cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xerome de Estridón
miniatura|San Xerome de Estridón de [[Xoán Davila na capela da comuñón da Catedral de Santiago de Compostela.]] miniatura|Xerome de Estridón na fachada da [[Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra.]] miniatura|San Xerome, obra de [[José de Ribera do ano 1644 conservado no Museo do Prado.]]
Traxectoria
Naceu en Estridón (oppidum, destruído polos godos en 392, situado na fronteira de Dalmacia e Pannonia) no ano 347.
Vida en Belén
Os seus últimos 35 anos pasounos nunha gruta, xunto á Cova de Belén. Varias das ricas matronas romanas que el convertera coas súas predicacións e consellos, venderon os seus bens e fóronse tamén a Belén a seguir baixo a súa dirección espiritual. Co diñeiro desas señoras construíu naquela cidade un convento para homes e tres para mulleres, e unha casa para atender aos que chegaban de todas partes do mundo a visitar o sitio onde naceu Xesús. Escribiu contra as diferentes herexías con tremenda enerxía.
Laúde
Partes
É un instrumento de corda similar á guitarra, composto por unha tapa e un fondo plano, profundo e lixeiro, con seis pares de cordas (cordas dobres), que van desde as caravillas, á ponte, pegado na tapa cara á parte de atrás. Por encima da ponte posúe unha abertura redonda na que se coloca unha talla moi decorada, e uns cóbados con forma de F. As cordas prémense cunha puga que suxeita o intérprete coa man dereita. A tesitura que adopta dentro da orquestra é a de tenor. Do mesmo xeito que a guitarra, as notas para o laúde anótanse unha oitava por encima do que en realidade soarán.
Amador Martínez Fernández
Amador Martínez Fernández, coñecido como Ramón, nado en Vilachá (A Pobra do Brollón) o 14 de agosto de 1914 e finado en París en xaneiro de 2007, foi un sindicalista, militar e guerrilleiro galego.
Traxectoria
Os seus pais rexentaban unha tenda de ultramarinos e un estanco que funcionaba tamén como a escola da aldea. Aos 15 anos traballaba na construción do ferrocarril de Monforte de Lemos e afiliouse á UGT. En 1933 sufriu persecución polo seus enfrontamentos cos fascistas. Á raíz da revolución de Asturias de 1934, afiliouse ás Xuventudes Comunistas. Debido a súa participación nos movementos de protesta mineiros ten que pasar á clandestinidade. En 1935 empezou o servizo militar no exército do aire en Cuatro Vientos (Madrid). En 1936 estaba no exército e permaneceu leal á República. Ascendido a cabo foi nomeado instrutor dos ferroviarios no convento de Príncipe de Vergara (Madrid). Pouco despois foi enviado de novo a Cuatro Vientos como instrutor da columna do tenente coronel Rubio. Ingresou no corpo de Garda de Asalto, destinado no 5º Grupo do mesmo. A causa das feridas producidas por dous tiros na cabeza, pasou un mes no hospital de Cuenca. Durante a guerra algúns dos seus familiares foron asasinados e o seu irmán Ramón foi capturado en 1939 pola participación na guerrilla. Foi deportado a Pamplona e sentenciado a 30 anos aínda que logo cumpriu unha condena de 15.
Propaganda
Características
O seu uso primario provén do contexto político, referíndose xeralmente aos esforzos patrocinados por gobernos ou partidos para convencer as masas; amais, existe a propaganda como publicidade de empresas privadas.
A propaganda pode ser usada en contextos moi diferentes. A propaganda relixiosa foi moi difundida ao longo da historia, como cando san Paulo exerceu o apostolado do cristianismo e estableceu as primeiras igrexas cristiás en Asia Menor, Grecia e Italia. Algúns libros, mesmo novelas, tamén foron utilizados como vehículo para a propaganda, como As viaxes de Gulliver (Jonathan Swift, 1726), que atacou a vaidade e hipocrisía da política do seu tempo, ou A cabana do tío Tom (Harriet Beecher Stowe, 1852), que ao describir a escravitude nos estados sureños dos Estados Unidos contribuíu ao desenvolvemento do movemento abolicionista.
Historia
Sendo coñecida moito antes na India e a China, a propaganda en Europa ten os seus inicios escritos xa en inscricións de mensaxes publicitarias entre os comerciantes gregos. Na curia romana empregábase para difundir a súa mensaxe relixiosa. Esta ferramenta volver ser empregada e a expandirse grazas ao impulso da Igrexa católica co seu departamento de administración pontificia dedicado a controlar as rutas misioneiras do Novo Mundo. No período da Contrarreforma emprégase a expresión de propaganda fide con intención pastoral, cando o 22 de xuño de 1622 o papa Gregorio XV instituíu a Congregación para a Evanxelización dos Pobos ou Propaganda Fide, coa fin de propagar o catolicismo nos continentes en vías de colonización.
Laúde
O laúde no mundo moderno
O cantante popular Sting toca o laúde e o arquilaúde, ocasionalmente en colaboración con Edin Karamazov.
Lúas de Marte
Historia
No libro d´"As viaxes de Gulliver", novela de Jonathan Swift publicada en 1726, aparecen os satélites marcianos descritos, quizais facéndose eco das opinións de Kepler. Tamén o francés Voltaire volverá a recordar a Kepler, ou a Swift, no seu libro de ficción "Micromegas", publicado en 1750, no que de novo se citan de maneira especulativa os dous satélites naturais de Marte. Por estas razóns dous cráteres de Deimos chámanse Swift e Voltaire.
Edificio Kronos
Situado na zona da praia de Llevant, supera en altura a todos os edificios da devandita zona. A estrutura en formigón armado foi calculada e deseñada polo Estudio de Ingeniería Florentino Regalado & Asociados.
Estación de Zaragoza-Delicias
A estación
A cuberta principal ten unha superficie de 40.000 m² e está composta por unha malla triangular a modo de taboleiro de xadrez, de triángulos alternos de luz e de sombra, que dotan á estación de luz natural. Na zona central de plataformas a altura do teito chega a ser de 30 metros, nunha zona onde non existe nin un só alicerce que sustente as 4 hectáreas de teito infestado de lucernarios dispostos en forma de malla triangular.
Obtivo o Premio FAD de arquitectura en 2004 e o Premio Brunel no ano 2005 no seu 22ª edición.
Longa distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Maraña
Maraña é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 160 habitantes (INE 2011).
Clyde Drexler
Profesional
O 14 de febreiro de 1995 Drexler foi traspasado a Houston Rockets, despois da petición do xogador de ser traspasado a un equipo con oportunidades de gañar o título tras as contribucións feitas ao equipo de Portland. Así pois, escolleu os Rockets, que querían volver gañar o título conquistado un ano antes. Encantado de volver xuntarse co seu gran amigo Hakeem Olajuwon e de xogar no equipo da cidade onde xa xogara co instituto e a universidade, Drexler axudou aos Rockets a gañar o título NBA en 1995, permanecendo entre as súas filas tres anos máis. Drexler retirouse da NBA despois da tempada 1997-98 para adestrar á Universidade de Houston. A camiseta co número 22 de Drexler foi retirada dos equipos dos Portland Trail Blazers e dos Houston Rockets. Foi incluído no Basketball Hall of Fame o 10 de setembro de 2004.
TECOR societario
Un TECOR societario é un tipo de TECOR (Terreo Cinexeticamente Ordenado) promovido polas sociedades ou asociacións de cazadores legalmente constituídas.
Kaori Ekuni
Traxectoria
O seu pai é o poeta haiku e ensaísta Shigeru Ekuni. Os seus libros están entre os máis vendidos de Corea dos últimos anos.
Chinche das camas
A picadura das chinches pode producir diversos efectos adversos como erupcións na pel, efectos psicolóxicos e síntomas alérxicos. Porén, non transmiten patóxenos, xa que non funcionan como vectores epidemiolóxicos. Certos signos e síntomas indican que unha picadura podería deberse a chinches, o que se confirma ao atopar insectos adultos na casa.
Infestación
Aínda que estas chinches poden estar infectadas con polo menos 28 patóxenos humanos, ningún estudo atopou que estes insectos sexan capaces de transmitilos aos humanos. Neles atopáronse, por exemplo, Staplhylococcus aureus resistente á meticilina (SARM) e Enterococcus faecium resistente á vancomicina (ERV), pero o significado que poida ter isto descoñécese. As investigacións feitas sobre o seu potencial para transmitir o HIV, SARM, hepatite B, hepatite C e hepatite E non atoparon que as chinches puidesen transmitir as doenzas asociadas con eses patóxenos. Porén, sinalouse a posibilidade de que puidesen transmitir arbovirus nalgúns casos.
Física
O punto de morte térmica para C. lectularius é 45 °C; todos os estadios vitais morren aos 7 minutos de estaren expostos a 46 °C. As chinches das camas aparentemente non poden sobrevivir a altas concentracións de dióxido de carbono durante moito tempo; porén, a exposición a atmosferas de nitróxeno case puro parece que ten relativamente pouco efecto incluso en períodos de 72 horas.
Hábitos de alimentación
Teñen pezas bucais que serran a pel e inxectan saliva con anticoagulantes e analxésicos. A sensibilidade dos humanos ás súas picaduras varía desde reaccións alérxicas extremas a ningunha reacción en absoluto (nun 20% dos casos). A picadura adoita producir un inchamento na pel sen punto vermello, pero cando moitas chinches se alimentan nunha pequena área da pel, poden aparecer puntos vermellos despois de que o inchamento baixa.
Distribución do esperma e o fluído seminal
Nos organismos a selección sexual esténdese máis alá da reprodución diferencial para afectar a composición do esperma, competición do esperma e tamaño do exaculado. Os machos de C. lectularius asignan o 12% do seu esperma e o 19% do seu fluído seminal ao apareamento. Debido a estes descubrimentos, Reinhard et. al propuxeron que o apareamento múltiple está limitado polo fluído seminal e non polo esperma. Despois de medir o volume do exaculado, a taxa de apareamento e a densidade de esperma estimada, Reinhardt et al. mostraron que o apareamento podería estar limitado polo fluído seminal. Malia estes avances, a diferenza de custo entre a dependencia da dose de exaculado e a dependencia da frecuencia de apareamento non foron explorados.
Dimorfismo sexual
En C. lectularius hai dimorfismo sexual, xa que as femias son de maior tamaño que os machos. Os abdomes difiren en cada sexo porque os machos teñen abdomes máis "bicudos", debido aos seus órganos copulatorios, mentres que as femias teñen abdomes máis arredondados. Como os machos son atraídos polos tamaños corporais grandes, calquera chinche que acabase de comer pode ser considerado unha parella potencial. Porén, os machos poden montar ás veces tamén a femias planas que non se alimentaron recentemente. A femia pode curvar o seu abdome cara adiante e por debaixo do corpo en dirección á súa cabeza para evitar o apareamento. Os machos son xeralmente incapces de discriminar entre os sexos ata despois de que iniciaron a monta, pero si o fan antes de consumar a inseminación.
Detección
Os individuos de C. lectularius poden vivir en solitario, pero adoitan congregarse uha vez establecidos nun lugar. Aínda que son estritamente parasitos, pasan só unha fracción moi pequena dos seus ciclos vitais unidos fisicamente aos seus hóspedes. Unha vez que se acaban de alimentar, resitúanse nun sitio próximo a un hóspede coñecido, xeralmente en ou preto das camas ou sofás formando grupos de chinches adultas, xoves e ovos, denominado polos entomólogos área de refuxio ou simplemente refuxio, ao cal os insectos volven seguindo pistas químicas. Estes sitios poden ser moi variados, como maletas, interior de vehículos, interior de mobles, nas inmediacións das cabeceiras das camas e mesmo en enchufes eléctricos. Tamén poden aniñar preto de animais que se congregan nun lugar, como morcegos, aves, ou roedores. C. lectularius tamén pode sobrevivir alimentándose de gatos e cans domésticos, aínda que os humanos son os seus hóspedes preferidos.
Xestión e control
En 2012 non se dispoñía de pesticidas verdadeiramente efectivos contra eles. Entre os pesticidas que foran usados historicamente e eran efectivos estaban os piretroides, diclorvos e malatión. Pero co tempo a resistencia aos pesticidas foi incrementándose significativamente nestes animais e os perigos para a saúde humana que ten o seu uso tamén preocupan. O insecticida carbamato propoxur é moi tóxico para as chinches, pero ten unha toxicidade potencial para os nenos expostos. O ácido bórico foi aplicado algunhas veces como insecticida de interiores seguro, pero segundo algunhas fontes non é efectivo contra as chinches porque estes animais non se lamben ou acicalan, aínda que outras fontes, como a Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos indica que si é efectivo e actúa como desecante. O fungo Beauveria bassiana estaba sendo investigado en 2012 pola súa capacidade de control das chinches. A medida que as chinches continúan a adaptarse adquirindo resistencia aos pesticidas, os investigadores empezaron a examinar o xenoma do insecto para ver como se desenvolven as adaptacións e buscar vulnerabilidades potenciais que poidan ser explotadas durante as fases de crecemento e desenvolvemento.
Epidemioloxía
A diminución das poboacións de chinches despois de 1930 no mundo desenvolvido crese que se debeu en parte ao uso do DDT para matar cascudas, que tamén as mataba a elas. A invención da aspiradora para limpar o po e a simplificación do deseño do mobiliario nas casas puido tamén xogar un papel. Outros cren que podería ser simplemente debido á natureza cíclica do organismo.
Historia
Tamén se utilizaron historicamente as follas de Phaseolus vulgaris (feixóns) para atrapar as chinches en Europa Oriental. Os tricomas (pelos) das follas da planta dos feixóns capturan os insectos ao cravárense nos pés (tarsos) dos insectos. Despois as follas eran destruídas.
Xogos Olímpicos de París
Xogos Olímpicos de París pode facer referencia ás seguintes edicións disputadas na capital de Francia:
José Ramón Ónega
Obra
Ademais do seu labor político, escribiu libros de investigación histórica e etnográfica:
Herba
Características
Chámase megaforbias (herbas xigantes) a plantas que respondendo formalmente ao concepto anterior, acadan unha porte considerable, ata de varios metros. Este é o caso, por exemplo, das diversas especies de bananas (xénero Musa).
Lee De Forest
Traxectoria
De Forest naceu en 1873 en Iowa, mais creceu en Talladega, Alabama, onde enviaran o seu pai, ministro relixioso, para reorganizar unha escola negra. Foi un lugar solitario para o neno, que, privado das habituais relacións xuvenís, dispuxo de moito tempo para ler. O seu pai interveu directamente na educación do neno, coa esperanza de orientalo á vocación relixiosa.
Por inventar o tríodo e a revolución tecnolóxica que este creou é considerado o "Pai da Electrónica", xa que antes do tríodo, a electrónica limitábase basicamente a converter a corrente alterna en corrente continua, ou sexa, só se construían fontes de alimentación. Con todo, coa creación do tríodo sen carga, veu a amplificación de todo tipo de sinais, sobre todo as de son, a radio, a televisión e outros numerosos inventos. Isto fixo que a industria deses equipos tivese un crecemento tan grande que xa na década posterior a 1930 se cuñou por primeira vez a palabra "electrónica" para referirse á tecnoloxía destes equipos emerxentes.
Cantón de Uri
Historia
Uri foi mencionado por primeira vez en 732 como pertencente ao abade de Reichenau. En 853 foi entregado ao convento de Zürich por Luís o Xermánico.
IPhone
Características xerais
Conta con conexión a Internet, pantalla táctil de tecnoloxía multitáctil e unha interface de hadware minimalista. Posto que carece dun teclado físico, contén un virtual na súa pantalla multitáctil tanto en vertical como horizontal.
Aplicacións
miniatura|Fotografía de [[Estocolmo tomada cun iPhone X.]]
iPhone 3G
Fisicamente moi similar ao iPhone orixinal. Este modelo incorpora conectividade vía 3G, como o seu nome indica, A-GPS e unha nova carcasa enteiramente de plástico, ademais das características do primeiro iPhone.
iPhone 5c (7.ª xeración)
O iPhone 5c foi anunciado o 10 de setembro de 2013, leva a mesma tecnoloxía que o iPhone 5, coa diferenza de que os seus acabados traseiros son de policarbonato, conta con iOS 7 e mellora nas cámaras. Neste modelo existen 5 cores distintas (azul, verde, amarelo, rosa e branco) e capacidades de 8, 16 e 32 GB. Inclúe unha cámara de 8 megapíxeles con gravación en Full HD (1080p) e zoom dixital en gravación de vídeo (3X). Leva o SoC A6, o mesmo que leva o iPhone 5 e similar ao do iPad con pantalla retina (4.ª xeración). miniatura|242x242px|Comparación de tamaños do iPhone 5C, 5S e 4S.
Estepa, Sevilla
Sitúase no sueste da provincia. A vila principal está situada a unha altitude de 535 metros e a 110 quilómetros da capital de provincia, Sevilla. O concello está no tránsito entre a campiña e os primeiros contrafortes da Cordilleira Subbética.
Samiro, Vilaño, A Laracha
Samiro é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Illas Sarónicas
Moitos gregos do continente teñen segundas residencias nestas illas, que están comunicadas con servizos regulares de ferris desde os portos do Pireo e do Peloponeso.
Véxase tamén
Lista das illas Sarónicas
Luciano García Alén
Traxectoria
Seguindo a tradición familiar, estudou a carreira de Maxisterio. Concluída esta, comezou a carreira de Medicina e a finalizou no 1952, ano no que se adscribiu ao Hospital Clínico da Facultade de Medicina na que chegou a alcanzar o grao de mestre titular de xinecoloxía e obstetricia. Estudou Citoloxía en Bruxelas e Diagnóstico precoz do cáncer en Xenebra. Foi fundador, entre outros, do Hospital Policlínico La Rosaleda, en Santiago, e membro honorífico da Sociedade Española de Fertilidade, da Sociedade Española de Citoloxía e da Sociedade Galega de Citoloxía. Tamén foi nomeado "galego do mes" por El Correo Gallego en 1990. miniatura|[[Emili Sempere, Natacha Seseña e Luciano García Alén en ALFAR-92 en Granada.]] Paralelamente dedicou gran parte da súa vida a percorrer Galiza estudando a olaría popular, sobre a que publicou diversas monografías, especialmente a obra La alfarería de Galicia, editada en dous tomos pola Fundación Pedro Barrié de la Maza coa colaboración do fotógrafo e debuxante Xosé Manuel Gómez Vilasó no 1983.
Tammy Wynette
Virginia Wynette Pugh, nada en Tremont (Mississippi) o 5 de maio de 1942 e finada en Nashville, Tennessee o 6 de abril de 1998, foi unha compositora e cantante de música country estadounidense, coñecida artisticamente como Tammy Wynette.
Trapos Sucios
Trapos Sucios é un grupo galego de rock, formado en Muros en 2002.
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Na igrexa consérvase a urna que contén o corpo da beata Elisabetta Canori Mora.
Zanfona
Recuperación da zanfona en Galicia
As zanfonas galegas teñen como características específicas a súa morfoloxía, sempre en forma de guitarra, e o xeito de tocar con tres cordas cantoras, dúas afinadas ao unísono e a terceira nunha oitava máis grave. Esta afinación foi establecida por Faustino Santalices e é distinto da habitual no resto de Europa, onde se toca con dúas cordas.
Portsmouth F.C.
O Portsmouth tivo un grande éxito a mediados dos anos 2000, cando conseguiu gañar a FA Cup na tempada 2007-08, ó vencer por 1-0 na final ó Cardiff City. Durante este período, o tivo un gran número de xogadores internacionais, coma Glen Johnson, Jermain Defoe, Peter Crouch ou Sol Campbell. Porén, os problemas financeiros levaron pronto ó Portsmouth ó descenso ó Football League Championship en 2010, e á Football League One dous anos máis tarde, sendo a primeira vez que xogan no terceiro nivel do fútbol inglés dende os anos 80.
Cinema de Alemaña
Imperio Alemán (1895–1918)
As curtametraxes triviais convertéronse nunha atracción nas feiras, mostrándose en cabinas chamadas Kintopps. Os primeiros filmes alemáns "artísticos" comezaron a producirse en 1910, como foi Der Student von Prag (1913) codirixido por Paul Wegener e Stellan Rye e protagonizado por actores da compañía de Max Reinhardt.
Os cines comezaron a establecerse nos anos inmediatamente anteriores á primeira guerra mundial. Antes, os cineastas facían xiras amosando o seu traballo nas feiras. Neses cines comezaron tamén a importarse filmes mudos estranxeiros, especialmente filmes dinamarqueses e italianos.
República de Weimar (1918–1933)
A chegada do cinema sonoro produciu un novo florecemento artístico. Der blaue Engel (1930) do director austríaco Josef von Sternberg foi o primeiro filme alemán falado. Foi rodado simultaneamente en alemán e inglés e converteu a Marlene Dietrich nunha estrela mundial. Pabst adaptou a Bertolt Brecht en Die 3-Groschen-Oper e Lang dirixiu M - Eine Stadt sucht einen Mörder, ambas as dúas en 1931.
Alemaña Nazi (1933–1945)
A situación económica e política da Alemaña de Weimar xa levara a deixar o país algúns cineastas, como Ernst Lubitsch e Michael Curtiz, que marcharan aos Estados Unidos en 1923 e 1926, respectivamente. Trala chegada dos nazis ao poder, emigraron uns 1500 profesionais do cinema. Entre eles figuras chave como o xefe da UFA Erich Pommer, os actores Marlene Dietrich e Peter Lorre e o director Fritz Lang. O resultado da fuxida foi unha grande influencia no cinema estadounidense: varios filmes de terror da Universal foron dirixidos por Karl Freund, Joe May e Robert Siodmak e tamén chegaron ao país Edgar Ulmer, Douglas Sirk e o austríaco Billy Wilder. Pola contra, o actor e director Kurt Gerron non conseguiu marchar e faleceu nun campo de concentración.
Cinema en crise e producións populares (1960–1970)
As raíces do problema viñan do cambio das circunstancias económicas e sociais. Apareceron novas alternativas de lecer e a televisión estaba a converterse nun medio de masas.
Novo Cinema Alemán (1960–1980)
Moitos destes directores organizáronse eles mesmos ou cooperaron na produción e distribución. Ao rexeitar o apoio oficial víronse dependentes dos cartos da televisión.
Xogos Olímpicos dos Ánxeles
Xogos Olímpicos dos Ánxeles pode facer referencia ás seguintes edicións disputadas na cidade californiana:
Carlos Osoro
Traxectoria
Carlos Osoro Sierra naceu o 16 de maio de 1945 en Castañeda, concello da provincia de Santander (hoxe Cantabria). Logo de estudar Maxisterio na Escola Normal e de exercer de mestre por un ano, entrou no seminario para vocacións adultas en Salamanca, e licenciuse en Filosofía e Teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca. O 29 de xullo de 1973 foi ordenado sacerdote da diocese de Santander polo seu bispo, Juan Antonio del Val Gallo.
Calcio Catania
Estadio
O Catania fixo o seu debut no Stadio Angelo Massimino en 1937, chamado entón Stadio Cibali. O estadio foi renomeado en honra do antigo presidente Angelo Massimino no ano 2002. Massimino foi presidente do club dende 1969 ata o seu falecemento en 1996.
Lista das moedas de peseta de España
Esta é unha listaxe das moedas con valor facial en pesetas e céntimos de peseta emitidas en España desde a súa instauración como moeda oficial do Estado en 1868 ata 2002, cando foi substituída polo euro.
Francisco Franco (1937-1975)
Habitualmente, en numismática adoitan dividirse as emisións monetarias de Francisco Franco (1937-1975) en dúas series:
Terceira serie: M coroado (1982-1989)
A terceira serie de moedas de Xoán Carlos I caracterízase pola supresión das estrelas que amosaban o ano de cuñaxe efectiva das moedas, característica da moeda española xa desde as derradeiras moedas de Isabel II (1833-1868), que foron substituídas por un M coroado, como marca de ceca da Real Casa de la Moeda - Fábrica Nacional de Moneda y Timbre.
Trinquet
O recinto
Nas partidas de Escala i corda colócase unha corda a 1,80 m de alzada no medio do trinquet, que o divide en dúas metades: a do dau e a do rest. Esta corda, por riba da cal debe pasar a pelota, adoita ter unha pequena rede para facilitar a visión e unhas campaíñas que avisan cando a pelota tocou a corda, situación que é falta.
Havalina
Imperfección (2009)
No 2009 ficharon por Origami Records e gravaron o seu primeiro disco para o selo, Imperfección. Tras a gravación, e para a xira de presentación de dito álbum, Ignacio Celma pasou a substituír a Nahúm García ao baixo. O estilo da banda agora é moito máis rocoso, escuro e sen concesións.
Las Hojas Secas (2010-2011)
No 2010 gravaron un novo álbum, Las Hojas Secas, tamén con Origami Records. Cambiaron de oficina de management e pasaron a traballar con Heart of Gold.
No 2011 publicouse o DVD Tan Deprisa, Tan Despacio, no que se recolle o proceso de creación de Las Hojas Secas, así como varios cortes en directo do concierto que ofreceron o 5 de marzo de 2010 na Sala Caracol de Madrid. En decembro do mesmo ano, a banda celebrou o seu décimo aniversario, con tres concertos os días 30 de novembro, 1 e 2 de decembro, na Sala Siroco de Madrid agotando as entradas, e nos que interpretaron os seus álbums de estudio en castelán en rigoroso orde, ademais dalgunhas novidades do que ía ser o seu próximo material. Así mesmo, con motivo do aniversario, Origami Records publicou unha caixa especial que contiña os seus tres discos de estudio en castelán, o DVD Tan Deprisa, Tan Despacio e un disco de versións de temas da banda interpretados por outros artistas como Julio De La Rosa, Vetusta Morla, Álex Ferreira, Boat Beam, Maika Makovski, Depedro, The Cabriolets, Richter, Amigos Imaginarios, Coffee & Wine e Trikini.
Apocalyptica
Versións
Rammstein
Un Express de l'Avenir
Un Express de L'Avenir é un relato de corte futurista do escritor francés Michel Verne, fillo do tamén escritor Jules Verne. Foi publicado por vez primeira en novembro de 1895, nunha revista mensual composta tanto de historias ficticias como doutros artigos diversos chamada "The Strand Magazine". O conto narra a visita do protagonista á compañía do coronel Pierce, o inventor dun sistema de ferrocarril subterráneo que une a Boston con Liverpool, atravesando o Océano Atlántico.
Garcia de Resende
Traxectoria
Foi sepultado en campa armoriada con brasón e timbre dos de Resende, en Capela que instituíu en 1520 na cerca do Convento do Espinheiro, en Évora.
Fonte hidrotermal
Chemineas negras e brancas
Algunhas fontes hidrotermais forman estruturas en torre case cilíndrica que semellan chemineas. Estas fórmanse polo depósito dos minerais que están en disolución no fuído que xorde da fonte termal. Cando a auga superquentada contacta coa auga do mar que está moi fría, os minerais precipitan formando partículas que se depositan na parte superior de acumulacións que co tempo formarán as chemineas. Algunhas destas estruturas en cheminea poden chegar a alturas de 60 m. Un exemplo destas fontes hidrotermais en torre foi a chamada "Godzilla", unha estrutura situada no océano Pacífico preto das costas de Oregón, EUA, que se elevaba 40 m ata que acabou derrubándose.
Comunidades biolóxicas
miniatura|Algunhas fontes hidrotermais están rodeadas dunha densa fauna. A vida enténdese tradicionalmente como impulsada en último extremo pola enerxía do sol, pero os organismos do mar profundo non reciben luz do sol, polo que dependen dos nutrientes que encontran nos depósitos químicos que sedimentan e de fluídos hidrotermais. Previamente, os oceanógrafos bénticos asumiran que os organismos das fontes hidrotermais mariñas dependían da chamada neve mariña. Isto faríaos dependentes da vida das plantas e algas que viven máis arriba e do sol. Algúns organismos das fontes hidrotermais consomen esta "chuvia", pero só con ese sistema de subsistencia as formas de vida serían moi escasas. Se comparamos as fontes hidrotermais coas zonas do fondo do mar que as rodean, as áreas hidrotermais teñen unha densidade de organismos de 10.000 a 100.000 veces maior.
A biosfera quente profunda
No seu artigo de 1992 The Deep Hot Biosphere, Thomas Gold referiuse aos respiradoiros oceánicos hidrotermais como apoio á súa teoría sobre a formación do petróleo. Ampliou estas ideas no seu libro posterior The Deep Hot Biosphere.
Orixe hidrotermal da vida
Günter Wächtershäuser propuxo a teoría do mundo de ferro-xofre na que se indica que a vida podería terse orixinado en fontes hidroermais. Wächtershäuser propuxo que unha forma inicial de metabolismo precedeu á xenética. Co termo metabolismo quería dicir un ciclo de reaccións químicas que liberan enerxía nunha forma que pode ser empregada para outros procesos.
Exploración
En 1949, un estudo oceanográfico sobre as augas profundas informou da presenza de fontes de salmoiras anormalmente quentes na parte central do mar Vermello. Traballos posteriores na década de 1960 confirmaron a presenza de fontes de augas moi salinas quentes a 60 °C e barros metalíferos asociados. As solucións quentes emanaban do subsolo mariño activo dun rift. O carácter altamente salino das augas non era axeitado para os seres vivos. Estas fontes de auga moi salina e os barros asociados están investigándose actualmente como unha fonte de metais que se poderían explotar en minaría..
Conservación
A conservación das chemineas hidrotermais foi o suxeito de ás veces vivas discusións na Comunidade Oceanográfica durante os últimos vinte anos. Mesmo se sinalou que son os científicos os que están a causar un maior dano a eses raros hábitats. Houbo intentos de chegar a acordos sobre o comportamento dos científicos que investigan os respiradoiros pero aínda que se acordou un código de boas prácticas non hai polo momento ningún acordo internacional formal que vincule legalmente. Tamén preocupa o impacto das posibles actividades mineiras.
Akiyuki Nosaka
Akiyuki Nosaka (野坂 昭如), nado en Kamakura o 10 de outubro de 1930, e finado en Toquio o 9 de decembro de 2015, foi un novelista e cantante xaponés, membro da Cámara dos Conselleiros do Xapón. Escribiu baixo o alcume de Yukio Aki e cantou empregando o nome Claude Nosaka.
Georg Cantor
Profesor e investigador
En 1874, Cantor casou con Vally Guttmann. Tiveron seis fillos, o último en 1886. Cantor puido manter á familia a pesar do seu soldo modesto, grazas á herdanza do seu pai. Durante a súa lúa de mel nas montañas Harz, Cantor gastou moito tempo en discusións matemáticas con Richard Dedekind, con que fixera amizade dous anos antes nas súas vacacións en Suíza.
Cantor cortou de súpeto a súa relación con Mittag-Leffler, amosando unha tendencia a interpretar as críticas ben intencionadas coma fondas ofensas á súa persoa.
Sufriu o seu primeiro ataque depresivo coñecido en 1884. Preocupábanlle as críticas ao seu traballo: cada unha das cincuenta e dúas cartas que lle escribiu a Gösta Mittag-Leffler en 1884 atacaban a Kronecker. Unha pasaxe dunha destas cartas é reveladora da súa perda de confianza en si mesmo:
Teoría de conxuntos
Joseph Liouville estableceu a existencia dos números transcendentes en 1851, e o traballo de Cantor demostraba que o conxunto dos números transcendentes era non numerable: probou que a unión de dous conxuntos numerables era numerable, e a recta real é igual á unión do conxunto dos números alxébricos co conxunto dos números transcendentes (é dicir, cada número real ou ben é alxébrico ou ben é transcendente). O seu traballo de 1874 amosaba que o conxunto dos números alxébricos (isto é, as raíces de ecuacións polinómicas con coeficientes enteiros) era numerable, polo tanto ao ser o conxunto dos números reais non numerable, tamén o sería o dos números transcendentes. En consecuencia "case tódolos" números reais son transcendentes. Cantor comentaba que de feito reprobara un teorema, debido a Liouville, referente á existencia de infinitos números transcendentes en cada intervalo.
Entre 1879 e 1884, Cantor publicou unha serie de seis artigos en Mathematische Annalen que xuntos forman unha introdución á súa teoría de conxuntos. Ao mesmo tempo, medraba a oposición ás ideas de Cantor, liderada por Kronecker, quen só admitía conceptos matemáticos que se puideran construír nun número finito de pasos a partir dos números naturais, que el tomaba coma intuitivamente dados. Para Kronecker, a xerarquía de infinitos de Cantor era inadmisible, xa que a aceptación da idea do infinito actual abriría as portas a paradoxos que cuestionarían a validez da matemática coma un todo. Durante este período Cantor tamén construíu o seu conxunto de Cantor.
Bixeccións
Este artigo, igual que o de 1874, enfadou a Kronecker, e Cantor quixo retiralo; aínda así, Dedekind convenceuno para que non o fixera e Weierstrass apoiou tamén a súa publicación. De tódolos xeitos, Cantor nunca volvería a presentar nada no Crelle.
Filosofía, relixión e a matemática de Cantor
O debate entre os matemáticos tiña a súa orixe en visións opostas da filosofía da matemática con respecto á natureza do infinito actual. Algúns sostiñan que o infinito era unha abstracción que matematicamente non era lexitima, negando a súa existencia. Os matemáticos de tres importantes escolas de pensamento (o construtivismo mailas súas ramas, intuicionismo e finitismo) opúñanse ás teorías de Cantor nesta materia. Para construtivistas coma Kronecker, este rexeitamento do infinito actual proviña dunha discrepancia fundamental coa idea de que probas non construtivas tales coma o argumento da diagonal de Cantor foran suficientes para demostrar que algo existira, mantendo polo tanto o requirimento de probas construtivas. O intuicionismo rexeita tamén a idea de que o infinito actual sexa unha expresión de calquera tipo de realidade, máis chega a este rexeitamento por outro camiño. En primeiro lugar, o argumento da diagonal de Cantor apoiase na lóxica para probar a existencia de números transfinitos coma entidades matemáticas reais, mentres que os intuicionistas manteñen que os obxectos matemáticos non se poden reducir a proposicións da lóxica, senón que se orixinan nas intuicións da mente. En segundo lugar, a noción de infinito coma unha expresión da realidade non está en si mesma consentida no intuicionismo, xa que a mente humana non pode construír intuitivamente un conxunto infinito. Matemáticos coma Brouwer e en especial Poincaré adoptaron unha postura intuicionista contra o traballo de Cantor. Citando os paradoxos da teoría de conxuntos coma exemplo da súa natureza defectuosa fundamental, Poincaré mantivo que "a meirande parte das ideas da teoría de conxuntos cantoriana deberan desterrarse por sempre das matemáticas." Finalmente os ataques de Wittgenstein encadraríanse dentro do finitismo: el cría que o argumento da diagonal de Cantor combinaba a intensión dun conxunto de números cardinais ou reais coa súa extensión, confundindo polo tanto o concepto de regras para xerar un conxunto cun verdadeiro conxunto.
Recoñecemento
Décadas despois da morte de Cantor, Wittgenstein lamentara que as matemáticas estiveran "completamente obsesionadas coa linguaxe perniciosa da teoría de conxuntos", cualificando esta situación coma "disparate total", "ridículo" e "trabucado". Os continuos ataques depresivos que Cantor sufriu dende 1884 ata o final da súa vida puideran ter a súa causa na actitude hostil de moitos dos seus contemporáneos, mais estes episodios poderíanse ver hoxe en día coma posibles manifestacións dun trastorno bipolar.
Isla Mayor
Isla Mayor é unha localidade situada no cuadrante suroccidental da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Universidade do Sur de Florida
A Universidade do Sur de Florida, tamén coñecida como USF, é unha universidade pública localizada en Tampa, Florida. Fundada en 1956, forma parte do Sistema Universitario Estatal de Florida, sendo a cuarta universidade pública dese estado, con 47.646 estudantes matriculados no ano académico 2012–2013. A USF conta con tres institucións independentes: USF Tampa, USF San Petersburgo e USF Sarasota-Manatee. Cada institución está acreditada separadamente pola comisión universitaria da Asociación do sur de escolas e universidades. A universidade conta con 14 facultades, que ofrecen preto de 80 estudos de grao e máis de 130 de posgraduado.
Accidente de Los Rodeos
Desvío dos avións a Los Rodeos
Ámbolos dous voos foran de rutina ata a súa aproximación ás illas. Ás 1:15 pm, unha bomba (posta polo grupo separatista anti-franquista Fuerzas Armadas Guanches) estoupou na terminal do Aeroporto de Gran Canaria, ferindo a unha persoa. Houbo unha chamada telefónica avisando da bomba, e pouco despois outra chamada afirmou que había un segundo artefacto no aeroporto. As autoridades de aviación civil pecharon temporalmente as instalacións despois da detonación da bomba e desviou todos os voos entrantes a Los Rodeos, incluídos os dous Boeing 747 involucrados no desastre. A tripulación do Pan Am indicou que preferían voar en círculos nun patrón de espera antes de ser autorizados a aterrar, pero foron desviados Los Rodeos.
Condicións meteorolóxicas en Los Rodeos
A tripulación do Pan Am atopouse nun contexto de visibilidade pobre e deteriorándose case no momento no que entrou na pista. Segundo o informe da ALPA, cando o avión da Pan Am rodaba pola pista, a visibilidade era duns 500 m. Pouco despois esta baixou a menos de 100 m.
Causas probables
Outros factores importantes que contribuíron ao accidente foron:
Adhesina bacteriana
As adhesinas bacterianas son compoñentes da superficie celular ou de apéndices das bacterias que facilitan a adhesión a outras células (eucariotas ou procariotas) ou a superficies. Son un tipo de factor de virulencia.
Estruturas
A estrutura típìca dunha adhesión bacteriana é a dunha fimbria ou pili. A adhesión bacteriana consiste principalmente nunha proteína estrutural intramembranosa que serve de armazón no cal se poden unir varias adhesinas extracelulares. Porén, como ocorre no caso das fimbrias CFA1, a proteína estrutural por si soa pode ás veces actuar como unha adhesión se unha porción da proteína se estende pola matriz extracelular.
Estrutura da adhesina FimH
A adhesina bacteriana mellor cracterizada é a adhesina FimH de fimbria de tipo 1. Esta adhesina é responsable da adhesión sensible a D-manosa. A bacteria sintetiza unha proteína precursora que consta de 300 aminoácidos despois procesa a proteína eliminando varios péptidos sinais quedando finalmete unha proteína de 279 aminoácidos. A FimH madura está exposta na superficie bacteriana como un cmpoñente da fimbria de tipo 1.
Outros artigos
Adhesina autotransportadora trimérica (TAA)
Rebecca Clarke
Vida posterior e matrimonio
Cando estalou a segunda guerra mundial, Clarke encontrábase nos Estados Unidos visitando aos seus dous irmáns e non puido obter visa para regresar ao Reino Unido. Durante un tempo viviu coas familias dos seus irmáns e posteriormente, en 1942, aceptou un traballo como gobernanta para unha familia de Connecticut. Compuxo 10 obras entre 1939 e 1942, incluída a súa Passacaglia on an Old English Tune. Clarke coñecera ao que sería o seu marido, James Friskin (un compositor, concertista de piano e membro fundador da Juilliard School), cando ambos eran estudantes no Royal College of Music. Ambos retomaron a súa amizade logo dun encontro casual nunha rúa de Manhattan en 1944 e casaron en setembro dese mesmo ano, cando ambos estaban avanzados nos 50 anos. Segundo a musicóloga Liane Curtis, Friskin foi "un home que lle deu [a Clarke] unha sensación de profunda satisfacción e equilibrio".
Ranma ½
O manga foi adaptado en dúas series de anime creadas por Studio Deen: Ranma ½ e Ranma ½ Nettōhen (らんま½ 熱闘編), sendo ámbalas dúas emitidas por Fuji Television dende 1989 a 1992. Ademais, creáronse 12 OVAs e tres filmes. No 2011, produciuse unha serie de acción en vivo emitida por Nippon Television. O manga de Ranma ½ vendeu máis de 53 millóns de copias no Xapón.
Superantíxeno
Estrutura
Os dominios teñen rexións de unión para o complexo maior de histocompatibilidade de clase II (MHC de clase II) e o receptor de células T (TCR), respectivamente.
Efectos directos
A deleción ou anerxia de células T activadas segue á infección. Esta resulta da produción de interleucina-4 e interleucina-10 pola exposición prolongada á toxina. A IL-4 e a IL-10 regulan á baixa a produción de IFN-gamma, MHC de clase II, e moléculas coestimuladoras da superficie das células presentadoras de antíxenos. Estes efectos producen células de memoria que non responden á estimulación polo antíxeno.
Xoán Bautista de La Salle
Xoán Bautista de La Salle, nado o 30 de abril de 1651 en Reims (Francia) e finado en Ruan o 7 de abril de 1719, foi o fundador da comunidade dos Irmáns das Escolas Cristiáns ou lasalianos.
Traxectoria
As súas iniciativas espertaron desconfianza na xerarquía eclesiástica e a oposición de nobres influentes. O carácter laical e gratuíto das escolas e centros de formación suscitou oposición e receo, pero isto non impediu a consolidación da súa orde, incluída na propia París e a súa expansión por toda Europa. En 1698, redacta a regra da Congregación.
Lenin
Múnic, Londres e Xenebra (1900-1905)
En 1903, Lenin asistiu ao Segundo Congreso do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso que inicialmente se reuniu en Bruxelas antes de trasladarse a Londres. Alí produciuse unha fractura ideolóxica dentro do partido entre a facción bolxevique, dirixida por Lenin, e a facción menxevique, dirixida por Martov. Estes termos "bolxevique" (do ruso: bol'shinstvo, que significa "maioría") e "menxevique" (do ruso: menshinstvo, que significa "minoría") derívanse da estreita vitoria electoral dos bolxeviques fronte menxeviques no consello editorial do xornal do partido, e para o liderado do comité central. A ruptura tivo a súa orixe en parte no libro de Lenin Que hai que facer? (1902), o cal propoñía unha organización de partido máis pequena de revolucionarios profesionais, con Iskra como principal cabeceira ideolóxica. Outra cuestión que dividiu ás dúas faccións foi o apoio de Lenin da alianza obreiro-campesiña para derrocar o réxime tsarista, en contraposición co apoio menxevique a unha alianza entre a clase obreira e a burguesía liberal para acadar o mesmo obxectivo. Unha pequena terceira facción, liderada por Trotski, abrazaba a idea de que a clase obreira era o único instrumento de cambio revolucionario e que non necesitaba axuda nin dos campesiños nin da clase media.
Retorno ao exilio (1907-1917)
En 1914, cando comezou a primeira guerra mundial (1914-1918), a maioría dos grandes partidos socialdemócratas de Europa apoiaron os esforzos dos seus países na guerra. Os votos que autorizaban a guerra socialdemócratas fixeron que Lenin romperse ligazóns coa Segunda Internacional (1889-1916). Así que, opúxose á primeira guerra mundial xa cría que os campesiños e os traballadores debían loitar a "guerra imperialista" da burguesía, que debería ser transformada nunha guerra civil internacional entre as clases. A visión de Lenin da guerra pódese resumir nunha carta que escribiu ao poeta romanés Valeriu Marcu en 1917:
A Revolución de Febreiro
Lenin estaba decidido a regresar xa a Rusia, mais non foi unha tarefa fácil en medio da primeira guerra mundial. Suíza estaba rodeada polos países en guerra de Francia, Alemaña, Austria-Hungría e Italia, e os mares estaban dominados polo Reino Unido, aliado de Rusia. Lenin consideraba cruzar Alemaña cun pasaporte sueco, pero Krupskaia bromeou dicindo que se delataría por insultar os menxeviques en ruso mentres durmía. miniatura|Locomotara que levou a Lenin a [[Petrogrado en 1917.]] As negociacións co Goberno provisional, para obter un paso a través de Alemaña para os exiliados rusos a cambio de prisioneiros alemáns e austrohúngaros da guerra prolongáronse. Co tempo, pasando por alto ao Goberno provisional, o 31 de marzo o comunista suízo Fritz Platten obtivo permiso do ministro de Relacións Exteriores de Alemaña a través do seu embaixador en Suíza, o barón Gisbert von Romberg, para Lenin e outros exiliados rusos para viaxar a través de Alemaña e Rusia nun vagón de tren selado. A petición de Lenin, o transporte estaría protexido de interferencias por unha concesión especial de status de extraterritorialidade.
A Revolución de Outubro
En Petrogrado a insatisfacción co réxime culminou nas revoltas espontáneas das Xornadas de Xullo dos traballadores industriais e soldados. Despois de ser suprimidas, o goberno culpou a Lenin e os bolxeviques Aleksandr Kerenskii, Aleksinsky Grigory, e outros opositores, tamén acusaron os bolxeviques, especialmente a Lenin, de ser axentes provocadores imperiais alemáns; o 17 de xullo foron defendidos por Lev Trotski: miniatura|Pintura de Lenin fronte o Instituto Smolny por Isaak Brodsky.
Formación dun goberno
Porén, non tódolos socialistas rusos apoiaron a transferencia de todo o poder aos soviets. Os eseristas de dereitas e os menxeviques saíron desta primeira sesión do Congreso dos Soviets en protesta polo derrocamento do Goberno provisional, do que os seus partidos foran membros. Ao día seguinte, na tarde do 26 de outubro (xul.), Lenin participou no Congreso dos Soviets mesturado entre o público por primeira vez desde os Días de Xullo, aínda que aínda non lucía a súa coñecida barba. O xornalista estadounidense John Reed describe o home que apareceu en ao redor das 20:40 entre "unha vaga de aplausos enxordecedora" :
A pesar de todo, a primeira acción do Goberno bolxevique foi a retirada por parte de Rusia da primeira guerra mundial (1914-18). Fronte o continuo avance do Imperio Alemán cara ao leste, Lenin propuxo a retirada inmediata do país da guerra en Europa occidental, aínda que outros dirixentes bolxeviques, como Nikolai Bukharin, preconizaban a continuación da guerra para fomentar a revolución en Alemaña. O principal negociador do tratado de paz, Trotski, propuxo unha solución intermedia Nin guerra, nin paz, nun tratado ruso-alemán condicionado á non anexión bélica de terras conquistadas. As negociacións fracasaron e os alemáns renovaron o seu ataque, conquistando gran parte do territorio (agrícola) do oeste de Rusia. En consecuencia, a proposta de Lenin retirada obtivo un apoio maioritario, e o 3 de marzo de 1918 Rusia retirouse da primeira guerra mundial a través do Tratado de Brest-Litovsk, perdendo gran parte do seu territorio europeo. Debido á ameaza alemá, Lenin trasladou o goberno soviético de Petrogrado a Moscova o 10-11 de marzo de 1918.
Legado
miniatura|left|[[Moeda conmemorativa (rublo) acuñada en 1970 na honra do seu centenario.]] Cando Lenin morreu o 21 de xaneiro de 1924 preto de Moscova,  foi aclamado como "o maior xenio da humanidade" e "o líder e mestre de tódolos pobos do mundo enteiro". O historiador John Arch Getty remarcou que "Lenin merece un gran recoñecemento pola idea de que os humildes poden herdar a terra, que pode haber un movemento político baseado na xustiza social e a igualdade". A revista Time nomeouno unha das 100 persoas máis importantes do século XX e un dos seus 25 principais símbolos políticos de tódolos tempos; destacando que "durante décadas, sacudiron o mundo rebelións marxista-leninistas mentres cadáver embalsamado de Lenin permanecía en repouso na praza Vermella". Trala disolución da Unión Soviética en 1991, descendeu a reverencia pola figura de Lenin entre as xeracións máis novas, con todo, segue a ser unha importante figura histórica para as xeracións da era soviética.
Homenaxes
Ademais, moitos lugares e entidades foron nomeados en honra a Lenin. A cidade de Petrogrado, sitio onde comezaron as Revolucións de Febreiro e Outubro de 1917, foi renomeada como Leningrado en 1924, catro días despois da súa morte. En 1991, despois dunha disputada votación entre comunistas e liberais, o goberno cambiou o nome da cidade a San Petersburgo. Porén, a área administrativa circundante á cidade séguese a chamar Óblast de Leningrado.