cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
મદ્યાર્ક યુક્ત પીણું
મદ્યપાન અને ધર્મ
કેટલાંક ધર્મ- ખાસ કરીને ઇસ્લામ, જૈન ધર્મ, બહાઇ શ્રદ્ધા, ઇસુ મસીહ ચર્ચના ધ લેટર ડે સંતો, સેવન્થ ડે એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચ, ઇસુનું ચર્ચ, વૈજ્ઞાનિક, સંયુક્ત પેંટે કોસ્ટલ ચર્ચ ઇન્ટરનેશનલ, થેરાવાદા, બૌદ્ધ ધર્મના મોટાભાગના મહાયાના વિદ્યાલય, ઈસાઈ ધર્મના કેટલાંક પ્રોટેસ્ટંટ સંપ્રદાય અને હિંદુ ધર્મના કેટલાંક સંપ્રદાય કેટલાંક કારણોથી દારૂના સેવનને રોકે છે, હતોત્સાહિત કરે છે કે પ્રતિબંધિત કરે છે.કેટલાંક ઈસાઈ સંપ્રદાયો વાઇનનો ઉપયોગ યૂક્રિસ્ટ(એક ધાર્મિક વિધિ) અથવા સંત સાયુજ્યમાં કરે છે અને ઉદારતાથી મદ્યાર્કને મંજૂરી આપે છે.બીજા સંપ્રદાયો આથા વગરના દ્રાક્ષના રસનો ઉપયોગ સંત સાયુજ્યમાં કરે છે અને અથવા પોતાની મરજી પ્રમાણે મદ્યથી દૂર રહે છે અથવા તેને સંપૂર્ણ રીતે પ્રતિબંધિત કરે છે.
યહૂદી ધર્મમાં કિદ્દુશના શબ્બતમાં તેમજ પાસોવર સમારોહ, પુરિમ તેમજ બીજા ધાર્મિક સમારોહમાં વાઇનનો ઉપયોગ કરે છે. મદ્યપાનની મંજૂરી છે. કેટલાંક પૌરાણિક યહૂદી પુસ્તકો, જેમકે તલ્મૂડ સામાન્ય રજાઓ(જેમકે પુરિમ) દરમ્યાન આયોજનને વધુ આનંદપૂર્ણ બનાવવા માટે દારૂના સામાન્ય સેવનને પ્રોત્સાહિત કરે છે.બૌદ્ધ ગ્રંથો દવાઓ અને મદ્યાર્કથી દૂર રહેવાની સલાહ આપે છે, કારણ કે તેઓ સતર્કતાનું સમર્થન કરે છે.જોકે, કેટલાંક મૂર્તિપૂજામાં માનનારા ધર્મોમાં મદ્યપાન અને માદકતા માટેનો દ્રષ્ટિકોણ એકદમ અલગ છે. તેઓ સક્રિયતાપૂર્વક પ્રજનન ક્ષમતાને પ્રોત્સાહન આપે છે. એવું માનવામાં આવતું હતું કે દારૂ કામ ઇચ્છા વધારે છે અને કામ સંબંધ બનાવવા માટે કોઇ વ્યક્તિ સાથેનો સંપર્ક સરળ બનાવે છે. ઉદાહરણ તરીકે, નોર્સ મૂર્તિપૂજકો દારૂને નોર્સ પુરાણનો સાર માનતા હતા. આ ધર્મમાં મદ્યપાન એક મહત્વપૂર્ણ પ્રજનન સંસ્કાર હતો.
ઇતિહાસ
સમગ્ર વિશ્વના લોકો દ્વારા પ્રમાણભૂત આહાર, સ્વચ્છતા અને સારવાર કારણોને લીધે, આરામ અને ખુશીની અસર માટે, મનોરંજન માટે, કલાત્મક પ્રેરણા માટે, કામોત્તેજના વધારવા માટે, અને અન્ય કારણો માટે દારૂનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. કેટલાંક પીણાં પ્રતિકાત્મક અને ધાર્મિક મહત્વ સાથે મદ્યાર્કના ઉપયોગ રહસ્યનું સૂચન કરે છે. ઉદાહરણ તરીકે, વાઇન અને મદ્યપાનના ભગવાન ડિયોનિસસ(જેમને બચુસ પણ કહેવામાં આવતા હતા)ની ઉન્માદપૂર્ણ વિધિઓમાં, ગ્રીક રોમન ધર્મ દ્વારા, ઈસાઇ ઈયુકેરિસ્ટમાં, અને યહૂદી શાબત અને તહેવારો(ખાસ કરીને પાસોવર)માં.
આથો લાવેલા પીણાં
હેનન પ્રાંત, ઉત્તરી ચીન, માં જિઆહુના નિઓલિથિક ગામમાં માટીના વાસણોમાં અવશોષિત અને સંરક્ષિત રાસાયણિક વિશ્લેષણના નિશાને ખુલાસો કર્યો કે 9,000 વર્ષ પહેલા ચોખા, મધ અને ફળો મિશ્રિત આથા યુક્ત પીણાંનું ઉત્પાદન કરવામાં આવતું હતું. આ લગભગ એજ સમય છે જ્યારે જવનો બિઅર અને દ્રાક્ષ વાઇન મધ્ય પૂર્વમાં બનાવવાનો પ્રારંભ થયો હતો. માટીના વાસણો પર અને કલામાં છે કે મેસોપોટેમિયાની કલામાં જોવા મળેલી વ્યંજન વિધિ એ બતાવે છે કે લોકો મોટી ટાંકીઓ અને ઘડાઓમાંથી બિઅર પીવા માટે સ્ટ્રોનો ઉપયોગ કરતા હતા. હિંદૂ આયુર્વેદિક ગ્રંથોમાં માદક પીણાંના ઉપભોગના લાભ અને તેનાથી થનારા નશા તેમજ માદક રોગ બન્નેનું વર્ણન ઉપલબ્ધ છે. ભારત અને ચીનમાં મોટાભાગના લોકો, આજે પણ પોતાની કૃષિ પેદાશના કેટલાક હિસ્સામાંથી દારૂ બનાવે છે અને માદક ઉત્પાદનોનો આનંદ માણે છે. જોકે, બૌદ્ધ ધર્મના અનુયાયી, જે પાંચમી અને છઠ્ઠી શતાબ્દી ઇસ પૂર્વમાં ભારત આવ્યા હતા અને દક્ષિણ તેમજ પૂર્વીય એશિયામાં ફેલાઇ ગયા હતા, તે હિંદુઓ અને સીખોના અનુયાયી બની ગયા છતાં આજે પણ દારૂથી દૂર રહે છે. બિઅર અને વાઇનનું જન્મ સ્થળ ગણાતા મેસોપોટેમિયા અને ઇજિપ્તમાં, ઇસ્લામ આજે સૌથી પ્રભાવશાળી ધર્મ છે, અને આ ધર્મ દારૂ પીવો કે માદક પીણાં રાખવાનો વિરોધ કરે છે.
પ્રાચીન ગ્રીસમાં વાઇનનો ઉપભોગ સવારના નાસ્તા કે ગોષ્ઠીમાં કરવામાં આવતો હતો, અને પહેલી સદી ઇ.સ. પૂર્વમાં તે મોટેભાગે રોમન નાગરિકોના ભોજનનો હિસ્સો હતો. જોકે, યૂનાની અને રોમન બન્ને સામાન્ય રીતે નિસ્યંદિત વાઇન(1 ભાગ વાઇન અને 1 ભાગ પાણીથી લઇને 1 ભાગ વાઇન અને 4 ભાગ પાણી સુધી બદલાતી ક્ષમતા સાથે)નું સેવન કરતા હતા. કાનામાં એક લગ્નમાં પાણી વાઇનમાં પરિવર્તન થવાનો પહેલો એવો ચમત્કાર હતો જે ન્યુ ટેસ્ટામેન્ટમાં ઇસુને શ્રદ્ધાંજલી હતી, અને ઇસુએ છેલ્લા ભોજનમાં વાઇનનું કરેલું સેવન મોટાભાગની ઈસાઈ પરંપરાઓમાં યુક્રિસ્ટનો મહત્વનો હિસ્સો બની ગઇ છે(જુઓઃ ખ્રિસ્તી ધર્મ અને મદ્યાર્ક).
મધ્ય યુગ દરમિયાન યુરોપમાં ત્રણવાર આથો લાવવાની પ્રક્રિયાને કારણે બિઅરનું સેવન સમગ્ર પરિવાર કરતો હતોર – પુરૂષ સૌથી વધુ કડક,ત્યારબાદ મહિલાઓ અને બાળકો માટે સૌથી હળવો. તે સમયના એક દસ્તાવેજમાં ઉલ્લેખ છે કે નનને દરરોજ 6 પિંટ્સ એલનો હિસ્સો આપવામાં આપવામાં આવતો હતો. સાઇડર અને પોમેસ વાઇન પર મોટા પ્રમાણમાં ઉપલબ્ધ હતા, જ્યારે દ્રાક્ષ વાઇન પર ઉચ્ચ વર્ગોનો જ વિશેષાધિકાર હતો.
15મી સદીમાં યૂરોપવાસીઓ અમેરિકા પહોંચ્યા તે કાળ દરમિયાન, ઘણી સ્થાનિક સભ્યતાઓમાં નશીલા પીણાંનું ચલણ હતું. વિજય મેળવ્યા પછીના એજ્ટેક દસ્તાવેજ અનુસાર સ્થાનીય વાઇન(પલ્ક )નું સેવન ધાર્મિક સમારંભમાં પ્રતિબંધિત હતું, પણ 70 વર્ષથી વધુ વયના લોકો માટે તેની મંજૂરી હતી. દક્ષિણ અમેરિકાના મૂળ નિવાસી કસાવ કે મકાઈન([[કોમ, ચીચા)માંથી બિઅર જેવી એક વસ્તુ બનાવતા હતા, જેને સ્ટાર્ચ]]માંથી શર્કરામાં બદલવા માટે આથો લાવતા પહેલા ચાવવામાં આવતી હતી. આ ચાવવાની તકનીકનો ઉપયોગ પ્રાચીન જાપાનમાં ચોખા અને અન્ય સ્ટાર્ચ યુક્ત પાકમાંથી સેક બનાવવા માટે કરવામાં આવતો હતો. 2100 ઇ.સ. પૂર્વ કે તે પહેલાના સુમેરૂ અને મિસ્ર ગ્રંથોમાં મદ્યાર્કના ઔષધીય ઉપયોગનો ઉલ્લેખ હતો. હિબ્રૂ બાઇબલમાં મરનારાઓ અને ઉદાસ લોકોને માદક પીણું આપવાનું સૂચન છે, જેથી તેઓ પોતાની વ્યથા ભૂલી શકે(કહેવત 31 6-7).
નિસ્યંદિત પીણાં
12મી સદીમાં યૂરોપમાં તેની નોંધ પહેલીવાર લેવામાં આવી, અને 14મી સદીના પ્રારંભ સુધી તે સંપૂર્ણ ઉપખંડમાં ફેલાઇ ચુક્યું હતું. તે પૂર્વ તરફ પણ ફેલાયુ, મુખ્યત્વે મોંગોલને કારણે અને 14મી સદીના કેટલાંક સમય બાદ ચીનમાં તેની શરૂઆત થઇ. પેરાસેલસસને મદ્યાર્કને તેનું આધુનિક નામ આપ્યું, જે તેણે અરબી શબ્દ પરથી લીધુ હતું, જેનો અર્થ છે "સૂક્ષ્મતા પૂર્વક વિભાજન", જે આસવનનો સંદર્ભ આપે છે.
અમેરિકાના ઇતિહાસમાં માદક પીણાં
19મી સદીની શરૂઆતમાં, અમેરિકાને ભરપૂરતા સાથે પીવાની પરંપરા વારસામાં મળી હતી. ઘણાં વિવિધ પ્રકારના માદક પીણાંનું સેવન કરવામાં આવતું હતું.આ મોટી માત્રામાં દારૂનું સેવનનું એક કારણ પશ્ચિમ સીમા પર મકાઈનો વધુ પડતો પાક હતું. આ વધુ પડતા પાકે સસ્તી વ્હિસ્કીના વ્યાપક ઉત્પાદનને પ્રોત્સાહિત કર્યું. આ દરમ્યાન માદક પીણાં અમેરિકન આહારનો એક મહત્વપૂર્ણ હિસ્સો બની ગયા. 1820ના મધ્યમાં, અમેરિકનો વાર્ષિક વ્યક્તિ દીઠ સાત ગેલન દારૂ પીતા હતા.
19મી સદી દરમિયાન, અમેરિકનો દારૂ સૌથી વધુ માત્રામાં પીતા હતા, અને દારૂને બે વિશિષ્ટ પ્રકારે પીવાતો હતો. એક પ્રકાર હતો સામાન્ય રીતે રોજ થોડી માત્રામાં અને નિયમિત રીતે ઘરમાં કે એકલા પીવાનો. બીજો પ્રકાર હતો સાંપ્રદાયિક સમારંભમાં પીવાનો. ચૂંટણી, કોર્ટના સત્ર, લશ્કરી દળનું મસ્ટર, રજાઓની ઉજવણી, મૈત્રીપૂર્ણ ઉજવણીમાં લોકો ભેગા થતા હતા. આવા સમારંભમાં ભાગ લેનારા તેમને નશામાં ચૂર થઇ જાય ત્યાં સુધી પીતા હતા.
રસાયણ અને વિષવિજ્ઞાન
નશીલા પીણાંની સક્રિય સામગ્રી ઇથેનોલ (CH3CH2OH), ઉપભોગ માટે હંમેશા આથા દ્વારા કાર્બોહાઇડ્રેટના ચયાપચય – ઓક્સિજનના અભાવમાં કેટલીક યિસ્ટની પ્રજાતિઓ દ્વારા ઉત્પાદિત કરવામાં આવે છે. મદ્યાર્ક ઉત્પાદન અંતર્ગત યિસ્ટના સંવર્ધનની પ્રક્રિયાને આથો લાવવાની પ્રક્રિયા કહેવામાં આવે છે. આજ પ્રક્રિયા દ્વારા સીટૂમાં કાર્બન ડાયોક્સાઇડનું નિર્માણ કરવામાં આવે છે, અને તેનો ઉપયોગ પીણાંને કાર્બોનેટ કરવા માટે થઇ શકે છે. જોકે, આ વિધિમાં યિસ્ટના અવશેષ નીકળે છે, અને ઉદ્યોગોમાં સામાન્ય રીતે કાર્બોનેશન અલગથી કરવામાં આવે છે.
(100 યૂએસ પ્રૂફ)માત્રાવાળા ઇથેનોલ યુક્ત લગભગ 50 ટકાથી વધુ સાંદ્રતાવાળા પીણાં જ્વલનશીલ પ્રવાહી હોય છે અને તેમાં સરળતાથી આગ લાગી જાય છે. કેટલાંક આકર્ષક પીણાને તેનો સ્વાદ જાણીજોઇને કરવામાં આવેલા પ્રજ્વલન દ્વારા પ્રાપ્ત થાય છે જેમકે ફ્લેમિંગ ડો. પેપર. ઉચ્ચ માત્રામાં ઇથેનોલ યુક્ત સ્પિરિટ્સને માત્ર એક ચિન્ગારી દ્વારા સળગાવી શકાય છે, ઉદાહરણ તરીકે ગરમ શોટ ગ્લાસમાં સ્પિરિટને મેળવીને.
યકૃતમાં, એન્જાઇમ મદ્યાર્ક એસીટૈલ્ડિહાઈટમાં ઓક્સિડાઈઝ્ડ ઇથેનોલને ડિહાઈડ્રોગ્નાઈઝ કરે છે, જે પાછળથી એસીટૈલ્ડિહાઇટ ડિહાઈડ્રોગ્નાઇઝ દ્વારા હાનિરહિત એસિટિક એસિડમાં ઓક્સીડાઈઝ્ડ થઇ જાય છે.ઇથેનોલનું પહેલા એસીટૈલ્ડિહાઈડ અને ત્યારબાદ એસિટિક એસિડમાં ચયાપચય કરવામાં આવે છે. એસિડિક એસિડને કોએન્ઝાઇમ એ સાથે યિસ્ટરિફાઇડ કરવામાં આવે છે, જેના એસિટલ સીઓએ બને છે. એસિટલ સીઓએ, સાઇટ્રિક એસિડ સાયકલમાં એસિટલ મોએટીને લઇ જાય છે, જે કાર્બન ડાયોક્સાઇડમાં એસિટલ મોએટીને ઓક્સિડાઇઝ કરીને ઉર્જાનું ઉત્પાદન કરે છે. એસિટલ સીઓએનો ઉપયોગ બાયોર્સિથેસિસમાં પણ કરી શકાય છે. એસિટલ સીઓએ શર્કરા અને ચરબીના ચયાપચય સાથે સામાન્ય મધ્યવર્તી છે, અને ગ્લૂકોઝને તોડીને બનાવવામાં આવેલા ગ્લાઈકોલિસિસનું ઉત્પાદન થાય છે.
અન્ય દારૂ સાથે તુલના કરવામાં આવે તો, મનુષ્યમાં 1400 મિગ્રા/કિગ્રા (100 કિગ્રા વજનની વ્યક્તિ માટે લગભગ 20 શોટ), અને 9000 મિગ્રા/કિગ્રા (જીવ, ઉંદર) માટે એલડી50 સાથે, ઇથેનોલ ઓછુ ઝેરી માનવામાં આવે છે.પણ, નશીલા પીણાંના આકસ્મિક વધારા, ખાસ કરીને સાંદ્રિત પ્રકારનું સેવન કરવું, ખાસ કરીને મહિલાઓ, ઓછા વજનવાળી વ્યક્તિઓ અને બાળકો માટે જોખમકારક હોય છે. આ લોકોના શરીરમાં પાણીની માત્રા ઘણી ઓછી હોય છે, તેથી મદ્યાર્ક ઓછુ ભળે છે. 50 થી 100 મિગ્રા/ડીએલની સાંદ્રતાવાળા રક્ત મદ્યાર્કને કાયદેસર મદ્યપાન માની શકાય છે(ન્યાયાધિકાર અનુસાર કાયદામાં બદલાવ આવી શકે છે). અસરની શ્રમતા 22 મિગ્રા/ડીએલ છે.
હતાશા (ન્યૂરો-રાસાયણિક નિરોધાત્મક) બનાવવા માટે મદ્યાર્ક ગામા અમિનોબ્યૂટિક એસિડ (જીએબીએ) રિસેપટર્સને પ્રભાવિત કરે છે. મદ્યાર્ક જીએબીએ એ રિસેપ્ટર પર તેના પ્રભાવમાં અન્ય હાઇપ્નોટિક્સ જેમકે બાર્બિટુરેટ્સન અને બેંજોડાઇજેપાઇન બન્ને સમાન હોય છે, જોકે તેની ઔષધિય પ્રોફાઇલ એક સરખી નથી.તેના કારણે ઘણી અન્ય શામક હાઇપ્નોટિક દવાઓની જેમ ચિડિયાપણું, એન્ટીકોવલ્સેંટ, કૃત્રિમ નિંદ્રાવસ્થા અને શામક ક્રિયાઓ હોય છે. સાથે જ, મદ્યાર્ક બાર્બિટુરેટ્સ એને બેંજોડાઈજેપાઈનસ સાથે અસહિષ્ણું છે.
દારૂના વધુ પડતા સેવનથી હેંગઓવર તરીકે ઓળખાતી નશાથી પ્રેરિત વિક્ષુબ્ધતા આવે છે(લેટિનમાં, નશા અને હેંગઓવરના રૂપમાં ક્રૈપુલા નો સંદર્ભ આપવામાં આવે છે). ઇથેનોલનું નશા સહિત ઘણાં કારકો એસિટૈલ્ડિહાઈડ, પ્રત્યક્ષ ઝેરી પ્રભાવ અને કોંગેનર્સ કહેવાતા અશુદ્ધતાઓના નશા અને નિર્જલીકરણમાં યોગદાન આપે છે. હેંગઓવર દારૂના વધુ પડતા પ્રભાવ બાદ શરૂ થાય છે, જેને રાત અને સવારે કરાતા મદ્યપાન દ્વારા અલગ કરી શકાય છે. જોકે, રક્ત મદ્યાર્ક સાંદ્રતા ત્યારે પર પુરતી હોઇ શકે છે, અને તેનાથી વધુ માત્રા ડ્રાયવરો અને અન્ય ખતરનાક ઉપકરણોને ચલાવનારા માટે પ્રતિબંધિત છે. સમય સાથે હેંગઓવરનો પ્રભાવ ઓછો થતો જાય છે. હેંગઓવરના ઇલાજ માટે ઘણાં ઉપચારોનું સૂચન કરવામાં આવ્યું છે, જેમાંથી મોટાભાગના વૈજ્ઞાનિક રીતે ખોટા હોય છે.
મદ્યાર્ક યુક્ત પીણાંની કાચી સામગ્રી
સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકા અને કેનેડામાં સાઇડર નો અર્થ મોટેભાગે આથો લાવ્યા વગર ના સફરજનના રસ એવો થાય છે(સાઇડર પરનો લેખ જૂઓ), જ્યારે આથો લાવેલા સાઇડરને હાર્ડ સાઇડર કહેવામાં આવે છે. આથો ન લાવેલા સાઇડરને મીઠુ સાઇડર કહેવામાં આવે છે. બ્રિટનમાં, સાઇડર ને માદક પીણું માનવામાં આવે છે, ઓસ્ટ્રેલિયામાં તે અસ્પષ્ટ છે.
બે સામાન્ય નિસ્યંદિત પીણાં વોડકા અને જિન છે. વોડકાને કોઇપણ કૃષિ પેદાશ(સૌથી સામાન્ય અનાજ અને બટાટા છે)ના સ્રોત દ્વારા નિસ્યંદિત કરવામાં આવે છે, પણ વોડકાની મુખ્ય વિશેષતા એ છે કે તેને તેની સ્રોત સામગ્રીથી મળનારા સ્વાદને સંપૂર્ણ રીતે નિસ્યંદિત કરીને બનાવવામાં આવે છે. જોકે, કેટલાંક વિશેષજ્ઞોનો મત છે કે બટાટાની વોડકામાં મલાઈનો સ્વાદ મળે છે, જ્યારે રાઈ વોડકામાં રાઈના સ્વાદને ઓળખી શકાય છે. અન્ય વોડકામાં ખટાશ હોય છે. જિનને પણ આજ રીતે નિસ્યંદિત કરવામાં આવે છે, જેમાં ઔષધિઓ અને બીજી વનસ્પતિઓનો સ્વાદ હોય છે. ખાસ કરીને જૂનિપર બેરિઝ, પણ તેમાં એંજલ રૂટ, જેઠીમધ, ઇલાયચી, ગ્રેઇન્સ ઓફ પેરેડાઇઝ, બલ્ગેરિયન રોઝ પેટલ્સ, અને બીજાનો પણ સમાવેશ થાય છે.
ઠંડા આસવન દ્વારા બનાવવામાં આવતા પીણાંનું સૌથી સારૂ ઉદાહરણ છે એપ્પલજેક, જેને ઠંડીની ઋતુમાં સરળતાથી બનાવી શકાય છે. જોકે, બન્ને આસવન અને ઠંડા આસવનમાં પાણીની માત્રાને ઓછી કરવામાં આવે છે, પણ તેમાં સમાનતા છે, કારણ કે ઠંડા આસવનમાં આસવનની રીતે તેને ઓછુ કરવાની જગ્યાએ મોટી માત્રામાં ઝેરીલા મદ્યાર્કને ઓછા કરવા પર ધ્યાન આપવામાં આવે છે.
શાકભાજી
અન્ય
બાહ્ય લિંક્સ
Getränk
ધાધોસર (તા. લીંબડી)
ધાધોસર (તા. લીંબડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીંબડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ધાધોસર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લીંબડી તાલુકો
અકોલી ઠાકોરવાસ
અકોલી ઠાકોરવાસ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કાંકરેજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. અકોલી ઠાકોરવાસ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કાંકરેજ તાલુકો
રીંગણીયાળા નાના (તા. રાજુલા)
રીંગણીયાળા નાના (તા. રાજુલા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા રાજુલા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રીંગણીયાળા નાના ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, માછીમારી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:રાજુલા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
ગિફ્ટ ડાયમંડ ટાવર
ગિફ્ટ ડાયમંડ ટાવર (GIFT Diamond Tower) ભારત દેશના ગુજરાત રાજ્યના પાટનગર ગાંધીનગર ખાતે દરખાસ્ત મંજુર થયેલ એક ગગનચુંબી ઇમારત માટેનું આયોજન છે. આ ઇમારતનું નિર્માણ ગુજરાત ઇન્ટરનેશનલ ફાઇનાન્સ ટેક-સિટી દ્વારા ધંધાકીય હેતુઓ માટે કરવામાં આવનાર છે.
ઈથર
ઈથર એક એવા કાર્બનિક સંયોજનોનો સમૂહ છે કે જેમાં બે કાર્બન પરમાણુઓ કે કાર્બનિક સમૂહો વચ્ચે ઑક્સીજન પરમાણુ અંત:પ્રકીર્ણિત હોય છે. આ વર્ગના સંયોજનોનું સામાન્ય સૂત્ર R–O–R′ છે, જ્યાં R અને R′ હાઇડ્રોકાર્બન અથવા ઍરોમેટિક હાઇડ્રોકાર્બન સમૂહ દર્શાવે છે.
ગિફ્ટ ડાયમંડ ટાવર
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ગુજરાત શ્રેણી:સ્થાપત્ય
ઈથર
નામકરણ
ઈથર શબ્દ ગ્રીક શબ્દ 'aither' ઉપરથી આવ્યો છે, જેનો અર્થ 'ચોખ્ખું આકાશ' અથવા 'હવા' થાય છે. સામાન્ય ઈથર અતિશય બાષ્પશીલ હોઈ આ નામ પાડવામાં આવ્યું હતું. સાદા ઈથરમાં બંને સમૂહો (R–O–R માંના બંને R) સમાન હોય છે, જ્યારે મિશ્ર ઈથરમાં તે ભિન્ન (R–O–R′) હોય છે. આ સમૂહોનાં નામ ઉપરથી ઈથરનું નામકરણ થાય છે. દાખલા તરીકે:
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:રસાયણવિજ્ઞાન
રાજુવાડીયા
રાજુવાડીયા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના નાંદોદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. રાજુવાડીયા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે.
શ્રેણી:નાંદોદ તાલુકો
ધાધરેટીયા (તા. લીંબડી)
ધાધરેટીયા (તા. લીંબડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીંબડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ધાધરેટીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
મોતીપુરા (તા. ધનસુરા)
મોતીપુરા (તા. ધનસુરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ધનસુરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. મોતીપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
ધાધરેટીયા (તા. લીંબડી)
શ્રેણી:લીંબડી તાલુકો
મોતીપુરા (તા. ધનસુરા)
શ્રેણી:ધનસુરા તાલુકો
ગોદાડ્યા
ગોદાડ્યા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ડુંગરાળ તેમજ જંગલ વિસ્તાર ધરાવતા ડાંગ જિલ્લાના વઘઇ તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. ગોદાડ્યા ગામમાં ૧૦૦ ટકા આદિવાસી લોકો વસે છે. તેઓ પરસ્પર સામાન્ય વહેવારમાં ડાંગી ભાષા એટલે કે કુકણા બોલીનો ઉપયોગ કરે છે. આ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે.
આ ગામ ખાતે નાગલી, અડદ, વરાઇ જેવા ધાન્યોના પાક લેવામાં આવે છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:વઘઇ તાલુકો
ધનૌલ્ટી (મસૂરી)
thumb|right|300px|ધનૌલ્ટીથી દેખાતું દૃશ્ય ધનૌલ્ટી (મસૂરી) એ ભારત દેશના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા ઉત્તરાખંડ રાજ્યના તેહરી ગઢવાલ જિલ્લામાં ઊંચાઈ પર આવેલું એક શાંત સ્થળ છે, જે વર્તમાન સમયમાં ગિરિમથક (હિલ-સ્ટેશન) તરીકે વિકસી રહ્યું છે. આ સ્થળ મસૂરી થી ૨૪ કિલોમીટર અને ચંબા ગિરિમથકથી ૨૯ કિલોમીટર જેટલા અંતરે મસૂરી-ચંબા માર્ગ પર આવેલું છે.
અહીં પર્યટકો મોટી સંખ્યામાં આવે છે. અહીં કેટલીક ખાનગી હોટલો ઉપરાંત ગઢવાલ વિકાસ મંડલનું પ્રવાસી-ઘર (ગેસ્ટ હાઉસ) આવેલું છે. અહીનું ઠંડું વાતાવરણ, પર્વતના ઢોળાવો, ખીણો, બરફીલા પર્વતોનું દર્શન, લીલુંછમ દેવદારનું ગાઢ જંગલ રજાઓ વિતાવવા માટેનું આદર્શ ગિરિમથક છે. અહીં શિયાળાની ઋતુમાં બરફ-વર્ષા પણ માણી શકાય છે. અહીં આસપાસમાં બારેહીપાની ધોધ, જોરાંડા ધોધ, દશાવતાર મંદિર, ઈકો પાર્ક, સુરકન્ડા દેવી મંદિર, હિમાલયન વણકરો (વીવર્સ), જૈન મંદિર વગેરે જોવાલાયક સ્થળો છે.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:ઉત્તરાખંડ
નાના (તા. ધનસુરા)
નાના (તા. ધનસુરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ધનસુરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. નાના ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ધનસુરા તાલુકો
કાકા ચાલે વાંકા
કાકા ચાલે વાંકા અમદાવાદ દૂરદર્શન પરથી પ્રસારિત કરવામાં આવેલી ગુજરાતી ધારાવાહિક શ્રેણી હતી. આ હાસ્યરસપ્રચુર ગુજરાતી ધારાવાહિક ખુબ જ લોકપ્રિય બની હતી. આ ધારાવાહિકની મુખ્ય ભુમિકા એટલે કે કાકા તરીકેના પાત્ર માટે દિનેશ શુક્લ નામના કલાકારે અદા કરી હતી. આ ઉપરાંત રાજસ્થાની ફિલ્મોના લોકપ્રિય અભિનેતા શનિ અગ્રવાલે પોતાની અભિનય કારકિર્દીની શરુઆત આ ધારાવાહિકથી જ કરી હતી. શ્રેણીનું નિર્માણ હસમુખ ભાવસારે કર્યું હતું.
એરથાણ
એરથાણ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા સુરત જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૯ (નવ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા પલસાણા તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. સુરતથી ૧૭ કી.મી. પૂર્વે અને નેશનલ હાઇવે-૮ (બલેશ્વર)થી ત્રણ કી.મી.પશ્ચિમે આવેલાં એરથાણ ગામના લોકોના વ્યવસાયોમાં મુખ્યત્વે ખેતી, ખેતમજૂરી અને પશુપાલન છે. આ ગામમાં ડાંગર, શેરડી, તેમ જ શાકભાજી જેવાં ખેત-ઉત્પાદનોના પાક લેવામાં આવે છે. ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી ની સવલતો પ્રાપ્ય છે.
શ્રેણી:પલસાણા તાલુકો
સલેમકોટ (તા. વડગામ)
સલેમકોટ (તા. વડગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વડગામ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સલેમકોટ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, માધ્યમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:વડગામ તાલુકો
પ્રતાપપરા
પ્રતાપપરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના નાંદોદ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. પ્રતાપપરા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે.
શ્રેણી:નાંદોદ તાલુકો
જયંત ખત્રી
જયંત ખત્રી (૨૪ સપ્ટેમ્બર, ૧૯૦૯ - ૬ જૂન,૧૯૬૮) ગુજરાતી સાહિત્યના જાણીતા વાર્તાકાર હતાં.
જીવન
જયંત ખત્રીનો જન્મ ગુજરાતના કચ્છ જિલ્લાનાં મુન્દ્રા ખાતે ૨૪ સપ્ટેમ્બર, ૧૯૦૯ના રોજ થયો હતો. ભૂજમાં તેમણે પ્રાથમિક શિક્ષણ મેળવ્યું અને માધ્યમિક શિક્ષણ તેઓએ મુંબઇની ન્યૂ ભરડા હાઈસ્કૂલમાંથી કર્યું. ૧૯૩૫માં મુંબઈ નેશનલ મેડિકલ કોલેજમાંથી એલ.સી.પી.એસ.ની ડિગ્રી મેળવી શરૂઆતનાં વર્ષોમાં ત્યાં જ અને પછી માંડવી (કચ્છ)માં દાકતરી વ્યવસાય કર્યો. ભૂજ અને મુંબઇમાં શ્રમજીવીઓની વચ્ચેના વસવાટને કારણે તે વર્ગના જીવનની વિષમતાઓનો પ્રત્યક્ષ અનુભવ તેમને થયો હતો. તેઓ નાવિક મંડળ, કચ્છ-માંડવી તથા માંડવી નગરપાલિકાના પ્રમુખ પણ રહી ચુક્યા હતા.
૬ જૂન, ૧૯૬૮ને દિવસે કેન્સરથી તેમનું માંડવીમાં અવસાન થયું હતું.
પારિતોષિક
તેમણે સાહિત્ય ક્ષેત્રમાં કરેલા પ્રદાન બદલ તેમનું ઉમાસ્નેહરશ્મિ પારિતોષિકથી સન્માન કરવામાં આવ્યું હતું.
બાહ્ય કડીઓ
શ્રેણી:૧૯૦૯માં જન્મ શ્રેણી:૧૯૬૮માં મૃત્યુ
દોરા (તા.આમોદ)
દોરા (તા.આમોદ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્યદક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ભરૂચ જિલ્લામાં આવેલા આમોદ તાલુકાનું ગામ છે. દોરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે કપાસ, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક ખેડૂતો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:આમોદ તાલુકો
નરીયા (તા. ડભોઇ)
નરીયા (તા. ડભોઇ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા  ડભોઇ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નરીયા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ડભોઇ તાલુકો
હિંડોરાણા (તા. રાજુલા)
હિંડોરાણા (તા. રાજુલા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  અમરેલી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૧ (અગિયાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા રાજુલા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. હિંડોરાણા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી, માછીમારી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, મગફળી, તલ, બાજરી, ચણા, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
સંદર્ભ
શ્રેણી:રાજુલા તાલુકો શ્રેણી:સૌરાષ્ટ્ર
આજોલ (તા. માણસા)
આજોલ (તા. માણસા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા ગાંધીનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૪ (ચાર) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા માણસા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આજોલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
અજોલ ગામ તેના રેશમ વણાટકામ માટે જાણીતું છે.
જોવાલાયક સ્થળો
અહીં આવેલું બોરીયા મહાદેવનું મંદિર લોકપ્રિય છે. અહીં સ્વામી સદાશીવ સરસ્વતી લાંબો સમય રહ્યા હતા. એવું મનાય છે કે તેમણે ૧૮૫૭ના ભારતીય વિપ્લવમાં ભાગ લીધો હતો અને તેઓ કારતક સુદ ૧૦, વિક્રમ સંવત ૧૯૯૯ ‍(ઇ.સ. ૧૯૩૮‌)ના રોજ અવસાન પામ્યા હતા.
સંદર્ભ
શ્રેણી:માણસા તાલુકો શ્રેણી:ગુજરાત ભૂગોળ સ્ટબ
ભારત આંતરરાષ્ટ્રીય વેપાર કેન્દ્ર
ભારત આંતરરાષ્ટ્રીય વેપાર કેન્દ્ર India International Trade Centre ભારત દેશના મહારાષ્ટ્ર રાજ્યના પાટનગર મુંબઈ ખાતે બાંધવામાં આવનાર એક ગગનચુંબી સૂચિત ઇમારતનું આયોજન છે. આ ૭૨ મજલાની ઇમારતની કુલ ઊંચાઈ ૩૨૦ મીટર જેટલી રાખવાનું આયોજિત કરવામાં આવેલ છે.
આ પણ જુઓ
શ્રેણી:મુંબઈ શ્રેણી:સ્થાપત્ય
ગીટ (સોફ્ટવેર)
ગીટ એ વિતરિત રીવિઝન કંટ્રોલ સિસ્ટમ સોફ્ટવેર છે. ગીટ લિનક્સ કર્નલ માટે લિનસ ટોરવાલ્ડ્સ દ્વારા બનાવવામાં આવ્યું હતું. હાલમાં જુનિઓ હમાનો ગીટ સોફ્ટવેરની જાળવણી કરે છે. ગીટ મુક્ત અને ઓપન સોર્સ સોફ્ટવેર છે જે GNU જનરલ પબ્લિક લાયસન્સ આવૃત્તિ ૨ હેઠળ આવરી લેવાયું છે.
અન્ય કડીઓ
શ્રેણી:સોફ્ટવેર
ગમ્મત ગુલાલ
આ કાર્યક્રમમાં દર અઠવાડિયે જુદા જુદા જાણીતા ગુજરાતી હાસ્ય કલાકારો પોતાની વકતવ્ય કલા રજુ કરતા અને લોકો એને ખડખડાટ હસીને માણતા હતા. આ કાર્યક્રમમાં શાહબુદ્દીન રાઠોડ, જગદીશ ત્રિવેદી, નિર્મિશ ઠાકર જેવા નામી હાસ્ય કલાકારો એમની હાસ્ય કલા રજુ કરી ચુક્યા છે.
શ્રેણી:મનોરંજન શ્રેણી:ગુજરાતી ટીવી કાર્યક્રમ
રણોલ (તા. દાંતા)
રણોલ (તા. દાંતા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  દાંતા તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. રણોલ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:દાંતા તાલુકો
અમરનેસડા (તા. કાંકરેજ)
અમરનેસડા (તા. કાંકરેજ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કાંકરેજ તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. અમરનેસડા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:કાંકરેજ તાલુકો
નાની વાવ (તા. ધનસુરા)
નાની વાવ (તા. ધનસુરા) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર પૂર્વ ભાગમાં આવેલા અરવલ્લી જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૬ (છ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા  ધનસુરા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. નાની વાવ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, બાજરી, કપાસ, દિવેલી તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:ધનસુરા તાલુકો
પીંછીપરા
પીંછીપરા ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના નર્મદા જિલ્લાના ગરૂડેશ્વર તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે આદિવાસી લોકોની વસ્તી રહે છે. પીંછીપરા ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી અને દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય છે. ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે.
શ્રેણી:ગરૂડેશ્વર તાલુકો
રામનારાયણ પાઠક
રામનારાયણ વિશ્વનાથ પાઠક (ઉપનામ: દ્રિરેફ, શેષ, સ્વૈરવિહારી) ગુજરાતી કવિ અને લેખક હતા. તેમના પર ગાંધીવાદી વિચારોનો ઉંડો પ્રભાવ હતો અને તેમણે વિવેચન, કવિતા, નાટક અને ટૂંકી વાર્તામાં યોગદાન આપ્યું હતું. તેમણે કેટલાક સંપાદનો અને ભાષાંતરો કર્યા હતા. ૧૯૪૬માં તેઓ ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના પ્રમુખ રહ્યા હતા. ૧૯૪૯માં તેમને પ્રાચીન ગુજરાતી છંદો માટે નર્મદ સુવર્ણ ચંદ્રક અને બૃહદ પિંગળ માટે ૧૯૫૬માં સાહિત્ય અકાદમી ઍવોર્ડ મળ્યો હતો.
જીવન
તેમનો જન્મ ગુજરાતના અમદાવાદ જિલ્લામાં આવેલા ગણોલ ગામમાં ૧૮ એપ્રિલ ૧૮૮૭ના દિવસે થયો હતો. તેમના પિતા શિક્ષક હતા. તેઓ મેટ્રિક પાસ થયા બાદ વધુ આગળ અભ્યાસ કરી વકીલ બન્યા. વકીલાતના વ્યવસાયમાં અઢળક આવક હોવા છતાં તેમાં તેમનો જીવ ન લાગતાં, સાહિત્ય તેમ જ શિક્ષણ જેવાં ટાંચી આવક આપતાં ક્ષેત્રોમાં કાર્ય કરવા લાગ્યા. તેમણે પ્રસ્થાન માસિક દ્વારા સાહિત્યના વિવિધ પાસાંઓ સાથે વિશેષ પરિચય કેળવ્યો.
તેમનાં નામમાં બે વાર ર અક્ષર આવતો હોવાને કારણે દ્વિરેફ ઉપનામથી વાર્તાઓ પ્રગટ કરી. કાવ્યોની રચનાઓ તેમણે શેષ ઉપનામ દ્વારા કરી તેમ જ સ્વૈરવિહાર ઉપનામથી હળવી શૈલીના નિબંધો પણ લખ્યા છે.
અંગત જીવન
તેમના બીજા લગ્ન હીરા પાઠક સાથે થયેલા, જેઓ કવિયત્રી અને વિવેચક હતા. તેમને કોઇ સંતાન નહોતું. હીરા પાઠકે તેમના અવસાન પામેલા પતિ રામનારાયણને સંબોધીને લખેલ કવિતાનો સંગ્રહ પરલોકે પત્ર (૧૯૭૮) પ્રકાશિત કર્યો હતો. તેમણે અત્યંત પ્રશસ્તિ પામેલા વિવેચન ગ્રંથો આપણું વિવેચનસાહિત્ય અને કાવ્યાનુભવ પણ લખ્યા હતા.
નિબંધસંગ્રહ
તેમણે નીચેના હળવા નિબંધો લખ્યાં છે.
ધનશામપર (તા. લીંબડી)
ધનશામપર (તા. લીંબડી) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા  સુરેન્દ્રનગર જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ (દસ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા લીંબડી તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. ધનશામપર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:લીંબડી તાલુકો
રામનારાયણ પાઠક
નિબંધસંગ્રહ
મનોવિહાર (૧૯૫૬) માં ગંભીર નિબંધો આપેલા છે.
સન્માન
ઉમાશંકર જોષી એ તેમને "ગાંધી યુગના સાહિત્યગુરુ" તરીકે અને યશવંત શુક્લાએ તેમને ગુજરાતી ટૂંકી વાર્તાના સૌથી ઊંચા શિખર તરીકે ઓળખાવ્યા છે. તેમની ટૂંકી વાર્તા ઉત્તર માર્ગનો લોપ ‍(૧૯૪૦) માટે તેમને ૧૯૪૩માં મોતીસિંહજી મહિડા સુવર્ણચંદ્રક પ્રાપ્ત થયો હતો. ૧૯૪૯માં તેમને પ્રાચીન ગુજરાતી છંદો માટે હરગોવિંદદાસ કાંટાવાળા પારિતોષિક અને બૃહદ પિંગળ માટે ૧૯૫૬માં સાહિત્ય અકાદમી પુરસ્કાર પ્રાપ્ત થયો હતો.
અવસાન
૨૧મી ઓગસ્ટ ૧૯૫૫ ના રોજ પાઠકજીનું હ્રદયરોગના હુમલાને કારણે અવસાન થયું.
સવિશેષ પરિચય
પાઠક રામનારાયણ વિશ્વનાથ, ‘દ્વિરેફ’, ‘શેષ’, ‘સ્વૈરવિહારી’ (૮-૪-૧૮૮૭, ૨૧-૮-૧૯૫૫) : વિવેચક, વાર્તાકાર, કવિ, નિબંધકાર, પિંગળશાસ્ત્રી. જન્મ ગાણોલ (તા. ધોળકા)માં. શિક્ષકની નોકરી કરતા પિતાની બદલીઓને કારણે પ્રાથમિક-માધ્યમિક શિક્ષણ વિવિધ ગામોમાં. ઉચ્ચશિક્ષણ ભાવનગર તેમ જ મુંબઈમાં. તર્કશાસ્ત્ર અને દર્શનશાસ્ત્ર વિષયો સાથે ૧૯૦૮માં બી.એ. વિદ્યાકીય ક્ષેત્રમાં કામ કરવાની ભાવના છતાં સરકારી નોકરી ન કરવાના સંકલ્પને કારણે મુંબઈમાં ૧૯૧૧માં એલએલ.બી.ના અભ્યાસ પછી અમદાવાદ આવી વકીલાત શરૂ કરી; પણ ક્ષયરોગનું નિદાન થતાં ૧૯૧૨માં સાદરામાં સ્થિર થયા. પ્રર્યાપ્ત આર્થિક જોગવાઈ થયેથી વકીલાત છોડી શેષ જીવન શિક્ષણ અને સાહિત્યની સેવામાં ગાળવાનો નિર્ણય કરેલો, પણ ૧૯૧૯ના અંતમાં એમણે માંદગી નિમિત્તે વકીલાત આટોપી લીધી. ૧૯૨૦માં ઇન્દુલાલ યાજ્ઞિકના નિમંત્રણથી ગુજરાત ગુજરાત કેળવણી મંડળમાં જોડાઈ જે. એલ. ન્યુ ઇંગ્લિશ સ્કૂલનું આચાર્યપદ સંભાળ્યું, પરંતુ ગાંધીજીના અસહકાર આંદોલનમાં મંડાણ થતાં, શાળા છોડી ૧૯૨૧માં ગૂજરાત વિદ્યાપીઠમાં જોડાયા. ૧૯૨૮ સુધી વિવિધ વિદ્યાશાખાઓના તેજસ્વી વિદ્વાનોના સંપર્કમાં પ્રમાણશાસ્ત્ર અને ભાષા-સાહિત્યના અધ્યાપક તરીકે કામ કર્યું. ગૂજરાત વિદ્યાપીઠના અધ્યાપક તરીકે તેમ જ ‘પ્રસ્થાન’ માસિકના તંત્રી (૧૯૨૫-૧૯૩૭) તરીકે તેઓ ગુજરાતની નવી સાહિત્કારપેઢીના એવા માર્ગદર્શક બન્યાં કે ‘ગાંધીયુગના સાહિત્યગુરુ’ તરીકે ઓળખાયા. વિદ્યાપીઠ છોડ્યા પછી ‘પ્રસ્થાન’ની નિઃશુલ્ક સેવા કરતાં એમણે ખાનગી ટ્યૂશનોથી આજીવિકા ચલાવી. દરમિયાન ગાંધીજીના વિવિધ સત્યાગ્રહોમાં ભાગ લઈ, એક વખત જેલ પણ વેઠી. ૧૯૩૫માં મુંબઈની એસ.એન.ડી.ટી. યુનિવર્સિટીમાં અધ્યાપક તરીકે જોડાયા ત્યારથી ૧૯૫૨ સુધી ત્યાં તથા અમદાવાદની એલ.ડી.આર્ટસ કૉલેજ, ગૂજરાત વિદ્યાસભા, મુંબઈની ભવન્સ કૉલેજ તથા ભારતીય વિદ્યાભવનમાં જુદા જુદા સમયે અધ્યાપક. ૧૯૫૩ માં આકાશવાણી મુંબઈના સલાહકાર. ૧૯૪૬માં રાજકોટ ખાતે ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના પ્રમુખ. ૧૯૫૬નું સાહિત્ય અકાદમીનું પારિતોષિક. નર્મદ સુવર્ણચંદ્રક વિજેતા. મુંબઈમાં અવસાન.
‘કાવ્યની શક્તિ’ અને ‘સાહિત્યવિમર્શ’માં અન્ય લેખોની સાથે ‘યુગધર્મ’, ‘પ્રસ્થાન’ નિમિત્તે થયેલાં ગ્રંથાવલોકનો સંઘરાયાં છે. તે સંક્ષિપ્ત છતાં કૃતિના હાર્દને પ્રગટ કરનારાં છે અને રામનારાયણનો સર્જાતા સાહિત્ય સાથેનો સહૃદય ને સૂઝભર્યો સંબંધ સૂચવે છે. આ ઉપરાંત એમણે કૃતિસમીક્ષાઓ પણ આપી છે. ‘નળાખ્યાન’, ‘સરસ્વતીચંદ્ર’, ‘રાઈનો પર્વત’, ‘આપણો ધર્મ’, ‘વિશ્વગીતા’ વગેરે વિશેના સર્વાંગી અભ્યાસ રજૂ કરતા નિબંધો એમની મૌલિક વિવેચનદ્રષ્ટિથી ખાસ લક્ષ ખેંચે છે. ‘શરદસમીક્ષા’ (૧૯૮૦)માં સંઘરાયેલી શરદબાબુની કૃતિઓના અનુવાદોની તથા રવીન્દ્રનાથની કૃતિઓના અનુવાદોની પણ એમણે લખેલી પ્રસ્વનાઓ ઈતર ભાષાની કૃતિઓની સમીક્ષા તરીકે ધ્યાનાર્હ છે. ‘કાવ્યપરિશીલન’ (૧૯૬૫)માં એમના કેટલાક વિદ્યાર્થીભોગ્ય આસ્વાદો પણ ગ્રંથસ્થ થયા છે.
એમનું પ્રવાહદર્શન, સર્જક-અભ્યાસ, કૃતિસમીક્ષા કે પ્રત્યક્ષ વિવેચનની નાનકડી નોંધ પણ કશોક નવો પ્રકાશ પાડનાર હોય છે; કેમ કે એમના પ્રત્યક્ષ વિવેચનને પ્રગટ યા પરોક્ષ તત્ત્વવિચારની ભૂમિકા સાંપડેલી હોય છે. ‘કાવ્યની શક્તિ’ લેખમાં પોતાનાં મૂળભૂત સર્વ પ્રતિપાદનો રજૂ કરી દેતો અને અન્ય લેખોમાં વિસ્તરતો રહેલો એમનો સાહિત્યતત્ત્વવિચાર સાહિત્યમાં ઊર્મિ કે વિચારનું એકાન્તિક મહત્ત્વ કરવાને સ્થાને ‘લાગણીમય વિચાર’ કે ‘રહસ્ય’ ને કેન્દ્રરૂપે સ્થાપે છે ને એમાં સાહિત્યની એક કલા તરીકેની સ્વાયત્તતાના સ્વીકાર સાથે જીવન, સત્ય, નીતિ વગેરે સાથેના એના સંબંધોની માર્મિક છણાવટ કરે છે. એમની વિવેચનામાં કાવ્યની વર્ણરચનાથી માંડીને સાહિત્યકૃતિની સમગ્ર આકૃતિની તપાસ છે, ખંડકાવ્યાદિ સાહિત્યપ્રકારોની દ્યોતક વિચારણા છે તથા જીવન અને ઇતિહાસના વિશાળ સંદર્ભમાં થયેલું સાહિત્યચિંતન પણ છે. એમણે સંસ્કૃત કાવ્યવિચારને સવિશેષપણે ઝીલ્યો છે અને એને આજના સંદર્ભમાં નવેસરથી ઘટાવી એની ઉપયુક્તતા સ્થાપિત કરી છે. પણ, યુરોપીય કાવ્યવિચારનોયે લાભ લેવાનું તેઓ ચૂક્યા નથી. પ્રમાણશાસ્ત્રી એવા એમનું વિવેચન તર્કની ઝીણવટ છતાં સમુચિત દ્રષ્ટાંતોના વિનિયોગથી અને પારદર્શક ગદ્યશૈલીથી સદ્યોગમ્ય બને છે.
મમ્મટકૃત ‘કાવ્યપ્રકાશ’ : ઉલ્લાસ ૧ થી ૬ નો રસિકલાલ પરીખ સાથે કરેલો અનુવાદ (૧૯૨૪) એક પ્રમાણભૂત ને પ્રાસાદિક અનુવાદ લેખે તથા થોડી પણ ચાવીરૂપ પરિભાષા-આદિને સ્ફુટ કરી આપતાં ટિપ્પણોને કારણે ચોક્કસ મૂલ્ય ધરાવે છે અને લેખકોની સંસ્કૃત કાવ્યશાસ્ત્રની સજ્જતાને પ્રગટ કરે છે.
કાવ્યમર્મજ્ઞ તરીકે ‘અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસાહિત્ય’ થી જ છંદોવિધાનમાં ઉત્કટ રસ લઈ રહેલા એમને એમની શાસ્ત્રબુદ્ધિ પિંગળચર્ચા તરફ સ્વાભાવિક રીતે જ લઈ જાય છે. ‘પ્રાચીન ગુજરાતી છંદો-એક ઐતિહાસિક સમાલોચના’ (૧૯૪૮) અપભ્રંશકાળથી દયારામ સુધીની પદ્યરચનાની શાસ્ત્રીય સમીક્ષા આપીને, કે. હ. ધ્રુવની ‘પદ્યરચનાની ઐતિહાસિક આલોચના’નો પૂરક ગ્રંથ બને છે. તે ઉપરાંત એમાં દેશીઓને પિંગળબદ્ધ કરવાનો પ્રથમ સમર્થ પ્રયાસ થયેલો છે તે એની વિશેષતા છે. મહારાજા સયાજીરાવ ત્રીજા સુવર્ણ મહોત્સવ સ્મારક વ્યાખ્યાનમાળાના આશ્રયે ૧૯૫૧માં આપેલાં ત્રણ વ્યાખ્યાનો ‘ગુજરાતી પિંગળ : નવી દ્રષ્ટિએ’  (૧૯૫૨) ‘બૃહત્ પિંગલ’ (૧૯૫૫)ના પૂર્વાસારરૂપ છે; છતાં એમાં એમની વિકસતી જતી ને વિશદ બનતી જતી છંદોવિચારણા જોઈ શકાય છે. સાહિત્ય અકાદમી દ્વારા પુરસ્કૃત ‘બૃહત્ પિંગલ’ તો વેદકાળથી આધુનિક આધુનિક સમય સુધીના ડિંગળ, દિંડી, ગઝલ, બ્લેન્ક વર્સ વગેરે સમેત-છંદોનો ઇતિહાસ, છંદોના સ્વરૂપ અને એમનાં આંતરબાહ્ય કલેવરમાં થયેલા ફેરફારો, છંદનાં માત્રા, યતિ, આદિ ઘટકોની કેટલીક કૂટસમસ્યાઓ, વિવિધ છંદોની ક્ષમતાઓ વગેરે સર્વ બાબતોને શાસ્ત્રીય ભૂમિકાએ સૂક્ષ્મતાથી ને સવીગત, સાધકબાધક દલીલો સાથે ચર્ચતો એક શકવર્તી આકરગ્રંથ બની રહે છે. ચાર પ્રકરણે અધૂરા રહેલા અને ચિમનલાલ ત્રિવેદી તથા કાન્તિલાલ કાલાણી દ્વારા પૂરા થયેલા ‘મધ્યમ પિંગળ’ (૧૯૮૧)માં કાવ્યના અભ્યાસીઓ અને વિદ્યાર્થીઓને ઉપયોગી થાય એ હેતુથી આ જ વિષયની સરળ સંક્ષિપ્ત રજૂઆત થયેલી છે.
કવિતાની જેમ વાર્તામાં પણ પ્રયોગશીલતા દાખવનાર આ સર્જકનું વાર્તાક્ષેત્રે ઐતિહાસિક પ્રદાન છે. ૧૯૨૩ થી ‘દ્વિરેફ’ના ઉપનામે લખાયેલી અને ત્રણ સંગ્રહોની કુલ ચાલીસ વાર્તાઓ આપનાર આ લેખકનો પ્રથમ વાર્તાસંગ્રહ ‘દ્વિરેફની વાતો’-ભા. ૧ (૧૯૨૮) ધૂમકેતુના ‘તણખા’-મંડળ ૧ (૧૯૨૬)ની સાથે ગુજરાતી ટૂંકીવાર્તાના સ્વરૂપની દ્રઢ ભૂમિકા રચી આપી એક મહત્ત્વનું સીમાચિહ્ન બને છે. બહુધા ૧૯૪૧ સુધી લખાયેલી વાર્તાઓના પછીના સંગ્રહો છે ‘દ્વિરેફની વાતો’-ભા. ૨ (૧૯૩૫) અને ‘દ્વિરેફની વાતો’- ભા. ૩ (૧૯૪૨; સંવ.ત્રી.આ. ૧૯૬૧). પોતાની રચનાઓને ‘વાતો’ તરીકે ઓળખાવી આ વાર્તાકારે કોયડાઓ, કિસ્સાઓ, દ્રષ્ટાંતો, પરિસ્થિતિચિત્રણો આદિને સમાવી સમાવી લેવાની અને ગદ્યકાવ્યની શૈલીથી માંડીને દ્રશ્યશૈલી (નાટ્યાત્મક રચના) સુધીની જાતભાતની કથનરીતિને પ્રયોજવાની મોકળાશ મેળવી લીધી છે તે નોંધપાત્ર છે. વિશાળ જીવનમાં શોધેલાં અનેકવિધ માનવપરિસ્થિતિઓ અને જીવનમર્મો, પરિસ્થિતિનું વાસ્તવનિષ્ઠ ને વીગતપૂર્ણ આકલન, મનોવૈજ્ઞાનિક અભિગમ તથા વાર્તાનું આવેગરહિત ઘડતર એ ‘દ્વિરેફ’ની વાર્તાકાર તરીકેની લાક્ષણિકતાઓ છે. ‘મુકુંદરાય’, ‘ખેમી’ જેવી એમની ઘણી વાર્તાઓ પ્રભાવક બનેલી છે.
એમનું નાટ્યસર્જન વિદ્યાર્થીઓને ભજવવા માટેની કૃતિઓ પૂરી પાડવા માટે થયેલું હોઈ કેવળ પ્રાસંગિક છે. અનૂદિત નાટ્યરચનાઓ અને નાટ્યાંશોને પણ સમાવતા મરણોત્તર સંગ્રહ ‘કુલાંગાર અને બીજી કૃતિઓ’ (૧૯૫૯)માં અનુક્રમે સામાજિક અને મનોવૈજ્ઞાનિક સમસ્યા લઈને આવતી ‘કુલાંગાર’ અને ‘દેવી કે રાક્ષસી?’ એ બે નોંધપાત્ર મૌલિક રચનાઓ છે, જે અગાઉ ‘દ્વિરેફની વાતો’- ભા. ૩ માં ગ્રંથસ્થ થઈ હતી. ‘પ્રસ્થાન’ના પ્રકાશન અંગે હળવી શૈલીએ થયેલાં ખુલાસારૂપ લખાણો વાચકોને ગમી જવાથી આવા લખાણને સામયિકનું એક નિયમિત અંગ બનાવીને એમણે ‘સ્વૈરવિહાર’ના ઉપનામથી લખવા માંડેલું, તેના બે સંગ્રહો ‘સ્વૈરવિહાર’-ભા. ૧ (૧૯૩૧) અને ‘સ્વૈરવિહાર’-ભા. ૨ (૧૯૩૭) થયા છે. ‘સ્વૈરવિહાર’ નામને અનુરૂપ આ લખાણોમાં વિષયવસ્તુ તેમ જ નિરૂપણશૈલી બંને પરત્વે લેખકે કોઈ પણ બંધનો સ્વીકાર્યાં નથી અને સાહિત્ય, સમાજ, ધર્મ, રાજકારણ, કેળવણી, મનુષ્યસ્વભાવ વગેરે વિષયો અંગેની ટૂચકાથી માંડીને નિબંધ પ્રકાર સુધીની રચનાઓ આપી છે. ક્યાંક ક્યાંક પ્રાસંગિકતા, વિશૃંખલતા અને હેતુલક્ષિતા પ્રગટ કરતાં આ લખાણો ઉપહાસ, કટાક્ષ, કરુણા, રોષ આદિ વિવિધ ભાષાચ્છટાઓ, તાર્કિક ને વાચિક વિલક્ષણ અભિવ્યક્તિપ્રયોગો તથા લેખકની તીક્ષ્ણ બૌદ્ધિકતા, સૂક્ષ્મ સંવેદનશીલતા ને રમતિયાળ કલ્પકતાને લીધે ગુજરાતી નિબંધસાહિત્યમાં પોતાનું ચોક્કસ સ્થાન મેળવી લે છે.
આ સર્જક માત્ર સાહિત્યના નહીં, પણ વિશાળ જીવનના ઉપાસક છે. એમના વિવેચનસંગ્રહોમાંયે કલા અને સંસ્કારની વિવિધ પ્રવૃત્તિઓ વિશેનાં એમનાં વિચારસંક્રમણો થયેલાં છે, પરંતુ ‘મનોવિહાર’ (૧૯૫૬) એમની તેજસ્વી વિચારક્તાનો ગાઢ પરિચય કરાવે છે. ‘મનોવિહાર’માં અનેક વિષયો પરત્વેનો એમનો ગંભીર વિચારવિમર્શ રજૂ થયો છે. તે ઉપરાંત એમાં વ્યક્તિચિત્ર, સ્થળવર્ણન વગેરે પ્રકારની રચનાઓ પણ મળે છે.
કાવ્યની શક્તિ (૧૯૩૯) : રામનારાયણ વિ. પાઠકનાં વિવેચનાત્મક વ્યાખ્યાનો, લેખો તેમ જ ગ્રંથાવલોકનોનો સર્વપ્રથમ સંગ્રહ. ૧૯૨૨ થી ૧૯૩૯ સુધીનાં લખાણોને સમાવતા આ ગ્રંથના પહેલા વિભાગના ૧૭ માંથી ૮ લેખો સંગીત, ચિત્રકલા, નૃત્ય આદિ કલાઓને અને સામાજિક ઉત્સવને લગતા છે એ લેખકની વિશાળ કલાદ્રષ્ટિ અને જીવનનિષ્ઠા સૂચવે છે. આ વિભાગમાં મુકાયેલો ‘કાવ્યની શક્તિ’ એ લેખ એમની કાવ્યવિભાવનાનો સુરેખ ને સર્વાંગી આલેખ રજૂ કરતો, એમની સાહિત્યવિચારણાની પીઠિકારૂપ બની રહેતો, સંગ્રહનો સર્વોત્તમ લેખ છે. કળાના એક પ્રકાર લેખે કાવ્યની વિશેષતા ભાવનું નિરૂપણ કરવામાં છે તે સ્ફૂટ કરી અલંકાર, પદ્ય વગેરે તત્ત્વો કાવ્યભાવને પ્રત્યક્ષીકૃત કરવામાં કેવાં કામે લાગે છે અને આ કાવ્યપ્રતીતિ વ્યવહારપ્રતીતિથી કઈ રીતે જુદી પડીને નિરતિશય આનંદ આપનારી બને છે તે અહીં સૂક્ષ્મ તત્ત્વપરામર્શ અને રસજ્ઞતાપૂર્વક સમજાવ્યું છે. લેખક અહીં કાવ્યનો સત્ય, નીતિ વગેરે સાથેનો સંબંધ ચર્ચવા સુધી જાય છે અને કાવ્યની સ્વાયત્તતા સ્વીકારવા સાથે જીવનની દ્રષ્ટિબિંદુ આપે છે એ સાહિત્યવિચારક તરીકેની એમની એક આગવી લાક્ષણિકતા પ્રગટ કરે છે. સંગ્રહમાં વર્ણરચના તથા અલંકારરચનાના વિષયને સદ્રષ્ટાંત અને વિગતે નિરૂપતા લેખો છે એ લેખકનો રચનાપરક અભિગમ સૂચવે છે. તો, પ્રેમાનંદની ત્રણ કૃતિઓના હાસ્યરસની સમીક્ષાના લેખોમાં સંસ્કૃત રસમીમાંસાનો સુંદર વ્યવહારુ વિનિયોગ થયો છે. ‘કવિશ્રી ન્હાનાલાલનું સાહિત્યજીવન’ અમુક અંશે કર્તા-અભ્યાસ હોવા ઉપરાંત ન્હાનાલાલની ભાવનાઓને સ્ફૂટ કરતો હોઈ વિષયલક્ષી અભ્યાસ પણ બને છે. ‘મહાભારતનું નલોપાખ્યાન અને પ્રેમાનંદનું નળાખ્યાન’ એક બારીકાઈભરેલા તુલનાત્મક અભ્યાસ લેખે ધ્યાનાર્હ બને છે. આમ, આટલા લેખો પણ રા. વિ. પાઠક કવિતાસાહિત્ય સાથે કેવા ભિન્નભિન્ન સ્તરે કામ પાડે છે તેના પરિચાયક બને છે. ગ્રંથના બીજા વિભાગમાં ‘યુગધર્મ’, ‘પ્રસ્થાન’ નિમિત્તે થયેલાં ગ્રંથાવલોકનો સંઘરાયાં છે અને તે સર્જાતા સાહિત્ય સાથેનો લેખકનો સહૃદયતાપૂર્ણ અને સમજદારીભર્યો સંબંધ પ્રગટ કરે છે. સંક્ષિપ્ત છતાં મર્મગ્રાહી એવાં આ અવલોકનોમાંનાં ઘણાં નિરીક્ષણો આજેય ટકી શકે તેવાં ને ધ્યાન ખેંચનારાં છે. ૩૬માંથી ૩૦ ગ્રંથાવલોકનો તો કાવ્યગ્રંથોનાં છે, જેમાં ‘ભણકાર-ધારા બીજી’, ‘વિશ્વશાંતિ’, ‘કાવ્યમંગલા’, ‘ગંગોત્રી’ ઇત્યાદિ કેટલાક મહત્ત્વના કાવ્યગ્રંથોનો સમાવેશ થયેલા છે. (-ચંદ્રકાન્ત શેઠ)
નર્મદ : અર્વાચીન ગદ્યપદ્યનો આદ્યપ્રણેતા (૧૯૪૫) : રામનારાયણ વિ. પાઠકનું નર્મદ પરનું પુસ્તક. ‘નર્મદશંકર કવિ’ અને ‘નર્મદનું ગદ્ય’ એમ જુદે જુદે સમયે અપાયેલાં બે વ્યાખ્યાનો અહીં ગ્રંથસ્થ કર્યાં છે. બીજું વ્યાખ્યાન પહેલાના અનુસંધાનમાં અને એની પૂર્તિરૂપે હોવાથી વિષયની સમગ્રતા ઊભી થઈ છે. નર્મદનાં બંને પાસાંઓનું તટસ્થ અને તાકિક મૂલ્યાંકન અહીં થયું છે. ખાસ તો, આ વિવેચકે જમાનાથી આગળ જઈને નર્મદના ગદ્યની ખાસિયતોને તપાસવા અને એને વિશ્લેષવા ઊભાં કરેલાં કામચલાઉ છતાં વિરલ ઓજારો ધ્યાન ખેંચે છે. દરેક કથનનું પ્રમાણ આપવા અહીં અવતરણોનો છૂટથી ઉપયોગી કરી લેખનને શાસ્ત્રીય બનાવવાનો ઉપક્રમ પણ અભિનંદનીય છે. (-ચંદ્રકાન્ત ટોપીવાળા)
બૃહત્ પિંગળ (૧૯૫૫) : રામનારાયણ વિ. પાઠકનો છંદશાસ્ત્ર પરનો શાસ્ત્રીય ગ્રંથ. પંદર પ્રકરણો અને વીસ પરિશિષ્ટોમાં વહેંચાયેલો, લગભગ સાતસો પૃષ્ઠોમાં વિસ્તરેલો આ ગ્રંથ ગુજરાતી કવિતામાં છેક દલપતરામથી રચાવા શરૂ થયેલા છંદશાસ્ત્રના ગ્રંથોમાં નિરૂપણની દ્રષ્ટિએ સહુથી વિશેષ સર્વગ્રાહી અને વૈજ્ઞાનિક દ્રષ્ટિવાળો છે. ગાંધીયુગ સુધીની ગુજરાતી કવિતામાં થયેલાં છંદવિષયક બધા પ્રયોગોની શાસ્ત્રીય વિચારણા અહીં થઈ છે. કાવ્યમાં છંદનું સ્થાન, ગુજરાતી ઉચ્ચારણોના સંદર્ભમાં લઘુગુરુની ચર્ચા, અક્ષરનું સ્વરૂપ, વૈદિક છંદોનું સ્વરૂપ અને તેમના પ્રકારો, અક્ષરમેળ છંદોનું સ્વરૂપ અને તેમનાં મેળ-મિશ્રણો, માત્રામેળ છંદો, સંખ્યામેળ છંદો, મરાઠીમાંથી આવેલા ઓવિ - અભંગ આદિ છંદો, સંખ્યામેળ છંદ, દેશી, પદ, ગઝલનું સ્વરૂપ તેમજ પ્રવાહી છંદ કે સળંગ પદ્યરચનાના પ્રયોગો-એ સર્વની ઝીણવટભરી ચર્ચામાં પોતાના પુરોગામી પિંગળશાસ્ત્રીઓએ આપેલાં મંતવ્યોની ફેરતપાસ છે અને ઘણી જગ્યાએ પોતાનાં મૌલિક પ્રતિપાદન છે. સંધિ અને પદ્યભાર વચ્ચેનો સંબંધ તપાસી ભારતતત્ત્વને લક્ષમાં રાખ્યા વગર સંધિઓનું કરેલું પૃથથક્કરણ; માત્રામેળ છંદોના સંધિઓના તાલ અને સંગીતના તાલ વચ્ચે બતાવેલો સંબંધ; ગઝલના છંદોને માત્રામેળ છંદો જેવા આવૃત્તસંધિ છંદો બતાવવા; ઘનાક્ષરી, મનહર અને અનુષ્ટુપની સંખ્યામેળ છંદો તરીકે ગણના કરવી અને આ છંદોનું અક્ષરમેળ કરતાં માત્રામેળ છંદો સાથેનું મળતાપણું બતાવવું; માત્રામેળ છંદોમાં બ્લૅન્કવર્સ જેવો પ્રવાહી છંદ બનવાની અક્ષમતા, પૃથ્વીમાં પ્રવાહી છંદ બનવાની આંશિક ક્ષમતા અને વનવેલીમાં પ્રવાહી છંદ બનવાની વધુમાં વધુ ક્ષમતા બતાવવી – વગેરે - છંદશાસ્ત્ર વિશેનાં એમણે કરેલાં નિરીક્ષણો મૌલિક અને માર્મિક છે. (-જયંત ગાડીત)
શેષનાં કાવ્યો (૧૯૩૮) : રામનારાયણ વિ. પાઠક, ‘શેષ’નો કાવ્યસંગ્રહ. એમાં તોત્તેર જેટલી વિષય, સ્વરૂપ અને વૃત્તના વૈવિધ્યવાળી કૃતિઓ છે; જે ગાંધીયુગનું પ્રતિનિધિત્વ તો કરે જ છે, સાથે નિજી વિશિષ્ટતાને પણ પ્રગટ કરે છે. અભિવ્યક્તિમાં ઠાકોરશાઈ રહેવા છતાં કવિએ અહીં સૉનેટ ઉપરાંત મુક્તકો, ગીતો, ભજનો આપ્યાં છે; મધ્યકાલીન સ્વરૂપોને પણ અર્વાચીન રીતે પ્રયોજ્યાં છે; ને કાવ્યશાસ્ત્રની પૂરી જાણકારી અને સૂઝબૂઝથી પ્રયોગમાંય લગભગ પ્રતિભાની બરાબરીનું કવિકર્મ સિદ્ધ કર્યું છે. આ કાવ્યોની બીજી વિશિષ્ટતા છે, કવિની બૌદ્ધિક સજજતા. પ્રેરણાવશતાને બદલે એમાં બુદ્ધિનું પ્રબુદ્ધ કર્મ જોવાય છે. કોઈ એક ભાવ કે વિષયનું એમાં ઘેઘૂર આલેખન નથી; પણ કલાનાં સંયમ, પ્રકાશ અને પ્રસન્નતા છે. આવાં નોંધપાત્ર કાવ્યો ‘ડુંગરની કોરે’, ‘એક સંધ્યા’, ‘છેલ્લું દર્શન’, ‘ઓચિંતી ઊર્મિ’, ‘એક કારમી કહાણી’, ‘રાણકદેવી’, ‘વૈશાખનો બપોર’, ‘આતમરામને’, ‘સિંધુનું આમંત્રણ’ વગેરે છે. (-નરોત્તમ પલાણ)
'''દ્વિરેફની વાતો- ભા. ૧, ૨, ૩ (૧૯૨૮, ૧૯૩૫, ૧૯૪૨) :''' રામનારાયણ વિ. પાઠકે ‘દ્વિરેફ’ના ઉપનામથી લકેલી વાર્તાઓના સંગ્રહો. ધૂમકેતુની ભાવનામય અને કૌતુકરાગી વસ્તુસામગ્રી અને નિરૂપણપદ્ધતિની સામે જઈ, એની પૂરક હોય એવી સ્વસ્થ બૌદ્ધિક સંવેદનશીલ ભૂમિમાં વાર્તાને રોપવાનું કામ આ સંગ્રહોએ કર્યું છે. પ્રયોગશીલ નિરૂપણભંગીઓની અને સાર્થક પ્રવિધિઓની વિવિધતા અહીં ધ્યાન ખેંચે છે. મનોવિશ્લેષણની વિલંબનરીતિ ને એ દ્વારા જળવાઈ રહી અંતે પ્રગટતું રહસ્ય આ વાર્તાઓની વિશિષ્ટતા છે. હાસ્યના વિવિધ પ્રકારો નીચે પ્રચ્છન્ન વહેતો કરુણ કેટલીક વાર્તાઓને સ્થાયીત્વ બક્ષે છે; તો ક્યારેક અનિષ્ટ સાથેનો સ્વસ્થ સમભાવ પણ આકર્ષક રીતે વાર્તાઓને જિવાડી જાય છે. સઘન પ્રતીકાત્મકતા ધારણ કરતી ‘જમનાનું પૂર’, વાર્તા અંતર્ગત વાર્તાના કરુણગર્ભને પોષતી ‘મુકુન્દરાય’, પ્રસન્નદાંપત્યની લાક્ષણિક મુદ્રા બનાવતી ‘જક્ષણી’, વિશેષ સામાજિક પરિવેશ વચ્ચે નારીના સંકલ્પબળ સુધી પહોંચતી ‘ખેમી’, દાંપત્યવિષમતાને હળવી રીતે ભાણપદ્ધતિએ ઉઘાડતી ‘સરકારી નોકરીની સફળતાનો ભેદ’- આ સંગ્રહોની જ નહિ, ગુજરાતી સાહિત્યની ઉત્તમ વાર્તાઓ છે. (-ચંદ્રકાન્ત ટોપીવાળા)
'''સ્વૈરવિહાર – ભા. ૧, ૨ (૧૯૩૧, ૧૯૩૭) :''' રામનારાયણ વિ. પાઠકના નિબંધોના સંગ્રહો. ‘પ્રસ્થાન’ નિમિત્તે અને સ્વૈરવિહાર અર્થે લખાયેલા આ લેખો છે. યદ્દચ્છાથી વિષયો, વ્યક્તિઓ, વસ્તુઓ, પ્રસંગોને થતો યત્કિંચિત્ સ્પર્શ અને એ નિમિત્તે રચાતાં સાદ્દશ્યોમાંથી ઊભો થતો સ્વૈરવિહાર આ લેખોનો ઘાટ રચે છે. સપાટી પરથી મર્મ તરફ અને મર્મથી સપાટી તરફ સરકતા વિનોદ સાથે હળવાશનો એક પુટ આ લેખોમાં જોવાય છે. એમાં તરંગતુક્કા, તર્કાતર્કનાં સ્થિત્યંતરો, વ્યંગકટાક્ષ-વિડંબનાના અનેકાનેક સ્તરો અને આંતરબાહ્ય આવાગમનનાં સંક્રમણો આહલાદક છે. વિવિધ વાક્યપ્રયોગો, શબ્દપ્રયોગો, રૂઢિપ્રયોગો, અલંકારો, અવતરણો, કહેવતોથી ઉદબોધન, ચિંતન, સંવાદ અને કથનનાં શૈલીરૂપોમાં સરતું એમનું ગદ્ય નર્મ-મર્મની અનેક સીમાઓમાં અનુનેયશીલ છે. રમતિયાળપણાથી, છટકિયાળપણાથી અને જીવંતપણાથી આ સ્વૈરવિહારોએ નિબંધના સ્વરૂપની નવી તરેહો નિપજાવી છે. ‘ખરાબ કરવાની કળા’, ‘જેલવિહાર’, ‘મુંબઈ વિશે’ જેવાં લખાણો એ હકીકતનાં સુંદર ઉદાહરણો છે. (-ચંદ્રકાન્ત ટોપીવાળા) -->
ગોટીયામાળ
ગોટીયામાળ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના દક્ષિણ ભાગમાં આવેલા ડુંગરાળ તેમજ જંગલ વિસ્તાર ધરાવતા ડાંગ જિલ્લાના આહવા તાલુકામાં આવેલું ગામ છે. ગોટીયામાળ ગામમાં ૧૦૦ ટકા આદિવાસી લોકો વસે છે. તેઓ પરસ્પર સામાન્ય વહેવારમાં ડાંગી ભાષા એટલે કે કુકણા બોલીનો ઉપયોગ કરે છે. આ ગામ જંગલોથી ભરપૂર ડુંગરાળ પ્રદેશમાં આવેલું છે.
આ ગામ ખાતે નાગલી, અડદ, વરાઇ જેવા ધાન્યોના પાક લેવામાં આવે છે. આ ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ઉપરાંત અહીંના લોકો જંગલમાંથી મહુડાનાં ફુલ તેમ જ બી, ખાખરાનાં પાન, ટીમરુનાં પાન, સાગનાં બી, કરંજના બી જેવી ગૌણ વનપેદાશો એકઠી કરી તેને વેચીને પણ પોતાનું ગુજરાન ચલાવે છે.
શ્રેણી:આહવા તાલુકો
સમશેરપુરા (તા. વડગામ)
સમશેરપુરા (તા. વડગામ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના ઉત્તર ભાગમાં આવેલા બનાસકાંઠા જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૪ (ચૌદ) તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા વડગામ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. સમશેરપુરા ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, જીરુ, વરિયાળી, બાજરી, કપાસ, દિવેલા, રજકો તેમ જ અન્ય શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.
શ્રેણી:વડગામ તાલુકો
સપનાના વાવેતર
આ શ્રેણીમાં અનેક કલાકારોએ પોતાનો અભિનય દાખવ્યો હતો.જેવા કે સ્વ:અજીત વાછાની,કલ્પના દીવાન,અપરા મહેતા,દીના પાઠક,ઝંખના દેસાઈ,મેઘના રોય. વી.આજ શ્રેણી હિન્દીમાં પણ આજ કલાકારો સાથે 'એક મહલ હો સપનો કા' ના નામે પણ રજુ થઇ હતી.
શ્રેણી:ગુજરાતી ધારાવાહી શ્રેણી શ્રેણી:ડીડી ગુજરાતી
સંચય
નાણાં વ્યવસ્થામાં, કોઇ વસ્તુનો સંચય (સંચયકરણ ) કરવાને નફામાં એકી સાથે વધારો કરવો કે રોકાણોમાં થોડાક સમય બાદ થતી ભિન્નતા એમ થાય છે. એકાઉન્ટીંગમાં તેને એક ખાસ મતલબ છે, જ્યાં તેનો ઉલ્લેખ એકાઉન્ટના સરવૈયામાં થાય છે, જે તેની સંચય આધારિત એકાઉન્ટની જવાબદારીઓ અને રોકડ નાણાં પર આધારિત ન હોય તેવી અસ્ક્યામતને દર્શાવે છે.
આ રીતના એકાઉન્ટોના પ્રકારમાં, ચૂકવવા પાત્ર એકાઉન્ટો, મળવા પાત્ર એકાઉન્ટો, પાઘડી, સ્થગિત કર જવાબદારી અને ભવિષ્યના નફાના ખર્ચનો સમાવેશ થાય છે. ઉદાહરણ માટે, એક કંપની પોતાનો માલ એક ગ્રાહકને આપે છે, જે તેની કિંમતની ચૂકવણી પછીના રાજવૃત્તીય વર્ષમાં 30 દિવસ બાદ કરશે, અને આ સમયસીમાની શરૂઆત માલની સોંપણીના એક અઠવાડિયા પછી શરૂ થશે. સોંપણીના રાજવૃત્તીય વર્ષ માટે કંપની તેને હાલના આવક પત્રકમાં તેને એક આવક તરીકે ચાલુ રાખે છે, જો તેને આવનારા એકાઉન્ટીંગ સમયગાળા દરમિયાન તેની કિંમત ચૂકવી દેવામાં આવે તો પણ. રાજવૃત્તીય વર્ષની સોંપણી માટે સરવૈયાને એક સ્થગિત આવક (અસ્ક્યામત) તરીકે ચાલુ રખાય છે, પણ તે પછીના રાજવૃત્તીય વર્ષ માટે જ્યારે તેની કિંમતની ચૂકવણી થઇ જાય છે ત્યારે તેને સ્થગિત આવક નથી માનવામાં આવતી.
તેનાથી વિરુદ્ધ, સંચિત ખર્ચ, એક અનિશ્ચિત સમય કે રકમ સાથેની એક જવાબદારી છે, પણ અહીં અનિશ્ચિતતા જોગવાઇ બની શકે તેટલી નોંધપાત્ર નથી. સામેવાળા પક્ષ તરફથી મેળવવામાં આવેલા માલ કે સેવાની ચૂકવણી કરવા માટેનું પેન્ડિંગ ઓબ્લિગેશન તેનું ઉદાહરણ છે, જ્યારે રોકડ બાદના એકાઉન્ટિંગ સમયગાળામાં ચૂકવવાની થતી હોવાથી તે સમયે રકમ સંચિત ખર્ચ માંથી બાદમાંથી બાદ થાય છે. અમેરિકામાં આ તફાવતને આઇએએસ (IAS) 37 દ્વારા સારી રીતે સ્પષ્ટ કરાયો છે. જે જણાવે છે કેઃ "ચૂકવવા પાત્ર વેપાર અને સંચયો જેવી અન્ય જવાબદારીમાંથી 11 જોગવાઇ અલગ પાડી શકાય છે કારણકે તેમાં સમય અથવા પતાવટ માટે જરૂરી ભાવિ ખર્ચની રકમ બાબતે અનિશ્ચિતતા છે.  તેનાથી વિપરીત:
"(એ) વેપાર ચૂકવવાપાત્રએ મેળવેલી કે આપૂર્તિ કરાયેલા માલ કે સેવા માટે ચૂકવવાની થતી જવાબદારીઓ છે અને તેનું ભરતિયું કરાય છે અથવા આપૂર્તિકર્તા સાથે ઔપચારિક રીતે સંમત થયેલી છે; અને "(બી) સંચયે મેળવેલી કે આપૂર્તિ કરાયેલા માલ કે સેવા માટે ચૂકવવાની થતી જવાબદારીઓ છે પરંતુ ચૂકવાઇ નથી, તેનું ભરતિયું થાય છે અથવા આપૂર્તિકર્તા સાથે સંમત થઇ છે જેમાં કર્મચારીને ચૂકવવાની બાકી રહેતી રકમ (દાખલા તરીકે, સંચિત વેકેશન પેને લગતી રકમ)નો પણ સમાવેશ થાય છે. જો કે કેટલીક વખત સંચિત રકમ અથવા સમયનો અંદાજ કાઢવો જરૂરી હોવા છતાં અનિશ્ચિતતા જોગવાઇ કરતા ઘણી ઓછી હોય છે.
"સંચયોને ઘણીવાર વેપાર અને અન્ય ચૂકવણીના ભાગ તરીકે નોંધાય છે જ્યારે જોગવાઇની અલગથી નોંધ થાય છે." આ બાબતને વધુ જટીલ કરતા કેટલીક લિગલિસ્ટિક એકાઉન્ટિંગ સિસ્ટમ "સંચિત આવક" અને "સંચિત ખર્ચ"નો સરળ અભિગમ લે છે અને પ્રત્યેકને ઔપચારિક રીતે ભરતિયું નહીં કરાયેલા આવક/ખર્ચ તરીકે વ્યાખ્યાયિત કરે છે. તે મુખ્યત્વે કર ગણતરીને લીધે છે, કેટલાક દેશોમાં ગ્રાહકે ચૂકવણી નહીં કરે અને સંબંધિત માંગણીની રકમ બિનવસૂલાતપાત્ર બને છે, છતાં ભરતિયું આપવાનું કાર્ય કરપાત્ર આવક રચે છે.
પગારપત્રકમાં સંચય
પગારપત્રકમાં નોકરીદાતા કર્મચારીને જે સામાન્ય લાભ પૂરો પાડશે, તે છે લાંબી રજા અથવા બિમારી સંચય. તેનો અર્થ તે થયો કે જેમ સમય પસાર થશે તેમ કર્મચારી વધારાનો બિમારી અથવા લાંબી રજાના સમયનો સંચય કરશે અને આ સમયને બેંકમાં મૂકવામાં આવે છે. સમય સંચયિત થયા બાદ નોકરીદાતા અથવા કર્મચારીનું પગારપત્રક બિમારી અથવા લાંબી રજા માટે વપરાયેલા સમયની રકમ પર નજર રાખશે.
સેવાની લંબાઇ
મોટા ભાગના નોકરીદાતાઓ માટે ટાઇમ-ઓફ નીતિ પ્રકાશિત કરાય છે અને સંચયના લાભની બાબતમાં તેનું પાલન થાય છે. આ માર્ગદર્શિકા તે સુનિશ્ચિત કરે છે કે તમામ કર્મચારીઓ સાથે બિમારી અને લાંબી રજાના સમયના વિતરણ અને ઉપયોગ બાબતે ન્યાયી રીતે વ્યવહાર કરવામાં આવે. આ માર્ગદર્શિકામાં કર્મચારી જે દરે લાંબી રજા અથવા બિમારી સમય સંચયિત કરશે તે ઘણીવાર સેવા (કર્મચારીએ નોકરીદાતા માટે કરેલા કામના સમયની રકમ)ની લંબાઇ દ્વારા નક્કી કરાય છે.
ટ્રાયલ સમયગાળો
અનેક કિસ્સામાં આ માર્ગદર્શિકા સૂચવે છે, કે નોકરીમાં એક ટ્રાયલ સમયગાળો છે (સામાન્ય રીતે 30 થી 90 દિવસો) જેમાં કર્મચારીને કોઇ સમય આપવામાં આવતો નથી. તે કર્મચારીને નોકરીએ રખાયા બાદ તાત્કાલિક બિમાર પડતા અટકાવી શકતો નથી, જો કે તેનો અર્થ એવો ચોક્કસ થાય છે કે તેમને તે સમયગાળા દરમિયાન પગાર નહીં મળે. જો કે તે કર્મચારીને કામના બીજા સપ્તાહ માટે લાંબી રજાનું આયોજન કરતા અટકાવતું નથી. આ ટ્રાયલ સમયગાળા બાદ સમયની એનાયતી શરૂ થઇ શકે છે અથવા તે નોકરીએ જોડાયા ત્યારની તારીખથી પાછલી અસરથી અમલી બની શકે છે.
રોલ ઓવર/કેરી ઓવર
કેટલીક સંચય નીતિઓમાં કેરી ઓવર કે રોલ ઓવર કેટલાક સમય કે તમામ બિનઉપયોગી સમય માટેની પણ સક્ષમ હોય છે, જે બીજા વર્ષમાં ઉપાર્જિત થાય છે. જો સંચય નીતિમાં કોઇ પ્રકારનો રોલઓવર ન હોય તો સંચિક સમય કે જે નોકરીદાતાના કેલેન્ડર વર્ષના અંતમાં મોટેભાગે જતો રહેતો હોય છે.
હજીરા બંદર
હજીરા બંદર અથવા સુરત બંદર (Hazira Port) ભારત દેશના ગુજરાત રાજ્યના સુરત શહેરથી દક્ષિણ-પશ્ચિમ દિશામાં આશરે ૨૦ કિલોમીટર જેટલા અંતરે અરબી સમુદ્રના કિનારે હજીરા ખાતે આવેલ એક ઊંડાઈ ધરાવતું બંદર છે. અહીં એલએનજી ટર્મિનલ સવલત અને મલ્ટી-કાર્ગો સવલત હજીરા પોર્ટ પ્રાઇવેટ લિમિટેડ (HPPL) દ્વારા બાંધવામાં આવેલ છે. આ એલએનજી સુવિધા કાર્યરત કરવામાં આવેલ છે, જ્યારે કાર્ગો બંદરનું નિર્માણ વિકાસ હેઠળ છે. આ શેલ ગેસ બી. વી (શેલ) અને ટોટલ ગેઝ ઇલેક્ટ્રીસાઇટ હોલ્ડીંગ ફ્રાન્સ (ટોટલ) કંપનીઓ વચ્ચેનું સંયુક્ત સાહસ છે. શેલ આ સાહસમાં ૭૪ % હિસ્સો ધરાવે છે, જ્યારે બાકીનો હિસ્સો ટોટલ ધરાવે છે.
સંદર્ભો
શ્રેણી:ગુજરાતનાં બંદરો શ્રેણી:સુરત જિલ્લો
દેલવાડા (તા. માણસા)
શ્રેણી:માણસા તાલુકો
નવાપુર (તા. ડભોઇ)
નવાપુર (તા. ડભોઇ) ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના મધ્ય ભાગમાં આવેલા વડોદરા જિલ્લામાં આવેલા  ડભોઇ તાલુકામાં આવેલું એક  ગામ છે. નવાપુર ગામના લોકોનો મુખ્ય વ્યવસાય ખેતી, ખેતમજૂરી તેમ જ પશુપાલન છે. આ ગામમાં મુખ્યત્વે ઘઉં, બાજરી, તુવર તેમ જ શાકભાજીના પાકની ખેતી કરવામાં આવે છે. આ ઉપરાંત કેટલાક લોકો પિયતની સગવડ મેળવી શેરડી, કેળાં, ડાંગર વગેરેની ખેતી પણ કરે છે. આ ગામમાં પ્રાથમિક શાળા, પંચાયતઘર, આંગણવાડી તેમ જ દૂધની ડેરી જેવી સવલતો પ્રાપ્ય થયેલી છે.