cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
મોરવાડા (તા. સુઈગામ)
મોરવાડા (તા. સુઈગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  સુઈગામ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મોરવાડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ઇતિહાસ
મોરવાડા પહેલાં તુર્ક શાસન હેઠળ હતું અને તેમના હાથમાંથી તે ચાવડા રાજપૂતોએ જીતી લીધું હતું, જેમને ૧૪૭૯ (સંવત ૧૫૩૫)માં થરાદના લુણાજી વાઘેલાના વંશજ વિશળદેવે હાંકી કાઢી જીતી લીધું હતું. ભારતની સ્વતંત્રતા સુધી તે થરાદના વાઘેલાઓના હાથમાં વિશળદેવના વંશજોના શાસન હેઠળ હતું.
મોરવાડા અને બ્રિટિશરો વચ્ચે ૧૮૨૦માં સંધિ થઇ હતી અને તે બોમ્બે પ્રેસિડેન્સીની પાલનપુર એજન્સી હેઠળ હતું જે ૧૯૨૫માં બનાસકાંઠા એજન્સી બની. ૧૯૪૭માં ભારતની સ્વતંત્રતા પછી તે બોમ્બે રાજ્યમાં આવ્યું અને ૧૯૬૦માં ગુજરાત રાજ્યની રચના પછી તેનો બનાસકાંઠા જિલ્લામાં સમાવેશ થયો.
પુસ્તકો
આ લેખ હવે પબ્લિક ડોમેનમાં રહેલા પુસ્તક માંથી લખાણ ધરાવે છે.
શ્રેણી:સુઈગામ તાલુકો
વારલી
right|thumb|322x322px|વારલી શૈલીનું એક ભીંતચિત્ર વારલી મહારાષ્ટ્ર ‍(મોટાભાગે પાલઘર, નાસિક, ધુલે જિલ્લાઓમાં), ગુજરાત (વલસાડ, ડાંગ, નવસારી અને સુરત જિલ્લાઓમાં) અને દાદરા અને નગર હવેલીના કેન્દ્રશાસિત પ્રદેશમાં વસવાટ કરતી એક આદિવાસી જાતિ છે.
વારલી ચિત્રકળા એ વારલી આદિવાસીઓની વિશેષતા છે. આ લોકો પોતાની ખાસ માન્યતાઓ, સમજૂતી, જીવનપ્રથા અને પરંપરાઓ ધરાવે છે.
તેમની કુલ વસ્તી ૫,૬૭,૦૯૩ (૧૯૮૧) જેટલી હતી.
વ્યુત્પત્તિશાસ્ત્ર
વારલી નામની વ્યુત્પત્તિ વિશે વિદ્વાનોમાં એકમત નથી અને તેના સંબધિત ઘણી કથાઓ, કિવદંતીઓ અને દંતકથાઓ પ્રસ્તુત થયેલ છે. પ્રાચીન સાહિત્યમાં આ લોકોનો અલગ અલગ નામ દ્વારા ઉલ્લેખ મળે છે. કાત્યાયને પોતાની વાતમાં નિષાદ, વ્યાસ અને વરુડ એમ ત્રણ અનાર્યોનો ઉલ્લેખ કર્યો છે, તે પૈકી વરુડ વારલી હતો, એમ વિ.કા. રાજવાડે દ્વારા કહેવામાં આવેલ છે. 'વરુડ' શબ્દ પરથી વરુડાઈ-વારુલી-વારલી એમ તેમણે વ્યુત્પત્તિ આપેલ છે. ડૉ. વિલ્સનના મત અનુસાર દક્ષિણની સાત કોંકણા પૈકી વરલા (મરાઠી ભાષામાં વરલા એટલે ઊંચાઈ પર રહેતા) કોંકણી એટલે વારલી એમ વ્યુત્પત્તિ આપેલ શબ્દ છે. આર.ઈ. એન્થોવેન અને લાથેમ દ્વારા આ વારલી લોકો ભીલ લોકોની એક પેટા જાતિ હોવાનો ઉલ્લેખ કરાયો છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:આદિવાસી સંસ્કૃતિ
વડોદ (તા. ઓલપાડ)
વડોદ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સુરત જિલ્લાના ઓલપાડ તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. વડોદ ગામમાં મુખ્યત્વે કોળી પટેલો ઉપરાંત અન્ય લોકોની વસ્તી રહે છે. આ ગામના વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન છે. આ ગામમાં ડાંગર, તેમ જ શાકભાજી જેવાં ખેત-ઉત્પાદનોના પાક લેવામાં આવે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરીની સવલતો પ્રાપ્ય છે.
શ્રેણી:સુરત જિલ્લો શ્રેણી:ઓલપાડ તાલુકો
રેખ્તા
રેખ્તા (ઉર્દુ:ریختہ; હિન્દી:रेख़्ता) એક હિંદુસ્તાની ભાષા હતી. તેની ભાષિકાના કારણે તેનો સમાવેશ દિલ્હીની ખડીબોલી બોલીમાં કરવામાં આવ્યો હતો. આ ભાષાશૈલી ફારસી-અરબી અને દેવનાગરી લિપી બંનેમાં વિકસિત થઈ હતી અને તેને ઉર્દૂ અને હિન્દીનું પ્રારંભિક રૂપ માનવામાં આવે છે.
નવાગામ બારા
નવાગામ બારા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ચરોતર પ્રદેશમાં આવેલા આણંદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ખંભાત તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નવાગામ બારા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ડાંગર, બાજરી, તમાકુ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ખંભાત તાલુકો શ્રેણી:ચરોતર
ઈટ્રીયમ
ઈટ્રીયમ એ એક રાસાયણિક તત્વ છે જેની સંજ્ઞા Y અને અણુ ક્રમાંક ૩૯ છે. આ એક ચાંદેરી રંગની ચળકતી સમ્ક્રાંતિ ધાતુ તત્વ છે. તે રાસયણિક દ્રષ્ટિએ લેંથેનાઈડ તત્વો સમાન છે અને આને પ્રાયઃ દુર્લભ પાર્થિવ તત્વ તરીકે વર્ગીકૃત કરાય છે. ઈટ્રીયમ એ પ્રાયઃ દુર્લભ પાર્થિવ તત્વ માં લેંથેનાઈડ્સ સાથે સંયોજિત અવસ્થામાં મળી આવે છે અને તે પ્રકૃતિમાં ક્યારે પણ શુદ્ધ સ્વરૂપે મળતું નથી. આનો એક માત્ર સ્થિર સમસ્થાનિક 89Y, એ આનો એક માત્ર પ્રાકૃતિક રીતે અસ્તિત્વ ધરાવ્તું સમસ્થાનિક છે.
૧૭૮૭માં કાર્લ એક્સેલ અર્હેનિયસ એ સ્વીડનના ઈટ્ટરબાય નજીક એક નવું ખનિજ શોધ્યું અને તે ગામના નામ અનુસાર તેનું નામ ગેડોલીનાઈટ કે ઈટ્ટરબાઈટ રાખ્યું. જ્હોન ગેડોલીન એ ઈટ્રીયમના ખનિજમાં આના ઓક્સાઈડની શોધ કરી અને એન્ડર્સ ગુસ્તાવ એકનબર્ગએ આ નવા ઓક્સાઈડને ઈટ્રીઆ નામ આપ્યું. ૧૮૨૮માં ફ્રીડરીચ વ્હોલર દ્વારા શુદ્ધ ઈટ્રિયમ સૌ પ્રહ્તમ વખત મેળવવામાં આવ્યું.
ઈટ્રીયમનો સૌથી મહત્વનો ઉપયોગ ફોસ્ફર બનાવવા થાય છે લાલ જેવા, કે જે ટેલિવિઝન સેટ (કેથોડ રે ટ્યુબ) અને એલ. ઈ. ડી. બનાવવા વપરાય છે. અન્ય ઉપયોગ ઈલેક્ટ્રોડ, ઈલેક્ટ્રોલાઈટ, ઈલેક્ટ્રોનિક ફીલ્ટર, લેસર અને સુપર કંડક્ટર નું નિર્માણ, વિવિધ વૈદકીય ઉપયોગો, અને ઘના પદાર્થોને ખાસ ગુણ ધર્મો આપવા તેમાં આંશિક પ્રમાણમાં. ઈટ્રિયમનો કોઈ જૈવિક પ્રક્રિયામાં ભાગ હોવાનું જણાયું નથી. ઈટ્રીયમ સાથે સંપર્કમાં રહેતાં ફેંફસાના વિકારો થવાનું જણાયું છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:રાસાયણિક તત્વો
ઘોડવણી
ઘોડવણી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તથા વલસાડ જિલ્લાનું વિભાજન કરી નવા બનાવવામાં આવેલા નવસારી જિલ્લામાં આવેલ કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ચિખલી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ઘોડવણી ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ડાંગર, શેરડી, કેરી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે.
લાલપુર (રણાસણ)
લાલપુર (રણાસણ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  સાબરકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  તલોદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. લાલપુર (રણાસણ) ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:તલોદ તાલુકો
કમૂરતાં
ઘનાર્ક એટલે કે માગશર - પોષ માસમાં ધનુસંક્રાંતિ દરમ્યાન, તેમજ મીનાર્ક એટલે કે ફાગણ - ચૈત્રમાં મીન સંક્રાંતિ દરમિયાન ગુજરાત, સૌરાષ્ટ્ર તથા કચ્છ જિલ્લામાં લગ્ન ઈત્યાદિ માંગલિક કાર્યો માટે અયોગ્ય સમયને કમૂરતાં કહેવામાં આવે છે. મુંબઈ વગેરે પરશુરામક્ષેત્રમાં હોવાથી કમૂરતાંની ગણના કરવાની રહેતી નથી.
શ્રેણી:સમય
પઢારા (તા. કડાણા)
પઢારા (તા. કડાણા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય પૂર્વ ભાગમાં આવેલા મહીસાગર જિલ્લામાં આવેલા  કડાણા તાલુકાનું આવેલું એક  ગામ છે. પઢારા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કડાણા તાલુકો
મોહના કવચાલી
મોહના કવચાલી ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા વલસાડ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક અને  મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા એવા  ધરમપુર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મોહના કવચાલી ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે.
આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. આ ગામમાં ૧૦૦ ટકા આદિવાસી લોકો વસે છે. આ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે. અહીંના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી અને પશુપાલન છે. પહેલાં અંહી નાગલી, ડાંગર, વરાઇ જેવાં ધાન્યો જ પકવવામાં આવતાં પરંતુ હાલના સમયમાં શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે.
આ ગામથી નજીકનું હવાઇમથક દક્ષિણ દિશામાં મુંબઇ તેમ જ ઉત્તર દિશામાં સુરત ખાતે આવેલું છે.
કુતુબ મિનાર
right|thumb|200px|કુતુબ પરિસર યુનેસ્કો વિશ્વ ધરોહર તરિકે ઘોષિત છે. કુતુબ મીનાર ભારતમાં દિલ્હી શહેરના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા મહરૌલી વિસ્તારમાં સ્થિત, ઈંટથી બનેલ વિશ્વનો સૌથી ઊઁચો મિનારો છે. આની ઊઁચાઈ ૭૨.૫ મીટર (૨૩૭.૮ ફુટ) અને વ્યાસ ૧૪.૩ મીટર છે, જે ઊપર જઈ શિખર પર ૨.૭૫ મી. (૯.૦૨ ફુટ) થઈ જાય છે. કુતુબ મિનાર મુળ રૂપથી સાત માળનો હતો પણ હવે તે પાંચ માળનો રહી ગયો છે. આમાં ૩૭૯ પગથીયા છે. મિનારાની ચારે તરફ બનેલા આંગણામાં ભારતીય કળાના ઘણા ઉત્કૃષ્ટ નમૂના છે, જેમાંથી અનેક આના નિર્માણ કાળ સન ૧૧૯૩ની પૂર્વેના છે. આ પરિસર યુનેસ્કો દ્વારા વિશ્વ ધરોહરના રૂપમાં સ્વીકૃત કરાયું છે.
ઇતિહાસ
ભારતીય પુરાતત્વ સર્વેક્ષણ વિભાગ અનુસાર, આના નિર્માણ પૂર્વે અહીં સુંદર ૨૦ જૈન મંદિર બનેલા હતા. તેમને ધ્વસ્ત કરી તે સામગ્રીથી વર્તમાન ઇમારતો બની. અફઘાનિસ્તાનમાં સ્થિત, જામના મિનારથી પ્રેરિત તથા તેનાથી આગળ નીકળવાની ઇચ્છાથી, દિલ્હીના પ્રથમ મુસ્લિમ શાસક કુતુબુદ્દીન ઐબકે કુતુબ મિનાર નું નિર્માણ સન ૧૧૯૩માં આરંભ કરાવ્યું, પરંતુ કેવળ આનો પાયો જ  બનવી શકાયો. તેના અનુગામી ઇલ્તુતમિશએ આમાં ત્રણ માળ વધાર્યા, અને સન ૧૩૬૮માં ફીરોજશાહ તુઘલકએ પાંચમો અને અંતિમ માળ બનાવડાવ્યો. ઐબકથી તુઘલક સુધી સ્થાપત્ય તથા વાસ્તુ શૈલીમાં બદલાવ, અહીં સ્પષ્ટ જોઈ શકાય છે. મિનારાને લાલ બલુઆ પત્થરથી બનાવડાવ્યો છે, જેના પર કુરાનની આયતોની તથા ફૂલ વેલોની સુક્ષ્મ નક્શી કરાઈ છે. કુતુબ મિનાર પુરાતન દિલ્હી શહેર, ઢિલ્લિકાના પ્રાચીન કિલ્લા લાલકોટના અવશેષો પર બન્યો છે. ઢિલ્લિકા અંતિમ હિન્દુ રાજાઓ તોમર અને ચૌહાણની રાજધાની હતી.
દાભોસા ધોધ
thumb|267x267px|દાભોસા ધોધ, ચોમાસા દરમિયાન દાભોસા ધોધ (અંગ્રેજી: Dabhosa Waterfalls) એક ધોધ છે, જે દાભોસા ગામ, જવ્હાર તાલુકો, પાલઘર જિલ્લો, મહારાષ્ટ્ર, ભારત ખાતે આવેલ છે. આ મુંબઇ નજીક આવેલું સૌથી વધુ ઊંચાઈ ધરાવતા ધોધ પૈકીનો એક છે. આ ધોધ લેન્ડી નદી પર આવેલ છે, જે દમણગંગા નદીની ઉપનદી વાઘ નદીની ઉપનદી છે. આ ધોધ ૩૦૦ ફૂટ જેટલી ઊંચાઇ પરથી નીચે પડે છે. દાભોસા ધોધ ખાસ કરીને ચોમાસાની મોસમ દરમિયાન જોવાલાયક સુંદર ધોધ છે.
કુતુબ મિનાર
ઇતિહાસ
આ મિનારાના નિર્માણ ઉદ્દેશ્ય માટે કહેવાય છે કે આને કુવ્વત-ઉલ-ઇસ્લામ મસ્જિદથી અજાન દેવા, નિરીક્ષણ તથા સુરક્ષા કરવા કે ઇસ્લામના દિલ્હી પર વિજયના પ્રતીકના રૂપમાં બનાવાયો. આના નામના વિષયમાં પણ વિવાદ છે. અમુક પુરાતત્વવિદોનો મત છે કે આનું નામ પ્રથમ તુર્કી સુલ્તાન કુતુબુદ્દીન ઐબકના નામ પરથી પડ્યું, અમુક લોકો એમ માને છે કે આનું નામ બગદાદના પ્રસિદ્ધ સંત કુતુબુદ્દીન બખ્તિયાર કાકી ના નામ પર છે, જે ભારતમાં વાસ કરવા આવ્યાં હતાં. ઇલ્તુતમિશ તેમનો ખૂબ આદર કરતો હતો, માટે કુતુબ મિનારાને આ નામ આપવામાં આવ્યું. આના શિલાલેખ અનુસાર, આનું સમારકામ તો ફિરોજ શાહ તુઘલકે (૧૩૫૧–૮૮) અને સિકંદર લોધીએ (૧૪૮૯–૧૫૧૭)માં કરાવડાવ્યું. મેજર આર. સ્મિથે આનો જીર્ણોદ્ધાર ૧૮૨૯માં કરાવડાવ્યો હતો.
દાભોસા ધોધ
દાભોસા ધોધ એક સાહસિકો માટેનું સ્થળ છે, જે કાયકિંગ, ટ્રેકિંગ, ખીણ ભ્રમણ અને માછીમારીના રસિકો માટે ઉપયોગી છે. આ ધોધ નજીક દાભોસા ધોધ રિસોર્ટ અને જવ્હાર હિલ સ્ટેશન રિસોર્ટ એમ બે આવાસ વિકલ્પો ઉપલબ્ધ છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:મહારાષ્ટ્ર શ્રેણી:જોવાલાયક સ્થળો શ્રેણી:પાલઘર જિલ્લો
કુતુબ મિનાર
બાહ્યકડીઓ
શ્રેણી:સ્થાપત્ય શ્રેણી:દિલ્હી
ગોડથલ
ગોડથલ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તથા વલસાડ જિલ્લાનું વિભાજન કરી નવા બનાવવામાં આવેલા નવસારી જિલ્લામાં આવેલ કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા ચિખલી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ગોડથલ ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, દૂધની ડેરી, પંચાયતઘર જેવી સગવડો ઉપલબ્ધ થયેલ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ડાંગર, શેરડી, કેરી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે.
શ્રેણી:ચિખલી તાલુકો
તલાદ
તલાદ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા સુરત જિલ્લામાં આવેલા ઓલપાડ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. તલાદ ગામમાં મુખ્યત્વે કોળી પટેલો ઉપરાંત અન્ય લોકોની વસ્તી રહે છે. આ ગામના વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન છે. આ ગામમાં ડાંગર, તેમ જ શાકભાજી જેવાં ખેત-ઉત્પાદનોના પાક લેવામાં આવે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરીની સવલતો પ્રાપ્ય છે.
કાયલા (તા. વિરમગામ)
કાયલા (તા. વિરમગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વિરમગામ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાયલા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, ડાંગર, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:વિરમગામ તાલુકો શ્રેણી:નળ કાંઠાના ગામ
કાદવકુવા
કાદવકુવા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પાવી જેતપુર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાદવકુવા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્ય વસ્તી આદિવાસીઓની છે.
શ્રેણી:પાવી જેતપુર તાલુકો
માધવગઢ (તા. તલોદ)
માધવગઢ (તા. તલોદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા  સાબરકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  તલોદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. માધવગઢ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:તલોદ તાલુકો
નવાગામ વાંટા
નવાગામ વાંટા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ચરોતર પ્રદેશમાં આવેલા આણંદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૮ (આઠ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ખંભાત તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નવાગામ વાંટા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ડાંગર, બાજરી, તમાકુ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:ખંભાત તાલુકો શ્રેણી:ચરોતર
આરીખાણા (તા. લાલપુર)
આરીખાણા (તા. લાલપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લાલપુર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આરીખાણા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લાલપુર તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
મોરીખા (તા. વાવ)
મોરીખા (તા. વાવ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાવ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. મોરીખા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં ૨ પ્રાથમિક શાળાઓ, પંચાયતઘર, ૩ આંગણવાડીઓ તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:વાવ તાલુકો
કદવાલ (તા. પાવીજેતપુર)
કદવાલ (તા. પાવી જેતપુર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પાવી જેતપુર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કદવાલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્ય વસ્તી આદિવાસીઓની છે.
શ્રેણી:પાવી જેતપુર તાલુકો
વીંછુડો
ગુજરાત માં અનુસરવામાં આવતા પંચાંગ પ્રમાણે દર મહિને વિશાખા નક્ષત્રના અંતની પંદર ઘડીથી શરુ કરી ને જયેષ્ઠા નક્ષત્રના અંત સુધીનો સમય મળીને જે સવા બે દિવસનો સમય થાય છે, તેને વીંછુડો કહેવાય છે. વીંછુડામાં વિશાખા, અનુરાધા અને જ્યેષ્ઠા એમ કુલ ત્રણ નક્ષત્રોનો સમાવેશ થાય છે.
ગુજરાતમાં આ વીંછુડાના સમય દરમ્યાન કોઈ સારા કામ કરવામાં આવતા નથી, પરંતુ અપવાદ રુપે અનુરાધા નક્ષત્રના સમય દરમ્યાન શુભકાર્ય કરી શકાય છે. ઈસ્લામ ધર્મમાં આ વીંછુડાને કમરદર અકરબ કહેવાય છે, તેઓ આ દિવસો દરમિયાન લગ્ન અથવા મુસાફરી કરવાનું યોગ્ય ગણતા નથી.
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:હિંદુ ધર્મ શ્રેણી:જ્યોતિષ
વરસાડા (તા. કડાણા)
શ્રેણી:કડાણા તાલુકો
વિષ્ણુ
વિષ્ણુ એ હિંદુ ધર્મ પ્રમાણે ભગવાન છે. મહાભારતમાં વિષ્ણુ ભગવાનનાં એક હજાર નામનો ઉલ્લેખ આવે છે. જગતના પાલનકર્તા વિષ્ણુને ત્રણ મુખ્ય દેવોમાંના એક માનવામાં આવે છે. ક્ષીર સાગરમાં શેષનાગ પર શયન કરી રહેલા વિષ્ણુના પગ લક્ષ્મી ચાંપે છે અને તેમના નાભિકમળમાંથી બ્રહ્માની ઉત્પત્તિ થઈ છે. માટે વિષ્ણુ પુરાણમાં તે આદિ દેવ છે તે બતાવ્યું છે. તેમના ભકતો વૈષ્ણવ કહેવાય છે. તેમનું વાહન ગરુડ છે. તેઓ શ્યામવર્ણ, સુશોભિત જુવાન માફક દેખાય છે. તેમને ચાર હાથ હોવાથી તેઓ 'ચતુર્ભુજ' કહેવાય છે. એક હાથમાં પાંચજન્ય શંખ છે, બીજામાં સુદર્શન ચક્ર, ત્રીજામાં કૌમોદકી ગદા અને ચોથામાં પદ્મ છે. તેમની છાતી ઉપર કૌસ્તુભ મણી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:હિંદુ ધર્મ શ્રેણી:હિંદુ દેવતા
ધ્રુવીય રીંછ
ધ્રુવીય રીંછ (ઉર્સસ મેરીટીમસ) એક રીંછ છે,જે મુખ્યત્વે આર્ક્ટિક મહાસાગર અને આજુબાજુનાં સમુદ્ર અને ભૂમિ ક્ષેત્રોને ઘેરતા આર્ક્ટિક સર્કલનું વતની છે. એ વિશ્વનું સૌથી મોટું માંસાહારી છે અને આશરે સર્વભક્ષી કોડિએક રીંછ જેટલા જ કદ સાથે એ સૌથી મોટુ રીંછ પણ છે. પુખ્ત નરનું વજન આશરે 350 - 680 kg હોય છે, જ્યારે પુખ્ત માદા એના લગભગ અડધા કદની હોય છે. ભૂરા રીંછનુ ખૂબ નજીકનું સંબંધી હોવા છતા,તેણે મર્યાદિત પારિસ્થિતિક સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું છે,જેમાં ઠંડા તાપમાન માટે,હિમ,બરફ અને ખુલ્લા પાણીમાં ચાલવા માટે અને સીલના શિકાર માટે કે જે તેના આહારનો મુખ્ય સ્રોત છે,તેને અનુકુલિત ઘણી શારીરિક વિશેષતાઓ છે. મોટા ભાગે ધ્રુવીય રીંછ જમીન પર જન્મ લેવા છતા,તેઓ પોતાનો મોટા ભાગનો સમય દરિયામાં વિતાવે છે(એથી એના વૈજ્ઞાનિક નામ નો અર્થ છે"દરિયાઇ રીંછ")અને તેઓ ફક્ત સમુદ્રી હિમ પર સતત શિકાર કરી શકે છે,તેથી તેઓ વર્ષનો મોટો ભાગ જામી ગયેલ સમુદ્ર પર વિતાવે છે.
આઈ.યુ.સી.એન. ગ્લોબલ વોર્મિંગને ધ્રુવીય રીછ માટેના સૌથી મોટા ખતરારૂપે સૂચિત કરે છે,દરિયાએ બરફ્ના આવાસ પીગળી જતા તેની પર્યાપ્ત ખોરાક શોધવાની ક્ષમતામાં ઘટાડો થાય છે. આઈ.યુ.સી.એન.(IUCN) મુજબ,"જો વાતાવરણની આ જ હાલત રહી તો ધુવીય રીંછ 100 વર્ષોમાં તેના મોટા ભાગના ક્ષેત્રોમાંથી નાશ થઇ જશે." 14 મે,2008,અમેરિકી આંતરિક વિભાગે લુપ્તપ્રાય પ્રજાતિ અધિનિયમ મુજબ ધ્રુવીય રીંછનો લુપ્તપ્રાય પ્રજાતિની યાદીમાં સમાવેશ કર્યો.
નામ અને વ્યુત્પત્તિ શાસ્ત્ર
કોન્સ્ટેનન્ટાએન જોહન ફીપ્સ ધ્રુવીય રીંછને એક અલગ પ્રજાતિ તરીકે વર્ણવનાર પ્રથમ વ્યક્તિ હતા. એમણે વૈજ્ઞાનિક નામ ઉર્સસ મેરીટીમસ પસંદ કર્યુ,જે 'દરિયાઇ રીંછ'નુ લેટિન છે, આ પ્રાણીના મૂળ આવાસને કારણે છે. ઇનુએટ આ પ્રાણીને નાનૂક કહે છે. (એનુપિએક ભાષામાં નાનુક તરીકે લિપ્યાંતરિત, યુપિક પણ સાબેરિયન યુપિકમાં રીંછને નાનૂક  કહે છે.ચુક્ચી ભાષામાં રીંછને ઉમ્કા  કહે છે. રશિયનમાં સમાન્ય રીતે તે  бе́лый медве́дь(bélyj medvédj ,સફેદ રીંછ),છતાં પણ જે જૂનો શબ્દ હજી વપરાશમાં છે તે છે ошку́й (Oshkúj,જે કોમી ઓસ્કી-"રીંછ" પરથી આવ્યો છે) ફ્રેંચમાં,ધ્રુવીય રીંછને અવર્સ બ્લેન્ક (સફેદ રીંછ) કે અવર્સ પોલેઇર (ધ્રુવીય રીંછ) કહે છે. નોર્વે પ્રશાસિત સ્વાલબાર્ડ દ્વીપસમૂહમાં.ધ્રુવીય રીંછને Isbjørn ("હિમ રીંછ") કહે છે. પૂર્વમાં,ધ્રુવીય રીંછને તેના ખુદના જીવસમૂહ થેલેરેક્ટો સમાં માનવામાં આવેલ હતું. જો કે,ધ્રુવીય રીંછ અને ભૂરા રીંછ વચ્ચેની સંકર જાતિના સબૂત,અને આ બંને પ્રજાતિઓની હાલની પારિસ્થિતિક ભિન્નતા,આ અલગ જીવસમૂહ્ની સ્થાપનાનુ સમર્થન નથી કરતી,અને તેથી ઉર્સસ મેરીટીમસ ,જેમ ફિપ્સે પહેલા રજુ કર્યું હતું.
વર્ગીકરણ અને ઉત્ક્રાંતિ
thumb|right|ધ્રુવીય રીંછ સીલનો શિકાર કરવા દરિયાઇ બરફ પર એક માધ્યમ તરીકે આધાર રાખે છે.વિશાળ પગ,અને ટૂંકા તીક્ષ્ણ,મજબૂત પંજા આ પર્યાવરણના અનુકૂલનો છે.
રીંછ કુળ ઉર્સિડે,બીજા માંસભક્ષીઓથી 38 કરોડ વર્ષ પહેલા જુદા પડી ગયા હતું. ઉર્સિને ઉપકુળ આશરે 4.2 કરોડ વર્ષ પહેલા ઉદ્‌ભવ્યું હતું. અશ્મિલ અને ડી.એન.એ ના પુરાવા મુજબ,ધ્રુવીય રીંછ ભૂરા રીંછ,ઉર્સસ એક્ટોસ થી ,આશરે 150,000 વર્ષ પહેલા જુદા પડી ગયાં. સૌથી પ્રાચીન અશ્મિલ 130,000થી 110,000 વર્ષ જૂનું જડબાનું અસ્થિ છે જે,2004માં પ્રિન્સ ચાર્લ્સ ફોરલેન્ડમાં મળી આવેલ. અશ્મિલો દર્શાવે છે કે દસથી વીસ હજાર વર્ષ અગાઉ ,ધ્રુવીય રીંછની દાઢ ભૂરા રીંછથી ઘણી ખરી અલગ પડી ગઇ હતી. એવું મનાય છે કે ધ્રુવીય રીંછ,પ્લિસ્ટોસીનમાં હિમાચ્છાદન અવધિ દરમ્યાન ભૂરા રીંછની વસ્તીથી અલગ પડી ગયાં.
તાજેતરના મોટા ભાગના નિરીક્ષણો દર્શાવે છે કે ભૂરા રીંછના કેટલાક ક્લેડ અન્ય ભૂરા રીંછ કરતા,ધ્રુવીય રીંછ સાથે વધુ નજ્દીકી સંબંધ ધરાવે છે, અર્થાત ધ્રુવીય રીછ,અમુક પ્રજાતિ કલ્પના મુજબ સાચી પ્રજાતિ નથી. ઉપરાંત,ધ્રુવીય રીંછ,પ્રજનનક્ષમ ભૂરા ધ્રુવીય રીંછની ઉત્પત્તિ માટે ભૂરા રીંછ સાથે વંશવૃદ્ધિ કરી શકે છે, જે દર્શાવે છે કે તેઓ હમણા જ અલગ પડેલ છે અને જનીનીક સામ્યતાઓ ધરાવે છે. જોકે, બંને પ્રજાતિઓમાંથી કોઇ પણ એકબીજાના સ્થાન પર વધુ દિવસો જીવિત રહી શકતા નથી અને એમનુ આકારશાસ્ત્ર,ચયાપચય,સમાજિક વ્યવહાર અને ખાનપાન,અને અન્ય પ્રરૂપી વિશેષતાઓ અલગ છે,બંને રીંછને સામાન્ય રીતે અલગ પ્રજાતિઓ તરીકે વર્ગીકૃત કરાય છે.
જ્યારે ધ્રુવીય રીંછને મૂળ રૂપે પ્રલેખિત કરવામાં આવ્યા હતા ત્યારે,બે ઉપપ્રજાતિઓ જણાઇ હતી.ઉર્સસ મેરીટીમસ ,17774માં કોન્સ્ટેન્ટિન દ્વારા,ઉર્સસ મેરીટીમસ મેરીનસ 1776માં પીટર સીમોન પલ્લાસ દ્વારા. ત્યાર બાદ આ ભિન્નતાને રદ કરાઇ. એક અશ્મિલ ઉપજાતિ ઓળખવમાં આવી છે. ઉર્સસ મેરીટીમસ ટીરેનસ —ઉર્સસ એર્ક્ટોસ નાં વંશજ પ્લેઇસ્ટોસિન દરમ્યાન લુપ્ત થઇ ગયા. યુ.એમ.ટીરેનસ જીવિત પ્રજાતિ કરતા ઘણા વિશાળ હતાં.
thumb|left|ધ્રુવીય રીંછનું નિરીક્ષણ કરતી ઉત્તર ધ્રુવની પનડુબ્બી યુએસએસ હોનોલુલુ [45].
વસ્તી અને વિતરણ
ધ્રુવીય રીંછ આર્ક્ટિક સર્કલ અને આસપાસના વિસ્તારોમાં જોવા મળે છે. તેના સુદૂર આવાસમાં મનુષ્યના વિકાસની ગેરહાજરીને લીધે,તેણે તેની મૂળ સીમાને હાલના બીજા કોઇ પણ માંસાહારીઓ કરતા વધુ જાળવી રાખી છે. જ્યારે 88° ઉત્તરમાં તેઓ દુર્લભ છે,ને સાબિત કરે છે કે તેઓ સંપૂર્ણ આર્ક્ટિકથી લઇને દક્ષિણે કેનેડાની જેમ્સ ખાડી સુધી ફેલાયેલ છે. તે ક્યારેક બહોળા પ્રમાણમાં દરિયાએ બરફ સાથે તણાઇ જાય છે,અને તેમને કોઇ કોઇ વખત દૂર દક્ષિણે નોર્વેની મુખ્યભૂમિ બેર્વેલગ સુધી અને ઓખોટસ્ક સાગરમાં કુરીલ દ્વીપો સુધી જોવા મળ્યાં છે. મોટા ભાગની સેમાઓના કરાયેલ નબળા નિરીક્ષણોને લીધે રીંછની વૈશ્વિક અસ્તીનો અંદાજ લગાવવો મુશ્કેલ છે,જોકે જીવવૈજ્ઞાનિકો વિશ્વભરમાં 20,000-25,000 ધ્રુવીય રીંછો હોવાનો કામચલાઉ અંદાજ વાપરે છે.
સમાન્ય રીતે 19 જાણીતી અલગ અલગ ઉપસંખ્યાઓ ઓળખાઇ છે. ઉપ્સંખ્યાઓ ચોક્કસ વિસ્તારોમાં મોસમી વફાદારી દર્શાવે છે,પરંતુ ડી.એન.એ. અધ્યયનો દર્શાવે છે કે તેઓ પ્રજનનની રીતે અલગ નથી. તેર ઉત્તર અમેરિકન ઉપસંખ્યાની સીમા,દક્ષિણે બ્યુફોર્ટ સાગરથી લઇને હડસનની ખાડી અને પૂર્વમાં પશ્ચિમ ગ્રીનલેન્ડ બફીનની ખાડી સુધી છે અને વૈશ્વિક વસ્તીમાં 70%નો ફાળો આપે છે. યુરેશિયન વસ્તીને,પૂર્વ ગ્રીનલેન્ડ,બેરેન્ટ સાગર,કારા સાગર,લાપ્ટેવ સાગર,ચુક્ચી સાગરની ઉપવસ્તીમાં વિભાજિત કરાઇ છે,જોકે સીમિત ચિહ્ન અને પુનર્ગ્રહણ માહિતીને લીધે આ વસ્તીઓની સંરચના વિષે ઘણી અનિશ્ચિતતાઓ છે.
250px|thumb|ધ્રુવીય રીંછ રમતાં રમતાં લડે છે.
ધ્રુવીય રીંછની વસ્તી જાણવા માટેની આધુનિક રીતોને મધ્ય 1980 દશકથી લાગુ પડાઇ,અને તે મોટા ક્ષેત્રમાં સતત અમલમાં મૂકવી ખર્ચાળ છે. ધ્રુવીય રીંછની સૌથી ચોક્કસ વસ્તી ગણતરી માટે,આર્ક્ટિક આબોહવામાં એમને શોધવા હેલિકોપ્ટરથી ઊડાન ભરવી,રીંછોને શાંત પાડવા ટ્રેંક્યિલાઇઝર ડાર્ટ છોડવું,અને ત્યાર બાદ ટેગિંગ જરૂરી છે. નુનાવતમાં,કેતલાંક ઇનુઇટે હમણાના વર્ષોમાં માનવ વસ્તીઓ પાસે રીંછ દેખાવાની ઘટનાઓમા વધારો થયાનો અહેવાલ આપ્યો છે,જેના લીધે એવુ મનાય છે કે વસ્તી વઘી રહી છે. વૈજ્ઞાનિકોએ એની પ્રતિક્રિયા આપતા નોંધ્યુ છે કે ભૂખ્યાં રીંછો માનવ વસ્તીઓ આસપાસ ફરતા હોઇ શકે,જે એવી ધારણા તરફ દોરી જાય છે કે હકીકતે વસ્તી મનાય છે તેના કરતા ઘણી વધુ છે. આઇયુસીએનનો ધ્રુવીય રીંછ વિશેષજ્ઞ સમૂહના માનવા મુજબ "ઉપવસ્તીના કદનું અનુમાન કે સસ્ટેનેબલ હાર્વેસ્ટ સ્તર વૈજ્ઞાનિક નિરીક્ષણોના સમર્થન વિના ફક્ત પારંપરિક પારિસ્થિતિક જ્ઞાન પર આધારિત ન હોવા જોઇએ." ધ્રુવીય રીંછની માન્ય 19 ઉપવસ્તીમાંથી,8 ઘટી રહી છે,3 સ્થિર છે,1 વધી રહી છે અને 7 વિષે પુરતી માહિતી નથી.
વસવાટ
બચ્ચાનુ પાલન|250px|thumb
ધ્રુવીય રીંછને ઘણી વાર દરિયાઈ સસ્તન કહે છે કારણકે તે વર્ષના ઘણા માસ દરિયામાં વિતાવે છે. તે મહાદ્વીપીય જળમગ્ન સીમા પર પાણીને ઢાંકતા વાર્ષિક દરિયાઈ બરફ અને આર્ક્ટિક અંતર-દ્વીપીય દ્વીપસમૂહને રહેઠાણ તેરીકે પસંદ કરે છે. આ ક્ષેત્રો,જે "આર્ક્ટિક જીવન વૄત્ત" તરીકે જાણીતા છે,તે ઉચ્ચ આર્ક્ટિકના ઊંડા પાણી કરતા ઉચ્ચ્જૈવ ઉત્પાદકતા ધરાવે છે. ધ્રુવીય રીંછમાં વારંવાર એવા ક્ષેત્રો તરફ જતા જોવા મળે છે જ્યાં સમુદ્રી હિમ અને પાણી ભેગા થતા હોય,્જેમકે પોલિન્યા અને લીડ્‌સ,(આર્ક્ટિક હિમમાં ખુલ્લા પાણીનો અસ્થાયી ફેલાવ),જ્યાં એ સીલનો શિકાર કરે છે જે તેનો મુખ્ય આહાર છે. એથી ધ્રુવીય રીંછ,મુખ્યત્વે ધ્રુવીય બરફના પરિધમાં રહે છે,નહિં કે ઉત્તર ધ્રુવ પાસે ધ્રુવીય બેસિનમાં જ્યા સીલની ગીચતા ઓછી છે.
thumb|200px|એક ધ્રુવીય રીંછ.
વાર્ષિક બરફમાં પાણીના એવા ક્ષેત્ર સામેલ છે જે ઋતુ પરિવર્તન સાથે વર્ષભર દ્રશ્ય અને અદ્રશ્ય થતા રહે છે. આ પરિવર્તનોની પ્રતિક્રિયામાં સીલોએ સ્થળાંતર કરવું પડે છે,અને ધ્રુવીય રીંછે પોતાના શિકારનો પીછો કરવી અતિ આવશ્યક છે. હડસનની ખાડી,જેમ્સની ખાડી અને કેટલાક અન્ય ક્ષેત્રોમાં,પ્રત્યેક ઉનાળામાં બરફ પૂરેપૂરો પીગળી જાય છે(એક ઘટના જેને "હિમ ખંડ ખંડન" કહે છે.) જે ધ્રુવીય રીંછને ભૂમિ પર જવા મજબૂર કરે છે અને પાછો બરફ જામી જાય ત્યાં સુધી મહિનાઓ રાહ જોવડાવે છે. ચુક્ચી અને બ્યુફોર્ટ સાગરમાં,ધ્રુવીય રીંછને માટે પ્રત્યેક ઉનાળામાં ઉત્તર તરફ પાછા ફરે છે જ્યાં વર્ષભર બરફ જામેલ રહે છે.
શારીરિક લાક્ષણિકતાઓ
left|thumb|ધ્રુવીય રીંછ કંકાલ
ધ્રુવીય રીંછ ધરતી પરનું સૌથી મોટું માંસાહારી છે,જે સાઈબેરિયન વાઘના બમણા કરતા વધુ મોટુ છે. કોડિએક રીંછ સાથે તે ધરતીના સૌથી મોટા શિકારી(અને રીંછની સૌથી પ્રજાતિની)નુ પદમાં ભાગીદાર છે. પુખ્ત નરનું વજન 350-680 કિગ્રા(770-1500પાઉન્ડ) અને લંબાઇમાં2.4 - 3 m છે. પુખ્ત માદા નરથી આશરે અડધા કદની હોય છે અને સમાન્ય રીતે વજનમાં150 - 249 kg અને લંબાઇમાં1.8 - 2.4 m હોય છે. ગર્ભવતી હોય ત્યારે,તો પણ,તેમનું વજન 499 kg જેટલું હોઈ શકે છે. ધ્રુવીય રીંછ સસ્તનોમાં સૌથી વધુ દ્વિરૂપી લૈંગિકતાવાળા છે,જેની આગળ ફક્ત પિનીપેડ છે. નોંધેલ સૌથી મોટા ધ્રુવીય રીંછનુ કહેવાતુ વજન 1002 kg હતું,આ એક નર હતો જેને 1960માં ઉત્તરપશ્ચિમ અલાસ્કામાં કોટજેબુ સાઉન્ડમાં ગોળીથી વિંધી નખાયો.
તેના સૌથી નજદીકના સંબંધી,ભૂરા રીછ કરતા,ધ્રુવીય રીંછ વધુ વિસ્તરેલ શારીરિક બાંધો અને વધુ લાંબા નાક અને ખોપડી ધરાવે છે. જેમ એલનના નિયમે ઉત્તરી પ્રાણી માટે ધાર્યું છે એમ,પગ ટૂંકા અને કાન અને પૂંછડી નાના છે. તો પણ,હિમ કે પાતળા બરફ પર ચાલતી વખતે એના પગના પહોળા નળિયા એના વજનને વહેંચી નાખે છે અને તરતી વખતે અગળ વધવામાં મદદ કરે છે,તેમનું કદ 30 સેમી(12 ઇંચ)આસપાસ હોય છે. પંજાના તળિયા નાના,નરમ પપિલે(ચર્મ રચના)થી ઢાંકેલ હોય છે જે બરફ પર ઘર્ષંણ પૂરું પાડે છે. ભૂરા રીંછ કરતા ધ્રુવીય રીંછના પંજા ટૂંકા અને મજબૂત છે,કદાચ બરફ અને શિકારને મજબૂતીથી પકડવા માટે. પંજા અંદર તરફ ઊંડા વળેલા છે જે તેને તેના કુદરતી આવાસ બરફને ખોદવામાં મદદ કરે છે. એક આવર્તી ઇન્ટરનેટ માન્યતા મુજબ બધા ધ્રુવીય રીંછ ડાબોડી હોય છે, ,આ દાવાનુ સમર્થન કરતો કોઇ વૈજ્ઞાનિક પુરાવો નથી. ભૂરા રીંછથી ઉલ્ટું,કેદ કરેલ ધ્રુવીય રીંછ કોઇક જ વાર વધુ પડતા વજનવાળા કે વિશેષ મોટા કદનાં હોય છે,જે મોટા ભાગના પ્રાણી સંગ્રહાલયોનાં ગરમ તાપમાનની પ્રતિક્રિયા સ્વરૂપે શક્ય છે.
ધ્રુવીય રીંછના 42 દાંત તેના ઉચ્ચ માંસાહારી આહારને પ્રતિબિંબિત કરે છે. ભૂરા રીંછ કરતા તેની દાઢ થોડી નાની અને દાંતેદાર છે અને રાક્ષી દાંત મોટા અને તીક્ષ્ણ છે. દંત સૂત્ર છેઃ:
ધ્રુવીય રીંછ 10 cm સુધીની ખાસ ચરબી વડે સરસ રીતે ઉષ્મારક્ષિત હોય છે, જે તેમનુ ચર્મ તથા રૂંવાટી છે;તેઓ 10 °Cથી વધુ તાપમાને યકુળ બની જાય છે ,અને ઇન્ફ્રારેડ ફોટોગ્રાફી હેઠળ તેઓ લગભગ ગાયબ થઇ જાય છે. ધ્રુવીય રીંછની રૂંવાટી,ઘાંટી આંતરિક રૂંવાટીના સ્તર અને રક્ષક વાળની બનેલ હોય છે,જે સફેદથી ભૂરી દેખાય છે પણ હકીકતે પારદર્શક હોય છે. રક્ષક વાળ 5 - 15 cmશરીરના મોટા ભાગ પર આવેલ હોય છે. ધ્રુવીય રીંછ,મેથી ઓગસ્ટ સુધી ક્રમશઃ રૂંવાટી ખેરવે છે, પણ, અન્ય આર્ક્ટિક સસ્તનોથી વિપરિત,તેઓ ઉનાળુ સ્થિતિમાં છલાવરણ કરવા પોતાનુ આવરણ ઘેરા રંગ માટે નથી છોડતા. ધ્રુવીય રીંછના આવરણના પોલા રક્ષક વાળ માટે પહેલા એવુ મનાતુ હતુ કે તેઓ પોતાની કાળી ત્વચા સધી પ્રકાશનું વહન કરવા ફાઇબર ઓપ્ટીક નલિકા તરીકે કાર્ય કરે છે,જ્યાં તેનુ શોષણ કરી શકાય;પરંતુ તાજેતરના અવલોકનોએ આ સિદ્ધાંતને રદ કર્યો.
thumb|left|પ્રાણી-સંગ્રહાલય માં છલાંગ મારતું ધ્રુવીય રીંછ thumb|right|250px|ધ્રુવીય રીંછ કૃત્રિમ આર્ક્ટિક પ્રાણી-સંગ્રહાલય પર્યાવરણમાં.
સકેદ આવરણ વય સાથે પીળુ પડી જાય છે. જ્યારે ગરમીમાં કેદ રખાતા,ભેજવાળી સ્થિતિમાં,રૂંવાટીનો રંગ રક્ષક વાળમાં વિકસતી લીલને લીધે આછો લીલો થઇ જાય છે. નરના આગલા પગ પર ઘણા લાંબા વાળ હોય છે.જે રીંછ 14 વર્ષની વયે પહોંચે ત્યાં સુધી વધે છે. એવુ મનાય છે કે,નરના આગલા પગ પર અલંકારરૂપ વાળ માદાને આકર્ષિત કરવા માટે હોય છે,જેમ સિંહને કેશવાળી હોય છે.
ધ્રુવીય રીંછ અતિ વિક્સિત ઘ્રાણ સંવેદના ધરાવે છે,જે સીલને આશરે 1 mi દૂરથી અને 3 ft બરફ નીચેથી શોધી શકે છે. એની શ્રવણ ક્ષમતા પણ મનુષ્ય જેટલી જ તીવ્ર હોય છે,અને એની દૂર-દ્રષ્ટિ પણ ઘણી સારી છે. ધ્રુવીય રીંછ એક શ્રેષ્ઠ તરવૈયું છે અને તે ખુ્લ્લા આર્ક્ટિક જળમાં જમીનથી 200 mi દૂર સુધી જોવા મળેલ છે. પોતાના ઉછાળ પૂરા પાડતા શરીર વડે,તે પ્રચલન માટે તેના મોટા આગલા પંજાના ઉપયોગથી ડોગ પેડલ પદ્ધતિથી તરે છે. ધ્રુવીય રીંછ 6 માઇલ/કલાકની ઝડપે તરી શકે છે. ચાલતી વખતે,ધ્રુવીય રીંછની ચાલ ધીમી હોય છે,અને તે 50.5 કિમી/કલાક(3.5 માઇલ/કલાક)ની સરેરાશ ગતિ જાળવે છે.
શિકાર અને ખોરાક
thumb|right|લાંબું મોં અને ગળું ધ્રુવીય રીંછને ઊંડા ચિદ્રોમાં સીલને શોધવામાં મદદ કરે છે, જ્યારે શક્તિશાળી પાછલા પગ ભારે શિકારને ખેંચવા સમર્થ બનાવે છે..
ધ્રુવીય રીંછ કુળનું સૌથી માંસાહારી સભ્ય છે,અને મોટા ભાગે તેનો આહાર ચક્રાકાર અને દાઢીવાળી સીલ ધરાવે છે. આર્ક્ટિક કરોડો સીલોનું ઘર છે,જે શ્વાસ લેવા માટે બરફમાંના છિદ્રોમાંથી સપાટી પર આવતી વખતે,કે બરક પર આરામ કરવા બહાર આવે ત્યારે શિકાર બને છે. ધ્રુવીય રીંછ મુખ્યત્વે હિમ,જળ,અને હવા વચ્ચે બનેલ અંતરપૃષ્ઠ પર શિકાર કરે છે;તેઓ ક્યારેક જ જમીન કે ખુલ્લા પાણીમાં સીલને પકડે છે.
200px|left|thumb|ધ્રુવીય રીંછ એક વ્હેલના શબ પાસે
એક વ્યાપક દંતકથા મુજબ ધ્રુવીય રીંછો શિકાર કરતી વખતે તેમના કાળા નાકને તેમના પંજાથી ઢાંકી રાખે છે. આ વર્તન,જો થતું હોય,તો દુર્લભ છે-જો કે આ વાર્તા દેશી મૌખિક ઇતિહાસમાં છે અને પહેલાના આર્ક્ટિક શોધકો વિવરણોમાં છે,હાલના દસકાઓમાં આવા વર્તન નજરે જોયા હોવાનું નોંધાયેલ નથી.
પુખ્ત રીંછ ફ્ક્ત સીલની કેલરીયુક્ત ચામડી અને ચરબી ખાય છે,જ્યારે નાના રીંછ પ્રોટીનયુક્ત લાલ માંસનું ખાય છે. સમ-પુખ્ત રીંછ,જે પોતાની માતાથી સ્વતંત્ર તો થઇ ગયા છે પણ સીલનો સફળતાપૂર્વક શિકાર કરવા માટે પુરતા અનુભવ અને દેહ આકાર પ્રાપ્ત નથી કર્યાં,એમના માટે બીજા રીંછોના મારણના અવશેષ પર આધાર રાખવો એ પોષણનો અગત્યનો સ્રોત છે. જો સમપુખ્ત રીંછો સીલને મારે પણ તેમનાથી મોટા ધ્રુવીય રીછોથી તેની રક્ષા ન કરી શકે તો તેઓને અડધા ખાધેલ સીલના મડદા પર આધાર રાખવા મજબૂર થવુ પડે છે. ખાઇ લીધા બાદ,ધ્રુવીય રીંછ બરફ કે પાણીથી પોતાને ધોવે છે.
ધ્રુવીય રીંછ એક ખૂબ શક્તિશાળી શિકારી છે. તે એક પુખ્ત વોલરસને મારી શકે છે,છતા તે ભાગ્યે જ તેઓ પ્રયત્ન કરે છે,કેમ કે વોલરસ રીંચના વજનના બમણા કરતા વધુ વજન ધરાવે છે. ધ્રુવીય રીંછે શ્વસન છિદ્રો પર હુમલો કરીને,બેલુગા વ્હેલનો પણ શિકાર કર્યો છે. વ્હેલ વોલરસ જેટલા જ કદની અને રીછ માટે તેમને કાબૂમાં કરવી લગભગ એટલી જ મુશ્કેલ હોય છે. આર્ક્ટિકમાં મોટા ભાગના સ્થળચર ભૂમિ પર ધ્રુવીય રીંછથી વધુ ઝડપે દોડી શકે છે કારણકે ધ્રુવીય રીંછનુ શરીર જલ્દી અતિ ગરમ થઇ જાય છે. કેટલાંક ક્ષેત્રોમા,વોલારસના બચ્ચા અને મૃત પુખ્ત વોલરસના મૃતદેહ ધ્રુવીય રીંછના આહારના પૂરક હોય છે,જેની ચરબી સડી જાય ત્યારે પણ રીંછ સહેલાઈથી ઓહિયા કરી જાય છે.
ગર્ભસ્થ માળાના અપવાદ સાથે ધ્રુવીય રીંછ આખું વર્ષ સક્રિય રહે છે, જો કે તેમના રક્તમાં અવશિષ્ટ શીત સમાધિ આકર્ષક કળ હોય છે. ભૂરા અને કાળા રીંછથી ઉલટું,ધ્રુવીય રીંછ ઉનાળાના અંત અને પાનખર ઋતુની શરૂઆત દરમ્યાન ઘણા મહિનાઓ સુધી ભૂખ્યાં રહી શકવા સક્ષમ હોય છે,જયારે તેઓ સમુદ્ર ન જામેલ હોવાને કારણે શિકાર નથી કરી શકતા. ઉનાળા અને પ્રારંભિક ચોમાસામાં જયારે દરિયાઈ બરફ અનુપલબ્ધ હોય છે,ત્યારે કેટલીક વસ્તી તે સમયે આરક્ષિત ચરબી પર મહિનાઓ સુધી જીવિત રહે છે. ધ્રુવીય રીંછ વ્યાપક રીતે અન્ય વન્ય આહાર પણ ખાતા હોવાનું જણાયું છે,જેમાં મસ્કોક્સ,રૅન્ડીઅર,પક્ષીઓ,ઈંડાઓ,મૂષકો,શેલફીશ,કરચલાં અને બીજા ધ્રુવીય રીંછોનો સમાવેશ થાય છે. તેઓ બેરીઓ,મૂળો,અને દરિયાઈ ઘાસ,સહિતના છોડ પણ ખાઈ શકે છે,જોકે આમાંના કોઈ પણ તેમના આહારના અગત્યના ભાગ નથી. ધ્રુવીય રીંછના શરીર વિજ્ઞાનની વિશેષતા છે કે એને દરિયાઇ સસ્તનોથી મોટી મત્રામાં ચરબીની જરૂર હોય છે,અને તે પાર્થિવ આહારમાંથી પર્યાપ્ત કેલરીની માત્રા પ્રપ્ત નથી કરી શકતું.
જિજ્ઞાસુ અને મૃતોપજીવી પ્રાણી હોઇ, તેઓ ધ્રુવીય રીંછ જયારે મનુષ્યના સંપર્કમાં આવે છે ત્યારે કચરો ફંફોસે છે અને ખાય છે. ધ્રુવીય રીંછ તેમને જે ખતરનાક પદાર્થો સહિત તમને જે મળે તે દરેક વસ્તુને ખાઈ લે છે,જેમ કે સ્ટાયરોફૉમ,પ્લાસ્ટિક,કાર બેટરીઓ,ઈથિલીન ગ્લાયકોલ,હાઇડ્રોલિક પ્રવાહી,અને મોટર ઓઇલ. ચર્ચીલ,મેનીટોબામાં રીંછોની સુરક્ષા માટે ઉકરડાને 2006માં બંધ કરી દેવાયો,અને હવે કચરાને પુનઃ ઉપયોગ યોગ્ય બનાવાય છે અથવા થોમ્પસન,મેનીટોબા લઇ જવાય છે.
thumb|left|ધ્રુવીય રીંછ ઘણી વાર રમતા રમતા લડે છે. પ્રજનન ઋતુ દરમ્યાન,વાસ્તવિક લડાઇઓ જે ઘણી વાર ઉઝરડાં અને તૂટેલ દાંતોમા પરિણમે છે.
વર્તણૂંક
ભૂરા રીંછથી ઉલ્ટું,ધ્રુવીય રીંછ ક્ષેત્રીય નથી હોતા. આક્રમક અકરાંતિયા તરીકે પંકાયેલ હોવા છતાં,તેઓ સામાન્ય રીતે સામનો કરવા બાબતે ખૂબ સચેત રહે છે,અને લડવા કરતા ભાગી છૂટવાનું પસંદ કરે છે. સ્થૂળ ધ્રુવીય રીંછ,કોઇક જ વાર માણસ પર હુમલો કરે છે,જ્યાં સુધી તેમને ગંભીર રીતે ઉશ્કેરવામાં ન આવે,જ્યારે ભૂખ્યા રીંછ અતિશય અનિશ્ચિત હોય છે અને મનુષ્યોને મારવા અને ક્યારેક ખાઇ જવા જાણીતા છે. ધ્રુવીય રીંછ છુપા શિકારી હોય છે,અને મોટે ભાગે જ્યા સુધી તેઓ તેના પર હુમલો ન કરે ત્યાં સુધી તેમના શિકાર તેમની હાજરીથી અજાણ હોય છે. જયારે ભૂરા રીંછ ઘણી વાર કોઈ વ્યક્તિને ઘાયલ કરે છે અને છોડી દે છે,ધ્રુવીય રીંછના હુમલા વધુ આક્રમક હોવાની શક્યતા હોય છે અને તે હંમેશા ઘાતક હોય છે. જોકે,આર્ક્ટિકની આસપાસ ખૂબ ઓછી માનવ વસ્તીને લીધે આવા હુમલા જવલ્લે જ થાય છે.
સામાન્ય રીતે પુખ્ત ધ્રુવીય રીંછ એકાંત જીવન જીવે છે. છતાં,તેઓ ઘણી વાર કલાકો સુધી સાથે રમતા અને ભેટીને સૂતાં પણ જોવા મળ્યા છે. અને ધ્રુવીય રીંછની પ્રાણીશાસ્ત્રી નિકિતા ઓવ્સિઅનિકોવે પુખ્ત નર "સુ-વિકસિત મિત્રતા" ધરાવતા હોવાનું વર્ણવ્યું છે. બચ્ચાં પણ રમતિયાળ હોય છે. ખાસ કરીને યુવા નરોમાં,રમતમાં થતી લડાઈ પછીના જીવનમાં પ્રજનન માટેની ગંભીર સ્પર્ધાના અભ્યાસનું માધ્યમ હોઈ શકે. ધ્રુવીય રીંછોમાં સ્વોચ્ચારણની એક વિસ્તૃત શ્રુંખલા જોવા મળે છે,જેમાં ગર્જના,ચીસ,ખુશી,દુઃખનો સમાવેશ થાય છે.
1992માં ચર્ચિલ પાસે એક તસ્વીરકારે પોતાના કરતા દસમાં ભાગના કદના કેનેડિયન એસ્કિમો કૂતરા સાથે રમતા ધ્રુવીય રીંછની વ્યાપકરૂપે ફરતી થયેલ તસ્વીરો લીધી. આ જોડી કોઇ દેખીતા કારણ વગર સતત દસ દિવસો સુધી દર બપોરે બિનહાનિકારક રીતે સાથે રમતી રહી,જોકે હોઈ શકે કે શ્વાનનાં ખોરાકમાં ભાગ પડાવવાની આશાએ રીંછ મિત્રતા દેખાડતું હોય. આ રીતની સામાજિક આંતરક્રિયા અસામાન્ય છે;ધ્રુવીય રીંછ માટે કૂતરા પ્રત્યે આક્રમક રીતે વર્તવુ વધુ સામાન્ય છે.
પ્રજનન અને જીવનચક્ર
thumb|તરતું ધ્રુવીય રીંછ
પ્રણય અને સંભોગ મે અને એપ્રિલમાં દરિયાઇ બરફ પર થાય છે,જ્યારે ધુવીય રીંછો સીલ્ના શિકાર માટેના શ્રેષ્ઠ ક્ષેત્રમાં એકઠા થાય છે. નર પ્રજનન યોગ્ય માદાનો 100 km કે વધુ સુધી પીછો કરે છે,અને મળ્યા બાદ બીજા નરો સાથે પ્રજનન માટેના અધિકારો માટે તીવ્ર લડાઈ કરે છે,લડાઇઓ કે જે ઉઝરડાં અને તૂટેલ દાંતોમા પરિણમે છે.[177] ધ્રુવીય રીંછની પ્રજનન પ્રણાલી બહુપત્નીત્વવાળી હોય છે;માતાઓ અને બચ્ચઓ પરના હાલના આનુવાંશિક પરીક્ષણોમાં,જોકે,એવા કિસ્સા બહાર આવ્યા છે કે જેમાં એકસાથે જન્મેલ બચ્ચાઓનાં પિતા અલગ હતા. સાથીઓ સાથે રહે છે અને એક આખા સપ્તાહમાં વારંવાર સંભોગ કરે છે,સંભોગની ક્રિયા માદામાં અંડોત્સર્જન પ્રેરે છે.
ફેંગ શુઇ
ફેંગ શુઇ (, અગાઉની  ; , ) સોંદર્યસ્ત્રની પ્રાચીન ચાઇનીઝ પદ્ધતિ છે, જે સકારાત્મક ક્વિ (સારી તંદુરસ્તી માટે સકારાત્મક અને નકારાત્મક સ્વરૂપો સંતુલીત કરતી પરંપરાગત ચાઇનીઝ પદ્ધતિ)પ્રાપ્ત કરીને જે વ્યક્તિનું જીવન સુધારવામાં સહાય કરવા માટે દેવલોકની ખગોળવિદ્યા અને પૃથ્વીના (ભૂગોળ) એમ બન્નેના કાયદાઓનો ઉપયોગ કરતી હોવાનું મનાય છે. આ શિસ્ત માટેની મૂળ ઓળખ કાન યૂ છે (જેનો અર્થ સ્વભાવિક રીતે જ દેવલોક અને પૃથ્વીનો તાઓ (સનાતન વિશ્વનો અંતિમ સિદ્ધાંત) ) તેવો થાય છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પ્રજનન અને જીવનચક્ર
સંભોગ પછી ફલિતાંડ ઓગસ્ટ કે સપ્ટેમ્બર સુધી એક નિલંબિત અવસ્થામાં રહે છે. આ ચાર માસમા,ગર્ભસ્થ માદા પ્રચુર માત્રામાં ખોરાક ખાય છે,કમ સે કમ 200 kg સુધી વજન વધારે છે અને ઘણી વાર પોતાના શરીરના વજનના બમણા કરતા વધી જાય છે.
ફેંગ શુઇ
શબ્દ ફેંગ શુઇ નું સ્વભાવિક ભાષાંતર અંગ્રેજીમાં "હવા-પાણી" એવું થાય છે. જિન ડાયનેસ્ટીના ગુઓ પુ દ્વારા નીચે જણાવેલા ઝેંગશુ (બરીયલનું પુસ્તક) લખાણ ઉદ્દરણ પરથી લીધેલું આ સાંસ્કૃતિક ટૂંકુ લખાણ છે: ક્વિ હવા પર સવારી કરે છે અને ચોમેર ફરે છે, પરંતુ પાણી સાથે અથડામણ થાય ત્યારે તે અસલ સ્થિતિમાં આવી જાય છે.
ખેંગારીયા (તા. વિરમગામ)
ખેંગારીયા (તા. વિરમગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વિરમગામ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ખેંગારીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, ડાંગર, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પ્રસૂતિ ગુફા અને પ્રારંભિક જીવન
thumb|બચ્ચ અસહાય જન્મે છે,અને લાક્ષણિક રીતે બેથી અઢી વર્ષ જતન પામે છે.
ખેંગારીયા (તા. વિરમગામ)
શ્રેણી:વિરમગામ તાલુકો
ફેંગ શુઇ
મૂળ
હાલમાં યાંગશાઓ અને હોંગશાન સંસ્કૃતિઓ અગાઉ ફેંગ શુઇનો ઉપયોગ થતો હોવાના પૂરાવાઓ પૂરા પાડે છે. ચુંબકીય હોકાયંત્રની શોધ નહોતી થઇ ત્યા સુધી, માનવી અને સૃષ્ટિ વચ્ચેનો સંબસંબંધ શોધવા માટે દેખીતી રીતે જ ફેંગ શુઇ ખગોળવિદ્યા પર આધારિત હતું. અને જ્યારે યાંગશાઓ અને હોંગશાન સંસ્કૃતિ હાલના ચીનના ઉત્તર પૂર્વમાં દેખાઇ હતી ત્યારે ત્યાં ચીની સિવાયના અને હાન ચાઇનીઝ લોકો આંતરિયાળ વિસ્તારમાં રહેતા હતા, જેમને બાર્બેરીયન કહેવાય છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પ્રસૂતિ ગુફા અને પ્રારંભિક જીવન
જયારે હિમખંડો શિકારની સંભાવના પૂરી કરીને પાનખરમાં તૂટી જાય છે,તો દરેક ગર્ભસ્થ માદા એક પ્રસૂતિ ગુફા ખોદે છે જે એકથી ત્રણ એક સાંકડી ઓરડીઓમાં ખુલતી પ્રવેશ સુરંગ ધરાવે છે. મોટા ભાગની પ્રસૂતિ ગુફા બરફના ટેકરીઓમાં હોય છે,જો બરફ હજી પુરતો ઠંડો ન હોય તો,તે ભૂગર્ભમાં પર્માંફ્રોસ્ટ(ધ્રુવપ્રદેશમાં પૃથ્વીની સપાટી નીચે માટીનું કાયમનું ઠરી ગયેલું પડ.)મા બનાવેલ પણ હોઇ શકે. મોટા ભાગની ઉપ-વસ્તીઓમાં,પ્રસૂતિ ગુફા કિનારાથી થોડા કિલોમીટર દૂર ભૂમિ પર આવેલ હોય છે,અને ઉપ-વસ્તીની બીજી માદાઓ એ જ ગુફા વિસ્તારોનો ફરી ઉપયોગ કરે છે. જે ધ્રુવીય રીંછ ભૂમિ પર ગુફા નથી બનાવતા તે દરિયાઇ હિમ પર તેમની ગુફા બનાવે છે. ગુફામાં તે શીતનિદ્રા જેવી એક નિષ્ક્રિય અવસ્થામાં પ્રવેશ કરે છે. શીતનિદ્રા જેવી આ અવસ્થામાં સતત સૂવું સમાવિષ્ટ નથી;તો પણ રીંછના હૃદયના ધબકારાનો દર 46થી 27 ધબકારા પ્રતિ મિનીટ સુધી ધીમો પડી જાય છે. શીતનિદ્રામાં રહેલ લાક્ષણિક સસ્તનની જેમ આ દરમ્યાન એના દેહનું તાપમાન ઘટતું નથી.
ફેંગ શુઇ
મૂળ
4000 બીસીમાં, બાન્પો નિવાસોના બારણાઓને શિયાળુ અયનકાળ પછીના નક્ષત્ર યીન્ગશી અનુસાર ગોઠવવામાં આવતા હતા - તેને સૂર્ય પ્રાપ્ત કરવા માટેના ઘરો તરીકે ટાંકવામાં આવ્યા હતા. ઝ્હૌ યુગ દરમિયાન, યીંન્ગશી ડીંગ  તરીકે જાણીતુ હતું અને શિજિંગ ના અનુસાર રાજધાનીના શહેરને ઊભુ કરવા માટેનો યોગ્ય સમય દર્શાવતા માટે તેનો ઉપયોગ થતો હતો. સ્વ યાંગશાઓની સાઇટ દાદીવાન ખાતે આવેલી છે. (સદી. 3500-3000 બીસી)માં મધ્યમાં આવેલી ઇમારત (F901) જેવા સ્થળોનો સમાવેશ થાય. છે. ઇમારતનું મુખ દક્ષિણ બાજુએ છે અને સરહદો માટા પ્લાઝા બાજુએ છે. તે ઉત્તર-દક્ષિણ ધરી પર છે, સાતે બીજી ઇમારતમાં દેખીતી રીતે જ સામાજિક પ્રવૃત્તિઓ થાય છે. આ સંકુલનો પ્રાદેશિક સમુદાયો દ્વારા ઉપયોગ થતો હશે તેવુ મનાય છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પ્રસૂતિ ગુફા અને પ્રારંભિક જીવન
નવેમ્બર અને ફેબ્રુઆરી વચ્ચે,બચ્ચા આંધળા જન્મે છે,નીચે એક હલકી રૂંવાટીથી ઢંકાયેલ,વજનમાં 0.9 kgથી ઓછા હોય છે. સરેરાશ દરેક શાવકસમૂહમાં ન્યૂનતમ બે બચ્ચાM હોય છે. પરિવાર મધ્ય ફેબ્રુઆરીથી મધ્ય એપ્રિલ સુધી ગુફામાં જ રહે છે,જયારે માતા પોતાનો ઉપવાસ ચાલુ રહવા સાથે ચરબી-યુક્ત દૂધ પાઈ તેના બચ્ચોનું જતન કરે છે. માતા પ્રવેશદ્વાર તોડીને ખોલે છે ત્યાં સુધીમાં,તેના બચ્ચોનું વજન આશરે 10 to 15 kg થઇ જાય છે. આશરે 12 થી 15 દિવસો સુધી પરિવાર ગુફાની બહાર તેની આસપાસ સમય વિતાવે છે,આ દરમ્યાન માતા વનસ્પતિ ચરે છેજયારે બચ્ચાઓ ચાલવા અને રમવાના આદિ બને છે. પછી તેઓ ગુફા ક્ષેત્રથી સમુદ્રી હિમ સુધી લાંબી લાંબી પદયાત્રા શરૂ કરે છે,જ્યાં મા ફરી એક વાર સીલ પકડી શકે છે. પાનખર માં હિમખંડ તૂટવાના સમય પર આધારિત હોઈ,તેણે આઠ માસ સુધી નિરાહાર રહી હોઈ શકે.
ફેંગ શુઇ
મૂળ
પુયાંગ ખાતે કબર (સદી. 4000 બીસી) જેમાં મોઝેઇક (રંગીન કાચના ટુકડાઓથી જડેલ)નો સમાવેશ થાય છે-જે ડ્રેગન અને ટાઇગર નક્ષત્રનો ચાઇનીઝ ગ્રહ નકશો છે અને બેઇડૌ (બીગ ડીપર, લેડલ અથવા બુશેલ)-ઉત્તર-દક્ષિણ ધરીએ આવેલ છે. હોન્ગશાન સેરિમોનીયલ સેન્ટર અને લુતાઇગેન્ગ ખાતે સ્વ લોંગશાન નિવાસ ખાતે પુયાંગ કબર પરનો વર્તુળ અને ચોરસ એમ બન્ને આકારોની હાજરી, ગાઇટિયન કોસ્મોગ્રાફી (ગોળ દેવલોક, ચોરસ પૃથ્વી) ઝહૌ બી સુઆન જિંગ માં દેખાઇ તેના ઘણા પહેલા પણ ચાઇનીઝ સમાજમાં હાજર હોવાનો સંકેત આપે છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પ્રસૂતિ ગુફા અને પ્રારંભિક જીવન
બચ્ચો વરુઓ અને ભૂખમરાના ભોગ બની શકે. માદા ધ્રુવીય રીંછ,તેમના સંતાનો પ્રત્યેના પ્રેમ અને તેમની રક્ષા કરવામાં તેમની બહાદુરી બંને માટે જાણીતા છે. અનુવાંશિક પરીક્ષણ દ્વારા દત્તક લેવાના એક કિસ્સાની પુષ્ટિ કરવામાં આવી છે. પુખ્ત નર ધ્રુવીય રીંછ કેટલીક વાર બાળ ધ્રુવીય રીંછને ખાઈ જાય છે,જેના કારણ અસ્પષ્ટ છે. અલાસ્કામાં,હવે 42% બચ્ચા 12 માસની વયે પહોંચે છે,જે પહેલાના 15 વર્ષ પહેલાનાં 65%થી ઓછા થઇ ગયેલ છે. મોટા ભાગના ક્ષેત્રોમાં બચ્ચાઓને અઢી વર્ષની વયે સ્તનપાન બંધ કરાવવામાં આવે છે, જ્યારે માતા તેમનાથી દૂર ચાલી જાય છે કે તેમને છોડી દે છે. પશ્ચિમ હડસનમા એ અસામાન્ય છે કે માદા ધ્રુવીય રીંછ તેમના દોઢ વર્ષની વયે તેમના બચ્ચાઓનું સ્તનપાન બંધ કરી દે છે. આવું 1980ની શરૂઆતમાં 40% બચ્ચાઓના કિસ્સામા હતું;જોકે 1990ના દશકમાં,20%થી ઓછા બચ્ચાઓનું સ્તનપાન એટલી નાની વયે બંધ કરવામાં આવ્યું. માતાના ગયા પછી,બાળ ભાઈ-બહેનો કેટલીક વાર એકસાથે મુસાફરી કરે છે અને ખોરાક વહેંચે છે. thumb|left|પ્રસૂતિ ગુફામાંથી બહાર નીકળતી માદા
ફેંગ શુઇ
મૂળ
કોસ્મોગ્રાફી (વિશ્વ કે પૃથ્વીનું વર્ણન અથવા નકશા દોરવા તે) કે જે આધુનિક ફેંગ શુઇ સાધન સાથે નજીકનો સંબંધ ધરાવે છે અને જાડે પર મળી આવેલી પદ્ધતિએ હંશાન ખાતે 3000 બીસીની આસપાસ જાહેર કરી હતી. આ ડિઝાઇનને પુરાતત્વવાદી લિ ક્ઝુકિનથી લઇને લિયુરેન એસ્ટ્રોલેબ, ઝ્હીનાન ઝ્હેન  અને લુઓપાન સાથે સાંકળવામાં આવી છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પછીનું જીવન
માદાઓ મોટા ભાગના ક્ષેત્રોમાં ચાર વર્ષની વયે પ્રજનન શરૂ કરી દે છે,અને બ્યુફોર્ટ સમુદ્રમાં પાંચ વર્ષે. સામાન્ય રીતે નર છ વર્ષે લૈંગિક પુખ્તતાએ પહોંચે છે,જોકે માદાઓ માટેની સ્પર્ધા હિંસક છે,ઘણા આઠ કે દસની વાય સુધી પ્રજનન નથી કરતા. હડસનની ખાડીમા કરેલ એક અભ્યાસ પરથી જાણવા મળ્યું કે માદાની પ્રાજનનિક સફળતા અને માદાઓનું પ્રસૂતિ વજન તેમની મધ્ય કિશોર વયે અત્યાધિક હોય છે.
ફેંગ શુઇ
મૂળ
એર્લિટૌ ખાતે ભવ્ય માળખાના પ્રારંભથી, ચીનના દરેક શહેરો તેમની ડિઝાઇન અને ગોઠવણી ફેંગ શુઇના નિયમોને અનુસર્યા હતા. આ નિયમોને ઝહૌ યુગ દરમિયાનમાં કાઓગોન્ગ જી માં કોડ આપવામાં આવ્યા હતા.("ક્રાફ્ટસનો મેન્યુઅલ"). સુથારોના મેન્યુઅલ લુ બાન જિંગ માં બિલ્ડરો માટનેના નિયમોને કોડ અપાયા હતા. ("લુ બાનનું હસ્તલખાણ"). પુયાન્ગથી લઇને માવાંગડુઇ સુધી અને ત્યાર બાદ દરેક કબરો અને મકબરાઓ ફેંગ શુઇના નિયમોને અનુસર્યા હતા. અગાઉના રેકોર્ડ જોતા એવું લાગે છે કે કબરો અને નિવાસોના માળખાઓ માટેના નિયમો એકસમાન હતા.
ધ્રુવીય રીંછ
પછીનું જીવન
મોટા ભાગનાં સ્થળચર સસ્તનો કરતા ધ્રુવીય રીંછ ચેપી રોગો અને પરોપજીવીઓથી ઓછા અસર પામે છે. ધ્રુવીય રીંછ ખાસ કરીને ત્રિચિનેલ્લા થી સંવેદનશીલ હોય છે,એક પરોપજીવી ગોલકૃમિ જે સ્વ-માંસભક્ષણના માધ્યમથી ફેલાય છે, જોકે ચેપ સામાન્ય રીતે ઘાતક નથી હોતાં. ધ્રુવીય રીંછને હડકવા થયાનો એક જ મામલો નોંધાયો છે,ધ્રુવીય રીંછ વારંવાર આર્ક્ટિક શિયાળનાં સંપર્કમાં આવતા રહેવ છતાં પણ,જે મોટે ભાગે હડકવા ધરાવતાં હોય છે. બેક્ટેરિયલ લેપ્ટોસ્પાઇરોસીસ અને મોર્બિલ્લિવાયરસ નોંધયેલ છે. ધ્રુવીય રીંછને કેટલીક વાર વિવિધ ચર્મ રોગોની સમસ્યા થાય છે,જેનું કારણ ધનરડાં કે અન્ય પરોપજીવી હોઈ શકે.
ફેંગ શુઇ
પૂર્વ સાધનો અને તકનીકો
thumb|right|200px|લા ચાઇનાટાઉનના મેટ્રો સ્ટેશન ખાતે ફેંગ શુઇ વળાંક. ફેંગ શુઇના ઇતિહાસમાં 3500 થી વધુ વર્ષોનો સમાવેશ થાય છે જેમાં ચુબકીય હોકાયંત્રની શોધ પણ થઇ ન હતી. તેનું મૂળ ચાઇનીઝ ખગોળવિદ્યામાં રહેલું છે. કેટલીક પ્રવર્તમાન તકનીકોનું મૂળ ઉત્તર પાષાણ યુગીન ચીનમાં શોધી શકાય છે, જ્યારે અન્યોને બાદમાં ઉમેરવામાં આવ્યા હતા. (ખાસ નોંધવાલાયક હેન ડાયનેસ્ટી, તાંગ, સોંગ, અને મિંગ).
ધ્રુવીય રીંછ
પછીનું જીવન
ધ્રુવીય રીંછ ભાગ્યે જ 25 વર્ષથી વધુ જીવી શકે છે. નોંશેલ માહિતી મુજબ સૌથી વૃદ્ધ વન્ય રીંછ 32 વર્ષની વયે મૃત્યુ પામ્યું.જ્યારે સૌથી વૃદ્ધ બંદી માદા હતી જે 1991માં 43 વર્ષની વયે મરણ પામી. સૌથી વૃદ્ધ જીવિત ધ્રુવીય રીંછ એસિનીબોઇન પાર્ક પ્રાણીસંગ્રહાલયનું ડેબી છે,જે કદાચ ડિસેમ્બર,1966 માં જન્મ્યું હતું. વન્ય પુખ્ત ધ્રુવીય રીંછના મૃત્યુના કારણો વિશે પૂરી જાણકારી નથી,કેમકે આ પ્રજાતિના શીત આવાસમાં ભાગ્યે જ મૃતદેહ મળી આવે છે. જંગલમાં,વૃદ્ધ ધ્રુવીય રીંછ અંતે ખૂબ નબળા બની જાય છે અને શિકાર ન પકડી શકવાને લીધે,ધીમે-ધીમે ભૂખમરાથી મરણ પામે છે. બની શકે કે અકસ્માતમાં કે લડાઈમાં ઘાયલ ધ્રુવીય રીંછ મૃત્યુ પામે અથવા અસરકારક રીતે શિકાર કરવા અસમર્થ બનતા,ભૂખમરો વેઠે.
ફેંગ શુઇ
પૂર્વ સાધનો અને તકનીકો
ફેંગ શુઇનો ખગોળવિદ્યાને લગતો ઇતિહાસ સાધનો (ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ) અને તકનીકોના વિકાસનો પૂરાવો છે. ઝહૌલી ના અનુસાર મૂળભૂત ફેંગ શુઇ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ કદાચનોમોન (ઘડિયાળનો સમય દર્શક કાંટો) હોઇ શકે છે. ચાઇનીઝો સેટલમેન્ટની ઉત્તર-દક્ષિણ ધરી નક્કી કરવા માટે પૃથ્વીની નજીકના ગ્રહનો ઉપયોગ કરતા હતા. આ તકનીક શાંગ ઉત્તરીય છેડે 10° પૂર્વમાં ક્ઝાયાઓટન શા માટે મૂકતા હતા તે સમજાવે છે. કેટલાક કિસ્સાઓમાં, પાઉલ વ્હીટલીએ નોંધ્યું હતું તેમ, તેમણે ઉત્તરની શોધ કરવા માટે ઊગતા અને આથમતા સૂર્યની દિશાઓ વચ્ચેના ખૂણાઓને બે સરખા ભાગમાં વહેંચી દીધા હતા. આ તકનીકો યાન્શી અને હેંગ્ઝૌ ખાતે શાંગ દિવાલોને વધુ સંક્ષિપ્ત ગોઠવણી પૂરી પાડી હતી. ફેંગ શુઇ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટનો ઉપયોગ કરવા માટેની ધાર્મિક વિધિ માટે પાણીકળાની જરૂર પડે છે જેથી ડિવાઇસ નિશ્ચિત કરવા માટે પ્રવર્તમાન આકાશી ઘટનાઓનું નિરીક્ષણ કરી શકાય અને ડિવાઇસ સંબંધી તેમની સ્થિતિ ગોઠવી શકાય.
ધ્રુવીય રીંછ
પારિસ્થિતિક ભૂમિકા
thumb|right|બે વર્ષના બચ્ચાનુ જતન કરતી માદા
ફેંગ શુઇ
પૂર્વ સાધનો અને તકનીકો
ફેંગ શુઇ માટે વપરાતા સાધનોમાં સૌથી જૂનું ઉદાહરણો લિયુરેન એસ્ટ્રોલેબ છે, જે શી   તરીકે પણ જાણીતા છે. તેમાં લેકરનો સમાવેશ થાય.છે, જે આકાશી દ્રશ્યરેખાઓ સાથેનું બન્ને બાજુનું બોર્ડ છે. લિયુરેન એસ્ટ્રોલેબ્સનું અગાઉનું ઉદાહરણ મકબરાઓમાંથી 278 બીસી અને 209 બીસી વચ્ચે શોધી કાઢવામાં આવ્યું હતું. ડા લિયુ રેન ના કથન અનુસાર બોર્ડઝનો સામાન્ય રીતે નવ સ્થળો દ્વારા તાઇયીની ક્રિયા દર્શાવવા માટે ઉપયોગ થતો હતો. લુયિરેન/શી અને પ્રથમ ચુંબકીય હોકાયંત્રો પરના ચિહ્નો સહજપણે ઓળખી શકાય તેવા છે.
ચુંબકીય હોકાયંત્રની શોધ ફેંગ શુઇ માટે થઇ હતી અને તેની શોધ થઇ ત્યારથી તે વપરાશમાં છે. પરંપરાગત ફેંગ શુઇ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટેશનમાં લુઓપાન અથવા અગાઉના દક્ષિણ બાજુના સ્પૂન (指南針 ઝહીનાન ઝ્હેન )નો સમાવેશ થાય છે—જોકે જો કોઇ તફાવત સમજે તો પરંપરાગત હોકાયંત્રો સંતોષ આપી શક્યા હોત. ફેંગ શુઇ માપપટ્ટી (બાદની શોધ)ને પણ કામે લગાડી શકાય છે.
ધ્રુવીય રીંછ
પારિસ્થિતિક ભૂમિકા
ધ્રુવીય રીંછ ભાગ્યે જ કોઈ શિકારી સાથે સંઘર્ષમાં ઉતરે છે,જોકે હમણાં ધ્રુવીય રીંછના પ્રદેશમાં ભૂરા રીંછના અતિક્રમણે શત્રુતાપૂર્ણ દ્વંદ્વને પ્રેર્યું છે. ભૂરા રીંછ મડદા પરના વિવાદોમાં ધ્રુવીય રીંછ પર વર્ચસ્વ ધરાવે છે, અને ભૂરા રીંછોની ગુફામા ધ્રુવીય રીંછના મૃત બચ્ચા મળી આવ્યાં છે. ધ્રુવીય રીંછને ભાગ્યે જ વરુઓનો સામનો કરવો પડે છે,છતાં વરુઓના જૂથે ધ્રુવીય રીંછનાં બચ્ચાઓને મારી નાખ્યાંના બે કિસ્સ નોંધાયા છે. ધ્રુવીય રીંછ કેટલીક વાર આર્ક્ટિક પરોપજીવીઓ અલાસ્કોઝીટ્સ એન્ટાર્કટિકસ ના આશ્રયદાતા બને છે.
ફેંગ શુઇ
ફાઉન્ડેશન થિયરીઝ (સ્થાપનાની થિયરી)
આજે જેનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે તેવા ફેંગ શુઇનો ઉદ્દેશ સારા ક્વિ સાથે જે તે બિંદુ પર માનવે સર્જેલા પર્યાવરણને અનુકૂળ કરવાનો છે. "સંપૂર્ણ બિંદુ" એ સ્થળ અને સમયની ધરી છે.
ધ્રુવીય રીંછ
સ્વદેશી લોકો
thumb|ઇટ્ટોક્કોર્ટૂમીટ, ગ્રીનલેન્ડમાં કાર કરેલ ધ્રુવીય રીંછનુ ચામડું
ફેંગ શુઇ
ક્વિ (ચિ)
ક્વિ (જેનો સામાન્ય રીતે અંગ્રેજીમાં 'ચિ' તરીકે ઉચ્ચાર થાય છે) એ ખસી શકે તેવા સકારાત્મક અથવા નકારાત્મક જીવન સ્ત્રોત છે, જે ફેંગ શુઇમાં આવશ્યક ભૂમિકા ભજવે છે. ચાઇનીઝ માર્શલ આર્ટસની જેમ ફેંગ શુઇ પણ જીવન ઉર્જા અથવા એલાન વિટલના અર્થમાં 'ઉર્જા'નો ઉલ્લેખ કરે છે. ક્વિ ફેંગ શુઇને લાગ વળગતું હોવાથી તેની પરંપરાગત સમજાવટમાં માળખાની ગોઠવણી, તેનું આયુષ્ય અને સ્થાનિક સૂક્ષ્મહવામાન, જમીનનો ઢાળ, વનસ્પતિ સૃષ્ટિ અને જમીનની ગુણવત્તા સહિત આસપાસના પર્યાવરણ સાથે તેના સંબંધનો સમાવેશ થાય છે.
ધ્રુવીય રીંછ
સ્વદેશી લોકો
ધ્રુવીય રીંછ ઇનુઈટ, યુપીક, ચુક્ચી, નેનેટ્સ, રશિયન પોમર્સ અને અન્ય સહિત આર્ક્ટિકના લોકોને મહત્વના કાચા માલ પણ પૂરા પાડે છે, શિકારીઓ,રીંછનું ધ્યાન બીજે ખેંચવા સામાન્યતઃ કૂતરાઓની ટુકડીનો ઉપયોગ કરતા હતા,જેને લીધે તેમને રીંછને ભાલો મારવાનો કે નજીકથી તીર ચલાવવાનો મોકો મળી જતો હતો. કેદ કરેલ પ્રાણીઓના લગભગ બધા અંગ ઉપયોગી હોય છે. ફ્ર્રનો ઉપયોગ ખાસ કરીને પાટલૂન સીવવા માટે થતો હતો,નેનેટ દ્વારા,રબ્બરના જોડાં જેવા પગરખા બનાવવા કરવામાં આવતો હતો,જેને ટોબોક  કહેવાતું;માંસ ખાદ્ય છે,ટ્રીકીનોસીસના અમુક જોખમ છતા;ચરબીનો ઉપયોગ આહારમાં વ્હેલ અને સીલની ચરબી સાથે ઘરમાં પ્રકાશ માટેનાં બળતણમાં થતો;સ્નાયુનો ઉપયોગ  કપડા સીવવાના દોર તરીકે થતો;ઔષધીય હેતુઓ માટે પિત્તાશય અને કેટલીક વાર હ્રદયને સૂકવી અને ભૂક્કો કરવામાં આવતો;મોટા રાક્ષી દાંત  માદળિયાં માટે વપરાતાં. વિટામીન એ નું ઉચ્ચ સંકેન્દ્રણ ઝેરી હોઇ ફક્ત યકૃતનો ઉપયોગ નથી થતો. પોતાના કૂતરાઓને સંભાવિત વિષાક્તતાથી બચાવવા શિકારી એમ સુનિશ્ચિત કરે છે કે યકૃતને સમુદ્રમાં ફેંકી દેવામાં આવ્યું છે અથવા દફનાવી દેવામાં આવેલ છે. પારંપરિક નિર્વાહ શિકાર એટલા નાના પાયા પર થતો હતો કે તેનાથી ધ્રુવીય રીંછની વસ્તી પર અસર થતી નહોતી,ખાસ કરીને એટલા માટે કે ધ્રુવીય રીંછનાં નિવાસ ક્ષેત્રમાં માનવ વસ્તી બહુ ઓછી થઇ હતી.
ફેંગ શુઇ
ક્વિ (ચિ)
લૂઓપાનનો એક ઉપયોગ ક્વિનો પ્રવાહ ચકાસવાનો છે. ચુકબીય હોકાયંત્ર સ્થાનિક જિયોમેગ્નેટિઝમનું પ્રતિબિંબ પાડે છે, જેમાં અવકાશ વાતાવરણને કારણે પરિણમતા જિયોમેગ્નેટિકલી ઇન્ડ્યૂસ્ડ કરંટનો સમાવેશ કરે છે. અધ્યાપક મેક્સ નોલે 1951ના તેમના પ્રવચનમાં એવું સુચન કર્યું હતું કે ક્વિ એ સૂર્ય કિરણોત્સર્ગનું સ્વરૂપ છે. અવકાશી વાતાવરણમાં ફેરફારો થતા હોવાથી, અને સમય જતા ક્વિની ગુણવત્તામાં વધારો અને ઘટાડો થતો હોવાથી, હોકાયંત્ર સાથેનું ફેંગ શુઇ અનુમાનનું સ્વરૂપ હશે તેમ માનવું જોઇએ, જે સ્થાનિક પર્યાવરણની ગુણવત્તાનું મૂલ્યાંકન કરે છે- જેમાં અવકાશ વાતાવરણની અસરનો પણ સમાવેશ થાય છે.
ધ્રુવીય રીંછ
આર્થિક શિકારનો ઇતિહાસ
રશિયામાં,ધ્રુવીય રીંછના ફરનો આર્થિક વેપાર 14મી સદીમાં પહેલેથી જ કરાતો હતો,છતાં તેનું મૂલ્ય આર્ક્ટિક શિયાળ અને રેંડીયરના ફર સુદ્ધાથી ઓછું હતું. 16મી અને 17મી સદીમાં યુરેશિયન આર્ક્ટિકમાં માનવ વસ્તીમાં વૃદ્ધિ અને અગ્ન્યસ્ત્રોના આગમન અને વધતા વેપારે,ધ્રુવીય રીંછના શિકારમાં નાટકીય રીતે વધારો કર્યો. તથાપિ,ધ્રુવીય રીંછના ફરે હંમેશા નજીવી આર્થિક ભૂમિકા ભજવી છે,ઐતિહાસિક શિકાર પર માહિતી અધૂરી છે. ઉદાહરણ તરીકે,એ જાણીતું છે કે 1784/1785ના શિયાળામાં,પહેલા જ સ્પિટ્સબર્ગનમાં રશિયન પોમરે ધ્રુવીય રીંછ મેગ્ડાલેન્જોર્ડનમાં 150 ધ્રુવીય રીંછનો શિકાર કર્યો. 20મી સદીના આરંભમાં,નોર્વેના શિકારીઓ આ જ સ્થળ પર દર વર્ષે 300 રીંછોનો શિકાર કરતા હતાં. કુલ ઐતિહાસિક શિકારના અનુમાન મુજબ 18મી સદીના આરંભથી ઉત્તરી યુરેશિયામાં વાર્ષિક લગભગ 400-500 પ્રાણીઓનો શિકાર થતો હતો,20મી સદીના પ્રારંભે 1,300 થી 1,500 પ્રાણીઓની ટોચે પહોંચ્યા બાદ,ધીમે ધીમે ઘટાડો થતા સંખ્યા નીચે ગબડી.
ફેંગ શુઇ
ચુંબકીય ધ્રુવાભિમુખતા (પોલેરિટી)
ફેંગ શુઇમાં પોલેરિટીને યીન અને યાન્ગ થિયરી પ્રમાણે દર્શાવવામાં આવી છે. પોલેરિટીને યીન અને યાન્ગ દ્વારા દર્શાવવામાં આવે છે, જે ચુંબકીય દ્વિ-ધ્રુવ જેવો છે. તે, બે ભાગમાંનો એક છે: એક પ્રયાસનુ સર્જન કરે છે અને એક પ્રયાસ મેળવે છે. યાંગની ભૂમિકા અને યીન પ્રાપ્તિને ચિરાલિટીની પૂર્વ સમજણ તરીકે ગણી શકાય. . યીન યાંગ થિયરીના વિકાસ અને તેના ઉપ સિદ્ધાંત, પાંચ તબક્કાની થિયરી (પાંચ તત્વની થિયરી),ને પણ સનસ્પોટના ખગોળવિદ્યાના તારણો સાથે જોડવામાં આવી છે.
ધ્રુવીય રીંછ
આર્થિક શિકારનો ઇતિહાસ
20મી સદીના ઉત્તરાર્ધમાં,શિકાર અને ફસાવવાની યાંત્રિક અને અતિ શક્તિશાળી કાર્યક્ષમ પદ્ધતિઓ ઉત્તર અમેરિકામાં પણ વપરાવા લાગી. ધ્રુવીય રીંછોનો સ્નોમોબાઈલ્સ,આઇસબ્રેકર્સ,અને હવાઇ જહાજ દ્વારા પીછો કરવામાં આવતો હતો,તાજેતરમાં આ અભ્યાસને 1965ના ન્યૂ યોર્ક ટાઇમ્સ ના સંપદકીયમાં "એક ગાયને મશીનગન દ્વારા મારવા જેટલું ખેલદિલી ભર્યા" તરીકે વર્ણવવામાં આવ્યું. 1960ના દસકામાં આ સંખ્યા ઝડપથી વધી,તે વર્ષે 1250 રીંછની કુલ વૈશ્વિક સંખ્યા સાથે 1968ની ચરમસીમાએ પહોંચી.