cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución de Maio
Intencións revolucionarias
O cambio era potencialmente favorable para Gran Bretaña, xa que o comercio coas cidades da rexión fora facilitado, sen o monopolio que España mantivera sobre as súas colonias durante séculos. Con todo, a primeira prioridade de Gran Bretaña foi a guerra contra Francia en Europa, e non podería parecer que apoiaban movementos de independencia americanos ou que permitían que a atención militar de España se dividese en dúas frontes diferentes. Consecuentemente, empurraron para evitar manifestacións de independencia explícitas. Esta presión foi exercida por Lord Strangford, o embaixador británico na corte do Río de Xaneiro; expresou o seu apoio á Xunta, pero coa condición de que "... o comportamento é consistente, e que a capital é retida en nome do señor D. Fernando VII e os seus sucesores lexítimos". Os conflitos posteriores entre Buenos Aires, Montevideo e Artigas levou a conflitos internos na fronte británica, entre Strangford e o rexente portugués Xoán VI de Portugal.
Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Comezaron no ano 2013 e teñen carácter anual. O seu precedente foi o Premio de Relatos Mulleres Progresistas (2007-2011) e, con anterioridade a este último, o Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo (1997-2005).
Bases
Poden participar todas as Mulleres que o desexen, de calquera nacionalidade ou cultura e maiores de 16 anos.
Cada participante pode presentar un máximo de 3 microrrelatos que deben ir escritos en galego normativo.
Premios outorgados:
VIII Edición 2020
Fisioloxía vexetal
Reprodución
As súas características principais son que por medio dun só organismo prodúcese outro que é exactamente ao preexistente e todas as plantas reprodúcense deste xeito debido á alternancia de xeracións despois de reproducirse de modo sexual.
Union List of Artist Names
A Union List of Artist Names (ULAN) é unha base de datos en liña que emprega un vocabulario controlado, mantida polo Getty Research Institute. Os títulos almacenados na ULAN poden incluír nomes, pseudónimos, variacións dos nomes, nomes en múltiples linguas e nomes que sufriron cambios co tempo.
-956
Véxase tamén
Historia ano a ano
Metro de Praga
Información básica
O Metro de Praga componse de tres liñas, cada unha das cales está representada pola súa propia cor nos mapas e sinais: a liña A (verde), a liña B (amarela) e a liña C (vermella). Hai cincuenta e sete estacións en total (tres das cales son estacións de transferencia) conectadas por case sesenta quilómetros de vías férreas, a maioría soterradas. O servizo de metro funciona entre as 04:05 da mañá até a medianoite, de domingo a xoves (os venres e sábados o inicio último tren sae á 1 da madrugada), con intervalos entre trens de dous a tres minutos durante a hora punta. Máis de 620 millóns de pasaxeiros utilizan o Metro de Praga cada ano.
Moitas estacións de metro de Praga son bastante grandes, con varios entradas situadas relativamente lonxe entre si. A miúdo, isto pode levar a confusión aos turistas, especialmente nas grandes estacións centrais como Můstek ou Muzeum, nas que non é suficiente simplemente baixar na estación correcta senón tamén elixir o camiño correcto cara á superficie. Con todo, en xeral, as estacións están ben sinalizadas, mesmo para aquelas persoas non familiarizados coa lingua local.
Deseño e estacións
O sistema de metro de Praga deseñouse como un triángulo, onde as liñas se unen no centro da cidade en tres estacións de intercambio (Florenc, Můstek e Muzeum). Cada unha destas estacións de intercambio ten dúas cámaras, unha para cada liña. A profundidade das estacións (e das liñas de conexión) varía considerablemente, sendo a estación máis profunda a de Náměstí Míru, situada 52 metros baixo terra. A rede situada baixo o centro da cidade estaba perforada na súa maioría usando túnel escudo, nas zonas exteriores foi escavada polo método de cortar e cubrir, estando as estacións só uns metros baixo a superficie. Parte da liña B transcorre por un túnel acristalado por riba da superficie.
Billetes
Os billetes son os mesmos para tódolos medios de transporte de Praga (excluíndo os trens de proximidade). O billete sinxelo (para transbordos) custaba a 1 de xaneiro de 2008 26 coroas checas (1,08 € en abril de 2011) e permite un paseo de 75 minutos (90 minutos durante a noites, fin de semana e días festivos) sen ningún límite de transbordos. O billete sinxelo (sen transbordos) custaba 18 coroas (0,75 €) e é válido para unha distancia máxima de cinco estacións (sen incluír a estación de validación), permitindo cambios entre as liñas A, B e C, pero non máis de 30 minutos en total. Dende decembro de 2007 é posible mercar os billetes sinxelos a través de mensaxes a través do teléfono móbil (SMS).
Daniel Kozelinski Netto
Traxectoria
O 22 de xuño de 2011 foi nomeado administrador apostólico de Santa María do Patrocinio en Bos Aires, logo de que Sviatoslav Shevchuk fose elixido arcebispo maior de Kíiv-Galicia.
-955
Véxase tamén
Historia ano a ano
Gran Teito de Altamira
Figuras representadas
Nas grandes figuras domina a representación zoomorfa, e o animal que aparece representado máis veces é o bisonte, con 16 figuras. Aparecen tamén dous cabalo, dous porcos bravos, unha cabra e mais dúas cervas de grande tamaño, a maior figura de todo o conxunto (2,25 m). Hai ademais outras figuras menores, como cabezas de cérvidos ou de touro, e algúns cabalos enteiros, pero de tamaño menor ou ben só representados pola súa cabeza. O total supera as cincuenta representacións. O tamaño destas figuras oscila entre 1,5 m e 2,25 m.
Ovella islandesa
A raza islandesa é unha raza de ovella orixinaria da Islandia, na Europa setentrional caracterizada polo seu pequeno rabo. A ovella islandesa é de tamaño medio, xeralmente con patas curtas e fortes; que xunto á súa testa, están libres de la. A la da raza islandesa proporciona unha dobre cuberta e adoita ser de cor branca, aínda que pode variar a marrón, gris ou negro. A ovella pode posuír ou non cornos. Xeralmente non se rapa nos invernos, xa que estes son moi fríos en Islandia. O nacemento de xemelgos é moi común nas femias das ovellas islandesas, cunha media de nacementos entre 175% - 220%. Estas ovellas caracterízanse por posuíren o xene chamado Thoka. As ovellas femia que o posúen poden parir camadas de tres, catro, cinco e ata seis años.
Dialéctica
O termo adquire un significado non circunscrito ao ámbito da retórica grazas, fundamentalmente, aos escritos do filósofo alemán G.W.F. Hegel. Na época en que escribe unha das súas grandes obras (Fenomenoloxía do espírito, 1808) o mundo parece poñerse en movemento, transformando de forma visible o que durara séculos. Trátase dos primeiros momentos do modo de produción capitalista que, a diferenza dos anteriores, baséase primordialmente na circulación das mercadorías e do diñeiro. Entón o vello problema filosófico do cambio agudízase: como entender racionalmente que unha cousa poida cambiar de aparencia e seguir sendo a mesma cousa? Hegel concibe a realidade como formada por opostos que, no conflito inevitable que xorde, procrean novos conceptos que, en contacto coa realidade, entran en contraposición sempre con algo. Este esquema é o que permite explicar o cambio mantendo a identidade de cada elemento, a pesar de que o conxunto cambiase.
Néstor Luján
miniatura|300px|dereita|Colaboradores da revista Destino na década de 1940. De esquerda a dereita: Joan Teixidor, Manuel Brunet, Josep Vergés, Néstor Luján e [[Josep Pla.]] Néstor Luján Fernández, nado o 1 de marzo de 1922 en Mataró, finado o 22 de decembro de 1995, foi un xornalista, gastrónomo e escritor catalán en lingua castelá.
TaqI
5'---T  CGA---3' 3'---AGC  T---5'
Duffy
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Gales. Con dez anos e trala separación dos seus pais, mudouse coa súa nai e as súas irmás a Pembrokeshire, ao sur do país. Aos quince anos, trasladouse a Nefyn, onde comezou a cantar en bandas locais.
Na gala dos premios Brit Awards de 2009 acadou os premios de Mellor álbum, Mellor artista feminina e Mellor artista revelación.
Julien Duvivier
Traxectoria
Duvivier comezou a súa carreira en 1916 no Théâtre de l'Odéon como actor baixo a dirección de André Antoine. En 1918 pasou á compañía Gaumont como escritor e axudante de directores como André Antoine, Louis Feuillade e Marcel L'Herbier. En 1919 dirixiu o seu primeiro filme.
O seu primeiro grande éxito foi David Golder (1930), que tamén foi o seu primeiro filme falado. Nesa década tamén dirixiu filmes como Pépé le Moko e Un Carnet de Bal.
Lucas di Grassi
Lucas Tucci di Grassi, nado en São Paulo o 11 de agosto de 1984, é un piloto de carreiras automobilísticas brasileiro. Desde 2006 compite en GP2 Series e en 2010 debuta en Fórmula 1 co equipo Virgin Racing.
Fórmula 1
O 12 de decembro de 2009, Lucas di Grassi anunciou a fichaxe pola escuadra Virgin Racing de Fórmula 1, sendo piloto titular e compañeiro de Timo Glock. Na súa primeira carreira, en Bahréin, clasificouse no 23° posto, pero en carreira un fallo do motor fai que abandone. En Malaisia, Di Grassi consegue acabar a súa primeira carreira e tamén a do seu equipo.
Ballarat
Ballarat é unha cidade de Victoria, Australia, que en 2013 tiña unha poboación estimada de 96 940 habitantes. O lugar onde se sitúa a cidade era orixinalmente unha estación de abastecemento que fundaron William Cross Yuille e Henry Anderson en 1838 co nome de Ballaarat (campamento na lingua aborixe da rexión), pero non foi tras o descubrimento de ouro na rexión en 1850 que o lugar se converteu nunha próspera cidade, a máis poboada de Victoria naquel tempo, e mesmo en 1857 tivo lugar o único levantamento armado de Australia, a Eureka Stockade.
Historia evolutiva da vida
A hipótese da arxila
O ARN é complexo e hai dúbidas sobre se pode producirse por medios non biolóxicos na natureza. Algunhas arxilas, singularmente a montmorillonita, teñen propiedades que fan delas aceleradores plausibles para a emerxencia dun mundo de ARN: crecen por autorreplicación do seu patrón cristalino; están suxeitas a algo análogo á selección natural, xa que as "especies" de arxila que crecen máis rápido nun ambiente particular fanse rapidamente dominantes; e poden catalizar a formación de moléculas de ARN. Ben que esta idea non obtivo un consenso científico, aínda ten partidarios activos.
Evolución da reprodución sexual
A natureza aleatoria da recombinación causa que a abundancia relativa de trazos alternativos varíe dunha xeración a outra. Esta deriva xenética é insuficiente por si soa para facer que a reprodución sexual sexa vantaxosa, pero unha combinación de deriva xenética e selección natural pode ser suficiente. Cando o azar produce combinacións de trazos bos, a selección natural dá unha gran vantaxe a liñaxes nas cales estes trazos quedan xeneticamente ligados. Por outra parte, os beneficios dos trazos bos son neutralizados se aparecen xunto con trazos malos. A recombinación sexual dá aos trazos bos as oportunidades para que queden ligados a outros trazos bos, e modelos matemáticos suxiren que isto pode ser máis que suficiente para compensar as desvantaxes da reprodución sexual. Foron examinadas tamén outras combinacións de hipóteses que son inadecuadas por separado.
A función adaptativa do sexo segue sendo hoxe un asunto importante sen resolver. Os modelos que compiten para explicar a función adaptativa do sexo foron revisados por John A. Birdsell e Christopher Wills. As hipóteses discutidas arriba dependen todas dos posibles efectos beneficiosos da variación xenética aleatoria producida pola recombinación xenética. Unha concepción alternativa é que o sexo se orixinou, e mantívose, como un proceso de reparación do ADN danado, e que a variación xenética producida é un subproduto ocasionalmente beneficioso.
Multicelularidade
miniatura|dereita|Un [[mofo mucilaxinoso resolve un labirinto. O mofo mucilaxinoso (amarelo) explorou e resolveu o labirinto (esquerda). Cando os investigadores situaron azucre (vermello) en dous puntos separados, a maioría dos mofos mucilaxinosos concentra a maioría da súa masa alí e deixa só a conexión máis eficiente entre os dous puntos (dereita). ]] A vantaxe inicial da multicelularidade pode deberse a: compartir máis eficienemente os nutrientes que son dixeridos fóra da célula, incrementar a resistencia aos predadores, moitos dos cales atacaban fagocitando; a capacidade de resistir as correntes ao adherirse a unha superficie firme; a capacidade de chegar máis arriba para alimentarse por filtración ou para obter luz para a fotosíntese; a capacidade de crear un ambiente interno que dá protección contra o ambiente externo; e mesmo a oportunidade de que un grupo de células se comporte "intelixentemente" compartindo información. Estsas características tamén proporcionarían oportunidades para outros organismos de dversificarse, creando ambientes máis variados que as que podían xerar os tapetes microbianos.
Invertebrados terrestres
Os fósiles máis antigos confirmados de insectos voadores datan do Carbonífero tardío, pero crese que os insectos desenvolveron a habilidade de voar xa no Carbonífero temperán ou mesmo no Devoniano tardío. Isto deulles un ampla variedade de nichos ecolóxicos que podían ocupar para alimentarse e reproducirse, e un medio de escapar dos predadores e dos cambios desfavorables no ambiente. Aproximadamente un 99% das especies de insectos modernas voan ou son descendentes de especies voadoras.
Primeiros vertebrados terrestres
Descubrimentos posteriores revelaron formas transicionais iniciais entre Acanthostega e animais de tipo completamente de peixe. Desafortunadamente, hai un baleiro (baleiro de Romer) duns 30 Ma entre os fósiles de tetrápodos ancestrais e os fósiles do Carbonífero medio de vertebrados que parecen ben adaptados para a vida en terra. Algúns destes parecen parentes iniciais dos modernos anfibios, a maioría dos cales necesitaban manter a súa pel húmida e poñer os ovos na auga, mentres que outros son aceptados como os parentes iniciais dos amniotas, cuxa pel impermeable lles permitía vivir e reproducirse lonxe da auga.
Insectos sociais
miniatura|upright|Estes niños de [[térmites sobreviviron a un lume no mato.]]
Comuna de París
A Comuna de París referíase orixinalmente ó goberno de París durante a Revolución Francesa. Porén, na actualidade o termo usualmente refírese ó goberno socialista que dominou brevemente en París dende o 18 de marzo (formalmente o 26 de marzo) de 1871 ata o 28 de maio dese ano.
No sentido estrito, a Comuna de París de 1871 foi simplemente a autoridade local («commune» en francés é un consello dun pobo ou distrito) que exerceu o poder en París durante dous meses na primavera de 1871. No entanto, as condicións na que se formou, os seus controvertidos decretos e o seu cruel final convértena nun dos máis importantes episodios políticos da época.
O alzamento e natureza da Comuna
A carga de traballo foi facilitada por varios factores, aínda que se esperaba dos membros do concilio (que non eran «representantes» senón «delegados» e podían ser inmediatamente cambiados polos seus electores) que realizasen algunhas funcións executivas á parte das lexislativas. As numerosas organizacións ad hoc estabelecidas durante o asedio nos barrios («quartires») para satisfacer as necesidades sociais (cantinas, estacións de primeiros auxilios etc.) continuaron crecendo e cooperando coa Comuna. Ao mesmo tempo, estas asembleas locais perseguían as súas propias metas, normalmente baixo a dirección de traballadores locais. A pesar do reformismo formal do Concilio da Comuna, en conxunto a composición da Comuna era moito máis revolucionaria. As tendencias revolucionarias incluían anarquistas e socialistas, Branquistas e republicanos liberais. A Comuna de París foi celebrada por anarquistas e socialistas marxistas continuamente ata a actualidade, en parte debido á variedade de tendencias, o alto grao de control por parte dos traballadores e a notábel cooperación entre os diferentes bandos revolucionarios.
Retrospectiva da Comuna
A clase acomodada de París, e a maioría dos antigos historiadores da Comuna, viron aquel feito coma un clásico exemplo do «dominio do xentío», terrorífico e ó mesmo tempo inexplicábel. A maioría dos actuais historiadores, ata aqueles de dereitas, recoñeceron o valor dalgunha das reformas da Comuna e deploraron o salvaxismo co que foi reprimida. Con todo, atoparon difícil de explicar o odio sen precedentes que a Comuna espertou nas clases medias e altas da sociedade.
Trilobite
Apareceron no período Cámbrico (ao comezo do Paleozoico), e empezaron a diversificarse xa no Cámbrico inferior. Tras a extinción masiva de finais do Cámbrico só sobreviviron as formas que habitaban en ambientes peláxicos, de augas profundas. Durante o ordovícico alcanzaron a súa máxima diversidade e ocuparon case todos os nichos ecolóxicos mariños. A partir do silúrico presentaron poucos cambios, ata que nas crises do Devoniano medio e superior sufriron unha importante redución, extinguíndose todas as ordes excepto a dos Proetida. Durante o Carbonífero os representantes do grupo son escasos e restrinxidos a ambientes de arrecife. Os últimos trilobites, xa só habitantes de augas superficiais, desapareceron durante a extinción masiva do Permiano-Triásico (hai uns 250 millóns de anos). Xa que logo, a súa presenza na Terra delongouse durante todo o paleozoico, máis de 300 millóns de anos. Os trilobites son tan abundantes e foron tan profundamente estudados, que probablemente sexan o grupo de animais fósiles máis coñecidos.
Céfalon
O céfalon ("cabeza") é o resultado da fusión total de diversos segmentos, e non mostra restos externos de metamerización. As xenas prolónganse polos lados e por detrás por dous puntas xenais; as xenas están divididas en dúas partes por unha sutura: unha xena fixa interna (fixixena) e unha xena móbil externa (librixena). A estrutura formada pola glabela e as fixixenas denomínase cranidio ("cranidium"). Na cara ventral localízase o hipostoma, unha placa suspendida baixo a glabela que protexía a boca.
Tafonomía
Como consecuencia das mudas é moi frecuente o achado de exuvias desarticuladas no rexistro fósil, sobre todo céfalons -ou cranidios e fazulas libríxenas por separado- e pixidios (un mesmo individuo pode producir indicios múltiples da súa existencia).
Icnofósiles
Á actividade dos trilobites atribúense, principalmente, aos icnofósiles Cruziana e Rusophycus. Normalmente atópanse como contramoldes, en relevo invertido, na base (cara inferior) de capas de arenita ou cuarcita.
Mark Garrow
Mark Garrow, M.I.C., nado o 2 de abril de 1955 en Wilbraham e finado o 19 de outubro de 2007 en Stockbridge, foi un sacerdote católico latino estadounidense, xeneral da Congregación dos Padres Marianos entre 1999 e 2005.
Xaria
A xaria ou xariá é a lei islámica. Nesta definición o concepto de lei abrangue unha idea moito máis ampla que no mundo occidental moderno, xa que implica non só aspectos legais, senón tamén relixiosos e morais.
O papel da muller no islam
Normalmente, a muller divorciada fica co dote de cando casou, se é que houbo algún, e recibe un subsidio ata á idade da desteta, momento en que o neno pode retornar ao seu pai se for considerado mellor.
Código de vestimenta
O Corán tamén esixe un código de vestimenta aos seus seguidores. Para as mulleres, o islam recomenda a modestia sen obrigar a cubrir ningunha parte; os homes teñen un código de vestimenta máis relaxado. Os cadrís débense cubrir desde o xeonllo ata a cintura. A lóxica que se deriva destas regras é que os homes e as mulleres non deben ser vistos como obxectos sexuais.
Violencia doméstica
O versículo en cuestión usa un termo ambiguo: daraba ضرب, que asume o significado "bater" (outros significados da palabra que son coñecidos son "ir aínda que" . Yusuf Alí traduce o verso así:
Ángel Herrera Oria
Episcopado
En 1947 foi nomeado bispo de Málaga. Nesta diocese, as súas homilías dominicais reflectían o seu pensamento social, moi influído pola doutrina do papa León XIII. Nesta provincia creou unhas 250 escolas rurais, que alfabetizaron a máis de 25.000 persoas.
Candán
O topónimo galego Candán pode referirse a:
-950
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ibn Battuta
É o máis coñecido dos grandes viaxeiros árabes: a súa rihla ou periplo polo oriente durou vinte anos, que relatou con detalle nunha crónica ditada ao estudoso granadino Ibn Yuzayy, a instancias do sultán marínida (ou benimerín). Practicamente todo o que se sabe da súa vida procede deste relato, que aínda sendo fantasioso ou esaxerado nalgúns puntos, é o retrato máis fiel que existe da parte do mundo que o viaxeiro percorreu nesa época. Na súa viaxe andou unha distancia maior que a da do seu contemporáneo Marco Polo, cruzando o oeste, centro e norte de África, o sur e o leste de Europa, Oriente medio, a India, Asia central, o sueste asiático e a China.
Volta a Marrocos polo Mediterráneo
Afincándose en Tánxer durante uns anos, Ibn Battuta comeza unha viaxe a Al-Andalus. Por entón, Afonso XI de Castela ameazaba con conquistar Xibraltar, e Ibn Battuta uniuse a un grupo de musulmáns que saían de Tánxer coa intención de defender o peñón. Cando chegou, Afonso perecera da peste negra e a ameaza desaparecera, así que Ibn Battuta decidiu seguir a viaxe por pracer. Viaxou por Valencia e acabou en Granada.
Antón Varela Cachaza
Traxectoria
Faleceu o 25 de xullo de 2017, por mor dun cancro.
Honras
Leva o seu nome un parque de Ferrol, no barrio de Canido.
Seroalbumina humana
Glicosilación
A glicación ten o potencial de alterar a estrutura biolóxica e función da seroalbumina humana.
Juan Armada Losada
Traxectoria
Membro numerario da Real Academia Española, conciliou o exercicio novelesco co xornalismo en La España Moderna, La Ilustración Española y Americana, Nuestro Tiempo e La Lectura. Tamén pronunciou conferencias sobre Fernán Caballero y la novela de su tiempo, De la poesía gallega (1889), El problema de la educación moral (1912) ou La belleza en el lenguaje (1918).
Naja
Taxonomía
Dous estudos de filoxenia molecular recentes tamén apoian a incorporación en Naja das especies normalmente asignadas aos xéneros Boulengerina e Paranaja, xa que ambas están moi relacionadas con Naja melanoleuca.
Veleno
As diferenzas no grao de mortalidade das distintas especies do mesmo xénero dependen de moitos factores. Entre estas serpes, os casos de mordeduras con resultado mortal en vítimas tratadas e non tratadas pode ser bastante grande. Por exemplo, as taxas de mortalidade en casos non tratados de envelenamento por naias ou cobras no seu conxunto vai do 6,5 ao 10% para N. kaouthia ata o 70% para N. oxiana, Mortality rate for Naja atra is between 15 and 20%, 5–10% for N. nigricollis, 50% para N. nivea, do 65 ao 70% para N. melanoleuca, do 20 ao 25% para N. naja, e do 50 ao 60% para N. samarensis. En casos nos que as vítimas de mordeduras destas serpes son tratadas medicamente usando o protocolo de tratamento normal para os envelenamentos por elápidos, as diferenzas en prognose dependen da especie de que se trate. A gran maioría dos pacientes envelenados tratados recupéranse de forma rápida e completa, mentres que outros que recibiron o mesmo tratamento morren. Os factores máis importantes nas diferenzas en taxa de mortalidade entre as vítimas son a gravidade da mordedura e a especie implicada. Como N. oxiana e a N. philippinensis son as dúas especies máis tóxicas segundo o LD50 en ratos, ambas as especies causan unha gran neurotoxicidade e unha progresión de síntomas que poñen en perigo a vida. Informouse de mortes en só 30 minutos despois dunha mordedura por calquera das dúas especies. O veleno que é soamente neurotóxico de N. philippinensis causa unha gran neurotoxicidade cun mínimo dano nos tecidos locais e dor e os pacientes responden moi ben á terapia antiveleno se é administrada rapidamente despois da mordedura. O envelenamento causado por N. oxiana é moito máis complicado. Ademais dunha gran neurotoxicidade, o veleno desta especie ten potentes compoñentes citotóxicos e cardiotóxicos. Os efectos locais son marcados e manifestos en todos os casos: dor grave, inchamento intenso, ennegrecemento, formación de ampolas e necrose nos tecidos. Os danos renais e a cardiotoxicidade son tamén manifestacións clínicas do envelenamento causado por N. oxiana, aínda que son raros e secundarios. A taxa de mortalidade en casos non tratados de mordedura por N. oxiana aproxímase ao 80%, o maior entre todas as especies do xénero Naja. O antiveleno non é tan efectivo co veleno desta especie coma o é para o doutras cobras asiáticas da mesma rexión, como a N. naja e, debido á alta toxicidade do seu veleno, a miúdo cómpren grandes cantidades de antiveleno para o paciente. Para resolver este problema, estase a desenvolver un soro antiveleno monovalente no Instituto de Investigación de Soros e Vacinas Razi de Irán. A resposta dos pacientes ao tratamento co antiveleno é xeralmente escasa, polo que son necesarias a ventilación mecánica e a entubación endotraqueal. Como resultado, a mortalidade entre os que son tratados por envelenamento por N. oxiana é aínda relativaemtne alta (ata o 30%) comparada con calquera outra especie deste xénero (<1%).
Dárico
Historia
O principal centro de cuñaxe situábase en Sardes, a capital da satrapía de Lidia. É posible que durante o reinado de Darío III os chamados "dáricos dobres" se fabricasen en zonas algo máis orientais, como Babilonia.
Badarán
250px|miniatura|Centro urbano de Badarán Badarán é un concello español da comunidade autónoma da Rioxa. Está situado a 37 km de Logroño, no val do río Cárdenas, a unha altitude de 623 m sobre o nivel do mar.
Alfonso Álvarez Cáccamo
Relatos
miniatura|Xente de mala morte, de, esta incluído na [[Biblioteca Galega 120.]]
Pío García-Escudero
Traxectoria
Naceu en Madrid, en 1952, sendo o maior dos dez fillos de Felipe García-Escudero y Torroba, III conde de Badarán, e Eloísa Márquez y Cano, e recibiu o nome do seu avó o II conde, Pío García-Escudero y Fernández de Urrutia, que fora reitor da Universidade Politécnica de Madrid. García-Escudero superou os estudos de arquitectura na Escola Superior de Arquitectura de Madrid].
Augacai, Dornelas, Silleda
Augacai é un lugar da parroquia de Dornelas no concello pontevedrés de Silleda
Suíza
Clima
Os Alpes actúan como unha barreira climática entre o norte e o sur de Suíza. A zona máis meridional do país, influenciado pola proximidade do Mar Mediterráneo, posúe uns invernos moito máis suaves que o sector setentrional. Tamén son a causa de que os vales dos Alpes centrais teñan un clima máis seco, xa que se atopan protexidos das precipitacións polo obstáculo que representa a cadea montañosa tanto ao norte coma ao sur.
A altitude condiciona fortemente a climatoloxía suíza. A elevada altitude media do país, a maior de Europa, determina un endurecemento das condicións climáticas, con nevaradas continuas nos meses de inverno a partir dos 1.200 metros. En contraste, nas rexións baixas de Xenebra, Basilea e as do sur do país poden ter lugar invernos nos que a neve non chegue a callar.
A continuación expóñense os datos climáticos de Zúric, a principal cidade do país:
Flora e fauna
Canto á fauna, en Suíza abundan os raposos, cervos, corzos e martas. Osos, lobos, linces e castores desapareceron do país hai arredor dun século. Porén, o lobo volveu a entrar en datas recentes no país dende a veciña Italia, mentres que o lince e o castor foron reintroducidos deliberadamente. As zonas alpinas son o hábitat de especies coma o íbex e a marmota. Dentro das aves, cómpre salientar a reintrodución do quebraosos, extinta tamén no século XX.
Sector primario
Os organismos xeneticamente modificados son aínda centro de polémica, as sondaxes demostran que a poboación suíza concorda coa procura científica nese dominio (o grupo Syngenta, filial agro de Novartis, é actualmente líder do sector), aínda que esta discorda co consumo destes produtos.
A empresa suíza Nestlé, cuxa sede principal se atopa en Vevey, é o líder mundial da industria agroalimentaria.
Sector terciario
Actualmente, a maioría dos empregos atópase no sector terciario e continúa avanzando neste sector grazas á importancia das actividades financeiras, de seguros, de transportes así como as empresas ditas de "consello" ou conselleiras. Ademais o aumento do nivel de vida, significativo en Suíza despois de mediados do século XX, participa no progreso do sector grazas a unha ganancia de intereses nas actividades de entretemento da poboación (vacacións, cinema, actividades deportivas, entre outras). O turismo, os bancos e os estudos de enxeñaría son sectores de gran prosperidade.
Sandrexo, Vilar, Zas
Sandrexo é un lugar da parroquia de Vilar no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
As Furnas, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
As Furnas é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Owain mab Urien
O Owain da lenda
N’O soño de Rhonabwy, xoga unha partida de xadrez contra Artur mentres Rhonabwy mira e os saxóns se preparan para loitaren. As liñas do Yvain, o cabaleiro do león de Chrétien de Troyes e  Owain, ou a dama da fonte son esencialmente as mesmas; Owain escoita falar dunha fonte tormentosa no bosque de Brocelianda e vai na súa busca só para atopala defendida por un excelente cabaleiro. Vence a este guerreiro e casa coa súa muller Laudine, pero ao abandonar os seus deberes maritais coas súas fazañas cabaleirescas, perde o seu amor. Coa axuda dun león rescátaa dunha serpe, realiza varias aventuras e reúnese finalmente coa súa esposa. Aparece na maioría dos relatos posteriores, a súa importancia vén indicada pola súa estreita amizade con Gawain e a pasaxe da sección na Mort Artu do ciclo do Lancelot-Grail onde é un dos derradeiros cabaleiros en morrer antes de Artur.
Partido Agrario Ambientalista
O Partido Agrario Ambientalista (Partia Agrare Ambientaliste en albanés) é un partido político albanés. Fundouse en 1991 como Partido Agrario de Albania (Partia Agrare e Shqipërisë). É un partido agrario reformista dirixido por Lufter Xhuveli. Nas eleccións de 1997 obtivo o 0.8% e 1 deputado, nas eleccións de 2001 obtivo o 2.6% dos votos e 3 escanos e formou parte do goberno que encabezou o Partido Socialista de Albania e nas eleccións de 2005 aumentou ata o 6.5% dos votos e 4 escanos na Asemblea de Albania.
Richard Brooks
Traxectoria
Tras graduarse na Temple University, Brooks traballou coma xornalista radiofónico. Na década de 1940 iniciou a súa carreira en Hollywood escribindo guións de filmes como Brute Force (1947) ou Key Largo (1948). En 1950 e grazas á axuda do actor Cary Grant disposto a colaborar cun director novel, debutou na dirección con Crisis, drama producido por Arthur Freed que Grant protagonizou xunto con José Ferrer. Ao longo desa década foi asentando a súa categoría como director de actores, especialmente polo éxito de Blackboard Jungle (1955), con Glenn Ford e Sidney Poitier.
UVI
As siglas UVI poden referirse á:
Navarra Televisión
Navarra Televisión ou NATV é a primeira canle da televisión autonómica privada navarra, sociedade adxudicataria da explotación das dúas canles de Televisión Dixital Terrestre autonómica no ámbito da Comunidade Foral de Navarra.
Unidade de coidados intensivos
Moitos hospitais teñen habilitadas áreas de coidados intensivos para algunhas especialidades médicas.
-940
Véxase tamén
Historia ano a ano
Mircea Eliade
miniatura|dereita|200px|Estatua de Mircea Eliade.
Traxectoria
Eliade naceu no seo dunha familia cristiá ortodoxa. Seu pai era militar. Fixo os seus estudos na súa cidade natal, onde se licenciou en Filosofía. En 1928 marchou para a India, onde se dedicou a estudar o sánscrito e a filosofía india na universidade de Calcuta até 1931. Fixo a continuación estadías na rexión do Himalaia, para recoller materiais para a súa tese de doutoramento: “Yoga: essai sur les origines de la mystique indienne”, que foi publicada en 1933.
Regresou a Romanía en 1933, encargándose de ensinar Historia das Relixións na Universidade de Bucarest. Cinco anos despois fundou a revista Zalmoxis, editada en París e dedicada ao estudo das relixións. En 1940 foi enviado a Londres como agregado cultural da embaixada do seu país, e no ano seguinte ocupou o mesmo cargo na embaixada de Lisboa, onde estabeleceu relacións con intelectuais lusos. A partir de 1945 estabeleceuse en París, ao negarse a regresar a unha Romanía comunista, e nesa cidade ditou cursos referidos á súa especialidade na Sorbona. Nos anos seguintes, Mircea Eliade desprazouse a varias cidades europeas e estadounidenses, nas que ditou conferencias sempre sobre aspectos relacionados co mundo relixioso. Desde 1957, Eliade pasou a ensinar na Universidade de Chicago, cidade na que faleceu.
Vilar, Vilar, Zas
Vilar é un lugar da parroquia de Vilar no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Manuel Martínez-Risco
Vida persoal
Estivo casado con Fernanda Pérez Colemán, finada en 1951, e irmá de Jaime Pérez Colemán.
Ottawa
Ottawa pode referirse a:
Como topónimo, Ottawa pode referirse a:
Grafema
A falta de correspondencia entre grafemas e fonemas no caso dos alfabetos de sistemas de escrita predominantemente fonéticos pódese ver no caso dos chamados "grafemas complexos". O dígrafo gue u <gu> úsase para representar o fonema /g/ ([g] ou [h]) diante de [e] e [i]. O dígrafo <ch> composto de dous grafemas simples úsase para un só fono, o correspondente ao fonema africado /tʃ/.
Entre as variantes non pertinentes dos grafemas, cóntase principalmente variacións de tipo de letra (grosa, itálica etc.), variantes contextuais e conxuntas.
Linfoma
Prevalenza
Os linfomas son un tipo de cancro que ten unha prevaleza que afecta aproximadamente a máis dun millón de persoas arredor do mundo. O linfoma non-Hodgkin é o terceiro tipo de cancro con maior crecemento, despois do melanoma e do cancro de pulmón. A incidencia dos linfomas aumenta cada ano un 3% e, dende o ano 2000 é a quinta causa de mortalidade por cancro, cunhas cifras de aproximadamente 60.000 novos diagnósticos cada ano nos Estados Unidos de América. Segundo o Instituto Nacional de Saúde dos Estados Unidos de América, os linfomas constitúen o cinco por cento de todos os tipos de cancro nos Estados Unidos de América, e a doenza de Hodgkin só é o un por cento de todos os casos de cancro nese país. Estímase que os linfomas teñen unha incidencia media en España de 3 novos casos por 100 000 habitantes cada ano.
Robert Siodmak
Traxectoria
Desde 1941 comezou a dirixir filmes de serie B para varios estudios antes de conseguir un contrato de sete anos con Universal Studios en 1943, na que adoitaba ser empregado para salvar producións problemáticas. O seu primeiro filme de serie A foi Cobra Woman en 1944. Ese mesmo ano dirixiu o seu primeiro filme negro, xénero que lle daría recoñecemento. En 1946 conseguiu unha candidatura ao Oscar ao mellor director por Os asasinos.
-935
Véxase tamén
Historia ano a ano
Medea
A fuxida da Cólquide
Porén, Medea, traspasado o seu corazón polos dardos atinados de Eros e aconsellada pola súa irmá, cuxos fillos salvara Xasón de perecer na illa dos paxaros, visitou esa mesma noite a tenda de Xasón e proporcionoulle pocións, ungüentos máxicos e instrucións precisas para logralo. Invulnerable ao lume e posuidor dunha forza sobrenatural, o heroe puido domear os bois e xunguilos ao arado, roturando a continuación a porción de terra acordada. Despois, tras botar os dentes nos sucos, retirouse a observar como de cada dente sementado xurdía un soldado-esqueleto fortemente armado. Tras esperar pacientemente a que se desenvolvesen completamente un gran número deles, e seguindo os consellos de Medea, botou unha enorme pedra entre os soldados e estes, que non sabían quen a botara, loitaron encarnizadamente entre si por conseguila ata a morte. Finalmente, aínda baixo os efectos das pocións máxicas de Medea, Xasón rematou cos que quedaron en pé.
Talos
Finalmente, xa preto do seu destino, Iolcos, uns ventos arrastraron o Argo ata Libia, onde, tras sufrir novas penalidades, encontraron a fonte que Heracles fixo abrollar dunha patada ao pasar por alí, camiño de cumprir unha das súas tarefas. Só grazas a Tritón, que arrastrou a nave a mar aberto, puideron por fin seguir o seu camiño.
Medea e Heracles
Cando Medea fuxiu de Corinto propúxose buscar a Heracles, pois este prometéralle auxilio no caso de que Xasón deixase de cumprir coa súa palabra. Encontrouno en Tebas, pero a furia de Hera toleárao. Medea curouno cos seus remedios. Non obstante, Euristeo constrinxía a Heracles para que cumprise os seus traballos e Medea resignouse a que non sería axudada por el.
Medea en Atenas
Tras vagar por diferentes lugares na procura de protección, Medea chegou á cidade de Atenas, cuxo rei Exeo, non só lle ofreceu hospitalidade, senón que casou con ela coa esperanza de que as súas feitizarías lle permitisen concibir un fillo, malia o avanzado da súa idade. A feiticeira cumpriu as súas expectativas e tivo del un fillo ao que chamaron Medo. Cando Teseo, o fillo secreto de Exeo, chegou a Atenas disposto a que seu pai o recoñecese como herdeiro, Medea tomouno como unha ameaza para o futuro do seu fillo, e tentou envelenalo. Pero Teseo descubriuna, e, acusada de cometer horribles crimes e bruxaría, Medea tivo que fuxir de novo, esta vez co seu fillo.
Danake
Uso ritual en contexto funerario
Outros Danakes en contextos mortuorios, en diversos metais, foron atopados a partir da década de 1990 en escavacións arqueolóxicas en lugares como Lemnos, Macedonia central, Eubea ou en Epiro.
Partido Alianza Democrática
O Partido Alianza Democrática (Partia Aleanca Demokratike en albanés) é un partido centrista liberal de Albania.
La Voz del Agro (Vigo)
Historia e características
Apareceu en xuño de 1927. Era órgano da Federación Agraria de Vigo. En abril de 1928 editou un número extraordinario con motivo da inauguración do Matadoiro do Porriño.
Orquestra Pau Casals
miniatura|Pau Casals foi o fundador da Orquestra. A Orquestra Pau Casals foi unha orquestra sinfónica fundada e dirixida polo violonchelista catalán Pau Casals, que tivo a súa sede na cidade de Barcelona (Cataluña) entre 1920 e 1937. Foi unha das mellores orquestras do momento e contribuíu a dar a coñecer moitas obras do repertorio clásico en Barcelona. Os seus concertos tiñan lugar no Palau de la Música Catalana.
Actividade pública
Ao principio, o mundo musical barcelonés non fixo moito caso e non a apoiou. Non obstante, en pouco tempo a orquestra consolidouse e conseguiu un alto nivel de calidade, que lle permitiu afrontar obras do repertorio complexas, decotío inéditas en Barcelona, como os grandes oratorios de Bach, As estacións e A creación de Franz Joseph Haydn (1932), David peninente de Mozart (1933) , a Missa en si' de Franz Schubert, a Sinfonía dos salmos de Igor Stravinski (en 1934, dirixida polo autor) ou a Misa solemne, a Novena sinfonía ou Cristo no horto dos olivos de Beethoven.
En 1928 fixo unha homenaxe a Joaquín Turina, quen dirixiu obras propias (entre elas, a estrea no Estado español do seu ballet Ritmos).
Tamén fora do Palau: en 1925 actuou no Coliseum de Barcelona, así como realizou oito concertos no Gran Teatre del Liceu, dirixida por Richard Strauss, Igor Stravinski, Max von Schillings, Hans Winderstein e Cril Slaviansky d'Agreneff; en 1926 actuou dirixida por Zemlinsky. En 1922 e 1923 xa tocara no Liceu. En 1926 ofreceu un concerto popular no Teatre Circ Olympia de Barcelona. O 15 de abril de 1931, ao día seguinte da proclamación da República, realizou un concerto no Palau Nacional de Montjuïc, no que se interpretou a Novena Sinfonía de Beethoven, co Orfeó Gracienc. No mesmo lugar, a orquestra tocou en 1934, na homenaxe que Barcelona lle rendeu a Pau Casals.
Final
A orquestra tiña que ter inaugurado a Olimpiada Popular de Barcelona de 1936, cun concerto no Teatre Grec no que se interpretaría a Novena Sinfonía de Beethoven. Durante os ensaios no Palau de la Música, comunicouse a revolta militar do 18 de xullo. Casals narra como a orquestra, a solista Conchita Badia e o Orfeó Gracienc interpretaron, sen público, o último movemento, como un canto á paz. O concerto non se chegou a facer.
Chícharo
Enfermidades e pragas
É propenso ao ataque de fungos como o mildio, o oídio e a antracnose, así como a insectos mastigadores como o pulgón do chícharo, a traza do chícharo e o escaravello Sitona linetus.
Universidade das Illas Virxes
miniatura|Campus da UVI en [[Santa Cruz, Illas Virxes|Santa Cruz.]] A Universidade das Ilas Virxes, en inglés University of the Virgin Islands (UVI), é unha universidade pública situada nas Illas Virxes Estadounidenses.
A eclipse do darwinismo
Evolución teísta
A ciencia británica desenvolveuse a inicios do século XIX baseándose na teoloxía natural, que consideraba a adaptación de especies que eran fixas unha evidencia de que foran creadas especialmente cun deseño divino deliberado. Os conceptos filosóficos do idealismo alemán inspiraron os conceptos dun plan ordenado de creación harmoniosa, que Richard Owen reconciliou coa teoloxía natural como un padrón de homoloxías que mostraban a evidencia dun deseño. De maneira similar, Louis Agassiz consideraba a teoría da recapitulación como símbolo dun padrón dunha secuencia de creacións na cal a humanidade era a meta dun plan divino. En 1844 a obra Vestiges of the Natural History of Creation adaptou o concepto de Agassiz ao evolucionismo teísta. O seu autor anónimo Robert Chambers propuxo unha "lei" de desenvolvemento progresivo ordenado pola divindade, no que a transmutación das especies era unha ampliación da teoría da recapitulación. Isto popularizou a idea, pero foi fortemente criticado polos científicos establecidos. Agassiz seguiu opoñéndose enerxicamente á evolución, e despois de trasladarse a América en 1846 o seu argumento idealista dun deseño dun desenvolvemento ordenado fíxose moi influente. En 1858 Owen propuxo cautelosamente que este desenvolvemento podería ser a expresión real dunha lei creativa continua, pero distanciouse dos transmutacionistas. Dous anos despois na súa revisión da obra A orixe das especies de Darwin, Owen atacou Darwin á vez que abertamente apoiaba a evolución expresando súa crenza nun padrón de transmutación por medios similares a unha lei. Este argumento idealista do deseño foi adoptado por outros naturalistas como George Jackson Mivart e o duque de Argyll, que rexeitaba a selección natural no seu conxunto en favor de leis do desenvolvemento que guiaban a evolución por camiños preordenados.
Moitos dos seguidores de Darwin aceptaron a evolución porque podía reconciliarse co deseño. En particular, Asa Gray considerou que a selección natural era o principal mecanismo da evolución e tratou de reconciliala coa teoloxía natural. Propuxo que a selección natural podería ser un mecanismo no cal o problema do mal que supoñía sufrir producía o ben maior da adaptación, pero concedía que isto tiña dificultades e suxería que Deus podería influír nas variacións sobre as cales actuaba a selección natural para guiar a evolución. Para Darwin e Thomas Henry Huxley esa penetrante influencia sobrenatural estaba máis alá da investigación científica, e George Frederick Wright, un sacerdote ordenado que era colega de Gray no desenvolvemento da evolución teísta, puxo a énfase na necesidade de buscar causas secundarias ou coñecidas no canto de recorrer a explicacións sobrenaturais: "Se deixamos de observar esta regra poñemos final a toda ciencia e a toda ciencia sólida."
Unha versión secular deste naturalismo metodolóxico foi moi ben recibida por unha xeración máis nova de científicos que tataban de investigar as causas naturais do cambio orgánico, e rexeitaron a evolución teísta na ciencia. En 1872 o darwinismo no seu senso amplo do feito da evolución era aceptado como punto de partida. Arredor de 1890 só unha poucos científicos vellos se mantiñan na idea do deseño na ciencia, e este desaparecera por completo da corrente científica principal arredor de 1900. Había aínda inquedanza sobre as implicacións da selección natural, e aqueles que buscaban un propósito ou dirección na evolución volvéronse cara ao neolamarckismo ou a ortoxénese para proporcionar explicacións naturais.
Ortoxénese
O apoio á ortoxénese empezou a declinar durante o auxe da síntese moderna na década de 1940, cando quedou claro que non podía explicar os complexos padróns de ramificación da evolución revelados pola análise estatística do rexistro fósil feita polos paleontólogos. Porén, uns poucos biólogos permaneceron fieis á idea da ortoxénese ata a década de 1950, afirmando que o proceso da macroevolución, a tendencia a longo prazo da evolución sobre grandes taxons, era distinta do proceso da microevolución.
Mutacionismo
miniatura|esquerda|Pintura de [[Thérèse Schwartze, 1918, que representa a Hugo de Vries que está a debuxar unha planta Oenothera, que aparentemente producía novas formas por medio de grandes mutacións segundo os seus experimentos.]]
Fin da eclipse
Durante o período de 1916 a 1932, a disciplina da xenética de poboacións desenvolveuse principalmente grazas ao traballo dos xenetistas Ronald Fisher, J.B.S. Haldane, e Sewall Wright. O seu traballo recoñeceu que a gran maioría das mutacións producían pequenos efectos que servían para incrementar a variabilidade xenética das poboacións en vez de crear novas especies nun só paso como asumían os mutacionistas. Elaboraron modelos estatísticos da xenética de pobacións que incluían o concepto de Darwin da selección natural como forza directora da evolución.
Shiva
Shiva é un dos deuses, xunto con Brahma e Vishnu da Trimurti, tres formas, ou Trindade hindú que representa a destrución e a transformación. Para os Shivaítas é o deus principal.
Familia
Casou con Satí. Esta suicidouse cando o seu pai insultou ao seu esposo. A súa segunda esposa foi Parvati. Os seus fillos son:
Julio Cortázar
Traxectoria
Estudou Letras e Maxisterio, traballou na docencia e foi tradutor en varias cidades do interior na Arxentina. Trasladouse a París, onde fixou a súa residencia no 1951, para dedicarse á literatura, desenvolvendo unha actividade narrativa única no panorama da lingua castelá.
Porreres
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Por la mañana (2002)
Formato
O programa combina noticias, información sobre temas de interese, consumo, cociña, crónica rosa, entrevistas e debates.
M-30
250px|miniatura|A M-30 preto do Nudo Norte. A M-30 é unha vía de circunvalación, con características de autoestrada (salvo un tramo ao norte coñecido como avenida da Ilustración) que rodea o centro («améndoa central») da cidade de Madrid, capital de España.
Cerceta aliazul
Distribución xeográfica e hábitat
En Europa aparecen esporadicamente, e as súas patas amarelas permiten diferenciala doutros patos similares como a cerceta, á que é xeneticamente case idéntica segundo análises recentes de ADN. miniatura|esquerda|Cercetas aliazuis.
Premio Nacional á Obra dun Tradutor
Premiados galegos
En 1992 a ferrolá Esther Benítez Eiroa, tradutora ao castelán, foi a primeira galega premiada con este galardón.
1329
Mortes
Historia ano a ano
Alpha Dog
Alpha Dog é un filme estadounidense dirixido por Nick Cassavetes que foi estreado no 2006. O filme está baseado na historia real do secuestro e asasinato do rapaz de 15 anos Nicholas Markowitz no 2000.
Gran Premio de Suíza de 1954
O Gran Premio de Suíza de 1954 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada o 22 de agosto de 1954 en Suíza. Esta carreira foi a sétima carreira do Campionato do Mundo de Pilotos de ,
.li
.li é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Liechtenstein.