cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolina do Norte
Finanzas, tecnoloxía e investigación
Charlotte, a cidade máis grande de Carolina do Norte, continúa experimentando un rápido crecemento, en gran parte debido ao sector financeiro e bancario. Charlotte é o segundo maior centro bancario dos Estados Unidos logo de Nova York, e é o fogar do Bank of America e do Wachovia. A área metropolitana de Charlotte é tamén o fogar doutras 5 empresas do grupo Fortune 500.
O North Carolina Research Campus (Campo de Investigación de Carolina do Norte) está situado en Kannapolis (aproximadamente 48 km. ao nordés de Charlotte) e promete enriquecer e reforzar a área de Charlotte do mesmo xeito que cambiou a rexión de Raleigh-Durham. Abarcando 539.000 m², o complexo é un proxecto de colaboración coas universidades de Duke, Carolina do Norte en Chapel Hill e a Universidade Estatal de Carolina do Norte, xunto con investidores privados, corporativos e desenvolvedores. A instalación incorpora o espazo empresarial, académico, comercial e residencial, orientado cara á investigación e desenvolvemento (I+D) e a biotecnoloxía. Do mesmo xeito, no centro de Winston-Salem, Piedmont Triad Research Park está experimentando unha expansión. Aproximadamente 48 quilómetros ao leste do parque de investigación de Winston-Salem, a Universidade de Carolina do Norte en Greensboro e North Carolina Agricultural and Technical State University uníronse para crear o Gateway University Research Park, unha universidade tecnolóxica baseada na investigación, onde a entidade centrará os seus esforzos en áreas tales como a nanotecnoloxía, a biotecnoloxía e a bioquímica, as ciencias ambientais e a xenética, entre outras disciplinas científicas.
Cine e televisión
En Carolina do Norte hai estudos de cine situados en Shelby, Raleigh, Durham, Charlotte, Asheville, Wilmington e Winston-Salem. Algunhas das máis coñecidas películas e series de televisión gravadas no estado son: All the Real Girls, Being There, Blue Velvet, Bull Durham, A cor púrpura, Cabin Fever, Cape Fear, O corvo, Dawson's Creek, Dirty dancing, Evil Dead II, O fuxitivo, A milla verde, Hannibal, O derradeiro dos mohicanos, Nell, One Tree Hill, Patch Adams, Shallow Hal, Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby e 28 días.
Principais estradas
O Sistema de Estradas de Carolina do Norte está composto por unha ampla Rede de Autoestradas Interestatais, unha Rede de Estradas Federais e as estradas do estado. Carolina do Norte é o segundo estado coa rede de estradas máis grande dos Estados Unidos. As principais estradas son:
Cholet
Cholet é unha localidade francesa de 54.204 habitantes, situada no departamento de Maine e Loira, na rexión do País do Loira.
Delta IV
Características
A etapa superior pode ser unha de dúas variantes cun motor RL-10B-2, de 4 ou 5 metros de diámetro e o CBC pode usar 2 ou 4 foguetes aceleradores GEM-60 de propelente sólido como axuda na engalaxe.
Proteus vulgaris
Identificación no laboratorio
O sistema Becton/Dickinson BBL Enterotube II para a identificación de membros da familia Enterobacteriaceae inoculado con P. vulgaris pode dar os seguintes resultados: P. vulgaris pode dar positivo ou negtivo na proba do citrato. Todo se combina para un Biocode ID de 31406, (Biocode ID 31402, 31404, 31407 todos dando o resultado de P. vulgaris con resultados asintomáticos) para o uso na Guía de Interpretación/Sistema de Identificación e Codificación por Computadora. P. vulgaris pode tamén dar negativo na proba da urease en medios sólidos (como en Enterotube), pero é urease positiva en medios líquidos. O código CCIS identifícaa cunha proba de urease negativa. Cando se inocula nunha proba de xelatina de inoculación profunda, P. vulgaris pode hidrolizar a xelatina.
Expresión clínica
A produción de urease produce a precipitación de compostos orgánicos e inorgánicos, que orixina a formación de concrecións de estruvita. Estes cristais de estruvita están compostos por unha combinación de fosfato amónico magnésico (estruvita) e apatita de carbonato cálcico. A formación dos cálculos de estruvita pode manterse só se se incrementa a produción de amoníaco e o pH da urina é elevado para que descenda a solubilidade do fosfato. Ambos os requirimentos poden darse só cando a urina está infectada por un organismo produtor de urease como Proteus. A urease metaboliza a urea a amoníaco e dióxido de carbono: urea → 2 NH3 + CO2. O par tampón amoníaco/amonio ten un pK de 9,0, o que ten como resultado a combinación de urina moi alcalina e rica en amoníaco.
Itamar Even-Zohar
Itamar Even-Zohar (hebreo איתמר אבן-זהר), nado en Tel Aviv en 1939, é un investigador e profesor na Universidade de Tel Aviv, fundador da Teoría dos polisistemas
Músculo trapecio
Insercións no cranio
O trapecio insírese no óso occipital, nas liñas nucais superiores e na protuberancia occipital exterior.
Insercións no tronco e membro superior
Distalmente, o trapecio insírese na clavícula, no acromion e no corpo da escápula.
Cara superficial
É subcutánea, ocupando gran parte da superficie posterior alta do tronco.
Berthun de Sussex
Beorhthun (floruit na década de 680) foi un ealdorman ou dux de reino de Sussex.
Airbus A330
Antecedentes
O primeiro avión de pasaxeiros de Airbus, o A300, foi concibido como unha parte dunha ampla familia de avións comerciais. Perseguinto este obxectivo, a comezos dos anos 70 comezaron os estudos de derivados do A300. Antes de introducir o A300, Airbus identificou nove posibles variantes designadas de B1 a B9. Unha décima variante, o A300B10, foi concibido en 1973 e desenvolvido como o avión de longo alcance Airbus A310. Airbus entón centrou os seus esforzos en estudos dun avión de corredor único, concibindo unha familia de avións de pasaxeiros posterior coñecida como a familia A320, o primeiro avión comercial con controis dixitais fly-by-wire. Durante estes estudos Airbus volveu a centrarse no mercado dos avións de fuselaxe ancha, traballando simultaneamente nos dous proxectos.
Ao mesmo tempo, unha versión de 200 asentos e catro motores, o B11 (que finalmente sería o A340) tamén estaba sendo desenvolvida. O B11 planeouse orixinalmente para tomar o lugar dos avións de fuselaxe estreita Boeing 707 e Douglas DC-8 aínda en uso, pero posteriormente evolucionou cara o obxectivo de substituír os trirreactores de longo alcance e fuselaxe ancha. Para diferencialos da serie SA, o B9 e o B11 foron redesignados TA9 e TA11, significando TA "twin aisle" (corredor dobre). Os custos de desenvolvemento reducíronse ao usar os dous aparellos a mesma fuselaxe e a mesma á, aforrándose uns 500 millóns de dólares. Outro factor forons as distiantas preferencias tanto dentro de Airbus como entre os posibles clientes; os bimotores eran preferidos en Norteamérica, os catrimotores en Asia, e en Europa os clientes estaban divididos. Airbus finalmente atopou que os clientes máis potenciais preferían catro motores debido a que non tiñan as restricións de alcance dos bimotores e pola a súa habilidade de ser transportados cun motor inactivo. Como resultado priorizouse o desenvolvemento do catrimotor TA11 sobre o TA9.
Produción e probas
O 30 de xuño de 1994 ocorreu un accidente fatal durante a certificación do motor Pratt & Whitney cando un A330 esnafrouse preto de Tolosa. Ámbolos dous pilotos e cinco pasaxeiros morreron. O voo fora deseñado para probar a resposta do piloto automático durante o peor escenario do fallo dun motor co centro de gravidade preto do seu límite de popa. Pouco despois da engalaxe os pilotos tiveron dificultades establecendo o piloto automático, e o avión perdeu velocidade e esnafrouse. Unha investigación realizada pola Dirección Xeral de Aviación concluíu que o accidente debeuse á lenta resposta e ás accións incorrectas da tripulación durante a recuperación. Isto levou a unha revisión dos procedementos de operación do A330.
Desenvolvementos posteriores
En resposta á baixada de vendas do A330-300, a maior penetración no mercado do Boeing 767-300ER, e as peticións das aeroliñas dun maior alcance e menor tamaño de avión, Airbus desenvolveu o Airbus A330-200. Coñecido como A329 e A330M10 durante a fase de desenvolvemento, o A330-200 ofrecería un 9% menos de gastos de operación que o Boeing 767-300ER. O avión estaba no sector dos 11 900 km de rango, onde Airbus predicía unha demanda duns 800 avións entre 1995 e 2015. O proxecto, cuns gastos de desenvolvemento estimados en 450 millóns de dólares, foi aprobado pola Xunta de Supervisión de Airbus Industrie o 24 de novembro de 1995.
Anticiclón
Formación
Os anticiclóns fórmanse cando unha masa de aire frío situada a certa altura tende a descender ata contactar co chan. Na zona de contacto hai moita presión e acumúlase moito aire, o vento tende a saír desde o centro cara ó exterior.
Nick Collison
Nicholas John Collison, nado o 26 de outubro de 1980 en Orange City, Iowa, é un ex xogador americano de baloncesto profesional que xogou os 14 anos da súa etapa profesional para a franquía dos Seattle SuperSonics/Oklahoma City Thunder.
Ahuna Mons
Galería
miniatura|centro|400px|Imaxe xerada por ordenador de Ahuna Mons, a elevación está magnificada por dous (1 de setembro de 2016).
Guerra das Comunidades de Castela
A revolta e guerra das Comunidades de Castela foi un levantamento contra a coroa que tivo lugar entre 1520 e 1522, protagonizado polas cidades do interior da Coroa de Castela. Algúns historiadores cualifícana como a primeira revolución moderna de Europa, contra as pretensións do rei Carlos I de modificar o goberno da Coroa, subtraendo poder ás "Comunidades de Villa y Tierra castellanas" (as cidades) co obxectivo de profundar na centralización do poder. Outros cualifícana como un último intento dos casteláns de ancorarse na Idade Media e frear o avance do poder real, ó que suma un compoñente de odio ó estranxeiro nesta revolta. Son da primeira opinión José Antonio Maravall, Julio Valdeón Baruque ou o historiador francés Joseph Pérez , autor do libro Los comuneros, e quizais o maior experto no movemento comuneiro.
En todo caso, trátase dun episodio notable e transcendente da historia.
Antecedentes
Aínda que a causa inmediata da revolta foi que, ó chegar un rei estranxeiro, impuxo como homes de confianza no goberno do reino a outros estranxeiros, así como o uso dos recursos e impostos de Castela en favor do Imperio, as raíces do problema hai que buscalas máis atrás, na época das rexencias en Castela (1504-1517) na que saíron á luz importantes conflitos da sociedade castelá: a preocupación da nobreza por recuperar poder tralo reinado de Isabel I que llo reducira notablemente (en xeral, os comuneiros serían membros da pequena burguesía comercial e artesanal das cidades castelás); o conflito entre os grandes comerciantes (representados por Burgos, sede do Consulado del Mar, onde se centraban as exportacións da la castelá) que desexaban exportar a la en bruto, e os manufactureiros (representados por Segovia) que desexaban unha maior cota para poder desenvolver unha incipiente industria téxtil en Castela (como a que existía, por exemplo, en Flandres e que precisamente utilizaba la castelá); o problema dos conversos debido ó rigor da Inquisición; ou as tensións nas cidades onde o poder político estaba en mans de clans determinados.
Desenvolvemento das Comunidades
Dado que a revolta se estendeu das cidades ó campo, producíndose levantamentos antiseñoriais no campesiñado como en Bribiesca, en Haro, ou en Tierra de Campos. A nobreza abandonou o seu inhibimento en apoio á autoridade monárquica. Carlos I nomeou dous novos vicerreis de entre a nobreza castelá: nomeou Condestable de Castela a Iñigo Fernández de Velasco (señor de Burgos), e Almirante de Castela ó señor de Medina de Rioseco.
A caída de Toledo
Aínda que esta non foi a fin das Comunidades, foi o principio da fin. Tódalas cidades comuneiras do norte de Castela caeron trala derrota de Villalar. En xuño de 1521 as tropas de Carlos I asedian Madrid, que se rende finalmente. Murcia, que tamén secundara a revolta comuneira, caeu tras un forte sitio. O 1 de setembro de 1521 comezou o asedio á cidade de Toledo, que, desfalecida, rendeuse o 25 de outubro a condición de que se respectase a vida de María Pacheco (que recibiu o sobrenome de Leona de Castilla) e doutros adaís comuneiros da cidade. Carlos derruíu o pazo de Padilla en Toledo.
Eufrasio
miniatura|Catedral de Xaén, capela de San Eufrasio Eufrasio, segundo o Misal Romano de Galicia, foi bispo de Illiturgi, vila na que recibiu martirio. Foi un dos primeiros bispos de Roma enviados á Hispania e está soterrado no Val do Mao, no Incio.
Nome
O nome é de orixe latina, xentilicio da comarca do río Éufrates, na Mesopotamia.
A lenda de Santo Eufrasio e a historia do seu santuario no Incio
San Pedro enviou desde Roma á Península Ibérica a sete dos seus discípulos, os chamados varóns apostólicos, entre eles Santiago, como recolle o Códice Calxtino. Santo Eufrasio, un deles acabou na Bética (Andalucía) no 44, onde predicou e chegou a ser bispo de Illiturgi, Menjíbar (Xaén), erro pola actual Andújar (Xaén), Isturgi. O Misal Romano de Galicia di que o santo padeceu martirio no 57 en Illiturgi e no 618, sendo bispo Isidoro de Hispalis, o rei Sisebuto ergueu sobre o seu sartego un magnífico templo antes de que os discípulos o trouxesen a Galicia.
Marie Pape-Carpantier
Marie Pape-Carpentier, nada como Marie Joséphine Olinde Carpantier o 11 de setembro de 1815 en La Flèche (Sarthe) e finada o 31 de xullo de 1878 en Villiers-le-Bel (Val-d'Oise), foi unha docente francesa. É recoñecida por loitar contra a inxustiza social e a pobreza, e a favor da educación das nenas. Ademais foi a primeira en dar o paso cara á renovación do ensino infantil en Francia.
Obras
thumb|Marie Pape-Carpentier rodeada de nenos e acompañada dunha das súas fillas (?), cara 1872.
Andhun de Sussex
En 686, os de Sussex atacaron a Hlothhere, rei de Kent, en apoio do seu sobriño Eadric, pero pronto foi asasinado Berhthun e Caewallaque agora se convertera en rei de Wessex, subxugou o reino por un tempo.
Gaon de Vilna
Traxectoria
Nado en Sielec no voivodato de Brest Litovsk, o Gaon demostrou un talento extraordinario cando era neno. Aos vinte anos, os rabinos enviábanlle os problemas máis difíciles da Halakha. Foi un autor prolífico, escribindo obras como glosas ao Talmund babilónico e Shulchan Aruch coñecido como Bi'urei ha-Gra ("Elaboracións do Gra"), un comentario sobre o Mishnah, Shenoth Eliyahu ("Os Anos de Elijah"), e opinións sobre a Torah tituladas Adereth Eliyahu ("O Manto de Elijah"), publicado polo seu fillo. Varios traballos cabalísticos teñen comentarios co seu nome, e escribiu comentarios sobre o Libro dos Proverbios e outros libros do Tanakh nos últimos anos da súa vida. Non se publicou ningún dos seus manuscritos durante a súa vida.
Groninga
Economía
Desde un punto de vista industrial, Groningen é importante polos próximos xacementos de gas natural (talvez os maiores en Europa), sitos na veciña localidade de Slochteren. É coñecida tamén polas súas industrias alimentarias, en particular as de refinamento de azucre de remolacha.
Chyler Leigh
Chyler Leigh, nada en Charlotte (Carolina do Norte) o 10 de abril de 1982, é unha actriz, cantante e modelo estadounidense.
Satélite de observación terrestre
Funcionamento
Os satélites de observación da terra, divídense, segundo a súa órbita, en satélites de órbita baixa (LEO) e satélites de órbita xeoestacionaria (GEO).
Eurocopa de Fútbol de 1968
A Eurocopa da UEFA de 1968 (en italiano: Italia '68) foi a terceira edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada en Italia entre os días 17 e 10 de xuño, sendo gañada pola anfitrioa por 2 a 0 ante Iugoslavia.
Escola maternal
Marie Pape-Carpentier efectuou un cambio enorme nos asilos que dirixía, xa que incorpora ideas innovadoras ao distribuír os nenos en seccións organizadas e reducindo a matrícula a un máximo de cento cincuenta nenos. O feito de que os mestres coñeceran os alumnos contribuíu positivamente na ensinanza; creou un método de ensinanza onde os nenos aprendían co contacto de diversos elementos, o que facía o traballo máis agradable para alumnos e mestres. Dadas estas condicións os asilos pasaron a ser Escolas Maternais e comenzou a instaurase nelas a pedagoxía.
Demografía de Chipre
Datos demográficos
65 e máis anos: 11% (homes 35.149; mulleres 45.591) (2000 est.)
Taxa neta de migración: 0,44 migrantes/1.000 habitantes (2000 est.)
Jim Henson
Henson comezou a desenvolver monicreques mentres ía ó instituto. Creou Sam and Friends mentres era estudante de primeiro ano na Universidade de Maryland, un espectáculo cómico de cinco minutos que apareceu na televisión. Graduouse na Universidade de Maryland en economía, despois do cal produciu anuncios de café e desenvolveu algúns filmes experimentais. Fundou Muppets, Inc. en 1958, que se converteu en the Jim Henson Company.
Henson fíxose famoso na década de 1960 cando se uniu ó programa educativo infantil Sesame Street para desenvolver personaxes para a serie. Apareceu no programa de comedia Saturday Night Live. Produciu The Muppet Show en 1976, despois de rexeitar plans para un espectáculo de Broadway. Acadou fama polas súas creacións, especialmente Kermit the Frog, Rowlf the Dog e Epi e Blas, coas cales traballou en Sesame Street durante 20 anos. Durante os derradeiros anos da súa vida, tamén fundou Jim Henson Foundation e Jim Henson's Creature Shop. Gañou dúas veces un Emmy, polo seu traballo en The Storyteller e The Jim Henson Hour.
Henson morreu por síndrome do choque tóxico o 16 de maio de 1990 con 53 anos, 20 horas despois de experimentar unha emerxencia médica. Foi incluído postumamente no Paseo da Fama de Hollywood en 1991, e foi escollido como unha das Disney Legends en 2011.
Julius Erving
Vida posterior
Xunto co ex xogador da NFL Joe Washington, presentaron un equipo da NASCAR Busch Grand National Series a finais dos 90, converténdose no primeiro equipo da NASCAR en ser posuído completamente por minorías. O equipo tiña asegurado o patrocinio de Dr Pepper para a maioría da súa existencia. Erving, un fan das carreiras, declarou que a súa incursión na NASCAR era unha tentativa de levantar o interese nas carreiras entre os afroamericanos.
Momentos memorables
O xogo do Doutor J caracterizouse principalmente pola súa vistosidade, ofrecendo ao longo da súa carreira infinidade de momentos inesquecibles. Pero quizais os máis coñecidos sexan dous, o denominado Baseline move sobre Kareem Abdul-Jabbar e o Rock The Cradle sobre Michael Cooper, curiosamente ambos os xogadores dos Lakers.
The Baseline Move
Ocorreu durante as Finais de 1980, cando penetrou pola liña de fondo ao lado dereito do campo, co brazo totalmente estendido un metro por detrás do taboleiro, e atopándose no camiño a todo un Kareem Abdul-Jabbar. Erving virou sobre si mesmo, e a canastra pasada deixou unha bandexa que tras dar no taboleiro entrou polo aro.
Animais
Un animal (do latín animus, "espírito", ou "principio vital") é, segundo a clasificación clásica, un ser vivo heterótrofo, é dicir, que se alimenta de substancias orgánicas. Hoxe en día resérvase o termo animais aos seres complexos e multicelulares, aínda que durante moito tempo se consideraban tamén os protozoos como animais unicelulares.
Lycium barbarum
É coñecida polos seus froitos, unhas bagas antioxidantes coñecidas coma goxis.
Robert Harting
Tempada 2001-2002
Gañou a medalla de prata no Campionato Mundial Xuvenil do 2001. En campionatos posteriores tivo menos acerto e quedou no oitavo posto da eliminatoria no Campionato Mundial Júnior do 2002. Levou a medalla de ouro no Campionato Europeo de Atletismo sub 21.
Eurocopa de Fútbol de 1972
A Eurocopa da UEFA de 1972 (en alemán: UEFA Fußball-Europameisterschaft 1972, en francés: Championnat du Football Belgique 1972, en neerlandés: Europees kampioenschap voetbal 1972) foi a cuarta edición do campionato europeo de seleccións de fútbol absolutas organizado pola UEFA. A fase final do torneo foi celebrada en Bélxica entre os días 14 e 18 de xuño. O campionato foi gañado pola selección de Alemaña Occidental, que venceu na final á Unión Soviética por 3 a 0.
Guía das aves de Galicia
Contidos
O libro está ilustrado completamente por Calros Silvar e inclúe máis de 2 000 debuxos a cor e con moito detalle, cada ficha ten varias ilustracións da ave, pousada e en voo, e nalgúns casos contén tamén ilustracións dos dimorfismos sexuais, dos exemplares inmaturos, de esquemas de voos característicos, das plumas, da plumaxe de inverno e verán e de detalles da cabeza ou doutras partes do corpo. A maiores poden atoparse varias ilustracións a dobre páxina de tódalas especies dalgúns dos tipos de aves tratadas, como por exemplo as aves de rapina ou os limícolas, que os amosan en voo, para axudar a diferencialos.
Fontes
A edición de 2004 do libro ten unha bibliografía amplísima que non puido ser incluída no texto pola súa extensión, por esta razón atópase no CD-ROM. Entre a bibliografía máis importante á hora da realización do libro, os autores indican as Actas dos Congresos Galegos de Ornitoloxía e os Anuarios das Aves de Galicia da Sociedade Galega de Ornitoloxía e o seu sitio web. Tamén revisaron os censos de aves invernantes publicados pola Sociedade Galega de Historia Natural, e os da Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia. Os datos tamén están baseados nas observacións dos propios autores e nas doutros compañeiros ornitólogos. Os nomes comúns en galego seguen a nomenclatura utilizada na primeira edición da obra, e seguen a basearse nos estudos dos propios autores e que foron presentados en diferentes publicacións, engadindo algunhas modificacións debidas principalmente a cambios taxonómicos que houbo neses anos e tamén a cambios nas especies presentes en Galicia. Para a nomenclatura dos nomes en castelán usouse a obra de del Hoyo et al., Handbook of the Birds of the World (1992-1996), que é a asumida pola Sociedad Española de Ornitología (SEO).
Edicións
Na introdución da edición de 2004 faise mención ó accidente do Prestige, que sucedera pouco tempo antes de rematar esa edición, e ó impacto negativo que tivo para toda a fauna costeira e moi especialmente para as aves, indicando que a 31 de agosto de 2003, a marea negra afectara a 90 especies das que se levaban recollidos 12 223 paxaros en Galicia, 9 757 mortos e 2 466 vivos. Nesta introdución os autores apuntan que esta catástrofe ecolóxica podería levar á desaparición de especies aniñantes en Galicia como o arao dos cons e a gaivota tridáctila. No prólogo de Xesús Domínguez tamén se fai mención a este accidente como grave desastre ambiental.
José Jaspe
Traxectoria
Jaspe actuou xa de neno no teatro e comezou no cine despois da Guerra civil española, en 1941. Foi un dos actores máis buscados e populares do momento, sobre todo no cine de xénero, e participou en multitude de filmes do chamado Spaghetti Western. Dende 1953 a 1963, traballou case exclusivamente en Italia, onde interpretou tanto personaxes serios como cómicos ou malvados. Na súa ampla filmografía, de máis de 120 papeis, tamén se encontra algunha aparición televisiva.
María Xosé Alfonso
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 non acadou a alcaldía e foi sucedida por Inés Monteagudo Romero do PPdeG.
Charlotte Perkins Gilman
Mocidade
En 1878, aos dezaoito anos, Charlotte conseguiu matricularse e asistir finalmente de xeito estable á Escola de Deseño de Rhode Island ata graduarse en 1883. Para custear a súa educación, Charlotte dedicouse a dar clases particulares, vender acuarelas e tarxetas de felicitación así como a realizar elaborados deseños publicitarios para anuncios, traballos cos que continuaría trala súa graduación para sufragar os gastos. Como curiosidade, o 8 de agosto de 1880, na súa correspondencia persoal con Martha, Charlotte chegou a bautizar orgullosa o seu proxecto emprendedor baixo o nome de "Perkins & Co. Designers". Foi unha época de adolescencia idílica e gran felicidade para Charlotte a cuxos recordos recorrería máis adiante nos momentos máis complicados que se aveciñaban.
Carreira literaria
En 1892 publicou a súa primeira obra O papel da parede amarelo, un relato breve inspirado na súa propia experiencia durante a súa época depresiva e o seu cura de repouso, unha das súas obras máis coñecidas e valoradas. Charlotte escribiuno entre o 6 e o 7 de xuño de 1890 na súa casa de Pasadena (California), e foi impresa un ano e medio despois no The New England Magazine no número de xaneiro de 1892. Desde a súa edición orixinal, foi incluída en numerosas coleccións de literatura feminina, literatura estadounidense e libros de texto. A historia trata sobre unha muller que sofre unha enfermidade mental logo de estar dous meses atrapada dentro de casa mirando ao mesmo repugnante empapelado amarelo. Gilman escribiu esta historia para cambiar a opinión da xente sobre o papel da muller na sociedade, ilustrando como a falta de autonomía das mulleres anaba en detrimento da súa saúde mental, emocional e ata física. A narradora da historia debe facer o que o seu esposo e o seu doutor mandan, aínda que o tratamento que prescriben contrasta directamente co que ela de verdade necesita: estimulación mental, e a liberdade de escapar á monotonía da habitación na que se atopa confinada. O empapelado amarelo era esencialmente unha resposta ao médico que intentara restablecela da súa depresión a través dunha cura de descanso, ela envioulle unha copia da historia. esquerda|miniatura|Charlotte Perkins Gilman falando nunha manifestación sufraxista. Comezou a impartir conferencias sobre o nacionalismo para o Radical Nationalist Party e gañou visibilidad pública co seu primeiro volume de poesía, In This Our World, publicado en 1893. A súa carreira como conferenciante quedou impulsada, pasando a ser os seus discursos unha fonte habitual de ingresos. A súa fama creceu xunto co seu círculo social de activistas das mesmas opinións e escritores do movemento feminista.
Despois de que a súa nai morrese en 1895, Charlotte decidiu regresar ao leste por primeira vez en oito anos. Alí entrou en contacto con George Houghton Gilman, primo seu ao que non vira en aproximadamente quince anos, que era un avogado de Wall Street. Con 40 anos de idade, Charlotte volverá contraer matrimonio por segunda vez, o 11 de xuño de 1900, co seu primo Houghton Gilman, un home solidario coas súas aspiracións feministas que soubo apoiala nos seus proxectos e darlle a liberdade necesaria para realizar o seu traballo. O seu matrimonio non se parecía en nada ao precedente con Walter. Dous anos despois, en 1902, nacerá o seu fillo Yadir Gilman.
Suecia nos Xogos Europeos de 2015
Suecia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 75 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Sveriges Olympiska Kommitté, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Xiaowei Zhuang
Xiaowei Zhuang, nada en Rugao (China) o 21 de xaneiro de 1972, é unha biofísica, profesora de Física na Universidade de Harvard, e investigadora  no Howard Hughes Instituto Médico. É coñecida polo seu traballo no desenvolvemento da microscopía óptica estocástica de reconstrución (Stochastic Optical Reconstruction Microscopy, STORM), un método de microscopía fluorescente de super-resolución, que lle permitiu a ela e ao seu equipo descubrir novas estruturas celulares. En 2019 recibiu o Breakthrough Premio en Ciencias de Vida por este método moi usado en bioloxía. Tamén desenvolveu un método de imáxes chamado MERFISH, ou hibridación fluorescente in situ con erros multiplexados, unha ferramente clave no proxecto do Atlas de Células Humanas.
Osmorregulación
Tetrápodos
En xeral, os tetrápodos de vida terrestre enfróntanse a unha perda de auga, polo que os seus riles teñen que ser conservadores de auga, e controlar o sal que se expulsa pola urina. Nos mamíferos nos nefróns dos riles hai asas de Henle grandes que crean nesa zona do ril un ambiente máis salino para facilitar a reabsorción noutras partes do nefrón de gran cantidade de auga. Por exemplo, nos riles humanos fíltranse nos glomérulos uns 170 L de auga diarios, pero só se expulsa aproximadamente 1 L, mentres que o resto se reabsorbe. A presión sanguínea nas arterias renais é maior que nos vasos rectos que rodean o nefrón, favorecendo a filtración e a posterior reabsorción. Cando o corpo está deshidratado hai cambios hormonais que fan variar a permeabilidade do conduto colector do nefrón favorecendo a conservación da auga. As principais hormonas que inflúen nisto son a ADH, aldosterona e anxiotensina II. As glándulas sudoríparas poden eliminar ademais unha certa cantidade de sales. Algúns animais dos desertos, como a rata-canguro australiana (Dipodomys spetabilis) pode obter auga metabólica durante a transformación química dos carbohidratos e graxas dos seus alimentos. Os mamíferos mariños producen unha urina moi concentrada hipertónica con moita urea.
Invertebrados
Os invertebrados teñen diversos órganos máis sinxelos que os riles que regulan o seu equilibrio hídrico e de sales e excretan os residuos metabólicos.
Plantas
As plantas non realizan unha función de excreción similar á dos animais, polo que o principal problema ao que se enfrontan é obter e aforrar auga. Aínda que non hai órganos osmorreguladores específicos nas plantas superiores, os estomas son importantes na regulación das perdas de auga por evapotranspiración, e a nivel celular os vacúolos son cruciais na regulación da concentración de solutos no citoplasma. Os ventos fortes, a humidade baixa e as altas temperaturas incrementan a evapotranspiración nas follas. O ácido abscísico é unha importante hormona vexetal que axuda as plantas a conservar auga, causando o peche dos estomas e estimulando o crecemento das raíces para que se poida absorber máis auga.
As xerófitas son plantas que poden sobrevivir en hábitats secos, como os desertos, e poden resistir períodos prolongados de escaseza de auga. As plantas suculentas como os cactos almacenan auga en vacúolos das células dos seus grandes tecidos parenquimáticos. Outras plantas teñen modificacións nas follas para reducir a perda de auga, como follas con forma de agulla, estomas afundidos e grosas cutículas cerosas, como nos piñeiros. A Ammophila ten follas enroladas con estomas na superficie interna.
Zoë Kravitz
Filmografía
miniatura|[[Jesse McCartney, Kravitz, Bryan Goluboff e Ezra Miller na estrea de Beware the Gonzo no 2010.]]
Popping
Historia
O mesmo Don Cornelius, se ofreceu para facer un concerto para o que formou un grupo chamado "Campbellockers" e actuou no programa. Xunto Lockin algúns danzantes, algúns deles se tornarían famosas estrelas na televisión americana como Shabadoo, a estrela da película "Breaking" e Mr Penguin, tamén coñecido como "Rerun" no programa T.V. "What´s happening?" Os armarios de principios dos anos 70 usaba zapatos de plataforma, calzóns, luvas brancas, camisas de satén moi coloreada, grandes sombreiros estilo funky como a usada polos cantantes da época e de roupa rallas para dar unha infantil e divertido etc.
Estilos e técnicas relacionadas
É un estilo no que se arrastra o peito e despois volve á postura normal.
Esta técnica consiste en tomar medidas combinándoas con outros movementos. Emprégase para cambiar posicións.
Esta técnica consiste en movementos fluídos que dan a aparencia de que unha onda viaxa polo corpo.
Osric de Sussex
Osric foi posibelmente un rei de Sussex, que reinaría conxuntamente con Nothhelm. Hai un documento sen data de Nothhelm que é testemuñado por Osric, como Osricus, sen indicación de rango ou territorio, pero situado na lista antes, e por tanto considerado en máis alto rango que, Eadberht, bispo de Selsey, cuxo rango e sede son tamén omitidos. O documento pode ser datado aproximadamente nalgún  momento entre 705 e 717.
Ledicia Costas
Traxectoria
Empezou moi nova no mundo da literatura, escribindo as súas primeiras novelas en plena adolescencia. Licenciada en Dereito Económico pola Universidade de Vigo, desde hai varios anos dedícase en exclusiva á creación literaria. É unha das coordinadoras da revista dixital Criaturas, dedicada á Literatura Infantil e Xuvenil de Galicia. En 2020 foi Premio da Cultura Galega. miniatura|Entrevista en [[Nós Televisión|Nós TV.]] En 2022 traduciu ao galego "SloMo", a canción de Chanel que representou a España no Festival de Eurovisión 2022, cunha gran repercusión nas redes sociais.
Liñas de Balmer
Información xeral
A familiar liña espectral vermella H-alpha do gas hidróxeno, coma resultado da transición do nivel n = 3 da serie de Balmer ao nivel n = 2, é unha das cores visíbeis do universo. Contribúe a dar unha brillante liña vermella no espectro das nebulosas de emisión ou nebulosas de ionización, como a Nebulosa de Orión, sendo a miúdo rexións H II localizadas en rexións de formación estelar. En fotografías de cor verdadeira (luz visible), estas nebulosas mostran unha cor rosa distintiva froito da combinación das liñas de Balmer que emite o hidróxeno.
Papel na astronomía
No espectro estelar, a liña H-epsilon (transición 7-2) aparece a miúdo mesturada coa liña de absorción causada polo calcio ionizado, coñecida polos astrónomos como liña "H" (a designación orixinal feita por Fraunhofer). Isto é, a lonxitude de onda do H-epsilon está moi próxima á do CaH a 396,847 nm, e non pode resolverse nun espectrómetro de baixa resolución. A liña H-zeta (transición 8-2) atópase mesturada de xeito semellante coa liña do átomo neutro de helio en estrelas quentes.
Día dos Fieis Defuntos
Segundo León Denis, o estabelecemento dunha data específica para a conmemoración dos mortos é unha iniciativa dos druídas, persoas encargadas das tarefas de aconsellamento, ensino, xurídicas e filosóficas dentro da sociedade celta, que crían na continuación da existencia despois da morte. Reuníanse nos lares, e non nos cemiterios, no primeiro día de novembro, para homenaxear e evocar os mortos.
Na fe protestante e na Igrexa anglicana
Após a Reforma protestante, a celebración do Día de Finados foi fusionada con Todos os Santos na igrexa anglicana, aínda que fose posteriormente desmembrada en certas igrexas coesas ao Movemento de Oxford no século XIX. A conmemoración foi restaurada de novo en 1980, por medio da publicación do libro litúrxico The Alternative Service Book, o cal define a data como "festividade menor" titulada de "Conmemoración dos Fieis Defuntos".
Tradicións do Día dos Fieis Defuntos
No centro e sur de México e en América Central (que en conxunto compoñen a rexión coñecida como Mesoamérica) conmemórase a festa do Día dos mortos, unha festa ben característica da cultura mexicana e que atrae a moitos turistas de todo mundo. Mestúranse elementos de indixenismo e do sincretismo resultou unha orixinal celebración distinta das outras nacións católicas. Esta festa inclúe por tradición un altar de mortos que consiste nunha serie de enfeites florais acompañados da comida favorita do finado; ademais de retratos e outros detalles.
Tradición en Galicia
miniatura|Nena nun cemiterio, cos típicos [[crisantemos.]] miniatura|Cemiterio en [[Cospeito, Lugo.]] O Día de Defuntos dá nome ao propio mes de novembro: mes morto ou mes dos mortos e constitúe unha data moi significativa dentro do calendario litúrxico galego. Os camposantos énchense de familiares que van acondicionar a lousa ou o nicho, levan flores e rezan ao seu pé. Na lareira da casa colócanse cirios ou lámpadas de aceite polas ánimas dos mortos. En Cambados, por exemplo, crese que o día de defuntos non se debe ir ao mar para evitar coller mortos ou os seus restos na rede. En Tui e noutros concellos tiñan o costume de botar un gran tronco ao lume para que as ánimas dos devanceiros mortos puidesen quentarse, rito celta que adoita celebrarse normalmente no Nadal, é o chamado tizón de Nadal.
Selección de fútbol de Asturias
Federación Cantábrica
A Federación Rexional Cantábrica de Clubs de Foot-ball naceu o 9 de decembro de 1915 en represetación dos clubs de fútbol da provincia de Oviedo. O 22 de novembro de 1916, a Federación Española de Clubs de Foot-ball dispuxo que os clubs cántabros causasen baixa na Federación Norte e integrásense na Federación Rexional Cantábrica de clubs de Foot-ball, xunto aos clubs asturianos que a conformaban previamente.
Rexurdimento
Logo de máis de 60 anos sen xogar, a selección de Asturias xogou tres partidos amigables entre os anos 2000 e 2002, que acabaron con tres vitorias. O 23 de decembro de 2000 gañou por 1-0 a en Oviedo e o 28 de decembro de 2001 goleou a  (6-1) en Xixón.
Cinque Terre
Vernazza
É, despois de Monterosso, a segunda vila máis occidental das Cinque Terre. Está situada nun pequeno promontorio e descende cara ao mar, e só é accesible por unha estrada que descende desde a estrada provincial.
Fanatismo
miniatura|Os fanáticos de Tánxer de [[Eugène Delacroix, Instituto de Arte de Minneapolis.]] Denomínase fanatismo o entusiasmo desmesurado a favor dunha crenza relixiosa ou ideoloxía política, aínda que tamén se pode dar en distintos aspectos da vida relacionados co deporte, coas estrelas musicais, ou con outras actividades promovidas pola sociedade do espectáculo. O fanatismo na relixión, por exemplo, atinxe aquelas persoas que non só cren que as súas crenzas son as únicas válidas, senón que perseguen e castigan ademais a quen non comparten esa fe.
Alexandre Severo
Nomeamento
Trala morte de Macrino, el e a súa nai foron nomeados hostes publici e comezou a súa vida pública. A súa avoa, verdadeira gobernante na sombra e promotora do nomeamento de Heliogábalo como emperador, comprendeu que os excesos deste emperador estaban a levar ós Severos por mal camiño, xa que a súa perda de popularidade entre o pobo romano, as lexións e senadores era xa patente; conseguiu que no 221 se lle concedese a virilis toga e que fose nomeado por Heliogábalo como césar e sucesor. Só dous días despois da morte do emperador foi recoñecido como emperador, dándoselle o título de pater patriae e augustus, e só uns días despois nomeou augusta á súa nai Xulia Mamae.
O seu Reinado
As construcións encargadas no seu tempo foron as Termas Alexandrinas, a rente das de Caracalla, que embeleceu con grandes estatuas dos emperadores divinizados. Tamén o Acueduto Alexandrina, que levaba a auga ás termas foi unha obra salientable. Outro edificio singular foi o Nynphaeum.
Memoria en defensa dos intereses morais e materiais de Cataluña
Consecuencias
Este documento foi o resultado da colaboración de intelectuais coa burguesía industrial catalá, e é considerado o primeiro acto político do catalanismo fóra de Cataluña. Durante moito tempo, o Memorial, foi o resumo máis completo do que foi o catecismo catalanista durante anos. A partir da dualidade Cataluña-Castela e da opresión histórica de Cataluña pola segunda, o rexionalismo preséntase como o movemento que debe rexenerar o estado español, ofrecendo unha reorganización do estado monárquico. Ademais trata dunha forma reivindicativa a mellorable situación da Cataluña da segunda metade do século XIX co obxectivo de xustificar as súas aspiracións futuras dentro da unidade de España, á cal non foi cuestionada. A morte do rei seis meses máis tarde, fixo que o Memorial non tivera efecto algún. Porén, foi o primeiro acto do catalanismo político fóra de Catalauña e converteuse no precedente dunha formulación máis completa que foron as Bases de Manresa en 1892.
Alexandre Severo
O Final
Os conflitos bélicos máis importantes foron contra dos Sasánidas,que trocaran os partos como pobo dominador no oriente. As súas conquistas os levaron a cruzar o río Éufrates e entrar en conflito cos dominios e intereses territoriais dos romanos. No ano 231, o emperador e a súa nai trasladáronse a Oriente para dar maior pulo á loita, aínda que as operacións bélicas as deixou en mans dos xenerais. As perdas polas dúas partes foron moi grandes e os sasánidas deixaron as novas conquistas para se asentar na zona máis oriental, retirándose. Isto foi interpretado por Alexandre como unha vitoria e volveu a Roma onde fixo unha entrada triunfal no 233. Pronto a súa presenza foi de novo necesaria no oeste, ao longo do río Rin, onde as tribos xermanas se soliviantaran despois da retirada das tropas levadas a loitar contra dos sasánidas.
Illa de San Borondón
A existencia real da illa dábase por posible no século XV, polo que é mencionada nos tratados internacionais da época. Así, o Tratado de Alcaçovas, subscrito entre España e Portugal en 1479 para repartirse territorialmente o Atlántico aínda por navegar, especificaba claramente que San Borondón («aínda por gañar») pertencía ao Arquipélago Canario. A baía de Samborombón (Provincia de Buenos Aires, Arxentina) foi nomeada de tal modo durante a expedición de Magallanes en marzo de 1520, na crenza de que fora formada polo desprendemento da illa de San Borondón do continente americano.
Posición e configuración
right|thumb|250x250px|Mapa do norte de [[África de 1707 segundo Guillermo Delisle, ampliándoo apréciase a illa algo ao oeste das Canarias.]] Leonardo Torriani, enxeñeiro encargado por Filipe II para fortificar as Illas Canarias a finais do século XVI, describe as súas dimensións e localización e achega como proba da súa existencia as arribadas fortuítas dalgúns mariños ao longo dese século.
San Borondón mediría 480 km de longo (de norte a sur) e 155 km de ancho (de leste a oeste), formando cara ao medio unha considerable concavidade e elevándose polos lados en dúas montañas moi eminentes, sendo a maior delas a da parte setentrional.
Reacción en cadea da polimerase
Conservación
Para verificar que a PCR xerou o fragmento de ADN previsto, empréganse técnicas de electroforese, que separan os fragmentos de ADN xerados de acordo á súa carga, isto é, lonxitude, e, en menor medida e dependendo da matriz empregada, ao seu tamaño: tipicamente emprégase a electroforesis en xel de agarosa, para fragmentos grandes; en acrilamida, para os máis pequenos; e, de forma máis rápida e aplicable á PCR asociada a marcaxe fluorescente, a electroforese capilar. O(s) tamaño(s) do(s) produto(s) da PCR está(n) determinados por un marcador de masa molecular de ADN, o cal contén fragmentos de ADN de tamaño coñecido, e que se fai correr no xel xunto cos produtos de PCR.
PCR en tempo real ou PCR cuantitativa (qPCR)
A maioría destes inconvenientes solucionáronse coa introdución da PCR realizada en tempo real (qPCR), que elimina calquera proceso post-PCR, xa que monitoriza a progresión da amplificación no momento en que ocorre. A diferenza da PCR convencional (en punto final), que mide a acumulación do ADN ao final dun número predeterminado de ciclos, con qPCR isto faise durante o proceso de amplificación usando fluorescencia, de forma que o seu aumento é proporcional á cantidade de ADN formada. O proceso pódese automatizar doadamente usando un sistema que realice a amplificación (termociclador) e que á súa vez poida ler a fluorescencia. Existe unha ampla oferta de aparellos no mercado. A maioría poden traballar coas diversas opcións de marcado fluorescente e son "abertos", é dicir, permiten programar as condicións de amplificación e lectura de forma que o seu uso non queda limitado a uns reactivos determinados.
Historia
Na revista Scientific American, Mullis resumiu o procedemento: "Comezando cunha única molécula do material xenético ADN, a PCR pode xerar 100.000 millóns de moléculas iguais nunha tarde. A reacción é doada de facer, non require máis que un tubo de ensaio, uns poucos reactivos simples e unha fonte de calor." Foi premiado co Premio Nobel de Química en 1993 pola súa invención, e sete anos despois, el e os seus colegas do Cetus levaron á práctica a súa proposta. Porén, houbo controversias e diferentes versións sobre as contribucións intelectuais e prácticas doutros científicos ao traballo de Mullis, e sobre se el foi o inventor único do principio da PCR.
Enrico Platé
Traxectoria
Malia que non se retirou completamente da condución ata 1948, Enrico Platé probou o éxito como propietario dun equipo xa en 1946, cando proporcionou o coche á lenda das carreiras Tazio Nuvolari para a súa última vitoria nun gran premio, no Gran Premio de Albi. En 1947 Cristián Kautz gañou o prestixioso Gran Premio de la Marne en Reims-Gueux nun Plate Maserati 4CL, e ao ano seguinte Nello Pagani levou o mesmo coche á vitoria no Gran Premio de Pau. Por desgraza para a Scuderia Enrico Platé, o equipo tamén probou traxedia en 1948, cando Kautz morreu mentres pilotaba un dos seus 4CLs na súa carreira de casa en Bremgarten. En 1949 Graffenried anotou a última carreira importante de Platé coa vitoria no Gran Premio do Reino Unido, esta vez no novo Platé Maserati 4CLT / 48. Bira logrou a Gran Premio de Suecia de verano un gran premio menor logo desa tempada.
Historia de Londres
Londinium romana
No século dous os tempos difíciles para o imperio comezan a achegarse e as rexións periféricas son as primeiras en notar a recesión. Constrúese a muralla entre o 190 e o 220 que vai delimitar a City ata os nosos días, e un segundo foro encol do primitivo. De todas as maneiras, a cidade inda continúa a ser un florecente porto comercial a beira do río Tamisa.
Westminster e Lundenburh
Pouco despois parece ser a data da posible fundación polos reis de Mercia, dos que dependía entón a área de Londres, dun primeiro mosteiro en Westminster. Serán os mesmos que ao longo do século VIII construirán nas ruínas da cidadela e anfiteatro romanos un pazo real con capela, dando así comezo ao renacemento urbano dentro das antigas murallas e que chamarán Lundenburh. miniatura|esquerda|Torre de Londres miniatura|A Torre Branca
Os séculos nove e dez estarán marcados polos ataques viquingos e significarán a fin de Lundenwic; a poboación buscará o refuxio da Lundenburh amurallada. Son tempos de destrucións e reconstrucións sucesivas. Así a ponte e a catedral.
A baixa idade media
Eses terreos pasan á nobreza e ó mesmo rei, para construíren neles. Así, Henrique VIII converte o hospital de leprosos de St. James no pazo homónimo cos campos adxacentes dos que xurdirán os famosos parques de St. James, Hyde Park e Kensington Gardens. Igualmente, nos xardíns dun convento, o arquitecto Iñigo Jones deseña por encargo do Duque de Bedford a primeira praza de Londres, a Covent Garden Piazza. Este é o Londres en que viviu e creou as súas obras William Shakespeare, e mesmo as interpretou no teatro Globe, sito na beira sur do río (Southwark).
Suburbialización: o Londres de Dickens
O seren a primeira megalópole da historia fixo enfrontaren a Londres con novos problemas: un sistema de transporte suburbano baseado no ferrocarril e a construción dun novo, subterráneo e nunca antes visto, o metro (1863); por outra banda fíxose insoportable a presión da inmigración masiva de poboación cara a cidade coa aparición do fenómeno dos slums, barrios de infravivenda hoxe tan habituais das grandes urbes, especialmente concentrados no East End. Coma contraste, nesa zona constrúese o pintoresco vitoriano Tower Bridge (1886-94), postal para turistas ata hoxe. Na zona nobre da cidade, a oeste, co cambio de século complétase o monumental eixo do Mall unindo Trafalgar Square con Buckingham Palace mediante o Arco do Almirantado(1901-13).
Cápsida
Número de triangulación
Por exemplo, un virus con forma de dodecaedro ten un número T de 1 (xeralmente escrito T=1) e outro con forma de icosaedro truncado tería T=3. O número T calcúlase ao (1) aplicar unha cadrícula á superficie do virus con coordenadas h e k, (2) contar o número de pasos entre os sucesivos pentágonos na superficie do virus, e (3) aplicar a fórmula seguinte: