cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ácido araquidónico
Crecemento muscular
O ácido araquidónico comercialízase como un suplemento que favorece o anabolismo muscular nos culturistas. Os estudos preliminares mostran unha mellora coa suplementación nas características musculares, e unha redución no repouso dos niveis de IL-6 (un regulador central da inflamación). Pero son necesarios máis estudos.
Omnívoro
Os animais omnívoros son aqueles que se alimentan tanto de animais como de plantas.
Coral Terra Nosa
O Coral Terra Nosa foi unha agrupación coral que se fundou en Bos Aires en 1946 no seo da colonia galega. En 1951 integrouse no Centro Orensano e desapareceu en 1964.
Guam
Antes da segunda guerra mundial, Guam era unha das cinco xurisdicións estadounidenses no Océano Pacífico, xunto coa Illa Wake en Micronesia, Samoa Americana e Hawai na Polinesia e Filipinas. O 8 de decembro de 1941, horas despois do ataque a Pearl Harbor, Guam foi capturada polos xaponeses, que ocuparon a illa durante dous anos e medio. Durante a ocupación, os guamaneses foron sometidos a traballos forzados, encarceramentos, torturas e execucións.. As forzas estadounidenses recuperaron a illa o 21 de xullo de 1944, que se conmemora como o Día da Liberación. Dende os anos 60, a economía de Guam foi apoiada principalmente polo turismo e exercito americano, para o que Guam é un importante activo estratéxico.
A viaxe de Magalhães a Guam
O primeiro europeo en viaxar a Guam foi o navegante portugués Fernão de Magalhães, navegando para o Rei de España, cando avistou a illa o 6 de marzo de 1521, durante a circunnavegación do globo da súa frota. Cando Magalhães chegou a Guam, foi recibido por centos de pequenas canoas que parecían estar voando sobre a auga, debido á súa considerable velocidade. Estas canoas estabilizadoras chamáronse Proas, e deron lugar a que Magellan nomease a Guam Islas de las Velas Latinas. Antonio Pigafetta (un dos 18 orixinais de Magalhães) dixo que o nome era "Illa de Velas", pero tamén escribe que os habitantes "entraron nos barcos e roubaron todo o que puideron", incluíndo "o pequeno barco que estaba suxeito á popa do buque insignia." "Esas persoas son pobres, pero enxeñosas e moi ladroas, polo que chamamos a esas tres illas Islas de los Ladrones  ("Illas dos ladróns"). "
Expulsión dos xesuítas
O 26 de febreiro de 1767, Carlos III de España emitiu un decreto confiscando a propiedade dos xesuítas desterrándoos de España e as súas posesións. Como consecuencia, os pais xesuítas en Guam partiron o 2 de novembro de 1769, na goleta Nuestra Señora de Guadalupe, abandonando as súas igrexas, reitorías e ranchos. A chegada do Gobernador Don Mariano Tobias, o 15 de setembro de 1771, trouxo reformas agrícolas, incluíndo poñer terras a disposición dos insulares para cultivar, alentou o desenvolvemento da cría de gando, cervos e búfalos importados de Manila, burros e mulas de Acapulco, construíu muíños de algodón e salinas, escolas públicas gratuítas, e a primeira milicia de Guam. Máis tarde, foi transferido a Manila en xuño de 1774.
Chambo
Chambo foi un programa de televisión musical, emitido pola Televisión de Galicia entre 1999 e 2000. Estaba presentado por Belén Regueira e dirixido por Xaime Fandiño. En 1999 recibiu o premio da AGAPI á mellor produción para televisión.
Eleccións á Asemblea de Estremadura de 2007
Precampaña electoral
O asunto máis importante da campaña foi a polémica creada arredor da construción dunha refinería en Los Santos de Maimona (provincia de Badaxoz), promovida polo grupo industrial de Alfonso Gallardo, a Refinería Balboa, que é apoiada polo PSOE e pola Xunta de Estremadura (a través da Sociedade de Fomento Industrial de Estremadura). A oposición, PP e IU, oponse, alegando o impacto negativo que isto suporía para o medio ambiente.
Enquisas
As enquisas realizadas durante a campaña prevían unha cómoda vitoria do PSOE, se ben á baixa e sen ter clara a revalidación da maioría absoluta, fixada en 33 escanos. Os resultados das enquisas de Opiniometro (encargada por El Periódico de Extremadura) e do Instituto Opina (encargada polo PSOE) foron os seguintes:
Vive cantando
Vive cantando foi unha serie de televisión española producida por Doble Filo (Grupo Secuoya) para a canle Antena 3, emitida entre o 3 de setembro de 2013 e o 5 de novembro de 2014. Trátase dunha comedia dramática de dúas tempadas protagonizada pola actriz galega María Castro.
Argumento
Trini (María Castro) é unha cantante de orquestra que leva os últimos anos percorrendo España enteira. Con todo, a súa irmá Luisa (Pilar Castro) aparece logo dunha actuación para dicirlle que está morrendo. Isto obrígaa a deixar a súa paixón para regresar a La Gloria, o barrio no que creceu e onde vive toda a súa familia. Alí reencontrarase cos seus, os seus amigos e co que foi o amor da súa vida. O ex de Trini é dono de "La bamba", un karaoke que viviu tempos mellores pero que de novo empeza a despuntar. Aos poucos "La bamba" converterase no punto de encontro dos veciños de todo o barrio, un punto no que desafogarse e alegrarse a existencia a base de música, moita música.
Nobeoka
O concello de Nobeoka limita cos concellos de Hinokage, Misato, Kadogawa (son da prefectura de Miyazaki); e Saiki (da prefectura de Ōita).
Alquino
Síntese
Comercialmente, o principal alquino é o acetileno, que se usa como combustible e precursor doutros compostos, como, por exemplo, os acrilatos. Prodúcense anualmente centos de millóns de quilos por oxidaición parcial do gas natural: O propino tamén é moi útil industrialmente, e prepárase por cracking térmico de hidrocarburos. A maioría dos demais derivados de alquinos útiles industrialmente prepáranse a partir do acetileno, por exemplo, por condensación con formaldehido.
Adición de hidróxeno, halóxenos e reactivos relacionados
A adición de enlaces E-H non polares a través do C≡C é un procedemento xeral para obter silanos, boranos e híbridos relacionados. A hidroboración de alquinos dá lugar a boranos vinílicos, que se oxidan ao correspondente aldehido ou cetona. Na reacción tiol-ino o substrato é un tiol.
Hidacio
Nacemento
Pertencía a unha familia cristiá da baixa aristocracia de orixe galaico-romana vencellada á administración e que detentaba un poder vencellado á posesión das terras. Tratábase dunha nobreza pertencente a aquela que axudou a Teodosio I a erguerse no poder.
Vilariño, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
Vilariño é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Hidacio
Carreira relixiosa
Porén, incluso non está moi claro que fose bispo, xa que na súa obra nunca menciona Chaves como a súa sé e esta tampouco aparece no Parochiale suevorum como tal. Pero isto non é nin moito menos concluínte xa que esta obra, que describe a división eclesiástica en tempos dos suevos, dista 100 anos da súa época. Amais, a implantación do arianismo na Gallaecia sueva tamén implicaría unha notable mudanza da organización eclesial anterior. Factores a ter en conta a favor da interpretación de Aquae Flaviae como sé do bispado é a súa posición como centro rexional cabeceira de 10 civitates, e unha proba disto é que foi o lugar onde se fixou o coñecido Padrão dos Povos (onde se gravaron unha relación das 10 civitates) e amais de ser un importante eixo viario xa desde o século I.
O Cronicón
Probablemente, foi o primeiro en empregar unha nova forma de datación cronolóxica, a Era Hispánica (que comeza no 38 a. C., data na que Augusto dá oficialmente como conquistada a Península Ibérica)
Hondarribia
255px|miniatura|Desembocadura do [[río Bidasoa en Hondarribia]] Hondarribia é un municipio situado no extremo nordeste da provincia de Guipúscoa, no País Vasco. Atópase a uns 20 km ao leste da capital, Donostia, na desembocadura do río Bidasoa, que fai de fronteira natural coa localidade francesa de Hendaia. Pertence á comarca de Bidasoa Beherea.
Historia
Os rastros máis antigos de presenza humana no termo municipal de Hondarribia remóntanse ao período do neolítico-Bronce. Trátase de varios dolmens e crómlechs situados no monte Jaizkibel.
Hondarribia tivo no momento da súa fundación un gran valor estratéxico para Castela. Por unha banda permitía establecer contacto terrestre entre Castela e Francia, país no que os monarcas casteláns contaban con feudos e importantes intereses; doutra banda permitía estrangular a saída natural de Navarra ao mar a través do río Bidasoa e para rematar brindaba a Castela un novo porto marítimo.
Monumentos
O Centro histórico de Hondarribia está declarado como Conxunto Monumental. Correspóndese co antigo recinto amurallado da vila. Aínda se conservan unha parte importante das murallas e baluartes que rodeaban o centro histórico de Hondarribia, así como as dúas portas de acceso á praza forte. No interior do centro histórico, as rúas forman un plano rectangular de rúas empedradas e belos edificios con balcóns de ferro forxado. No alto do promontorio onde se sitúa o centro histórico áchase o denominado Castelo de Carlos V, xunto á Praza de Armas e a Igrexa parroquial.
Estroma
O líquido do estroma baña os tilacoides que enchen o interior do cloroplasto. Nos tilacoides ten lugar a fase luminosa da fotosíntese e no estroma a fase escura.
Galway hooker
Tipos de Galway hooker
No inédito Inventario de Naufraxios da Baía de Galway recóllense oitenta e dous naufraxios deste tipo de embarcacións, ocorridos entre 1750 e 1938, 59 dos cales datan do século XIX. A día de hoxe non se coñecen rexistros previos ao século XVIII. Durante este período o cargamento adoitaba almacenarse en caixas de madeira impermeabilizadas con aceite de pescado.
Sleeping in My Car
Cando Roxette fixo un concerto en Pequín en 1995, pedíuselles que cambiasen as letras suxerentes da canción. "Accedimos, pero finalmente non as cambiamos", di Per Gessle.
Santiago Álvarez
Posguerra
Exiliouse logo do fin da contenda, con estadías en diversos países, primeiro en Francia, para en outubro de 1939 saír para a República Dominicana, e logo para Cuba, onde permaneceu até o 18 de xullo de 1944. Despois de pasar por varios países americanos, volveu a España en 1944 clandestinamente, mais foi detido a fins de agosto de 1945, sendo torturado na Dirección Xeral de Seguridade durante tres días coas súas noites. Foi xulgado nun consello de guerra e condenado a 18 anos de cadea, e pasou por varias penitenciarías. Entre 1946 e 1951 estivo en situación de illado na cadea de Logroño, onde tentou completar a súa formación con variadas lecturas. En 1954 foi indultado e levado directamente ao aeroporto, saíndo para Cuba. Aos poucos estaba en Francia, desde onde entrou a España e a Galiza varias veces.
Gustavo Ameijeiras
Implicación na política
Dende 1948 militou no Partido Ortodoxo, ao que atraeu tamén aos seus irmáns. Uniuse á loita contra a ditadura de Fulgencio Batista, dende o mesmo día do seu golpe de Estado o 10 de marzo de 1952. Ese mesmo día foi con varios dos seus irmáns á Universidade da Habana para reclamar armas coas que loitar contra o golpe.
De'Aaron Fox
De'Aaron Fox, nado o 20 de decembro de 1997 en Nova Orleáns, Luisiana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Sacramento Kings da National Basketball Association (NBA).
Xulio Carballo
Xulio Carballo Dopico, nado na Coruña en 1978, é profesor de ensino medio e escritor galego.
Historia de Lugo
miniatura|300px|[[Muralla de Lugo|Muralla romana de Lugo.]] Lugo, o asentamento urbano máis antigo de Galicia, érguese sobre a antiga localización dun castro galaico. Arredor do ano 25 a. C, Caius Antistus Vetus, legado de Octavio Augusto na Tarraconense ao mando das tropas romanas que loitaban nas Guerras Cántabras, establece preto deste castro un campamento militar. Posteriormente, en nome do emperador, Paulo Fabio Máximo funda "Lucus Augusti" sobre este campamento. A partir do ano 50 asístese á expansión da cidade co asentamento de galaicos dos castros próximos. Posteriormente a cidade convértese nun importante núcleo urbano, representativo da cultura e do modo de vida romano.
A orixe de Lucus Augusti
Por outra banda, outras investigacións apuntan cara a unha orixe relixiosa ou simbólica, o que coincidiría coa explicación etimolóxica do nome indíxena, por canto o termo "Lucus" semella proceder dunha raíz "Luc-", "Lug-" ou "Llug-", coincidente co nome de "Lugh", unha divindade céltica relacionada coa luz e con todo o que brilla. Ademais, en dous lugares lucenses (Sinoga-Rábade) e (Liñarán-Sober) aparecen deuses co apelativo Lugobes, Lucoubus e semellantes. Outra teoría sobre a etimoloxía do topónimo fala sobre que os romanos formaron un "Lucus" (do latín: claro na fraga) ou bosque sagrado, sendo o sitio un lugar sagrado de reunión por tódolos castrexos de arredores.
O desenvolvemento de Lucus Augusti durante o Alto Imperio
Dende a fundación da urbs de Lucus non se dispoñen moitos datos da súa evolución inicial, con todo suponse que comezou a medrar pouco a pouco.
A súa posible orixe non militar non representaría ningún atranco da cara á importancia que foi adquirindo case desde o seu comezo tanto dende a perspectiva político-administrativa (coma capital do convento xurídico do noroeste hispánico, o Conventus lucensis) coma económico (control da explotación e distribución das riquezas auríferas do país galaico, centro comercial agrario, punto de saída das tres vías cara a Brigantium, Iria Flavia e Dactonium e lugar de parada da que ía dende Bracara a Asturica Augusta) e mesmo militar, coma evidencia a muralla que se levantaría durante o século III.
No século I constrúese o acueduto que captaba as súas augas nos mananciais que se achaban preto do castro da Pringalla.
Alta Idade Media (ss. V - XI)
Durante esta etapa a cidade experimenta unha progresiva derivación cara a un novo centro urbano situado arredor da nova basílica cristiá.
O dominio visigodo
En 585, o rei visigodo Leovixildo derrotou a Andeca, finalmente o derradeiro rei suevo de Galicia, desterrando a Nitixio e nomeando no seu lugar ao bispo ariano Becila. Coa destrución do reino suevo Lugo perdeu a súa condición de sé metropolitana (ao desaparecer a división de Galicia en dúas provincias) e comezou un período de decadencia que aumentou coa invasión musulmá do século VIII.
O dominio musulmán
Trala retirada de Muza os bérberes ocupan Galicia, asentándose en Lugo a carón do río Miño a tribo dos Awraba (da que provén o topónimo Orbazai), e é o emir al-Hurr (716-718) quen establece en Lugo por primeira vez autoridades árabes.
Pouco despois da chegada dos musulmáns a Lugo (740-741) prodúcese a rebelión antiárabe das gornicións bérberes que abandonan tódalas súas posicións ao norte da Serra de Gredos para enfrontarse en Guadacelete ao exército de árabes e sirios de Baly.
O Reino de Galicia
A pesar disto Lugo seguiu a ser unha cidade demograficamente empobrecida, o que proba o feito de que o 1 de novembro de 968 os habitantes de Lugo, entre eles os infanzóns ou milites do bispo Hermenexildo II (nomeado en 950) que tiñan deste en beneficio as súas comitatus ou encomendas, prometen ao bispo acollerse en Lugo e construír alí novas casas antes do día de San Martiño. Ese mesmo ano duascentas naves viquingas ao mando de Gunderedo desembarcan en Galicia vencendo ao bispo de Iria Flavia Sisnando na batalla de Fornelos, vitoria trala cal se espallarían por toda Galicia. Hermenexildo, coas súas hostes, conseguiu defender a cidade do asalto viquingo mais non puido evitar que destruíran, xa para sempre, a antiga sé de Bretoña que logo pasaría a Mondoñedo. dereita|miniatura|Obra de [[Modesto Brocos, Defensa de Lugo, que ilustra a estratexia urdida polos habitantes de Lugo ante o asedio das tropas de Almanzor.]]
Baixa Idade Media (ss. XII - XV)
esquerda|miniatura|300px|Porta Norte da [[Catedral de Lugo. Pantocrátor sedente con pendurante en forma de capitel representando a Última Cea. (Século XII). O dístico di: DISCIPULUS DOMINI PLACIDE DANS / MEMBRA QUIETI DUM CUBAT IN CEA / CELESTA VIDIT AMENA.]]
En 1172 os veciños de Lugo amotináronse contra o cóengo-xuíz. Este refuxiouse na Catedral onde foi morto xunto con outros nove cóengos. O bispo Xoán tivo que fuxir mentres os veciños constituíanse en concello e se repartían os cargos civís. Logo da vaga de violencia o bispo retornou pero foi apedrado o día de Pentecostés.
Lugo durante as guerras contra Castela
En 1288 inaugúrase o cemiterio e capela das Ánimas, no interior do recinto amurallado preto da Porta Falsa.
Trala morte do arcebispo Suero Gómez de Toledo en 1366, Fernando de Castro recibiu todas as fortalezas da mitra compostelá, tamén en Santiago recibirá o título de Conde de Lemos e os de Adiantado de Galicia e León. Con Pedro I na Baiona francesa, o conde de Lemos converteuse na cabeza da loita petrista e no rexente do trono, rexencia que indica a suma confianza do rei na lealdade do galego. Deseguido comezou a acosar os partidarios de don Henrique de Trastámara en Galicia. As rúas enseguida recibiron axuda do propio conde á cabeza dun exército. Leste tomou gran parte de Galicia obrigando a Fernando de Castro e aos seus a refuxiarse tralas murallas de Lugo. O duelo entre Castro-Andrade (Fernán Pérez de Andrade, importante partidario galego do de Trastámara) non se fixo esperar, e durante dous meses o Conde de Lemos freou os ataques inimigos e defendeu a cidade. Unha vez máis e contemplando a imposibilidade de triunfar naquela lid, Henrique optou por botar man da diplomacia e convencer a Fernando da conveniencia de unirse á súa bandeira. Fernando de Castro negouse. En 1386 María Castaña, dona de Martín Cego, encabeza unha revolta contra a Igrexa polos abusivos tributos que Pedro López de Aguiar cobraba a través do seu mordomo e recadador Francisco Fernández chegando a matar a este último. Sufocada a revolta, María Castaña e os seus cuñados ou fillos Gonzalo e Afonso son apreixados e obrigados a doar á Catedral as súas posesións no couto de Cereixa e ao pago de mil marabedís.
Lugo na Idade Contemporánea
No século XIX iniciouse un proceso de recuperación económica e demográfica, impulsado pola gandería. Desenvolvéndose asemade unha importante actividade industrial paralela a este sector, coma matadoiros e conserveiras da carne.
Esfírnidos
Características
Teñen a cabeza moi expandida lateralmente, cos ollos e os orificios nasais moito máis amplamente separados que nos demais tiburóns. Non teñen espiráculos.
Reprodución
Os tiburóns martelo só se reproducen unha vez ao ano e, en xeral, esta función prodúcese cando o macho morde á femia con violencia até que ela acepta aparearse con el. Ao igual que notros tiburóns, a fecundación é interna e o esperma masculino transfírese á femia a través dun dos dous órganos copuladores do macho.
Historia de Lugo
Lugo durante a Guerra Peninsular (1807-1814)
O 29 de maio, Soult chega a Lugo e atópase con Ney. Discutiron (profesábanse unha profunda inimizade) e chegaron a loitar corpo a corpo coas espadas desenvaiñadas, provocando a mesma reacción en cadansúas tropas. Cando viron o que comezaran detiveron a súa pelexa e pacificaron aos seus homes.
Reinado de Isabel II (1833-1868)
En 1837 a Praza Maior é reformada polo arquitecto Alejo Andrade e, co gallo das guerras carlistas derrúbanse varios edificios que interrompían a comunicación no adarve da muralla e que se viñan empregando dende a Idade Media coma fortaleza. No seu lugar érguese un baluarte defensivo triangular coñecido coma Reduto María Cristina pola raíña rexente María Cristina.
Transición e monarquía parlamentaria
En 1987 creouse a Facultade de Veterinaria, e con ela o campus de Lugo vinculado á Universidade de Santiago de Compostela).
Carlos Pedreira López
Traxectoria
Cursou os estudos de Delineación naval e, posteriormente, os da diplomatura de educación primaria, na Escola de Maxisterio de Santiago de Compostela, exercendo como mestre de educación primaria no antigo CEIP Bispo Guerra Campos, de Bertamiráns (hoxe CEIP A Mahía), até a súa prexubilación en 2006.
Linguaxe de programación B
Evolución
B continuouse utilizando ata os anos 90 nos mainframes Honeywell e en certos sistemas embedidos por unha variedade de razóns, incluíndo o uso de hardware limitado nestes sistemas; librerías extensivas, ferramentas; ou simplemente porque era o suficientemente bo como para facer o traballo.
O enormemente influencial AberMUD foi escrito en B.
A Nosa Señora da Xunqueira
dereita|miniatura|300px|Cruz da parroquia dereita|miniatura|300px|Fachada principal da igrexa da parroquia A Nosa Señora da Xunqueira, popularmente coñecida como A Xunqueira, é unha das parroquias máis novas do municipio pontevedrés de Vilagarcía de Arousa. Esta parroquia é coñecida por ser a organizadora da Pascua Xoven de Arousa dende os inicios en 1972.
O templo
O criterio do proxecto de edificio foi darlle carácter relixioso a unha composición de locais para formar unha unidade de conxunto; reflexo dunha casa familiar en cuxo centro se ofrece un espazo amplo para a celebración. O máis rechamante do interior é a pintura e representación que fai o artista Urbano Lugrís Vadillo no presbiterio, onde se desenvolve un simbolismo da redención coa cruz no centro, de madeiras dunha batea, recollidas na beira do mar. Outro aspecto de eficacia funcional é a iluminación que ten tamén a súa simboloxía. O baptisterio atópase arredor dunha columna, que é á vez unha fonte decorada tamén por Lugrís Vadillo, á que se entra por unha porta que dá acceso tamén á capela do Santísimo, da misa diaria e da reconciliación (porta para os discapacitados). O sagrario está situado nun tronco de carballo, e a imaxe da Virxe María está colocada sobre un tronco. Esta imaxe é obra de Castor Lata e ten na súa man esquerda un ramo de xuncos e á beira o neno Xesús, que porta un instrumento musical, unha pequena arpa; todo isto alude a unha comunidade que crece unida como os xuncos e que celebra a fe con aire festivo.
Revolución do substrato cámbrica
Alimentación
Moitos organismos escavan para obter alimento, que poden ser outros organismos tamén escavadores ou materia orgánica acumulada. Os restos de organismos planctónicos afúndense ata o leito do mar, mesturándose cos sedimentos, constituíndo así unha fonte de nutrición. Porén, é posible que antes do Cámbrico, o plancto fose demasiado pequeno para afundirse, polo que non había un subministración de carbono orgánico no fondo mariño.
Posibilidade de escavar
Os tapetes microbianos formaban unha manta, que separaba os sedimentos subxacentes da auga do océano que estaba enriba. Isto significa que os sedimentos eran anóxicos e o sulfuro de hidróxeno era abondoso. O libre intercambio das augas dos poros con auga con oxíxeno do océano era esencial para facer que os sedimentos fosen habitables. Este intercambio era posible pola acción de animais diminutos, demasiado pequenos para realizaren as súas propias escavacións, esta meiofauna habitaba nos espazos entre os grans de area nos tapetes microbianos. A súa bioturbación (que removía os grans e alteraba os biotapetes resistentes) rompía os tapetes, o que permitía que a auga e as substancias químicas se mesturasen a ambos os lados do tapete.
Efectos sobre o ecosistema
Os moluscos iniciais parece que pastaban sobre os tapetes microbianos, polo que é lóxico hipotetizar que os moluscos pastadores estaban tamén restrinxidos a áreas nas que os tapetes podían sobrevivir. Os primeiros fósiles coñecidos de moluscos monoplacóforos datan do Cámbrico inicial, onde pastaban sobre os tapetes microbianos. A maioría dos modernos monoplacóforos vivían sobre substratos brandos nas partes profundas dos mares, aínda que un xénero vive sobre sobstratos duros nos bordos da plataformas continentais. Os modernos monoplacóforos teñen formas das cunchas menos diversas que os xéneros fósiles. Desafortunadamente, os fósiles coñecidos máis antigos de moluscos poliplacóforos son formas do Cámbrico tardío, cando a revolución do substrato cambiara significativamente os ambientes mariños. Como se encontran xunto a estromatólitos (formacións columnares repoludas construídas por algúns tipos de colonias de tapetes microbianos), pénsase que os poliplacóforos pastaban sobre tapetes microbianos. Os modernos poliplacóforos pastan principalmente sobre os tapetes nos litorais rochosos, aínda que uns poucos viven no mar profundo. Non se atoparon fósiles de aplacóforos, que son xeralmente considerados os moluscos máis primitivos vivos. Algúns escavan no leito do mar e en augas profundas, alimentándose de microorganismos e detritos; outros viven en arrecifes e comen pólipos de coral.
Importancia palaeontolóxica
O aumento da escavación é de grande importancia, porque as escavacións (túneles, sucos..) proporcionan unha forte evidencia da presenza de organismos complexos; son tamén uns fósiles moito máis facilmente conservados que os fósiles dos corpos dos organismos, ata o punto de que a ausencia de icnofósiles foi utilizada como indicdor da ausencia de organismos bentónicos móbiles grandes. Isto aumentou a comprensión que tiñan os paleontólogos do Cámbrico inicial, e proporcionou un conxunto de probas que mostraban que a explosión cámbrica representa unha diversificación real, e de que non é un artefacto de conservación, mesmo se a súa cronoloxía non coincide directamente con esta revolución do substrato.
Saponina
As saponinas son unha clase de compostos químicos, especialmente abondosos en diversas especies de plantas, que son glicósidos anfipáticos agrupados pola súa propiedade de producir unha escuma parecida á do xabón cando se baten en solucións acuosas, de onde lles vén o seu nome (sapo-onis é xabón en latín). Estruturalmente teñen un ou máis residuos de glicósido hidrófilos combinados cun derivado triterpeno lipófilo.
As saponinas teñen unha acción irritante sobre as células. No parénquima pulmonar tradúcese nunha acción expectorante; sobre as células renais produce unha acción diurética e sobre os glóbulos vermellos unha acción hemolítica. Como norma xeral, os fármacos con saponinas producen unha acción expectorante, diurética, depurativa, tónico-venosa e de diminución do colesterol. As saponinas esteroideas serven como materia prima na hemisíntese de hormonas sexuais e corticais. Aínda que se absorben mal no tracto dixestivo, favorecen a absorción doutros compostos: os cardiotónicos.
516
Véxase tamén
Historia ano a ano
Richard Dedekind
Traxectoria
Os seus cortes resolven definitivamente o problema da fundamentación da análise ao definir o conxunto dos números reais a partir dos racionais. No seu artigo de 1872, Dedekind caracterizou os números reais como un corpo ordenado e completo, e ofreceu un desenvolvemento de toda a cuestión que é un modelo de organización e claridade.
Con seren importantes, esas non foron as contribucións principais de Dedekind á matemática pura: traballou toda a súa vida na teoría dos números alxébrica, que en boa medida creou. E no proceso, sentou moitos dos métodos característicos da álxebra moderna, até o punto de que Emmy Noether adoitaba repetir que "todo está xa en Dedekind".
Hsp70
Estrutura
As proteínas Hsp70 teñen tres dominios funcionais principais:
Función e regulación
Finalmente, ademais de mellorar a integridade global da proteína, a Hsp 70 inhibe directamente a apoptose. Unha marca distintiva da apoptose é a liberación de citocromo c, o cal despois recruta a Apaf-1 e dATP/ATP nun complexo apoptosoma. Este complexo despois cliva a procaspase-9, activanado a caspase-9 e inducindo finalmente a apoptose por medio da activación da caspase-3. A Hsp 70 inhibe este proceso ao bloquear o recrutamento da procaspase-9 ao complexo apoptosoma Apaf-1/dATP/citocromo c. Este non se une directamente ao sitio de unión da procaspase-9, senón que probablemente induce un cambio conformacional que fai que a unión da procaspase-9 sexa menos favorable. A Hsp70 interacciona coa proteína sensora de estrés do retículo endoplasmático IRE1alfa, protexendo así ás células da apoptose inducida por estrés no retículo endoplasmático. Esta interacción prolonga o splicing do ARNm de XBP-1 inducindo dese xeito a regulación á alza transcricional de dianas do XBP-1 empalmado como EDEM1, ERdj4 e P58IPK, rescatando as células do proceso de apoptose. Outros estudos indican que a Hsp70 pode xogar un papel antiapoptótico noutros pasos, pero non está implicada na apoptose mediada polo ligando de Fas (aínda que Hsp27 si o está). Por tanto, a Hsp70 non só salva importantes compoñentes da célula (as proteínas) senón que tamén salva directamente a célula no seu conxunto. Considerando que as proteínas de resposta ao estrés (como Hsp70) evolucionaron antes que a maquinaria apoptótica, o papel directo da Hsp70 na inhibición da apoptose proporciona unha imaxe evolutiva interesante de como a maquinaria (apoptótica) máis recente se acomodou á maquinaria previa (das Hsps), aliñando así a mellora da integridade das proteínas dunha célula coa mellora nas posibilidades de supervivencia dunha determinada célula.
Membros da familia
Velaquí unha lista de xenes de Hsp70 humanos e as súas proteínas correspondentes:
Os Ferreiros, Vilarraso, Aranga
Os Ferreiros é un lugar da parroquia de Vilarraso no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 23 eran mulleres.
Tour de Abu Dhabi
Historia
Creouse na tempada 2015. Nesa edición inaugural contou coa catalogación 2.1 e na seguinte coa 2.HC, formando parte do UCI Asia Tour e disputándose no mes de outubro en ambos os dous anos. Co aumento do calendario mundial en 2017, a proba pasou a formar parte do UCI WorldTour, disputarse en febreiro e contar con 5 etapas (anteriormente tiña 4.
Arthur Malet
Traxectoria
Interpretou a Joe Fenwick nun episodio de 1972 de Colombo titulado "Daga da Mente".
Corveiro
O topónimo galego Corveiro pode referirse a:
Rabadilla
miniatura|Rabadilla branca de [[Apus caffer.]] Nas aves denomínase rabadilla á parte do corpo inmediatamente anterior á cara superior da cola.
En moitas ocasións a rabadilla adoita ser unha zona de cor contrastado co resto da plumaxe, polo que é unha característica moi útil para diferenciarmos as especies, o distinguirmos entre os sexos dunha mesma especie. Hai que ter en conta, porén, que moitas veces, coas ás pregadas, esta zona queda oculta.
Evolutivamente, a aparición da rabadilla está unida á do pigóstilo e as plumas rectrices.
Presidentes de Colombia
A República da Gran Colombia estaba composta por territorios do Vice-Reino de Nova Granada, da Capitanía de Venezuela e da Audiencia de Quito (hoxe Ecuador).
Corpo
Con respecto aos seres vivos, un corpo é o material físico íntegro dun individuo. O termo "corpo" a miúdo é utilizado en relación coa aparencia, cuestións de saúde e mais a morte. O estudo dos traballos do corpo é a fisioloxía.
Stephen Hales
Stephen Hales, nado en Kent (Inglaterra) o 17 de setembro de 1677 e finado en Teddington o 4 de xaneiro de 1761, foi un fisiólogo, químico e inventor de orixe británica. Hales estudou o papel do aire e a auga no mantemento da vida animal e vexetal. Deu os primeiros rexistros do movemento da auga nas plantas e demostrou que as plantas absorben aire. Descubriu os perigos de respirar aire viciado e inventou un ventilador que melloraba os índices de supervivencia dos traballadores de barcos, hospitais e prisións. Tamén se lle adxudican avances nos sistemas de recolección de gases.
Corpo
Variacións
Un corpo morto dun ser humano é referido como un cadáver ou os restos mortais. O estudo da estrutura do corpo é chamado anatomía.
Miobatráquidos
Os miobatráquidos (Myobatrachidae) son unha familia de ras que viven en Australia e Nova Guinea. Os membros desta familia varían moito en tamaño desde especies menores de 1,5 cm de lonxitude, á segunda ra máis grande de Australia, Mixophyes iteratus, de 12 cm. Toda a familia comprende especies que ou son terrestres ou acuáticas, pero ningunha arbórea.
Estroma (tecidos)
En histoloxía animal, denomínase estroma (do grego stor-/ster: estenderse, e strôma: tapiz) ao armazón ou entramado dun órgano, é dicir, a súa matriz extracelular (cos seus compoñentes fibrilares e substancia fundamental) xunto coas células conectivas que sintetizan dita matriz. Por tanto, o estroma está formado por tecido conxuntivo reticular.
River Phoenix
O 31 de outubro de 1993, Phoenix tivo un colapso e morreu por unha intoxicación despois dunha sobredose en West Hollywood, á saída do club nocturno The Viper Room, cando tiña 23 anos de idade. No momento da súa morte, Phoenix estaba no medio da rodaxe de Dark Blood (2012).
Luiz Ruffato
Luiz Ruffato, nado en Cataguases, 4 de febreiro de 1961, é un escritor brasileiro. A Súa novela Eles eram muitos cavalos, de 2001, gañou o Trofeo APCA ofrecido pola Asociación Paulista de Críticos de Arte e o Premio Machado de Assis da Fundación Biblioteca Nacional. En 2011, coa publicación da novela Domingos Sem Deus, concluíu a pentaloxía Inferno Provisório.
521
Véxase tamén
Historia ano a ano
Fionia
Fionia é coñecida como o "xardín de Dinamarca" pola súa natureza ben coidada. A cidade máis grande é Odense co recordo imperecedero de Hans Christian Andersen, cuxa casa alzase nesta cidade. Tamén en Fionia atópase Ærø, coa preciosa cidade mariñeira de Ærøkøbing e os seus barquiños embotellados e o seu museo marítimo, a tumba do xefe viquingo enterrado no seu drakkar en Ladbyskibet ou Nyborg Slot, o castelo real máis antigo de Dinamarca. Á parte de Odense, outras cidades de importancia son Kerteminde, Nyborg, Svendborg, Fåborg, Assens, Middelfart e Bogense, todas situadas na costa.
Ron Mueck
Exposicións
Unha exposición importante da súa obra foi mostrada en Edimburgo, Escocia, como parte do Festival de Edimburgo no edificio da Royal Scottish Academy ata o 1 de outubro de 2006.
Xoán Antonio García de Bouzas
Traxectoria
Como verdadeiro pintor García de Bouzas tivo como comitentes á Catedral de Santiago (que o nomea ministro de fábrica en 1711) e outras institucións relixiosas, tanto compostelás como de diversos lugares galegos.
Scottsdale, Estados Unidos
Scottsdale é unha cidade siuada no condado de Maricopa (Arizona), nos Estados Unidos de América. No censo de 2010 tiña unha poboación de 217 385 habitantes e unha densidade de 455,18 persoas por km².
Economía
A famosa Mayo Clinic ten unha das súas tres ramas principais en Scottsdale. Isto fixo de Scottsdale un forte destino a nivel nacional para a atención médica.
Focalización
Tipos de focalización
Jean Pouillon establece unha tripla distinción:
Carlos Queiroz
Carlos Manuel Brito Leal Queiroz, nado en Nampula o 1 de marzo de 1953, é un adestrador de fútbol portugués.
As mulleres na Roma antiga
Infancia e mocidade
Entre as clases altas, as mulleres, segundo certas fontes, recibiron unha boa educación (para algunhas foi excelente) e, en ocasións, foron eloxiadas polos historiadores pola súa educación e cultura. Algunhas mulleres foron prominentes na sociedade e incluso relativamente independentes. Cornelia, a moza esposa de Pompeio no momento da súa morte, distinguiuse pola súa arte musical e os seus coñecementos de xeometría, literatura e filosofía. Este grao de aprendizaxe indica unha preparación formal, porén, entre as clases máis baixas a educación era limitada e estaba fundamentalmente orientada cara ao matrimonio e o desempeño das tarefas da muller dentro do fogar. As familias da elite investiron diñeiro na formación literaria e de virtudes das súas fillas para dotalas de aptitudes que resultasen atractivas aos futuros esposos. Epicteto suxire que á idade de 14 anos considerabase que as nenas estaban ao bordo da feminidade e comezaban a comprender a inevitabilidade do seu futuro papel como esposas. Aprenderon a modestia a través da instrución e a educación explícita.
Sempre unha filla
Tanto as fillas como os fillos estaban suxeitos á patria potestade: o poder exercido polo pai como cabeza de familia. Na Roma antiga, unha familia era considerada un corpo sobre o que tiña dominio o pater familias. Os escravos, que non tiñan capacidade legal, eran parte da casa como propiedade. A principios do Imperio, a situación legal das fillas difería pouco ou nada da dos fillos. Se o pai morría sen deixar testamento, o dereito da filla a compartir a propiedade familiar era igual que o do fillo, a pesar de que a lexislación do século II a. C. tratara de limitar ese dereito. Á parte do estado legal, as fillas parecían non menos apreciadas na familia romana que os fillos, aínda que se esperaba que os fillos asegurasen o prestixio da familia seguindo os pasos dos seus pais na vida pública.
As mulleres e o dereito
Do mesmo xeito que cos menores de idade, unha muller emancipada tiña designado un titor legal. A muller conservaba as súas prerrogativas de administración; o propósito do titor (se non o único) era dar consentimento formal ás súas accións. O titor non tiña nada que dicir na súa vida privada, polo que unha muller sui iuris podía casar á súa vontade. Tamén tiña certas vías legais si desexaba recusar a un titor obstaculizador. Baixo Augusto, unha muller que obtivese o ius liberorum —dereito legal a certos privilexios tras ter tres fillos— estaba tamén liberada da tutela; e o emperador Claudio prohibiu a tutela agnaticia. O papel da tutela como institución legal diminuíu gradualmente ata que o xurista Gaio, no século II d. C., dixo que non vía razóns para que continuase. A cristianización do Imperio, comezando coa conversión do emperador Constantino a comezos do século IV d. C., tivo finalmente consecuencias para a situación xurídica da muller.
Leis de matrimonio
As inscricións das tumbas dos romanos respectábeis suxiren que o matrimonio romano ideal era o da lealdade mutua, no que o marido e a muller compartían intereses, actividades e propiedades.
Nupcias sucesivas
O escritor e historiador grego Plutarco indicou que entre os romanos unha segunda voda era probábel que fose un asunto tranquilo, aínda que unha viúva aínda sentiría a ausencia do seu marido morto e unha divorciada debería sentir vergoña. Con todo, mentres que as circunstancias do divorcio podían ser vergoñosas ou embarazosas e continuar casado coa mesma persoa toda a vida era o ideal, en xeral non houbo desaprobación aos novos matrimonios. Pola contra, o matrimonio considerábase a condición correcta e desexábel da vida adulta tanto en homes como en mulleres. Catón o mozo, que se presentou a si mesmo como un modelo inspirado no seu virtuoso homónimo, Catón, permitiulle a Marcia, a súa esposa embarazada, que se divorciase del para casar con Hortensio, declinando ofrecer no seu lugar á súa nova filla ao sexagenario orador. Despois de que Marcia quedase viúva e herdeira dunha considerábel fortuna, Catón casou con ela de novo nunha cerimonia que careceu de moitas formalidades. En cambio, as mulleres podían ser ridiculizadas por casar moi a miúdo ou por capricho, en particular se podía entenderse que os motivos eran o apetito sexual e a vaidade.
Nos negocios
esquerda|miniatura|271x271px|Fresco procedente da tinturaría (en latín, fullonica) de Veranio Hipseo en Pompeya. Museo Arqueolóxico Nacional, Nápoles, Italia. O romanista francés Gaston Boissier escribiu que «Unha das características máis curiosas deste período República tardía foi que as mulleres aparecen moito máis involucradas nos negocios e tan interesadas na especulación como os homes. O diñeiro é a súa primeira preocupación. Elas dirixen as súas vilas; invisten os seus fondos; prestan e piden prestado. Atopamos unha entre os acredores de Cicerón e dúas entre os seus debedores». A pesar de que a sociedade romana non permitía que as mulleres adquirisen poder político oficial, permitiulles entrar nos negocios.[82] Nin sequera se asumía que as mulleres adiñeiradas estivesen entregadas por completo ao lecer. Entre a aristocracia, as mulleres como os homes prestaban diñeiro aos seus iguais para que non tivesen que recorrer a prestamistas. Cando Plinio sopesou comprar unha propiedade, recorreu a un préstamo da súa sogra como garantía antes que a unha opción de compra. As mulleres tamén participaron no financiamento de obras públicas, como se documenta con frecuencia en inscricións do período imperial. A «sen lei» Politta, que aparece no martirio de Pionio, era propietaria de leiras na provincia de Asia. As inscricións rexistran a súa xenerosidade no financiamento da renovación do ximnasio de Sardes.
Vida relixiosa
Aínda que menos documentadas que a relixión pública, as prácticas relixiosas privadas abordaban aspectos da vida que eran exclusivos das mulleres. Nunha época no que a taxa de mortalidade infantil era da orde do 40 %, solicitábase a axuda divina para o arriscado acto de dar a luz e para os perigos no coidado dos bebés. As pregarias dirixíanse ás deusas Xuno, Diana, Lucina, as di nixi, e unha gran cantidade de divindades auxiliares consagradas ao nacemento e á crianza.
Escravitude
A relación dunha antiga escrava e o seu patrón podía ser máis complicada como demostra o seguinte caso. Unha muller chamada Petronia Xusta tratou de desmostrar sen unha partida de nacemento que o probase que ela nacera libre. A súa nai, recoñecía, fora escrava na casa de Petronio Estéfano e Calatoria Temis, pero Xusta sostiña que nacera despois da manumisión da súa nai. Á súa vez, Calatoria, xa viúva, argumentou que Xusta naceu antes de que a súa nai fose liberada e que fora manumitida; por tanto, debía ao seu antigo propietario o servizo debido a un patrón. Calatoria non puido presentar ningunha documentación desta suposta manumisión e o caso veu abaixo co testemuño das testemuñas.
Kermit the Frog
Voz
Jim Henson (1955–1990) Steve Whitmire (1990–presente) Artie Esposito (Suplente, 2009) John Kennedy (MuppetFest 2001, Disney Cruise Line, 2006) Frank Welker (Muppet Babies e outras animacións)
Jessica Lange
Traxectoria
O filme foi un éxito de público, pero non de crítica, e Lange non volvería actuar no cine ata tres anos despois en Empeza o espectáculo.
En 1994 gañou o seu segundo oscar con Blue Sky, filme póstumo do director Tony Richardson.
En 2011 participou na serie American Horror Story, que lle valeu novos premios de interpretación.
Departamentos e territorios de ultramar de Francia
2.691.000 persoas vivían nos departamentos e territorios franceses en xaneiro de 2013. Cunha superficie combinada de 119.394 km² e unha zona económica exclusiva (ZEE) de 9.821.231 km², os departamentos e territorios franceses (excluíndo Terra Adelia na Antártida, onde se suspendeu a soberanía desde a firma do Tratado Antártico en 1959) representan o 17´8% do territorio terrestre e o 96,7% da zona económica exclusiva da República Francesa.
Desde o punto de vista xurídico e administrativo, os departamentos son moi diferentes dos territorios. A Constitución francesa establece que, en xeral, as leis xerais francesas e regulamentos (Código Civil de Francia, código penal, dereito administrativo, leis sociais, leis fiscais etc.) aplícanse aos departamentos franceses da mesma maneira que na Francia continental, pero pódense adaptar segundo sexa necesario para satisfacer as necesidades particulares dos departamentos. Nos territorios franceses, polo contrario, as leis non poden ser adaptadas. Nos chamados "estatutos de autonomía" de Francia, os departamentos están facultados para tomar as súas propias leis, excepto en certas áreas (como a defensa, as relacións internacionais, o comercio, a moeda, e o dereito xudicial e administrativo), onde os territorios están obrigados polas leis promulgadas polo goberno francés e por aqueles que Francia nomea para supervisar os territorios.
Fago
Demografía
Evolución da poboación de Fago:
Louis Lavelle
Louis Lavelle, nado en Saint-Martin-de-Villeréal o 15 de xullo de 1883 e finado en Parranquet o 1 de setembro de 1951, foi un escritor e filósofo francés.
Howard Fast
Howard Melvin Fast, nado en Nova York o 11 de novembro de 1914 e finado en Connecticut o 12 de marzo de 2003. Foi un escritor, novelista e guionista de televisión estadounidense.
Traxectoria
O seu fillo Jonathan Fast, tamén novelista, é o marido da novelista Erica Jong.
Anana marrón
Poden considerarse astros intermedios entre os planetas xigantes gasosos (como Xúpiter) e as estrelas, xa que adoitan ter entre 13 e 80 veces a masa do xigante gasoso.
Esposende, Portugal
Freguesías
As freguesías de Esposende son as seguintes:
Spider-Man
Poderes e equipamento
Tamén construíu un dispositivo de rastrexo no que usando uns pequenos aparellos adhesivos con forma de araña pode seguir o obxectivo co seu "Sentido Arácnido". Outro invento é a lámpada de Spider-Man, aloxada no seu cinto, que emite unha luz vermella co logo da cara do trepamuros. Orixinalmente, empregábaa para alertar os policías ou para atemorizar os ladróns. Os seus lanzarredes tamén son da súa invención. Son uns artefactos que teñen un mecanismo de activación por presión. Dependendo da forza empregada o fluxo de rede é máis forte ou débil, manipulando o grosor e a lonxitude da mesma. A partir do arco argumental no 2004 Spectacular Spider-Man vol.2 #17-20 USA Spider-Man adquire a capacidade de lanzar arañeira orgánica, para seguir a estela das películas. Na historia feita por J. Michael Straczynski, Spider-Man: O Outro, Peter renace da casca de araña e rexorde con novos poderes como comunicación cos insectos, visión na escuridade, máis superforza e uns aguillóns que saen dos seus pulsos. Mais co "Novo Día" Brand New Day Peter volveu ós seus poderes orixinais debido a un "reseteo" da continuidade arácnida.
Ángel Ameijeiras
Ángel Ameijeiras Delgado, coñecido como "Machaco", nado en Pueblo Viejo, Jesús Menéndez, Las Tunas, Cuba, o 2 de agosto de 1925 e finado na Habana o 8 de novembro de 1958, foi un combatente revolucionario cubano, de orixe galega.
Halle (Westfalia)
Halle (Westfalia), denominado tamén Halle en Westfalia para ser distinguido de Halle (Saxonia-Anhalt), é unha cidade dentro do distrito de Gütersloh en Renania do Norte-Westfalia (Alemaña). A cidade é coñecida polo torneo de tenis Gerry Weber Open celebrado sobre herba anualmente en xuño, unhas semanas antes do torneo de Wimbledon.
Santiago Jaureguizar
Traxectoria
Nacido en Bilbao, viviu a infancia e mocidade en Ribadeo. Fixo estudos de Dereito na Universidade de Santiago. Xornalista de profesión, desenvolve o seu labor no xornal El Progreso de Lugo na sección de Cultura e nas seccións Lugo inédito e Cidade xardín. No ano 2005 obtivo o Premio de Xornalismo Reimóndez Portela e no 2009 o Premio Museo Provincial 2009.
José Antonio Naya
Traxectoria
Fillo de Julio Naya García e Mercedes Mella Sabín, naceu na praza Fonte Luisa da Coruña o 30 de abril de 1934. Xogou no Imperátor OAR e no Xuvenil e aos 18 anos marchou a Madrid para ingresar no Exército do Aire. Destinado en León, obtivo o título de preparador físico, e máis tarde os de adestrador rexional e nacional.
Santiago Jaureguizar
Traxectoria
Os seus inicios literarios están relacionados co movemento Bravú.
José Antonio Naya
Traxectoria
En decembro de 1973 regresou a Galicia para adestrar o Ourense, trala destitución de León Lasa. O equipo ocupaba a penúltima praza (19ª) naquel momento, pero acabou a tempada 12º, fóra dos postos de descenso e de promoción de permanencia. Con todo, non continuou no equipo, fichando na tempada seguinte polo Burgos, que viña de salvarse do descenso na promoción. Liderado no ataque polo galego Machicha, e grazas tamén aos goles de Juanjo e Juanito, o equipo acabou noveno.