cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xenoma (parasitismo)
Patoxénese
Unha vez que a célula hóspede se infecta co microsporidio parasito, ocorre unha completa reestruturación da célula hóspede. Isto ocorre cando o parasito trata de tomar o control do metabolismo da célula, para sobrevivir e aproveitar os recursos da célula hóspede e a súa reprodución. Isto proporciona ao parasito unhas condicións de crecemento óptimas e unha protección ante a resposta inmunitaria do hóspede. Os parasitos proliferan dentro da célula hóspede onde a súa masa substitúe a maior parte do citoplasma da célula hóspede, e o resto é ocupado por as microvilosidades e os rizoides. Poden aparecer outras estruturas dentro da célula hóspede infectada como vesículas, glóbulos de graxa e feixes de fibrilas. O núcleo pode estar en diversas localizacións, como no centro da célula e pode tamén variar en estrutura, é dicir, ser lobado, ramificado ou dividido en múltiples fragmentos, pero sempre é hipertrófico. O hóspede tamén adoita envolver o parasito proliferante e a propia célula hóspede en capas de membranas e células.
Tratamento
Os estudos realizados mostran que é posible a vacinación contra os xenomas. Un estudo mostrou que desenvolver e aplicar unha vacina usando unha dose de 103 a 105 de esporas mortas dunha cepa de baixa virulencia de Loma salmonae tiña como resultado que a troita arco da vella producía un 85% menos de xenomas nas súas branquias despois dunha infección experimental (comparado co control). Isto ofrece finalmente unha maior protección á doenza das galadas microsporidial, que é común nesa especie de troita. Probáronse tamén fármacos terapéuticos que non foron efectivos no tratamento desta doenza e a recollida de esporas completas é unha técnica relativamente doada.
Alberto Seoane
Alberto Seoane Alcaraz, nado na Coruña o 29 de xuño de 1987, é un deportista galego de tenis de mesa adaptado.
Manuel Velázquez
Traxectoria
Deste xeito, foi cedido ao Rayo Vallecano, que daquela militaba da Terceira División, e máis tarde ao CD Málaga, onde xogou dúas tempadas na Segunda División. No equipo andaluz tivo unhas destacadas actuacións e foi un dos piares do ascenso do equipo á Primeira División en 1965. Disputou un total de 52 partidos co club malagueño, co que marcou 14 goles. Non chegou a debutar Málaga na máxima categoría, senón que regresou ao Real Madrid para formar parte do primeiro equipo. miniatura|300x300px| Aliñación do [[Real Madrid Club de Fútbol|Real Madrid na final da Copa de Europa de 1966. (Velázquez, abaixo, segundo pola dereita).]] Debutou co Real Madrid na xornada 15 da tempada 1965/66, ante o Mallorca no estadio Luis Sitjar, ocupando o lugar do lesionado Ferenc Puskás. Marcou dous goles naquel encontro, que rematou con vitoria por 2-5, e foi titular no equipo dende entón. Colocado como interior esquerdo, foi un dos piares do equipo durante os seguinte 12 anos, e amosou un grande acerto goleador grazas ao seu bo disparo dende media e longa distancia. Na súa primeira campaña proclamouse campión da Copa de Europa, tras vencer por 1-2 ao Partizan de Belgrado na final, na que foi titular no medio do campo ao lado de Pirri.
Francesc Aragó
Familia e vida persoal
Sempre mantivo o vínculo coa súa terra, á que volveu en varias ocasións fundamentais da súa vida para reflexionar con tranquilidade. Casou o 11 de setembro de 1811 con Lucie Carrier-Desombes, coa que tivo tres fillos:
A viaxe á Península Ibérica
Unha vez a bordo, pediulle a Manuel Vacaro, que mandaba o barco, que o levase a Barcelona, pero este negouse e, para evitar ser linchado, Aragó tivo que entregarse voluntariamente ás autoridades, que o encarceraron no castelo de Bellver en xuño de 1808. O 28 de xullo de 1808 conseguiu fuxir de Mallorca nun pesqueiro co que chegou a Alxer.
O ascenso científico
A pesar de todas as súas vicisitudes nos anos 1808 e 1809, Aragó conseguiu manter as súas notas de traballo e protagonizou un meteórico ascenso académico. As notas foron depositadas no Bureau des Longitudes de París. Como premio ao seu traballo científico, o 18 de setembro foi nomeado membro da Academia Francesa das Ciencias con só vinte e tres anos; Nese mesmo ano obtivo a cátedra de xeometría analítica na Escola Politécnica, (sucesor de Gaspard Monge). Ao mesmo tempo, Napoleón nomeouno astrónomo no Observatorio de París, onde realizou unha serie de conferencias sobre astronomía durante o período 1812-1845.
En 1816, xunto con Joseph-Louis Gay-Lussac, comezou os  Annales de chemie et de physique , e en 1818 ou 1819 dedicouse con Biot a realizar operacións xeodésicas nas costas de Francia, Inglaterra e Escocia, así como a nas illas Shetland publicáronse en 1821 os resultados destas observacións e as realizadas na Península Ibérica. Inmediatamente, Aragó foi nomeado membro do Bureau des Longitudes e colaborou nos seus anuarios durante case vinte e dous anos publicando importantes noticias sobre astronomía e meteoroloxía, e ás veces algunhas sobre enxeñería civil ou memorias de membros da Academia.
Actividade política
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Perpiny%C3%A0_-_Francesc_Arag%C3%B3_per_Antonin_Merci%C3%A9.jpg/220px-Perpiny%C3%A0_-_Francesc_Arag%C3%B3_per_Antonin_Merci%C3%A9.jpg|esquerda|miniatura| Estatua de Francesc Aragó de Antonin Mercié, en [[Perpiñán]] Francesc Aragó sempre expresou ideas republicanas, seguindo o exemplo do seu pai Francesc Bonaventura Aragó, que participara na Revolución Francesa cando aínda era un neno. O 7 de xullo de 1831 foi elixido deputado de Perpiñán polo departamento dos Pireneos Orientais (que inclúe Cataluña do Norte); e foi reelixido ata a revolución de 1848. Demócrata convencido, reclamou o establecemento do sufraxio universal en Francia.
Meteoroloxía e xeofísica
Puido facer esta observación grazas á escavación dun pozo artesiano para abastecer de auga a París, que promoveu dende o seu cargo de concelleiro da cidade. En 1837 cavaran 500 metros sen atopar auga. Aragó defendeu o éxito da obra afirmando que estaba garantido se perseveraba, defendeu tamén o uso da enerxía xeotérmica. Finalmente, o 26 de febreiro de 1841, cando chegou aos 541 metros de profundidade, saíu auga de gran pureza a unha temperatura de 27,7 graos.
Luis Roldán
Condena e vida posterior
O 19 de marzo de 2010 saíu de prisión despois de 15 anos de condena.
MVL-300
Características
MVL-300 foi deseñado para durar tres anos, pero aos dez meses do comezo da misión o sistema de transmisión de datos fallou, finalizando as operacións.
Beonna de Anglia Oriental
Contexto
En contraste cos reinos de Northumbria, Mercia e Wessex, sobrevive pouca evidencia fiábel sobre o reino de Anglia Oriental. A historiadora Barbara Yorke afirmou que isto se debe á destrución dos mosteiros do reino e á desaparición das dúas sés episcopais de Anglia Oriental, que foron causadas polas incursións viquingas e a posterior colonización.
Ælfwald de Anglia Oriental morreu en 749 despois de gobernar durante 36 anos. Durante o goberno de Ælfwald, o seu reino gozou de crecemento sustentado e estabilidade, aínda que baixo a autoridade do rei de Mercia Æthelbald, que gobernou o seu reino desde 716 ata que foi asasinado polos seus propios homes en 757. Ælfwald foi o último. da dinastía Wuffingas, que gobernara Anglia Oriental desde o século VI. Un pedigrí da colección Anglian, que enumera a Ælfwald e os seus descendentes, inclúe moitos reis Wuffingas anteriores.
Nacionalismo francés
dereita|miniatura|[[Bandeira de Francia.]] miniatura|Mapa do [[irredentismo francés.]] O nacionalismo francés é a ideoloxía nacionalista que defende a nacionalidade dos franceses e promove a súa unidade cultural.
Joaquín de la Sagra
Joaquín María José Dionisio Francisco Borja de la Sagra Perís, nado na Coruña o 9 de outubro de 1784 e finado en Montevideo o 26 de marzo de 1851, foi un xurista e político galego.
Os renovadores
As vangardas
Manuel Antonio mostra conformidade pero responde:
Manuel Colmeiro Guimarás foi outro membro do grupo dos Novos que viaxou continuamente, cousa que complementou a súa formación académica coa máis autodidacta. En 1928 foi tamén bolseiro da Deputación de Pontevedra, e grazas a iso puido frecuentar lugares coma o Prado. Exiliouse na Arxentina, onde faría os murais da cúpula das Galerías Pacífico. Durante estes anos participou no ambiente dos exiliados relacionándose con Luís Seoane, Rafael Dieste e Rafael Alberti entre outros. No 1949 trasladouse a París, residencia na que morou até o ano 1989 en que regresou a Galiza. Nos anos 60 chegaríalle o éxito con exposicións en Londres, París e Madrid, e diversos premios e recoñecementos nos anos 80. Finou en Salvaterra de Miño en 1999 aos 98 anos. A súa filla Elena Colmeiro foi escultora e ceramista, formada na Arxentina.
O humor gráfico
En 1888 publicáronse as primeiras bandas deseñadas galegas , porén sería nas primeiras décadas do s. XX cando se desenvolvería o debuxo como ferramenta de análise en clave de burla e crítica sociopolítica. O humor gráfico conectaba coa retranca propia do país e parte da literatura do grupo Nós, autores como Risco, que logo transitou a unha seriedade ceremoniosa, asinaba coma Polichinela e publicou textos satíricos coma O porco de pé, aínda que noutras pezas como O bufón de el'Rei formula un humor mais complexo ; Otero Pedrayo, de prosa solemne, retratou a Diego Xelmírez coma un humorista. Desde a época das cantigas de escarnio até a época dos renovadores, houbo unha tradición ininterrompida de literatura oral humorística, mesmo durante os séculos escuros. Barriga Verde, pioneiro dos monicreques en Galiza, reflectía xoldras entre galegos e portugueses, como xa fixera Gabriel Feijóo séculos antes no seu Entremés famoso sobre a pesca do río Miño. Autores diversos como Maside, Camilo Díaz Baliño, o seu irmán Ramiro ou Izquierdo Durán incursionaron no ámbito da ilustración humorística e a caricatura e recolleron influencias do humorismo centroeuropeo, en particular o da revista Simplicissimus. O representante galego do humor gráfico que tivo máis repercusión foi Castelao, e aínda que catalán de nacemento, Luis Bagaría, quen tivo estreita relación con Galiza. Foi amigo de Castelao, a quen máis dunha vez debuxou, entrevistou e publicou (na revista El Sol), de Antón Vilar Ponte  e foi moi admirado por Luís Seoane. Na escultura, Fco. Vázquez Díaz combinaría uns retratos máis clásicos coa sátira nas súas pezas de pingüíns, moi conectados co surrealismo, polos que sufriría a acción da censura.
A tipografía
Marcos Dopico e Natalia Crecente analizaron o programa tipográfico do Laboratorio de Formas, no que combinarían o seu rescate das fontes tradicionais de diversas orixes coa sistematización da Bauhaus e a escola de Ulm, e segundo o propio Díaz Pardo, na Wchutemás soviética.
Juan Carlos Ablanedo
É irmán do tamén exfutbolista do Sporting José Luis Ablanedo, coñecido como Ablanedo I, que xogaba como defensa central e co que compartiu equipo durante case toda a súa carreira.
Christy Moore
Postura político e social
É coñecida postura de Moore a prol do republicanismo irlandés de esquerda malia que a súa nai foi concelleira e candidata parlamentar por Kildar polo Fine Gael. Apoiou ao manifestantes republicanos de H-Block cos álbums H-Block en 1978, cuyo lanzamiento foi evitado pola policía e The Spirit of Freedom. Tamén ten gravado cancións a prol da folga de fame de Bobby Sands, incluyendo "Back Home in Derry", baseada na canción de Gordon Lightfoot "The Wreck of the Edmund Fitzgerald". En 1987, deixou de apoiar as actividades militares do IRA como consecuencia das bombas de Enniskillen.
Oxegen
O domingo 10 de xullo de 2011, Moore uniuse a Coldplay no escenario do Festival Oxegen 2011, interpretando a canción "Ride On".
Nicol David
Primeiros anos como profesional
miniatura|Nicol ao devolver a bóla á inglesa Jenny Duncalf durante un partido do Open de Malaisia de 2007 miniatura|Nicol David e a neozelandesa Shelley Kitchen durante a final do Open de Malaisia de 2007 miniatura|Nicol co trofeo de gañadora do Open de Malaisia de 2007 miniatura|Nicol durante o Open de Malaisia de 2008 No ano 2000 David entrou na WISPA e pasou a profesional, ao mes gañou o seu primeiro título WISPA ao derrotar en febreiro a Salma Shabana na final do aberto de Finlandia por 9–1, 9–0 e 9–5 e tornou a muller máis nova en conseguir ese título.
Anos de dominio mundial
No primeiro torneo do ano 2009, o Open de Kulala Lumpur, perdeu fronte a Natalie Grainger e puxo fin a 56 partidos e 17 meses sen perder mais recuperou o camiño da vitoria no primeiro Open das Illas Caimán ao vencela por 11–8, 11–6 e 11–5 na final e unha semana despois lograba no Open de Texas o seu segundo título do ano, e de novo o vencer a Grainger, desta volta en catro sets e tres semanas despos lograba o seu segundo Open de Seúl ao derrotar a Jenny Duncalf en catro sets. Un mes despois, o 24 de xullo, retiña o título dos Xogos do Mundo ao gañar a Natalie Grinham nos Países Baixos e o 1 de agosto lograba a súa quinta vitoria consecutiva no Open de Malaisia, ao gañar por 11–6, 11–8, 9–11, 11–7 nun partido de 60 minutos contra da inglesa Alison Waters. David tornou na primeira xogadora en gañar cinco títulos do Open de Malaisia dende a súa creación en 1975. Ao pouco gañou o seu terceiro campionato consecutivo no Singapore Masters ao vencer a Natalie Grinham por 11–9, 11–8 e 11–9. O 12 de setembro perdeu contra Madeline Perry nos cuartos de final do British Open; non obstante, quince días despois recuperouse da súa derrota ao vencer a Natalie Grinham na final do campionato mundial e lograr o título por cuarta volta aínda que rematou o ano con derrotas ao perder nas semifinais contra Jenny Duncalf no Qatar Classic e máis no Open dos Estados Unidos. miniatura|esquerda|Nicol co trofeo como campioa do mundo de 2014 No seu primeiro torneo de 2010, en marzo no Open de Chennai, gañou sen problemas todos os partidos e levou o título, logo de vencer a Jenny Duncalf. Un mes despois, no Open de Kuala Lumpur, derrotou á exipcia Omneya Abdel Kawy para se facer co seu segundo título WISPA do ano. Logo gañou outros cinco títulos, ente eles o campionato do mundo en Exipto o 22 de setembro, o quinto da súa carreira e, xa que logo, igualaba a marca de Sarah Fitz-Gerald. En outubro nos Xogos da Commonwealth en Delhi derrotou a Jenny Duncalf por 11–3, 11–5, 11–7 nun partido de 40 minutos e fíxose co ouro. Decontado participou no Torneo Internacional Bicentenario de México 2010 en Toluca, onde bateu a Rachael Grinham por 12-10, 11-4, 11-5 na súa 34ª vitoria consecutiva. En novembro fíxose por cuarta volta co Qatar Classic ao vencer a Rachael Grinham por 11–5, 11–8 e 11–9 en só 34 minutos, o que supuña o seu 50º título WISPA. Nos Xogos de Asia logrou a medalla de ouro ao derrotar a Annie Au de Hong Kong por 11-8, 8-11, 11-6 e 11- 7 na cidade chinesa de Cantón e formou parte do equipo de Malaisia que logrou outra medalla de ouro ao superar tamén ao equipo de Hong Kong.
Brian Wilson
Traxectoria
En 1964 Wilson tivo un ataque de nervios e renunciou ás xiras regulares, realizando un traballo máis refinado, como o álbum de The Beach Boys Pet Sounds e o seu primeiro lanzamento en solitario acreditado, "Caroline, No" (os dous de 1966), así como o álbu non rematado Smile. A medida que declinaba profesional e psicoloxicamente a finais dos 60, as súas contribucións á banda foron disminuíndo, e xurdiron lendas en torno ao seu estilo de vida de reclusión, hiperalimentación e abuso de drogas. O seu primeiro regreso, que xerou divisións entre os fans, produciu o álbum case en solitario The Beach Boys Love You (1977). Nos anos 80 formou unha controvertida sociedade creativa e comercial co seu psicólogo, Eugene Landy, e relanzou a súa carreira en solitario co álbum Brian Wilson (1988). Wilson desvinculouse de Landy en 1991. Dende 1999 xirou regularmente como artista en solitario.
XV Brigada Internacional
Batalla de Brunete
miniatura|Avance da XV Brigada Internacional no inicio da batalla de Brunete en [[xullo de 1937 ]] A finais de marzo, o batallón español Voluntario 24 uniuse á Brigada. Despois duns meses, e baixo a supervisión de János Gálicz, a Brigada foi reorganizada en dúas agrupacións duns 1 200 membros cada un. A primeira, liderada por Jock Cunningham, estaba formada por voluntarios anglófonos. Pola súa parte, a segunda, dirixida polo Maior Chapaiev (Miklos Szalway), consistía na unión dos Batallóns Dimitrov, Louise Michel e Voluntario 24. Esta era a composición en.
Os batallóns estadounidenses, con perdas de entre 400 e 800 efectivos, víronse obrigados a unirse nun só, o Batallón Lincoln-Washington. O Louise Michel, tamén con numerosas baixas, foi transferido a outra brigada despois de Brunete. Dos 2 500 soldados da XV Brigada que combateron na batalla, só 1 000 sobreviviron.
Tetrápole siria
Fundación
Antioquía substituíu á colonia macedonia de Bôttia, preto do lugar de Antigonia, fundada no Orontes por Antígono I Monóftalmos no 307-306 a.C. A poboación desta última, de orixe grega, teríase incorporado entón á nova fundación, así como os seus materiais de construción. Seleucia de Pieria substituíu a unha aldea indíxena de labregos e comerciantes preto da desembocadura do Orontes. Tamén é posible que a poboación de Antigonia se unise a Seleucia, máis que a Antioquía. Laodicea foi construída a partir de dúas aldeas, Ramitha e Mazabda. Finalmente a acrópole de Apamea estableceuse no lugar da aldea de Niya e da colonia macedonia de Pella.
Simbolismo
O relato das fundacións coñécese grazas ao autor bizantino do século VI Xoán Malalas, que se inspira no retórico do século IV, Libanio, natural de Antioquía. Libanio apóiase en fontes probablemente coetáneas de Seleuco, hoxe desaparecidas. A precisión do relato é o sinal do particular coidado que se lle deu á elaboración do mito fundacional por parte de Seleuco. Os elementos expostos no mito fundacional deben así convencer os colonos. O mito conta, por exemplo, que unha aguia, enviada por Zeus, deus co que Seleuco asocia o seu reinado, tería designado o lugar da futura Antioquía.
Cambio do centro de gravidade político
Para os contemporáneos, a tetrápole era inseparable dos gobernantes seléucidas durante o período helenístico, aínda que non fosen designados “reis de Siria” até máis adiante polos autores romanos.
O vínculo entre a tetrápole siria e o rei foi realmente forte. Porén, parece difícil deseñar unha xerarquía entre as cidades. Antioquía sería a máis importante das catro: aquí é onde aparentemente residiu máis tempo o rei. Seleucia de Pieria, tivo a función de porto no Mediterráneo pero tamén acolleu o Nikatoreion, tumba de Seleuco. Laodicea tamén foi un porto esencial. Apamea foi unha base militar onde se mantiñan elefantes de guerra e moitos soldados. As catro cidades están controladas directamente por axentes reais, denominados “oficiais”, entrando así na categoría de cidades integradas na tipoloxía de Laurent Capdetrey. Esta tetrápole siria constituía unha inmensa rede no Mediterráneo que permitía a Sélecuco dominar todo o norte de Siria.
Saccharomyces
Morfoloxía celular
Saccharomyces produce ascósporas, especialmente cando crece en medio V-8, en ágar de ascóspora acetato ou en medio Gorodkowa. Estas ascósporas son globosas. Cada asco contén de 1 a 4 ascósporas. Os ascos non rompen ao madurar. As ascósporas poden tinguirse con tinguidura Kinyoun e tinguidura para ascósporas. Cando están tinguidos con tinguidura de Gram, as ascósporas aparecen Gram negativas, mentres que as células vexetativas aparecen Gram positivas.
Côme-Damien Degland
Côme-Damien Degland, nado o 6 de setembro de 1787 en Armentières, Departamento de Norte, (Francia), e finado o 1 de xaneiro de 1856 en Lille, foi un médico e zoólogo francés.
Nothofagus antarctica
Distribución, hábitat e bioloxía
A especie preséntase tanto como árbore como arbusto. Raramente supera os 150 anos de idade, pero observouse que alcanza os 200 nalguhnas zonas. Sábese que prospera en áreas con problemas naturais, como deslizamentos de terra e incendios. En contraste, a rexeneración de Nothofagus antarctica é escasa ou ausente en zonas non perturbadas. Entre os Nothofagus de América do Sur, esta especie encóntrase na máis ampla gama de tipos de hábitats: áreas de drenaxe pobre en elevacións baixas ou altas, sitios expostos de substrato inestábel na liña arbórea alpina, depresións topográficas suxeitas a drenaxe de aire frío, ladeiras empinadas con solos pouco profundos e sitios secos cerca do ecotón da estepa patagónica. En xeral, é común en sitios que son demasiado severos para a maioría das outras especies de árbores. En xeral, esta especie tee a capacidade de xerminación máis baixa que outras, pero isto vese compensado pola súa vigorosa reprodución vexetativa. Depende máis da reprodución vexetativa que calquera das outras especies suramericanas de Nothofagus. Despois do lume, rexurde vigorosamente desde a cepa.
Usos
As árbores plantadas nas illas Feroe, que foron importadas da súa austral distribución na Terra do Fogo mostraron boa resistencia ao frío.
Nucleósido trifosfato
Metabolismo dos nucleósidos trifosfato
Dada a súa importancia na célula, a síntese e degradación de nucleósidos trifosfato está baixo un estreito control. Este capítulo céntrase no metabolismo dos nucleósidos trifosfato en humanos, pero o proceso está moi conservado entre as especies. Os nucleósidos trifosfato dos alimentos non se poden absorber ben, así que todos os nucleósidos trifosfato teñen que formarse de novo. A síntese de ATP e GTP (purinas) é distinta que a síntese de CTP, dTTP e UTP (pirimidinas). Tanto a síntese de purinas coma a das pirimidinas utilizan o fosforribosil pirofosfato (PRPP) como molécula de inicio.
Síntese de pirimidinas
A base nitroxenada orotato sintetízase independentemente do PRPP. Despois o orotato únese covalentemente ao PRPP, orixinando o nucleótido orotato monofosfato (OMP). O OMP convértese en UMP, o cal pode ser despois fosforilado polo ATP a UDP e UTP. O UTP pode despois converterse en CTP por medio dunha reacción de desaminación. O dTTP fórmase indirectamente a patir de dUDP ou dCDP.
Tenientada
Acontecementos
Tanto no seu desenvolvemento como na tentativa do exército de limitar a liberdade de prensa, a Tenientada resultou un precedente dos sucesos do ¡Cu-Cut!, o asalto á revista satírica catalá do mesmo nome que provocou en 1905 a caída do goberno Eugenio Montero Ríos. Ademais, foi unha mostra máis da crecente tensión entre a sociedade civil e o sector máis conservador do exército español, moi evidente desde as últimas décadas do XIX.
Complexo industrial da mina de carbón de Zollverein en Essen
1847–1890
A mina de carbón de Zollverein fundouna o industrial nado en Duisburg Franz Haniel (1779–1868), que necesitaba coque para a produción de aceiro. As perforacións de proba na rexión de Katernberg revelaran unha veta moi rica de carbón. En 1847, Haniel fundou unha empresa á que chamou bergrechtliche Gewerkschaft Zollverein (Unión Laboral de Dereito Mineiro Zollverein). Había unha lei mineira (Bergrecht) en Prusia para fomentar a explotación dos recursos naturais. A lei pedía a creación dunha forma especial de corporación, denominada "sindicato obreiro" (Gewerkschaft), pero en realidade unha empresa capitalista. Haniel chamou a súa en honor á Unión Aduaneira Alemá (Zollverein), creada en 1834. Haniel distribuíu as accións da nova compañía entre os membros da súa familia e o propietario da terra na que construiríase a futura mina.
1890–1918
Dado que as industrias do carbón, o ferro e o aceiro da zona do Ruhr floreceron a finais do século XIX e principios do XX, a mina ampliouse significativamente.
Eixo 12
thumb|left|Antiga [[caldeira sala de Shaft 12 no típico estilo Bauhaus con cerchas de aceiro vermello. Hoxe alberga o Red Dot Design Museum.]] thumb|left|Zollverein, 1949
O castelete Doppelbock característica do pozo nos anos seguintes non só se converteu no arquetipo de moitas instalacións mineiras centrais posteriores, senón que tamén se converteu nun símbolo da industria pesada alemá. thumb|O [[castelete do pozo 12 coa inscrición Zollverein converteuse nun símbolo ben coñecido de Essen e do toda a zona do Ruhr.]]
1993–
Zollverein é un dos escenarios da novela gañadora do Premio Pulitzer de 2014 All the Light We Cannot See de Anthony Doerr.
Melanitta americana
Melanitta americana é unha especie de pato mergullador mariño da orde dos anseriformes, familia dos anátidos, e subfamilia dos merxinos, unha das seis integradas no xénero Melanitta.
Etimoloxías
O epíteto específico, americana, alude á súa área de distribución (parcial).
Liga ACB 1991-92
Playoffs de permanencia
Gran Canaria e Granada perden a categoría.
Yannick Noah
Caridade
Noah é moi activo en eventos e organizacións benéficas. Entre estas organizacións e campañas destacan Enfants de la Terre, creada pola súa nai Marie-Claire (1988), Fête le Mur, que el mesmo fundou (1996) para nenos desfavorecidos de zonas pobres e suburbios. Tamén é portavoz de Appel des Enfants pour l'Environnement, que pertence ao Fondo Mundial para a Natureza (WWF), e participou cantando con Les Enfoirés para axudar a Les Restos du Cœur.
Casimir de Candolle
Traxectoria
Casimir de Candolle estudou química, física e matemáticas na Universidade de París, entre 1853 e 1857. Máis tarde pasou un tempo en Inglaterra, onde coñeceu a Miles Berkeley. En 1859 visitou Alxeria e durante o ano seguinte continuou a súa educación na Universidade Humboldt de Berlín.
Despois volveu a Xenebra como axudante e colega do seu pai. Casou con Anna-Mathilde Marcet e tiveron catro fillos: Raymond Charles de Candolle (1864–1935), Florence Pauline Lucienne de Candolle (1865–1943), Richard Émile Augustin de Candolle (1868–1920) e Reyne Marguerite de Candolle (1876–1958).
Wall of Sound
Unha crenza popular errónea suxire que o Wall of Sound foi creado sinxelamente a través dun máximo de ruído e distorsión, pero o método tiña realmente máis matices. Para acadar o Wall of Sound, os arranxos de Spector requirían grandes conxuntos (incluíndo algúns instrumentos que non adoitaban a usarse para tocar en agrupacións musicais, como guitarras eléctricas e acústicas), con múltiples instrumentos duplicando ou triplicando moitas das partes para crear un ton máis completo e rico. Por exemplo, Spector adoitaba a duplicar unha parte tocada cun piano acústico cun piano eléctrico e un clavicémbalo. Mesturados o suficientemente ben, os tres instrumentos serían entón indistinguibles para o oínte.
Melanitta deglandi
Melanitta deglandi é unha especie de pato mergullador mariño da orde das anseriformes, familia dos anátidos, e subfamilia dos merxinos, unha das seis integradas no xénero Melanitta.
Descrición
A especie foi descrita en 1850 polo naturalista, político e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Melanitta.
Alejandra Benítez
Diversidade de xénero
Alejandra Benítez é abertamente unha loitadora polos dereitos do colectivo LGBTI en Venezuela e está a favor do Matrimonio Igualitario ou entre persoas do mesmo sexo.
Roberto o Forte
Traxectoria
Foi marqués de Neustria, conde de Tours e Anjou. O rei Carlos II o Calvo nomeouno 853 missus dominicus destas rexións.
Barrio de Abaixo, Trasmiras, Trasmiras
Barrio de Abaixo é un lugar da parroquia de Trasmiras, no concello ourensán de Trasmiras.
Lidia González
En maio de 2021, foi elixida como candidata única nas eleccións constituíntes realizadas en Chile o 15 e o 16 de maio de 2021, pasando a ser unha das 155 persoas que compoñen á Convención Constitucional da República de Chile.
É filla de Cristina Calderón, quen é a derradeira falante nativa da lingua yámana, representante de devandita etnia e a única integrante de devandita cultura que alcanzou a vivir de preto os seus costumes.
Traxectoria
A súa educación básica cursouna nun internado. Durante ese período da súa nenez e mocidade sinalou que sufriu de discriminación por ser yámana. Estudou até segundo medio de maneira presencial, e posteriormente completou a súa educación por medio de clases a distancia. En 1996 formou o «Xardín Étnico Familiar Ukika» de Puerto Williams. Xa sendo adulta, aprendeu da súa nai as técnicas da cestaría tradicional yámana, debido ao seu tempo afastada dela cando estivo no internado. O seu marido foi concelleiro pola comuna de Cabo de Hornos.
Carreira pública e política
En 2008, postulouse ao cargo de concelleiro pola comuna de Cabo de Hornos como independente polo pacto Concertación Democrática. Foi elixida como concelleira co 7,62% dos votos, isto converteuna na primeira persoa da etnia yámana en ocupar un cargo público de elección popular. Novamente é reelixida en 2012 como independente cun 4,95% dos votos.
Juan Cruz Alli
Publicacións
É autor tamén de numerosos artigos e monografías en materia de dereito e política.
Peso Constituínte
O peso Constituínte foi unha moeda chilena de curso legal cuñada en Copiapó e utilizada na zona de Atacama e nos seus arredores durante a revolución liberal de 1859.
O proceso de cuñaxe
O estudo previo e a execución da produción encomendóuselle ao coronel de enxeñeiros Alselmo Carabantes. Cumpría inicialmente atopar cilindros para estirar a prata logo de reducila a pequenos lingotes; despois cortala en pezas de tamaño uniforme de xeito que todas tivesen idéntico peso e, finalmente, executar a cuñaxe.
Cos equipamentos e as máquinas a vapor do propio obradoiro e os achegados polo francés, comezou a produción das moedas, ás que se lles estampou simplemente unha versión simplificada do escudo de Chile coa súa característica estrela central, así como a incicación abreviada do seu valor nominal. As primeiras doce probas dos pesos e medios pesos Constituíntes, presentáronselle a Gallo no campamento de Pichincha; tiñan a mesma cantidade de prata fina que os cuñados polo Goberno en Santiago. miniatura|Pedro León Gallo, impulsor do peso Constituínte. A Ceca de Copiapó non só cuñaba para o novo poder revolucionario, senón que calquera cidadán podía achegar o seu metal para o converter en moeda, cunha comisión do 6% por custos de produción. Estímase que das 400.000 moedas cuñadas, 100.000 foron encargadas polo exército revolucionario e 100.000 por particulares.
Desenlace
O 29 de abril de 1859 tivo lugar no lugar coñecido como Cerro Grande, preto de La Serena un enfrontamento coas tropas do Goberno que acabou coa derrota total dos insurxentes, encabezados polo propio Gallo, que fora nomeado xeneral. Substituíronse as autoridades por outras fieis ao Goberno e, entre outros, publicouse un decreto polo que se prohibía a circulación dos pesos Constituíntes e se sinalaba un prazo de 15 días para que a os cidadáns levasen as súas moedas á Ceca de Copiapó para que alí se fundisen novamente en barras de prata, baixo pena de multa por falsificación de moeda e desobediencia para os incumpridores desta norma.
Os exemplares que non foron fundidos e que hoxe se conservan teñen un prezo no mercado do coleccionismo que oscila entre os 100 e os 300 euros, en función do seu estado de conservación.
A Lardoeira, Agudelo, Barro
A Lardoeira é un lugar da parroquia de Agudelo no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
A Carreira, Vila de Rei, Trasmiras
A Carreira é un lugar da parroquia de Vila de Rei, no concello ourensán de Trasmiras.
Cromo (estampa)
Cromos de chocolate
O sector alimentario foi o que deu o pulo definitivo aos cromos. Os produtos de América e África, como o cacao, o café e os dátiles, estaban envoltos en etiquetas brillantes, con deseños que eran unha atracción para os nenos. Algúns comerciantes visionarios pensaron que esas imaxes poderían converterse en impresións coleccionables. En 1884, ao francés Albert Poulain (de Chocolat Poulain) tivo a idea de poñer cromos nas tabletas de chocolate; o éxito daquela iniciativa deu lugar ao cambio de cromos, xa que moitas das imaxes se repetían. Durante anos, o cromo estivo ligado aos produtos alimenticios, sobre todo aos chocolates.
Eclosión durante o século XX
miniatura|Cromo do xogador de béisbol Bill Macdonald As coleccións de xogadores de béisbol, populares nos Estados Unidos, consolidáronse durante o século XX. O coleccionismo de cromos converteuse nun fenómeno mundial con numerosos seguidores, tanto en Norteamérica como en Europa. En 1934, Mamelok trasladou a súa sede e maquinaria de Alemaña a Gran Bretaña e converteuse en Mamelok Press Ltd e converteuse nun líder mundial na industria de cromos.
Cromos de fútbol
miniatura|Un cromo dos primeiros autoadhesivos
Alén das montañas
Alén das montañas (en 山河故人) é un filme de 2015 dirixido por Jia Zhangke. Competiu pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015, e foi escollido para a súa proxección na sección "Special Presentations" do Festival Internacional de Cinema de Toronto.
Centro de Exhibicións e Deportes de Tampere
O Centro de Exhibicións e Deportes de Tampere é tamén un centro de adestramento e competición de atletismo, fútbol, fútbol sala e floorball. O TESC ten, entre outras, unha pista de atletismo de seis carrís e 300 m e unha cancha de fútbol de tamaño completo. A bancada máis grande do complexo ten capacidade para 1 500 persoas.
O Curuto, Barro, Barro
O Curuto é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Fotosíntese anoxixénica
Pigmentos
Os Chlorobi, Chloroflexi e Acidobacteria posúen unha unidade captadora de luz chamada clorosoma e usan principalmenre luz infravermella a 740–750 nm. As Heliobacteria absorben a 786–792 nm. As bacterias púrpuras fototróficas absorben no infravermello a 800–1020 nm.
Vilar de Lebres, Vilar de Lebres, Trasmiras
Vilar de Lebres é un lugar da parroquia de Vilar de Lebres, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 67 habitantes, dos cales 35 eran homes e 32 mulleres.
Nicolás Paz Pardo
Traxectoria
Foi médico no lazareto da Illa de San Simón ata 1887. O 22 de xullo de 1888 casou con Matilde Córdoba Gándara. En 1914 retou en duelo a Luis Suárez-Llanos, director da compañía de augas, por considerado responsable da morte por tifo dunha das súas fillas, Carmen Paz (casada don Eugenio Arbones). No hai constancia de que o duelo chegara a producirse.
Foi alcalde accidental en 1890 e concelleiro ata 1929.
Josefina Arruti
Traxectoria
De cando en vez Bibiano mandáballes desde o exilio cartos a través persoas coñecidas, mais non chegaban a nada e recibiron axudas de algunhas familias pontevedresas. Josefina conseguiu que os tres fillos estudaran, José Ángel foi profesor universitario de Dereito, Carmen profesora no IES Sánchez Cantón e Manuel médico especialista en dixestivo en Pontevedra. Tivo que empeñar todas as súas xoias e, axudada pola sogra, alugou cuartos na súa casa durante anos para saír adiante.
Bibiano non soubo ata moitos anos despois que a negativa de reagrupar á familia, o feito de que Josefina non viaxara a Madrid cos nenos cando houbo a posibilidade de facer o troco con Fernández-Cuesta, fora responsabilidade da súa nai Emilia. Bibiano refixo a súa vida en México, tivo un fillo e unha nova parella.
Nos anos 50, Bibiano fixo escala en Lisboa durante unha viaxe de Roma a Chile para poder ver a Josefina e os fillos, que ían viaxar en coche desde Madrid. Pero as autoridades españolas negáronse a darlle a Josefina un permiso de saída coa escusa de que precisaba a sinatura de seu home. miniatura|Imaxes públicas no monumento a Josefina Arruti na Avenida pontevedresa do seu nome Nesa mesma década Bibiano viaxou a Roma a unha asemblea da FAO. Alí residía naquel momento o fillo José Ángel, e pudieron encontrarse. En 1986, con motivo do cincuenta aniversario do plebiscito do Estatuto de Autonomía, Bibiano volveu a Galicia e viuse con José Ángel e Manuel. Volveu en 1989 para unha homenaxe da Academia Galega das Ciencias e viu os seus tres fillos xuntos, cincuenta e dous anos despois. Josefina e Bibiano non se volveron ver desde 1936.
José Manuel Albares
Formación e carreira profesional
Ao volver a España, licenciouse en Dereito na Universidade de Deusto con diploma de especialidade xurídico-económica. Ten un diploma do XXXIII Curso de Defensa Nacional do CESEDEN e ten unha diplomatura en xestión cultural no exterior pola Universidade Carlos III en colaboración coa Escuela Diplomática.
É diplomático de carreira e foi Cónsul en Bogotá, e conselleiro da Representación Permanente de España perante a OCDE.
Carreira política
Milita no PSOE dende 1999.
Vida persoal
Está casado con Hélène Davó, quen entre 2012 e 2016 foi a xuíza de enlace en materia terrorista entre España e Francia, labor polo que foi condecorada polo ministro español do Partido Popular, Rafael Catalá. Teñen catro fillos.
Aethina tumida
Distribución
En México estableceuse polo menos en oito estados. Os niveis de infestación son especialmente altos en áreas tropicais como o Iucatán.
Armentières
Clima
En 2020, a cidade sae do tipo de "clima oceánico alterado" na clasificación establecida por Météo-France, que agora só contabiliza, a primeira vista, cinco tipos principais de climas na Francia continental. É unha zona de transición entre o clima oceánico, o clima semicontinental. As diferenzas de temperatura entre o inverno e o verán aumentan coa distancia ao mar. As precipitacións son máis baixas que na beira do mar, agás preto dos relevos.
Barro, Barro, Barro
Barro é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Natividad Llanquileo
En 2010, ocupou o rol de voceira durante a folga de fame dos comuneiros mapuches en 2010. A folga de fame dos 35 comuneiros detidos buscaba principalmente a non aplicación e derrogación da Lei Antiterrorista. Dentro dos 35 comuneiros atopábanse dous dos seus irmáns.
Moeda de 20 dólares Liberty Head
Logo de considerables loitas internas na Ceca de Filadelfia, o gravador xefe James B. Longacre encargouse do deseño da nova moeda de 20 dólares, que comezou a producirse para a circulación en 1850 —coñécese tamén un único exemplar dunha proba con data de 1849, conservado na Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos, do Instituto Smithsoniano—.
O éxito da nova moeda foi incuestionable, e tanto os comerciantes como os bancos utilizárona adoito no comercio. Mantívose en produción ata 1907, cando foi substituída por un novo modelo deseñado por Augustus Saint-Gaudens, e moitas foron fundidas posteriormente, cando o presidente Franklin D. Roosevelt retirou as moedas de ouro da circulación en 1933.
Antecedentes
En 1836, o xornal de Filadelfia Public Ledger propuxo a creación de dúas novas moedas de ouro, unha dun dólar e outra de 20 dólares. Sobre esta última, podíase ler no xornal:
Convergencia de Demócratas de Navarra
Evolución electoral
A pesar do seu éxito inicial, CDN experimentou un notable descenso electoral, tendencia que só conseguiu frear nas eleccións forais de 2003.
Nas eleccións ao Parlamento de Navarra de 1995 obtivo o 18,55% dos votos e 10 deputados autonómicos. En 1999 o 6,86% e 3 representantes. En 2003 alcanzou o 7,65% e aumentou un escano (até 4). En 2007, obtivo 14.259 votos (4,4%), o que se traduciu en 2 parlamentarios.
Moeda de 20 dólares Liberty Head
Tipo I (1849-1866)
A dobre aguia converteuse axiña na moeda de ouro máis popular nos Estados Unidos en termos de tiraxe. Durante a existencia das moedas de ouro con este valor facial (1850 a 1933), cuñouse máis ouro na moeda de 20 dólares que en todos os demais valores cuñados en ouro xuntos. De todas as moedas de ouro cuñadas para a circulación desde o inicio das emisións neste metal en 1795 ata o seu remate en 1933, algo menos da metade foron dobres aguias, e mais o 78% do ouro cuñado foino en moedas de 20 dólares. Segundo Bowers, esta moeda "representaba o xeito máis eficaz de cuñar unha cantidade determinada de ouro en forma de moeda".
A partir de 1858 comezaron a cuñarse na Ceca de Filadelfia tiraxes extremadamente limitadas de dobres aguias con acabamento proof —fondo espello e relevo mate—para a súa venda a coleccionistas. Segundo Breen, "poucos coleccionistas podían permitirse adquirilas, mesmo daquela".
Tipo II (1866-1876)
Longacre fixo a adición necesaria á moeda de 20 dólares ampliando lixeiramente o óvalo de estrelas do reverso e situando o lema dentro del, e aproveitou a conxuntura para facer algúns outros leves axustes. Os lados do escudo do reverso, que antes eran máis rectos, adquiriron uns trazos máis rococó; engadiuse unha novena folla á póla de oliveira e cambiouse a forma das outras follas; os remates dos estandartes fixéronse máis pequenos, aínda que máis elaborados, de xeito que no da esquerda os remates inciden menos que antes nas letras IBUS de PLURIBUS. Ademais, as ás e as plumas da cola da aguia alongáronse lixeiramente.
Coleccionismo
Durante o século XIX, as moedas de 20 dólares non eran un obxecto habitual de colección. Nesa época, ademais, os numismáticos non consideraban como un criterio diferenciador nas súas coleccións o feito de que as moedas tivesen unha ou outra marca de ceca, ou carecesen dela. Mesmo as cuñaxes en versión proof, algunhas delas con tiraxes de só decenas de exemplares, se vendían no mercado secundario con só un lixeiro aumento con respecto ao seu valor nominal, e é probable que algunhas delas se acabasen usando na circulación en tempos de conxuntura económica difícil. En 1909, o escritor numismático Edgar H. Adams publicou un catálogo das emisións de ouro estadounidenses, no que non se lle atribuía a ningunha moeda de 20 dólares Liberty Head ningún valor adicional por riba do seu valor facial.
A colección de moedas de 20 dólares Liberty Head pode ter diferentes enfoques. Algúns coleccionistas, que procuran unicamente unhas poucas pezas, poden elixir unha representativa de cada un dos tres tipos principais, ou tamén adquirir un exemplar de cada unha das cecas onde a moeda se cuñou (Filadelfia, Carson City, Nova Orleáns, San Francisco e Denver), por uns prezos que exceden pouco o do ouro da moeda no mercado de metais preciosos. Por outra banda, os coleccionistas que se decanten por reunir un exemplar de cada ano, independentemente da ceca, poderán ter problemas para adquirir o correspondente a 1886, un ano en que a moeda só se produciu en Filadelfia e no que só se cuñaron 1.000 pezas para a circulación e outras 106 con acabamento proof. A edición de 2015 do catálogo de R. S. Yeoman A Guide Book of United States Coins atribúelle á moeda de 1886 nun estado de conservación medio un prezo de 22.500 dólares.
Moeda de 20 dólares Saint-Gaudens
Inicio e proceso de deseño
En maio de 1906, Saint-Gaudens escribiu ao secretario Shaw e preguntoulle se había algunha obxección a que a data estivese en números romanos, ao que Shaw respondeu "mentres fagamos moedas para o pobo dos Estados Unidos, considero que deberiamos limitarnos ao idioma inglés. Lembreilles aos nosos arquitectos que despedirei o primeiro que poña un "V" nun edificio público onde estea previsto un "U"". Porén, Roosevelt desautorizou a Shaw, e o escultor continuou coa súa proposta de utilizar a numeración romana.
Produción
O inicio da Gran Depresión de 1929 non foi quen de deter a emisión dos 20 dólares, aínda que as moedas que se ían cuñando se gardaban na súa maior parte nas bóvedas acoirazadas do Tesouro. Moitas das grandes rarezas desta moeda proceden destes derradeiros anos de emisión. Malia a cuñaxe de case 1,8 millóns de exemplares en 1929, estímase que chegaron aos nosos días menos de 2.000, xa que todo o resto foi fundido polo Goberno a finais da década de 1930.
Fin da serie: a dobre aguia de 1933
A comezos da década de 1940 coñecíanse entre oito e dez exemplares cuñados en 1933, dous dos cales foron vendidos polo comerciante de Texas B. Max Mehl. En 1944, un xornalista preguntou á Casa da Moeda acerca das dobres aguias de 1933, mais os funcionarios non foron quen de atopar rexistro ningún da emisión das moedas e concluíron que as que estaban en mans privadas tiñan que ter saído da Casa da Moeda irregularmente. Nos anos seguintes o Servizo Secreto incautouse de varios exemplares, que posteriormente foron fundidos. Non obstante, un espécime acabou na importantísima colección do rei Faruq de Exipto, que mesmo acadou do Goberno unha licenza para a exportación da moeda. Non está claro que foi o que pasou con este exemplar do rei Faruq tras a súa morte en 1965, mais a moeda reapareceu a mediados da década de 1990. Cando foi levada a Nova York para ser vendida, foi confiscada polas autoridades estadounidenses e, logo dun litixio, chegouse a un acordo para permitir que ese exemplar se sacase a poxa pública e que os ingresos se dividisen en partes iguais entre o Goberno e os propietarios privados. En 2002 este exemplar foi vendido nunha poxa da casa Sotheby's por 7.590.020 dólares. No prezo de compra figuraba a cantidade de 20 dólares pagados ao Goberno federal para monetizar unha moeda que, segundo el, nunca fora lanzada á circulación oficialmente. Este exemplar vendeuse novamente en 2021 por 18,9 millóns de dólares.
Cristina Calderón
Legado familiar
Cristina Calderón e a súa familia preocupáronse da conservación da cultura yámana, dedicándose principalmente á difusión da lingua, contos e lendas ancestrais deste pobo e relatos da súa vida e a dos seus devanceiros. Coa súa neta Cristina Zárraga, estiveron confeccionando un dicionario con terminoloxía da lingua yámana. Tamén editaron unha recompilatorio de contos e lendas yámana, titulado Hai Kur Mamašu Shis ("Quero contarche un conto"). Ademais, no 2016, Cristina Zárraga publicou en homenaxe á súa avoa, relatos en primeira voz, denominada Cristina Calderón: Memorias de mi abuela yagán, unha obra sinxela pero profunda e inigualable na rexión.
Gran Premio do Reino Unido de 2020
Q3
Mentres o coches saían, houbo un incidente no pitlane entre Leclerc, Stroll e o Renault de Daniel Ricciardo, con Stroll queixándose de que Ferrari liberara o seu piloto dun xeito inseguro, os comisarios están a investigar o asunto. No primeiro conxunto de voltas, Hamilton bateu o récord de volta cun 1:24.616, co seu compañeiro de equipo a 0,15 segundos atrás. O piloto británico bateu o seu récord de volta poucos minutos despois, rexistrando un 1:24.303 para asegurarse a pole position, e Bottas acadou o segundo posto, 0,3 segundos atrás. Max Verstappen, un dos últimos en cruzar a liña, foi o terceiro máis rápido, a un segundo da pole position. O resto dos 10 primeiros foron: Leclerc, Lando Norris, Stroll, Carlos Sainz, Ricciardo, Esteban Ocon e Sebastian Vettel no outro Ferrari.
Francisca Linconao
Postulación á Convención Constitucional
En xaneiro de 2021, reuniu as sinaturas requiridas para presentarse como candidata polo Distrito 23 da Rexión de Araucanía ás eleccións convencionais constituíntes de Chile no Servizo Electoral (Servel) en Temuco como representante do pobo mapuche nos escanos reservados para pobos orixinarios. Logrou reunir o 20 % do total dos patrocinios realizados a persoas que postulan aos escanos reservados, dende Arica até Punta Arenas.
Nacionalismo grego en Chipre
O nacionalismo grego chipriota e o chipriotismo contrastan entre eles, tendo visións diferentes sobre o conflito de Chipre, as súas causas e posibles solucións, correspondente coa oposición política de dereita-esquerda. O eslogan do nacionalismo grego chipriota é "Chipre pertence a Grecia", mentres que para o chipriotismo é "Chipre pertence ao seu pobo".