cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kawawachikamach
Kawawachikamach (en naskapi ᑲᐛᐛᒋᑲᒪᒡ Kawâwâchikamach) é unha entidade naskapi situada no sur do lago Matemace, a aproximadamente 15 quilómetros o nordés de Schefferville no Quebec. Como a maioría das entidades autóctonas do Quebec, Eastmain, componse dun territorio reservado de categoría IA, onde se atopa a contorna urbanizada onde viven os membros da nación naskapi de Kawawachikamach e que é de xurisdición federal, e mais dun municipio vilego naskapi de categoría IB, deshabitado e de xurisdición provincial. Administrativamente, dentro do Quebec, intégrase na rexión de Côte-Nord.
Homo tsaichangensis
Homo tsaichangensis é o nome dunha especie do xénero Homo cuxos únicos restos fósiles atopados até agora son os dunha hemimandibula coñecida como Penghu 1, que foi descuberta en Taiwán en estratos que datan do Plistoceno.
Biocomunicación
A biocomunicación inter-específica dáse tanto en ambientes salvaxes como domésticos.]]
Avespa parasitoide
Defensas do hóspede
O hóspede dos parasitoides desenvolveu varios niveis de defensa. Moitos hóspedes tentan ocultarse dos parasitoides en hábitats innaccesibles. Tamén poden desfacerse dos seus excrementos e evitar as plantas que xa mastigaron, xa que ambas as cousas poden sinalar a súa presenza ao parasitoide que está buscando hóspedes. As cubertas dos ovos e cutículas dos hóspedes potenciais son engrosados para evitar que o parasitoide os penetre. Os hóspedes poden usar unha evasión comportamental cando encontran unha femia de parasitoide poñedora de ovos, deixándose caer da planta na que están, retorcéndose e golpeando para quitarse de enriba ou matar a femia e mesmo regurxitar sobre a avespa para que quede enguedellada no produto. O retorcemento pode ás veces axudar a que a avespa non consiga poñer o ovo no hóspede, senón que este acabe quedando nun sitio próximo. O retorcemento das pupas pode causar que a avespa perda o seu agarre sobre a pupa lisa e dura ou quede atrapada nos fíos de seda. Algunhas eirugas mesmo morden a femia de avespa que se aproxima. Algúns insectos segregan compostos velenosos que matan ou fan fuxir o parasitoide. As formigas que están en relación simbiótica (mirmecofilia) coas eirugas, áfidos e cocoideos poden protexelos dos ataques das avespas.
Evolución
A árbore filoxenética mostra un resumo condensado das posicións dos grupos parasitoides (en letra grosa), entre os grupos (en cursiva) como os Vespidae que abandonaron secundariamente o hábito parasitoide. O número aproximado de especies estimadas en cada grupo, a miúdo máis grande que o descrito ata agora, móstrase entre parénteses, con estimacións para os máis populosos tamén mostrados en grosa, como "(150,000)". Non todas as especies destes grupos son parasitoides: por exemplo, algúns Cynipoidea son fitófagos.
Taxonomía
As avespas parasitoides son parafiléticas, xa que as formigas, abellas e avespas non parasitas como as Vespidae non están incluídas e hai moitos membros de familias principalmente parasitoides que non son parasitos. Na lista figuran as familias de himenópteros nas que a maioría dos membros teñen un estilo de vida parasitoide.
Control biolóxico de pragas
Unha das primeiras avespas parasitoides en entar en uso comercial foi Encarsia formosa, un afelínido endoparasito. Foi utilizado no control de aleiroideos en invernadoiros desde a década de 1920. O uso de insectos caeu case a cero ao seren substituídos por pesticidas químicos na década de 1940. Desde a década de 1970, o seu uso reviviu, cun renovado uso en Europa e Rusia. Nalgúns países, como Nova Zelandia, é o principal axente de control biolóxico utilizado para controlar aleiroideos en invernadoiros, especialmente en cultivos como o tomate, unha planta particularmente difícil para que se establezan nela os predadores.
Julián Fuks
Traxectoria
En 2012, foi elixido pola revista Granta un dos vinte mellores escritores novos brasileiros. En 2016, gañou o Premio Jabuti na categoría novela e foi 2º no Premio Océanos de Literatura en Lingua Portuguesa co libro A Resistência.
RimWorld
Máis que unha proba de habilidade ou un desafío, o xogo pretende servir como un "xerador de historias" impulsado pola IA, onde o xogo se usa como medio para que os xogadores experimenten aventuras narrativas. O xogo recibiu críticas xeralmente positivas dos críticos e críticas moi positivas dos xogadores de PC en Steam.
Imre Makovecz
Imre Makovecz, nado o 20 de novembro de 1935 en Budapest e finado o 27 de setembro de 2011, foi un arquitecto húngaro.
Recoñecemento
En 1989 foi galardoado como membro de honra da Asociación de Arquitectos Alemáns BDA.
Faustino Ande
Carreira eclesiástica
Seus pais eran modestos comerciantes da vila termal. Ingresou aos 13 anos no seminario de Santiago, onde cursou toda a súa formación eclesiástica. O 17 de setembro de 1892 recibiu a ordenación de presbítero e a súa primeira misa o 27 do mesmo mes.
Célula animal
A ausencia de parede fai que as células animais sexan en xeral de formas máis suaves e redondeadas que as vexetais, que tenden a ser máis prismáticas. Ademais a célula pode deformarse máis facilmente e nalgúns casos as células animais poden cambiar de forma emitindo prolongacións como pseudópodos, por exemplo nos glóbulos brancos do sangue, e poden realizar a fagocitose. Outras veces as prolongacións da membrana son permanentes, como no caso das microvilosidades das células intestinais ou as invaxinacións profundas dalgunhas células renais. A membrana é moi importante na célula animal, xa que contén numerosos receptores para hormonas e outras moléculas, ten antíxenos, contén canles iónicas e pode despolarizarse xerando potenciais de acción, e presenta unións intercelulares, que unen ou comunican coas células veciñas (nas plantas a comunicación que hai entre células é por medio de plasmodesmos).
Catai
Historia
Cando os viaxeiros europeos e árabes comezaron a chegar ao Imperio mongol, describiron o norte da China controlado polos mongois como "Catai" (tamén "Cathay" e varias outras variantes). O nome apareceu nos escritos de Xoán de Plano Carpini (c. 1180 - 1252) (como Kitaia ), Guillerme de Rubruck (c. 1220 - c. 1293) (como Cataya ou Cathaia ). Rashidadim de Hamadan, Ibn Batuta e Marco Polo referíanse ao norte da China como Cathay, mentres que a parte sur do territorio chamábase Mangi, Manzi, Chin ou Sin.
Corduba
Época imperial
alt=|miniatura| [[Miliario de Calígula de Corduba, que indica o coidado e atención á rede viaria nas proximidades destas civitas.]] Na reorganización das provincias hispanas levada a cabo por Augusto no 27 a. C., Hispania Ulterior Bética quedou á fronte do Senado, sendo a súa capital a que, de novo, será coñecida como Colonia Patricia. Este título, xunto cunha "refundación" da cidade e unha posible deducitio, foi concedida no 25 a. C. Durante a época de Augusto a cidade transformouse, ampliándose cara ao río, reorganizando a vía e espazos públicos como o foro colonial, construíuse o teatro, coa intervención do propio emperador, dos seus representantes e dos principais benefactores do cidade (Persini Marii, Annaei), moi relacionada coas explotacións mineiras, un acueduto, o Aqua Augusta e probabelmente o anfiteatro. Así mesmo, coincidindo coa viaxe do emperador, acuñáronse moedas coa lenda Colonia Patricia.
Andréa del Fuego
Traxectoria
Como colunista do programa Entrelinhas, da TV Cultura, produciu materias sobre autores como Murilo Rubião, Roberto Bolaño, Ana Akhmatova, Julio Cortázar e Enrique Vila-Matas.
A Casa Alta, Vilamelle, Pantón
A Casa Alta é un lugar da parroquia de Vilamelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O pacto do letargo
Sinopse
O pacto do letargo é unha historia onde dúas razas de seres máxicos se enfrontan polo destino da humanidade. Os puros e os demos, que permanceran durmidos durante moito tempo, comezan unha carreira por obter o poder dun tríscele que podería facer desaparecer ós seres humanos da terra.
Edificio do Banco de España (Pontevedra)
Historia
O Banco de España pechou a súa sede na cidade, como fixo en moitas outras capitais de provincia españolas, o 31 de decembro de 2004.
Descrición
É un exemplo da arquitectura administrativa do Estado español de principios do século XX, de estilo ecléctico. Ten a súa entrada principal pola rúa Michelena e un patio traseiro con entrada pola rúa Fernández Villaverde.
O Ribeiro, Campañó, Pontevedra
O Ribeiro é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima.
Uadi es-Sebua
Primeiro Templo de Amenhotep III
O primeiro templo construíuno o faraón Amenhotep III da XVIII dinastía e posteriormente restaurado por Ramsés II. Na súa primeira etapa, este templo "consistía nun santuario escavado na rocha (uns 3 m por 2 m) fronte a un pilono construído en ladrillo, un patio e unha sala, parcialmente pintados con pinturas murais." O templo quizais estaba dedicado a unha das formas nubias locais de Horus, pero as súas representacións foron alteradas a Amón nun momento posterior. Durante o Período amarniense, As imaxes de Amón foron atacadas e as decoracións deterioráronse, pero Ramsés II posteriormente restaurou e ampliou o templo de Amenhotep III construíndo estruturas diante do pilono.
Relocalización do templo
Cando os templos de Wadi es-Sebua foron ameazados pola inundación derivada da construción do proxecto do encoro de Asuán, o templo desmantelouse en 1964 co apoio do Servizo de Antigüidades Exipcias dos Estados Unidos. Trasladárono a un novo sitio a só 4 km ao oeste da súa localización orixinal.
O Templo de Dakka e o Templo de Maharraqa tamén foron trasladados e reconstruídos na zona do novo complexo do templo Wadi es-Sebua.
Armin Laschet
Militante da CDU dende os 18 anos, estudou Dereito antes de converterse en xornalista. Foi elixido, en 1989, concelleiro municipal da súa cidade natal, Aquisgrán.
Christine Jorgensen
Traxectoria
Ao volver a Nova York, oíu sobre unha cirurxía para modificar o seu xénero. Comezou a tomar estróxenos en forma de etinilestradiol e comezou a procurar a cirurxía coa axuda de Joseph Angelo, marido dunha compañeira de clase na Manhattan Medical and Dental Assistant School. Jorgensen intentou ir a Suecia, mais nunha parada en Copenhaguen para visitar uns familiares, coñeceu a Christian Hamburger, endocrinólogo e especialista en terapia hormonal rehabilitadora. Quedou en Dinamarca e comezou a terapia baixo a dirección de Hamburger. Escolleu o nome Christine na súa honra. Obtivo do Ministerio de Xustiza un permiso especial para experimentar unha serie de operacións que comezaron o 24 de setembro de 1951.
Jorgensen afirmou inicialmente que quería seguir unha vida tranquila, mais ao volver aos Estados Unidos a única forma de gañar a vida foi coas aparicións públicas. Converteuse instantaneamente nunha celebridade ao chegar a Nova York en febreiro de 1953, empregando a súa fama para defender as persoas transxénero con franqueza e enxeño.
Estepa mamut
miniatura| A meseta de Ukok, [[Siberia, vestixio actual das estepas mamuts. ]] A chamada estepa mamut ou estepa dos mamuts foi o bioma máis común do planeta Terra durante o Último Máximo Glacial (hai uns 20.000 anos), estendéndose desde a Península Ibérica até o norte de Norte América, actual Canadá, por toda Eurasia e dende o Ártico até o sur da China. Caracterizábase por un clima frío e seco. A flora estaba dominada por herbas e arbustos (Artemisia, Cyperaceae, etc.) con manchas de bidueiro anano e alerce, e a fauna por bisontes, cabalos e mamuts (véxase a  megafauna do Plistoceno) da que toma o nome o bioma  Este ecosistema, que ocupaba grandes áreas no norte do globo, durou uns 100.000 anos antes de desaparecer hai uns 12.000 anos.
Migración dos insectos
Definición
- Kennedy, 1985
Margaret Keane
Traxectoria
En 1965 Margaret divorciouse de Walter e ambos reclamaron os dereitos sobre os cadros. Ela declaraba que era a verdadeira artista, mais Walter non recoñecía nada. En 1970 Margaret retou a Walter a pintar fronte ao público na San Francisco’s Union Square mais el non se presentou.
De Havilland Sea Venom
Deseño e desenvolvemento
O Sea Venom era a versión navalizada do caza nocturno bipraza Venom NF.2, e foi usado como un interceptor todotempo pola Fleet Air Arm (FAA). As modificacións necesarias para ser usado nos portaavións da Royal Navy incluían ás pregables, un gancho de cola e un tren de aterraxe reforzado. O dosel da cabina modificouse para permitir a exección debaixo da auga. O primeiro prototipo realizou o seu voo de estrea en 1951, e comezou as probas en cuberta ese mesmo ano. Fabricáronse dous prototipos máis. Os primeiros Sea Venom de produción recibiron a designación FAW.20 (Fighter, All-Weather). Estaba impulsado por un único motor turborreactor de Havilland Ghost 103 e o seu armamento era o mesmo que o da versión da RAF. A segunte variante foi a FAW.21, que incluía as modificacións introducidas nos Venom NF.2A e NF.3. Entre estas modificacións estaban o motor Ghost 104 e un radar estadounidense. A derradeira variante da Royal Navy foi a FAW.22 impulsada polo motor Ghost 105. Fabricáronse un total de 39 aeronaves deste tipo en 1957-58. Posteriormente algúns deles equipáronse co mísil aire-aire de Havilland Firestreak.
Sete FAW.21 foron modificados en 1958 para tarefas de contramedidas electrónicas (ECM), substituíndo o canón con equipo ECM. Estes convertéronse no ECM.21. O 831 Naval Air Squadron, o único escuadrón e equipalos, estaba baseado en terra, en RAF Watton, dende 1963 e desapareceu en 1966. Os FAW.22 convertidos coñecéronse como ECM.22.
Llerena Perozo Porteiro
Traxectoria
É filla de María Xosé Porteiro e Xosé Antonio Perozo, irmá de Ozo. Estudou Filoloxía Inglesa na Universidade de Santiago de Compostela. Especialízouse en comunicación, relacionada co xénero e o medio ambiente. Traballou de asesora do conselleiro de medio ambiente e desenvolvemento sostible na Xunta de Galicia entre 2005 e 2009. Despois dirixiu dúas empresas dedicadas á comunicación cultural. Impartiu obradoiros de comunicación para mulleres desde a perspectiva de xénero colaborou con organizacións feministas e impartiu palestras sobre violencia de xénero, ecofeminismo e comunicación.
Takenoshin Nakai
Takenoshin Nakai (en xaponés 中井 猛之進, Nakai Takenoshin), nado en Gifu o 9 de novembro de 1882 e finado en Tokio o 6 de decembro de 1952, foi un botánico xaponés.
María Teresa Ruiz
Traxectoria
En 1971 obtén a licenciatura en Astronomía pola Universidade de Chile. Máis tarde continuou os seus estudos na Universidade de Princeton, onde obtivo un doutoramento en astrofísica. Foi a primeira muller en obter ambos títulos nas respectivas universidades.
La Palma, O Salvador
Atractivo turístico
thumbnail|left|Atardecer tomado desde Finca Ecoturistica La Montaña, La Palma.
thumbnail|Casa de Campo no cantón [[Los Planes.]]
Dani Karavan
Traxectoria
Inicialmente interesado pola arte mural, nos anos 60 fixo os seus primeiros traballos de sona. Un exemplo é un baixorrelevo da parede frontal da sala de sesións da Knesset, para o que volvería a traballar en 1990 para a decoración do auditorio. Logo de reparar que os materiais de construción empregados en Israel non eran axeitados para a decoración mural, centrouse na escultura. A súa primeira obra de envergadura foi o Monumento á Brigada Negev, un memorial para soldados israelís nun combate na Guerra árabe-israrelí de 1948, preto de Bersebá. Foi a primeira mostra da súa especialización en facer obras monumentais con materiais brutos como o cemento pero que se integren na paisaxe e natureza circundante. Participou na Bienal de Venecia de 1976 e na Documenta 6 de Kessel (1977) o que lle deu proxección internacional a súa obra. Ao longo da súa carreira fixo intervencións escultóricas en Alemaña, Corea do Sur, Dinamarca, España, Francia, Italia Suíza, Xapón, ademais de en Israel. Diferentes distincións recoñeceron a Dani Karavan como por exemplo o Premio Israel de 1977, a Praemium Imperiale en 1998, a Medalla Goethe en 1999, Premio Michelangelo en 2005, a Lexión de Honra en 2014 ou o Premio Nacional de Cultura de Cataluña de 2016.
Vigario, Cerponzóns, Pontevedra
Vigario é un lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Fodechincho
miniatura|Peregrinos chegando a Santiago. Fodechincho é un termo despectivo empregado en Galiza para referirse aos turistas españois, en especial aqueles que nin respectan nin se adaptan aos costumes locais.
Orixe
A teoría máis estendida sobre a denominación sitúa o seu nacemento nas Rías Baixas na década de 1970, e está relacionada cos chinchos, xurelos de pequeno tamaño desprezados polos pescadores que eran consumidos (fodidos) polos turistas de interior. O aumento do turismo, e as consecuentes molestias orixinadas, amplificou o uso do termo, pasando a definir todo veraneante, en especial os procedentes da meseta madrileña, que causan molestias pola súa ignorancia ou prepotencia. Neste sentido destaca a personaxe paródica do "Turista madrileño", interpretada por Evaristo Calvo no programa da TVG Air Galicia.
Avelino Viña
Avelino Viña Vázquez, nado en Montevideo o 12 de abril de 1963, é un exfutbolista uruguaio de orixe galega, que xogaba como porteiro. Fillo de dous emigrantes de Lugo, formouse no Nacional de Montevideo, pero destacou no fútbol español, especialmente no Jaén e no Córdoba. Disputou 336 partidos oficiais en España e retirouse nas filas do Murcia, club no que pasou a traballar máis tarde como adestrador de porteiros.
Maria Klawe
Maria Margaret Klawe, nada en Toronto, Canadá, en 1951, é unha científica informática canadense-estadounidense e a quinta presidenta do Harvey Mudd College (desde o 1 de xullo de 2006). Anteriormente foi decana da Escola de Enxeñaría e Ciencias Aplicadas da Universidade de Princeton.
Traxectoria
Klawe naceu en Toronto, Ontario, pero viviu en Escocia entre os 4 e os 12 anos, máis tarde regresou ao Canadá, vivindo coa súa familia en Edmonton, Alberta.
Corneodesmosina
-->
Cuarto de dólar da Liberdade en pé
En 1915, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Robert W. Woolley, iniciou os trámites para substituír as moedas de prata de dez centavos, dun cuarto de dólar e de medio dólar da serie Barber, xa que cría, erroneamente, que a lei esixía novos deseños. MacNeil presentou para tal propósito un deseño militarista que amosaba a Liberdade en garda contra un ataque. A Casa da Moeda exixiulle a MacNeil modificacións do deseño inicial, e este presentou unha versión revisada que incluía golfiños para representar os océanos. A finais de 1916, os responsables da Casa da Moeda introduciron novos cambios importantes no deseño sen consultar a MacNeil, e o escultor queixouse logo de recibir os exemplares xa cuñados da nova emisión, en xaneiro de 1917.
Así as cousas, a Casa da Moeda promoveu unha lei especial que lle permitiu a MacNeil redeseñar a moeda ao seu gusto, e un dos cambios introducidos polo escultor foi a adición dunha cota de malla que cubría o peito da Liberdade, que na primeira versión estaba espido.
Antecedentes e inicio
O 3 de decembro de 2015, Woolley reuniuse coa Comisión de Belas Artes dos estados Unidos e pediu que esta institución vise os esbozos elaborados polo departamento de gravado da Casa da Moeda. Barber estivo presente para lles explicar o proceso de cuñaxe aos membros da Comisión, e Woolley suxeriulles que, se non lles gustaba o traballo da Casa da Moeda, seleccionasen escultores que presentasen deseños alternativos para as novas pezas. A intención de Woolley era ter deseños distintos para cada unha das tres moedas que compuñan a serie Barber, xa que anteriormente as tres eran moi semellantes. O director informou a Comisión de que, como a moeda existente levaba 25 anos en uso, cumpría cambiala, algo que o historiador numismático David Lange cualifica de "interpretación errónea das leis da moeda", xa que a lei unicamente dicía que era posible cambiala, mais non obrigaba.
Deseño
miniatura|Doris Doscher, alcumada "A rapaza do cuarto de dólar". A identidade da modelo do anverso do cuarto de dólar é incerta. Xa en maio de 1917 dixérase que a modelo da Liberdade era Doris Doscher, que máis tarde se convertería en actriz de cine mudo co nome artístico de Doris Doree. Esta tese foi aceptada así durante moitos anos. Doscher, que morreu en 1970 aos 88 anos, chegou a ser coñecida como "A rapaza do cuarto de dólar". En 1972, un cuarto de século despois da morte de MacNeil, os xornais informaron de que a modelo real era a actriz de Broadway Irene MacDowell, que naquel momento tiña 92 anos —finou o ano seguinte— e cuxo nome se tería ocultado porque o seu home —un dos compañeiros de tenis do deseñador MacNeil— o desaprobaba. Nun artigo publicado na edición de decembro de 2003 de The Numismatist, Timothy B. Benford suxire que a presumible ocultación foi para enganar a muller de MacNeil, que vía a MacDowell como unha potencial rival sentimental. En 1982, o viúvo de Doscher declarou que, malia a afirmación de MacDowell, a súa muller fora a que posara para a moeda dun cuarto de dólar.
MacNeil presentou dous deseños para o anverso, o que foi escollido e outro que amosaba unha representación da Liberdade de pé ollando cara á dereita, que máis tarde volvería presentar modificado no concurso de deseño para o Dólar da Paz de 1921, tamén sen éxito. No deseño rexeitado, a Liberdade de MacNeil inclínase cara a adiante, cunha póla de oliveira estendida na man esquerda, pero coa man dereita sostendo a empuñadura dunha espada. Segundo Roger W. Burdette, o deseño pretendía enviar aos belixerantes da primeira guerra mundial a mensaxe de que os Estados Unidos querían a paz, mais estaban dispostos a loitar.
Preparación
MacNeil, que non tiña nin idea de que a Casa da Moeda estaba a cambiar os seus deseños, solicitou permiso para visitar esa institución o 24 de outubro para discutir a conversión dos seus modelos aprobados en moedas reais. Chaffin —outra vez novo director en funcións, brevemente, en ausencia de von Engelken— negouse a pagarlle a viaxe, e MacNeil non acudiu. Segundo Burdette, "a acción aforroulle ao Goberno menos de 20 dólares en outubro, pero puido ter costado moitas veces esa cantidade antes de que se aceptase o deseño revisado do cuarto de dólar o ano seguinte".
Modificación
A lexislación para autorizar un cambio debateuse no Senado o 30 de abril de 1917. O senador de Oklahoma Robert L. Owen alegou que o cambio era necesario porque sen el as moedas non se poderían amorear. O senador de Wyoming, Francis E. Warren, queixouse de que a Casa da Moeda necesitara nova lexislación para axustar os deseños das moedas no pasado e que sería máis sinxelo que os funcionarios se asegurasen de que as moedas se amoreasen antes de as pór en circulación. Non obstante, o proxecto foi aprobado. O 25 de xuño tramitouse o asunto na Cámara de Representantes, baixo a dirección do congresista Ashbrook, quen lles dixo aos seus colegas que o deseño emitido non era fiel ao concepto do artista e que as moedas non se amorearían ben. O debate na Cámara centrouse no feito de que a lexislación lle concedía á Casa da Moeda ata xullo de 1918 para efectuar o cambio, xa que Ashbrook declarara que a Casa da Moeda, logo de preparado o novo deseño, só estaba a esperar a que se aprobase o proxecto de lei para comezar a produción. Un congresista ofreceu unha emenda para cambiar a data a 1917, e outros amosáronse a favor, pero desistiron ao se decataren de que facer un cambio requiriría que o Senado actuase de novo. O proxecto foi aprobado pola Cámara e converteuse en lei o 9 de xullo de 1917. En agosto, MacNeil escribiu a Joyce para lle solicitar mostras da moeda revisada e para lle expresar a súa satisfacción por que se cuñase segundo o seu deseño.
Kalabsha
Movemento
En 1971, Exipto agasallou cunha das portas do templo á República Federal de Alemaña en agradecemento pola participación de Alemaña no rescate dos templos nubios. Desde 1977 a porta está situada no anexo do Museo Exipcio de Berlín en Berlín-Charlottenburg.
Goberno Civil de Pontevedra
Descrición
O Goberno Civil de Pontevedra ten tres funcións principais: a institucional (representada pola escaleira principal e a sala de reunións e recepción), a administrativa (despachos do Secretario Xeral e outras oficinas diferentes) e a residencial, con aloxamento para o Gobernador Civil e o Secretario Xeral, así como para o persoal subalterno. Esta diversidade de usos implica a existencia de varias entradas: unha principal na fachada sur principal e tres secundarias nas outras tres fachadas para acceder ás oficinas administrativas e policiais e aos aloxamentos. Tamén hai unha entrada para vehículos no centro da fachada norte, fronte á fachada principal.
The Last of Us (serie de televisión)
The Last of Us rodouse en diferentes lugares do estado canadense de Alberta entre xullo de 2021 e xuño de 2022. É a primeira serie de televisión de HBO baseada nun videoxogo. Trátase dunha produción conxunta de Sony Pictures Television, PlayStation Productions, Naughty Dog, the Mighty Mint e Word Games. Druckmann, que escribiu o guión e dirixiu o xogo orixinal, axudou a Mazin co guión dos nove episodios da primeira tempada. A canción de inicio foi composta por Gustavo Santaolalla, quen tamén compuxo para o videoxogo xunto con David Fleming.
Trampa para a polinización
Moitos membros do xénero Arum atrapan polinizadores e teñen mecanismos específicos que varían cos insectos implicados.
Abellas e orquídeas
As orquídeas que atraen abellas Euglossine segregan aceites arrecendentes, pero cando as abellas queren acceder a eles escorregan dentro dun depósito cheo de auga. Para escapar do depósito, a abella debe arrastrarse por un esteito túnel, durante o cal a planta adhire sacos de pole no seu dorso. A abella que conseguiu escapar visitará outra orquídea e deixará o pole nela, fertilizándoa. Esta é outra relación mutualista, xa que as abellas das orquídeas quedan cubertas de aceites que lles servirán para encontrar parella e os sacos de pole da planta serán transportados a outra planta.
Ángel Fernández Vázquez
Traxectoria
En 1958 foi contratado polo Deportivo da Coruña, da Segunda División, club que estaba realizando unha profunda remodelación do seu cadro de xogadores. Xunto a el chegaron entre outros Amancio, Rabadán, Manchón, Veloso, Vigo, Sobrín e Collar. No equipo coruñés tivo a difícil responsabilidade de ocupar xunto con Rafa Sáez o oco deixado polo porteiro Otero, que acababa de marchar ao Betis. Foi Gelucho quen se fixo coa titularidade e disputou un total de 23 partidos durante a tempada 1958/59.
A escola da vida
Estreouse en galego o 21 de xullo de 2022 a través da TVG.
A vinganza de Jane
Despois dun longo período de problemas de produción dende 2012, que implicaron cambios no director e no elenco, a fotografía principal comezou o 21 de marzo de 2013. O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 29 de xaneiro de 2016.
Mar Cabra
Traxectoria
Desde o ano 2004 traballou en diversos medios nacionais e internacionais, sendo investigadora e xornalista local na BBC para temas sobre España. Desde 2005 traballou como redactora, videoperiodista e produtora en medios como CNN+, El Mundo e la Sexta. miniatura|Entrevista a Mar Cabra no Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona. No ano 2009 recibiu unha bolsa Fulbright para estudar no Centro Stabile de Xornalismo de Investigación (Universidade de Columbia) de Nova York onde recibe varios premios e honras, como o DuPont-Crichton ao mellor documental. Durante a súa estancia nos Estados Unidos traballou como investigadora na televisión pública norteamericana PBS, no Miami Herald e noutros medios como The Huffington Post.
Gerald Vanenburg
Gerald Mervin Vanenburg, nado en Utrecht o 5 de marzo de 1964, é un exfutbolista neerlandés que xogaba como extremo dereito. Desenvolveu a maior parte da súa carreira entre o Ajax e o PSV, gañando 15 títulos, entre eles a Copa de Europa na tempada 1987/88. Marcou 112 goles en 372 partidos da Eredivisie. Posteriormente xogou no Xapón, en Francia e Alemaña, retirándose no 2000, despois de 20 anos como profesional.
PSV
Para a tempada 1986/87 fichou polo PSV Eindhoven. Marcou 9 goles en 34 partidos na súa primeira tempada, que concluíu coa conquista da liga. Formou parte do equipo que gañou un histórico triplete na campaña seguinte, ao conquistar a Eredivisie, a Copa dos Países Baixos e a Copa de Europa. Foi titular na final europea ante o Benfica en Stuttgart e converteu con éxito o seu lanzamento na quenda de penaltis que decidiu o título. A columna vertebral do equipo gañador do triplete estaba formada por moitos dos seus antigos compañeiros no Ajax, como Frank Arnesen, Kieft, Ronald Koeman e Søren Lerby.
Como adestrador
Despois de deixar o TSV 1860 Munich regresou ao PSV, onde foi nomeado adestrador do equipo xuvenil. En 2004 dirixiu durante tres meses tamén o TSV, co que acabou descendendo dende a Bundesliga á 2. Bundesliga.
Palmarés
Ajax
Países Baixos
Albrecht von Wallenstein
Albrecht von Wallenstein ou von Waldstein, nado en Heřmanice, Bohemia, o 24 de setembro de 1583 e finado en Cheb, o 25 de febreiro de 1634, foi un xeneralissimus imperial da época da Guerra dos Trinta Anos e duque de Frislandia e Mecklemburgo, príncipe de Żagań.
María Fandiño
María Fandiño Iglesias, é unha arquitecta galega, gañadora do Premio Arquitectura 2021 na categoría de ‘Sostibilidade e Saúde. Valores universais’ do Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España (CSCAE) polo seu proxecto para a Explanada do Horizonte do Rosal.
Filón (xeoloxía)
miniatura|333x333px| Un filón de [[cuarzo, deixada destacada como resultado da meteorización da rocha circundante.]]
Universidade de Basilea
Historia
A Universidade de Basilea foi fundada en colaboración co Consello de Basilea. A escritura fundacional foi entregada en forma de bula papal polo papa Pío II o 12 de novembro de 1459, e a cerimonia de inauguración oficial celebrouse o 4 de abril de 1460. Orixinalmente, a Universidade de Basilea decretouse que tiña catro facultades: arte, medicina, teoloxía e xurisprudencia. A facultade de artes serviu até 1818 como base para as outras tres disciplinas académicas. No século XVIII, cando Basilea se tornou máis comercial, a universidade, un dos centros de aprendizaxe do Renacemento, case caeu na insignificancia. A matrícula, que superaba as mil en 1600, baixou a sesenta en 1785, con dezaoito mestres. Os propios profesores eran, na súa maioría, fillos da elite.
Despois de que os nazis tomaran o poder en 1933, moitos profesores alemáns de renome decidiron emigrar a Basilea e comezaron a traballar na Universidade. Tamén regresaron varios académicos suízos, entre outros, o profesor de Dereito Arthur Baumgarten (1933), os teólogos Karl Barth (1935) e Fritz Lieb (1937) e, após a segunda guerra mundial, o filósofo Karl Jaspers da Universidade de Heidelberg (1948),, así como o cirurxián Rudolf Nissen (1952).
Luis Mateo Díez
Traxectoria
Entre 1963 e 1968, participou na redacción da revista poética Claraboya xunto a Agustín Delgado, Antonio Chamas e Ángel Fierro. Por ese entón apareceron os seus primeiros poemas, que foron reunidos en 1972 en Señales de humo.
Capela das Ánimas de Pontevedra
Historia
A capela atópase nunha pequena parte do soar no que estaba situado o vello Hospital de Pontevedra que funcionaba desde o século XV, co nome de Corpo de Deus, Corpus Christi e posteriormente San Xoán de Deus, a orde que o xestionaba. O devandito hospital tiña anexo o seu cemiterio coa súa igrexa e o seu altar de ánimas. Todo este conxunto foi demolido en 1896 cando xa se estaba construíndo o novo hospital da cidade, o Hospital Provincial de Pontevedra. Ante a perda desta referencia espiritual de varios séculos, os veciños decidiron pedir a construción dunha pequena capela na que se puidese continuar coa tradición dos seus antepasados. Deste xeito, ante a presión veciñal construíuse en 1898 esta pequena capela de estilo neogótico.
Dobrodeia de Kíiv
Traxectoria
Na corte imperial de Constantinopla, pasou a formar parte dun círculo de mulleres intelectuais, entre elas a súa cuñada Anna Comnena, e a nobre Irene, coñecida como unha referencia para astrólogos e eruditos. Motivada por atopar o seu propio interese académico, estudou moito e os seus contemporáneos dicían dela: "Non naceu en Atenas, pero aprendeu toda a sabedoría dos gregos". O escritor Theodore Balsamon sinalou que "mostra fascinación polos métodos de curación" e que formulou bálsamos médicos e describiu a súa eficacia nun tratado sobre "ungüentos" (grego Alimma), que se considera o primeiro tratado de medicina. escrito por unha muller. Estudou a obra de Galeno, e traduciu algunhas das súas obras ao ruso.
Kim Peek
O Premio Peek (Peek Award) do Utah Film Center honra o seu legado.
Augusto da Costa
Como adestrador
Fóra do fútbol traballou como policía dende a súa época de futbolista do São Cristóvão. Formou parte da Policía Militar Especial do Río de Xaneiro e tras deixar o fútbol trasladouse a Brasilia, onde ascendeu a tenente-coronel e comandante da GEB (Garda Especial de Brasilia). Tamén traballou como censor federal, censurando obras artísticas como cancións ou filmes antes e durante a ditadura militar.
Rhizosomichthys totae
Rhizosomichthys totae é unha especie de sifuriforme da familia Trichomycteridae, e a única especie do xénero Rhizosomichthys. Este peixe medra até os 13,8 centímetros e é endémico de Colombia onde estaba presente na conca do lago de Tota. Está clasificado como en perigo crítico (ou posiblemente extinto) pola Lista Vermella da IUCN. A especie foi observada por última vez en 1957, e só se atoparon 10 espécimes. A desaparición posiblemente estea relacionada coa liberación de 100.000 ovos de troita arco da vella importados no lago Tota en 1936.
Edificio Central da Xunta de Galicia en Pontevedra
Historia
O 12 de xuño de 2002, o Concello de Pontevedra e o Ministerio de Defensa asinaron un convenio para transformar o soar do antigo cuartel de Campolongo (que databa de 1924 para as expropiacións e de 1933 para as obras) nun complexo administrativo e residencial. Con anterioridade, o predio pertencera ao marquesado de Leis. En 1917 creouse un campo de fútbol para o Pontevedra Sporting Club, pero en 1918 o club mudouse ao campo de Pasarón ao estar prevista a construción do cuartel, se ben ata xaneiro de 1921 o terreo non se vendeu ao Concello.
Rosa León
Música
Tras gravar o seu primeiro sinxelo en 1972 ("Las cuatro y diez"), o ano seguinte, xa en solitario, gravou o LP titulado De alguna manera, que incluía varias cancións de Luis Eduardo Aute e versionaba dous poemas de Mario Benedetti.
Rose Dieng-Kuntz
Publicacións
É autora de nove libros e máis de cen artigos sobre intelixencia artificial, xestión do coñecemento, ontoloxía, web semántica, grafos conceptuais e sistemas multiaxentes.
Vändåtberget
A reserva natural de Vändåtberget (345 ha), creada o 1 de xullo de 1989, está situada nunha zona montañosa, con bosques de piñeiros e abetos, da comuna de Örnsköldsvik, no condado de Västernorrland, Suecia. Cando se estableceu como reserva, en 1989, abranguía 302 hectáreas de terras forestais. En 2015, se ampliou até 345 hectáreas. O propósito da creación da reserva era preservar un ecosistema forestal relativamente virxe non afectado e permitir que se desenvolvera libremente, mais tamén facilita-la visita da zona ao público, dun xeito limitado e ordenado.
O bosque primario de Vändåt é un hábitat para o escaravello Pytho kolwensis, altamente amenazado, do xénero Pytho e da familia Pythidae. Tamén é un hábitat para un escaravello de cornos longos, Nothorhina muricata.
Callinectes marginatus
Callinectes marginatus é unha especie de caranguexo nadador do xénero Callinectes.
Distribución e ecoloxía
C. marginatus parece ser principalmente mariño, a diferenza dalgúns dos seus conxéneres, a pesar de que hai rexistros nos estuarios do río Congo e o río Hwini. Os caranguexos cavan buratos duns 30 centímetros de ancho en chairas de marea.
Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time
Despois dun desenvolvemento prolongado e múltiples atrasos, Thrice Upon a Time foi lanzado o 8 de marzo de 2021, recibiu críticas positivas e converteuse no filme con maior recadación da franquía e no segundo filme xaponés con maior recadación de 2021, con 10,28 billóns de iens. Foi lanzado internacionalmente o 13 de agosto do mesmo ano a través do servizo de vídeo en liña Amazon Prime Video. O 17 de xuño de 2022, anunciouse que GKIDS adquiriu os dereitos norteamericanos do filme e que o estreará nos cinemas e en formato de vídeo para visionado doméstico.
Mary Isaura
Traxectoria
A última referencia en hemerotecas dunha actuación dúa foi o 18 de xaneiro de 1936, nun espectáculo do bailarín ruso nacionalizado español Sacha Goudine.
Vida persoal
En 1904 aparece censada en Barcelona, no piso principal da rúa Sèneca do barrio de Gràcia, piso que mantivo ata a súa morta. Cando volveu a Cataluña en 1925 despois da xira con Doña Francisquita construíu unha casa de estilo modernista en Sant Vicenç dels Horts, obra do arquitecto Josep Domènech i Mansana, que foi vendida despois da súa morte pola súa filla, Anna Maria Cantí i Villaoz.
Boom Beach
Jugabilidade
Ademais do aspecto principal do xogo, hai tamén un modo cooperativo onde os xogadores reúnen "Información Militar" (sobreviviendo o ordenando ataques) que é usada, para logo atacar bases xeradas polo sistema en Ataques de Forza Operativa.
Ophisaurus
Etimoloxía
O nome científico Ophisaurus está formado pola unión dos elementos do latín científico ophi- e -saurus, ambos os dous derivados de termos do grego antigo; o primeiro de ὄφις óphis, "serpente", e o segundo de σαῦρος saữros, "lagarto". Literalmente, "os lagartos-sepente".
Las niñas de cristal
Las niñas de cristal é un filme español de 2022 dirixido por Jota Linares e protagonizado por María Pedraza e Paula Losada.
Wadi Al-Hitan
Historia
Os fósiles atopados no sitio poden non ser os máis antigos pero a súa gran concentración na zona e o grao de conservación é tal que ata algúns contidos estomacais están intactos. A presenza de fósiles doutros primeiros animais como tiburóns, crocodilos, peixes serra, tartarugas e raias atopados en Wādī al-Ḥītān fai posible reconstruír as condicións ambientais e ecolóxicas circundantes da época, engadindo á súa xustificación para ser citado como Patrimonio da Humanidade.
Fósiles
thumb|Osos fósiles de balea parcialmente articulados en Wādī al-Ḥītān thumb|Esqueleto [[Dorudon atrox practicamente completo escavado en Wādī al-Ḥītān, exposto no Museo de Historia Natural da Universidade de Míchigan.]] Wādī al-Ḥītān é o sitio máis importante do mundo para demostrar un dos cambios emblemáticos que conforman o rexistro da vida na Terra, a evolución das baleas. Retrata vividamente a súa forma e modo de vida durante a súa transición de animais terrestres a unha existencia mariña. Supera os valores doutros sitios comparables en canto á cantidade, concentración e calidade dos seus fósiles, e á súa accesibilidade e ambientación nunha paisaxe atractiva e protexida. Conxunto icónico de esqueletos fosilizados de Archaeoceti (baleas primitivas que documentan a transición dos cetáceos á vida mariña), sirenios e réptiles, así como dentes de quenlla da Formación Gehannam (hai 40–41 millóns de anos). Os estratos de Wādī al-Ḥītān pertencen á época do Eoceno medio e contén moitos fósiles de vertebrados nunha área de 200 km². Os fósiles están presentes en gran cantidade e a miúdo mostran unha excelente calidade de conservación. Os fósiles máis conspicuos son os esqueletos e ósos de baleas e vacas mariñas, e documentáronse máis de varios centos destes fósiles. Wādī al-Ḥītān (Val das Baleas) é infrecuente por ter unha concentración tan grande de baleas fósiles (1500 esqueletos de fósiles de vertebrados mariños) nunha área relativamente pequena.
Tirso de Apolonia
Veneración
miniatura|Igrexa de san Tirso en Châteauponsac ([[Francia)]] As reliquias de Tirso foron levadas a Constantinopla. Algunhas delas foron levadas a Francia. De feito, a catedral de Sisteron, nos Alpes de Alta Provenza, está consagrada a Notre-Dame et Saint Thyrse. No século XII tamén se lle dedicou a igrexa de Châteauponsac (na rexión de Lemosín). miniatura|Igrexa [[Arte prerrománica|prerrománica de San Tirso (século IX) en Oviedo (Asturies)]] O seu culto fíxose popular na Península Ibérica desde a Idade Media. Inicialmente coñecido como Santo Tirso, permaneceu así só en Portugal. En España é coñecido como San Tirso, ou Santiso en Galiza e Asturias.
Barán, Barán, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Barán deriva do antropónimo latino (derivado de varus: trenco, de pernas tortas) que sería o posuidor do sitio.
Isaac ben Abba Mari
Sefer haIttur
Isaac comezou a súa actividade literaria aos dezasete anos, cando, por proposta do seu pai, escribiu Shechitah uTerefot, normas para a matanza dos animais e a alimentación da súa carne. Atópase nel unha das primeiras referencias ao mito da árbore dos gansos-percebe.
Impacto
Mentres os talmudistas dos reinos ibéricos e xermánicos, até a época do Tur ", mencionaban a miúdo os Ittur, e autoridades como Rashba, Rosh, Mordechai e varios outros fan referencia a esta obra, logo da aparición e ampla circulación do "Tur" atópase pronto. compartiu o destino de moitos outros códices (como, por exemplo, o "Eshkol") de Avraham ben Isaac, e caeu en desuso. Joseph Caro foi o primeiro que, despois dun longo intervalo, fixo uso do Ittur, pero nin sequera el parece ter toda a obra por diante.
Outros traballos
Isaac tamén escribiu notas marxinais ao "Halakhot" de Alfasi, co título "Me'ah She'arim", que apareceu por primeira vez nunha edición Wilna de Alfasi (1897). Non se conservou rastro do seu comentario a Ketubot, que cita.
Tremeado, Castro, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Tremeado pode estar relaciona do latín (determinado como límite dalgán dominio) ou con  (con moito bulleiro).
A Torre, Castro, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Torre deriva do latín (torre) e tamén podería ser a vila dun señor chamado Turrius.
Kumārajīva
Traducións
De acordo á colección de textos concernentes aos Tripitaka, traduciu 35 obras en 294 volumes, lográndoo en só dez anos. Entre as súas traducións máis salientables están o Sutra do Loto, o Sutra Gran Sabedoría, o Sutra Pequena Sabedoría, o Sutra Vimalikirti, o Sutra Rei Benevolente, o Sutra Amida, as Dez Divisións de Regras Monásticas, os Tratados da Gran Perfección e Sabedoría, os Tratados do Camiño do Medio, o Tratado dos Cen Versos, o Tratado dos Vinte Portóns e o Tratado de Establecemento da Verdade.
A moza que o tiña todo
A moza que o tiña todo (en Luckiest Girl Alive) é un filme de 2022 dirixido por Mike Barker a partir dun guión de Jessica Knoll. Está baseado na novela homónima da propia Knoll, publicada en 2015. Está protagonizado por Mila Kunis, Finn Wittrock, Scoot McNairy, Chiara Aurelia, Justine Lupe, Thomas Barbusca, Jennifer Beals e Connie Britton.
Afonso Reis Cabral
Traxectoria
Comezou a escribir poesía aos 9 anos, publicando o seu primeiro libro de poesía aos 15 anos, Condensação.
Foi dúas veces á Alemaña en camión TIR en busca dunha historia, a primeira delas aos trece anos. Traballou nunha vacaría, nun escritorio de turismo e nun alfarrabista. Traballa tamén como editor freelancer. Nos tempos libres, dedícase á ornitoloxía, fai Scuba Diving e practica boxeo.
Bariz, Castro de Rei de Lemos, Paradela
Bariz é un lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra
Historia
En 1439, Pontevedra contaba con tres hospitais: o Hospital de Santiaguiño do Burgo, para peregrinos pobres, o Hospital Virxe do Camiño para leprosos e, na Moureira, o Hospital dos Gafos, situado na desembocadura do río Gafos. A mediados dese ano, en 1439, D.ª Teresa Pérez Fiota, fixo testamento para fundar un hospital para asistir aos pobres, que se chamaría Hospital do Corpo de Deus, que, co tempo, coñeceríase como Hospital do Corpus Christi e, máis tarde, en 1579, como Hospital San Xoán de Deus. Este hospital sería demolido en 1896 para construír noutra parte da cidade un novo hospital, o Hospital Provincial de Pontevedra.
O segundo e maior hospital da cidade foi o Hospital Montecelo, creado en 1973. Foi inaugurado en maio de 1974 polo entón Ministro de Sanidade, Licinio de la Fuente.
A Xunta de Galicia puxo en marcha a construción en 2020 dun novo hospital para a cidade de Pontevedra e a súa área sanitaria de 300.000 habitantes con máis especialidades que o actual, incluíndo radioterapia, medicina nuclear e coidados intensivos neonatais e pediátricos, e cunha capacidade de 724 camas. O novo hospital de referencia de 10 plantas que se engadirá aos xa existentes chamarase Gran Montecelo.
Zonia Baber
Traxectoria
Comezou a súa carreira como directora de escolas privadas de 1886 a 1888. Despois tomou un posto de profesora na Cook County Normal School (agora Chicago State University), onde foi presidenta do Departamento de Xeografía de 1890 a 1899. Mentres ensinaba, Baber tamén tomou clases de xeoloxía. Obtivo unha licenciatura en ciencias en 1904.
Cando se trataba de ensinar, Baber prefería centrarse no traballo de campo, permitindo aos seus estudantes actuar e descubrir en lugar de memorizar feitos. Os métodos de ensino de Baber aínda se utilizan hoxe en día. ''"O estudante descobre demasiado tarde que o coñecemento normal non relacionado non é poder; que o coñecemento científico único - unificar e relacionar experiencias - é valioso". '' Promoveu excursións e experiencias prácticas en lugar de memorizar feitos e definicións, e tamén traballou para mellorar as axudas de aprendizaxe convencionais. Durante o seu tempo como profesora na Liga Internacional de Mulleres pola Paz e a Liberdade (WILPF), creou un comité de escrutinio de textos para substituír frases e conceptos anticuados ou inadecuados para deter a perpetuación de prexuízos negativos.
Dólar de prata do 400 aniversario de Jamestown
Deseño
Pola súa banda, o reverso, obra de Susan Gamble e Charles Vickers, representa os tres barcos nos que chegaron a Jamestown os seus 105 primeiros colonos británicos: o Susan Constant, o Godspeed e o Discovery.
Produción e comercialización
A súa produción foi de 79.801 moedas na súa condición estándar e 258.802 en versión con acabamento especial (proof), o que fai un total de 338.603 exemplares.
Accepted
Accepted é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Steve Pink e escrito por Adam Cooper, Bill Collage e Mark Perez. Conta a historia dun grupo de estudantes de secundaria que crear unha facultade universitaria falsa logo de seren rexeitados en todas as universidades ás que aplicaron. A historia ten lugar en Wickliffe e nunha universidade ficticia chamada Harmon en Ohio. A rodaxe produciuse nos Ánxeles e Orange, en California na Universidade Chapman.
Margaret Watkins
Traxectoria
Watkins abriu un estudo en Greenwich Village, Nova York, e en 1920 converteuse en editora da publicación anual Pictorial Photography in America. Traballou con éxito como fotógrafa publicitaria para Macy's, J. Walter Thompson Company e Fairfax, converténdose nunha das primeiras fotógrafas en colaborar coas axencias publicitarias. Tamén realizou paisaxes, retratos, nus e naturezas mortas. Durante os seus anos de ensino na escola Clarence White, de 1916 a 1928, contou cun alumnado entre o que se incluía Margaret Bourke-White, Laura Gilpin, Paul Outerbridge, Ralph Steiner e Doris Ulmann.
Estilo antigo de datación e estilo novo de datación
Entón, cando se dá unha data nun libro de historia (ou nun libro antigo), necesitamos saber se está a usar citas "Novo Estilo" ou "Estilo Antigo". Durante o tempo do cambio, a xente daría ambas datas. Aínda hoxe, cando os historiadores escriben sobre un evento naqueles tempos, adoitan dar a data tal e como se usaba naquel momento, pero tamén dan o equivalente moderno para a súa comodidade.