cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carballido, A Graña, Ponteceso
Carballido é un lugar da parroquia da Graña no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 96 habitantes (47 homes e 49 mulleres).
Selección de fútbol de Ghana
A selección de fútbol de Ghana (en Ghana national football team), alcumados Estrelas Negras (Nsoroma Tuntum), é o equipo representativo de Ghana nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Ghana (Ghana Football Association), pertencente a Confederación Africana de Fútbol (CAF). O seu maior éxito son os catro títulos da Copa de África de Nacións que obtivo en 1963, 1965, 1978 e 1982.
Remesar, Bóveda
San Xoán de Remesar é unha parroquia que se localiza no concello de Bóveda. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 53 habitantes (33 mulleres e 20 homes), distribuídos nas entidades de Augalevada, A Fontaíña, Ourille, Penacova, A Portaxe e Remesar, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 69 habitantes.
Morcego das fragas
Descrición
É de tamaño medio, destacan as súas orellas grandes de forma cuadrangular, unidas na fronte no seu bordo interno. O pelame é bastante escuro, entre negruzco e pardo. A femia é lixeiramente maior có macho: de 35 a 42,5 mm de tamaño e un peso entre 5,6 e 13,7 g. Este morcego emite dous tipos de sinais ultrasónicas CF-FM, curtas e moi características, con máximos de intensidade en torno 32-37 e 41-43 kHz. A súa fórmula dental é.
Burundi
Entre 1993 e 1999 a violencia étnica entre hutus e faccións tutsi en Burundi produciu centos de miles de refuxiados e deixou polo menos 250.000 mortos. Aínda que moitos refuxiados volvan de países veciños, proseguiu a loita étnica, que obrigou a outros a fuxir. As tropas de Burundi, procurando asegurar as súas fronteiras, interviñeron no conflito na R. D. do Congo.
Rúa de San Francisco (Santiago de Compostela)
miniatura|A Facultade de Medicina na rúa de San Francisco.
Burundi
Goberno e Política
Aínda que a elite política dos tutsi gobernaron o país durante séculos. Tras a última reforma constitucional do 2005. Un hutu Pierre Nkurunziza foi elixido como presidente.
Xeografía
miniatura|300px|mapa de Burundi Este pequeno país na rexión dos grandes lagos africanos é, no xeral, un país montañoso, especialmente no Occidente, con chairas que ocupan a zona leste, preto da fronteira con Tanzania. A altitude mínima é de 772 m, nas beiras do lago Tanganica, e a máxima no monte Heha, unha montaña que alcanza os 2.670 m. A altitude media rolda os 1.700 m.
Rúa de San Francisco (Santiago de Compostela)
Problemas coa peonalización da rúa
O concello de Santiago anuncióu en 2017 a peonalización da rúa de San Francisco, como unha medida provisional. Pero tan só 24 horas despois do anuncio por parte de Raxoi, os comerciantes do centro histórico mostraron a súa descomformidade: «non vai solucionar nada e vai a crear aínda máis problemas», afirmou o presidente de Compostela Monumental, José Manuel Bello, quen indicou, ademais, que o primeiro que tiña que facer Raxoi «é eliminar os coches oficiais». Desde o luns, 10 de xullo, quedará cortada ao tránsito a avenida de Xoán XXIII no treito comprendido entre o Burgo das Nacións e a confluencia coa rúa Entrerríos. «O obxectivo», indicaron os concelleiroes Jorge Duarte e Xan Duro, «é destinar unicamente ao tránsito peonil o contorno da igrexa de San Francisco, unha área na que se fai moi difícil a convivencia entre os peóns e os vehículos».
Burundi
Xeografía
O clima é, en xeral ecuatorial, aínda que varía coa altitude, coas temperaturas medias que varían ano tras ano entre 23 e 17 graos segundo a altitude. A precipitación media anual rolda os 150 cm, distribuída por dous estaciones húmidas (febreiro - maio e setembro - novembro), intercaladas entre elas por dúas estacións secas (setembro - novembro e decembro - xaneiro).
Fidel Castro
Asaltos aos cuarteis Moncada e Carlos Manuel de Céspedes
Segundo o grupo de Castro, só seis guerrilleiros morreron na batalla e acusaron ao exército de Batista de torturar e executar posteriormente a máis de oitenta atacantes. Fidel Castro foi feito prisioneiro, xulgado (xunto a outras 121 persoas) e condenado a quince anos de prisión. No xuízo, Fidel Castro prescindiu de avogado e defendeuse a si mesmo, pronunciando ao final un discurso, no que defendía as súas accións e explicaba as súas opinións políticas, que máis tarde reconstruíu e que foi titulado "A historia absolverame".
Dende a toma do poder ás primeiras reformas políticas: 1959–1960
Fidel Castro proclamou a nova administración unha democracia directa, na que os cubanos se podían reunir en manifestacións para expresar a súa vontade democrática. Como resultado, rexeitou a necesidade de eleccións, alegando que os sistemas democráticos representativos servían aos intereses das elites socioeconómicas. O secretario de Estado dos Estados Unidos, Christian Herter, anunciou que Cuba estaba adoptando o modelo de goberno soviético, cun estado dun só partido, o control do goberno dos sindicatos, a supresión das liberdades civís e a ausencia de liberdade de expresión e prensa. miniatura|250x250px|Soldados cubanos, apoiados por tanques [[T-34, atancando preto de Praia Girón. 19 de abril de 1961.]]
Período Especial
A principios dos noventa, o goberno de Fidel Castro abrazou o ecoloxismo, facendo unha campaña contra o quecemento global e o desperdicio de recursos naturais e acusando aos Estados Unidos de ser o principal contaminador do mundo. En 1994 creouse un ministerio dedicado ao medio ambiente e en 1997 creáronse novas leis que promovían a concienciación sobre as cuestións ambientais en toda Cuba e subliñaban o uso sostible dos recursos naturais. En 2006, Cuba foi a única nación mundial que cumpriu a definición de desenvolvemento sostible do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento Sostible, cunha pegada ecolóxica de menos de 1,8 hectáreas per cápita e un índice de desenvolvemento humano de máis de 0,8. Fidel Castro tamén se converteu nun defensor do movemento antiglobalización, criticando a hexemonía global dos Estados Unidos e o control exercido polas multinacionais. Mantivo tamén as súas devotas crenzas anti-apartheid, e nas celebracións do 26 de xullo de 1991, subiu con el ao escenario o activista político surafricano e futuro presidente de Suráfrica Nelson Mandela, recentemente saído da prisión. Mandela eloxiou a implicación de Cuba na batalla contra Suráfrica en Angola e deulle as grazas a Fidel persoalmente. En 1994 Fidel asistiu á toma de posesión de Mandela como presidente. En 2001 asistiu á Conferencia contra o Racismo en Suráfrica na que falou sobre a difusión global dos estereotipos raciais a través do cinema dos Estados Unidos.
Cesión do poder: 2006–2008
O 31 de xullo de 2006, a raíz dunha crise intestinal aguda, Castro cedeu temporalmente os seus poderes ao seu irmán Raúl. Algúns días despois apareceu na televisión cubana, aínda que visiblemente debilitado, afirmando que a súa recuperación ía ben. En agosto recibiu a visita de Hugo Chávez. En setembro, o Movemento de Países Non Aliñados celebrou a súa XIV Conferencia na Habana e acordou nomear a Fidel Castro como presidente da organización. En febreiro de 2007, Raúl Castro anunciou que a saúde de Fidel estaba mellorando e que participaba en importantes asuntos gobernamentais. O 21 de abril, Castro reuniuse con Wu Guanzheng, do Politburo do Partido Comunista Chinés.
Retiro e últimos anos
Tras o seu retiro, a saúde de Fidel Castro deteriorouse. Continuou a interactuar co pobo cubano, publicou unha columna de opinión titulada "Reflexións" en Granma, comezou a utilizar unha conta de Twitter e deu conferencias públicas ocasionais. En xaneiro de 2009, pediu aos cubanos que non se preocuparan da súa falta de columnas recentes e dos seus problemas de saúde nin pola súa futura morte. Continuouse reunindo con líderes e mandatarios estranxeiros e ese mes publicáronse fotografías súas coa presidenta arxentina Cristina Fernández de Kirchner. esquerda|miniatura|Fidel Castro, xunto á [[Presidente da Arxentina|Presidenta da Arxentina, Cristina Fernández de Kirchner en xaneiro de 2009.]] En xullo de 2010, fixo a súa primeira aparición pública dende que caera enfermo, saudando a traballadores do centro científico e concedendo unha entrevista televisiva ao programa Mesa Redonda Internacional na que discutiu as tensións dos Estados Unidos con Irán e Corea do Norte. O 7 de agosto de 2010, Castro pronunciou o seu primeiro discurso á Asemblea Nacional en catro anos instando aos Estados Unidos a non emprender accións militares contra esas nacións e avisando dun holocausto nuclear. En marzo de 2011, condenou a intervención militar dirixida pola OTAN en Libia.
Ideoloxía
Pola muller fíxose progresos importantes, e púxose fin á discriminación racial. Durante un determinado tempo, estableceuse unha política de nivelación das rendas, non concedendo mellores salarios, senón máis ben por medio de recompensas baseadas nos estímulos morais, idea de Che Guevara. Pero nos anos setenta, tívose que abandonar este sistema e substituílo por estímulos materiais, co fin de aumentar a produtividade.
Visita a Galicia
O director pontevedrés Manuel Fernández Valdés realizou un documental titulado Fraga y Fidel sin embargo, centrado na visita a Galicia do presidente de Cuba.
Premios e condecoracións
Fidel Castro recibiu ducias de premios, condecoracións e ordes honoríficas de numerosos Estados, como o Premio Lenin da Paz, o título de Heroe da Unión Soviética, a Orde da Estrela de Ouro de Vietnam, a Orde Agostinho Neto de Angola ou a Medalla de Ouro do Senado de España.
Abella de la Conca
Xeografía
Trátase de tres vales abondo diferenciados, aínda que unha delas, o val de Carreu, practicamente pasa desapercibida porque permanece lonxe dos accesos motorizados e está absolutamente despoboada na actualidade. Ademais, o seu mellor acceso é dende Pessonada, que pertence ao termo municipal de Conca de Dalt. As outras dúas, o val de Abella e o val de Bóixols están centrados nos dous pobos do termo: Abella e Bóixols. O terceiro pobo, ata fai ben pouco habitado, La Rua, así como a antiga caseria de Faidella, pertence ao val de Bóixols, mentres que La Torre d'Eroles, actualmente despoboado, na de Abella.
Vitoria
Evolución urbana
Vitoria foi refundada polo rei navarro Sancho VI a partir da cidade fundada no 581 por Leovixildo para celebrar a vitoria visigoda sobre os vascóns. Pasou a depender de Castela en 1200, converténdose nunha das prazas comerciais máis importantes do País Vasco durante séculos. O trazado da améndoa urbana foi deseñado entre os séculos XII e XIV. Os nomes das rúas conservan os das actividades gremiais daquela época: Coitelaría, Zapatería, Ferrería, Pintorería... O renacemento tamén deixou pegada na cidade en forma de elegantes pazos construídos por familias nobiliarias.
Fóra do casco medieval existen outros espazos emblemáticos, como a Praza de España e os Arquillos, do neoclasicismo. Foron ideados polo arquitecto local Justo Antonio de Olaguíbel para salvar o forte desnivel que separaba a antiga cidade da zona cara a que se estendeu no século XVIII.
Economía
190px|miniatura|esquerda|O Camiñante, na rúa Dato
Alfonso Armada Rodríguez
Traxectoria
Licenciado en xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid e en interpretación pola Real Escuela Superior de Arte Dramático de Madrid. Foi correspondente para África de El País e subdirector da revista Teatra. Dirixiu a compañía de teatro Koyaanisqatsi, coa que estreou varias obras da súa autoría. Participou como actor na curtametraxe Os paxaros morren no aire (1977) e na longametraxe Eu, o tolo (1979) de Chano Piñeiro. Foi durante seis anos correspondente de ABC en Nova York.
Pazo de Ortigueira
O pazo actual
Neste lugar meditou o político Gaspar Melchor de Jovellanos, e alí redactou o Memorial en defensa da Xunta Suprema Central.
Vitoria
Deportes
O principal equipo da cidade é o Baskonia, finalista da Euroliga de baloncesto en varias ocasións, gañador da Recopa de Europa en 1996 e campión en varias ocasións da liga ACB. No fútbol o Deportivo Alavés milita na primeira división e xoga no Estadio de Mendizorrotza. O equipo foi subcampión da copa da UEFA en 2001, tras perder a final ante o Liverpool FC. Tamén destacan os éxitos doutros grandes deportistas a nivel individual, como Martín Fiz, Iker Romero ou Almudena Cid. Tamén son vitorianos os escaladores Juanito Oiarzabal, cuarto home en ascender os 14 oitomiles sen osíxeno, e Iker Pou, un dos máximos expoñentes mundiais en escalada en roca.
Urbanismo
miniatura|centro|800px|Vista panorámica da cidade desde [[Olárizu, no 2007]] Desde o punto de vista urbanístico Vitoria é unha cidade de tamaño medio, cun trazado adaptado ás tradicións de cada momento histórico. O casco medieval desenvólvese en forma de améndoa en torno ó outeiro fundacional, que pola súa situación privilexiada como única elevación na planicie alavesa, converteuse nun bastión defensivo cobizado polos reinos de Navarra e Castela durante os séculos XI e XII. O recinto amurallado é anterior a esta guerra entre navarros e casteláns, e débese á labor emprendida polo Conde de Áraba, fillo bastardo do rei Ramiro I de Aragón, no século XI, para a defensa da aldea. Os muros defensivos da vella Gasteiz foron construídos entre 1050 e 1100. Debido a esa primeira función defensiva, as súas rúas estreitas e sombrías rodean o óvalo orixinario, en compactas ringleiras de vivendas paralelas entre si e con respecto ás murallas medievais (das que só se conservan algúns tramos e portóns). Entre 1854 e 1856 tivo lugar unha epidemia de cólera que mudou a fisionomía da cidade. Derribáronse os portais, que eran casas fortes, que daban acceso ás rúas Correría (casa forte dos Nanclares), Zapatería (casa forte dos Soto) e Ferrería (casa forte dos Abendaño) e que servían para protexer a cada gremio barrial. Á entrada da actual praza da Virxe Branca encontrábase o portal de Santa Clara, que estaba unido pola muralla ó Convento de San Antonio. No século XIX, e ante a evidencia de que a cidade estaba a quedar pequena, planificouse un ensanche en estilo neoclásico, e pouco a pouco a planificación da cidade foi dando a Vitoria a súa forma actual.
miniatura|esquerda|230px|Praza da Virxe Branca e Monumento á [[Batalla de Vitoria]] A historia da Catedral Vella é en si mesma unha síntese da historia de Vitoria. Edificada sobre o camposanto da primitiva aldea vascoa de Gasteiz (hoxe visitable mercede ás escavacións), a igrexa de Santa María derrubouse co incendio de 1202, e Afonso VIII de Castela (que conquistara a praza apenas 2 anos antes), ordenou reconstruír a cidade e levantar no lugar do anterior templo unha nova igrexa que cumpriría dous propósitos ben distintos: salvar almas e gardar armas. Así naceu a Catedral de Santa María, aínda igrexa, como un templo-fortaleza que servía de entrada á cidade. O proxecto foi cambiando cos séculos, de tal forma que cada modificación se fixo sen ter en conta as anteriores. Isto aconteceu no século XV (cando a igrexa se converteu en colexiata), e finalmente nos anos sesenta do século XX, cando se decidiu reverter as obras de fortalecemento dos muros exteriores e ampliar as ventás por motivos puramente estéticos. Isto acabou obrigando a pechar o templo por temor a que se colapsase durante as misas. Na actualidade volve estar aberta, e permite ir vendo os diferentes estilos arquitectónicos da construción. Desde os vestixios da aldea orixinaria, raíz da Vitoria actual, ata o redeseño gótico de mediados do século XX, pasando por alicerces de máis dun milenio de antigüidade, e plans románicos e góticos, todos perfectamente discernibles pola cor dos materiais utilizados en cada etapa. Ken Follett, autor de The pillars of the Earth, dixo trala súa estancia na cidade que Santa María era unha das tres catedrais máis interesantes do mundo.
190px|miniatura|dereita|Paseo de Frai Francisco Desde a Idade Media ata o século XVIII a poboación de Vitoria e o trazado das súas rúas mantívose case sen variacións. Pero a finais do século XVIII o aumento do número de habitantes fixo necesaria a ampliación da cidade extramuros. Para solucionar o problema da diferenza de altura entre o núcleo orixinal sobre o outeiro, e a chaira debaixo, erixíronse os Arcos e a Praza Nova, que suavizan a transición cara o tan necesario ensanche neoclásico (século XIX), de amplas rúas e xardíns, tendo como maior expoñente na rúa Dato, o Parque da Florida, e a Praza da Virxe Branca, coas súas fachadas repletas de miradoiros.
Transporte urbano
Debido ó crecemento da cidade con macro-distritos tanto polo norte (Lakua), como polo leste (Salburua e Santo Tomás) e o oeste (Zabalgana e Mariturri) Vitoria viuse obrigada a afrontar importantes retos respecto á xestión da mobilidade interna do tráfico. Un dos vértices desta xestión é a empresa TUVISA (Transportes Urbanos de Vitoria Sociedad Anónima), que nos últimos tres anos e medio ampliou a rede de liñas de autobuses urbanos de 13 a 18, así como as súas frecuencias de paso.
Ademais do servizo de taxis, a cidade conta cun servizo de alugueiro gratuíto de bicicletas nos seus centros cívicos.
Angus Macfadyen
Traxectoria
Macfadyen estudou na University of Edinburgh, e no Central School of Speech and Drama en Londres. Ó longo da súa carreira interpretou a Orson Welles no filme de Tim Robbins Cradle Will Rock, Philip na produción da BBC en The Lost Language of Cranes, Dupont en Equilibrium, Robert Bruce en Braveheart e a Jeff Denlon na saga de terror Saw.
Ferreiroa, Ferreiroa, Agolada
Ferreiroa é un lugar da parroquia de Ferreiroa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 14 habitantes (10 homes e 4 mulleres), o que supón un aumento de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Rúa Entrerríos (Santiago de Compostela)
A rúa de Entrerríos é unha estreita rúa da cidade de Santiago de Compostela, cunha lonxitude aproximada duns 290 m, que baixa desde a costa de San Francisco, a carón do final da avenida de Xoán XXIII, até a rúa de Morón, nas Galeras, fronte ao Campo Municipal de Santa Isabel. Ao final do seu percorrido encóntranse dous improtantes edificios, o que acolle a sección de Odontoloxía da Facultade de Medicina e Odontoloxía, no número 1 da rúa, e, ao seu lado, no número 3, o Centro de Saúde Galeras, do SERGAS.
San Fiz de Rubián, Bóveda
Patrimonio
A igrexa de San Fiz de Rubián, do século XVI, aínda que moi reformada, presenta planta rectangular. A capela maior, sepárase da nave por un arco de medio punto, estando a sancristía apegada ó seu costado norte.
Alfonso Armada
O nome de Alfonso Armada pode referirse a:
Coordinación Democrática
Coordinación Democrática, popularmente coñecida como Platajunta, foi un organismo unitario español de oposición ao réxime ditatorial franquista creado o 26 de marzo de 1976 mediante a presentación dun manifesto titulado "A los pueblos de España".
Lingüística antropolóxica
Sexa cal for a súa denominación, esta disciplina tivo un importante impacto nos estudos da percepción visual (especialmente a cor) e a democracia biorexional, ambos estudos teñen en conta a distinción que distintas linguas fan da percepción do medio ambiente.
Complexo TIM/TOM
Destino das proteínas transportadas
Algunhas das proteínas que se transportan ao interior das mitocondrias están destinadas a ser inseridas na membrana mitocondrial interna e outras van á matriz ou acaban no espazo intermembrana. Algunhas proteínas de membrana pasan primeiro a matriz e outras insírense directamente. Hai varias posibilidades que dependen da presenza de determinadas secuencias sinal nas proteínas:
Bandeira de Bosnia e Hercegovina
Independencia
miniatura|180px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira de 1991 a 1998.]] Tras proclamar a súa independencia en 1991, a República de Bosnia e Hercegovina adoptou unha nova bandeira composta por un escudo azul e franxa branca con flores de lis douradas posto sobre un campo branco. Este escudo era utilizado polos primeiros reis de Bosnia, durante o século XIV. Esta bandeira provocou o rexeitamento das comunidades croatas e serbias polo que se procedeu á procura dun novo emblema.
División administrativa
De acordo aos Acordos de Dayton que puxeron fin á Guerra de Bosnia, o estado de Bosnia e Hercegovina estaría composto por dúas entidades independentes: a República Srpska e a Federación de Bosnia e Hercegovina (ademais do Distrito de Brčko). A bandeira da Federación de Bosnia e Hercegovina foi anulada en 2007 ao ser declarada inconstitucional.
Moeda (tipografía)
O signo moeda (¤) é un símbolo tipográfico empregado para indicar unha moeda xenérica ou indeterminada. En ocasións úsase no lugar dun símbolo que non aparece na fonte que se está a empregar, como o colón costarriqueño. Pode describirse como un círculo de tamaño dunha letra minúscula con catro pequenas pólas a 45, 135, 225 e 315 graos. Represéntase en Unicode co valor U+00A4.
Jorge Prado
Inicios
En 2014 sufriu unha fractura de pulso en marzo e de tibia en xullo, co que se perdeu tanto o Europeo como o Mundial. En 2015 proclamouse campión de Europa de 125cc e KTM renovoulle o contrato por 5 anos máis.
Teilán, Bóveda
Patrimonio
Por último, na porción de fachada á que se accede pola portada central figura a seguinte: HIZO ESTA CASA PO / SEYENDO SVS BINCV / LOS Y MAYORAZGOS / DON DIEGO ANTONIO R / IVADENEYRA Y PARDO / AÑO DE = 1806-.
Anselmo Vilar
Anselmo Antonio Vilar García, nado en Castro de Rei cara a 1881 e finado en Vélez-Málaga entre o 9 e o 10 de febreiro de 1937, foi un fareiro galego.
Traxectoria
Nos primeiros días de febreiro de 1937, as tropas franquistas, coa axuda dos camisas negras italianos, tomaron Málaga. Milleiros de persoas fuxiron en dirección a Almería, cidade aínda baixo o control do Exército Popular da República, mentres eran metrallados por avións alemáns e italianos e bombardeados dende o mar por barcos do exército franquista.
A Campara, Nemeño, Ponteceso
A Campara é un lugar da parroquia de Nemeño no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 29 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 13 eran homes e 16 mulleres.
La Patria Gallega
La Patria Gallega foi o título de varias publicacións:
Foro Romano
Período republicano
De inicios do século V a.C. datan os templos máis antigos do Foro, Templo de Saturno e o Templo de Cástor e Pólux. No século seguinte engadiuse o Templo da Concordia. O proceso de monumentalización do Foro comeza coa construción da primeira basílica por orde de Catón, no ano 184 a.C., máis tarde no 179 a.C. no lado norte erixiuse a Basílica Fulvia e despois a Basílica Sempronia na banda sur.
Potencial eléctrico
Potencial eléctrico debido a unha carga puntiforme
Como o potencial é unha cantidade lineal, o potencial xerado por varias cargas é a suma alxébrica dos potenciais xerados por cada unha delas como se estivesen soas:
Bután
Etimoloxía
Historicamente, Bután foi coñecido por varios nomes, como Lho Mon (Escura Terra do Sur), Lho Tsendenjong (Terra Meridional do Sándalo), Lhomen Khazhi (Terra do Sur dos Catro Achegamentos) e Lho Men Jong (Terra do Sur das Menciñas Herbais).
Historia
No século XVII estableceuse en Bután unha teocracia budista. En 1865, Gran Bretaña e Bután asinaron o Tratado de Sinchulu, baixo o cal Bután recibiría un subsidio anual a cambio de ceder algo de fronteiras. Baixo a influencia británica, estableceuse unha monarquía en 1907; tres anos despois, asinouse un tratado onde os británicos acordaron non interferiren nos asuntos internos butaneses e Bután permitiu a Gran Bretaña dirixir os seus asuntos exteriores. Este rol foi asumido pola India independente logo de 1947. Dous anos despois, un acordo formal indo-butanés devolveu as áreas de Bután anexadas polos británicos, formalizou os subsidios anuais que recibira o país, e definiu as responsabilidades da India na defensa e relacións exteriores.
Demografía
O censo é un asunto controvertido. Segundo o declarado polo goberno non superaba os 800.000 persoas e en cambio estimábase en máis de 2 000 000 de persoas con outros censos. A razón argumentada é o temor a que un país con escasa poboación non sería admitido na ONU. Doutra banda, hai queixas da poboación de orixe nepalí, xa que din que a diminución do censo é debido a que non ten en conta a gran parte da poboación desta orixe.
Tuimil, Bóveda
Santa María de Tuimil é unha parroquia que se localiza no concello de Bóveda. Limita coas parroquias de San Fiz de Rubián e Vilasouto ao norte, Laiosa ao leste, Guntín e Bóveda ao sur e Rubián ao oeste.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Tuimil data dos séculos XVII e XVIII. É un edificio de tres naves, con muros de cachotería de lousa e cuberta a dúas augas, separadas entre si por dous arcos de medio punto en granito.
Ver, Bóveda
San Vicenzo de Ver é unha parroquia que se localiza no concello de Bóveda, na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 87 habitantes (52 mulleres e 35 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 105 habitantes.
Limita coas parroquias de Bóveda e Guntín ó norte, Vilalpape e Ribas Pequenas ó sur, Mosteiro ó leste, e Martín polo oeste.
Mini e Mero
Traxectoria
É salientable o seu labor de recompilación de contos, lendas, refráns, ditos ou poemas, principalmente na súa Terra Chá natal e nas zonas onde exerceron o seu traballo de mestres: Mesía (Mero) e Boimorto (Mini).
Eurocopa de Fútbol de 2004
Árbitros
O 4 de decembro de 2003, a UEFA fixo públicos os nomes dos 12 árbitros pertencentes a países membros para o seu desempeño durante esta Eurocopa. Cada equipo árbitral consta dun árbitro principal e dous árbitros asistentes do mesmo país.
Mini e Mero
Obras
A súa discografía conxunta inclúe:
Kenneth I de Escocia
Kenneth I de Escocia, coñecido na súa época como Cináed mac Ailpín (gaélico moderno: Coinneach mac Ailpein), e tamén pola súa forma anglicizada Kenneth MacAlpin, nado en 810 e finado o 13 de febreiro de 858, foi rei dos pictos e segundo a tradición está considerado o primeiro rei dos escoceses, levando o alcume An Ferbasach ("o Conquistador") e o fundador da dinastía que gobernou Escocia por gran parte do período medieval, e que pasou á monarquía británica.
Jean-Marie Lustiger
Traxectoria
O 17 de abril de 1954 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de París por Emile-Arsène Blanchet.
Ácido erúcico
O ácido erúcico é un ácido graxo monoinsaturado (cun só dobre enlace no carbono 13) e omega-9 (co dobre enlace no 9º carbono empezando polo final), designado como 22:1ω9 e coa fórmula CH3(CH2)7CH=CH(CH2)11COOH. É abundante nas sementes da planta Erysimum, e o aceite de colza ten un contido do 20 ao 54% de ácido erúcico (os aceites de colza alimentarios teñen o 2% ou 5%), e o aceite de mostaza ten un 42%. A xeometría do seu dobre enlace é cis, polo que tamén se chama ácido cis-13-docosenoico. Ten un isómero trans chamado ácido brasídico.
Efectos sobre a saúde
Os estudos epidemiolóxicos indican que, en rexións onde aínda se usa o aceite de mostaza dun modo tradicional, este aceite pode proporcionar certa protección contra as enfermidades cardiovasculares. Por “tradicional” enténdese aquí que (a) o aceite utilízase fresco; e (b) as graxas vexetais supoñen só unha porcentaxe pequena da inxesta calórica total. Non se sabe se este efecto se debe á natureza do ácido erúcico, que fai que as plaquetas se aglomeren menos, ou á presenza dunha alta porcentaxe de ácido α-linolénico, ou a unha combinación de propiedades do aceite fresco non refinado.
Unha mestura de catro a un de ácido erúcico e ácido oleico constitúe o chamado aceite de Lorenzo; un tratamento experimental para o trastorno neurobiolóxico raro adrenoleucodistrofia. Nos pacientes tratados con aceite de Lorenzo observouse trombocitopenia, probablemente relacionada co seu contido en ácido erúcico.
Barbeita, Mogor, Mañón
Barbeita é un lugar da parroquia de Mogor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Kugelmugel
A República de Kugelmugel (oficialmente en alemán: Republik Kugelmugel) é unha micronación autoproclamada, situada en Viena, Austria.
Parque de Galeras
Nos arredores
A vacariza do Carme de Abaixo era unha antiga explotación gandeira cuxos terreos e estruturas acollen hoxe varios edificios de vivendas, exquisitamente rehabilitados polo arquitecto Vítor López Cotelo. A calidade da intervención aí levada a cabo por este autor fíxoa merecedora do premio da Bienal Española de Arquitectura no ano 2003. Fronte á vacariza, rodeada de árbores froiteiras, está o CEIP Raíña Fabiola, proxectado polo arquitecto italiano Giorgio Grassi. Na súa simetría e regularidade, a obra mostra os valores de intemporalidade que impregnan a obra deste autor, e que lle permiten aparecer no centro do terreo como un volume sólido, sereno, sen formas sorprendentes: como se sempre estivera alí. E fronte ao colexio, sobre un pequeno outeiro e rodeado por unha frondosa vexetación, está o pazo modernista do Espiño, construído a principios do século XX. No barrio das Galeras destaca ademais, polo volume e a regularidade da súa arquitectura, o que foi até hai uns anos Hospital Xeral de Galicia, trasladado na actualidade ao barrio da Choupana, na periferia da cidade. Desde o parque das Galeras poderíase continuar, nun paseo alternativo duns 40 minutos, até o cumio do monte Pedroso, a referencia paisaxística ineludíbel desde calquera punto da cidade. Esta interdependencia paisaxística motivou que, hai xa tempo, se protexese esa zona da construción, de modo que ningún edificio poida nunca competir en altura, nin en visibilidade, nin en dominio territorial, coa Catedral.
Vilalpape, Bóveda
Patrimonio
A igrexa parroquial, do século XVII, ten planta rectangular, con muros de cachotería de lousa e cuberta a dúas augas feita en madeira e lousa. No seu alzado norte levantouse a sancristía. Hai cruceiros en Vilalpape e Marzán.
Isfahán
De antigo poboamento (a mítica Aspadana citada por Tolomeo) semella unha fundación aqueménida coma residencia real de lecer que en tempos dos gregos seleúcidas se chamou Gabai, e foi unha sede militar fortificada na época sasánida (séculos III-VII) co nome de Jay. Un asentamento xudeu achegado, Yahoudiyeh na beira norte do Zayandeh, foi o verdadeiro xermolo da Isfahán musulmá, cando foi capital dos turcos selxúcidas (século XI) e dos persas safávidas (século XVII), acadando o cénit coma unha das maiores e máis cosmopolitas urbes do mundo, foco cultural e relixioso, creación do Sah Abbas I cun excepcional plan urbano de gran praza (Meidán), bazar, mesquitas, pazos, xardíns, grande avenida-bulevar, e pontes sobor do río.
Batalla de Bailén
O "plan Saavedra-Castaños" e o "plan Porcuna"
Castaños e Saavedra, reuníranse varias veces, primeiro en Carmona e despois en Utrera, para planificar conxuntamente a campaña e a organización das tropas, no chamado "plan Saavedra-Castaños". Este era un plan secreto de distración das tropas francesas.
A batalla
No terceiro período, das seis e media ás oito e media da mañá, á vangarda francesa mandada por Teulet, engádeselle a brigada de Chabert,e a brigada de cabalería de Privé. Nese momento, Dupont conta cuns 4 500 homes e case 10 pezas de artillería. Aínda faltan dúas horas para que a brigada de Panneiter poida chegar. Dupont non quere que Castaños o sorprenda pola retagarda e, aínda estando en minoría, decidiu atacar para tronzar o centro español e enlazar con Vedel, polo que formou catro columnas de ataque coa cabalaría de Dupré e de Privé nas ás e apoiados pola artillería dende Cruz Blanca.
Sobre as doce, a situación de Dupont é desesperada pois non chegan os reforzos de Vedel e teme a aparición de Castaños na retagarda. Leva a cabo o derradeiro esforzo, xuntando a tódolos superviventes e, á fronte cos seus xenerais, lánzanse atacando o centro, ao descuberto. As descargas dos españois desfán as súas liñas, as baixas medran, detéñense e comeza a fuxida. Cando todo estaba perdido, Dupont solicita a suspensión do combate e o paso das súas tropas cara a Madrid. Reding acepta a fin das hostilidades pero até reunirse con Castaños non aceptou o paso das tropas, que permaneceron no mesmo lugar mentres se levaban a cabo as negociacións. Pasadas as dúas da tarde, Castaños e de la Peña, chegan ao Rumblar e avisan da súa chegada.
Consecuencias
A derrota das tropas napoleónicas tivo graves consecuencias para o esforzo bélico francés. A noticia estendeuse rapidamente por toda a península, e a chegada dos británicos e a reorganización dos exércitos españois que planeaban o ataque a Madrid, provocou que Xosé I Bonaparte abandonase Madrid e retirase o exército alén do Ebro. Outra consecuencia, foi rematar coa idea da invencibilidade dos exércitos franceses.
Mesozoico
Clima
O clima do Cretáceo é menos coñecido e máis amplamente discutido. Créese que os niveis máis elevados de dióxido de carbono na atmosfera causaron un gradiente de temperatura de norte a sur case plano: as temperaturas son máis ou menos as mesmas en todo o planeta. As temperaturas medias son tamén máis elevadas que no día de hoxe por arredor de 10 °C. De feito, a mediados do Cretáceo, as augas ecuatoriais do océano (quizais tan cálidas como 20 °C nas profundidades do océano) poden ter sido demasiado altas para a vida mariña, e as zonas terrestres cerca do ecuador puideron ser desertos, a pesar da súa proximidade á auga.
Ecgric de Anglia Oriental
Traxectoria
Nos anos que seguiron o reinado de Rædwald e o asasinato do seu fillo (e sucesor) Eorpwald sobre o ano 627, Anglia Oriental perdeu o seu dominio sobre outros reinos anglosaxóns. Tres anos despois do asasinato de Eorpwald a mans dun pagán, Sigeberht, un familiar de Ecgric, regresou do exilio e xuntos gobernaron os anglos orientais, con Ecgric quizais gobernando a parte do norte do reino. Sigeberht deu feito a restablecer o cristianismo en Anglia Oriental, pero Ecgric pode ser que permanecese pagán, xa que Beda enxalza unicamente a Sigeberht polos seus feitos, e é significativo que o seu cogobernante careza del. Ecgric gobernou só despois de Sigeberht retirarse ao seu mosteiro en Beodricesworth sobre o 634: tamén se suxeriu que era un subrei que só se converteu en rei despois da abdicación de Sigeberht. Ambos os dous Ecgric e Sigeberht morreron en batalla ao redor de 636, nunha localización descoñecida, cando Anglia Oriental se veu forzada a se defender dunha agresión militar Mercia liderada polo seu rei, Penda. Ecgric, cuxa tumba pode ser o enterro de barco baixo o Montículo 1 en Sutton Hoo, foi sucedido por Anna.
Identidade dos Wuffingas
Ecgric/Æthelric situado como o fillo de Rædwald ou como fillo de Eni
Reinado conxunto
Durante polo menos parte do reinado de Sigeberht, Ecgric gobernou conxuntamente con el sobre parte do reino de Anglia Oriental. Nunha pasaxe en Beda (Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum), que describe as razóns para a abdicación de Sigeberht, tamén se menciona a Ecgric:
En contraste con Sigeberht, Ecgric parece para ter ficado como pagán. Seguindo a D. P. Kirby, non hai ningunha evidencia do seu bautismo ou de que promovese o cristianismo en Anglia oriental e afirmou que, en Beda, tampouco se atopou ningunha referencia que indicase que fose cristián; contrariamente ás loas que lle adicou o propio Beda a Sigeberht polos seus azos para estabelecer o cristianismo no reino.
Aethelberht de Kent
Aethelberht (tamén Æthelberht), nado cara ao 560 e finado o 24 de febreiro de 616, foi rei de Kent desde arredor do ano 558 ou 560 (a data máis temperá segundo Sprott, a última segundo William de Malmesbury) ata a súa morte.
O reinado conxunto
O máis probable é que a división en dous reinos date do século VI; o Kent oriental podería conquistar o occidental e preservar as institucións do reino como un sub-reino. Isto era un patrón común na Inglaterra anglosaxoa, cando os reinos máis poderosos absorbían os seus veciños máis débiles. Unha característica infrecuente do sistema de Kent era que só os fillos de reis parecerían ser aspirantes lexítimos ao trono, a pesar de que isto non eliminou todas as contendas sobre a sucesión.
Bretwalda
A Crónica anglosaxoa rexistra que o bretwalda anotado antes, Ceawlin, loitou contra Aethelberht en 568. A inscrición sostén que Aethelberht perdeu a batalla e foi devolto a Kent. Crese que a datación das inscricións sobre os saxóns occidentais desta sección da Crónica non é fiable e unha análise recente suxire que o máis probable é que o reinado de Ceawlin tivera lugar arredor dos anos 581 e 588, e non as datas 560 e 592 que dá a Crónica. A batalla ocorreu en "Wibbandun", que se pode traducir como "Monte de Wibba"; non se sabe onde queda tal lugar.
Relacións con outros reinos
Alén da evidencia da Crónica de que Aethelberht tivo o título de bretwalda, hai probas da súa autoridade en moitos dos reinos do sur. En Essex, Aethelberht parece que estaría en condición de exercitar o poder pouco despois de 604, cando a súa intervención axudou na conversión ao cristianismo do rei Saebert de Essex e o seu sobriño. Foi Aethelberht e non Sæberht, quen construíu e enriqueceu San Paulo de Londres, onde agora eríxese a Catedral de San Paulo. Beda proporciona aínda máis evidencias, xa que explicitamente describe a Aethelberht como señor de Sæberht.
Misión de Agostiño e comezos da cristianización
Por influencia de Aethelberht, Sæberht, rei de Essex, tamén se converteu, mais había límites á efectividade da misión. Non toda a corte de Kent se fixo cristiá: Eadbald, o fillo e herdeiro de Aethelberht, era pagán cando ascendeu ao trono. Rædwald, rei de Anglia Oriental, converteuse só en parte (aparentemente mentres estivo na corte de Aethelberht) e conservou un santuario pagán xunto ao novo altar cristián. Agostiño tamén fracasou en gañar como aliado ao clero británico.
Código legal
dereita|miniatura|299x299px|A primeira páxina do manuscrito do século XII do código legal de Aethelberht Algún tempo após a chegada da misión de Agostiño, quizais en 602 ou 603, Aethelberht emitiu un conxunto de leis, en noventa seccións. Estas leis consideranse o código preservado máis antigo composto nun país xermánico, e case con certeza foi un dos primeiros documentos redactados en anglosaxón, cando a alfabetización chegaría a Inglaterra coa misión de Agostiño. O único manuscrito antigo que queda, o Textus Roffensis, data do século XII, e agora está no Medway Studies Centre, en Strood, Kent. O código de Aethelberht fa referencia á igrexa por primeira vez cando enumera a compensación requirida para a propiedade dun bispo, un diácono, un crego etc.; mais en xeral, as leis notablemente non parecen influenciadas polos principios cristiáns. Beda afirmou que foron compostas "segundo o xeito romano", mais tampouco hai moita influencia romana discernible. Nalgúns asuntos, as leis foron comparadas á Lei sálica dos francos, mais non se cre que Aethelberht baseara o seu novo código en ningún modelo específico anterior.
Comercio e moeda
miniatura|200x200px|[[Thrymsa do reinado de Eadbald, o fillo de Aethelberht, ningunha das moedas coñecidas levan o nome de Aethelberht, a pesar de seren cuñadas durante o seu reinado]] Hai pouca evidencia documental sobre a natureza do comercio no Kent de Aethelberht. É sabido que a finais do século VII os reis de Kent establecían control real do comercio, mais non can cedo comezou este control. Hai evidencia arqueolóxica que suxire que a influencia real precede a calquera fonte escrita. Suxeriuse que un dos logros de Aethelberht foi quitar o control do comercio á aristocracia para convertelo nun monopolio real. O comercio continental proporcionou a Kent acceso a bens de luxo que déronlle unha vantaxe ao comerciar coas outras nacións anglosaxoas, e os ingresos do comercio foron importantes en si mesmos.
Quizais fora durante o reinado de Aethelberht cando comezou a cuñaxe de moedas en Inglaterra: ningunha ten o seu nome, mais pénsase que é probable que as primeiras moedas sexan de antes de finais do século VI. Estas primeiras moedas eran de ouro, e probablemente fosen os xilins (scillingas en inglés antigo) que se mencionan nas leis de Aethelberht. As moedas tamén se coñecen en numismática como "thrymsas".
Celebración litúrxica
Aethelberht e Berta son honrados cun día festivo no calendario litúrxico da Igrexa Episcopal dos Estado Unidos o 27 de maio.
Djibuti nos Xogos Olímpicos
Djibuti participou participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón participou na maioría das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán, perdendo soamente a edición de 2004. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno. Djibuti debutoi nos Xogos dos Ánxeles con tres atletas, mais ningún deles conseguiu unha medalla. O maior número de deportistas de Djibuti que participaron nuns Xogos foi oito nos Xogos de 1992 en Barcelona. Só un deportista de Djibuti conseguiu gañar unha medalla olímipica, o corredor de maratón Hussein Ahmed Salah, quen gañou o bronce nos Xogos de 1988.
O Revolto, Sillobre, Fene
O Revolto é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 31 habitantes.
Pirámide estratificada
A pirámide estratificada (en árabe: il-haram il-midawwar, الهرم المدور‎), tamén coñecida como pirámide de Jaba, é unha pirámide con chanzos en ruínas que se construíu durante a Dinastía III de Exipto (2686-2613 a. C.) e está situada na necrópole de Zawyet el-Aryan, preto do Cairo (Exipto). Non se sabe con certeza quen ordenou a súa construción, aínda que se atribúe ao faraón Jaba. A arquitectura da estrutura é moi similar á do complexo funerario de Sejemjet e por iso pódese datar con total seguridade na época da dinastía III.
Teoría de corpos
Introdución
O concepto de corpo foi empregado inicialmente (de maneira implícita) para demostrar que non existe unha fórmula xeral para expresar en termos de radicais as raíces dos polinomios con coeficientes racionais de grao superior ou igual a 5.
Santo patrón
Algúns patróns
miniatura|A Virxe do Carme é a patroa dos mariñeiros. miniatura|[[San Brais, santo patrón de moitas parroquias galegas, tamén o é dos enfermos de gorxa.]] miniatura|San Cristovo, patrón dos condutores.
Teoría de corpos
Clausuras dun corpo
En xeral, se as P-clausuras existen para algunha propiedade P e corpo k, son todas isomorfas. Con todo, non hai isomorfismo preferible xeral entre dúas clausuras.
Tarandus vel Rangifer
dereita|200px|miniatura|A constelación de Tarandus vel Rangifer.
Deuteria
Raíña dos francos
200px|miniatura|A [[Visigodos|Hispania visigótica, no s. VII. Ao nordeste, vese a Septimania.]] Co fin de conquistar a rexión da Septimania, Teodeberto I dirixiu unha campaña militar alí en 533. Primeiro tomou as cidades de Die, Lodève, e logo Béziers, antes de enviar a un lugartenente a Cabrières para exixir a capitulación da poboación local.
Repudio
Despois deste asasinato, o status de Deuteria como raíña dos francos e favorita do rei Teodebaldo I diminuíu. A aristocracia austrasiana esperara durante moito tempo a celebración, segundo as tradicións, da unión que se acordara sete anos antes entre Teodebaldo e a princesa longobarda Wisigarda, a súa prometida oficial. Baixo presión, Teodebaldo I repudiou a Deuteria, que foi expulsada da corte real, deixando ao seu fillo Teodebaldo (o futuro rei Teodebaldo I) co seu pai, que permaneceu con el como herdeiro. Teodebaldo casou con Wisigarda, que morreu uns anos despois, pero o rei non se atreveu a chamar a Deuteria á corte e tomou unha terceira esposa (descoñecida).
Thamnophis sirtalis
Toxicidade
A saliva desta serpe pode ser tóxica para anfibios e outros pequenos animais, xa que teñen un veleno de efectos suaves na saliva. Para os humanos a súa mordedura non é perigosa, aínda que pode causar un lixeiro proído, queimura ou inchazón. A maioría dos exemplares tamén segregan un fluído de cheiro fedorento das súas gándulas postanais cando os collen ou danan.
Son resistentes a velenos que se encontran na natureza como os de sapos e o do urodelo Taricha granulosa. Esta serpe ten a capacidade de absorber no seu corpo a toxina dos Taricha granulosa (produtores de tetrodotoxina) que come, o que fai que o seu corpo sexa velenoso e iso detén a posibles depredadores. Fíxose un estudo sobre a resistencia á tetrodotoxina en dúas poboacións de Thamnophis e despois nas poboacións de T. sirtalis. As poboacións que estaban expostas e vivían no mesmo ambiente que os anfibios Taricha granulosa, que producen tetrodotoxina, eran inmunes á toxina cando os comían (ver figura).
Conde de Lautréamont
Obra
Os seus Cantos de Maldoror representa un dos grandes berces da poesía moderna. A súa complexidade, as súas múltiples interpretacións e a súa imaxe que mestura elementos da vida cotiá con elementos abstractos de eidos filosóficos influirían notablemente a Breton, e con este ao surrealismo en xeral.
Marraxo
Interese comercial
O marraxo soportou durante décadas unha forte explotación pesqueira debido a que a súa carne é de gran calidade, estando considerada en moitos países como unha delicia culinaria. Debido a esta intensa sobrepesca a poboación do Atlántico norte sufriu un acusado descenso nos últimos anos; se comparamos a poboación actual da especie coa de hai 40 anos vemos que sufriu un descenso de até o 89 %. Debido a isto hoxe en día é pouco abundante, e os exemplares capturados son cada vez máis pequenos.
Romanticismo
Características
Na pintura, o Romanticismo caracterizouse por unha visión intimista da paisaxe, que configuraba unha asociación sentimental entre a natureza e a emoción do artista
Romanticismo alemán
miniatura|180px|Herder foi o principal instigador do movemento [[Sturm und Drang]] O Romanticismo alemán iniciouse co movemento estético denominado Sturm und Drang ('tormenta e ímpeto'), que se desenvolveu entre 1770 e 1790. Tratábase dunha apaixonada reacción en contra do racionalismo e da Ilustración alemá. A este movemento estaban directamente vinculados os pensadores e filósofos Johann Georg Hamann e Johann Herder, xa que están considerados grandes impulsores del.
Romanticismo no resto dos países
En Rusia, o Romanticismo supuxo toda unha revolución, pois autorizou como lingua literaria o ata entón pouco cultivado idioma ruso. O artífice desta moda foi o gran poeta Alexander Pushkin, acompañado de numerosos seguidores e imitadores.
O espírito romántico
O estilo vital dos autores románticos desprezaba o materialismo burgués e preconizaba o amor libre e o liberalismo en política, inda que houbo tamén un Romanticismo reaccionario, representado por Chateaubriand, que preconizaba a volta ós valores cristiáns da Idade Media. O idealismo extremo e esaxerado que buscaba en todo o Romanticismo encontraba con frecuencia un violento choque coa realidade miserable e materialista, o que causaba con frecuencia que o romántico acabase coa súa propia vida mediante o suicidio. A maioría dos románticos morreron xoves. Os románticos amaban a natureza fronte á civilización como símbolo de todo o verdadeiro e xenuíno.
Wisigarda
Traxectoria
A súa irmá Vuldetrada casou co rei Teobaldo, fillo de Teodeberto I e Deuteria.
Academicismo
Chámase academicismo á corrente artística que se desenvolve principalmente en Francia ó longo do século XIX e que responde ás instrucións da Academia das Artes de Francia e ó gusto medio burgués. Non deixa así a todo de ser unha dexeneración do Clasicismo. Fóxese do realismo (isto é, dos aspectos máis desagradables da realidade), pero carece da grandeza do Clasicismo.
En xeral, o poder e as institucións francesas favoreceron estas tendencias porque non xeraban problemas; esta é a causa pola que posteriores réximes políticos totalitarios impulsaron a súa recuperación.