cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pepe Rei
Traxectoria
En 1994, a Ertzaintza rexistrou a sede de Egin, incautando material informático do equipo de investigación. Ese mesmo ano atopáronse coincidencias entre os ficheiros das investigacións do equipo de Rei e a información sobre obxectivos incautada a ETA. En agosto, Pepe Rei foi detido por orde do xuíz Carlos Bueren, acusado de proporcionar esta información ao grupo terrorista, pero foi absolto en 1997.
Xinzo de Limia
Demografía
Fonte: Instituto Nacional de Estadística (INE), 1857-2011
Entroido
Xinzo de Limia ten un dos ciclos de entroido máis longos de Galicia, con cinco semanas de duración. Iníciase o sábado anterior ao domingo fareleiro co petardazo, onde a xente se xunta na Praza Carlos Casares para dar a benvida ao entroido cunha conta atrás; no propio domingo ten lugar a primeira batalla co farelo. A procesión do Meco ten lugar desde o Barrio de Abaixo, que ao escurecer sae pola rúa dos Viños acompañado con fachucos de palla e unha gran comitiva formada polo carro cos bois, touro, choqueiros, máscaras, cura, gaiteiros, apeiros de labranza e gandeiros con vestimenta tradicional.
Fornos, Sueiro, Culleredo
Fornos é un lugar da parroquia de Sueiro no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña 77 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 39 eran homes e 38 mulleres.
Pobos turcos
Distribución xeográfica
miniatura|400px|Número de falantes nativos da familia das linguas turcas.
Na actualidade hai seis países turcos independentes:
Existen varias repúblicas autónomas turcas e rexións gobernadas polos turcos na Federación rusa: República de Altai, Bashkortostán, República dos Chuvaxos, Daguestán, Khakasia, Karachai-Cherkesia, Tartaristán, Tuvá e Iakutia. Cada república autónoma turca da Federación Rusa ten a súa propia bandeira, parlamento, leis e lingua oficial.
Hai outras dúas rexións autónomas turcas importantes: a Rexión Autónoma Uigur de Xinjiang (tamén coñecida como Turquestán Oriental), no oeste da China, e rexión autónoma de Gagaucia, situada en Moldavia oriental. Ademais, hai varias rexións turcas non recoñecidas en Irán e partes de Iraq, Afganistán, Paquistán, Taxiquistán e parte de Casaquistán.
Kiko Veneno
Traxectoria
En 1992 Kiko apadriñou o nacemento dun grupo que se ía chamar Mártires del Compás, formado por Chico Ocaña, Raúl Rodríguez e José Caraoscura. Desacordos entre Ocaña e Kiko provocaron, porén, que o grupo se separase en dous: Ocaña apropiouse do nome do grupo e continuou en solitario, e Raúl Rodríguez e José Caraoscura (con Kiko na sombra) formaron Caraoscura. Estes publicaron un disco en 1995 titulado ¿Qué es lo que quieres de mí?.
O Cachafeiro, Forcarei, Forcarei
O Cachafeiro é un lugar da parroquia de Forcarei, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 88 habitantes deles 37 homes e 51 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Holocausto
Terminoloxía
Tamén se emprega para nomealo o vocábulo Shoá, Shoah ou Sho'ah), procedente do hebreo שואה e que significa "catástrofe". A palabra forma parte da expresión Yom ha-Sho'ah, coa que se nomea en Israel o día oficial da Memoria do Holocausto.
Illa Lougheed
Historia
O 14 de abril de 1993, Environment Canadá revogou un permiso concedido a Panarctic Oils Ltd. para desfacerse de 400 toneladas de chatarra no océano fronte á illa de Lougheed. A decisión tomouse en resposta ás preocupacións expresadas polos residentes de Grise Fiord, Resolute, Arctic Bay e Pond Inlet. En lugar de botar o material no mar, iniciouse un proxecto de investigación para avaliar o impacto ambiental da acumulación de chatarra na illa Lougheed.
Holocausto
A cuestión organizativa e o papel de Hitler
Son seguras, con todo, as súas declaracións xustificativas do xenocidio, especialmente concentradas durante os primeiros meses de 1942, e con referencias directas que demostran o seu coñecemento do mesmo.
Substrato ideolóxico
O antisemitismo presente, en maior ou menor medida, na Europa Occidental e nos Estados Unidos, ademais dos problemas económicos derivados da Gran Depresión, provocaron tamén «a desgana dos responsables políticos británicos e estadounidenses á hora de realizar algún esforzo significativo de salvamento de xudeus europeos durante o Holocausto».
A República de Weimar
No contexto do interese global europeo por diversas teorías de raza pseudocientíficas, desenvoltas moito antes da primeira guerra mundial e co obxecto de xustificar a exclusión e represión de determinados sectores da sociedade, en 1923 creouse a primeira cátedra de hixiene racial na Universidade de Múnic e en 1927, en Berlín, o Instituto Emperador Guillermo de Antropoloxía, Herdanza Humana e Eugenesia.
O antisemitismo na sociedade alemá
Con todo,
Reacción das igrexas cristiás
Representados en imaxes polos católicos, Xesús, María, Paulo de Tarso, Pedro e os apóstolos convertíanse nun problema práctico para a idea nazi de que a raza xudía era maligna por si mesma e debía ser eliminada. Existía unha contradición entre a idea da supremacía da raza aria e o ensino de que Israel é o pobo das promesas e que Abraham (un xudeu) é o pai da fe de todos os cristiáns, peor aínda dicir que un xudeu é o salvador do mundo e que a súa nai xudía, é nai de Deus, nai dos cristiáns, intercesora ante o seu fillo,  asunta ao ceo e raíña universal. Isto levou aos nazis para buscar unha adaptación do cristianismo que puidese ser temporalmente tolerable para a súa ideoloxía, por iso Hitler usou o termo «Cristianismo positivo» no artigo 24 da Plataforma do Partido Nazi en 1920, afirmando que:
De acordo aos nazis existía un dualismo entre a raza aria nórdica divina (co seu sangue, cultura e terra) e a raza xudía supostamente  maligna e oposta á raza aria. Rosenberg escribió "o Mito do Século XX" (Der Mythus des 20. Jahrhunderts), (1930), onde como consecuencia dese  dualismo, describiu á Igrexa católica como un dos principais inimigos do nazismo e propoñía substituír o cristianismo tradicional co "mito do sangue"  neo-pagá. O libro é antisemita radical e en consecuencia ao cuestionar a orixe  semita do cristianismo tórnase  anticristiano en xeral e particularmente  anticatólico, ao considerar a universalidade do catolicismo e a súa «versión xudaizada» do cristianismo como un dos factores na escravitude espiritual de Alemaña e da contaminación  semítica do mundo:
Na encíclica, en cuxa redacción participou o bispo de Berlín  von  Preysing,  Pio  XI compara aos líderes nazis con Xudas (artigo 21): «Se o  opresor ofrece o trato de  apostasía que só Xudas pode, á conta de calquera sacrificio  mundano, respondan co noso Señor: "Vaite, Satanás, porque escrito está: Ao Señor o teu Deus adorarás, e a el só servirás"».
Os nazis reaccionaron con furia, Hitler xurou “vinganza contra a Igrexa” polo seu apoio ao "sionismo" e tomaron severas represalias por esta encíclica. Thomas Bokenkotter escribe: "os nazis estaban furiosos. Como vinganza pecharon e selaron todas as imprentas que imprimen a encíclica. Eles tomaron numerosas medidas  vengativas contra a Igrexa, incluíndo a organización dunha longa serie de xuízos de inmoralidade do clero católico”. Pola súa banda Shirer informou que "durante os seguintes anos, miles de sacerdotes católicos, monxas e líderes laicos foron arrestados, moitos deles por cargos falsos de "inmoralidade" ou "contrabando de moeda estranxeira” ".
O 21 de novembro de 1938, o papa insistiu en que «existe unha soa raza humana», ao que Robert Ley, ministro de traballo nazi respondeu ao día seguinte: «Non se tolerará a compaixón para os xudeus. Negamos a afirmación do papa de que non hai máis que unha soa raza humana. Os xudeus son parasitos». O Vaticano enviou mensaxes aos arcebispos do mundo para iniciar trámites para dar visas aos alemáns non arios para saír do país. Estímase que uns 200 000 xudeus lograron usar estas visas para fuxir do terceiro Reich.
O primeiro de setembro de 1939, Alemaña nazi invadiu a Polonia en conxunto coa Unión Soviética iniciando así a segunda guerra mundial. A poboación civil e o clero católico de Polonia foron masacrados. Aos xudeus que vivían en Polonia tratóuselles de forma salvaxe. No 20 de outubro de 1939 o sucesor de Pio  XI, o papa  Pio  XII promulgo a  encíclica  Summi  Pontificatus, sobre as limitacións da autoridade do estado,  desaprobando a guerra, o racismo, o antisemitismo, a invasión a Polonia e a persecución aos católicos. Escribiu acerca da necesidade de traer de volta á Igrexa os que acolleran as ideas nazis e que estaban a seguir «un falso estándar... enganados polo erro, a paixón, a tentación e o prexuízo, [que] desviáronse lonxe da fe no Deus verdadeiro». Escribiu sobre «Os cristiáns, por desgraza máis de nome que de feito» que mostraron «covardía» para a persecución e apoiou a resistencia. Tamén reiterou a condena ao antisemitismo e a igualdade entre o xudeu e o non xudeu: «o home "non é nin xentil, nin xudeu, circunciso nin incircunciso, bárbaro nin escita, servo nin libre. Pero Cristo é todo e en todos"».
En 1940, o ministro de relacións exteriores nazi Joachim von Ribbentrop dirixiu a única delegación nazi de alto nivel á que se lle permitiu unha audiencia con Pío XII e preguntoulle por que o papa púxose ao lado dos aliados. Pío XII respondeu cunha lista das recentes atrocidades nazis e as persecucións relixiosas cometidas contra os cristiáns e os xudeus, en Alemaña e en Polonia, o que levou ao New York Times desa época para encabezar a noticia sobre a reunión "Dereitos dos xudeus defendidos" e a escribir das «ardentes palabras que o papa pronunciou a herr Ribbentrop sobre a persecución relixiosa».
O antisemitismo en Hitler e o nazismo
Ata 1924, a demagoxia global antisemita era o tema principal en case todos os discursos de Hitler e dirixíase, especialmente, contra os xudeus polo seu suposto papel como financeiros, capitalistas, responsables do mercado negro e aproveitados. Con todo, o impacto da guerra civil rusa modificou esta liña discursiva cara á identificación dos xudeus co  bolxevismo e cara a un explícito  antimarxismo (que Hitler igualaba á loita contra os xudeus).
Facendo uso dunha linguaxe non só extremo, senón tamén proto-xenocida, era característico así mesmo dos discursos de Hitler, cando tocaba a cuestión xudía, a deshumanización constante á que sometía aos xudeus
Con todo, só unha minoría do partido nazi consideraba o antisemitismo como a cuestión principal, sendo un tema menos atractivo á hora de conseguir seguidores como o podían ser o anticomunismo, o nacionalismo ou o desemprego. Aínda así, constituíu un elemento clave no recrutamento entre os mozos, ata o punto de converterse no trampolín para que os nazis puidesen chegar a dominar as universidades alemás xa cara a 1930, e foi relativamente fácil propagalo entre as clases médicas e profesorales, onde se fomentou a competitividade cos numerosos xudeus presentes nelas.
As políticas antisemitas do nazismo
Durante a noite do 10 de maio produciuse unha queima pública de máis de 20 000 libros, moitos deles de autores xudeus, nas prazas de cidades de todo o país, o que pretendía simbolizar o fin da influencia intelectual do xudaísmo en Alemaña.
En maio, Rudolph  Hess creou a «Oficina de política racial do Partido Nacional-Socialista Alemán de Traballadores».
Tras prohibir en abril que os xudeus se puidesen exhibir coa bandeira de Alemaña e expulsalos en maio do exército, a mala imaxe exterior que xeraba todo este tipo de accións, e a convicción de que se promovían desde o goberno actos de vandalismo contra os xudeus, resolveuse coa promulgación en setembro de 1935 das leis raciais de Núremberg, coas que se tentou contentar tanto á burocracia do partido nazi como aos seus elementos máis radicais.
As leis de Núremberg e a celebración dos Xogos Olímpicos en Berlín fixeron posible un período de tranquilidade física para os xudeus, que duraría ata 1938; en agosto de 1935, Hitler e Hess chegaran mesmo a prohibir as accións individuais  contras os xudeus. Con todo, os proxectos de agravamento da actitude dos nazis respecto dos xudeus seguiron adiante.
O 28 de marzo de 1938, todas as organizacións xudías perderon definitivamente o seu status oficial e un mes despois, o 21 de abril, un decreto excluíu aos xudeus da economía nacional, estipulando ademais a toma dos seus bens. Desde ese momento, os xudeus houberon de rexistrar todas as súas propiedades e bens por valor superior aos 5000 marcos, co obxecto final de poder ser poxadas entre os non xudeus.
A Noite dos cristais rotos o comezo das deportacións e os guetos
A primeira deportación en masa produciuse en outubro de 1938, cando 16 000 xudeus de orixe polaca foron expulsados de Alemaña, sendo abandonados na fronteira con Polonia, que lles negou a entrada. O fillo dun deles, Herschel Grynszpan, que residía en París, reaccionou asasinando ao terceiro secretario da embaixada alemá en París. A propaganda nazi cualificou a acción como declaración de guerra e como un acto máis da conspiración judeomasónica mundial. Así, un día despois da morte do diplomático, o 10 de novembro, tivo lugar a Noite dos cristais rotos (Kristallnacht), pogromo instigado polo ministro de propaganda Joseph Goebbels, pero con exprésaa aprobación de Hitler, que constituíu a exhibición pública de antisemitismo máis violenta en Alemaña desde a época das cruzadas e marca o inicio do Holocausto.
miniatura|[[Insignia amarela. Introducida na Polonia ocupada desde 1939, a partir de 1941 foi obrigatorio para os xudeus alemáns e austríacos portar unha estrela amarela coa inscrición Jude ("xudeu" en alemán) expresada en caracteres pseudo-hebreos. ]] A partir do 21 de febreiro de 1939, os xudeus de Alemaña víronse obrigados a entregar ás autoridades todo o ouro e a prata que tivesen en posesión. O 15 de marzo de 1939 Alemaña iniciou a ocupación de Checoslovaquia; as SS tiveron que ocuparse duns 120 000 xudeus. En menos de seis meses, máis de 30 000 emigraron e 19 000 deixaron Europa, tras ser amoreados en Praga. Ao final, do total restante só sobrevivirían 10 000.
En 1939, 78 000 xudeus abandonaron Alemaña e confiscouse por todo o país obxectos de valor pertencentes aos xudeus. Finalmente, o 12 e 13 de febreiro de 1940 comezaron as deportacións dos xudeus de Alemaña, especialmente desde Pomerania. Os poucos que foron quedando viron como se deterioraba completamente a súa vida civil no país: prohibición da emigración (outubro de 1941), disolución da liga cultural xudía (setembro de 1941), leis que practicamente condenaban á pena de morte por calquera infracción (decembro de 1941) e marcado cunha estrela de papel branco de todo fogar xudeu (marzo de 1942).
Os guetos
O primeiro gueto abriuse o 8 de outubro de 1939 en Piotrków Trybunalski, distrito de Łódź, e o 19 de outubro creouse o de Lublin. En 1940 creáronse o de Łódź, e o Bedzin.
Na primavera de 1941 establecéronse os guetos de Cracovia, Lublin (ambos en marzo) e o de Kielce. En abril establecéronse dous guetos separados en Radom e un en Czestochowa.
Cando no outono de 1941 empezaron a chegar ao Warthegau os primeiros xudeus  deportados de Alemaña, as posibles saídas empezaron a buscarse de forma clara noutros métodos. De feito,
Estes meses do outono de 1941 serían decisivos no deseño e plasmación do Holocausto, por canto as autoridades rexionais nazis, a falta de directrices claras desde Berlín, víronse obrigadas a recorrer a unha toma de decisións por propia iniciativa para liberar as súas áreas de xudeus. Foi nesas datas cando se iniciaron algúns programas locais de exterminio, aínda co coñecemento de Berlín.
Francia, Bélxica, Países Baixos, Escandinavia
A presenza do antisemitismo en Europa, reforzada pola actuación dos nazis, fíxose patente mesmo en zonas onde non había un dominio directo destes. Así, por exemplo, na Francia de Vichy, onde o triunfo de Pétain e dos nacionalistas de extrema dereita fixeron que no réxime houbese un núcleo antisemita que sería responsable de distintas medidas discriminatorias: prohibición de posuír ou dirixir empresas, expulsión de profesores universitarios, internamento dos inmigrantes xudeus... Máis tarde, en outubro e novembro de 1941, empezaríanse os preparativos para a deportación dos xudeus estranxeiros, e, finalmente, tras a ocupación da zona en novembro de 1942 por parte dos alemáns, a deportación dos xudeus franceses. En total, foron asasinados 80 000 dos 350 000 que había.
Contexto inmediato
Simultaneamente, as declaracións genocidas por parte dos xerarcas do nazismo eran frecuentes: por exemplo, en novembro, Alfred Rosenberg afirmaba que o obxectivo dos asasinatos en masa que xa se estaban producindo era o «exterminio biolóxico de toda a xudería de Europa» e en decembro Goebbels lembraba que a compaixón ou o arrepentimento respecto dos xudeus estaban fóra de lugar e que a guerra, desecadeada por eles, sumíraos en «un proceso gradual de aniquilación».
A Conferencia de Wannsee
A primeira consecuencia do falado en Wannsee foi a reestruturación de todos os campos de concentración existentes: desde febreiro de 1942, convertéronse, de forma sistemática, nunha fonte primordial de man de obra para as industrias de guerra alemás. Con todo, xestionados polas SS, o aumento da achega dos prisioneiros fíxose pola vía da violencia e o terror: co obxectivo sempre en mente da reorganización racial do continente, o exterminio polo traballo implicou que só a produtividade do traballador podería salvar a este, eventualmente, da morte. Neste sentido, aqueles que non eran aptos para o traballo, foron asasinados por millóns.
Os primeiros campos: a operación Reinhard
Durante a calor do verán, os corpos sepultos empezaron a xerar problemas de salubridade. Tomouse entón a decisión de incineralos, facendo para iso uso dun grupo especial de xudeus, o chamado Sonderkommando, que foi asasinado despois.
A poboación alemá en xeral
Os rumores en Alemaña sobre o destino dos xudeus foron xeneralizados e contiñan datos suficientes como para entender que no leste estaba a producirse un asasinato masivo de xudeus. Mesmo, o coñecemento das gasificacións e do exterminio nos campos foi relativamente limitado.
Os xudeus
Máis aló dos campos e os guetos, moitos xudeus alistáronse nos grupos de partisanos que loitaron contra os nazis nos bosques de Ucraína e Polonia, nos montes Cárpatos, en Belarús e en Lituania. Especialmente coñecida foi a Brigada Xudía liderada por Abba Kovner e que actuou nos bosques próximos a Vilna. Houbo tamén grupos resistentes en Bialystok, Kovno e Minsk.
Listaxe dos campos de concentración nazis
.
O Golem
O Golem (en The Golem) é unha novela escrita en 1969 por Isaac Bashevis Singer que foi publicada en The Jewish Daily Forward. Orixinalmente escrito en lingua yiddish, foi rescrito e traducido ó inglés en 1981.
Nigoi, A Estrada
Xeografía
Miradoiro do Monte Fental, no lugar de Parafita.
Adelaide United
Historia
Para 2007-2008 chegou un novo técnico, Aurelio Vidmar. O Adelaide reforzouse con Paul Agostino como novo xogador franquía e contratou a Cássio, ex xogador do Flamengo. Ese ano, o equipo non pasou da sexta praza, polo que non logrou a súa clasificación para o playoff por primeira vez na súa historia. Por iso, reforzouse coa fichaxe de varios xogadores doutros clubs australianos e estranxeiros, ademais de traspasar estrelas doutras tempadas como Bruce Djite ou Nathan Burns. A aposta saíulle ben ao United, que rematou subcampión da liga regular e chegou á final do campionato, na que caeu ante o Melbourne Victory. Porén, na seguinte tempada finalizou como colista.
Guerra dos Seis Días
Orixe
A guerra de Suez de 1956 fora unha derrota militar pero unha vitoria política para Exipto. As advertencias de sancións por parte dos Estados Unidos, así como as ameazas soviéticas de lanzamento de mísiles, forzaron a evacuación franco-británica do Canal de Suez.
O Primeiro Ministro de Israel, David Ben-Gurion, aceptou á retirada da península do Sinaí e da Franxa de Gaza, pero mantívose firme no referente ás garantías de libre paso a través dos Estreitos de Tirán (que Exipto tiña pechados para bloquear o porto da cidade israelí de Eilat) e á protección contra os ataques fronteirizos. Ademais, declarou que o Armisticio que seguiu á Primeira Guerra Árabe-Israelí (1948-1949) carecía de validez.
Fronte Sur
Os primeiros avións israelís engalaron ás 7:10 horas, hora de Israel. Ás 7:50 horas, deuse o contrasinal Sadin Adom (Saba Vermella), que indicaba o comezo da ofensiva terrestre na Fronte Sur de Israel (isto é, a conquista da Faixa de Gaza e da península do Sinaí). A Ugdah do xeneral Israel Tal (unha división que contaba con 250 tanques, 50 canóns, unha brigada paracaidista e unha brigada de recoñecemento) atravesou a fronteira por dous puntos, fronte a Nahal Oz e Khan Yunis, para avanzar a través da Faixa de Gaza e do Sinaí e atacar ás defensas exipcias en Sheikh Zuweid, 8 millas ó suroeste de Rafah, así como para rodear Khan Yunis e a propia Rafah. Máis tarde, as posicións israelís nestes lugares quedaron consolidadas, e Tal alcanzou os arredores de al- `Arish. Ó anoitecer, tropas hebreas tomaron a cima de `Ali Mutar sobre a cidade de Gaza, debendo, non obstante, retroceder con posterioridade.
Alternativa por Castilla y León
Resultados electorais
A coalición obtivo 17.394 votos (1,16%) nas eleccións autonómicas de Castela e León. Os resultados foron malos comparándoos cos resultados que os partidos compoñentes recibiran nas eleccións anteriores. TC obtivera nas autonómicas de 2003 18.357 votos (1,19%), en tanto que o Partido de El Bierzo en 2003 obtivo 2.016 votos (0,13%). Nas eleccións municipais de 2007, coa denominación TC-ACAL, a coalición obtivo 12.119 votos (0,81%). Só TC nas municipais de 2003 xa superou esa cifra cun total de 13.696 votos (0,88%). En total, TC-ACAL obtivo 86 concelleiros, fundamentalmente na provincia de Burgos (65).
Super Eurobeat presents Ayu-ro mix 2
Super Eurobeat presents Ayu-ro mix 2 é un álbum de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado ó mercado o 27 de setembro do ano 2001, baixo o selo avex trax producido por Max Matsuura. É o único álbum de remixes da artista que alcanzou a primeira posición nas listas de vendas. O álbum vendeu un total de 435.760 copias ata que saíu das listas.
Gran Premio de Bélxica de 1970
Esta foi a última carreira de Fórmula Un que se celebrou no circuíto orixinal de Spa, foi posta unha chicane na curva Malmedy para frear a velocidade extremadamente alta a entrada dos coches na recta Masta. Tamén foi a última carreira de Fórmula Un para Dunlop.
Upaon-Açu
O nome Upaon-Açu déronllo os tupinambas e significa "illa grande". Tamén foi chamada illa de São Luís. A denominación indíxena foi restabelecida pola constitución do Estado do Maranhão: ''Art. 8º - A cidade de São Luís, na illa de Upaon-Açu, é a capital do Estado.''
São Luís, xunto con Florianópolis e Vitória, son as capitais brasileiras que se encontran en illas, sendo São Luís a única con superficie totalmente comprendida nunha illa.
Kosmos 3
Kosmos 3 (Космос 3 en ruso), tamén denominado 2MS N°1 e mencionado ocasionalmente como Sputnik 13 en occidente, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de abril de 1962 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 3 foi o primeiro satélite da serie 2MS (de dous que voaron) e o terceiro do sistema de designación Kosmos. Foi inxectado nunha órbita inicial de 720 km de apoxeo e 229 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,98 graos e un período de 93,8 minutos.
Solidaritat Catalana per la Independència
Solidaritat Catalana per la Independència é un movemento social e político que procura a independencia de Cataluña e o establecemento dun Estado catalán. O movemento foi presentado nunha rolda de prensa o 20 de xullo do 2010 por parte de Joan Laporta, Alfons López Tena e Uriel Bertran.
A Proba de Burón, A Fonsagrada
Historia
A mediados do século XV este territorio estaba en poder da casa de Trastámara, na figura de Pedro Álvarez Osorio, I conde de Trastámara a título hereditario. A carón do ano 1458 a súa muller, Inés de Guzmán, vende os dereitos administrativos e tributarios a Pedro Osorio de Villalobos, capitán irmandiño. Este casa con Urraca de Moscoso, pertencente á liñaxe de Altamira.
No ano 1490 chegaron a estas terras as familias Montenegro e Páramo.
Livio Andrónico
Obra
A pesar de que toda a súa obra está practicamente perdida - só se conserva ao redor dun centenar de versos dispersos -, Andrónico é citado polos autores latinos posteriores como o introductor en Roma de xéneros literarios gregos tan diversos como a poesía épica, a traxedia, a comedia e mesmo a poesía lírica.
FIFA World Player
En 2010 a FIFA e o grupo editorial Amaury, propietario do diario deportivo France Football, chegaron a un acordo mediante o cal os trofeos FIFA World Player e Balón de Ouro pasaban a formar un só galardón, que leva o nome de FIFA Balón de Ouro.
Nomeamento e proceso de selección
Tralas críticas dalgúns sectores dos medios de comunicación sobre os nomeamentos dos anos anteriores, no 2004 a FIFA sacou unha lista de 35 homes e 25 mulleres sobre a cal os adestradores das seleccións, e, por vez primeira, os capitáns e os representantes da FIFAPro tiñan que votar.
Andavías
Andavías é un concello de España, na provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 23,12 km² cunha poboación de 458 habitantes e unha densidade de 19,81 hab./km².
Olives, A Estrada
Santa María de Olives é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE no ano 2013 a parroquia tiña 165 habitantes (82 homes e 83 mulleres), distribuídos en 5 entidades.
Vilar de Barrio
Lugares de Vilar de Barrio
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Vilar de Barrio vexa: Lugares de Vilar de Barrio.
Band of Horses
Ata a data a banda levan editados seis álbums de estudio: Everything All the Time (2006), Cease to Begin (2007), Infinite Arms (2010), Mirage Rock (2012), Why Are You OK (2016) e Things Are Great (2022), sendo Infinite Arms nomeado a un premio Grammy en 2011.
Urgal, Belesar, Baiona
Urgal é un lugar da parroquia de Belesar, no concello pontevedrés de Baiona. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 435 habitantes (207 homes e 228 mulleres).
Mazzarrone
Mazzarrone é unha comuna de 33 km² e 3.688 habitantes na provincia de Catania, Sicilia, Italia.
Hable con ella
Sinopse
Mentres, Benigno é acusado de violar a Alicia, da que cre estar namorado - aínda que non se revela se é realmente culpable - está fortemente implicado e é enviado a prisión. Pouco despois inxire unha gran cantidade de pastillas para intentar quedar el tamén en coma e así poder reunirse novamente con Alicia. Porén, o exceso de pastillas acaba coa vida de Benigno.
Talk on Corners World Tour
Talk on Corners World Tour foi a segunda xira mundial do grupo irlandés The Corrs. Comezou o 17 de novembro de 1997, pouco despois da publicación do seu segundo álbum Talk on Corners, e concluíu o 9 de abril de 2000.
Angela Carter
Angela Olive Carter, de solteira Angela Olive Stalker, nada en Eastbourne, Sussex o 7 de maio de 1940 e finada en Londres o 16 de febreiro de 1992, foi unha xornalista e novelista británica, coñecida polas súas obras feministas e de realismo máxico e picaresco. O seu libro máis coñecido é A cámara do sangue, publicado en 1979.
Traxectoria
Contraeu de novo matrimonio en 1976, con Mark Pearce, e comezou unha frutífera carreira como profesora de escritura creativa. Nas décadas de 1970 e 1980 traballou en varias universidades do Reino Unido, Estados Unidos e Australia, Estas experiencias tiveron unha grande influencia nas súas obras posteriores. Morreu en 1992 de cancro.
Partido del Progreso de Ciudades de Castilla y León
Declaraban o final do leonesismo tradicional. O seu principal obxectivo era o recoñecemento da Rexión Leonesa dentro da comunidade autónoma de Castela e León. Dende círculos leonesistas acusóuselles de ser unha marca de ocasión para intentar obter votos entre o electorado leonesista.
Nas eleccións municipais de maio de 2007, as primeiras ás que se presentaron, lograron unha pequena representación institucional, consistente nun concelleiro no municipio de Riaño e outro na Xunta Veciñal de Arcahueja (unha localidade do Alfoz da capital leonesa).
Os Condes, Sueiro, Culleredo
Os Condes é un lugar da parroquia de Sueiro no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña 37 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 20 eran homes e 17 mulleres.
Orazo, A Estrada
Eventos
En maio celébrase a festa de santa Lucía, e a finais de xuño celébrase san Pedro. En verán celébrase o festival Manguel Folk, e no mes de novembro lévanse a cabo unhas xornadas micolóxicas. Outros eventos celebrados cada ano son o entroido ou o magosto.
A familia de Carlos IV
Historia
Dende 1789, Goya foi pintor de cámara na corte do rei Carlos IV. Nesta condición, e incluso antes -no Retrato de Carlos III en vestido de corte, de 1787-, tivo a oportunidade de retrata-os reis, aínda que sempre individualmente e non en grupo. Na primavera de 1800, poucos meses despois de ser nomeado primeiro pintor de cámaras, recibiu o encargo de pintar un amplo retrato de toda a familia real. Grazas ás cartas da raíña María Luisa de Parma a Manuel Godoy puidose coñecer paso a paso o proceso de creación e composición da pintura. Goya comezou a traballar nel en maio de 1800, cando a familia real pasou unha tempada no Palacio de Aranjuez. Entre maio e xullo realizou os bosquexos cos retratos naturais de cada un dos membros da familia real. Por desexo da raíña, o pintor retratounos por separado, impedindo que se puxesen xuntos durante longas e tediosas sesións.
Arquipélago de Madeira
Localización xeográfica
O arquipélago da Madeira sitúase no Océano Atlántico, a 978 km ao suroeste de Lisboa, e forma parte da rexión de Macaronesia. De orixe volcánica, está formado polas illas da Madeira (736 km²), Porto Santo (43 km²), Desertas (14 km²) e Salvaxes (4 km²). Só as dúas primeiras illas están habitadas, constituíndo as outras reservas naturais. miniatura|esquerda|200px|Mapa das illas.
Territorio e clima
A illa da Madeira posúe unha orografía bastante accidentada, sendo os puntos máis altos o Pico Ruivo (1.862 m) e o Pico do Arieiro (1.818 m). O relevo, ben como a exposición aos ventos predominantes, fan que na illa existan diversos microclimas o que, aliado ao exotismo da vexetación, constitúe un importante factor de atracción para o turismo, principal actividade da rexión. Non existen grandes variacións térmicas durante todo o ano, manténdose o clima lene con temperaturas medias que rondan os 22 °C (máxima) e os 16 °C (mínima). A temperatura da auga do mar, debido á influencia da corrente quente do Golfo, mantense nos 22 °C no verán, arrefriando gradualmente ata atinxir os 17 °C no fin do inverno.
División administrativa
As illas non teñen existencia xurídica no ordenamento territorial da rexión, nin mesmo na lei electoral, como acontece nos Azores. Na Madeira son os municipios a base dos distritos electorais, o que tamén ten levantado críticas por distorsionar a proporcionalidade.
A Ponte, Vide, As Neves
A Ponte é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Bacharelato
O Bacharelato é un título ou unha etapa educativa moi diferente en distintos países e épocas.
Colectivo Ciudadanos del Reino de León
Funcionamento
O seu funcionamento estrutúrase en grupos provinciais, esistindo os de Salamanca, Zamora e León, así como un grupo en Madrid formado por cidadáns destas provincias emigrados alí.
Milgrandeira
Descrición
A milgrandeira é unha pequena árbore caducifolia de porte arbustivo que pode alcanzar de 5 a 8 m de altura. Pode vivir até 200 anos, pero é máis produtiva en froitas nos primeiros 20 anos de frutificación. A casca do tronco é de cor cinsenta apardazada e tende a gretar e escamar coa idade.
José Miguel de Barandiarán
José Miguel Barandiarán Ayerbe ou Joxemiel Barandiaran, nado en Ataun (Guipúscoa) o 31 de decembro de 1889 e finado na mesma vila o 21 de decembro de 1991, foi un sacerdote, antropólogo, etnólogo e arqueólogo vasco.
Milgrandeira
Produción
Os principais países produtores son: Israel, Líbano, Exipto, Tunisia, España e Italia.
Propagación
A milgranda cultivada non se reproduce por sementes e soporta mal os enxertos. Os cultivares propáganse, por tanto, xeralmente por pólas de 30 a 40 cm de lonxitude recollidas no inverno dos brotes. A estas quítaselles a xema terminal, úntase a base da póla con auxina e plántanse deseguido directamente na terra, non deixando máis que uns 3 cm no exterior.
Constance de Théis
Constance Marie de Théis, nada en Nantes o 7 de setembro de 1767 e finada o 13 de abril de 1845, foi unha escritora francesa.
Milgrandeira
Composición fenólica
Gil et al. (2000) explican esta grande actividade antioxidante pola presenza de taninos hidrolizábeis (entre eles a punicalaxina) extraídos da pel da granada no procesos de presión das froitas.
Segundo a Base USDA de índice ORAC de produtos alimentarios, a granada sitúase entre a ameixa e o amorodo
Mariño de Lobeira
Orixe lendaria
A súa ascendencia rexístrase como romano-visigótica, xa que descendían do rei visigodo Witiza (rei entre 694 e 710) e de Cixillo Balthes.
The Plant List
Existe tamén un proxecto complementario chamado International Plant Names Index (IPNI, Índice de Nomes de Plantas Internacional), no cal os xardíns de Kew están tamén implicados. O IPNI ten como obxectivo proporcionar detalles da publicación do nome e non pretende determinar cales son os nomes aceptados para as especies. Os novos nomes que se publican son engadidos automaticamente desde o IPNI ao World Checklist of Selected Plant Families (Lista de Comprobación Mundial de Familias de Plantas Seleccionadas), unha base de datos que é a base de The Plant List.
Edipo rei (Sófocles)
Das tres obras tebanas de Sófocles que se conservaron, e que tratan a historia de Edipo, Edipo rei foi a segunda en escribirse. Con todo, en termos de cronoloxía interna dos acontecementos descritos nas obras, sería a primeira, seguida por Edipo en Colono e logo Antígona.
Contexto
left|miniatura|Pintura de [[Jean-Auguste-Dominique Ingres representando a Edipo despois de resolver o enigma da Esfinxe Museo de Arte Walters.]] Moitas partes ou elementos do mito de Edipo ocorren antes da primeira escena da obra, aínda que se menciona algún deles no texto. Edipo é o fillo de Laio e Iocasta, o rei e a raíña de Tebas. As desgrazas da súa estirpe son o resultado dunha maldición que lle botaron ao seu pai por violar as sacras leis da hospitalidade. Na súa mocidade, Laio foi o invitado de Pelope, o rei de Elis, e converteuse en titor de Crisipo, o fillo máis novo do rei. Nunha carreira de carros Laio seduciu ou raptou e violou a Crisipo, quen segundo algunhas versións, se suicidou por vergoña. Esta morte lanzou unha sombra sobre Laio e todos os seus descendentes (aínda que moitos estudosos consideran que as transgresións de Laio contra Crisipo foron un engadido posterior ao mito).
Conforme crece e madura, Edipo escoita un rumor de que non é verdadeiramente o fillo de Pólibo e a súa esposa, Mérope. Pídelle ao oráculo de Delfos quen son os seus verdadeiros pais. O Oráculo parece ignorar esta pregunta, e en lugar diso dille que está destinado a «aparearse coa [súa] propia nai, e derramar / con [as súas] propias mans o sangue do [seu] propio pai». Desesperado por evitar este terríbel destino, Edipo, quen aínda cre que Pólibo e Mérope son os seus verdadeiros pais, deixa Corinto pola cidade de Tebas.
Rexión non traducida tres prima
Desenvolvementos futuros
Malia a comprensión xeral que se ten actualmente do funcionamento das 3′ UTRs, aínda quedan varias cousas por saber. Como os ARNm xeralmente conteñen varios elementos de control solapados, con frecuencia é difícil especificar a identidade e función de cada elemento do 3′ UTR, e determinar os factores reguladores que se poden unir a estes sitios. Adicionalmente, cada 3′ UTR contén moitos elementos ricos en AU alternativos e sinais de fosforilación. Estes elementos que actúan en cis ou trans, xunto cos miARNs, ofrecen unhas ilimitadas posibilidades de control nun só ARNm. As investigacións futuras co uso crecente de secuenciación profunda baseada no perfil ribosómico seguramente revelarán máis detalles regulatorios e novos elementos de control e AUBPs. Ademais, o destino último dun transcrito depende das vías de transdución de sinais que o afectan, polo que as investigacións futuras nesta área parecen prometedoras.
Himno de Xibraltar
Letra
God give grace to this our homeland, Help us to live as one, Strong in freedom, Truth and justice, Let this be our song.
Edipo rei (Sófocles)
Resolución dos enigmas
Entra Creonte, que asume o poder, pide aos tebanos que se apiaden de Edipo e o fagan entrar no palacio. A continuación di que consultará de novo ao oráculo para saber o que ten que facer con Edipo. Este di que non teña piedade con el, pide ser desterrado. As dúas fillas (e medio irmás) de Edipo, Antígona e Ismene, son chamadas e Edipo lamenta que nazan nunha familia maldita. Pídelle a Creonte que coide delas e Creonte móstrase conforme, antes de enviar a Edipo de volta ao interior do palacio.
Intervencións do coro:
Ao final da obra, o coro mantén o seu afecto por Edipo, cuxa desgraza deplora.
Recepción
A revolución científica atribuída a Tales empezou a gañar forza política, e esta obra ofrecía unha advertencia aos novos pensadores. Kitto interpreta a obra como a resposta de Sófocles aos sofistas, dramatizando unha situación na que os humanos se enfrontan ao sufrimento, non importa que non sexa culpa súa, e a pesar da aparente aleatoriedade dos acontecementos, o feito de que foron profetizados polos deuses implica que os acontecementos non son realmente aleatorios, a pesar de que as razóns quedan máis aló da comprensión humana. Ao longo da obra, de acordo con Kitto, Sófocles declara «que é erróneo, en vista do incomprensíbel e o inmoral, negar as leis morais e aceptar o caos. O que é correcto é recoñecer os feitos e non enganarse a un mesmo. O universo é unha unidade; si, ás veces, non atopamos nin pés nin cabeza niso non debemos supor que é aleatorio. Hai tanto que non podemos saber e non podemos controlar que non deberiamos pensar nin comportarnos coma se o soubésemos e o controlásemos.
Estrutura
Consta dun prólogo, seguido de oito episodios (escritos en trímetros iámbicos), entre os cales se intercalan as intervencións solistas do coro (párodos, catro estásimos) e o diálogo lírico do coro cos demais personaxes. As partes do coro (incluído o diálogo lírico cos demais personaxes) cantábanse; o resto recitábase. No recitado, ademais de trímetros iámbicos, hai tamén algunhas pasaxes en anapestos e tetrámetro trocaico cataléctico.
Versións teatrais
O compositor Ígor Stravinskii escribiu unha versión ópera/oratorio de Oedipus Rex, que se estreou en 1927 polo Théâtre Sarah Bernhardt, París. É unha composición para orquestra, narrador, solistas e coro masculino. O libreto, baseado na traxedia de Sófocles, foi escrito por Jean Cocteau en francés e logo traducido polo abbé Jean Daniélou ao latín; a narración, con todo, interprétase na linguaxe da audiencia. A obra foi escrita a principios do período neoclásico de Stravinskii, e está considerada unha das mellores obras desta fase da súa carreira como compositor. Considerara pola en grego antigo, pero ao final decidiu usar o latín, nas súas propias palabras, «un medio non morto senón convertido en pedra».
Versións para radio/televisión
En 1977, CBS Radio Mystery Theater retransmitiu unha versión da historia titulada «So Shall Ye Reap», ambientada no que entón era o territorio estadounidense de Novo México en 1851.
2M1207b
Descubrimento, identificación e propiedades
miniatura|left|200px|Imaxe infravermella de 2M1207 (azulada) e do seu acompañante planetario 2M1207b (avermellado), tomada polo [[Observatorio Europeo do Sur no ano 2004.]] miniatura|left|200px|Simulación de 2M1207b do programa de [[software libre Celestia.]]
Balbino Clemente
Traxectoria
Trala fusión en agosto de 1923 do Fortuna e o Vigo Sporting naceu o Real Club Celta, pasando Balbino a formar parte do primeiro equipo. Xogou no equipo celeste até 1926, anos nos que acadou tres campionatos de Galicia.
Tines, Vimianzo
Historia
Xunto aos sarcófagos pétreos apareceu a estela romana de Vitorino ou estela de Tines. Nela distínguese un rostro humano, gravado toscamente e con inscricións. Segundo Díaz y Díaz é o primeiro testemuño epigráfico cristián de Galicia do século IV, pola aparición da fórmula "". Consérvase no Museo Arqueolóxico da Coruña.
Lionel Scaloni
Anos de éxitos
esquerda|miniatura|Scaloni coa camiseta do [[Deportivo da Coruña.]] En decembro de 1997 foi traspasado ao Deportivo da Coruña por uns 400 millóns de pesetas, despois de varios meses de negociacións. Chegou ao Deportivo xunto ao seu irmán Mauro, que foi destinado ao Fabril. Lionel debutou na Primeira división española o 4 de xaneiro de 1998, nun partido entre o Deportivo e o Sporting de Gijón en Riazor (2–1), o mesmo día que debutaba tamén Abreu. Fíxoo como titular, pero estivo só tres minutos sobre o terreo de xogo ata que a expulsión do porteiro Songo'o obrigouno a saír do campo para que entrase Rufai. Foi titular en case todos os restantes partidos da tempada, na que anotou dous goles, o primeiro deles na vitoria por 0-1 sobre o Racing de Santander no Sardinero.
Cesión ao West Ham e rescisión
Debutou na Premier League o 4 de febreiro de 2006 e disputou 13 dos 14 partidos que restaban de tempada, todos eles como titular. Co equipo londiniense, que adestraba Alan Pardew, rematou a liga na 9ª posición, conseguindo a clasificación para a Copa da UEFA, e acadou a final da FA Cup. Disputou os 90 minutos e a prórroga da final contra o Liverpool de Rafa Benítez, caendo finalmente na quenda de penaltis.
Trasmiras
Historia
A zona estivo poboada pola tribo dos límicos. Trala romanización de Galicia quedou baixo influencia do Forum Limucorum. Na idade media quedou baixo influencia do condado de Lemos.
Grupo Autonómico Leonés
O Grupo Autonómico Leonés (GAL) foi unha asociación leonesista cuxas actividades se desenvolveron entre finais dos 70 e mediados dos 80. Foi fundado o 11 de outubro de 1977, na Cidade de León.
Lionel Scaloni
Selección nacional
esquerda|miniatura|Scaloni coa súa irmá Corina durante a [[Copa do Mundo de Fútbol sub-20|Copa do Mundo Xuvenil de 1997.]]
Grupo Autonómico Leonés
Tamén tivo unha ampla relación con outras organizacións leonesistas e doutros pobos, como a Comunidad Castellana de Castela ou a ADIC de Cantabria.
Lionel Scaloni
Récord de partidos invicto e Finalissima 2022
Antes do Mundial disputou catro partidos amigables máis, gañándoos todos sen encaixar ningún gol e marcando 16, 11 deles obra de Messi. Coa goleada por 0-5 sobre os Emiratos Árabes Unidos, a Arxentina de Scaloni acadou os 36 partidos invicta, superando os 35 de España e o Brasil e quedando a un só partido da Italia, que con Mancini no banco mantivérase 37 partidos sen perder entre 2018 e 2021.
Jerry Cantrell
Jerry Fulton Cantrell Jr., nado o 18 de marzo de 1966 en Tacoma, Washington, é o guitarrista e principal compositor da banda de rock alternativo Alice in Chains dende a formación do grupo en 1987. O grupo acadou a fama internacional a principios dos anos 90 durante o movemento grunge de Seattle e é coñecido polo seu distintivo estilo vocal e as voces harmonizadas de entre Cantrell e Layne Staley (e posteriormente de Cantrell e William DuVall). Cantrell comezou a cantar as voces principais no EP Sap de 1992. Tras a morte de Staley en 2002 Cantrell tomou o papel de vocalista principal de Alice in Chains nos álbums posteriores da banda, Black Gives Way to Blue (2009), The Devil Put Dinosaurs Here (2013) e Rainier Fog (2018), facendo DuVall as harmonías con el e cantando as partes de Staley das vellas cancións ao vivo.
Cantrell foi nomeado "Riff Lord" pola revista británica de hard rock/metal Metal Hammer en 2006. A revista Guitar World colocou a Cantrell no número 38 da súa lista dos "100 mellores guitarristas de heavy metal de todos os tempos" en 2004, e no 37 da lista dos "Mellores guitarristas de todos os tempos" en 2012. Guitar World tamén situou ao solo de Cantrell en "Man in the Box" no 77 da lista dos "100 mellores solos de guitarra" en 2008.
Base (química)
Teoría ácido-base de Lewis
SO3 + Na2O Na2SO4
Este feito levou a Gilbert Newton Lewis a enunciar no ano 1923 e a desenvolver no ano 1938 unha teoría máis xeral de ácido e bases, na cal se define que:
A teoría de Lewis non proporciona, porén unha estimación cuantitativa da reacción das bases cos ácidos. Por este motivo, adóitase a aplicar unha avaliación cualitativa coñecida como Teoría ácido-base duro-brando de Pearson (coñecida coas siglas HSAB), que describe como os ácidos brandos reaccionan máis rapidamente e forman ligazóns máis fortes con bases brandas, mentres que os ácidos duros reaccionan máis rápido e forman ligazóns máis fortes con bases duras, manténdose iguais todos os outros factores. A clasificación no traballo orixinal estaba baseada nas constantes de equilibrio para as reaccións de dúas bases de Lewis competindo por un ácido de Lewis.
Bases e pH
A disociación de base ou constante Kb é unha medida de basicidade. PKB é a negativa de rexistro de Kb e os relativos á dos valores de pKa pola simple relación dos valores de pKa + pKb = 14.
Polgariño
Polgariño (Daumesdick en alemán, Le Petit Poucet en francés, Pulgarcito en castelán e Polegarzinho en portugués) é un conto de fadas europeo escrito en francés por Charles Perrault no século XVII e reescrito en alemán no século XIX polos irmáns Grimm (conto número 37 da antoloxía; o número 45 chámase As viaxes de Polgariño, As andanzas de Polgariño ou As aventuras de Polgariño (Daumerlings Wanderschaft ou Des Schneiders Daumerling Wanderschaft), e é precursor dos contos de fadas ingleses chamados Tom Thumb (coñecidos tamén en galego coma Polgariño). O conto de Polgariño foi traducido ao galego xa no século XX, entre outros, por Fran Alonso, e tamén por Xavier Senín para Galaxia en 1991.
La bola de cristal
Primeira sección
Estes eran os duendes da electrónica, e cada un tiña unha personalidade e unhas capacidades únicas das que só se fixo uso nos primeiros meses do programa e logo rara vez. Por exemplo, Maese Sonoro tiña a capacidade de oílo todo e producir sons, a Fada Video podía visionar e proxectar calquera imaxe que quixese, a Bruja Truca era unha namorada do cine e coñecíao todo sobre o mesmo etc. En cambio, a Bruja Avería tiña o poder de facer estoupar cousas, incluído os demais electroduendes.
A cuarta parte
Ademais, tamén se emitían videoclips de autores ou grupos como Franco Battiato, Radio Futura, Mecano, Los Nikis, Eskorbuto, Javier Gurruchaga, La Unión, Los Toreros Muertos, Golpes Bajos, Glutamato Ye Ye, La Frontera, Nacha Pop, Gabinete Caligari ou Ramoncín. Grupos que representaban o conxunto de artistas e gustos musicais da etapa da Movida nos anos 80 e outros estranxeiros.