cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anxiografía cerebral
Procedemento
Antes da aparición das técnicas modernas de neuroimaxe, como a resonancia magnética e a tomografía computarizada, a mediados da década de 1970 as anxiografías cerebrais empregábanse con frecuencia como unha ferramenta para inferir a existencia e situación de certos tipos de lesións e hematomas ao buscar o desprazamento vascular secundario causado pola masa efecto relacionado con estas condicións médicas. Este uso da anxiografía como ferramenta de avaliación indirecta está hoxe en día obsoleto, xa que os métodos modernos de diagnóstico non invasivos están dispoñíbeis para obter imaxes de moitos tipos de anomalías intracraniais primarias directamente. Porén, aínda se usa amplamente para avaliar varios tipos de patoloxías vasculares dentro do cranio.
Konrad Keilhack
Traxectoria
En 1892 foi elixido membro da Leopoldina, na sección de Xeoloxía e Paleontoloxía.
Keilhack foi o fundador do "Calendario dos Xeólogos" (Geologenkalender) e do Geologische Zentralblatt (1901-1937).
Ursus arctos horribilis
Descrición
O oso grizzly é o omnívoro máis grande de Norteamérica, despois o oso polar e o oso kodiak. Pode alcanzar pesos de até 550 kg, aínda que certos espécimes da península de Alasca chegaron a pesar os 680 kg. Miden sobre un metro até os ombros ao estar prostrados sobre as súas catro patas, mais se se poñen sobre as súas patas traseiras, alcanzan os 2,4 metros. Como todos os osos pardos, distínguese do oso negro por unha gran xiba nas súas costas. A xiba está formada por masa muscular que potencia as patas dianteiras do animal e axúdalle a escavar goridas rapidamente. Con todo, as patas traseiras seguen sendo máis fortes que as dianteiras.
Xosé Troiano
Xosé Troiano Carril, nado en Camariñas o 17 de marzo de 1970, é un investigador e divulgador da historia camariñá e do patrimonio galego en xeral.
Oschersleben
Xeografía
O municipio, situado a 85 msnm, a 35 km ao suroeste de Magdeburgo, na fértil chaira do Magdeburger Börde, regada polo río Bode, ocupa unha superficie de 165,53 km2.
No censo de 2020 tiña unha poboación de 19 396 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 100 hab./km2.
Sergio Vázquez
Sergio Vázquez pódese referir a:
IX dinastía exipcia
Faraóns
Segundo o Canon Real de Turín (4.18 a 4.26) e algúns datos arqueolóxicos.
Skyfall
Estreouse en galego o 20 de decembro de 2022 a través da TVG. Foi traducido por Rosa Moledo e a directora de dobraxe foi Charo Pena.
A Riba, Barantes, Sober
A Riba é un lugar da parroquia de Barantes no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Massasoit
Os ingleses en Plymouth
Massasoit forxou vínculos políticos e persoais críticos cos líderes coloniais William Bradford, Edward Winslow, Stephen Hopkins, John Carver e Myles Standish, lazos que xurdiron dun tratado de paz negociado o 22 de marzo de 1621. A alianza garantiu que os Pokanokets permanecesen neutrais durante a guerra pequot en 1636. Segundo fontes inglesas, Massasoit evitou o fracaso da colonia de Plymouth e a fame que enfrontaron os peregrinos durante os seus primeiros anos.
Solipsismo
miniatura|Caricatura do solipsismo. O solipsismo (do latín solus, solo, e ipse, si mesmo) é unha forma de idealismo radical que asume como única certeza a existencia da mente dun mesmo; aínda que tamén pode definirse como a negación da existencia doutras mentes e do mundo exterior.
Contexto
Co paso do tempo, e descansando sobre as concepcións de Descartes e o cogito, o significado do termo “solipsismo” experimentou unha evolución que fragmentou o seu campo de actuación e o afastou da ética para aproximarse á epistemoloxía, á metafísica e ao método.
De todos xeitos, as ideas propias do solipsismo son incluso anteriores ao nacemento do termo en si, atopándose unha manifestación da dúbida da existencia do mundo exterior no protagonista da obra La vida es sueño de Calderón de la Barca, estreada en 1635.
Descartes
Baseándose na crenza de que tanto os ideais como a “realidade” existen, os seguidores desta corrente adoitan argumentar que a distinción entre a mente e a materia pode probarse empregando o principio da identidade dos indiscernibles de Leibniz. Este principio establece que se dúas cousas comparten exactamente as mesmas calidades deben ser idénticas e, polo tanto, unha mesma cousa. Deste xeito, os dualistas intentan identificar os atributos da mente dos que carece a materia ou viceversa.
Berkeley
Mentres Descartes defende o dualismo ontolóxico, aceptando así a existencia dun mundo material, de mentes inmateriais e de Deus, Berkeley nega a existencia da materia pero non das mentes, entre as cales Deus formaría parte. O filósofo idealista argumentou que os obxectos físicos non existen independentemente da mente que os percibe, pois un elemento só pode existir mentres é observado. Este inmaterialismo, defendido no seu A Treatise Concerning the Principles of Human Knowledge (1709), pode ser resumido na célebre expresión esse est percipi aut percipere ("ser é percibir ou ser percibido"). Isto significa que todo o existente ou ben son ideas percibidas ou ben son espíritos que perciben. Deste xeito, Berkeley intenta mostrar que as cousas poden existir e existen á parte da mente humana e da nosa percepción, pero só porque hai unha mente que o abarca todo na que se perciben todas as "ideas": Deus. Esta posición comparte certos aspectos coa teoría da mónada de Leibniz, onde cada mónada expresa todo o universo estando en conexión inmediata só con Deus.
Husserl
miniatura|[[Edmund Husserl, contra 1910.]] A partir de 1906, Edmund Husserl adopta un idealismo trascendental no que o ego cartesiano solipsístico establece un punto de partida no seu pensamento. Posteriormente, en Der cartesianischen Meditatione (1931) abre ao ego cartesiano unha porta a un mundo onde convive con outros egos, entón pasamos dun ego solipsista a un ego intersubxectivo trascendental rodeado doutros. O solipsismo para Husserl é un problema fenomenolóxico-ontolóxico que non nos deixa avanzar na investigación, unha especie de burato de verme que se traga toda argumentación sobre a existencia de algo máis. Algo así como estar condenados a vagar solos polo noso propio mundo. En palabras do autor “[...] o universo redúcese a min mesmo, eu estou só e todo o resto é en min ficción subxectiva; polo menos, só de min podo ter coñecemento.”
Identidade persoal
Segundo Hume, o “Eu” non é unha impresión, senón ó que se supón que teñen referencia varias impresións ou ideas. Argumenta que para que unha idea sexa verdadeira, ten que poder relacionarse coa impresión que a ocasionou, e esta debe permanecer invariable. Con todo, as impresións que vencellamos á idea de “Eu” están en constante cambio, non podendo experimentar varias impresións ao mesmo tempo. Polo tanto, ao non poder derivar a idea de “Eu” dunha única impresión, esta idea non existe. Segundo Hume, a idea de identidade persoal é unha ficción da imaxinación. Deste xeito, existiría unha colección de experiencias sen “Eu”.
Na cultura popular
Tamén na cultura musical ten cabida o solipsismo. Na letra da canción Right where it belongs de Nine Inch Nails, o protagonista formula a posibilidade de que o mundo que coñece fose unha creación da súa propia mente.
Mercedes Vázquez Saavedra
Traxectoria
É unha destacada fotógrafa das mulleres da raia, ou arraianas. Son recoñecidos en Galicia, no norte de Portugal e nas provincias pegadas a Galicia de Castela e León, os seus traballos documentando e impulsando os Entroidos e a conservación das máscaras propias de cada lugar.
Pintura do romanticismo
Escolas nacionais
John Varley no inicio do século XIX recomendaba a seus discípulos que se baseasen na natureza para todo, mais dous dos maiores nomes do Romanticismo inglés, John Constable e William Turner, foron moito máis aló. Mesmo sendo admiradores do clasicismo, preferían unha interpretación altamente personalista da natureza, buscando efectos inusitados de atmosfera e luz. Cando Constable expuxo en Parí­s no Salón de 1824 os seus traballos foron considerados "a propia natureza". En canto a Turner, as súas pescudas sobre efectos atmosféricos e luminosos levárono a se tornar un dos precursores da Arte Abstracta. Outros paisaxistas importantes foron Francis Danby e John Martin, capturando os aspectos máis dramáticos do mundo natural.
Distritos de Alemaña
Os distritos (en alemán Kreis, plural Kreise) son unidades administrativas de Alemaña (excepto nas tres cidades estado: Berlín, Bremen e Hamburgo) que teñen un nivel intermedio entre os estados federados (Länder) e os niveis locais ou municipios (en alemán, Gemeinden).
Pintura do romanticismo
Alemaña e Italia
O proceso alemán foi semellante, e a teoría tamén precedeu a práctica. Alén do exemplo de Kant citado antes, o movemento Pietista tivo un papel na súa recusa ao racionalismo e énfase no individuo. Goethe foi unha influencia literaria para o Romanticismo alemán cuxa importancia hoxe é difícil de colocar en perspectiva, basta dicir que seu libro de xuventude Os Sufrimentos do Mozo Werther, (ou Werther, ou As mágoas do xove Werther) de intenso dramatismo, tratando dun amor imposíbel, unha das pezas máis típicas do movemento Sturm und Drang, foi a causa dunha onda de suicidios cando se publicou. Outros filósofos como Johann Gottlieb Fichte e Friedrich Schelling, xunto con literatos como Schiller, fixeron de Jena un centro do primeiro Romanticismo local. Axiña Heidelberg asumiu o liderado do movemento, coa participación de Clemens Brentano, Achim von Arnim e outros. Trataron de temas tipicamente xermánicos, incluíndo a súa paisaxe, o seu antigo folclore, a cultura gótica e a súa mitoloxía, sendo unha inspiración para a música e a pintura da época. miniatura|Caspar David Friedrich: Mañá na Risengebirge ou Lugar na brétema da manhán cun crucifixo, 1810-1811. Schloss Charlottenburg Wilhelm Heinrich Wackenroder nas súas Efusións dun monxe amante das artes apelaba a unha arte cristiá que se inspirase nos antigos mestres locais, onde o artista fose un intérprete dos misterios divinos a través dos seus sentimentos individuais. Philipp Otto Runge xa se tiñ aproximado do misticismo, e foi influenciado por Wackenroder cando se estabeleceu en Dresden. Alí entrou en contacto con Caspar David Friedrich, o principal paisaxista alemán da época, sendo ambos fortemente atraídos polo potencial simbólico e alegórico da paisaxe, elaborando unha linguaxe panteísta e no retrato buscando desvelar a verdade da alma do individuo como parte da alma universal. esquerda|miniatura|281x281px|Carl Spitzweg: O "rato de biblioteca", c. 1850. Colección Georg Schäfer Runge tamén elaborou unha teoría sobre as cores e se interesou polo folclore xermánico. Moritz von Schwind e Adrian Ludwig Richter, seguidores seus, adaptaron as calidades bucólicas e idílicas do seu traballo en escenas de xénero ambientadas no campo e nas vilas. A obra de Friedrich inclinouse para a expresión da soidade do individuo, da marabilla diante da natureza, e para un paisaxismo tocado polo espírito relixioso, sendo un precursor dese tipo de asociación significativa en Alemaña. Carl Spitzweg tamén merece lembranza como o principal artista do período Biedermeier e pola súa temática centrada nas excentricidades de comportamento.
Rusia
Un direccionamento máis nitidamente nacionalista para a pintura rusa aparece no último terzo do século, cando Nikolay Chernyshevsky dicía, na súa Relación estética entre arte e vida, que alén de retratar a natureza, os artistas deberían explicala e xulgala, provendo unha base conceptual para a formación en 1870 da importante escola dos Itinerantes, un grupo de disidentes da Academia de S. Petersburgo que loitaba por unha arte libre do control oficial e que tivese unha función moralizante antes do que puramente estética. O seu nome deriva do sistema de exposicións itinerantes que organizaron, algo inédito para a época, cuxo obxectivo era levar a arte para un público máis amplo e con iso contribuír para súa educación. O seu éxito foi enorme e inmediato, demostrando que a a arte académica xa perdía o seu significado e valor até mesmo para as elites. Cultivaron o paisaxismo con grande entusiasmo e sensibilidade e o pobo ruso foi outro dos seus temas predilectos, xunto con recreacións de escenas históricas da Idade Media rusa e do folclore local. Formalmente o seu estilo en xeral tense consolidado máis como un Realismo, ás veces con toques de Simbolismo e máis tarde un prenuncio do Impresionismo, porén a súa base ideolóxica e temática era toda romántico na defensa da visión persoal e no seu nacionalismo idealista que desexaba a reforma social e que mostraba o pobo integrado no seu medio ambiente. A súa influencia foi tanta que a Academia despois dun tempo foi obrigada a lles abrir as portas e mesmo contratar diversos deles como profesores. En menos de dez anos de existencia o grupo xa contaba coa participación da vasta maiorí­a dos principais pintores rusos. Seus membros eminentes foron Ivan Kramskoi, Ilya Repin, Vasily Ivanovich Surikov, Vasily Perov e Vasily Vereshchagin.
Outros países
Colonizada polos no fin do século XVIII, a Australia non tardou moito en formar unha escola nacional de pintura explotando as características descoñecidas polo occidental dese vasto continente. A pintura gaña folgos a partir da década de 1840, cando viaxeiros, estranxeiros residentes e artistas locais marcan presenza activa no país e se comeza a se formar un mercado apreciador e consumidor de arte. A paisaxe é o tema central dos románticos australianos, tanto como forma de consolidar un senso de identidade nacional como para dar a coñecer ao mundo as belezas da terra. Entre os mellores pintores estaban Knut Bull, Augustus Earle, John Glover, Samuel Thomas Gill, Nicholas Chevalier, Eugene von Guérard, H.J. Johnstone, James Howe Carse, William Strutt, Abraham-Louis Buvelot, Frederick McCubbin e Thomas Baines.
Amanece, que no es poco
Rodaxe
Foi gravada nas localidades albaceteñas de Molinicos, Aýna e Liétor, en cuxa idiosincrasia popular está baseado a súa liña argumental. Varios dos seus habitantes tiveron a oportunidade de saír no filme como extras. O alborexar, escena final da obra, está rodada no Pico de la Miel, na Serra Norte de Madrid.
Ferrón, Bolmente, Sober
Ferrón é un lugar da parroquia de Bolmente no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
José Ángel Iribar
Athletic Club
En 1969 gañou o seu primeiro título co Athletic ao vencer ao Elche por 1-0 na final da Copa do Xeneralísimo. Na tempada 1969/70 estivo preto de gañar o campionato de liga, pero unha derrota en Valencia, na penúltima xornada de liga, deixou ao equipo como subcampión. Ese ano fíxose co trofeo Zamora, ao encaixar 20 goles en 30 partidos de liga. Durante a tempada 1970/71 mantivo a portería a cero durante 1.018 minutos en San Mamés. O seu momento máis delicado foi en 1973, cando estivo varios meses gravemente enfermo debido á febre tifoide. O 29 de xuño do mesmo ano conquistou o seu segundo título ao vencer por 2-0 ao Castellón na final da Copa.
A Pía, Bolmente, Sober
A Pía é un lugar da parroquia de Bolmente no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Chordeiles
Lista de especies
De acordo coas clasificacións do Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC, Versión 5.1, 2015) e Clements Checklist 6.9, este xénero agrupa as seguintes 6 especies:
Sepia (cor)
thumb|left|200px|Bufo voando contra un ceo iluminado pola lúa, obra en sepia e lapis de [[Caspar David Friedrich, c. 1836–37]]
Sepia fotográfico
O virado a sepia é un procedemento fotográfico que consiste en substituír os grises dunha fotografía en branco e negro por unha tonalidade sepia. Esta técnica usouse desde os primeiros anos da fotografía para mellorar a calidade estética das fotos e tamén para estabilizar as imaxes, retardando a súa degradación.
Cruceiro, Pías, Lugo
Cruceiro é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Taro, Bolmente, Sober
O Taro é un lugar da parroquia de Bolmente no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Cesário Verde
O Binomio cidade/campo
A supremacía exercida pola cidade sobre o campo leva o poeta a tratar estes dous espazos en termos dicotómicos. O contacto co campo na súa infancia determina a visión que del nos dá e a súa preferencia. Ao contrario doutros poetas anteriores, o campo non ten un aspecto idílico, paradisíaco, bucólico, susceptíbel de devaneio poético, mais si un espazo real, concreto, auténtico, que lle revisa liberdade. O campo é un espazo de vitalidade, alegría, beleza, vida saudábel… Na cidade, o ambiente físico, cheo de contrastes, presenta rúas macadamizadas/ esburacadas, casas apalaçadas (habitadas polos burgueses e polos ociosos) casares vellos, edificios cincentos e sucios… O ambiente humano é caracterizado polos calceteiros, cuxa columna nunca se endereita, polos panadeiros cubertos de fariña, polas vendedeiras enfezadas, polas engomadeiras tísicas, polas burguesñas… É neste sentido que podemos recoñecer a capacidade de Cesário Verde en traer para a poesía o real cotián do home da cidade.
Influencias
Trala súa morte, a reputación de Cesário Verde creceu rapidamente. Foi moi admirado polos modernistas-vangardistas portugueses Mário de Sá-Carneiro e Fernando Pessoa. Ecos da súa obra poden ser vistos nos poemas de Fernando Persoa, parecendo Cesário Verde o predecesor do heterónimo Álvaro de Campos de Opiário e sendo citado varias veces por Alberto Caeiro e Bernardo Soares. Caeiro dedicoulle un dos poemas da serie O guardador de rebanhos.
Publicación da súa obra
En vida, Cesário Verde publicou ao redor de corenta poemas en diferentes xornais. Trala súa morte, en 1887, o seu amigo Silva Pinto publicou O Livro de Cesário Verde, que recompilaba a maior parte da súa obra poética. Segundo explica Silva Pinto, a estrutura do libro (moi similar á de As flores do mal, de Charles Baudelaire) respondía a desexos do propio autor. Con todo, aínda existe o interrogante de ata que punto interveu o propio Silva Pinto na ordenación dos poemas.
A primeira edición do libro, aparecida en abril de 1887, foi unha edición non venal que constou só de douscentos exemplares. A primeira edición comercial da obra realizouse en 1901. Edicións máis recentes alteraron o número e a orde dos poemas integrantes do libro. A edición de referencia é a da Obra completa publicada por Joel Serrãou en 1992. O libro non inclúe toda a obra poética do autor.
Suairexa, Bolmente, Sober
Suairexa é un lugar da parroquia de Bolmente no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Fafián, Pías, Lugo
Fafián é un lugar da parroquia de Pías no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Kathryn P. Hire
Traxectoria
Hire graduouse en ciencias pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1981 e é máster en ciencias polor Instituto de Tecnoloxías de Florida en 1991.
Wikipedia en bambara
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Filocáridos
Clasificación
Os filocáridos subdividense en catro ordes, das cales so unha teñen representantes actuais:
Penicillium rubens
Xenoma
P. rubens ten catro cromosomas. O xenoma da cepa Wisconsin é o máis estudado. O xenoma nuclear da cepa 54-1255, considerada un baixo produtor de penicilina, ten un tamaño de 32,19 Mb. Nel hai 13.653 marcos de lectura abertos (ORFs), incluíndo 592 pseudoxenes probables e 116 ORFs truncados. Tres xenes, concretamente pcbAB, pcbC e penDE, constitúen o sitio central para a biosíntese de penicilina. Están distribuídos en agrupamentos ou clusters entre outros (ORFs) nunha rexión de 58,8 kb, no cromosoma 2. pcbAB codifica un encima α-aminoadipoil-L-cisteinil-D-valina sintetase, pcbC codifica isopenicilinaN (IPN) sintase e penDE codifica acil-CoA:isopenicilinaN aciltransferase. A cepa altamente produtora de penicilina NCPC10086 ten un xenoma lixeiramente máis longo de 32,3 Mb, que contén aproximadamente uns 13.290 xenes codificantes de proteínas. Hai polo menos 69 xenes que non están presentes na cepa 54-1255. O xene Pch018g00010 que codifica encimas do metabolismo do glutatión considérase o factor clave para o aumento da produción de penicilina observado nesta cepa.
Estilo severo
Antecedentes e contexto
No terreo da estatuaria a tipoloxía máis prestixiosa continuaba sendo o kouros, coa súa contraparte feminina, a koré (tamén kuros e korai) estatuas independentes cuxo modelo xurdira case dous séculos antes e até o final da fase Arcaica pouca variación coñeceu, sendo usadas como monumento fúnebre ou civil, e como estatua de culto ou oferta votiva. Con seu porte augusto e inabalábel, a súa nudez heroica, a súa expresión facial segura e confiante, sempre sorrintes, a súa invariábel frontalidade, os kouroi non eran retratos de individuos, mais representación de ideais e valores abstractos da aristocracia. Nos relevos, nas korai e na estatuaria pedimental a liberdade foi ben maior e atópase unha variedade de posturas, pero o kouros tivo historicamente un papel especial na evolución da escultura grega. Mentres que os conxuntos da estatuaria pedimental eran vistos sempre a boa distancia e as súas formas dependían da súa localización nas fachadas, e a koré estaba sempre vestida, o kouros era un monumento autónomo, instalado ao ras do chan ou sobre bases baixas, accesíbel á exploración visual detallada en todos os ángulos. E, estando sempre nu, as inconsistencias na súa modelaxe non podían ser ignoradas, tornándoo o campo privilexiado para o estudo da anatomía humana.
[[Ficheiro:Greek_statue_discus_thrower_2_century_aC.jpg|esquerda|miniatura|226x226px|O Discóbolo de Miron, c..
En suma, o estilo Severo trouxo unha serie de importantes inovacións formais, técnicas e ideolóxicas para a escultura, mais non representou unha ruptura total coa tradición Arcaica, pois ese desenvolvemento non naceu do nada. No que tange aos kouroi, o modelo formal Arcaico máis importante e o que menos se alterou ao longo de máis de 150 anos, as mudanzas introducidas polos escultores Severos acontecen con rapidez e son máis óbvias, mais canto aos relevos e escultura pedimental había desde ben antes unha liberdade moito maior. No período Arcaico tardío xa se tiña conquistado un gran dominio na técnica e acumulado un considerábel repertorio de posicións do corpo humano, aínda que as figuras se encontrasen maiormente de perfil ou de fronte, recurso reminiscente da arte exípcia, que foi unha das fontes orixinais da escultura grega. O friso norte doTesouro de Sífnos (c. .C.), hoxe no Museo Arqueolóxco de Delfos, é un dos exemplos máis vigorosos e avanzados da arte Arcaica tardía - aínda que o seu canon de proporción sexa aí­nda o mesmo dos kouroi - e conduce directamente para o paso seguinte, representado pola decoración do Templo de Afaia, en Egina, de c. .. , onde xa aparecen situacións en que o corpo é visto en xiro e torsión e o canon de proporción xá é sensibelmente diverso.
Características
A modelaxe da cabeza harmonízase co movemento do torso, este lígase máis organicamente co cadril, que acompaña o movemento das pernas, creando un todo coherente e xa non concibido en bloques. Deséñase con máis nitidez o chamado perfil grego, unindo a testa e o nariz nunha liña case rectilínea. A adopción dun modelo de beizos onde o superior se proxecta lixeiramente sobre o inferior, dun novo deseño, máis voluminoso, das pálpebras, e de cara máis emotivos, levan a un progresivo abandono do sorriso arcaico, unha solución expresiva encontrada invariabelmente en toda a produción escultórica da fase anterior. En termos de materiais, o bronce comeza a ser de uso predominante para a estatuaria independente da arquitectura. O período Severo foi tamén o momento en que aparece por primeira vez, instalada no Templo de Zeus en Agrigento (c. ..), unha nova tipoloxía escultórica, a dos atlantes, co seu correspondente feminino nas cariátides, figuras humanas usadas coa función de columnas.
Prosopography of Anglo-Saxon England
A Prosopography of Anglo-Saxon England (PASE) é unha base de datos e un sitio web asociado que ten como obxectivo reunir todo o que se escribiu en rexistros contemporáneos sobre calquera persoa que vivise na Inglaterra anglosaxoa, nunha prosopografía. A base de datos en liña PASE, presenta detalles (que denomina factoides) das vidas de cada individuo rexistrado que viviu na Inglaterra anglosaxoa ou estivo estreitamente relacionado coa Inglaterra entre 597 e 1087, con citas específicas (e moitas veces citas de) de cada fonte primaria que describe cada factoide.
Sanmil, Brosmos, Sober
Sanmil é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Wifredo Ricart
Traxectoria
En 1920 fundou a Sociedad Anónima de Motores Ricart-Pérez con Francisco Pérez de Olaguer, orientada á fabricación de motores para usos industriais. En 1926, despois da retirada de Pérez de Olaguer, disolveu esa sociedade e fundou a empresa Motores y Automóviles Ricart, presentando ao ano seguiente no Salón do Automóbil de París un turismo de altas prestacións con solucións inéditas. Posteriormente, en 1928, asociouse co industrial Felipe Batlló i Godó, e con el fundou a Industria Nacional Metalúrxica e a sociedade Ricart-España. En Ricart-España fabricáronse turismos en pequenas series até que a actividade finalizou por problemas financeiros, presionada polo xeneral Dámaso Berenguer, que suprimiu as vantaxes aduaneiras de que dispoñían. En 1929 Ricart estableceuse como proxectista independente, chegando a proxectar interesantes motores que construíu a Hispano-Suiza. Contactou con importantes marcas tales como Saurer, Mercedes-Benz, Alfa Romeo, ou Lancia, para comprar autobuses para a empresa de transportes urbanos de Valencia.
O Pacio, Bulso, Sober
O Pacio é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
José Gutiérrez Mijares
Traxectoria
En 1945 fichou polo Deportivo da Coruña adestrado por Hilario Marrero. Con 9 goles en 18 partidos foi o máximo goleador do equipo ese ano, no que o Deportivo logrou o segundo ascenso a Primeira División da súa historia.
Lamas de Abaixo, Bulso, Sober
Lamas de Abaixo é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Wikipedia en cheyenne
A Wikipedia en cheyenne é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua cheyenne.
Triópsidos
A dos triópsidos (Triopsidae) é unha familia de crustáceos da clase dos branquiópodos, a única comprendida na orde dos notostráceos. As súas especies coñécense como  camaróns cágado.
Triops
miniatura|260px|Primeiro plano dun Triops sp mostrado seu ollo naupliano Triops é un xénero de pequenos crustáceos da clase dos branquiópodos, orde dos notostráceos, un dos dous que comprende a súa única familia, a dos triópsidos.
Medina Azahara (banda)
Década de 1990
En 1998 viu a luz Tánger, un disco que mestura o rock con sons árabes e andalusís. Gravado entre Tánxer e Madrid, nel colaborou a orquestra marroquí de Taktuka Yeblía. Tras a publicación do álbum sae da banda o teclista Alfonso Ortega e entra Manuel Ibáñez como membro de apoio.
Década de 2000
En 2000, coincidindo co 20º aniversario do grupo, sacaron á venda XX, con 14 temas novos, e iniciaron unha xira por España. O ano seguinte a banda lanza Tierra de libertad, con doce novos temas e unha versión de «Ocaso de un amor», tema popularizado polo grupo granadino Realidad en 1971.
En 2005, no 25º aniversario do grupo, Avispa editou un dobre CD+DVD, Medina Azahara, 25 años. Ao mesmo tempo, sacaron un álbum de temas novos, La estación de los sueños.
Década de 2010
O 26 de setembro de 2019 faleceu Manuel Molina, primeiro baixista da banda.
Compoñentes
Formación actual:
Aberteifi
Cultura
As atraccións culturais de Cardigan inclúen unha ponte fluvial de seis arcos (1726), un concello de estilo neogótico prerrafaelita de Ruskin (1859), un mercado cuberto e un almacén no porto con obradoiros artesáns.
Charles O. Hobaugh
Traxectoria
Hobaugh graduouse en enxeñería aeroespacial pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1984.
Entroido de Vilariño de Conso
O Entroido de Vilariño de Conso é a serie de celebracións populares que teñen lugar en Vilariño de Conso durante o tempo do Entroido. En marzo de 2016, o conxunto de festexos foi engadido á listaxe de festas de interese turístico de Galicia.
Isomerización
Química de grupo principal
Os isómeros de enlace e os isómeros cis/trans son observadas raramente nos principais grupos de compostos, onde os derivados de coordinación 4, 5 adoitan ser fluxionais. Os derivados nos que a quiralidade reside no elemento central están limitados a derivados octaédricos, un exemplo é o trisphat.
Derivados de metais de transición
Os isómeros de enlace, isómeros cis/trans e a quiralidade no metal son todos comúns en química de metais de transición. Os complexos de metais de tansición da segunda e terceira fila tenden a ser máis ríxidos, é dicir, os isómeros son illados máis facilmente. A diferenza de enerxía entre os isómeros cis e trans de complexos de metais adoita ser pequena. O trans-diclorobis(etilenediamina)cobalto(III) converte o cis-diclorobis(etilenodiamina)cobalto(III) co quentamento. Os isómeros cis- e trans- de PtCl2(NH3)2, é dicir, o cisplatino e o trans-diclorodiamminaplatino(II) non se interconverten rapidamente. miniatura|200px|Un dos dous isómeros do PtCl2(NH3)2. Un exemplo dunha isomerización organometálica é a produción de decafenilferroceno, [(η5-C5Ph5)2Fe] a partir do seu isómero de enlace.
380px|Formación do decafenilferroceno a partir do seu isómero de ligazón.
Entroido de Vilariño de Conso
Calendario
Os folións van sempre acompañados polos boteiros, as máscaras de Entroido propias da comarca vianesa. Estas personaxes, armadas con mocas, lideran o folión encargándose de pedir permiso de entrada nas aldeas que se visitan, de abrir o paso a comitiva entre as multitudes e da animación xeral cos seus bailes e carreiras. A diferenza dos boteiros de Viana do Bolo ou da Gudiña, os boteiros de Vilariño levan unha mitra rectangular sobre a máscara. O percurso dos folións adoita rematar cunha "fariñada", unha divertida batalla entre os asistentes na que se guindan presadas de fariña.
Alpheus Hyatt Verrill
Traxectoria
A. Hyatt Verrill casaou dúas veces; primeiro, en 1892, con Kathryn L. McCarthy, coa que tivo polo menos catro fillos e, despois, en 1944, con Lida Ruth Shawn.
A súa obra When the Moon Ran Wild (1962) publicouse póstumamente usando o pseudónimo de Ray Ainsbury.
José Manuel Franco
Traxectoria
Candidato no número 3 da lista do PSOE de cara ás eleccións ao Congreso dos Deputados por Madrid de abril de 2019, resultou elixido deputado.
Harold B. Mattingly
Harold Braithwaite Mattingly (nado en 1923 en Finchley, Barnet, Gran Londres, e finado o 23 de agosto de 2015, foi un historiador da civilización da Antiga Roma, epigrafista e numismático británico. Era fillo do recoñecido numismático Harold Mattingly.
San Mamede, Ribas de Miño, Lugo
San Mamede é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Eulogia Merle
Traxectoria
Eulogia Merle naceu e estudou Belas Artes en Buenos Aires, pero tempo despois foi a vivir a Madrid, onde se dedica a traballar como ilustradora de forma constante para o xornal El País e, posteriormente, tamén para La Nación de Buenos Aires. Así mesmo traballou en diferentes editoriais ilustrando libros de literatura para adultos e infantís. Eulogia é unha artista cunha forte defensa dos seus principios e unha clara visión de como afrontar a realidade dos medios. Hoxe en día segue vivindo en España.
Bion-M
miniatura|Modelo dunha nave Bion-M. Bion-M é o nome dunha serie de satélites rusos adicados á investigación biolóxica, sucesores das naves Bion.
Voo 2193 de Pegasus Airlines
O voo 2193 de Pegasus Airlines foi un Boeing 737-800 que sufriu unha saída de pista tras aterrar no Aeroporto de Istanbul-Sabiha Gökçen o día 5 de febreiro de 2020.
Cantaxantina
A cantaxantina é un pigmento cetocarotenoide (xantofila) amplamente distribuído na natureza. A fórmula química da cantaxantina é C<SUB>40</SUB>H<SUB>52</SUB>O<SUB>2</SUB>. Foi illada inicialmente en cogomelos comestibles. Tamén se atopou en algas vermellas, bacterias, crustáceos e bioacumúlase en peixes como as carpas (ciprínido), Chelon aurata (muxílido), espáridos e algúns lábridos.
As Dornas, Rubiás, Lugo
As Dornas é un lugar da parroquia de Rubiás no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Wikipedia en choctaw
A Wikipedia en choctaw é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua choctaw. Foi pechada en 2007 por falta de actividade, mais o seu contido foi importado a Wikimedia Incubator.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Huni
Familia
thumb | right | 170px | Inscrición de mastaba L6 mencionando un dominio real de Huni. A posición xenealóxica de Huni na liña familiar dos reis gobernantes, durante o tempo en que rematou a III dinastía e comezou a IV, é moi discutida. Os documentos contemporáneos e posteriores adoitan mencionar a Huni e o seu seguidor Snefru na mesma frase, sempre en sucesión directa. Polo tanto, os exiptólogos e historiadores cren que Huni podería estar incluso relacionado con Snefru. Unha figura clave neste caso é a raíña Meresankh I, a nai real de Snefru. Definitivamente levaba o título de raíña, pero ningunha fonte contemporánea conecta o seu nome co título de filla ou muller de Huni. Esta circunstancia suscita dúbidas sobre a relación familiar entre Huni e Snefru. Hoxe a maioría dos eruditos prefiren crer ao historiador Manetón, que afirma na súa Aegyptiacae que coa entronización de Snefru unha casa real diferente gañou o poder sobre Exipto e comezou unha nova dinastía.
Tántalo (mitoloxía)
Pecado de orgullo
miniatura|300px|esquerda|Suplicio de Tántalo (1650-1655)
Agustín Ubal
Agustín Ubal Agostini, nado o 19 de xullo de 2003 en Montevideo, é un xogador profesional internacional de baloncesto uruguaio con pasaporte italiano. Actualmente xoga para o Surne Bilbao Basket cedido polo FC Barcelona. Ocupa a posición de base cunha altura de 1,99 metros.
Alexander von Middendorff
Traxectoria
Continua con elas até o seu retiro en 1860.
Interesouse pola migración das aves en Rusia, na súa obra Die Isepiptesen Russlands (1855).
Hodoyoshi 4
Hodoyoshi 4 é un satélite artificial xaponés lanzado o 19 de xuño de 2014 xunto con Hodoyoshi 3 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy.
Wikipedia en norfolk
A Wikipedia en norfolk é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua norfolk.
Javier Pardo Siota
Traxectoria
Comezou o 2021 cun terceiro posto na primeira proba do Súper Campionato de España, no Rally Serra Morena, e a continuación pasou a competir no Campionato de Europa de Rally, encadrado na categoría ERC2 a bordo do Suzuky R4lly S. Logrou a vitoria da súa clase nos seis rallys nos que participou (Polonia, Roma Capitale Azores, Serras de Fafe e Felgueiras, Hungría e Illas Canarias), proclamándose así campión do ERC2 de xeito incontestable. En 2022 pasou a disputar a categoría absoluta do Campionato de Europa, ao mando dun Skoda Fabia Rally 2. Puntuou en tódalas probas da competición, unha regularidade que lle valeu para acabar na segunda posición da xeral, superado só por Efrén Llarena.
María José Ulla
María José Ulla Madroñero, nada na Coruña o 6 de xuño de 1945 e finada en Madrid o 30 de xaneiro de 2022, foi unha modelo, Miss España (1964) e empresaria galega.
Maria Firmina dos Reis
Mocidade e familia
En 1847 aprobou a oposición para mestra na localidade e exerceu até 1881. Nunca casou.
Carreira literaria
Con 54 anos e 34 como mestra oficial, anos antes de xubilarse, Maria Firmina fundou en Maçaricó, a poucos quilómetros de Guimarães, unha aula mixta e gratuíta para estudantes que non podían pagar. Impartía clase nun pendello propiedade do dono dunha plantación, onde ía todas as mañás nun carro de bois. Alí ensinou ás fillas deste, aos estudantes que levaba consigo e a outros que se uniron. A académica Norma Telles clasificou a iniciativa de María Firmina como «un experimento atrevido para a época». Esta acción innovadora está en consonancia coa loita do feminismo brasileiro de finais do século XIX, que reivindicaba unha educación igualitaria para as nenas.
Hodoyoshi 3
Hodoyoshi 3 é un satélite artificial xaponés lanzado o 19 de xuño de 2014 xunto con Hodoyoshi 4 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy.
Cardoso, San Mamede dos Anxos, Lugo
Cardoso é un lugar da parroquia de San Mamede dos Anxos no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Wikipedia en tsonga
A Wikipedia en tsonga é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tsonga.
Emilio Butragueño
Comezos
O 13 de xullo de 1980 formou parte do equipo gañador do Torneo AS, polo que o seu pai levouno a facer unha proba para ingresar nas categorías inferiores do Real Madrid, aínda que non foi admitido en primeira instancia. A continuación recibiu a chamada do Atlético de Madrid, equipo rival do club branco, e no que permaneceu adestrando algúns días. Por medio de seu pai acabou por conseguir unha segunda proba co Real Madrid, e finalmente foi admitido.
Líder da “Quinta do Voitre”
Debutou co Castilla, filial do Real Madrid, o 24 de abril de 1982 no Santiago Bernabéu, vencendo por 2-1 ao Real Oviedo. A tempada 1982/83 foi a do seu asentamento nun equipo filial no que apareceu unha prometedora xeración de xogadores da canteira. Entre eles, cinco destacaban especialmente sobre o resto, Miguel Pardeza, Manolo Sanchís, Míchel González, Rafael Martín Vázquez e o propio Butragueño. Co paso do tempo, esta sería considerada a mellor xeración de xogadores de canteira da historia do club, tanto pola súa traxectoria e importancia como polos seus éxitos deportivos. Foi o xornalista Julio César Iglesias quen lle deu nome á xeración e, polo tanto, o primeiro en utilizar o apelativo co que pasaron á historia, trala publicación dun artigo seu no diario El País o 14 de novembro de 1983 co título "Amancio y la quinta de ‘El Buitre'".
Retiro profesional en México
O 5 de abril de 1998 xogou o seu último partido como profesional. Disputou en total máis de 600 partidos a nivel de clubs e marcou 240 goles.
Selección nacional
Un dos días máis gloriosos da súa carreira deportiva foi o do 18 de xuño de 1986, nos oitavos de final da Copa do Mundo celebrada en México, cando lle marcou catro goles á entón poderosa Dinamarca no Estadio Corregidora de Santiago de Querétaro, nun partido que rematou 5- 1.
Senigallia
Historia
Seniga llia foi fundada no ano 284 a. C. tras a batalla de Sentino (ao redor do 295 a. C. ). Os romanos conquistaron Campania, Etruria, Umbría, o territorio do Galli Sénoni (Ager Gallicus) e a colonia de Sena Gallica, a actual Senigallia.
O 2 de xuño de 1993, a 10ª etapa do Giro de Italia de 1993, con cronómetro individual, terminou en Senigallia coa vitoria do ciclista Miguel Induráin, ao cabo vencedor final na xeral.
Cidades irmandadas
Senigallia mantén un irmandamento de cidades con:
Escala (cartografía)
A segunda forma refírese á variación da escala polo mapa. É a razón entre a escala do punto cartografado e a escala nominal. Neste caso escala significa "factor de escala".
Representación
As escalas escríbense en forma de razón onde o antecedente indica o valor do plano e o consecuente o valor da realidade. Por exemplo, a escala 1:500 significa que 1 cm do plano equivale a 500 cm (5 m) no orixinal.
Se o que se desexa medir do debuxo é unha superficie, haberá que ter en conta a relación de áreas de figuras semellantes, por exemplo un cadrado de 1 cm de lado no debuxo ou plano.
Glicerol 3-fosfato
Metabolismo e función biolóxica
miniatura|esquerda|Os glicerofosfolípidos teñen tres compoñentes: grupos lipídicos de [[ácido graxo|ácidos graxos (laranxa), un esqueleto molecular de glicerol (branco) e un éster 3-fosfato (verde)]]
Carlos López López
Carlos López López, é un comerciante e político galego do PSdeG-PSOE.
Adrián Noia
Traxectoria
Obtivo o II premio na categoría de novela curta do certame Xuventude Crea da Xunta de Galicia en 2021, coa obra O país dos raposos (Toxosoutos, 2022). Anteriormente, foi galardoado —na categoría xuvenil e modalidade de relato— co I premio no XXV Certame Literario A Pipa da Alta Montaña Luguesa (2016), de Becerreá (Lugo), e co I premio no XI Certame Literario Terras de Chamoso (2017) , do Corgo (Lugo).
Crecente, San Pedro de Mera, Lugo
Crecente é un lugar da parroquia de San Pedro de Mera no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Champions Hockey League
Edicións
Algúns partidos tiveron restricións na capacidade dos estadios debido á pandemia de COVID-19.
Christine Darden
Darden é unha das investigadoras que aparecen no libro «Hidden Figures: The American Dream and the Untold Story of the Black Women Mathematicians Who Helped Win the Space Race (2016)», unha historia dalgunhas das mulleres afroamericanas influentes en matemáticas e enxeñeiros da NASA a mediados do século XX, por Margot Le Shetterly.
Alpheus Spring Packard Sr.
Traxectoria
Foi o xenro do presidente do Bowdoin College, o reverendo Jesse Appleton, polo seu primeiro matrimonio con Frances Appleton.
Packard foi, ademais, unha figura clave na Sociedade Histórica de Maine desde a súa fundación en 1822 até a súa morte.
Algunhas obras
No Bowdoin College, George Mitchell enumerou trece publicacións de Packard. Entre elas:
Calidris subminuta
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Calidris.
Gemma Galdon
Traxectoria
No plano político, Galdon foi membro do consello estatal de Podemos entre 2014 e 2016 e responsable da Área de Tecnoloxía, Privacidade e Seguridade durante 2014. En 2014 foi polémica a exhibición dunha nómina da UB por 600 euros, en alusión á precariedade á que estaban sometidos os profesores universitarios. Recibiu críticas por ser socia dunha consultora.
Marthinus van Schalkwyk
Primeiros anos
Naceu en Pietersburg, actual provincia de Limpopo, en 1959. Van Schalkwyk matriculouse na Escola Superior de Pietersburg en 1977. Foi militar nacional na Forza de Defensa de Suráfrica (SADF) de 1978 a 1979 e máis tarde asistiu á Universidade Rand Afrikaans onde obtivo un Mestrado en Ciencias Políticas. Como prominente líder estudantil de brancos na década de 1980, foi membro fundador e presidente de "Jeugkrag" (Forza Xuvenil), unha organización teoricamente oposta ao predominio branco, pero que secretamente era financiada pola intelixencia militar. Segundo un documento de alto segredo fornecido a Wikileaks, Van Schalkwyk "confirmou que era un axente dos Servizos de Intelixencia". Máis tarde, impartiría Ciencias Políticas na Universidade Rand Afrikaans (RAU) e na Universidade de Stellenbosch.
Frances Spence
Traxectoria
O seu pai era enxeñeiro e a súa nai mestra, ambos no sector da educación. Estudou na Universidade Amorne, onde gañou unha bolsa para o Chestnut Hill College. Graduouse en Matemáticas con orientación en física no ano 1942. Mentres estudaba coñeceu a Kathleen McNulty, quen tamén se converteu logo nunha das seis mulleres que programaron ENIAC. McNulty e Spence foron empregadas na Moore School of Engineering para traballar en cálculo de traxectorias balísticas. Ambas foron seleccionadas para ser parte do primeiro equipo de programadores de ENIAC, unha máquina deseñada especialmente para realizar este tipo de cálculos. Este grupo estaba formado por Jean Jennings Bartik, Betty Snyder Holberton, Ruth Lichterman Teitelbaum, Kathleen McNulty Mauchly Antonelli e Marlyn Wescoff Meltzer.
Logros
O equipo ENIAC inspirou o galardoado documental de 2013 The Computers. Este documental, creado por Kathy Kleiman e o proxecto de programadores ENIAC, combina imaxes reais do equipo de ENIAC da década de 1940 con entrevistas cos membros do equipo feminino, xa que reflicten o seu tempo traballando xuntos. É o primeiro documental dunha serie de tres partes, The Coders e The Future-Maker son as seguintes.
Tomas Svensson
Traxectoria
Tralo Mundial instalouse en España, país no que xogou durante case todo o resto da súa carreira. Fichou primeiramente polo Atlético de Madrid, no que militou durante dous anos, disputando as dúas primeiras edicións da Liga ASOBAL. En 1992 disputou os seus primeiros Xogos Olímpicos, en Barcelona 92, acadando a final, onde o seu equipo perdeu ante o Equipo Unificado.
Ropalidia romandi
Etimoloxía
O epíteto específico, romandi, é unha homaxe que Le Grillou lle dedicou a Gustave de Romand, barón de Romand, unha destacada figura política francesa e entomólogo afeccionado.
Alfredo Guisado
Estreouse como poeta publicando un volume de versos titulado Rimas da Noite e da Tristeza, en 1913. Nada facía prever que o autor desas rimas, de sentido anecdótico e inxenua concepción, fose adoptar, en pouco tempo, un estilo perfectamente antagónico daquel que caracterizou os versos da súa estrea. miniatura|Placa da Rúa Alfredo Guisado, Benfica-Lisboa miniatura|132x132px|Alfredo Pedro Guisado, Cidadán de Lisboa Alfredo Guisado tamén escribiu poesía usando o pseudónimo de Pedro de Meneses. No entanto, Pedro de Meneses, a pesar de se asemellar a Fernando Pessoa na tentativa de duplicación da personalidade, seguía de preto a imaxética e o estilo Sá Carneiro, adoptando del inclusive o vocabulario, as imaxes, os xiros estilísticos, a misteriosa e secreta maiusculación das palabras chaves (tal como Min, Forma, entre outras), os verbos intransitivos con complemento e a formación de palabras compostas. Pedro de Meneses expresa, con aplicación, un aspecto metódico do vangardismo e, cando máis tarde volve recuperar o seu nome real, encóntrase de novo volto para o vello saudosismo.
Árbores na mitoloxía
A presenza de árbores no mito ocorre ás veces en conexión co concepto de árbore sagrada e bosque sagrado. As árbores son tamén un atributo do locus amoenus arquetípico.
Árbores dos desexos
En moitas partes do mundo os viaxeiros observaron o costume de colgar obxectos nas árbores para establecer algún tipo de relación entre eles e a árbore. En toda Europa, as árbores son coñecidas como lugares de peregrinación, deambulación ritual e recitado de oracións (cristiás). As coroas, as cintas ou os trapos colócanse para gañar o favor dos humanos ou do gando enfermos, ou simplemente por boa sorte. A crenza popular asocia os sitios con curación, enfeitización ou mero desexo.
En América do Sur, Charles Darwin gravou unha árbore homenaxeada por numerosas ofrendas (trapos, carne, cigarros puros, etc.); facíanselle libacións e sacrificábanlles cabalos.
Relixión e folclore
É ben coñecido o costume de trasladar enfermidades ou enfermidades dos homes ás árbores. Ás veces, o cabelo, as uñas, a roupa, etc. dunha persoa enferma fíxanse a unha árbore, ou insírense á forza nun burato do tronco, ou a árbore está dividida e o paciente pasa pola abertura. Onde a árbore resultou así lesionada, adoita asociarse a súa recuperación e a do paciente. Pódense atopar diferentes explicacións de tales costumes que, naturalmente, adoptan formas bastante diferentes entre os pobos de diferentes graos.
Marta Tafalla
Traxectoria
É membro do consello científico do Center for Animal Ethics (UPF-CAE) da Universidade Pompeu Fabra. Centrou o seu traballo de investigación na relación entre animais, humanos e natureza desde unha perspectiva ética e estética.
Élie Jean François Le Guillou
Traxectoria
Entre 1837 e 1840, Le Guillou participou na expedición dos buques de guerra franceses L'Astrolabe e La Zélée ás rexiones polares do sur, liderada por Jules Dumont d'Urville. Nesta viaxe visitou as illas do Arquipélago Malaio, Polinesia, Australia e a Antártida. Le Guillou ocupaba o cargo de cirurxián maior a bordo da Zélée, comandado por Charles Hector Jacquinot, segundo ao mando despois de Dumont d'Urville. Le Guillou dedicouse principalmente á entomoloxía, pero tamén recolectou máis de 3 000 mostras de rochas nas costas do estreito de Magalláns e o sur de Tasmania.