cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Chan da Ferradura
Descrición
A estruturación espacial dos gravados defínese logo pola disposición de grandes penedos con coviñas delimitando un chan en altura, un acceso á estación e un complexo central que no caso da Ferradura é unha rocha cun mínimo de once figuras de pés, coviñas e ferraduras, sen ter en conta a cronoloxía coincidente ou non dos gravados.
Óperas perdidas de Claudio Monteverdi
A maior parte da información dispoíble relacionada coas sete óperas perdidas foi deducida a partir de documentos contemporáneos, incluídas as numerosas cartas que Monteverdi escribiu. Estes papeis proporcionan unha proba irrefutable de que catro destas obras —L'Arianna, Andromeda, Proserpina rapita e Le nozze d'Enea con Lavinia— foron completadas e representadas en vida de Monteverdi, mais da súa música, tan só sobreviviron o famoso lamento de L'Arianna e un trío de Proserpina. As outras tres óperas perdidas —Le nozze di Tetide, La finta pazza Licori e Armida abbandonata— foron abandonadas polo compositor antes de que as finalizara; descoñécese canta da súa música escribiu.
Armida abbandonata
Carter sinala varias similitudes estruturais con Il combattimento; ambas obras requiren de tres voces, unha das cales actúa como narradora. Malia estas similitudes, Armida abbandonata, ao contrario da obra anterior, é xeralmente considerada polos estudosos de Monteverdi como unha ópera, aínda que Denis Stevens, tradutor das cartas de Monteverdi, cualificouna como un "parergon" (obra subsidiaria) de Il Combattimento.
Le nozze d'Enea con Lavinia (1641)
Debido ás similitudes textuais e estruturais con Ulisse, supoñíase que Badoaro escribira o libreto de Le nozze. Con todo, as investigacións de Rosand revelan que o libretista foi un amigo próximo a Badoaro, Michelangelo Torcigliani. Nun longo prefacio Torcigliani, introduce o seu relato, tomado da épica de Virxilio Eneida, como unha tragedia di lieto fine (traxedia con final feliz). Recoñece numerosas desviacións do orixinal, incluída a initrodución dunha personaxe cómica, "Numanus". Fixo isto, admitiu, porque "Iro" —un tipo de personaxe análoga en Ulisse— era popular entre as persoas afeccionadas ao teatro. Escribira o texto para cumprir cos requisitos de Monteverdi para a variedade emocional, o que lle permitiu, segundo Torcigliani, demostrar a gama completa do seu xenio musical.
O tema principal da historia é o desexo de Xuno, que está pelexando con Venus, nai de Eneas, para evitar o matrimonio do troiano Eneas con Lavinia, irmá do rei Latino de Latium. Emprega un espírito maligno para provocar discordia entre troianos e latinos; cando unha partida de caza troiana fere primeiro un cervo e despois mata a un pastor latino, Elminio, hai unha chamada ás armas, que Latino rexeita. Eneas, que descansa á beira do río Tíber, descoñece estes preocupantes incidentes, aínda que é advertido polo espírito do río. O perigo chega a causa de Turno, rei dos rútulos, aliado dos latinos cuxo amor rexeitou Lavinia. Impulsados polo clamor de guerra de Turno, troianos e latinos loitan, e Eneas mata a Turno. Latino invita a Eneas a tomar a man de Lavinia, que está encantada de aceptalo. Á luz da valentía de Eneas, Xuno esquece a súa antiga inimizade, e únese a Venus e Himeneo para bendicir o matrimonio. A ópera finaliza con prediccións da grandeza de Roma e as glorias futuras de Venecia. Le nozze d'Enea con Lavinia foi representada durante o Carnaval de Venecia de 1640–41, no Teatro Santi Giovanni e Paolo onde se alternou cun renacemento de Ulisse. Segundo Carter a obra foi bastante pouco esixente respecto á súa posta en escena, a acción tiña lugar á beira do Tíber, con poucos cambios de escena. Non hai constancia da resposta do público veneciano á ópera que, afirma Rosand, estaba claramente dirxida aos seus impulsos patrióticos, coa súa escena final cunha celebración do "nacemento e as marabillas da cidade de Venecia". Nun prefacio publicado co libreto, Torcigliani refírese á "dulzura da música do nunca suficientemente alabado Monteverdi", mais o propio libreto non achega guías específicas sobre a natureza da música. Ringer afirma con pesar que "as palabras son todo o que queda desta ópera virxiliana, ofrecendo febles indicios de melodías perdidas".
Doutrina Carter
A sentenza seguinte, clave desta doutrina, foi escrita por Zbigniew Brzezinski, asesor de Seguridade Nacional do presidente Carter:
Heath Ledger
Heath Andrew Ledger, nado en Perth o 4 de abril de 1979 e finado en Nova York o 22 de xaneiro de 2008, foi un actor australiano. Comezou a súa carreira interpretativa en papeis da televisión e do cine australiano durante os anos 1990, e en 1998 Ledger viaxou ós Estados Unidos para desenvolver a súa carreira. O seu traballo está composto por dezanove filmes, incluíndo 10 Things I Hate About You (1999), The Patriot (2000), Destino de cabaleiro (2001), Monster's Ball (2001), Ned Kelly (2003), The Brothers Grimm (2005), Lords of Dogtown (2005), Brokeback Mountain (2005), Casanova (2005), Candy (2006), I'm Not There (2007), O cabaleiro escuro (2008) e The Imaginarium of Doctor Parnassus (2009). Tamén produciu e dirixiu vídeos musicais, a aspirou a converterse en director de cine.
Botella
Botella Codd
200px|miniatura|dereita|Botella Codd. 1872: o fabricante de bebida gasosa Hiram Codd deseña e patenta unha botella para bebida carbonatada. A botella de pescozo Codd, incluía un marbete e un tapón de vidro no pescozo. As botellas enchíanse ao revés, e a presión do gas carbónico na botella forzaba o tapón contra o pico, selándoa. A botella tiña a forma da foto, á dereita, cunha cámara dentro da cal o tapón podía ser empuxado para abrir a botella e non se bloqueaba ao servir.
José Antonio Castro Sousa
Traxectoria
Castro Sousa desenvolveu a maior parte da súa vida profesional en Barcelona. Comezou na construción, na empresa familiar chamada Construcciones Castro. Sen abandonar a firma orixinal, fíxose accionista e conselleiro da pequena entidade financeira Fibanc, e entre 1999 e 2002 mercou a maior parte das accións do grupo hoteleiro Hesperia. Dela, que ten unha rede de 37 establecementos en propiedade e en franquía, controla máis da metade do accionariado e é ademais presidente do consello de administración. Hesperia controla ademais a cuarta parte das accións de NH Hoteles, un grupo tamén dedicado á hostalaría, e onde Amancio Ortega tamén é un importante accionista.
Robot
Robótica moderna
O primeiro robot autónomo electrónico foi creado en 1948 no Burden Neurological Institute de Bristol en Inglaterra por William Grey Walter, que estudara as redes neuronais do cerebro e construíu a primeira rede neuronal artificial (de dúas neuronas) con dúas válvulas de baleiro e dous sensores, unha fotoresistencia sensible á luz e un interruptor de presión para detectar o contacto con outros obxectos. O robot podíase mover en función dos estímulos recibidos dos sensores grazas ao seu motor alimentado a baterías e ás súas tres rodas. Trátase do primeiro robot que non era dirixido por un operador, como Elektro, nin seguía un programa predeterminado senón que o facía en función dos estímulos recibidos a través dos seus sensores. O primeiro robot moderno, dixital e programable, foi inventado por George Devol en 1954, foi nomeado Unimate e tratábase dun robot industrial. A primeira unidade do Unimate foi vendida á General Motors en 1960 e foi instalado ao ano seguinte nunha planta en Trenton (Nova Jersey) para levantar pezas quentes de metal dunha máquina de coada a presión e apilalas.
Hoxe en día os robots comerciais e industriais utilízanse de maneira xeneralizada para realizar traballos de maneira máis barata ou con maior precisión e fiabilidade que os feitos polos seres humanos. Tamén se empregan para os traballos que son demasiado sucios, perigosos ou repetitivos para ser convenientes para os humanos. Os robots úsanse amplamente na fabricación, a montaxe, a embalaxe, o transporte, a exploración espacial e terrestre, a cirurxía, o armamento, a investigación en laboratorios ou a produción masiva de bens de consumo e industriais.
Robot humanoide
Moitos robots teñen forma de brazo articulado. En principio non é necesario que un robot teña aparencia similar á humana e de feito para a maioría de usos son máis prácticos con outras formas, por exemplo ameboide, en forma de vehículo, de vis etc. Os primeiros robots humanoides creáronse como ferramenta de publicidade. Así, as empresas do sector podían atraer moito máis a atención con este tipo de robots en demostracións lúdicas e espectáculos.
Rota, Cádiz
Rota é un municipio andaluz, pertencente á provincia de Cádiz. Ten unha superficie de 84 km², e limita con Chipiona, Sanlúcar de Barrameda e El Puerto de Santa María. Atópase situada a unha altitude de 9 metros e a 36 quilómetros da capital de provincia, Cádiz. No ano 2008 tiña 27.918 habitantes, cunha densidade de 332,32 hab/km².
Factor de crecemento transformante beta 3
O TGF-β3 crese que regula moléculas implicadas na adhesión celular e formación da matriz extracelular durante o proceso do desenvolvemento do padal. Sen TGF-β3, os mamíferos desenvolven unha deformidade denominada padal fendido ou labio leporino. Isto é causado pola incapacidade das células epiteliais en ambos os lados do corpo de desenvolver un padal fusionado. O TGF-β3 tamén xoga un papel esencial no control no desenvolvemento dos pulmóns en mamíferos, pero tamén regula a adhesión celular e a formación da matriz extracelular neste tecido, e controla a curación ao regular os movementos das células epidérmicas e dérmicas na pel lesionada.
Interaccións
O TGF-β3 ten interaccións co receptor de TGF-β 2.
Investigación clínica
Realizáronse con éxito ensaios clínicos en fases I e II, co TGF-β3 recombinante humano (Avotermin, co nome comercial previsto Juvista), pero fracasou nos ensaios en fase III.
Citoquinina
Biosíntese
As citoquininas poden tamén producirse a partir de ARNts reciclados en plantas e bacterias. Os ARNts con anticodóns que empezan por uridina e levan unha adenosina xa prenilada adxacente ao anticodón liberan ao degradarse a adenosina en forma de citoquinina. A prenilación destas adeninas lévana a cabo ARNt-isopenteniltransferases.
Usos en agricultura
Aínda que o uso de hormonas vexetais en agricultura se enfoca principalmente ao uso de auxinas e xiberelinas, actualmente, a utilización de citoquininas para regular e/ou manipular eventos fisiolóxicos específicos nos cultivos, está a ser cada vez máis común, xa que a agricultura dispón de produtos comerciais específicos e eficientes de citoquininas con formulacións de alta reactividade, a base de Forclorfenurón ou CPPU, que se aplican en todo tipo de plantas de horta, frutais, plantas ornamentais, uva de mesa, algodón, millo, trigo, garavanzo, feixón etc. Pode afirmarse que todos os vexetais responden á aplicación externa de citoquininas. O nivel de resposta de cada vexetal está especialmente ligado ao momento de aplicación para conseguir o obxectivo procurado. Como as citoquininas promoven a división celular e o crecemento da planta, utilízanse en agricultura para incrementar as colleitas. Un estudo atopou que aplicando citoquininas a plántulas de algodón producíase un incremento de 5–10% no rendemento da colleita en condicións de seca. Descubriuse recentemente que as citoquininas interveñen na patoxénese que sofren as plantas. Por exemplo, as citoquininas inducen resistencia contra Pseudomonas syringae en Arabidopsis thaliana e Nicotiana tabacum.
Lavacolla
O topónimo galego Lavacolla pode referirse a:
Escudeiros, Ramirás
San Xoán de Escudeiros é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 64 habitantes, deles 25 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
I Lombardi alla prima crociata
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só 5 representacións no período 2005-2010.
Francesc Boix i Campo
Xuízos de Nuremberg
Rapidamente, publicáronse varios libros e as autoridades francesas interesáronse polo que podería ser un testemuño de gran valor nas probas que se estaban a preparar contra os criminais de guerra. Boix foi a única testemuña española nos xuízos de Nuremberg e Dachau. As fotografías de Boix foron probas gráficas que se usaron para probar os delitos do xenocidio nazi. miniatura|A alcaldesa de París, Ana Hidalgo, deposita algunhas flores ao pé do ataúd de Francesc Boix.
Obra
Escribiu un libro sobre a súa estadía en Mauthausen, titulado Spaniaker, que era a forma despectiva coa que algúns SS se referían aos españois e enviou o manuscrito ao escritor André Wurmser. Cando na década dos setenta a escritora catalá Montserrat Roig se interesou polo texto, Wurmser díxolle que llo emprestara a Pierre Courtade, que morreu uns poucos anos despois de Boix. Hoxe descoñécese o paradeiro deste libro.
Imperiet
Historia
Principalmente exitoso en Suecia e Escandinavia, Imperiet tamén xirou por América, tocando nos Estados Unidos, Cuba, América Central e América do Sur. En 1988 a banda publicou o seu ínico álbum en inglés, Imperiet. O disco contén versións traducidas das súas vellas cancións. O álbum tivo unha intensa xira de promoción europea pero só foi popular en Suecia. Este feito puxo fin aos seus plans para unha carreira internacional.
Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
Historia
A parroquia foi creada en 1898, segregándose os seus lugares de Lagostelle.
Maserati
Retirada das carreiras
O cupé deseñado por Ghia Ghibli presentouse en 1967. Alimentado por unha versión cárter seco de 4.7 litros do V8 de catro cámaras de Maserati. Seguiron o Ghibli Spyder e o Ghibli SS de 4,9 litros de alto rendemento.
Era De Tomaso
Despois de que Tomaso comprase Maserati en agosto de 1975, destituíu ao enxeñeiro xefe Alfieri o día que se fixo cargo do negocio.
A partir de 1976, presentáronse novos modelos, que compartían os seus fundamentos, pero non os seus motores, cos coches de De Tomaso, primeiro veu o gran turismo Kyalami, derivado do De Tomaso Longchamp, redeseñado por  Frua e alimentado polo propio V8 de Maserati. Despois do Kyalami foi o Quattroporte III deseñado por Giugiaro baseado no De Tomaso Deauville, que presentouse en 1976 e posto á venda en 1979.
Anos De Tomaso-FIAT
O Ghibli II presentouse en 1992. Era un cupé de seis cilindros, con soportes Biturbo modificados vestidos cunha nova carrozaría Gandini (reducida do Shamal) e a última evolución do 24 válvulas V6 dobre turboalimentada con récord de saída específica.
O grupo Maserati e Alfa Romeo no grupo FIAT
Xunto coa súa expansión, Maserati iniciou a súa reentrada no campo dos automóbiles de alto rendemento, para competir con marcas como Mercedes-AMG, BMW M, Porsche, Jaguar e, en certos casos, Ferrari. Isto fíxose coa presentación de modelos Maserati que teñen motores de alta potencia, compoñentes de maior rendemento e mellor manexo. As variantes de gama alta do Quattroporte VI, Ghibli e Levante teñen motores V8 con tracción total para 570 PS, para competir mellor coas súas ofertas rivais.
Galicia
Etimoloxía
Máis controvertido é, non obstante, o significado orixinario do termo Gallaicus (galaico) e consecuentemente de Gallaecia. O primeiro autor que teorizou sobre isto foi Isidoro de Sevilla, quen no século VII explicaba que o nome "galaico" aludía á pel branca como o leite que tiñan os seus habitantes, de xeito similar aos habitantes da Galia. Serán moitos autores posteriores os que tenten buscar o significado deste nome, tales como Afonso X o Sabio, Ramón Barros Sivelo ou Murguía, mais hoxe tende a relacionarse con étimos das linguas celtas, e indoeuropeas en xeral, de maneira que o significado exacto da palabra é, actualmente, descoñecido.
Etapa castrexa
miniatura|dereita|Vivenda castrexa reconstruída.
A romanización
As actividades económicas dos castrexos baséanse na agricultura e gandería pastoril.
Franquismo
Na posguerra créase en Buenos Aires o Consello de Galiza, comandado por Castelao e Suárez Picallo. No ano 1944 sae do prelo Sempre en Galiza, guía ideolóxica do galeguismo. Pouco a pouco vaise optando polo mantemento dunha acción cultural, como manifesta a creación da editorial Galaxia.
No ano 1964 fúndanse a Unión do Pobo Galego (UPG, que Méndez Ferrín, un dos seus fundadores definiu como o partido nacionalista de esquerda revolucionaria) e o Partido Socialista Galego (PSG, con X. M. Beiras e Salvador García-Bodaño).
Demografía
Así mesmo, o país conta con outros cinco concellos con máis de 30.000 habitantes, dez concellos de entre 20 000 e 30 000 habitantes, e trinta e cinco de entre 10.000 e 20.000. Segundo o censo de 2014, o nivel de fertilidade das galegas era de 1,07 fillos por muller fronte ao 1,32 estatal e menor á cifra de 2,1 fillos por muller necesarios para que se produza a substitución xeracional da poboación. Entre as galegas, as ourensás e as luguesas son as que menos fillos teñen, con 0,99 e 1,04, sendo as primeiras, das que menos fillos teñen en España só por baixo das asturianas. En 2013 rexistráronse en Galicia un total de 19.727 nacementos, o que supón 1.362 menos ca en 2012, segundo o IGE. De feito, nos últimos anos Galicia vive unha diminución paulatina do número absoluto de nacementos dende o ano 2008, no que houbo 23.175 nacementos, tras un breve período de recuperación entre os anos 2002 e 2008.
Comarcas
As provincias galegas divídense en 53 comarcas segundo o Decreto 65/1997 da Xunta. Delas, 18 comarcas pertencen á provincia da Coruña, 13 á de Lugo, 12 á de Ourense e 10 están na provincia de Pontevedra. As comarcas constitúen o ámbito de actuación dos plans de desenvolvemento comarcal e carecen de funcións administrativas.
Economía
220px|miniatura|[[Sanxenxo é un dos destinos turísticos máis coñecidos da comunidade.]]A agricultura e a gandería pasaron nunha xeración de ser practicamente de subsistencia a ser de comercialización, e seguen a sufrir cambios debido ao impacto da incorporación na UE e ás condicións de entrada. O número de explotacións agrarias está caendo rapidamente, así como se está a concentrar a cota leiteira, por citar dous indicadores.
Relevo
O aspecto orográfico que presenta Galicia no seu interior é de montañas baixas e romas, con multitude de ríos, estruturados como tributarios do río Miño no interior, e nas cuncas atlántica e cantábrica, ríos máis curtos (en particular os que van ó mar Cantábrico). As pendentes suaves ás veces ceden o paso a ladeiras escabrosas, como ocorre nos canóns do Sil. Noutras zonas aparecen amplos vales, aínda que son minoritarios.
A erosión do océano Atlántico na costa galega tamén contribuíu á presenza de multitude de cabos entre os que destacan Estaca de Bares (punto máis ó norte de Galicia e a separación entre océano Atlántico e mar Cantábrico), cabo Ortegal, cabo Prior, punta Santo Adrao, cabo Vilán, cabo Touriñán (punto máis occidental de Galicia), cabo Fisterra, considerado polos romanos como o fin do mundo coñecido e o cabo Silleiro que pecha polo sur a ría de Vigo.
Lingua
O castelán comezou a se introducir na Baixa Idade Media sobre todo ao accederen casteláns a postos na Igrexa e na política galega, e acabou por converterse na lingua da clase dirixente e de facto na única lingua oficial e ao longo do século XX tamén na lingua falada por unha parte dos habitantes das cidades galegas. Despois de varios séculos de imposición política da lingua castelá, o galego acadou nos últimos decenios tamén o status de lingua oficial na comunidade autónoma galega, e ámbolos dous son aprendidos nos centros de ensino. Existe un forte movemento social que busca a plena normalización da lingua de Galicia.
Gastronomía
Entre as bebidas destacan a queimada, as augardentes e derivados (bebidas espirituosas), e os distintos tipos de viño dos que cabe destacar as cinco denominacións de orixe existentes en Galicia: Ribeiro, Rías Baixas, Monterrei, Valdeorras e Ribeira Sacra.
Deportes
En balonmán destacan pola parte masculina o BM Cangas e o BM Cisne, que xogan na Liga ASOBAL, e a SD Teucro e o Atlético Novás, en División de Honra Prata, así como a desaparecida Sociedad Deportiva Octavio. Por outra banda, o CB Atlético Guardés e o BM Porriño son os representantes galegos na División de Honra feminina. En hóckey a patíns destacan o H.C. Liceo (o equipo máis laureado de Galicia e un dos máis laureados de Europa, gañador en seis ocasións da máxima competición europea), así como o A.A. Dominicos (único equipo galego xunto co Liceo en gañar un título estatal e que actualmente compite na Primeira División) e o desaparecido CP Cerceda. Os equipos masculinos de fútbol sala O'Parrulo Ferrol e Burela FS xogan na Primeira División, mentres que o Santiago Futsal e o Noia FS fano na Segunda División. Destacou ademais o Prone Lugo. En canto ao fútbol sala feminino, o Burela FS e o Ourense Club de Fútbol son os principais equipos galegos, disputando ambos con éxito a Primeira división. Dende a década de 2010 sufriu un gran crecemento o fútbol gaélico, coa aparición de numerosos equipos e a creación dunha liga galega con varias categorías.
Os deportes de motor, e especialmente os rallys, gozan de gran popularidade en Galicia. Dende 1979 dispútase o Campionato de Galicia de Rally, onde teñen destacado pilotos como Carlos Piñeiro, Germán Castrillón ou Manuel Senra. Ademais o Campionato de España de Rallys acostuma a albergar varias probas en Galicia, sendo estas nos últimos anos o Rally de Ferrol e o Rally de Ourense e anteriormente o Rally do Cocido e o Rally Rías Baixas entre outras. Pilotos galegos como Beny Fernández, Sergio Vallejo ou Iván Ares lograron numerosos éxitos no nacional de asfalto, mentres que Guillermo Barreras e Amador Vidal conquistaron o Campionato de España de Rallys de Terra. Pola súa parte o copiloto Luís Moya proclamouse dúas veces campión do mundo de rally. Celébrase ademais o Campionato de Galicia de Autocross, onde destacan as probas disputadas no Circuíto de Autocross de Arteixo, que xunto ao de Carballo, alberga tamén probas do Campionato de España. No Campionato de Galicia de Montaña son de grande importancia as subidas a Almofrei, á Saleta, e sobre todo a Subida a Chantada, que en varias edicións puntuou para o Campionato de España e o Campionato de Europa. Galicia conta tamén cun campión do mundo de motocrós, o lucense Jorge Prado.
Televisión
O Centro Territorial de Galicia da TVE comezou a emitir programación propia en 1974. Por primeira vez a televisión contaba con programación regular en lingua galega.
Dendragapus
Especies
Como quedou dito, a maioría dos autores recoñecen no xénero dúas especies:
Controversia taxonómica
Así, por exemplo, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS), só considera como válida a especie Dengragapus obscurus, considerando a Dendragapus fuliginosus como unha subespecie desta, Dendragapus obscurus fuliginosus (Ridgway, 1873), utilizando como fonte a Zoonomen - Zoological Nomenclature Resource, 2005.05.23.
Tunisia
Política
Gobernantes dende 1957:
Plataforma elevadora
Normativa de seguridade
En España, o uso deste tipo de maquinaria ríxese polo Real Decreto 2291/1985, para plataformas elevadoras móbiles de persoal (polas súas siglas en castelán PEMP). Este tipo de maquinaria autopropulsada e móbil está destinada ao seu uso por traballadores (non pode ser empregada por persoal sen formación específica) e para levar pequenas ferramentas ata a posición elevada de traballo. Os traballadores deben levar medidas de seguridade como arnés e casco.
Normativa aplicable en España
Real Decreto 1215/1997 directiva europea 89/655/CEE, normativa básica de seguridade. Real Decreto 1627/1997 directiva europea 95/57/CE, normativa de uso. O mantemento e inspeccións técnicas réxen pola norma UNE 58921. As máquinas constuidas despois de 1997 deben ter marcado CE e manual de instrucións.
Os traballadores que empregan estas plataformas deben ter formación e titulación en traballos en altura e curso específico en manexo de PEMP (Plataformas elevadoras móbiles de persoal). Só poden ser empregadas por dous traballadores simultaneamente e deben ir equipados con medidas de seguridade persoais específicas: casco (EN 397) e arnés (EN 361) que debe ir fixado aos puntos de ancoraxe da plataforma.
Víctor García García
Traxectoria
Pero a dirección do PC destituíuno e ordenoulle unirse aos guerrilleiros. A negativa do Brasileiro provocou a súa expulsión do PC. A represión interna do seu propio partido, segundo Hartmut Heine, levouno a esconderse na Bandeira. Foi condenado pola propia organización comunista, acusado de "infiltrado" e de "estar en contacto cos servizos aliados na rede de evacuación de pilotos derrubados na fronte europea" que, desde Francia, cruzaban por Galicia cara Portugal. Aínda que os guerrilleiros da comarca tiñan orde do novo secretario do Comité Rexional de PC en Galicia, José Gómez Gayoso, de acabar coa vida do Brasileiro, esperaron á decisión do Comité Central. E esta non tardou en chegar, en abril de 1948, Víctor García apareceu morto dun tiro na cabeza. Todo indica que o encargado da súa execución foi Eugenio Rueda Perosanz.
Tianjin
Tianjin (pronunciado:, en chinés: 天津, en pinyin: Tiānjìn, transcrición antiga: Tientsin), é un municipio da República Popular da China con rango equivalente ao dunha provincia. Está situado no nordés do país, preto da capital, Pequín (Beijing), á beira do río Hai, a 40 km da súa desembocadura no golfo de Bohai, no mar Amarelo. É a cuarta cidade máis poboada da China, tras Shanghai, Beijing e Guangzhou. O municipio ten unha superficie de 170 km2 onde viven un total de 15 469 500 habitantes (censo de 2016).
Na actualidade, Tianjin é unha cidade con dous núcleos, coa súa área urbana principal (incluíndo a cidade vella) situada ao longo do río Hai, que conecta cos ríos Amarelo e Yangtzé mediante o Gran Canal, e Binhai, un novo núcleo urbano situado ao leste da cidade vella, na costa do golfo de Bohai. A finais de 2010, ao redor de 285 empresas Fortune 500 estableceran a súa base en Binhai, que é un novo polo de crecemento na China e un centro da industria avanzada e da actividade financeira.
Economía
Un 40 % do territorio da municipalidade está destinado a cultivos. Os principais produtos da zona son o trigo, o arroz e o millo. A pesca é outro capítulo importante da economía da zona.
Trofa
Historia
Trofa foi elevada a vila o 16 de maio de 1984 e a cidade pola lei n.º 29/93 do 2 de xullo de 1993. Converteuse en municipio autónomo o 19 de novembro de 1998 ao separarse do seu concello veciño de Santo Tirso (de xeito simultáneo cos concellos de Odivelas e Vizela, creados na mesma época, ao separarse de Loures e Guimarães respectivamente).
O banquete
Os primeiros discursos
O seguinte en intervir é Aristófanes que comeza dicindo o gran poder que ten o Amor. Segundo o mito do andróxino antigamente o home tiña dous corpos con catro brazos, dúas cabezas, posuían os xéneros: masculino-feminino, masculino-masculino, feminino-feminino; Zeus dividiunos en dous, polo que cada individuo busca a súa metade. Deste modo queda explicado o Eros, definido coma a busca da outra metade tanto na homosexualidade masculina e feminina como na heterosexualidade.
A exposición de Sócrates
Finalmente toma a palabra Sócrates, facéndolle preguntas a Agatón, ao cal fan reflexionar (esta é a primeira fase, ironía, do método socrático), posteriormente atópase o diálogo de Sócrates con Diótima, sacerdotisa de Mantinea, da cal di que aprendeu todo o que sabe do amor. Sócrates pensa que o amor se caracteriza pola carencia, pola aspiración permanente e non pola posesión que garante o repouso. Eros é un elemento intermediario, un semideus que actúa de intérprete entre os cuestionamentos humanos e os designios divinos. Este carácter de intermediario hermeneuta fai de Eros un vínculo que mantén cohesionado todo o existente. Esta idea precisamente é a que se trata de precisar a través do mito do nacemento de Eros; fillo de Penía (pobreza) e Poros (riqueza), o Eros ten unha natureza bifronte: dialéctica permanente entre a busca e a adquisición. O carácter demónico de Eros fai posible a ligazón entre dous terreos aparentemente tanxenciais, isto é: Eros e Filosofía. Fronte aos deuses que xa posúen a sabedoría e aos ignorantes que non pretenden o coñecemento porque xa cren telo. Filosofía e Eros definen ao home como ese ser no que a aspiración é a carta de presentación do seu destino e, por isto mesmo, irrebasable. O concepto de Eros queda entendido como o motor e a esencia do home cara o Ben como meta suprema. Ao Amor só podemos achegarnos se ascendemos á Beleza en si, ascensión que se fai dialecticamente a través de varias fases, dende o corpo até o coñecemento.
Tots els detectius es diuen Flanagan
Trama
A historia discorre entre o 21 de decembro e o 2 de xaneiro. Comezan as vacacións de Nadal, e se atopa con dous casos.
Nord (departamento)
Nord (59) é o departamento francés situado máis ao norte de Francia, xunto á fronteira con Bélxica. Pertence á rexión Alta Francia.
PETA
miniatura|200px|Logotipo de PETA. PETA, acrónimo de People for the Ethical Treatment of Animals (Xente polo Trato Ético de Animais) é unha organización que prega polos dereitos dos animais. Con base nos Estados Unidos, e dous millóns de membros e partidarios, PETA di que é o maior grupo pro dereitos dos animais no mundo.
Prea
miniatura|300 px|[[Voitres africanos comendo os restos dun ñu en Kenya.]] A prea é carne corrompida, a carne de animais mortos que serve de alimento a certos animais necrófagos que se alimentan de cadáveres.
Fixón, Negros, Redondela
Fixón é un lugar da parroquia de Negros, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 80 habitantes (40 homes e 40 mulleres).
Shelta
Etimoloxía
A palabra shelta aparece por primeira vez impresa en 1882 no libro “The Gypsies” (Os xitanos) do “xitanólogo” Charles Leland, quen reclamou o descubrimento da “quinta lingua céltica”. A etimoloxía da palabra foi obxecto de debate durante moito tempo pero os modernos estudosos do celtismo están convencidos que a palabra irlandesa “siúl” (camiñar) é a súa raíz, ben a través dun termo como “siúltóir” (un camiñante) ou do adxectivo verbal “siúlta” (compárese con “an lucht siúil” “o pobo camiñante”, a expresión tradicional irlandesa para os Travellers).
Ortografía
Non hai unha ortografía estándar. Lingua maioritariamente oral, o shelta pódese escribir usando unha ortografía de estilo irlandés ou de estilo inglés. Por exemplo, a palabra “casado” pódese escribir “lósped” ou “lohsped”, a palabra “muller” pódese escribir “”byohr” ou “beoir”.
Textos comparados
Abaixo están as versións da oración “Noso Pai” en shelta de hai un século, en shelta actual, en galego e en irlandés, para comparalas. A versión do shelta do século XIX presenta un maior contido léxico shelta que a versión do shelta actual. Ambas as versións son adaptacións de Hancock, quen salienta que a versión en shelta actual non é exactamente representativa da pronunciación actual en situacións normais.
Gregorio Ordóñez
Traxectoria política
A candidatura de Alianza Popular encabezada por Ordóñez mellorou progresivamente os seus resultados electorais na cidade, despois baixo a denominación de Partido Popular, e conseguiu que, nas eleccións europeas de xuño de 1994 a súa lista fora a máis votada en Donostia.
Carolina Coronado
Carolina Coronado Romero de Tejada, nada en Almendralexo o 12 de decembro de 1820 e finada en Lisboa o 15 de xaneiro de 1911, foi unha escritora española. De formación autodidacta e cunha gran sensibilidade, está considerada a equivalente estremeña doutras autoras románticas coetáneas como Rosalía de Castro, ademais dunha virtuosa do piano e da arpa. Foi tía de Ramón Gómez de la Serna. Publicou en 1843 un tomo de Poesías, reeditado en 1852, que prologou Hartzenbusch. Escribiu tamén novelas e obras teatrais con predominio de temas históricos e compromiso social.
Mosteiro, Ramirás
O mosteiro de San Pedro de Ramirás
O mosteiro de San Pedro de Ramirás é do século X. Aínda que a orixe non está ben establecida, sábese que foi fundado por Omnéga abadesa do mosteiro de Santa Comba de Bande. Convento dos beneditinos no 1137, logo tivo moitos cambios.
Carolina Coronado
Carreira literaria
Harztenbusch, quen foi un bo conselleiro e mestre, foi moi receptivo aos traballos que presentou Carolina. Tomouse moi en serio o seu traballo e fíxolle recomendacións e correccións que lle serviron de grande axuda na súa traxectoria. Foi o seu principal sostén e apoio. Prologou o volume de poesías escrito polo poeta estremeña e esta dedicoulle a obra “La voluntad demostrada de escribir la introducción”.
Obra
miniatura|250x250px|Monumento a Carolina Coronado no Parque de Castelar, Badaxoz
Napalm
Historia
Varios países fixeron uso do napalm durante conflitos armados. As forzas armadas de Grecia utilizárono durante a guerra civil grega, as forzas de paz da ONU utilizárono na Guerra de Corea, Marrocos no Rif e o Sáhara Occidental, entre outros. Con todo, é o Exército dos Estados Unidos o que máis se serviu deste elemento durante as súas numerosas incursións militares como na Guerra de Vietnam ou na Guerra de Iraq ou subministrándollo ao Exército Dominicano de Rafael Leónidas Trujillo, na expedición do 14 de xuño ou ao Exército Cubano de Fulgencio Batista durante a Revolución Cubana.
Produción
Entre 1965 e 1969, a compañía Dow Chemical Company produciu napalm para o exército norteamericano. Despois de que chegasen noticias dos terribles efectos do napalm á opinión pública, Dow Chemical sufriu boicots aos seus produtos. A dirección da compañía decidiu que a súa principal obrigación era co goberno. Mentres tanto, o Napalm B converteuse nun símbolo da Guerra de Vietnam.
Fuste
miniatura|dereita|200px|Columna de [[Traxano]] miniatura|esquerda|150px|Fustes dos piares compostos da nave da [[Catedral de Santiago de Compostela]] O fuste ou cana é a parte da columna que se atopa entre o capitel e a base.
Tamén se teñen os fustes simulados acaroados ás fachadas dos templos católicos, como os estípites, que teñen forma de pirámide truncada pero co lado máis angosto na parte inferior.
Óscar Cervantes
Traxectoria
A saga Cervantes leva tres xeracións xogando no CB Granollers, antigo "Cacaolat" e "Grupo IFA". O pai de Óscar Cervantes (Juanjo) e o seu fillo Pol Cervantes, tamén xogador do CB Granollers. Cabe destacar que foi o primeiro gañador español do concurso de triplas do All-Star da ACB, derrotando na final de Madrid de 1991 a Bryan Jackson.
Era coñecido no mundo ACB pola súa boa e rápida mecánica de tiro. Especialista en finalizar os contraataques en tiros de tripla. Deuse a casualidade que no ano 1991 o Club Basquet Granollers contaba nas súas filas co campión ACB de triplos 1991 e o campión de mates NBA 1989 e da ACB 1991 Kenny Walker.
Soul Asylum
A banda gravou tres álbums co selo Twin/Tone Records e dous con A&M Records con pouco éxito comercial. Porén, en 1992, publicaron o álbum que chegaría a ser triplo platino Grave Dancers Union, que contiña a canción premiada cun Grammy "Runaway Train". Soul Asylum tamén tería un disco de platino con Let Your Dim Light Shine tres anos despois.
Plinto
Na orde dórica ou toscana, o plinto é o nome do ábaco que coroa o capitel.
ARN Y
miniatura|[[Estrutura secundaria predita e secuencia de conservación do ARN Y.]] Os ARN Y (ou Y RNA polas súas siglas en inglés) son pequenos ARN non codificantes. Son compoñentes da partícula ribonucleoproteica Ro60 que é unha diana para anticorpos autoinmunes en pacientes de lupus eritematoso sistémico. Son tamén necesarios para a replicación do ADN por medio de interaccións coa cromatina e proteínas de iniciación.
En patoloxía humana
Os ARN Y sobreexprésanse nalgúns tumores humanos e cómpren para a proliferación celular e os pequenos produtos de degradación do tamaño de microARN poden estar implicados na autoinmunidade e outras condicións patolóxicas. Traballos recentes demostraron que os ARN Y son modificados no seu extremo 3'pola poli(A) polimerase non canónica PAPD5 e o tipo de cola oligo(A) engadida pola PAPD5 é un marcador para o procesamento do extremo 3' pola ribonuclease PARN/EXOSC10 ou para a degradación pola exonuclease DIS3L. Como a deficiencia de PARN causa unha grave forma da enfermidade da medula ósea disqueratose conxénita e fibrose pulmonar, É posible que defectos no procesamento do ARN Y contribúan á grave pataloxía observada neses pacientes.
C. elegans
O nematodo Caenorhabditis elegans ten un, denominado ARN CeY e un gran número de ARN de talo-protuberancia (stem-bulge RNA ou sbRNA) que se cre que son tamén homólogos do ARN Y.
Mako Iwamatsu
Biografía
Era fillo do coñecido autor e ilustrador de libros infantís Taro Yashima. Os seus pais mudáronse ós Estados Unidos cando era un cativo. Reuniuse con eles aló despois da segunda guerra mundial en 1949, uníndose ós militares na década de 1950. Converteuse nun cidadán estadounidense en 1956. Estudou arquitectura e durante o seu servizo militar descubriu o seu talento teatral, polo que decidiu formarse na escola Pasadena Community Playhouse.
Peroxisoma
Funcións
A catalase, outro encima do peroxisoma, usa este H2O2 para oxidar outros substratos, incluíndo fenois, ácido fórmico, formaldehido, e alcohol, por medio dunha reacción de peroxidación: eliminando deste modo o velenoso peróxido de hidróxeno.
Nas plantas superiores, os peroxisomas conteñen tamén unha complexa batería de encimas antioxidantes, como a superóxido dismutase, os compoñentes do ciclo do ascorbato-glutatión, e as NADP-deshidroxenases da vía das pentosas fosfato. Está demostrada a xeración de radicais superóxido (O2 •- ) e (•NO).
Ivan Perišić
Ivan Perišić, nado en Split o 2 de febreiro de 1989, é un futbolista profesional croata que xoga de extremo e o seu club actual é o Tottenham Hotspur FC da Premier League inglesa. Ademais, é internacional na selección de Croacia.
Extremos dunha función
Exemplo
Dada a función, tense que:
Araki Murashige
Traxectoria
Murashige era vasalo de Oda Nobunaga e daimiô do castelo de Itami. Comandaba unha parte das forzas de Nobunaga durante o sitio de Ishiyama Hongan-ji mais en 1578 Akechi Mitsuhide acusouno de simpatías co clan Mōri, inimigo de Nobunaga. Refuxiado no castelo de Itami resistiu durante un ano o sitio que estableceron as forzas de Nobunaga e tras caer o castelo fuxiu.
Avión (medio de transporte)
Historia
A principios do século XX, foi realizado o primeiro voo nunha máquina máis pesada có aire, capaz de xerar por si mesma a potencia e sustentación precisa. Porén, este é un feito polémico no cal son acreditados por unha parte Alberto Santos Dumont e por outra os Irmáns Wright.
Trala primeira guerra mundial e antes da segunda guerra mundial, os enxeñeiros entenderon que o rendemento da hélice chegara ó límite e comezaron a procurar un novo método de propulsión para acadar maiores velocidades. No 1930 Frank Whittle patenta as súas primeiras turbinas e Hans von Ohain fai o propio no 1935. En Alemaña, o 27 de agosto do 1939 engala o HE-178 de Heinkel que montaba un motor de Ohain, realizando o primeiro voo a reacción da historia.
miniatura|[[Avión supersónico Concorde]] Hoxe en día, un dos avións máis recoñecidos é o Boeing 737. Pero non deixa de lado ó exitoso Boeing 747, aínda que non foi tan vendido como o 737, o 747 foi ata finais do ano 2006 o avión de pasaxeiros máis grande do mundo, titulo arrebatado polo Airbus A380, avión que transportará ó redor de 800 persoas, na vez das aproximadamente 500 que leva un 747. Inda que o Boeing 747, a pesar de seguir sendo ata non hai moito o avión con maior capacidade de pasaxeiros, este avión foi presentado por primeira vez no ano 1969.
Non obstante, o avión máis grande do mundo data dos anos 40 e foi deseñado por Howard Hughes, o magnate da aviación. Denominado Hércules H4, ou sinxelamente "Spoose Goose" é o avión con maior envergadura alar do mundo, aínda que non de pasaxeiros.
Estrutura
Os avións máis característicos son os avións de transporte subsónico, aínda que non tódolos avións teñen a súa mesma estrutura, acostuman ser moi parecidos. As principais partes destes avións son:
A fuselaxe é o corpo do avión ó que se atopan unidas as ás e os estabilizadores tanto horizontais como verticais. O seu interior é oco, para poder albergar no seu interior á cabina de pasaxeiros e a de mandos e os compartimentos de carga. O seu tamaño, obviamente, virá determinado polo deseño da aeronave.
miniatura|[[Airbus A380]]
Historia do pensamento evolucionista
Os chineses
Os antigos pensadores chineses como Zhuang Zhou, un filósofo taoísta, expresaron ideas sobre especies biolóxicas cambiantes. Segundo Joseph Needham, o taoísmo nega explicitamente o fixismo das especies biolóxicas e os filósofos taoístas especularon sobre que as especies desenvolveran diferentes atributos en resposta a diferentes ambientes. O taoísmo consideraba que os humanos, a natureza e os ceos existían nun estado de "constante transformación" coñecido como o Tao, o que contrasta coas visións da natureza máis estáticas típicas do pensamento occidental.
A filosofía cristiá e a gran cadea de seres
miniatura|esquerda|Debuxo da [[gran cadea de seres da Rhetorica Christiana (1579) de Diego Valadés.]] Durante a Alta Idade Media, a ensinanza dos gregos clásicos case se perdera en Occidente. Porén, o contacto co mundo islámico, onde os manuscritos gregos foran conservados e expandidos, axiña levou a un masivo torrente de traducións ao latín no século XII. Os europeos estaban reintroducindo as obras de Platón e Aristóteles, xunto co pensamento islámico. Os pensadores cristiáns da escola escolástica, en especial Pierre Abélard e Tomé de Aquino, combinaron a clasificación aristotélica coas ideas de Platón da bondade de Deus e de todas as formas de vida potenciais presentes nunha creación perfecta, para organizar todos os seres inanimados, animados e espirituais nun enorme sistema interconectado: a scala naturae, ou gran cadea de seres.
Microbioloxía, transferencia horizontal de xenes e endosimbiose
A teoría endosimbiótica sobre a orixe dos orgánulos considera a transferencia horizontal de xenes como un paso crítico na evolución dos eucariotas como fungos, algas, plantas e animais. A teoría endosimbiótica mantén que os orgánulos das céluls eucariotas, como mitocondrias e cloroplastos, descenden de bacterias que eran independentes e que pasaron a vivir endosimboticamente dentro doutras células. Suxeriuse a finais do século XIX cando se detectaron as semellanzas entre as mitocondrias e as bacterias, pero quedou relegada en gran medida ata que foi revitalizada e defendida por Lynn Margulis nas décadas de 1960 e 1970; Margulis fixo uso de novas evidencias como que eses orgánulos tiñan o seu propio ADN que se herdaba independentemente do que hai no núcleo celular.
Bioloxía evolutiva do desenvolvemento
Nas décadas de 1980 e 1990, as doutrinas da moderna síntese evolutiva cada vez se examinaban máis a fondo. Había unha renovación de temas estruturalistas en bioloxía evolutiva nos traballos realizados por biólogos como Brian Goodwin e Stuart Kauffman, que incorporaron ideas da cibernética e teoría de sistemas, e salientaron os procesos de autoorganización do desenvolvemento como factores que dirixen o curso da evolución. A bioloxía evolutiva de Stephen Jay Gould reviviu as ideas antigas de heterocronía, as alteracións nas taxas relativas dos procesos de desenvolvemento sobre o curso da evolución, para explicar a xeración de novas formas e, xunto co biólogo evolutivo Richard Lewontin, escribiu un influente artigo en 1979 suxerindo que un cambio nunha estrutura biolóxica, ou mesmo unha novidade estrutural, podería orixinarse accidentalmente como un resultado casual da selección sobre outra estrutura, en vez de por selección directa para esa adaptación particular. Chamaron a eses cambios estruturais accidentais "enxunta" igual que a característica arquitectónica homónima. Posteriormente, Gould e Elisabeth Vrba discutiron a adquisición de novas funcións para novas estruturas orixinadas desta maneira, chamándolles "exaptacións".
Fernando Namora
Fernando Gonçalves Namora (Condeixa-a-Nova 15 de abril de 1919 – Lisboa, 31 de xaneiro de 1989) foi un médico e escritor portugués, autor dunha extensa obra, das máis divulgadas e traducidas nos anos 1970 e 1980. Existe uma escola secundaria co seu nome en Condeixa-a-Nova.
Biografía
Entre os moitos títulos que publica en prosa están Fogo na Noite Escura (1943), Casa da Malta (1945), As Minas de S. Francisco (1946), (capítulo inédito publicado no nº 16 da revista Mundo Literário  existente entre 1946 e 1948), Retalhos da Vida de um Médico (1949 e 1963), A Noite e a Madrugada (1950), O Trigo e o Joio (1954), O Homem Disfarçado (1957), Cidade Solitária (1959), Domingo à Tarde (1961, Prémio José Lins do Rego), Os Clandestinos (1972), Resposta a Matilde (1980)  e O Rio Triste (1982, Prémio Fernando Chinaglia, Prémio Fialho de Almeida e Prémio D. Dinis). Ou, as biografías noveladas de Deuses e Demónios da Medicina (1952). Alén dos títulos xa referidos, publicou en poesía Mar de Sargaços (1940), Marketing (1969) e Nome para uma Casa (1984). Toda a súa produción poética seminal foi reunida nuunha antoloxía (1959) denominada As Frias Madrugadas. Escribiu tamén sobre o mundo e a sociedade en xeral, na forma de narrativas noveladas ou de anotacións de viaxe e reflexións críticas, sendo diso exemplo Diálogo em Setembro (1966), Um Sino na Montanha (1968), Os Adoradores do Sol (1971), Estamos no Vento (1974), A Nave de Pedra (1975), Cavalgada Cinzenta (1977), URSS, Mal Amada, Bem Amada e Sentados na Relva, ambos de (1986). Mais foron as novelas como os Retalhos da Vida de um Médico, O Trigo e o Joio, Domingo à Tarde, O Homem Disfarçado ou O Rio Triste, que foron traducidos a diversas linguas, tendo inclusive, en 1981, sido proposto para o Premio Nobel de Literatura, pola Academia das Ciências de Lisboa e polo PEN Clube.
Se quisermos contextualizar, sistematizar a súa obra en fases distintas de creación literaria, podemos identificar:
Ibn Arabi
Das máis de oitocentas obras que se lle atribuíron, consérvanse cen manuscritos orixinais. As súas ensinanzas cosmolóxicas convertéronse na visión dominante en moitas partes do mundo islámico.
Traxectoria
Os estudos literarios xuvenís de Ibn Arabi transcorreron entre Lora del Río e Carmona. Tivo dúas grandes mestras, dúas místicas sufís, Fátima de Córdoba e Shams de Marchena, polas que mostrou un gran recoñecemento. De mozo converteuse en secretario do gobernador de Sevilla. Casou con Maryam pertencente a unha influente famlia.
Obra
miniatura|250px|Listaxe medieval das obras de Ibn Arabi. As súas obras cóntanse en máis de duascentas. Osman Yahya catalogounas, editou algunhas delas e desmentiu algunhas atribucións de obras como a epístola da Unidade ou o Núcleo do núcleo.
A súa obra máis importante é al-Futuhat al-Makkiyya, traducido como As Iluminacións da Meca ou As Revelacións da Meca, que é unha recompilación de metafísica islámica, aínda que abrangue a maioría das ciencias tradicionais islámicas nas súas máis de 3000 páxinas.
King Vidor
Traxectoria
Tras Salomón e a raíña de Saba de 1959 retirouse. Pasou a dedicarse á escritura (así, o seu belo libro de memorias, que está publicado en España por Paidós), á pintura, a filosofía, o ensino universitario. Tamén chegará a facer dúas curtametraxes experimentais.
Makira, Illas Salomón
Xeografía
A provincia de Makira-Ulawa inclúe Makira (San Cristóbal), Ulawa, Uki Ni Masi, Owaraha (Santa Ana), Owariki (Santa Catalina), Pío e outras.
The Wall Street Journal
Cambios de deseño
A cabeceira é a única que ten un punto ao final.
Estación de Ávila
Media Distancia
Actualizados a 23 de xuño de 2016.