cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SideOneDummy Records
SideOneDummy Records é un selo discográfico independente baseado nos Ánxeles. Foi fundado en 1995 por Bill Armstrong e Joe Sib. O selo comezou como un xeito para eles de publicar música das bandas dos seus amigos. Así SideOneDummy lanzou as carreiras de grupos como The Gaslight Anthem, Flogging Molly, Gogol Bordello, Title Fight e outros. Dende 1998, SideOneDummy Records ven editando tamén o álbum recompilatorio anual da Warped Tour, que conta con música das bandas que actúan ese ano na xira.
O Principiño
Historia
O narrador é un aviador que durante un voo ten unha avaría no motor. Para arranxalo párase no deserto do Sáhara. Para el é unha cuestión de vida ou morte.
Limites romani
thumb | Reconstrución dunha torre de vixía Romana en [[Limes Germanicus (Alemaña)]]
O Principiño
Historia
Unha vez na Terra, o Principiño encontra todo un xardín cheo de rosas, o que lle fai sentir moi desgrazado porque a súa rosa lle dixera que era única no universo. Máis tarde coñece e domestica un raposo, que lle explica ó príncipe que a súa rosa é única e especial porque é a que el ama.
Limites romani
En África
En África os romanos controlaban a zona ao norte do Sáhara, desde o océano Atlántico ata Exipto, con moitas seccións de limes (Limes Tripolitanus, Limes Numidiae, etc.).
Límites posrromanos
O Limes Saxoniae en Holstein estableceuse no 810 d.C., moito despois da caída do Imperio Romano de Occidente. Carlomagno consideraba o seu imperio (máis tarde chamado Imperio carolinxio) como o verdadeiro sucesor do Imperio Romano e chamábase a si mesmo "Emperador dos romanos". Os edictos oficiais foron emitidos en latín, que afectaron tamén á denominación da fronteira do Imperio.
A Gándara, Pravio, Cambre
A Gándara é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 34 habitantes (12 homes e 22 mulleres).
Xosé María García Rodríguez
Traxectoria
Estudou dereito en Deusto e Valldadolid e exerceu como xuíz en diversas cidades españolas. Foi chanceler do consulado de España na República Dominicana e en Porto Rico.
Vicente Celeiro
Lugo e Racing Vilalbés
Na tempada 1991/92 vestiu a camiseta do Lugo na Segunda División B, disputando un total de 28 partidos nos que logrou 3 goles. Contribuíu á segunda praza do equipo adestrado por Xulio Díaz e marcou un gol na promoción, que culminou co primeiro ascenso a Segunda da historia do club.
Auguste Vaillant
Biografía
Traballou en diversos empregos manuais temporalmente en calidade de aprendiz, e sentiuse atraído pola astronomía e a filosofía. Preocupado pola miseria dos habitantes pobres de París, entre os que se incluía, foi seducido polos círculos anarquistas e comezou a frecuentar algúns destes grupos. Casou e viviu na pobreza coa súa esposa e coa súa filla Sidonie, que logo da súa morte sería adoptada por Sébastien Faure.
Os amantes da noite
Sinopse
Nos anos da depresión americana, tres detidos foxen dunha prisión de Mississippi. Entre eles está o mozo Bowie que intenta probar a súa inocencia, mais os seus compañeiros de cela convénceno para que os axude nunha serie de crimes, co que agora Bowie é considerado, pola policía, o líder da banda.
O Pastel, Pravio, Cambre
O Pastel é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 69 habitantes (38 homes e 31 mulleres).
Nicolás García Pereira
Nicolás García Pereira (ou García Pereyra), nado en Ferrol en 1900 e finado na mesma cidade o 18 de xullo de 1934, foi un escritor, xornalista e político galego.
Reino de Quito
Esta confederación converteuse na máis poderosa da zona e tiña unha organización protoestatal. Gobernados polo shyri o seu centro máis importante era Quito. Opúxose á tentativa inca de entrar no seu territorio a finais do século XV e comezos do XVI, pero o inca Túpac Yupanqui conseguiu sometelo e integralo no Imperio Inca.
Grolos, Guntín
Santa Cruz de Grolos é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2016 tiña 108 habitantes, deles 50 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano 2007.
Virus neurotrópico
Uso en investigación
Os virus neurotrópicos están usándose cada vez máis en experimentación ao seren utilizados como ferramentas de investigación, e polo seu uso potential no tratamento. En particular, están usándose para mellorar a comprensión dos circuítos do sistema nervioso.
Hysterical
Listaxe de cancións
Todas os temas compostos por Alec Ounsworth.
O Pombo, Pravio, Cambre
O Pombo é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 205 habitantes (108 homes e 97 mulleres).
Escurantismo
O escurantismo é a oposición sistemática ao progreso, ao cuestionamento de dogmas e á difusión do coñecemento e da cultura máis alá de certos límites. É o oposto ao libre pensamento, e frecuentemente asóciase polos seus opoñentes cos fundamentalismos relixiosos.
Definición
O termo, derivado do francés obscurantisme, e este do latín obscurans, de obscurare 'escurecer', aplicouse orixinariamente aos católicos conservadores opostos á Ilustración e ás ideas nacidas da Revolución francesa.
Un escurantista é unha persoa que predica e defende unha actitude de negación do saber (rexeita recoñecer como verdadeiras cousas demostradas como, por exemplo, negar a evolución), de restrición da difusión do coñecemento (sen negar a veracidade dunha cousa, considera que non pode difundirse por razóns de todo tipo: interese persoal, temores sociais etc.), ou de propagación de teorías cuxa falsidade está probada.
Pero algúns opinan que cómpre facer unha distinción: o fundamentalismo presupón unha sincera fe relixiosa, mentres que o escurantismo baséase nunha manipulación minoritaria da fe popular como práctica política (Cf. Censorship).
O termo na actualidade
Hoxe, o termo emprégase tamén para describir a actitude dos evanxélicos estadounidenses na súa loita, implacábel, contra a teoría da evolución, dos adeptos da teoría do deseño intelixente e do creacionismo, así como de certos movementos conservadores do islamismo que queren defender a súa autenticidade contra a influencia do modernismo occidental, que consideran como contrario á moral.
The Allman Brothers Band
Historia
Algúns dos seus membros seguen activos en Gov´t Mule, tamén facendo blues rock.
La Democracia (Madrid)
La Democracia foi un xornal fundado por Emilio Castelar e editado en Madrid entre 1864 e 1866, durante o reinado de Isabel II.
1092
Mortes
Historia ano a ano
Autopsia alieníxena
Estreouse en galego o 21 de agosto de 2011 a través da TVG.
Borgoña
Economía
miniatura|262px|Viñedos da Haute Côte des Nuits A agricultura borgoñoa é dinámica, poderosa e moi especializada: cereais (trigo e cebada no Yonne e no Côte-d'Or), aceite, gandaría bovina (Charolais, Morvan, Nivernais), viticultura cos viños borgoñóns(Côte de Beaune, Nuite, Hautes-Côtes, Côte Chalonnaise, Mâconnais, Beaujolais).
Jorge Guillén
Jorge Guillén, nado en Valladolid o 18 de xaneiro de 1893 e finado en Málaga o 6 de febreiro de 1984, foi un poeta español, membro da Xeración do 27.
Mesa
Historia
miniatura|esquerda|200px|Unha mesa de estilo Imperio.
No Renacemento preséntanse mesas luxosas, decoradas con incrustacións e cos pés torneados ou esculpidos. A mediados do século XVII aparece na corte de Francia un luxoso bufete (o bureau) ou mesa de escritorio con cuberta ás veces cilíndrica e outras parecidas ás dun piano que se abre facilmente. A finales do século XIX comézase a utilizar a mesa ministro, que en lugar de pés ten filas de caixóns a un e outro lado.
Potemkin (acoirazado)
O motín
O o Potemkin debía realizar unha práctica de tiro en augas da illa Tendra, fronte á costa ucraína. A faísca que fixo estalar o motín foi iniciada polo segundo de a bordo Ippolit Guiliarovskii, quen ameazou con tomar represalias contra varios membros da tripulación que se negaban a comer borsch, unha sopa de remolacha que elaboraban con carne parcialmente podrecida e infestada de larvas de mosca, traída polo buque torpedeiro Ismail –que actuaba como buque de enlace e correo–. Ao parecer Guiliarovskii reuniu a devanditos mariñeiros fronte ao alcázar nunha zona en cuxo chan estender unha lona impermeable e onde esperaban infantes de mariña armados. Os mariñeiros asumiron que ía celebrarse unha execución en grupo e abalanzáronse sobre os infantes. Guiliarovskii foi asasinado despois de que ferise mortalmente a Grigorii Vakulinchuk, un dos líderes dos amotinados. Os mariñeiros asasinaron a sete dos dezaoito oficiais do buque, entre eles ao capitán Ievgeni Golikov, e capturaron o Ismail. Organizaron un comité composto por vinte e cinco mariñeiros e liderado por Afanasi Matushenko para que dirixise a nave.
miniatura|O Potemkin no porto de [[Constanza, Romanía|Constanza en xullo de 1905.]] Á mañá seguinte os tripulantes do Georgii Pobedonosets que eran leais ao goberno tsarista retomaron o control da nave e a encallaron no porto de Odesa. Os amotinados do Potemkin, xunto cos do Ismail, tomaron ao final do día a decisión de navegar ao porto romanés de Constanza para aprovisionarse de comida, auga e carbón. Os romaneses negáronse a facilitarlles os recursos e o comité do acoirazado ruso decidiu navegar ao pequeno e pouco defendido porto de Feodosia, en Crimea, onde esperaban conseguir o que necesitaban. O Potemkin fondeou alí o pero o gobernador da cidade tan só aceptou darlles comida. Á mañá seguinte os amotinados trataron de roubar varias barcazas de carbón, pero foron emboscados pola gornición do porto, que matou ou capturou a vinte e dous dos trinta mariñeiros implicados no roubo. O comité do Potemkin tomou esa tarde a decisión de regresar a Constanza.
Monte da Guía
miniatura|O monte da Guía dende o monte do Castro. miniatura|Ermida da Nosa Señora da Guía, no cumio do monte. O monte da Guía é unha elevación situada na parroquia viguesa de Teis, a carón da ría de Vigo, que acada 128 metros de altitude. É un dos parques maiores da cidade.
O monte da Guía está conectado co centro da cidade mediante o autobús urbano (liña 17).
Eleccións xerais de España de 1936
As coalicións electorais
O programa da coalición, que comezou a ser chamada Fronte Popular, malia que ese termo non aparecía no documento asinado o 15 de xaneiro e de que era un nome que nunca aceptou Azaña, era o dos republicanos de esquerda (e só se mencionaban as aspiracións das forzas obreiras coas que os republicanos de esquerda non estaban de acordo). O programa incluía, en primeiro lugar, a amnistía para os delitos "políticos e sociais" (o excarcelamiento de todos os detidos pola Revolución de 1934), a continuidade da lexislación reformista do primeiro bienio e a reanudación dos procesos de autonomía das "rexións", que levaba aparellada a reforma do Tribunal de Garantías Constitucionais. O goberno estaría formado exclusivamente por republicanos de esquerda e o socialistas dar o seu apoio desde o parlamento para cumprir o programa pactado. Así pois, a alianza de 1936 era circunstancial, limitada ás eleccións, e xa que logo ben diferente á de 1931.
Ás eleccións tamén se presentou unha terceira opción centrista encabezada polo presidente do goberno Portela Valladares e auspiciada por quen lle nomeou, o presidente da República Niceto Alcalá-Zamora, que pretendía consolidar un centro republicano que superase a bipolarización xurdida da Revolución de 1934. Esta foi unha das razóns da convocatoria de eleccións.
Anulacións
A tarde do 15 de marzo de 1936 as Cortes celebran sesión preparatoria, acordando a súa constitución interina para o día seguinte. Os deputados do Fronte Popular incorporados, prorrompen en vítores á República e en insultos ao presidente, o deputado de maior idade Ramón de Carranza:
TAAG Linhas Aéreas de Angola
TAAG Linhas Aéreas de Angola é a aeroliña nacional de Angola. Baseada en Luanda, a compañía opera unha frota completamente formada por avións Boeing en servizos domésticos dentro do país, servizos de medio alcance en África e voos de longo alcance cara Brasil, Cuba, Portugal, Francia, Reino Unido, Países Baixos, Alemaña e Bélxica. Orixinalmente foi creada polo goberno como DTA - Divisão dos Transportes Aéreos en 1938, cambiou o seu nome para TAAG Transportes Aéreos de Angola en 1973, e gañou o status de aeroliña de bandeira en 1975. No presente é membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional e da Asociación de Aeroliñas Africanas.
Mujeres Libres (revista)
Traxectoria
A segunda etapa desenvolveuse entre 1964 e 1976, na que se volveu publicar no exilio; primeiro en Londres e, despois en Montadin e Capestanh, dúas localidades do Languedoc francés. Estaba dirixida por Suceso Portales e Sara Guillén e, entre as colaboradoras aparecían Lola Iturbe, Tomás Cano, Violeta Olaya e outros. Entre os fotógrafos, Kati Horna.
Kutaisi
Aeroporto
A cidade dispón do Aeroporto Internacional de Kutaisi (IATA: KUT, ICAO: UGKO), un aeroporto localizado a 14 km de Kutaisi. É un dos tres aeroportos internacionais que operan en Xeorxia.
Darrun Hilliard
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Hilliard foi seleccionado na 38ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Detroit Pistons. Tras facer 9.3 puntos por encontro na Liga de Verán de Orlando, o 20 de xullo de 2015 asinou un contrato de tres anos cos Pistons.
Necesidades educativas especiais
Foi incorporada á lexislación española na LOXSE en 1990.
Definición
Os casos de altas capacidades intelectuais (superdotación) tamén son considerados necesidades específicas de apoio educativo, pois nestes casos, os contidos curriculares adoitan resultar fáciles ou mesmo aburridos para este alumnado con maior capacidade, polo que se propoñen varias solucións:
Kabaena
Kabaena (en indonesio: Pulau Kabaena) é unha illa continental no Mar de Flores, Indonesia, fronte ás costas de Célebes (Sulawesi). É unha parte da provincia de Célebes Suroriental. A súa superficie é de 873 km² e tiña preto de 26.535 habitantes en 2010.
Posúe unha superficie montañosa, sendo o punto máis alto o pico Sambapolulu (1.570 m). O cultivo de arroz, iuca, coco, a pesca, a explotación dos bosques e a cría de búfalos son as súas actividades económicas principais. a vila de Sikeli é a súa localidade máis importante.
Batalla de Berlín
Durante os combates, o Führer alemán Adolf Hitler suicidouse, así coma o seu Ministro de Propaganda Joseph Goebbels. O secretario persoal de Hitler, Martin Bormann presuntamente morreu intentando fuxir do cerco.
Pexego
miniatura|Pexegos na póla O pexego é o froito do pexegueiro (Prunus persica), da familia Rosaceae. Contén unha única e gran semente cuberta por unha casca dura, dentro dunha froita, de pel de veludo, que posúe unha carne que pode tirar a branco, amarelo, laranxa e incluso algo colorado; presenta un sabor doce e despide un delicado aroma.
Os pexegos, xunto coas cereixas, ameixas e albaricoques, son froitas de carabuña. Esta especie divídese en variedades cuxa carne se separa facilmente da carabuña e noutras nas que se adhire firmemente, como a variedade chamada pavía. As variedades de carne branca son tipicamente moi doces, con escaso gusto ácido e as máis populares de países como a China, o Xapón e os seus veciños asiáticos, mentres que as de carne amarela son preferidas nos países europeos e norteamericanos, posúen un fondo ácido, que se paladea xunto á dozura. A pel de ambas as variedades ten tons encarnados.
Glicoxenólise
Mecanismo
Nesta reacción a glicóxeno fosforilase corta o enlace glicosídico da glicosa terminal da cadea dunha das ramas do glicóxeno por medio dunha reacción de substitución dun grupo fosforil polo enlace glicosídico α[1→4]. Os residuos de glicosa son fosforolizados desta maneira ata que o encima chega ás proximidades do punto de ramificación do glicóxeno (detense catro residuos antes dese punto), o cal ten un enlace a α[1→6], que a glicóxeno fosforilase non pode romper.
Función
Nos hepatocitos (células do fígado), o principal propósito da degradación do glicóxeno é a liberación de glicosa á circulación sanguínea para que sexa captada polas células. O grupo fosfato da glicosa 6-fosfato é eliminado polo encima glicosa 6-fosfatase, que non está presente nos miocitos, pero si nos hepatocitos, e a glicosa libre sae da célula polos canais de difusión facilitada GLUT2 da membrana celular. O grupo fosfato que levaba unido, ao ter carga negativa, impedíalle saír da célula, pero sen el, a glicosa pode atravesar a membrana.
A Fontenla, Pravio, Cambre
A Fontenla é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 138 habitantes (68 homes e 70 mulleres).
Glicoxenólise
Importancia clínica
A administración parenteral (intravenosa) de glicagón é unha intervención médica común en casos de emerxencias diabéticas cando non se pode dar azucre por vía oral. Tamén pode administrarse por vía intramuscular.
Hoechst (colorante)
Aplicacións
miniatura|dereita|300px|Células [[HeLa vistas con microscopio electrónico de transmisión, con superposición da tinguidura Hoechst 33258 (azul). A célula da esquerda está en prometafase e os seus cromosomas emiten fluorescencia moi brillante porque teñen o ADN moi compactado.]]
Gran Premio do Canadá de 1974
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Castelo de Vilamarín
Exterior
O edificio, construído en perpiaños de granito cóbrese cunha cuberta de tella a catro augas, tellado do que sobresaen catro chemineas, unha delas particularmente interesante. Esta cuberta únese aos muros por medio dunha cornixa moldurada. A cheminea da cociña elévase ata cinco metros e é de sección cadrada de máis de dous metros de lado.
A Porta principal ábrese na fachada noroeste entre a torre circular dunha das esquinas e outra torre semicircular situada no centro deste pano noroeste. A porta é de arco de medio punto formado por grandes doelas de coidada cantería. Por encima dela unha estreita balconada con balaustrada une as dúas torres que flanquean o acceso. Tanto esta balconada como os beirís dos matacáns teñen canoneiras de defensa orientadas cara a defensa da porta.
Xunta Suprema Central
O Tratado de Fontainebleau
En 1806, tras fracasar no seu intento de invasión de Gran Bretaña, Napoleón decreta o Bloqueo Continental, que prohibía o comercio de produtos británicos no continente europeo. Portugal, tradicional aliado de Inglaterra, négase a acatalo, polo que Napoleón decide a súa invasión. Para iso necesita transportar alí as súas tropas terrestres.
As abdicacións de Baiona
O 10 de abril, o rei, desexoso de contar co beneplácito de Napoleón, partiu de Madrid coa súa comitiva e dispuxo que, na súa ausencia, rexera o goberno unha Xunta Suprema de Goberno presidida polo seu tío o infante Antonio. Á súa chegada a Burgos, o 12 de abril, non tivo noticias de Napoleón, e o xeneral Savary convenceuno de que proseguira viaxe a Vitoria, onde chegou o día 13. Napoleón entrara en Baiona o 15 e, tendo noticias disto o infante Carlos, que estaba en Tolosa, tamén foi para aló. O xeneral Savary aseguroulle a Fernando que se ía a Baiona ao encontro con Napoleón, este non tería inconveniente en recoñecelo como rei de España e, engadindo isto ao apoio que encontrou no seu conselleiro Escóiquiz, Fernando partiu de Vitoria o 19 precedido pola cabalaría francesa, xa que un inmenso xentío enchía as rúas para impedir aquela viaxe. Finalmente, chegou a Baiona o 20, onde ninguén saíu a recibilo.
Levantamento en España: o 2 de maio
Os madrileños comezaron así un levantamento popular espontáneo, pero longamente larvado dende a entrada no país das tropas francesas. Constituíron partidas de barrio mandadas por caudillos espontáneos, buscáronse armas, xa que nun principio as únicas de que dispuxeron eran navallas, e trataron de impedir a chegada de reforzos franceses. Porén isto non foi suficiente, porque cando os madrileños quixeron tomar as portas da cidade para impedir a chegada das forzas francesas acantoadas fóra da cidade, o groso das tropas de Murat (uns 30.000 homes) xa penetrara, dirixíndose cara ao centro.
Maria Teresa de Filippis
Traxectoria
De Filippis participou en varios eventos de carreiras de motor, incluíndo hillclimbing e carreiras de resistencia. Antes de darlle a oportunidade de pilotar na Fórmula Un, terminou segunda nunha carreira de coches deportivos de apoio ao Gran Premio de Nápoles de 1956, pilotando un Maserati 200S.
Xunta Suprema Central
O interregno: Murat, Lugartenente de Napoleón en España, e Xosé I
A Xunta Suprema decidiu ignorar os de 5 de maio e publicar o de renuncia do 6 de maio. Porén, dado que Carlos IV xa renunciara, de novo, á coroa, Murat quedou como lugartenente dun Reino sen rei, cuxos dereitos ostentaba o emperador dos franceses até o nomeamento dun novo rei (como o apreciamos nun decreto do 25 de maio). Murat, aproveitando a ocasión, chegou a propoñerse como candidato a rei e, de feito, comportouse como tal até que Napoleón designou ao seu irmán Xosé. España estaba, pois, nese momento, en interregno (termo que aparece no decreto de 6 de xuño proclamando a Xosé I rei de España).
Iniciativa da Xunta Provincial da Coruña
É aínda máis: o 2 de xuño acorda o seguinte:
Actuacións da Xunta
Ademais deste labor de recrutamento, hai que destacar que a Xunta se reservou o nomeamento dos mandos, polo menos dos superiores, como o demostra o feito da substitución de Filangieri por Joaquín Blake. Correspondeulle tamén á Xunta todo o referente á intendencia do exército e a organización de corpos como o de reserva ou o das Milicias Urbanas.
No pacto, acordábase loitar pola restitución da soberanía aos seus lexítimos monarcas, expulsando aos franceses. Galicia comprometíase a axudar ao exército portugués até "arrojar (...) la tiranía francesa"; á súa vez Portugal comprometíase a axudar a España cando se vira libre. Rogábase a Inglaterra que garantira o pacto. Foi asinado, por parte portuguesa, polo bispo do Porto como Presidente da Xunta de Goberno establecida nesa cidade, e por parte de España polo brigadier Figueroa. Aínda que a Xunta do Reino de Galicia actuaba como soberana, non era a súa intención, evidentemente, declararse como país independente, senón que o facía en canto a que consideraba que era, posibelmente, a única parte libre de España nese momento, ocupada case por completo por un exército estranxeiro. É dicir, a Xunta de Galicia consideraba que, nese momento, representaba á soberanía española.
A resposta do goberno inglés foi plenamente satisfactoria, xa que se comprometeu a enviar a Portugal un exército ao mando do xeneral Wellesley, obrigouse a transportar o exército de Dinamarca, liberou aos prisioneiros, asegurou a libre navegación e comezou a enviar municións e diñeiro, desprazando a Galicia, ademais, a sir Charles Stuart con carácter oficial de embaixador. Os envíos de diñeiro tiñan, naturalmente, varias contrapartidas. Ademais da liberdade de comercio que conseguiu Inglaterra a partir dese momento, que facilitou a entrada masiva de lenzos ingleses con notábel prexuízo para a burguesía galega, as remesas de diñeiro, sen xuros, estaban ben aseguradas. Nun documento datado o 29 de xullo de 1808 e transcrito por Díaz Otero podemos ler as condicións do empréstito:
Aristide Briand
Traxectoria
En marzo de 1906 confióuselle o ministerio de instrución pública, no goberno do radical Sarrien, en contra do consello de Jean Jaurès, que cría que Briand seguiría o mesmo patrón que Millerand en contacto co poder. O nomeamento de Briand foi moi mal visto pola SFIO, que o considerou unha traizón.
En 1914 confirmou a súa proximidade ao centro, coa creación, xunto con varios dirixentes, do Partido republicano democrático, unha efémera Federación de esquerdas.
KAGRA
alt=O KAGRA, en construción.|miniatura|O KAGRA, en construción. O KAmioka GRAvitational wave detector, KAGRA, é un interferómetro detector de ondas gravitacionais xaponés.
Aristide Briand
Traxectoria
miniatura|esquerda|A tumba de Aristide Briand no cemiterio de Cocherel en [[Houlbec-Cocherel.]] Briand volveu ao goberno a finais de xullo de 1914, primeiro como ministro de Xustiza de René Viviani, despois dende outubro de 1915 a 1917 como presidente da Asemblea Nacional coa carteira de Asuntos Exteriores. Tivo un papel fundamental na primeira guerra mundial.
Figura destacada na década de 1920 e comezos de 1930, foi presidente do Consello en cinco ocasións, ocupando o posto de ministro de Asuntos exteriores en 1921 e de abril de 1925 a xaneiro de 1932. Nesta época aproximouse aos socialistas, cos que estaba distanciado dende 1910.
Foi o seu papel internacional o que lle deu renome. Liderando o pacifismo francés de entreguerras, foi partidario da política de paz e colaboración internacional (Tratados de Locarno, 1925), presidente do Consello da Liga das Nacións, mediador no Incidente de Pétritch, coautor do pacto Briand-Kellogg en 1928. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1926, xunto con Gustav Stresemann, en recoñecemento aos seus esforzos para establecer unha paz duradeira.
KAGRA
Ligazóns externas
Web da gwcenter.icrr.u-tolyo.ac.jp
Xunta Suprema Central
Membros do Goberno Central
Os deputados que compuxeron a Xunta Suprema Central Gobernativa de España e Indias foron os seguintes (citados pola orde alfabética das provincias que os nomearon):
Unha Xunta itinerante: evolución durante a guerra da independencia
Nos meses que seguiron á súa fundación, a Xunta encargouse de organizar o país e dirixir a guerra, e entre os seus actos destacan a fixación dos tributos de guerra, o establecemento do Exército da Mancha, mandado polo xeneral Aréizaga e a sinatura do tratado de alianza coa Gran Bretaña (14 de xaneiro de 1809). A Xunta Central marcou un punto de ruptura co réxime centralista borbónico ao repartir a soberanía con América, outorgando representación soberana aos pobos americanos na Real Orde de 22 de xaneiro de 1809. Así e todo, a proporcionalidade dos representantes americanos foi amplamente discutida.
Consello de Rexencia de España e Indias
Creouse o 29 de xaneiro de 1810 na Real Illa de León (hoxe San Fernando, Cádiz), último lugar de refuxio, como vimos, da Xunta Suprema. A Rexencia estaba composta por cinco membros, ningún deles membro da Xunta Central, e un representante das colonias americanas. Estes foron o xeneral Castaños, os conselleiros de Estado Antonio de Escaño e Francisco Saavedra, o bispo de Ourense, Pedro de Quevedo y Quintano e, por parte das Américas, Esteban Fernández de León, os que, oficialmente, instalarían o Consello de Rexencia o 2 de febreiro. Ese día o membro americano debeu ser suplido polo seu compañeiro Miguel de Lardizábal y Uribe e ademais a Rexencia non acabou de completarse até que monseñor Quevedo puido presentarse, catro meses máis tarde, aínda que, ao acharse tres dos rexentes presentes, o mínimo requirido pola propia Xunta, esta podía desempeñar o seu labor.
Aristide Briand
Homenaxes
En Hardencourt-Cocherel, unha estatua de bronce feita por Émile Oscar Guillaume (1867-1942), instalouse en 1934, preto de onde está enterrado. Unha estatua idéntica atópase en Ouistreham, onde el adoitaba pasar as vacacións.
Julia Ares
Traxectoria
miniatura|250px|Monumento ás vítimas do terrorismo. O Portiño, A Coruña. Naceu no seo dunha familia cun longo percorrido no traballo do cristal na cidade da Coruña. A súa obra componse de esculturas, xoias e obxectos de vidro e valeulle o recoñecemento internacional e galardóns de países como o Xapón, onde foi premiada en numerosas ocasións na Bienal de Toquio e co Chairman Award do Museo Real de Ueno (Toquio). Ademais tamén gañuo o Premio do Xurado do Centro de Esmaltadores artísticos da República Arxentina.
Marcus Eriksson
Marcus Per Eriksson, nado o 5 de decembro de 1993 en Uppsala, é un xogador sueco de baloncesto profesional que xoga no Alba Berlin da Basketball Bundesliga.
Traxectoria profesional
O 11 de xullo de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo CB Gran Canaria.
Atlántida
Historia
Segundo a mitoloxía grega a Atlántida formaba parte do reino de Poseidón, deus dos mares. Nas montañas do centro da illa vivía unha rapaza orfa de nome Clito, da que Poseidon se apaixonou e para poder cohabitar con ela formou unha barreira constituída por unha serie de murallas e fosos de auga arredor da vivenda da súa amada. Deste xeito viviron moitos anos e da súa relación naceron cinco pares de xemelgos. Ó máis vello deulle o nome de Atlas. Despois de dividir a illa en dez áreas anelares, deulle a supremacía a Atlas, dedicándolle a montaña desde onde Atlas espallaba o seu poder sobre o resto da illa. En cada un dos distritos (aneis terrestres ou cintos), reinaban as monarquías de cada un dos descendentes dos fillos de Clito e Poseidón, e reuníanse unha vez ó ano no centro da illa, onde se localizaba o palacio central e o templo a Poseidón, que tiñan os muros cubertos de ouro. A reunión marcaba o inicio dun festival cerimonioso en que cada un dos monarcas tiña que cazar un touro, para beberen do seu sangue e comeren da súa carne entre críticas e loanzas.
Homoloxía
Homólogo/a pode referirse a:
Homolóxico/a pode referirse a:
Lúcia dos Santos
Ingreso no convento
En 1921, con 14 anos, ingresou no colexio das Irmás Doroteas en Vilar, preto de Porto. En 1925 e 1926 residía na residencia das Doroteas de Pontevedra, onde tiveron lugar as aparicións de Pontevedra, na Capela da Aparición situada na rúa de nome Sor Lucía. En 1928 ingresou no convento das Doroteas de Tui. En 1946 volveu a Portugal e en 1948 decidiu ingresar no Convento Carmelita de Santa Teresa de Coímbra en réxime de clausura. Adoptou os votos temporais o 3 de outubro de 1928, en 1934 os perpetuos, e o 31 de maio de 1949 os solemnes.
José Brañas Mahía
José Brañas Mahía, nado en Coirós e finado no mesmo concello o 25 de xaneiro de 1979, foi un avogado e político galego, alcalde de Silleda.
Federico de Luna
Traxectoria
Ilexítimo polo seu nacemento, ao falecer en 1407 o fillo froito do matrimonio de Martiño o Mozo coa súa segunda esposa Branca I de Navarra, seu pai iniciou o proceso de lexitimación que o convertería no seu herdeiro, para o cal lle concedeu os títulos de conde de Luna e señor de Segorbe.
Tras o Compromiso de Caspe, no que Federico non obtivo ningún voto, e ao ser aínda menor de idade, foi posto baixo a tutela de Ramón de Torrelles e Blanes. Federico reconñeceu a Fernando I como rei de Aragón e ao seu fillo Afonso como herdeiro, pero mantivo as súas pretensións ao trono siciliano enfrontándose á viúva do seu pai Branca I de Navarra.
Antonio Belló
Traxectoria
Comezou xogando ao fútbol no equipo xuvenil do Orihuela, na súa vila natal, e formou parte da selección murciana xuvenil. Aínda que o seu apelido era Benlloch, utliizaba Belló por ser máis sinxelo de pronunciar.
Dentículo dérmico
miniatura|250px|Dentículos dérmicos do [[tiburón limón (Negaprion brevirostris) vistos no microscopio electrónico.]] Os dentículos dérmicos, ou simplemente dentículos, son estruturas que se encontran na superficie corporal de moitos peixes cartilaxinosos e insectos. Nos peixes cartilaxinosos, como os tiburóns, os dentículos substitúen a función das escamas dos peixes óseos. Teñen unha estrutura similar á dos dentes, e é posíbel que os dentes evolucionaran dos dentículos nos peixes primitivos. Nos tiburóns fórmanse da dentina de papilas cutáneas. A forma dos dentículos varía segundo as especies e pode ser utilizada na súa identificación.
Cubo de Rubik
Vértices superiores (ASP; PSD; ASE; PSE)
Agora o cubo está na súa posición, pero se non está ben orientado haberá que realizar os seguintes movementos (cubiño na posición ASD = Anterior Superior Dereita):
Vértices da base (ABD; PBD; ABE; PBE)
Unha vez realizados estes movementos, hai que pasar a orientalos (como se di no punto seguinte, Orientación:).
Logo hai que soster o cubo segundo o indicado tendo en conta a posición de cada cara, e despois realizar os seguintes movementos:
Arestas da base (AB; DB; PB; EB)
esquerda|150px|Arestas da base.
Star Wars: The Rise of Skywalker
Star Wars: The Rise of Skywalker (tamén coñecido como Star Wars: Episode IX – The Rise of Skywalker) é un filme estadounidense de 2019 producido, coescrito e dirixido J. J. Abrams. É o terceiro filme da triloxía secuela da Guerra das galaxias, despois de The Force Awakens (2015) e The Last Jedi (2017), e o episodio final da "saga Skywalker". Foi producido por Lucasfilm e a compañía de Abrams, Bad Robot Productions, e foi distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. O elenco está composto por Carrie Fisher, Mark Hamill, Adam Driver, Daisy Ridley, John Boyega, Oscar Isaac, Anthony Daniels, Kelly Marie Tran, Naomi Ackie, Domhnall Gleeson, Richard E. Grant, Lupita Nyong'o, Keri Russell, Joonas Suotamo, Ian McDiarmid e Billy Dee Williams.
Emilio Prados
Traxectoria
Da súa produción no exilio destacan Jardín cerrado, Penumbras e Río natural, escritos entre 1940 e 1956, nelas a intriga amorosa é o único elemento que salva ao poeta da soidade, a morte e a desesperación.
Jozabed Sánchez
Jozabed Sánchez Ruiz, nado o 8 de marzo de 1991 en Mairena del Alcor, é un futbolista español que xoga como centrocampista para o Málaga CF.
Frederick Ashton
Traxectoria
Ashton naceu en Ecuador de pais británicos, comeza a súa carreira no Ballet Rambert (1926-1937), especialmente recordado pola súa versión de La Fille Mal Gardee. Foi o coreógrafo principal do Royal Ballet de 1937 a 1970 e director (1963-1970).
Monte de Meda, Guntín
San Martiño de Monte de Meda é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 98 habitantes, deles 48 eran homes e 50 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. É limítrofe coa parroquia homónima Monte de Meda, Lugo.
Premio Goya de honra
miniatura|[[Manuel Alexandre]]
Alexa Davalos
Alexa Davalos Dunas, nada o 28 de maio de 1982 en París, é unha actriz de nacionalidade estadounidense. É coñecida por participar en filmes de Hollywood como Feast of Love, The Chronicles of Riddick, The Mist, Defiance, e Furia de titáns.
Leda
Dunha vez que camiñaba xunto ó río Eurotas encontrouse con Zeus transformado en cisne e finxindo ser perseguido por unha aguia. Como consecuencia desa relación chocou dous ovos dos que naceron catro fillos: Helena, Clitemnestra, Cástor e Pólux, aínda que só Helena e Pólux son considerados fillos de Zeus.
I (cirílico)
Táboa de códigos
! Codificación de caracteres ! Tipo ! Decimal ! Hexadecimal ! Octal ! Binario Os seus códigos HTML son: &# ; ou &amp;#x418; para a minúscula e &# ; ou &# ; para a minúscula.
Mærsk Mc-Kinney Møller
Traxectoria
Møller converteuse nun socio da AP Moller-Maersk Grupo en 1940. No ano 2004, regalou ao pobo dinamarqués a ópera de Copenhaguen, deseñada por Henning Larsen, para a que doou aproximadamente 400 millóns de dólares, co que se construíu en menos de 3 anos.
Lesende, Lesende, Lousame
Lesende é un lugar da parroquia de Lesende no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 96 habitantes (53 homes e 43 mulleres).
Thanasis Antetokounmpo
Traxectoria profesional
O 11 de xullo de 2017, asinou un contrato de dous anos co Panathinaikos BC grego.
Interacción proteína-lípido
Perturbacións da bicapa lipídica debidas á presenza de proteínas de membrana laterais
Resultados recentes obtidos usando métodos ópticos non etiquetados como a interferometría de polarización dual, que mide a birrefrinxencia (ou orde) nas bicapas lipídicas mostran como as interaccións con péptidos e proteínas poden influír na orde da bicapa, demostrando especificamente a asociación en tempo real coa bicapa e a concentración de péptido crítica á cal os péptidos penetran e distorsionan a orde da bicapa.
Núcleo externo
Composición
Durante o arrefriamento posterior da Terra, o líquido foi cristalizando formando o núcleo interno no centro do núcleo líquido. A densidade do núcleo interno, segundo os sismólogos, é maior que a do núcleo líquido que o rodea. Sería, pois, máis puro en ferro, o que, en consecuencia, faría que no núcleo líquido se concentrasen cada vez máis elementos lixeiros a medida que o núcleo interno crecía.
Dinámica
Outra fonte de movemento no núcleo líquido é a convección composicional, a cal resulta da cristalización fraccionada do líquido do núcleo externo, que fai crecer o núcleo interno. A aliaxe de ferro-níquel que se deposita na superficie do núcleo interno é máis pura que o metal líquido no que precipita, o proceso de solidificación libera elementos lixeiros (as impurezas) na base do núcleo externo. O metal líquido a este nivel é máis lixeiro, é dinamicamente inestable e ascende a través do núcleo externo, mesturándose progresivamente co resto do líquido.
Dínamo
O núcleo externo presenta movementos convectivos rápidos que inducen un efecto dínamo, que é a orixe do campo magnético terrestre.
Angostura trifoliata
Angostura trifoliata ou Galipea cusparia, coñecida como angostura, é unha especie fanerógama de planta medicinal, árbore da familia das rutáceas orixinaria de Suramérica. A súa cortiza emprégase polo seus principios amargos. É orixinaria de Venezuela.
Descrición
As flores xorden en longos acios axilares, de cor branca e con penachos peludos na parte exterior. A cortiza é de cor marrón-gris.
Propiedades
Aínda que a angostura (árbore) e o licor amargo de Angostura comparten o nome, o licor é chamado así pola cidade de Angostura, Venezuela, é dicir, que, pola contra do que se cre popularmente, non fai uso da Angostura trifoliata.
Castro Caldelas
Historia
miniatura|300px|[[Foro do bo burgo de Castro Caldelas, privilexio dado polo rei Afonso VIII. Primeiro documento real en lingua galega. Allariz, 1228.]] Tense constancia arqueolóxica de poboación humana desde a época do megalitismo, debido á existencia de varias mámoas no burgo e na Serra da Mazaira. Desde entón o territorio non deixou de estar ocupado; na idade de bronce unha comunidade gravou varios petróglifos en Veiga de Sas. Da idade de ferro a cultura castrexa deixou os restos da varios poboados: o castro de Paradela, o castriño da Cerca (Serra de Mazaira) e o Outeiro da Torre (San Martiño), todos eles pertencentes á tribo galaica dos tiburos.
Noite das bandeiriñas
Esta tarefa lévana a cabo os mozos dirixidos por un experto. En equipo, un encárgase de poñer o engrudo, outros trasladan as bandeiras ata os cordeis e uns terceiros dedícanse a colocalas. Ao terminar cada un dos cordeis enrólase coidadosamente nunha especie de cruz de madeira, á espera da noite da instalación. esquerda|miniatura
Lingua huasteca
O nome da lingua na propia fala é Téenek, aínda que é coñecida polo xeral como "huasteco". Este é en realidade o nome náhuatl que pasou despois ó castelán.
Alzhéimer
Polo xeral, o síntoma inicial é a inhabilidade de adquirir novas memorias, pero adoita confundirse con actitudes relacionadas coa vellez ou o estrés. Ante a sospeita de alzhéimer, o diagnóstico realízase con avaliacións de conduta e cognitivas, así como neuroimaxes, de estar dispoñibles. A medida que progresa a enfermidade, aparecen confusión mental, irritabilidade e agresión, cambios do humor, trastornos da linguaxe, perda da memoria de longo prazo e unha predisposición a illarse a medida que os sentidos do paciente diminúen. Gradualmente pérdense as funcións biolóxicas que finalmente levan á morte. O prognóstico para cada individuo é difícil de determinar. A media xeral é de 7 anos, menos do 3% dos pacientes viven máis de 14 anos despois do diagnóstico.
Epidemioloxía
A incidencia en estudos de cohortes, mostra taxas de entre 10 e 15 novos casos cada mil persoas ao ano para a aparición de calquera forma de demencia e entre 5 e 8 para a aparición do alzhéimer. É dicir, a metade de todos os casos novos de demencia cada ano son pacientes con alzhéimer. Tamén hai diferenzas de incidencia dependendo do sexo, xa que se aprecia un risco maior de padecer a enfermidade nas mulleres, en particular entre a poboación maior de 85 anos.
Etioloxía
Outro grande factor de risco xenético é a presenza do xene da APOE4, o cal tende a producir unha acumulación amiloide no cerebro antes da aparición dos primeiros síntomas do alzhéimer. Polo tanto, a deposición do amiloide Aβ tende a preceder a clínica do alzhéimer. Outras evidencias parten dos achados en ratos xeneticamente modificados, os cales só expresan un xene humano mutado, o da APP, o cal invariablemente cáusalles o desenvolvemento de placas amiloides fibrilares. Descubriuse unha vacina experimental que causaba a eliminación destas placas pero non tiña efecto sobre a demencia.
Coidados
Debido a que o alzhéimer non ten cura, co tempo o paciente cae nun estado de imposibilidade de autosuficiencia para coidar de el mesmo, polo que os coidados por terceiros son unha medida vital para esa deficiencia e deben ser abordados coidadosamente durante o curso da enfermidade.
Marcapasos cerebral
A estimulación cerebral intenta normalizar a actividade, cun dispositivo chamado neuroestimulador, similar a un marcapasos cardíaco. O dispositivo forma parte dun tratamento chamado estimulación cerebral profunda (ECP), que involucra a liberación de impulsos eléctricos para regular a actividade cerebral. A investigación, levada a cabo na Escola de Medicina Johns Hopkins, forma parte dun proxecto máis amplo iniciado no Canadá, onde xa se implantou o marcapasos a seis pacientes coa enfermidade. O tratamento logrou que os pacientes —todos con formas moderadas de alzhéimer— mostrasen un incremento na actividade neuronal durante 13 meses.
Prevención
miniatura|Certas actividades intelectuais, tales como xogar o [[xadrez, así como as interaccións sociais regulares, foron asociadas en estudos epidemiolóxicos cun reducido risco de contraer a enfermidade de Alzheimer. Con todo, non se atopou aínda unha relación causal.]] Os estudos globais sobre as diferentes medidas que se poden tomar para previr ou retardar a aparición da enfermidade de Alzheimer teñen resultados contraditorios e non se comprobou aínda unha relación causal entre os factores de risco e a enfermidade, nin se atribuíron a efectos secundarios específicos. Polo momento, non parece haber medidas definitivas para previr a aparición do alzhéimer.
Os compoñentes dunha dieta mediterránea, que comprende froitas e vexetais, pan, cebada e outros cereais, aceite de oliva, peixes e viño tinto, poden reducir de xeito individual ou colectiva o risco e o curso da enfermidade de Alzheimer. Varias vitaminas, tales como a vitamina B12, B3, C ou o ácido fólico, parecen estar relacionadas cunha redución do risco de alzheimer. Con todo, outros estudos indicaron que non teñen un efecto significativo no desenvolvemento ou o curso da enfermidade, ademais de que poden causar efectos secundarios importantes. Vitaminas non preveñen a enfermidade: *
Gerald M. Edelman
Premio Nobel
No comunicado de prensa do Premio Nobel de 1972, o Instituto Karolinska, eloxiou o traballo realizado por Edelman e Porter como un moi importante avance:
Can sen Dono
Historia
2. O Manifesto en Defensa do Humor, 1983, pode considerarse como unha firme campaña que reivindicaba a falta de atención ao humor gráfico e literario galego. Os artífices foron Siro e Xaquín Marín -ámbolos dous figuras importantes do humorismo galego- e durante dous anos dedicáronse a percorrer Galicia ensinando as súas viñetas e declamando o manifesto.
Periodicidade
Segundo fontes externas editáronse un total de 27 números até abril do 1991 en dúas etapas. Ao comezo era unha revista mensual (que vai do número 0 ata o 14, máis dous especiais: un Especial adicado ao Humor Histórico e outro dedicado a Luís Seoane) que pasou despois a trimestral (do número 17 ao 23, xa en 1991, máis tres exemplares extras: o especial dedicado ás Eleccións Xerais 1989, outro as Eleccións ó Parlamento Galego, e o Especial Carballeira de San Xusto), para rematar saíndo de xeito circunstancial (coincidindo con eventos puntuais como as eleccións, o referendo da OTAN, a Guerra do Golfo Pérsico etc.).
Seccións habituais
Os Meus Viaxes foi escrita por Cibrán Rivas nos números CSD3, CSD5 e CSD8.
Debuxantes acreditados
Na primeira fase da revista as viñetas e debuxos veñen firmados polos seus autores. Dende o número 0 inclúense nomes como os de Fragoso, Xaquín Marín, portugueses como Relvas ou Zé D’Almeida.
Espazos e colaboracións eventuais
En Can sen dono aparecen numerosas colaboracións de carácter único como son as aparicións de Pasteur (Cousas do imperio, CSD0), Dámaso Montenegro (Abrimos sábado á tarde, CSD0), Forxán (A meniña de Casagrande, CSD1), Wilson Lacoste (O Socialismo non botou a Porta da ‘poltrona’, CSD1), Xesús Campos (Os anos 50, CSD3) ou Siro Campos (Curiosidades comunitarias, CSD13). Outras colaboracións salientábeis son as de Xohan Oca Pédor, Iglesias Viqueira, Bártolo de Sassoferrato ou Louis de Montvenus.
Hormona luteinizante
Estrutura
NH2 – Ser – Arg – Glu – Pro – Leu – Arg – Pro – Trp – Cys – His – Pro – Ile – Asn – Ala – Ile – Leu – Ala – Val – Glu – Lys – Glu – Gly – Cys – Pro – Val – Cys – Ile – Thr – Val – AsnThr – Thr – Ile – Cys – Ala – Gly – Tyr – Cys – Pro – Thr – Met – Met – Arg – Val – Leu – Gln – Ala – Val – Leu – Pro – Pro – Leu – Pro – Gln – Val – Val – Cys – Thr – Tyr – Arg – Asp – Val – Arg – Phe – Glu – Ser – Ile – Arg – Leu – Pro – Gly – Cys – Pro – Arg – Gly – Val – Asp – Pro – Val – Val – Ser – Phe – Pro – Val – Ala – Leu – Ser – Cys – Arg – Cys – Gly – Pro – Cys – Arg – Arg – Ser – Thr – Ser – Asp – Cys – Gly – Gly – Pro – Lys – Asp – His – Pro – Leu – Thr – Cys – Asp – His – Pro – Gln – Leu – Ser – Gly – Leu – Leu – Phe – Leu – OH
Elevacións relativas
Nos nenos con puberdade precoz de orixe hipofisaria ou central, os niveis de LH e FSH poden chegar aos rangos reprodutivos en lugar de ser baixos como correspondería á idade.
Historia da informática
A historia da informática ou historia da computación remóntase á prehistoria, chegando aos ordenadores actuales aparecidos por primeira vez no século XX. Os ordenadores non son un invento de alguén en especial, senón o resultado de ideas e realizacións de moitas persoas relacionadas coa electrónica, a mecánica, os materiais semicondutores, a lóxica, o álxebra e a programación. miniatura|200px|O [[EDVAC, un dos primeiros ordenadores]]
Da prehistoria ao século XX
Os primeiros esbozos de cálculo remóntanse ao ano 3000 adC. Os babilonios que habitaron na aitigua Mesopotamia empregaban unhas pequenas bólas feitas de sementes ou pequenas pedras, a xeito de "contas" agrupadas en carriles de cana.
Os chineses desenvolveron o ábaco, con este realizaban cálculos rápidos e complexos. Este instrumento tiña un marco de madeira cables horizontais con bólas furadas que corrían de esquerda a dereita.
Segunda guerra mundial
En 1941 Mauchly matriculouse nuns cursos na Escola Moore de Enxeñaría Eléctrica da Universidade de Pensilvania, onde coñeceu a John Presper Eckert, un instrutor de laboratorio. A escola Moore traballaba entón nun proxecto conxunto co exército para realizar unhas táboas de tiro para armas balísticas. A cantidade de cálculos necesarios era inmensa, tanto que se demoraba uns trinta días en completar unha táboa mediante o emprego dunha máquina de cálculo analóxica. Aínda así, isto era unhas 50 veces máis rápido do que tardaba un home cunha sumadora de sobremesa.
ENIAC
O que caracterizaba ao ENIAC como a un computador moderno non era simplemente a súa velocidade de cálculo, senón o que permitía realizar tarefas que antes eran imposibles.