Cerámica_de_figuras_negras
Período Arcaico Preclásico
A partir do segundo terzo do século VI a.C., os artistas áticos interesáronse polas escenas mitolóxicas e outras representacións de figuras. Os frisos de animais quedaron menos importantes. Só uns poucos pintores se ocuparon deles, e xeralmente foron trasladados do centro de atención a zonas menos importantes dos vasos. Este novo estilo está especialmente representado polo vaso François, asinado tanto polo oleiro Ergotimos como polo pintor Kleitias (570–560 a. C.). Este cráter está considerado o máis famoso vaso pintado grego. É o primeiro cráter en voluta coñecido feito de arxila. Os acontecementos mitolóxicos represéntanse en varios frisos, mostrando frisos de animais en lugares secundarios. Neste vaso aparecen por primeira vez varios detalles iconográficos e técnicos. Moitos son únicos, como a representación dun mastro rebaixado dun veleiro; outras pasaron a formar parte do repertorio estándar, como as persoas sentadas cunha perna detrás da outra, en lugar de coa tradicional colocación paralela das pernas. Outros catro vasos máis pequenos foron asinados por Ergotimos e Kleitias, e atribúenselles vasos e fragmentos adicionais. Proporcionan probas doutras innovacións de Cleitias, como a primeira representación do nacemento de Atenea ou da Danza en Creta. esquerda|miniatura| Ánfora Panatenaico do Grupo Burgon (a ánfora Burgon), [[Atenea en armas cunha inscrición, 566/565 a. C., Museo Británico, Londres]] Nearchos (565–555 a. C.) asinou como oleiro e pintor. Favorecía as grandes figuras e foi o primeiro en crear imaxes que mostraban o aproveitamento dun carro. Outra innovación foi colocar un deseño de lingua sobre un fondo branco debaixo do beizo do vaso. Outros pintores talentosos foron o pintor da Acrópole 606 e o pintor Ptoon, cuxa peza máis coñecida é a Hearst Hydria. Tamén é significativo o Grupo Burgon, sendo a orixe da primeira ánfora Panatenaica totalmente conservada. miniatura| O secuestro de Thetis. Peleo obriga a acceder ao altar ardendo onde bailan as Nereidas, friso superposto nunha copa Siana do pintor C, c. 560 a.C., Colección Estatal de Antigüidades de Múnic miniatura|Boxeadores nunha cunca Siana, no estilo do [[pintor de Heidelberg, c. 575-550 a. C, Louvre]] A copa Siana evolucionou a partir da copa komast ao redor do 575 a.C. Mentres o Grupo Komast producía formas distintas das copas, algúns artesáns especializáronse na produción de copas despois da época do primeiro exemplificador importante das copas de Siana, o Pintor C (575-555 a.C.). As copas teñen un bordo máis alto que o anterior e unha base en forma de trompeta sobre un talo oco relativamente curto. Por primeira vez na pintura de vasos do ático decorou o interior da copa con imaxes enmarcadas ( tondo ). Había dous tipos de decoración. No estilo "double-decker", o corpo da copa e o beizo teñen decoracións separadas. No estilo "superposición" a imaxe esténdese tanto polo corpo como polo beizo. Despois do segundo cuarto do século VI a.C. houbo máis interese por decorar sobre todo copas con imaxes de deportistas. Outro importante pintor de copas de Siana foi o pintor de Heidelberg. El tamén pintou case exclusivamente copas de Siana. O seu tema favorito era o heroe Heracles. O Pintor de Heidelberg é o primeiro pintor ático que o amosou co xabaril de Erimanto, con Nereo, con Busiris e no xardín das Hespérides. O pintor de Cassandra, que decorou copas de tamaño medio con bases e beizos altos, marca o final do desenvolvemento da copa Siana. É fundamentalmente significativo como o primeiro pintor coñecido que pertence aos chamados pequenos mestres, un gran grupo de pintores que produciron a mesma gama de vasos, coñecidos como vasos ou copas dos pequenos mestres. As chamadas copas Merrythought foron producidas ao mesmo tempo que as cuncas Siana. Os seus mangos teñen forma de garfo de dúas puntas e rematan no que semella un botón. Estas copas non teñen un bordo delineado. Tamén teñen unha cunca máis profunda cun pé máis alto e estreito. miniatura| [[Heracles e Ares pelexan polo cadáver de Cycnus, no rexistro inferior un friso de animais, asinado polo oleiro Kolchos, atribuído ao pintor Lidos, xerra de viño ático, c. 560 a. C., atopado en Vulci, agora na Colección de Antigüidades Clásicas de Berlín, Museo Altes]] O último pintor destacado do Período Arcaico Preclásico foi Lidos ( 560-540 a. C.), quen asinou dúas das súas pezas superviventes con ho Lydos (o Lidio). El ou os seus antepasados inmediatos probabelmente procedían de Asia Menor, pero sen dúbida foi adestrado en Atenas. Agora atribúenselle máis de 130 vasos supervivientes. Unha das súas imaxes nunha hidra é a primeira representación ática coñecida da loita entre Heracles e Xerión. Lidos foi o primeiro en mostrar a Heracles coa pel dun león, que despois se tornou común na arte ática. Tamén describiu a batalla entre os deuses e os xigantes nun din atopado na acrópole de Atenas, e Heracles con Cycnus. Lidos decorou outros tipos de vasijas ademais de hydriai e dinos, como pratos, copas (copas de Siena superpostas), cráteres de columnas e psíkteres, así como tablillas votivas. Segue a ser difícil identificar os produtos de Lydos como tales, xa que con frecuencia difiren só lixeiramente dos da súa contorna inmediata. O estilo é bastante homoxéneo, pero as pezas varían considerabelmente en calidade. Os debuxos non sempre se elaboran con coidado. Lydos probabelmente era un capataz dun taller moi produtivo no distrito da cerámica de Atenas. Presumibelmente foi o último pintor de vasos áticos que puxo frisos de animais en grandes vasos. Aínda na tradición corintia, os seus debuxos de figuras son un elo da cadea de pintores de vasos que se estenden desde Cleitias pasando por Lydos e os Pintores Amasis até Exekias. Xunto a eles participou na evolución desta arte no Ática e tivo unha influencia duradeira. esquerda|miniatura| A caza do xabaril de Calydonia posibelmente aparece no friso superior desta ánfora tirrénica, que se atribúe ao pintor Timiades ou ao Grupo Tirreno, 560 a. C., procedente do sur de Etruria, agora na Colección de Antigüidades Clásicas de Berlín, Museo Altes Unha forma especial de vasos áticos deste período foi a ánfora tirrénica (550-530 a.C.). Eran ánforas de pescozo en forma de ovo con decoracións atípicas do canon de deseño ático habitual da época. Case todos os c. Atopáronse 200 vasos supervivientes en Etruria. O corpo da ánfora adoita estar subdividido en varios frisos paralelos. O friso superior ou do ombreiro adoita mostrar unha escena popular da mitoloxía. Ás veces hai temas menos comúns, como unha escena única do sacrificio de Polyxena. As primeiras imaxes eróticas coñecidas en vasos áticos tamén se atopan neste lugar. Os pintores poñen con frecuencia anotacións nas ánforas tirrénicas que identifican as persoas mostradas. Os outros dous ou tres frisos estaban decorados con animais; ás veces un deles foi substituído por un friso vexetal. O pescozo adoita pintarse cunha cruz ou festóns de palmeta de loto. As ánforas son bastante coloridas e lembran produtos corintios. Neste caso, unha forma corintia foi obviamente copiada deliberadamente para producir un tipo de vaso particular para o mercado etrusco, onde o estilo era popular. É posibel que esta forma non fose fabricada en Atenas senón noutro lugar do Ática, ou mesmo fóra do Ática. Os pintores importantes foron o Pintor Castellani e o Pintor Goltyr.