. આંબાપાણી (વ્યારા) ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:વ્યારા તાલુકો
આંબીયા
આંબીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વ્યારા તાલુકાનું ગામ છે. આંબીયા ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:વ્યારા તાલુકો
રખાવ (તા. સરસ્વતી)
રખાવ (તા. સરસ્વતી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સરસ્વતી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. રખાવ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સરસ્વતી તાલુકો
વાઘાબારી
શ્રેણી:વાંસદા તાલુકો
પાડલિયા
પાડલિયા (તા. છોટાઉદેપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. પાડલિયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
ખારચીયા (તા. રાજકોટ)
ખારચીયા એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
રંગપર (તા. લાલપુર)
રંગપર (તા. લાલપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાલપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રંગપર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
નિનામાની વાવ (તા. લીમખેડા)
નિનામાની વાવ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા આદિવાસીઓની બહુમતી ધરાવતા દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીમખેડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નિનામાની વાવ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ઘઉં, ડાંગર, મગ, અડદ, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લીમખેડા તાલુકો
મેવાસા (સનોસરા)
મેવાસા (સનોસરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ચોટીલા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મેવાસા (સનોસરા) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ચોટીલા તાલુકો
સીદી
સીદી અથવા શીદી ભારતીય ઉપમહાદ્વિપમાં વસતો એક માનવ સમુદાય છે, જેમનુ મુળ વતન આફ્રિકા છે. ભારતમાં ગુજરાત, મહારાષ્ટ્ર, કર્ણાટક તથા આંધ્ર પ્રદેશ તથા પાકિસ્તાનનાં મકરાણ અને કરાંચી તેઓની વસ્તીનાં મુખ્ય કેન્દ્ર છે. તેઓની વસ્તી અંદાજે ૫૫,૦૦૦ આસપાસ હોવાનો અંદાજ છે. ગુજરાતમાં મુખ્યત્વે જુનાગઢ જિલ્લાનાં તાલાલા વિસ્તારમાં તેઓની ઘણી વસતી છે. તેઓ ’હબસી’ તરીકે પણ ઓળખાવાય છે અને તેઓને અનુસુચિત જનજાતી (ST)નો દરજ્જો મળેલો છે. ધાર્મિક દૃષ્ટીએ સીદીઓ મુખ્યત્વે મુસ્લિમ ધર્મની સુફી પરંપરાનું પાલન કરે છે. જો કે કેટલાંક હિન્દુ અને રોમન કેથૉલિક ખ્રિસ્તી પરંપરામાં પણ માન્યતા ધરાવે છે.
નામનું વ્યુત્પત્તિ શાસ્ત્ર
There are conflicting hypotheses on the origin of the name Siddi. One theory is that the word was a term of respect in North Africa, similar to the word sahib in modern India and Pakistan. A second theory is that the term Siddi is derived from the title borne by the captains of the Arab vessels that first brought Siddi settlers to India. These captains were known as Sayyid.
Similarly, another term for Siddis, habshi (from Al-Habsh, the Arabic term for Abyssinia), is held to be derived from the common name for the captains of the Ethiopian/Abyssinian ships that also first delivered Siddi slaves to the subcontinent. The term eventually came to be applied to other Africans and not only to emancipated Siddis. In time, it came to be used to refer to their descendants as well. It is sometimes pronounced "Hafsi" and is considered an insult.
Siddis are also sometimes referred to as Afro-Indians. Siddis were referred to as Zanji by Arabs; in China, various transcriptions of this Arabic word were used, including Xinji (辛吉) and Jinzhi (津芝).
ઇતિહાસ
The first Siddis are thought to have arrived in India in 628 AD at the Bharuch port. Several others followed with the first Arab Islamic invasions of the subcontinent in 712 AD. The latter group are believed to have been soldiers with Muhammad bin Qasim's Arab army, and were called Zanjis.
Most Siddis, however, are believed to be the descendants of slaves, sailors, servants and merchants from East Africa who arrived and became resident in the subcontinent during the 1200-1900 AD period. A large influx of Siddis to the region occurred in the 17th century when Portuguese slave traders sold a number of them to local princes.
In Western India (the modern Indian states of Gujarat and Maharashtra), the Siddi gained a reputation for physical strength and loyalty, and were sought out as mercenaries by local rulers, and as domestic servants and farm labor. Some Siddis escaped slavery to establish communities in forested areas, and some even established small Siddi principalities on Janjira Island and at Jaffrabad as early as the twelfth century. A former alternative name of Janjira was Habshan (i.e., land of the Habshis). In the Delhi Sultanate period prior to the rise of the Mughals in India, Jamal-ud-Din Yaqut was a prominent Siddi slave-turned-nobleman who was a close confidant of Razia Sultana (1205–1240 CE). Although this is disputed, he may also have been her lover.
As a power centre, Siddis were sometimes allied with the Mughal Empire in its power-struggle with the Maratha Confederacy. However, Malik Ambar, a prominent Siddi figure in Indian history at large, is sometimes regarded as the "military guru of the Marathas", and was deeply allied with them. He established the town of Khirki which later became the modern city of Aurangabad, and helped establish the Marathas as a major force in the Deccan. Later, the Marathas adapted Siddi guerrilla warfare tactics to grow their power and ultimately demolish the Mughal empire. Some accounts describe the Mughal emperor Jahangir as obsessed by Ambar due to the Mughal empire's consistent failures in crushing him and his Maratha cavalry, describing him derogatorily as "the black faced" and "the ill-starred" in the royal chronicles and even having a painting commissioned that showed Jahangir killing Ambar, a fantasy which was never realised in reality.
Most Siddis are descended from Bantu peoples from Southeast Africa that were brought by the Portuguese. While most of these migrants became Muslim and a small minority became Christian, very few became Hindu since they could not find themselves a position in the traditional Hindu caste hierarchy.
ગુજરાતનાં સીદીઓ
Supposedly presented as slaves by the Portuguese to the local Prince, Nawab of Junagadh, the Siddis also live around Gir Forest National Park and Wildlife Sanctuary, the last refuge in the world of the almost extinct Asiatic Lions, in Junagadh a district of the state of Gujarat, India.
On the way to Deva-dungar is the quaint village of Sirvan, inhabited entirely by Siddis, a tribe of African people. They were brought 300 years ago from Africa, by the Portuguese for the Nawab of Junagadh. Today, they follow very few of their original customs, with a few exceptions like the traditional Dhamal dance.
Although Gujarati Siddis have adopted the language and many customs of their surrounding populations, some African traditions have been preserved. These include the Goma music and dance form, which is sometimes called Dhamaal (Gujarati: ધમાલ, fun). The term is believed to be derived from the Ngoma drumming and dance forms of Bantu East Africa. The Goma also has a spiritual significance and, at the climax of the dance, some dancers are believed to be vehicles for the presence of Siddi saints of the past.
કર્ણાટકનાં સીદીઓ
The Siddis of Karnataka (ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಿದ್ಧಿಗಳು) (also spelled Siddhis) are an ethnic group of mainly Bantu descent that has made Karnataka their home for the last 400 years. There is a 50,000 strong Siddhi population across India, of which more than a third live in Karnataka. In Karnataka, they are concentrated around Yellapur, Haliyal, Ankola, Joida, Mundgod and Sirsi taluks of Uttara Kannada and in Khanapur of Belgaum and Kalghatgi of Dharwad district. Many members of the Siddis community of Karnataka had migrated to Pakistan after independence and have settled in Karachi, Sindh. The majority of the Siddhis in Karnataka are descendants of Siddhi slaves who were brought from East Africa (mostly Mozambique) and Ethiopia to Goa by the Portuguese, British and the Arabs between the 16th and 19th centuries. During the Goan Inquisition, some of these slaves were freed and some escaped into the forests of the neighbouring Karnataka state. It has been reported that these Siddis believe that Barack Obama shares their genepool and that they wanted to gift a bottle of honey to him on his visit to India in 2010.
હૈદરાબાદ, ભારતનાં સીદીઓ
In the 18th century, a Siddi community was established in Hyderabad State by the Arab Siddi diaspora, who would frequently serve as cavalry guards of the Asif Jahi Nizam's irregular army. The Asif Jahi Nizams patronized them with rewards and the traditional Marfa music gained popularity and would be performed during official celebrations and ceremonies. The Siddis of Hyderabad have traditionally resided in the A.C. Guards (African Cavalry Guards) area near Masjid Rahmania, known locally as Siddi Risala.
પાકિસ્તાનનાં સીદીઓ
In Pakistan, locals of Black African descent are called "Makrani", or "Sheedi". They live primarily along the Makran Coast in Balochistan (see also Makrani), and lower Sindh. In the city of Karachi, the main Sheedi centre is the area of Lyari and other nearby coastal areas. Technically, the Sheedi are a brotherhood or community distinct from the other Afro-Pakistanis. The Sheedis are divided into four clans, or houses: Kharadar Makan, Hyderabad Makan, Lassi Makan and Belaro Makan. The sufi saint Pir Mangho is regarded by many as the patron saint of the Sheedis, and the annual Sheedi Mela festival, is the key event in the Sheedi community's cultural calendar. Some glimpses of the rituals at Sidi/Sheedi Festival 2010 include visit to sacred alligators at Mangho pir, playing music and dance. Clearly, the instrument, songs and dance appear to be derived from Africa.
Famous Sheedis include the historic Sindhi army leader Hoshu Sheedi and Urdu poet Noon Meem Danish. Sheedis are also well known for their excellence in sports, especially in football and boxing. The musical anthem of the ruling Pakistan Peoples Party, "Bija Teer", is a Balochi song in the musical style of the Sheedis with Black African style rhythm and drums. Younis Jani is a popular Sheedi singer famous for singing an Urdu version of the reggaeton song "Papi chulo... (te traigo el mmmm...)."
Most Makranis in Pakistan have Black Africans links from the female side. Many Sindhi feudals imported African female slaves; so did the Omani Arabs of Gwadar, a coastal city of Balochistan which was in control of Oman in the 17th century.
નિમ્ન સિંધનાં સીદીઓ
Sheedis are largely populated in different towns and villages in lower Sindh. They are very active in cultural activities and organise annual festivals, like, Habash Festival, with the support of several community organisations. In the local culture, when there is a dance it is not performed by some selected few and watched idly by others but it is participated by all the people present there, ending difference between the performers and the audience.
Sheedis in Sindh also proudly call themselves the Qambranis, ; قمبراڻي.
આનુવંશિકતા
Recent advances in genetic analyses have helped shed some light on the ethnogenesis of the Siddi. Genetic genealogy, although a novel tool that uses the genes of modern populations to trace their ethnic and geographic origins, has also helped clarify the possible background of the modern Siddi.
વાય રંગસૂત્ર (Y DNA)
A Y-chromosome study by Shah et al. (2011) tested Siddi individuals in India for paternal lineages. The authors observed the E1b1a haplogroup, which is frequent amongst Bantu peoples, in about 42% and 34% of Siddis from Karnataka and Gujarat, respectively. Around 14% of Siddis from Karnataka and 35% of Siddis from Gujarat also belonged to the Sub-Saharan B haplogroup. The remaining 30% of Siddi had Indian or Near Eastern-associated clades, including haplogroups H, L, J and P.
Thangaraj (2009) observed similar, mainly Bantu-linked paternal affinities amongst the Siddi.
એમ.ટી. રંગસૂત્ર (mtDNA)
According to an mtDNA study by Shah et al. (2011), the maternal ancestry of the Siddi consists of a mixture of Sub-Saharan and Indian haplogroups, reflecting substantial female gene flow from neighboring Indian populations. About 53% of the Siddis from Gujarat and 24% of the Siddis from Karnataka belonged to various Sub-Saharan macro-haplogroup L sub-clades. The latter mainly consisted of L0 and L2a sublineages associated with Bantu women. The remainder possessed Indian-specific subclades of the Eurasian haplogroups M and N, which points to recent admixture with autochthonous Indian groups.
ઓટોસોમલ રંગસૂત્ર (Autosomal DNA)
Narang et al. (2011) examined the autosomal DNA of Siddis in India. According to the researchers, about 58% of the Siddis' ancestry is derived from Bantu peoples. The remainder is associated with local Indo-European-speaking North and Northwest Indian populations, due to recent admixture events.
Similarly, Shah et al. (2011) observed that Siddis in Gujarat derive 66.90%-70.50% of their ancestry from Bantu forebears, while the Siddis in Karnataka possess 64.80%-74.40% such Southeast African ancestry. The remaining autosomal DNA components in the studied Siddi were mainly associated with local South Asian populations. According to the authors, gene flow between the Siddis' Bantu ancestors and local Indian populations was also largely unidirectional. They estimate this admixture episode's time of occurrence at within the past 200 years or eight generations.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:માનવશાસ્ત્ર
મેઘપુરા (તા. થરાદ)
મેઘપુરા (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મેઘપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
ઇન્ગ્રોડી (તા. લખતર)
ઇન્ગ્રોડી (તા. લખતર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લખતર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ઇન્ગ્રોડી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લખતર તાલુકો
માર્ચ ૨૬
૨૬ માર્ચનો દિવસ ગ્રેગોરીયન પંચાંગ મુજબ વર્ષનો ૮૫મો(લિપ વર્ષ દરમ્યાન ૮૬મો) દિવસ છે. આ દિવસ પછી વર્ષ પુરું થવામાં ૨૮૦ દિવસ બાકી રહે છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:માર્ચ
આમોણીયા
આમોણીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ડોલવણ તાલુકાનું ગામ છે. આમોણીયા ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:ડોલવણ તાલુકો
પાધરવાંટ
પાધરવાંટ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  છોટાઉદેપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. પાધરવાંટ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:છોટાઉદેપુર તાલુકો
રકા (તા. લાલપુર)
રકા (તા. લાલપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાલપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રકા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લાલપુર તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
વાવડી (તા. રાજકોટ)
વાવડી એ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  રાજકોટ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  રાજકોટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. જે અત્યારે રાજકોટ શહેરનો વિસ્તાર થતા શહેરનાં એક વિસ્તાર તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. આ ગામની હદમાં ઉધોગ ખુબજ સારા પ્રમાણમાં વિકાસ પામ્યો છે. તેમજ અહીં નાનામોટા ઘણા બધા કારખાનાઓ આવેલા છે.
આ ગામમાં આંગણવાડી, પંચાયતઘર તેમજ પ્રાથમિક શાળા જેવી સુવિધાઓ આવેલી છે. આ ગામમાં ખેતી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. ઘઉં, ડાંગર, બાજરો, કપાસ, જીરૂ, મગફળી અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:રાજકોટ તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
વાંસકુઇ, વાંસદા તાલુકો
વાંસકુઇ, વાંસદા તાલુકો ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નવસારી જિલ્લાના પાંચ તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાંસદા તાલુકાનું ગામ છે. વાંસકુઇ ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન છે. આ ગામમાં ડાંગર, શેરડી, તુવર તથા શાકભાજીની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી અને ધોડીયા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે.
શ્રેણી:વાંસદા તાલુકો
નિનામાના ખાખરીયા (તા. લીમખેડા)
નિનામાના ખાખરીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા આદિવાસીઓની બહુમતી ધરાવતા દાહોદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીમખેડા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નિનામાના ખાખરીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ઘઉં, ડાંગર, મગ, અડદ, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લીમખેડા તાલુકો
વહિયા (તા. બરવાળા)
વહિયા (તા. બરવાળા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા  બોટાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૪ (ચાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  બરવાળા તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. વહિયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
મિયાલ (તા. થરાદ)
મિયાલ (તા. થરાદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  થરાદ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મિયાલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:થરાદ તાલુકો
રણુંજ (તા. પાટણ)
રણુંજ (તા. પાટણ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   પાટણ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  પાટણ તાલુકામાં આવેલું એક મહત્વનું ગામ છે. રણુંજ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:પાટણ તાલુકો
પરમારના ડુંગરપુર (તા. સીંગવડ)
પરમારના ડુગરપુર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા દાહોદ જિલ્લાના  સીંગવડ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. પરમારના ડુંગરપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, ઘઉં, ડાંગર, મગ, અડદ, અન્ય કઠોળ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:સીંગવડ તાલુકો
મોકાસર (તા. ચોટીલા)
મોકાસર (તા. ચોટીલા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ચોટીલા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. મોકાસર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, જુવાર, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ચોટીલા તાલુકો
ઘંબુ તીર્થ (જૈન)
ઘંબૂ તીર્થ ગુજરાત રાજ્યના મહેસાણામાં સ્થિત છે. આ લોકપ્રિય જૈન તીર્થસ્થળ મહેસાણા જિલ્લાના ઘંબૂ ખાતે આવેલું છે. ગંબીરા પાર્શ્‍વનાથને સમર્પિત આ તીર્થ અહીંનું મુખ્ય આકર્ષણ છે. અહીં તીર્થ યાત્રિયો માટે રોકાણ કરવા માટેની વ્યવસ્થા છે. દર વર્ષે હજારોની સંખ્યામાં શ્રધ્ધાળુઓનું અહીં આગમન થાય છે.
શ્રેણી:મહેસાણા જિલ્લો શ્રેણી:જૈન તીર્થ
ક્ષમાવણી
ક્ષમાવણી અથવા "ક્ષમા દિવસ" જૈન ધર્મ ના અનુયાયીઓ દ્વારા મનાવવામાં આવતો એક તહેવાર છે. દિગંબર જૈનો આ પર્વ આસો કૃષ્ણ પક્ષની એકમના દિવસે ઉજવે છે. શ્વેતાંબર જૈનો આ પર્વ પોતાના ८-દિવસના પર્યુષણ પર્વ ના અંતમાં મનાવે છે. આ પર્વમાં સૌ પાસે પોતાની ભૂલોની ક્ષમા-યાચના કરવામાં આવે છે. તેને ક્ષમાવાણી, ક્ષમાવાની અને ક્ષમા પર્વ પણ કહેવામાં આવે છે.
ઝાંખી
આ દિવસે જૈન બધા જીવો પાસે ક્ષમા માગે છે અને બધા જીવોને ક્ષમા આપે છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:તહેવાર શ્રેણી:જૈન ધર્મ
ઇ-મેઇલ
ઇ-મેઇલ કે વિજાણુ પત્ર એક પત્ર વ્યવહારની આધુનિક અને ઝડપી પધ્ધતી છે. જેમાં કોમ્પ્યુટર દ્વારા દુનિયાના કોઇ પણ ભાગમાં ક્ષણોમાં જ સંદેશો, ચિત્ર કે અન્ય કોઇ પણ પ્રકારનો દસ્તાવેજ મોકલી શકાય છે. આ પધ્ધતિમાં દરેક વપરાશકર્તાનું આપણાં હાલનાં ટપાલ સરનામાં જેવું એક અનન્ય સરનામું હોય છે જે (abc@xyz.com) એ પ્રકારનું હોય છે. જેમાં પ્રથમ ભાગ (abc) વપરાશકર્તાની અનન્ય ઓળખ આપે છે ત્યાર પછી "@" જે 'એટ' તરીકે ઉચ્ચારીત થાય છે અને ઇ-મેઇલ સરનામામાં ફરજિયાત પણે વપરાય છે, અને ત્યાર બાદનો (xyz.com) ભાગ આ સેવા આપનાર વેબસાઇટનો ઉલ્લેખ કરે છે.
આ સેવા મેળવવા માટે સેવા આપનારા કોઇ જાળસ્ટથળ (વેબસાઇટ) પર નોંધણી કરાવીને પોતાનું ઇ-મેઇલ સરનામું મેળવવાનું રહે છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ઇન્ટરનેટ‎ શ્રેણી:સંદેશાવ્યવહાર
મુગલસરાય
મુગલસરાય એ ભારત દેશના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા ઉત્તર પ્રદેશ રાજ્યમાં આવેલા ચન્દૌલી જિલ્લામાં આવેલું એક મહત્વનું શહેર છે. આ શહેર વારાણસી શહેરથી લગભગ ૧૨ કિલોમીટર જેટલા અંતરે આવેલું છે. અહીં ઉત્તર રેલવેના ક્ષેત્રમાં આવતું એક મોટું રેલવે મથક છે. ભારતના દ્વિતીય વડાપ્રધાન લાલ બહાદુર શાસ્ત્રીનો જન્મ આ શહેરમાં થયો હતો.
ભૂગોળ
મુગલસરાય શહેરનું ભૌગોલિક સ્થાન પર આવેલું છે. અહીંની સરેરાશ ઊંચાઈ ૬૫ મીટર (૨૧૬ ફીટ) જેટલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ઉત્તર પ્રદેશનાં શહેરો
અંધારવાડીદુર
અંધારવાડીદુર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ડોલવણ તાલુકાનું ગામ છે. અંધારવાડીદુર ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, પંચાયતઘર, દૂધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે. ડાંગર, જુવાર, કેરી અને શાકભાજી આ ગામનાં મુખ્ય ખેત-ઉત્પાદનો છે.
શ્રેણી:ડોલવણ તાલુકો
વેતાલ પચ્ચીસી
વેતાલ પચ્ચીસી (वेतालपञ्चविंशति) પ્રાચીન ભારતનો પ્રસિદ્ધ સંસ્કૃત વાર્તા-સંગ્રહ છે. આ વાર્તાઓ વેતાળ દ્વારા કહેવામાં આવી છે. આવી કુલ ૨૪ વાર્તાઓનો સંગ્રહ છે અને ૨૫મી વાર્તા (જે આ સંગ્રહને 'પચ્ચીસી' નામ આપે છે) તે ખુદ કથાની પૃષ્ઠભૂમિ વર્ણવતી વાર્તા છે. જેમાં મુખ્ય પાત્ર તરીકે રાજા વિક્રમ (વિક્રમાદિત્ય) અને વેતાળનો સમાવેશ થાય છે. તેના રચયિતા વેતાળ ભટ્ટને માનવામાં આવે છે, જે વિક્રમરાજા દરબારનાં ૯ રત્નો પૈકી એક હતા. વાર્તા મૂળ સંસ્કૃત ભાષા માં લખાયેલી છે. આ તમામ વાર્તાઓ રાજા વિક્રમાદિત્યની ન્યાયશકિતનો પરીચય કરાવે છે અને મનોરંજન સાથે બોધ પણ આપે છે. તેથી જ તો તેનો અનુવાદ દુનિયાની ઘણી ભાષાઓમાં થયેલો છે.
કથા વસ્તુ
વેતાલ પચ્ચીસીનું મૂળ કથાનક તપાસીએ તો તેમાં એમ જણાવેલ છે કે ગાઢ જંગલમાં એક બિહામણા વુક્ષની ડાળી પર એક વેતાલ કે વેતાળ (પિશાચ) લટકતો હોય છે જેને રાજા વિક્રમે ઉતારીને પૂનમની રાતે હવન માટે તાંત્રિક પાસે લઈ જવાનો હોય છે, પણ શરત એટલી હોય છે કે રાજા વિક્રમ જ્યારે વેતાળને લઈને આવે ત્યારે તેણે કંઇ પણ બોલવાનુ નહી, પણ ચાલાક વેતાળ તેને રસ્તામાં કથા સંભળાવે છે, અને અંતે તેમાંથી સવાલ પૂછે છે અને બોધ સમજાવવા કહે છે તથા એવી ધમકી આપે છે કે જો વિક્રમ રાજા જવાબ ન આપે તો રાજાનાં શરીરનાં ટૂકડે ટૂકડા થઈ વેરવિખેર થઇ જાય અને જેવા વિક્રમ રાજા જવાબ આપે કે તરત જ તે વેતાળ ઊડીને ફરી પાછો વૃક્ષ પર લટકી જાય અને ફરી રાજા વિક્રમ તેને લેવા જાય આ રીતે વેતાળ જે ૨૪ વાર્તા કહી સંભળાવે છે.
ઉદભવ અને વિકાસ
તેનો ઉદભવ કહેવાય છે કે રાજા સાત વાહનના સમયમાં તેનાં મંત્રી ગુણાઢ્યે પૈશાચી ભાષામાં લખેલા બૃહત્કથા નામના ગ્રંથમાંથી થયો છે, જેનો રચના કાળ લગભગ ઇ.સ પુર્વે ૮૧૬ માનવામાં આવે છે. બૃહત્કથામાં ૭ લાખ છંદ હતા, પણ હાલ તે પ્રાપ્ય નથી, પછીથી કાશ્મીરના કવિ સોમદેવે તેને ફરી સંસ્કૃત ભાષામાં લખી અને તેને તેના પ્રસિદ્ધ ગ્રંથ ક્થાસરીતસાગરમાં તેનો સમાવેશ કર્યો. આ વાર્તાઓનો ઉદેશ્ય ફક્ત મનોરંજન માટે નહી પણ તેમાં રહેલા ગુઢ અર્થ માટે છે. જો તેનાં આ રહ્સ્યોને સમજી લેવામાં આવે તો તેનાથી સાચો ન્યાય તેમજ સાચી રાજનીતિ સમજી શકાય તેમ છે.
હાલનાં સમયમાં
રામાંનંદ સાગરે "વેતાલ પચ્ચીસી"ને ધારાવાહિકનું રૂપ આપી દુરદર્શન પર ૧૯૮૮માં તેનું પ્રસારણ કર્યું હતું જેમાં રાજા વિક્રમની ભૂમિકા પ્રખ્યાત કલાકાર અરૂણ ગોવીલ અને વેતાલનું પાત્ર સજ્જન કુમાર વડે ભજવવામાં આવ્યું હતું. તે ઉપરાંત ખાસ બાળકો માટે તેની કાર્ટુન ફિલ્મ પણ બનાવવામાં આવી છે, તે ઉપરાંત તે પુસ્તક રૂપે તો આજે પણ એટલી જ પ્રસિદ્ધ છે. અંગ્રેજી ભાષામાં તેનો અનુંવાદ સર રિચાર્ડ બર્ટન દ્વારા 'વિક્રમ એન્ડ વેમ્પાયર' નામ હેઠળ કરવામાં આવ્યો છે. જો કે તે ખરા અર્થમાં અનુવાદ નથી, બલ્કે મૂળ કથાઓથી પ્રેરાઈને લખવામાં આવેલી છે અને તેમાં મૂળ ૨૫ કથાને બદલે ૧૧ વાર્તાઓનો સમાવેશ થયેલો છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:સંસ્કૃત સાહિત્ય શ્રેણી:બોધકથાઓ
વોડકા
300px|thumb|વોડકાનું સંગ્રહાલય, માન્ડરોગી, રશિયા.
વોડકા (wódka, водка) એક આસવેલું દારૂ છે. વોડકા વિશ્વની સૌથી લોકપ્રિય દારૂમાંથી એક છે, જે સોલેયના પાણી અને ઇથયલ દારૂ સાથે અનુરૂપ અશુધ્ધિઓ અને સ્વાદિષ્ટ બનાવતા પદાર્થોની અલ્પ માત્રા મેળવીને બનાવવામાં આવે છે. વોડકા આ માંથી કોઇ પણ એકના પદાર્થોને આથો આપીને બનાવવામાં આવે છે. અનાજ, રાઇ, ઘઉં, પાણી, બટાકાઓ, કે બીટમાંથી બનેલ ગોળ. વોડકામાં દારૂના અર્કની માત્રા સામાન્ય રીતે 35 થી 50 ટકાની મર્યાદા વચ્ચે જથ્થા પર હોય છે; ઊંચી જાતની રશિયન, લીથુઆનીયન, અને પૉલીશ વોડકામાં 40 ટકા માદક દારૂ જથ્થા પર હોય છે (80 પ્રમાણ).
વ્યુત્પત્તિ શાસ્ત્ર (એટિમૉલજિ)
"વોડકા" નામ લઘુતા દર્શક શબ્દ છે જે સ્લાવીક શબ્દ વોડા (પાણી) માંથી આવ્યો છે, જેનો અર્થ થાય છે થોડુંક પાણી : મૂળ вод- (વોડ- ) [પાણી] + -કે- (-કે- ) [ લઘુતા શબ્દ પ્રત્યય લગાડવો, અન્ય બીજા કાર્યો]) + -એ  [ પોસ્ટફીક્સ વડે નારી જાતિ ]., ,
"વોડકા" શબ્દ 1405માં પહેલી વખત નોંધવામાં આવ્યો હતો પોલેન્ડના સન્ડોમીઇરેઝના પલટીનાટેના અદાલતી દસ્તાવેજોમાં તે જોવા મળે છે; તે સમયે આ શબ્દ આયુર્વેદ અને રસાયણશાસ્ત્રના શબ્દ તરીકે ઉલ્લેખવામાં આવતો હતો. કેટલીય રશિયન ઔષધ નિર્માણ વિજ્ઞાનશાસ્ત્રની સૂચિમાં આ પરિભાષાનો સમાવેશ થયો છે જેવી કે "બ્રેડ વાઇનની વોડકા" (водка хлебного вина વોડકા ખલેબનોવો વીના ) અને "અડધી વોડકામાં અર્ધ બ્રેડ વાઇન વોડકા" (водка полу хлебного вина વોડકા પોલુ ખલેબનોવો વીના ). આયુર્વેદની માટે દારૂ લાંબા સમયથી મુખ્ય આધારની જેમ ઉપયોગમાં લેવાય છે, જે સૂચિત કરે છે કે વોડકા પારિભાષિક શબ્દ કદાચ ક્રિયાપદમાંથી ઉત્પન્ન થયેલી એક સંજ્ઞા વોડીટ, રાઝવોડીટ' (водить, разводить), "પાણી વડે પાતળું"ને દર્શાવે છે.
બ્રેડ વાઇન એક એવું દ્વાવણ છે જે અનાજમાંથી બનેલા દારૂને ગાળવાથી મળે છે (દ્રાક્ષની વાઇન ના વિરોધી તરીકે) અને "બ્રેડ વાઇનની વોડકા" અનાજના દ્વાવણનો દારૂ ગાળીને તેના પાણીને પાતળું કરવાથી બને છે.
આ શબ્દને હસ્તલિખિતોમાં અને લુબોક માં શોધીએ, તો ચિત્રો સાથે લખાણથી સમજાવાતા નાટક, પૂર્વગામી રશિયન હાસ્યકૃતિ, જે શરૂઆતી મધ્ય-19મી સદીના રશિયન શબ્દકોશોમાં જોવા મળે છે.
"વોડકા" અને "પાણી"નું અન્ય શક્ય હોય તેવા જોડાણનું નામ છે મધ્યયુગીન દારૂને લગતું પીણું એક્વા વીટા(લેટીન સાહિત્યની રીતે, "જીવનનું પાણી"), જેનું પ્રતિબંબ પૉલીસમાં "ઓકોવીટા", યુક્રેનીયન ઓકોબન્ટા, કે બેલારુસ્યનમાં અકાબીટા થાય છે. (નોંધ વ્હિસ્કિની પણ સમાન વ્યુત્પત્તિ શાસ્ત્ર છે, આઇરીશ/સ્કોટીશ ગાઇલીસ યીસ્કે બેઅથા  /યીસ્ગે બેથામાંથી.)
વોડકાના વિસ્તારના લોકો તેની ખરેખરની ઉત્પત્તિના નામોમાં વોડકા સાથે મૂળોનો મતલબ "બળવું":gorzała; горілка, હોરીલ્કા ; гарэлка, harelka; arielka; degtinė; સમોજીટીઅન: ડેજટેને, અને આ પણ ઉપયોગમાં, અનૌપચારિક અને કહેવતમાં ); degvīns; paloviina. 17મી અને 18મી સદીમાં રશિયામાં горящее вино (ગોર્યાસ્ચી વીનો, "બળતી વાઇન") મોટોપાયે ઉપયોગમાં લેવાતી હતી. જર્મન "બ્રાન્નટવીઇન", ડેનીશ; બ્રાન્ડેવીનની સરખામણીમાં; brandewijn; brännvin; brennevin (જોકે તાજેતરની પરિભાષામાં ઉલ્લેખીયે તો કોઇ પણ સશક્ત દારૂને લગતા પીણા).
સખત દારૂ માટે અન્ય સ્લાવીક/બાલ્ટીક પ્રાચીન શબ્દ છે "લીલી વાઇન" (રશિયન: જેલ્યોનોયે વીનો , લીથુઆનીયન: ઝાલીઅસ વયનાસ ).
ઇતિહાસ
બ્રીટાનીકા જ્ઞાનકોશ માં લખ્યા પ્રમાણે વોડકાની શરૂઆત રશિયામાં 14મી સદી દરમિયાન થઇ હતી, પણ તેનું ચોક્કસ મૂળ પ્રમાણભૂત રીતે શોધી નથી શકાયુ. તેવું માનવામાં આવે છે કે તે મૂળ રીતે અનાજ-ઉગાડતા પ્રદેશોમાં જે હવે પોલેન્ડ, પશ્ચિમ રશિયા, બેલારુસ, લીથુઆનીયા, યુકરેનીયાથી ઘેરાયેલા પ્રદેશોમાં બની હશે. તે સ્કેન્ડીનાવીયાની પણ લાંબી પરંપરા હતી. કેટલીય સદીઓથી પીણાઓમાં થોડોક માદક દારૂનો સમાવેશ કરવામાં આવતો હતો. મહત્ત્મ જથ્થો આશરે લગભગ 14% જેટલો હશે વળી આ જથ્થા સુધી પ્રાકૃતિક આથાના ઉપાયથી પહોંચી શકાયુ છે. અર્ક કાઢવા માટે દારૂ કાઢવાના ઉપકરણને છૂટ આપવી- "વાઇનને બાળવી"- વગેરેની શોધ 8મી સદીમાં થઇ હતી..
રશિયા
thumb|right|300px|વોડકા પ્રદેશો ઉત્તર, કેન્દ્રીય અને પશ્ચિમ યુરોપના દેશો વોડાના ઐતિહાસિક ઘર જેવા છે, અને વિશ્વમાં જ્યાં સૌથી વધુ વોડકાની ખપત થાય છે.
"વોડકા" નામ રશિયન વોડા("વોટર")નું લઘુ રૂપ છે. તેને મૂળભૂત રીતેમાં વોડકા તરીકે સંબોધવામાં નહોતું આવતું- પણ,બ્રેડ વાઈન  (хлебное вино; ખલેબનોય વીનો ) શબ્દનો ઉપયોગ કરતો હતો. માદક દારૂમાં દારૂ કાઢવાનીપ્રક્રિયા જે પાછળથી સામાન્યરીતે રશિયન વિશ્વ દ્વારા વોડકા બનાવવાની રીત થઇ ગઇ જે પાછલી XIV સદીમાં રશિયામાં આવી હતી. 1386માં જેનોઇસ રાજદૂતો પ્રથમ વખત મોસ્કોમાં એક્વા વીટે ("જીવંત પાણી")લાવ્યા અને તેને ગ્રાન્ડ ડ્યુક ડીમીટ્રી ડોન્સકોય સામે પ્રસ્તુત કર્યું, કે જેણે 1380માં કુલીકોવોના યુદ્ધમાં તાતાર-મોન્ગોલ્સ અને તેના ભાડૂતી જેનોઇસ સિપાહીઓને હરાવ્યા હતા. જેનોઇસ પ્રોવેન્ચેના રસાયણવિજ્ઞાનીઓની મદદથી આ મદિરા મેળવી હોવાનું મનાય છે, જે નવા અરબ-પ્રકારના અર્ક કાઢવાના સાધનો અને તેઓના મધ્યયુગીન રસાયણ વિજ્ઞાનની પદ્ધતિઓ જે દ્રાક્ષના રસને દારૂમાં ફેરવી દેતા હતા તેનો ઉપયોગ કરતા હતા. અલ-રહ્ઝી એ તેના પુસ્તક કિતાબ અલ-અસરાર (રહસ્યોનો ગ્રંથ)માં દારૂની બનાવટ અને તેના બેભાન કરવાની દવા તરીકેના ઉપયોગનું વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે. મુસ્લિમ તબીબ અલબુકાસીસે પણ દારૂનો ઉપયોગ દવા ઓગળવા માટેના પ્રવાહી તરીકે કરવામાં આવતો હતો તેવું તેના લખાણમાં જણાવ્યું છે. યુરોપમાં આ મુસ્લીમ રસાયણ વિજ્ઞાનીઓનું ઔષધિયુક્ત મદ્યાર્કયુક્ત દ્વાવણ, એક્વા વીટે, આજના તમામ દારૂનું પૂર્વગામી બની ગયું, જેમાં બ્રાન્ડી, કૉન્યૅક, વ્હિસ્કિ, શ્નેપ્સ અને રશિયન વોડકાનો પણ સમાવેશ થાય છે. દ્રાક્ષના રસનો અર્ક કાઢવાથી નિપજતા પાણીનો ઉદ્દેશ હોય છે તેની તીવ્રતા વધારવી અને વાઇનના એક ગાળેલા મદ્યાર્કવાળા દારૂ બનવું (લેટીનમાં સ્પીરીટુસ વીની ), કેટલીય યુરોપીયન ભાષાઓમાં તે જ્યાંથી આવે છે તે નામના વિષયમાં ઉપયોગમાં લેવામાં આવે છે(જેમ કે ઇંગ્લિશ અર્ક, કે રશિયન અર્ક ).
દંતકથામાં જણાવ્યા પ્રમાણે, લગભગ 1403ની આસપાસ ઇસીડોર નામના ચુડોવ મઠના એક સાધુએ મોસ્કો કરેમલીનની અંદર પ્રથમ રશિયન વોડકાને બનાવી હતી. ખાસ જાણકારી અને દારૂ ગાળવાના સાધનો ધરાવતા હોવાથી તે નવી અને ઉચ્ચ ગુણવત્તાયુક્ત મદિરાના લેખક બની ગયા. શરૂઆતમાં તે "બ્રેડ વાઈન" તરીકે જાણીતી બની, તેમજ ઘણા લાંબા સમય સુધી એક માત્ર ગ્રાન્ડ ડુચી મોસ્કોમાં જ બનતી હતી અને રુશ'ના બીજા કોઈ પ્રાંતમાં નહોતી બનતી (આ સ્થિતિ ઔધોગિક ઉત્પાદન હાથ ધરાયું ત્યાં સુધી ચાલુ રહી હતી). આ કારણે આ પીણું ઘણા લાંબા ગાળા સુધી મોસ્કો સાથે જોડાયેલી રહી હતી.
18મી સદીના મધ્ય સુધી, તે પ્રમાણમાં ઓછા દારૂના જથ્થાવાળું પીણું હતું, 40% માત્રાથી વધુ નહી. તે મોટેભાગે પીઠામાંજ વેચાતી અને ખાસી મોંઘી હતી. એ વખતે વોડકા શબ્દ પ્રચલનમાં આવી ગયો હતો,પણ તેને ઔષધિના મદ્યાર્કયુક્ત દ્રાવણ(કડવા દારૂની સમાન) તરીકે વર્ણવાતો, તેમાં લગભગ 75% દારૂની માત્રા રહેતી અને ઔષધિય રીતે તેનો ઉપયોગ થતો હતો.
રશિયન દસ્તાવેજોમાં અધિકારીક રીતે પ્રથમ વખત વોડકા શબ્દ 8 જુન, 1751, ના રોજ હુકમનામાં એમ્પ્રિસ એલીઝાબેથમાં થયો હતો, જે વોડકાના પીઠાઓની માલિકીની દેખરેખ રાખતું હતું. વોડકા ઉપરનો કર ટસારીસ્ટ રશિયા સરકાર માટે મહત્વની કડી બની ગઇ હતી, તે સમયે 40% સુધીની રાજ્યની મહેસૂલ તેનાથી પ્રાપ્ત થતી હતી. 1860 સુધીમાં, રાજ્યમાં-બનેલા વોડકાની ખપતને સરકારી નીતિ હેઠળ પ્રોત્સાહન આપવામાં આવતું હોવાથી, તે અનેક રશિયનોનું મનપસંદ પીણું બની ગયું. 1863માં, કિંમતમાં ભડકો અને ઓછી આવક ધરાવતા નાગરિકો પણ વોડકા પ્રાપ્ત થવાના કારણે વોડકા ઉત્પાદનમાં સરકારનો ઇજારો તૂટી. 1911માં, વોડકાનો સમાવીને 89%નો તમામ દારૂ રશિયામાં પીવાતો હતો. 20મી સદીમાં આ પ્રમાણમાં ચડઉતર થતી રહી, પણ બધા સમયગાળા દરમિયાન વોડકા સેવનનું પ્રમાણ ઊંચું જ રહ્યું. સૌથી નજીકના અંદાજે તેને 70% સુધી પહોચાડ્યું છે(2001). આજે, કેટલીક જાણીતી રશિયન વોડકાના ઉત્પાદકો કે બ્રાન્ડસ (બીજાની સંખ્યામાં) સટોલીચનય અને રશિયન માનક છે.