cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolina Hurricanes
O Carolina Hurricanes é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Raleigh (Estados Unidos), que compite na NHL. Foi fundado en 1972 e gañou un título de liga (Stanley Cup) na tempada 2005-06.
Dirk Nowitzki
DJK Würzburg
No estranxeiro, o progreso de Nowitzki non estaba a pasar desapercibido. En 1996 o FC Barcelona quixo fichalo, pero Nowitzki rexeitou moverse do país antes de acabar os seus estudos en Alemaña. Un ano despois, Dirk participou no Nike "Hoop Heroes Tour", onde xogou fronte a estrelas da NBA como Charles Barkley e Scottie Pippen. O alemán dispuxo de 30 minutos, chegando a machucar incluso diante do propio Barkley, o cal despois comentou: "O mozo é un xenio. Se quere entrar na NBA, pode chamarme". O 29 de marzo de 1998, Nowitzki foi elixido para xogar no Nike Hoop Summit, no encontro, disputado entre talentos estadounidenses e talentos do resto do mundo, Nowitzki asinou 33 puntos, con 6 de 12 en tiro, 14 rebotes e 3 roubos. Naquel encontro tamén participaron futuros NBA como Rashard Lewis e Al Harrington. Dirk impresionou cun conxunto de rapidez, control e habilidade co balón e un gran rango de tiro. Moitos equipos de Europa e da NBA querían facerse con el.
Mark Cuban e o "Big Three"
Na tempada 2003-04, Mark Cuban e Don Nelson decidiron engadir máis poder ofensivo ao equipo co fin de alcanzar por primeira vez o ansiado anel. Desta maneira, os Mavericks fixéronse con dous aleiros de categoría All-Star, Antawn Jamison (procedente de Golden State Warriors) e Antoine Walker (procedente de Boston Celtics). Ante a falta dun pivote de garantías, Don Nelson puxo a Nowitzki a xogar nesta posición, con Walker de ala-pivote e Jamison de sexto home. Para competir con solvencia na súa nova posición, Dirk colleu nove quilos de masa muscular no verán, sacrificando parte da súa axilidade. O resultado do experimento foi que as medias de Nowitzki diminuíron por primeira vez na súa carreira. O alemán acabou con 21,8 puntos, 8,7 rebotes e 2,7 asistencias. A pesar diso, foron números máis que suficientes para formar parte do All-Star e do terceiro quinteto da NBA. Dallas acabou cun balance de 52-30, e volveron enfrontarse a Sacramento Kings en primeira rolda. Os Kings liquidaron con facilidade a Dallas, 4-1, e deixaron ao equipo de Don Nelson cun amargo sabor de boca un ano máis.
Selección de Alemaña
No Eurobasket de 2005 en Serbia e Montenegro, Nowitzki colgouse a súa segunda medalla co combinado nacional. Contra todo prognóstico, superaron á Eslovenia en cuartos e a España en semifinais. Fronte a Eslovenia asinou 22 puntos e fronte a España anotou 27 con canastra decisiva incluída por encima de Jorge Garbajosa a falta de 3,9 segundos para o final. Na final caeron fronte a Grecia por 78-62. Nowitzki foi o máximo anotador do torneo con 26,7 puntos, e o segundo máximo reboteador con 10,8, levándose o MVP do Europeo. Un ano despois, no Mundial do Xapón 2006, Alemaña acabou en oitavo lugar, tras caer eliminada en cuartos de final ante os Estados Unidos. No Eurobasket de 2007 en España, Nowitzki liderou a Alemaña a acabar en quinta posición, insuficiente para participar nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008. Alemaña tívose que xogar a súa participación en Pequín no Torneo Preolímpico FIBA 2008. No partido polo terceiro lugar que daba acceso aos Xogos Olímpicos, Nowitzki liderou o triunfo alemán fronte a Porto Rico con 32 puntos. Alemaña estaría presente nos seus primeiros Xogos Olímpicos dende Barcelona 1992. Nowitzki foi elixido como abandeirado da delegación olímpica de Alemaña.
Sepp Blatter
Joseph "Sepp" Blatter, nado en Visp o 10 de marzo de 1936 é un dirixente de fútbol suízo, que foi presidente da FIFA entre 1998 e 2015.
Vida privada
A primeira esposa de Blatter foi Liliane Biner. A parella tivo unha filla, Corinne, e divorciáronse pouco despois. En 1981, Blatter casou con Barbara Käser, filla de Helmut Käser, predecesor de Blatter como secretario xeral da FIFA. O matrimonio durou dez anos, ata que Barbara faleceu por complicacións tras unha operación. En 1995, Blatter comezou unha relación con Ilona Boguska, amiga polaca da súa filla, da que se separou en 2002.
As Escobias, Lampón, Boiro
As Escobias é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Monoecia
Etimoloxías
En canto a monoclinia, é un termo formado polos elementos mono- e -clinia, este último derivado do grego antigo κλίνη klínē, "tálamo", "leito conxugal". Literalmente: "dun só leito". Diclino deriva de diclinia.
Casa de Meira
miniatura|300px|page=6|Manuscrito do Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia na [[Biblioteca Nacional de España.]] A casa de Meira foi unha casa nobiliaria galega do século XIV. As súas terras eran en Fragoso e Meira, foi integrada posteriormente nas casas de Andrade e Valadares.
Carelia do Norte
Municipios
Ostrobotnia do Norte conta con trece municipios, dos cales cinco son cidades (en letra grosa):
Le Wazzou polygame
Le Wazzou polygame é un filme franco-nixerino de 1971 sobre a poligamia dirixido e protagonizado por Oumarou Ganda. Foi producido por Argos Films en Francia. Gañou o Gran Premio no Festival de Cinema e Televisión Panafricanas de Uagadugú en 1972, sendo o primeiro gañador oficial do festival.
Ana Margarida de Carvalho
Traxectoria
É filla do escritor Mário de Carvalho. Nacida en Lisboa en 1969, licenciouse en Dereito pola Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa. Ten 2 fillos.
Realizou varios obradoiros e workshops na área da literatura e da escrita creativa.
On Kawara
Traxectoria
Logo da súa graduación en 1951 na Escola Superior de Kariya, a súa cidade natal, Kawara trasladouse a Toquio. En 1959 acompañou a súa familia a México, onde o seu pai foi destinado como director dunha compañía de enxeñaría. Alí permaneceu durante tres anos, durante os que pintou, acudiu a unha escola de arte e visitou o país.
Serie Today
As datas destes cadros da serie Today, pintadas á man cunha gran precisión, sempre están centradas no lenzo e pintadas en branco, en tanto que as cores sólidas do fondo varían ; no caso das dos primeiros anos adoitaban ser cores máis rechamantes e as máis recentes son normalmente máis escuras. Para os fondos aplicáronse catro capas de pintura, cada unha delas cun tempo de secado intermedio para ser puída antes de aplicar a seguinte.
René Robert Cavelier de La Salle
René Robert Cavelier de La Salle, nado en Ruán o 22 de novembro de 1643 e finado o 19 de marzo de 1687 ao sur da entón colonia francesa de Luisiana, preto de onde actualmente se atopa a cidade de Navasota, no estado americano de Texas, foi un explorador francés de sona, dadas as súas incursións en América do Norte onde percorreu a rexión dos Grandes Lagos dos Estados Unidos e do Canadá, despois o río Mississippi, explorando os territorios situados entre a rexión do Quebec e o delta do Mississippi.
Primeira viaxe
En 1669, financia unha pequena expedición que explora os lagos Ontario e Erie. Chega ao río Ohio, pero non alcanza o Mississippi, que sería descuberto por Louis Jolliet en 1672. A expedición compúñase de cinco canoas e quince homes. O Pai Dollier de Casson e outros sete homes viaxaban con el en tres canoas suplementarias.
Voo 90 de Air Florida
A NTSB determinou que a causa do accidente foi un erro dos pilotos que non activaron os sistemas de protección contra o xeo internos dos motores, usaron a reversa nunha tormenta de neve antes da engalaxe, intentaron usar a saída de gases dun avión diante deles para derreter o seu xeo, e fallaron en abortar a engalaxe despois de detectar un problema de potencia mentres rodaban vendo acumulación de xeo e neve nas ás.
René Robert Cavelier de La Salle
Terceira viaxe
A expedición padecerá ataques dos piratas, indios hostís e erros de navegación. O Saint-François pérdese fronte a corsarios españois nas Indias Occidentais, á altura de A Española. A expedición excede a desembocadura do Mississippi e continúa durante dúas semanas ao longo da costa cara ao oeste, chegando preto da baía de Matagorda, Texas. La Salle dáse conta do seu erro e decide facer escala na baía. O momento da manobra para entrar na baía o Aimable encalla sobre un banco de area. Finalmente, os colonos establecen o Forte San Luís preto de Vitoria, en Texas. O Joly regresa a Francia, en marzo de 1685, unha vez desembarca a súa carga. A expedición conta entón só cun buque, a Belle.
Valverde del Majano
Patrimonio
miniatura|Igrexa da Asunción
Economía
Polígono industrial Nicomedes García.
Sants-Montjuïc
Sants-Montjuïc é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña. Está situado ó sur da cidade e é o máis extenso cunha superficie de 2.090 hectáreas. Limita cos municipios de l'Hospitalet de Llobregat e el Prat de Llobregat, e tamén cos distritos barceloneses de les Corts, l'Eixample e Ciutat Vella. O 1 de xaneiro de 2005 tiña unha poboación de 177.636 habitantes.
Guillerme I de Hainaut
Traxectoria
Despois de morrer o seu irmán máis vello, Xoán ("Jean Sans Merci") na batalla de Courtrai (1302), despois da morte do seu pai, Xoán I de Hainaut, converteuse en herdeiro dos condados de Hainaut, Holanda e Zelandia.
En 1306 acordou co conde de Flandres unha tregua de catro anos. Pero a guerra retomouse despois deste prazo. Os holandeses e os zelandeses non o axudaron na guerra de Hainaut, co pretexto de que non estaban obrigados a facelo e que necesitaban defender as súas propias costas. Isto obrigouno, en 1310, a solicitar a paz nunhas condicións bastante duras para el.
Principado
Principado de Galilea
O Principado de Galilea foi un dos catro seigneuries do Reino de Xerusalén cruzado, segundo Jean de Ibelin, o comentarista do século XIII. O principado mesmo foi centrado ao redor de Tiberíades, a beiras do Mar de Galilea, pero ao sumarlle os territorios vasalos, o dominio abarcou a toda Galilea e a Fenicia meridional (actualmente o Líbano). O Principado tivo entre os seus vasalos os Ducados de Beirut, Nazaret, e Haifa, os cales moitas veces tiveron un número descomunal de sub-vasalos. A cidade independente de Sidón estivo no medio das terras galileas. Hai razóns para dubidarse da posición de Galilea como o señor dalgunhas deses terreos.
Banyalbufar
250px|miniatura|Localización de Banyalbufar Banyalbufar é un concello das Illas Baleares. localízase ó oeste da illa de Mallorca, entre a Serra de Tramuntana e o mar Mediterráneo. 18 km² e 568 habitantes (2005) agrupados en 3 núcleos de poboación: Banyalbufar (407), Es Port des Canonge (62) e Son Coll (28).
Monte Tibidabo
Historia
A montaña do Tibidabo comezou a ser urbanizada a finais do século XIX, por iniciativa do doutor Salvador Andreu, propietario dun laboratorio farmacéutico que producía as famosas "Pastillas do Dr. Andreu". A principios do século XX abriuse a Avinguda del Tibidabo, que rapidamente se converteu en zona da clase alta barcelonesa, balizándose de belos edificios de estilo modernista construídos polos mellores arquitectos da época. En 1901 construíuse o Tramvia Blau, que transcorría ao longo da Avinguda del Tibidabo ata o pé do funicular que sobe á montaña.
Edificacións
A Torre Pastor de Cruïlles, edificio inspirado na arquitectura tradicional, proxectado polo arquitecto Josep Puig i Cadafalch en 1908. De cor gris escuro e unha torre cadrada nunha das súas esquinas (á beira da estrada).
A Torre de les Aigües de Dos Rius, segundo un proxecto do arquitecto Josep Amargós i Samaranch de 1902. É cilíndrica, de ladrillo e pedra natural coroado por unha cúpula semiesférica que contén o depósito de auga.
Hidrodinámica
As ecuacións que describen a dinámica destes fluídos son as ecuacións de Navier-Stokes. Son a expresión matemática da conservación de masa e de cantidade de movemento.
No caso de fluídos non viscosos, tamén chamados fluídos coloidais, redúcense ás ecuacións de Euler.
Casa de Sarmiento
Historia
Os Sarmiento pertencen ao numeroso grupo de nobres que recibiron títulos e terras en Galiza do rei Henrique II, que concedeu moitos favores a quen o apoiaba (de aí o seu sobrenome "das Mercés"). Tiñan o título de Adelantado Mayor del Reino e pasaron a ser condes de Ribadavia e Ortigueira. Pese a estar arraigados na Galiza, seguiron vencellados aos seus intereses e alianzas castelás, loitando xunto cos Zúñiga de Monterrei contra os Ulloa e Soutomaior. Contra o século XVI-XVII reclamaban a súa orixe nun suposto príncipe suevo chamado "Sardamiro".
SD Atlético Novás
Xuvenís (División de Honra): Calvo, David, Martín, Diego José, Mario, César, Iván Patrick, Iago(C), Miguel Trigo, Gabriel e Marcos Dorado. O seu delegado é Roberto Fernández, e o adestrador Marcial. Na liga regular 2008/2009 acadaron a 6ª posición.
Na tempada 2013/14 o Novás quedou 1º na Primeira Nacional A e clasificouse para a fase de ascendo que organizou. Pero non conseguiron clasificarse.
Subrexión de Porvoo
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Denise Scott Brown
Educación e ensino
Coñecida como unha grande estudosa no campo de planeamento urbano, deu aulas na Universidade da California, en Berkeley, e foi nomeada copresidente do Programa de Design Urbano da Universidade da California, nos Ánxeles. Máis tarde deu aulas na Universidade de Yale e en 2003 foi profesora convidada ao lado de Venturi na Graduate School of Design, da Universidade de Harvard. Durante os seus anos no suroeste dos Estados Unidos, Denise mostrou un particular interese nas cidades máis recentes dos Ánxeles e Las Vegas.
Claudia López Hernández
Traxectoria
É a filla máis vella de Reyes Elías López Ruizes e María del Carmen Hernández, que tiveron outros seis fillos. Graduouse en Finanzas, Goberno e Relacións Internacionais pola Universidade Externado de Colombia. Ten unha mestría en Administración Pública e Política Urbana na Universidade de Columbia, de Nova York, e un doutoramento en Ciencia Política da Northwestern University.
Foi consultora das Nacións Unidas, colaborou con varios medios de comunicación do país como o programa Hora 20 de Caracol Radio, o portal La Silla Vacía, o xornal El Tiempo e a revista Semana.
Moodswinger
miniatura|220px|Aa Moodswinger, unha [[cítola eléctrica cunha terceira ponte adicional, Yuri Landman, 2006]] miniatura|220px|Ataque, resonancia e a combinación miniatura|220px A Moodswinger é un instrumento de corda eléctrico creado por Yuri Landman por encarga da banda Liars. Aínda que semella unha guitarra é realmente unha cítara. centro|600px
Rebelde sen causa
En 1990, Rebelde sen causa foi engadido ao National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórico e esteticamente significativo".
Monte de San Trocado
O poboado mineiro e a calzada a Lambrica
Ó poboado chégase subindo desde Laias andando por pistas forestais. Débese cruzar a actual autovía A-52 Vigo-Benavente. A causa da construción desta autovía, nos anos noventa fíxose desaparecer un importante sitio arqueolóxico prerromano e romano relacionado coa minería. O máis destacable deste sitio eran uns depósitos de mineral, tallados na rocha, e diversas construcións. Nas escavacións realizadas apareceron restos de muíños de man, útiles mineiros e moedas. Este asentamento figura en moitos estudos co nome de Barbantes, unha nova parroquia xurdida ó lado da de Laias no século XX, e coa que comparte unha parte do monte San Trocado. No subsolo do monte e no dos seus arredores hai estaño, con restos de explotacións ata mediados do século XX, polo que se pode considerar que este mineral xa fora explotado polos habitantes das épocas romana e prerromana. Tamén se poden rastrexar evidencias en lendas e na toponimia do lugar que aluden ó ouro, que podía ser extraído por diversas técnicas do interior dos montes (ver Laias), sendo a máis coñecida a do aproveitamento das areas fluviais.
O comercio dos minerais
Este movemento comercial, seguramente ligado á minería do ouro e do estaño -presentes nos arredores do Santrocado- é o único que pode explicar o auxe do gran castro de Lambrica, existente entre os concellos de San Amaro e Punxín e do que o pequeno miradoiro do Santrocado non é senón o seu apéndice de vixilancia da zona mineira, cara o sur, e das entradas de embarcacións polo río Miño que, coma se dixo máis arriba, son visibles desde Castrelo de Miño, uns poucos quilómetros antes de chegar ó embarcadoiro de Barbantes.
O que hai no cumio do monte: a capela e a festa
A festa que alí se celebraba era no 15 de maio, posible reminiscencia de cultos prerromanos. Contan os maiores que alí subían catro procesións, procedentes das catro parroquias que arrodeaban o monte (Eiras, Las, Laias e Ourantes), xuntándose na cima e gozando dun ledo día de festa, despois da "bendición dos campos" do contorno. López Cuevillas relata na súa obra Prosas Galegas esta celebración, que podía ser vista, segundo el mesmo di, por don Ramón Otero Pedrayo, dende a solaina do seu pazo de Trasalba (Amoeiro).
Restos arqueolóxicos, lendas e cultos
A preocupación do home polos lugares altos é común a toda a Humanidade, onde a Divindade está máis cerca e pode ser posible contactar con ela, ben sexa para pedir protección ou para agradecer favores, ademais de poder servir de lugar de vixilancia e defensa, sendo controlados pola elite dirixente no contorno.
Ignacio Agustí
Ignacio Agustí Peypoch, nado en Lliçà de Vall o 3 de setembro de 1913 e finado en Barcelona o 26 de febreiro de 1974, foi un escritor e xornalista catalán.
Traxectoria
Estudou dereito en Barcelona. Militante das mocidades da Lliga Regionalista, escribiu en catalán ata 1936, pero logo da guerra civil española tan só publicou en castelán e ingresou na FET de las JONS. Foi director da revista Destino e durante dous meses de Tele/eXprés.
Entre a súa obra en castelán destaca a pentaloxía La ceniza fue árbol onde no ambiente da Barcelona de finais do século XIX e a guerra civil española, narra o suceder da familia de Joaquín Rius, casado con Mariona Rebull, ambos pertencentes á burguesía industrial.
Illas Shortland
Xeografía
As illas Shortland consisten de máis de 100 pequenas illas de orixe volcánica, que forman unha cadea de preto de 65 km de lonxitude. Planas na súa maioría, algunhas plantadas con árbore de coco teñen unha superficie total de 414 quilómetros cadrados.
Nou Barris
250px|miniatura|Situación do distrito na cidade de [[Barcelona]] 250px|miniatura|Barrios do distrito de Nou Barris. Nou Barris é un distrito da cidade de Barcelona, en Cataluña, situado na zona norte da cidade, entre a Serra de Collserola e a Avinguda Meridiana.
Bob Anderson (piloto)
Traxectoria
Entrou na Fórmula Un en co seu propio automóbil un  Lola Mk4 baixo o nome de DW Racing Enterprises, un pequeno equipo en comparación con outros equipos privados como Scuderia Filipinetti ou Rob Walker Racing Team. DW en realidade só estaba composto por Bob e un pequeno equipo de mecánicos. A pesar deste impedimento, levou ao pequeno e flexible Lola á vitoria no Gran Premio de Roma de 1963 no primeiro ano. Nos anos posteriores pilotou coches privados baixo a mesma bandeira, o seu mellor resultado foi un terceiro lugar no Gran Premio de Austria de 1964. Foi galardoado co Von Trips Memorial Trophy como o máis exitoso participante privado da tempada de.
Víctor Moro
Como economista
Logo do paso pola política, regresou ao Banco de España como director da sede de Vigo (1980), Cataluña (con sede en Barcelona, desde 1982) e posteriormente, desde 1992, subdirector xeral nas oficinas centrais de Madrid.
Psidium
Cultivos e usos
En Asia, a goiaba crúa mergúllase en sal ou po de ameixa pasa. A goiaba fervida tamén é usada extensivamente para facer doces, xeleas, marmeladas (goiabada) e zumes. É unha das froitas con maiores niveis de vitamina C, por gramo contén unhas 6 ou 7 veces máis que a laranxa, o que a converte nun antigripal natural. As follas e a casca son adstrinxentes intestinais, especialmente nas diarreas dos nenos, pois son ricas en tanino, 30 g de follas por 150 ml de auga, o cocemento é empregado para lavar úlceras. A casca e a raíz da goiabeira son un bo reconstituínte que cura a anemia e fraquezas nerviosas, tomando o cocemento con frecuencia. O seu contido natural de produto fresco son 273 unidades en 100 g (véxase tamén vitamina C).
Especies
Preto de 400. No Brasil coñécense coma araçás. Entre elas:
Parede Nova, Tal, Muros
Parede Nova é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Revolta de xullo de 1927
Sucesos en Schattendorf
De volta á vila, ao pasar por diante da taberna dos seus adversarios, algúns dos socialistas retaron a estes a saír e pelexar. En vez de facelo, algúns deles, quizais movidos polo temor a que os socialistas, máis numerosos, asaltaran o establecemento, ou por simple odio, subiron ao segundo piso, empuñaron uns rifles que tiñan dispostos, e comezaron a disparar indiscriminadamente contra os seus rivais, que xa se afastaban. Os socialistas marchaban pacificamente e desarmados cando comezaron a tirotealos dende a taberna próxima. A causa do tiroteo, morreron dúas persoas, un inválido e un neno de oito anos, e houbo varios feridos leves (outras cinco persoas, entre elas outro neno). As autoridades optaron entón por prohibir temporalmente as reunións políticas na zona e reforzar a agrupación local da xendarmería. Tanto na capital como nas provincias, as mortes causaron consternación e ira, principalmente entre os socialistas, pero tamén entre parte dos demais partidos. Convocouse unha folga xeeral de quince minutos como repulsa pare o 2 de febreiro, día do enterro das vítimas. Nas Cortes, os socialistas esixiron ao chanceler Seipel que prohibiera a organización dos Frontkämpfer en Burgenland. Seipel reaccionou con indiferenza, indicando simplemente que se quebrara a «paz parlamentaria» en vez de condenar firmemente os sucesos.
Tensión e eleccións nacionais: frustración socialista
En abril, nun ambiente de tensión crecente, celebráronse as eleccións nacionais, que gañaron os socialdemócratas co 42 % dos votos, mais sen lograr substituír o chanceler conservador Seipel, que houbo, con todo, de engadir aos conservadores agrarios da Landbund («Liga Agraria») a súa coalición para manterse á fronte do Goberno. A pesar da liga de varios partidos formada por Seipel para vencer os socialistas, a súa «lista unitaria» obtivo oitenta e cinco escanos cando os partidos que a formaban contaran con noventa e dous no anterior Parlamento. O novo Goberno era un concerto dos partidos burgueses por temor aos socialistas. O fracaso de Seipel en frear os socialdemócratas, con todo, espertou o desexo dalgúns conservadores de abolir o sistema democrático. A Heimwehr, que en xeral apoiara os partidos burgueses, preparouse para enfrontarse aos socialistas nas rúas, dado que non puidera derrotalos definitivamente nas votacións, como pretendera. Pola súa banda, os partidarios dos socialistas sentíanse frustrados por ter gañado as eleccións pero non acadar o poder no Goberno federal, debido á manobra de Seipel.
Manifestación espontánea
Deste xeito, a manifestación espontánea de traballadores, comezada polos técnicos electricistas á que se uniron outros, non puido ser controlada polo pequeno grupo de policías que se reunira a toda presa. Os manifestantes protestaban pola sentenza absolutoria. Arredor das 9:00 a. m., os primeiros manifestantes alcanzaron a Ringstrasse preto do edificio da universidade. O primeiro incidente da mañá produciuse na Facultade de Teoloxía, a onde comenzaban chegar os seus alumnos. A mofa dun deles aos manifestantes fixo que algúns destes se abalanzaran a tomar o edificio; só a intervención primeiro dun policía e logo de representantes dos obreiros evitouno. O seguinte sucedeu preto do Concello, do que algúns funcionarios saíran para protestar fronte ao próximo edificio do Parlamento. Un cordón de policía impediu nun principio que seguiran adiante, o que atizou a furia dos manifestantes. Deputados socialistas acudiron dende O Parlamento para convencer o xefe da policía da zona, Hofrat Albert Tauss, para que permitira o paso dos manifestantes e evitara así posibles choques. Con todo, nese momento, chegaron reforzos da policía: un destacamento de policía montada, disposto a cargar contra a marcha, o que aumentou a tensión. A multitude comezou a apupar os xinetes e lanzáronselles algúns lastros. Unha vez que se lles permitiu o paso, os funcionarios deron unha volta ás Cortes berrando consignas e regresaron ao Concello.
Disturbios
Mentres o enorme edificio ardía sen que os bombeiros puidesen intervir e tratar de apagalo, Schober decidiu desoír as peticións do alcalde e acudir ao chanceler federal. Coa aquiescencia do seu superior, o vicechanceler e ministro do Interior Karl Hartleb, solicitou ao chanceler armar á policía e ordenarlle que disparara á multitude para expulsala do centro da cidade. Schober despregou 600 homes para esmagar as protestas, co permiso do chanceler federal. Este, que ata entón permanecera pasivo tomando os disturbios como un problema de orde público e non político, ordenou ao ministro de Defensa, Carl Vaugoin, que entregara as carabinas que solicitaban Schober e Hartleb, aínda que o ministro en principio opúxose á medida. A policía contaba con numerosos socialistas entre as súas filas, mais os rumores de torturas e brutais asasinatos —falsos—, fixeron que os axentes non dubidaran en disparar contra a multitude. Para empezar, retomaron a comisaría incendiada pola mañá. Unha hora máis tarde, acgegáronse ao Palacio de Xustiza; supostamente Deutsch telefoneou a Schober para que dera máis tempo á Liga para axudar aos bombeiros a achegarse ao incendio, cara o que avanzaban con gran lentitude polo estorbo dalgúns dos manifestantes. Deustch persuadiu a Schober de anular a orde de disparar contra a multitude, mais o motociclista que este enviou para avisar aos policías non chegou a tempo para evitar o choque.
Folga socialista e intervención da Heimwehr
Os dirixentes socialistas non obtiveron concesión algunha do chanceler —o día 15, reclamaran sen éxito a súa renuncia e a formación dun Goberno de socialistas e socialcristiáns para resolver a crise ou canto menos concesións para acougar os traballadores— e, acuciados polos rogos dos seus correlixionarios das provincias de que cesara a folga e con rumores de posibles intervencións militares estranxeiras no país, ordenaron a fin da folga de transportes e comunicacións a medianoite do día 18. O máis que obtiveron foi a garantía persoal do chanceler, realizada en privado, de que non aproveitaría as dificultades dos socialistas para eliminar a lexislación social aprobada durante os anos anteriores. Foi o segundo revés para os socialistas logo dos disturbios do día 15. Seipel rexeitou unha investigación independente dos sucesos dos días anteriores e o perdón dos detidos na revolta, aínda que accedeu a rescindir a alerta militar na que se encontraba o Exército.
Consecuencias
Considérase o acontecemento un fito na historia da primeira república austríaca, un símbolo da radicalización do movemento socialdemócrata austríaco e da súa impaciencia ante a falta de reformas no país. A dirección do partido socialdemócrata, que non tomou parte nos choques, perdeu parte da súa influencia entre os seus seguidores máis radicais. Os dirixentes socialistas, máis divididos logo dos sucesos entre moderados e radicais, tentaron estreitar o control do partido sobre a Liga de Defensa Republicana. Para os socialistas, a revolta resultara un desastre sen paliativos, que encumbrou temporalmente a Seipel.
Deborah Ajakaiye
Traxectoria
En 1980 converteuse na primeira muller profesora de física en África. Ensinou na Universidade Ahmadu Belo e na Universidade de Jos, sendo a decana de ciencias naturais nesta última. O seu labor en materia de xeovisualización utilizouse para localizar tanto depósitos minerais como augas subterráneas en Nixeria. Tamén creou un mapa de gravidade de Nixeria, traballando con varias das súas estudantes femininas. Despois de xubilarse, dedicou o seu tempo a unha organización benéfica con sede en Nixeria, CCWA, que fundara en 1991.
Premios
Ajakaiye foi recoñecida tanto polos seus avances científicos como pola súa axuda á nación de Nixeria. A Sociedade de Minería e Xeociencias de Nixeria honrouna polo seu traballo, converténdoa na primeira muller en recibir o premio. Tamén foi a primeira africana negra en ser nomeada membro da Sociedade Xeolóxica de Londres.
Bambuco
O bambuco é un xénero musical propio de Colombia. Está considerado un dos máis representativos dese país, tanto é así que chegou a ser recoñecido entre os emblemas nacionais e como parte do folclore desta nación caribeña.
Acuariofilia
Ata principios do século XX a acuariofilia fundamentalmente tiña un propósito científico, e é entón cando aparecen os primeiros acuarios e a afección ós mesmos como pasatempo e entretemento.
Soichi Noguchi
Soichi Noguchi (野口聡一 Noguchi Sōichi), nado o 15 de abril de 1965 en Iocoama, é un enxeñeiro aeronáutico e astronauta xaponés. Foi o quinto xaponés en viaxar ao espazo.
Traxectoria
Aínda que nado en Yokohama, pasou a súa infancia na cidade de Chigasaki. Entre 1984 e 1989 estudou na Universidade de Toquio onde se licenciou e doutorou en Enxeñería Aeronáutica. Despois de graduarse, Noguchi traballou para a empresa Ishikawajima-Harima, na área de I+D do seu departamento de aeronáutica e traballou no deseño de aerodinamicidade de avións comerciais.
Noguchi foi en 2009 na tripulación da Soiuz TMA-17. Cando estaba no espazo, en viaxes desenvolvidas en 2010, tomou diversas fotografías da Terra e publicounas en Twitter, a través de Twitpic. Entre esas fotos estaba unha da ría de Vigo.
A Baiuca, Moraime, Muxía
A Baiuca é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 29 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 15 eran mulleres.
Xabier Euzkitze
Biografía
Malia ser de Azpeitia, viviu na Zarautz dende que era un neno. Comezou como bertsolari de mozo, sendo o terceiro no campionato de bertsolaris de 1989 e o segundo en 1993. El rematou a súa carreira nesta arte en Soraluze no ano 1998, cando tiña 32 anos. Despois diso, comezou a traballar como xornalista na radio, e, a continuación, saltou á televisión vasca, ETB. Presentou programas como Sorginen Laratza, Kalaka e o telexornal en ETB1, e é notable no seu papel como comentarista para xogos de pelota vasca. Tamén é columnista do xornal Noticias de Gipuzkoa.
Santa Cataliña, Tal, Muros
Santa Cataliña é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Club Universitario de Ferrol
O Club Universitario de Ferrol, na actualidade coñecido como Baxi Ferrol por motivos publicitarios, é un equipo de baloncesto de Ferrol. Foi fundado en 1997, e milita na liga Feminina. Xoga os seus partidos como local no pavillón municipal de A Malata.
Paulo Varela Gomes
Traxectoria
Autor de artigos e libros da súa área de especialidade (historia da arquitcetura e da arte), foi tamén colaborador e cronista permanente de varios xornais e revistas, sobre todo o ''Público. ''
New York Rangers
O New York Rangers é un equipo de hóckey sobre xeo que ten a súa sede en Manhattan, na cidade de Nova York (Estados Unidos) que compite na NHL. Foi fundado en 1926 e gañou en catro ocasións a liga (1927–28, 1932–33, 1939–40 e 1993–94) e cinco de división, aínda que tan só nunha ocasión se puido proclamar campión da súa conferencia, acadado o mesmo ano que o seu último título de liga (1993-94).
Ofis ar Brezhoneg
Ofis ar Brezhoneg (Oficina da lingua bretoa en galego) é un organismo creado o 1 de maio de 1999 para substituír o Servizo da Lingua Bretoa que existía dentro do Instituto Cultural da Bretaña (Skol uhel ar Vro). Actualmente é unha institución pública coñecida como Ofis Publik ar Brezhoneg (Oficina pública da lingua bretoa).
Juan Bautista Martínez Lemiña
Traxectoria
Mestre, xornalista, ilustrador, aprendiz de reloxeiro, tamén dirixiu o grupo de música Orquesta Lemiña, un sexteto de vento e percusión no que tocaba o violín e o acordeón. Correspondente en Ribeira de El Pueblo Gallego, asinaba moitos artigos co pseudónimo Tis-ta-bau. Colaborou en La Voz de Galicia e La Lucha e en 1933 fundou en Ribeira o semanario La Coraza. Foi director do colexio Curros da Coruña e mestre interino en Palmeira e Ribeira e en marzo de 1936 trasladouse á escola número 2 da Guarda. Colaborou en RAIG, El Noticiero Gallego, Presente e Escuela Azul.
Vida persoal
Casou con Josefina Ajeitos Lijó e foi pai de Juan Bautista e María Visitación Martínez Lijó.
Bolboreta
miniatura|240px|Espiritrompa (e ollo) dunha bolboreta. A dos lepidópteros é unha orde de insectos holometábolos (é dicir, de metamorfose completa), case sempre voadores, caracterizados, entre outras cousas, porque despois de ter superado o estado de larva, presenta dous pares de ás. As ás están recubertas con escamas microscópicas que se lle desprenden con só tocarlle, semellando, ao tacto e á vista, un po suave.
Alimentación
As eirugas aliméntanse da materia vexetal que as rodea: follas, flores, froitos, talos, raíces, o que lles dá grande importancia agrícola ao constituíren ás veces pragas importantes nos cultivos.
Descrición
A orde foi descritas en 1758 polo naturalista sueco Carl von Linné (Linneo), na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O termo do latín científico Lepidoptera (substantivo neutro plural) foi cuñado en 1735 por Linneo, e está formado polos elementos lepid- e -ptera (o -a final é a forma neutra plural), tirados do grego antigo λεπίς lepís, 'escama', e πτερόν pterón, 'a', unidos cun -o- epentético para facilitar a pronuncia.
Clasificación
Durante moits anos, a orde foi subdividida en dúas subordes, a dos ropalóceros, ou bolboretas diúrnas, e a dos heteróceros ou bolboretas nocturnas. A moderna cladística demostrou que esta antiga clasificación é artificial e, na actualidade, admítense catro subordes: Aglossata, Heterobathmiina, Zeugloptera e Glossata. As tres primeiras conteñen unhas poucas especies, mentres que Glossata inclúe ao 99 % dos lepidópteros actuais.
Sala de cinema
Os filmes proxéctanse cun proxector nunha pantalla fronte ao auditorio, mentres que o diálogo, o son e a música se emiten mediante altofalantes. Dende a década de 1970, empréganse subwoofers para os sons baixos. Na década de 2010 a maioría das salas están equipadas con proxeccións de cinema dixital, suprimindo a necesidade de transportar unha película física nun rolo pesado.
Galicia
miniatura|O [[Cine Fraga, na rúa Uruguai de Vigo, en 2012]] As primeiras exhibicións cinematográficas en Galicia tiveron lugar a finais do século XIX en teatros como o Teatro Circo da Coruña e o Tamberlick de Vigo. Entre 1900 e 1908 construíronse pavillóns adaptados ao espectáculo e en 1908 inaugurouse o Salón París na Coruña, primeiro cinematógrafo estable de Galicia.
Pantone
Historia
As orixes están nunha pequena empresa fundada en 1866 e adicada á creación de libros de mostra para fabricantes de cosméticos. Pantone era nos anos 50 unha empresa de artes gráficas. En 1956, contrataron a un recente graduado da Universidade Hofstra, Lawrence Herbert como empregado a tempo parcial. Herbert empregou os seus coñecementos de química para sistematizar e simplificar as accións da compañía cos pigmentos e na produción de tintas de color. En 1962, a división de tintas e de impresión gañaban cartos mentres que a división comercial estaba en perdas de 50.000 dólares. Lawrence Herbert posteriormente mercou toda a empresa.
Guías Pantone
300px|miniatura|PANTONE formula guide solid coated. Os sistemas de impresión gráfica empregan a cuatricromía chamada CMYK Ciano, Maxenta, Amarelo (Yellow) e Negro (Knight), o que se chama cores complementarios pero as pantallas de televisión empregan o RGB Vermello (Red), Verde (Green) e Azul (Blue).
Programación funcional
Utilidade
O obxectivo é conseguir linguaxes expresivas e matematicamente elegantes, nos que non sexa necesario baixar ao nivel da máquina para describir o proceso levado a cabo polo programa, e evitando o concepto de estado do cómputo. A secuencia de computaciones levadas a cabo polo programa rexeríase única e exclusivamente pola reescritura de definicións máis amplas a outras cada vez máis concretas e definidas, usando o que se denominan "definicións dirixidas".
Características
Os programas escritos nunha linguaxe funcional están constituídos unicamente por definicións de funcións, entendendo estas non como subprogramas clásicos dunha linguaxe imperativa, senón como funcións puramente matemáticas, nas que se verifican certas propiedades como a transparencia referencial (o significado dunha expresión depende unicamente do significado dos seus subexpresións), e xa que logo, a carencia total de efectos laterais.
Tal de Arriba, Tal, Muros
Tal de Arriba é un lugar da parroquia de Tal no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 262 habitantes (131 homes e 131 mulleres).
O Pacio, Pinol, Sober
O Pacio é un lugar da parroquia de Pinol do concello lugués de Sober, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Pedro de Castro y Figueroa
Traxectoria
Atopou á Nova España sobresaltada polo estado de guerra existente, ameazada no norte polos franceses e sobre o gran litoral do Golfo de México polos ingleses, aínda que ata entón non atacaran Veracruz, que era o camiño máis directo e de máis coidado cara á capital do vicerreinado. Sóubose que intentaron apoderarse de San Agustín da Florida, de onde foron rexeitados pola guarnición, moi exigua, que defendía esa praza, polo que o vicerrei apresurouse a enviar trescentos homes, armas, víveres e municións, para reforzar aos defensores daquel afastado lugar. Puxo especial empeño en desaugar as minas de Zacatecas, para obter maiores rendementos; fixo unha considerábel remisión de "situados" -diñeiro co que a Nova España axudaba ás posesións españolas que tiñan necesidades ou carencias- ás Filipinas, para labor misioneiro e deu as ordes pertinentes para limpar o porto de Veracruz, que estaba moi azolvado.
Dan Majerle
Daniel Lewis Majerle, nado o 9 de setembro de 1965 en Traverse City, Míchigan, é un ex xogador de baloncesto estadounidense que xogou na National Basketball Association (NBA) dende 1988 até 2002. Xogaba nas posicións de escolta e aleiro.
Óscar Naranjo
Ocupou o cargo de director desa institución entre maio de 2007 e xuño de 2012. Traballou no comando do departamento de Policía de Bolívar, o Comando de Operacións Especiais, a Dirección de Intelixencia e Contraintelixencia Policial e a Policía da cidade de Cali. Participou na Operación Apocalipse 1 que deu morte ó narcotraficante Gonzalo Rodríguez Gacha, membro do Cartel de Medellín ademais doutras operacións de intelixencia que terminaron coa morte de Pablo Escobar, capo do Cartel de Medellín. Naranjo é membro da International Drug Enforcement Association filial da DEA estadounidense, a Asociación Internacional de Xefes de Policía e o círculo de historia da Policía Nacional. O 19 de abril de 2012, o xeneral Naranjo presentou a súa renuncia ó presidente Juan Manuel Santos. A renuncia oficializouse o 12 de xuño de 2012. Foi asignado entón como negociador plenipotenciaro nas negociacións de paz coas FARC dende os seus inicios.
Naxib Mahfud
Estilo de escritura e temas
A súa novela de 1966 Tharthara Fawq Al-Nīl (Á deriva no Nilo) é unha das súas obras máis populares. Máis tarde foi levada ao cinema co título Thartharah Fawqa al-Nīl (árabe: ثرثرة فوق النيل, galego: Cotilleo sobre o Nilo) durante o réxime de Anwar el-Sadat. A historia critica a decadencia da sociedade exipcia durante a era Nasser. Foi prohibido por Sadat para non provocar aos exipcios que aínda amaban ao ex presidente Nasser. Antes de finais da década de 1990 era difícil atopar exemplares do libro prohibido.
Influencia política
Os escritos de Mahfouz influíron nunha nova xeración de xuristas exipcios, entre eles Nabil Mounir e Reda Aslan.
Pol Pot
Saloth Sar en Francia
Formou parte do capítulo camboxano do Partido Comunista Francés, o que o levaría a fundar o chamado "Grupo de Estudo de París", célula principal que xeraría os futuros Khmer vermellos e no cal participarían Ieng Sary, Khieu Samphan, Khieu Ponnary e Son Sen, quen serían pezas fundamentais na conformación do devandito movemento. Este grupo adicouse entón ao afondamento das ideas marxistas e do comunismo sempre en relación co Partido Comunista Francés. Traballaron arduamente en adherir os estudantes camboxanos en Francia ás súas ideas revolucionarias en contra da monarquía do rei Norodom Sihanouk, quen entón avanzaba na súa propia loita anticolonialista. Na súa obra Monarquía ou democracia afirma:
Comeza a Guerra de Vietnam
Saloth Sar é ben recibido na China, feito que o convence para desligarse aínda máis dos vietnamitas, motivo polo cal apoia o cambio de nome do partido por Partido Comunista de Kampuchea (PKK), pero o común da xente comeza a chamalos "Khmer vermellos" (Kamae Poah Kroión en khmer ou "Khmer Rouge" en francés). O comité central de tal partido é coñecido como Angkar, traducido como "a nación" ou "a organización".
Decadencia do réxime
O "inimigo oculto" volveuse unha obsesión para Pol Pot e, se non existían, el mesmo crearíaos ben cedo. Para el, os "inimigos externos" eran visibles, doados de identificar e de combater, pero os "inimigos no interior" eran unha tarefa na que todos debían implicarse. No seu anuncio da existencia do Partido Comunista de Kampuchea (PCK), dixo á asemblea: Interpretando literalmente as palabras do discurso de Pol Pot e seguindo a lectura de Chandler, un 1% ou 2% dos 7 millóns de camboxanos que había, supuñan entre 70 e 140 mil persoas que estaban consideradas "inimigos do Estado". Pol Pot dicía que os inimigos non podían ser tratados todos do mesmo xeito: uns debían ser "re-educados" e outros debían ser "neutralizados". Mentres se mantiña o dito discurso, centos de persoas eran interrogadas, torturadas e executadas en S-21.
Invasión vietnamita
O Xeneral Vo Nguyen Giap foi o responsable de dirixir a invasión da Camboxa de Pol Pot con 100 mil soldados e 20 mil guerrilleiros khmer do que se facía chamar Fronte Unida de Kampuchea cuxo dirixente era un ex-khmer vermello, Heng Samrin. A invasión, na cal Pol Pot non creu até que non a viu sobre Phnom Penh, comezou o 25 de decembro de 1978 e o 7 de xaneiro de 1979 o territorio camboxano estaba case sometido nas rexións máis importantes. O 17 de xaneiro de 1979 China comezaría en represalia á súa propia invasión de Vietnam, que de todas as maneiras non alcanzou as proporcións das de Vietnam en Camboxa. De todas as maneiras, as hostilidades na fronteira chinesa-vietnamita continuarían até a retirada do exército vietnamita de Phnom Penh. Aínda así, a ocupación vietnamita deulle a Pol Pot unha nova bandeira para outra campaña de liberación nacional, na cal atopou o apoio de varios países como Tailandia, que temían o comunismo vietnamita. China continuou protexéndoo e os mesmos Estados Unidos pretenderon utilizalo como un medio de contraposición para a hexemonía do Vietnam na rexión.
París-Roubaix 2014
Este foi o terceiro monumento da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2015.
Percorrido
O percorrido da carreira saíu á luz o 6 de xaneiro de 2015. O trazado resultou ser dunha lonxitude de 257 km, e nel repartíronse 28 tramos de pavé que sumaron 51,1 quilómetros. A saída deuse en Compiègne (arredores de París) e a chegada foi como vén sendo habitual no Velódromo André-Pétrieux.
Diñeiro
Aos vinte primeiros da carreira, atribúeselles un premio en diñeiro segundo o baremo da Unión Ciclista internacional. Repártese un total de 91.000 € en premios.
Val do Arado, Furco, Carballedo
En Val do Arado houbo un ferreiro que chegou aos 100 anos entrado o século XX. Era moi coñecido na contorna e a el acudía moita xente para ferrar os zocos.
Jean Pecquet
Traxectoria
En Montpellier fixo as súas descubertas máis significativas sobre a circulación linfática, especialmente as relativas ao receptaculum chyli ou cisterna de Pecquet. Thomas Bartholin atopará no corpo humano o conduto torácico pero non a cisterna, e confirmará as experiencias de Pecquet.
Vilariño, Pinol, Sober
Vilariño é un lugar da parroquia de Pinol do concello lugués de Sober, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Manuel María Puga Parga
Traxectoria
miniatura|300px|Exposición no [[Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González del Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, Pardo Bazán e Picadillo.]] Escribiu numerosos libros de gastronomía, incluíndo La cocina práctica en 1905, que tivo un grande éxito, e moitos outros libros de cociña así como numerosos artigos; foi enormemente popular no seu tempo como persoa e escritor, caracterizado polo sentido do humor e a defensa da vida popular tanto a nivel culinario, reivindicando o bacallau, as sardiñas e o lacón con grelos fronte ás copias da cociña francesa de moda na época, dicindo que unha das maiores experiencias da súa vida fora unha caldeirada comida nun barco de pesca. Non só aplicaba o humor á cociña senón tamén á política e a si mesmo. Como exemplo, descríbese así na súa nenez no seu libro Mi historia política:
Vaala
Vaala é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 940 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 764,04 km2, dos cales 461,39 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 2,26 hab./km².
Cimadevila, San Miguel de Sarandón, Vedra
A aldea componse de 25 vivendas unifamiliares divididas en 2 núcleos de poboación claramente diferenciados; o núcleo antigo con algunha vivenda de máis de 200 anos e remodeladas formado por 10 casas e a expansión de núcleo composto por 15 casas construídas a finais do século XX e principios do XXI. Esta expansión de núcleo coñécese como Piñeiros.
Posúe unha fonte natural de frescas e saudables augas que se mantén cun caudal abundante durante todo o ano.
Patrimonio
No lugar de Montenovo existen restos dunha antiga mámoa catalogada no PXOM.
Goiabeira
A goiabeira (Psidium guajava L.) é unha pequena árbore froiteira tropical, nativa de toda a América, agás Canadá. O froito é coñecido como goiaba ou guaiaba.
Foudia
Foudia é un xénero de aves da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos e familia dos ploceidos.
Josué País
Josué País García, nado en Santiago de Cuba o 28 de decembro de 1937 e morto no mesmo lugar o 30 de xuño de 1957, foi un revolucionario cubano de orixe galega. Era irmán máis novo de Frank País.
Caná
De todos os xeitos, non está claro que a cidade existise realmente. Algúns historiadores e estudosos da Biblia coidan que o Evanxeo de Xoán foi escrito para un público culto mais non necesariamente coñecedor da xeografía de Palestina, os cales afirman que Caná podería ser tan só un nome cunha función teolóxica e simbólica, máis ca histórica.
Josué País
Revolucionario
Participou nunha manifestación o 7 de decembro de 1953 en homenaxe a Antonio Maceo xunto con outros estudantes santiagueiros.
Asasinato
Os féretros de Josué, Salvador e Floro ían cubertos con bandeiras do 26 de xullo e os santiagueiros coreaban o Himno Nacional. Antes de partir para o cemiterio, dona Rosario ordenou: "Deixen o sarcófago aberto, para que Josué poida ver ao seu pobo que o segue".
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar
Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2014 e o 30 de setembro de 2015.
César Strawberry
Traxectoria
Ademais está desenvolven unha carreira como escritor, con tres novelas publicadas, a primeira parte dunha biografía sobre o grupo Def Con Dos e un libro de relatos compartido.