cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo das Peregrinacións e de Santiago
Creación e primeiros anos
Durante anos só se fixeron labores internas, realizáronse obras de rehabilitación do edificio e outros traballos de organización e dotación de contidos para o museo. En 1963 asume a xestión a Dirección Xeral de Belas Artes, que lle dá o novo nome de Museo das Peregrinacións e orienta os contidos ó fenómeno universal da peregrinación, baixo o que abre ó público en 1965, co gallo dos eventos organizados no contexto do Ano Santo Xacobeo que se celebrou nese ano. Na inauguración presentouse unha ampla exposición de obxectos de culto e obras de arte relacionados co apóstolo, procedentes de diversas igrexas da Arquidiocese de Santiago de Compostela.
Casa do Cabido
O obxectivo é dedicar a planta baixa a uso público (exposicións temporais) e as outras plantas a oficinas e servizos administrativos.
Edificio do Banco de España
esquerda|miniatura|300px|Nova sede do Museo das Peregrinacións Trátase dun edificio construído en 1949 polo arquitecto Romualdo de Madariaga e que albergou as oficinas do Banco de España na cidade ata que en 2004 foron pechadas. En 2006 propúxose a reutilización deste edificio como ampliación e futura sede do Museo das Peregrinacións, levándose adiante unha profunda remodelación a partir de 2007. O arquitecto que a deseñou e desenvolveu foi Manuel Gallego Jorreto (O Carballiño, 1936) e a reforma foi premiada en 2010 coa Medalla de Ouro da Arquitectura. Dispón de case 3.500 m² de superficie construída.
Naruto the Movie 3: Guardians of the Crescent Moon Kingdom
Sinopse
Shabadaba tamén contratou os servizos de tres ninjas (Ishidate, Kongou e Karenbana) para facilitar o seu ascenso ó poder e encárgalles a misión de eliminar o príncipe e ó seu fillo para poder el quedar co trono.
Antonio Filangieri
Traxectoria
Filangieri, o novo Capitán Xeneral de Galicia enviado por Murat, tiña a difícil misión de acougar con medidas diplomáticas aos patriotas, á vez que lles cortaba o posíbel brazo armado da rebelión, o rexemento de Navarra, que foi trasladado a Ferrol. Pero a situación agravábase día a día e, cando estalou o alzamento, o 30 de maio, festividade de San Fernando, o novo capitán xeneral, vendo que era incapaz de contelo, refuxiouse no convento de San Domingos, próximno á capitanía, deixando ao mriscal de campo Antonio Alcedo a tarefa de entenderse cos amotinados, alentados por Sinforiano López e outros liberais.
Miley Cyrus
1992–2002: primeiros anos e comeza da carreira
En contra do consello da compañía discográfica de seu pai, os pais de Cyrus casaron en segredo o 28 de decembro de 1993, un ano despois do seu nacemento. Xuntos, tiveron dous fillos máis, Braison e Noah. Dunha relación anterior, a súa nai tivo dous fillos máis, Trace e Brandi. O seu pai ten un fillo, Christopher, que medrou coa súa nai, Kristin Luckey, en Coralina do Sur. Catro dos seus irmáns entraron eventualmente no mundo do espectáculo: Trace como vocalista e guitarrista do grupo de pop electrónico Metro Station, Noah como actriz e cantante, Braison como modelo e Brandi como xornalista. A madriña de Cyrus é a artista Dolly Parton.
Cyrus asistiu á Escola Primaria Heritage. Mentres traballaba en Hannah Montana, ingresou en "Options for Youth Charter Schools" e estudou cun titor privado no set de rodaxe. Educada como cristiá, foi bautizada na igrexa da Convención Baptista do Sur antes de mudarse a Hollywood en 2005. Asistiu á igrexa regularmente e levou un anel de castidade. En 2001, cando Cyrus tiña oito anos, mudouse coa súa familia a Toronto, no Canadá mentres o seu pai rodaba a serie de televisión Doc. Despois de que Billy Ray a levase a ver a produción de Mirvish Productions de Mamma Mia! no Royal Alexandra Theatre, Cyrus díxolle ó seu pai "Isto é o que quero facer papá. Quero ser actriz". Comezou a tomar clases de actuación e canto en Armstrong Acting Studio, Toronto.
Corpo P
Os corpos P ou corpos de procesamento son formacións diferenciadas no citoplasma das células eucarióticas formadas por unha concentración de moitos encimas implicados no recambio do ARNm. Os corpos P foron observados nas células somáticas de vertebrados e invertebrados, e tamén plantas, lévedos e tripanosomas. Ata agora descubriuse que os corpos P xogan papeis fundamentais nos seguintes procesos:
Non todos os ARNm que entran nos corpos P son degradados, xa que se demostrou que algúns ARNms que se poden encontrar nos corpos P poden reiniciar a tradución.
Operón trp
O operón trp contén cinco xenes estruturais: trpE, trpD, trpC, trpB e trpA, que codifican compoñentes enzimáticos da vía metabólica. Tamén contén un xene regulador represivo chamado trpR. O trpR ten un promotor ao que se une a ARN polimerase e sintetiza o ARNm dunha proteína regulatoria. A proteína que se sintetiza a partir do trpR únese despois ao operador, o que causa o bloqueo da transcrición. No operón trp, o triptófano únese á proteína represora bloqueando a transcrición do xene. Nesta situación, a represión significa que a ARN polimerase vai transcribir os xenes do operón. Ademais, a diferenza do que ocorre no operón lac, o operón trp contén un péptido líder e unha secuencia atenuadora, que permite unha regulación graduada.
Atenuación
miniatura|400px|Mecanismo de atenuacón transcricional do operón trp. A atenuación é un segundo mecanismo de retroalimentación negativa no operón trp. O sistema de represión depende da concentración intracelular de triptófano, mentres que a atenuación responde á concentración de moléculas cargadas con triptófano de ARNttrp. Así, o represor trpR diminúe a expresión xénica alterando a iniciación da transcrición, mentres que a atenuación faino alterando o proceso de transcrición que xa está en progreso. Mentres que o represor TrpR diminúe a transcrición nun factor de 70, a atenuación pode diminuílo adicionalmente nun factor de 10, o que permite chegar a unha represión total 700 veces maior. A atenuación faise posible porque en procariotas (que non teñen núcleo celular), os ribosomas empezan a traducir o ARNm cando a ARN polimerase está aínda transcribindo a secuencia de ADN. Deste modo, o proceso de tradución afecta directamente a transcrición do operón.
Parte do transcrito líder codifica un curto polipéptido de 14 aminoácidos denominado péptido líder. Este péptido contén dous residuos de triptófano adxacentes, o cal é pouco común, xa que o triptófano é un aminoácido bastante pouco frecuente (só un de cada cen residuos son de triptófano nunha proteína típica de Escherichia coli). A febra 1 do trpL comprende a rexión que codifica os residuos de cola do péptido líder: Trp, Trp, Arg, Thr, Ser; observouse unha conservación nestes 5 codóns, mentres que se comprobou que mutar os codóns de augas arriba non altera a expresión do operón. Se o ribosoma intenta traducir este péptido cando os niveis de triptófano na célula son baixos, quedará bloqueado nun dos dous codóns trp. Mentres está parado alí, o ribosoma cobre fisicamente a secuencia 1 do transcrito, impedindo a formación da estrutura secundaria 1–2. A secuencia 2 queda entón libre para hibridarse coa secuencia 3 e formar a estrutura 2–3, o cal imposibilita a formación da forquita de terminación 3–4, polo cal a estrutura 2–3 se chama forquita antiterminación. En presenza da estrutura 2–3, a ARN polimerase pode continuar trancribindo o operón. A análise mutacional e os estudos que usan oligonucleótidos complementarios demostran que a estabilidade da estrutura 2–3 se corresponde co nivel de expresión do operón. Se os niveis de triptófano na célula son altos, o ribosoma traducirá o péptido líder completo sen interrupción e só se detén durante a terminación da tradución no codón de terminación. Nese punto o ribosoma cobre fisicamente as secuencias 1 e 2. As secuencias 3 e 4 quedan así libres para formar a estrutura 3–4 que termina a transcrición. Esta estrutura terminadora fórmase cando ningún ribosoma está detido na veciñanza do tándem de triptófanos (é dicir, un codón de Trp ou de Arg): ou o péptido líder non se traduce ou a tradución avanza de vagariño pola febra 1 con abundantes moléculas cargadas de triptófano de ARNttrp. Ademais, propúxose que o ribosoma só bloquea uns 10 nucleótidos augas abaixo, así a detención do ribosoma, xa sexa na secuencia Gly ou xa sexa na Thr situada máis augas abaixo, non parece afectar a formación da forquita de terminación. O resultado final é que operón se transcribirá soamente cando o ribosoma non dispón de triptófano, mentres que o transcrito trpL se expresa constitutivamente.
Albert Einstein
Na súa honra, foi nomeada unha unidade empregada en fotoquímica (hoxe desaconsellada). Un einstein é equivalente ó número de Avogadro de veces a enerxía dun fotón de luz. Asemade leva o seu nome o elemento químico Einsteinio.
Matrimonios e fillos
O descubrimento e publicación no 1987 dunha correspondencia antiga entre Einstein e Mileva Marić revelou que tiveron unha filla antes de casar, "Lieserl" nada no 1902 en Novi Sad, onde Mileva estaba cos sus pais. Marić volveu a Suíza sen a filla. O contido da carta de Albert a Mileva en setembro de 1903 suxire que foi adoptada ou quizais morreu de escarlatina a unha idade temperá.
Dacia
Na xeografía da Antigüidade, especialmente en fontes romanas, Dacia era a rexión habitada polos dacios (ou getas, como eran coñecidos polos antigos gregos), unha rama dos tracios que vivía ao norte dos Balcáns.
Albert Einstein
Einstein en España
Einstein foi convidado a dar unha xeira de conferencias en España. Chegou a Barcelona o 23 de febreiro de 1923 para dar unha conferencia no Institut d´Estudis Catalans, o 1 de marzo chegou a Madrid para dar unha conferencia na Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas predecesor do actual CSIC, e o 12 de outubro marchou a Zaragoza. En España coñeceu a Esteve Terradas que falaba perfectamente alemán. En Madrid, recibiu o título Honoris Causa concedido pola Universidade Central.
Dacia
Nalgúns tempos, a Dacia comprendeu áreas entre o Tisza e o Danubio medio. A cadea de montañas dos Cárpatos localizábase no medio da Dacia.
Albert Einstein
Einstein en España
Con posterioridade á visita mencionada, con impacto nos medios, mais controvertida no que foi o seu impacto científico, no ano 1925 Einstein estivo de paso en Galicia, facendo escala na Coruña e Vigo no seu camiño a Hispanoamérica. Antes, no 1920, o xornal 'El Norte de Galicia' publicaba unha tradución sobre a relatividade, e no 1921 Xosé Fernández España, na Reunión Recreativa de Artesanos da Coruña daba unha conferencia sobre a relatividade, e en Vigo, Xulio Segovia Lapique, facía o propio na inauguración de curso da Escola de Artes e Oficios.
Derradeiros anos
Tras subir ó poder Adolf Hitler no 1933, Einstein foi acusado polo réxime nazi de crear unha "física xudía" e os físicos de ideoloxía nazi (incluíndo o Premio Nobel Johannes Stark) tentaron desacreditar as súas teorías. Por todo isto, Einstein emigrou ós Estados Unidos e, no 1935, obtivo a residencia permanente neste país. Aceptou un posto no Institute for Advanced Study en Princeton, Nova Jersey. Obtivo a cidadanía norteamericana no 1940 (mantendo ó tempo a cidadanía suíza).
Visión política
Albert Einstein legou os seus manuscritos á Universidade Hebrea de Xerusalén.
José Luís Rodríguez Fernández
Traxectoria
miniatura|Panel sobre [[Ricardo Carballo Calero|Carvalho Calero e a 1ª promo. de Filoloxía Galego-Portuguesa da USC.]] Estudou no Instituto Masculino de Lugo con profesores como Amable Veiga e Xesús Alonso Montero. Comezou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela en 1965 con profesores como Abelardo Moralejo, Enrique Moreno Báez, Ramón Otero Túñez ou Carlos Amable Valiñas nos dous anos de materias comúns. Continuou despois os tres anos de Filoloxía Románica, subsección de Español, nos que tivo de profesores a Constantino García e Ricardo Carvalho Calero, ademais dos mozos Antón Santamarina, Luís Iglesias Feijoo e María do Carmo Henríquez Salido. Rematada a carreira e lida a tesiña de licenciatura en outubro de 1970 (El habla de Vilanova de Cerveira (Portugal)), xa é profesor encargado de curso na materia de Literatura Portuguesa a proposta de Constantino García. Ese ano, ademais, impartiu Gramática Histórica do Español e Lingua Española no nocturno do Instituto Xelmírez de Santiago. Tamén se examinou por libre de Maxisterio en Lugo, quedándolle só dúas materias para o título.
Vince Carter
Foi seleccionado no posto número cinco do Draft de 1998 por Golden State Warriors e traspasado ao momento a Toronto Raptors. Foi na franquía canadense onde se forxou a súa lenda de especialista do mate, con participacións tan sobresalientes como a do concurso de mates de 2000 en Oakland, onde levou o título deixando mates para o recordo. Na súa tempada como novato levou o galardón de Rookie do Ano da NBA. O seu alcume máis popular alí foi o de "Air Canada", alcume que responde o nome do pavillón en Toronto, o Air Canada Centre. Na tempada 2004-05 foi traspasado a New Jersey Nets. Coa selección de baloncesto de Estados Unidos alzouse coa medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000. Famoso naquela cita foi o mate saltando ao xogador francés Frédéric Weis. Co seu 1,98 de estatura xoga na posición de escolta.
Universidade
Vince chegou a un equipo que perdera aos seus dous mellores xogadores. Jerry Stackhouse e Rasheed Wallace deixaron o equipo cando só levaban dúas tempadas nas que levaran aos Tar Heels á Final Four. Carter compartiu vestiario na súa primeira tempada con outro freshman de moito talento como era Antawn Jamison. Ademola Okulaja, Serge Zwikker, Jeff McInnis e Dante Calabria foron outros xogadores importantes que conformaron o persoal e que axudaron ao equipo de Smith a lograr un refacho de vitorias de 20 partidos consecutivos. Carter non tivo un bo primeiro ano, e pasou de ser titular ao banco perdendo protagonismo en favor de Okulaja ou Jamison, que gañou o premio de Freshman do Ano na Atlantic Coast Conference. Acabou a tempada con medias de 7,5 puntos e 3,8 rebotes en case 18 minutos de xogo. Os Tar Heels caeron en segunda rolda do torneo NCAA fronte a Texas Tech Rede Raiders.
Histidina quinase
Estrutura e función
O lado final do peto de unión do ATP é adecuadamente chamado “tapa do ATP”. A estabilidade desta estrutura está mediada pola presenza do fosfato gamma e do ión Mg2+ no sitio de unión. Ademais, a presenza da base nucleótida xoga un importante papel na estabilización da tapa nunha conformación pechada. A tapa do ATP está conectada por medio de residuos hidrófobos co resto da proteína. O fosfato gamma do ATP está en parte exposto permitindo a desfosforilación. Unha vez que o ATP se une a este peto, crese que ocorre un cambio conformacional que permite a rotación do dominio CA para entrar en contacto co DHp do outro monómero e isto permite que a His-260 conservada quede preto do fosfato gamma. O Nε da His-260 entón ataca o fosfato gamma do ATP nunha adición nucleófila e elimínase ADP como grupo saínte.
Vince Carter
Universidade
Carter decidiu quedar no campus durante o verán de 1996 para traballar o seu xogo. Isto tivo o seu reflexo ao comezo da súa tempada sophomore, na 1996-97, Carter progresou tanto ofensiva como defensivamente. Smith estaba encantado co xogo de Vince e ao técnico non quedou mais remedio que xogar con dúas bases, Cota e Williams, para que o tres tivesen cabida. Os Tar Heels alcanzaron a Final Four de 1997, pero non puideron disputar o título ao caer fronte a Arizona Wildcats de Mike Bibby, ao cabo, campións. En 27 minutos de media Carter asinou 13 puntos (con 52.5% en tiros de campo), 4.5 rebotes e 2.4 asistencias. Antes de comezar esta tempada, Tracy McGrady, unha estrela de instituto, descubriu grazas a Carter que eran curmáns.
New Jersey Nets
Na tempada 2005-06 igualou o seu récord de puntos ao anotar 51 puntos aos Miami Heat a finais de decembro. Na outra ocasión o equipo adversario foi Phoenix, en 2000. Ademais anotou 50 ante Philadelphia 76ers. Carter promedió 24.2 puntos, 5.8 rebotes e 4.3 asistencias. No terceiro partido en que Carter regresaba a Toronto, saíu pola porta grande. Foi o 8 de xaneiro de 2006 e Carter, como de costume, fora apupado duranto todo o partido. Cando o partido tocaba ao seu fin, e os Nets perdían 102-104, Carter sacouse un triplo afastado para dar a vitoria ao seu equipo con 0,1 segundos para o final. Vince acabou con 42 puntos e 10 rebotes. Carter considera este tiro gañador como o mellor da súa carreira, considerando a atmosfera daquel encontro, a emoción e a hostilidade que viviu o xogador.
As Nets acabaron cun récord de 49-33 e levaron o título da División Atlántico. En primeira rolda de playoffs superaron a Indiana Pacers 4-2, pero en Semifinais de Conferencia os Heat volveron cruzarse no seu camiña e acabaron co soño de New Jersey cun contundente 4-1. Carter tivo unha media en playoffs 29,6 puntos, 7 rebotes e 5,3 asistencias, no que foi a súa mellor actuación estatística en playoffs. Na tempada 2006-07, Carter asinou a súa tempada máis completa na NBA, na que ademais de asinar 25,2 puntos, achegou 6 rebotes e 4,8 asistencias por partido. Naquela tempada contou co apoio de Jason Kidd, un dos mellores bases da NBA que deixou atrás dúas tempadas algo grises para volver polos seus foros. Carter, a pesar da lesión do pivote Nenad Krstić e a suspensión por consumo de cánnabis a Clifford Robinson sumada á fraxilidade do xogo interior do equipo, sacou a relucir o seu mellor nivel. Vince sumou varias actuacións de máis de 40 puntos, 9 triplos anotados contra Memphis Grizzlies (récord de New Jersey) e 3 vitorias sobre a bucina contra Washington Wizards, Charlotte Bobcats e un dos momentos do ano NBA, o seu tiro desde máis de 11 metros contra Utah Jazz que lle deu a vitoria ás Nets na cidade mormona. Participou xunto ao seu compañeiro Jason Kidd no All-Star Game 2007.
Louis Jean Pierre Vieillot
Traxectoria
Na Analyse d'une nouvelle ornithologie élémentaire, que apareceu en 1816, Vieillot tenta anticiparse a certos traballos de Georges Cuvier. Participa activamente na redacción do Nouveau dictionnaire d'histoire naturelle (1803-1819).
Non puido acabar a súa Ornithologie française, ou Histoire naturelle, générale et particulière des oiseaux de France, cuxa apariciónn comezou en 1823 e interrompeuse pola morte do seu autor.
Kangasniemi
O concello é unilingüe en finés.
Regression (filme)
Regression é un filme de suspense psicolóxico dirixido, producido e escrito por Alejandro Amenábar que foi estreado no ano 2015. Está protagonizado por Ethan Hawke e Emma Watson, xunto con David Thewlis, Lothaire Bluteau, Dale Dickey, David Dencik, Peter MacNeill, Devon Bostick e Aaron Ashmore.
Nathaniel Palmer
Nathaniel Brown Palmer, nado en 1799 en Stonington, Connecticut, e finado na mesma cidade en 1877 foi un mariñeiro baleeiro estadounidense, considerado o co-descubridor da Antártida.
Ligazóns externas
Un relato do avistamento da Antártida, por Nathaniel Palmer
Segunda división española 1986/87
Grupo B (Descenso)
Debido a que a Primeira e a Segunda División foron expandidas a 20 equipos, non houbo equipos descendidos a Segunda División B.
Casacamiño, O Val de Xestoso, Monfero
Casacamiño é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua de Cambás no concello de Aranga na comarca de Betanzos.
Encoro das Forcadas
miniatura|dereita|250px|Presa, encoro das Forcadas. miniatura|dereita|250px|Vista do encoro. O encoro das Forcadas foi construído en 1966 na cunca do río Forcadas, concello de Valdoviño (Provincia da Coruña) para fornecer de auga á comarca de Ferrolterra. O encoro é propiedade do Concello de Ferrol e está xestionado por Emafesa. O concello de Ferrol págalle ao de Valdoviño en concepto de Imposto de Bens Inmobles 268,79 euros anuais.
Hidroeléctrica de Ferrerías
O edificio da central eléctrica de Ferrerías (Valdoviño) é de planta rectangular e está moi preto da estrada Ferrol-Cedeira, na desembocadura do río Forcadas na ría de Cedeira. A empresa Hidrospan SA puxo de novo en funcionamento a central na década de 1980 con financiamento de SODIGA e co nome de Hidroeléctrica del Forcadas SA.
A Pena, Loureda, Boqueixón
A Pena é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres).
Motorsex
Historia
A saída de Niko de MCD na primavera de 2003 tras 25 anos nese grupo, foi a causa da fundación de Motorsex. Nos inicios, o cuarteto estaba formado por 3 membros orixinais de M.C.D., Bernar (batería), Joakin (guitarra) e Niko (baixo); ao que se lles une Koldo na voz, proveniente de Distrito Suicida. O nome do grupo é un xogo de palabras entre Motörhead e Sex Pistols.
A contrafío
Influencia sobre a literatura galega
Manuel Outeiriño tamén viu a vinculación entre a obra de Huysmans e Pereiro. .
Léon Korkoruny
Traxectoria
Korkoruny combateu o cisma entre os armenios, mais foi denunciado ante as autoridades como inimigo dos turcos, e logo de refuxiarse nas montañas do Líbano, fuxiu a Roma tomando un barco en Constantinopla. Á súa volta conseguiu unha audiencia ante o sultán, quen anulou as ordes de arresto e lle permitiu exercer o seu ministerio entre os armenios católicos. Por orde patriarcal, trasladouse a Malatya, e comezou unha misión nunha rexión na que restaban na década de 1860 poucos vestixios do catolicismo.
O 17 de xuño de 1867 foi nomeado prelado asistente ao trono pontificio. Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro. Finou no cargo c. 10 de setembro de 1897.
Novais
O topónimo Novais pode referirse a:
O Rego dos Sapos, As Neves, Ortigueira
O Rego dos Sapos é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Plasma Diagnostic Package
Características
PDP foi un satélite artificial despregado polo brazo robótico do transbordador espacial Challenger durante a misión STS 51F e recuperado seis horas máis tarde. PDP podía funcionar tanto en voo libre como conectado ao transbordador servindo como un instrumento máis, con identificador 85-063A-03.
Otto Mørkholm
Artigos
Esta é unha escolma dos artigos publicados por Mørkholm en revistas numismáticas de diversos países:
The Cramps
The Cramps foi unha banda estadounidense de garage punk formada en 1976 e activa ata o ano 2009. A banda desapareceu despois da morte do vocalista Lux Interior. A súa composición variou moito ao longo da súa traxectoria, sendo os únicos membros constantes o matrimonio formado por Lux Interior e a guitarrista Poison Ivy. O guitarrista Bryan Gregory e o batería Pam Ballam completaron a primeira formación en abril de 1976.
Manuel González Ramos
Traxectoria
En 1903 emigrou á Habana, onde ingresou no Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Cara 1913 volveu a Galicia, e exerceu como mestre en Antes (Mazaricos), Carreira (Zas) e Biduído (Ames) (1924-1928), onde coincidiu con Manuel Moure Gómez. Colaborou en Eco de Galicia. En novembro de 1928 foi expedientado polo Ministerio de Instrución Pública e sancionado con suspensión de emprego e soldo durante un ano e perda de escola, pola súa actividade política. Estableceuse en Alacant en 1929 e foi nomeado director de Mundo Obrero de Alicante e secretario da Oficina de Información e Propaganda socialista da provincia de Alacant. Alí foi elixido en 1930 secretario-contador da Agrupación Socialista de Levante e foi encarcerado por participar nos sucesos revolucionarios de decembro de 1930. En 1931 foi elixido concelleiro do concello de Alacant, e posteriormente deputado pola provincia de Alacant nas eleccións xerais de 1931 e 1933, aliñado sempre na tendencia de Julián Besteiro. Participou en 1935 xunto con Andrés Saborit na creación do diario Democracia, que se opuña á tendencia prosoviética do PSOE. Nas eleccións xerais de 1936 intentou formar unha lista disidente dentro da Fronte Popular con Juan Botella Asensi, Romualdo Rodríguez de Vera e Gregorio Ridaura, pero non obtiveron escano. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e encarcerado en setembro. Ao saír en liberdade apartouse da actividade política. Nos anos sesenta viviu en Venezuela, onde estaba establecido un dos seus fillos. Regresou a España e en 1977 incorporouse ao sector histórico do PSOE, sendo presidente da organización en Alacant.
Labirintulomicetos
Os labirintulomicetos (Labyrinthulomycetes segundo o ICBN, e Labyrinthulea segundo o ICZN), son un grupo de protistas con categoría de clase que se caracterizan por producir unha rede de filamentos ou tubos, que lles serven como vías de reptación para que escorreguen por elas as súas células e absorben nutrientes para elas e fíxanos ao substrato. Existen dous grandes grupos: labirintúlidos e traustoquítridos (Thraustochytriales). Son principalmente mariños, frecuentemente parasitos de algas e vexetación mariña (anxiospermas como as posidonias e outras) ou como descompoñedores de materia vexetal morta. Uns poucos son parasitos de invertebrados mariños.
Cruz latina
Características
En arquitectura hai unha forma de planta denominada de cruz latina. Corresponde ao deseño utilizado nas igrexas nas que o brazo maior (que se aliña co pórtico principal, o atrio, o altar maior e a ábsida) ten maior lonxitude que o brazo menor ou transepto; mentres que cando ambas teñen a mesma lonxitude fálase de planta de cruz grega, un dos modelos de planta centralizada, moi habitual na arquitectura bizantina. En cambio, a planta de cruz latina é moi habitual nas igrexas da cristiandade latina; e particularmente desenvolveuse nas igrexas monásticas dos beneditinos medievais (Cluny e Cister) e nas denominadas igrexas de peregrinación do Románico e o Gótico no Camiño de Santiago.
A zona na que se cruzan o brazo maior e o brazo menor denomínase cruceiro, e a forma da súa cuberta pode ser moi variada: distintos tipos de cruces de bóvedas (bóveda de aresta, bóveda de crucería), cúpula, ciborio etc.; e pódese proxectar ao exterior mediante distintos tipos de tellados, torres, chapiteis etc.
Outomuro, O Mundil, Cartelle
Outomuro é a capital do concello de Cartelle.
Bernd Kluge
Traxectoria
Desde de 1972 exerceu o seu labor no Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín, sito no Museo Bode, primeiramente como colaborador científico, a partir de 1982 como conservador, desde 1988 en condición de vicedirector, e entre 1992 e 2014 como director da institución. Durante a súa dirección, o Münkabinett organizou en Berlín, en setembro de 1997, o XII Congreso Internacional de Numismática, do Consello Internacional de Numismática.
Kluge xubilouse en outubro de 2014.
Lucía Pérez
Traxectoria
Cantante bilingüe en galego e castelán, ten gravado xa varios temas en galego: dous no primeiro álbum, dous no segundo (a canción "Amarás miña terra" foi finalista dos Premios de la Música de España á mellor canción en galego), un no terceiro: unha versión de "Adiós ríos, adiós fontes", o poema de Rosalía de Castro e no cuarto Dígocho en galego (2010) é todo en galego. En Quitapenas o último tema é "Sete chorares"
Os adverbios galegos
Adverbios de lugar relativos
Tamén poden indicar dirección ascendente ou descendente: A barca vai río arriba, Xosé corría monte abaixo Enriba, embaixo indican unha situación superior ou inferior dende o punto de vista do falante: Eu agacheime enriba e a miña irmá embaixo diante/atrás, detrás. Adiante indica "en dirección á fronte": Aparcou máis adiante; atrás indica "en dirección oposta á fronte": Non quixo volver atrás Moitos destes adverbios estpan vinculados coas preposicións e, seguidos da preposición de, forman locucións prepositivas que introducen referencia espacial: ''Dorme fóra da casa. Está enriba da mesa. Vive preto do mar.''
Os adverbios de modo
Os adverbios de modo son os seguintes:
Twice
2016-17: Censura na China, aumento de popularidade e debut xaponés
O 3 de xaneiro de 2017, o videoclip de «TT» obtivo 100 millóns de visitas. Así que, unha vez máis, as mozas romperon outra marca obtida por un grupo de K-pop. Ese mesmo ano, o mesmo vídeo musical chegou aos 200 millóns e 300 millóns de reproducións, polo que Twice estableceu unha nova marca en Corea do Sur. No mesmo mes, JYPE anunciou que as mozas farían a súa primeira xira de concertos titulada Twice 1st Tour: Twiceland The Opening. A xira comezou o 17 de febreiro e terminou o 19 de febreiro no SK Olympic Handball Gymnasium en Seúl con tres concertos con todas as entradas esgotadas. En abril, o grupo engadiu máis datas en Tailandia e Singapur para finalizar a xira en xuño con dous concertos máis en Seúl.
Crónica de Néstor
Diferentes versións
Durante moito tempo, a redacción orixinal atribuíuse a un monxe chamado Néstor, de aí que se a chamara A Crónica de Néstor ou O Manuscrito de Néstor. Entre as moitas fontes que utilizaría estarían as primeiras (hoxe perdidas) crónicas eslavas, os anais bizantinos de Xoán Malalas e de Xurxo o Monxe, lendas populares e sagas nórdicas, numerosos textos relixiosos gregos, tratados entre os bizantinos e os rusos, fontes orais de Ian Vishátich e outros líderes militares. Néstor traballou na corte de Sviatopolk II de Kíiv e probabelmente compartiu con el a súa política proescandinava.
No ano 1116, o hegúmeno Silvestre do Mosteiro de San Miguel de Vídubichi realizou numerosas copias do texto de Néstor, engadindo o seu propio nome ao final da crónica. Dado que o príncipe Vladímir II Monómaco era o patrón da aldea de Vídubychi, onde estaba situado o mosteiro, a nova edición glorificou ao príncipe e fixo del a figura central da narrativa posterior. Esta segunda versión da obra nestoriana preservouse no chamado Códice Lauretiense.
O Códice Lauretiense foi copiado polo monxe de Nóvgorod Lavrenti (Lourenzo) para o príncipe Dmitri Konstantínovich en 1377. O texto orixinal utilizado foi un códice hoxe perdido recompilado para o Gran Duque de Tver en 1305, ano en que termina a crónica, aínda que os anos 898-922, 1263-83 e 1288-94 están omitidos por algunha razón. O manuscrito foi adquirido polo famoso Conde Musin-Pushkin en 1792 e máis tarde doado á Biblioteca Nacional Rusa en San Petersburgo.
Fronteira Militar
Defensa da Europa cristiá contra os turcos
A pesar do apoio financeiro da nobreza de Austria interior, as finanzas da Fronteira Militar non eran boas. O alto mando de Graz decidiu probar outras alternativas ás tropas mercenarias, pasando na década de 1630 a ofrecer terras e privilexios na fronteira a inmigrantes (como os uskok, guerrillas e refuxiados das terras ocupadas polos turcos) a cambio do seu servizo no exército imperial.
Por ese tempo, a poboación da fronteira era xa unha mestura entre o pobo croata autóctono e os inmigrantes. A esta nova clase militar, dado o alto número de refuxiados doutros países, especialmente serbios, concedéuselle liberdade de credo, a pesar de que o país era oficialmente católico.
1790
Por relixións, a poboación incluía (datos de 1790):
EHC Biel
Historia
Finalmente, en 2008 e tras 13 tempadas na segunda categoría, o EHC Biel retornaba á máxima categoría tras impoñerse a Hockey Club La Chaux-de-Fonds o 26 de marzo. Dende o seu regreso á máxima categoría, o Biel ten conseguido a permanencia na NLA, sendo a súa mellor clasificación o 8º posto das tempadas 2011-12 e 2012-13, que lle deron a posibilidade de xogar os play-offs polo título, caendo nas dúas ocasións nos cuartos de final.
Os cuantitativos galegos
Poden ter forma variable (con terminacións de xénero e número) ou invariable:
Neolítico
Fases do Neolítico
Características deste período son a completa domesticación dalgúns animais (o asno, o cabalo, o reno, ...), a substitución dos útiles de pedra tallada polos de pedra puída (que non é a novidade máis importante, se ben é a que dá nome ó período), unha práctica desaparición das manifestacións artísticas e o desenvolvemento dos cultivos na primeira fase, seguida dun decaemento xeral.
A vida no Neolítico
Neste período o home domesticou o can. O óso emprégase frecuentemente.
O trigo, que era unha planta silvestre difundida en Asia menor, foi cultivado dende antigo en Oriente Medio, e o seu cultivo difundiuse no Neolítico chegando a Europa cara ó 5.000 a.C. Comíanse os grans de trigo e outros cereais, e máis tarde trituráronse, coméndoos entón triturados o convertidos en pasta ó mesturalos con auga. Ás veces tamén se comían os grans fervidos.
Gustave Ferrié
Traxectoria
Ferrié foi nomeado xeneral en 1919 e mantívose en servizo até a súa morte, sendo eximido das normas de xubilación por unha lei especial de 1930, recibindo o cargo de Inspector Xeral da Telegrafía Militar.
Morreu o 16 de febreiro de 1932 no hospital militar de Val-du-Grâce en París. Horas despois da súa morte foille outorgada a Gran Cruz da Lexión de Honra.
Eleccións municipais en Lobeira
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Lobeira desde a aprobación da Constitución de 1978.
Armada Invencible
O plan
A idea de Filipe II era percorrer a Canle da Mancha e recoller un exército español de 30.000 homes dirixido por Alexandre Farnesio (duque de Parma) que pasarían a canle en barcazas protexidos pola frota para desembarcar na costa do condado de Kent.
Contratempos
Ao mesmo tempo, os ingleses enviaron á desesperada unha frota de guerra destinada a enfrontarse á Grande Armada mentres esta se achaba amarrada na Coruña, pero as condicións meteorolóxicas eran tan malas que os ingleses nin sequera conseguiron chegar a España e tiveron que regresar aos seus portos.
Desafortunadamente para eles xa foran avistados polo barco inglés Golden Hind, comandado esta vez por Thomas Fleming, quen tivo tempo de dar a voz de alarma mentres a «Grande» aínda se recompuña.
A Canle
Cóntase que á volta da Armada a España, Filipe II dixo: «Eu enviei ás miñas naves a pelexar contra os homes, non contra os elementos». Con todo, moitos autores opinan que esa frase é falsa. Máis ben apuntan a que Filipe II sufriu unha crise de fe ao verse abandonado naquela misión que consideraba sacra. Na marxe dunha das cartas enviadas ao duque de Parma, autores como Carlos Gómez-Centurión dan por escrita polo propio rei a frase: «No que Deus fai non hai que perder nin gañar reputación, senón non falar diso».
Terxiversacións históricas
Parece ser que, en efecto, os barcos españois eran de gran porte e peso, precisamente para obter unha maior estabilidade de navegación e, por conseguinte, maior precisión no tiro, cualidades moi axeitadas para o combate naval nas turbulentas augas da Canle da Mancha. Así mesmo, os barcos estaban dotados dunha artillería especial de gran calibre, potencia e alcance, servida polos mellores artilleiros que puideron reunirse. En efecto, a frota inglesa de seguimento non puido en ningún momento achegarse á Grande Armada para hostilizala ou atrasar o seu avance. Parece lóxico pensar que o invento inglés do tiro rápido non chegaba para contrarrestar a potencia e precisión de tiro da frota española.
Os tamaños das frotas
Outra terxiversacións bastante común relativa a este episodio histórico é a idea de que a frota inglesa era moi inferior en número de barcos e de canóns á española e que, a pesar diso, os ingleses conseguiron coa súa pericia e astucia derrotar os españois. Isto é absolutamente falso, xa que en realidade, os barcos ingleses superaban en número aos españois, a pesar de que a frota española superaba en tonelaxe á inglesa, e a frota española era, a priori, máis poderosa. De feito, a frota mobilizada pola Royal Navy constaba de 226 barcos, fronte aos 137 que compuñan a Grande e Felicísima Armada. En canto ao número de canóns, ambas as frotas contaban aproximadamente co mesmo número total de pezas de artillería (individualmente, os barcos españois estaban moito máis artillados que os ingleses).
Escuadra de Guipúscoa
Mandada por Miguel de Oquendo, composta por trece naves.
Frida Kahlo
Familia e orixe
Abondan as publicacións que sinalan ao pai de Frida como alemán de orixe xudeu-húngara A máis difundida é a versión que recolle a biógrafa Hayden Herrera, quen afirma que os avós de Frida proviñan de Hungría, precisamente de Arad, unha rexión que hoxe en día pertence a Romanía, e establecéronse na cidade alemá de Baden-Baden, onde nacería o pai de Wilhelm no ano 1872. Wilhelm, o pai de Frida, procedía de Pforzheim, unha pequena cidade do estado de Baden-Württemberg, e tanto os avós —Jakob Wilhelm Kahlo e Henriette Kaufmann— coma os demais antepasados pertencían á burguesía local e eran de fe luterana. A investigación logrou establecer unha árbore xenealóxica con ascendentes verificados ata o ano 1597.
Primeiro matrimonio con Diego Rivera (1929-1939)
Malia as aventuras de Diego con outras mulleres, entre elas coa irmá de Frida, Cristina ), así como as infidelidades de Frida, a parella lograba complementarse en moitos aspectos.
Primeiras exposicións (1935-1939)
En 1938, o poeta e ensaísta do surrealismo André Breton cualificou a obra de Frida como surrealista, nun ensaio que escribiu para a exposición dela na galería Julien Levy de Nova York. Ela mesma declarou máis tarde: "Crían que eu era surrealista, pero non o era. Nunca pintei os meus soños, senón a miña propia realidade".
Últimos anos (1950-1954)
A Casa Azul de Coyoacán, onde repousan as súas cinzas, foi convertida en museo.
Recepción na literatura
Sen dúbida, foi a literatura o espazo onde a obra de Frida Kahlo tivo o maior impacto, principalmente nas últimas dúas décadas, inspirando a escritores de variados xéneros. A escritora mexicana Elena Poniatowska na súa obra Las siete cabritas («Diego estoy sola. Diego ya no estoy sola» inclúe un conto no que intenta poñerse no lugar de Frida, narrando os seus pesares en primeira persoa. No xénero poético hai exemplos tamén noutras linguas e continentes, como amosa o libro de poesía de Pascale Petit, publicado en Londres baixo o título de The Wounded Deer. Fourteen Poems After Frida Kahlo. En cada un destes poemas, Petit refírese a un cadro diferente de Frida Kahlo.
Por último, hai unha ampla serie de novelas inspiradas na vida de Frida Kahlo, así como tamén na parella Frida e Diego e variadas biografías noveladas en varias linguas, como por exemplo: Barbara Krause (2000) Diego ist der Name der Liebe: das Schicksal der Frida Kahlo, Diego é o nome do amor: o destino de Frida Kahlo, Rauda Jamis (2000), Bárbara Mujica (2003), J.M.G. Le Clezio (2002).
SS Bremen (1929)
O SS Bremen foi un transatlántico alemán pertencente á NDL Lines (Norddeutscher Lloyd) e que serviu como buque expreso de pasaxeiros entre 1929 e 1939, e como buque de apoio á Kriegsmarine durante a Segunda Guerra Mundial ata 1942, ano no que foi séme-destruído intencionadamente por un incendio. Constituía clase xunto co seu xemelgo, o SS Europa máis tarde renomeado Liberté.
Segunda Guerra Mundial
A finais de agosto de 1939, nos inicios da segunda guerra mundial, mentres se levaba a cabo a invasión de Polonia, o Bremen estaba á metade da ruta a Nova York cuns 1770 pasaxeiros, cando recibiu a orde de retornar a porto alemán por orde do alto mando alemán. O capitán decidiu ignorar por un par de días a orde e continuou a súa viaxe desembarcando a súa pasaxe en América do Norte. Unha vez desembarcou o pasaxe partiu de regreso a Europa sen pasaxeiros e no medio do Atlántico foi pintado de cor gris naval e enviado directamente ao porto de Múrmansk na Unión Soviética, onde arribou o 6 de setembro de 1939. Co estoupido da breve guerra entre Finlandia e a Unión Soviética o Bremen foi redestinado a Bremerhaven. Durante a travesía foi apuntado en superficie polo submarino británico HMS Salmon e cando estaba a piques de disparar os seus torpedos foi descuberto polo avión escolta Dornier Do 18 que forzouno a sumerxirse.
Pierre-Auguste Renoir
Pierre Auguste Renoir, nado en 1841 e finado en 1919, é un dos pintores franceses de maior sona. Non é doado clasificalo, pertenceu á escola impresionista, pero separouse dela rapidamente polo seu interese pola pintura de corpos femininos sobre as paisaxes, o pintor Rafael tivo unha grande influencia nel.
Biografía
Auguste Renoir naceu en Limoges en febreiro de 1841. En 1845, Renoir e a súa familia mudáronse a París. Alí, Pierre-Auguste continuou os seus estudos ata a idade de 13 anos. Xa como adolescente, traballou no obradoiro dos irmáns Lévy onde pintou arranxos florais sobre porcelana ata os 17 anos. En 1858, Renoir realiza pintura sobre abanos. Nesa actividade adquiriu o gusto polas pezas de gran luminosidade e de pinceladas rápidas.
En 1919, morre en Cagnes-sur-Mer logo de visitar por derradeira vez o Louvre onde xa se expoñían as súas pinturas. Foi pai do destacado cineasta francés Jean Renoir.
El Diario (Santiago de Compostela)
Historia e características
Periódico de avisos e noticias, apareceu en febreiro de 1865. Dirixido por Félix Moreno Astray, tiña como redactores a Ramón Segade Campoamor e ao propio Moreno Astray. Imprimíase nos obradoiros de Cástor Míguez. Cesou a súa publicación en abril de 1866.
Đuro Smičiklas
Traxectoria
O 11 de abril de 1841 foi ordenado sacerdote da eparquía de Križevci polo seu tío, o bispo Gabrijel Smičiklas. O seu primeiro encargo foi atender tres parroquias de serbios que pasaran ao catolicismo na rexión de Dalmacia, da que foi nomeado vigairo episcopal. Coa revolución de 1848-1849 foi trasladado como párroco a Novi Sad entre 1849 e 1852, e posteriormente nomeado coéngo da catedral de Križevci dende 1852 até 1857.
O Rego da Laxe, As Neves, Ortigueira
O Rego da Laxe é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Cernadas de Arriba, Vilamateo, Vilarmaior
Cernadas de Arriba é un lugar da parroquia de Vilamateo no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Naruto: Shippūden the Movie
Sinopse
Para afrontar a ameaza, Konoha envía varios escuadróns ninja para deter ós soldados de pedra. Naruto Uzumaki, Sakura Haruno, Neji Hyuuga e Rock Lee son asignados como os protectores de Shion e a súa misión é levala ó santuario onde descansa o corpo de Mouryou.
Dodecafonismo
O dodecafonismo, do grego dodeka: 'doce' e fonos: 'son') é un sistema de organización de alturas musicais creada na década de 1920 polo compositor austríaco Arnold Schönberg. Trátase dunha forma de música atonal, cunha técnica de composición na cal as 12 notas da escala cromática son tratadas como equivalentes, é dicir, suxeitas a unha relación ordenada que, a diferenza do sistema maior-menor da tonalidade, non establece xerarquía entre as notas.
Historia
Entre 1916 e 1923 Schönberg cesou na súa produción debido en parte á Guerra, xa que foi chamado a filas, mais a causa fundamental da súa crise creativa foi esencialmente artística. Schönberg chegara a un punto no que non confiaba máis no carácter "intuitivo" característico da música que compuxera antes da Guerra. A pesar da liberdade que lle proporcionaban os métodos compositivos libres e nada sistemáticos da súa música atonal, chegou a consideralos non axeitados como base para composicións máis extensas e desenvoltas. Mais para un compositor tan comprometido como el coa irrevocabilidade histórica da evolución musical dirixida cara ao cromatismo integral, a solución non podía estar encamiñada cara ao diatonismo ou un novo tipo de tonalidade, senón que precisaba dun sistema específico para a música cromática, en certo modo, análogo co tonal, capaz de incorporar as novas melodías disonantes e as estruturas de acordes propias da música do século XX dentro dun esqueleto concibido dun xeito máis consciente e ordenado sistematicamente.
Abuso de poder
miniatura|dereita|200px|O abuso do poder económico é un dos xeradores de inxustiza social.
Xosé Manuel García Crego
Traxectoria
Enxeñeiro Técnico Industrial, traballou en Citroën nos anos 1973 a 1975; foi director de produción e de edición en Edicións Xerais de Galicia desde 1983 até a súa xubilación en 2015.
Niedereschach
Niedereschach é unha cidade alemá do distrito de Schwarzwald-Baar no estado de Baden-Württemberg, de 5.887 habitantes.
Niedereschach está irmandada con Arzúa, onde hai unha rúa adicada a Niedereschach e, en reciprocidade, hai unha praza co nome de Arzúa en Niedereschach.
Anxeriz
O topónimo galego Anxeriz pode referirse a:
Liñares, Vilamateo, Vilarmaior
Neste lugar está a igrexa parroquial de Santiago de Vilamateo.
Sergiu Stancu
Sergiu Stancu, nado en Baia Mare, o 4 de agosto de 1982, é un xogador de voleibol romanés.
Gonzalo Queipo de Llano
Actividade conspirativa
A pesar da súa formación militar, Queipo tiña unha teoría da lealdade recíproca e persoal, máis que institucional: «Só debo lealdade á persoa que me é fiel». Cando en 1923, se proclamou a Ditadura de Primo de Rivera, Queipo de Llano tivo continuos enfrontamentos co ditador, cinco anos maior ca el, e que fora, anteriormente, moi amigo seu. En 1924, Queipo de Llano fundou, e dirixiu, en Ceuta unha publicación política chamada Revista de Tropas Coloniales, que era de tirada mensual e que se converteu en voceira dos africanistas contrarios á retirada de Marrocos, chegando a colaborar nas súas páxinas, Francisco Franco, Fermín Galán, Millán-Astray e outros. O ditador chegou a culpalo a el persoalmente dunha suposta indisciplina cometida polas tropas que non querían abandona-las posicións no Protectorado. Posteriormente, por desavinzas co seu superior, o xeneral Manuel Montero Navarro, foi expedientado e despois destinado como segundo ao Goberno Militar de Cádiz. Ao mes seguinte volve á campaña de Marrocos (30 de agosto de 1924), novamente como segundo xefe da zona de Ceuta. O Ditador nomeouse a si mesmo Alto Comisionado e Xeneral en Xefe do Exército para dirixir persoal e directamente a súa estratexia proxectada. Nese mes de setembro, Queipo participou activamente coa súa columna en numerosas e sonadas accións, como as batallas de Beni-Selat e Zinat. Experto en cargas arriscadas de cabalería, foi expedienteado e detido durante dous meses en Ferrol, por unha suposta neglixencia na protección da columna do xeneral José Riquelme y López-Bago.
Prolegómenos do golpe de Estado
Xa era un xeneral de división maduro, de temperamento temerario e con suficiente experiencia africanista. Dende o bienio Radical-Cedista, o Goberno encomendáralle a Inspección Xeral de Carabineros, cargo relativamente menor (aínda que ben remunerado) pero que o obrigaba a viaxar. Como el mesmo declararía cinicamente máis tarde, isto permitiulle moverse por todas as guarnicións de España, sorteando a vixilancia do goberno da Fronte Popular, contactando con algúns dos militares implicados no levantamento. Non tendo mando en ningunha praza, Queipo quería sublevarse en Valladolid, a súa terra. O seu destino na guarnición de Sevilla (xefe da 2ª División Orgánica) non foi decidido ata finais de xuño de 1936 pola dirección do “comité” de conspiradores. Queipo anunciou máis tarde que os seus compañeiros de intriga "le habían largado el mochuelo" de Sevilla pois era unha zona netamente esquerdista.
Inicio da represión
Este estado de cousas durou ata o 28 de febreiro de 1937, cando o xeneral Queipo de Llano telegrafiou aos gobernadores militares das provincias ocupadas: