Scuderia_Ferrari
1960
A tempada de Fórmula Un resultou algo mellor que a de 1959. Ferrari mantivo aos pilotos Hill, Allison e Wolfgang von Trips e engadiu a Willy Mairesse para pilotar os anticuados 246S con motor dianteiro e a Richie Ginther, que pilotou o primeiro coche con motor traseiro de Ferrari. Allison resultou gravemente ferido nos tests e o equipo non gañou ningunha carreira. Na tempada de, con novas regras para os motores de 1500 cm³, o equipo mantivo a Hill, von Trips e Ginther, debutou outro coche deseñado por Chiti, o Ferrari 156, baseado no coche de Fórmula 2 de 1960, que foi o dominante durante toda a tempada. Os pilotos de Ferrari, Hill e Von Trips, competiron polo campionato. Giancarlo Baghetti uniuse a metade de tempada e converteuse no primeiro piloto en gañar na súa carreira de debut (o Gran Premio de Francia de 1961). Ao final da tempada, von Trips estrelouse no Gran Premio de Italia de 1961 e morreu, xunto con máis dunha ducia de espectadores. Hill gañou o campionato. Ao final da tempada de 1961, o deseñador de coches Carlo Chiti e o director do equipo Romolo Tavoni marcharon para crear o seu propio equipo, ATS. Ferrari promocionou a Mauro Forghieri como director de carreira e a Eugenio Dragoni ao equipo xestor. miniatura| right | [[Phil Hill pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1962]] miniatura| right | [[Lorenzo Bandini pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1966]] Para a tempada de, Hill e Baghetti quedaron xunto aos pilotos novatos Ricardo Rodríguez e Lorenzo Bandini. O equipo utilizou os coches de 1.961 por un segundo ano, mentres Forghieri traballaba nun novo deseño, o equipo non gañou ningunha carreira. Ferrari correu nos máis pequenos e lixeiros coches 156 para a tempada, esta vez cos pilotos Bandini, John Surtees, Willy Mairesse e Ludovico Scarfiotti. Surtees gañou o Gran Premio de Alemaña de 1963, no que Mairesse estrelouse con forza, deixándoo incapaz para pilotar de novo. O novo modelo 158 foi finalmente terminado a finais de 1963 e converteuse nun coche solvente para a tempada, cun motor de oito cilindros deseñado por Angelo Bellei. A Surtees e Bandini uniuse o mozo mexicano Pedro Rodríguez, irmán de Ricardo (que morrera a finais de 1962), para pilotar os novos coches. Surtees gañou dúas carreiras e Bandini unha, o Ferrari era máis lento que o Lotus de Jim Clark, pero a súa fiabilidade era moi superior e deu a Surtees o campionato e a Bandini o cuarto lugar. Nas dúas últimas carreiras en América do Norte, Ferrari presentouse cas cores do equipo privado NART o azul e branco dos Estados Unidos, Enzo protestaba así contra da autoridade deportiva italiana. A tempada foi o último ano da fórmula 1´5 L, polo que Ferrari optou por usar o mesmo motor V8 outro ano xunto cun novo 12 en liña, que debutara a finais de 1964. Non gañaron máis carreiras e Clark dominou no seu Lotus agora máis fiable. Os pilotos foron Surtees e Bandini, con algunha participación de Rodríguez, Vaccarella e Bob Bondurant. Para a tempada coas novas regras, o Ferrari 312 de Surtees montou unha versión de 3´0 L do 3´3 L V12 que utilizaran anteriormente no Ferrari P nas carreiras de coches deportivos, montado na parte posterior dun chasis de F1 bastante pesado. Bandini pilotaba un coche das Tasman Series de 2.4 L V6 a principios da tempada. Surtees gañou unha carreira, o Gran Premio de Bélxica de 1966, pero foise logo dunha pelexa co xerente Eugenio Dragoni, foi substituído por Mike Parkes. Scarfiotti tamén gañou unha carreira, o Gran Premio de Italia de 1966 en Monza, cun motor mellorado de 36 válvulas. Na tempada de, o equipo botou a Dragoni e o substituíron por Franco Lini, Chris Amon acompañou a Bandini para pilotar unha versión algo mellorada do coche de 1966. No Gran Premio de Mónaco de 1967 Bandini estrelouse e sufriu feridas graves cando estaba atrapado debaixo do seu coche en chamas; varios días máis tarde sucumbiu ás súas feridas. Ferrari mantivo a Mike Parkes e Scarfiotti, pero Parkes sufriu graves lesión que puxeron fin a súa carreira unha semana máis tarde no Gran Premio de Bélxica de 1967 e Scarfiotti retirouse temporalmente da competición logo de ser testemuña do seu accidente. A tempada de foi mellor, Jacky Ickx logrou unha vitoria en Francia e varias boas posicións, o que lle deu algunha oportunidade no Campionato Mundial ata que sufriu un accidente na práctica no Canadá, Amon liderou varias carreiras pero non gañou ningunha. Ao final da tempada, o xerente Franco Lini renunciou e Ickx foise ao equipo Brabham. Durante o verán de 1968, Ferrari chegou a un acordo para vender o seu negocio de automóbiles de turismo a Fiat por 11 millóns. A transacción levouse a cabo a principios de 1969, deixando o 50% do negocio aínda baixo o control de Ferrari. Durante a tempada de, Enzo Ferrari dedicouse a gastar sabiamente a súa nova riqueza para revivir o seu equipo. Aínda que Ferrari competiu na Fórmula Un en 1969, foi unha tempada de transición, mentres reestruturaba o equipo. Amon continuou pilotando un modelo antigo e Pedro Rodríguez substituíu a Ickx; ao final do ano Amon abandonou o equipo.