cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Regueiro, O Irixo
No Diccionario Madoz (1849) aínda non aparece a parroquia constituída como tal, e varias das súas aldeas dependían da parroquia de Parada de Labiote.
Universidade Laboral Crucero Baleares
Orixe e localización
Segundo recortes de prensa da época, outra parte deste terreo estaba considerado o mellor da parroquia de Vilaboa, xa que era onde os labregos producían o trigo que deu a fama ao saboroso “pan de Vilaboa”. Os propietarios cederon os seus terreos polo prezo de oito pesetas o metro cadrado. Algúns reclamaron e cobraron máis tarde a 12 pesetas/m².
Zona central
Un gran vestíbulo dá acceso a un amplo salón de actos con patio de butacas e anfiteatro, cun volume de 5800 m³ e capacidade para 1200 persoas. O teito é de piñeiro rubio do Báltico, en forma de quilla de barco, que se prolonga polo amplo vestíbulo. Segundo varios expertos este salón de actos ten unha acústica especialmente boa. Tamén se encontran nesta zona central as oficinas e as dependencias do reitorado. Estas dependencias foron adaptadas ás necesidades de funcionamento do actual centro educativo.
Aulas e talleres
A terceira zona, dedicada toda ela ás ensinanzas, está composta de:
Colexio de mediopensionistas: "Mariñas"
A súa creación responde á necesidade de darlle solución á demanda do alumnado que asiste ás clases pero que non é interno.
Ensinanzas
Os plans de estudos que seguían as universidades laborais establécense en 1957, para a "iniciación profesional" ou "preaprendizaxe" e para o primeiro curso de "aprendizaxe", e un ano despois para os cursos segundo e terceiro.
Xogo de azar
Antigüidade
Os sumerios practicaban o xogo real de Ur, denominado así por acharse pezas do xogo pescudando túmulos reais na cidade sumeria de Ur. O achado fíxoo en 1920 Sir Leonard Wolley, consistindo este en dados con forma piramidal, fichas e dous taboleiros con incrustacións de marquetaría. Os sumerios, e posteriormente os asirios, tamén usaban unha forma antiga de dado de seis caras feito dun óso chamado astrágalo, extraído do calcañar de animais, e que moldeaban para que puidese caer en catro posicións diferentes.
Do século XIX ata hoxe
miniatura|Detalle dunha [[ruleta.]] No século XIX aparecen novos xogos de azar como a ruleta, o póker e a máquina tragamoedas. Se ben a ruleta fora ideada polo matemático francés Blaise Pascal no século XVII con 36 números; a finais do século XIX os irmáns Blanc engadiron o número 0, resultado que supuña a ganancia para a banca. Con esta modificación foi introducida no Casino de Montecarlo e na actualidade séguese a xogar deste xeito en tódolos casinos do mundo.
Antonio Maura
Vida
Durante a etapa liberal, Maura exerceu a xefatura da oposición. Encargado da formación dun novo goberno o 25 de xaneiro de 1907 presidiu o goberno máis longo do réxime constitucional do reinado de Afonso XIII ata o 21 de outubro de 1909. Durante o seu goberno levouse a cabo un amplo programa de reformas lexislativas e executáronse medidas no ámbito social coma o establecemento de institucións de asistencia para os máis desfavorecidos. Non obstante, a súa falta de tacto no mantemento da orde pública coa represión sanguenta dos sucesos revolucionarios da Semana Tráxica de Barcelona (25 de xullo - 2 de agosto de 1909) acabaron bruscamente co seu prestixio e coa súa vida política. O rexeitamento de Maura, coreado pola oposición e pola opinión pública internacional despois do fusilamento de Francesc Ferrer i Guàrdia, levaron a Afonso XIII a forzar a súa renuncia e substituílo polo liberal Segismundo Moret.
Distincións
Ademais de orador extraordinario, foi director da Real Academia Española, e presidente da de Xurisprudencia e Legislación, de Ciencias Morais e Políticas e de Belas Artes de San Fernando. Presidiu a Comisión General de Codificación, materializándose a súa visión de estadista con grandes proxectos lexislativos, a Reforma da Administración e o Goberno en Ultramar, o proxecto de Lei de Reforma da Administración Local etc.
13 de maio
O 13 de maio é o 133º día do ano do calendario gregoriano e o 134º nos anos bisestos. Quedan 232 días para finalizar o ano.
Ruggell
Comunicacións
Para chegar a Ruggell, basta con coller un autobús ou o tren que parte desde Schaan-Vaduz e que chega ata Schellenberg, a poboación máis próxima. Como a cidade é moi pequena, gran parte dela pódese realizar a bicicleta, xa que posúe múltiples carrís bici.
Bussey, Iowa
Demografía
Segundo o censo estadounidense de 2000, a súa poboación era de 450 habitantes. En 2006, estímase unha poboación de tamén 450.
Río Sambre
Percorrido
O Sambre nace no bosque de Cartignies, nas proximidades de Le Nouvion-en-Thiérache, no planalto  de Saint-Quentin (Aisne). Atravesa Hautmont, Maubeuge, Jeumont (en Francia), e logo Merbes-le-Château, Fontaine-Valmont, Lobbes, Thuin, Charleroi, Sambreville, Floreffe (en Valonia, Bélxica), para render á fin as súas augas no Mosa en Namur. O seu curso é de arredor de 180 km (88 km en territorio francés). A conca hidrográfica en Francia é de 1.250 km², e a pendente media de 0,2 ‰. O total da conca abrangue 2.740 km².
BDSM
Historia
Non é ata principios dos 80 cando o movemento BDSM comeza a englobar tamén á cultura heterosexual e lésbica, sendo promotores dese substancial cambio grupos como Samois (organización lésbica americana) e outros.
Palabra de seguridade
A primeira mención constatable do concepto rexístrase a finais de 1992 e refírese a unhas precisións fonéticas aparecidas no círculo activistas alemáns S/M-Szene :
Dominación e submisión
Esta práctica, ao contrario que moitas outras que forman parte do BDSM, non se define cun termo anglosaxón, senón que se deriva do latín e así se coñece tamén nos países anglosaxóns (pola súa abreviatura D/s), á marxe de que estes usen frecuentemente o termo EPE. Algúns estudosos na materia pretenden ver niso unha proba máis das raíces mediterráneas deste tipo de relacións e o seu maior auxe en países do Mediterráneo, respecto dos países anglosaxóns, onde son máis estendidas as relacións S/M. Na D/s empréganse as denominacións de submisa ou submiso, nun caso, e as de Amo - Ama, no outro. A denominación de Dómina ou Mistress (para dominantes femininos), adoita ser máis usada na chamada dominación feminina profesional, máis preto da prostitución especializada que das relacións D/s. Outras denominacións usuais aínda que non tan frecuentes, son escravo/a, Señor/a, Titor/a e Master/Lady. A miúdo desígnanse cunha inicial maiúscula as denominacións do dominante, e en minúscula as de submisas e submisos BDSM: Teoría e Práctica, 1996.
Determinados símbolos propios de relaciónelas D/s, como o colar de submisión e o anel, que na súa orixe se usaban como instrumento de mutuo recoñecemento social (do mesmo xeito que os xestos masónicos na loxa), estendéronse ao longo e ancho da escena BDSM, perdendo parte do seu carácter diferenciador no interior da propia escena e pasando a converterse pouco menos que en símbolos xenéricos do BDSM. Nalgúns casos transcenderon os límites da comunidade e forman parte hoxe en día dalgunhas das expresións populares de moda vangardista.
Servizos profesionais
O mundo da dominación profesional ou da prostitución especializada, adoita recibir un amplo tratamento nos medios de difusión masivos (prensa escrita e TV), ao falar de BDSM. Este tratamento é moi superior en grao ao que representan ditas actividades no global da comunidade. Isto débese, probablemente, á maior dificultade de contactar, entrevistar e gravar a membros non-profesionais, en contraste coa facilidade de acceso aos profesionais e á dispoñibilidade destes a escenificar calquera actividade solicitada polos medios, a cambio da esperada promoción que a difusión do programa puidese significar. O descrito é unha situación válida para case todos os países europeos, incluída especialmente España. TVE emitiu baixo o nome Sexo secreto un documental sobre esa mesma dominación profesional, centrada esta vez en Barcelona. Véxase tamén a epígrafe sobre televisión neste mesmo artigo.
Marcas e tatuaxes
No caso de sinais que non derivan das habituais tatuaxes, atopámonos cunha práctica infrecuente pero curiosamente moi desexada (especialmente en contornos D/s), a xulgar polas manifestacións dos seus practicantes: as marcas. Estas poden ser a lume ou con outros sistemas (escarificación) e adoitan realizarse en estudos profesionais de tatuaxe, con amplas garantías sanitarias. O habitual adoita ser o símbolo do nome da persoa dominante, sexa este unha abreviatura, un ideograma ou calquera outro elemento simbólico. A cerimonia do marcado pode revestir unha singular importancia e acompañarse dunha festa entre os membros da comunidade relacionados coa parella.
Roupa e sinais de código
Por roupa de código adoita entenderse na escena BDSM aquela coa que á maior parte dos seus activistas gústalles identificarse. En determinadas festas e reunións pode pedirse aos asistentes que veñan vestidos dese xeito (código estrito), aconsellarse o vestiario de código ou indicarse que a asistencia non obriga ao código (código libre).
BDSM e psiquiatría
A psiquiatría achegouse ás prácticas BDSM principalmente a través do masoquismo e o sadismo. Nos Estados Unidos, no pasado, ditas fantasías e prácticas eran consideradas patolóxicas. Con todo hoxe día xa non son considerados como tal en si mesmos. Segundo os revisados criterios do DSM-IV a condición patolóxica é determinada polos significativos prexuízos nas esferas social, laboral así como nas outras áreas principais de actividade que deben presentar as fantasías, pulsións sexuais ou actividades para ser considerdas patológicas.
José Zorrilla
Traxectoria
Fuxindo de novo da súa muller, volveu a París en 1851, onde estivo coa súa amante Leila, e viaxou a Londres en 1853, onde o famoso reloxeiro Losada axudoulle a liberalo dos seus inseparables apuros económicos. Despois pasou once anos en México, primeiro baixo o goberno liberal e despois baixo a protección e mecenado de Maximiliano I, pasando 1858 en Cuba.
Literatura
Segundo o seu biógrafo, Narciso Alonso Cortés, era inxenuo coma un neno, bondadoso e amigo de todos, ignorante do valor dos cartos e alleo á política. Era moi independente, do que se sentía moi orgulloso. Di que debía todo ao seu traballo, e que rexeitou lucrativos postos públicos por non sentirse preparado: «Yo temo que nuestra revolución va a ser infructífera para España por creernos todos los españoles buenos y aptos para todo y meternos todos a lo que no sabemos». Na súa obra asoman preocupacións prerrexeneracionistas a pesar do tradicionalismo autoimposto para non desairar ao seu pai.
BDSM
Literatura
Do mesmo xeito que ocorre respecto da historia do BDSM, convén recordar que ao definir a literatura sobre o BDSM non se pode simplificar e recorrer a unha listaxe das obras escritas sobre todas e cada unha das partes que o integran, sadomasoquismo, flagelación, D/s etc. En primeiro lugar esa listaxe seria materia dos artigos sobre cada un deses conceptos, e en segundo lugar faltaría o elemento integrador que dá sentido ao BDSM, o concepto do consenso e a tolerancia activa para cos practicantes doutras variantes. Polo tanto, e pola propia definición de BDSM, non poden buscarse exemplos literarios moito máis atrás da segunda guerra mundial.
Unha peza fundamental é sen dúbida Historia de O, xunto a Retorno a Roissy (Pauline Réage),1954, ademais de 9 semanas e media, de Elizabeth McNeill (1978), Dezemberkind de Leander Sukov (2003, 2004), algunhas obras da escritora Anne Rice (Exit to Eden, The Claiming of Sleeping Beauty (1983), Beauty's Punishment (1984) e Beauty's Release (1985)), Jeanne de Berg  (L'Image, 1956, dedicado a Pauline Réage), a novela Topping from Below de Laura Reese (1999). Máis recentemente, as novelas de Marthe Blau, Submissión e Entre As súas Mans (2005). Algunhas obras da saga GOR , de John Norman. E, naturalmente, todas as obras de Pat Califia, Gloria Brame, do colectivo Samois e moitas do escritor Georges Bataille (Histoire de l'oeil-Historia do ollo-, Madame Edwarda, 1937), así como de Bob Flanagan: Slave Sonnets (1986), Fuck Journal (1987), A Taste of Honey (1990). Unha importante parte do poemário de Pablo Neruda reflicte sentimentos e sensacións derivadas das relacións de EPE ou intercambio erótico de poder.
Un novo subxénero: o BDSM romántico
Un exemplo é Meet Claire Thompson, autora de Slave Girl, Bird in a Cage, Julie's Submission, Closely Held Secrets, Club De Sade, Turning Tricks, Eros, Slave Gamble, Slave Castle, Face of Submission, Jewel Thief, Confessions of a Submissive, Slaves to love, Tracy in chains, The Toy, The Stalker. Un espazo que tamén navegan numerosos outros autores angloamericanos, como JW McKenna (Office Slave I e II, Kept Woman, Naughty Girl, The Politician's Wife, Lord of Avalon, Sold, Controlled, The Hunted, Trackers, Slave Planet, Darkest Hour etc.), Bonnie Hamre, Alice Gaines, Cheyenne McCray e outros, creando a miúdo series con personaxes de ficción BDSM que se repiten a través das súas novelas.
Arte paleolítica
Desde os primeiros descubrimentos de obxectos artísticos paleolíticos, no século XIX, sempre se suscitou o enigma da motivación e o significado desta arte, aínda que parece haber consenso en que se cumpre unha función relixiosa e que a súa temática está intimamente relacionada co medio natural. Queda pendente o feito innegable do seu alto valor estético e artístico: os homes prehistóricos demostraron, nalgúns casos, unha ansia de perfección e un sentido da beleza totalmente comparable á dos artistas doutras épocas históricas.
Antecedentes
Nesta fase da Prehistoria prodúcese a evolución humana ou hominización, desde as formas máis primitivas ata o ser humano moderno e parece que en boa parte da evolución humana hai sinais do que poderían ser antecedentes da Arte.
BDSM
Televisión
Para rematar, algunhas coñecidas series de televisión como O Comisario e CSI gravaron capítulos dedicados monograficamente ás relacións sadomasoquistas ou (con menor frecuencia) xenericamente BDSM.
Dicionario temático
Como toda cultura estruturada, o BDSM ten unha linguaxe propia, un argot, entrelazado de palabras que se usan de forma case exclusiva en devandita comunidade (24/7), palabras de extracción xeral pero de significativa importancia nela (dominante) e palabras cun sentido completamente diferente no seo do BDSM respecto ao resto da sociedade (vainilla).
Pola contra, moitas das palabras que figuran nunha boa parte dos breviarios sobre o BDSM, impresos ou publicados na Rede, pertencen en realidade a un vocabulario máis estendido, que podería definirse como vocabulario sexológico (fisting, choiva dourada, cunnilingus etc.).
Festival Nacional do Cante e Baile Letón
O Festival Nacional do Cante e Baile Letón, xunto cos seus homólogos lituano e estoniano, está incluído na lista de Obras Mestras do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade por parte da Unesco desde o ano 2008.
Monumento á Liberdade
Restauración
O travertino poroso foi esmorecendo progresivamente, e os seus poros enchéronse de feluxe e partículas de area, ennegrecendo o monumento e proporcionando un hábitat para pequenos organismos, coma musgos e liques. Así mesmo, compoñentes metálicos causaron eflorescencia na pedra. . O mantemento irregular e os pouco habilidosos traballos de restauración realizados contribuíron tamén á erosión do monumento. Para evitar un estrago maior, durante a restauración levada a cabo no ano 2001 as suxeicións foron substituídas por recheo de poliuretano, ademais, aplicouse ao monumento repelente contra a auga. Determinouse tamén que o mantemento do mesmo deberíase levar a cabo cada dous anos.
Sempre en Galiza
Adro
Castelao realizou algunhas modificacións ó texto dos artigos, na maior parte de tipo lingüístico ou de estilo.
Libro I
O libro xira arredor do problema político galego e da súa resolución, a consideración de Galicia como nación e o repaso do posicionamento dos diferentes grupos políticos ante o problema nacional e analiza as vantaxes dunha república federal, a historia do galeguismo e do Estatuto.
Libro IV
Este libro non figuraba na primeira edición senón que foi engadido na segunda edición (1961) con textos escritos por Castelao entre 1947 e 1948, tralo seu paso polo goberno de José Giral e a súa volta á Arxentina desilusionado coa situación política. Os sete capítulos do libro céntranse no federalismo. No capítulo primeiro inclúe o comezo do discurso Alba de groria pronunciado no Teatro Argentino de Buenos Aires o 25 de xullo de 1948.
Pierre Simon Laplace
Obra
Atento aos descubrimentos de nebulosas realizados por William Herschel en Inglaterra, Laplace pensou que o colapso gravitatorio dunha nebulosa podería ter dado orixe á formación do Sol e que o material que orbitaba arredor do Sol podería condensarse para formar unha familia de planetas. Esta teoría explicaba de maneira natural que todos os planetas orbiten arredor do Sol no mesmo sentido (de oeste a leste) e que as súas órbitas estean nun mesmo plano. Herschel concordou con esta idea e xeneralizouna para explicar a formación e evolución de todas as estrelas e de sistemas estelares.
The Colour of Magic
Resumo
O desexo dos krulianos é descubrir o xénero da Gran A'Tuin, a tartaruga xigantesca que leva o Discworld polo espazo. Para iso construíron unha cápsula espacial para lanzar sobre o bordo e propoñen sacrificar a Rincewind e a Twoflower para conseguir a sorriso do Destino para ter boa sorte na misión de descubrilo sexo da tartaruga. En cambio, Rincewind e Twoflower secuestran a cápsula nunha tentativa de escaparse e acábanse proxectados fóra do Discworld eles sós.
Arrecife Kingman
Ás veces, a súa franxa costeira pode chegar a tres quilómetros de circunferencia, con todo o punto máis alto do arrecife é dun metro sobre o nivel do mar, polo que o arrecife se atopa case permanentemente mollado ou alagado o que supón un gran risco para o tráfico marítimo. Non ten recursos naturais, está deshabitado e non xera ningún tipo de actividade económica. O arrecife contén unha profunda lagoa interior que foi usada en 1937 e 1938 como unha estación intermedia entre Hawai e a Samoa Americana polos hidroavións da aeroliña Pan Am. A finais dos anos 30, Pan American planeou ancorar un hotel flotante en Kingman e usar o arrecife como unha parada para os seus hidroavións no seu camiño cara a Nova Zelandia pero a idea foi abandonada.
Armeses, Maside
San Miguel de Armeses é unha parroquia do concello de Maside na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 260 habitantes, deles 110 eran homes e 150 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Miño de Medinaceli
Miño de Medinaceli é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 81 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 56,25 km².
Brisbane Broncos
Estadio
O estadio Lang Park (chamado Suncorp Stadium por razóns de patrocinio) ten capacidade para acoller 52.500 seareiros nas bancadas. Os Queensland Reds do torneo Super Rugby tamén xogan neste estadio, de xeito que os dous equipos teñen que compartilo.
Landry
O antropónimo Landry pode estar referido a:
A Serra, O Burgo, Muras
A Serra é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (3 homes).
Arvicolinos
Características
miniatura|esquerda|250px|Cranios de Myodes glareolus. Nótese o característico deseño dos seus molares. A característica máis sinxela para identificarmos un arvicolino é polos seus dentes molares, que tienen cúspides prismáticas en forma de triángulos alternos. Estes molares son de coroa moi elevada (hipsodontes) e de crecemento continuo, moi ben adaptados á dieta herbívora, xa que as principais plantas das que se alimentan conteñen importantes cantidades de substancias abrasivas, como os fitólitos; os dentes desgástanse pola abrasión durante a vida adulta do animal, e crecen continuamente contrarrestando así o seu continuo desgaste.
Bernhard Weisser
Weisser é un especialista en numismática da Antigüidade, especificamente da Magna Grecia. As súas investigacións céntranse en aspectos como as moedas provinciais romanas e as cuñaxes dos Partos, así como nos achados monetarios de Priene e de Mileto.
Traxectoria
No ámbito docente, Weisser, foi profesor visitante da American Numismatic Society en 2007 e desde 2009 ocupa un posto como profesor de Arqueoloxía Clásica no Instituto Winckelmann da Universidade Humboldt de Berlín.
Ministerio de Sanidade de España
O actual ministro de Sanidade é José Miñones.
Gleisi Hoffmann
En 1987, iniciou a graduación en Dereito da Facultade de Dereito de Curitiba e, a continuación, obtivo especialización en Xestión de Organizacións Públicas e Administración financeira na Asociación Brasileira de Orzamento público e na Escola Superior de Asuntos Fazendários do Ministerio de Facenda.
Hina Rabbani Khar
Hina Rabbani Khar (حنا ربانی کھر, کھر‎) nada en Multán o 19 de novembro de 1977, é unha política paquistaní.
Traxectoria
Estudou Empresariais na Universidade de Lahore de Ciencias da Administración e na Universidade de Massachusetts Amherst antes de ingresar na política como membro da Asemblea Nacional en 2002, representando á liga Musulmá de Paquistán (Q) e converténdose en ministra subalterna responsable da política económica baixo o primeiro ministro Shaukat Aziz. En 2009, tras cambiar de partido e gañar a reelección co Partido do Pobo Paquistaní, foi nomeada viceministra de finanzas e asuntos económicos e ese mesmo ano converteuse na primeira muller en presentar o orzamento ante a Asemblea Nacional.
Picafollas europeo
Etimoloxía
O nome binominal da especie é de orixe grego; Phylloscopus vén de phyllon/φυλλον, 'folla' e skopeo/σκοπεω, 'ollar', xa que o xénero comprende especies que pasan moito tempo alimentándose nas árbores, mentres que collybita é unha corrupción da palabra kollubistes, "cambiador de moedas", relacionando o canto desta especie co tinguilear das moedas.
Territorio
O macho é bastante territorial durante a tempada de reprodución, comunmente cun núcleo territorial cun raio de 20 metros, que é feramente defendido doutros machos. Outras aves pequenas tamén poden ser atacadas por eles. O macho é curioso e ousado, atacando calquera depredador perigoso como os armiños, se se achegan ao niño, ou os gaios. O seu canto, efectuado desde un punto prominente e favorable, parece usalo para advertir que estableceu un territorio e para contactar coa femia, en lugar de como unha estratexia de coidado paternal.
Alimentación
Como a maioría dos picafollas do Vello Mundo, esta pequena ave é insectívora, movéndose bulideiramente a través da follaxe ou voando brevemente. Entre os insectos rexistrados como alimento dos picafollas están principalmente as moscas, de máis de 50 familias, xunto con outros invertebrados pequenos e medianos. Tamén consome os ovos e as larvas de bolboretas e outros lepidópteros, especialmente as de Operophtera brumata. Estimouse que o picafollas necesita tomar alimento equivalente a un terzo do seu peso en insectos diariamente, e case come constantemente no outoño para acumular graxa extra como combustible para o voo migratorio.
Fritz Ulysse Landry
Traxectoria
En 1869 fundou na súa localidade natal unha escola de deseño profesional (a actual Ecole des arts et métiers), onde exerceu a docencia ata 1892.
Joan Martí i Trenchs
Traxectoria
No aspecto político, foi delegado da Unió Catalanista os anos 1901 e 1904.
Antonina Matvienko
Vocalista
En 2007, gravou a súa primeira canción, "Не метелиця лугом стелиться." (en galego: Unha bolboreta camiña nun prado de herba dobrada).
Susana Ruiz Cerutti
Traxectoria
Gañou dúas veces o premio Konex: no 1998 e 2008, na categoría Diplomacia.
Ectotermia
Numerosos organismos ectotermos son tamén poiquilotermos. Porén isto non é xeral; popr exemplo os peixes de mar son ectotermos homeotermos: en efecto, a súa temperatura corporal varía moi pouco porque está regulada pola estabilidade térmica do seu medio mariño.
Métodos para estabilizar a temperatura corporal
miniatura|300px|[[Crocodilo do Nilo quecéndose en terra.]]
Real Sociedad Deportiva Alcalá
Himno
(Pódese escoitar no seguinte enlace: HimnoAlcala.mp3)
Felix Mendelssohn
Madurez prematura
miniatura|esquerda|O verán de [[1825, a familia Mendelssohn trasladouse a unha mansión no número 3 de Leipzigerstraße, nos arredores de Berlín (vista da casa en 1900).]] Durante ese verán, a familia Mendelssohn trasladouse ao seu novo domicilio nunha mansión situada nos arredores de Berlín, no número 3 de Leipzigerstraße. Este lugar foi fonte de inspiración de moitas obras do mozo Felix e tamén foi o centro social e musical de Berlín. Na parte posterior do edificio existía un xardín duns sete acres, que orixinariamente formara parte do coto de caza de Frederico II o Grande. No centro do xardín e en sitio privilexiado, había unha pérgola pintada ao fresco con «capacidade para varios centos de persoas», que permanecía aberta no verán e era pechada con cristais no inverno, e convertíase en teatro e salón de concertos. A estas veladas musicais en casa dos Mendelssohn asistiron algunhas personalidades moi notables da época, como Alexander von Humboldt, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Johann Gustav Droysen, Ignaz Moscheles, Friedrich August Rosen, Heinrich Heine ou Adolf Bernhard Marx, entre outros.
Weber e Goethe
miniatura|Mendelssohn coñeceu a [[Johann Wolfgang von Goethe o 6 de novembro de 1821 e o poeta quedou enormemente impresionado con el.]] En 1821 o mozo Felix vira a ópera Der Freischütz (O Cazador furtivo) de Carl Maria von Weber e mostrouse admirado con ela. A influencia de Weber foi decisiva na vocación profesional do mozo Mendelssohn e o talento literario deste foi tan precoz como o seu xenio musical. O 6 de novembro do mesmo ano, o seu mestre Zelter levouno a visitar a Johann Wolfgang von Goethe, de 72 anos, a Weimar. O mozo músico, logo, escribiu á súa nai unha carta sobre o poeta:
Düsseldorf, Leipzig e Berlín
miniatura|Acuarela de Mendelssohn de [[1836, representando a Gewandhaus.]] Tras a morte de Zelter en 1832, Mendelssohn tiña algunhas esperanzas de facerse co seu posto de director da Singakademie de Berlín. Con todo, foi derrotado por Karl Rungenhagen tras unha votación en xaneiro de 1833. Isto puido deberse á mocidade de Mendelssohn e o medo ás posibles innovacións; tamén algúns sospeitaron que puido ser debido á súa liñaxe xudía. Logo deste rexeitamento, Mendelssohn dividiu a maior parte do seu tempo profesional durante os seguintes anos entre Inglaterra e Düsseldorf, onde foi designado como director musical en 1833 cun bo soldo. Na primavera daquel ano dirixiu o Lower Rhein Music Festival, comezándoo cunha representación do oratorio de Georg Friedrich Händel Israel en Exipto baseado na partitura orixinal que atopara en Londres. Este feito pode ser considerado como o principio dun renacemento de Händel en Alemaña iniciado por Mendelssohn, do mesmo xeito que espertara de novo o interese por Bach. Mendelssohn traballou co dramaturgo Karl Leberecht Immermann para mellorar as normas de teatro locais e fixo a súa primeira aparición como director de ópera na produción de Immermann de Don Giovanni de Mozart a finais de 1833, cando se mostrou resentido ante as protestas da audiencia sobre o custo da entrada. Felix Mendelssohn xa era considerado, pois, un músico profesional. A pesar de desempeñar un gran labor, tivo problemas co intendente da cidade. Debido a iso e á súa frustración nas súas obrigacións cotiás en Düsseldorf e o seu provincialismo, dimitiu do seu cargo a finais de 1834 «antes que someterme a intrigas e mezquindades». Pesou na decisión o feito de que recibira ademais unha invitación para dirixir en Leipzig.
Obras corais
A máis abertamente romántica Die erste Walpurgisnacht (A primeira noite de Walpurgis), un arranxo para coro e orquestra dunha balada de Goethe describindo os rituais pagáns dos druídas nas montañas Harz nos comezos do cristianismo, é sorprendentemente diferente. Esta destacable partitura foi vista polo estudoso Heinz-Klaus Metzger como unha «protesta xudía contra a dominación do cristianismo».
Cancións
Nun principio algunhas das cancións escritas por Fanny Mendelssohn apareceron baixo o nome do seu irmán; isto foi debido en parte ao prexuízo da familia e en parte ás súas propias deficiencias.
Edgar de Wahl
Servizo militar
197px|right|thumb|Edgar de Wahl cun uniforme da mariña rusa en 1914. En 1892, de Wahl ofreceuse como voluntario para servir na Armada rusa. Durante o seu servizo, de Wahl viaxou cumpridamente, visitando as illas do Caribe e os Estados Unidos, entre outros. A principios de 1894, recibiu o rango de mitchman e retirouse pouco despois. ​ No verán de 1904, Wahl foi chamado ao servizo activo novamente. Serviu na Frota do Báltico ata outubro de 1905. Ao mesmo tempo, non participou nas batallas da Guerra ruso-xaponesa.
Últimos días e morte
Wahl morreu ás tres da tarde o 9 de marzo de 1948. ​ Foi enterrado o 14 de marzo no cemiterio Alexander Nevsky en Talín. ​ En 1996, os restos de De Wahl foron enterrados de novo no cemiterio señorial de Pajus, onde tamén se atopa a capela da familia De Wahl.
Antecedentes
Con todo, De Wahl non se adheriu de forma definitiva ao esperanto, senón que comezou a procura dun novo idioma artificial. Paul Ariste indica as razóns polas que o fixo:
Propagación
En 1949, despois da morte de De Wahl, o occidental pasou a chamarse interlingue para eliminar a referencia a Occidente e facer que o idioma fose máis internacional. Segundo Pekka Erelt, o nome relacionado con "Occidente" da lingua retardou a súa expansión no bloque do Leste. Despois do cambio de nome do idioma, a Occidental-Unión converteuse na Interlingue-Union como o é hoxe. A asociación ten a súa propia academia e a revista Cosmoglotta segue sendo publicada pola asociación.
Piñeiro, Maside
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
Ariete
Clases
Algúns arietes non eran propulsados con cordas ou cadeas, senón que no seu lugar se apoiaban sobre vigas. Isto daba aos arietes un percorrido moito maior, de xeito que puidesen acadar unha maior velocidade antes de golpear o seu obxectivo, e polo tanto que fosen máis destrutivos. Este tipo de ariete foi usado por Alexandre o Grande e descrito por Marco Vitruvio.
Roberto I de Dreux
Matrimonios e descendentes
Casou con Inés de Garlande, filla de Anselmo de Garlande, conde de Rochefort, en 1140. Deste matrimonio naceu un fillo: Casou, en segundas nupcias, en 1144, con Harvisa de Évreux, filla de Gautier de Évreux. Deste matrimonio naceu: Volveu a casar, por terceira vez, en 1152, coa condesa Inés de Braine. Deste matrimonio naceron:
David Otero
David Otero Fernández, nado en Santiago de Compostela o 27 de decembro de 1946, é un escritor galego.
Maria Lea Pedini Angelini
Traxectoria
En 1998 recibiu do entón Presidente de Italia Óscar Luigi Scalfaro a Orde do Mérito da República Italiana.
Galatasaray Spor Kulübü
250px|miniatura|Seareiros no estadio Ali Sami Yen O Galatasaray Spor Kulübü é un club deportivo turco de Istambul, fundado en 1905 por Ali Sami Yen. O seu equipo de fútbol actualmente compite na Superliga de Turquía e o seu campo é o estadio Ali Sami Yen, con capacidade para 23.785 espectadores. O equipo de baloncesto é coñecido por motivos de patrocinio como Galatasaray Medical Park.
Gustav Mahler
Anos de estudante
Bernhard Mahler apoiou as ambicións do seu fillo de ter unha carreira musical, e concordou en que o rapaz debía tentar conseguir unha praza como alumno no Conservatorio de Viena. O renomeado pianista Julius Epstein escoitou ao mozo Mahler e aceptouno para o curso 1875-76. Realizou importantes progresos nos seus estudos pianísticos con Epstein e gañou premios ao final de cada un dos seus dous primeiros anos. Para o seu último curso, o 1877-78, concentrouse na composición e a harmonía con Robert Fuchs e Franz Krenn. Poucas das composicións do período de estudante de Mahler sobreviviron; a maioría foron abandonadas cando se sentiu insatisfeito con elas. Destruíu un movemento sinfónico que preparara para un concurso, logo do seu rexeitamento desdeñoso por parte do autocrático director Joseph Hellmesberger polos erros de copia. Mahler puido ter adquirido a súa primeira experiencia como director coa orquestra de alumnos do conservatorio, en ensaios e interpretacións, aínda que parece que o seu papel principal nesta orquestra foi o de percusionista. miniatura|Mahler tivo influencia de [[Richard Wagner durante os seus anos de estudante, e posteriormente converteuse nun destacado intérprete das súas óperas.]]
Primeiros traballos
De xuño a agosto de 1880, Mahler tivo o seu primeiro traballo profesional como director, nun pequeno teatro de madeira na cidade termal de Bad Hall, ao sur de Linz. O repertorio era exclusivamente de operetta; foi, en palabras de Carr "un traballo un pouco deprimente", que Mahler aceptou porque Julius Epstein díxolle que pronto se abriría camiño. En 1881, estivo comprometido durante seis meses (de setembro a abril) no Landestheater en Laibach (hoxe Liubliana, en Eslovenia), onde a pequena pero enxeñosa compañía estaba preparada para afrontar obras ambiciosas. Alí, Mahler dirixiu a súa primeira grande ópera, Il trovatore de Verdi, unha das dez óperas e numerosas operetas que presentou durante a súa estadía en Laibach. Despois de completar este compromiso, Mahler regresou a Viena e traballou a tempo parcial como mestre do coro no Carltheater da capital austríaca.
Aprendiz de compositor
miniatura|Gustav Mahler na época na que compuxo a súa Primeira Sinfonía. Nos primeiros anos da carreira como director de Mahler, a composición foi unha actividade de tempo libre. Entre os postos ocupados en Laibach e Olmütz traballou en arranxos de versos de Richard Leander e Tirso de Molina, logo recompilados como o Volume I de Lieder und Gesänge ("Cancións e arias). O primeiro ciclo de cancións orquestral de Mahler, Lieder eines fahrenden Gesellen, composto en Kassel, estaba baseado nos seus propios versos, aínda que o primeiro poema, "Wenn mein Schatz Hochzeit macht" ("Cando o meu amor convértese en esposa") segue de preto o texto dun poema do Wunderhorn. As melodías da segunda e cuarta cancións do ciclo foron incorporadas na súa Primeira Sinfonía, que Mahler finalizou en 1888, no momento culminante da súa relación con Marion von Weber. A intensidade dos sentimentos de Mahler reflíctese na súa música, que orixinalmente estaba escrita como un poema sinfónico de cinco movementos cun programa descritivo. Un deses movementos, "Blumine", posteriormente descartado, estaba baseado nunha pasaxe da súa obra temperá Der Trompeter von Säckingen. Logo de finalizar a sinfonía, Mahler compuxo un poema sinfónica de vinte minutos, Totenfeier ("Ritos funerarios"), que posteriormente converteríase no primeiro movemento da súa Segunda Sinfonía.
Director da Hofoper
miniatura|A Hofoper de Viena (hoxe Staatsoper), representada en 1898 durante a dirección de Mahler. Mentres agardaba pola confirmación do seu posto polo Emperador, Mahler compartiu os labores de director residente xunto con Joseph Hellmesberger (fillo do antigo director do Conservatorio) e Hans Richter, un intérprete internacional renomeado da obra de Wagner e o director orixinal do ciclo do Anel en Bayreuth en 1876. O director Wilhelm Jahn non consultara a Richter sobre o nomeamento de Mahler; este, sensible coa situación, escribiulle unha carta de cortesía expresando a súa inquebrantable admiración polo vello director. Posteriormente, os dous rara vez estiveron de acordo, mais mantiveron as súas discrepancias en privado.
Enfermidade e morte
O 22 de maio de 1911 Mahler foi enterrado no cemiterio de Grinzing, como pedira, baixo unha lápida inscrita tan só co seu nome porque "quen veña buscarme saberá quen son e o resto non necesitan saber". Alma, obedecendo as indicacións dos médicos, ausentouse, mais entre os presentes no funeral relativamente ausente de pompa estaban Arnold Schönberg (cuxa coroa describía a Mahler como "o Santo Gustav Mahler"), Bruno Walter, Alfred Roller, o pintor secesionista Gustav Klimt, e representantes de moitos dos grandes teatros de ópera europeos. The New York Times, informou da morte de Mahler, describíndoo como "unha das grandes figuras musicais da súa época", mais discutiu as súas sinfonías principalmente en termos da súa duración, por certo esaxerando a duración da súa Segunda Sinfonía en "dúas horas e corenta minutos". En Londres, o obituario de The Times dixo que a súa dirección era "máis lograda que a de calquera home, excepto Richter", e que as súas sinfonías eran "sen dúbida interesantes na súa unión da riqueza orquestral moderna cunha simplicidade melódica que frecuentemente achegouse á banalidade", a pesar de que era demasiado cedo para xulgar a súa valía final.
Obra
A obra compositiva de Gustav Mahler está composta case en exclusiva por obras nos xéneros sinfónico e cancións. Nos seus anos de xuventude tentou escribir unha ópera e obras instrumentais, aínda que todo o que sobreviviu musicalmente desa época é un único movemento dun cuarteto con piano composto en torno a 1876-78. A partir de 1880 Mahler era un director de orquestra profesional cuxas actividades como compositor debían adaptarse a concertos e compromisos teatrais. Con todo, nos seguintes 30 anos compuxo un total de nove sinfonías e bosquexou unha décima, varios ciclos de cancións orquestrais e moitas outras cancións con acompañamento de piano ou orquestra. As súas sinfonías están escritas xeralmente nunha escala expansiva, e requiren un gran número de efectivos na orquestra, e encóntranse entre as máis longas do repertorio de concerto. Moitos dos manuscritos de Mahler encóntranse nos arquivos do Centro Arnold Schoenberg e na Sociedade Internacional Gustav Mahler, ambas na capital austríaca.
A voz na orquestra
Son dez as sinfonías do seu catálogo, se ben a última (Décima Sinfonía) quedou inacabada á súa morte. De elas, as números 2, 3, 4 e 8 —a que lle concedeu en vida o único sonado triunfo na súa estrea— inclúen a voz humana, amplificando ata extremas consecuencias o complexo modelo coral de Beethoven na última parte da súa Novena Sinfonía.
Soniko-dB
Soniko-dB foi un dúo galego de disk jockeys formado por DJ Goro e DJ Christian (posteriormente coñecido como Christian Soniko).
Gustav Mahler
Estilo musical
A unión de canción e forma sinfónica na música de Mahler é, dende o punto de vista de Cooke, orgánico:
José María Vidal González
José María Vidal González, falecido en Pontevedra o 19 de outubro de 1904, foi un político galego.
Soniko-dB
Discografía
Como D-Dilleis:
Ignacio González González
Presidente da Comunidade de Madrid
Tomou posesión do cargo o 26 de setembro dese mesmo ano (nos días previos exerceu a presidencia en funcións) converténdose no cuarto Presidente da Comunidade de Madrid. Foi criticado por chegar ao cargo sen pasar polas urnas como os seus antecesores.
Gustav Mahler
Renacemento moderno
Deryck Cooke sostén que a popularidade de Mahler intensificouse cando xurdiu unha nova xeración de amantes da música na posguerra, non contaminada pola "anticuada polémica do antirromanticismo" que afectara á reputación de Mahler no período de entreguerras. Nesta época máis liberada, o entusiasmo por Mahler expandiuse mesmo a lugares —España, Francia, Italia—que durante moito tempo resistíranse a el. A explicación máis simple de Robert Carr para o rexurdimento de Mahler na década de 1950 "foi a gravación de longa duración [a principios da década de 1950] máis que o Zeitgeist o que fixo posible un avance integral. As obras de Mahler volvéronse accesibles e repetibles na casa". Nos anos seguintes ao seu centenario en 1960, Mahler axiña converteuse nun dos compositores máis interpretados e gravados, e tense mantido en gran medida así. En Gran Bretaña e outros lugares, apunta Carr, o alcance das interpretacións e gravacións de Mahler substituíron unha relativa escaseza por un exceso, creando problemas de exceso de familiaridade. Harold Schonberg comenta que "é difícil pensar nun compositor que esperte tal lealdade", e engade que "unha resposta de algo menos que éxtase ante as sinfonías de Mahler traerá [ao crítico] longas cartas de furiosa denuncia".
Catedral de Aquisgrán
Galería
Catedral de Aquisgrán
Gustav Mahler
Mahler como director de orquestra
miniatura|esquerda|Caricatura de 1901 da revista humorística Fliegende Blätter do estilo de dirixir de Mahler. Durante a súa vida, Mahler tivo un amplo recoñecemento pola súa faceta como director de orquestra, principalmente durante o seu período ao mando da orquestra do Hofoper, entre 1897 e 1907. Dito recoñecemento superou mesmo ao obtido pola súa labor como compositor, debido á falta de comprensión por parte do público que sufriu as súas obras.
Cacheira
A cacheira, ou cachaza, cachola ou cachucha, é como se denomina á cabeza do porco, despois de despezado, cando está salgada. É un dos ingredientes do cocido, especialmente do cocido galego.
Manuel Lueiro Rey
Traxectoria
Foi fillo de Albino Lueiro Soto, mestre, e mais de Adelaida Rey Couto. Aínda que naceu en Fornelos de Montes, por destino do pai, foi vivir ao Grove cando contaba con sete anos de idade. Con doce anos comezou a traballar nunha forxa, e aos 18 comezou a colaborar co periódico pontevedrés El País, que dirixía Roberto Blanco Torres.
Dorcatragus megalotis
O Dorcatragus megalotis é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
Status
O único grupo de cría en catividade do beira está na Al Wabra Wildlife Preservation, no concello de Al Shahaniya, Qatar, onde se reproduce con éxito e o número de espécimes alcanzou un máximo de 58 en 2005.
A Fonte, Labrada, Abadín
A Fonte é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Richard Stallman
Richard Matthew Stallman, tamén coñecido polas súas iniciais RMS, nado o 1953 en Manhattan, é unha das figuras máis significativas do movemento do software libre a nivel internacional, e a miúdo é apodado o gurú do software libre.
Fernando Iglesias
Fernando Iglesias Mouta, nado en Vilagarcía de Arousa en 1967, é un autor de banda deseñada galego coñecido artisticamente como Kohel.
Megareo
Crese que a súa esposa foi Mérope, que lle deu varios fillos. Entre estes destacan Timalco e Evipo, e segundo outra tradición, Hipómenes. Timalco morreu a mans de Teseo. Evipo morreu devorado polo León de Citerón, e Megareo ofreceu ceder o reino e a man da súa filla Evecme a quen conseguise matar o león, cousa que puido lograr Alcátoo (ou Alcatos, fillo de Pélope), quen o sucedeu no trono. E Hipómenes venceu a Atalanta nunha carreira e casou con ela.
King Kong (filme de 1933)
Equipo
A actriz protagonista foi a canadense Fay Wray, quen alcanzou o éxito en 1928 con The Wedding March, dirixida polo austríaco Erich von Stroheim.
Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil
Situado no centro da cidade de París, o festival celébrase durante 10 días de maneira ininterrompida, estreando arredor de 50 novos filmes dirixidos por unha ou máis mulleres. O festival tamén ofrece clases de cinema, foros temáticos e debates. A competición está aberta a mulleres de todo o mundo que teñan feito unha longametraxe, curtametraxe ou documental. O seu traballo é xulgado por 6 profesionais do cinema.
Río Büyük Menderes
Nace no altiplano de Anatolia, preto de Dinar (antiga Apamea). Recibe diversos afluentes como o Kufi Çayi, o Banaz Çayi e o Çuruk Su (antigo Licos, grego Λύκος Lykos). Pasa polas ruínas de Magnesia do Meandro e desemboca no mar Exeo a uns 10 km ao sur de Balat, a antiga Mileto (medieval Palatia). Os seus sedimentos fixeron avanzar a costa considerabelmente (uns cantos metros cada ano). miniatura|dereita|275px|Colmatación da baía de Mileto polo río Meandro durante a Antigüidade
Satakunnankatu, Tampere
Satakunnankatu (en galego rúa de Satakunta) é unha transitada rúa do centro da cidade de Tampere, en Finlandia. Trátase dunha das principais rúas da cidade. Discorre de leste a oeste, comezando nas proximidades da catedral de Tampere, ao leste do Tammerkoski, cruzándoo por Satakunnansilta, xa na beira oeste dos rápidos atravesa os barrios de Finlayson e Tamerkoski ata Amuri, onde finaliza ao chegar a Pirkankatu.
A Canda, Piñor
Patrimonio
Pazo de Vilariño, do século XVI. De planta rectangular con dous pisos e cunha torre almeada. A fachada ten un muro almeado con porta de arco de medio punto con dous escudos das armas dos Mosquera, Sotomaior, Andrade e López. Ten unha capela, pombal e unha fonte de 1680.
Destiny Chukunyere
Biografía
O 11 de xullo de 2015, Chukunyere gañou a final nacional maltesa no Mediterranean Conference Centre na Valeta. Ela representou a Malta no Festival de Eurovisión Júnior 2015, en Sofía, Bulgaria o 21 de novembro de 2015. Chukunyere gañou a final nacional coa canción de Aretha Franklin "Think". O 21 de novembro gañou o festival europeo coa canción "Not My Soul" con 185 puntos, rompendo o récord de puntos conseguido por España no Festival de Eurovisión Júnior 2004 con María Isabel e a súa canción "Antes muerta que sencilla".
Santa Catarina, Brasil
Economía
A economía básase na industria (téxtil, cerámica, maquinas e equipamentos, motores eléctricos), na extracción mineral (minas de arxila, fosfato, carbón e cuarzo), na pesca e na agroindustria: o estado é un importante exportador brasileiro de carnes de polo e de porco, in natura o industrializada. Finalmente, a súa agricultura tamén é importante: é o principal produtor brasileiro de mazá e doutras froitas de clima frío, ademais de producir tamén millo.
Río Columbia
O río foi nomeado así polo capitán norteamericano Robert Gray que lle deu o do navío Columbia Rediviva, o 11 de maio de 1792, por ser o primeiro occidental que entrou nel, mentres exploraba o noroeste do Pacífico. O río Columbia foi cartografiado por vez primeira enteiramente en 1814 por David Thompson.
Afluentes
Os tributarios máis importantes do Columbia, ordenados polo seu caudal, son:
Maria Ubach Font
Maria Ubach Font, nada na Massana o 14 de xuño de 1973, é unha diplomática e política andorrana, ministra de asuntos exteriores desde xullo de 2017.
John Kendrew
Traxectoria
Durante os anos da guerra, interesouse nos problemas bioquímicos e decidiu traballar nas estruturas das proteínas.
Investigacións científicas
Adxunto de Max Ferdinand Perutz no Laboratorio de Bioloxía Molecular do Britain's Medical Research Council, colaborou con el no estudo da estrutura das proteínas dos glóbulos vermellos, realizando investigacións paralelas ás de Perutz sobre a proteína muscular denominada mioglobina. Os diagramas de difracción de raios X nas cadeas peptídicas que constitúen a molécula da mioglobina e na cal fixáronse previamente átomos pesados de ouro ou mercurio, permitíronlle dilucidar a estrutura espacial desta molécula en 1959. En 1962 compartiu con Perutz o Premio Nobel de Química por estes traballos.
Sith
Introdución
A vantaxe que posúen os Sith sobre os Jedi é que os primeiros utilizan o Lado Escuro e non o Lado Luminoso da Forza. E sucede que o Lado Escuro outorga poder máis fácil e rapidamente, debéndose isto a que é máis doado odiar que acougar o odio. Pero a súa vez, os Sith teñen unha desvantaxe, que é que o poder pódese volver en contra deles, volvéndoos tan malvados, egoístas, egocéntricos, tiranos e desapiadados que terminan sen ter absolutamente ningún ser querido excepto, obviamente, eles mesmos, por iso é moi común que un aprendiz traizoe ao seu mestre.
Miocito
Terminoloxía
A microestrutura infrecuente das células musculares fixo que se lle deran denominación especiais ás súas partes. Na táboa indícanse eses termos e a súa equivalencia cos termos citolóxicos xerais:
Vitaly Scherbo
Traxectoria
En Atlanta Scherbo non tivo unha actuación tan destacada, mais aínda así gañou catro medallas de bronce. Na competición indivual acabou por detrás do chinés Li Xiaoshuang (ouro) e do ruso Alexei Nemov (prata).
Vida privada
En decembro de 1991, Scherbo casou coa súa moza Irina, coa que tivo unha filla, Kristina, nada en 1993.
En 2017 foi acusado por Tatiana Gutsu de violala en 1991.