cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquímedes
Matemáticas
Aínda que a faceta de inventor de Arquímedes é quizais a máis popular, tamén realizou importantes contribucións ao campo das matemáticas. Sobre o particular, Plutarco dixo del que: miniatura|220px|Arquímedes utilizou o [[metodo de exhauscion|método exhaustivo para conseguir o valor aproximado do número π.]]
Escritos
As obras de Arquímedes foron orixinalmente escritas en grego dórico, o dialecto falado na antiga Siracusa. O traballo escrito de Arquímedes non se conservou tan ben como o de Euclides, e sete dos seus tratados só se coñecen a través de referencias feitas por outros autores. Pappus de Alexandría, por exemplo, menciona Sobre facer esferas e outro traballo sobre poliedros, mentres que Teón de Alexandría cita un comentario sobre a refracción dunha obra perdida titulada Catoptrica. Durante a súa vida, Arquímedes difundiu os resultados do seu traballo a través da correspondencia que mantiña cos matemáticos de Alexandría. Os escritos de Arquímedes foron recolectados polo arquitecto bizantino Isidoro de Mileto (c. 530 d. C.), mentres que os comentarios sobre os traballos de Arquímedes escritos por Eutocio no século VI axudaron a difundir o seu traballo a un público máis amplo. A obra de Arquímedes foi traducida ao árabe por Thabit ibn Qurrá (836–901 d. C.), e o latín por Xerardo de Cremona (c. 1114–1187 d. C.). Durante o Renacemento, en 1544, o Editio Princeps (Primeira edición) foi publicado por Johann Herwagen en Basilea, coa obra de Arquímedes en grego e latín.
Traballos conservados
miniatura|220px|Cóntase que Arquímedes dixo sobre a [[panca: "Denme un punto de apoio e moverei o mundo".]]
Programación
Programas e algoritmos
O obxectivo das diversas técnicas de programación propostas é mellorar tanto o proceso de creación de software como o seu mantemento. Entre elas pódense mencionar as programacións estruturada, modular, declarativa e orientada a obxectos.
Pervez Musharraf
Pervez Musharraf (en urdú پرويز مشرف), nado en Delhi o 11 de agosto de 1943 e finado en Dubai o 5 de febreiro de 2023, foi un militar e político paquistaní, presidente de Paquistán dende o 20 de xuño de 2001 ata a súa dimisión o 18 de agosto de 2008, aínda que xa asumira o goberno do país despois do golpe de estado do 12 de outubro de 1999.
Goberno (1999-2008)
Tamén en política exterior, o seu ministro de Exteriores, Khurshid Kasuri, mantivo unha reunión co seu homólogo de Israel, Silvan Shalom, en 2005, por primeira vez na historia de ambos estados. Outra liña importante, foi o cultivo das estreitas relacións bilaterais coa China, favorecendo investimentos e contratos militares.
Se ben en 2001 asumira a presidencia de Paquistán, en 2002 consolidou o seu réxime. Logo dos tres anos que o Tribunal Supremo fixara como prazo máximo de aplicación da lei marcial, Pervez Musharraf fixo un referendum o 30 de abril para continuar no poder outros 5 anos. A proposta contou con máis do 97% de aprobación, aínda que a oposición boicoteou o plebiscito e foron denunciadas múltiples irregularidades. Ademais, un partido aliado do réxime, a Liga Musulmá de Paquistán, gañou as primeiras eleccións parlamentarias dende o golpe. miniatura|O xeneral Pervez Musharraf canda o [[Presidente da India, Abdul Kalam, nunha visita en Nova Deli no 2005]] Durante o seu goberno, Paquistán albo de diferentes atentados islamistas masivos. Ademais, o propio Pervez Musharraf tivo varios intentos de asasinato, responsabilidade de islamistas, dous deles en decembro de 2003.
Uroquinase
A uroquinase está codificada nos humanos polo xene PLAU, situado no cromosoma 10, siglas que en inglés proceden de "plasminogen activator, urokinase" (activador do plasminóxeno, uroquinase). O mesmo símbolo representa o xene noutras especies animais.
Función
O xene PLAU codifica unha serina protease que intervén na degradación da matriz extracelular e a posibilidade da migración e proliferación dunha célula tumoral. Un determinado polimorfismo específico deste xene pode ser asociado coa enfermidade de Alzheimer de comezo tardío e un descenso da afinidade da unión á fibrina. A proteína codificada por este xene converte o plasminóxeno en plasmina por clivaxe específica dun enlace Arg-Val do plasminóxeno. A proproteína deste xene é clivada no enlace Lys-Ile pola plasmina para formar un derivado de dúas cadeas nas cales un só enlace disulfuro conecta a cadea A amino terminal co cadea B carboxi terminal cataliticaemnte activa. Este derivado de dúas cadeas denomínase HMW-uPA (uPA de alto peso molecular). O HMW-uPA pode despois ser procesado orixinando o LMW-uPA (uPA de baixo peso molecular) por clivaxe da cadea A dando unha curta cadea A (A1) e un fragmento amino terminal. O LMW-uPA é activo proteoliticamente pero non se une ao receptor de uPA.
Uroquinase e cancro
Uns niveis de expresión elevados de uroquinase e outros compoñentes do sistema de activación do plasminóxeno están correlacionados coa malignidade dos tumores. Crese que a degradación dos tecidos que se produce despois da activación do plasminóxeno facilita a invasión dos tecidos e, dese xeito, contribúe á metástase. Isto fai que a uroquinase sexa unha atractiva diana de fármacos, polo que se buscaron inhibidores para utilizalos como axentes anticanceríxenos. Porén, as incompatibilidades entre os sistemas humano e murino dificultan a avaliación clínica destes axentes. Aínda que a súa interacción co receptor de uroquinase, afecta outros aspectos da bioloxía do cancro, como a adhesión celular, migración, e vías mitóticas celulares.
Francis Bacon (filósofo)
Primeiros anos
Ao mesmo tempo, Bacon comezaba a comprender a gran mudanza que se desenvolvía desde fins da Idade Media e coñeceu obras sobre mineraloxía, metalurxia, química, xeoloxía, agricultura e outras áreas técnicas. Posteriormente, Bacon dirá no Novun Organum que a técnica mudara o mundo.
Xenoma humano
Satélites
Reciben o seu nome das observacións iniciais de centrifugacións en gradiente de densidade do ADN xenómico fragmentado, que orixinaban unha banda principal correspondiente á maior parte do xenoma e tres bandas satélites de menor densidade. Isto débese a que as secuencias satélite teñen unha riqueza en nuclétidos A+T superior á media do xenoma e en consecuencia son menos densas.
Minisatélites
Diversos estudos relacionaron os minisatélites con procesos de regulación da expresión xénica, como o control do nivel de transcrición, o splicing alternativo ou a impronta (imprinting). Tamén se asociaron con puntos de fraxilidade cromosómica dado que se sitúan preto de lugares preferentes de rotura cromosómica, translocación xenética e recombinación meiótica. Por último, algúns minisatélites humanos (~10%) son hipermutables, e presentan unha taxa media de mutación entre o 0,5% e o 20% nas células da liña xerminal, polo que son as rexións máis inestables do xenoma humano coñecidas ata agora.
Algúns minisatélites pola súa grande inestabilidade presentan unha notable variabilidade entre individuos distintos. Considéranse polimorfismos multialélicos, dado que poden presentarse nun número de repeticións moi variable, e denomínanse VNTR (Variable Number Tandem Repeats). Son marcadores moi utilizados en xenética forense, xa que permiten establecer unha pegada xenética característica de cada individuo, e son identificables polas técnicas de Southern blot e hibridación.
Francis Bacon (filósofo)
Obras filosóficas
1) Escritos que facían parte da Instauratio magna e que foron ou superados ou postos de lado, como: De interpretatione naturae (Da interpretación da natureza), Inquisitio de motu (Indagacións sobre o movemento), ''Historia naturalis (Historia natural), onde tenta aplicar o seu método por primeira vez;
Xenoma humano
SNPs
Os SNP son marcadores tetralélicos, dado que en teoría nunha posición pode haber catro nucleótidos distintos, cada un dos cales identificaría un alelo; porén, na práctica adoitan presentar só dous alelos na poboación. Estímase que a frecuencia de SNPs no xenoma humano é dun SNP cada 500-100 pares de bases, dos que unha parte relevante son polimorfismos codificantes, que causan a substitución dun aminoácido por outro nunha proteína.
Grazas á súa abundancia e a que presentan unha distribución aproximadamente uniforme no xenoma, tiveron grande utilidade como marcadores para os mapas de ligamento, ferramenta fundamental do Proxecto Xenoma Humano. Ademais son facilmente detectables a grande escala utilizando chips de ADN (comunmente coñecidos como micromatrices ou microarrays).
Variación estrutural
O estudo deste tipo de variacións potenciou a idea de que o xenoma humano non é unha entidade estática, senón que se encontra en constante cambio e evolución.
Xenoma mitocondrial
Ao contrario do que acontecía co xenoma nuclear, no que só o 1,5% era codificante, no xenoma mitocondrial o 97% corresponde a secuencias codificantes. Está constituído por unha única molécula de ADN bicatenario circular, pero dela pode haber varias copias na mitocondria. Unha das cadeas recibe o nome de cadea pesada ou cadea H, e contén 28 dos 37 xenes (2 para ARNr, 14 para ARNt e 12 para polipéptidos). A cadea complementaria (cadea lixeira ou L) codifica os 9 xenes restantes. En ambas as cadeas, os xenes dos ARNt aparecen distribuídos entre dous xenes de ARNr ou codificantes de proteínas, o cal é de grande importancia para o procesamento do ARN mitocondrial.
Xosé María Álvarez Blázquez
Traxectoria
O 2 de marzo de 1985 faleceu no Hospital Xeral de Vigo, vítima dun infarto de miocardio.
Vilanova dos Infantes, Celanova
Historia
Ademais do castelo e a muralla, os accesos históricos ao núcleo terán moita importancia, tanto para a estrutura interna como as súas expansións. Os primeiros propietarios foron os monxes de Celanova, posteriormente pasou ás mans de Fernando Castro ata o ano 1369, momento no que o rei, Henrique II, obriga a ceder este ben a Xoán Rodríguez de Biedma e aos seus herdeiros, que eran os condes de Monterrei, así como a participar nos preitos cos Lemos. Posteriormente, o castelo foi derrubado na gran guerra irmandiña en 1467; o castelo e a torre foron danados e reconstruídos posteriormente. miniatura|A Virxe do Cristal. Vilanova dos Infantes ten un papel importante nas guerras fronteirizas do século XVI e durante o século XVII. É neste último século cando se construíu a igrexa parroquial de San Salvador, fóra do recinto defensivo. Máis tarde e afastado do burgo construíuse o Santuario da Nosa Señora do Cristal (Raigame, 2011).
Complexo de Batujaya
Percandian Batujaya Situs Candhi Batujaya Situs Batujaya
Lingua saami de Pite
A lingua saami de Pite (Bidumsámegiella) é unha lingua urálica que tamén se coñece baixo o nome de saami de Arjeplog. Trátase dunha lingua saami falada tradicionalmente en Suecia e Noruega, aínda que na actualidade conta só con 20 falantes e por iso atópase en grave risco de desaparición. A súa área atópase agora restrinxida á beira sueca do río Pite no norte do concello de Arjeplog e Arvidsjaur, e tamén nas zonas montañosas de Arjeplog.
David Mourão-Ferreira
Do primeiro casamento, con Maria Eulália, sobriña de Valentim de Carvalho, tivo dous fillos, David João e Adelaide Constança, que lle deron 11 netos e netas.
Villarreal Club de Fútbol C
O Villarreal Club de Fútbol C, S.A.D. é un club de fútbol español da cidade de Vila-real, na Comunidade Valenciana. Fundouse en 2003, é o terceiro equipo do Villarreal CF e compite na Terceira División.
Cefadroxilo
Dosificación
Unicamente dispón de formulación oral. A dose habitual e 500 ou 1.000 miligramos cada 8 ou 12 horas. A dose debe reducirse en insuficiencia renal grave e nos nenos.
Cayetano Rivera
Biografía
Na tempada 2005 toureou en España 53 novilladas, sendo segundo da escala. Este ano R.N.E. concedeulle a Orella de Prata, ao mellor novillero. Na tempada 2006 toureou 48 novilladas e 6 corridas. Na tempada 2007 toureou 45 corridas. Na tempada 2008 toureou 53 corridas.
O 7 de outubro de 2012 emite un comunicado de prensa no que anuncia a súa retirada temporal das arenas.
Golpilleiras, Vigo, Cambre
Golpilleiras é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Replicación do ADN
Iniciación
miniatura|200px|dereita|Papel dos iniciadores na iniciación da replicación do ADN. miniatura|200px|Formación do complexo de pre-replicación. Para que se divida unha célula debe primeiro replicarse o seu ADN. Este proceso iníciase en puntos concretos do ADN chamados orixes de replicación, que son a diana de certas proteínas iniciadoras. En E. coli esta proteína é DnaA (escrito con minúscula); en lévedo, é o complexo de recoñecemento da orixe. As secuencias usadas como dianas polas proteínas iniciadoras adoitan ser ricas en AT (adenina e timina), porque os pares A-T teñen dúas pontes de hidróxeno (en vez das tres que forman a unión máis forte do par CG), polo que son fáciles de romper para abrir nese punto o ADN como unha cremalleira. Unha vez que se localiza a orixe, estes iniciadores recrutan outras proteínas e forman o complexo de pre-replicación, que desenrola o ADN bicatenario. A partir da orixe fórmanse dúas forquitas de replicación que avanzan en direccións opostas, polo que a replicación é bidireccional. A zona entre estas dúas forquitas denomínase burbulla de replicación.
Forquita de replicación
O ADN sempre se sintetiza en dirección 5' a 3'. Como os moldes das febras guía e retardada están orientados en direccións opostas na forquita de replicación, un importante problema é conseguir sintetizar a febra do ADN retardada nacente (nova), cuxa dirección de síntese é oposta á dirección de crecemento da forquita de replicación.
Dinámica da forquita de replicación
miniatura|200px|A [[abrazadeira do ADN humana ensamblada, que é un trímero da proteína PCNA.]] A medida que a helicase desenrola o ADN na forquita de replicación, o ADN que está por diante é obrigado a rotar. Este proceso ten como resultado unha acumulación de retorceduras no ADN que está diante. Esta acumulación forma unha resistencia torsional que finalmente faría deter o avance da forquita de replicación. As topoisomerases son ecimas que rompen temporalmente as febras de ADN, aliviando a tensión causada polo desenrolamento das dúas febras da hélice de ADN; as topoisomerases (como a ADN xirase) conseguen isto ao engadir superenrolamentos negativos á hélice de ADN.
Eucariotas
O punto de control G1/S (ou punto de control de restrición) regula se a célula eucariota entrará no proceso de replicación do ADN e na subseguinte división. As células que nunca avanzan alén deste punto de control permanecen no estado G0 e non replican o seu ADN.
Reacción en cadea da polimerase
Os investigadores xeralmente replican o ADN in vitro usando a reacción en cadea da polimerase (PCR). A PCR utiliza un par de cebadores para cubrir unha rexión diana no ADN molde, e despois polimeriza febras complementarias en cada dirección desde estes cebadores usando unha ADN polimerase termoestable chamada Taq polimerase. Repetindo este proceso en moitos ciclos amplifícase a cantidade da rexión diana do ADN. Ao comezo de cada ciclo, a mestura do molde e os cebadores quéntase, para separar as moléculas acabadas de sintetizar das moléculas molde. Despois, cando a mestura arrefría, ambas as moléculas convétense en novos moldes para que se unan a elas novos cebadores, e a polimerase estende o ADN a partir deles. O resultado é que o número de copias da rexión diana duplícase en cada rolda, crecendo exponencialmente.
Lacuna Coil
Historia
No 2004, Comalies converteuse no álbum máis vendido na historia da discográfica. A banda apareceu no Ozzfest e realizou varias xiras por Europa e os Estados Unidos.
LeAnn Rimes
O comezo da carreira
Para reforzar a comparación con Patsy Cline, a artista interpretou, en 1999, o clásico "Crazy", nunha colección de 11 modelos da country a que deu o seu nome. Seguiron "Written In The Stars", un dueto con Elton John para o musical da Broadway, "Aida", e ducias de concertos polos EUA.
Platón
Educación
Espeusipo, sobriño de Platón, eloxia a rapidez mental e a modestia que tivo de neno, así como o seu amor polo estudo. Na súa mocidade interesouse por artes como a pintura, a poesía e o drama; de feito, consérvase un conxunto de epigramas que adoitan ser aceptados como auténticos, e a tradición refire que escribira ou tiña interese en escribir traxedias, afán que abandonaría ao comezar a frecuentar a Sócrates, —nótense as duras críticas que Platón fai das artes en República—, fundamentando a súa parcial expulsión do Estado ideal. Tamén, segundo se ve na súa teoría educativa, sempre se interesou pola ximnasia e os exercicios corporais, e certas fontes refiren que se dedicou ás prácticas atléticas; participaría así mesmo dalgunhas batallas da guerra do Peloponeso e da guerra de Corinto, pero non hai información respecto diso máis que simples mencións do caso.
En canto á súa formación intelectual temperá, Aristóteles refire que, antes de coñecer a Sócrates, Platón tratara co heraclíteo Crátilo, que seguía o pensamento de Heráclito de Éfeso, e as súas ideas de que todo o sensible está en devir e, por tanto, de que non é posible o coñecemento científico acerca diso; pero que logo, influído por Sócrates e o seu ensino e insistencia en inquirir e definir que é cada cousa para poder falar dela con propiedade, convenceuse de que había realidades cognoscibles e, por tanto, permanentes, e decidiu que non eran sensibles —o ámbito do que sempre devén e nunca é— senón de natureza inteligible. Este é, segundo Aristóteles, a orixe da teoría das Ideas, e a súa información permítenos reconstruír algo do itinerario biográfico-intelectual de Platón.
Interneurona
O reflexo de retirada
Este reflexo consiste na retirada por exemplo da man dun estímulo doloroso como un obxecto que queima. Nesta situación, as neuronas sensoriais inclúen termorreceptores e nociceptores para detectar a presenza do estímulo quente ou doloroso. Cando as dendritas dunha neurona sensorial son estimuladas por (por exemplo) unha sensación moi quente, a neurona propaga un potencial de acción polo seu axón que chega ás interneuronas da medula espiñal para xerar unha resposta rápida. Unha vez interpretada, as interneuronas da medula espiñal envían o sinal de resposta ás motoneuronas que chegan á man. A neuronas motoras efectoras interaccionan cos miocitos da man na unión neuromuscular para orixinar unha reacción fisiolóxica. Cando se libera o neuromodulador acetilcolina, este despolariza o miocito, causando a contracción muscular. A contracción muscular fai que se retire a man rapidamente do obxecto quente, evitando os posibles danos.
Platón
Ontoloxía e Metafísica
Nos diálogos de Platón discútense varios temas e conceptos metafísicos como o ser, a existencia, a natureza, o alma e o corpo. No seu teoría das formas, Platón dicía que a realidade só pode ser entendida pola comprensión racional de formas ou ideas universais abstractas. Cada idea é única e inmutable; ao contrario, as cousas materiais son múltiples e cambiantes, sendo só unhas "sombras" desas formas ideais. Nos Libros VI e VII da República, Platón utiliza diversas metáforas para explicar as súas ideas metafísicas e epistemolóxicas: as metáforas do sol, a moi coñecida "alegoría da caverna" e, a máis explícita, a da liña dividida. No seu conxunto, estas metáforas transmiten teorías complexas e difíciles; esta, por exemplo, a idea do ben, á que ten como principio de todo ser e de todo coñecer. A ''idea do ben¡¡ realiza isto na maneira similar que o sol emana luz e permite a visión das cousas e a xeración destas no mundo perceptivo (ver a alegoría do sol).
As Formas
Por tanto, as Formas de Platón son universais e representan a verdadeira realidade das cousas en si mesmas, así como propiedades, patróns e relacións, aos que nos referimos como obxectos. Por exemplo, as cousas xustas e belas lévannos á idea de xustiza e beleza, as cales se non existisen, non existirían tales cousas. Ao non manifestarse en si mesmas neste mundo, deben de existir noutro, separado ao noso que se perciben só coa razón.
Teoría do coñecemento
Para Platón son as ideas as que se poden coñecer en forma accesible, pero non nega realidade ao mundo das cousas. Con todo, Platón non puido determinar cal é a relación que existe entre o particular e o universal.
Formas de coñecemento
Como exemplo de diánoia (en grego, διάνοια), Platón pensa na aritmética ou na xeometría. En ambas partese sempre de hipóteses ou presuposicións e necesítase (pensa Platón) de símbolos sensibles. A matemática procede segundo un tipo de razoamento que poderiamos denominar "hipotético-deductivo", é dicir, vaise da hipótese á conclusión mediante dedución.
O Intelectualismo moral de Platón
Segundo Platón, ao ser humano lle interesaba realmente ser bo e xusto, e non soamente parecelo, tal como pensaban os Sofistas, por tres razóns distintas que Platón cría moi relacionadas entre si:
Anamnese
Para explicar como se daba iso, Platón recorreu a un mito (ou unha metáfora) que dicía que, antes de nacer, a alma de cada persoa vivía nunha estrela, onde se localizan as Ideas. Cando unha persoa nacía, a súa alma era "botada" para a Terra, e o impacto que ocorría facía que esquecese o que vira na estrela. Mais ao ver un obxecto aparecer de diferentes formas (como as diferentes árbores que se podían ver), a alma recordaba a Idea daquel obxecto que fora vista na estrela. Tal recordo, en Platón, chámase anamnese.
Doutrinas non escritas
miniatura|Platón na súa academia, debuxado polo pintor sueco Carl Johan Wahlbom.Durante moito tempo, as "Doutrinas non escritas de Platón"    foran controvertidas. Moitos libros modernos sobre Platón parecen diminuír a súa importancia; con todo, a primeira testemuña importante que menciona a súa existencia é Aristóteles, quen na súa Física escribe: "É certo, de feito, que a conta que dá alí [é dicir, en  Timeo] do participante é diferente do que di na súa chamadas doutrina non escritas ( ἄγραφα δόγματα )". Representa o ensino metafísico máis fundamental de Platón, que revelou só oralmente, e algúns din só aos seus compañeiros máis confiables, e que puido manter en segredo do público. A importancia das doutrinas non escritas non parece ser seriamente cuestionada antes do século XIX. Vale dicir que os partidarios das doutrinas non escritas fan uso selectivo de diálogos. En última instancia, a obra substantiva de Platón constitúena os diálogos, sen os cales non existiría as doutrinas non escritas.
Obra
miniatura|Platón (sinalando para riba e cun Timeo na man) e [[Aristóteles, pintados por Rafael (A Escola de Atenas, Vaticano).]] Todas as obras de Platón, coas excepcións das Cartas e da Apoloxía están escritas —como a maior parte dos escritos filosóficos da época— non como poemas pedagóxicos ou tratados, senón en forma de diálogos; e mesmo a Apoloxía contén esporádicas pasaxes dialogadas. Neles sitúa Platón a unha figura principal, a maior parte das veces Sócrates, que desenvolve debates filosóficos con distintos interlocutores, que mediante métodos como o comentario indirecto, os excursos ou o relato mitolóxico, así como a conversación entre eles, relévanse, complétanse ou se entretexen; tamén se empregan monólogos de certa extensión.
Crecente pesimismo de Platón, se nos atemos ao contido das súas obras últimas, que xa na fase crítica parecían inclinarse cara ao predominio dos elementos místico-relixiosos e pitagorizantes do seu pensamento.'''
A teoría das ideas
miniatura|Estatua de Platón na [[Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América.]] A diferenza de Sócrates, Platón escribiu profusamente acerca dos seus puntos de vista filosóficos, deixando un considerable número de manuscritos como legado. A súa teoría máis coñecida é a das Ideas ou Formas. Nela sostense que todos os entes do mundo sensible son imperfectos e deficientes, e participan doutros entes, perfectos e autónomos (Ideas) de carácter ontológico moi superior e dos cales son pálida copia, que non son perceptibles mediante os sentidos. Cada Idea é única e inmutable, mentres que, as cousas do mundo sensible son múltiples e cambiantes. A contraposición entre a realidade e o coñecemento é descrita por Platón no soado mito da caverna, na República. Para Platón, a única forma de acceder á realidade inteligible era mediante a razón e o entendemento; o papel dos sentidos queda relegado e considérase enganoso.
Congregación do Santísimo Redentor
Os comezos do Instituto
A primeira misión dos compañeiros de Afonso foi predicar para a poboación rural de Tramoti; a súa primeira casa foi a de Vila Schiavi, na diocese de Caiazzo, inaugurada en 1734. En 1736 foi fundada a segunda en Ciorani, na diocese de Salerno.
Peter Gabriel
Historia
Nos inicios da súa carreira solista, Gabriel negouse a pórlle títulos aos seus discos, considerándoos máis ben exemplares dunha revista. Só a presión do selo distribuidor nos Estados Unidos puxo un título no cuarto disco ("Security") e obrigouno a pórlle títulos aos seus discos desde o quinto ("So"). Para identificalos adóitase recorrer ao número de orde ou a detalles da carátula; en realidade existe un tácito acordo entre todos os fans para chamar ao primeiro, segundo e terceiro discos como Car, Scratch e Melt respectivamente.
Estadio de Mestalla
Actualmente está en construción o Nou Mestalla, que substituirá o Estadio de Mestalla.
Eventos
Para o Mundial de Fútbol España 1982 foi elixido como sede da selección española para a disputa dos partidos desta na primeira fase. Igualmente aloxou os xogos da primeira rolda para o equipo nacional español nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Para a tempoprada 2008-09 o Estadio de Mestalla albergou a final da Copa do Rei o 13 de maio de 2009.
Psitacosauro
O psitacosauro (Psittacosaurus, "lagarto papagaio", do grego ψιττακος/psittakos, "papagaio" e σαυρος/sauros, "lagarto") é un xénero de dinosauro cerátopo psitacosáurido que viviu no Cretáceo inferior no que hoxe en día é Asia, hai entre 130 e 100 millóns de anos. É o xénero de dinosauros con máis especies coñecidas. Recoñécense cando menos dez especies diferentes a partir de fósiles atopados en diferentes rexións da China, Mongolia e Rusia, cunha posible especie adicional de Tailandia.
María Rosa de Gálvez
Análise da súa obra
A súa produción dramática áchase dentro do Neoclasicismo dos séculos XVIII e XIX, aínda que, segundo Enrique do Piñeiro, xa ven compoñentes románticos na súa obra: a exaltación tráxica, a pugna do ser propio coa nova contorna, a procura de escenarios exóticos e afastados (Oriente, a Antigüidade), o desexo de liberdade e autonomía.
Goiás, Brasil
A súa capital é Goiânia, inaugurada ó 1935 e que ten hoxe máis de 1,2 millón de habitantes. Outras cidades importantes son: Aparecida de Goiânia (453 mil habitantes), Anápolis, Itumbiara, Río Verde, Luziânia e Catalão.
Improvisación
A improvisación na poesía
Formas improvisadas de poesía existen desde a antigüidade en todas as culturas e transmitíronse ás veces até hoxe, como o bertsolari vasco. En Gascuña desenvolveuse con poetas como Bernard Manciet, Michel Ducom, Méryl Marchetti, e músicos de jazz (Michel Portal, Bernard Lubat, Louis Sclavis) formas de improvisación poética oral máis modernas, ancoradas na poesía contemporánea e inspiradas do free jazz.
Down in It
"Down in It" (tamén coñecido coma Halo 1) é un sinxelo da banda de rock industrial Nine Inch Nails, lanzado en 1989. Trátase da primeira edición oficial realizada pola banda, e apareceu antes do seu álbum de estrea Pretty Hate Machine. Inicialmente só apareceu en vinilo, pero debido ao éxito do álbum lanzaríase porteriormente tamén en CD. "Down in It" foi a primeira canción composta por Trent Reznor.
Iridáceas
Polinización e dispersión
As iridáceas presentan unha gran variabilidade na súa ecoloxía reprodutiva e unha gran diversidade de tipos e estruturas florais debidas á adaptación á polinización por animais (zoofilia). A maioría das especies son entomófilas e son polinizadas por diversas ordes de insectos (especialmente escaravellos, abellas e moscas), mentres que outras son polinizadas por paxaros (ornitófilas). As recompensas florais para os animais son néctar ou pole.
Importancia económica e cultural
Moitas especies de Iridaceae presentan unha grande importancia económica en horticultura ornamental e na industria da flor cortada, especialmente Gladiolus, Freesia, Sparaxis, Iris, Tigridia, Ixia, Romulea, Neomarica, Moraea, Nemastylis, Belamcanda, Sisyrinchium, Crocosmia e Trimezia. Outros xéneros (Watsonia, Crocus, Dietes, Tritonia, Hesperantha e Neomarica) cultívanse en xardíns en rexións tropicais e temperadas, como plantas perennes e bulbosas.
Etnobotánica
Numerosas especies de iridáceas foron utilizadas como plantas alimenticias, condimentos, ornamentais e medicinais por diferentes culturas a través dos séculos. Os indios Navajo, por exemplo, utilizaban coccións da planta de Iris missouriensis Nutt. como emético. Cachos de rizomas da mesma especie eran utilizados para controlar a dor de moas ou aplicaba a cocción quente da planta nos oídos para calmar a otite. As raíces pisadas de Iris versicolor L. aplicábanse nas feridas, probablemente como antiséptico e as infusións das raíces secas administrábanse para calmar calquera dor. En Hawai, Sisyrinchium acre utilizábase de diversos modos. As follas e o zume que se podía extraer delas utilizábanse para dar cor azul ás tatuaxes. As follas, maceradas con sal, azucre e outras especies recomendábanse para limpar e curar doenzas da pel. Na India, Iris ensata usábase como antihelmíntico, depurativo, diurético e, xunto con outras especies, no tratamento de doenzas venéreas. Iris domestica ten unha longa historia de uso na medicina tradicional chinesa, xa que aparentemente é moi efectiva para controlar enfermidades causadas por bacterias, fungos e virus, como así tamén para diminuír a febre ou diminuír inflamacións. As raíces desta especie colleitábanse en verán ou outono secábase para usar máis tarde. Outra iridácea moi utilizada en medicina popular durante séculos é o azafrán (Crocus sativus), cuxos usos eran múltiples: antiespasmódico, afrodisíaco, carminativo, expectorante, narcótico, sedativo e estimulante, pero na actualidade foi substituído por medicinas máis baratas.
A raíz de orris son os rizomas secos de Iris germanica, Iris florentina ou Iris pallida. Antigamente utilizábase na herboristería occidental e hoxe úsase principalmente como fixador e nota de base en perfumería, e tamén como ingrediente de moitas marcas de xenebra.
Estado de conservación
Existen especies de iridáceas que se consideran vulnerables ou ameazadas de extinción. As causas poden ser a degradación do seu hábitat natural ou unha distribución moi restrinxida. Segundo a Lista Vermella da IUCN as seguintes especies son vulnerables ou están ameazadas: Gladiolus pole-evansii, Gladiolus usambarensis, Moraea callista, Moraea stagnalis, Mastigostyla orurensis, Stahlia monosperma, Crocus cyprius, Crocus etruscus, Crocus hartmannianus, Iris boissieri, Mastigostyla orurensis, Romulea antiatlantica, Romulea aquatica e Romulea multisulcata.
Valfendido
Xeografía
Valfendido está situado no bordo dunha estreita foz do río Bruinen ou Altauga (un dos accesos principais a Valfendido é a través do próximo vao de Bruinen), mais encóntrase ben agochado entre os páramos e as faldras das Hithaeglir ou Montañas Bretemosas. Contrariamente ao que amosa o mapa da Terra Media occidental publicado n'O Señor dos Aneis, segundo Tolkien, o Gran Camiño do Leste non atravesaba Valfendido, que se mantiña como val agochado e separado do camiño cara ao Paso Alto. Ao igual que Hobbiton, está aproximadamente á mesma latitude que o lugar de traballo de Tolkien, Oxford.
Orixe no mundo real
A medievalista Marjorie Burns escribe que a viaxe de Bilbo para Valfendido se asemella á do autor de fantasía e tradutor de mitoloxía nórdica William Morris a través das rexións agrestes de Islandia até un lugar que el chamaba «Water-dale» (Vatnsdale, «Val de Auga»); os dous pasan por elevacións salpicadas de zonas con vexetación e acaban derreados; logo ambos cruzan engrobas estreitas e brañas; e os dous chegan a un val agochado que ofrece acubillo e acomodo. Noutro lugar, Morris atravesa «un penedo estreito semellante a unha ponte», ao igual que Bilbo se topa cunha «estreita ponte de pedra sen varanda» ao entrar en Valfendido.
Legado
Durante o período de contracultura no mundo occidental das décadas de 1960 e 1970, fundouse unha comuna chamada Maos Lyst (O Deleite de Mao) na illa de Zelandia, Dinamarca, en 1968, e os seus habitantes mudaron os seus apelidos por Kløvedal, o nome de Valfendido en dinamarqués. Máis adiante, varios deles convertéronse en personalidades culturais ben coñecidas no país. A adega The Rivendell Winery operou dende 1987 até 2008 no Val do Hudson de Nova York. The Tolkien Ensemble compuxo música para todas as cancións d’O Señor dos Aneis, publicada en catro CD entre 1997 e 2005, todos eles con «Rivendell» (Valfendido no orixinal inglés) no seu título. A compositora de música clásica sueca Anna-Lena Laurin compuxo unha obra para dúas guitarras chamada «Rivendell». A banda canadense de rock progresivo Rush conmemorou o santuario élfico na canción «Rivendell» pertencente ao seu álbum de estudio de 1975 Fly by Night. A canción céntrase na tranquilidade e aparente infinidade temporal que un viaxeiro podía atopar alí, con pasaxes como «Elfin songs and endless nights / Sweet wine and soft relaxing lights / Time will never touch you / Here in this enchanted place» (Cancións élficas e noites infinitas / Viño doce e tenues luces relaxantes / O tempo nunca te tocará / Aquí neste lugar encantado).
Solbeira de Limia, Xinzo de Limia
San Pedro de Solbeira de Limia é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia. No ano 2022 tiña 110 habitantes, dos cales 53 eran homes e 57 mulleres.
Declive nas poboacións de anfibios
Contexto do problema
Os anfibios forman un grupo de organismos vertebrados dos que existen unhas 6000 especies coñecidas, que comprenden os anuros (ras, sapos…), os urodelos (píntegas e tritóns) e os ximnofións (os ápodos ou cecilias). O grupo dos anfibios existe desde hai uns 360 millóns de anos (Ma), pero só no período entre 1970-2000 produciuse a probable extinción dunhas 168 especies. Ademais, polo menos unhas 2469 especies coñecidas (o 43% dos anfibios) presentan un declive comprobado nas súas poboacións, o que indica que o número de especies ameazadas de extinción continúa probablemente aumentando.
Loteria de Catalunya
Loteria de Catalunya (Lotaría de Cataluña), coñecida ata 2007 como Loto Catalunya, é o ente responsable dos xogos de azar establecidos na comunidade autónoma de Cataluña e que está regulado pola Entidade Autónoma de Xogos e Apostas, dependente da Generalitat de Cataluña. Os ingresos da recadación destínanse ao financiamento de servizos sociais.
Superenrolamento do ADN
Función do superenrolamento
O ADN superenrolado forma dúas estruturas; un plectonema ou un toroide, ou unha combinación de ambos. Unha molécula de ADN superenrolada negativamente producirá ou ben unha hélice levoxira cun inicio, que é o toroide, ou unha hélice dextroxira con dous inicios con buicles terminais, que é o plectonema. Os plectonemas son máis comúns na natureza, e esta é a forma que presentan a maioría dos plásmidos bacterianos. En moléculas máis grandes é común que se formen estruturas híbridas: un bucle sobre un toroide pode estenderse orixinando un plectonema. Se todos os bucles dun toroide se estenden entón formarase un punto de ramificación na estrutura plectonémica.
Declive nas poboacións de anfibios
Flutuacións naturais ou declive problemático?
Desde a década de 1950 ata finais da de 1980, certos investigadores salientaron un declive das poboacións de anfibios. Este declive era, segundo eles, un indicio precursor da degradación dos medios naturais. A comunidade científica mostrouse escéptica sobre ese criterio e a importancia do declive. De feito, certos zoólogos sinalaban que as poboacións da maior parte dos organismos, incluídos os anfibios, experimentaban variacións naturais. A falta de informacións sobre as flutuacións das poboacións a máis longo prazo non permitía determinar se as observacións feitas eran dabondo para tirar conclusións xerais. Debido á falta de consenso conviña agardar ata ter informacións suficientes para mobilizar os recursos necesarios para un programa de conservación.
Causas posibles do declive
A primeira inclúe os factores xerais concernentes á crise da biodiversidade planetaria: destrución, modificación e fragmentación dos hábitats naturais, introdución de especies invasoras e sobreexplotación dos recursos. O estudo destas ameazas permite unha mellor comprensión do declive dos anfibios nos aspectos ligados aos mecanismos ecolóxicos globais. Porén, o declive afecta tamén ás poboacións de anfibios en ambientes remotos sen perturbacións aparentes.
Herdanza non mendeliana
Herdanza extranuclear
A transmisión do ADN destes orgánulos é responsable do fenómeno da herdanza extranuclear. Os cloroplastos e as mitocondrias están presentes basicamente só no citoplasma dos gametos maternos. Os gametos paternos, como é o caso dos espermatozoides, non teñen mitocondrias citoplasmáticas. Así, o fenotipo dos caracteres ligados aos xenes que se encontran en cloroplastos e mitocondrias está determinado exclusivamente polo proxenitor materno.
Declive nas poboacións de anfibios
Introdución de especies alóctonas
A introdución da gran ra americana Lithobates catesbeianus en diversos lugares do mundo como Europa, as Antillas e América do Sur, é tamén unha ameaza para os outros anfibios nativos. O Lithobates catesbeianus consome directamente espécimes doutras especies máis pequenas ca ela e é un eficaz competidor para as outras.
Contaminación química
Os axentes contaminantes químicos, sobre todo nas cuncas onde se desenvolven as larvas, teñen unha importante influencia na aparición de malformacións (membros suplementarios, ollos mal formados). Estes contaminantes teñen efectos variables sobre as ras: algúns alcanzan e alteran o sistema nervioso central, e outros, como a atrazina, un herbicida, causan a detención do proceso de produción e secreción de hormonas que determina a esterilidade dos adultos. Estudos experimentais demostraron que a exposición a outros herbicidas como o Roundup ou a certos insecticidas como o malathion ou o carbaryl provocan un aumento neto da mortalidade dos cágados. . Outros estudos indican que os anfibios que se desenvolven no medio terrestre son igualmente vulnerables ao Roundup e especialmente a un dos seus compoñentes, a POEA (polioxietilenamina), que é un axente tensioactivo que humedece (favorecendo a dispersión de pinguiñas de auga sobre as plantas tratadas) e non un pesticida.
Nas chairas húngaras, o sapo común converteuse nunha especie rara na década de 1960, porque as súas poboacións sufriron polo uso crecente de herbicidas. . miniatura|150px|Fórmula química desenvolvida do [[DDT.]] En Inglaterra, de 1965 a 1970, as poboacións de ras reducíronse drasticamente nos condados de Essex, Surrey e Kent, principalmente debido á fumigación con DDT das lagoas e beiravías. . Neste país, o declive da ra vermella foi tamén atribuído á utilización dun herbicida. .
Ozono troposférico: Varios estudos mostraron que unha exposición á polución por ozono troposférico podía igualmente ser un factor que contribuiría ao declive mundial dos anfibios. .
Parasitos e enfermidades emerxentes
Os parasitos do grupo dos trematodos (comprendidos dentro dos platihelmintos) interveñen no desenvolvemento de anomalías nos anfibios e no seu declive. Os trematodos do xénero Ribeiroia teñen un ciclo de vida complexo, xa que utilizan sucesivamente tres tipos de especies hóspede. Os trematodos afectan primeiro a certas especies acuáticas de gasterópodos pulmonados (caracois). Despois, cando chegan ao estado larvario, transmítense aos cágados onde as metacercarias (larvas) enquistadas se introducen no interior das xemas das extremidades en formación, o que enxendra anomalías posmetamórficas nas ras adultas, como a ausencia de membros ou a presenza de membros suplementarios. Estas anomalías afectan gravemente a vulnerabilidade dos anfibios ante os seus predadores, e especialmente ante as aves de zonas húmidas, que son os últimos hóspedes dos trematodos.
De feito, existen ducias de cepas de Aeromonas hydrophila, das cales a A. h. subsp. hydrophila e A. h. subsp. ranae son mortais para os anfibios. Varios estudos mostraron os efectos interactivos potenciais ou sinérxicos entre os pesticidas e a A.h., sobre a redución das poboacións. .
Unha das cepas foi detectada por primeira vez en Rana muscosa, no Parque Nacional de Kings Canyon en California. Pénsase que é responsable das mortes masivas de Rana muscosa en 1979. , igual que das de Bufo boreas (tamén chamado Axylus boreas).
Peponocephala electra
Descrición
As principais características de Peponocephala electra son:
La Juventud (Mondoñedo)
Historia e características
Apareceu a principios de 1885. Periódico católico dirixido por Juan Francisco Miguélez Blanco, coéngo maxistral da catedral de Mondoñedo. Entre os seus redactores figurou Víctor de Silva Posada. Sostivo polémicas con El Hermandino. Aínda se publicaba en setembro de 1885. Foi adquirido por Enrique Costas Márquez para ser transformado en La Defensa.
Cromatóforo
Clasificación
Os cromatóforos empezaron a comprenderse o suficientemente ben na década de 1960, o que permitiu clasificalos segundo a súa aparencia. Este sistema de clasificación daquela época persiste ata hoxe, aínda que a bioquímica dos pigmentos pode ser máis útil para comprender cientificamente como funcionan as células.
Melanóforos
Os melanóforos conteñen eumelanina, un tipo de melanina, que ten cor negra ou castaña escura debido ás súas cualidades de absorción de luz. O pigmento está empaquetado en vesículas chamadas melanosomas e distribuído pola célula. A eumelanina xérase a partir do aminoácido tirosina nunha serie de reaccións químicas catalizadas encimaticamente. É un complexo químico que contén unidades de dihidroxiindol e dihidroxiindol-2-ácido carboxílico con algúns aneis pirrol. O encima clave na síntese de melanina é a tirosinase. Cando esta proteína é defectiva, non se pode xerar melanina, o que dá lugar a certo tipo de albinismo. Nalgunhas especies de anfibios empaquétanse outros pigmentos xunto coa eumelanina. Por exemplo, identificouse un novo pigmento de cor vermella escura (cor viño) nos melanóforos de ras filomedusinas. Posteriormente, este foi identificado como a pterorrodina, unha pteridina dímera que se acumula arredor dun núcleo de eumelanina, e está tamén presente nunha variedade de especies de ras arborícolas de Australia e Papúa Nova Guinea. Aínda que é probable que outras especies menos estudadas teñan pigmentos melanóforos complexos, é malia todo certo que a maioría dos melanóforos estudados ata agora conteñan exclusivamente eumelanina.
Translocación do pigmento
Identificáronse numerosos receptores de melanocortina, MCH e melatonina nos peixes e ras, incluíndo un homólogo do MC1R, un receptor da melanocortina que regula a cor do pelo e da pel nos humanos. Demostrouse que o MC1R é necesario no peixe cebra para a dispersión da melanina. Dentro da célula, o AMP cíclico (AMPc) é un importante segundo mensaxeiro na translocación do pigmento. Por medio dun mecanismo que aínda non se comprende ben, o AMPc influencia outras proteínas como a proteína quinase A para dirixir motores moleculares levando vesículas que conteñen pigmentos ao longo de microtúbulos e microfilamentos.
La Línea de la Concepción
Os seus habitantes reciben o xentilicio de linenses.
Elena Garro
Biografía
Elena Garro nada en Poboa dos Anxos o 11 de decembro de 1916, era filla de pai español, de nome José Antonio Garro Melendreras, e de nai mexicana, orixinaria de Chihuahua, chamada Esperanza Navarro. Foi criada en Iguala, Guerreiro, sendo a terceira de cinco irmáns.
Educación
Incursionó nas disciplinas de danza, coreografía e teatro, participou no Teatro Universitario na obra Las Troyanas dirixida por Julio Bracho onde colaborou con Isabela Coroa, Deva Garro e Rodolfo Landa. Apareceu en obras de Rodolfo Usigli e na documental Humanidade de IMDb. Tempo despois realizou estudos de posgrao na Universidade de California en Berkeley e na Sorbona, Francia.
La Bouëxière
La Bouëxière (Beuzid-ar-C'hoadoù en bretón) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Carn-i-xulla
O preludio dos embutidos da cultura culinaria menorquina, e en particular da carnixulla, pódese atopar nunhas tripas de porco recheas que preparaban os romanos a partir dunha mestura heteroxénea de diversos tipos de alimentos, convenientemente triturados e condimentados.
A Veiga, Vigo, Cambre
A Veiga é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 19 habitantes (13 homes e 6 mulleres).
Narrativa hipertextual
A narrativa hipertextual supón a aplicación do concepto de hipertexto ao campo literario.
Cuestións xerais
Deste xeito, as diferentes relacións vólvense múltiples, danse bifucacións ad infinitum. Isto é o que Gilles Deleuze e Félix Guattari denominaron rizoma, concepto que sería aplicado pola teoría do hipertexto para describir a estrutura de Internet, que funciona grazas a entradas enlazadas de xeito non xerárquico mediante as denominadas ligazóns, links, nodos, enlaces ou lexia. Este último termo, lexia (do fr. lexie) foi acuñado por Roland Barthes en relación cos fragmentos de texto, non con Internet. Sería Landow quen aplicaría este concepto a Internet.
La Grossa de Cap d'Any
Hai 100.000 números dispoñibles (do 00.000 ao 99.999). Cada número dispuxo, inicialmente, de 30 boletos. Ante a gran demanda obtida, comercializáronse outros 30 boletos por número, co que en total existen 60 boletos por número. Cada boleto ten un prezo de 5 euros e pódese comprar nos 2.200 puntos de venda habituais de Loteria de Catalunya (estancos, quioscos e papelarías) así como nuns 20.000 comercios da Confederación de Comercio de Cataluña. Un 69,6% do recadado destínase a premios, en tanto que entre un 16% e un 20% dos ingresos destínanse a programas de atención á infancia.
O propósito declarado da creación do sorteo foi a necesidade de aumentar os ingresos para diminuír o déficit da administración autónoma catalá, conseguindo parte dos 350 millóns de euros que os cataláns xogan nos sorteos estatais de Nadal e do Neno (fronte aos apenas corenta que Loteria de Catalunya recada en todo o ano). Deste modo, Cataluña converteuse na primeira comunidade autónoma española que ten a súa propia lotaría de Nadal.
San Fernando
O topónimo San Fernando pode referirse a:
Divine (transformista)
Traxectoria
Descrita pola revista People como "A Drag Queen do século", Divine mantívose como unha figura de culto, particularmente entre a comunidade LGBT e foi fonte de inspiración para diversos personaxes ficticios, obras de arte e cancións. Publicáronse tamén diversos libros e documentais baseados na súa vida, entre os que destacan Divine Trash (1998) e I Am Divine (2013).
Plaça de Sant Jaume
miniatura|270px|Plaça de Sant Jaume, en [[Barcelona.]]
A Plaça de Sant Jaume (en galego: Praza de San Xaime) é unha das principais e máis antigas e representativas prazas de Barcelona. Situada no centro da mesma, onde era o centro da antiga Barcino; nela atópanse o Palau de la Generalitat de Catalunya e a Casa de la Ciutat, sede do Concello de Barcelona.