cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Máquina de escribir
Historia
A última fábrica que produciu máquinas de escribir non eléctricas, a Godrej and Boyce de Bombai, na India, pechou en 2011, despois de vender menos de mil exemplares o último ano, definitivamente converteuse nunha peza de museo.
Eleccións municipais en Ribeira
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ribeira desde a aprobación da Constitución de 1978.
Gastrólito
Migración
Os paleontólogos están buscando novos métodos de identificar os gastrólitos que foron disociaodos dos restos de animais, debido á importante información que proporcionan. Se a validez deses gastrólitos pode verificarse, será posible rastrear as pedras gastrolíticas ata as súas fontes orixinais. Isto pode proporcionar importante información sobre como migraban os dinosauros. Como o número de pedras que se sospeita que son gastrólitos é grande, poderían dar novas ideas de como vivían e se comportaban os dinosauros.
Hywel Dda
Traxectoria
Naceu en torno ao 880. Era o fillo máis novo de Cadell ap Rhodri, fillo de Rhodri o Grande. En 905, despois de que Cadell conquistase Dyfed, entregou o territorio ao seu fillo para que o gobernase no seu nome. Hywel consolidou a súa posición casando con Elen ferch Llywarch, cuxo pai gobernara Dyfed até a súa morte. Tras a morte de Cadell en 909, Hywel herdou unha parte de Seisyllwg, e tras a morte do seu irmán máis vello en 920, uniu Dyfed e Seisyllwg, creando un novo reino que sería coñecido como Deheubarth. Á morte do seu primo Idwal Foel en 942, tamén conseguiu adquirir o reino de Gwynedd.
Catarina de Siena
Pensamento
Para Catarina de Siena a persoa está dotada dunha dignidade excelsa:
Ese pulo ético levouna á crítica aberta ás autoridades eclesiais, mesmo chegando a unha claridade e a unha dureza inequívocas
Obra literaria
miniatura|Libro della divina dottrina, c. 1475
Mosteiro de Santa María da Franqueira
A romaría
miniatura|230px|A Virxe da Franqueira en [[Mondariz-Balneario durante a romaría.]] A Virxe da Franqueira ten gran devoción e é lugar de peregrinación os días de romaría. As Pascuillas celébranse o luns de Pentecoste, cincuenta e un días despois da Pascua. Este día é festa en catro concellos da zona, e unhas 60 parroquias acoden dende a mañá cedo das aldeas coas imaxes das súas Virxes deica A Franqueira. É unha festa moi celebrada na zona, á que tamén acoden os mozos. No camiño vanse unindo as diferentes imaxes con saúdos e toda sorte de rituais. A mediodía faise unha misa na Franqueira con todas as imaxes.
Movemento pola Autodeterminación e Independencia do Arquipélago Canario
Historia
O MPAIAC fundouse o 22 de outubro de 1964 en Alxeria. O seu impulsor foi o avogado Antonio Cubillo, anteriormente vinculado a Canarias Libre e expatriado voluntariamente en 1962 por motivos pouco claros. Entre outros, uníronselle Ángel Cuenca, Jose I. Díaz "el Mejicano" e Ángel Cabrera "el Rubio", delincuente común cun amplo historial.
En 1975, os servizos de intelixencia alxerinos poñen a emisora Radio Alxer ao dispor do MPAIAC, que inicia as emisións de radio de La Voz de Canarias Libre para o arquipélago canario. Así, Alxeria podía favorecer os seus intereses xeopolíticos na zona aproveitando a crise do Sáhara Occidental, e propiciar a creación dun arquipélago canario independente favorable aos seus intereses. A primeiros de febreiro de 1976, unha delegación da Junta Democrática de España formada por Rafael Calvo Serer, Santiago Carrillo e José Vidal-Beneyto visita Alxer e solicita o pechamento da emisora, ante a nova situación creada en España tras a morte de Franco. O Goberno alxerino asegurou que reconsideraría a situación, pero non retirou a concesión a Cubillo ata 1978.
Andrej Babiš
Andrej Babiš, nado en Bratislava o 2 de setembro de 1954, é un empresario e político checo de orixe eslovaca. Está considerado o segundo home máis rico da República Checa. É o fundador e propietario do grupo Agrofert, ten o control dos dous principais xornais do país ademais de diversas radios e televisión. En 2011, entrou na escena política checa co seu novo partido ANO 2011. De 2014 a 2017 asumiu o cargo de Viceprimeiro ministro e ministro de Finanzas da República Checa nun goberno de coalición. O 21 de outubro de 2017 o seu partido foi o máis votado co 29,6 % dos votos nas eleccións xerais o que lle permitiu optar ao posto de Primeiro Ministro, cargo que ocupou dende o 6 de decembro de 2017 ata o 28 de novembro de 2021.
Traxectoria política
En febreiro de 2017 promulgouse a chamada Lex Babiš, unha lei de incompatibilidades que lle impediu compaxinar a súa posición como ministro de Finanzas coa dirección das súas empresas, polo que a súa fortuna áchase nun fondo fiducidario e formalmente xa non esta á fronte de Agrofert.
Oleiros, Ribeira
San Martiño de Oleiros (á espera da oficialización da forma San Martiño de Oleiros (San Martiño) ) é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ribeira. Segundo o IGE en 2018 tiña 967 habitantes (512 mulleres e 455 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.141 habitantes.
Patrimonio
Ten planta de cruz latina coa sancristía na cabeceira. Está dividida en catro tramos por arcos faixóns de medio punto apoiados en pilastras, que sosteñen unha bóveda de canón. No segundo tramo atópanse dúas capelas laterais xemelgas, construídas na década de 1940 e cubertas con bóveda de aresta, ao igual que o prebisterio e a sancristía. A fornela principal atópase unha imaxe de Martiño de Dumio.
Nesta parroquia esta situado o dolmen de Axeitos.
Carlos I de Inglaterra
Política exterior: Guerra contra España e Francia
A preocupación principal de Carlos durante o inicio do seu reinado foi a política exterior. Federico V, elector palatino, marido da súa irmá Isabel, perdera as súas terras hereditarias no Palatinado a mans do emperador Fernando II de Habsburgo, comezando a chamada Guerra dos Trinta Anos, a cal orixinalmente era só unha guerra para manter a hexemonía dos Habsburgos católicos como reis electos de Bohemia, aínda que isto terminou converténdose nunha espiral sen control que acabaría nunha guerra civil e confesional entre os protestantes e os católicos en Europa. Carlos viuse obrigado a apoiar ao seu cuñado para que recuperase o Palatinado, emprendendo unha guerra co rei Filipe IV de España, ao cal esperaba poder forzar para que intercedera co emperador no seu favor. miniatura|200 px|Carlos I iniciou o seu reinado cunha guerra contra a España de Filipe IV
O primeiro Parlamento de Carlos foi disolto en agosto de 1625. O rei presionara para a guerra con España, pero o ataque naval contra Cádiz terminou nunha estrepitosa derrota para Carlos, causándolle o descrédito ante os seus súbditos. De novo con necesidade de diñeiro, Carlos convocou o seu segundo Parlamento en febreiro de 1626. Para manter aos seus inimigos fóra do Parlamento, Carlos designounos sheriffes; como oficiais da Coroa, quedaban inmediatamente descualificados para o servizo na Cámara dos Comúns. Polo que se refire á Cámara Alta, Carlos rexeitara conceder unha escritura de localización -sen a cal ninguén podía ser admitido na Cámara dos Lores- a John Digby, I conde de Bristol. Así mesmo, encarcerou a Enrique Howard, XXV conde de Arundel, acusado dun delito menor. A Cámara dos Lores, ante as dificultades destes dous condes, declarou que non había precedente para negar a un par a súa petición ou para encarceralo por un mero delito menor.
As tentativas de Carlos de privar a membros do Parlamento das súas oficinas e liberdades sen o debido proceso conforme á lei enfureceron a moitos membros dese corpo, do mesmo xeito que os sucesivos impostos creados sen o seu consentimento. Culparon ao duque de Buckingham, mentres tanto, do desastre en Cádiz. A Cámara dos Comúns intentou acusalo de alta traizón, e ameazou con atrasar tódolos votos no asunto dos impostos ata que a Cámara dos Lores o atopase culpable. As protestas da Cámara dos Lores forzaran a Carlos I a liberar aos condes de Bristol e Arundel, e con estes dous pares no centro da atención, parecía máis que probable que se dese unha maioría parlamentaria contra o duque de Buckingham. En vinganza e como unha mostra de desafío contra o Parlamento, en xuño de 1626, Carlos ordenou a súa disolución.
As guerras de Carlos contra Francia menoscabaran considerablemente as súas arcas. Atopándose na necesidade perentoria de fondos para continuar a guerra, Carlos convocou ao terceiro Parlamento do seu reinado en marzo de 1628. Inmediatamente, no canto de tratar os problemas financeiros de Carlos, a Cámara dos Comúns procedeu a considerar o abuso de poder do rei durante os anos precedentes. Aprobou a Petición de Dereitos, na cal intentou que se pagasen os préstamos forzados, acabar coas detencións arbitrarias, o encarceramento sen proceso, e a creación de impostos sen consentimento parlamentario. Aínda que se opuña inicialmente á petición, Carlos concedeulle a súa conformidade en xuño, logo de asegurarse de que os seus xuíces non o interpretarían nun sentido contrario aos seus desexos. Finalmente, o Parlamento acordou conceder a Carlos os subsidios que desexaba, e pouco despois o monarca ordenou un receso temporal nas súas funcións.
Política relixiosa
É destacable que a anarquía da Corte da Cadeira de Estrela durante o goberno persoal de Carlos excedeu amplamente a calquera dos seus precursores. Baixo o reinado de Carlos, os demandados foron levados ante devandita corte sen unha acusación, como o marcaba o proceso debido na lei, así como o dereito de enfrontarse ás testemuñas, e os seus testemuños foron extraídos rutineiramente polos membros de devandito tribunal con longas torturas.
A Revolución inglesa
A Revolución inglesa aínda non comezara, pero ambos os lados comezaron a armarse. Logo de vas negociacións, Carlos levantou o estandarte real (un xesto medieval anacrónico) en Nottingham o 22 de agosto de 1642. Entón instalou a súa corte en Oxford, desde onde tiña o control sobre o norte e o oeste de Inglaterra, mentres que o Parlamento tiña o control de Londres e do sur e leste do país. Carlos levantou ao exército usando o método arcaico da Comisión do Arsenal. A Guerra Civil Inglesa comezou o 25 de outubro de 1642 coa batalla de Edgehill -que quedou inconclusa- e continuou indecisamente entre 1643 e 1644, ata que a batalla de Naseby inclinou o equilibrio militar de xeito decisivo en favor do Parlamento. Seguiron unha gran cantidade de derrotas para os realistas, que terminaron co sitio de Oxford, de onde Carlos logra escapar en abril de 1646. Entón entregouse ao exército presbiteriano escocés en Newark-on-Trent, e foi levado ao próximo poboado de Southwell, mentres que os seus "anfitrións" decidían que facer con el. Os presbiterianos finalmente chegaron a un acordo co Parlamento e entregáronlle a Carlos en 1647. Encarcerárono en Holdenby House en Northamptonshire, ata que o corneta George Joyce levouno pola forza a Newmarket en nome do Novo Exército Modelo. Naquel momento, a suspicacia mutua desatouse entre o Novo Exército Modelo e o Parlamento, e Carlos estaba impaciente de explotala ao seu favor. miniatura|220 px|Pintura de Eugène Lami que plasma o traslado do rei ao castelo de Carisbrooke, última morada antes de ser axuizado
Caída e execución de Carlos I
O xuízo do rei (baixo os cargos de alta traizón e de "outros altos crimes") comezou o 2 de xaneiro, pois Carlos rexeitara elevar unha súplica, alegando que ningunha corte tiña xurisdición sobre un monarca. Cría que a súa propia autoridade para gobernar foille dada por Deus cando o coroaron e foi unxido. A corte propúñase declarar que Non hai home sobre a Lei. Durante unha semana, pediron tres veces a Carlos que solicitase a súplica, pero el rexeitouno en tódalas ocasións. Era entón práctica normal tomar unha denegación a súplica como pro-confesso: unha admisión da culpabilidade, que significaba que durante o proceso non se podería chamar testemuñas ao seu caso. 49 dos comisionados asinaron a sentenza de morte por decapitación de Carlos, o 29 de xaneiro de 1649. Logo da lectura da condena, conducírono do palacio de St. James, onde o confinaron durante o seu xuízo, ao palacio de Whitehall, onde fora erixido o patíbulo para a execución diante da Banqueting House.
Ana Crespo
Actividade científica
É directora do grupo de investigación SYSTEMOL e do Departamento de Bioloxía Vexetal II da Universidade Complutense de Madrid.
Pobo ticuna
miniatura|250px|Territorio ticuna.
Eleuterio, bispo de Bizancio
Eleuterio (grego: Ελευθέριος, m. 136) foi bispo de Bizancio durante aproximadamente sete anos (129-136). Sucedeu ao Bispo Dióxenes. Estivo no cargo so o emperador Hadriano. Sucedeuno Fiz
Margarida I de Dinamarca
Raíña rexenta de Suecia
Margarida fora xa raíña consorte de Suecia durante o cogoberno do seu esposo Haakon VI Magnusson con Magnus II Eriksson, antes de que o trono fora usurpado por Alberte III de Mecklemburgo. Con todo, Margarida apoiou ao seu fillo Olav para que este fora proclamado en 1385 herdeiro da coroa de Suecia. En 1388 Margarida emprendeu unha alianza cos nobres suecos descontentos co goberno opresor do rei Alberte, mediante a cal os nobres lle prometeron a rexencia do reino a cambio de que Margarida liberara a Suecia dos alemáns e a anarquía reinante durante a longa guerra civil. Margarida decidiu intervir militarmente en Suecia, aínda que non hai datos históricos sobre se o seu exército estaba constituído principalmente de suecos ou daneses. Alberte intentou burlarse da raíña, chamandoa, entre outras cousas, "o rei sen pantalóns", e chegou a enviarlle unha lima para que se afilara as unllas.
Estocolmo, entón cunha gran proporción de poboación alemá, negouse a recoñecer a Margarida. A cidade foi sitiada, pero resistiu o embate grazas ao apoio outorgado polos vitalianos, un numeroso gremio de piratas contratado polos príncipes alemáns inimigos de Margarida. Finalmente, Margarida chegou a un acordo con Alberte (pacto de Lindholm, 1395), no que serviu de mediadora a Liga Hanseática; para que Alberte fuera liberado, este debía pagar unha alta suma de diñeiro nun prazo non maior a tres anos, mentres que a Liga Hanseática tomou Estocolmo en prenda. Como Alberte non pagou a suma acordada, a Liga Hanseática cedeu Estocolmo a Margarida en 1398, a cambio de privilexios comerciais.
Écdise
Arañas
esquerda|miniatura|Femia da araña [[Synema decens, en estado teneral despois do final da écdise, aínda pendurada co opistosoma aínda enrugado.]]
Bastida
Amais, como apelido pode referirse a:
Xosé González Martínez
Traxectoria
Foi director da Revista de Administración Galega, subdirector da revista Lingua e Dereito que edita a Universidade de Vigo. É presidente da Fundación dos Premios da Crítica Galicia, secretario da Asociación de Amigos de Couto Mixto, fundador da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística e da Asociación de Xuristas en galego. Foi un dos creadores do Premio Blanco Amor. É impulsor da Fundación Galicia Empresa e da Fundación Lois Peña Novo, e presidente do Foro Enrique Peinador. Colaborador en prensa (Faro de Vigo) e radio (Radio Galega) e da Enciclopedia Galega Universal. Foi o tradutor ao galego dos Códigos Penal e Civil e de moita outra literatura xurídica.
Caixa acústica
Caixa con radiador pasivo
Este tipo de Caixa, chamada ELF, vén de Exteded Low Frecuency. É un tipo de Caixa coñecido desde fai tempo, polo menos, no seu principio de funcionamento; pero non se comezou a usar ata fai pouco tempo coa aparición dos subwoofers activos para equipos de home cinema. Aínda así, non está moi estendida polas súas restricións. Consiste nunha Caixa cun volume moito menor que o necesario. Isto fai que a resposta decaia a frecuencias moi altas, entre 100 Hz e 150 Hz. O cal non é moi lóxico para un subwoofer. Pero mediante unha corrección activa esa resposta se pode deixar plana hasta unha determinada frecuencia. Normalmente unha caixa se considera “usable” a partir da frecuencia de sintonía (Fb), pero neste tipo concreto de caixa se usa desde Fb a frecuencias menores. Aquí o aire reduce a elasticidade, equivale a unha suspensión mais ríxida e a frecuencia de sintonía da caixa aumenta. Por iso, nun altofalante con Fs=40 Hz pódese facer Fb=100 Hz. As vantaxes que podemos destacar son que o tamaño é sumamente reducido. A falta de confirmar, o subwoofer de bang&Oluffsen é un exemplo, un cubo de 25–35 cm de lado. Outra vantaxe é que a eliminación da onda producida pola parte traseira se produce pola propia elasticidade do aire. Por outra parte, a elasticidade do aire contido e o alto desprazamento da membrana fai que a distorsión sexa alta. Os inconvenientes que atopamos neste tipo son serios: ao reducir o SPL a 12db/oct, a corrección debe ser forte. As limitacións por potencia son moi importantes, pero non tanto como as limitacións polo desprazamento da membrana.
Caixa paso banda
centre|miniatura|Paso Banda 4ºOrden
Liña de Transmisón
Este tipo de caixa é de gran tamaño, basease na propiedade de que nos tubos non hai resonancia; pero, neste caso, a onda creada pola parte traseira úsase para algo. O producido pola parte traseira contribúe a reforzar as frecuencias baixas poñendo en fase ás ondas traseiras e dianteiras do diafragma. As vantaxes a destacar é que teoricamente está libre de ondas estacionarias, a pendente de atenuación é de 6 dB/oct. , pode manexar comodamente altos niveis de SPL, e non chega a superar a excursión máxima da membrana tan facilmente como a bass-reflex. A súa resposta temporal é moi boa e crea pouca distorsión a gran SPL. A extensión en graves é moi boa. Os inconvenientes son o seu gran tamaño e requiren moita madeira o MDF. Este é o motivo principal polo que practicamente non se comercializan.
Tólar esloveno
Moedas
Antes da adopción do euro, circularon as seguintes denominacións:
Reino de Anglia Oriental
O Reino de Anglia Oriental (Ēast Engla rīce, "Reino dos anglos orientais"), un dos sete reinos tradicionais da chamada Heptarquía Anglosaxoa, foi fundado ao redor do ano 600 e cubría o territorio actualmente ocupado polos condados de Suffolk, Norfolk e Cambridgeshire.
Orixes do Reino de Anglia Oriental
Nesta relación entre Escandinavia e Inglaterra, atopamos a Wōden (Óðinn na mitoloxía nórdica, Wodan ou Wotan na xermánica e Godan na longobarda), deus do panteón xermánico relacionado co Mercurio romano: Na versión anglos axoa Wōdan é o proxenitor de todos os reis da heptarquía, e concretamente o seu fillo Casere o antecesor dos Anglos Orientais. A xenealoxía lendaria dos reis anglos sería Woden, Casere, Tytmon, Hrothmund, Hryp, Wilhelm, Wehha e finalmente Wuffa, o epónimo da dinastía. Existe certo paralelismo entre os Oiscingas de Kent: Oisc (fundador da dinastía), Eormenric (pai do primeiro rei coñecido, con certa verosimilitude histórica) e Aethelberht (primeiro rei de Kent e Bretwalda) e os wuffingas: Wuffa (fundador), Tyttla (pai de Rædwald) e Rædwald (primeiro rei e tamén Bretwalda).
Poboación e localidades
Os arqueólogos presumen que o corazón do reino dos wuffingas atopábase no sueste de Suffolk, dado que os máis importantes xacementos de barcos funerarios e enterramentos de finais do século VI e principios do VII se atopan na zona (Sutton Hoo e Snape). Aínda que é difícil precisar a capital do reino (no caso de que esta existise), algúns lugares son candidatos a iso; Rendlæsham puidese ser a residencia real, polo menos cos primeiros reis durante o século VII, Cynnighalla (o salón dos reis), ten un nome ben expresivo respecto diso aínda que non hai evidencias arqueolóxicas que avalen a súa capitalidade. As sedes episcopais adoitaban coincidir nos reinos anglosaxóns coas localidades principais do reino, pero no caso de Anglia Oriental non se sabe onde estaba a súa primeira sede, Dommoc; dubídase se era a actual vila de Dunwich (gran parte da mesma está afundida hoxe baixo as augas) da que se supón era un próspero porto e estaleiro no século VII. A aparente conexión entre Felixstowe e o nome Félix (primeiro bispo de Dommoc) é suxestiva, pero non hai ningunha referencia á cidade antes do século XIII, algúns apuntan cara ao Walton Castle, próximo a Felixtowe como lugar da sede. Con todo a controversia está lonxe de ser resolta. No 672 a sede episcopal foi dividida entre Dommoc e Elmham, co que parece que a capitalidade se despraza cara ao norte, ou se tenta unha maior unificación entre os dous núcleos de asentamentos anglosaxóns, Norþfolc (pobo do norte) situado ao longo dos vales do Yare e o Wetsum e Sūþfolc (pobo do sur) no sueste entre os ríos Orwell e Blyght. Precisamente en North Elmham atópase o cemiterio anglosaxón máis grande que se atopou en toda Inglaterra, Spong Hill, que consta de 2259 cremacións e outro cemiterio próximo do século VI con 57 inhumacións.
Paz e prosperidade (654-750)
A pesar da morte do seu rei, a derrota de Penda deu un respiro a Anglia Oriental, obxecto das continuas agresións do rei de Mercia e o seu interese polo dominio dos territorios dos anglos centrais e orientais. Aethelwold, irmán máis novo de Anna e Aethelhere, sobe ao trono e atópase no medio dunha nova disputa relixiosa, esta vez non entre cristiáns e pagáns, senón entre as dúas formas de rito cristián presentes en Britania, o rito romano con sede en Canterbury (Kent) e York (Deira) e o rito celta defendido polos seguidores san Aidan e san Finan de Lindisfarne en Bernicia. En Anglia Oriental a influencia do rito de Iona era forte nun principio pola presenza dos monxes irlandeses de Cnobheresburg, pero coa súa marcha, a sede de Dommoc quedou baixo a obediencia de Canterbury. Aethelwold exerceu no 662 de padriño na conversión de Swithhelm rei de Essex realizada por san Cedd (enviado por Finan) de rito celta. A controversia tentouse arranxar no 664 no Sínodo de Whitby no que prevaleceron os ritos romanos e as sedes episcopais repartíronse entre os arcebispados romanos de Canterbury e York. Aethelwold morreu na peste do 664 que afectou moi especialmente a Gran Bretaña e Irlanda e na que tamén morreron o bispo Cedd de Londres e o arcebispo Adeodato de Canterbury, os reis Eorconbehrt de Kent e Swithhelm rei de Essex.
Independencia (825-878)
Eadmund ou san Eadmund, con todo, como santo é amplamente nomeado en diversas haxiografías medievais, desde a temperá Passio Santi Eadmundi de Abón de Fleury de finais do século X, até a fantasiosa De infantia Sancti Edmundi de Galfridius Fontibus do século XII. Posibelmente fose fillo de Aethelweard ao que sucedeu no 855 moi novo, aos 14 anos de idade (Galfridius faino fillo dun imaxinario rei saxón de Nürnberg chamado Alcmund). Existen tamén abundantes evidencias numismáticas do seu reinado, moedas atopadas en toda Anglia Oriental coa inscrición de "EADMVND REX AN". O reinado de Eadmund caracterízase pola chegada dos viquingos daneses a Inglaterra. Segundo a lenda Ragnar Lodbrok comandante viquingo que atacou ao reino franco subindo polo Sena, saqueou Ruan e París, á súa volta naufragou preto da costa inglesa. Foi feito prisioneiro por Aelle de Northumbria que o executou botándoo nun foxo con serpes velenosas, algúns autores din que foi Eadmund quen o matou cara ao 865. Os seus fillos xuraron vinganza e no 867 mandaron o "gran exército pagán" encabezado polo tres fillos de Ragnar, Halfdan Hvitsärk (Camisa branca), Ivar inn beinlausi (o Desosado) e Ubbe Ragnarsson. Primeiro atacaron Northumbria, matando aos seus reis Aelle e Osberht, e establecen como base a capital northumbria de York (Jorvik é como o rebautizan os viquingos). Desde alí mandan no 869 un ataque sobre Anglia Oriental, establecendo os seus cuarteis preto de Theodford (Thetfort), posibelmente a capital de Anglia Oriental nesa época. Eadmund sae ao encontro dos daneses e a batalla establécese en Hoxa (Hoxne), 20 millas ao leste de Theodford. O exército anglo é derrotado e o seu rei Eadmund morre na batalla, e os daneses devastan o reino saqueando mosteiros e cidades. Eadmund foi enterrado en Beodericsworth e pronto se converteu nun importante centro de peregrinación, e o actual nome da cidade, Bury St. Edmunds, fai referencia á tumba do rei santo que se converteu no patrón de Inglaterra ata que en 1348 foi substituído por san Xurxo. A fantasiosa haxiografía cristiá engade algúns episodios do martirio do rei a mans dos daneses por non a renunciar á súa fe e negarse a converterse en vasalo de reis pagáns, ningunha fonte histórica corrobora o suposto martirio que os autores do século XI e XII fan semellante ao martirio de san Sebastián, condenado a ser aseteado, de feito sempre se representa a san Eadmund xunto a unha frecha símbolo do seu martirio.
Konstantin Vasilioglu
Konstantin Konstantinovich Vasilioglu, nado en Satılık-Hacı o 27 de febreiro de 1938 e finado en Chișinău o 10 de xaneiro de 2014, foi un escritor ucraíno en lingua gagauza.
Concha García Campoy
Concepción García Campoy, nada en Terrassa o 28 de outubro de 1958 e finada en Valencia o 10 de xullo de 2013, coñecida como Concha García Campoy, foi unha xornalista e presentadora de radio e televisión española. Ata xaneiro de 2012, dirixía e presentaba o informativo matinal da cadea televisiva Telecinco e era portavoz da Academia das Ciencias e as Artes da Televisión.
Biografía
Faleceu o 10 de xullo de 2013 no Hospital La Fe de Valencia, tras ingresar dous días antes no centro clínico. O principal motivo da súa morte foi debido a unha insuficiencia hepática aguda causada polo efecto dos medicamentos no fígado e á súa vez por unha caída de coma irreversible. Foi incinerada e as súas cinzas foron esparcidas na costa d' Eivisa.
Distrito Moyo
En tempos recentes o distrito sufriu a segunda guerra civil sudanesa, levada a cabo ao norte, e a insurxencia do Exército de Resistencia do Señor fixo da estrada ao sur cara a Kampala perigosa. O distrito ten albergado a numerosos refuxiados sudaneses. A acordo de paz do 2005 así como a diminución da actividade do LRA trae esperanzas a este lugar.
Olveira, Ribeira
Patrimonio
A capela da Nosa Señora da Angustia (en Bretal) foi construída en 1790 por Roque Pillado de Orellán. Ten unha pequena espadana. A capela da Nosa Señora das Dores (en Sirves) foi construída en 1869 e restaurada en 2002. En Campelos está a capela da Sagrada Familia.
O parque natural Dunas de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán é un espazo natural protexido, cunha duna móbil, unha lagoa salgada e outra seca. O monte Tahúme é o punto máis alto da parroquia.
KK Budućnost
Serbia e Montenegro
Liga
775
Outros
Historia ano a ano
Perfil do solo
Procesos
O perfil do solo está suxeito a tres procesos: Todos estes procesos son importantes para a conservación dos solos.
Sergipe
Xeografía
A metade sur do estado é drenada por pequenos ríos que desaugan directamente no Océano Atlántico. O máis extenso é o río Irapiranga (tamén chamado río Vaza-Barrís). Outros ríos importantes son o Sergipe, o Japaratuba, o Piauí e o Real. Aproximadamente o 85% do territorio están por baixo dos 300 m de altitude, con predominio de terras planas ou pouco onduladas. O clima é tropical, máis húmido próximo ó litoral e semiárido no sertão.
O Outeiro, Pousada, A Pastoriza
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Conurbación do Delta do Yangtzé
Localización e características
Megalópole de Shanghai:
Sud-Bandama
right|175px Sud-Bandama é unha das 19 rexións de Costa do Marfil. A súa capital é Divo. Ten unha área de 10 650 km² e, no ano 2002 contaba con 826.300 habitantes.
Departamentos
A rexión de Sud-Bandama está dividida en dous departamentos:
Gándaras de Budiño
Están declaradas ben de interese cultural grazas aos xacementos arqueolóxicos acheulenses.
Xeografía e xeoloxía
Esta zona húmida formouse coa colmatación de antigas lagoas que se converteron en zonas pantanosas. O terreo afundiuse debido á aparición de varias fracturas tectónicas; a bacía encheuse con sedimentos da inundación do río Miño, que deixou gravas e areas. Polo leste, o río Louro serpea entre dous conxuntos graníticos, o Penedo Corucho e o Faro de Budiño, este último recuberto de grandes cristais de cuarzo. Polo oeste érguese a Serra do Galiñeiro, con máis de 700 m de altitude.
Xentamicina
miniatura|dereita|350 px|Xentamicina. miniatura|dereita|350 px|Xentamicina. Modelo de bólas. [[nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: (3R,4R,5R)-2-{[(1S,2S,3R,4S,6R)-4,6- diamino-3-{[(2R,3R,6S)- 3-amino-6-[(1R)- 1-(metilamino)etil]oxan-2-yl]oxi}- 2-hidroxiciclohexil]oxi}-5-metil- 4-(metilamino)oxano-3,5-diol.]] A xentamicina é un antibiótico aminoglicósido utilizado no tratamento de moitos tipos de infeccións bacterianas, especialmente as causadas por bacterias gramnegativas. Porén, a xentamicina non se usa para combater a Neisseria gonorrhoeae, a Neisseria meningitidis ou a Legionella pneumophila. A xentamicina ten ototoxicidade e nefrotoxicidade, xa que pode afectar aos oídos e riles, e esta toxicidade é o seu principal problema no uso clínico.
Efectos secundarios
Os aminoglicósidos son tóxicos para as células sensoriais dos oídos, pero varían moito nos seus efectos sobre o sentido do equilibrio. A xentamicina é tóxica para o aparato vestibular do oído interno, polo que pode causar unha perda permanete da percepción do equilibrio, xeralmente cando se toman doses elevadas por un período de tempo prolongado. Unha pequena parte dos individuos afectados teñen unha mutación normalmente inofensiva no seu ARN mitocondrial (m1555 A>G), que facilita que a xentamicina afecte ás súas células. As células sensoriais do oído son especialmente sensibles a isto, o que ás veces causa unha perda completa da audición. Porén, a xentamicina úsase ás veces en casos severos da enfermidade de Ménière, precisamente co obxecto de inactivar o aparato vestibular.
A xentamicina pode ser tamén moi nefrotóxica, particularmente se se acumulan moitas doses durante un tratamento. Para evitar isto a xentamicina dosifícase normalmente en relación ao peso corporal. Existen varias fórmulas para calcular a súa dosificación. Tamén se controlan os niveis de xentamicina no soro sanguíneo durante o tratamento, xeralmente antes e despois da administrción da terceira dose.
Composición
A xentamicina producida por Micromonospora purpurea pode ser de varios tipos, pero a que se utiliza case exclusivamente é a C.
Río Clare
miniatura|260px|Vista do río Clare. O río Clare (en irlandés Abhainn an Chláir) é un río de Irlanda. Nace ó norte da vila de Ballyhaunis, no condado de Mayo e pasa a carón de Dunmore, xa no condado de Galway. Despois continúa pasando por varias vilas como Tuam e Claregalway ata que verte as súas augas no lago Corrib. De alí, segue o seu curso ata desembocar na Baía de Galway mais baixo o nome de río Corrib.
Xulio Carballo Arceo
Luís Xulio Carballo Arceo, nado en Silleda en 1955, é un arqueólogo galego.
Maria Teresa Horta
Maria Teresa de Mascarenhas Horta Barros, nada en Lisboa, o 20 de maio de 1937, é unha escritora e xornalista portuguesa.
Polo (indumentaria)
Etimoloxía
O nome polo vén de que é a peza usada polos xogadores deste deporte. O nome vén do inglés, que á súa vez o tomou do tibetano pholo, que significa pelota.
Palmeira, Ribeira
Xentilicio
Esta parroquia posúe un xentilicio, completamente consolidado e atestado, que é palmeirán. Ademais, os habitantes de Palmeira recibiron historicamente o pseudoxentilicio de maghorrentos, procedente da palabra maga, que significa "tripa de polbo ou de peixe, especialmente de sardiña machucada que se emprega como engado para a pesca", se cadra relacionado con que non eran poucos os palmeiráns que antigamente andaban entre as magas ou tripas de polbo e peixes.
Jesús Olimpio Giráldez Fernández
Jesús José Olimpio Giráldez Fernández, nado en Redondela o 17 de xuño de 1896 e finado na mesma vila en outubro de 1969, foi un político galego.
Titónidos
Descrición
A principal característica dos titónidos é o seu disco facial con forma de corazón, formado por plumas ríxidas que serven para amplificar e localizar a fonte sonora cando cazan. Outras adaptacións nas plumas das ás eliminan o ruído que causan ao voar, o que axuda tanto ao oído da curuxa a oír as súas presas agochadas coma a que as presas non sintan a chegada da curuxa. Os titónidos en conxunto son máis escuros na parte de atrás que na frontal, xeralmente dunha cor marrón alaranxada, e a parte frontal é unha versión máis pálida da parte de atrás ou ten pintas, aínda que hai variacións considerables entre as especies. Os do xénero Phodilus lembran moito aos Tyto, pero teñen un disco facial dividido, penachos nas orellas e adoitan ser menores.
Mīrābāī
Traxectoria
esquerda|230px|miniatura|Templo a [[Krishna de Mīrābāī en Chittor Fort, Rajasthan]] Non existen documentos auténticos sobre Mīrābāī, polo que os estudosos estableceron a súa biografía a través de fontes secundarias que a mencionan. Naceu en Kudki, unha aldea preto de Merta, actualmente no distrito Pali. O seu pai era Ratan Singh, descendente de Rao Rathor (fundador de Jodhpur). Cando tiña tres anos de idade, un sadhu chegou ao seu fogar e deulle ao seu pai unha figura do deus Krishna. O seu pai considerouno unha bendición especial e instalou a deidade no altar familiar. Mīrābāī quedou profundamente apegada a esa imaxe e negouse a comer ata que a deidade lle foi entregada. Comezou a vivir para a súa figura de Krishna, vestíao e comía só a comida que antes lle ofrecera nun prato. Resolveu converter a Krishna no seu único amigo, amante e esposo. Ao longo da súa turbulenta vida, nunca esqueceu esta relación coa figura.
Yann Tiersen
Traxectoria
En 1995 publicou o seu primeiro álbum baixo o selo "Sine Terra Firme" (máis tarde renomeado como Ici d'Ailleurs), titulado La valse des monstres. A facultade multi-instrumentista de Yann Tiersen vese reflectida na produción do disco, con 17 pezas totalmente instrumentais con multitude de matices, sons e instrumentos. Un ano máis tarde publicou Rue des cascades, disco que inclúe a súa primeira canción vocal (que dá título ó álbum) coa colaboración da cantante Claire Pichet. En 1998 este tema converteríase no principal da banda sonora da película La Vie Rêvée des Anges de Erick Zonca.
Máis tarde, durante o verán de 1999 presentou o álbum Tout est calme, esta vez dotando á súa música dun aspecto máis rockeiro, ó verse acompañado dos seus amigos do grupo The Married Monk, liderado por Christian Quermalet. Nese mesmo ano, chegou outro álbum titulado Black Session, gravado o 9 de decembro durante un concerto rodeado de músicos consagrados do seu país como Neil Hannon, Noir Désir, Les Têtes Raides ou Mathieu Boogaerts.
Smetana (lácteo)
Smetana é un produto lácteo moi típico nas cociñas da Europa Central e Oriental.
Pobo qumandi
Anteriormente tan só no censo de 1926 aparecían rexistrados os qumandas como un grupo propio, naquela data eran 6327, a maioría, 4948 habitaban no distrito de Biysk. A actividade tradicional dos qumandis era a caza, a pesca, a cría de gando e a recolleita de bagas e froitos.
Dasypus yepesi
Taxonomía
Os exemplares examinados por Vizcaíno eran espécimes clasificados previamente en Dasypus mazzai, D. hybridus, D. septemcinctus e D. novemcinctus. Son precisos novos estudos morfolóxicos e xenéticos para clarificar o estado taxonómico desta especie.
O Couto, Goián, Tomiño
O Couto é un lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño.
Francisco García Montes
Traxectoria
Militante da UPG, foi secretario xeral da ING ata 1980. O 3 de outubro de 1980 foi elixido secretario xeral da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG) nunha Asemblea en Compostela, logo do acordo de setembro que permitiu a unificación da ING e a CTG. Entre abril e maio de 1981 pola crise interna na UPG entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, o sector minoritario entre os que se encontraba García Montes, e aqueles que se opuñan, o sector maioritario, foi expulsado da UPG xunto con todo o grupo.
Pradolongo (filme)
Recepción
O 17 de abril de 2010, estreouse nas salas Cinemax de Braga, converténdose no primeiro filme en galego estreado en Portugal.
Premios Mestre Mateo
Nos Premios Mestre Mateo 2008 da Academia Galega do Audiovisual (entregados en 2009) a actriz Tamara Canosa recibiu o galardón de mellor interpretación feminina protagonista por este filme.
Farmer Giles of Ham
Tolkien non concluíra aínda O Señor dos Aneis, pero Giles é, en moitos sentidos, unha parodia desa novela. Aparecen as ferramentas de cabaleiros coma n' O hobbit e no señor, a insensatez e a vaidade dos poderosos e o ascenso dun home común e sen ambicións que chega a rei polos azares dunha aventura.
Distrito Moroto
miniatura|Localización do distrito en Uganda. Moroto District é un distrito da Rexión Setentrional de Uganda. Como moitos outros distritos ugandeses, o seu nome provén da súa cabeceira, Moroto.
O distrito forma parte da subrexión Karamoja canda: Distrito Abim, Distrito Amudat, Distrito Kaabong, Distrito Kotido, Distrito Nakapiripirit e Distrito Napak. No ano 2002, a poboación da rexión de Karamoja estimábase en 800.000 persoas.
O distrito é un centro de recursos minerais aínda por explotar. Hai sobre cincuenta minerais, así como pedras preciosas, diferentes na rexión de Karamoja. Destes, Moroto ten ouro, prata, cobre, ferro, titanio, manganeso, niobio, tantalita e cromo. Tamén hai mármore, mica, granate, pedra calcaria e asbestos.
Taragoña, Rianxo
Deportes
Dentro das asociacións e clubs deportivos da parroquia de Taragoña, atopámonos coa Peña Cicloturista Castro Barbudo, que tódolos anos organiza a proba ciclista Subida ó Castro que discorre polas corredoiras e pistas da comarca, principalmente tramos de monte. Esta proba iniciouse no ano 1999.
Leon Lederman
Traxectoria
Naceu o 15 de xullo de 1922 na cidade norteamericana de Nova York. Graduouse na James Monroe High School no 1939. Estudou física na Universidade de Nova York (City College of New York), onde se licenciou en 1943. Tras participar na segunda guerra mundial, en 1951 conseguiu o doutoramento na Universidade de Columbia, onde se converteu en profesor en 1958 e onde posteriormente dirixiu o Laboratorio de Investigación Física entre 1961 e 1978.
Entre 1979 e 1989 dirixiu o Fermilab (Fermi National Accelerator Laboratory, en Batavia, Illinois, preto de Chicago), laboratorio de investigación do goberno dos Estados Unidos. Finalmente en 1989 dimitiu dos seus cargos e brevemente foi profesor na Universidade de Chicago antes de trasladarse ó Instituto Tecnolóxico de Illinois.
Jesús Neira Rodríguez
Jesús Neira Rodríguez, nado en Granada o 16 de abril de 1953 e finado en Majadahonda (Madrid) o 29 de agosto de 2015, foi un profesor universitario e político español de orixe galega, que tivo unha especial relevancia social en España a principios do século XXI.
Leon Lederman
Investigacións científicas
Once anos máis tarde, en 1988, foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto ós seus compañeiros Melvin Schwartz e Jack Steinberger, polos seus traballos sobre o neutrino.
Bica
miniatura|Bica mantecada.
Glabro
Na pel humana
O termo Acomoclitismo (do grego κομη = pelo, prefixo negativo α-, e κλιτικος = tendo unha preferencia, do κλινειν = inclinarse, κλιτυς = unha costa) é o termo técnico para unha preferencia por órganos xenitais sen pelo. O adxectivo relacionado para describir a alguén con esta preferencia é o de acomoclítico.
Feixoa
Descrición
A polpa da froita lembra a da goiabeira Psidium guajava L., especie achegada, cunha textura areenta. De feito, a magalla da feixoa emprégase coma exfoliante nalgúns produtos cosméticos. O ulido é fino e perfumado, este aroma dállo o éster metil benzoato e outros compostos relacionados que ten a froita.
Grupos de Acción Carlista
Atentados
O 23 de agosto de 1970 cinco membros do GAC puxeron unha bomba na sede do xornal carlista de Pamplona El Pensamiento Navarro tras o cesamento de Javier María Pascual como director e a adopción dunha liña tradicionalista. En 1971 os GAC asaltaron Radio Requeté de Pamplona, onde permaneceron media hora.
Alagón
Alagón é un concello da provincia de Zaragoza, de 24 km² e unha poboación de 6.547 habitantes (2007).
Ha'ano
Ha'ano é unha illa do grupo Ha'apai nas illas de Tonga. Ao sur atópanse as illas de Foa e Lifuka.
Hippoglossina
O xénero comprende sete especies, segundo os autores, propias das costas do Pacífico de ambas as Américas.
Germán Taibo
Traxectoria
En 1916 expuxo a súa obra no Palace Hotel de Madrid cun grande éxito da crítica e o público, conseguindo vender varias obras, o que lle reporta unha suma de cartos que lle permitiu realizar varias viaxes na procura de atopar escenarios para iniciar unha nova etapa onde a paisaxe pasara a ser a protagonista. Un ano despois presentou de novo algunhas obras na segunda Exposición de Arte Gallego na súa cidade natal, aínda que novamente non asistiu á mostra por encontrarse pintando en París obras como a súa conmovedora Morte de Abel, deixando atrás as súas viaxes pola Costa Azul e Belle-Île-en-Mer (Bretaña) e as súas obras de recreacións paisaxísticas. A epidemia de gripe de 1918 que estaba a causar numerosas mortes levou a Germán Taibo a deixar a capital francesa xunto coa súa muller e a súa filla Raimunda, e regresa á Coruña con varias obras que finalmente quedarían alí. Logo duns meses na cidade e finalizada xa a primeira guerra mundial, Taibo volve a París coa súa familia a finais dese mesmo ano. Con todo, ao pouco de chegar á capital francesa, Taibo enferma da gripe de 1918 e falece o 14 de febreiro de 1919 na súa casa da rúa Moulin Vert cando acababa de cumprir 30 anos e logo de pintar o seu derradeiro cadro, O leñador e a morte. Seu pai, que acudira ao leito do seu fillo, presidiu o cortexo funerario do pintor. miniatura|Costa da Bretaña, ca. 1910, [[Pinacoteca Francisco Fernández del Riego.]] Logo da súa morte, as obras que se encontraban no estudio de Taibo cruzaron o Atlántico para ser expostas, con todos os honores, na Exposición de Arte Gallego de Buenos Aires, despois da cal o pai do pintor ofreceulle algúns cadros á cidade da Coruña, que finalmente os adquiriu por 40 000 pesetas.
Henri Cartier-Bresson
Traxectoria
Naceu en Chanteloup-les-vignes, ás aforas de París, o 22 de agosto de 1908. Aos 22 anos decidiu probar sorte en Costa do Marfil, foi aí onde tomou as súas primeiras fotografías. De regreso a Francia, adquiriu unha cámara Leica, a cal quedaría asociada coa súa persoa. Tras coquetear co surrealismo e colaborar con cineastas como Jean Renoir e Jean Becker decidiu fundar a axencia fotográfica Magnum con Robert Capa, David Seymour e George Rodger.
Últimos anos
En 2003, Heinz Bütler dirixiu a película suíza Henri Cartier-Bresson - Biographie eines Blicks, documental biográfico interpretado polo propio Cartier-Bresson ademais de Isabelle Huppert, entre outros.
O Vilar, Pousada, A Pastoriza
O Vilar é un lugar da parroquia de Pousada no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Polifonía
miniatura|dereita|Fragmento dunha polifonía de Bach. A polifonía é, en xeral, a composición musical a varias voces, en oposición á monodia, é dicir, composición a unha soa voz.
Pedro Luaces
Pedro Luaces González-Rosón, nado en 1947 e finado o 10 de maio de 2010, foi un político e sindicalista galego.
Traxectoria
Despois de abandonar o nacionalismo, Luaces presentouse pola UGT ás eleccións sindicais na Deputación de Lugo logrando a presidencia do comité de empresa. Logo pasou a desempeñar as xefaturas de Persoal e Formación do organismo provincial. Actuou como asesor do presidente do organismo Francisco Cacharro Pardo. Coa chegada ao goberno da Deputación do PSdeG e o BNG deixou as funcións de Persoal aínda que conservou as de Formación.
Tricoma
Función
Os tricomas poden ter función de protección contra predadores (dificultando o acceso de pequenos ácaros e insectos aos tecidos macíos das follas ou causando unha sensación desagradábel ao tacto nos labios e na lingua de herbívoros de maior porte); poden estar asociados á secreción de substancias diversas (como nas ortigas e nas plantas carnívoras); poden auxiliar na regulación de humidade e calor (como moitas plantas alpinas) ou até absorber directamente auga nas follas (coma nas bromeláceas); os pelos radiculares aumentan a superficie de absorción de auga da raíz; poden axudar na dispersión das sementes (algodón).
Aix (xénero)
Dieta
Aliméntanse de pequenos crustáceos, insectos e materia vexetal. O pato mandarín é principalmente vexetariano.
Reprodución
As dúas especies reproducúcense unha vez ao ano. Son monógamos. O apareamento prodúcese entre febreiro e abril, dependendo da latitude. O tamaño da posta é entre 6 e 15 ovos, e o período de incubación é duns 30 días. Os paatiños son precoces. Saen do niño cun día de vida e son coidados pola nai durante uns 60 días. Os inmaturos teñen unha taxa de mortalidade moi elevada. Os adultos viven normalmente 3 ou 4 anos.
Pilar Careaga
Traxectoria
Ao comezo da Guerra Civil española atopábase en Bilbao, onde foi encarcerada na prisión de Larrinaga polas autoridades republicanas. O 11 de setembro de 1936 foi intercambiada xunto con 150 presos franquistas máis a cambio dos nenos dunha colonia escolar bilbaína en Laguardia (A Rioxa Alavesa). Marcha a Valladolid e desde alí á fronte de Madrid, onde foi delegada de Asistencia á fronte e Hospitais da Falange Española Tradicionalista y de las JONS e organiza a asistencia a feridos franquistas. Ao acabar a guerra foi condecorada polas autoridades franquistas e establécese en Bilbao, onde se adicou ás tarefas de asistencia e beneficencia sendo vicepresidenta da Xunta de Protección de Menores e vicepresidenta (1958) e vicepresidenta (1965) da Xunta Provincial de Beneficencia.
Dimitiu como alcaldesa o 7 de xullo de 1975 e abandonou a política activa, a pesar de dar apoio a organizacións de extrema dereita e participar na fundación de Fuerza Nueva. O 25 de marzo de 1979 sufriu un atentado de ETA en Guecho, que a feriu gravemente no pulmón e aínda que se recuperou, quedáronlle secuelas. Instalouse entón en Madrid. Morreu nunha clínica de Madrid debido a complicacións hepáticas.
Compota de mazá
miniatura|Pratiño con compota de mazá. A compota de mazá é unha compota elaborada con mazás xa peladas e adozada con azucre. É frecuente engadir algunha especia coma canela, vainilla etcétera. A facilidade de elaboración convértea nun prato caseiro común que se acostuma tomar como sobremesa. Atópase tamén envasada en supermercados. En Galicia era un prato típico da Noiteboa; ademais de canela adóitaselle engadir viño branco á auga de cocedura.
Alelopatía
En moitos casos a acción inhibidora vai a cargo de compostos fenólicos coma por exemplo os que fan que o xirasol dificulte o crecemento da soia ou que as follas do piñeiro interfiran no crecemento doutras plantas.
Monteiro Lobato
A fama
O 12 de novembro de 1912, o xornal O Estado de S. Paulo, na súa edición vespertina (O Estadinho), publicou o seu artigo Velha Praga. Era véspera de Natal cando o mesmo xornal publicou un conto daquel que máis tarde sería o seu primeiro libro, Urupês. Na Vila de Buquira, hoxe municipio de Monteiro Lobato (São Paulo), nesa mesma época, envolveuse coa política e pronto a deixou de lado. A súa cuarta e última filla, Rute, naceu en febreiro de 1916, cando iniciaba colaboración na recentemente fundada Revista do Brasil. Era unha publicación nacionalista que agradou de cheo o gusto de Lobato.
A Facenda Buquira, a cal Lobato visitaba na infancia cando pertencía a seu avó, o Vizconde de Tremembé, e onde Lobato viu a xeada, coñeceu o caipira caboclo, e tivo inspiración para seus personaxes e paisaxes dos seus libros (como a pequena fervenza que inspirou o Reino das Augas Claras), é centro de visitas, sendo que a casa-sede da facenda aínda se encontra no seu estado orixinal, situada á marxe da estrada denominada "Estrada do Livro", que liga a cidade de Monteiro Lobato á Caçapava.