cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xogos Olímpicos de Inverno de 2022
Os Xogos Olímpicos de Inverno de 2022 (en 2022年冬季奥林匹克运动会; Èr Líng Èr'èr Nián Dōngjì Àolínpǐkè Yùndònghuì) oficialmente coñecidos como XXIV Xogos Olímpicos de Inverno (en 第二十四届冬季奥林匹克运动会;Dì Èrshísì Jiè Dōngjì Àolínpǐkè Yùndònghuì) ou simplemente como Pequín 2022 (en 北京2022; Běijīng Èr Líng Èr'èr) é un evento multideportivo internacional que se levou a cabo na cidade de Pequín (República Popular da China) entre o 4 e o 20 de febreiro de 2022, con algúns eventos celebrados tamén en Yanqing e Chongli. Os eventos preliminares comezaron o 2 de febreiro.
Músculo bucinador
Funcións
A súa función principal é dar forma á cara, agrandar a fenda bucal e exercer presión sobre a cavidade bucal (asubío). Tira cara atrás o canto da boca, aumentando o seu diámetro transversal; intervén na acción de asubiar, soprar, succionar, tocar instrumentos de vento ou acomodar o alimento nas superficies oclusais dos dentes posteriores.
Gran Premio de Hungría de 2000
Post-carreira
Os tres pilotos máis importantes apareceron no podio para recoller os seus trofeos e na rolda de prensa posterior. Häkkinen afirmou que o seu bo comezo foi provocado polas modificacións do motor do seu coche. A súa vitoria foi eloxiada polo vicepresidente de Mercedes-Benz Motorsport Norbert Haug. "Mika fixo unha gran carreira", dixo. "A súa vitoria pode parecer doada, pero foi difícil de acadar e ao meu ver este foi un das súas mellores carreiras da historia." Michael Schumacher dixo que, aínda que non foi capaz de atrapar a Häkkinen, quedou feliz de terminar na segunda posición. Coulthard dixo que cría que o seu coche sufría problemas de equilibrio antes de facer a súa primeira parada en boxes que explicaba a súa falta de ritmo. Tamén engadiu que pasar un tempo detrás dos dobrados durante a segunda etapa dificultou os seus intentos de adiantar a Michael Schumacher pero admitiu que a terceira posición era o seu mellor resultado posible.
Metamorfismo
miniatura|upright=1.35| Unha imaxe de sección fina con polarización cruzada dun [[granate (mineral)|granate-mica-xisto de Salangen, Noruega mostrando a forte tensión na textura dos xistos. O cristal negro (isotrópico) é granate, as febras de cor rosa-laranxa-amarela son mica moscovita, e os cristais marróns son mica biotita. Os cristais grises e brancos son cuarzo e (limitado) feldespato. ]]
Metamorfismo dinamotérmico
miniatura|Unha rocha metamórfica deformada durante a [[oroxénese herciniana ou varisca no Vall de Cardós, Lleida.]] Para moitos xeólogos metamorfismo rexional é practicamente sinónimo de metamorfismo dinamotérmico. Esta forma de metamorfismo ten lugar en bordos converxentes de placas, onde coliden dúas placas continentais ou unha placa continental e un arco de illas. A zona de colisión convértese nun cinto de formación de montañas ou oróxeno e o proceso de dita formación nese lugar chámase oroxenia. O cinto oroxénico caracterízase polo engrosamento da codia terestre, durante o cal as rochas enterradas profundamente na codia están suxeitas a altas temperaturas e presións debidas á dinámica das placas en colisión e son intensamente deformadas. Posteriormente ocorre un proceso de erosión das montañas que expón as raíces do cinto oroxénico aparecendo extensos afloramentos de rochas metamórficas, característicos das cadeas montañosas.
Os traballos pioneiros de George Barrow sobre metamorfismo rexional nas Highlands de Escocia mostraron que algúns metamorfismos rexionais producen zonas mapables ben definidas dun grao de metamorfismo crecente. Este metamorfismo barroviano é a serie metamórfica máis recoñecida no mundo, e é específico de rochas pelíticas, formadas a partir de lutitas ou limolitas sedimentarias, pero non é o único tipo posible, incluso en rochas pelíticas. Unha secuencia diferente atopada no noroeste de Escocia define o metamorfismo de Buchan, que ten lugar a menor presión que o barroviano, que presenta unha facies coa serie xisto verde-anfibolita-granulita.
Metamorfismo de contacto (térmico)
miniatura|Unha auréola metamórfica nas [[Montañas Henry de Utah. A rocha cincenta da parte de arriba é unha intrusión ígnea consistente nunha granodiorita porfírica do lacólito das Montañas Henry e a rocha rosa da parte de abaixo é unha limolita sedimentaria. Entre elas, a limolita metamorfizada é visible como as capas escura (de ~5 cm de grosor) e clara baixo ela.]]
Metamorfismo dinámico
Hai tres mecanismos de deformación polos cales a rocha é deformada mecanicamente. Estes son a cataclase, a deformación da rocha por medio de fractura e rotación dos grans minerais; a deformación plástica de cristais minerais individuais e o movemento de átomos individualmente por procesos de difusión. As texturas das zonas de metamorfismo dinámico dependen da profundidade á cal se formaron, e a temperatura e a presión confinante determinan os mecanismos de deformación que predominen.
Graos de metamorfismo
O grao de metamorfismo ou grao metamórfico é unha indicación informal da cantidade ou intensidade de metamorfismo.
Facies metamórfica
A facies metamórfica non se considera xeralmente cando clasificamos as rochas metamórficas baseándonos no protólito, modo mineral ou textura. Porén, unhas poucas facies metamórficas producen rochas de características tan distintivas que o nome da facies utilízase para a rocha cando non é posible facer unha clasificación máis precisa. Os principais exemplos son a anfibolita e a ecloxita. Ás veces ocore igual coa granulita.
Moeda dun dólar estadounidense
O dólar de 1804
O dólar de prata datado en 1804 cuñouse en realidade en 1834, cando o Departamento de Estado dos EEUU decidiu producir unha serie de moedas estadounidenses para llas regalar a gobernantes asiáticos a cambio de vantaxes comerciais. Dado que 1804 fora o derradeiro ano de cuñaxe do dólar de prata que quedara rexistrado nos ficheiros da Casa da Moeda, os funcionarios da casa descoñecían naquel momento que os devanditos dólares tiñan realmente a data de 1803 e encargaron aos gravadores novos cuños coa data de 1804, convencidos de que eran iguais aos últimos emitidos.
O dólar de comercio (1873-1885)
Inicialmente, os dólares de comercio non circulaban dentro dos Estados Unidos, aínda que tiñan curso legal en cantidades de ata cinco unidades. No entanto, isto cambiou en 1876, cando o prezo da prata se disparou á medida que os produtores occidentais se desfacían dela no mercado, facendo que o dólar de comercio valese máis polo seu valor nominal que polo seu contido en prata. Isto fixo que o dólar comercial entrase en grandes cantidades nos Estados Unidos, xa que se adquirían polo equivalente a 80 centavos de dólar en Asia e se gastaban por un dólar en América. Esta situación levou o Congreso a revogar a súa condición de moedas de curso legal e a restrinxir a súa cuñaxe unicamente á demanda da exportación. Así e todo, isto non impediu que houbese empresarios especuladores que adquirisen dólares de comercio a prezo do metal e os utilizasen para pagar co valor dun dólar aos seus traballadores e a pequenos comerciantes.
O dólar Morgan (1878-1904, 1921 e desde 2021)
A produción de dólares Morgan retomouse con carácter conmemorativo en 2021 e a Casa da Moeda dos Estados Unidos anunciou a continuidade desta emisión para os anos posteriores.
O dólar Eisenhower (1971-1978)
miniatura|300x300px|[[Dólar Eisenhower (1978) ]] Entre 1971 e 1978, a Casa da Moeda dos Estados Unidos emitiu unha nova serie de moedas dun dólar, esta vez co busto do presidente Dwight David Eisenhower no anverso e a insignia da misión Apollo 11 no reverso, deseñados polo gravador xefe da US Mint, Frank Gasparro. miniatura|300x300px|[[Dólar Eisenhower conmemorativo do bicentenario dos EEUU (1976) ]] En 1976 emitiuse unha versión deste dólar en conmemoración do bicentenario da independencia dos Estados Unidos, que representa a campá da Liberdade e a Lúa no seu reverso, e coa dobre data 1776-1976 no anverso.
O dólar Susan B. Anthony (1979-1981 e 1999)
miniatura|240x240px|[[Dólar Susan B. Anthony (1981) ]] Entre 1979 e 1981, e novamente en 1999, a US Mint emitiu o coñecido como dólar Susan B. Anthony, chamado así por representar no seu anverso a figura desta activista polo sufraxio feminino, deseñada tamén por Frank Gasparro. Anthony converteuse así na primeira muller real, non alegórica, en aparecer nunha moeda estadounidense en circulación.
Moedas conmemorativas dun dólar
Estas son algunhas das moedas dun dólar de carácter conmemorativo, emitidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos. Aínda que teñen a consideración de moedas de curso legal, non están destinadas á súa posta en circulación senón ao coleccionismo e ao investimento, e coa súa comercialización a Casa da Moeda acada fondos para o financiamento de diversas causas, polo xeral de carácter conmemorativo e solidario.
Jesús Chao Otero
Jesús Chao Otero, nado en Coristanco, foi un comerciante e político galego.
Vida persoal
Casou en 1927 con Ernestina Negreira Porteiro, e foi pai de Francisco, Manuel, Carmen, Ernestina e África Chao Negreira.
A dama de azul
A dama de azul (en La Femme en bleu) é un filme francés de 1973 dirixido por Michel Deville.
Iván Fandiño
Traxectoria
Vestiu o traxe de luces por primeira vez en Llodio o 16 de agosto de 1999 e debutou con picadores o 2 de xuño de 2002 en Orduña, con novelos propiedade de Javier Pérez Tabernero e compartindo cartel con Julien Lescarret e Javier Lara, cortando tres orellas.
María Nsué Angüe
Traxectoria
O 25 de xuño de 2015 a Real Academia Española nomeouna académica correspondente en Guinea Ecuatorial.
Catedral da Santísima Trindade de Dublín
Historia
Na actualidade, a Santa Sé reclama o templo coma a catedral da diocese católica de Dublín.
Heliotropium europaeum
Descrición
É unha planta erecta, amplamente ramosa, con pelos agrisados, anual, fétida. Follas ovadas a elípticas, de base cuneada a redondeada, pecioladas. Flores brancas ou lilas, de 2-4 mm de diámetro, sépalos lineal oblongos a estreitamente triangulares, estendidos trala floración; brácteas ausentes. Florece de xuño a outubro.
LT22 Radio La Colifata
Influencia mundial
Os membros de La Colifata participaron como extras na película Tetro, de Francis Ford Coppola, e no videoclip dun tema do cantante arxentino Javier Calamaro, incluído no seu disco Este minuto.
Experiencias similares no mundo
Varias radios inspiráronse en La Colifata, cada unha adaptada ao seu criterio de traballo e á comunidade na que se atopan.
Cécile Hernandez
Carreira deportiva
En maio de 2012, Hernandez-Cervellon organizou unha carreira de resistencia para atletas discapacitados e sen discapacidade, viaxando de Lión a Bordeos en bicicleta e en kaiak. Logo, en 2013, cando volveu tentar practicar snowboard nos Alpes franceses, foi vista por un membro do equipo francés de para-snowboard. Foi seleccionada para o equipo de snowboard paralímpico para os Xogos de Sochi en febreiro de 2014, con pouco máis dun mes para prepararse, pero a súa actuación na Copa Mundial de Snowboard Mundial o mes anterior alentouna. Gañou unha medalla paralímpica de prata en Sochi, cun tempo de cros de snowboard de 2:07.31, e foi nomeada cabaleiro da Orde Nacional do Mérito polo entón presidente François Hollande en xuño de 2014.
James Ross Snowden
Director da Casa da Moeda dos EEUU
Entre 1847 e 1850, Snowden foi nomeado tesoureiro da Casa da Moeda dos Estados Unidos e ocupou tamén o cargo de axudante do secretario do Tesouro, en Filadelfia. En 1853, o presidente Franklin Pierce nomeouno director da Casa da Moeda, logo do falecemento de Thomas M. Pettit, posto do que dimitiu en maio de 1861.
Vida persoal
O seu sobriño, A. Loudon Snowden (1835-1912), foi embaixador en España e superintendente da Casa da Moeda de Filadelfia, unha das delegacións da US Mint.
Río Limarí
Traxecto
No seu traxecto dende Ovalle até o mar, o río Limarí flúe por vales moi abertos, forte e repetidamente aterrazados con boas terras de cultivo. Preto do mar, o val diminúe o seu ancho notablemente e entrega as súas augas por unha canle de máis ou menos 500 m de ancho.
Na súa desembocadura atópase o Parque Nacional Fray Jorge e o río atravesa a cordilleira de Talinay.
Man de Irulegi
Descrición
O texto pódese transcribir a partir do sistema da escritura ibérica nororiental. Porén, o signo con forma de T latina, que aparece na segunda posición da terceira liña, non é un signo ibérico nin aparece noutras inscricións ibéricas; unicamente se viu en moedas de dúas cecas vascoas, que rezan: oTtikes e uTanbaate.
Olga Rodríguez
Traxectoria
Traballou como xornalista en Afganistán, Estados Unidos, Exipto, Iraq, Israel, Xordania, Kosovo, Líbano, México, Siria, Territorios Palestinos Ocupados e o Iemen, entre outros países. Foi reporteira en Bagdad durante toda a invasión de Iraq de 2003, desde onde achegou as súas crónicas radiofónicas diarias para a Cadena SER, nas que relatou os de bombardeos, a caída de Saddam Husayn, o caos xeneralizado ante a ausencia de mando, os saqueos, o incendio da Biblioteca de Bagdad, o desmembramento da sociedade iraquí e a ineficacia e impasibilidade do Exército estadounidense. miniatura|200x200px|Olga Rodríguez no Hotel Palestina de Bagdad, durante a invasión de Iraq en 2003. Estivo aloxada no Hotel Palestina de Bagdad, desde onde presenciou o ataque estadounidense ao devandito hotel que acabou coa vida do cámara español José Couso e do xornalista ucraíno Taras Protsyuk. Desde entón, xunto con outros compañeiros de profesión, traballou activamente en busca dunha investigación independente en torno ao asasinato de Couso. Como testemuña directa do ocorrido, declarou en dúas ocasións na Audiencia Nacional, xunto cos xornalistas Jon Sistiaga e Carlos Hernández.
Cubriu conflitos en Líbano, Afganistán, Iraq, Territorios Ocupados Palestinos, Israel ou Iemen. A través de historias de persoas que coñeceu na rexión, e cuxa biografía contén a Historia da zona, escribiu o libro «El hombre mojado no teme la lluvia. Voces de Oriente Medio» (Debate, 2009), que cultivou grandes críticas e que acumula varias edicións. En 2011 cubriu as revoltas árabes centrada con base en Exipto, e tras iso escribiu o libro «Yo muero hoy. Las revueltas en el mundo árabe» (Debate, 2012).
Coleccións de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón
Descrición
A obra gañadora do premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón comezou a publicarse a partir da súa IV edición en formato libro nalgunha editorial recoñecida. Os primeiros poemarios foron publicados por Ediciós do Castro, á que se sumaron en posteriores edicións Sotelo Blanco e Chan da Pólvora.
Gran Cordilleira Divisoria
O punto máis elevado na Australia continental é o Monte Kosciuszko (2228 m), e todas as outras zonas alpinas do país australiano forman parte desta cordilleira. As zonas máis altas, na zona sur de Nova Gales do Sur e o leste de Victoria, son chamadas os Alpes australianos.
Coleccións de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón
Colección ELBa (Chan da Pólvora)
Comprende os poemarios que resultaron gañadores a partir da XXIX edición do certame.
Gran Cordilleira Divisoria
Historia
Nas montañas habitaban pobos aborixes australianos tales como os kulin e tiveron un papel significativo na exploración de Australia polos colonizadores europeos. Un dos primeiros exploradores en cruzar a cordilleira foi Gregory Blaxland, seguido por exploradores australianos como Allan Cunningham, John Oxley, Hamilton Hume e Charles Sturt.
Características
As montañas Azuis, a serra de Bunya, a cadea Liverpool, a cadea McPherson e a cadea Moonbi son algunhas das serras menores que forman a cordilleira. Mentres que algúns dos picos das terras altas alcanzan alturas apenas por riba de 2000 metros, a idade e a erosión da cordilleira fan que a maioría dos montes non sexan excesivamente empinados, e por iso case todos os picos poden ser ascendidos sen a necesidade de equipo especial de montaña.
Captación de auga
Nas zonas baixas realízanse actividades de explotación forestal, o que é motivo de friccións cos conservacionistas. As montañas son tamén a fonte de practicamente toda a subministración de auga da zona leste de Australia, tanto mediante auga de escorredura que se capta en diques, como mediante a gran conca artesiana.
Datum
Os datums horizontais empréganse para describir un punto sobre a superficie da Terra en latitude e lonxitude ou outro sistema de coordenadas. Os datums verticais miden elevacións ou profundidades.
Facultade de Deseño de Pontevedra
A Facultade de Deseño de Pontevedra é un centro educativo universitario da Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra no centro da cidade, único no noroeste de España.
Milonita
Interpretación
A determinación dos desprazamentos que ocorren en zonas de milonitas depende de determinar correctamente as orientacións dos eixes de tensión finitos e inferir como estas orientacións cambian con respecto ao eixe de tensión incremental. Isto denomínase determinar o sentido do cizallamento. É unha práctica común asumir que a deformación é unha deformación de cizallamento simple de tensión plana. Este tipo de campo de tensión asume que a deformación ocorre nunha zona tabular onde o desprazamento é paralelo ao límite da zona de cizallamento. Ademais, durante a deformación o eixe de tensión incremental mantense nun ángulo de 45º respecto ao límite da zona de cizallamento. Os eixes de tensión finitos son inicialmente paralelos ao eixe incremental, pero rotan durante a deforamción progresiva.
Facultade de Deseño de Pontevedra
Actividades
Na cidade celebráronse actividades relacionadas co deseño noutros centros universitarios do campus de Pontevedra como as relacionadas co Encontro Nacional de Deseño organizadas en outubro de 2022.
Milonita
Interpretación
Os indicadores cinemáticos son estruturas das milonitas que permiten determinar o sentido do cizallamento. A maioría dos indicadores cinemáticos están baseados na deformación en cizallamento simple e infiren o sentido de rotación dos eixes de tensión finitos con respecto dos eixes de tensión incremental. Debido ás restricións impostas ao cizallamento simple, asúmese que o desprazamento ocorre no plano de foliación nunha dirección paralela á lineación de estiramento do mineral. Por tanto, un plano paralelo á lineación e perpendicular á foliación serve para determinar o sentido do cizallamento.
Cisteína protease
Outros
As cisteína proteases son utilizadas como aditivos alimentarios para o gando para mellorar a dixestibilidade das proteínas e ácidos nucleicos. Tamén se utilizan en abrandadores de carne.
Vila romana de Lullingstone
Século II: dos Flavios aos Antoninos
Na escavación inicial, descoñecíase o alcance exacto do que se edificara e se mantivera da casa entre as dinastías Flavia e Antonina. Con todo, sábese que tanto a sala de baños coma, posiblemente tamén, o soto construíronse durante esta etapa. Hai indicios xeolóxicos coma os aportados polas capas de arxila de que os chanzos que levaban ao soto se incorporaron durante este período no canto de no século IV, como se supuxo nun primeiro momento.
Comedor
As estancias 12 e 13, numeradas previamente como 9 e 10, inclúen o comedor ou triclinio (triclinium en latín), que estaba situado no centro do edificio principal. Ao ser a maior das dependencias do lado occidental da vila, conectaba todas a demais estancias ao norte e ao sur mediante unha gran galería. O chan do comedor estaba vistosamente decorado cun par de mosaicos de grandes dimensións de mediados do século IV. Un representa o rapto da princesa Europa polo deus Zeus ou Xúpiter disfrazado de touro, mentres que o outro mostra a Belerofonte matando a Quimera rodeado de catro criaturas mariñas ou delfíns. En cada unha das catro esquinas do mosaico de Belerofonte, aparece un busto de cada unha das estacións (primavera, verán, outono e inverno) personificadas. Arredor destes mosaicos, había imaxes máis pequenas de corazóns, cruces e esvásticas. A pesar de que este tipo de obras de arte a miúdo só se ve coma unha representacións dos mitos, algúns estudosos opinan, así mesmo, que servían para protexer contra o mal de ollo. Con base tanto no traballo artístico coma na forma da ábsida, pénsase que esta estancia tamén se usaba para atender as visitas. Posto que a ábsida medía 6,25 × 4,88 m nos seus puntos máis anchos, o comedor era amplo, con espazo suficiente para conter un diván. O diván, cunhas dimensións de 1,50 × 2 m e con capacidade para sentar normalmente a tres persoas, colocaríase xusto enfronte das ilustracións do mosaico para que todos os invitados puidesen velas coa orientación correcta.
Santuario pagán e capela cristiá
Segundo English Heritage, a organización encargada de manter o xacemento:
Glicoforina A
Antíxeno Henshaw
O antíxeno Henshaw (He) orixinouse por unha mutación na rexión N-terminal. Hai tres diferenzas nos tres primeiros residuos de aminoácidos: a forma habitual ten triptófano1-serina-treonina-serina-glicina5 mentres que Henshaw ten leucina1-serina-treonina-treonina-glutamato5. Este antíxeno é raro en caucasianos pero aparece cunha frecuencia de 2,1% en persoas norteamericanas e británicas de orixe africana. Aparece cunha frecuencia do 7,0% en negros de Natal, Suráfrica e do 2,7% en africanos occidentais. Identificáronse polo menos tres variantes deste antíxeno.
Subsistema Miltenberger
O subsistema Miltenberger (Mi) consistía orixinalmente en cinco fenotipos (Mia, Vw, Mur, Hil e Hut) pero agora ten xa 11 fenotipos recoñecidos, numerados do I ao XI (o antíxeno 'Mur' denomínase así polo nome da paciente da que se illou o soro orixinal, unha tal Sra. Murrel.) O nome que se lle deu orixinalmente a este complexo referíase á reacción que tiñan os eritrocitos co antisoro Miltenberger estándar usado nos tests. Os das subclases baseáronse en reaccións adicionais con outros antisoros estándar.
Antíxeno Stones
O Stones (Sta) é o produto dun xene híbrido no cal a metade 5' deriva da glicoforina B mentres que a metade 3' deriva da glicoforina A. Coñécense varias isoformas del. Este antíxeno considérase agora que forma parte do complexo Miltenberger.
Relixión mapuche
Trengtreng e Kaykay
Outro mito cosmogónico máis coñecido describe os feitos finais sobre a creación da xeografía de Chile a través da lenda de Tenten Vilu e Caicai Vilu. Produto da interacción histórica entre os seus mitos e a relixión cristiá, actualmente este mito na versión mapuche, e principalmente huilliche, atópase profundamente entroncado coa historia bíblica do diluvio. Debido a iso, máis tarde os propios mapuches interpretarían este gran suceso como un renacer dos mapuches e un fenómeno que se repite ao longo do tempo, como unha limpeza e unha renovación macroestacional. Porén, esta relación entre o Diluvio Universal foi creada por cristiáns, pois o relato orixinal mapuche dános conta non dunha choiva senón dun cataclismo xerado por un terremoto e un posterior tsunami, un feito moito máis probable nun lugar como a costa occidental de Suramérica.
Divindades e espíritos dos devanceiros
As crenzas relixiosas mapuches fundaméntanse principalmente no culto aos espíritos dos devanceiros (míticos ou reais), e a espíritos e/ou elementos da natureza. Estes espíritos non corresponden a “divindades”, como comunmente se entenden no mundo occidental. Referente ás divindades, tampouco na relixiosidade mapuche máis antiga existe un espírito principal que sexa considerado “Deus” supremo, creador do universo e do home, aínda que a palabra “Ngenechén” xeralmente se traduce como “Deus”. Esta relación Deus-Ngenechén trataríase dunha equivalencia forzosa, creada polas xesuítas no seu afán misioneiro nos séculos XVII e XVIII, co fin de facer máis aceptable e comprensible o concepto cristián. A influencia xesuíta (quen, por outra banda, eran grandes estimadores da profundidade do pensamento transcendental mapuche) creou un gran número de equivalencias que foron absorbidas pola cultura mapuche, naturalmente sincrética, xerando con iso unha enorme confusión e alteración que até a actualidade non se logrou superar.
Kokoshca (banda)
Historia
En 2018 publicaron El Mal, o seu quinto álbum. Foi gravado en Garate Studios por Kaki Arkarazo, músico de grupos como Kortatu ou Negu Gorriak e produtor de artistas como Amparo Sánchez (Amparanoia), Soziedad Alcohólika ou Manta Ray, entre outros. El Mal foi seleccionado pola revista Hipersónica como o mellor álbum do ano e foi destacado na lista do mellor do ano polos medios especializados.
Ese ano empezaron unha xira pola Arxentina que os leva a compartir actuacións con outros artistas de música alternativa do país, como Las Ligas Menores ou 107 Faunos.
Conferencia Xeral de Pesos e Medidas
Para realizar a conferencia, os delegados baséanse nos informes do Comité Internacional de Pesos e Medidas.
Sara Barquinero del Toro
Sara Barquinero del Toro, nada en Zaragoza en 1994, é unha filósofa e escritora española.
Traxectoria
Como Siebaruaq participa en diversos eventos de activismo artístico e tamén pertence ao Colectivo de Artistas en Acción Solidaria de Aragón, cuxo fin é utilizar a arte como medio de expresión e visibilizar as inxustizas e as inquietudes do momento para contribuír ao ben común. Colabora coa revista Kalos, de arte e cultura aragonesa.
Bandeira dos asirios
George Bit Atanus deseñou a bandeira por primeira vez en 1968; a Alianza Asiria Universal, a Federación Nacional Asiria e o Partido Democrático de Bet-Nahrain adoptárona en 1971. A bandeira ten un fondo branco cun círculo dourado no centro, rodeado por un estrela de catro puntas en azul. Catro franxas onduladas de tripla cor (vermello-branco-azul), ensanchadas e onduladas, conectan o centro coas catro esquinas da bandeira. Sobre o centro aparece a figura do deus asirio precristián Assur, coñecido pola iconografía da Idade de Ferro.
María Ignacia Ramos
Traxectoria
Durante a guerra civil e a posguerra, no que Carballo estivo preso en Xaén, ela mantivo a familia traballando en academias en Ferrol. Posteriormente exerceu a docencia en Lugo e Santiago de Compostela. Escribiu en Vida Gallega (1957) e na revista Grial como "Silgar” e “María Silgar”.
Tesouro de Hoxne
Xoiaría de ouro
miniatura|Vista frontal da cadea de ouro do tesouro de Hoxne, cunha [[ametista e catro granates; faltan outras catro xemas que se pensa que eran perlas. ]] Todas as pezas de xoiaría do tesouro de Hoxne son de ouro e ningunha delas é inequivocamente masculina, aínda que varias delas poderían ter sido utilizadas por ambos os sexos, como é o caso dos aneis. Hai unha cadea para colocar no torso, tres aneis e dezanove pulseiras, cun peso total do ouro que alcanza aproximadamente un quilogramo, cunha pureza media do 91,5 % (arredor dos 22 quilates).
Outros obxectos de prata
miniatura|Dous obxectos de toucador: un con forma de [[Grou|grúa; o outro cun oco baleiro, probablemente para as sedas dun cepillo para hixiene ou maquillaxe. ]]
Adquisición, exposición e impacto
Os obxectos deste tesouro estiveron expostos de xeito practicamente ininterrompido desde a súa recepción polo Museo Británico. Algunhas das pezas espuxéronse xa no museo en setembro de 1993, en resposta ao alto interese amosado polo público, e unha gran parte do contido do tesouro foi obxecto dunha exposición no Museo de Ipswich en 1994 e 1995. A partir de 1997, os espécimes máis importantes pasaron a compor a exposición permanente do Museo Británico, nunha galería renovada e ampliada dedicada á Britania romana (sala 49), xunto con exemplares doutros tesouros cronoloxicamente próximos, como o de Thetford, e ao pé do tesouro de Mildenhall, que contén grandes recipientes de prata cunha tipoloxía ausente no tesouro de Hoxne.
A Goia, Fisteus, Quiroga
A Goia é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Centre del Carme
Historia
A súa orixe como espazo cultural remóntase ao proceso de desamortización dos edificios eclesiásticos no século XIX. O antigo Convento do Carme pasou a mans da Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles, que fundou en 1848 o primeiro Museo do Carme, antecedente do actual Museu de Belles Arts de Valencia.
Astrometría
Evolución histórica dos instrumentos
En 1989, o satélite Hipparcos da Axencia Espacial Europea levou a astrometría á órbita terrestre, onde podería verse menos afectada as forzas mecánicas da Terra e as distorsiones ópticas da súa atmosfera. Operando desde 1989 a 1993, Hipparcos mediu ángulos grandes e pequenos no ceo con moita maior precisión que calquera outro telescopio óptico anterior. Durante o seu traballo de 4 anos, as posicións, paralajes e movemento propio de 118 218 estrelas determináronse cun grao de precisión sen precedentes. Un novo "Catálogo de Tycho" reuniu unha base de datos de 1 058 332 estrelas cunha precisión de entre 20 e 30 milisegundos de arco. Se compilaron catálogos adicionais para as 23 882 estrelas dobres/múltiples e 11 597 estrelas variables tamén analizadas durante a misión Hipparcos.
Teatro isabelino
Desta época son grandes nomes da dramaturxia inglesa, como o xa mencionado William Shakespeare, Christopher Marlowe, Thomas Kyd ou Ben Jonson.
David Rittenhouse
Primeiros anos e formación
Con 17 anos construíu un reloxo con engrenaxes de madeira e cando tiña 19 anos puxo en marcha un taller de reloxos, compases e instrumentos científicos na granxa dos seus pais.
Afiliación a sociedades
Rittenhouse ingresou na Sociedade Astronómica Americana, entre outras entidades asociativas e académicas. O 1 de xaneiro de 1768 foi elixido membro da Sociedade Filosófica Americana, onde ocupou os postos de secretario (1771), bibliotecario (1772), conservador (1772), vicepresidente (1779-1783) e finalmente, logo do pasamento de Benjamin Franklin en 1790, presidente da sociedade (1791-1796). Igualmente, foi elixido membro da Academia das Artes e das Ciencias dos EEUU en 1782, e foi un dos poucos norteamericanos da súa época que formou parte da Royal Society, de Londres.
Tránsito de Venus
O tránsito de Venus tivo lugar o 3 de xuño de 1769. A grande emoción que sentiu Rittenhouse ao observar un acontecemento tan infrecuente e para o que se preparara durante un ano fixo que se desmaiara durante a observación. Ademais dos traballos preparatorios, a semana anterior estivera enfermo. Deitado de costas baixo o telescopio, orientado cara ao Sol da tarde, recuperou a consciencia ao cabo duns minutos e retomou as observacións, acompañado por colaboradores como William Smith e John Lukens. O seu relato do tránsito, publicado en Transactions of the American Philosophical Society, non menciona o episodio do desmaio, pero todo o demais está minuciosamente rexistrado e documentado.
Rittenhouse utilizou as observacións para deducir que a distancia entre a Terra e o Sol era de 150 millóns de quilómetros. O informe que se publicou do tránsito foi moi aclamado polos científicos europeos e, a partir de aí, Rittenhouse mantivo correspondencia con outros astrónomos do seu tempo, como Jérôme Lalande e Franz Xaver von Zach.
La Chorrera
Xeografía
esquerda|miniatura|200x200px|Chorro de La Chorrera. La Chorrera localízase nuns terreos de sabana, que ten un clima cálido e de choivas torrenciais especialmente no inverno, o que dá lugar a extensos prados de herbas que favorecen a cría de gando vacún, e en menor medida porcino.
A Campa do Val, Fisteus, Quiroga
A Campa do Val é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
KK Cedevita Olimpija
O Košarkarski klub Cedevita Olimpija, usualmente coñecido como KK Cedevita Olimpija ou simplemente Olimpija, é un club de baloncesto profesional con sede en Liubliana, Eslovenia. O club compite na Liga de Eslovenia, na ABA Liga (Liga do Adriático), así como na EuroCup. O club foi fundado en 2019 tras a fusión do club esloveno máis exitoso, o KK Olimpija, e o destacado equipo croata KK Cedevita. O Cedevita Olimpija herdou 70 trofeos dos dous antecesores e as súas licenzas de competición.
Dorsais retirados
Ambos dorsais retirados corresponden a xogadores do KK Olimpija.
Palmarés herdado
Despois da fusión, o novo club obtivo o dereito aos trofeos dos dous clubs predecesores.
Lava almofadada
Descrición
As lavas en almofada tamén poden aparecer asociadas a volcáns subglaciares nas primeiras etapas dunha erupción.
Placa Laureada de Madrid
Nomeado así pola capital de España, simbolizando a valentía e a defensa da República durante o asedio de Madrid durante a guerra civil española, a Insignia Laureada de Madrid foi establecida o 25 de maio de 1937 como o equivalente republicano español da Real e Militar Orde de San Fernando outorgada pola monarquía e polos franquistas.
Distintivo de Madrid
Após a concesión do Distintivo Laureado de Madrid a Luis González de Ubieta, almirante da frota leal, o Distintivo de Madrid foi concedido aos cruceiros da Armada Republicana española Libertad e Méndez Núñez, e aos destrutores Lepanto, Almirante Antequera e Sánchez Barcáiztegui, así como á súa tripulación polo seu papel na batalla de Cabo de Palos. Estes barcos navegarían en diante cunha bandeiriña especial e os homes levarían un distintivo especial nos seus uniformes co vello escudo de Madrid.
Fernando Abreu
Música histórica
Rematou a carreira de clarinete no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid co profesor Justo Sanz e comezou o seu contacto co clarinete antigo co músico catalán Carles Riera Pujal, trasladándose posteriormente ao Koninklijk Conservatorium da Haia, onde rematou o mestrado de clarinete histórico co profesor Eric Hoeprich. Esta formación levouno a participar en concertos e gravacións con instrumentos históricos coa Orquesta Barroca de Sevilla ou Estil Concertant de Valencia.
A improvisación libre
Xa en Galicia formou parte da orquestra de improvisación libre Omega (Orquestra de Música Espontánea de GAlicia) nacida na Sala Nasa de Santiago de Compostela. Un orquestra moi especial formada por unha vintena de músicos galegos procedentes de diversos ámbitos coa premisa da improvisación libre guiada baixo conduta xestual.
Outras músicas
Froito destas experiencias e do confinamento de 2020 compuxo as pezas que compoñen o seu primeiro disco en solitario, CaLMA, no que contou coa colaboración do pianista de jazz Alberto Vilas. Este traballo mereceu un nomeamento na IX edición dos Premios Martín Codax da Música no apartado de música clásica e contemporánea.
Tamén ten unha faceta como investigador especializado na presenza do clarinete no repertorio tradicional galego, e leva anos practicando o deporte da maratón e do tríatlon como afeccionado.
Francisco Xavier Redondo Abal
Francisco Xavier Redondo Abal, nado en Pontevedra en 1964, é un historiador e escritor galego.
Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra
A Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra é un centro educativo universitario adscrito á Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra no centro da cidade, no Hospital Provincial de Pontevedra.
José Arias Digón
Vida persoal
Casou con Virginia Pérez Rodríguez, coa que tivo dúas fillas, María e Josefina, e coa que chegou ao exilio. Tivo despois outros dous fillos que faleceron moi pequenos, Manuel e Libertad.
Bululú
Uso na literatura
Aparece tamén en Estebanillo González, de 1646, e nas "Zahurdas" do seu libro dos Soños, Francisco de Quevedo escribía: «Los bufones en racimo son los faranduleros miserables de bululú».
Variantes
Bululú en La vida y hechos de Estebanillo González aparece como "tropa representativa de infantería" e coa grafía bolulu (noutras edicións posteriores aparece como bolulo, bolula, e no estudo sobre La novela picaresca española (1943), de Ángel Valbuena Prat, de novo como bolulu.
Uso contemporáneo
En Madrid hai unha sala teatral e unha escola de cine e teatro con ese nome e tamén se escribiron varias pezas co título "Bululú" ou "El bululú". En Valladolid unha compañía de Teatro chámase Bololó Teatro.
Barxa, O Hospital, Quiroga
Barxa é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Fucus serratus
Distribución e ecoloxía
Fucus serratus atópase ao longo da costa Atlántica de Europa desde Spitsbergen até Portugal, nas Illas Canarias e nas costas do nordeste de América. Foi introducida polo home en Islandia e nas Illas Feroe fai aproximadamente 1000 anos, onde foron detectadas por primeira vez nun estudo de 1900. Crece moi ben nos depósitos de lenta drenaxe das costas nos que pode ocupar até un terzo da superficie total. A miúdo domina a parte rochosa inferior, excepto sobre as rochas máis expostas.
Dave, presidente por un día
Dave, presidente por un día (en Dave) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Ivan Reitman, escrito por Gary Ross, e protagonizado por Kevin Kline e Sigourney Weaver. Frank Langella, Kevin Dunn, Ving Rhames, Charles Grodin e Ben Kingsley aparecen nos papeis secundarios.
Os violentos de Kelly
Os violentos de Kelly (en Kelly's Heroes) é un filme estadounidense de 1970 dirixido por Brian G. Hutton. Conta a historia dun grupo de soldados estadounidenses na segunda guerra mundial que desertan para roubar un banco tralas liñas inimigas. O filme está protagonizado por Clint Eastwood, Telly Savalas, Don Rickles, Carroll O'Connor e Donald Sutherland, xunto cos papeis secundarios de Harry Dean Stanton, Gavin MacLeod e Stuart Margolin. O guión foi escrito por Troy Kennedy Martin. O filme foi unha coprodución entre os Estados Unidos e Iugoslavia, e foi rodado principalmente na vila croata de Vižinada, na península de Istria.
Moiety
Química
En química, moiety é un termo usado para describir unha parte ou grupo dunha molécula ou composto. Úsase habitualmente en química orgánica para descubrir os grupos funcionais dunha molécula. En galego, podemos traducir como resto; coa mesma raíz que moiety, en portugués emprégase meação e en castelán mediación. Por exemplo, nunha molécula de etanol (C2H5OH), temos un "resto" de etilo (C2H5-) e un "resto" de hidroxilo (-OH).
Mr. Bean's Holiday
Mr. Bean's Holiday estreouse nos cinemas do Reino Unido o 30 de marzo de 2007 e nos Estados Unidos o 24 de agosto de 2007. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica mais foi un éxito de recadación, superando os 232,2 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 25 millóns.
Black Mountain College
Historia
Black Mountain tiña un carácter experimental e apostaba por un enfoque interdisciplinar, priorizando a creación artística como un compoñente necesario da educación e atraendo a profesores e profesores que incluían a moitos dos principais artistas visuais, compositores, poetas e deseñadores de América. Durante a década de 1930 e 1940 a escola floreceu, pasando a ser coñecida como incubadora de talento artístico. Os acontecementos notables na escola eran comúns; foi aquí onde a primeira cúpula xeodésica a grande escala foi feita polo profesor Buckminster Fuller e estudantes, onde Merce Cunningham formou a súa compañía de danza e onde John Cage puxo en escena o seu primeiro acontecemento musical. Na década de 1950, o foco da escola pasou ás artes literarias baixo o reitorado de Charles Olson. Olson fundou The Black Mountain Review en 1954 e, xunto co seu colega e estudante Robert Creeley, desenvolveu a escola poética de Black Mountain Poets.
Contexto sociopolítico
O ascenso ao poder de Adolf Hitler e a posterior persecución que tivo lugar en Europa levou a moitos artistas e intelectuais a fuxir e se reasentaren nos Estados Unidos, poboando o Black Mountain College cunha afluencia de estudantes e profesores.
Legado
O BMC foi o tema da exposición do museo Leap Before You Look: Black Mountain College 1933-1957, que se inaugurou no Instituto de Arte Contemporánea de Boston o 10 de outubro de 2015. O programa foi comisariado por Helen Molesworth xunto a Ruth Erickson. A mostra exhibiuse posteriormente no Museo Hammer do 21 de febreiro ao 15 de maio de 2016.
Phenomena
Logo da súa estrea en Italia, Phenomena foi adquirida para a súa distribución nos Estados Unidos e foron eliminados de 20 minutos da versión orixinal. Foi lanzado baixo o título "Creepers".
Banda de gaitas galega
Unha banda de gaitas galega é unha agrupación musical composta por gaitas galegas e instrumentos de percusión. Adoita empregar o traxe tradicional galego e actuar tanto en formación estática como desfilando.
Expedición de Magalhães-Elcano
Partida da expedición
dereita|miniatura|Nave Vitoria 500, situada de forma permanente en Sevilla, España. A escuadra saíu de Sevilla o 10 de agosto de 1519, partindo do peirao das Mulas, no río Guadalquivir, preto do lado oeste da actual ponte de San Telmo. A frota descendeu polo Guadalquivir ata chegar á súa desembocadura, en Sanlúcar de Barrameda (Cádiz), un porto do océano Atlántico. Durante as semanas seguintes, Fernando de Magalhães e os capitáns dos barcos viñeron e foron a Sevilla nas súas chalupas para atender varios imprevistos e paliar algunhas dificultades mentres se remataba de completa-las subministracións da escuadra. O propio Magalhães fixo testamento en Sevilla o 24 de agosto.
Películas e serie de televisión
A empresa estadounidense Amazon e Radio Televisión Española están a producir, durante 2021, a serie de catro capítulos Sin límites, dirixida por Simon West, sobre esta expedición. Co mesmo material tamén vaise facer unha película, que se estreará nos cines. A estrea da serie e a película están previstos para 2022.
Marianne Brandt
Traballo
En 1929 traballou no estudo de arquitectura de Walter Gropius e na firma Ruppel en Gotha onde permaneceu até 1932. Máis tarde estudou pintura e ensinou nalgúns institutos e escolas de artes.
Os Albaredos, Montefurado, Quiroga
Os Albaredos é un lugar da parroquia de Montefurado, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Rocha hipoabisal
miniatura|Diques de [[diabase (rocha escura) de hai 1.440 millóns de anos (Ramsö, illas Koster, Suecia).]] As rochas hipoabisais, subvolcánicas ou filonianas son rochas ígneas intrusivas que se orixinan cando o magma ou fluídos hidrotermais mineralizados se abren paso cara á superficie a través de fisuras de trazado irregular ou gretas e fallas de bordos planos e solídifícanse no seu interior formando filóns, masas de rocha de contorno tabular. Xeralmente o magma forma pequenas masas tabulares (entre uns poucos centímetros e uns cantos centenares de metros). A maioría das rochas filonianas presentan unha textura porfírica, afanítica ou granofídica, con cristais que non teñen unha medida uniforme porque se formaron en fases distintas: os minerais con temperatura de fusión máis alta foron cristalizando lentamente no interior da Terra e o resto, de forma máis rápida dentro dos filóns, onde a rocha encaixante está cada vez máis fría.
Centeais, Montefurado, Quiroga
Centeais é un lugar da parroquia de Montefurado, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Stonehenge, Avebury e sitios relacionados
Coleccións de museos e arquivos
Os principais museos son o Alexander Keiler Museum en Avebury, Salisbury Museum, e Wiltshire Museum en Devizes.
Regra dunha gota
A regra dunha gota (do inglés "one-drop rule"), tamén denominada como "regra dunha gota de sangue" ou "regra da gota única", é un principio social e legal racial clasificación que foi historicamente proeminente nos Estados Unidos no século XX. Afirmou que calquera persoa cun único antepasado de ascendencia africana subsahariana (unha soa pinga ou gota de sangue negro) é considerado negro ( negro ou "de cor" en termos históricos).
Criterios de aplicabilidade legal
O segundo criterio, o aspecto físico máis subxectivo, tentou atopar trazos físicos africanos nas persoas. No caso Flores x State, o tribunal valorou se o pelo da persoa estaba rizado ou non. En Daniel x Guy, o xuíz decidiu que as probas de ascendencia africana podían atoparse pola forma do pé da persoa. En Rhinelander x Rinhelander, un avogado indicou ao cliente que se quitase a roupa para que o xurado masculino puidese inspeccionar a cor das súas mamilas. En Estate of Monks, unha manicura declarou que "as súas palmas e uñas evidenciaron o sangue negro que tiña".
O xuíz
Duvall recibiu varios nomeamentos a premios pola súa interpretación do xuíz Joseph Palmer, incluíndo o Óscar ó mellor actor secundario na 87ª edición dos premios, o Globo de Ouro, o premio Screen Actors Guild e o premio Satellite. Thomas Newman tamén recibiu un nomeamento ó premio Satellite á mellor banda sonora.
Tito Valdés
Traxectoria
Formouse na canteira da SD Compostela, subindo ao primeiro equipo en 1968. Disputou ese ano a Copa Galicia, competición na que o equipo foi eliminado polo Rápido de Bouzas. Para a tempada 1968/69 foi cedido ao Bergantiños, co que competiu na Serie A galega e gañou a Copa Galicia, derrotando na final ao Turista.
Orly (filme)
Estreouse subtitulado en galego o 13 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Heraldo de Valdeorras
Historia e características
Subtitulado Periódico independiente defensor de los intereses del país, apareceu en xaneiro de 1915. Fundado e dirixido por Modesto Moyrón Carreras.
Rocha ultramáfica
Rochas ultramáficas volcánicas na Terra
As rochas volcánicas ultramáficas son raras despois do Arcaico e están esencialmente restrinxidas ao Neoproterozoico ou antes. As rochas ultramáficas subvolcánicas e diques persistiron máis tempo, pero tamén son raras. Hai evidencias de rochas ultramáficas noutras partes do sistema solar.
Distribución no espazo e no tempo
A maioría das rochas ultramáficas están expostas en cintos oroxénicos e predominan en terreos do Arcaico e Proterozoico. Os magmas ultramáficos no Fanerozoico son máis raros e hai moi poucas lavas ultramáficas recoñecidas do Fanerozoico.
Elisabetta Fiorini-Mazzanti
Traxectoria
A familia da condesa Elizabetta Fiorini pertencía á nobreza romana. O salón da casa era frecuentado por personalidades famosas e influentes, entre elas tamén estudiosos e naturalistas como Charles Lucien Bonaparte (1803-1857) que apreciaron e estimularon o seu interese pola natureza.
Laura Davila
Laura Davila, nada en Boiro en 1995, é unha matemática e profesora galega.
Traxectoria
Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela e doutora pola mesma universidade, recibiu en decembro de 2022 o YoungWomen4OR como unha das 12 investigadoras máis brillantes no campo da investigación operativa en matemáticas.
Mutaxénese de saturación de secuencias
A mutaxénese de saturación de secuencias (SeSaM) é un método de mutaxénese aleatoria quimio-encimática aplicado á optimización de proteínas e encimas. É unha das técnicas máis comúns da mutaxénese de saturación. En catro pasos de reacción baseados en PCR, insírense nucleótidos fosforotioato na secuencia do xene, son cortados e os fragmentos resultantes alongados por nucleótidos universais ou dexenerados. Estes nucleótidos son despois substituídos por nucleótidos estándar, o que permite unha ampla distribución de mutacións no ácido nucleico espalladas pola secuencia do xene con preferencia de transversións e enfocadas a mutacións puntuais consecutivas, ambas as cales son difíciles de xerar por outras técnicas mutaxénicas. A técnica desenvolveuna o profesor Ulrich Schwaneberg na Universidade Jacobs de Bremen e na Universidade RWTH de Aachen.
Procedemento
Estes así chamados moldes fwd e rev xerados son agora amplificados nunha reacción de PCR cunha mestura predefinida de fosforotioato e nucleótidos estándar para asegurar unha distribución uniforme de mutacións inseridas na totalidade da lonxitude do xene. Os produtos de PCR do Paso I son cortados especificacmente nos enlaces fosforotioato, xerando un conxunto de fragmentos monocaenarios de ADN de diferentes lonxitudes que comezan polo cebador universal.
Substituíndo as bases universais/dexeneradas na secuencia do xene por nucleótidos estándar aleatorios no Paso 4 da SeSaM, xérase un diverso conxunto de secuencias xénicas de lonxitude completa con mutacións de substitución, incluíndo unha alta carga de transversións e mutacións de subtitución subsecuentes.