cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
બેડકુવા
બેડકુવા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાલોડ તાલુકાનું ગામ છે. બેડકુવા ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, દુધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે.
શ્રેણી:વાલોડ તાલુકો
ભનવળ
આ ગામમાં ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન મુખ્ય વ્યવસાય છે. આ ગામમાં ૧૦૦ ટકા આદિવાસી લોકો વસે છે. આ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે. અહીંના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી અને પશુપાલન છે. પહેલાં અહીં નાગલી, ડાંગર, વરાઇ જેવાં ધાન્યો જ પકવવામાં આવતાં પરંતુ, હાલના સમયમાં શેરડી, ડાંગર, કેરી, ચીકુ અને શાકભાજી આ ગામનાં ખેત-ઉત્પાદનો છે. અહીંના લોકો કુકણા બોલી બોલે છે, જે ગુજરાતી ભાષાથી એકદમ અલગ હોય છે.
ધુળેટા (તા. ભિલોડા)
ધુળેટા (તા. ભિલોડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ભિલોડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ધુળેટા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ભનવળ
આ ગામથી નજીકનું હવાઇમથક દક્ષિણ દિશામાં મુંબઇ તેમ જ ઉત્તર દિશામાં સુરત ખાતે આવેલું છે.
શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો શ્રેણી:ધરમપુર તાલુકો
ધુળેટા (તા. ભિલોડા)
ગામમાં જલારામ બાપાનું મંદિર આવેલું છે, જે ખુબજ સુંદર છે. તેની સામે મહાકાલીકાનું મંદિર પણ છે. જલારામ બાપાના મંદિરમાં દર ગુરુવારે સહુને પ્રસાદ ભોજન પિરસવામાં આવે છે.
શ્રેણી:ભિલોડા તાલુકો
સીટી પેલેસ, જયપુર
સીટી પેલેસ, જયપુર, જેમાં ચંદ્ર મહેલ અને મુબારક મહેલ અને અન્ય ઈમારતો શામિલ છે,તે ભારતના રાજસ્થાન રાજ્યની રાજધાની જયપુરમાં આવેલ એક મહેલ સંકુલ છે.આ મહેલ રાજપૂત કચવાહા વંશ અને જયપુરના મહારાજાની બેઠક હતી. ચંદ્ર મહેલ હવે એક સંગ્રહાલય છે પણ તેનો એક મોટો ભાગ હજી પણ રાજ નિવાસ તરીકે જ વપરાય છે. આ મહેલ સંકુલ જે જયપુરના ઈશાન ભાગમાં છે, તે ખૂબ જ સુંદર આંગણાંઓની હાર, બગીચા અને ઈમારતો થી શોભાયમાન છે. આ મહેલને શરૂઆતમાં ૧૭૨૯ અને ૧૭૩૨ની વચ્ચે આમેરના રાજા સવાઈ જયસિંહ દ્વારા બાંધવામાં આવ્યું હતું. તેમણે આ મહેલની સીમા નિશ્ચિત કરી અને બાહ્ય દિવાલ બંધાવી. ત્યાર બાદના રાજાઓ તેમાં ૨૦મી સદી સુધી સુધારો વધારો કરતા રહ્યાં. આ નગરની રચના અને યોજના બનાવવાનો શ્રેય રાજ દરબારના રાજ વાસ્તુકાર વિદ્યાધર ભટ્ટાચાર્ય અને સર સેમ્યુઅલ સ્વીંટન જેકબને જાય છે આ સિવાય મહારાજા સવાઈ જયસિંહ પણ વાસ્તુકળામાં ખૂબ જિજ્ઞાસા ધરાવતાં હતાં તેમનો પણ ઘનો ફાળો હતો. આ વાસ્તુકારોએ ભારતીય વાસ્તુકળાનું શિલ્પ શાસ્ત્રૢ મોગલ શૈલિ અને યુરોપીયન શૈલિના સંગમ કરી નવી કૃતિ વિકસાવી..
ઇતિહાસ
આ મહેલ સંકુલ જયપુરના કેંદ્રવર્તી ભાગના ઈશાન ખૂણામાં આવેલ છે, મહેલની ભૂમિ પહેલા આમેરના કિલ્લાની દક્ષિણે આવેલ રાજાઓને રાજ આખેટનું ક્ષેત્ર હતું જે ટેકરીઓથી ઘેરાયેલું હતું. આ મહેલનો ઇતિહાસ જયપુર શહેરના ઇતિહાસ અને તેના શાસકના ઇતિહાસ સાથે નજીકથી જોડાયેલ છે, જે મહારાજા સવાઈ જયસિંહ-૨ જેમણે ૧૬૯૯-૧૭૪૪ સુધી શાસન કર્યું.બાહરી દિવાલના બાંધકામ સાથે મોટા ક્ષેત્રમાં ફેલાયેલા સીટી સંકુલના બાંધકામનું કામ શરૂ કરવાનું શ્રેય તેમને જાય છે. શરૂઆતમાં, તેમણે તેમની રાજધાની આમેરથી રાજ ચલાવ્યું, જે જયપુરથી ૧૧ કિમી દૂર છે. તેમણે વધતાં વસતિ વધારા અને પાણીની ઓછપને કારણે રાજધાનીને ૧૭૨૭ માં જયપુર ખસેડી. તેમણે જયપુર શહેરને મોટા માર્ગોથી વિભાજીત છ વિભાગોમાં વહેંચ્યું,આ રચના વાસ્તુશાસ્ત્ર અને તેના સમાન અન્ય પરંપરાગત રચનાઓ ઉપર આધારિત હતી જેના આધારે વિદ્યાધર ભટ્ટાચાર્ય, જે પહેલા આમેરના ખજાનચીના કારકૂન હતાં અને પાછળથી રાજ વાસ્તુકાર ના પદે પ્રગતિ પામ્યાં તેમણે આ રચના કરાવી.
૧૭૪૪માં જયસિંહના મૃત્યુ પછી રાજપૂત રાજાઓ વચ્ચે આંતરિક યુદ્ધો ફાટી નીકળ્યાં પણ તેમના અંગ્રેજો સાથેના સંબંધો મીઠા રહ્યાં. મહારાજા રામસિંહ એ ૧૮૫૭ના રાષ્ટ્રીય ઉત્થાનમાં અંગ્રેજોનો સાથ આપ્યો અને તેમની સાથે તેમની બેઠક થઈ ગઈ. જયપૂરનીબધી અને સ્મારકોને ગુલાબી રંગે રંગવાનો શ્રેય આમના માથે જાય છે અને જયપુરને ગુલાબી શહેર તરીકે ની ઓળખ આને આભારી છે. શહેરની ઈમારતો ની રંગ પદ્ધતિને બદલવાનો આ પ્રયોગ પ્રિંસ ઓફ વેલ્સના (જે પાછળથી રાજા એડવર્ડ-૭ બન્યાં) સન્માનમાં કરાયો હતો. આ રંગ પદ્ધતિ તે સમયથી જયપુર શહેરની એક ઓળકહ બની ગઈ છે.
સ્થાપત્યો
મહેલ સંજુલ જયપુરના કેન્દ્ર ઈશાન ભાગમાં આવેલું છે, જેને પહોળા રસ્તા સાથે જાળી આકારમાં આયોજિત કરાયું છે.આ એક અનોખું અને ઘણાં મહેલોૢ શામિયાણાૢ ઉદ્યાનો અને મંદિરો સહીત નું સુંદર સંકુલ છે. આ સંકુલના સૌથી પ્રખ્યાત અને મુલાકાત લેવાતા સ્થળો છે ચન્દ્ર મહેલ, મુબારક મહેલ, મુકુટ મહેલ, મહારાણીનો મહેલ, શ્રી ગોવિંદજી મંદિર અને સીટી પેલેસ મ્યુઝીયમ.
પ્રવેશ દ્વારો
વિરેન્દ્ર પોળ, ઉડાઈ પોળ (જાલેબ ચોક નજીક) અને ત્રીપોળીયા દ્વાર (ત્રીદ્વાર) આ સીટી પેલેસના પ્રવેશ દ્વાર છે. ત્રીપોળીયા ગેટ આ મહેલમાં રાજ પરિવારના પ્રવેશ માટે અનામત છે. સામાન્ય પ્રજા અને પ્રવાસીઓ આ સંકુલમાં માત્ર વીરેંદ્ર પોળ ઉદાઈ પોળ (કે આતિશ પોળ કે તબેલા દ્વાર)માંથી જ આવી શકે છે. વીરેન્દ્ર પોળમાંથી થતો પ્રવેશ મુબારક મહેઅલ તરફ દોરે છે. આ દરેક પ્રવેશ સુંદર રીતે સજાવેલા છે.
મુબારક મહેલ
મુબારક મહેલ, અર્થાત ‘શુકનવંતો મહેલ’,ને મહારાજા માધવ સિંહ દ્વારા ૧૨૯મી સદીમાં મહેમાનના સ્વાગત માટે બનાવાયું હતું. આ મહેલની વાસ્તુ રાજપૂતૢ ઈસ્લામીકૢ અને યુરોપીય શૈલિના મિલન સમાન છે. આ એક સંગ્રહાલય છે; સવાઈ માન સિંહ મ્યુઝીયમ ના રૂપે તે રાજ પરિવારના પરંપરાગત વસ્ત્રોનો ભંડાર, સંગાનેર(રી) બ્લોક પ્રિંટ, ભરતકામની શાલ, કાશ્મીર(રી) પશ્મીના અને સીલ્ક સાડીઓ નો એક વિશાળ ભંડાર છે અહીં ના પ્રદર્શનની સૌથી ધ્યાન આકર્ષિત કરનાર વસ્તુ છે સવાઈ માધવ સિંહના ૧.૨મી પહોળા વસ્ત્રોૢ કહે છે કે તેમનું વજન ૨૫૦ કિલો હતું અને તેમને ૧૦૮ પત્નીઓ હતી.
ચંદ્ર મહેલ
ચંદ્ર મહેલ અથવા ચંદ્ર નિવાસ આ મહેલ સંકુલની સૌથી દમદાર ઈમારત છે અને તે સંકુલના પશ્ચિમ ભાગમં આવેલી છે. આ સાત માળની ઈમારત છે અને દરેક માળને અલગ અલગ નામ આપવામાં આવ્યાં છે જેમકે - સુખ નિવાસૢ રંગ મંદિર, પીતમ-નિવાસ, ચાબી-નિવાસ, શ્રી-નિવાસ અને મુકુટ-મંદિર કે મુકુટ મહેલ. આની અંદર ઘણી અનૂઠા ચિત્રો, દીવાલ પરનઆરીસા કામ અને ફૂલબુટ્ટાની કારીગિરી છે. હાલમાં,આ મ્અહેલનો મોટો ભાગ જયપુરના મહારાજાના વારસદારોનું રહેણાંક છે. આ મહેલનો માત્ર પહેલો માળજ પ્રવાસીઓની મુલાકાત માટે ખુલ્લો છે જ્યાં રાજ પરિવારની વસ્તુઓ જેમકે કાલિનૢ તાડપત્રો આદિ પ્રદર્શિત છે. આ મહેલના દરવાજા પર સુંદર મયૂર દ્વાર છે. આની જાળીદાર ઝરોખા છે અને અગાશી પર શામિયાણું છે જ્યાંથી શહેરનું મનોરમ્ય દ્રશ્ય જોઈ શકાય છે. આ મહેલને સુંદર બગિચાઓ ફુવારાઓ અને શણગારેલા તળાવની સામે બંધાયો છે.
આ મહેલની ટોચ પર રાજ પરિવારનો ધ્વજ ફરકે છે. જે મહેલમાં રાજા હાજર હોય ત્યારે ફરકતો રખાય છે. આ એક સવા માપનો ધ્વજ છે. જ્યારે રાજા મહેલમાં ન હોય ત્યારે મહેલ પર રાણીનો ધ્વજ ફરકે છે.
જયપુરના રાજાના સવાયા ધ્વજ વિષે પણ એક રોચક લોકવાયકા છે. ઔરંગઝેબ કે જેણે જયસિંહના લગ્નમાં હાજરી આપી, અને તેમણે વર સાથે હાથ મિલાવ્યાંઅને તેમને સુખી લગ્ન જીવનની શુભકામના આપી. આ સ્થળે, જયસિંહે ટકોર કરી કે જે રીતે બાદશાહે તેની સાથે હાથ મિલાવ્યાં તે હિસાબે તેની અને તેના રાજ્યની રક્ષણ કરવાની ફરજ હવે ઔરંગઝેબની છે.ઔરંગઝેબ, આ ગુસ્તાખી પર નારાઝ થવાથી વિપરીત,ઔરંગઝેબ પ્રસન્ન થયો અને જય સિંહને “સવાઈ” નો ખિતાબ આપ્યો. તે સમયથી અહીંના રાજાઓએ તેમના નામની આગળ સવાઈ લગાડવાનું શરૂ કર્યું. તે સમય દરમ્યાન, તેઓ હમેંશા સવાના માપનો ધ્વજ લહેરાવતાં.
આજ મહેલ સાથે એક દુઃખદ ઘટના પણ જોડાયેલી છે. ઈશ્વરી સિંહ, જયસિંહનો પુત્રૢ જે ચઢાઈ કરતી મરાઠા સેનાનો સામનો કરવાઅ માંગતો ન હતો તેણે આ મહેલમાં સર્પ દંશ ગ્રહણ કરી આત્મ હત્યા કરી. ત્યાર બાદ, તેની ૨૧ પત્નીઓ અને રખાતોએ પણ સતી કે જૌહર પ્રથા અનુસાર સતી થઈ.
પીતમ નિવાસ ચોક
આ એક આંતરિક આંગણું છેૢ જે ચંદ્ર મહેલ સુધી લઈ જાય છે. અહીં, ચાર નાનકડા દ્વાર છે (રિદ્ધી સિદ્ધી પોળ) જે ચાર ઋતુઓને દર્શાવે છે. જે મયૂર દ્વાર (મયૂરની ડિઝાઈન વાળો) છે તે શરદ ઋતુ બતાવે છે; કમળ દ્વાર (જે સળંગ કમળ અને તેની પાંખડીના આકારે છે)તે ઉનાળો બતાવે છે;લીલો દ્વાર, જેને લેહરીયા દ્વાર પણ કહે છે, જે લીલા રંગનો છે ત વસંત દર્શાવે છે, અને છેવટે, ગુલાબ દ્વાર વસંત ઋતુ દર્શાવે છે.
દિવાન-એ-ખાસ
દિવાન-એ-ખાસ મહરાજનો ખાનગી મસલમત માટેનો મંત્રણા કક્ષ હતો જે આરસથી મઢેલો હતો. આ શસ્ત્રાગાર અને કલા ખંડની વચ્ચે આવેલો છે. અહીં ચાંદીના મહા પ્આત્રો પ્રદર્શનમાં મુકાયા છે તેમની ઊંચાઈ ૧.૬ મી અને વજન ૩૪૦ કિલો છે જેની ક્ષમતા ૪૦૦૦ લિટરની છે. આમને કોઈપણ રેણ કસર કર્યાં વગર ૧૪૦૦૦ ચાંદીના સિક્કામાંથી બનાવાયા છે. આ મહા ગાગરને વિશ્વમાં ચાંદીના સૌથી મોટા વાસણ તરીકે ગિનેસ બુક ઑફ વર્લ્ડ રેકોર્ડસ્ માં સ્થાન છે. આ વિશાળ ઘડા મહારાજા સવાઈ માધવ સિંહે-૨ એડવર્ડ-૭માના રાજ્યાભિષેકમાં ભાગલેવા જતાં પોતાની ઈંગ્લેંડ યાત્રા માટે બનાવડાવ્યાં હતાં જેમાં તેઓ ગંગા જળ ભરીને લઈ ગયાં હતાં. સવાઈ માધવ સિંહ પ્રખર હિંદુ હતાં અને અને અંગ્રેજી પાણી પીને તેઓ પાપના ભાગી બનશે એવું તેઓ માનતા હતાં. માટે, આ ઘડાઓને ગંગાંજલી કહેવાતાં. અહીંની છત પરથી ઘણાં ઝુમ્મર લટકે જે સામાન્ય રીતે ધૂળથે બચાવવા પ્લાસ્ટીકથી ઢંકાયેલા હોય છે. ખાસ અવસરે તેને ખુલ્લા મુકાય છે.
દિવાન-એ-આમ
' દિવાન-એ-આમ' અથવા 'સામાન્ય લોકોનો કક્ષ' એક આકર્ષક ખંડ છે, જેની છત લાલ અને સોનેરી રંગે રંગેલી છે, જે આજે પણ આકર્ષક દેખાય છે. આ મુબારક મહેલના પ્રાંગણાંનું મુખ્ય આકર્ષણ છે. આ કક્ષ, હવે એક કળા ખંડની જેમ ઉપયોગમાં લેવાય છે,જેમાં અલૌકીક લઘુચિત્રો ( રાજસ્થાની, મોગલ અને પર્શિયન શૈલિના), પ્રાચીન લખાણો, ભરત કરેલ ગોદડી, કાશ્મીરી શાલ અને કાલિન પ્રદર્શિત કરાયેલ છે. આની છત ખૂબ વૈભવીરીતે શણગારેલી છે. આ સાથે આમાં સોનાનું સિંહાસન છે (જેને તખ્ત-એ-રાવલ કહે છે) જન સભા વખતે રાજા આના ઉપર બેસતાં. રાજા જ્યારે મહેલની બહાર જતાં ત્યારે આને યાતો હાથી પર લઈ જવાતા અથવા તેમના સેવકો તેને ઉપાડતાં. આના પ્રવેશ દ્વાર પર આરસની એક જ શિલામાંથી કોતરેલ હાથી પ્રદર્શિત છે.
મહારાણી મહેલ
મહારાણીનો મહેલ શરૂઆતમાં રાજરાણીઓનો મહેલ હતો. હવે તેને સંગ્રહાલયમાં ફેરેવી દેવાયો છે જેમાં લડાઈ આદિમાં વપરાતાં શસ્ત્રો બતાવાયા છે અમુક તો તેમાંના ૧૫મી સદી જેટલાં જૂનાં છે. આની છત પર અનોખી ચિત્રકારી છે, જેને અર્ધમૂલ્યવાન રત્નોની ભસ્મમાંથી બનાવેલી છે. આહીં બતાવાયેલ શસ્ત્રોમાં ખાસ છે કાતરી-કટાર, આની ખાસિયત એ છે કે તે દુશ્મનને વાગતા તો વાગી જાય છે પણ તેને બહાર ખેંચો તો તે અંદરના અવયવોને બહાર ખેંચી કાઢે છે. અન્ય હથિયાર છે લીસ્તોલ જડીત તલવાર, રાણી વિક્ટોરિયા દ્વારા મહારાજા સવાઈ રામસિંહને(૧૮૩૫-૮૦) ભેંટ અપાયેલી રત્ન જડીત તલવાર, બંકોડાના આકારની બંદૂક એક નાનકડી તોપ જેને ઊંટ પર કે અન્ય પ્રાણીની પીઠપર લઈ જઈ શકાતી ઈત્યાદિ.
બગ્ગી ખાના
બગ્ગી ખાના એ આ મહેલ સંકુલમાં આઅવેલું એક સંગ્રહાલય છે જેમાં પ્રાચીન યુગના વાહનો ને સાચવી રખાયાં છે, જેમકે પાલખીઓ અને યુરોપીયન કેબ જેને ભારતીય વાતાવરણ અનુસાર બગ્ગીમાં રૂપાંતરીત કરાઈ વિગેરે. આમાં સૌથી ધાનાકર્ષક વિક્ટોરિયા બગ્ગી છે જેને પ્રિંસ ઑફ વેલ્સએ મહારાજાને ૧૮૭૬માં ભેંટ આપી હતી. આ સાથે અહીં Also on display here are the મહાડોલપણ પ્રદર્શિત છે- આ એક પાલખી છે જેને એક માત્ર વાંસના હાથાથી ઉપાડાતી, એક રથ છે જેનો ઉપયોગ તહેવારોના દિવસે હિંદુ દેવી દેવતાની યાત્રા સરઘસમાં વપરાતો.
ગોવિંદ દેવ જી મંદિર
ગોવિંદજી મંદિર,અથવા ગોવિંદ દેવજી મંદિર એ હિંદુ ભગવાન શ્રી કૃષ્ણને સમર્પિત છે, તે આ સંકુલનો એક ભાગ છે. આને ૧૮મી સદીમાં દીવાલની બહાર ઉદ્યાનની વચ્ચે બાંધવામાં આવ્યો હતો. આમાં ભારતીય કળાના ચિત્રો અને યુરોપીયન ઝુમ્મરો લાગેલા છે. આ મંદિરની છત સોનાથી શણગારેલી છે. આ મદિરનું સ્થાન એવું છે કે જેને રાજા કંદ્ર મહેલમાંથી સીધું જ જોઈ શકે. આ ભગવાનની આરતી દિવસ દરમ્યાન સાત વખત થાય છે.
પ્રવાસી માહિતી
આ મહેલ સંકુલ જયપુરના હાર્દમાં આવેલું છે જે જયપુરના કેંદ્રથી થોડું ઈશાન તરફ છે.જયપુર રસ્તાૢ રેલ્વે અને હવાઈમાર્ગો દ્વારા ભારતના અન્ય શહેરો સાથે સારી રીતે જોડાયેલ છે.
રાષ્ટ્રીય ધોરીમાર્ગ ક્ર.૮ જે દીલ્હી ને મુંબઈસાથે જોડે છે, અને ક્ર.૧૧ જે બિકાનેર ને આગ્રા, સાથે જોડે છે તે આ શહેરમાંથી પસાર થાય છે. જયપુર રેલ્વે દ્વારા ભારતના મુખ્ય શહેરો સાથે જોડાયેલું છે. જયપુર બ્રોડગેજ અને મીટરગેજ એમ બે પ્଑રકારની રેલ્વે લાઈન પર આવેલું સ્ટેશન છે. બ્રોડ ગેજ દ્વારા તે ભારતના મુખ્ય શહેરો સાથે જોડાયેલ છે અને મીટર ગેજ રેલ્વે દ્વારા શ્રી ગંગાનગર, ચુરુ અને સીકર સાતેહ જોડાયેલ છે. ભારતની પ્રખ્યાત એશો આરામ રેલ્વે,પેલેસ ઓન વ્હીલ્સ દીલ્હી પછી જયપુરમાં રોકાય છે.
જયપુર હવાઈ માર્ગે જોધપુર, ઉદયપુર, ઔરંગાબાદ, દીલ્હી, હૈદ્રાબાદ, કોલકત્તા, ગોવા, ચેન્નઈ, અમદાવાદ, ઇંદોર, બેંગલોર,મુંબઈ, સૂરત અને રાયપુર, લખનૌ, ગોરખપુર સાથે જોડાયેલ છે. જયપુર અંતરરાષ્ટ્રીય હવાઈ મથક મસ્કત, શારજહા, બેંગકોક અને દુબઈ સાથે જોડાયેલ છે.
સીટી પેલેસ પ્રવાસીઓ માટે સોમથી શનિવારની વચ્ચે ૧૦ થી ૫ વાગ્યા સુધી ખુલ્લું રહે છે વિદેશી પ્રવાસીઓ માટે પ્રવેશ ફી ૧૫૦/૮૦ રૂ અને ભારતીય નાગરિકોમાટે પ્રવેશ ફી ૩૫/૨૦ રૂ છે.
અછાલી (તા. બોડેલી)
અછાલી (તા. બોડેલી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા બોડેલી તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. અછાલી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે.
શ્રેણી:બોડેલી તાલુકો
બેલધા
બેલધા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા તાપી જિલ્લાના કુલ ૭ (સાત) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાલોડ તાલુકાનું ગામ છે. બેલધા ગામમાં ખાસ કરીને આદિવાસી લોકો વસે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, દુધની ડેરી વગેરે સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકો વ્યવસાયમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી, પશુપાલન અને નોકરી જેવાં કાર્યો કરે છે.
શ્રેણી:વાલોડ તાલુકો
ખોડાઆંબા
ખોડાઆંબા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ પૂર્વ ભાગમાં આવેલા નર્મદા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૫ (પાંચ) તાલુકાઓ પૈકીના એક અને મહારાષ્ટ્ર રાજ્યને અડીને આવેલા એવા ડેડીયાપાડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. ખોડાઆંબા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો (જંગલમાંથી પ્રાપ્ત થતી ઈમારતી લાકડા સિવાયની ખોરાક તરીકે વાપરી શકાય તેવી તેમ જ વેચાણ કરી પૈસા મેળવી શકાય તેવી વસ્તુઓ) એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:ડેડીયાપાડા તાલુકો
પત્તા
thumb|Some typical Anglo-American playing cards from the [[Bicycle Playing Cards|Bicycle brand]] "ગંજીફાનાં પત્તા" મધ્યમ પ્રકારના જાડા કાગળમાંથી બનાવવામાં આવે છે. પાતળા કાર્ડ, પાતળું પ્લાસ્ટીક, જે અલગ પ્રકારની આકૃતિઓ સાથે અને રમવાના એક સેટ તરીકે વપરાતા. પત્તા ઘણુખરુ હથેળીના કદના રખાતા જેથી વપરાશ સરળ રહેતો અને ૨૦મી સદીના મધ્યથી ઘણી વખત પ્લાસ્ટીકના પણ બનાવાતા. પત્તાના એક આખ્ખા સેટને કેત, પેક અથવા ડેક કહેવાય અને ખેલાડીની પાસે એક્સાથે રહેતા પત્તાને તેમનો 'હાથ' કહેવાય છે. પત્તાનો ડેક એ ગંજીફાની ઘણી બધી રમતોમાં વપરાય છે જેમાની અમુક સાથે જુગાર પણ સંકળાયેલ હોય છે. એક્જ કદ/માપ અને સરળતાથી મળવાના આ બે કારણે તેમનો ઉપયોગ બીજી રીતે પણ થવા લાગ્યો, જેમકે, જાદુની તરકીબો, પત્તા દ્વારા ભવિષ્ય, કોઇ પ્રકારની ગુપ્ત સંજ્ઞા, બીજી રમતો અથવા પત્તાનુ ઘર બનાવવા. મુદ્રિત થયેલા ગંજીફા પહેલી વખત ડ્રેસ્ડન(જર્મની)માં વિકસાવાયા અને બનાવાયા. thin card, or thin plastic, figured with distinguishing motifs and used as one of a set for playing card games. Playing cards are typically palm-sized for convenient handling and since the mid 20th century have sometimes been manufactured from plastic. A complete set of cards is called a pack or deck, and the set of cards held at one time by a player during a game is commonly called their hand. A deck of cards may be used for playing a great variety of card games, some of which may also incorporate gambling. Because playing cards are both standardized and commonly available, they are often adapted for other uses, such as magic tricks, cartomancy, encryption, boardgames, or building a house of cards. The first ever printed cards were developed and crafted in Dresden, Germany.
દરેક પત્તાનો અગ્ર ભાગ (અથવા મુખ)બીજા દરેક પત્તાથી અલગ આક્રુતિ/સંજ્ઞના હોય છે અને તેમનો ઉપયોગ રમત પ્રમાણે જુદો જુદો હોય છે. દરેક પત્તાનો પ્રુષ્ઠ ભાગ કોઇ પણ એક ડેકમાં એક સરખો જ હોય છે, જે ઘણુ઼ખરૂ એક જ રંગ અને એકસરખી આક્રુતિ વાળા હોય છે. પત્તાનો પ્રુષ્ઠ ભાગ ઘણી વખત જાહેરાત માટે પણ વપરાય છે. લગભગ બધીજ રમતોમાં પત્તાને એક ડેકમાં ગોઠવી અને તેમનો ક્રમ ચીપીને બદલી નાખવામાં આવે છે. The front (or "face") of each card carries markings that distinguish it from the other cards in the deck and determine its use under the rules of the game being played. The back of each card is identical for all cards in any particular deck, and usually of a single color or formalized design. The back of playing cards is sometimes used for advertising. For most games, the cards are assembled into a deck, and their order is randomized by shuffling.
Early history
thumb|upright|A Chinese playing card dated c. 1400 AD, [[Ming Dynasty, found near Turfan, measuring 9.5 by 3.5 cm]]
"ગંજીફા ના પત્તા" ની શોધ ચીન દેશ મા થઇ હતી. લગભગ ઇસવી સન ૯ મા તેંગ શાસન દરમ્યાન(૬૧૮-૯૦૭), જયાં રાજકુમારીના મિત્રો અથવા સગાઓ પત્તાની રમત રમતાં. હવે એ પણ સુવિદિત છે કે ડોમિનોઝ અને પત્તા એ ખરેખર તો ચીન માં જ શોધાયેલ પાસાઓ નુ નવુ સ્વરુપ છે. આંકડા(બિંદુ) વાળા પાસા, જે ભુતકાળ માં ઘણા વપરાશમાં લેવાતા, તેમાં સુધારા-વધારા થતા પત્તા અને ડોમિનોઝનુ સ્વરુપ મળ્યુ(૯મી શતાબ્દિ ચીન)."</સંદર્ભ> તેંગ લેખક સુ ઇ (જેમણે "જિન્શિ" પદવી મેળવી ઇ.સ. ૮૮૫માં)નોધ્યું છે કે રાજકુમારી તોન્ગચેંગ (?-૮૭૦), જે તેંગના મહારાજા યિઝોંગ(શાસન ૮૬૦-૮૭૪) ની પુત્રી સમય પસાર કરવા વેઇ કુટુંબ/કબીલા ના સભ્યો જોડે પત્તાની રમત રમતા હતા. સોંગ શાસન(૯૬૦-૧૨૭૯)ના એક વિદ્વાન ઓયાંગ ઝિયુએ(૧૦૦૭-૧૦૭૨)યોગ્યજ નોધ્યું છે કે પત્તાની રમત તેંગ શાસનના મધ્યથી જ અસ્તિત્વમાં હતી અને લખવાના માધ્યમની તેમની શોધખોળ સાથે સંકળાયેલ હતીકાગળના વીંટાને ને બદલે પત્તાના  ઉપયોગનો વિકાસ.<સંદર્ભ નામ="નીધમ ૧૩૨">. "યેઝી ગેક્સિ" નામનુ એક પુસ્તકમાં, જેની લેખિકા તેંગ સમયની હતી, તેંગ પછીના સમયના ઘણા લેખકોએ સુધારા-વધારા કર્યા હતા.    as early as the 9th century during the Tang Dynasty (618–907), when relatives of a princess played a "leaf game".   The Tang writer Su E (obtained a jinshi degree in 885) stated that Princess Tongchang (?–870), daughter of Emperor Yizong of Tang (r. 860–874), played the leaf game with members of the Wei clan to pass the time. The Song Dynasty (960–1279) scholar Ouyang Xiu (1007–1072) asserted that card games existed since the mid Tang Dynasty and associated their invention with the simultaneous development of using sheets or pages instead of paper rolls as a writing medium. A book called Yezi Gexi was allegedly written by a Tang era woman, and was commented on by Chinese writers of subsequent dynasties.
Ancient Chinese "money cards" have four "suits": coins (or cash), strings of coins (which may have been misinterpreted as sticks from crude drawings), myriads of strings, and tens of myriads. These were represented by ideograms, with numerals of 2–9 in the first three suits and numerals 1–9 in the "tens of myriads". Wilkinson suggests that the first cards may have been actual paper currency which were both the tools of gaming and the stakes being played for. The designs on modern Mahjong tiles likely evolved from those earliest playing cards. However, it may be that the first deck of cards ever printed was a ચીન domino deck, in whose cards we can see all the 21 combinations of a pair of dice. In Kuei-t'ien-lu, a Chinese text redacted in the 11th century, we find that dominoes cards were printed during the Tang Dynasty, contemporary to the first printed books. The Chinese word pái (牌) is used to describe both paper cards and gaming tiles.
An Indian origin for playing cards has been suggested by the resemblance of symbols on some early European decks (traditional Sicilian cards, for example) to the ring, sword, cup, and baton classically depicted in the four hands of Indian statues.
The time and manner of the introduction of cards into Europe are matters of dispute. The 38th canon of the council of Worcester (1240) is often quoted as evidence of cards having been known in England in the middle of the 13th century, but the games de rege et regina (on the king and the queen) there mentioned are now thought to more likely have been chess.
If cards were generally known in Europe as early as 1278, it is very remarkable that Petrarch, in his work De remediis utriusque fortunae (On the remedies of good/bad fortunes) that treats gaming, never once mentions them. Boccaccio, Chaucer and other writers of that time specifically refer to various games, but there is not a single passage in their works that can be fairly construed to refer to cards. Passages have been quoted from various works, of or relative to this period, but modern research leads to the supposition that the word rendered cards has often been mistranslated or interpolated.
A miniature of courtiers playing cards with the king can be found in the Roman du Roy Meliadus de Leonnoys (c. 1352), produced for King Louis II of Naples.
It is likely that the precursor of modern cards arrived in Europe from the Mamelukes of Egypt in the late 1300s, by which time they had already assumed a form very close to that in use today. In particular, the Mameluke deck contained 52 cards comprising four "suits": polo sticks, coins, swords, and cups. Each suit contained ten "spot" cards (cards identified by the number of suit symbols or "pips" they show) and three "court" cards named malik (King), nā'ib malik (Viceroy or Deputy King), and thānī nā'ib (Second or Under-Deputy). The Mameluke court cards showed abstract designs not depicting persons (at least not in any surviving specimens) though they did bear the names of military officers.
A complete pack of Mameluke playing cards was discovered by Leo Mayer in the Topkapi Palace, Istanbul, in 1939 ; this particular complete pack was not made before 1400, but the complete deck allowed matching to a private fragment dated to the twelfth or thirteenth century. In effect it's not a complete deck, but there are cards of three different packs of the same style. There is some evidence to suggest that this deck may have evolved from an earlier 48-card deck that had only two court cards per suit, and some further evidence to suggest that earlier Chinese cards brought to Europe may have travelled to Persia, which then influenced the Mameluke and other Egyptian cards of the time before their reappearance.
It is not known whether these cards influenced the design of the Indian cards used for the game of Ganjifa, or whether the Indian cards may have influenced these. Regardless, the Indian cards have many distinctive features: they are round, generally hand painted with intricate designs, and comprise more than four suits (often as many as thirty two, like a deck in the Deutsches Spielkarten-Museum, painted in the Mewar, a city in Rajasthan, between the 18th and 19th century. Decks used to play have from eight up to twenty different suits).
Spread across Europe and early design changes
thumb|Italians playing cards, [[Sancai-type bowl, Northern Italy, mid-15th century.]] In the late 14th century, the use of playing cards spread rapidly throughout Europe. Documents mentioning cards date from 1371 in Spain, 1377 in Switzerland, and 1380 in many locations including Florence, Paris. A 1369 Paris ordinance [on gaming?] does not mention cards, but its 1377 update does. In the account books of Johanna, duchess of Brabant and Wenceslaus of Luxemburg, an entry dated May 14, 1379, reads: "Given to Monsieur and Madame four peters, two forms, value eight and a half moutons, wherewith to buy a pack of cards". In his book of accounts for 1392 or 1393, Charles or Charbot Poupart, treasurer of the household of Charles VI of France, records payment for the painting of three sets of cards.
Most early woodcuts of all types were coloured after printing, either by hand or, from about 1450 onwards, stencils. These 15th century playing cards were probably painted.
The Master of the Playing Cards worked in Germany from the 1430s with the newly invented printmaking technique of engraving. Several other important engravers also made cards, including Master ES and Martin Schongauer. Engraving was much more expensive than woodcut, and engraved cards must have been relatively unusual.
The four suits now used in most of the world - spades, hearts, diamonds, and clubs - originated in France in approximately 1480. The trèfle (club) was probably copied from the acorn and the pique (spade) from the leaf of the German suits. The names "pique" and "spade", however, may have derived from the sword of the Italian suits. In England, the French suits were eventually used, although the earliest decks had the Italian suits[Chatto, link not provided].
Also in the 15th century, Europeans changed the court cards to represent European royalty and attendants, originally "king", "chevalier" (knight), and "knave" (or "servant"). In a German pack from the 1440s, Queens replace Kings in two of the suits as the highest card. Fifty-six-card decks containing a King, Queen, Knight, and Valet (from the French tarot court) were common.
Court cards designed in the 16th century in the manufacturing centre of Rouen became the standard design in England, while a Parisian design became standard in France. Both the Parisian and Rouennais court cards were named after historical and mythological heroes and heroines. The Parisian names have become more common in modern use, even with cards of Rouennais design.
Later design changes
thumb|upright|A [[transformation playing card from the 1895 Vanity Fair deck]] thumb|upright|Playing cards have been used as vehicles for political statements. Here, a playing card of the [[French Revolution symbolising freedom of cult and brotherhood.]] In early games the kings were always the highest card in their suit. However, as early as the late 14th century special significance began to be placed on the nominally lowest card, now called the Ace, so that it sometimes became the highest card and the Two, or Deuce, the lowest. This concept may have been hastened in the late 18th century by the French Revolution, where games began being played "ace high" as a symbol of lower classes rising in power above the royalty. The term "Ace" itself comes from a dicing term in Anglo-Norman language, which is itself derived from the Latin as (the smallest unit of coinage). Another dicing term, trey (3), sometimes shows up in playing card games.
Corner and edge indices enabled people to hold their cards close together in a fan with one hand (instead of the two hands previously used). For cards with Latin suits the first pack known is a deck printed by Infirerra and dated 1693 (International Playing Cards Society Journal 30-1 page 34), but were commonly used only at the end of 18th century. Indices in the Anglo-American deck were used from 1875, when the New York Consolidated Card Company patented the Squeezers, the first cards with indices that had a large diffusion. However, the first deck with this innovation was the Saladee's Patent, printed by Samuel Hart in 1864.
Before this time, the lowest court card in an English deck was officially termed the Knave, but its abbreviation ("Kn") was too similar to the King ("K") and thus this term did not translate well to indices. However, from the 1600s on the Knave had often been termed the Jack, a term borrowed from the game All Fours where the Knave of trumps has this name. All Fours was considered a game of the lower classes, so the use of the term Jack at one time was considered vulgar. The use of indices, however, encouraged a formal change from Knave to Jack in English decks. In decks for non-English languages, this conflict does not exist; the French tarot deck for instance labels its lowest court card the "Valet", which is the "squire" to the Knight card (not seen in 52-card decks) as the Queen is paired with the King.
This was followed by the innovation of reversible court cards. This invention is attributed to a French card maker of Agen, main city in the Lot-et-Garonne department, that in 1745 had this idea. But the French government, which controlled the design of playing cards, prohibited the printing of cards with this innovation. In central Europe (trappola cards), Italy (tarocchino bolognese) and in Spain the innovation was adopted during the second half of 18th century. In Great Britain the deck with reversible court cards was patented in 1799 by Edmund Ludlow and Ann Wilcox. The Anglo-American pack with this design was printed around 1802 by Thomas Wheeler (International Playing Cards Society Journal XXVII-5 p. 186 and International Playing Cards Society Journal 31-1 p. 22). Reversible court cards meant that players would not be tempted to turn upside-down court cards right side up. Before this, other players could often get a hint of what other players' hands contained by watching them reverse their cards. This innovation required abandoning some of the design elements of the earlier full-length courts.
In the 19th century, a type of card known as a transformation playing card became popular in Europe and America. In these cards, an artist incorporated the pips of the non-face cards into an artistic design.
Symbolism
Popular legend holds that the composition of a deck of cards has religious, metaphysical, or astronomical significance: typical numerological elements of the explanation are that the four suits represent the four seasons, the 13 cards per suit are the 13 phases of the lunar cycle, black and red are for day and night, the 52 cards of the deck (joker excluded) symbolizes the number of weeks in a year, and finally, if the value of each card is added up—and 1 is added, which is generally explained away as being for a single joker—the result is 365, the number of days in a year. If the other joker is also added, that makes 366 days, the amount of days in a leap year. The context for these stories is sometimes given to suggest that the interpretation is a joke, generally being the purported explanation given by someone caught with a deck of cards in order to suggest that their intended purpose was not gambling.
Anglo-American
The primary deck of fifty-two playing cards in use today, called French deck in most languages but Anglo-American playing cards in English, includes thirteen ranks of each of the four French suits, diamonds, spades , hearts and clubs , with reversible Rouennais "court" or face cards (some modern face card designs, however, have done away with the traditional reversible figures). Each suit includes an ace, depicting a single symbol of its suit; a king, queen, and jack, each depicted with a symbol of its suit; and ranks two through ten, with each card depicting that many symbols (pips) of its suit. Two (sometimes one or four) Jokers, often distinguishable with one being more colorful than the other, are included in commercial decks but many games require one or both to be removed before play. Modern playing cards carry index labels on opposite corners (rarely, all four corners) to facilitate identifying the cards when they overlap and so that they appear identical for players on opposite sides. A deck often comes with two Joker Cards that do not usually have hearts, diamonds, clubs or spades, because they can be any card in certain games. In most card games, however, they are not used.
The fanciful design and manufacturer's logo commonly displayed on the Ace of Spades began under the reign of James I of England, who passed a law requiring an insignia on that card as proof of payment of a tax on local manufacture of cards. Until August 4, 1960, decks of playing cards printed and sold in the United Kingdom were liable for taxable duty and the Ace of Spades carried an indication of the name of the printer and the fact that taxation had been paid on the cards. The packs were also sealed with a government duty wrapper.
Though specific design elements of the court cards are rarely used in game play and many differ between designs, a few are notable. The Jack of Spades, Jack of Hearts, and King of Diamonds are drawn in profile, while the rest of the courts are shown in full face; these cards are commonly called "one-eyed". When deciding which cards are to be made wild in some games, the phrase "acey, deucey, one-eyed jack" (or "deuces, aces, one-eyed faces") is sometimes used, which means that aces, twos, and the one-eyed jacks are all wild. The King of Hearts is the only King with no mustache, and is also typically shown with a sword behind his head, making him appear to be stabbing himself. The axe held by the King of Diamonds is behind his head with the blade facing toward him. This leads to the nickname "suicide kings". The Jack of Diamonds is sometimes known as "laughing boy". The King of Diamonds is traditionally armed with an axe while the other three kings are armed with swords, and thus the King of Diamonds is sometimes referred to as "the man with the axe" because of this. This is the basis of the trump "one-eyed jacks and the man with the axe". The Ace of Spades, unique in its large, ornate spade, is sometimes said to be the death card, and in some games is used as a trump card. The Queen of Spades usually holds a scepter and is sometimes known as "the bedpost queen", though more often she is called "Black Lady". In many decks, the Queen of Clubs holds a flower. She is thus known as the "flower Queen", though this design element is among the most variable; the standard Bicycle Poker deck depicts all Queens with a flower styled according to their suit.
Other oddities such as the lack of a moustache on the King of Hearts also have little significance. The King of Hearts did originally have a moustache but it was lost by poor copying of the original design. Similarly the objects carried by the court cards have no significance. They merely differentiate one court card from another and have also become distorted over time.
The most common sizes for playing cards are poker size (2½in × 3½in; 63 mm × 88 mm, or B8 size according to ISO 216) and bridge size (2¼in × 3½in, approx. 56 mm × 88 mm), the latter being narrower, and thus more suitable for games such as bridge in which a large number of cards must be held concealed in a player's hand. Interestingly, in most casino poker games, the bridge-sized card is used; the use of less material means that a bridge deck is slightly cheaper to make, and a casino may use many thousands of decks per day so the minute per-deck savings add up. Other sizes are also available, such as a smaller size (usually 1¾in × 2⅝in, approx. 44 mm × 66 mm) for solitaire, tall narrow designs (usually 1¼in × 3in) for travel and larger ones for card tricks. The weight of an average B8-sized playing card is 0.063 oz (1.8g), a deck 3.3 oz (94g).
Some decks include additional design elements. Casino blackjack decks may include markings intended for a machine to check the ranks of cards, or shifts in rank location to allow a manual check via inlaid mirror. Many casino decks and solitaire decks have four indices instead of the usual two. Many decks have large indices, largely for use in stud poker games, where being able to read cards from a distance is a benefit and hand sizes are small. Some decks use four colors for the suits in order to make it easier to tell them apart: the most common set of colors is black (spades ), red (hearts ), blue (diamonds ) and green (clubs ). Another common color set is borrowed from the German suits and uses green Spades and yellow Diamonds (as the comparable German suits are Leaves and Bells respectively; see below) with red Hearts and black Clubs.
When giving the full written name of a specific card, the rank is given first followed by the suit, e.g., "Ace of Spades". Shorthand notation may list the rank first "A♠" (as is typical when discussing poker) or list the suit first (as is typical in listing several cards in bridge) "♠AKQ". Tens may be either abbreviated to T or written as 10.
Piquet
The piquet deck is a subset of the French-suited 52-card deck, with all values from 2 through 6 in each suit removed. The resulting 32-card deck is notable for its use in a variety of games; a trick-taking game from the 1300s, Piquet, gave the deck its most common name, and the game of Belote, currently the most popular card game in France, also uses this deck. West German players adopted the deck for the game of Skat (the traditional Skat deck uses German suits; see below).
Pinochle/Doppelkopf
The game of Pinochle, which evolved from the French game Bezique, uses a deck composed of two copies of each Anglo-American card with values from 9 through King and Ace. A deck with the same composition, but different card art, is available in Europe for the very popular German game of Doppelkopf, which derived from the game Sheepshead and is related to Skat.
Tarot
The 78-card Tarot deck, and subsets of it, are used for a variety of European trick-taking games. The Tarot is distinguished from most other decks by the use of a separate trump suit of 21 cards, and one Fool, whose role varies according to the specific game. Additionally, it differs from the 52-card deck in the use of one additional court card in each suit, the Cavalier or Knight. In Europe, the deck is known primarily as a playing card deck; in the Americas, the deck is primarily known for its use in cartomancy; the trumps and fool comprising the Major Arcana while the 56 suited cards make up the Minor Arcana.
The origins of the tarot deck are thought to be Italian, with the oldest surviving examples dating from the mid 1400s in Milan, and using the traditional Latin suits of Swords, Cups, Coins and Staves (representing the four main classes of feudal society; military, clergy, mercantile trade, and agriculture). It is generally thought that the tarot was invented between 1411 and 1425 by adding trump cards to a deck format that was already popular in Italy as of this period, having been introduced from North Africa in the mid 1300's. The deck spread from Italy to Germanic countries, where the Latin suits evolved into the suits of Leaves (or Shields), Hearts (or Roses), Bells, and Acorns, and a combination of Latin and Germanic suit pictures and names resulted in the internationally-recognized French suits of Spades, Hearts, Diamonds and Clubs. It was a simplification of this French-suited tarot deck by removing the trumps that resulted in the English deck, popularized by British colonization and the gentleman's game Brag. The English deck would eventually become the internationally-recognized 52-card deck.
The trumps originally represented characters and ideals of increasing power, from the Magician and High Priestess of the 1 and 2 of trumps to the Sun, Judgement and the World at the high end. Allegorical meanings for each card existed as of the earliest days of the deck, but it wasn't until the late 1700s's that the works of Antoine Court de Gebelin made decks based on the Tarot de Marseille popular for divinatory purposes.
From this point, the evolution of decks for cartomancy and for gaming diverged; the "reading tarots" based on the symbolic designs of the Tarot de Marseille (which were modified slightly to produce the widely-known Rider-Waite deck) kept the older style of full-length character art, specific character meanings for the 21 trumps, and the use of the Latin suits (although most of the reading tarots in use today derive from the French Tarot de Marseille). On the other hand, "playing tarots", especially those of France and the Germanic regions, had by the end of the 1800s evolved into a form more resembling the modern playing card deck, with corner indices and easily-identifiable number and court cards. The use of the traditional characters cards for the trumps was largely discarded in favor of more whimsical scenes. The Tarot Nouveau is an example of the current style of playing tarot, though the artwork and design of this deck can be traced back to the 1890s. The Italian and Spanish Tarocchi decks, however, have largely kept the traditional character identifications of each trump, as well as the Latin suits, though these decks are used almost exclusively for gaming. Tarocco Bolognese and Tarocco Piedmontese are examples of Italian-suited playing tarot decks.
German
German suits may have different appearances. Many Eastern and Southern Germans prefer decks with Hearts, Bells, Leaves, and Acorns (for Hearts, Diamonds, Spades, and Clubs), as mentioned above. In the game Skat, East German players used the German deck, while players in Western Germany mainly used the French deck. After the reunification a compromise deck was created for official Skat tournaments, with French symbols but German colors (green Spades and yellow Diamonds).
Central European
thumb|left|Modern Austrian-style 40-card or 54-card [[Tarock.]]
These cards are illustrated with a special picture series that was born in the times before the 1848-49 revolutions in Hungary, when revolutionary movements were awakening all over in Europe. The Aces show the four seasons: the Ace of Hearts is Spring, the Ace of Bells is Summer, the Ace of Leaves is Autumn and the Ace of Acorns is Winter. The characters of the Under and Over cards were taken from the drama William Tell, the legendary Swiss freedom fighter, written by Friedrich Schiller in 1804, which was shown at Kolozsvár in 1827. It was long believed that the card was invented in Vienna at the Card Painting Workshop of Ferdinand Piatnik, however in 1974 the very first deck was found in an English private collection, and it has shown the name of the inventor and creator of deck as József Schneider, a Master Card Painter at Pest, and the date of its creation as 1837. Had he not chosen the Swiss characters of Schiller's play, had he chosen Hungarian heroes or freedom fighters, his deck of cards would never have made it into distribution, due to the heavy censorship of the government at the time. Interestingly, although the characters on the cards are Swiss, these cards are unknown in Switzerland.
Games that are played with this deck in Hungary include Skat, Ulti, Snapszer (or 66), Zsír (or Víg a hetes), Fire, Preferansz, Makaó, Lórum, Piros pacsi and Piros papucs. This set of cards is also used very often in the game of Preferans. In Croatia and Slovenia these cards are also commonly used for a game called Belot (also popular in Bulgaria and Armenia). Explanations of these games can be found at The Card Games Website.
The most common game played in Western Rumania (Transylvania and Banat) is Cruce, a variation of Snapszer, most commonly played in 2 pairs, with team members facing each other, hence the name (Cruce = Romanian for Cross).
Switzerland
In Switzerland, the national game is Jass. It is played with decks of 36 cards. West of the Brünig-Napf-Reuss line, a French-style 36-card deck is used, with numbers from 6 to 10, Jacks, Queens, Kings and Aces. The same kind of deck is used in Graubünden and in parts of Thurgau.
In Central Switzerland, Zürich, Schaffhausen and Eastern Switzerland, the prevalent deck consists of 36 playing cards with the following suits: Roses, Bells, Acorns and Shields (in German: Rosen, Schellen, Eichel und Schilten). The ranks of the alternate deck, from low to high, are: 6, 7, 8, 9, Banner (10), "Under", "Over", King and Ace.
Italian
right|thumb|175px|A set of Carte Bergamasche 125px|thumb|Example of a knight of money, cavallo di denari (horse of coins). From the Carte Piacentine. Italian playing cards most commonly consist of a deck of 40 cards (4 suits going 1 to 7 plus 3 face cards), and are used for playing Italian regional games such as Scopa or Briscola. 52 (or more rarely 36) card sets are also found in the north. Since these cards first appeared in the late 14th century when each region in Italy was a separately ruled province, there is no official Italian pattern. There are sixteen official regional patterns in use in different parts of the country (about one per region). These sixteen patterns are split amongst four regions:
The suits are coins (sometimes suns or sunbursts) (Denari in Italian), swords (Spade), cups (Coppe) and clubs (sometimes batons Bastoni), and each suit contains an ace (or one), numbers two through seven, and three face cards. The face cards are:
The Spanish-like-suit knave (fante - the lowest face card) is depicted as a woman, and is sometimes referred to as donna like the next higher face card of the French-suit deck; this, when coupled with the French usage, which puts a queen, also called donna (woman) in Italian and not regina (queen), as the mid-valued face card, can very occasionally lead to a swap of the value of the French-suit donna (or more rarely of the international-card Queen) and the knave (or jack).
Unlike Anglo-American cards, some Italian cards do not have any numbers (or letters) identifying their value. The cards' value is determined by identifying the face card or counting the number of suit characters.
Spanish
thumb|upright|The four aces present in the baraja, from the deck made by [[Heraclio Fournier. Left to right, top to bottom: oros, copas, espadas, and bastos.]]
The traditional Spanish deck (referred to as baraja española in Spanish) uses Latin suit symbols. Being a Latin-suited deck (like the Italian deck), it is organized into four palos (suits) that closely match those of the Italian-suited Tarot deck: oros ("golds" or coins), copas (beakers or cups), espadas (swords) and bastos (batons or clubs). Certain decks include two "comodines" (jokers) as well.
The cards (cartas in Spanish) are all numbered, but unlike in the standard Anglo-French deck, the card numbered 10 is the first of the court cards (instead of a card depicting ten coins/cups/swords/batons); so each suit has only twelve cards. The three court or face cards in each suit are as follows: la sota ("the knave" or jack, numbered 10 and equivalent to the Anglo-French card J), el caballo ("the horse", horseman, knight or cavalier, numbered 11 and used instead of the Anglo-French card Q; note the Tarot decks have both a queen and a knight of each suit, while the Anglo-French deck uses the former, and the Spanish deck uses the latter), and finally el rey ("the king", numbered 12 and equivalent to the Anglo-French card K). However, most Spanish games involve forty-card decks, with the 8s and 9s removed, similar to the standard Italian deck.
The box that goes around the figure has a mark to distinguish the suit without showing all of your cards: The cups have one interruption, the swords two, the clubs three, and the gold none. This mark is called "la pinta" and gave rise to the expression: "le conocí por la pinta" (I knew him by his markings).
The Baraja have been widely considered to be part of the occult in many Latin-American countries, yet they continue to be used widely for card games and gambling, especially in Spain, which does not use the Anglo-French deck. Among other places, the Baraja have appeared in One Hundred Years of Solitude and other Hispanic and Latin American literature. The Spanish deck is used not only in Spain, but also in other countries where Spain maintained an influence (e.g., Mexico, Argentina and most of Hispanic America, the Philippines and Puerto Rico) 1. Among the games played with this deck are: el mus (a very popular and highly regarded vying game of Basque origin), la brisca, la pocha, el tute (with many variations), el guiñote, la escoba del quince (a trick-taking game), el julepe, el cinquillo, las siete y media, la mona, el truc (or truco), el cuajo (a matching game from the Philippines), el jamón, el tonto, el hijoputa, el mentiroso, el cuco and las parejas.
East Asia
The standard 52-card deck is commonly known as a "poker" deck in Taiwan, Japan, China, and South Korea. Alternatively, a more common name in Japan for the same deck is trump (トランプ torampu) which comes from the term trump card. These cards are most often used for baccarat and blackjack in casinos, or deciding the order of play or challenge in games of billiards. Poker itself and other western games are relatively unknown. Home and online card games in east Asia such as Koi-Koi and Go-Stop use a Karuta, such as hanafuda, uta-garuta or kabufuda deck in Japan, and the equivalent hwatu deck in Korea.