cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mulleres en Albania
miniatura|250px|Muller albanesa de finais de século XIX/comezos do XX. As mulleres de Albania son aquelas mulleres nadas, que viven ou proveñen de Albania. A primeira asociación de mulleres en Albania fundouse no ano 1909. As mulleres albanesas da rexión do norte de Gheg residían nun lugar conservador e nunha sociedade patriarcal. Nunha sociedade tan tradicional, as mulleres tiñan papeis subordinados nas comunidades gheg que cren no "predominio masculino". Isto mantívose malia a chegada da democracia e da adopción dunha economía de mercado libre en Albania, e despois do período baixo o Partido do Traballo de Albania. A cultura tradicional albanesa gheg estaba baseada no Kanun de Lekë Dukagjini, de 500 anos de antigüidade, un código de conduta tradicional gheg, onde o papel principal das mulleres era coidar dos nenos e tomar coidado do fogar.
Diane di Prima
Traxectoria
Naceu en Brooklyn (Nova York), o 6 de agosto de 1934, sendo a segunda xeración estadounidense de ascendencia italiana cuxo avó materno, Domenico Mallozzi, foi un activo anarquista asociado a Carlo Tresca, incansábel defensor dos dereitos dos traballadores, e a Emma Goldman, unha das pioneiras na loita pola emancipación da muller. Di Prima comezou a escribir á idade de sete anos e decidiu ser poeta aos catorce.
Gravata de lazo
Orixe
Durante a guerra dos 30 anos os croatas levaban un pano anoado ao pescozo. Gravata é unha derivación do francés cravata, palabra derivada do serbocroata Hrvat.
CB Ciudad de Huelva
O Ciudad de Huelva
No verán de 1996 o Monte Huelva decide que non podía disputar a seguinte temporada debido ás dificultades económicas que atravesaba. O seu relevo levouno a cabo o CB Huelva, SAD, sendo a primeira Sociedade anónima deportiva da provincia. A estrea do novo club produciríase nunha nova categoría que tamén ía ver a luz ese ano, a liga LEB. O CB Huelva finalizou a temporada en cuarta posición, clasificándose para os playoffs de ascenso á liga ACB. En cuartos de final enfrontouse ao Viajes Aliguer, ao que superou por 3−0, e en semifinais ao BC Andorra, ao que superou por 3−2. Isto supuña o ascenso do club á máxima categoría. Na final, o Huelva venceu ao Alerta Cantabria e tivo a honra de converterse no primeiro campión da LEB.
Currach
Currachs escocesas
A currach escocesa tradicional está xa case extinta, mais existen algunhas recreacións. Hai moitas testemuñas que afirman ter visto currachs no río Spey no norte Escocia. A currach de Spey é polo tanto semellante ao coracle galés a nivel de deseño, xa que máis ben se empregaba en río para o comercio de madeira e non en mar aberto.
Wikipedia en hawaiano
Historia
Fundada no ano 2004, en marzo de 2012 contaba cuns 1 800 artigos e 1 100 usuarios rexistrados. É unha das cinco edicións de Wikipedia nunha lingua polinesia con máis de mil artigos, sendo as outras catro a Wikipedia en maorí, a Wikipedia en tongano, a Wikipedia en tahitiano e a Wikipedia en samoano.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Opcións de pneumáticos
O provedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C2, C3 e C4 (designados como duros, medios e brandos, respectivamente) para que os equipos os utilizasen no evento.
The Lightning Thief
Profecía
Ao final, non conseguirás salvar o máis importante...
Susi Sánchez
Traxectoria
Destacan tamén os seus papeis nos filmes 10.000 noches en ninguna parte de Ramón Salazar, pola que foi candidata ao Goya como actriz secundaria, La teta asustada, de Claudia Llosa, Oso de Ouro no Festival de Berlín, Juana la loca de Vicente Aranda onde deu vida á raíña Isabel a Católica, e nas obras teatrais Cara de plata e Mujeres soñaron caballos. Por estes tres traballos foi candidata aos premios da Unión de Actores, logrando o galardón á mellor actriz secundaria por Cara de plata. Pola súa interpretación na obra Cuando Deje de Llover obtivo ademais o premio Max á mellor actriz secundaria en 2014.
Wikipedia en tibetano
A Wikipedia en tibetano (en བོད་ཡིག་གི་ཝེ་ཁེ་རིག་མཛོད།; bod yig gi we khe rig mdzod) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tibetana. Foi creada o 9 de febreiro de 2008. Está redactado en tibetano literario.
Wikipedia en maorí
A Wikipedia en maorí é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua maorí. Foi creada en novembro de 2003 e é a meirande das Wikipedias nunha lingua polinesia, por diante da Wikipedia en hawaiano. É unha das cinco versións de Wikipedia nunha lingua polinesia con máis de 1000 artigos, sendo as outras a Wikipedia en hawaiano, a Wikipedia en tongano, a Wikipedia en tahitiano e a Wikipedia en samoano. Ademais, é a única con máis de 5 000 artigos.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Antonio López García
Método de traballo
miniatura|Antonio López en 2018.
Mordechai Vanunu
Vanunu é considerado internacionalmente como un denunciante e un activista pola paz, mentres que Israel considérao un traidor. Daniel Ellsberg referiuse a el como "o heroe preeminente da era nuclear". En 1987, recibiu o Right Livelihood Award pola "súa coraxe e abnegación ao revelar o alcance do programa de armas nucleares de Israel".
Infancia, estudos e servizo militar
Despois de completar o 8º curso, os seus pais matriculárono nunha yeshiva, pero despois de tres meses, saíu desta. Para a escola secundaria, Vanunu asistiu ao instituto Yeshivat Ohel Shlomo, un colexio dirixido por Bnei Akiva, onde foi un estudante excelente. Segundo Vanunu, mentres estaba na escola secundaria, tivo unha crise persoal que o levou a non profesar máis o xudaísmo. Nunha entrevista, asegurou que "xa a estas alturas decidín deixar a relixión xudía, pero non quería ter un enfrontamento cos meus pais porque quería rematar os meus estudos".
Centro de Investigación Nuclear do Negev
En 1976 solicitou un traballo no Centro de Investigación Nuclear do Negev, unha instalación israelí utilizada para desenvolver e fabricar armas nucleares, que está situada no deserto do Negev, ao sur de Dimona. A maioría das axencias de intelixencia mundiais estiman que Israel desenvolveu armas nucleares xa dende a década de 1960, pero o país mantivo intencionadamente unha "ambigüidade nuclear", sen recoñecer nin negar que posuíse armas nucleares. Vanunu soubo por medio dun amigo do seu irmán Meir que o centro ofrecía traballos ben remunerados.
Divulgación, secuestro e publicación
Durante este tempo, coñeceu a Oscar Guerrero, un xornalista autónomo de Colombia. Guerrero convenceu a Vanunu para que vendese a súa historia, alegando que esta, xunto coas as súas fotografías, podían valer ata un millón de dólares. Despois de non interesar a Newsweek, Guerrero achegouse ao Sunday Times, e aos poucos días, Vanunu foi entrevistado polo xornalista do xornal Peter Hounam. Segundo o xornalista estadounidense Louis Toscano, Guerrero acudiu ao consulado israelí en agosto de 1986, ofrecendo axuda para rastrexar a un "traidor" israelí, e esperando que lle pagasen pola información. Reuniuse cun oficial de intelixencia israelí chamado Avi Kliman e contoulle a historia de Vanunu, ademais de entregarlle fotografías. O 7 de setembro de 1986, dous homes que se identificaron como oficiais do Shin Bet achegáronse ao irmán máis vello de Vanunu, Albert, na súa carpintería de Bersebá e preguntáronlle sobre o seu irmán. Contáronlle que estaba en Australia e que estaba a falar cun xornal británico sobre o seu traballo no centro de investigación nuclear. Instárono a disuadir ao seu irmán e despois fixéronlle asinar un acordo de confidencialidade que lle prohibía falar da reunión. O 10 de setembro, Vanunu e Hounam voaron a Londres desde Australia. Alí, violando o seu acordo de non divulgación, Vanunu revelou ao Sunday Times o seu coñecemento do programa nuclear israelí, incluídas as fotografías que tomara en segredo no lugar de Dimona.
Xuízo e prisión
O 15 de abril de 2015, o Arquivo de Seguridade Nacional da Universidade George Washington publicou documentos que corroboraban as declaracións de Vanunu sobre o Centro de Investigación Nuclear de Dimona Negev. Os documentos arquivados detallan o descubrimento dos enganos nucleares de Israel, os debates en Washington sobre a falta de franqueza de Israel e as presións estadounidenses sobre os israelís para que respondesen preguntas clave sobre as instalacións de Dimona.
Liberación, restricións de liberdades e solicitudes de asilo
A pesar de quedar libre, impuxéronselle varias condicións e prohibicións, aínda vixentes: prohibición de saír de Israel, prohibición de falar con estranxeiros sen autorización do Shin Bet, prohibición de achegarse a menos de 500 metros, dun paso fronteirizo ou dun aeroporto, prohibición de achegarse a menos de 90 metros dunha embaixada estranxeira, vixilancia sobre o seu teléfono e rede de internet e obrigación de notificar ás autoridades calquera cambio no seu lugar de residencia e nomes das persoas coas quen pretenda reunirse.
Detencións e novas condenas
O 18 de novembro de 2005, Vanunu foi detido no posto de control de al-Ram, ao norte de Xerusalén, cando regresaba en autobús desde Cisxordania. Segundo as autoridades israelís, a súa prohibición de viaxar inclúe tamén as visitas aos Territorios Palestinos Ocupados.
Mouhamed Barro
Mouhamed Barro, nado o 10 de maio de 1995 en Pikine, é un xogador de baloncesto profesional senegalés que xoga no Melilla Sport Capital da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
O 30 de xuño de 2021, Barro asinou co Melilla Baloncesto da LEB Ouro.
Verde de metilo
O verde de metilo (CI 42585) é unha tinguidura catiónica (cargada positivamente) relacionada co verde de etilo, que foi utilizada para tinguir o ADN desde o século XIX. Era utilizado para tinguir os núcleos das células como parte da tinguidura Unna-Pappenheim clásica ou como contratinguidura nuclear desde entón.
En anos recentes, as súas propiedades fluorescentes cando se une ao ADN fixérono útil para obter imaxes de luz vermella distante de núcleos de células vivas. A tinguidura fluorescente do ADN utilízase de rutina para facer a prognose do cancro. O verde de metilo estase convertendo tamén nunha alternativa para a tinguidura do ADN en xeles de agarosa, ensaios fluorométricos e citometría de fluxo. Tamén se viu que se pode utilizar como unha tinguidura de exclusión de viabilidade de células. A súa interacción co ADN é non intercalante, é dicir, non se insire dentro da molécula de ADN, senón que interacciona electrostaticamente na superficie do suco maior do ADN. Utilízase en combinación coa pironina na tinguidura verde de metilo-pironina, que tingue e diferencia o ADN do ARN.
Mocasín
Historia
miniatura|Especie de mocasín do calcolítico que se atopou en Armenia de máis de 5 500 anos de antigüidade En 1940 atopouse en Spirit Cape en Nevada, un home parcialmente momificado, e calzaba mocasíns de coiro; nun primeiro momento estimouse a súa antigüidade en 1500 ou 2000 anos. Novas investigacións déronlle unha antigüidade de 9 400 anos. Os mocasíns son de sola branda con tres pezas con dobras na punteira preto da empeña e na boca cosíase o enrolamento do nocello, só se utilizaron fibras vexetais e encaixes. Tamén se empregaron insercións de tea feitas de tule.
En 1968 en Hogup Cave en Utah descubriuse un achado posterior, un total de 23 mocasíns datados no ano 420 d. C. e pertencentes a tres estilos: Fremont, xarrete e Hogup. Os mocasíns Fremont presentan un corte diagonal inusitado feito de pata de cervo (ou antílope) cosidas e deixábanlle rudimentarias gadoupas, unha especie de esporón, que servían de punteiros na sola. Os mocasíns tipo xarrete facíanse a partir da pel de bisonte, quitándolle o xarrete do animal cinguindo a pata en dous puntos e retirando a pel en forma de tubo, especialmente cortados para que o ángulo natural en forma de L da pel servise como calcañar do mocasín. Os mocasíns calsificados como Hogup realizábanse a partir dunha única peza de pel que se dobra sobre o pé e que se cose na punta das dedas e engadíase unha sola exterior separada da peza básica e cosíase unha cobertura arredor do nocello para darlle unha aparencia semellante a unha bota. Outros achados en lugares cubertos de xeo no Yukón e un mocasín nunha cova de Colorado tamén se datan na mesma época.
Mocasíns de sola dura
miniatura|Mocasíns apaches datados contra 1880 A partir das décadas de 1830 e 1840 os mocasíns de sola dura comezan a se espallar polas chairas, en especial no sur e particularmente entre os comanches aínda así non se xeneralizaron ata a década de 1850. Nas chairas do norte non apareceron ata as décadas de 1850 e 1860. As solas ríxidas facíanse de coiro cru máis groso e coa conservación da superficie frontal, que se orientaba cara ao interior do mocasín. As solas aínda eran bastante suaves e delgadas, arredor de 3 mm, ao se coser os mocasíns de dentro cara a fóra e logo darlle a volta. A forma das solas variaba segundo as diferentes tribos. En xeral, non era habitual mendar os mocasíns de sola branda desgastados pero os modocs e mais os pawnees si que lles cosían solas duras aos vellos de sola branda. Si era máis habitual nos mocasíns bordados reutilizar a parte superior co bordado tras estragarse a sola dura. No suroeste entre os pueblos, navajos, apaches, paiutes, yumas, hualapai as solas eran moi grosas para se protexeren contra das espiñas dos cactos, as serpes e as pedras afiadas. Algúns mocasíns de sola dura teñen unha inserción estreita en forma de cuña na empeña, entre os apaches mescaleros é longa e estreita, entre os utes é máis curta e entre os osages a incisión queda aberta, sen lingüeta, mais na súa parte inferior hai buratos para un encaixe.
Mocasíns altos
Para as mulleres solteiras dos kiowas, comanche, cheyennes do sur, tonkawas que habitaban as Grandes Chairas e tamén no caso dos apaches, xa no suroeste, elaboraban mocasíns (tanto con solas suaves como duras) con canas cosidas, fixadas con lazadas baixo os xeonllos. As canas adoitaban ter unha fenda lateral ou preto da parte dianteira que se pecha con botóns, ás veces formando unha ringleira axustada, encordadas con lazos de coiro ou simplemente enrolados con cordóns. Cando se utilizan ligaduras pódense coser un par de ringleiras de botóns de latón ao xeito de enfeite. A parte superior da cana adoitaba estar envolveita e decorada con franxas. Algunhas tribos das chairas, da Meseta do Columbia e da Gran Conca non cosían os mocasíns ás canas. Os arapaho e os pés negros utilizan ámbalas opcións. Ás veces as canas cosidas eran de tea.
Os mocasíns do suroeste (pueblo, navajo, apache, paiute, hualapai, yuma) tiñan canas altas que se ataban ou abrochaban lateralmente con 1-3 botóns que procedían de grandes placas de alpaca ou prata traballados polos navajo. Así e todo, a principios do século XX había mocasíns apache con peche frontal, complementado cun encaixe que rodeaba os mocasíns polo pregamento do pé. Entre os pueblo, os mocasíns femininos teñen unha cana moi longa de coiro branco groso, que se enrola varias veces arredor da perna e se amalloa cunha correa por debaixo e por riba do xeonllo. As canas formadas dese xeito tamén se poden atar coa axuda de tres pezas de correas, nunha lazada ao longo da pel. En moitas ocasións os mocasíns, masculinos e femininos, do suroeste son botas ata os xeonllos con canas dunha soa peza e presas no lateral. Entre os navajos e pueblo, por veces, chegan só á altura do papo da perna. miniatura|Mocasín pantalón atapascano Nas rexións forestais, entre os atapascanos e micmacs, ademais dos mocasíns comúns que eran de sola branda, tamén se coñecían as botas ata os xeonllos, e os atapascanos tamén tiñan mocasíns con cana ata a cintura e tamén cosían os pantalóns cos mocasíns, o que tamén facían os tlingit. Entre os atapascanos, o modelo invernal era habitual coselo con peles con pelame no seu interior. Segundo as tribos atapascanas, eses pantalóns só os utilizaban as mulleres no inverno ou tanto por homes como mulleres en diferentes épocas do ano. Nalgúns casos os mocasíns tamén se podían elaborar con pel de peixe, como o melgacho ou tamén de beluga, como no caso dos atapascanos da costa.
Algo máis tarde, os cazadores brancos canadenses e os cree comezaron a usar botas altas de mocasín (mistikwaskisin) con amallós de tipo europeo por diante por toda a parte superior.
Decoración
Entre os sioux, pero tamén entre os arapaho e os cheyennes, a partir de 1880 mesmo as solas dos mocasíns estaban bordadas con abelorios e máis raramente con pugas de porco espíño, utilizábanse en ocasións especias como funerais ou vodas como un agasallo no que o destinatario tiña que desfacer o bordado da sola durante o baile de honra.
Proteína de ferro-xofre
Motivos estruturais
En case todas as proteínas de Fe–S, os centros de Fe son tetraédricos e os ligandos terminais son centros de xofre de tipo tiolato de residuos cisteinil. Os centros sulfuro son de coordinación 2 ou 3. Os tres tipos máis comúns de centros ou clusters Fe–S son:
Centros 2Fe–2S
miniatura|220px|Centros 2Fe–2S O sistema polimetálico máis simple é o centro ou cluster [Fe2S2], que está constituído por dous ións ferro unidos por dous ións sulfuro e coordinados por catro ligandos cisteína (nas ferredoxinas Fe2S2) ou por dúas cisteínas e dúas histidinas (nas proteínas de Rieske). As proteínas oxidadas conteñen dous ións Fe3+, mentres que as proteínas reducidas conteñen un ión Fe3+ e outro Fe2+. Estas especies poden estar en dous estados de oxidación: (FeIII)2 e FeIIIFeII. O dominio de ferro xofre CDGSH está tamén asociado cos centros 2Fe-2S.
Centros 4Fe–4S
center|500px|miniatura|Os centros 4Fe-4S serven como centros de transferencia de electróns nas proteínas.
Carol Shaw
Carreira profesional
Antes de rematar os seus estudos, a empresa Atari contratouna para traballar como deseñadora de videoxogos, realizando oficialmente o traballo de Enxeñeira de Microprocesadores de Software, converténdose así na primeira muller deseñadora de videoxogos polo seu traballo no xogo Polo, en 1978. Ao ano seguinte programou e deseñou o videoxogo en 3D Tic-Tac-Toe para o Atari 2600. Deixou o seu traballo en Atari en 1980 e pasou a traballar para Tandem Computers. Despois de 16 meses, Activision contactou con ela para ir traballar para esta empresa. A pesar de ser entrevistado por recrutadores da empresa Imagic, o traballo fracasou debido á falta de experiencia de Carol escribindo xogos de acción. É entón cando decide incorporarse a Activision en 1982, onde programa o seu mellor xogo, o coñecido River Raid descrito nalgúns países europeos como Alemaña como un xogo violento e prohibido a menores, converténdose no primeiro consola de videoxogos prohibida por violencia.
Polystichum
Polystichum é un xénero de fentos pertencente á familia Dryopteridaceae. Contén 935 especies. miniatura|Polystichum setiferum 'Plumosum densum'.
Vilaboa, Vilaboa, A Pontenova
Vilaboa é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Wikipedia en sardo
A Wikipedia en sardo é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua sarda. Foi creada en abril de 2004.
Xavi Fernández
Javier Fernández Fernández, máis coñecido como Xavi Fernández, nado o 12 de febreiro de 1968 en L'Hospitalet, Cataluña, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Internacional coa selección española en 52 ocasións, xogaba na pocisión de ala cunha altura de 1,94 m.
Ramón Cabanillas Álvarez
Ramón Cabanillas Álvarez, nado en Cambados en 1909 e finado en Zaragoza o 11 de maio de 1976, foi un xornalista e político galego.
Poliléctico
miniatura|200px|[[Andrena nasonii, abella poliléctica]]
Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2022
Antecedentes
miniatura|[[Tranvía de Tampere|Tranvía publicitando o evento en Pyynikintori, Tampere.]] A primeira vez que Finlandia acolleu o Campionato do Mundo foi en 1965. Se ben inicialmente o torneo se ía disputar en Helsinqui, as dificultades para ter finalizado o pavillón para a data de inicio da competición levaron a que esta se disputara en Tampere, considerada a capital do hóckey sobre xeo de Finlandia,
Transporte
Para facilitar o desprazamento das seareiras e seareiros en transporte público, coas entradas para os partidos podían desprazarse de xeito gratuíto o día do partido correspondente a cada entrada na rede de transporte rexional en colaboración con NYSSE e VR dende as 6 da mañá do día do partido, ata as 4 da mañá do día seguinte mediante a lectura do código de barras da entrada.
Grupo B
miniatura|Faceoff durante o partido entre Noruega e Austria no Nokia Arena.
Premios individuais
O 29 de maio anunciáronse os xogadores recoñecidos como mellor porteiro, defensa e atacante. O porteiro finlandés Jussi Olkinuora recibiu o galardón ao mellor porteiro e foi o xogador máis valioso do torneo, ademais de ser elixido como o porteiro do equipo das estrelas do torneo.
Medios de comunicación
miniatura|Espazo para comentaristas no Nokia Arena. O Campionato do mundo de hóckey sobre xeo de 2022 transmitiuse en vivo a máis de 100 países e territorios de todo o mundo. Debido a que ningunha canle de televisión de España ou Portugal seguiu o evento, en Galiza só se puideron seguir os encontros vía streaming a través da canle de YouTube da IIHF.
Nanoquímica
Esta ciencia emprega metodoloxías da síntese química e a química de materiais para obter nanomateriais con tamaños, formas, propiedades superficiais, defectos e propiedades autoensamblantes específicos, deseñados para cumprir con usos e funcións específicas.
Grandes gatos británicos
A existencia dunha poboación de "auténticos grandes felinos " en Gran Bretaña, especialmente unha poboación reprodutora, é rexeitada polos expertos debido á falta de probas convincentes da presenza destes animais, que requiren grandes cantidades de alimento. Houbo algúns incidentes de animais individuais recuperados, moitas veces especies de tamaño medio como o lince euroasiático, pero nun caso de 1980 un puma foi capturado vivo en Escocia. En xeral, crese que se escaparon ou liberaron mascotas exóticas que foran mantidas ilegalmente, posiblemente liberadas despois de que os animais fosen demasiado difíciles de xestionar ou despois da introdución da Lei de animais salvaxes perigosos de 1976. Os avistamentos a distancia poden explicarse xa que os gatos domésticos vistos preto dun espectador son malinterpretados como animais máis grandes que se ven máis lonxe.
Oligoléctico
miniatura|250px|Andrena, subxénero Gonandrena, especialista en polinizar o xénero [[Cornus]]
O termo oligoléctico úsase para referirse ás abellas que recolectan pole dun número limitado de especies de plantas, en xeral, membros dun só xénero.
Grandes gatos británicos
Primeiros avistamentos rexistrados
O conto popular de New Forest do Stratford Lyon conta como John de Stratford sacou do chan un león xigante, vermello e cornudo en South Baddesley, no New Forest no ano 1400. A historia está rexistrada por primeira vez na marxinalidade dunha biblia do século XVIII. A finais do século XX rexistráronse os avistamentos do león nas proximidades do Red Lion Pub, Boldre.
Avistamentos recentes
A onda moderna de informes sobre grandes felinos nace a finais da década de 1950, con noticias regulares sobre o puma de Surrey, detallados a continuación, e o "tigre fen". Cidadáns e membros das forzas de seguridade do Estado avistaron de supostos gatos de Kellas, panteras, pumas, linces ibéricos, gatos de lonxitude corporal moi superior á media e espécimes de gato da selva, lince canadense, lince euroasiático caracal, ocelote, serval ou guepardos. Varios deles foron confirmados, algúns probabelmente escapados de criadeiros de animais.
Joan Tuset i Suau
Pintura
A figura humana é fundamental na pintura de Joan Tuset, non só lle interesa reproducilo na súa especial captura visual, senón tamén para expresar unha variedade de situacións emocionais. A honestidade da expresión persoal nas obras de Tuset fainos moi interesantes. (Josep Maria Cadena)
Escultura
A escultura é unha disciplina á que poucas veces se enfronta. Xa de neno mostrou aptitude para a escultura, comezando a modelar barro dende cedo. No campo da escultura tridimensional, emprega xeralmente a terracota, o xeso e o bronce, ou resina con po de mármore, sen renunciar a outros materiais que poidan enriquecer o resultado final da escultura. traballo. No ano 2005 encárgaselle a realización do Monumento á Palilleira de L'Arboç, obra de bronce que se sitúa nunha das rotondas, da N-340 na entrada de L'Arboç (Tarragona) e que foi inaugurado polo entón conselleiro de Comercio e Turismo da Generalitat de Cataluña, Josep Huguet.
Grandes gatos británicos
Vídeo e evidencia fotográfica
En 2013, tomáronse fotos do que parecía ser un gran gato negro nun terreo de Sir Benjamin Slade en Somerset.
O gato grande dos Cotswolds
Un camiñante en Woodchester Park atopou o cadáver dun corzo o 12 de xaneiro de 2012, con feridas que suxiren que o animal puido ser mutilado por un gran felino. Un segundo cadáver de corzo similar foi atopado o 16 de xaneiro de 2012.
Oligoléctico
O termo refírese unicamente é recolección de pole. Por iso cómpre notar que unha abella oligoléctica pode visitar flores de moitas outras especies para a recolección de néctar.
Sois belle et tais-toi (filme de 1981)
O filme inclúe unha serie de entrevistas a varias actrices coñecidas, incluíndo a Jenny Agutter, Maria Schneider e Jane Fonda. O filme, que fai referencia ó filme homónimo de 1958 de Marc Allégret, e ao que se esperaba das actrices na industria cinematográfica ("ser bonitas e calar a boca").
Ápidos
Constitúe un numeroso grupo de abellas que inclúe a abella común (Apis mellifera), a máis coñecida, as abellas sen aguillón, as abellas parasitas, e os abesouros, ademais doutros grupos menos coñecidos, como as abellas albanel ou osmia.
Moitas das súas especies son valiosas polinizadoras en hábitats naturais e nos cultivos agrícolas.
Asplenium billotii
Asplenium billotii é unha especie de fento da familia das aspleniáceas. miniatura|Vista da planta.
María Dolores Juliano Corregido
Traxectoria
Faleceu en Barcelona o 26 de novembro de 2022 ao noventa anos de idade.
Cor na arte
Cores frías e quentes
Véxase artigo principal: Cores cálidas e frías
Fraudes, o "segredo veneciano"
O azul obtido a partir de lapislázuli era moi caro e prestixioso e por iso se empregaba especialmente para dar distinción e prestixio, por exemplo na iconografía do manto da Virxe María. O lapislázuli está formado básicamente polo mineral "lazurita". Outra cor con menos prestixio era a do pigmento "azurita" que ten case o mesmo nome e ten un matiz parecido, e moito máis barata.
Mauro Lomba
Traxectoria
Segundo Iago Valverde na súa obra "a compoñente visual é unha parte importante da arquitectura mais non é a única. Os edificios pódennos emocionar desde o tacto, o ouvido, o olfacto ou mesmo o gusto. Mauro Lomba desenvolve unha obra que, ademais de funcional, busca a compoñente sensorial da arquitectura".
Bernhard Woytek
Traxectoria
Bernhard Woytek participou en estadías formativas en diversas institucións internacionais, como a American Numismatic Society, de Nova York (2010) ou a Universidade de Cambridge (2010-2011), e posteriormente impartiu docencia como profesor visitante ou invitado no Centro Ernest Babelon de Orleáns (2015), na Universidade Stanford (2016), na Universidade de Warwik (2018), no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico (2018) e na Universidade de Oxford (2019).
Mosteiro de San Salvador de Oña
O Panteón Real e Condal do Mosteiro
A igrexa e o claustro serviron de enterramento a diversos personaxes da realeza e da nobreza castelá, cuxos restos mortais descansan na actualidade en dous conxuntos compostos por arcas sepulcrais de madeira de nogueira tallada, cubertas por baldaquinos do mesmo material. Os sepulcros, a cuberta, e os muros decorados con sargas hispano-flamengas, representan escenas da Paixón e a Resurrección de Cristo. Argaiz atribúe a obra á época de Frei Juan Manso, abade do Mosteiro, que comezou o seu mandato polos anos de 1495. A bóveda da capela maior, unha estrela de oito puntas de 1450, é obra de Fernando Díaz de Presencio, seguindo as directrices de Juan de Colonia. miniatura|294x294px|Frontal do sepulcro do rei [[Sancho II de Castela. Mosteiro de Oña.]] Membros da realeza que recibiron sepultura no mosteiro de Oña:
- No lado do Evanxeo, baixo un baldaquino:
Xurisdición de Abadengo
O Mosteiro de Beneditinos de San Salvador de Oña tivo xurisdición de abadengo sobre os seguintes lugares:
CEP Campolongo
Características
Coa posta en marcha da LOGSE, o centro funcionou cunha liña de Educación Preescolar de tres anos, outra para catro e outra para cinco anos, xuntamente con tres liñas para toda a EXB, chegando mesmo a catro liñas durante máis de 10 anos, o que supoñía unha matrícula de case mil alumnos. Para solucionar o problema da liña 4 optouse por eliminar a liña de preescolar do centro e coller só as 3 liñas de infantil do colexio anexo (EEI Concepción Crespo Rivas). Rematou o proceso de preescolar no curso 2012-13, pasou de ser un CEIP a ser CEP. No curso 2019-20 xa non había ningún nivel con liña catro. Na década de 2020 funciona como un CEP (Centro de Educación Primaria) de liña tres e cunha matrícula arredor dos 525 alumnos/as e cun claustro de 37 profesores, incluíndo dous profesores especialistas en Educación Física, unha profesora en Educación Musical, catro en Linguas Estranxeiras (Inglés e Francés) e tres de Relixión (unha delas pertencente o Claustro e dúas compartindo docencia con outros centros). Conta tamén con especialistas en Audición e Linguaxe, Pedagoxía Terapéutica, Orientadora, ademais dos servizos de dúas coidadoras para atender alumnos/as con necesidades educativas especiais.
Arthur Houghton
Carreira profesional
Maisen fixo unha paréntese na súa carreira administrativa en 1981 para cursar na Universidade Harvard o mestrado en Belas Artes, do que se graduou en 1982, e logo traballou por un período de catro anos (1982-1986) como conservador adxunto no Museo J. Paul Getty en Malibú, California.
Begoña San José
Traxectoria
Begoña San José Serrán naceu no Real Sitio de San Ildefonso, tamén coñecido como La Granja (Segovia) no seo dunha familia numerosa. Aos 18 anos comezou a estudar Agronomía e independizouse dos seus pais traballando como empregada doméstica. Un ano despois foi traballar a unha fábrica e deixou a carreira que comezara. Na fábrica comezou a ser afiliada ao sindicato CCOO, onde estableceu os seus primeiros contactos co feminismo e tamén se afiliou ao PCE. San José conta como foi convidada a participar nun encontro do Movemento Democrático das Mulleres (MDM), e como a marabillou ese encontro. A partir deste momento iniciático, o seu compromiso feminista toma forma no activismo. Leva a cabo accións directas para reivindicar os dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres na que aínda era a España do nacionalcatolicismo, como acudir ao xinecólogo a buscar anticonceptivos, nun momento no que facelo era ilegal e motivo de reprobación, máis aínda sen estar casada.
En 1977, coincidindo coa legalización dos sindicatos, Begoña San José foi nomeada secretaria da Muller de CCOO, a primeira na historia da democracia. Neste período configurouse a organización e o programa do sindicato respecto da súa política de mulleres e organizacións feministas. En decembro de 1979 participou nas II Xornadas Feministas Estatais que se celebraron en Granada, e en 1980 na II Conferencia Mundial da Muller en Copenhague, que lle permitiu entrar en contacto co movemento feminista doutros países. Un ano despois, en 1981, participou activamente na organización da conmemoración do cincuenta aniversario da obtención do voto feminino en España. Este ano deixou a Secretaría da Muller de CCOO, tras o que quixo volver ao seu posto de traballo na fábrica, aínda que se lle negou esta posibilidade, o que supuxo a fin da súa afiliación sindical. miniatura| Begoña San José Serrán nun acto organizado polo Foro de Política Feminista o 22 de febreiro de 2019. Comezaba así un período de desemprego que foi aproveitado por San José para estudar Dereito, preparar oposicións e consolidar a súa militancia no feminismo. Así mesmo, incorporouse ao Centro Feminista de Estudos e Documentación, que foi o impulsor da mostra itinerante sobre o traballo das mulleres a través da historia. Este colectivo permitiulle empaparse de conceptos e teorías feministas, así como participar en accións a favor da legalización do aborto, ou reivindicar a consulta por parte do goberno dos colectivos feministas na elaboración do I Plan de Igualdade, que non fora elaborado. Finalmente, abandonou este grupo pola súa decisión maioritaria de non opoñerse como feministas á entrada de España na OTAN no referendo de 1986. En 1981, tras o seu X Congreso, deixa o PCE, no que formara parte da Comisión de Mulleres, e en 1986 incorpórase a Izquierda Unida. En 1984 aprobou as oposicións de secretaria-interventora municipal, cargo que desempeñou en distintos concellos ata a súa xubilación en 2014.
En 1989 foi nomeada subdirectora de Emprego e Cooperación da entón acabada de crear Dirección Xeral da Muller da Comunidade de Madrid, onde permaneceu ata 1991, ano no que foi elixida concelleira do Concello de Madrid por IU. En 1992, como presidenta da comisión de mulleres da Fundación Dolores Ibárruri, coordinou diferentes proxectos e programas. Nas eleccións municipais de 1995, San José retirouse da candidatura á Asemblea de Madrid, xunto con outras compañeiras, como protesta porque as listas non alcanzaron a cota do 35% de mulleres en postos de partida establecidos nos estatutos de IU.
Lingua walmajarri
O walmajarri é unha lingua pama-nyungana falada na rexión de Kimberley, en Australia Occidental, polo pobo walmajari e outros grupos relacionados.
Frequency (filme de 2000)
Conta a historia de John Sullivan, un detective de homicidios de Nova York que descobre por casualidade unha frecuencia de radio coa cal pode falar co seu falecido pai, permitíndolles aos dous falar entre si a través do tempo.
Luis Javier Mosquera
Carreira deportiva
No LXXXV Campionato Mundial de Halterofilia, celebrado en Pattaya (Tailandia) entre o 18 e o 27 de setembro de 2019, quedou en quinto lugar, levantando un total de 320 quilos (145 quilos en arranque e 175 en envión).
Un crime perfecto
Un crime perfecto (en A Perfect Murder) é un filme estadounidense de 1998 dirixido por Andrew Davis e protagonizado por Michael Douglas, Gwyneth Paltrow e Viggo Mortensen. É un remake do filme de Alfred Hitchcock Dial M for Murder, aínda que os nomes dos personaxes están cambiados e arredor da metade do guión foi escrito de novo e alterado. Está vagamente baseado na obra de Frederick Knott, e o guión foi escrito por Patrick Smith Kelly.
Mestre Internacional
Orixe
No Congreso da FIDE en Praga en 1931, Dawid Przepiórka suxeriu introducir o título de Mestre Internacional e estabelecer regras sobre como obtelo. No Congreso de 1935 en Varsovia, a FIDE propuxo que todos os xogadores deberían recibir o título de MI ao terminaren primeiros ou segundos nun torneo de 14 participantes como mínimo no que polo menos o 70% fosen Mestres Internacionais. Tamén poden clasificarse se gañaren polo menos catro partidas contra un MI nunha competición oficial.
Darío Caramés Ruza
Traxectoria
Foi nomeado mestre da escola de Santo Domingo de Betanzos en 1893; alí creou a revista escolar Infancia e un museo escolar. Despois foi inspector de primeiro ensino de Biscaia e inspector xeral de colonias escolares. Inspector de primeiro ensino de Pontevedra, militante do Partido Galeguista, foi un dos asinantes do manifesto fundacional da Dereita Galeguista en xuño de 1935. Xubilouse como inspector en decembro de 1941.
José Eulogio Gárate
Orixe
Naceu en 1944 en Sarandí, provincia de Buenos Aires, de xeito circunstancial. O seu avó, Eulogio Gárate Osoro, fora tenente de alcalde republicano en Éibar e estaba exiliado na Arxentina como consecuencia da Guerra Civil Española, e José Eulogio Gárate naceu nunha visita que os seus pais fixeron aos seus avós exiliados. En 1945, poucos meses despois de nacer, volveu cos seus pais a Éibar, onde se criou. A pesar diso, non obtivo a nacionalidade española ata décadas despois.
Atlético de Madrid
A tempada 1976/77 foi a última de Gárate como futbolista, e só puido disputar un partido dela, por mor dun fungo que afectou o seu xeonllo. A continuación deixou o fútbol, despois de 325 partidos oficiais co Atlético e 134 goles, sendo no momento da súa retirada o cuarto máximo goleador da historia do club, só por detrás de Luis Aragonés, Escudero e Campos. O 1 de xuño de 1977 o club organizou un partido amigable na súa honra. Trala súa retirada traballou como enxeñeiro industrial.
Selección española
Aínda que naceu na Arxentina, foi internacional coa selección española en 18 ocasións, tras ser naturalizado en 1966. O seu debut tivo lugar o 22 de outubro de 1967, nunha vitoria por 2-1 sobre Checoslovaquia, con Domingo Balmanya como seleccionador. Gárate marcou o segundo gol español naquel encontro, o primeiro dos seus cinco goles coa selección. Disputou o seu último partido como internacional o 17 de abril de 1975 ante Romanía.
Carlos Aganzo
Juan Carlos Fernández Aganzo, máis coñecido como Carlos Aganzo, nado en Madrid o 27 de marzo de 1963, é un poeta, escritor e xornalista. Foi director de Diario de Ávila e El Norte de Castilla desde 2009 ata 2018 e, desde entón, é director de Relacións Institucionais do xornal e director da Fundación Vocento.
Traxectoria literaria
Ademais, é autor de oito títulos da colección de libros de viaxes Ciudades con encanto, de El País-Aguilar (Ávila, Toledo, Segovia, Tarragona, Xirona, Lugo, Soria e Pontevedra), e do ensaio biográfico Jorge Pardo, Improvisaciones en 2000. Entre outros, obtivo os premios Jorge Guillén, Jaime Gil de Biedma, Universidad de León e Ciudad de Salamanca de Poesía. En setembro de 2012 foille concedido o Premio Nacional das Letras Teresa de Ávila.
Bosque primario
Localización
Cerca do Brasil, a Güiana Francesa, departamento francés de ultramar, con máis dun 90 % de bosques primarios, representa unha das zonas máis vastas.
Pedro Theon
Familia
Non se coñecen os devanceiros de Pedro, algunhas fontes din que puido ter sido o fillo de Vermudo I e Ozenda pero non hai probas ao respecto. Descoñécese con quen puido casar, pero normalmente adxudicanselle como fillos a:
Felisa Verdejo
Premios
Na súa vida profesional Verdejo foi obxecto de numerosos recoñecementos da comunidade investigadora.
Tatiana Kuznetsova
Carreira espacial
O Programa Vosjod, iniciado en outubro de 1964, permitiu a Kuznetsova volver soñar co espazo por un tempo. Esta continuación do programa Vostok tamén foi concibida para realizarse en varias fases e incluíu os dous voos tripulados por varias persoas e outros dirixidos desde a Terra. O obxectivo do goberno ruso era claro: plantar cara aos Estados Unidos de América, que xa comezaban a desenvolver o proxecto Gemini.
Abigail de Andrade
miniatura| Niterói, 1885, óleo sobre lenzo Abigail de Andrade, nada en 1864 en Vassouras e finada arredor de 1890 en París, foi unha pintora e debuxante brasileira.
Traxectoria
Naceu na pequena vila de Vassouras, entón na provincia de Río de Xaneiro no Segundo Reinado do Imperio brasileiro ,en 1864. Aínda non se coñecen moitas datas exactas da súa vida. Recibiu a súa formación artística de Angelo Agostini e Insley Pacheco en 1882 no Liceu de Artes e Oficios do Rio de Janeiro, despois de que en 1881 as mulleres fosen admitidas para estudar arte alí. O seu traballo artístico inclúe pinturas e debuxos da vida cotiá, bodegóns e retratos.
En particular, a concesión da medalla de ouro a ela en 1884 como primeira galardoada é destacada pola crítica actual, xa que marca un cambio na percepción das mulleres artistas no Brasil, doutro xeito minimizadas polo mundo da arte como afeccionadas durante moito tempo sen posibilidade de recibir educación artística académica. Hoxe pertence ao canon de nomes dos pioneiros da pintura brasileira de finais do Segundo Reinado.
Starshine
Características
Os satélites Starshine foron deseñados polo Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos e construídos por voluntarios e varias organizacións dos Estados Unidos e o Canadá. Cada satélite ten forma esférica e vai recuberto de centos ou miles de espellos de aluminio construídos e puídos por estudantes de todo o mundo. A superficie reflectante dos satélites causan destelos visibles ao mencer e ao atardecer co ollo espido aos habitantes situados entre 60 graos de latitude norte e sur. Coas observacións feitas desde terra pódense determinar os cambios na órbita dos satélites causados pola fricción coa atmosfera superior e polo tanto a súa densidade.
Bugatti Type 43
A carreira comercial
A produción do Tipo 43 rematou en 1932 cun total de 160 unidades producidas, incluíndo o Tipo 43A, no ​​seu lugar, a casa Molsheim presentará o Tipo 55.
Wikipedia en árabe
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Óscar García Ramos
Óscar García Ramos, nado na Coruña, é un profesor e escritor galego.
Wikipedia en casaco
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
The Ronettes
Traxectoria
As mulleres cantaron xuntas desde que eran adolescentes, entón coñecidas como The Darling Sisters. Tras asinar en primeira lugar con Colpix Records en 1961, trasladáronse á discográfica de Phil Spector, Philles Records en marzo de 1963 e cambiaron o seu nome por The Ronettes, (acrónimo de "Ronnie, Nedra and Estelle"). A finais de 1964, o grupo lanzou o seu único álbum de estudio, Presenting the Fabulous Ronettes Featuring Veronica, que entrou nas listaxes de Billboard no número 96. Rolling Stone incluíuno no número 422 da súa listaxe dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Bosque secundario
miniatura|250px|Bosque secundario no Parque Stanley. [[Vancouver, Canadá. Xeralmente considérase que ten características de segundo e terceiro crecemento. Esta foto mostra a rexeneración, unha árbore que crece do toco doutra árbore que foi talada en 1962 polos restos do tifón Freda]]
Corbícula
Etimoloxía
O nome corbícula deriva do latín tardío corbicula, diminutivo do latín clásico corbis, "cesta".
Función
A corbícula é unha estrutura máis especializado que a vasoira de pole, a cal tamén serve para transportar este, e que se encontra nas patas ou no abdome da maioría das especies de abellas.
Rafael Prado Fraguas
Traxectoria
Nado en Ourense, comezou a xogar ao fútbol no Atlético Juventud do barrio da Lonia. Con varios equipos interesados nel, Fernando Bouso levouno a Madrid para probar no Atlético de Madrid, e alí ingresou na canteira do club vermello e branco. O 6 de abril de 1974, con 17 anos, debutou co primeiro equipo na Primeira División da man do adestrador Luis Aragonés, que tivo que recorrer a el nun partido contra o Murcia por mor das baixas por lesión de Eusebio Bejarano e Domingo Benegas e por sanción de Ramón Heredia e Rubén Osvaldo Díaz.
Palmarés
Atlético de Madrid
Pemberton-Billing P.B.1
Deseño e desenvolvemento
Tras a conclusión do intento de proba en voo, o P.B.1 foi desmantelado o 28 de xullo de 1914, sendo o seu motor usado no avión de exploración Pemberton-Billing P.B.9.
Jemima Moore
Traxectoria
Naceu en Geelong, Victoria. Á idade de seis anos, colapsou debido a un raro virus espinal, afectando a parte baixa das súas costas e causándolle unha paraplexía incompleta a longo prazo.
La primera vez (serie de televisión)
Sinopse
Ambientada no ano 1976, conta a historia de Eva, a primeira alumna que chega ao Colexio Distrital José María Root, un colexio masculino que se atopa na cidade de Bogotá. Coa chegada de Eva, os seus compañeiros de clase (sobre todo Camilo) comezan a interesarse pola literatura e as ensinanzas que Eva comparte con eles.
A Millareira, Alcabre, Vigo
A Millareira é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 67 habitantes (31 homes e 36 mulleres).
Angata
Rebelión de 1914
A rebelión foi esmagada o 5 de agosto cando o buque naval chileno Baquedano chegou e arrestou a catro dos seus líderes. O comandante Almanzor Hernández declarou que os rapanui estaban "totalmente xustificados en facer todo o que fixeran". Máis tarde, comentou que se alegraba que non houbesen asasinado a Edmunds. Ningún dos nativos foi castigado, e tres dos líderes encarcerados foron liberados. Porén, o xenro de Angata, Daniera, foi deportado ao continente na Baquedano, pero non hai noticias do seu desembarco.
Short Brothers
Short Brothers plc, xeralmente referida como Shorts ou Short, é unha compañía aeroespacial baseada en Belfast, Irlanda do Norte. Shorts foi fundada en 1908 en Londres, e foi a primeira compañía do mundo en fabricar avións de produción. Destacou particularmente polos seus deseños de hidroavións fabricados nos 50.
Roade, Alcabre, Vigo
Roade é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 841 habitantes (379 homes e 462 mulleres).
Augustus Saint-Gaudens
De familia franco-irlandesa, Saint-Gaudens criouse en Nova York. Viaxou a Europa para ampliar a súa formación e os seus estudos artísticos. Ao seu regreso a Nova York, acadou un grande éxito de crítica polos seus monumentos conmemorativos dos heroes da guerra civil estadounidense, moitos dos cales seguen en pé. Saint-Gaudens creou obras como o Robert Gould Shaw Memorial, en Boston, ou Abraham Lincoln: The Man, en Chicago, e grandes monumentos ecuestres a xenerais da guerra civil (John Logan Memorial no Grant Park, de Chicago, e William Tecumseh Sherman Memorial na esquina do Central Park de Nova York). Ademais, creou a popular representación historicista do Puritano en Springfield, Massachusetts.
Primeiros anos, formación e vida familiar
En 1874, Edwards Pierrepont, un destacado xurista e político de Nova York, contratou a Saint-Gaudens para que lle fixese un busto de mármore. Pierrepont, que era frenólogo, demostrou ser un cliente exixente e insistiu en que Saint-Gaudens lle agrandase a cabeza. A este respecto, Saint-Gaudens dixo que o busto de Pierrepont "parecía estar afectado por unha espantosa doenza de inchazo" e máis tarde comentoulle a un amigo que "daría calquera cosa por apoderarse dese busto e facelo anacos".
Mary Decker
Atlanta 1996 e polémica
Conseguiu clasificarse para Atlanta 1996 nos 5000 m, mais viuse envolta nunha polémica no seu exame antidopaxe preolímpico. A mostra de urina presentou testosterona por epitestosterona (razón T/E) maior que o máximo permitido.
En xuño de 1997, foi proscrita das competicións pola IAAF, mais a USATF - Federación de Atletismo Americana, reintegrouna. A IAAF levou o caso a arbitraxe. En abril de 1999 sufriu nova derrota nos 1500m no Campionato Mundial de Atletismo en Pista Cuberta de 1997.
Duarte Manuel Bello
Traxectoria
En 1943, casou con María Antonia Carneiro Bustorff Silva, filla dun dos avogados máis destacados desa época en Portugal, así como cun mariñeiro. Foi enxeñeiro civil e traballou na liña ferroviaria nacional Comboios de Portugal.
Huang Lisha
Traxectoria
Seis veces campioa paralímpica, gañou a medalla de ouro nos 100 metros T53 nos Xogos Paralímpicos de Pequín 2008, Londres 2012 e Río 2016. En 2008 gañou a súa primeira medalla de ouro olímpica nos 100 m T53 coa marca de 16.22 segundos. Catro anos despois, conservou o seu título paralímpico ao derrotar á súa compatriota Zhou Hongzhuan e á australiana Angela Ballard. Nos Xogos de 2016, o podio foi o mesmo que en Londres, onde Huang gañou a súa terceira medalla de ouro consecutiva cunha marca de 16.28 segundos. Repetiu a fazaña mantendo o seu título a proba de 200 m na categoría T53 en dúas paralímpiadas consecutivas e tamén gañando ouro no 4 x 100 m relevos cos seus compatriotas.
En Doha de 2015, durante o Campionato Mundial de Atletismo Paralímpico, gañou o ouro a proba de 100 m diante da turca Hamide Kurt e a bermudana Jessica Cooper Lewis, daquela o bronce nos 400 m detrás da australiana Angela Ballard e a súa compatriota Zhou Hongzhuan.