cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Miguel, Borraxeiros, Agolada
San Miguel é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 8 habitantes (7 homes e 1 muller), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Batalla de Xerusalén de 1917
As liñas de subministración do Imperio británico
miniatura|Carga de recursos nos [[camelos preto de Iafa.]]
Comezo do avance nos montes de Xudea
A 75.ª División, xunto ás Divisións Montadas Australianas e de Cabalería, comezou a súa incursión nos montes de Xudea, o 18 de novembro:
A 75.ª División
Todas as actividades militares fixéronse aínda máis difíciles polas condicións invernais. O terreo esvaraba e as negras e densas néboas reducían a visibilidade. Non era posible avanzar despois das 17:00 horas, momento no cal o principal posto miliar se situaba a menos de dous quilómetros da aldea de Saris. As unidades de infantería da 75.ª División avanzaran 16 km desde a mañá e tiveron que acampar na estrada, baixo os disparos dos francotiradores otománs.
As posicións dos exércitos otománs
miniatura|Operacións en Xerusalén. Situación ás 18:00 horas (19 de novembro de 1917). En adición á liña de Nahr Sukrerir, estendíase a Beit Jibrin xunto con Summeil e El Tineh, onde se librou a batalla de Mughar Ridge, as posicións da EEF e os exércitos otománs na noite do 19 de novembro de 1917, como se observa no mapa esquemático.
24 de novembro: Primeiro ataque a través do Nahr el Auja
A Brigada Montada de Rifles de Nova Zelandia avanzou a través do río e estableceu dúas cabezas de ponte. A primeira foi a través da ponte na estrada principal preto de Khirbet Hadrah (tamén denominado Khurbet Hadra) e a segunda foi en Sheik Muanis, preto da desembocadura do río. Estas operacións tiveron dous obxectivos: gañar territorio e desalentar ao Oitavo exército otomán de levar tropas aos montes de Xudea para reforzar ao Sétimo exército. Despois do éxito das accións da Brigada Montada de Rifles de Nova Zelandia, dous batallóns de infantería da 54.ª (East Anglian) División mantiveron as dúas cabeceiras da ponte na beira norte, ata que se viron superados en número nun ataque o día 25 de novembro, polas 3.ª e 7.ª Divisións do Oitavo exército otomán que os expulsaron das cabeceiras da ponte e restauraron a situación táctica.
Contraataques otománs
Von Falkenhayn e o Exército otomán buscaron beneficiarse da situación de debilidade e fatiga das divisións do Imperio británico, que estiveran loitando e avanzando desde os primeiros días do mes.
Texto da Rendición
150px|miniatura|Diagrama da entrada de Allenby a Xerusalén o 11 de decembro de 1917, en The Times.
Baía Edicións
Historia
Fundada na cidade da Coruña en 1990, ten varias liñas editoriais: libro de texto, contos infantís, xogos, literatura xuvenil e de adultos, ensaio e pensamento filosófico, gastronomía, divulgación da natureza. Patrocina, xunto a Sotelo Blanco Edicións e Edicións A Nosa Terra, o selo empresarial Consorcio Editorial Galego, a través do cal distribúe os seus fondos e coedita libros de texto.
A Torre, Borraxeiros, Agolada
A Torre é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 2 habitantes (2 homes), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Afonso XIII de España
Feitos importantes na súa vida
Durante o seu reinado, España, tras a intervención dos Estados Unidos na guerra colonial, perdeu as súas últimas posesións ultramarinas en Cuba, Porto Rico e Filipinas, durante o coñecido como desastre do 98. Xa no século XX desencadeouse novamente a guerra na zona norte de Marrocos que fora adxudicada a España nas reparticións internacionais. O conflito localizouse fundamentalmente na área máis próxima á cidade de Melilla, en contra dos rifeños de Abd el-Krim. 240px|esquerda|miniatura|O atentado na Calle Mayor de Madrid, 1906. A partir de 1923, durante a Ditadura de Primo de Rivera, este constituíu un goberno ao que denominou directorio, que estivo formado nun primeiro momento exclusivamente por militares (Directorio Militar) e, posteriormente (1925), tivo un carácter civil (Directorio Civil). Durante a ditadura púxose fin á guerra do Rif co desembarco de Alhucemas en 1925, e máis axuda francesa, que permitiu a conquista española definitiva do Rif en 1927. En 1929 celebráronse a Exposición Universal en Barcelona e a Iberoamericana en Sevilla, pero a oposición crecente que xerou o ditador, especialmente estendida entre estudantes, intelectuais e o corpo de Artillería (opoñíanse á reforma que pretendía o ditador do seu sistema de ascensos) fixeron que Afonso XIII apartase a Miguel Primo de Rivera do goberno o 29 de xaneiro de 1930, nomeando presidente do consello de ministros ao xeneral Dámaso Berenguer coa intención de retornar ao réxime constitucional. Este novo período coñeceuse enseguida como "a dictablanda", por contraste coa ditadura anterior.
Tras a caída do ditador -que faleceu semanas despois-, aumentaron as manifestacións antimonárquicas, acusouse ao rei de apoiar a ditadura de Primo de Rivera e de ter responsabilidades no desastre de Annual. Ese ano os partidos republicanos uníronse fronte a monarquía coa firma do Pacto de San Sebastián. Houbo pronunciamentos militares republicanos que foron frustrados polo goberno na base aérea de Cuatro Vientos (Madrid) e en Jaca (este último encabezado polos capitáns Fermín Galán e Ángel García Hernández, que foron fusilados tras un consello de guerra). En febreiro de 1931 o almirante Juan Bautista Aznar foi designado presidente do consello por Afonso XIII. O seu goberno convocou eleccións municipais o 12 de abril de 1931. Ao coñecerse nas eleccións mencionadas a vitoria nas cidades das candidaturas republicanas, Aznar pronunciou, o día 13, diante da prensa, unha frase histórica: "Que quieren vostedes que lles diga dun país que se deita monárquicoe se ergue republicano!" (aínda que a frase exacta fora pronunciada por José María Pemán seis meses antes nunha conferencia no Cinema Europa de Cuatro Caminos en Madrid e dicía: "España non podo deitars un día sendo monárquica e erguerse republicana ao día seguinte").
Froila Arias de Traba
Traxectoria
O conde Froila posuía terras e facendas na terra de Santiago, entre os ríos Ulla e Tambre, dentro do couto da catedral de Santiago. Debido a elas mantivo unha disputa xurisdicional coa igrexa compostelá durante o bispado do seu irmán Cresconio. Após o pasamento de Cresconio no ano 1066, o rei García, seu afillado, nomeou como sucesor a Gudesteo, sobriño de Froila e Cresconio. No ano 1069, nun momento no que o rei se atopaba no sur do reino, en campaña militar contra o conde rebelde Nuno Mendes, Froila asasinou desapiadadamente ao bispo Gudesteo a resultas do conflito territorial. A historia compostelá, fonte parcial e sempre favorábel á igrexa e os seus prelados, conta que o despezou durante a noite de Coresma. Ignórase se este crime motivou algún tipo de castigo por parte do rei, mais cando no 1071, García foi deposto polos seus irmáns e tivo que fuxir cara o exilio na Taifa de Sevilla, Froila semella ter mudado a súa vasalaxe pois en novembro dese mesmo ano aparece como confirmante nun documento de Afonso VI. E no ano seguinte, unha vez morto Sancho de Castela diante das murallas de Zamora, acudiu á convocatoria feita por Afonso á nobreza dos tres reinos para ser formalmente recoñecido como rei.
.co
.co é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Colombia.
Merlín e familia
Merlín e familia i outras historias é unha novela de Álvaro Cunqueiro, publicada en 1955 por Editorial Galaxia, coa que principiou un camiño exitoso como narrador en lingua galega.
Personaxes
Tanto os nomes como as formas de tratamento dos personaxes estranxeiros denotan exotismo, mentres que os personaxes da casa responden ao prototipo de nome de pía con parentesco.
Eleccións municipais en Moaña
IDM = Independientes del Morrazo.
APOM = Agrupación popular de Moaña.
Leopoldo Nóvoa
Traxectoria
Naceu na parroquia pontevedresa de Salcedo, sendo fillo do exfutbolista e diplomático galego-uruguaio Edmundo Nóvoa e de María de las Mercedes García Solís, filla do que fora alcalde de Pontevedra, Aquilino García Estévez. Con sete anos fixo a súa primeira viaxe a América e tres anos despois regresou a Galicia. Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 trasladouse ao Porto coa familia, xa que o pai, cónsul do Uruguai, fora expulsado de España. En 1938 emigrou a Uruguai, onde se vinculou con Joaquín Torres García. Pasou a súa xuventude en Montevideo, onde fundou a revista de cultura Apex con Carlos Maggi e outros artistas e intelectuais uruguaios. Nela participaron Joaquín Torres García, Juan Carlos Onetti, Juana de Ibarbourou, Julio María Sanguinetti e Marta Canessa. Trabou tamén unha estreita amizade con Jorge Oteiza, que chegou a prologarlle a súa exposición no Centro de Artes y Letras. En Buenos Aires, onde viviu entre 1948 e 1957, foi amigo de Lucio Fontana, que tivo moita influencia na súa obra, así como doutros galegos exiliados, coma Rafael Dieste e Luís Seoane.
Glomeruloesclerose segmentaria e focal
Causas
Existen diversas causas que poden levar a producir a GSF:
Tratamento
Se ningún dos fármacos é efectivo, a solución última é o transplante renal. Porén, a GSF é a glomerulopatía que máis recidiva unha vez transplantado o ril, tornando a doenza en cuestión de días.
Premios Ondas
Gala de entrega
Trátase duns galardóns moi prestixiosos en España que se entregan nunha gala con actuacións musicais e que adoita ser retransmitida polas emisoras e canles televisivas do grupo PRISA, ó que tamén pertence a propia Cadena SER.
Narval
Os narvais foron cazados desde hai máis de mil anos polo pobo inuit no norte do Canadá e en Groenlandia, para aproveitar a súa carne e o marfil do seu dente; e hoxe en día continúan practicando esta caza de subsistencia, regulada pola autoridades. Aínda que parece que as poboacións parecen estábeis, o narval é particularmente vulnerábel debido ao cambio climático e a ocupar unha estreita zona xeográfica e ter unha dieta moi especializada.
Outras ameazas para a poboación deste cetáceo son a depredación por parte dos seus inimigos naturais (tiburóns, osos polares e candorcas), a elevada contaminación mariña por praguicidas e metais pesados, e polos moitos individuos que quedan atrapados dentro de densas capas de xeo ao inicio do inverno, que lles impide desprazarse a mar aberto morrendo de inanición ou por afogamento, e a pouca capacidade de adaptación ante os cambios climáticos.
Poboación
No fiorde Inglefield Bredning e lugares adxacentes do nordeste de Groenlandia, en 2001 e 2002 estimouse unha poboación de 2 297 e 1 478 individuos, respectivamente. No sector euroasiático do Ártico só se realizou unha estimación en Scoresby Sound e no fiorde King Oscar, ao oriente de Groenlandia, cunha cifra de ta só 176 animais. Nas aguas do nordeste do Atlántico non existen estudos recentes. miniatura|250px|Narvais nas inmediacións da [[illa Somerset, no Ártico canadense.]]
Comportamento
Estes grupos ou mandas son mixtos, aínda que existe segregación en función do sexo e a idade. As femias e as crías adoitan formar un grupo, e os machos novos e os adultos, asociacións separadas. Pero centos de mandas poden xuntarse para viaxar, agrupando a miles de individuos que se estenden ao longo de moitos quilómetros cadrados. A segregación sexual en mandas grandes é máis evidente nas migracións de outono.
Alimentación
Sábese que, mentres buscan alimento, os narvais emiten secuencias regulares de clics lentos, que se intercalan con explosións de pulsos rápidos. Crese que este comportamento obedece a unha fase inicial da busca de presas, que se torna nunha fase de persecución activa en cuanto o animal descobre unha presa potencial. E canto máis se acerca á presa, o tempo de resposta entre os ecos faise máis breve, o cal pode explicar as series de rápidas de clics. Todo isto traduce un método de detección e captura de presas baseada na ecolocación.
Outras ameazas
O efecto do cambio climático nestes cetáceos é incerto. Están ben adaptados á vida nas placas de xeo, porén, son especialmente propensos a quedar atrapados en pequenas cavidades da grosa capa conxelada, o que á fin lles ocasiona a morte. Isto ocorre xeralmente cando existen cambios abruptos no clima. Unha publicación recente con respecto á sensibilidade dos mamíferos mariños do Ártico con respecto aos cambios climáticos e no ecosistema, estableceu que o narval é a especie máis susceptíbel, debido principalmente á súa distribución xeográfica restrinxida, ao feito de frecuentar sempre os mesmos sitios e o ter unha dieta tan especializada. Outra circunstancia que o faría especialmente sensíbel a estes cambios no clima, é o feito de ter unha adaptación fisiolóxica extrema. A especie conta cunha alta porcentaxe de fibras de contracción lenta nos músculos natatorios (87 %), característica que lle proporciona unha alta resistencia, pero lle resta velocidade, dándolle só unha escasa capacidade aerobia e un rango de acción limitado para desprazarse rapidamente entre as capas de xeo e as diferentes zonas de alimentación.
Richard Griffiths
Griffiths interpretou, xunto con Daniel Radcliffe a reprodución da obra premiada Equus, de Peter Shaffer no West End de Londres. O último ano, Griffiths recibiu unha nomeamento ó BAFTA por mellor actor na súa interpretación de Héctor na adaptación cinematográfica de Nicholas Hytner sobre os The History Boys.
Historia dos xudeus de Tesalónica
miniatura|250px|Familia xudía de Tesalónica en 1917. 251px|miniatura|Evolución da poboación de Tesalónica en relación coas súas tres principais comunidades: xudía, turca e grega (1500-1950).
Organización relixiosa
A diferenza do que ocorreu noutros lugares do Imperio Otomán, onde existían previamente comunidades de xudeus romaniotas producíronse tensións entre estes e os sefardís acabados de chegar, en Tesalónica, onde debido aos traslados forzosos de poboación apenas quedaban xudeus, non se deron problemas deste tipo. Cada grupo que chegaba fundaba a súa propia congregación. Os ritos (minhaggim) de cada unha destas congregacións (kehalim) diferían dos ritos das demais. A sinagoga era a base de cada grupo, e o seu nome aludía a miúdo á orixe dos inmigrantes. As comunidades non estiveron exentas de cismas, o que explica, por exemplo, a existencia dunha sinagoga Katallan Yachan ('antiga Cataluña'), fundada en 1492, e a aparición logo dunha Katallan Hadach ('nova Cataluña') a finais do século XVI:
Actividades económicas
A peculiaridade dos xudeus tesalonicenses residía en que interviñan en todos os sectores económicos e non se limitaban a especializarse nalgún deles, como ocorría nos lugares en que estaban en minoría. Había xudeus en todos os niveis da escala social, desde portadores ata grandes empresarios. Un dato significativo a este respecto é que Tesalónica contaba cun gran número de pescadores xudeus, caso practicamente único, do que só pode atoparse un paralelo na terra de Israel.
Esclerose do xudaísmo e chegada de Shabtai Zevi
miniatura|250px|[[Shabtai Zevi – Retrato por unha testemuña ocular, Esmirna, 1666.]] O xudaísmo tesalonicense beneficiouse durante moito tempo das ideas e coñecementos achegados sucesivamente polas diferentes ondadas de migración sefardí. Ao iren estas decrecendo ao longo do século XVI, o pensamento xudaico afundiuse na rutina, empobrecéndose considerablemente. Seguían frecuentándose as yeshivot, pero o ensino que alí se impartía fíxose moi formalista. A edición de obras relixiosas proseguiu pero sen renovarse. Unha testemuña estranxeira informa de que «son sempre as sempiternas cuestións de culto e de xurisprudencia comercial as que absorben a súa atención e nas que empregan os seus estudos e as súas investigacións. As súas obras son, en xeral, unha repetición dos escritos dos seus predecesores».
Desde o século XV desenvolveuse unha corrente mesiánica no mundo sefardí; a redención que marcaba o fin do mundo, en hebreo guéoulah, parecía inminente. Esta idea, que atopou un ambiente propicio na decadencia económica de Tesalónica, mantívose grazas ao crecente desenvolvemento dos estudos cabalísticos baseados no Zohar, que se atopaban en plena expansión nas yeshivot de Tesalónica. Anunciouse o fin dos tempos, sucesivamente, para 1540 e 1548, e logo para 1648 e 1666. Foi neste contexto no que fixo acto de presenza un mozo rabino procedente da veciña Esmirna: Shabtai Zevi. Expulsado desta cidade cara a 1651 tras proclamar ser o mesías, chegou a Tesalónica, onde moi pronto gañou unha extraordinaria reputación de sabio e cabalista. O groso dos seus seguidores eran membros da sinagoga Shalom, a miúdo antigos marranos. Tras varios anos de prudencia, desencadeou un novo escándalo ao pronunciar nun banquete solemne celebrado no patio da sinagoga Shalom o tetragrammaton, inefable para o xudaísmo, e presentarse como o machia'h ben David, é dicir, o mesías fillo de David. O consello rabínico federal expulsouno da cidade, e Shabtai Zevi partiu a predicar a súa doutrina noutras cidades do mundo sefardí. A súa predicación dividiu á comunidade xudía, tanto en Tesalónica como noutras cidades, e causou tales desordes que Shabtai Zevi foi arrestado e logo levado a Adrianópolis ante a presenza do sultán. Alí, intimidado a demostrar os seus poderes sobrenaturais rexeitando as frechas con que se lle ameazaba, terminou por abxurar da súa fe e converterse ao islam. Este golpe de efecto foi diversamente interpretado polos seus adeptos. Algúns viron un sinal e convertéronse ao islam; outros rexeitaron a súa doutrina e retornaron ao xudaísmo ortodoxo; e houbo quen, aínda permanecendo externamente fieis ao xudaísmo, continuaron seguindo en segredo os ensinos de Shabtai Zevi.
Industrialización
miniatura|250px|En Tesalónica, os xudeus ocupaban toda a escala social, do rico empresario ao humilde vendedor de limoada.
Os empresarios contrataban a súa man de obra sen distinción de relixión ou de etnia, ao contrario do que se facía noutros lugares do Imperio Otomán, o que contribuíu ao xurdimento de movementos obreiros non etnicistas aínda que influídos pola urxencia das cuestións nacionais.
Renacemento da literatura sefardí
Como pode suporse, este novo espertar da literatura sefardí de Tesalónica cesou abruptamente tras o case total exterminio da comunidade durante a segunda guerra mundial.
Circuíto das Américas
Circuíto
Desde a liña de saída, os coches soben á primeira curva, o punto máis alto do circuíto, co vértice da curva situada na cima do outeiro. Descenden outeiro abaixo para trazar unha serie de curvas rápidas inspiradas nas curvas Maggotts-Becketts-Chapel de Silverstone e nunha curva cega na curva 10, levándoos ao extremo máis afastado do circuíto e a unha pinza na curva 11. Os coches logo toman unha recta de 1 km. cara á zona dos talleres e do paddock antes de entrar no sector final da volta e entrelazando unha serie de curvas inspiradas na sección do estadio de Hockenheim. Seguido por unha costa abaixo, unha curva con vértice múltiple antes das dúas últimas curvas do circuíto, un par de curvas a man esquerda que devolven os coches á recta principal.
Cardiño da lagoa
Taxonomía
Viviparum: epíteto.
Bioi parallēlloi
Os relatos biográficos perdidos
Remitíndonos a fontes indirectas e textos alternativos pódese establecer que se perderon as biografías referentes a Hércules, Escipión o Africano, Epaminondas, Augusto, Claudio, Metelo ou Nerón.
Familia (botánica)
S
Sabiaceae Saccifoliaceae Salicaceae Salvadoraceae Sambucaceae Santalaceae Sapindaceae Sapotaceae Sarcobataceae Sarcolaenaceae Sarcospermataceae Sargentodoxaceae Sarraceniaceae Saururaceae Saxifragaceae Scheuchzeriaceae Schisandraceae Scrophulariaceae Scyphostegiaceae Scytopetalaceae Simaroubaceae Simmondsiaceae Siparunaceae Siphonodontaceae Sladeniaceae Smilacaceae Solanaceae Sonneratiaceae Sparganiaceae Sphaerosepalaceae Sphenocleaceae Sphenostemonaceae Spigeliaceae Stachyuraceae Stackhousiaceae Staphyleaceae Stegnospermataceae Stemonaceae Sterculiaceae Stilaginaceae Stilbaceae Strasburgeriaceae Strelitziaceae Strychnaceae Stylidiaceae Stylobasiaceae Stylocerataceae Styracaceae Surianaceae Symphoremataceae Symplocaceae
Suria Bai
Suria Bai, personaxe mitolóxico
Suria Bai é o aspecto feminino de Suria, o Sol, polo tanto é unha deusa solar, filla do deus sol tamén chamado Savitri. Suria Bai é esposa ou amante de Soma ou Chandra, o deus lunar. Nalgúns relatos é a esposa dos Ashvin, deuses xemelgos da luz, con eles atravesa o ceo nun carro e xuntos representan a luz da mañá, do mediodía e do atardecer. Cando é Suria-Savitri representa a alba.
Xosé Otero Canto
Xosé Otero Canto, nado na Ponte de Outeiro (Outeiro, Castro de Rei) o 6 de xuño de 1951, é un escritor galego. miniatura|IES Lucus Augusti, onde estudou e foi profesor.
Allariz (Santo Estevo), Allariz
Poboación
Segundo o IGE, en 2015 tiña 262 habitantes (130 homes e 132 mulleres). Os seus núcleos máis poboados son Vilaboa, Nanín e Vilariño de Tras do Convento, con 88, 61 e 48 habitantes respectivamente.
Munia Sánchez de Castela
Munia Sánchez de Castela, tamén chamada Muniadona ou Maior, nada en 995 e finada o 13 de xullo de 1066, foi condesa de Castela entre os anos 1029 e 1032, así como condesa de Ribagorza (1017 - 1032) e raíña consorte de Navarra (1010 - 1035), a través da súa unión matrimonial con Sancho III O Maior de Navarra.
Reino da Alta Borgoña
Reis da Alta Borgoña
En 922 Rodolfo II combateu no reino de Italia, derrotou a Berengario de Friuli e foi coroado como rei de Italia. O seu reinado foi, porén, impugnado polos nobres, que se rebelaron e convocaron o seu padrastro Hugo de Arlés, que expulsou a Rodolfo e gañou a coroa de ferro da Lombardía en Pavía en 926. En 933 Rodolfo cedeu finalmente todas as súas reclamacións en Italia en favor de Hugo e, a cambio, obtivo o reino da Baixa Borgoña, reunindo así os dous territorios borgoñóns.
Río Corgo, río Sarela
O Río Corgo, tamén coñecido como Río Corvo, é un pequeno río que nace no concello de Santiago de Compostela e desemboca no río Sarela. O río nace en Meixonfrío, ó norte da cidade, nun manancial á beira da rúa do Corgo. O seu percorrido é duns 5 quilómetros e discorre por algúns dos parques da cidade compostelá. Tamén hai treitos nos que o río foi artificialmente canalizado baixo a terra ó seu paso por zonas urbanas como interseccións de rúas ou a antiga feira do gando en Salgueiriños.
Sabela (Operación Triunfo)
Traxectoria
Os seus inicios artísticos foron con grupo pontés de música tradicional galega Muxarega do que comezou a formar parte con 16 anos. Tamén colaborou co acordeonista Andrés Penabad. Posteriormente formou o dúo Bahut, a canda o guitarrista Mateo Bruquetas co que realizaba actuacións en pequenos locais, vodas e preparaba o lanzamento dun disco antes da súa entrada en Operación Triunfo. Con Bahut lanzou varios temas en galego e castelán, Soa, Tacto de porcelana, Nacida para ser real e Terra vermella.
Escola rural galega
Organización e funcionamento
Respecto ao tipo de xornada, a máis adecuada é a xornada continua, xa que dota de tempo para realizar actividades extraescolares, e de máis facilidades de asistencia para as zonas de difícil acceso, aínda que a xornada partida tamén ten as súas vantaxes e inconvenientes.
Cláusula (música)
A comezos do século XIII as cadencias comezaron a enriquecerse, nunha voz, movementos do semitono, e noutros movementos, de tons en sentido contrario. A cláusula foi utilizada principalmente pola chamada Escola de Notre Dame.
The Best Exotic Marigold Hotel
The Best Exotic Marigold Hotel (de título completo The Best Exotic Marigold Hotel for the Elderly & Beautiful) é un filme británico dirixido por John Madden. O guión, escrito por Ol Parker, está baseado na novela de 2004 These Foolish Things, de Deborah Moggach. Está protagonizado por Judi Dench, Celia Imrie, Bill Nighy, Ronald Pickup, Maggie Smith, Tom Wilkinson e Penelope Wilton, que interpretan a un grupo de xubilados que se trasladan a unha residencia da India, dirixida polo novo Sonny, interpretado por Dev Patel. Foi producido por Participant Media e Blueprint Pictures cun orzamento de $10.000.000.
Francisco de Biedma Zayas
Invasión francesa
Ao comezo da Guerra da Independencia (1808) estaba vacante o posto do Capitán Xeneral de Galicia, xa que en marzo dese ano morrera no Porto, de enfermidade, o seu titular, Francisco de Taranco y Llano, que estaba alí ao mando das forzas galegas desprazadas en decembro de 1807 (uns 10.000 soldados) e que ocuparan o norte de Portugal ao servizo de Junot, en razón da daquela vixente alianza franco-española (establecida no Tratado de Fontainebleau). Interinamente desempeñaron o cargo, sucesivamente, Domingo Balestá, enxeñeiro militar e Mariscal de Campo, que regresou precipitadamente de Portugal onde estaba dirixindo un plano da costa setentrional dese país (posteriormente, o 16 de abril de 1813, a Rexencia do Reino —Cortes de Cádiz— destinaríao como Director-Subinspector da Costa de Granada). e Francisco Biedma, tamén Mariscal de Campo, destinado na Coruña.
Pero o levantamento acabou producíndose, e constituíndose na Coruña a Xunta Suprema do Reino de Galicia, que enviou a Biedma fóra de Galicia e nomeou Capitán Xeneral a Antonio Filangieri.
Chauvinismo
Chámase chauvinismo (tomando o nome do patriota francés Nicolas Chauvin), á crenza narcisista próxima á paranoia e a mitomanía de que o propio do país, ou rexión, ao que un pertence é o mellor en calquera aspecto.
Iga
O concello de Iga limita cos concellos de Nabari, Tsu, Kameyama (da prefectura de Mie); Nara, Yamazoe (da prefectura de Nara); Minamiyamashiro (prefectura de Quioto); e Kōka (da prefectura de Shiga).
Rudolf Carnap
Vida e obra
Carnap naceu no seo dunha familia xermano-occidental que fora humilde ata a xeración dos seus pais. Comezou a súa educación formal no Gymnasium Barmen. Desde 1910 ata 1914, acudiu á Universidade de Jena, intentando escribir unha tese de física. Pero tamén estudou coidadosamente a Crítica da razón pura de Kant nun curso impartido por Bruno Bauch, e foi un dos escasos estudantes que acudiu aos cursos de Frege sobre lóxica matemática. Logo de servir no exército alemán durante a primeira guerra mundial durante tres anos, déuselle permiso para estudar físicas na Universidade de Berlín, 1917-18, onde Albert Einstein acababa de ser nomeado profesor. Carnap entón acudiu á Universidade de Jena, onde escribiu unha tese establecendo unha teoría axiomática do espazo e do tempo. O departamento de física dixo que era demasiado filosófico, e Bruno Bauch do departamento de filosofía dixo que era pura física. Carnap escribiu entón outra tese, baixo a supervisión de Bauch, sobre a teoría do espazo desde un punto de vista kantiano máis ortodoxo, e publicouno como Der Raum («Espazo») nun número suplementario de Kant-Studien (1922).
En 1928, Carnap publicou dous libros importantes:
En febreiro de 1930, Tarski deu unha conferencia en Viena e en novembro de 1930 Carnap visitou Varsovia. Nestas ocasións aprendeu moito do enfoque da teoría de modelos de Tarski sobre semántica. En 1931, Carnap foi nomeado profesor na Universidade de Praga en idioma alemán. Alí escribiu o libro que ía facer del o máis famoso positivista lóxico e membro do Círculo de Viena, o seu Sintaxe lóxica da linguaxe (Carnap, 1934). Nesta obra, Carnap adiantou o seu principio de tolerancia, segundo o cal non existe algo que poida chamarse linguaxe ou lóxica «correctos» ou «verdadeiros». Un é libre de adoptar a forma de linguaxe que lle resulte útil aos seus propósitos. En 1933, Willard Quine coñeceu a Carnap en Praga e discutiron a obra deste último con certo detalle. Así comezou un respecto mutuo que duraría toda a vida entre estes dous homes, un que sobreviviu aos eventuais desacordos de Quine cunha serie das conclusións filosóficas de Carnap.
Carnap, que non ignoraba o que ocorrería en Europa co terceiro Reich, e cuxas conviccións socialistas e pacifistas o sinalaban abertamente, emigrou aos Estados Unidos en 1935 e converteuse en cidadán naturalizado en 1941. Mentres tanto en Viena, Moritz Schlick foi asasinado en 1936. Desde 1936 ata 1952, Carnap foi profesor de filosofía na Universidade de Chicago. Grazas en parte aos bos oficios de Quine, Carnap pasou os anos 1939-41 en Harvard, onde se reuniu con Tarski. Carnap (1963) máis tarde expresou certa irritación sobre a súa época de Chicago, onde el e Charles W. Morris eran os únicos membros do departamento comprometidos coa primacía da ciencia e da lóxica. (Os seus colegas de Chicago eran, entre outros, Richard McKeon, Mortimer Adler, Charles Hartshorne e Manley Thompson.) Os anos de Carnap en Chicago foron malia todo altamente produtivos. Escribiu libros sobre semántica (Carnap 1942, 1943, 1956), lóxica modal, chegando moi preto en Carnap (1956) á semántica de mundos posibles actualmente considerada estándar por esa lóxica que Saul Kripke propuxo a partir de 1959, e sobre os fundamentos filosóficos de probabilidade e indución (Carnap 1950, 1952).
Río Saona
Co nome de río Saona coñécense dous cursos fluviais:
Gran Premio de Mónaco de 1967
Resumo
As primeiras voltas foron axitadas - Jack Brabham fixo un trompo diante de Bruce McLaren e Jo Siffert, que chocaron tratando de evitalo, ao mesmo tempo Jim Clark tivo que tomar o camiño de escape. Jackie Stewart pasou á cabeza ata que rompeu o seu diferncial na volta 14. Hulme liderou a carreira ata que se viu obrigado a entrar en boxes para cambiar a batería. Clark remontou desde o posto 14 ata o cuarto cando rompeu a suspensión na volta 43, Bandini estrelouse cando recortaba a chicane e rematou cabeza abaixo entre os fardos de palla en chamas. A operación de rescate foi totalmente inadecuada, e Bandini morreu poucos días despois debido as queimaduras, a traxedia eclipsou a primeira vitoria de Denny Hulme nun dos circuítos máis difíciles do mundo.
Felipe Nasr
Fórmula Tres
Nas 24 horas de Daytona de 2012, Nasr terminou terceiro na xeral e na súa clase, pilotando un prototipo Riley de segunda xeración de Michael Shank Racing.
Vida persoal
Nasr enumera as súas afeccións favoritas deportes, pesca e mecánica, o seu piloto favorito era Ayrton Senna, e o seu circuíto favorito o circuíto de Spa-Francorchamps. Felipe é sobriño de Amir Nasr, que posúe un das máis exitosas escudarías de Fórmula e Suramericana que axudaron á progresión de moitos pilotos brasileiros de fórmula júnior, como Hélio Castroneves, Vitor Meira, Antônio Pizzonia, Luciano Burti, Bruno Junqueira, Cristiano da Matta, Mario Haberfeld, Max Wilson, Átila Abreu e Sérgio Jimenez.
Resultados Completos na Fórmula 1
* Tempada en progreso.
Bieito XIV, papa
Episcopado e cardenalato
O 12 de xuño de 1724 o papa Bieito XIII consagrouno persoalmente arcebispo titular de Teodosia cunha dispensa previa excepcional, pois só era diácono e non accedera ao sacerdocio. En 1727 foi nomeado bispo de Ancona, mantendo o grao de arcebispo ad personam e todos os cargos que ocupaba na curia. En 1726 foi nomeado cardeal in pectore, pero non foi proclamado até o 30 de abril de 1728, recibindo o título de S. Croce in Gerusalemme. En 1731 foi nomeado arcebispo de Bologna.
Morte
Faleceu o 3 de maio de 1758, e está sepultado no mausoleo que os cardeais que el creou mandaron erixir na Patriarcal Basílica Vaticana.
Corveta
A corveta apareceu en Francia a fins do século XVII, era un navío longo e rápido, de non máis de tres mastros que posuía unha única cuberta de combate con ata vinte canóns en batería. Utilizábase en misións de descuberta, para transmitir ordes a outros navíos ou a vixilancia das costas. A corveta moderna apareceu durante a segunda guerra mundial, cando a Royal Navy para evitar as enormes perdas que os submarinos alemáns estaban causando na súa mariña mercante creou un novo tipo de navío deseñado como escolta antisubmarina que denominou corveta. miniatura|Corveta Braunschweig
Lamatumbá
Primeira formación (1998 - 2007)
En 2001 editan o seu primeiro disco titulado Pachangüílanuí coa etiqueta Xingreira, e comezan a compartir escenario con artistas coma Manu Chao, Mau Mau, Barón Rojo ou Hechos contra el Decoro, e mesmo colaboran na banda sonora da serie da TVG Terra de Miranda.
Mar de Marín
O buque
O Mar de Marín era un buque arrastreiro, propiedade da armadora Pesca Loira, e que tiña a súa base no Porto de Marín. Tiña 34 metros de eslora e 8 de manga, e desprazaba 185 toneladas. Fora construído en 1989 en Marín.
Calo, Agrón, Ames
Calo é un lugar da parroquia de Agrón no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 19 homes e 24 mulleres.
MarShon Brooks
Boston Celtics
O 1 de xaneiro de 2014, foi asignado ós Maine Red Claws da NBA Development League. O 9 de xaneiro foi chamado de volta polos Celtics.
Sulaiman Al-Fahim
Traxectoria
Recentemente, Sulaiman Al-Fahim se desligou do Manchester City, o que facilitou a súa compra do Portsmouth Football Club, da Premier League.
Hipias de Élide
Biografía
Naceu en Élide (ou Atenas?), fillo de Diopites. Foi un home de carácter agre, gran versatilidade e descomunal memoria, sobre a que investigou creando varios sistemas mnemotécnicos. Gañouse o respecto dos seus cidadáns-discípulos de tal modo que foi enviado a varias cidades dorias, sobre todo a Esparta e Sicilia, a importantes embaixadas. En Atenas coñeceu a Sócrates e outros grandes pensadores. Coa seguridade característica dos últimos sofistas, el atribuíase ser unha autoridade en todos os temas, e conferenciou, en todos os eventos con éxito económico, sobre filosofía, poesía, gramática, historia, política, arqueoloxía, matemáticas, xeometría e astronomía.
Fachendeábase de ser máis popular que Protágoras, e estaba preparado en calquera momento para dar a dirección extemporánea de calquera persoa á asemblea de Olimpia. Desta habilidade non hai dúbida algunha, pero é igualmente certo que era superficial. O seu talento non era ofrecer coñecementos, senón darlles aos seus alumnos as armas da argumentación, para facelas fértiles na discusión sobre calquera tipo de temas. Dise que ostentaba de non vestir nada que non fixese coas súas propias mans.
Macenlle, Marín (San Xián), Marín
Macenlle é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 133 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 62 eran homes e 71 mulleres.
Presentación de antíxenos
miniatura|240px|A presentación de antíxenos estimula as células T a converterse ou ben en células CD8+ "citoóxicas" ou ben en células CD4+ "colaboradoras". A presentación de antíxenos é un proceso inmunitario esencial para o comezo da resposta inmunitaria das células T, a cal á súa vez é necesaria para a activación da resposta das células B (agás nuns poucos casos en que o antíxeno pode ser presentado directamente á célula B). Como as células T só poden recoñecer antíxenos fragmentados presentados na superficie da célula, Previamente debe ter lugar o procesamento do antíxenos, para que este sexa fragmentado, e unido a moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC), e despois transportado á superficie da célula, no proceso que propiamente se chama presentación do antíxeno, onde será recoñecido polo receptor da célula T. Se houbo unha infección por virus ou bacterias, a célula presentará un fragmento de péptido exóxeno (de fóra da célula) ou endóxeno (de dentro da célula) derivado do antíxeno unido ás moléculas do MHC. Hai dous tipos de moléculas MHC, que se diferencian desde un punto de vista funcional polo tipo de antíxenos que presentan: moléculas MHC de clase I (MHC-I), que se unen a péptidos do citosol da célula, e moléculas MHC de clase II (MHC-II), que se unen a péptidos xerados nas vesículas endocíticas introducidas na célula. As membranas celulares separan os compartimentos celulres intracelular e extracelular. Cada célula T pode finalmente recoñecer só de dez a centos de copias dunha única secuencia dun só péptido entre miles doutros péptidos presentados á mesma célula porque as moléculas do MHC dunha célula poden unirse a unha gama de péptidos bastante grande.
Presentación de antíxenos intracelulares: Clase I
miniatura|Procesamento e presentación do antíxeno na vía MHC-I As células T citotóxicas (tamén chamadas Tc, células T asasinas, ou linfocitos T citotóxicos (CTL)), que expresan o correceptor CD8 na súa superficie, son unha poboación de células T que están especializadas na indución dunha morte celular programada noutras células. As células T citotóxicas patrullan regularmente por todo o corpo para manter a homeostase do organismo. Cando encontran signos dunha doenza causada pola presenza de virus ou bacterias intracelulares ou unha célula tumoral transformada, inician o proceso de destruír a célula potencialmente nociva. Todas as células nucleadas do corpo (xunto con plaquetas) teñen moléculas do complexo maior de histocompatibilidade de clase I (MHC-I). Os antíxenos xerados endoxenamente dentro desas células son unidos dentro da célula a moléculas do MHC-I e despois presentadas na superficie celular. Esta vía de presentación de antíxenos permite que o sistema inmunitario detecte células infectadas ou transformadas que mostran péptidos de proteínas alleas ao organismo ou proteínas propias modificadas (mutadas).
No proceso de presentación, estas proteínas son degradadas en pequenos péptidos principalmente por proteases citosólicas no proteasoma, pero hai tamén outras vías proteolíticas citoplasmáticas que se poden utilizar. Despois, os péptidos son distribuídos ao retículo endoplasmático pola intermediación de proteínas de shock térmico e o transportador asociado co procesamento de antíxenos (TAP), que traslada os péptidos citosólicos ao lume do retículo edoplasmático por un mecanismo de transporte dependente do ATP. Hai varias chaperonas do retículo endoplasmático que están implicadas na ensamblaxe das moléculas MHC-I, como a calnexina, calreticulina e tapasina. Os péptidos son cargados na fenda de unión a péptidos das MHC-I situada entre dúas hélices α no fondo dos dominios α1 e α2 da molécula MHC-I. Despois de liberarse da tapasina, os complexos péptido-MHC-I (pMHC-I) saen do retículo endoplasmático e son transportados á superficie celular por medio de vesículas exocíticas.
A presentación cruzada é un caso especial no cal as moléculas MHC-I poden presentar antíxenos extracelulares, xeralmente expostos só nas moléculas do MHC-II. Esta capacidade aparece en varias células presentadoras de antíxenos, principalmente as células dendríticas plasmacitoides en tecidos que estimulan as células T CD8+ directamente. Este proceso é esencial cando as células presentadoras de antíxenos non son infectadas directamente, desencadeando respostas inmunitarias antivirais locais e antitumorais inmediatamente sen circular as células presentadoras de antíxenos nos ganglios linfáticos locais.
Presentación de antíxenos extracelulares: Clase II
As moléculas do MHC-II son transportadas desde o retículo endoplasmático ao compartimento de carga das MHC de clase II xunto coa proteína Cadea invariante (Ii, CD74). Unha molécula MHC-II non clásica (HLA-DO e HLA-DM) cataliza o intercambio de parte do CD74 (péptido CLIP) co antíxeno péptido. Os complexos péptido-MHC-II (pMHC-II) son transportados á membrana plasmática e o antíxeno procesado é presentado ás células T colaboradoras nos ganglios linfáticos.
A vía alternativa do procesamento dos antíxenos endóxenos e a súa presentación en moléculas MHC-II dáse en células epiteliais tímicas medulares (mTEC) por medio de autofaxia. É importante para o proceso da tolerancia central das células T en particular a selección negativa de clons autorreactivos. A expresión xénica aleatoria do xenoma completo conséguese por medio da acción do regulador autoinmune (AIRE) e unha autodixestión das moléculas expresadas presentadas tanto en moléculas MHC-I coma MHC-II.
Gran Premio do Brasil de 2012
Durante os adestramentos libres, os equipos puideron probar un pneumático experimental para coñecer as gomas que usarán en.
Jordan Hamilton
Traxectoria profesional
O 18 de agosto de 2014, Hamilton asinou cos Toronto Raptors. Porén, foi cortado polos Raptors o 26 de outubro de 2014. Dous días máis tarde, asinou cos Utah Jazz. O 6 de novembro de 2014, foi cortado polos Jazz.
Afonso XII de España
Era fillo da raíña Isabel II e do seu curmán, o príncipe Francisco de Asís de Borbón, aínda que diversas fontes apuntan a que o seu proxenitor verdadeiro é o capitán de tenentes Henrique Puig Moltó, coñecido amante da súa nai.
Anna Liberata de Souza
De Souza foi dama de compañía de Mary Frere, quen na súa estada na India, na década de 1860, lle pediu que lle narrase contos populares do país. Ela narroullos, e tamén a súa propia vida, que Frere incluíu nunha sección denominada Narrator's Narrative que precede os contos de De Souza, que Frere publicou baixo o título ''Old Deccan Days; or, Hindoo Fairy Legends, Current in Southern India. Collected From Oral Tradition.''
Rense Westra
Traxectoria
En televisión Westra participou nas series Goudkust (1996) de SBS 6 e Westenwind (1999) de RTL 4. Fíxose popular polo seu papel de Beant Baas, protagonista da comedia de situación Baas Boppe Baas (2001-2005) en Omrop Fryslân e en 2007 dunha versión teatral realizada con Rients Gratama in 2007. Tamén ten un papel salientable na serie Dankert en Dankert. No ano 2009 actuou no filme De Hel van '63.
Gregorio XVI, papa
Bartolomeo Alberto Cappellari Pagani Gesa, nado en Belluno, Italia, o 18 de setembro de 1765 e finado en Roma o 1 de xuño de 1846, foi Sumo Pontífice, bispo de Roma, soberano dos Estados Pontificios e 254º papa da Igrexa católica dende o 2 de febreiro de 1831 ata a súa morte en 1846.
Traxectoria
En 1831 foi elixido sucesor de Pío VIII. Para rematar as loitas que xurdiron no Vaticano tivo que recorrer á axuda de Austria.
Perfil
Na súa xestión eclesiástica amosou un talante moi conservador, até o punto de opoñerse a que o ferrocarril atravesase os Estados Pontificios. Na encíclica Mirari vos, pola que denunciaba, entre outras cousas, a liberdade relixiosa e a separación entre Igrexa e Estado. A pesar do seu inmobilismo, Gregorio XVI foi bastante crítico coa escravitude, que seguía se practicando en moitos países, como os Estados Unidos e nas colonias españolas de Ultramar.
Hadiboh
Descrición
Está situada na costa norte da illa, sobre o litoral do Océano Índico, ao pé da montaña Jabal al-Jabir.
Augas Santas, Allariz
Patrimonio histórico
Na parroquia está o castro de Armeá, orixinario do século II a.C., no que apareceron dúas estatuas de guerreiros castrexos e un gravado rupestre antropomorfo.
Demografía
No período 1999—2010 a poboación de Augas Santas diminuíu 96 persoas (48 homes e 48 mulleres), en porcentaxe iso supón unha caída do 32,43 %.
Cultura popular
Preto da igrexa parroquial levántase o denominado carballo de Santa Mariña. Vicente Risco contaba (en 1962) que nunca se decotara porque se supón que botará sangue se se fere co machado. Baixo o carballo hai unha pedra que ten a forma dun orella, e crese que a auga que se acumula nos ocos desta pedra é boa contra a xordeira se se lavar con ela os oídos.
Río Saona, río Ródano
O Saona (en francés La Saône, en francoprovenzal, Sona) é un río do leste de Francia, o principal afluente do río Ródano, co que conflúe en Lión.
Xeografía
O río Saona nace en Vioménil, nos montes Faucilles, no departamento dos Vosgos a 392 m de altitude e desemboca no Ródano en Lión.
Departamentos e principais cidades atravesadas
A principal de todas as cidades é Lión (472.305 hab. en 2006), a terceira cidade en importancia de Francia.
O pequeno Saona
O caudal medio interanual do Saona é rexistrado desde 1964 pola estación hidrolóxica de Ray-sur-Saône, localidade situada a unha trintena de quilómetros logo da confluencia co Lanterne, entre Port-sur-Saône e Gray.
O gran Saona
O gran Saona só recibe pequenos afluentes que modifican pouco o réxime hidrolóxico e particularmente as crecidas. O gran Saona transcorre por unha gran e ancha chaira (ata 3 km de anchura) ata a entrada en Lión, pola depresión dun antigo lago. A pendente é moi débil e sen os acondicionamentos hidráulicos para garantir ata o norte de Chalon unha canle de navegación profunda, os desbordamentos serían máis frecuentes.
Na estación hidrolóxica de Couzon-au-Mont-d'Or á entrada da aglomeración lionesa, as observacións realizadas desde 1969 ata 1986 mostraron un caudal medio interanual de 473 m³/s, cun caudal de crecida centenario de 3 180 m³.
Musgo
Descrición
Ademais de carecer de sistema vascular, aínda que posúen elementos celulares rudimentarios especializados na condución de zume, os musgos teñen un ciclo biolóxico onde domina a forma do gametófito, é dicir as células da planta son haploides a maior parte do seu ciclo vital. O corpo esporófito (o corpo diploide) é de breve duración e dependente do gametófito. Isto está en contraste co patrón presente na maioría das plantas superiores e a maioría dos animais. Nas planta vasculares, por exemplo, a xeración haploide está representada polo pole e o óvulo, mentres que a xeración diploide é a planta con flores.
Ciclo de vida
A vida do musgo comeza a partir dunha espora haploide, que xermina creando un protonema, que é ou ben unha masa de filamentos ou un falso talo (plano e con forma de talo). Esta é unha etapa transición na vida do musgo. Do protonema medra o gametófito ("portador de gametos") que se diferenza en caulidios e filidios ("micrófilos"). Dos extremos dos caulidios ou ramas desenvólvense os órganos sexuais dos musgos. Os órganos femininos son chamados arquegonios e son protexidos por un grupo de follas modificadas chamadas perichaetum (plural, perichaeta). O arquegonio posúe un pescozo polo cal se desliza a materia xenético masculino. Os órganos masculinos son chamados anterídeos e atópanse contidos por follas modificadas chamadas perigonios.
Comercio
Está a crecer a preocupación nas partes do mundo onde este comercio está a crecer, ese dano ambiental significativo pode ser causado por cultivar comercialmente turba.
Panzer IV
Deseñado como carro de apoio á infantería, o Panzer IV orixinalmente non estaba destinado a enfrontarse a blindados inimigos (función realizada polo máis lixeiro Panzer III). Porén, para enfrontarse ao T-34 soviético o Panzer III quedaba obsoleto, polo que o Panzer IV asumiu o rol de loita contra carros. O Panzer IV foi o carro de combate máis fabricado e máis usado polos alemáns na segunda guerra mundial, e serviu de base a outros moitos vehículos de combate, como o canón de asalto Sturmgeschütz IV, o cazacarros Jagdpanzer IV, a arma antiaérea autopropulsada Wirbelwind e o canón autopropulsado Brummbär.
O Panzer IV foi o carro de combate alemán en servizo máis exportado, vendendo ao redor de 300 exemplares a países aliados como Romanía, Bulgaria, Finlandia e España. Despois da guerra, os franceses e os españois venderon ducias de Panzer IV a Siria, onde combateron na Guerra dos Seis Días en 1967.