cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Serbia
Guerras Balcánicas
Despois da desfeita, Bulgaria transformouse nun poder local con desexo de desquite e buscou unha nova oportunidade para alcanzar as súas aspiracións territoriais. Aproximouse entón aos Imperios centrais na primeira guerra mundial porque os seus veciños (Serbia, Romanía e Grecia) estaban ao lado da Entente. O desastre de 1918 seguido polo Tratado de Neuilly supuxo a perda da saída ao mar Exeo e a cesión da Dobruxa do sur a Romanía.
O Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos
Polo que respecta aos eslavos do noroeste balcánico, ao final impúxose a solución iugoslava, defendida ante a Entente polo Comité Iugoslavo de Londres, que presidía o dálmata Ante Trumbić, un dos últimos representantes do movemento ilirista. O 20 de xullo de 1917, Trumbić, representante dos croatas do Comité de Londres, firmou con Pašić, xefe do goberno serbio no exilio, a Declaración de Corfú, que expresaba o acordo ao que chegaran para crear un Estado nacional, libre, independente e democrático que agrupase a serbios, croatas e eslovenos, e cuxo soberano pertencese á dinastía serbia dos Karagjoegjević. Entendíase que as distintas nacionalidades terían idénticos dereitos relixiosos, políticos e culturais pero -asunto de suma importancia- o documento non especificaba se o novo Estado ía ser federal ou unitario.
A Paz de París
Catro dos seus cinco tratados afectaron a países da área balcánica. Polo de Saint-Germain (19 de setembro de 1919), imposto a Austria, a Bucovina foi adxudicada aos romaneses, mentres que Eslovenia (a parte sur de Carintia, Carniola e o sur de Estiria), Dalmacia e Bosnia e Hercegovina quedaban englobadas no reino iugoslavo. Istria e a cidade dálmata de Zara (Zadar) foron cedidas a Italia, mentres que Fiume (Rijeka), disputada por italianos e croatas, sería convertida nunha cidade libre baixo a protección da Sociedade de Nacións.
A difícil existencia de Iugoslavia
250px|esquerda|miniatura|Voivodina. A Constitución autoritaria de 1931 restaurou parcialmente o parlamentarismo, pero mantivo as restricións ao labor dos partidos e das asociacións nacionalistas. A política de acougamento das tensións, intentada polos primeiros ministros Zivković e Marinković, creou unha forte oposición en Serbia. Porén, como non foi acompañada de auténticas medidas descentralizadoras, non diminuíron as protestas dos autonomistas, mentres que o movemento dos ustaše actuaba desde o exterior, interesadamente apoiado por Italia e Hungría. A partir de 1931, unha terríbel crise económica, que cortou de raíz a prosperidade que coñecía o país desde mediados da década anterior, veu a sumarse aos problemas políticos.
Primeira desaparición de Iugoslavia
Hitler presionaba para que se lle concedese liberdade de tránsito de material bélico polo país, cara a Grecia (febreiro de 1940), ao que finalmente accedeu o goberno a cambio da Macedonia grega e Salónica (25 de marzo de 1940). Pero o xeneral Simović opúxose, interpretando a protesta popular, e deu un golpe de Estado o 26 de marzo. O primeiro ministro Čvetković foi arrestado, anulada a rexencia e proclamada a maioría de idade de Pedro II (27 de marzo).
A Serbia de Nedić
Xeograficamente, o novo goberno administraba un territorio formado pola maior parte de Serbia Central, o sector norte de Kosovo, en torno a Kosovska Mitrovica, e a rexión autónoma do Banato, que se mantivo baixo o mando da minoría étnica alemá que vivía alí.
A Iugoslavia de Tito (1945-1980)
Ao finalizar a segunda guerra mundial, a parte noroeste da provincia de Gorizia (excepto a propia cidade de Gorizia) foi cedida a Iugoslavia, así como Istria, mentres que a porción sueste (xunto cunha porción do norte de Istria) pasou a formar parte do Territorio Libre de Trieste.
A zona, incluída a cidade de Trieste, fora liberada en abril de 1945 por tropas do mariscal Tito, que a reclamou para Iugoslavia. Como estes territorios tamén eran reclamados por Italia, no tratado de paz de 1947, baixo a protección da ONU, creouse este Territorio Libre de Trieste, dividido en dúas zonas: a zona A, baixo administración militar anglo-americana, e a zona B, ocupada e controlada por Iugoslavia. En outubro de 1954, Tito accedeu (Memorándum de Londres) a que a zona anglo-americana pasase a depender de Italia.
A Iugoslavia sen Tito
Esta produciuse á súa morte, acaecida en 1980, que deu paso efectivo á presidencia colectiva, formada por oito representantes das seis repúblicas e as dúas rexións autónomas, con presidente de rotación anual entre eles. Esta presidencia houbo de enfrontarse de contado á violencia xerada polas reivindicacións da minoría albanesa de Kosovo (que constituía o 90 % da poboación desa provincia autónoma de Serbia) e a crecentes dificultades económicas.
O fracaso da Comunidade Europea
Nos diversos nacionalismos iugoslavos non deixaban pegada as advertencias europeas. O mapa de Iugoslavia convertérase en repúblicas autistas encerradas na súa respectiva exaltación nacionalista e incapaces de dialogar.
O mosaico nacionalista
(*) Entre os outros inclúense, en porcentaxes aproximadas referidas á totalidade da poboación de Iugoslavia: romaneses (xitanos), 0,7 %; turcos, 0,5 %; eslovacos, 0,4 %; romaneses, 0,2 %; búlgaros, 0,2 %; valacos, 0,1 %; rutenos, 0,1 %; checos, 0,1 %; italianos, 0,1 %; ucraínos, 0,1%; alemáns, 0,1 % e, con menos do 1 %, rusos, xudeus, polacos e gregos.
A guerra de Croacia
O caso é que o xiro militar levou a Serbia a unha nova estratexia política. En vista da marcha dos acontecementos do verán de 1991, os gobernantes serbios deron xa por sentada a independencia croata. Era o momento de crear a Gran Serbia. Historicamente os serbios sempre pretenderon buscar as fronteiras alí onde se asentaban os últimos grupos da súa etnia, aínda que estivesen en exigua minoría. Ao contrario que os croatas, para os que sempre o decisivo era o territorio. Así que Belgrado decidiu construír unha nova Iugoslavia, marcar as fronteiras para que todos os serbios habitasen baixo un só estado e, por tanto, loitar para incorporar as zonas de Krajina e Eslavonia, onde o territorio cae do lado croata, pero a poboación conta con minorías serbias. (De Bosnia aínda non se falaba, pois considerábase parte desa nova Iugoslavia, o mesmo que Montenegro, Macedonia e as rexións ex autónomas de Voivodina e Kosovo, esta última con só un 10 % de poboación de orixe serbia).
O resultado foi que o exército iugoslavo (no que gran parte da oficialidade era de orixe comunista -e serbia-), defensor do Estado, percibía que o conflito bélico estaba acabando coas institucións federais: primeiro, a Liga dos Comunistas; logo, a presidencia rotatoria; a continuación, o Parlamento e, finalmente, o goberno. Pero todo sucedía a tal velocidade que, antes de acabar o ano 1991, os militares encontrábanse loitando por un Estado que na práctica xa non existía.
Conflito do sur de Serbia do 2001
miniatura|150px|Concellos serbios envolvidos no conflito.
Despois do final da guerra de Kosovo de 1999, estableceuse entre Kosovo (gobernado polas Nacións Unidas) e o interior de Iugoslavia, unha zona de tres millas cadradas denominada Ground Safety Zone (GSZ). As unidades do exército iugoslavo non tiñan acceso á zona, só a policía. A zona de exclusión incluía principalmente a vila albanesa de Dobrosin, pero non Presevo.
Serbia no efémero Estado de Serbia e Montenegro
O 21 de maio de 2006, nun plebiscito, o 55,4% da poboación montenegrina apoiou a independencia deste territorio (a Unión Europea fixara un mínimo do 50% dos votos a favor da independencia e un 55% de participación para aceptar o resultado).
Aproximación á Unión Europea
A condición esencial imposta polo máximo organismo comunitario ao goberno serbio para o seu ingreso na Unión era a captura e entrega ao Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia dos presuntos criminais de guerra Ratko Mladić e Goran Hadžić, que se supoñía que se ocultaban en territorio serbio.
Bidania-Goiatz
O concello naceu en 1964 cando se fusionaron os concellos de Bidania e Goiatz, situados a 1 km de distancia. O seu termo municipal ten unha extensión de 13,37 km². Limita ao norte con Errezil, ao sur e oeste con Beizama e ao leste con Albiztur. Ten tamén un pequeno enclave ao norte de Itsasondo. Tiña en 2015 unha poboación de 526 habitantes.
A Poula, Valonga, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Sistema nervioso autónomo
División simpática
A división simpática (toracolumbar) ten o soma ou corpo celular neuronal no corno lateral da medula espiñal (columnas celulares intermediolaterais) desde T1 a L2/3. Estes corpos celulares son neuronas eferentes viscerais xerais e constitúen as neuronas preganglionares. Hai varias localizacións posibles nas que as neuronas preganglionares poden facer sinapse coas neuronas postganglionares: Estes ganglios conteñen as neuronas postganglionares desde as que se fará a innervación dos órganos diana. As fibras postganglionares forman parte de nervios esplácnicos (viscerais) simpáticos.
Volta Redonda
Economía
En Volta Redonda atópase a Compañía Siderúrgica Nacional (CSN), maior siderúrxica de América Latina. Actualmente a súa economía, a pesar de aínda estar baseada na industria, é bastante diversificada, estando gran parte voltada á prestación de servizos e comercio.
Sistema nervioso autónomo
Sistema respiratorio
Os bronquíolos non teñen innervación simpática, pero están afectados pola adrenalina circulante.
Ciclo combinado
Futuro desta enerxía
A meirande diferenza nos niveis de eficacia desta enerxía en comparanza cos da centrais de enerxía dun só ciclo está xerando que nos últimos anos se comezase a crear un elevado número destas centrais ou que se remodelasen as centrais xa existentes para transformalas en centrais con ciclo combinado. Ademais, estas centrais permiten a utilización de gas para a combustión, que non contén xofre, xera menos dióxido de carbono e proporciona a mesma cantidade enerxética ca cos demais combustíbeis.
Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur
Localización
O territorio da provincia está composto pola parte oriental da illa Grande da Terra do Fogo e a illa de los Estados. A illa limita ao norte co estreito de Magalhães, ruta de comunicación entre os océanos Atlántico e Pacífico e ao sur co canal Beagle. Os límites provinciais esténdense no sector Antártico arxentino e Illas do Atlántico Sur, entre os meridianos 25°O. e 74°O. e o paralelo 50°S, formando parte do territorio provincial grandes extensións de auga sobre o Atlántico.
Estado Aragonés
Estado Aragonés foi un partido político nacionalista aragonés de esquerdas que se formou en Barcelona en decembro de 1933. A maioría dos seus membros procedían da Unión Aragonesista e eran orixinarios de Ribagorza. O seu presidente era Gaspar Torrente e entre os seus militantes estaban Emilio Jover e Julio Calvo Alfaro. As súas mocidades, Juventud de Estado Aragones Los Almogávares dirixida por Luis Porté, loitaron a carón dos escamots logo da declaración da República catalá por Lluís Companys o 6 de outubro de 1934, o que supuxo a clausura da súa sede e que a organización permanecese inactiva ata 1936, cando abren unha nova sede e elixen a Miguel Alcubierre presidente das mocidades que lanzou unha campaña en Aragón para a consecución da autonomía que tivo eco entre os partidos republicanos de esquerda, mentres Gaspar Torrente seguía na dirección do partido. Co comezo da Guerra civil española EA deixou de ter actividade pública. Estado Aragonés foi un partido pequeno, que non debeu pasar dos 50 afiliados e que tiña a Renacimiento Aragonés que o seu órgano oficioso.
Xerusalén
O status da parte oriental da cidade, conquistada en 1967 por Israel, está disputado, xa que neste sector —referido habitualmente como Xerusalén Leste ou Xerusalén Oriental, que inclúe a Cidade vella— é onde o Estado de Palestina pretende establecer a súa capital. Israel discute as reclamacións palestinas e, trala Guerra dos Seis Días, considera a cidade como un todo unificado e un mesmo municipio, declarándoa como a súa capital "eterna e indivisible" mediante a Lei de Xerusalén en 1980. Esta anexión provocou un amplo rexeitamento na comunidade internacional, materializado na resolución 478 do Consello de Seguridade da ONU, que a considerou contraria ao Dereito internacional, e en sinal de protesta por este acto unilateral os Estados membros das Nacións Unidas acabaron por trasladar as súas embaixadas a Tel Aviv, tal como pedía a resolución.
Toponimia
Nuns textos de execración da época do Imperio Medio de Exipto, cara o século XIX a. C. aparece mencionada unha cidade chamada Rušalim que é amplamente, máis non de xeito unánime, identificada con Xerusalén. A cidade aparece recollida como Urušalim nas cartas de Amarna de Abdi-Heba (cara o 1300 a. C.).
Herodes e o cénit de Xerusalén
Proclamado por Roma rei de Xudea no 37 a.C., Herodes o Grande vai emprender unha actividade construtora que levará a cidade ao seu apoxeo : empeza restaurando e ampliando o Templo ; para a inxente cantidade de peregrinos duplica a superficie da explanada (o actual Muro das Lamentacións é un resto do gran muro de contención occidental ) e deféndea cunha nova fortaleza no canto da HaBirah, a impoñente Antonia. Pechando o sur do recinto eleva unha gran Basílica Real, sempre no prevalecente estilo helenístico.
Cristiana e bizantina
miniatura|200px|dereita|Santo Sepulcro no século IV.
Ao comezo do século IV, coa asunción do cristianismo coma relixión do Imperio e a división do mesmo, coa conseguinte proclamación de Constantinopla a súa nova capital do Imperio Romano de Oriente, Xerusalén vai se converter no foco de peregrinación da emerxente nova fe, Terra Santa. Da man da nai do emperador Constantino I o Grande, Santa Helena, eríxense igrexas conmemorativas nos chamados santos lugares, onde se pensaba que Xesús Cristo pasara as súas derradeiras horas. A máis importante, no centro urbano, a do Santo Sepulcro (326/35 ). Levantada no lugar da morte e sepultura de Xesús (Gólgota), derrubando o templo a Venus que levantara o emperador Adriano no lugar, o templo de Xúpiter tamén sufriu a mesma sorte ca chegada do cristianismo. Ao outro lado do val de Kidron, no Monte das Oliveiras, erixiuse outra igrexa importante, a Eleona (325-35). Despois de languidecer coma pequena colonia de provincias, a economía local vai reverdecer co impulso das peregrinacións.
Imperio otomán
miniatura|250px|dereita|A [[Cúpula da Rocha está situada sobre a Explanada das Mesquitas no lugar onde se encontraba o antigo Templo dos xudeus.]]
Luciano Varela
O nome de Luciano Varela pode referirse a:
Batalla de Midway
A batalla de Midway foi a batalla naval máis importante da campaña do Pacífico da segunda guerra mundial. Entre o 4 e o 7 de xuño de 1942, só seis meses despois do ataque xaponés a Pearl Harbor, e un mes despois da batalla do mar do Coral, a armada dos Estados Unidos derrotou decisivamente á Armada Imperial Xaponesa nun ataque contra o atol Midway, inflixindo danos irreparables á frota xaponesa. O historiador militar John Keegan chamouna "o golpe máis espectacular e decisivo da historia da guerra naval".
Carmen Amaya
Traxectoria
En 1930, formou parte da compañía de Manuel Vallejo, actuando por toda España. Ao seu regreso a Barcelona bailou no Teatro Español, recomendada por José Cepero. En 1935 presentouse en Madrid nunha xira organizada polo empresario Juan Carceller. Esta actuación foi seguramente a auténtica consagración de Carmen a nivel estatal. Tamén o mundo do cinema se fixou nela e dende a súa primeira intervención no cinema interpretando un pequeno papel no filme La filla de Juan Simón, con Angelillo, en 1935 ata a última en Los Tarantos descóbrese no seu baile o valor do máis puro flamenco. Tamén en Barcelona, participou nunha revista musical.
Primeiros éxitos internacionais: Suramérica e Centroamérica (1936-1940)
Ademais, parece ser que durante boa parte daqueles anos en América a bailadeira mantivo unha relación sentimental con Sabicas, quen declarou pouco antes da súa muerte que Carmen e el foran mozos durante nove anos, e que se separaban en México.
Consagración nos Estados Unidos (1941-1947)
Dende 1942 en Hollywood converteuse nunha grande atracción. Interpretou unha versión de El amor brujo de Manuel de Falla, no Hollywoode Bowl, ante vinte mil persoas, coa Orquestra Filharmónica. Interveu nun gran número de filmes e gravou para diferentes compañías discográficas.
Regreso a España
En 1952 casou co guitarrista Juan Antonio Agüero, membro da súa compañía, un home pertencente a unha distinguida familia de Santander, que non era xitano. Viviron unha auténtica historia de amor, cunha voda íntima. No ano 1959 Carmen viviu outro dos momentos máis emocionantes da súa vida cando se celebrou a cerimonia de inauguración da fonte co seu nome no Paseo Marítimo de Barcelona, que atravesa o barrio de Somorrostro, os mesmos lugares e a mesma fonte por onde ela paseara moitos anos antes, cos pés descalzos e arrastrando as súas miserias de nena. Ese mesmo ano, alcanzou un gran triunfo no Westminster Theatre de Londres e no Teatro de la Zarzuela de Madrid.
Damián
Bibliografía
Damiana
Simfisanodóntidos
Os Simfisanofóntidos (Symphysanodontidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes, con especies nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Constantino Nikolaevich de Rusia
Estudos
En 1835, Constantino acompañou aos seus pais a Alemaña, ao oito anos de idade ensínaselle a levar un diario. A esta idade tamén se lle dota dun pequeno iate, co que pode navegar entre Peterhof e Kronstadt, pasando os seus días no mar e regresando a casa pola noite. En 1836, acompañado por Litke, embarcouse nunha longa expedición de vela e, por último, déuselle o mando da fragata Hércules, baixo a supervisión de Litke. Durante a súa formación, Constantino foi tratado como un cadete máis, até o punto de que se lle dispensou do seu título de gran duque. Do mesmo xeito non se libraba das gardas, nin sequera pola noite, nin choiva nin tormenta. Á idade de dezaseis promovéuselle ao rango de capitán e desempeñou o cargo de comandante na fragata Ulises, visitando diferentes portos ao longo do golfo de Finlandia e embarcando unha xira no sur que incluíu o Mediterráneo.
Reforma naval
Os plans para a reforma naval que Constantino levou a cabo comezaron no inicio do reinado do seu irmán. Visitou Inglaterra e Francia en 1857 para estudar as mariñas modernas. Deuse conta de que Rusia era unha potencia militar inferior, e realizou esforzos concertados para modernizar a frota rusa. Baixo as súas ordes, as vellas fragatas de madeira equipadas con canóns foron substituídas polos novos buques de ferro e aceiro equipados con moderna artillaría. A partir de 1857 supervisou a construción dun amplo programa que transformaba completamente a Armada Imperial e convertíaa de feito nunha superpotencia mundial. En virtude dos seus plans, a frota do Báltico recibiu 18 acoirazados, doce fragatas, canon e 100 barcos, mentres que a frota do Pacífico viuse reforzada con doce novos buques blindados, nove buques de transporte e catro fragatas. Só a frota do Mar Negro foi descoidada, en gran medida debido ás restricións ás que foi obrigada Rusia trala guerra de Crimea. Con todo, engadiu dezanove buques novos, o máximo permitido para o Imperio.
Crise familiar
A finais da década de 1860, Constantino mantivo unha aventura, da que tivo unha filla ilexítima, Marie Condousso. Na década de 1880, Marie foi enviada a Grecia para exercer de dama de compañía da súa media irmá, a raíña Olga. Marie finalmente casou cun banqueiro grego. Pouco despois do nacemento de Marie, Constantino comezou un novo enlace, cunha nova bailarina do Teatro Mariinski, chamada Anna Vasilievna Kuznetsova (1847—1922). Ela era a filla ilexítima da bailarina Tatiana Markianovna Kuznetsova e do actor Vasili Andréievich Karatyguin. Anna era vinte anos máis novo que Constantino, e aínda que inicialmente resistísese ao seu admirador, en 1873 deu a luz ao seu primeiro fillo, tras o que virían catro máis.
Constantino comprou para a súa segunda familia unha gran e cómoda leira preto de Pávlovsk, para ter ao seu amante e aos seus fillos ilexítimos a curta distancia. Separado agora da súa esposa refírese a ela como a súa "esposa legal". Unha vez máis, Constantino deu municións aos seus inimigos e á sociedade, que se escandalizaron da súa conduta e polo sufrimento da súa esposa, que tentaba levar a infidelidade con dignidade.
Monte Teleno
miniatura|dereita|Vista do Teleno.
O Teleno é unha montaña do suroeste da provincia de León, que acada os 2 188 m de altitude sobre o nivel do mar, sendo a cima máis elevada da cadea montañosa denominada montes de León. O macizo montañoso do Teleno separa as comarcas leonesas da Maragatería e a Valduerna da Cabreira. Nunha das súas abas nace o río Duerna, o antigo Ornia.
Rdio
Rdio é un servizo de streaming musical. Permite escoitar cancións buscando por artista, álbums, cancións ou listas de reproducións feitas polos usuarios. Está dispoñíbel na súa plataforma online, en aplicacións clientes para sistemas operativos Microsoft Windows e Mac OS X e en aplicacións para móbiles iOS, Android, Windows Phone e BlackBerry que dispoñen tamén dunha función de caché para reprodución sen conexión á rede. Hai tamén servizos para Sonos e Roku. O servizo conta con máis de 20 millóns de cancións na súa biblioteca.
Gabiria
O seu termo municipal ten unha extensión de 14,88 km². Tiña en 2015 unha poboación de 491 habitantes.
Punto medio
Coreano
Emprégase no coreano escrito a modo de barra para sinalar unha lista de dúas ou máis palabras ou funcionando de modo similar ao guión en casos como 미·소관계 (relacións americano-soviéticas).
Leelah Alcorn
Suicidio
Na nota indicaba o seu desexo de que tódalas súas posesións e cartos fosen doados a unha asociación en favor das persoas transxénero, e pedía que os problemas relacionados coa identidade de xénero se ensinasen nas escolas. A nota remataba desta forma: "A miña morte ten que significar algo. A miña morte ten que incluírse no número de persoas transxénero que se suicidaron este ano. Quero que alguén mire a ese número e diga 'iso está mal' e o amañe. Amañade a sociedade. Por favor". Unha segunda mensaxe apareceu publicada pouco despois, incluíndo unha desculpa para os seus amigos e irmáns polo trauma que pasarían por mor do seu suicidio, mais tamén contiña unha mensaxe negativa para os seus pais".  Deixou tamén unha nota de suicidio escrita a man na súa cama, que foi destruída pola súa nai despois de que a policía lle fixese unha copia durante a investigación do suceso.
Trilladeira pataqueira
Demografía
A mortaldade nas primeiras fases da vida é moi elevada, pero cando as circunstancias son favorables, con poucos depredadores e moito alimento, a elevada taxa de natalidade facilita que se produzan explosións demográficas. O rápido crecemento e maduración permiten que se sucedan varias xeracións nun mesmo ano.
Distribución
A subespecie típica, M. arvalis arvalis, esténdese desde Rusia Central, a través de Europa Central, até a costa atlántica de Francia. Alcanza a Península Ibérica, encontrándose nos Pireneos Occidentais e Centrais. Está ausente nas Illas Británicas, nas rexións setentrionais e na Europa Mediterránea. A subespecie ibérica, M. arvalis asturianus, de tamaño algo maior, estendíase polas montañas que rodean o val do Douro, pero desde 1980 a súa área expandiuse ás terras baixas e polo Sistema Ibérico.
Enrolamento
O enrolamento é un elemento decorativo arquitectónico formado por estruturas, normalmente vexetais, enroladas que se pode dispor, pintados ou esculpidos, en chapiteis, linteis, lenzos exteriores dos muros, recubrimentos de monumentos ou en manuscritos iluminados, contendo fundamentalmente motivos vexetais e, ás veces, animais ou figuras.
Coro Universitario Galego de Barcelona
O Coro Universitario Galego de Barcelona (CUGAB ) foi un coro e asociación coral que desenvolveu a súa actividade dende 1992 até 2004, na Universidade de Barcelona (UB). Fundárono o músico, e quen foi primeiro director do coro (1992-2001), César del Caño e mais Camilo Fernández, profesor da Área de Filoloxías Galega e Portuguesa, entidade esta que, xunto co Vicerrectorat d'Activitats Culturals da mesma Universidade, lle proporcionou apoio institucional entre 1992 e 2001.
Igrexa adventista do sétimo día
Crenzas
alt=Biblia de Gutenberg exposta na Biblioteca Pública de Nova York|miniatura|Os adventistas sosteñen que a [[Biblia é a Palabra de Deus e a única fonte das súas crenzas.]]
Crenzas comúns co cristianismo tradicional
Consideran ademais que o home foi creado inmaculado, pero que pola súa subseguinte caída entrou nun estado de separación e depravación. Con todo, pode alcanzar a salvación unicamente por graza, a través da fe no sacrificio de Xesús na cruz. A entrada á vida nova en Cristo é mediante o bautismo, unha confesión pública da morte do vello home e do novo nacemento. A igrexa é a comunidade de crentes que confesan que Xesucristo é Señor e Salvador, un corpo con moitos membros, chamados de toda nación, raza, lingua e pobo. Desta forma, ensinan que o home é xustificado pola fe, santificado pola morada interior de Cristo a través do Espírito Santo, e será glorificado na resurrección ou translación dos santos, cando Xesucristo retorne á terra. Na Terra Nova, Deus proporcionará un fogar eterno para os redimidos e un ambiente perfecto para a vida, o amor, o gozo e a aprendizaxe eternas na súa presenza.
Por último, comparten que o matrimonio foi establecido por Deus no Edén para que fose unha unión para toda a vida entre un home e unha muller, que haberá un xuízo de todos os homes, e que o evanxeo ha ser predicado como testemuño a todo o mundo.
Crenzas distintivas
Nalgunhas áreas do pensamento cristián, as doutrinas dos adventistas do sétimo día non son compartidas por ningunha outra denominación.
Por último, ensinan que os tres anxos de Apocalipses 14 representan a proclamación da última mensaxe de Deus ao mundo en preparación para a vinda de Cristo.
Mariana de Austria
Traxectoria
España viuse involucrada ao pouco tempo na guerra de Devolución (1667–1668) con Luís XIV de Francia, tras a que se asinou o tratado da paz de Aquisgrán en 1668. Fernando de Valenzuela substituíu a Nithard no favor da raíña en 1673. Con todo, aquel mesmo ano Mariana sufriu un rudo golpe ao recibir a noticia da morte da súa filla, a emperatriz Margarida Tareixa, en Viena. Dous anos máis tarde, en 1675 a rexencia chegou ao seu fin a debido á maioría de idade de Carlos II, pero Mariana seguiu influíndo bastante no seu débil fillo, salvo durante o período comprendido de 1677, en que Juan José de Austria fíxose co poder e confinouna en Toledo, até 1679, data da morte deste.
Ceftibuten
Ceftibuten é un antibiótico beta-lactámico pertencente á terceira xeración de cefalosporinas. Foi comercializado baixo o nome de Cedax.
Piedade (Michelangelo)
Traballos posteriores
O traballo de restauración develou que na man esquerda da Virxe aparece o monograma de Miguel Anxo, oculto durante case 500 anos: un “M” debuxado na palma coas liñas da man.
Composición
A composición é típica do Renacemento, practicamente, piramidal ou triangular, marcando un acusado contraste entre a Virxe e Cristo. O vértice coincide coa cabeza de María e a estatua vaise prolongando  progresivamente cara baixo até a base, onde caen as vestimentas. O corpo da Virxe está sentado e estrutúrase en tres partes: tronco, coxas e pernas, mentres o de Cristo insírese no seu colo e, en perpendicular ao eixo da virxe, tamén está pregado en tres partes. Igualmente, hai un forte contraste entre o corpo moi delicado e moi puído do Cristo e a gran cantidade de pregas profundas e do manto da Virxe.
A posición das dúas mans de María é fundamental para comprende-lo traballo. A man dereita, tensa, mobiliza tódalas forzas de María para reter o corpo de seu fillo. A man esquerda, coa palma aberta, o dedo índice tenso, o dedo medio e o anular lixeiramente dobrados, testemuñan a natureza dóce e caritativa da Virxe, e tamén o seu perdón (ma estendida), e a súa desgraza (os dedos dobrados).
Blackpool F.C.
O Blackpool Football Club é un equipo de fútbol profesional inglés da cidade de Blackpool, fundado no ano 1887. Actualmente compite no Football League Championship, a segunda división de fútbol profesional de Inglaterra.
De la grammatologie
Contido
Derrida defende a idea de que na tradición filosófica de Occidente a escritura sempre foi considerada unha forma derivada e secundaria da fala, como unha especie de "caída" desde a "presenza completa" da fala / lingua falada. Na obra Derrida deconstrúe esta idea tal e como é presentada por diferentes pensadores de diferentes épocas, mostrando as aporías e elipses a que leva este prexuízo. Derrida non pretende facer unha crítica especificamente da obra destes autores en concreto, xa que non cre que sexa posible escapar a estes parámetros de operación mental e de funcionar con estes esquemas e oposicións binarias. O seu propósito é crear unha nova ciencia da "gramatoloxía" que traballaría con estas cuestións dun modo completamente novo, seguindo o modelo da lingüística pero baseándose na escritura.
Ponte do Rei Fahd
A Ponte do Rei Fahd (en árabe: جسر الملك فهد) está formada por un conxunto de pontes e estradas sobre o golfo Pérsico, cunha lonxitude de cerca de 25 quilómetros, ligando Khobar, na Arabia Saudita, co arquipélago de Bahrain.
Paquistán Oriental
Historia
thumb| Paquistán Oriental foi unha parte fundamental de [[SEATO]] thumb | Suhrawardy (medio) co presidente dos Estados Unidos [[Dwight D. Eisenhower e o secretario de Estado John Foster Dulles]]
Goberno de Paquistán Oriental
O 14 de outubro de 1955, o último gobernador de Bengala Oriental (Amiruddin Ahmad) converteuse no primeiro gobernador de Paquistán Oriental. Ao mesmo tempo, o último ministro en xefe de Bengala Oriental converteuse en ministro en xefe de Paquistán Oriental. Este sistema durou ata o golpe militar de 1958 cando se aboliu o posto deministro en xefe tanto no Paquistán oriental como no occidental. De 1958 a 1971, a administración permaneceu en mans do presidente de Paquistán e do gobernador de Paquistán oriental que ás veces ostentou o título de administrador da lei marcial.
Fragmento de Okazaki
Un fragmento de Okazaki é un relativamente pequeno fragmento de ADN (cun primer de ARN no extremo terminal 5') formado na cadea retardada durante a replicación do ADN.
Gil Gerard
Traxectoria
Traballou como químico industrial, aos poucos anos, converteuse en director rexional dunha importante compañía química dirixida por Winthrop Rockefeller. Pero ambicionaba actuar, trasladouse a Nova York en 1969, estudaba arte dramática polo día e conducía un taxi pola noite, actuou en obras como Oklahoma ou Carousel. Presentouse a unhas probas para Love Story, que se estaba a rodar en Nova York e foi elixido para un pequeno papel, aínda que finalmente cortado non saíu en pantalla.
Durante os seguintes anos actuou en anuncios de televisión ata conseguir un papel importante na serie The Doctors (1974-1976). Gerard formou a súa propia produtora e filmou o filme Hooch como vehículo para relanzar a súa carreira, chamado a California coprotagonizou con Yvette Mimieux Ransom for Alice! e fixo de mozo de Lee Grant en Airport '77. Unha aparición en Little House on the Prairie impresionou a Michael Landon, quen lle deu un papel importante nunha ambiciosa teleserie, Killing Stone. Pero a actuación máis coñecida de Gerard foi o de capitán Buck Rogers na serie de televisión Buck Rogers no século XXV que se transmitiu de 1979 ata 1981. Logo apareceu en programas e series de televisión, tales como Sidekicks e E.A.R.T.H. Force.
Josep Maria Llompart
En 1982 foille concedido o Premi d'Honor de les Lletres Catalanes e o Premio Creu de Sant Jordi. Leva o seu nome o IES Llompart de Palma.
Budismo
O Buda
miniatura|Buda Gautama Na orixe, o budismo non é unha filosofía, senón unha « lección de cousas » (Dharma), o ensino da realidade, unha exposición do feito do sufrimento e do cesamento do sufrimento. Vén a ser unha filosofía e dentro de certas escolas unha relixión; considerada hoxe como unha ciencia do espírito.
As tres sementes do mal, ou « tres velenos »
Os velos do espírito comportan por exemplo :
Os renacementos
A vía para acadar esa liberación vén dada nas catro nobres verdades (catāri ariyasacāni), e o nobre sendeiro óctuplo (ariyāṭṭaṅxika magga).
O nobre camiño óctuplo
1) a sabedoría (prainas):
3) a meditación, ou a concentración (samasdhi)
Difusión
miniatura|Porcentaxe de adeptos cultural/nominais ao budismo combinados coas súas relixións relacionadas (de acordo coas estimacións máis altas). miniatura|Monxes butaneses en fronte a un mosteiro budista.
Plastoquinona
Estruturalmente é unha 2,3-dimetil-1,4-benzoquinona cunha cadea lateral de nove unidades isoprenilo.
Campionato de Europa de Balonmán
O Campionato de Europa de Balonmán é a máxima competición de balonmán entre seleccións nacionais de Europa. A Federación Europea de Balonmán organiza este campionato cada dous anos dende 1994, sendo o torneo masculino a comezos de ano e o feminino a finais de ano.
Biston betularia
Descrición
A súa envergadura de ás é de 55 mm (45–62 mm.) Ten un corpo bastante repoludo, e ás anteriores relativamente alongadas estreitas. As ás son brancas con pintiñas negras, e con liñas cruzadas negras máis ou menos aparentes. As pintas negras varían en cantidade, e nalgúns exemplares están case ausentes, mentres que noutros son tan densas que as ás parecen negras con pintas brancas. As antenas dos machos son fortemente bipectinadas.
Distribución
Biston betularia encóntrase en Asia nunha banda que vai por latitudes medias (non na parte norte ou sur) desde a rexión do Cáucaso e Rusia ata Xapón, e en Europa e Norteamérica.
Ecoloxía e ciclo vital
A eiruga mimetiza as poliñas das árbores, e a súa cor varía do verde ao castaño. Foi un dos primeiros animais que se soubo que se camuflaba por contracoloración que a fai aparecer plana (a tonalidade é a principal pista visual que fai que as cousas parezan sólidas), como publicou Edward Bagnall Poulton en 1887.
Comportamento de descanso
Majerus, et al., (2000) demostraron que as B. betularia están camufladas cripticamente contra o fondo no que pousan cando descansan en pólas de árbores. Nas lonxitudes de onda visibles para os humanos, a forma typica está camuflado contra liques e a forma carbonaria contra a codia de árbores. Porén, os paxaros son quen de ver a luz ultravioleta que os humanos non ven. Usando unha cámara de vídeo sensible ao ultravioleta, Majerus et al. mostraron que a typica reflicte a luz ultravioleta en forma de manchas e están camuflados contra liques incrustantes comúns nas pólas, tanto no ultravioleta coma nas lonxitudes de onda visibles para os humanos. Porén, a typica non está tan ben camuflada contra os liques foliosos comúns nos troncos das árbores; aínda que está camuflada nas lonxitudes de onda visibles para os humanos, no ultravioleta, os liques foliosos non reflicten dita luz.
Nomes das formas
En Europa continental, hai tres morfos: o morfo branco typica (sinónimo morpha/f. betularia), o morfo melánico negro carbonaria (sinónimo doubledayaria), e unha forma intermedia medionigra.
Evolución
miniatura|260px|Biston betularia betularia morpha typica, a avelaíña do bidueiro de corpo branco. miniatura|260px|Biston betularia betularia morpha carbonaria, a avelaíña do bidueiro de corpo negro.
O primeiro morfo carbonaria foi rexistrado por Edleston en Manchester en 1848, e nos seguintes anos incrementou a súa frecuencia. Os experimentos sobre predación, especialmente os feitos por Bernard Kettlewell no século XX, estableceron que o axente de selección eran os paxaros que depredaban o morfo carbonaria.
Ángel Pardo Puzo
Ángel Pardo Puzo, nado en Ferrol o 3 de decembro de 1869 e finado en San Fernando (provincia de Cádiz) o 16 de maio de 1922, foi un mariño e escritor galego.
Samsagaz Gamllí
Samsagaz Gamllí, máis tarde coñecido como Samsagaz o Afouto e Samsagaz o Forte e chamado normalmente Sam, é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Señor dos Aneis.
Diocese católica latina de Vladivostok
Historia
O 2 de febreiro de 1923, coa bula Semper Romani do papa Pío XI, a vigairía apostólica foi elevada a diocese, e tomou o nome de diocese de Vladivostok.
O 28 de maio de 1931 cedeu parte do seu territorio para erixir a administración apostólica de Harbin.
Samsagaz Gamllí
Aparicións
N'O Regreso do Rei, Sam rescatou a Frodo, devolveulle o Anel, e adentrouse en Mordor con el. Contaban con poucas provisións de auga e comida, e os hobbits víronse preto de morrer de fame no seu traxecto a través de Gorgoroth. O seu paso polas chairas quedou parcialmente garantido ao teren atraído Aragorn e Gandalf ás hostes de Mordor cara á Porta Negra.
Cinema
Nos filmes de Peter Jackson O Señor dos Aneis: A Irmandade do Anel (2001), O Señor dos Aneis: As Dúas Torres (2002) e O Señor dos Aneis: O Regreso do Rei (2003), Sam foi interpretado por Sean Astin.
María Luisa Durán Marquina
Traxectoria
Filla do xeneral Antonio Durán Loriga, foi redactora de El Ideal Gallego dende 1931. Durante a República foi unha das promotoras da Unión Regional de Derechas na Coruña. Foi profesora do Conservatorio Provincial de Música e Declamación dende 1944 e dirixiu teatro. Foi secretaria da Asociación da Prensa da Coruña.
Proteína SSB
SSB bacterianas
Os dominios proteicos SSB en bacterias son importantes para manter o metbolismo do ADN, concretamente a replicación do ADN, reparación do ADN e a recombinación. Ten unha estrutura de tres follas beta a unha soa folla beta de seis febras e forma un dímero. A proteína de unión ao ADN de febra sinxela (SSB) de E. coli é unha longa proteína de 178 aminoácidos, que se une as rexións de ADN monocatenario que se forman a replicación do ADN, na reparación do ADN e na recombinación. Ademais de estabilizar este ADN monocatenario, as proteínas SSB únense a outras proteínas implicadas nestes procesos modulando a súa función.
Estrutura
A proteína ICP8, que é a proteína SSB do virus Herpes simplex ten unha cabeza que consta de oito hélices alfa. A parte frontal da súa rexión pescozo consta de follas beta de cinco febras e dúas hélices alfa, mentres que a parte posterior é unha folla beta de tres febras. A parte que correspondería ao "ombreiro" do domnio N-terminal contén unha rexión en alfa hélice e folla beta. A proteína SSB de HSV-1, ICP8, é unha proteína nuclear que, xunto con outras proteínas de replicación cómpre para a replicación do ADN viral durante a infección lítica.
Amadeo de Souza-Cardoso
Traxectoria
Nado no seo dunha familia rica, esta influíuno no seu ingreso no curso de Dereito na Universidade de Coímbra, cambiando ao pouco tempo Dereito por Arquitectura na Academia de Belas Artes de Lisboa en 1905. O curso non satisfixo o seu xenio creativo, decidindo entón marchar a París en 1906 para instalarse no arrabalde de Montparnasse coa intención de seguir aló os seus estudos. As súas primeiras experiencias artísticas coñecidas foron deseños e caricaturas, despois adicouse á pintura. Pódese dicir que foi un pintor impresionista, expresionista, cubista, futurista mais sempre se negou a ser etiquetado como pintor dun determinado estilo. Malia as múltiples influencias das que foi influído, sempre procurou desenvolver unha creatividade e orixinalidade de seu nas súas obras. En 1908 instalouse no número catorce da Cité de Falguière. Alí frecuentou talleres preparatorios para a Academia de Beaux-Arts e a Academia Viti do pintor catalán Anglada Camarasa mais, a pesar diso, non chegou a ser admitido. En 1910 pasou algúns meses na cidade de Bruxelas e en 1911 expuxo algúns dos seus traballos no Salon des Indépendants, en París, achegándose paseniñamente ás vangardas e a artistas como Amedeo Modigliani, Constantin Brancusi, Alexander Archipenko, Juan Gris e Robert Delaunay. En 1912 publicou un álbum con vinte deseños e copiou o conto de Gustave Flaubert, "La Légende de Saint Julien l'Hospitalier", traballos ignorados polos expertos en arte.
Despois de participar en 1913 nunha exposición con oito traballos nos Estados Unidos, no Armory Show, volveu a Portugal, onde tivo a ousadía de realizar dúas exposicións no Porto e Lisboa. Nese ano participou tamén no Herbstsalon da Galería Der Sturm, en Berlín. En 1914 viaxou a Barcelona onde se atopou con Antoni Gaudí, partindo posteriormente cara Madrid onde foi sorprendido polo comezo da I Guerra Mundial. Regresou entón a Portugal, onde iniciou unha meteórica carreira na experimentación de novas formas de expresión, tendo pintado con gran constancia ata o punto de expor en 1916 na vila do Porto 114 obras co título "Abstraccionismo", que serían tamén expostas en Lisboa.
O cubismo en expansión por toda Europa foi unha das maiores influencias no seu cubismo analítico.
Xogos Olímpicos de 2012
Rolda previa
As nove candidatas e a puntuación obtida foron:
Xunta de Estremadura
Formación
O presidente da Xunta de Estremadura é José Antonio Monago. Durante 24 anos o Presidente foi Juan Carlos Rodríguez Ibarra.
Archie Scott Brown
Traxectoria
Despois de que Archie gañara dúas carreiras en Snetterton o 3 de abril de 1954, Sid Green de Gilby Engineering decatouse de que Archie tiña a man dereita non formada e notificouno aos comisarios de carreira. Archie foi inmediatamente expulsado das carreiras de automóbiles, un golpe devastador para o piloto de carreiras en ascenso. Con todo, tivo un golpe de sorte que o devolvería ás carreiras de coches. Earl Howe, o presidente do British Racing Drivers' Club, vira anteriormente a pilotaxe de Archie e tomara nota para descubrir quen era o talentoso piloto. Cando contactou con Archie e descubriu que fora posteriormente expulsado das carreiras, apoiou o recurso de Archie ante o RAC. O Dr. Benjafield e Gregor Grant, o entón editor de Autosport tamén apoiaron o recurso de Archie. En xuño de 1954, Archie tiña de novo a súa licenza.
Chegou ao deporte do motor moi novo, despois de que o seu pai construíse un pequeno coche para axudar a súa mobilidade. A súa primeira carreira competitiva foi en 1951, no seu propio MG roadster, que mercou cun pequeno legado. A medida que creceu a súa reputación, o seu nome estivo estreitamente vinculado co de Lister Cars, inicialmente pilotando o Tojeiro special de Lister e posteriormente en autos de carreiras deportivos construídos polo propio Lister que levaban o seu nome. Archie acadou moito éxito pilotando o Lister-Jaguars, o famoso Knobblys. Coñecido polo seu estilo de condución valente, moitas veces era visto entrar nas curvas de lado. Preguntado sobre a posibilidade de que os freos do Lister fallaran completamente, respondeu "seguiría sen eles, vello". Ao longo dos poucos anos estivo no deporte, desenvolveu unha rivalidade feroz pero afable co crecente talentoso piloto estadounidense Masten Gregory.
Teatro do Atlántico
Historia
Este período tivo malos momentos, como ter que renunciar, por afogo económico a unha das actividades complementarias consideradas de enorme importancia: O capítulo de publicacións arredor de cada espectáculo, a publicación do texto íntegro da obra con estudos diversos sobre o autor, época, universo temático, entre outras cousas. Ademais, a figura de Franco estivo presente despois de xa rematada a ditadura, polo que o xeito co que as institucións públicas e os medios de comunicación tratan a Arte Dramático na comunidade galega, provocou que a traxectoria da compañía até agora tivese momentos de frustración e desilusión.
Alfredo Tella
Traxectoria
Irmán de Mercedes Tella. Xornalista xocoso, foi redactor de El Noroeste e despois de El Orzán, e colaborou en El Correo Gallego.
Teatro do Atlántico
XI Edición - 2007
Neste mesmo ano foi nomeada María Barcala á mellor interpretación no papel protagonista na obra A raíña da beleza de Leenane.
XIII Edición -  2009
Mellor iluminación→ Xúlio Lago na obra Unha primavera para Aldara.
Marley & Me (filme)
Crítica
Marley & Me recibiu críticas diversas pero en xeral positivas. En Rotten Tomatoes a película ten unha cualificación de 63%, baseada en 137 críticas, cunha media de 6/10. O consenso do sitio é, "os donos de animais deberían quedar engaiolados pero Marley and Me só esporadicamente ten éxito en arrancar risas e emocións na platea." En Metacritic, a película ten unha puntuación de 53 sobre 100, baseado en 30 críticas, indicando "comentarios diversos ou na media".
Castro de San Millao
Estudos
Dende mediados ata finais do século XX o sitio arqueolóxico foi estudado en tres períodos, ficando a día de hoxe abandonado. Os primeiros estudos veñen da man de Florentino López Cuevillas e Xesús Taboada Chivite no ano 1953. No ano 1954 López Cuevillas e Taboada Chivite volven ó castro para realizar as primeiras escavacións, así como para analizar a súa estrutura defensiva. Estas escavacións continúanse no ano 1955 co mesmo fin. X. Rodríguez González e Francisco Fariña Busto retoman os traballos desenvolvendo tarefas de limpeza e escavación. Máis tarde publican as memorias científicas nas que recollen os seus estudos.
Thomas Kuhn
Traxectoria
En 1964 ocupou a Cátedra de Historia da Ciencia na Universidade de Princeton ata 1979, ano no que pasou a se instalar en Boston, ocupando a Cátedra de Filosofía e Historia da Ciencia do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) ata 1991. Tres anos despois, en 1994, foille diagnosticado un cáncer bronquial do cal morreu o 17 de xuño de 1996 na súa casa de Cambridge, Massachusetts.
Fractura mecánica
O estudo detallado dos procesos que conducen á fractura e o obxecto da mecánica da fractura.
Castelo do Príncipe
O Castelo do Príncipe é unha fortaleza construída no século XVIII, sita na parroquia da Ameixenda, no concello de Cee. Foi declarado Ben de Interese Cultural no ano 1994. Dá nome á aldea de Castelo do Príncipe.
Thomas Kuhn
Inconmensurabilidade
Na súa obra A Estrutura das Revolucións científicas, Kuhn introduce ademais a noción de inconmensurabilidade dos paradigmas que se refire á incapacidade de comparar as teorías entre si. Segundo Kuhn, os paradigmas poden ter diferenzas de tres tipos: Estas diferenzas entre paradigmas marcan que son incomparables, pois non existe unha linguaxe común e neutral que adapte unha teoría a outra. Neste momento non se pode dicir que un paradigma é mellor ou peor ca outro, pero o avance da ciencia irá determinando a incompatibilidade entre eles ata que un acabe dominando sobre o outro, dando lugar a unha nova revolución científica.
Fractura mecánica
Fractura fráxil
a tensión admisíbel nun material cristalino é: onde:
País Vasco
Partidos políticos
miniatura|Pleno do [[Parlamento Vasco.]] miniatura|Sede do [[Goberno Vasco en Vitoria.]] A opción política maioritaria desde a transición democrática é a do nacionalismo vasco, nas súas diversas variantes desde as máis moderadas ata as máis radicais e coas súas diferentes concepcións para a configuración da actual Comunidade Autónoma (independentista, autonomista, federalista...). Devandita opción dispútase o mapa electoral con outras ideoloxías denominadas "non nacionalistas", de amplo apoio na provincia de Álava, tradicionalmente castelán-falante.