cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
જશાપર (તા. જોડિયા)
જશાપર (તા. જોડિયા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  જામનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  જોડિયા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. જશાપર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:જોડિયા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ઉમરઝર (તા. ઉમરપાડા)
ઉમરઝર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સુરત જિલ્લાના ઉમરપાડા તાલુકાનું ગામ છે. ઉમરઝર ગામના લોકોના મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું ડુંગરાળ ભૂપૃષ્ઠ ધરાવતું ગામ છે. અહીં મુખ્યત્વે વસાવા, ચૌધરી તેમ જ ગામિત જેવા આદિવાસી જાતિના લોકો રહે છે. ગામના લોકો ડાંગર, જુવાર, વરાઇ, નાગલી વગેરે ધાન્યોની ખેતી કરે છે. ગામના કેટલાક લોકો જંગલમાંથી પ્રાપ્ત થતી લાકડા સિવાયની વસ્તુઓ(ખોરાક તરીકે વાપરી શકાય તેવી તેમ જ વેચાણ કરી પૈસા મેળવી શકાય તેવી વસ્તુઓ) મેળવી તેના વડે પણ જીવન ગુજારે છે.
શ્રેણી:સુરત જિલ્લો શ્રેણી:ઉમરપાડા તાલુકો
કરાળી (તા. ડભોઇ)
શ્રેણી:ડભોઇ તાલુકો
સુલતાનપુર (તા. દાંતા)
સુલતાનપુર (તા. દાંતા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દાંતા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સુલતાનપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
અલ્લૂ અર્જુન
અલ્લૂ અર્જુન (તેલુગુ: అల్లు అర్జున్) એ એક ભારતીય અભિનેતા છે, તેઓ મુખ્યત્વે તેલુગુ સિનેમામાં કામ કરે છે. અલ્લૂ અર્જુન નિર્માતા અલ્લૂ અરવિંદનો દિકરો છે, જોકે અન્ય નોંધપાત્ર સંબંધીઓમાં કાકા ચિરંજીવી અને પવન કલ્યાણ અને પિતરાઈ ભાઈ રામ ચરણ તેજા છે.
જયંત પાઠક
જયંત હિંમતલાલ પાઠક (૨૦ ઓક્ટોબર ૧૯૨૦ - ૧ સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૩) ગુજરાતી કવિ અને વિવેચક હતા. ૧૯૯૦-૧૯૯૧ દરમિયાન તેઓ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના પ્રમુખ રહ્યા હતા. તેમને સાહિત્ય અકદાદમી પુરસ્કાર, કુમાર સુવર્ણ ચંદ્રક, નર્મદ સુવર્ણ ચંદ્રક, રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રક અને ઉમા-સ્નેહરશ્મિ પારિતોષિક જેવા પારિતોષિકો પ્રાપ્ત થયા હતા. તેમના માનમાં જયંત પાઠક કવિતા પુરસ્કાર અર્પણ થાય છે.
અલ્લૂ અર્જુન
વિજેતા ચિત્રપટમાં બાળકલાકાર તરીકે અને ડેડી ચિત્રપટમાં નૃત્યાંગ તરીકે કામ કર્યા બાદ, ગંગોત્રી ચિત્રપટથી પોતાની અભિનય કારકિર્દી ની શરૂઆત કરી. ત્યારપછી તેમણે સુકુમારની પ્રથમ ચિત્રપટ આર્યા માં મુખ્ય અભિનેતા તરીકે જોડાયા હતા. આર્યા માં તેમની ભુમિકાએ તેમણે ફિલ્મફેર,બેસ્ટ તેલુગુ અભિનેતા માટે નોમિનેશન અપાવ્યુ હતુ અને નંદી એવોર્ડ્સ સેરેમની માં તેમને સ્પેશિયલ જ્યુરી એવોર્ડ મળ્યો હતો, શ્રેષ્ઠ અભિનેતા અને બેસ્ટ એક્ટર જ્યુરી ના બે સિનેમા એવોર્ડ્સ પણ મળ્યા હતા. અને તે ફિલ્મને પણ ખુબ સફળતા મળી હતી.
પછી તેમણે વી.વી.વિનાયક ની બન્ની ફિલ્મમાં કોલેજ વિદ્યાર્થીની ભુમિકા ભજવી હતી, જેમાં તેમના અભિનય અને નૃત્યને વખાણાયા હતા. એ પછીની તેમની ચિત્રપટ એ.કરૂણાકરણની હેપ્પી હતી. તેમણે ત્યારબાદ પુરી જગન્નાથની દેશમુદુરૂ માં પણ અભિનય કર્યો હતો. તેલુગુ ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રીના તેઓ ખુબ જ પ્રસિદ્ધ કલાકાર છે, તેમણે અત્યારસુધી પાંચ ફિલ્મફેર,દક્ષિણ એવોર્ડ્સ અને બે નંદી એવોર્ડ્સ જીત્યા છે.
જયંત પાઠક
કારકિર્દી
૧૯૪૩થી ૧૯૪૫ દરમિયાન તેઓ વિવિધ શાળાઓમાં શિક્ષક રહ્યા હતા જેમાં વડોદરાની ન્યૂ ઇરા શાળા, કાટપિટિયા શાળા તેમજ કરજણ ગામની શાળાનો સમાવેશ થાય છે. ૧૯૪૮થી ૧૯૫૩ દરમિયાન તેમણે મુંબઈ, પુણે અને દિલ્હીમાં નિવાસ કર્યો અને પત્રકારત્વ સહિત વિવિધ ક્ષેત્રોમાં કામ કર્યું. ૧૯૫૩માં તેઓ સુરતની એમ.ટી.બી. આર્ટસ્ કોલેજમાં પ્રાધ્યાપક તરીકે જોડાયા અને ૧૯૮૦માં નિવૃત્ત થયા. ૧૯૮૯-૧૯૯૧ દરમિયાન તેઓ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના પ્રમુખ રહ્યા હતા. ૧૯૯૨માં તેઓ નર્મદ સાહિત્ય સભા અને કવિ નર્મદ યુગવાર્તા ટ્રસ્ટના પ્રમુખ રહ્યા હતા. તેમનું સાહિત્ય ગુર્જરમિત્ર, લોકસત્તા, કુમાર, બુદ્ધિપ્રકાશ, ગ્રંથ, વિશ્વમાનવ, કવિતા અને કવિલોક જેવા સામયિકોમાં પ્રગટ થયું હતું.
અલ્લૂ અર્જુન
૬ માર્ચ ૨૦૧૧ ના રોજ તેમણે સ્નેહા રેડ્ડી સાથે હૈદરાબાદમાં લગ્ન કર્યા હતા. તેમને અયાન નામે એક પુત્ર અને અરહા નામની એક પુત્રી છે. ૨૦૧૬માં તેમણે ૮૦૦ જ્યુબિલી નામની નાઈટક્લબ શરૂ કરી છે.
જયંત પાઠક
કારકિર્દી
૧ સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૩ના રોજ તેમના નાનપુરા, સુરત ખાતેના ઘરે તેમનું અવસાન થયું હતું.
અલ્લૂ અર્જુન
સંદર્ભો
શ્રેણી:જીવિત લોકો શ્રેણી:ભારતીય ફિલ્મ અભિનેતાઓ શ્રેણી:૧૯૮૨માં જન્મ
જયંત પાઠક
સર્જન
જયંત પાઠકનો જન્મ ગુજરાતના પંચમહાલ વિસ્તારમાં થયો હતો, જે આદિવાસી વિસ્તાર છે. આ વાતાવરણની તેમની કવિતા પર ગાઢ અસર હતી. તેઓ જ્યારે યુવાન હતા ત્યારે તેમના પિત્રાઇ કવિ ઉશનસ્ અને પછી તેમના શાળા શિક્ષક પ્રાણશંકર ભટ્ટે તેમની કવિતા પર ઉંડી અસર છોડી હતી. કવિ ઉમાશંકર જોષી અને સુંદરમ્ પાસેથી પણ તેમણે પ્રેરણા લીધી હતી.
તેમના વિવેચન સર્જનમાં આધુનિક કવિતા પ્રવાહ (૧૯૬૩), આલોક (૧૯૬૬), ટૂંકી વાર્તા: સ્વરૂપ અને સાહિત્ય (૧૯૬૮), ઝવેરચંદ મેઘાણી: જીવન અને સાહિત્ય (૧૯૬૮), ''રામનારાયણ વિ. પાઠક (૧૯૭૦), કાવ્યલોક (૧૯૭૪), અર્થાત (૧૯૯૭) અને ટૂંકી વાર્તા અને બીજા લેખો'' (૨૦૦૦)નો સમાવેશ થાય છે.
સન્માન
જયંત પાઠક કવિતા પુરસ્કાર તેમના માનમાં અપાય છે. ૨૦૦૧માં તેમને પ્રેમચંદ સુવર્ણ ચંદ્રક રઘુવીર ચૌધરીની સાથે પ્રાપ્ત થયો હતો.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ગુજરાતી વ્યક્તિત્વ શ્રેણી:રણજિતરામ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:નર્મદ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:કુમાર સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા શ્રેણી:૧૯૨૦માં જન્મ શ્રેણી:૨૦૦૩માં મૃત્યુ
ઇસરવા (તા. કાંકરેજ)
ઇસરવા (તા. કાંકરેજ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કાંકરેજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ઇસરવા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કાંકરેજ તાલુકો
સારણ (તા.વાગરા)
સારણ (તા.વાગરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યદક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ભરૂચ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વાગરા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સારણ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે કપાસ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:વાગરા તાલુકો
કુસમાળ
કુસમાળ ભારત દેશનાં ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં ડુંગરાળ તેમજ ગીચ વનરાજીથી અત્યંત રમણીય લાગતા ડાંગ જિલ્લામાં આવેલા આહવા તાલુકામાં વસેલું એક ગામ છે. કુસમાળ ગામમાં મોટે ભાગે આદિવાસી લોકો વસે છે. તેઓ પરસ્પર સામાન્ય વહેવારમાં ડાંગી ભાષા એટલે કે કુકણા બોલીનો ઉપયોગ કરે છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
ગામમાં નાગલી, અડદ, વરાઇ જેવા ધાન્યોના પાક લેવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળાની સગવડ પ્રાપ્ય છે. કુસમાળ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે.
શ્રેણી:આહવા તાલુકો
નવલરામ પંડ્યા
નવલરામ લક્ષ્મીરામ પંડ્યા, (૯ માર્ચ ૧૮૩૬ - ૭ ઓગસ્ટ ૧૮૮૮) ‍(ઉપનામ: વૈદ્ય નિર્દભકર આનંદકર) ગુજરાતી ભાષાના વિવેચક, નાટ્યકાર, કવિ, નિબંધકાર, શિક્ષણશાસ્ત્રી, પત્રકાર હતા.
જીવન
તેમનો જન્મ સુરતમાં થયો હતો. ૧૮૫૩માં તેમણે મેટ્રિક ઉત્તિર્ણ કર્યું અને ગણિતશાસ્ત્રમાં વ્યુત્પન્ન વિદ્વાન બન્યા. પ્રતિકૂળ સંજોગોને કારણે કૉલેજનો અભ્યાસ ન કરી શક્યા. તેઓ ૧૮૫૪ થી સુરતની અંગ્રેજી હાઈસ્કૂલમાં મદદનીશ શિક્ષક અને ૧૮૬૧ થી ડીસાની એંગ્લો વર્નાક્યુલર સ્કૂલના મુખ્યશિક્ષક રહ્યા હતા. ૧૮૭૦ થી અમદાવાદની ટ્રેનિંગ કૉલેજના વાઈસ-પ્રિન્સિપાલ અને ૧૮૭૬ થી રાજકોટની ટ્રેનિંગ કૉલેજના પ્રિન્સિપાલ રહ્યા. તેઓ ‘ગુજરાત શાળા પત્ર’ના તંત્રી અને બાળવિવાહનિષેધક મંડળીના મંત્રી હતા.
એમણે મહારાજ લાયબલ કેસ વિશે અઢીસો પૃષ્ઠોની ઈનામી દીર્ધ પદ્યરચના (૧૮૬૩) કરી સાહિત્યક્ષેત્રે પ્રસ્થાન કર્યું. ‘કરણઘેલો’ વિશે ‘ગુજરાત મિત્ર’માં વિવેચનલેખ (૧૮૬૭) પ્રગટ કરી ગુજરાતી ગ્રંથાવલોકનના પ્રારંભક બન્યા. ફ્રેન્ચ નાટ્યકાર મોલિયેરના નાટકના અંગ્રેજી ભાષાંતર ‘મોક ડૉકટર’ ઉપરથી સૂચિત હાસ્યનાટક ‘ભટનું ભોપાળું’ (૧૮૬૭) લખ્યું, જે આનંદલક્ષી છતાં તત્કાલીન સામાજિક કુરિવાજો પરના એમાંના કટાક્ષને કારણે હેતુપ્રધાન પણ બન્યું.
રાસમાળામાંથી વસ્તુ લઈને એમણે રચેલું નાટક ‘વીરમતી’ (૧૮૬૯) પ્રથમ બે ગુજરાતી ઐતિહાસિક નાટકોમાંનું એક અને પાશ્ચાત્ય પરંપરા અનુસારનું છે. ‘અકબરશાહ અને બિરબલ નિમિત્તે હિંદી કાવ્યતરંગ’ (‘ગુજરાત શાળા પત્ર’માં હપ્તાવાર પ્રકાશિત, ૧૮૭૦-૮૦)માં એમણે બુદ્ધિતર્કયુક્ત અને સુરુચિપૂર્ણ હાસ્ય સાથે કાવ્યતત્ત્વની પ્રાથમિક ચર્ચા કરી છે. ‘બાળલગ્નબત્રીશી’ (૧૮૭૬)માં સુધારાના હેતુવાળી કરુણગર્ભ હાસ્યની, તો ‘બાળગરબાવાળી’ (૧૮૭૭)માં નારીજીવનના આદર્શની બોધક રચનાઓ છે. એમનાં પ્રકીર્ણ ઊર્મિકાવ્યોમાંથી કેટલાંકમાં પ્રણયનંા સંવેદન છે, તો કેટલાંકમાં તત્ત્વાભાસી ચિંતન છે. ‘મેઘદૂત’ (૧૮૭૦)માં એમણે ભાષાંતરકલાનો આદર્શ આલેખ્યો છે, પરંતુ ભાષાંતરમાં તે ચરિતાર્થ ઓછો થયો છે. ભાષાંતર માટે નવો સંયોજેલો માત્રામેળ ‘મેઘછંદ’ મૂળની વિપ્રલંભશૃંગારની પ્રૌઢિને ઝીલવામાં અસફળ રહ્યો છે. ‘કવિજીવન’ (૧૮૮૮)માં એમણે નર્મદના જીવન અને સાહિત્યનું શોધક બુદ્ધિથી નિરૂપણ કર્યું છે. તત્કાલીન સામાજિક અને સાહિત્યિક સંદર્ભમાં સુધારક અને સાહિત્યકાર નર્મદનો પરિચય આપવા સાથે એમણે તેની વિચારસંક્રાતિમાં પણ સ્વસ્થ ચિંતનપુરુષને ઓળખવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે.
એમણે સંપાદક તરીકે ‘ગુજરાત શાળા પત્ર’ ના ધોરણને સુધાર્યું અને પત્રકારત્વનો ઊંચો આદર્શ સ્થાપ્યો. તેમાં એમણે શિક્ષણવિષયક અને શિક્ષણને ઉપકારક જ્ઞાનના વિષયો ભૂગોળ, ખગોળ, ઇતિહાસ, રાજ્યશાસ્ત્ર, અર્થશાસ્ત્ર, કાવ્ય, ભાષા આદિ વિશે લેખો લખ્યા અને લખાવ્યા. એમાં એમનો વૈજ્ઞાનિક અને વસ્તુલક્ષી અભિગમ સ્પષ્ટ થાય છે. એમના શિક્ષણવિષયક લેખો એમને ઉત્તમ શિક્ષણશાસ્ત્રી તરીકે અને ભાષા-વ્યાકરણ વિષયક લેખો સારા ભાષાવિદ તરીકેની પ્રતિષ્ઠા અપાવે છે. ગુજરાતી જોડણીની અનિયંત્રિતતા નિવારવા એમણે તૈયાર કરેલા નિયમો એ એમનું એ ક્ષેત્રમાં મહત્વનું પ્રદાન છે.
એમનું વિવેચન કાવ્યતત્વવિચારણા, કવિસમીક્ષા અને ગ્રંથાવલોકન એમ ત્રણે પ્રકારે ખેડાયું છે. ઍરિસ્ટોટલના સાહિત્યવાદ, બેકનના બુદ્ધિવાદ અને મિલના ઉપયોગિતાવાદના સમન્વવયરૂપે નવું રસશાસ્ત્ર આપવાની એમની કલ્પના હતી. એમનો નીતિવાદ સૌન્દર્યલક્ષી છે. એમણે નર્મદ, દલપત અને પ્રેમાનંદની સમગ્રલક્ષી સમીક્ષા કરી છે અને આનુષંગિક રીતે શામળ, દયારામ આદિ કવિઓની ચર્ચા કરી છે. પ્રથમ ગ્રંથાવલોકનકાર તરીકે એમણે ‘મોહન, બોધન અને શોધન’ એ ત્રણે પ્રકારના ગ્રંથોના અવલોકનોમાં ગ્રંથ યોજના અને કૃતિના વિચારનું મહત્ત્વ દર્શાવી, તદનુસાર વિવેચનો કરી વિવેચનનો ઊંચો આદર્શ સ્થાપ્યો છે. ઉત્તમ ગ્રંથનો પુરસ્કાર, નિર્માલ્ય ગ્રંથનો તિરસ્કાર અને આશાસ્પદ લેખકોને પ્રોત્સાહન-એ એમનો વિવેચક તરીકેનો અભિગમ છે.
સર્જન
એમણે ‘ઈંગ્રેજ લોકનો સંક્ષિપ્ત ઇતિહાસ’ (૧૮૮૦-૧૮૮૭) ‘ગુજરાત શાળા પત્ર’માં હપ્તાવાર લખ્યો હતો, જેનું ગ્રંથસ્થ સંપાદન (૧૯૨૪) બળવંતરાય ઠાકોરે કર્યું છે. એમણે પ્રેમાનંદકૃત ‘કુંવરબાઈનું મામેરું’ (૧૮૭૧)નું સંપાદન પણ કર્યું છે. એમના સમગ્ર સાહિત્યનું સંકલન કરીને ગોવર્ધનરામે ‘નવલગ્રંથાવલિ’ (૧૮૯૧) નામે સંપાદન કર્યું છે, જેના ગ્રંથ ૧માં નાટકો, કાવ્યો, વાર્તાઓ અને ભાષાંતરો; ગ્રંથ ૨માં ગ્રંથો અને ગ્રંથકારો વિશે સાક્ષર ચર્ચા, ગ્રંથ ૩માં શાળોપયોગી અને શિક્ષણવિષયક લેખો તથા ગ્રંથ ૪માં પ્રકીર્ણ લેખો એમ ચાર વિભાગો છે. આ પછી હીરાલાલ શ્રોંફે ‘નવલગ્રંથાવલિ’ની શાળોપયોગી આવૃત્તિ (૧૯૧૧) અને નરહરિ પરીખે તારણરૂપ ‘નવલગ્રંથાવલિ’ (૧૯૩૭) નામે સંપાદનો કર્યાં છે.
ભટનું ભોપાળું (૧૮૬૭) ફ્રેન્ચ પ્રહસનકાર મૉલિયેરના નાટકના ફિલ્ડિંગે કરેલા અંગ્રેજી ભાષાંતર ‘મૉક ડૉકટર’નું નવલરામ લક્ષ્મીરામ પંડ્યાએ કરેલું ગુજરાતી રસાનુસારી રૂપાંતર. વૃદ્ધની સાથેના એક કન્યાના લગ્નને અટકાવી, એ કન્યાના પ્રિય પાત્ર સાથે એનાં લગ્ન યોજવાની નેમ રાખતું આ નાટકનું વસ્તુ ઉપહાસ અને વિડંબનાથી સંસારસુધારાને પણ સિદ્ધ કરે છે. મૂળની નાટ્યાત્મક સ્થિતિઓને સફળતાપૂર્વક ગુજરાતી પરિવેશમાં ઢાળી હોવાથી નાટક મૌલિક હોવાનો ભાસ ઊભો કરે છે. ગુજરાતી ભાષાનું આ પહેલું સફળ રંગમંચક્ષમ પ્રહસન છે.
વીરમતી (૧૮૬૯) નવલરામ લક્ષ્મીરામ પંડ્યાકૃત ઐતિહાસિક નાટક. ફાર્બસ-રચિત ‘રાસમાળા’ (૧૮૫૬)ની અંગ્રેજી આવૃત્તિમાં સંગૃહીત જગદેવ પરમારની વાર્તાને આધારે આ નાટક રચાયેલું છે. સંસ્કૃત અને અંગ્રેજી નાટકની અસર નીચે, મુખ્યત્વે જગદેવની શૌર્યગાથા અહીં આલેખાઈ છે. નાટકના કેન્દ્રમાં ઊંચું પતિવ્રત ને શીલ ધરાવતી વીરમતીનું પાત્ર છે. કથાવસ્તુના નાટ્યાત્મક અંશો નાટ્યસંઘર્ષને પ્રબળ કરનારા રહ્યા છે. જોકે, પ્રસ્તારને લીધે નાટકની સુગ્રથિતતાને કલાત્મકતા ઝાઝી જળવાઈ નથી. પાત્રના મનોભાવોને વ્યક્ત કરતા કાવ્યખંડોમાં કર્તાનું કવિત્વ, વિશેષે કરુણ શૃંગાર રસના નિરૂપણમાં, પ્રભાવશાળી જણાય છે. કૃતિની ઘરાળુ ભાષા બહુધા સંયોજન વિનાની અને કુત્રિમ લાગે છે.
બાળ ગરબાવળી (૧૮૭૭) નવલરામ લક્ષ્મીરામ પંડ્યાકૃત સ્ત્રીકેળવણીના ઉદ્દેશથી રચાયેલી કાવ્યકૃતિઓનો સંગ્રહ. એમાં બાળાઓના વયવિકાસને અનુલક્ષીને વિષયનિરૂપણની યોજના થયેલી છે. સ્ત્રીજીવનના, ભણતરથી માંડીને માતૃત્વ સુધીના કાળનું આલેખન સંગ્રહનાં કાવ્યોમાં થયું છે. કવિનું વલણ માટે ભાગે સંસારસુધારાનું રહ્યું છે. અપ્રસ્તુતપ્રશંસા દ્વારા બાળલગ્નની સાદ્યંત હાંસી ઉડાવતું ‘જનાવરની જાન’ અન્યોક્તિકાવ્ય તરીકે પ્રસિદ્ધ છે.
નવલગ્રંથાવલિ (૧૮૯૧) નવલરામની જીવનકથા સહિત એમના પ્રસિદ્ધ-અપ્રસિદ્ધ ગ્રંથો-લેખોનું આ સંપાદન ગોવર્ધનરામે ચાર ભાગમાં, હીરાલાલ શ્રોફે શાળોપયોગી આવૃત્તિરૂપે બે ભાગમાં (૧૯૧૧) તથા નરહરિ પરીખે તારણરૂપે (૧૯૩૭) કર્યું છે.
પહેલા ભાગમાં નવલરામનાં નાટકો, કાવ્યો અને ભાષાંતરો સંગ્રહાયાં છે. એમાં ‘ભટ્ટનું ભોપાળું’ હાસ્યરસનું ગણનાપાત્ર નાટક છે. ઐતિહાસિક નાટક ‘વીરમતી’, કાવ્યસંગ્રહ ‘બાળલગ્ન બત્રીસી’, ‘કાવ્યાચાતુર્યની રચના’ ‘અકબર બીરબલ નિમિત્તે હિન્દી કાવ્યતરંગ’, કાલિદાસરચિત ‘મેઘદૂત’ નું સરળ રસાળ ભાષાંતર તથા સંસ્કૃતગ્રંથોનાં ભાષાંતરોનો પણ એમાં સમાવેશ છે. બીજા ભાગમાં એમનાં ગ્રંથાવલોકનો, કાવ્યતત્વવિચારણા અને કવિઓની સમીક્ષા છે. ‘ગુજરાત શાળાપત્ર’ તથા અન્ય સામયિકો વર્તમાનપત્રો દ્વારા વિવિધ વિષય-સ્વરૂપને લગતાં ગ્રંથાવલોકનો એમણે કર્યાં છે અને મહંદશે એ નિમિત્તે એમની કાવ્યતત્વવિચારણા પ્રગટ થઈ છે. ભાષા ને ભાષાશાસ્ત્ર તથા કવિ નર્મદ, દલપતરામ, પ્રેમાનંદની કવિતા વિશેનાં એમનાં સમીક્ષણો પણ નોંધપાત્ર છે. ત્રીજા ભાગમાં શિક્ષણશાસ્ત્રને લગતા અને ચોથા ભાગમાં વિવિધ વિષયના સામાન્યજ્ઞાનના લેખો સંગ્રહાયા છે.
સાહિત્યમાં
વિજયરાય વૈદ્યે નવલરામનું જીવનચરિત્ર શુક્રતારક (૧૯૪૪) માં આલેખ્યું છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી: ગુજરાતી સાહિત્યકાર શ્રેણી:વ્યક્તિત્વ
ચીનની વિખ્યાત દીવાલ
250px|right|ચીનની વિખ્યાત દિવાલ ચીનની વિખ્યાત દીવાલ  પથ્થર અને માટી વડે બનેલ છે.તેનું બાંધકામ અને સમારકામ લગભગ પાંચમી સદી (ઇ.પૂ.) થી લઇ અને ૧૬મી સદી સુધી ચાલેલું,આ દીવાલ ચીનની ઉતરીય સરહદની હુણ (Xiongnu) લોકોના હુમલાઓથી રક્ષા કરવા માટે બાંધવામાં આવેલ. ઇસા પૂર્વ પાંચમી સદીમાં બંધાયેલ ઘણી દીવાલોને "ચીનની વિખ્યાત દીવાલ" તરીકે ઓળખવામાં આવે છે,તેમાંની એક પ્રસિધ્ધ દીવાલ ચીનનાં પ્રથમ શહેનશાહ 'કીન શી હુઆંગ' (Qin Shi Huang) દ્વારા ૨૨૦-૨૦૬ (ઇ.પૂ.)વચ્ચે બંધાયેલ.જેમાંની થોડી અત્યારે સાબુત છે,જે હાલની દીવાલ કરતાં ઘણી વધુ ઉતર તરફે બંધાયેલ,આ દીવાલ મિંગ વંશના શાસનકાળમાં બંધાયેલ.
આ વિખ્યાત દીવાલ પૂર્વમાં શાંહાઇગુઆન (Shanhaiguan) થી પશ્ચિમમાં લોપ નુર (Lop Nur)સુધી લગભગ ૬૪૦૦ કિ.મી.(૪૦૦૦ માઇલ) સુધી પથરાયેલ છે. , અને દક્ષીણમાં મોંગોલીયા સુધી ફેલાયેલ નાનો ફાંટો સાથે ગણતા લગભગ ૬૭૦૦ કિ.મી. (૪૧૬૦ માઇલ) સુધી ફેલાયેલ છે. મિંગ વંશના ચરમ સત્તાકાળ દરમિયાન આ દીવાલ પર દશ લાખથી વધુ સૈનિકો તહેનાત રહેતા હતા. એવું પણ કહેવાય છે કે અંદાજે ૨૦ થી ૩૦ લાખ ચાઇનીઝ લોકો આ દીવાલનાં સદીઓ લાંબા બાંધકામ દરમિયાન માર્યા ગયેલા.
ઇતિહાસ
thumb|(Qin Dynasty) કિન વંશની વિખ્યાત દીવાલ thumb|(Han Dynasty) હાન વંશની વિખ્યાત દીવાલ thumb|(Ming Dynasty) મિંગ વંશની વિખ્યાત દીવાલ thumb|સંપૂર્ણ દીવાલનાં ચણતરનો નકશો ચાઇનિઝ લોકો ઇ.પૂ. ૮ મી શતાબ્દિનાં "વસંત અને શરદ કાળ" (en:Spring and Autumn Period)નાં સમયથીજ દિવાલ બાંધવાનીં તકનિક જાણતા હતા, "રાજ્ય યુદ્ધના સમય" (en:Warring States Period) દરમિયાન,ઇ.પૂ. ૫ મી શતાબ્દિથી ઇ.પૂ. ૨૨૧ સુધી, ક્વિ, યાન અને ઝાઓ એ બધાં રાજ્યોએ પોતાની સરહદનાં રક્ષણ માટે વ્યાપક કિલ્લાઓ બાંધ્યા હતા. આ કિલ્લાઓની દિવાલો નાનાં શસ્ત્રો જેવાકે તલવાર તથા ભાલાઓ સામે રક્ષણ માટે કાર્યક્ષમ હતી. આ દિવાલો મોટાભાગેતો નજીક નજીકનાં બે ચણતરો વચ્ચે માટી ભરી અને બનાવાતી હતી.
ઇ.પૂ. ૨૨૧ માં ’કિન શી હુઆંગે’ ( Qin Shi Huang) અલગ અલગ રાજ્યો સામે યુદ્ધો લડી અને ચીનનું એકીકરણ કરી,’કિન વંશ’ (en:Qin Dynasty)ની સ્થાપના કરી. કેન્દ્રીય શાસનની સ્થાપના કરવા અને સામંતશાહીને ફરીથી માથું ઉંચકતા રોકવા માટે તેમણે, પોતાનાં સામ્રાજ્યમાં ભુતપૂર્વ રાજ્યોને અલગ પાડતી દિવાલોનો નાશ કરવા માટેનો આદેશ કર્યો. તેમજ ઉત્તર તરફથી થતા હુણ (en:Xiongnu) લોકોનાં હુમલાઓથી પોતાનાં સામ્રાજ્યનું રક્ષણ કરવા માટે, તેમણે રાજ્યની નવી ઉત્તરીય સીમાનાં તમામ કિલ્લાઓને જોડતી નવી દિવાલનું બાંધકામ શરૂ કરાવ્યું. બાંધકામ માટે જરૂરી વિશાળ માત્રાનો માલ-સામાન તથા સંસાધનોની હેરફેર કરવાની તકલીફને કારણે, બાંધકામ કરનારાઓ હંમેશા સ્થાનિક સંસાધનોનો ઉપયોગ કરતા હતાં. પર્વતીય પ્રદેશમાં બાંધકામ માટે પથ્થરો વાપરવામાં આવ્યા જ્યારે મેદાની પ્રદેશમાં માટીનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો. કિન શાસન દરમ્યાન કેટલી જાડી અને કેટલી લાંબી દીવાલ બની તેના કોઈ હયાત પુરાવા નથી. જૂની ઈમારતનો મોટો ભાગ હવે સદીઓના ઘસારાથી નામશેષ થઈ ગયો છે, માત્ર જૂજ અવશેષ જ હવે બાકી બચ્યાં છે. પાછળથી હાન,સૉન્ગ,ઉત્તરીય અને જિન વિગેરે એ સમારકામ, પુન:રચના,અને વધારો, ફેલાવો જેવા કાર્યો ઉત્તરીય હુમલાવરોથી પોતાના રાજ્યની સુરક્ષા માટે કરાવ્યાં.
આ વિખ્યાત દિવાલની વિભાવના મિંગ સામ્રાજ્ય (en:Ming Dynasty) ના સમયમાં ફરી જીવંત કરવામાં આવી,જ્યારે મિંગ સેના ઇ.સ.૧૪૪૯ માં 'તુમુનાં યુદ્ધ'માં (Battle of Tumu) 'ઓઇરાટ્સ'(Oirats) સામે હારી ગઇ. મંચુરિયન (en:Manchurian) અને મોંગોલ (en:Mongol) જાતીઓ સામેનાં લગાતાર યુદ્ધો પછી પણ મિંગ તેમની પર સફળતાપૂર્વક જીત પામી શક્યા નહીં,અને સામ્રાજ્ય પર સંકટ ઘેરાવા લાગ્યું. ત્યારે મિંગે આ 'નોર્માડીક' જાતીઓને દુર રાખવા માટે ચીનની ઉત્તર સરહદ પર નવી રક્ષણાત્મક દિવાલનું બાંધકામ કરવાની નવી નિતિ અપનાવી. 'ઓર્ડોસ રણ' (en:Ordos Desert)માં સ્થપાયેલા મોંગોલ પ્રભુત્વને સ્વિકારી અને આ દિવાલ હુઆંગ હે (Huang He)નાં વણાંક ને આવરી લેવાને બદલે રણની દક્ષિણી બાજુ પર બાંધવામાં આવી. thumb|upright|left|૧૯૦૭ નું દીવાલનું ચિત્ર
અગાઉનાં કિન દુર્ગોની સરખામણીએ, મિંગ બાંધકામ વધુ મજબુત અને વિસ્તૃત હતું,કારણકે તેનાં બાંધકામમાં માટીને બદલે પાકી ઇંટો અને પથ્થરોનોં ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો. વર્ષો સુધી મોંગોલ આક્રમણો ચાલુ રહ્યા તેમતેમ મિંગ તેને પર્યાપ્ત સંસાધનો વાપરી રિપેર અને મજબુત કરતા ગયા. ખાસ કરીને મિંગની રાજધાની બેઇજીંગકે((બિજીંગ))ની આસપાસતો આ દિવાલ ખુબજ મજબુત બનાવવામાં આવેલ.
મિંગ સામ્રાજ્યનાં અંત સુધી, આ વિખ્યાત દિવાલે ઇ.સ.૧૬૦૦ થી થતા આવેલા 'મંચુ' (en:Manchu) હુમલાઓ સામે રક્ષણ કરવામાં સામ્રાજ્યને મદદ કરી. 'યુઆન ચોંગુઆન' (Yuan Chonghuan) નાં સેનાપતિ પદ હેઠળ, મિંગ સેનાએ મંચુઓને,કિલ્લેબંધ શાંહાઇગુઆન ઘાટ પાસે રોકી રાખ્યા, અને મંચુઓને ચીનનાં મુખ્યભાગોમાં પ્રવેશતા રોક્યા. અંતે મંચુઓ ઇ.સ.૧૬૪૪ માં આ વિખ્યાત દિવાલને પાર કરવામાં કામ્યાબ થયા, એ પણ મિંગ સામ્રાજ્યનાં સરહદી સેનાપતિ 'વુ સાંગુઇ’ (Wu Sangui) ,કે જે નવા ’શુન સામ્રાજ્ય’ (en:Shun Dynasty)ને પસંદ કરતો ન હતો, તેમણે શાંહાઇગુઆન ખાતેનાં દરવાજા ખોલી નાખ્યા અને મંચુ હુમલાખોરોએ શાંઘાઇનો કબ્જો કરી અને નવસ્થાપિત ’શુન સામ્રાજ્ય’ અને બાકીનાં મિંગ અવરોધોને હરાવી અને ’કિંગ સામ્રાજ્ય’ (en:Qing Dynasty) ની સ્થાપના કરી.
કિંગ શાસન હેઠળ, ચીનની સરહદો દિવાલને પેલે પાર સુધી વિકસી અને મોંગોલીયા પણ સામ્રાજ્ય હેઠળ આવ્યું, આથી દિવાલનું બાંધકામ અને સમારકામ જરૂરી ન રહેતાં ખોરંભે પડ્યું.
સંદર્ભ
શ્રેણી:વિશ્વ ધરોહરો
કાલા રામ મંદિર, નાસિક
right|thumb|298x298px| નાસિક ખાતે કાલા રામ મંદિરનું ગર્ભગૃહ કાલા રામ મંદિર એક પ્રાચીન હિન્દૂ મંદિર છે, જ્યાં ભગવાન રામની મૂર્તિ સ્થાપિત છે. આ મંદિર મહારાષ્ટ્ર રાજ્યના નાસિક જિલ્લાના પંચવટી નજીક સ્થિત છે.
ઇતિહાસ
પેશવાના સરદાર રંગરાવ ઓઢેકર દ્વારા આ મંદિર ૧૭૮૨ના વર્ષમાં નાગર શૈલીમાં બાંધવામાં આવ્યું હતું, જે લગભગ ૧૭૮૮ના વર્ષમાં તૈયાર થયું હતું. આ મંદિરમાં બિરાજેલ રામની મૂર્તિ કાળા પથ્થરમાંથી બનેલ છે, તેથી તેને 'કાલા રામ' કહેવામાં આવે છે. આ મંદિર ૭૪ મીટર લાંબું અને ૩૨ મીટર પહોળું છે. આ મંદિર ચાર દિશામાં ચાર દરવાજા છે. આ મંદિરની કળશ સુધીની ઊંચાઇ ૬૯ ફીટ અને કળશ શુદ્ધ સોનામાંથી બનાવવામાં આવેલ છે. પૂર્વ મહાદ્વારથી પ્રવેશતા પર ભવ્ય સભામંડપ નજરે પડે છે, જેની ઊંચાઇ ૧૨ ફીટની છે તેમ જ અહીં ચાલીસ સ્તંભ છે. અહીં બિરાજમાન હનુમાન મંદિરમાં તેઓ આરાધ્ય દેવ રામના ચરણો તરફ જોતા હોય તેમ પ્રતીત થાય છે. એવું કહેવાય છે કે આ મંદિર એક પર્ણકુટીના સ્થળ પર બાંધવામાં આવેલ છે, જ્યાં પૂર્વસમયમાં નાથપંથી સાધુ નિવાસ કરતા હતા. એક દિવસ સાધુઓને અરુણા-વરૂણા નદીઓ પાસે રામ મૂર્તિ પ્રાપ્ત થઈ અને તેમણે તે લાકડાના મંદિરમાં બિરાજમાન કરી. ત્યારબાદ માધવરાવ પેશવાના માતૃશ્રી ગોપિકાબાઈની સૂચનાથી આ મંદિરનું નિર્માણ હાથ ધરવામાં આવ્યું હતું. તે સમયગાળામાં આ મંદિરના બાંધકામમાં ૨૩ લાખનો ખર્ચ થયાનો થયો હોવાનો અંદાજ છે.
ઘટના
ભારતમાં દલિત આંદોલનમાં આ મંદિરની નિર્ણાયક ભૂમિકા રહી છે. માર્ચ ૨, ૧૯૩૦ના રોજ મંદિર બહાર ડૉ. ભીમરાવ રામજી આંબેડકરના નેતૃત્વમાં એક વિરોધ પ્રદર્શન કરવામાં આવ્યું, પરિણામે દલિતોને મંદિરમાં દાખલ થવા માટેની પરવાનગી મળી.
પરિવહન
નાસિક મુંબઇ થી ૧૬૦ કિમી અને પુનાથી ૨૧૦ કિ. મી. અંતરે સ્થિત છે. મુંબઈથી નાસિક હવાઈ માર્ગ દ્વારા પણ જઈ શકાય છે. નાસિક મધ્ય રેલવે પરનું મહત્વપૂર્ણ જંકશન પણ છે. મુંબઈ તરફ જતી રેલગાડીઓ અધિકતમ નાસિક થી પસાર થાય છે. મુંબઇ-આગ્રા રાષ્ટ્રીય ધોરી માર્ગ નાસિક થી પસાર થાય છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:મંદિરો શ્રેણી:નાસિક જિલ્લો
એરંડી (તા. ગોધરા)
એરંડી (તા. ગોધરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા પંચમહાલ જિલ્લામાં આવેલા ગોધરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. એરંડી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તમાકુ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
કટોકટી કાળ (ભારત)
કટોકટી કાળ ( પચ્ચીસમી જૂન, ૧૯૭૫ થી એકવીસમી માર્ચ, ૧૯૭૭) ભારતીય ઇતિહાસમાં ૨૧ (એકવીસ) મહીનાઓ સુધીનો એવો સમય હતો કે જ્યારે તત્કાલીન વડાપ્રધાન મંત્રી ઈંદિરા ગાંધીની સલાહ પ્રમાણે તત્કાલીન રાષ્ટ્રપતિ ફખરુદ્દીન અલી અહમદએ ભારતીય સંવિધાન ધારા ૩૫૨ અંતર્ગત કટોકટી કાળ (આપાતકાળ)ની ઘોષણા કરી હતી. ભારત દેશના ઇતિહાસમાં આ સમયને સૌથી વધારે વિવાદાસ્પદ સમય માનવામાં આવે છે.
કટોકટી કાળ હટાવી લેવાયા બાદ લોક સભાની ચુંટણીઓ થઇ હતી એ વખતે શ્રીમતી ઇંદિરા ગાંધીની આગેવાની હેઠળ કોંગ્રેસ પક્ષને હારનો સામનો કરવાની ફરજ પડી હતી.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ઇતિહાસ શ્રેણી:ભારતીય ઇતિહાસ શ્રેણી:ઉત્તમ લેખ
જેઠ વદ ૧૨
જેઠ વદ ૧૨ને ગુજરાતીમાં જેઠ વદ બારસ કહેવાય છે. આ દિવસ હિંદુ વૈદિક પંચાગના વિક્રમ સંવત મુજબ વર્ષના આઠમા મહિનાનો સત્તાવીસમો દિવસ છે, જ્યારે શક સંવત મુજબ વર્ષના ત્રીજા મહિનાનો સત્તાવીસમો દિવસ છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:પંચાંગ શ્રેણી:સમય
નાનુડી (તા. ખાંભા)
નાનુડી (તા. ખાંભા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ખાંભા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નાનુડી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ખાંભા તાલુકો
વળાવડ (તા. સિહોર)
વળાવડ (તા. સિહોર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર પ્રાંતના  ભાવનગર જિલ્લાના સિહોર તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. આ ગામમાં આંગણવાડી, પ્રાથમિક શાળા, પંચાયત ઘર તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સગવડો છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે.
આ ગામ તાલુકામથક શિહોરથી ૩ કિલોમિટર જેટલું દુર આવેલું છે. આ ગામની વાડીઓમાં જમરુખ, સીતાફળ, લીંબુ, ચીકુ વગેરે ફળોનું ઉત્પાદન થાય છે.
શ્રેણી:સિહોર તાલુકો
ઍફ્રોડાઈટી
ઍફ્રોડાઈટી ‍(ઉચ્ચાર: ) પ્રાચીન ગ્રીક દેવી છે, જે પ્રેમ, સુંદરતા, આનંદ અને લૈંગિક્તા સાથે જોડાયેલી છે. તે શુક્રના ગ્રહથી પણ સંબંધિત છે, જે રોમન દેવી વિનસ પરથી નામકરણ કરાયો છે.
ઉમરખાડી (તા. ઉમરપાડા)
ઉમરખાડી(ઉમરપાડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સુરત જિલ્લાના ઉમરપાડા તાલુકાનું ગામ છે. ઉમરખાડી ગામના લોકોના મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું ડુંગરાળ ભૂપૃષ્ઠ ધરાવતું ગામ છે. અહીં મુખ્યત્વે વસાવા, ચૌધરી તેમ જ ગામિત જેવા આદિવાસી જાતિના લોકો રહે છે. ગામના લોકો ડાંગર, જુવાર, વરાઇ, નાગલી વગેરે ધાન્યોની ખેતી કરે છે. ગામના કેટલાક લોકો જંગલમાંથી પ્રાપ્ત થતી લાકડા સિવાયની વસ્તુઓ(ખોરાક તરીકે વાપરી શકાય તેવી તેમ જ વેચાણ કરી પૈસા મેળવી શકાય તેવી વસ્તુઓ) મેળવી તેના વડે પણ જીવન ગુજારે છે.
શ્રેણી:સુરત જિલ્લો શ્રેણી:ઉમરપાડા તાલુકો
અણદેજ (તા. સાણંદ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સાણંદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
નામકરણ
અણદેજ નામ અણદા રબારી પરથી પડેલુ, તેઓ ઉલ્વા શાખના રબારી હતા, હાલ પણ તેમના વંશજો અણદેજમાં વસે છે. અણદા ઉલ્વા મુળ પાટણ જોડે અનાવાડાથી આવી અણદેજ વસાવ્યુ, નોંધનીયછે કે અનાવાડા પણ અના ઉલ્વાએ વસાવેલુ.
મોટી ટોકરી (તા. કવાંટ)
મોટી ટોકરી (તા.કવાંટ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા કવાંટ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. મોટી ટોકરી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર, ડાંગર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી, પતંજલિ ચિકિત્સાલય, પેટા પ્રાથમિક આરોગ્ય કેન્દ્ર, તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે. આ ગામ ડુંગરાળ પ્રદેશમાં, કરા નદીના કિનારે આવેલું છે. કરા નદી વચ્ચે આવેલો આદર બેટ, મોટી ઝરી પર આવેલો ધોધ, નાનો ટેકરો વગેરે ગામના જોવાલાયક સ્થળો છે.
શ્રેણી:કવાંટ તાલુકો
લૂઈ બ્રેઈલ
લૂઇ બ્રેઇલ (૪ જાન્યુઆરી ૧૮૦૯ - ૬ જાન્યુઆરી ૧૮૫૨) ફ્રાન્સ ના શિક્ષણશાસ્ત્રી અને સંશોધક હતા, જેમણે અંધજનો માટે લેખન અને વાંચવાની પદ્ધતિ વિકસાવી હતી. આ પદ્ધતિ 'બ્રેઇલ' તરીકે પ્રખ્યાત છે. ફ્રાન્સમાં જન્મેલા, લૂઇસ બ્રેઇલ અંધ માટે જ્ઞાનની આંખ બન્યા. લુઈ, જે બ્રેઇલના નિર્માણ દ્વારા દૃષ્ટિથી નિરાશાજનક વાંચવાની મુશ્કેલીને દૂર કરી હતી, તે પોતે પણ અંધ હતા.
આ પણ જુઓ
શ્રેણી:વ્યક્તિત્વ
ઇન્દરમણ (તા.તિલકવાડા)
ઇન્દરમણ(તા.તિલકવાડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના તિલકવાડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. ઇન્દરમણ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:તિલકવાડા તાલુકો
સોળસંદા (તા. દાંતા)
સોળસંદા (તા. દાંતા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દાંતા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સોળસંદા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દાંતા તાલુકો
નરસિંહપુરા (તા. કડી)
નરસિંહપુરા (તા. કડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   મહેસાણા જિલ્લામાં આવેલા કડી તાલુકાનું આવેલું એક  ગામ છે. નરસિંહપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કડી તાલુકો
ઘાંઘળી (તા. સિહોર)
ઘાંઘળી (તા. સિહોર) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા ભાવનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સિહોર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામ ભાવનગર થી ધંધુકા જતા મુખ્ય રસ્તા પરથી આવેલ છે. ઘાંઘળી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં જમરૂખ અને દાડમની વાડીઓ પણ ઘણી છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે. ઘાંઘળીથી એક રસ્તો રાજપરા (ખોડીયાર) પણ નિકળે છે.
આંબલા
આંબલા એક સંદિગ્ધ શબ્દ છે. આ શબ્દ પરથી લેખ શોધનાર વ્યક્તિ નીચેનામાંથી કોઈ પણ વિષય પર આ શિર્ષક હેઠળ લેખ શોધવાનો પ્રયત્ન કરતી હોય. આંબલી શબ્દ સાથે નીચેના પાનાઓ સંકળાયેલા છે:
જૂન ૧૯
૧૯ જૂનનો દિવસ ગ્રેગોરીયન પંચાંગ મુજબ વર્ષનો ૧૭૦મો (લિપ વર્ષ દરમ્યાન ૧૭૧મો) દિવસ છે. આ દિવસ પછી વર્ષ પુરું થવામાં ૧૯૫ દિવસ બાકી રહે છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:જૂન
કાશીપુરા (તા. કાંકરેજ)
કાશીપુરા (તા. કાંકરેજ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કાંકરેજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાશીપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
અણીયાળી (તા. સાણંદ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સાણંદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
કાશીપુરા (તા. કાંકરેજ)
શ્રેણી:કાંકરેજ તાલુકો
પિરામિડ
પિરામિડ એક એવા ભૌમિતિક આકારનું નામ છે જેની એવી ઈમારત છે જેની બહારની સપાટી ત્રિકોણાકાર હોય છે અને તેની ટોચ એક સામામ્ય બિંદુ પર મળે છે, આવા ભૌમિતિક આકારના સ્થાપત્યોને પણ પિરામિડ તરિકે ઓળખવામાં આવે છે. પિરામિડનો આધાર મોટે ભાગે ત્રિકોણાકાર અથવા ચતુર્ભુજાકારે હોય છે (પણ તે બહુભુજાકાર પણ હોઇ શકે છે). આમ પિરામિડને સામાન્ય રીતે ચાર કે પાંચ ફલક હોય છે પિરામિડની રચના એવી હોય છે કે જેમાં મોટાભાગનું વજન જમીન થી નજીક રહે છે, જેથી ઊંચાઈ વધતાં ઓછું અને ઓછું વજન નીચે તરફ દબાણ કરે છે આને લીધે પ્રાચીન કાળની સભ્યતાના લોકોને સ્થિર મજબૂત ઇમારત રચવાનુ સરળ બન્યું.
હજારો વર્ષો સુધી પૃથ્વી પર સૌથી મોટા ચણતર તરીકેનું માન પિરામિડને મળ્યું છે. પ્રથમ નેક્રોપોલીસનો લાલ પિરામિડ અને પછી ખુફુનો પિરામિડ. પ્રાચીન અજાયબીઓમાંની માત્ર આ એકજ અજાયબી અત્યારે અસ્તિત્વ ધરાવે છે. કદની દ્રષ્ટીએ વિશ્વનું સૌથી મોટું પિરામિડ મેક્સિકોના પ્યુબ્લા રાજ્યમાં આવેલ ચોલુલા પિરામિડ છે. આ પિરામિડનું ખોદકામ હજીપણ ચાલુ છે.
પ્રાચીન સ્મારકો
પિરામિડ-આકારના સ્મારકો ઈજીપ્ત, માયા, સિમેરિયન અને કમ્બોડીયા જેવી ઘણી પ્રાચીન સંસ્કૃતિઓમાં બાંધવામાં આવતાં હતાં.
ચીન
ચીનમાં ઘણી સપાટ ટોચ ધરાવતાં ચોરસ ટીંબા જેવી કબરો મળી આવી છે. ચીનના પ્રથમ સમ્રાટ (સીર્કા ઈ.પૂ. ૨૨૧)ને આજના ક્સીઆનની બહાર એક મોટા ટીંબામાં દફનાવવામાં આવ્યા હતા. ત્યાર પછી હાન વંશના ઘણાં રાજવીઓને પિરામિડ આકારના માટીના ટીંબામાં દફનાવવામાં આવતાં.
ફ્રાન્સ
રોમન કાળ દરમ્યાન બનેલ પિરામિડ ફ્રાન્સમાં ફાલિકોનમાં છે. આ સમય દરમ્યાન ફ્રાંસમાં બીજાં ઘણાં પિરામિડ પણ બાંધવામાં આવ્યાં.
ઈજીપ્તી પિરમિડ
સૌથી પ્રખ્યાત પિરામિડ-ઈજીપ્તના પિરામિડ છે. તે ઈંટ કે પત્થરના બનેલા છે તેમાંના અમુકતો વિશ્વના સૌથી મોટા ચણતરોમાંના એક છે. ૨૦૦૮ સુધી ઈજીપ્તમાં ૧૩૮ પિરામિડ શોધાયા છે. ગીઝાનો મહાન પિરામિડ ઈજીપ્તનો સૌથી મોટો પિરામિડ છે અને વિશ્વના સૌથી મોટા પિરામિડમાં નો એક છે. ઈ.સ.૧૪૦૦માં લિંકન કેથેડ્રલના બાંધકામ સુધી તે વિશ્વનું સૌથી ઊંચુ બાંધકામ હતું. તેના પાયાનું ક્ષેત્રફળ લગભગ ૫૨૬૦૦ ચો. મી. છે. વિશ્વના મોટા ભાગના પિરામિડ ઈજીપ્તમાં છે. પિરામિડની સંખ્યામાં સુદાન બીજે ક્રમે આવે છે. તે વિશ્વની સાત અજાયબીમાંની એક હતી અને પ્રાચીન અજાયબીઓમાંની એકમાત્ર હયાત અજાયબી છે. પ્રાચીન ઈજીપ્તના લોકોએ પિરામિડના ફલકોને ચળકતા ચૂનાના પથરોથી મઢ્યા હતાં. તેમાંના મોટા ભાગના યા તો પડી ગયાં છે યાતો કૅરોની મસ્જીદોના નિર્માણમાં વપરાયા છે.
ગ્રીસ
પ્રાચીન પ્રવાસીઓ દ્વારા પિરામિડ તરીકે ઓળખાવનારા બાંધકામ આ દેશની ભૂમિ પર વિખરાયેલા છે. તેને સૌ પ્રથમ ૧૯૦૦માં અને પછી ૧૯૬૦માં અમૅરીકન અને જર્મન દ્વારા ખોદી કાઢવામાં આવ્યાં હતાં
પિરામિડ સમ લાગતાં બે માળખા આજે પણ હેલેનીકોન અને પ્રાચીન એપીડોરસ થીએટૅર નજીક આવેલ ગામ લીગોરીઅનમાં મોજુદ છે. આ બે પિરામિડના પાયા મળી આવ્યાં હોવાથી એ તો માની શકાય છે કે પિરામિડ જેવા બાંધકામ ગ્રીસમાં હતાં ખરાં. આ માળખા ઓનું બાંધકામ ઈજીપ્તના પિરામિડ સમાન નહોતું થયું. હેલેનીકોન અને લીગોરીઅનના પિરામિડ ૭૦મીટરથી વધુ ઊંચા ન હતાં અને તેમની ચારે તરફ દીવાલ હતી. હેલેનીકોના પિરામિડનો પાયો ૯ મીટર લાંબો અને ૭ મીટર પહોળો હતો. તેના બાંધકામા વપરાયેલા પત્થરો સ્થાનીકમાં પ્રાપ્ત થયેલ ચૂનાના પત્થરો હતાં અને તેને કાપી કાપીને બેસાડવામા6 આવ્યા હતાં, ગીઝાના પિરામિડસમાન તે મુક્ત પત્થરો ન હતાં. તેમનો પાયો પણ ઈજીપ્તના પિરામિડથી વિપરીત ચોરસને બદલે લંબચોરસ હતો. આ સામાન્ય ઘણાતા આકારથી તેની ચારે ફલકને એક સંગામી બિંદુ પર લઈ જવું ખૂબ કપરું હશે. આથી એ વિચાર યોગ્ય લાગે છે કે તેને ટોચ એક સંગામી બિંદુ નહોતા સપાટ છત કે છાપરા વાળી હોવી જોઈએ. પરંતુ ત્યાં કબર કે મકબરા આદિ કોઈ પુરાવા મળ્યાં નથી. ઊલ્ટું તે ઇમારતમાં જે ઓરડો હતો તે અંદરથી બંધ કરી શકાતો હતો. આ પરથી અનુમાન કરી શકાય કે તેને નીરીક્ષણ ચોકી તરીકે ઉપયોગ કરાતો હતો. બીજી શક્યતા એ છે કે તે વીરગતિ પામેલા સૈનીક વીર આદિનું સ્મારક હોય પણ અંદરથી બંધ કરી શકવાની વ્યવસ્થા ની તે માટે કોઈ જરૂર ન હતી. આ પિરામિડનો કાલ તેના ખોદકામ સમયે જમીન માંથી મળી આવેલા વાસણના ટુકડાઓ પરથી કઢાયો છે. તાજે તરના સંશોધનથી તેનો કાળ ચોથી થી પાંચમી સદી વચ્ચેનો માન વામાં આવે છે. ઘણાં સંશોધકો આને ગીઝાના પિરામિડથી પણ પુરાણા માને છે. પરંતુ આ તારીખો મેળવવા વપરાયેલ પદ્ધતિ થર્મોલ્યુમિનિસેંસ છેૢ જેનો ઉપયોગ માટીના પુરાતન વાસણોના અસ્તિત્વનો સમય જાણવા થાય છે. અહીં સંશોધકોએ દીવાલ પરથી ખરી પડેલા પોપડાનો ઉપયો આ પદ્ધતિમાં કર્યો છે. આને લીધે આ પિરામિડની કહેવાતો ગીઝાના પિરામિડ કરતાં જૂનો અસ્તિત્વ કાળ સંબંધે વિવાદ છે જે બ્લેક ઍથીના વિવાદનો એક ભાગ છે. તેમના થર્મોલ્યુમિનિસેંસ વાપરવાનો આધાર નમૂનો મેળવવાની નવી પદ્ધતિ પર અધારીત છે. ઍકેડમી ઑફ એથેન્સ કહે છે કે તેઓ અંદરની સપાટી સપડાઇ ગયેલા ઇલેક્ટ્રોનનો ઉપયોગ કરીને તે પત્થરોના ખોદી કઢાયેલ પત્થરોનો સમય કાળ અસર કરક રીતે શોધી શકે છે
આ રીતની બીજી સમસ્યા એ છે કે તે અસ્તિત્વની તારીખો ૭૦૦ વર્ષના ગાળાની ચૂકશક્યતા સાથે આપે છે. આ પદ્ધતિએ હેલેનિકો પિરામિડનો ૭૨૦ વર્ષની ધન કે ઋણ ચૂકસમય સાથે ઈ.પૂ. ૨૭૩૦ બતાવ્યો. તેણે લિગોરિયો પિરામિડનો સમય ૭૧૪ વર્ષની ધન કે ઋણ ચૂકસમય સાથે ઈ.પૂ. ૨૨૬૦ બતાવ્યો.આ પ્રારંભીક તારીખો ભલે બતાવે કે તે ગીઝાના પિરામિડ પહેલ બન્યાં પણ તેઓ ખુફુના મહાન પિરમિડના બન્યા પછી ઘણાં પાછળ બન્યાં. અમુક ભૂખનન શસ્ત્રીઓનું માનવુ છે કે નમૂનાની પસંદગી ઘણી મર્યાદિત હોઇ શકે છે. હેલેનિકોમાં વધુ ખોદકામ કરતાં જણાયુ છે કે પહેલીથી મોજુદ કોઈ ચણતર પર તે બનાવવામાં આવ્યો હતો. આમ નવી શોધયેલી તારીખો કદાચ ગેરમાર્ગે દોરનારી હોય. આ પાંચ ઇમારત સિવાય અન્ય ૧૪ પિરામિડ જેવી દેખાતી ઈમારતો કે તેના અવષેશો સમગ્ર ગ્રીસના ગ્રામ્ય વિસ્તારમાં વિખરેલા મળી આવે છે. તેમને હેલેનીકો અને લેગેરિઓ જેટલુ6 મહત્ત્વ નથી મળતું કેમકે તેઓ મોટે ભાગે પ્રાચીન પ્રવાસીઓના પ્રવાસ વર્ણનઓમાં જ જોવા મળે છે.
ભારત
ચોલ રાજાઓના રાજ દરમ્યાન ઘણાં મોટા ગ્રેનાઈટના મંદિર પિરામિડ બનાવવામાં આવ્યાં જેમાંના ઘણાં આજે પણ ધાર્મિક રીતે સક્રીય છે. તાંજાવુરનું બૃહદીશ્વર મંદિર ગંગાઈકોંડાચોલીશ્વરમ્ મંદિર અને દારાસુરમનું ઐરાવતેશ્વર મંદિર આવાજ પિરામિડના ઉદાહરણ છે. પરંતુ તમિળનાડુના શ્રીરંગમ માં આવેલ શ્રી રંગમ મંદિરનું પિરામિડ છે. યુનેસ્કો દ્વારા ૧૯૮૭માં બૃહદીશ્વર મંદિરને વિશ્વ ધરોહરમાં ઉમેરવામાં આવ્યો અને ૨૦૦૪માં ગંગાઈકોંડાચોલીશ્વરમ્ મંદિર અને દારાસુરમના ઐરાવતેશ્વર મંદિરને તેમાં ઉમેરવામાં આવ્યાં
મેસોઅમેરિકન પિરામિડ
મેસોઅમેરિકન પિરામિડ પગથિયાં વાળાં હતાં જેની ટોચ પર મંદિર રહેતું. ઈજીપ્તના પિરામિડ કરતાં મેસોપોટેમિયાના ઝિગુરત (પિરામિડ) સાથે તેને વધુ સામ્ય હતું. કદની દ્રષ્ટીએ વિશ્વનું સૌથી મોટું પિરામિડ મેક્સિકોના પ્યુબ્લા રાજ્યમાં આવેલ ચોલુલા પિરામિડ છે. પિરામિડનું ખોદકામ હજીપણ ચાલુ છે. કૂકૂલ્કોમાં એક અ સામાન્ય એવું વર્તુળાકાર પિરામિડ છે. જે હાલમાં મેક્સિકો સિટીની અંદર છે અને પહલી સદીના ક્સીક્ટલીના જ્યાળા મુખીના લાવા નીચે દબાયેક છે. મેક્સિકોમાં પિરામિડ માનવ બલિ માટે વપરાતા હતાં.
મેસોપોટેમિઅન પિરામિડ
એકદમ શરૂઆતના પિરામિડ મેસોપોટેમિઅનો દ્વારા બંધાયા જેને ઝિગુરૅટ કહેવાતાં. પ્રાચીન કાળમાં તેમેને ભડકીલા રંગે રંગાતા. તેઓ ગારા અને ઇંટોના બનેલા હોવાથી તેમના અલ્ક અવષેશોજ મળ્યાં છે. બાયબલી કથાનું બેબલનો મિનારો બેબિલોનનો ઝિગુરૅટ હોવો જોઈએ.
ઉત્તર અમેરીકન પિરામિડ
ઘણી ટીંબો બનાવનાર સંસ્થાઓએ પ્રાચીન અમેરીકામાં પિરામિડ આકારે ચોતરો ટીંબો તરીકે ઓળખાતા માટીના ટીંબા બનાવ્યાં. તેમાનો સૌથી મોટો પિરામિડ કૅહોકીયામાં આવેલ સંતનો ટીંબો નામે ઓળખાય છે. તેનો પાયો ગીઝાના પિરામિડ કરતાં પણ મોટો છે.ઉત્તર અમેરીકન પિરામિડનો ચોક્કસ ઉદ્દેશ્ય ની જાણ નથી પણ કહે છે કે તેમની ધાર્મિક માન્યતાની કોઈક જગ્યા હતી.
ન્યુબિયન પિરામિડ
લગભગ ૨૨૦ જેટલાં ન્યુબિયન પિરામિડ ન્યુબિયાના ત્રણ ક્ષેત્રોમાં બંધાયેલા છે. તેઓ નૅપાટા અને મૅરોના રાજા અને રાણીની કબર તરીકે બનાવાયા હતાં. ન્યુબિયન પિરામિડ ઈજીપ્તના પિરામિડ કરતાં તીવ્ર ખૂણે બનાવાયા હતાં અને તે મૃત રાજા અને રાણીઓના સ્મારક હતાં ઈ.સ.૩૦૦ સુધી પણ ન્યુબીયામાં પિરામિડ બનાવાતા હતાં
રોમ
૨૩ મીટર ઊંકિ સેસ્ટીયસનો પિરામિડ પ્રથમ સદીના અંતમાં બંધાયેલ હતો. જેને આજે પણ પોર્ટા સાન પાઓલોની નજીક જોઈ શકાય છે. મેટા રોમુલીનામે એક અન્ય પિરામિડ પણ એગર વૅટીકેનસ (આજનો બોર્ગો) પાસે હતો જેનો ૧૫મી સદીના અંતમાં નાશ કરવામાં આવ્યો.
કમ્બોડીયા ખેમરના શાસન દરમ્યાન વિકસેલી મહાન સભ્યતા(૮૦૨-૧૪૩૪)
કોહ કેર કોમ્પલેક્ષમાં આવેલ પ્રસાત થોમ એ ૩૬મીટર ઊચું પ્રથમ પિરામિડ મંદીર રાજા જયવરમન-૬ દ્વારા ૯૨૪-૯૪૧ વચ્ચે બાંધવામાં આવ્યું,બીજું પ્રસિદ્ધ પિરામિડ મંદીર ફિમિનાકસ તરીકે ઓળખાય છે. તે યુનેસ્કોની ૧૯૯૨ની આંગકોર ભૂખનન ક્ષેત્રની મર્યાદામાં આવેલું છે. તાકેઓ તરીકે ઓળખાતું ચોથું પિરામિડ મંદીર જયવરમન-૫ દ્વારા ૯૭૪માં બાંધવામાં આવ્યું. બાફોઉન તરીકે ઓળખાતું અંતિમ અને સૌથી મોટા પિરામિડ મંદીરનો બાંધકામ સમય જ્ઞાત નથી પણ તેના નિર્માતાનું નામ ઉદયાદીત્યવર્મન-૨ હતું જેણે ૧૦૫૦-૧૦૬૬ વચ્ચે રાજ કર્યું.
મધ્યયુગીન યુરોપ
ખ્રિસ્તી વાસ્તુ ઇતિહાસમાં પ્રસંગોપાત સામંતશાહી દરમ્યાન પિરામિડ બાંધવામાં આવતાં. દા.ત. સાન સાલ્વેડોરના ગોથીક કેથેડ્રલનો ઓવિડોનો મિનાર. અમુક કિસ્સાઓમાં આને લીધે મેસોનીક કે અન્ય પ્રતીકાત્મક ઉદ્દેશ્યો હોઇ શકે.
આધુનિક પિરામિડ
આધુનિક પિરામિડના ઉદાહરણો:
પ્રભાશંકર માસ્તર
પ્રભાશંકર માસ્તર શ્રી અખિલ ભારતીય હિન્દુ મહાસભાના નેતા હતા.
જીવન
પ્રભાશંકર માસ્તર નો જન્મ અમદાવાદ થી ૬૦ કિ.મી સૌરાષ્ટ્ર તરફ આવેલા વિરમગામ નગરમાં થયો હતો. શિક્ષણ પૂર્ણ કરીને વિરમગામની બાજુમા આવેલ ઉખલોડ ગામમા સરકારી શિક્ષક તરીકે નોકરી કરતા હતા. પરંતુ વિરમગામમા અસામાજિક તત્વોના અત્યાચારો અને વેપારીઓ પર થતા અત્યાચારો જોઇને તેમણે પોતાની નોકરી છોડી ને સમાજની સેવામા લાગી ગયા હતા. શ્રી વિનાયક દામોદર સાવરકરે સ્વયં શ્રી પ્રભાશકર માસ્તરને પોતાને હાથે, હિન્દુ સમાજની સેવા કરવા બદલ અને રક્ષા કરવા માટે કટાર ભેટ આપેલ. તેઓ "માસ્તર કાકા"ના નામે વિરમગામના યુવાનોમાં ખૂબ જ લોકપ્રિય હતા. તેમણે અનેકવાર મુંબઈ ખાતે આવેલા દેવનાર કતલખાને ગોવધના વિરોધમા સત્યાગ્રહ કરેલો. તેઓ ગૌભક્ત શ્રી શંભુ મહારાજના સાથીદાર હતા. તેઓ કટોકટી લદાયેલ તે સમયે જેલમાં પણ ગયેલા. શ્રી માસ્તર પોતે હિંદુ ધર્મના પ્રખર અભ્યાસુ હતા. તેઓએ વિરમગામ તેમજ આજુબાજુના વિસ્તારોમાં અનેક સભાઓ સબોધી હતી. શ્રી માસ્તર પર મુસ્લિમ અસામાજિક તત્વો દ્વારા બે વાર ગોળીબાર કરવામાં આવેલા. છેલ્લીવાર ૧૯૮૪માં ગોળીબાર કરાયેલો. બન્ને વખતે માસ્તર ગોળી વાગ્યા છતાં બચી ગયેલા. પ્રખર અખાડીયન તેવા માસ્તર ખૂબ જ ધર્મઝનુની નહીં પણ અસામાજિક તત્વોના વિરોધી હતા. તેમણે અનેક યુવાનોને દેશી કસરત તરફ વાળેલા. તેઓનું જીવન ખૂબ જ સાદું હતુ. તેઓ મહર્ષિ દયાનંદના ભક્ત તથા આર્ય સમાજી હતા. વિરમગામના હિન્દુ યુવાનોને ક્ષાત્ર ધર્મનું મહત્વ સમજાવતા. એકવાર વિરમગામમાં મુસ્લીમોએ ગાયની હત્યા કરતા માસ્તર ખૂબ જ વિફરેલા અને જબરદસ્ત મોટુ વિરોધ સરઘસ લઇને આખા વિરમગામમા ફરેલા અને ત્યારબાદ કોમી રમખાણ થયેલા. ભારત-પાકિસ્તાનના ભાગલા વખતે પાકિસ્તાનથી અનેક ટ્રેનો ભરીને હિન્દુ પરિવારો જાન બચાવીને ભારત તરફ આવેલા ત્યારે માસ્તરે હિન્દુ સભાના યુવાન કાર્યકર્તાઓ સાથે મળીને અનેક પરિવારો માટે ભોજનની વ્યવસ્થા વિરમગામ રેલ્વે સ્ટેશને કરેલી.
શ્રેણી:વ્યક્તિત્વ
લિમાડિયા
લિમાડિયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના તિલકવાડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. લિમાડિયા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
ગઢ (તા. ગોધરા)
ગઢ (તા. ગોધરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા પંચમહાલ જિલ્લામાં આવેલા ગોધરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. ગઢ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, બાજરી, તમાકુ તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ગોધરા તાલુકો
કરાળીપુરા
કરાળીપુરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા ડભોઇ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કરાળીપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ડભોઇ તાલુકો
પલ્લી (તા. કડી)
પલ્લી (તા. કડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા   મહેસાણા જિલ્લામાં આવેલા કડી તાલુકાનું આવેલું એક  ગામ છે. પલ્લી ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કડી તાલુકો
મુંડામોર (તા. કવાંટ)
મુંડામોર (તા.કવાંટ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા છોટાઉદેપુર જિલ્લામાં આવેલા  કવાંટ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. મુંડામોર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે મકાઈ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકો વસવાટ કરે છે. આ ગામ ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે.
શ્રેણી:કવાંટ તાલુકો
ઉંભારીયા (તા. ઉમરપાડા)
શ્રેણી:સુરત જિલ્લો શ્રેણી:ઉમરપાડા તાલુકો
બીલખિયા સ્ટેડિયમ, વાપી
બીલખિયા સ્ટેડિયમ અથવા '''જી. એમ. બીલખિયા ક્રિકેટ સ્ટેડિયમ''' છે, એક ક્રિકેટની રમતનું મેદાન છે, જે વાપી, ભારત ખાતે આવેલ છે. આ પ્રથમ કક્ષાની મેચ અહીં ૨૦૦૨ના વર્ષમાં રમાઈ હતી. જ્યારે આ સ્થળ કૂચ બિહાર ટ્રોફીની એક મેચ માટે યજમાન બન્યું હતું. આ મેદાન પર એક મહિલા ટેસ્ટ મેચ અને એક મહિલા એક દિવસીય મેચ પણ રમાઈ ચૂકી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:વલસાડ જિલ્લો
શરબત
thumbnail|300px|right| એક જાતનું શરબત શરબત (અરબી: شربات Sharbat; પર્શિયન: شربت Sharbat; તુર્કીશ: Şerbet; અઝેરબૈજાની: Şərbət; મરાઠી: सरबत; હંગેરિયન: sörbet; હિન્દી: शर्बत; ઉર્દુ: شربت ; પંજાબી: ਮੈਨੂੰ ਪੀਤਾ Mainū pītā; બંગાળી: শরবত Shorbot) એક પેય છે જે પાણી અને લીંબુ કે અન્ય ફળોના રસમાં મસાલા તથા અન્ય સામગ્રીઓને મેળવી બનાવાય છે. પ્રાયઃ આ શીતળતા પ્રદાન કરવા માટે પીવાય છે. ભારત તથા પાકિસ્તાનમાં શરબતમાં મુખ્યત્વે પાણી, સાકર અને મીઠું સિવાય અમુક મસાલા અને લીંબૂના રસની પ્રધાનતા હોય છે. પણ તુર્કી, અરબિયા તથા ઈરાનના શરબત ઘણાં ફળોના રસો તથા સુગંધિત પુષ્પો અને વનસ્પતિઓ મેળવીને બનાવાય છે.
નામ
શરબત શબ્દ અરબી ભાષાનો શબ્દ શરિબા પરથી આવ્યો છે, જેનો અર્થ છે 'પીવું'. અરબી ભાષામાં કોઈ પણ પેયને શરબા કહે છે. તુર્કી તથા ઈરાનમાં આને શેર્બત કહે છે. ભારતીય શબ્દ શરાબ પણ આ જ મૂળથી આવ્યો છે. સન્ ૧૮૬૭ માં 'સેલર્સ હૈંડબુક'માં શ્રાબ શબ્દનો અર્થ કાંઈક આમ અપાયો છે - એક માદક દ્રવ્ય, જે સમુદ્રી યાત્રિયો માટે કલકત્તાના ગંદા ક્ષેત્રોમાં બનાવાય છે
આ મૂળ થી અંગ્રેજીનો યૂનાની પ્રતીત થતો શબ્દ સીરપ તથા પોર્ટુગલ તથા લેટિનનો ક્રમશઃ ક્જ઼ેરોપ (xarope) તથા સીરપસ (sirupus) શબ્દ આવ્યાં છે.
શ્રેણી:આહાર શ્રેણી:પીણાં
શાયોના
શાયોના વિધ્‍યાલય નામે એક શાળા પણ ભાવનગર જીલ્‍લાના બોટાદ તાલુકામાં શહેરથી થોડે દુર બોટાદ-ભાવનગર રોડ પર શરૂ કરવામાં આવી છે. હાલમાં આ શૈક્ષણીક શંકુલમાં પ્રાથમિક શિક્ષણ ક્ષેત્રે અતિ આધુનિક ટેકનોલોજી ધરાવતી શાળા બોટાદમાં કાર્યરત છે. જે હાલ બાલ મંદિર, પ્રાથમિક શાળા તેમજ માધ્‍યમિક શાળા ધરાવે છે.
શ્રેણી:સ્વામિનારાયણ સંપ્રદાય
જૂન ૨૦
૨૦ જૂનનો દિવસ ગ્રેગોરીયન પંચાંગ મુજબ વર્ષનો ૧૭૧મો (લિપ વર્ષ દરમ્યાન ૧૭૨મો) દિવસ છે. આ દિવસ પછી વર્ષ પુરું થવામાં ૧૯૪ દિવસ બાકી રહે છે.
ક્યારેક ઉત્તર ગોળાર્ધમાં આ દિવસે ગ્રીષ્મ અયનકાળ થાય છે, જ્યારે દક્ષિણ ગોળાર્ધમાં શિયાળુ અયનકાળ થાય છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:જૂન
લિમપુરા
લિમપુરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના તિલકવાડા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. લિમપુરા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. આ ગામ ડુંગરાળ તેમ જ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન જેવી વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:તિલકવાડા તાલુકો
કાટેડીયા (તા. કાંકરેજ)
કાટેડીયા (તા. કાંકરેજ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કાંકરેજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કાટેડીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કાંકરેજ તાલુકો
કરમાલ
કરમાલ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા ડભોઇ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. કરમાલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ડભોઇ તાલુકો
સિયાવાડા (તા. દાંતા)
સિયાવાડા (તા. દાંતા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દાંતા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સિયાવાડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દાંતા તાલુકો
બકરાણા (તા. સાણંદ)
ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સાણંદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ધાર્મિક સ્થળો
ગામમાં તળાવ કિનારે સતેશ્વર મહાદેવનું મંદિર, ગામનાં ચારણનાં દિકરી ગેલીમાંનું મંદિર અને વાઘેશ્વરી માતાનું મંદિર, ભરવાડ ભગતબાપુનો આશ્રમ આવેલા છે.
ગૃહમંત્રી
ગૃહમંત્રી એ ભારત સરકારમાં વડાપ્રધાન પછીનું પ્રથમ સૌથી મહત્વપુર્ણ પદ છે. રાષ્ટ્રિય મંત્રીમંડળમાં ટોચના પદોમાં શામેલ ગૃહમંત્રીના પદભાર સંભાળનાર વ્યક્તિ પાસે દેશની આંતરિક સુરક્ષા અને સામાજીક સુરક્ષાની જવાબદારી હોય છે.
હાલમાં દેશના ગૃહમંત્રાલયનો પદભાર દેશના એકત્રીસમાં ગૃહમંત્રી તરીકે અમિત શાહ સંભાળી રહ્યા છે.
રાજ્ય કક્ષાના ગૃહમંત્રીઓ
શ્રેણી:રાજકારણ
ડિજિલોકર (ડિજિટલ લોકર)
ડિજિલોકર અથવા ડિજિટલ લોકર એ ભારતના પ્રધાનમંત્રી નરેન્દ્ર મોદીના ડિજિટલ ઇન્ડિયા કાર્યક્રમનો એક મહત્વપૂર્ણ ભાગ છે. તે ભારત સરકાર દ્વારા સંચાલિત અને અધિકૃત ઓનલાઇન સેવા છે. ભારત સરકારના સંચાર અને આઇટી મંત્રાલય દ્વારા સંચાલિત આ સેવાનો ઉપયોગ  ઉપયોગકર્તા પોતાના દસ્તાવેજોને ઓનલાઇન સુરક્ષિત સંગ્રહ કરવા માટે કરી શકે છે. આ સેવાનો મુખ્ય ઉદ્દેશ કાગળના દસ્તાવેજો સાથે લઈને જવાનું ભારણ ઘટાડવાનો છે. ઉપયોગકર્તા પોતાના કિંમતી દસ્તાવેજોનો એમાં સંગ્રહ કરી શકે છે અને જરૂર પડ્યે તેને ડિજિટલ સ્વરૂપે હાજર કરી શકે છે. જેમકે જન્મનું પ્રમાણપત્ર, ડ્રાઇવિંગ લાઇસન્સ, પાન કાર્ડ, આધાર કાર્ડ, શાળા કોલેજના પ્રમાણપત્રો વગેરેનો એમાં સંગ્રહ કરી શકાય છે તેથી તેને હંમેશા ભૌતિક સ્વરૂપે લઇને ફરવામાંથી મુક્તિ મળે છે. ભારત સરકારના આઇટી અધિનિયમ મુજબ આ માધ્યમથી રજુ કરવામાં આવેલ દસ્તાવેજ સ્વીકૃત ગણવામાં આવે છે.
દરેક ઉપયોગકર્તાને 1 જીબીની જગ્યા ફાળવવામાં આવે છે, તેમાં તે પોતાના  સ્કેન કરેલા કે ડિજિટલ સ્વરૂપના દસ્તાવેજો સંગ્રહ કરી શકે છે. આ સુવિધાનો ઉપયોગ કરવા આધારકાર્ડ હોવું જરૂરી છે, આધાર કાર્ડ સાથે લિંક કરાયેલા મોબાઈલ નંબર માં (OTP) One Time Password મોકલવામાં આવે છે અને તેનાથી આધારકાર્ડ પ્રમાણિત કરવામાં આવે છે.
સેવાનું બીટા વર્ઝન ફેબ્રુઆરી 2015 માં રજૂ કરવામાં આવ્યું હતું, તે  1 જુલાઇ 2015 ના રોજ વડા પ્રધાન દ્વારા રજુ કરાયું હતું. પૂરી પાડવામાં આવેલ સ્ટોરેજ સ્પેસ શરૂઆતમાં 10 એમબી હતી અને પછીથી 1 જીબી સુધી વધારી દેવામાં આવી હતી.
ઇ-હસ્તાક્ષર દસ્તાવેજો પણ આ સુવિધાનો એક ભાગ છે. આ સેવાનો હેતુ ભૌતિક દસ્તાવેજોના ઉપયોગને ઘટાડવા, વહીવટી ખર્ચાઓને ઘટાડવા, ઇ-દસ્તાવેજોની પ્રામાણિકતા પૂરી પાડવા, સરકાર દ્વારા જારી કરાયેલા દસ્તાવેજોની સુરક્ષિત ઍક્સેસ આપવા અને નિવાસીઓને સેવાઓ પ્રાપ્ત કરવા માટે સરળ બનાવવાનો છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ચકાસણી કર્યા વગરના ભાષાંતરો શ્રેણી:સરકારી યોજનાઓ
ઉંચવાણ (તા. ઉમરપાડા)
ઉંચવાણ(ઉમરપાડા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સુરત જિલ્લાના ઉમરપાડા તાલુકાનું ગામ છે. ઉંચવાણ ગામના લોકોના મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામ જંગલ વિસ્તારમાં આવેલું ડુંગરાળ ભૂપૃષ્ઠ ધરાવતું ગામ છે. અહીં મુખ્યત્વે વસાવા, ચૌધરી તેમ જ ગામિત જેવા આદિવાસી જાતિના લોકો રહે છે. ગામના લોકો ડાંગર, જુવાર, વરાઇ, નાગલી વગેરે ધાન્યોની ખેતી કરે છે. ગામના કેટલાક લોકો જંગલમાંથી પ્રાપ્ત થતી લાકડા સિવાયની વસ્તુઓ(ખોરાક તરીકે વાપરી શકાય તેવી તેમ જ વેચાણ કરી પૈસા મેળવી શકાય તેવી વસ્તુઓ) મેળવી તેના વડે પણ જીવન ગુજારે છે.
આંબલા (તા. સિહોર)
આંબલા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા ભાવનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા સિહોર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં જમરૂખ, લીંબુ અને દાડમની વાડીઓ પણ ઘણી છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ગામમાં ગ્રામ દક્ષિણામૂર્તિ સંસ્થા આવેલી છે. અહીં વાંકીયા હનુમાનનું મંદિર આવેલું છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:સિહોર તાલુકો
કુમારપાળ
તેમનો જન્મ દધિસ્થલીમાં (હવે દેથલી, સિદ્ધપુર) વિક્રમ સંવત ૧૧૪૯માં થયો હતો. તેમનાં શાસન દરમિયાન ગુજરાતમાં જૈન ધર્મનો ફેલાવો થયો અને જૈન ધર્મ મહત્વનો બન્યો હતો. તેઓ જૈન ગુરુ હેમચંદ્રાચાર્યના શિષ્ય હતા.