cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ácido hialurónico
Inflamación
O tecido danado na fase inflamatoria inicial do proceso de reparación contén abundante ácido hialurónico, probablemente como resultado do incremento da súa síntese. O ácido hialurónico actúa como un protmotor da inflamación inicial, o que é crucial para a reparación. Nun modelo murino (de ratos) de carraxenina/inflamación inducida por IL-1, observouse que o ácido hialurónico fai aumentar a infiltración celular. Kobayashi e os seus colegas mostraron que existía un incremento dependente da dose das citocinas proinflamatorias TNF-α e produción de IL-8 polos fibroblastos humanos uterinos a concentracións de ácido hialurónico de 10μg/ml a 1 mg/ml por medio dun mecanismo mediado por CD44. As células endoteliais, en resposta ás citocinas inflamatorias como TNF-α, e o lipopolisacárido das paredes bacterianas, tamén sintetiza ácido hialurónico, o cal facilita a adhesión primaria de linfocitos activados por citocinas que expresan as variedades de CD44 de unión ao ácido hialurónico en condicións de fluxo estático e laminar. É interesante sinalar que o ácido hialurónico ten dúas funcións contraditorias no proceso inflamatorio. Non só promove a inflamación, como se dixo antes, senón que tamén pode moderar a resposta inflamatoria, o que pode contribuír á estabilización da matriz do tecido de granular, como se describe no seguinte apartado.
Papel do ácido hialurónico na moderación da resposta inflamatoria
Outra función do ácido hialurónico na moderación da resposta inflamatoria é a de desenvolver interaccións biolóxicas específicas coas moléculas que interveñen na inflamación. O TNF-α, unha importante citocina xerada durante a inflamación, estimula a expresión do xene TSG-6 (xene 6 estimulado polo TNF) en fibroblastos e células inflamatorias. O produto deste xene é a TSG-6, unha proteína de unión ao ácido hialurónico, que tamén forma un complexo estable co inhibidor da proteinase sérica IαI (Inter-α-inhibitor) cun efecto sinérxico sobre a actividade inhibitoria da plasmina realizada por este último. A plasmina está implicada na activación da cascada proteolítica das metaloproteinases da matriz e outras proteinases, que orixina danos no tecido inflamado. Por tanto, a acción do complexo TSG-6/IαI, que pode ser adicionalmente organizado ao unirse ao ácido hialurónico na matriz extacelular, pode servir como un potente bucle de retroalimentación negativo que modera a intensidade da inflamación e estabiliza o tecido granular a medida que a cicatrización progresa. En modelos murinos de carraxenina/IL-1 (interleucina-1β), onde se vira que o ácido hialurónico era pro-inflamatorio, pode conseguirse tamén a redución da inflamación administrando TSG-6, e o resultado é comparable cun tratamento sistémico con dexametasona.
Reepitelización
Na pel normal (non ferida), o ácido hialurónico atópase en concentracións relativamente altas na capa basal da epiderme, onde se encontran os queratinocitos proliferantes. O CD44 está situado xunto co ácido hialurónico na capa basal da epiderme onde se expresa preferentemente na parte da membrana plasmática que está fronte a bolsas da matriz ricas en ácido hialurónico. As principais funcións do ácido hialurónico na epiderme son manter o espazo extracelular e proporcionar unha estrutura aberta e hidratada que permita o paso dos nutrientes. Comprobouse que o contido en ácido hialurónico se incrementa en presenza de ácido retinoico (derivado da vitamina A). Os efectos exercidos polo ácido retinoico na protección contra os danos producidos pola luz na pel e pola idade poden estar correlacionados, polo menos en parte, co incremento do contido en ácido hialurónico da pel, dando lugar a un aumento da hidratación do tecido. Suxeriuse que a eliminación de radicais libres por parte do ácido hialurónico contribúe á protección contra a radiación solar, apoiando o papel do CD44 como receptor do ácido hialurónico na epiderme.
Armazón biolóxico
O ácido hialurónico tamén se usa para a síntese de armazóns biolóxicos aplicados á curación de feridas. Estes armazóns normalmente conteñen proteínas como a fibronectina unidas ao ácido hialurónico que facilitan a migración celular á zona da ferida. Isto é especialmente importante para os individuos con diabetes que padecen de feridas persistentes, que non curan de forma normal.
Lynn Redgrave
Traxectoria
Outros filmes en que participou foron The Happy Hooker, Every Little Crook and Nanny, Todo o que sempre quixo saber sobre o sexo e nunca se atreveu a preguntar, The Big Bus, Sunday Lovers, Morgan Stewart's Coming Home e Gods and Monsters. Entre 1979 e 1981, participou na serie de televisión estadounidense House Calls. No seu último filme, Kinsey, protagonizado por Liam Neeson, ten un breve mais amplamente eloxiado papel.
Porto de Sevilla
250px|thumb|Peirao das Delicias O Porto de Sevilla está situado ao sur da cidade de Sevilla, a beiras do río Guadalquivir e a 80 quilómetros da súa desembocadura no Océano Atlántico. Actualmente é o único porto fluvial comercial de España.
Porto da Baía de Cádiz
thumb|300px|Vista do barco escola Juan Sebastián Elcano en Cádiz. O Porto da Baía de Cádiz é un complexo portuario situado na provincia de Cádiz, no litoral do Océano Atlántico. Este complexo agrupa a varios portos situados na baía de Cádiz: Peirao de Cádiz, Peirao de Cabezuela-Puerto Real, Peirao da Zona Franca (Cádiz) e Peirao de El Puerto de Santa María. Todos estes portos están baixo a supervisión dunha mesma institución: A Autoridade Portuaria da Baía de Cádiz.
Cando Hitler roubou o coello rosa
Foi traducido ó galego por María Carme Ares Vázquez e foi publicado pola editorial Alfaguara no ano 1990, co número 18 na colección Xuvenil Alfaguara.
Lucía Aldao
Traxectoria
miniatura|En 2009. miniatura|Con [[Ismael Ramos na presentación de Todo isto antes era noite na Libraría Paz de Pontevedra, 2019.]] dereita|miniatura|María Lado e Lucía Aldao no [[Liceo Mutante, 2012.]]
Colaborou xunto co actor Carlos Blanco no espectáculo Dillei, e no programa da TVG Somos unha potenzia, ambos dirixidos por este. Exerceu de presentadora para as galas Acústico feminino e Poesía e ciencia. Formou parte do proxecto musical alDDao, xunto co artista e músico Diego Delgado, que comezou coa gravación dunha versión do She's Lost Control, de Joy Division. Foi asidua colaboradora das performances de Maribolheras precárias.
Solla de California
Descrición
Pode alcanzar unha lonxitude máxima de 53 cm nos machos e de até os 70 cm nas femias. O tamaño medio dos espécimes capturados é de 42,5 cm. O peso máximo rexistrado foi de 3,7 kg.
Hábitat, bioloxía e usos
Os adultos viven sobre fondos de area, xeralmente en augas profundas.
Élie Ducommun
Traxectoria
Traballou como titor, profesor de idiomas, xornalista (nas publicacións Revue de Genève, Der Fortschritt e Helvétie), secretario xeral dunha compañía de ferrocarril e editor, e tradutor para a Cancelaría Federal suíza (1869-1873). En 1891, é designado para dirixir o Bureau international de la paix, que tiña a súa sede en Berna. Obtivo o premio Nobel da Paz en 1902, canda Charles Albert Gobat.
Taras Bulba
A historia que se desenvolve nas estepas ucraínas, é a dun cosaco de Zaporozhia Taras Bulba e seus dous fillos, Andrei e Ostap. Os tres homes saen de Ucraína para o territorio controlado polos polacos, contra a que os cosacos foran á guerra.
Argumento
A feroz campaña está marcada polo paso ao inimigo de Andrei, para unirse á súa namorada, a filla do gobernador polaco. Para salvar a rapaza, Andrei vai ter que levar comida á vila de Dubno, sitiada polos cosacos. Durante a batalla, Taras, descobre o seu fillo baixo o uniforme polaco. Taras, humillado, mátao cunha bala no torso. Tras a chegada de reforzos polacos, a derrota das tropas cosacas é inevitable, e os polacos capturan e executan publicamente a Ostap, canda outros dos seus compañeiros, baixo os ollos de seu pai, que vai volver con outros cosacos para vingarse. Pero vai ser unha nova derrota, e capturan a Taras Bulba ao que queiman vivo mentres soña coa vitoria final da fe ortodoxa.
Otto Heinrich Warburg
Traxectoria
Era fillo do físico Emil Warburg, presidente do Physikalische Reichsanstalt. Otto estudou Química con Emil Fischer, e obtivo o título de Doutor en Química (Berlín) en 1906. Entón estudou con von Krehl e doutorouse en Medicina en Heidelberg en 1911. Serviu na Garda de Cabalaría prusiana durante a primeira guerra mundial.
Xiomara Alfaro
Traxectoria
Iniciouse en revistas musicais nos anos 50 e en espectáculos de cabaré, actuou no club Tropicana e realizou espectáculos en diversos países do mundo, chegando a editar máis de 28 discos, algún coa colaboración de Bebo Valdés ou Ernesto Duarte Brito, entre outros.
Distribución normal multivariante
Función de distribución
A función de distribución F(x) defínese como a probabilidade de que todos os valores dun vector aleatorio X sexan menores ou iguais que os valores correspondentes dun vector x. Aínda que F non teña unha fórmula, hai unha serie de algoritmos que permiten estimala numericamente.
Momentos máis altos
(b) Se k é par, con k=2\lambda, entón
Distribucións condicionais
A matriz coñécese como a matriz de coeficientes de regresión.
Tests de normalidade multivariante
Os tests de normalidade multivariante comproban a similitude dun conxunto dado de datos coa distribución normal multivariante. A hipótese nula é que o conxunto de datos é similar á distribución normal e polo tanto un p-valor suficientemente pequeno indica datos non normais. Os tests de normalidade multivariante inclúen o test de Cox-Small e a adaptación de Smith y Jain do test de Friedman-Rafsky.
Castenda da Torre, Tordoia
Santa María de Castenda da Torre é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Tordoia. Segundo o IGE en 2022 tiña 308 habitantes (162 mulleres e 146 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 498 habitantes.
Selección de hóckey a patíns masculina de Mozambique
A selección de hóckey a patíns masculina de Mozambique é o equipo masculino que representa a Mozambique nas competicións internacionais de hóckey a patíns. Trátase, xunto con Angola dunha das mellores seleccións deste deporte no Continente africano. É a única selección africana que conta cun título a nivel mundial, ao proclamarse campión do Campionato do Mundo "B" na súa edición do 2006 disputada en Montevideo (Uruguai).
Caldo galego
miniatura|O [[unto é un compoñente típico do caldo galego]] O caldo galego é unha sopa ou caldo típico da gastronomía de Galicia.
Cantigas
''ei vén túa nai
''sabell-o pan
Babe Ruth
New York Yankees
A fama de Ruth continuou a crecer. En 1927 logrou a marca de 60 homeruns nunha temporada, que perdurou ata 1961 cando Roger Maris a superou con 61 homeruns; porén, os anotadores oficiais resaltaron que Ruth o fixo nunha temporada de 154 partidos; Maris, en cambio, fíxoo nunha de 162. Os xornalistas deportivos bautizaron a Babe como "o Gran Bambino" e "the Sultan of swat" ("o sultán da labazada").
Boston Braves
Retirouse con 714 homeruns, só superado posteriormente por Barry Bonds e Hank Aaron en toda a historia das Grandes Ligas de Béisbol.
Comité Militar Revolucionario de Petrogrado
O Comité Militar Revolucionario de Petrogrado (en realidade, Comité Revolucionario Militar, CRM, ou Voenrevkom) ou, a miúdo, simplemente Comité Militar Revolucionario foi un organismo dependente do Soviet de Petrogrado que tivo un papel principal no derrocamento do Goberno Provisional ruso durante a Revolución de Outubro no outono de 1917 e exerceu na práctica como Goberno ruso até a súa disolución en decembro do mesmo ano. Non debe confundirse co Soviet Militar Revolucionario ou Revvoensoviet.
Tras os Montes e Alto Douro
miniatura|150px|Antiga provincia de Tras os Montes e Alto Douro. Tras os Montes e Alto Douro, ortografado en portugués Trás-os-Montes e Alto Douro era unha antiga provincia portuguesa creada pola reforma administrativa de 1936, en conformidade coa Constitución portuguesa de 1933 (Estado Novo). As novas provincias da reforma baseábanse nun estudo xeográfico que identificaba 13 "rexións naturais" portuguesas. A rexión natural de Trás-os-Montes e a rexión natural do Alto Douro, foron agrupadas na provincia de Tras os Montes e Alto Douro. A provincia continuaba xeograficamente a antiga provincia de Tras os Montes, englobaba tamén algúns concellos da marxe esquerda do Douro.
Música folk
Os artistas de folk poden empregar temas musicais folclóricos xa existentes facéndolles un arranxo musical ou ben tomar simplemente o estilo e crear os seus propios temas orixinais. É tamén característico da música folk empregar instrumentos típicos de cada rexión, como pode ser a zampoña e a quena en varios países de América do Sur, o bombo legüero na Arxentina, o birimbao no Brasil, o banjo, o violín ou a harmónica nos Estados Unidos, o violín, a marimba en Guatemala, bodhrán e o tin whistle en Irlanda, a gaita en Escocia, Galicia ou Asturias, o acordeón en Francia, Italia, Panamá ou a música litoraleña arxentina, a dulzaina e a dulzaina en Valencia e Cataluña, a trikitixa no País Vasco, a arpa paraguaia en Paraguai etc.
Branca
Como apelido, pode referirse a:
Ariete (Vilalba)
Ariete foi un periódico editado en Vilalba en 1931.
Oso panda
O principal alimento do panda xigante é o bambú (un 99% da súa dieta), malia que tamén come froita, pequenos mamíferos, peixes e insectos. É un bo trepador, pero é raro velos subidos nas árbores. A súa adaptación á catividade é doada.
Unha clasificación controvertida
Houbo numerosos debates sobre a posición filoxenética dos pandas (o maior e o menor) e os mapaches, desde situalos a todos na familia dos prociónidos, até situar o xénero Ailuropoda nunha familia propia, a dos ailuropódidos. Porén, recentes análises xenéticas mostran que o panda xigante é un parente moi próximo dos osos, polo que a maioría dos autores o sitúan dentro da familia dos úrsidos como único representante actual da subfamilia dos ailuropodinos, mentres que a clasificación do panda menor (Ailurus fulgens) aínda se discute.
Vibrio
Cepas patóxenas
As epidemias producidas por Vibrio vulnificus aparecen xeralmente en climas cálidos, onde con regularidade hai epidemias pequenas e xeralmente letais. Poden aparecer en situacións de catástrofes, como durante o furacán Katrina de 2005 en Nova Orleáns.
MasterChef Celebrity España
Estadísticas semanales
(PI) Proba inicial, (PEX) Proba de exteriores, (PEL) Proba de eliminación, (DF) Duelo final.
Paco Buyo
Comezou no Brigantium da súa vila natal, e tras un breve paso polo Mallorca, fichou polo Deportivo da Coruña. Defendeu a portería do club coruñés durante catro tempadas na Segunda División, antes de fichar polo Sevilla en 1980. Co club andaluz debutou en Primeira, e militou nel seis tempadas, disputando 248 partidos oficiais. En 1986 fichou polo Real Madrid, club no que ocupou a portería durante toda a seguinte década, gañando os seus dous Trofeos Zamora, así como seis ligas, dúas Copas do Rei e catro Supercopas.
Selección nacional
En 1976 debutou coa selección española sub-21, participando posteriormente nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova.
Concilio Cadavérico
Historia
O papa Xoán IX convocou dous concilios, un en Rávena e outro en Roma, nos cales se promulgou que toda acusación en tribunais sobre unha persoa morta fose prohibida. Con todo, o papa Serxio III ao acceder o trono no 904, anulou tanto os concilios convocados por Xoán IX e Teodoro II e iniciou un segundo xuízo contra o cadáver, achándoo culpable de novo. Os restos de Formoso foron lanzados entón ao Tíber para que "desaparecesen da face da terra", pero segundo a lenda enredáronse nas redes dun pescador, que o extraeu das augas e o escondeu. Finalizado o pontificado de Serxio III, os restos foron depositados no Vaticano, onde xacen até o día de hoxe.
Parque-xardín botánico e carballeira de Caldas de Reis
Coleccións
Neste enclave atópanse unha morea de especies arbóreas, na súa gran maioría exóticas, procedentes sobre todo de América. É salientábel a súa colección de camelias, sendo dignos de mención dous antigos exemplares de camelia do Xapón Mathotiana Alba dunha considerábel envergadura. O Parque-Xardín e Carballeira, declarado Ben de Interese Cultural (BIC), posúe entre os seus exemplares catro árbores consideradas Monumentos Naturais.
Linguaxe
Linguaxe química
Dependen do sentido do olfacto e nalgunhas ocasións do gusto. Estes sinais poden percorrer grandes distancias cando son transportados polas correntes do ar, aínda que son maiormente percibidas a favor do vento. As substancias químicas específicas que producen efectos concretos chámanse feromonas. Nas colonias de abellas, por exemplo, a raíña produce unha feromona "real" que impide o desenvolvemento dos ovarios das obreiras. As feromonas teñen unha grande importancia no relativo á atracción sexual.
Comarca da Coruña
Territorio e superficie
Unha característica común dos concellos costeiros do "Arco Ártabro" é a da súa reducida extensión, regra que sen problemas se pode empregar cos concellos que conforman a comarca da Coruña. De tódolos xeitos os seus 469,78 km² de extensión repártense de maneira desigual entre os seus concellos, dende o máis pequeno, Sada, que abrangue unha superficie de 27,49 km², ata o máis grande, o xa plenamente atlántico Arteixo, que ten unha superficie de 93,68 km².
Barbara Cartland
Traxectoria
esquerda|miniatura|304x304px|Barbara Cartland na súa mocidade. dereita|miniatura|203x203px|Barbara Cartland en 2000 xunto ao reporteiro Randy Bryan Bigham. Barbara naceu en Kings Norton, Lancaster, Inglaterra e criouse en Edgbaston, Birmingham, como única filla dun oficial da armada británica, o maior James Bertram "Bertie" Falkner Cartland, e da súa esposa Mary (Polly) Hamilton Scobell. A súa familia era de clase media. O seu avó, James Cartland, suicidouse.
Recoñecementos
En 1991, a raíña Isabel II condecorouna como Dama Comendadora da Orde do Imperio Británico en honra aos 70 anos de contribución literaria, política e social da autora.
Vasil Levski
Vasil Ivanov Kunchev, de alcume Vasil Levski (en búlgaro Васил Левски), nado en Karlovo (Imperio Otomán, actual Bulgaria) o 18 de xullo de 1837 e finado en Sofía o 18 de febreiro de 1873, foi un revolucionario búlgaro e heroe nacional.
Revolución contra os otománs
Levski negouse a provocar un levantamento precipitado, como opinaba a maioría do Comité e decidiu trasladar todos os arquivos da organización á cidade de Lovech onde se erixiu a sede do Comité.
Óvulo
Nas plantas
Nas plantas chámaselle óvulos aos primordios seminales, que son macrosporanxios (órganos produtores de esporas femininas), mentres que os gametos femininos (células sexuais femininas) reciben o nome de oosferas ou ovocélulas.
Xirafa
Taxonomía e evolución
A xirafa foi unha das especies descritas por primeira vez por Carl Linnaeus en 1758, ás que deu o nome binomial de Cervus camelopardalis. Posteriormente, Morten Thrane Brünnich clasificouna no xénero Giraffa en 1772. A comezos do século XIX, Jean-Baptiste Lamarck teorizou que o longo pescozo das xirafas era unha «característica adquirida», desenvolvida ao longo de xeracións polas xirafas que tentaban acadar as follas de árbores altos. Esta teoría foi rexeitada finalmente, e os científicos sosteñen que o pescozo das xirafas desenvolveuse por medio da selección natural, indicando que as xirafas que tiñan pescozos longos posuían unha vantaxe competitiva que lles axudaba a reproducirse e pasar o seu material xenético ás seguintes xeracións.
Sistemas internos
As xirafas teñen uns músculos no esófago infrecuentemente fortes que lles permiten regurxitar a comida dende o estómago de volta á boca para rumiar. Posúen catro estómagos, e como en tódolos ruminantes o primeiro deles está adaptado á súa dieta específica. Os intestinos dunha xirafa adulta chegan a medir máis de 70 m de lonxitude e teñen unha proporción relativamente baixa de intestino delgado con respecto ao intestino groso. O seu fígado é pequeno e compacto, e teñen unha vesícula biliar presente durante a súa vida fetal que pode desaparecer tralo nacemento.
Loita cos pescozos (necking)
Os machos empregan os seus pescozos como arma en pelexas, o que se coñece co termo inglés necking. Estas pelexas teñen o propósito de establecer un dominio sobre outros individuos e conseguir un maior éxito reprodutivo. As pelexas poden ser de baixa ou alta intensidade. Nas de baixa intensidade os individuos empúxanse cos pescozos un contra o outro, e gaña aquel que consegue manterse máis ergueito. Nas de alta intensidade, os machos estenden as patas dianteiras e moven o pescozo de forma violenta tentando golpear ao contrario coas protuberancias da cabeza. Os duelos poden durar máis de media hora, dependendo das capacidades físicas dos machos. Malia que moitas destas pelexas lles provocan feridas, existen eventos rexistrados de roturas na mandíbula e pescozo, e incluso nalgúns casos a morte dun dos machos.
Ao rematar os duelos son comúns os casos nos que os dous machos tenten cortexarse un ao outro, chegando a ser un tipo de interaccións incluso máis frecuentes que as cópulas heterosexuais. Un estudo de 1999 indicou que ata un 94% de intentos de monta tiveron lugar entre machos, cunha proporción de actividade entre membros do mesmo sexo variable entre o 30% e o 75%, e só un 1% de incidencias de intentos de monta entre dúas femias.
Negociacións Vikzhel
Comezo das negociacións
A sesión da mañá do foi breve: os delegados escoitaron o informe sobre as negociacións con Kerenskii e convocaron unha nova reunión para a noite. Na sesión nocturna, Martov esixiu a abolición do decreto do Comité Militar Revolucionario que demandaba o arresto e xuízo ante un tribunal revolucionario dos membros do Comité de Salvación, reivindicación aceptada polo Vikzhel. Pola mañá, nunha conferencia conxunta de menxeviques e socialrevolucionarios, os dous partidos acordaron unha serie de reivindicacións para presentar esa noite na segunda sesión das negociacións: desarme da Garda Vermella, entrega do control da gornición da capital ao concello e a proclamación dun armisticio. A cambio, comprometíanse a que as tropas de Kerenskii non loitaran na capital e se formara un novo Goberno socialista, excluíndo aos bolxeviques. O Vikzhel forzara aos socialrevolucionarios a negociar. Na sesión nocturna, o novo representante socialrevolucionario, Rakitnikov, máis á esquerda que Gendelman, admitiu a participación de ministros bolxeviques no novo Goberno, non como representantes do partido, senón a título persoal pero vetou a inclusión de Lenin ou Trotski. O novo Goberno debía ademais responder ante o Preparlamento, que sería restaurado. O á dereita do PSR, ao igual que os defensistas menxeviques, en calquera caso, seguiron negándose a gobernar xunto aos bolxeviques.
As discrepancias bolxeviques
miniatura|dereita|250px|[[Lev Kamenev.]] O, chegou a noticia da vitoria das forzas bolxeviques en Moscova e da retirada das forzas de Kerenskii dos arredores de Petrogrado, o que aliviou a presión militar sobre o Goberno e, nos días seguintes, levou a un afastamento das posicións na mesa de negociacións. Coa vitoria militar, o interese dos bolxeviques por negociar cos seus adversarios –nulo no caso de Lenin– minguou notablemente. Pola súa banda, os socialrevolucionarios tampouco participaban con intención de acadar un acordo. Ambas partes acudiron ás negociacións obrigadas polos ferroviarios. O regreso de Lenin e Trotski ás sesións do Comité Central favoreceu así mesmo o endurecemento da posición negociadora bolxevique.
Carnitina
Papel no metabolismo dos ácidos graxos
A carnitina aciltransferase I presenta inhibición alostérica polo malonil-CoA (un intermediato na síntese de ácidos graxos) para impedir a formación dun ciclo fútil entre a β-oxidación e a síntese de ácidos graxos.
Efectos antioxidantes
As carnitinas exercen unha acción antioxidante substancial, proporcionando deste modo un efecto protector contra a peroxidación de lípidos das membranas fosfolipídicas e contra o estrés oxidativo inducido nas células endoteliais e do miocardio.
Enfermidade renal e diálise
Como os riles producen carnitina, as enfermidades renais poden orixinar unha deficiencia de carnitina no corpo. Así, a carnitina pode prescribirse para persoas con enfermidades renais.
Efectos na fertilidade masculina
O uso da carnitina mostrou ser prometedor en ensaios controlados en casos seleccionados de infertilidade masculina ao mellorar a calidade do seme. A suplementación con L -carnitina tamén mostrou ser beneficiosa no tratamento do varicocele, unha das principais causas de infertilidade masculina.
Mellora dos síntomas da asma moderada
Os niveis de L -carnitina son menores do normal en nenos con asma persistente moderada. Os nenos asmáticos que recibiron suplementación de L -carnitina durante seis meses mostraron unha mellora estatisticamente significativa na súa proba de control da asma e nas súas probas da función pulmonar.
New Prague, Minnesota
A cidade recibe o seu nome en homenaxe a Praga, a capital da República Checa, e tanto a cidade como os seus arredores reflicten as orixes checas dos seus primeiros poboadores.
Xeografía
miniatura|left|O [[Hotel Broz, na lista do RNLH.]] Segundo a United States Census Bureau (Oficina do Censo dos Estados Unidos), a cidade ten unha superficie total de 6,8 km², sendo toda ela de terra. A superficie da zona oscila entre plana e con lixeiras elevacións.
Ángel Javier Arizmendi
Selección nacional
Debutou no partido amigábel contra a selección inglesa o 7 de febreiro de 2007 no estadio de Old Trafford en Manchester (Inglaterra), onde España gañou por 0 - 1.
Maine, Estados Unidos de América
Non se sabe con certeza a orixe do nome Maine. Crese que vén da expresión inglesa mainland, que significa "corpo de terra principal". Algúns historiadores, porén, consideran que este nome vén da provincia de Maine, unha das provincias de Francia. Unha terceira hipótese é o uso da expresión going over to the Main por parte dos habitantes que vivían en illas situadas ao longo do litoral do Estado.
A rexión onde se localiza Maine fora disputada polos franceses e polos británicos desde os comezos das colonias americanas. As rexións do norte de Maine orixinalmente formaron parte da colonia francesa de Acadia, unha das provincias coloniais da Nova Francia, ata seren anexadas polos británicos en 1740. A rexión sur foi colonizada polos británicos.
Xeografía
Maine pode ser dividido en 3 rexións:
Educación
Maine posúe 14 institucións de educación superior e a maior delas é o Sistema de Universidades de Maine. O principal polo educativo é Portland.
Real Sitio de San Lorenzo do Escorial e o Escorial
O Real Sitio de San Lorenzo do Escorial e O Escorial, tamén coñecido como Real Sitio de San Lorenzo do Escorial ou Real Sitio do Escorial, era un híbrido de señorío de reguengo e señorío de abadengo constituído no último terzo do século XVI, a instancias do rei Filipe II. Estendíase ao redor do mosteiro homónimo, polos actuais términos municipais de San Lorenzo de El Escorial, El Escorial, Zarzalejo e Santa María de la Alameda, na vertente meridional da Serra de Guadarrama, na Comunidade de Madrid (España).
Límites
Os lindes históricas do Real Sitio quedan definidas pola "Cerca de Felipe II". Este antigo valado, mandado construír polo monarca e concluído por Carlos IV e Isabel II, rodeaba o perímetro deste enclave. Percorría os actuais términos de San Lorenzo de El Escorial, El Escorial, Zarzalejo e Santa María de la Alameda, ademais doutras zonas limítrofes correspondentes a Guadarrama, Alpedrete, Collado Mediano, Collado Villalba, Galapagar, Colmenarejo, Robledo de Chavela e Valdemorillo.
Tamén foron cercadas as antigas aldeas da Fresneda, que desapareceu coa creación do Real Sitio, e de Navalquejigo, pobo abandonado no século XIX e hoxe convertido nunha pedanía escurialense.
Amieiro
Etimoloxía
O nome amieiro (e a súa variante ameneiro) ten orixe prerromana, paleoindoeuropea a partir da partícula am – canle, á que posteriormente se engadiría o sufixo latino –ario. No galego de Asturias recibe o nome de umeiro, mais cómpre non confundilo coas árbores do xénero Ulmus (umeiros ou ulmeiros).
Descrición
Árbore de ribeira que pode acadar uns 25 m de altura. A folla é caediza de 6 a 12 cm de longo con pecíolos curtos (5–10 cm), de cor verde escura, pola face anterior e un chisco máis clara polo revés, limbo arredondado e con extremidade truncada. Unha orixinalidade é que fican verdes até a súa caída no outono. Con 5 a 8 pares de nervios paralelos. Feixes de pelos abrancazados ou arroibados nas axilas do revés. Cando agroman na primavera, resultan algo pilosas, ficando moi cedo sen pelos. As follas novas e os gomos son moi pegañentos cando son novos, con características glándulas resinosas. Xemas estreitas e ovoides, clara e grosamente pedunculadas en forma de maza co extremo arredondado, de cor parda avermellada ou violácea, con frecuencia punteadas moi finamente de branco por secrecións céreas, as terminais maiores cás laterais. Inserción espiraliforme no ramiño. Atópanse cubertas por 3 escamas, das que só dúas son visíbeis.
miniatura|right|250px|Os amieirais ocupan brañas e lameiros, lugares moi húmidos. Amieiral no [[río Landro, Galicia.]] miniatura|right|250px|Casca dun exemplar noviño de ameneiro.
Luis García Montero
Traxectoria
Luis García Montero naceu en Granada en 1958, fillo de Luis García López e Elisa Montero Pena. Cursou estudos no colexio dos Escolapios e máis tarde Filosofía e Letras na Universidade de Granada, onde foi alumno de Juan Carlos Rodríguez Gómez, teórico da literatura social. Licenciouse en 1980 e se doutorouse en 1985 cunha tese sobre Rafael Alberti, La norma y los estilos en la poesía de Rafael Alberti. Mantivo unha gran amizade co mencionado poeta do 27, e preparou a edición da súa Poesía Completa.
Vinculouse ao grupo poético de "a outra sentimentalidade", corrente que na poesía española contemporánea toma o nome do seu primeiro libro en conxunto, publicado en 1983, e na que tamén participaron os poetas Javier Egea e Álvaro Salvador. A poética do grupo queda reflectida sobre todo nese breve libro e en menor medida no opúsculo Manifesto albertista (1982) de Luís García Montero e Javier Egea. A súa traxectoria persoal foise ampliando no que se foi coñecendo máis tarde como "poesía da experiencia".
Luis García Montero e Galicia
Nos 150 anos de Cantares gallegos pronunciou unha conferencia sobre Rosalía de Castro no Instituto Cervantes.
Obra
A «poesía da experiencia» caracterízase pola tendencia xeral a diluír o eu máis persoal na experiencia colectiva, afastándose da individualidade estilística e temática dos novísimos autores anteriores; García Montero e o seu grupo, con todo, trataron de relacionarse coa tradición poética anterior acolléndose aos postulados de Luís Cernuda e Jaime Gil de Biedma e trataron de unir a estética de Antonio Machado e o pensamento da xeración do 50, así como o Surrealismo e as imaxes impactantes dos poetas do Barroco español ou de Juan Ramón Jiménez.
María Fernanda Ladrón de Guevara
Traxectoria
Debutou na gran pantalla en 1930, coa película El embrujo de Sevilla, de Benito Perojo. Pouco despois trasladouse a Hollywood onde rodou a versión en castelán de varias películas norteamericanas.
A súa carreira cinematográfica, con todo, mantívoa sempre nun segundo plano, aínda que poden mencionarse títulos como Rosas de otoño (1943), de Juan de Orduña, Altas variedades (1960), de Francesc Rovira-Beleta, Canción de arrabal (1961), de Enrique Carreras, ou El bosque del lobo (1970), de Pedro Olea.
En televisión protagonizou a serie Mi hijo y yo (1963), xunto a Juan Diego.
A Penamoura, Candia, Abadín
A Penamoura é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (2 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Telmatoscopus
Descrición
Teñen as antenas de cor branca con puntos negros nos bordos das ás e nos extremos dos segmentos das patas.
La Opinión (Monforte de Lemos)
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses locales, apareceu o 1 de febreiro de 1903. Estivo dirixido por José Ramón Lence ata xaneiro de 1904, despois sucedeuno Manuel Hermida Vázquez. Afín aos intereses do deputado polo distrito Guillermo de Osma Scull. Dedicou moito espazo ás informacións da cidade de Monforte e á bisbarra. Publicou unha sección titulada Crónica europea. Cesou a súa publicación en novembro de 1905.
Arquitectura gótica
O vocábulo «gótico» é o adxectivo correspondente a godo. Foi empregado neste contexto por primeira vez polo tratadista florentino Giorgio Vasari, quen na súa famosa obra de biografías de pintores toscanos, inclúe varios capítulos sobre a arte na Idade Media. Vasari usou este termo en sentido pexorativo para denominar a arquitectura anterior ao Renacemento, propia dos bárbaros ou godos, cuxos compoñentes lle parecían confusos, desordenados e pouco dignos, por contraste á perfección da arte clásica. Na súa época adoitábase denominar como opus francigenum (estilo francés), por referencia á orixe da innovación.
Elementos da arquitectura gótica
A arquitectura gótica presenta innovacións técnicas e construtivas notables, que permitiron levantar estruturas esveltas e lixeiras con medios e materiais sinxelos. As principais achegas construtivas, do mesmo xeito que no románico, céntranse nas cubertas.
Arco apuntado
O arco apuntado é un dos elementos técnicos máis característicos da arquitectura gótica e veu suceder ao arco de medio punto, propio do estilo románico. O arco apuntado, a diferenza do arco de medio punto, é máis esvelto e lixeiro porque transmite menores tensións laterais, permitindo adoptar formas máis flexibles. Ademais resulta máis eficaz, pois grazas á súa verticalidade os pulos laterais son menores que no arco de medio punto, o que permite salvar maiores espazos. Durante o gótico o arco apuntado mostrou variantes, como o arco conopial durante o denominado gótico flamíxero, ou o arco Tudor, durante o denominado gótico perpendicular inglés.
Bóveda de crucería
A bóveda de crucería, conformada por arcos apuntados, a xeito de esqueleto, é máis lixeira cá calquera outro tipo de bóveda construída até a data. A utilización deste tipo de arco formando un esqueleto tridimensional unitario reflicte o alto coñecemento técnico que acadaron os construtores de catedrais.
Capiteis
miniatura|200px|Capitel gótico no Palacio Ducal de Venecia miniatura|200px|Ciborio da catedral de Burgos
Amador Villar Amor
Traxectoria
Xunto co seu irmán Secundino fundou o Colexio Villar de Ourense (1885-1935), do que foi profesor. Foi secretario do Partido Republicano de Ourense e colaborou en La República. Poeta do século XIX, en ocasións utilizaba o pseudónimo Roque Pelico d'Ovella; publicou algúns poemas en galego na revista Nós. A cidade de Ourense dedicoulles aos irmáns Villar unha rúa en 1934.
Arquitectura gótica
Divulgación e desenvolvemento
A arquitectura divídese en temperá, alta e de estilo gótico tardío, que se desenvolveu de forma diferente nas diferentes rexións:
A comezos do século XVI o estilo gótico comeza a perder a súa influencia en favor do Renacemento, que avanza axiña ao cruzar os Alpes.
Gótico inglés
A arquitectura gótica inglesa segue unha evolución independente do resto do continente. A finais do século XII comeza a substituír o estilo normando reinante, denominación que recibe neste país o estilo románico, e prolongarase até máis dun século despois de que en Florencia se introducise o estilo renacentista a comezos do século XVI.
A característica distintiva das catedrais inglesas é o seu enorme tamaño, así como a súa énfase interna polo horizontal, moito máis enfatizado visualmente que as liñas verticais. Cada catedral inglesa, coa excepción da de Salisbury, ten un grao extraordinario de diversidade estilística, comparado coas catedrais francesas, xermanas e italianas. Non é infrecuente que cada parte do edificio estea edificada nun século diferente e cun estilo arquitectónico distinto, sen ningunha intención de crear unha unidade estilística. A diferenza das catedrais francesas, as catedrais inglesas espállanse ao longo do terreo no que están edificadas, con dobres transeptos fortemente proxectados e capelas engadidas en séculos posteriores. Na fachada occidental as portas non son tan significativas coma en Francia, adoitándose atopar a porta de entrada nun lateral. A fiestra da fachada adoita ser moi grande, mais nunca en forma de rosetón. A fachada occidental pode ter dúas torres, ao igual que as catedrais francesas, ou ningunha. Case sempre hai unha torre no cruzamento entre a nave central e o transepto, moitas veces dun enorme tamaño e coroada por unha agulla. A distintiva parte leste da catedral adoita ser cadrada, aínda que ás veces pode ter outra forma. Tanto dentro coma fóra, o traballo de cantería a miúdo está ricamente decorado con tallas, especialmente os capiteis.
Alemaña
Catedral de Colonia|miniatura
Ama de casa
O rol tradicional
Tradicionalmente a maior parte das mulleres non vendían o seu tempo no mercado de traballo senón que cedían toda a súa capacidade produtiva -produtiva e reprodutiva- ás pequenas unidades de produción de servizos que son as unidades familiares. Xa no século XVI Luis Vives propoñía que o traballo doméstico se basease nas ensinanzas de Aristóteles, sendo ocupación obrigada de todas as mulleres, incluídas as raíñas.
En tempos máis recentes, en que os roles de xénero foron cambiando, é cada vez máis común que o home acepte tomar parte dese rol que tradicionalmente só desempeñaba a muller, e os labores cotiáns do fogar moitas veces sexan repartidos entre a parella.
Sociedades contemporáneas
En termos xerais, eses son os eixos que caracterizan o traballo doméstico; por contra, hai que anotar que os seus límites poden variar das condicións económicas e tecnolóxicas en que se realice, da maternidade e do traballo extradoméstico. Neste sentido, cando a muller se incorpora ao mercado de traballo, a súa carga de traballo doméstico non se reduce nin significa, necesariamente, a incorporación doutros membros da unidade doméstica (esposo, fillos e fillas) ao traballo doméstico.
Corchea
Corchea é o nome da nota musical cuxa duración é de 1/8 dunha redonda ou metade dunha negra.
Combinación linear
Exemplos
miniatura|Combinación linear de dous vectores no espazo.
Channomuraena
Channomuraena é un pequeno xénero de peixes angüiliformes da familia dos murénidos, subfamilia dos uropterixiínos.
Jaime González González
Traxectoria
Profesor de economía agraria na Escola de Enxeñería Técnica Agrícola de León (1969-1983), militante do PSOE foi procurador nas Cortes de Castela e León (1987-2002), conselleiro de agricultura (1983-1986) e vicepresidente do goberno de Castela e León (1984-1986), foi o candidato á presidencia da Xunta de Castela e León en 1999. Desde o 2002 forma parte da Comisión Nacional de Enerxía.
Ácido mevalónico
Metabolismo
Existe unha segunda HMG-CoA redutase, presente nas mitocondrias do fígado, que non produce mevalonato senón acetil-CoA e acetoacetil-CoA, que orixina os corpos cetónicos.
Evento de Vitim
Tanta similitude cunha explosión nuclear resultaba estraña para as autoridades rusas, que estudaron o fenómeno a fondo nas expedicións VITIM-2003 e VITIM-2005. Polo momento pénsase que se tratou do núcleo dun cometa pequeno composto de metais pesados que entraron en fisión ó penetrar na atmosfera terrestre. Ó igual que no evento do Mediterráneo Oriental, este obxecto tampouco foi detectado durante a súa aproximación á Terra.
Stirling Moss
Traxectoria
No ano 2006, á idade de 77 anos, a Federación Internacional do Automóbil concedeulle a Moss a medalla de ouro da organización, ao consideralo o mellor piloto da historia desta categoría que nunca gañou un campionato.^
Conspiración Xudeu-Masónico-Comunista-Internacional
miniatura|Cartel da [[Exposición antimasónica de 1941: o xudaísmo controlando ó comunismo (Iosif Stalin) e á masonaría (Winston Churchill).]]
Trofeo Teresa Herrera 1965
O Trofeo Teresa Herrera de 1965 foi a 20ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 2 de setembro de 1965 a partido único. O campión foi o Atlético de Madrid, que derrotou por 2-1 ao Vitória de Setúbal portugués, logrando o seu segundo título.
Fire Dances
Fire Dances é o cuarto álbum da banda inglesa de post-punk Killing Joke, publicado en xullo de 1983 a través do selo E.G. Records. O disco foi gravado nos Basing Street Studios de Londres entre febreiro e marzo de 1983, e foi producido pola propia banda coa coprodución de John Porter no tema "	Let's All Go (To The Fire Dances)".
Mundial de Fútbol de 2006
miniatura|244px|dereita|Teamgeist™ ("espírito de equipo"). Balón oficial do campionato.
Expectativas antes do torneo
Entre os brasileiros a expectativa era de que a selección trouxese o título novamente. Unha sondaxe divulgada no día 25 de maio polo Instituto CNT/Sensus apuntou que o 79,8% dos brasileiros cren no hexacampionato mundial.
Sorteo
Máis información: Explicación da FIFA sobre o sorteo e reportaxes da BBC sobre a distribución dos cabezas de serie e dos potes.
Grupo F
Brasil garantiu a súa clasificación para a segunda fase coa vitoria sobre Australia por 2 a 0.
Goles marcados
No final da copa, o artilleiro recibirá a "Chuteira de Ouro" Adidas (Golden Shoe Award). O xogador brasileiro Ronaldo foi o último vencedor do premio na Copa de 2002, con 8 goles marcados, e é o único vencedor que continua xogando. Ronaldo é o maior artilleiro de todas as Copas, con 15 goles. Xa Just Fontaine é o maior artilleiro dunha única edición do torneo con 13 goles anotados na Copa de 1958.
Premiados
Selección do Mundial
Premio de tradución Fray Luis de León
Galardoados
A partir de 1984, véxase a listaxe de galardoados en Premio Nacional de Tradución de España.
Gran Premio de Francia de 1980
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 29 de xuño de 1980. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 58º Gran Premio de Francia, ou o 66º Gran Prix de l'ACF e o sexto, que se celebrou en Paul Ricard. A carreira levouse sobre 54 voltas ao circuíto de 5.809 quilómetros para unha distancia total de carreira de 314 quilómetros.
Resultados
Arnoux caeu á quinta posición detrás de Nelson Piquet (Brabham BT49) con problemas co acelerador e Reutemann logrou o último punto no sexto lugar. A vitoria deu a Jones o liderado do campionato pasando a Arnoux e Piquet. Jones avantaxaba a Piquet por tres puntos e Arnoux por cinco. Pironi empatou con Arnoux.
O anarquista
Trama
Seu pai era Mariano de Vilar, un labrego relativamente acomodado. Malia as primeiras reticencias da súa muller, quere darlle unha educación á súa filla, que xa colabora na economía familiar escribindo cartas para os familiares emigrados dos veciños da aldea. Mariano vende as vacas e as terras que ten e monta unha tenda, onde a rapaza dá clases aos rapaces da aldea.
Sinfonía n.º 1 (Shostakovich)
Estrutura
A obra está composta por catro movementos (os dous últimos interpretados sen interrupción) e ten unha duración aproximada de media hora.
O anarquista
Narración
O anarquista é un cadro costumista que presenta de xeito estereotipado diversas situacións e personaxes presentes no debate agrarista dos anos 20: a figura do cacique, a necesidade de educación para a clase baixa, o pago de rendas, a liberación de terras improdutivas, o ascenso do pequeno campesiñado á pequena burguesía comercial, ou o uso da violencia revolucionaria.
Sinfonía n.º 1 (Shostakovich)
Influencias
Ao final do segundo movemento, Shostakovich revela a súa maior sorpresa xirando o ton da sinfonía, de repente e sen previo aviso, de patetismo e sátira a traxedia. A influencia cambia do mesmo xeito de Stravinsky a Chaikovskii e Mahler, con Shostakovich amosando a un compositor adolescente que ten moito que dicir, e moito de sorprendente profundidade.
Gravacións destacadas
Algunhas das gravacións máis destacadas son as seguintes:
* = gravación mono
Clive Finlayson
Clive Finlayson, MBE (nado o 15 de xaneiro de 1955) é un zoólogo e paleontólogo de Xibraltar. É o actual director do Museo de Xibraltar. Unha autoridade en neandertais, o profesor Finlayson publicou varias obras, sobre todo con base na súa busca incluíndo escavacións en curso na cova de Gorham, en Xibraltar, o último sitio coñecido dos neandertais.
Uropterixiínos
A dos uropterixiínos (Uropterygiinae) e unha subfamilia de peixes da orde dos angüiliformes dentro da familia dos murénidos.
Kyrie Irving
Cleveland Cavaliers (2011-2017)
Irving tivo un gran comezo, nos primeiros 23 partidos, tivo 10 con máis de 20 puntos anotados, incluíndo 32 puntos na derrota contra os New Jersey Nets. Nese mesmo partido, anotou 21 puntos no último cuarto. Irving e o seu compañeiro Tristan Thompson foron elixidos para xogar no Rising Stars Challenge de 2012. Porén, Irving xogou no Team Chuck, e Thompson no Team Shaq. Irving anotou 34 puntos, e foi o MVP do partido. Foi elixido Rookie do Ano da NBA 2012, recibindo 117 de 120 votos posibles na primeira posición. Foi ademais a única elección unánime no Primeiro Equipo de Rookies da NBA. Na súa primeira tempada, acadou 18.5 puntos, 5.4 asistencias e unha porcentaxe de tiros de campo dun 46.9%, e dun 39.9% en triplas.
Hot Mess
Hot Mess é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de dance rock Cobra Starship, publicado a través dos selos Fueled by Ramen e Decaydance Records o 11 de agosto do 2009. O disco é a continuación do ¡Viva la Cobra! de 2007. Estreouse no número 4 da lista Billboard 200 tras vender máis de 42.000 copias na súa primeira semana, sendo a mellor posición da banda nas listas.
O primeiro sinxelo do álbum, "Good Girls Go Bad", conta coa actriz Leighton Meester e foi lanzado o 11 de maio do 2009. A canción chegou ao top ten da lista Billboard Hot 100 e ao número 2 da lista de sinxelos de Nova Zelandia.
Doug Howlett
Doug Howlett, nado en Auckland o 21 de setembro de 1978, é un xogador internacional neozelandés de rugby. Como xogador ocupa a posición de á no seu equipo actual, o Munster Rugby. El é un dos dous únicos xogadores de rugby na historia que ten gañado as máximas competicións tanto do hemisferio Norte (Heineken Cup) como do hemisferio Sur (Super 14).
Traxectoria
Dende o ano 2007 Doug Howlett xoga no Munster Rugby irlandés, co cal compite na Magners League (ou Liga Celta) e na Heineken Cup (ou Copa de Europa), e ten contrato cando menos ata o ano 2011.
Viana do Castelo
Cultura popular e deportes
O Sport Clube Vianense dedícase a promover o fútbol. A Escola Desportiva de Viana promove a natación, piragüismo, o hockey a patíns e outros deportes. Viana é tamén sede da Associação Juventude de hóckey a patíns.
Mimnermo
250px|right|thumb|Fragmento dunha [[elexía de Mimnermo.]] Mimnermo de Colofón (en grego, Μίμνερμος) foi un poeta e músico grego de finais do século -VII.
Asago
Historia
A cidade Asago foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Asago (Asago, Ikuno, Santō e Wadayama) no ano 2005.
Sugar Ray Robinson
Legado
Robinson tamén foi coñecido pola súa personalidade fóra dos cuadriláteros. Era elegante, tiña carisma e aptitude dramática, era cantante e bailarín. Segundo Ron Flatter, da ESPN, Robinson foi o pioneiro en levar un grupo de acompañantes, como un secretario, o peiteador, o masaxista, un grupo de adestradores, varias mulleres, unha mascota e o xerente de toda a vida, George Gainford.