cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xutungos
Primeiras incursións
miniatura|[[Altar conmemorativo romano en Ausgsburgo (Alemaña).|alt=]] Os xutungos invadiron Italia no 259-260, mais no camiño de retorno foron derrotados, xunto cos Semnones, preto de Augusta Vindelicorum (actual Augsburgo), no 24–25 de abril de 260 por Marco Simplicino Genial, como está inscrito no Altar Augusta, un altar conmemorativa romana atopada en 1992, no ano en que Póstumo xa era Augusto e cónsul xunto con certo Honoraciano. Daquela, o Imperio Romano perdera os Campos Decumanos, o limes nesta rexión.
No xaneiro do 271, se produciu unha nova invasión conxunta de Alamáns, Marcomanos e quizais algunhas bandas de Xutungos en solo italiano (Dexipo menciónaos especificamente). O novo emperador, Aureliano, viuse obrigado a socorrer Italia cando este pobos xa cruzaran os pasos alpinos e invadiran o val do Po. Ao chegar canda eles, dende Panonia percorrendo a Via Postumia a marchas forzadas, foi emboscado polos xermanos e sufriu unha derrota preto de Piacenza.
Invasións de Recia
Entre 356 e 358 os xutungos e os Alamanos invadiron a provincia de Recia, e destruíron Castra Regina (actual Ratisbona; Regensburg, en alemán) que era a capital da provincia romana, e un dos maiores campamentos militares romanos no sur de Alemaña, con muros de pedra maciza e unha aldea.
Tipoloxía lítica
Tipoloxía lítica, nun sentido amplo, é a disciplina que estuda os artefactos líticos para interpretalos e clasificalos ao establecer entre eles relacións ou non, segundo afinidades, no referentes as súas técnicas de fabricación, a súa morfoloxía e a súa función. É unha disciplina basicamente empírica e descritiva. Pode ser dividida en tres subdisciplinas que atenden a diferentes trazos.
CSP
A Confederación Suramericana de Patín ou CSP é unha organización independente recoñecida pola Fédération Internationale de Roller Sports que agrupa ás federacións de patinaxe artístico, hóckey a patíns e patinaxe de velocidade de Suramérica. Foi creda en 1954 e actualmente está composta por dez federacións, das cales nove son membros de pleno dereito e unha, a catalá é membro adherido.
FC Bex
O Football-Club Bex é un club de fútbol de Bex, Suíza. Fundouse en 1902 e actualmente compite na 2. Liga interrexional. O seu campo é o Stade du Relais, con capacidade para 2.000 espectadores.
Cunca sedimentaria
Exemplos de cuncas sedimentarias son: a conca do Ebro, a conca de Molasse (flanco norte dos Alpes), conca do Guadalquivir, conca do Ganxes (flanco sur do Himalaia), a bacía do Paraná.
Cuncas sedimentarias marxinais
Formadas nas marxes dos continentes, xeralmente fronte ás desembocaduras de ríos de importancia. Ex.: Delta do Nilo.
Cuncas sedimentarias de pull-apart
Formadas en zonas de desgarre tectónico. Ex.: Mar Morto.
Hermann Göring
Comezos
A familia Göring era aristocrática e tiña devanceiros tanto católicos como protestantes. O seu pai, soldado profesional en tempos de Otto von Bismarck, converteuse no primeiro gobernador da África Suroccidental Alemá.
Desprestixio e caída
Mentres os seus pilotos batíanse a morte nos ceos, Göring dedicouse a vivir suntuosamente a costa do erario nacional. Göring usaba a Martin Bormann como interlocutor ante Hitler e á súa vez este o mantiña informado de todo o que acontecía no seu contorno.
Fin da guerra
O 26 de abril o complexo de Obersalzberg foi atacado polos Aliados, polo que Göring foi trasladado ao seu castelo en Mauterndorf. No seu derradeiro testamento, Hitler despoxou a Göring da súa afiliación ao partido e nomeou a Karl Dönitz como presidente do Reich e líder das forzas armadas. Hitler e Eva Braun suicidáronse o 30 de abril de 1945. Göring foi liberado o 5 de maio por unha unidade da Luftwaffe, e dirixiuse cara as liñas estadounidenses coa esperanza de renderse a eles antes que aos rusos. Foi detido preto de Radstadt o 6 de maio.
Antonieta Rivas Mercado
Infancia e mocidade
Dende moi nova, recibiu a mellor educación para unha muller nesa época, e practicou a danza. Aos oito anos viaxou a Francia co seu pai e tivo a oportunidade de dedicarse de xeito profesional ao ballet na Ópera de París, mais o seu pai rexeitouno porque non quería deixar soa a súa filla en París. Antonieta aprendeu a falar inglés, francés, alemán, italiano e grego.
Diocese católica latina de Palencia
Historia
Logo da invasión árabe a diocese foi suprimida por espazo de tres séculos, até que, coa reconquista dos cristiáns, foi restabelecida en 1035.
Antonieta Rivas Mercado
Infancia e mocidade
Arredor de 1910, durante a Revolución Mexicana, os seus pais separáronse e a súa nai mudouse coa irmá máis vella de Antonieta, Alicia, a París para seguir un amante. Alí permaneceron ata o seu regreso a México en 1915. Antonio Rivas impediu que a súa esposa volvese á casa familiar, polo que Antonieta tivo que enfrontar a dura situación de quedar a cargo da casa.
Roquefort (queixo)
miniatura|200px|O queixo roquefort. Roquefort é o nome dunha variedade de queixo orixinalmente francés (de Roquefort-sur-Soulzon, situada na rexión de Occitania) producido con leite de ovella callado.
As aventuras de Tintín
Os sete primeiros episodios das aventuras de Tintín publicáronse por entregas en Le Petit Vingtième, suplemento do diario belga de orientación católica Le Vingtième Siècle, entre 1929 e 1939 (a publicación da oitava, Tintín no país do ouro negro, quedou interrompida en 1940 ao producirse a invasión alemá de Bélxica, aínda que o autor a renovaría anos despois). Posteriormente, as aventuras de Tintín apareceron noutras publicacións, como o diario Le Soir (durante a ocupación alemá de Bélxica, entre 1940 e 1944), e o semanario Tintín, desde 1946 ata 1976.
Antecedentes
Buscáronse varios modelos para Tintín, a maioría de papel e tinta, aínda que tamén hai algún de carne e óso. O principal é, sen dúbida, o boy scout Totor, personaxe anterior de Hergé que aparecía na revista Le Boy-Scout Belge desde xullo de 1926. Totor é o protagonista da que pode considerarse a primeira serie de historieta de Hergé, que levaba o título de Totor, xefe de patrulla dos abellóns (Totor, CP des Hannetons). As aventuras de Totor apareceron en Le Boy-Scout Belge entre xullo de 1926 e xaneiro de 1930. A figura esquemática de Totor é unha prefiguración de Tintín, aínda que falta o característico mechón. A súa actitude ante a vida, característica do movemento scout, é tamén moi próxima á do principal personaxe de Hergé.
Primeiras aventuras (1929-1934)
A historieta tivo un grande éxito entre o público belga: cando terminou de publicarse, en maio de 1930, escenificouse na Estación do Norte de Bruxelas o regreso de Tintín a Bélxica. O personaxe, representado por un boy scout de quince anos, foi recibido por un auténtico xentío. Assouline, p. 45.
Logo da liberación (1944-1950)
Concluída a publicación deste díptico narrativo, Hergé decidiu retomar, oito anos despois, a aventura que quedara interrompida en 1940 por mor da invasión alemá, No país do ouro negro. Na súa continuación, o autor incorporou personaxes e situacións posteriores ao momento en que se iniciou a obra: aparece Haddock, cuxa primeira aparición na serie de Tintín tivera lugar no caranguexo das tenaces de ouro, empezado despois que No país do ouro negro, e ata reside xa en Moulinsart, a mansión que só adquirira ao final de O tesouro de Rackham o Roxo.
O capitán Haddock
O capitán Archibaldo Haddock é un mariño cuxa nacionalidade non aclara nos álbums (inglés, francés ou belga), aínda que si se sabe que ten un antepasado francés (o cabaleiro de Hadoque, mariño ao servizo de Luís XIV). O apelido Haddock procede dunha conversación que Hergé mantivo coa súa esposa, na que ela comentou que o haddock (abadexo) era un "triste peixe inglés". O nome de pila do capitán, Archibaldo, non se desvela ata a última aventura de Tintín, Tintín e os pícaros (1976).
Brie
Ademais,
Brie (queixo)
miniatura|dereita|Queixo brie
Tipos
Existen os seguintes tipos deste queixo:
Asunción Balaguer
Biografía
Naceu no seo dunha familia da burguesía catalá, filla dun matrimonio de conveniencia, roto convencionalmente logo de seis fillos. Desde os 13 anos, estudou na escola de teatro e logo na facultade de Filosofía e Letras.
Miguel Anxo Mato Fondo
Traxectoria
Foi membro do colectivo Alén e participou en De amor e desamor.
As palabras
Estrutura
O texto divídese en dúas partes de lonxitude semellante, tituladas "Lendo" e "Escribindo". Porén, segundo o estudoso francés Philippe Lejeune, esta división só é unha cuestión de aparencia, xa que non afecta a progresión cronolóxica do texto. No canto diso, coida máis axeitado dividir o texto en cinco partes ou "actos":
Mirentxu
Esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con tan só unha representación no período 2005-2010.
Queixo San Simón da Costa
Historia
A mención máis antiga documentada do queixo San Simón é de 1857 nun artigo publicado no periódico La Aurora del Miño, co gallo da participación da provincia de Lugo na exposición estatal na madrileña montaña de Príncipe Pío con produtos locais.
Todiramphus chloris
Descrición
miniatura|esquerda|Femia en [[Fidxi.]] Mide de 22 a 29 cm de longo e pesa entre 51 e 90 gramos. A coloración da plumaxe das súas partes superiores varía do azul ó verde, mentres que a das súas partes inferiores varía entre o branco e o alaranxado. Ten unha franxa branca arredor do pescozo. Algunhas subespecies teñen unha lista superciliar branca ou crema e outras teñen unha mancha entre o peteiro e os ollos. Adoitan ter unha lista negra que atravesa os ollos. O seu gran peteiro é negro coa base da mandíbula inferior amarelada.
Semema
Na análise sémica, o semema é o conxunto de trazos significativos ou semas mínimos. O semema é unha forma do plano do contido e vai ligado a un significante (forma da expresión), o lexema (unidade mínima de significado léxico que ten expresión).
O terceiro home
O terceiro home (en The Third Man) é unha novela policial escrita polo novelista británico Graham Greene e publicada por primeira vez en 1950. Foi escrita como un traballo preparatorio do guión do filme homónimo de Carol Reed, e foi publicada despois da estrea do filme.
Gutasaga
Emigración cara ao sur de Europa
A emigración tería lugar no século I d.C., e mantiveron un feble contacto coa súa terra durante outros dous séculos; o comentario de que os emigrados "aínda conservan algo da nosa lingua" amosa conciencia dunha separación dialectal. Os eventos tiveron que transmitirse oralmente durante case un milenio antes de que se escribise o texto.
A mención do río Dvina concorda coa cultura Wielbark. Historicamente, os Godos seguiron o río Vístula, pero durante a era viquinga a vía fluvial Dvina-Dniéper sucedeu ao Vístula como principal ruta de comercio cara a Grecia para os Gutes, e non sorprende que tamén substituíse ao Vístula nas tradicións migratorias.
Gotland moderno
No ano 2011 celebrouse en Visby unha competición organizada pola Sociedade Astronómica de Suecia para nomear un asteroide que se acababa de descubrir no cinto de asteroides. Foi chamado 137052 Tjelvar pola primeira persoa mitolóxica en levar o lume á illa.
El barberillo de Lavapiés
Historia
Aínda que se descoñece a decisión que levou a Barbieri a poñerse en contacto con Larra e solicitarlle un libreto en tres actos, a correspondencia mantida entre ambos durante o verán do mesmo ano da estrea contén datos interesantes sobre o proceso creador da obra, revelando os esforzos levados a cabo polos autores para evitar o parecido entre esta nova zarzuela e Pan y toros.
V8 Supercars
Historia
Dende o ano 1995 até o ano 2012, os únicos modelos permitidos para as carreiras foron os Ford Falcon e os Holden Commodore. Teñen motores V8 de 5.0 litros cun límite de 7500 rpm que desenvolven unha potencia de entre 630 e 660 CV. O peso mínimo sen piloto ten que ser de polo menos 1.355 kg e só existe un único provedor de neúmaticos (Dunlop). Pola súa potencia os coches seméllanse máis aos do DTM e aos da NASCAR que aos Super 2000 do BTCC e do WTCC.
Endurance Cup
A Sandown 500 e a Gold Coast 600 contan con catro sesións de práctica de corenta minutos que se celebran o venres e o sábado. A Bathurst 1000 conta con tres sesións de cincuenta minutos e dúas sesións de corenta e cinco minutos que se celebran durante o xoves e o venres.
A Sandown 500 e os 1000 km de Bathurst constan de carreiras individuais celebradas o domingo, de 500 km e 1.000 quilómetros de lonxitude, respectivamente. A Gold Coast 600 consta de dúas carreiras con 300 quilómetros que se celebran unha sábado e outra o domingo.
Imre Timkó
Traxectoria
Finou no cargo, o 30 de marzo de 1988.
Semantema
Exemplo se opoñemos os sememas de cabalo e boi, observaremos que ámbalas dúas palabras teñen un semema (conxunto de semas, de unidades mínimas de significación, que conforman o significado do lexema). Pero a pesar de pertenceren os dous lexemas ó mesmo campo semántico, dentro dos seus sememas hai semas comúns e hai semas que se opoñen. O conxunto de semas do lexema de cabalo que non están presentes en boi chámase semantema. De aí que os sememas tamén poidan ser chamados semas específicos.
Santa Uxía de Asma, Chantada
Santa Uxía de Asma é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 125 habitantes distribuídos en 4,68 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 69 eran homes e 56 eran mulleres. O que supón unha diminución con respecto o ano 2007 que tiña 139 habitantes, deles 82 eran homes e 57 eran mulleres.
9KS1660
9KS1660 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado no foguete sonda Black Brant 6.
Santiago de Arriba, Chantada
Santiago de Arriba é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 57 habitantes distribuídos en 2,96 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 30 eran homes e 27 eran mulleres. En 2007 tiña 76 habitantes, deles 40 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 90 habitantes.
Campo semántico
Exemplo explicativo da definición
Avelaíña e chinche pertencen ó campo semántico dos insectos pois teñen en común un conxunto de unidades significativas mínimas (semas) que, por seren cruciais para conformaren este campo semántico, se conforman o arquisemema. Entre outros, os semas poderían ser "ser animais", "ter seis patas" ou "ser pequenas", aínda que non "voar" ou "ser negras".
Véxase tamén
Semantic class Classe sémantique
Luís Martínez-Risco Daviña
Luís Martínez-Risco Daviña, nado en Santiago de Compostela o 30 de agosto de 1959, é un ensaísta e historiador galego.
Acetilación
Acetilación e desacetilación da lisina
a regulación de factores de transcrición, proteínas efectoras, chaperonas moleculares, e proteínas do citoesqueleto por acetilación e desacetilación é un mecanismo regulador postraducional significativo. Estes mecanismos reguladores son análogos á fosforilación e desfosforilación pola acción de quinases e fosfatases. O estado de acetilación dunha proteína non só pode modificar a súa actividade senón que se propuxo recentemente que esta modificación postraducional pode tamén contribuír xunto coa fosforilación, metilación, ubiquitinación, sumoilación, e outros procesos ao control dinámico da sinalización celular. A regulación da proteína tubulina é un exemplo disto en neuronas e astroglía de rato. Unha tubulina acetiltransferase localizada no axonema, acetila a subunidade α-tubulina nun microtúbulo ensamblado. Unha vez desensamblado, esta acetilación é retirada por outra desacetilase específica no citosol celular. Así, os micrtúbulos do axonema, que teñen unha vida media longa, levan unha "firma de acetilación", que está ausente nos micrtúbulos citosólicos que teñen unha vida media máis curta.
Acuarela
miniatura|220px|Acuarelas dereita|220px A acuarela é unha técnica pictórica sobre papel ou cartón que emprega cores en po preparadas con goma soluble na auga. Ó diluírse na auga obtense unha solución transparente que se aplica por capas sobre papel branco ou de cor. As cores utilizadas son transparentes (segundo a cantidade de auga na mestura) e ás veces deixan ver o fondo do papel (branco), que actúa como outro verdadeiro ton. Componse de pigmentos aglutinados con goma arábiga ou mel. Nos seus procedementos emprégase a pintura por capas transparentes, a fin de lograr maior brillantez e soltura na composición que se está realizando.
Plasencia
Historia
A cidade perdeu o voto en Cortes de que dispuña en época medieval, En 1635, decidiu o seu concello, comprar o voto ao rei, acto polo que pagou 80.000 ducados, e buscou asociarse con outras localidades para efectualo. Aceptada a compra, foi creada a provincia de Plasencia.
Patrimonio histórico-cultural
A lista de edificacións dignas de interese é ampla, mais cómpre citar:
Comunicacións
Por ferrocarril a estación de Plasencia enlaza con Madrid, vía Talavera de la Reina, e con Sevilla, vía Mérida. Suprimido o tramo Plasencia-Salamanca, a cidade ficou sen unión co norte de España.
Unió de l'Esport Badaloní
Historia
O club foi fundado en 1989 por un grupo de traballadores da empresa de autobuses de Badalona TUBSAL, que xogaban a fútbol sala. Empezou competindo nunha liga de empresas co nome de FC Tubsal, ata que a tempada 1990/91 comezou a disputar competicións oficiais, participando en Terceira Territorial, a categoría máis baixa da liga en Cataluña. En 1992 o club cambiou o seu nome a Unió de l'Esport Badaloní. A partir dese momento, e co presidente de Tubsal, Fermín Casquete, no banco, o club viviu unha progresión meteórica, encadeando cinco ascensos consecutivos que lle levaron de categoría rexional a nacional.
Kepler-90
Sistema planetario
Os cinco exoplanetas máis internos, Kepler-90b, c, i, d e e, poderían estar ancorados orbitalmente, o que significaría que un lado dos exoplanetas enfrontaríase permanentemente cara a súa estrela, quedando ese lado exposto a un día eterno, mentres có lado contrario quedaría mirando cara a unha noite eterna.
Perla
As perlas son de cor, tamaño e forma variables. O valor da perla determínase por varios criterios, pero pódense resumir en tres: unha forma desexable (por exemplo, as esferas perfectas ou as "bágoas"), a rareza da súa cor (case toda a gama entre branco e negro) e, por suposto, o tamaño. Aínda que a estética e o tamaño son fundamentais na avaliación dunha perla, o prezo final depende en gran medida das tendencias da moda do momento.
Linguas maias
Protomaia
De acordo coa clasificación vixente creada por Lyle Campbell e Terrence Kaufman, a primeira división ocorreu arredor do -2200, cando a rama huasteca se separou do maia despois de que os falantes se trasladasen cara ó norte seguindo a costa do golfo de México. Os falantes de protoiucateco e protoch'ol separáronse do grupo principal e movéronse cara ó norte até a península do Iucatán. Os falantes da rama occidental movéronse cara ó sur até as áreas hoxe habitadas polos pobos mam e quiché. Cando os falantes do prototzeltal se separaron máis tarde do grupo ch'ol e se trasladaron cara ó sur até as terras altas de Chiapas, entraron en contacto con falantes de linguas mixe-zoque. De acordo cunha teoría alternativa de Robertson e Houston, o huasteco permaneceu nas terras altas de Guatemala xunto cos falantes de ch'ol-tzeltal, separándose desa rama moito máis tarde segundo propón Kaufman.
Período clásico
Stephen Houston, John Robertson e David Stuart suxeriron que a variedade específica do chʼol atopada na maioría dos textos xeroglíficos das terras baixas do sur era a lingua que eles chaman "chʼoltiʼ clásico", o devanceiro dos actuais chʼortiʼ e ch’olti’. Propuxeron tamén a súa orixe nas zonas occidental e meridional da bacía do Petén, e que era usado tanto nas inscricións como polas elitas e os sacerdotes. Porén, Mora-Marín argumentou que os trazos compartidos pola lingua maia clásica das terras baixas e as linugas chʼoltiʼ eran máis ben retencións e non innovacións, e que a diversificación da familia chʼol é de feito posterior ó período clásico. A lingua das inscricións clásicas das terras baixas podería ter sido o protochʼol.
Relacións con outras familias
Un amplo número de propostas foron presentadas para relacionar a familia maia con outras familias lingüísticas e mesmo con linguas illadas, mais ningunha desas teorías é apoiada polos lingüistas. Exemplos disto son as pretendidas conexións do maia coas linguas uru–chipaya, o mapuche, as linguas lenca, o purépecha e o huave. O maia tamén foi incluído en varias hipósteses que o relacionaban coas linguas hokanas e as linguas penutianas. O lingüista Joseph Greenberg incluíu o maia na súa controvertida hipótese amerindia, que é rexeitada polos lingüistas históricos como insostible de acordo coas probas existentes.
Póla occidental
As linguas do grupo chʼol estiveron outrora amplamente difundidas por toda a área maia, mais no presente a lingua con máis falantes é a chʼol, falada por 130 000 persoas en Chiapas. O seu parente máis achegado, a lingua maia chontal, é falado por 55 000 persoas no estado de Tabasco. Outra lingua relacionada, hoxe en perigo, é a chʼortiʼ, que é falada por unhas 30 000 persoas en Guatemala. Tamén foi falada anteriormente nos extremos oeste de Honduras e O Salvador, mais a variedade salvadoreña está extinta e a de Honduras está considerada moribunda. O chʼoltiʼ, unha lingua irmá do chʼortiʼ, tamén está extinta. As linguas chʼol son consideradas máis conservadoras en vocabulario e fonoloxía, e polo tanto máis estreitamente relacionadas coa lingua da era das inscricións atopadas nas terras baixas centrais. Puideron ter servido como linguas de prestixio, coexistindo con outros dialectos nalgunhas áreas. Esta premisa achega unha explicación plausible para a distancia xeográfcia entre a zona chʼortiʼ e as áreas onde se fala o chʼol e o chontal.
O qʼanjobʼal é falado por unhas 77 700 persoas no departamento de Huehuetenango, en Guatemala, con pequenas poboacións noutros lugares. Dende a zona dos falantes qʼanjobʼal en Guatemala, por mor das políticas xenocidas durante a guerra civil e pola proximidade coa fronteira con México, emigraron un bo número de refuxiados. Por este motivo existen pequenas comunidades de falantes de qʼanjobʼal, jacalteco e aguacateco en varios lugares de México, os Estados Unidos (como no Condado de Tuscarawas, Ohio e nos Ánxeles, California), e, debido ós reasentamentos despois da guerra, noutras partes de Guatemala. O jacalteco (tamén coñecido como Poptiʼ ) é falado por case 100 000 persoas en varios concellos de Huehuetenango. Outro membro da rama é o acateco, con máis de 50 000 falantes en San Miguel Acatán e San Rafael La Independencia.
O chuj é falado por unhas 40 000 persoas en Huehuetenango, e por outras 9 500 persoas, principalmente refuxiadas, ó outro lado da fronteira de México, no concello de La Trinitaria, Chiapas, e nas vilas de Tziscau e Cuauhtémoc. O tojolabʼal é falado no leste de Chiapas por 36 000 persoas.
Verbos
As linguas maias tenden a ter un rico conxunto de voces gramaticais. O protomaia tiña cando menos unha construción pasiva así como unha regra antipasiva para minimizar a importancia do axente en relación co paciente. O kʼicheʼ moderno ten dúas construción antipasivas: unha que atribúe enfoque ó obxecto e outra que salienta a acción verbal. Outras construcións relacionadas coa voz que ocorren nas linguas maias son as seguintes: mediopasiva, incorporacional (incorporando un obxecto directo ó verbo), instrumental (promovendo o instrumento á posición do obxecto) e referencial (un tipo de voz aplicativa que promove un argumento indirecto como un benefactivo ou recipiente á posición do obxecto).
Estativos e posicionais
Os posicionais, unha clase de radicais característicos, se non únicos, das linguas maias, forman adxectivos e verbos estativos (polo xeral coa axuda de sufixos) con significados relacionados coa posición ou a forma dun obxecto ou persoa. As linguas maias teñen entre 250 e 500 radicais posicionais distintos:
Escrita con glifos
Cando menos dúas linguas maias principais foron identificadas con seguridade nos textos xeroglíficos, con polo menos outra lingua probablemente identificada. Unha variedade lingüística arcaica, coñecida como maia clásico é a predominante nestes textos, particularmente nas incricións da era clásica das terras baixas centrais e meridionais. Esta lingua está estreitamente relacionada coa rama chʼol da familia lingüística, sendo os seus descendentes o chʼol, o chʼortiʼ e o chontal. As inscricións nunha forma antiga de maia iucateco (o devanceiro do iucateco moderno) tamén foron recoñecidas ou propostas, principalmente na rexión da península do Iucatán e dun período posterior. Tres dos catro códices maias existentes están baseados no iucateco. Tamén se especula se algunhas inscricións atopadas nas terras altas de Chiapas poderían estar nunha lingua da rama tzeltal cuxos descendentes modernos son o tzeltal e o tzotzil. Tamén se cre que foron usadas outras variedades e dialectos rexionais, mais aínda non foron identificados con certeza.
Células MDCK
Historia
Durante o mesmo período na década de 1980, os biólogos que estudaron a motilidade celular atopáronse cun comportamento interesante e reproducible das células en cultivo: a resposta de espallamento ou dispersión. As células epiteliais en cultivo crecen normalmente en grupos apertados. Porén, podía inducirse a rotura dos contactos célula-célula e as células facíanse alongadas e móbiles despois da exposición a un "factor de espallamento ou dispersión" que era segregado por células mesenquimáticas como os fibroblastos Swiss 3T3. Isto descrito mellor polo grupo de Julia Gray en 1987. Durante o mesmo período a mediados de 1980, o grupo de Walter Birchmeier informou do uso dun anticorpo monoclonal para distorsionar os contactos célula-célula e alterar o a polaridade anterior-posterior de células en cultivo. A diana deste anticorpo foi despois identificada como un compoñente das unións intercelulares, a E-cadherina. Estas observacións dispares finalmente callaron nun paradigma firme para a modalidade celular e polaridade celular. As células epiteliais son tipicamente inmóbiles, pero poden volverse móbiles ao inhibírense as unións intercelulares ou pola adición de factores de crecemento que inducen a dispersión das células. Ambos son reversibles e ambos están implicados na rotura das unións intercelulares.
Morfoxénese ramificante
miniatura|Morfoxénese ramificante despois de 2 días de células MDCK en resposta ao [[factor de crecemento de hepatocitos (HGF). As imaxes obtivéronse con microscopio confocal fluorescente e mostran a proteína estrutural actina, que destaca os bordos celulares. Esquerda: esferas ocas multicelulares, denominadas acinos, que creceron nun cultivo 3D. Dereita: despois de 2 días de tratamento con HGF as células formaron moitas ramas.]] Nos últimos 20 anos, a comprensión da bioloxía das células MDCK en cultivos 3D avanzou principalmente polos traballos feitos no laboratorio de Keith Mostov. Este grupo centrouse na regulación da polaridade celular e os seus efectos "augas abaixo" sobre a morfoxénese ramificante. O traballo xerado polo grupo de Mostov fixo unha síntese exitosa de décadas de coñecemento sobre a segregación espacial de funcións celulares e os seus marcadores moleculares, nun modelo destacable para a xeración e a homeostase da polaridade celular en tecidos. En 2003 o grupo de Mostov informou do primeiro informe completo que ligaba a morfoxénese ramificante con marcas distintivas de polaridade apical-basal. Este traballo estableceu que as células MDCK non perden contacto coas veciñas durante o comezo da morfoxénese ramificante, pero que os marcadores canónicos da polaridade celular pérdense transitoriamente. Un resultado deste cambio de polaridade é a reorientación da división celular ao longo de novas ramas de células que crecen, para situar correctamente as células fillas e así continuar a extensión das ramas. A motilidade celular pola cal as células MDCK producen e alongan as ramas estaba ligada con estes cambios de polaridade.
Liña 9 do metro de Barcelona
Historia
O 13 de decembro de 2009 entrou en servizo o tramo entre Can Zam e Can Peixauet e o 18 de abril de 2010 inaugurouse o tramo da L10 entre Bon Pastor e Gorg en Badalona, conxuntamente co alargamento da L9 de Can Peixauet a Bon Pastor, e posteriormente ampliouse con dúas estacións ata La Sagrera.
Trazado
miniatura|esquerda|700px|Mapa da liña 9 (L9, L10 e L2)
Tines, Tines, Vimianzo
Tines é un lugar da parroquia de Tines no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 169 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 75 homes e 94 mulleres.
Rafaela Aparicio
Premios
Outros
Dó (psicoloxía)
Fases principais do dó
Segundo o modelo descrito polo libro da doutora Elisabeth Kübler-Ross (2010-2017) "On Death and Dying", o dó maniféstase en cinco fases:
Hepatocito
miniatura|dereita|300 px|[[micrografía electrónica de transmisión|Micrografía do fígado de rata onde se observan hepatocitos e sinusoides (vías sanguíneas) hepáticos con células endoteliaias fenestradas (fenestracións de 100 nm de diámetro, e sinusoides de 5 µm de largura).]] miniatura|dereita|300 px|Corte histolóxico do fígado humano.
Metabolismo das proteínas
A síntese destas proteínas realízase no seu amplo retículo endoplasmático rugoso, e libéranse do orgánulo en forma de vesículas e son secretadas fóra da célula.
Josepha Weber
Traxectoria
Na estrea de enorme éxito de Die Zauberflöte en 1791, Hofer asumiu o papel da Raíña da Noite, que incluía unha célebre parte de coloratura. Continuou a interpretar o papel ata 1801, cando o deixou con 43 anos.
Hofer tamén estreou outros papeis. Foi de novo a Raíña da Noite na secuela de Die Zauberflöte escrita por Schikaneder e Winter, Das Labyrinth oder der Kampf mit den Elementen (1798). Tamén foi a primeira que cantou o papel de Oberon na ópera de Paul Wranitzky (1789).
Valoración
Sobre o seu canto, o dicionario New Grove di, "segundo informes contemporáneos, dominaba unha tesitura moi alta, mais tiña un fío áspero na súa voz e carecía de presenza na escena". A súa calidade valíalle para realizar as difíciles pasaxes de coloratura que Mozart escribiu no papel da Raíña da Noite.
Lamas, Peibás, Antas de Ulla
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Tiempo de morir (filme de 1985)
Usando o estilo do western, o filme aborda temas como o machismo, a honra de familia e a vinganza. Foi escollido como candidato colombiano ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Let England Shake
Let England Shake é o décimo álbum da artista inglesa PJ Harvey, editado o día 11 de febreiro do 2011 no Reino Unido. Comezou a traballar no disco no tempo no que foi publicado White Chalk, no ano 2007, aínda que se afasta dos temas introspectivos protagonizados polo piano deste traballo. O álbum foi composto nun período de dous anos e medio, e gravouse en cinco semanas nunha igrexa de Dorset, entre abril e maio de 2010.
Rocha magmática
miniatura|[[Diorita, unha rocha ígnea intrusiva.]] As rochas ígneas (do latín igneus, lume) son aquelas rochas que se forman pola solidificación do magma ante unha redución de temperatura, sexa dentro da codia terrestre; co que se producen rochas plutónicas; ou ao agromar á superficie; producindo rochas volcánicas. Tamén existiría outro grupo de rochas ígneas que serían as filonianas ou porfíricas.
Teorema de Pitágoras
miniatura|Enunciado xeométrico do teorema de Pitágoras: A suma das áreas dos dous cadrados de lados respectivos os catetos (a e b) é igual á área do cadrado de lado a hipotenusa (c).
Rocha magmática
Clasificación
A clasificación dos moitos tipos diferentes de rochas ígneas pode provernos de datos sobre as condicións baixo as cales estas se formaron. Dúas importantes variables usadas para a clasificación da rochas ígneas son o seu tamaño de partícula, que depende do modo de arrefriamento, e a súa composición mineralóxica. Feldespatos, cuarzo, olivinas, piroxenos, anfíbolos, e micas, son importantes minerais que se atopan en case todas as rochas ígneas. Todos os outros minerais que teña a rocha son vistos como "non esenciais", e son chamados minerais accesorios. Hai tipos de rochas ígneas formadas con minerais esenciais, mais son casos moi raros, como algúns tipos de rochas carbonatadas.
Teorema de Pitágoras
Outras formas do teorema
Se a lonxitude da hipotenusa c e a dun cateto (a ou b) son coñecidas, a lonxitude do outro cateto pode calcularse igualmente despexándoo na ecuación pitagórica:
Demostracións
O teorema de Pitágoras é dos que contan cun maior número de demostracións diferentes, utilizando métodos moi diversos. Unha das causas disto é que na Idade Media se esixía unha nova demostración del para acadar o grao de Magíster matheseos.
Jumilla Club de Fútbol
Estadio
O Jumilla xoga os seus partidos no Estadio Municipal de La Hoya, con capacidade para 3.000 espectadores.
Henge Beat
Henge Beat é o primeiro álbum de estudio da banda australiana de post-punk Total Control, publicado o 7 de agosto de 2011 a través do selo Iron Lung. O disco foi producido polo membro do grupo Mikey Young.
Beyond: Two Souls
A historia do xogo está protagonizada por Jodie Holmes, un dos dous personaxes xogables. O outro é un espírito chamado Aiden: unha alma ligada con Jodie dende o seu nacemento. Jodie é interpretada pola actriz Ellen Page, que presta a súa voz e intepretación mediante a captura de movementos. Willem Dafoe coprotagoniza a historia interpretando a Nathan Dawkins, un investigador do Departamento de Actividades Paranormais, así como a figura paterna de Jodie.
Lebesende, Queixeiro, Antas de Ulla
Lebesende é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (13 homes e 17 mulleres).
Ervellaca
Nomes vernáculos
Galego: ervellaca, brenza, herba da fame, nichela, veza. Marcial Valladares Núñez no seu Diccionario gallego-castellano (1884) chámalle hèrba d'a fame ou herbellaca. Outros nomes son: arvellaca, verza, leriquia, liriquia, livica, herba do crego e pan do cuco.
Proxecto Xenoma Humano
O proxecto, dotado con 3000 millóns de dólares, foi creado en 1990 no Departamento de Enerxía e nos Institutos Nacionais da Saúde dos Estados Unidos, baixo a dirección do doutor Francis Collins, que lideraba o grupo de investigación público, conformado por múltiples científicos de diferentes países, cun prazo previsto de realización de 15 anos. Debido á ampla colaboración internacional, aos avances no campo da xenómica, e da tecnoloxía computacional, terminouse un borrador inicial do xenoma en 2000; finalmente o xenoma completo foi presentado en abril de 2003, dous anos antes do agardado. Un proxecto paralelo feito no sector privado foi realizdo pola compañía Celera Genomics. A maioría da secuenciación realizouse nas universidades e centros de investigación dos Estados Unidos, Canadá, Nova Zelandia, Reino Unido e España.
Historia
O feito de que o obradoiro de Santa Fe fose promovido e apoiado por unha axencia federal abriu o camiño, que, non obstante, era difícil e tortuoso (Cook-Deegan), para que a idea se convertese nunha política gobernamental. Nun memorando ao Vicesecretario para a Investigación enerxética (Alvin Trivelpiece), o director do OHER, Charles DeLisi, perfilou un plan para o proxecto. Con isto deu comezo unha longa e complexa cadea de acontecementos que levaron a reprogramar os orzamentos que permitiron á OHER poñer en marcha o Proxecto en 1986, e recomendar unha partida orzamentaria para o PXH, que figuraba na presentación do orzamento de 1986 do presidente Regan (Cook-Deegan), e finalmente foi aprobado polo Congreso. De especial importancia para conseguir a aprobación do Congreso foi o apoio do senador Peter Domenici, con quen DeLisi fixera amizade. Domenici presidía o Comité do Senado sobre Enerxía e Recursos Naturais, e tamén o Comité de Orzamentos, ambos os dous claves para o proceso de aprobación dos orzamentos do DOE. O Congreso engadiu unha cantidade comparable ao orzamento dos NIH, empezando así o financiamento oficial do Proxecto por ambas as axencias.
Axiña se empezaron a considerar tecnoloxías candidatas para o proxecto proposto, polo menos desde 1985.
Grao de conclusión do Proxecto
Despois de publicárense os mencionados borradores iniciais do xenoma humano en 2000 e 2001, o PXH foi declarado completo en abril de 2003. Aínda que se informara que comprendía o 99% do xenoma humano eucromático cunha exactitude do 99,99%, despois publicouse unha avaliación de maior calidade posterior da secuencia do xenoma humano o 27 de maio de 2004 na que se indicaba que o 92% das mostras superaban o 99,99% de exactitude o que estaba dentro do obxectivo buscado. Seguiron despois producíndose ulteriores análises e publicacións.
Desenvolvementos
A análise de semellanzas entre secuencias de ADN de diferentes organismos está abrindo tamén novos camiños no estudo da evolución. En moitos casos, as cuestións evolutivas poden tratarse en termos de bioloxía molecular; como a orixe de orgánulos celulares, o desenvolvemento embrionario, e o sistema inmunitario dos vertebrados. Moitas cuestións sobre as semellanzas e diferenzas entre os humanos e outras especies emparentadas (os primates e outros mamíferos) espérase que sexan iluminadas polo coñecemento dos datos deste proxecto.
Podoloxía
miniatura|Estudante de podoloxía examina a flexión dorsal do [[hallux.]]
Descontinuidade de Gutenberg
miniatura|250px|Esquema do interior da Terra. B: Descontinuidade de Gutenberg 4: Manto 5: Núcleo externo. A descontinuidade de Gutenberg é a superficie de descontinuidade que marca a separación entre o manto inferior e núcleo externo da Terra, situada a uns 2 900 km de profundidade.
Lizzie Borden
Lizzie Andrew Borden, nada en Fall River, Massachusetts o 19 de xullo de 1860 e finada no mesmo lugar o 1 de xuño de 1927, coñecida como Lizzie Borden, foi unha muller solteira de Nova Inglaterra e a única sospeitosa dos asasinatos do seu pai e da súa madrastra, que tiveron lugar na súa casa o 4 de agosto de 1892. A crueldade do dobre asasinato, levado a cabo a machadas, así como o posterior xuízo e o feito de que ninguén fose finalmente condenado polas mortes, converteu o caso nunha cause celébre en Norteamérica e segue sendo un episodio cheo de dúbidas no mundo da criminoloxía. Aínda que Lizzie Borden foi absolta dos crimes, si que quedou ela como a autora deles, converténdose nunha figura mítica do folclore estadounidense, que aparece en numerosas pezas de teatro ou ópera, así como en filmes. Nunha rima anónima da época quedou recollida ela así:
Familia
Lizzie Andrew Borden naceu na pequena localidade de Fall River en 1860. Seu pai, Andrew Jackson Borden, era un home de negocios da zona con varias propiedades na vila de carácter severamente austero. Súa nai, Sarah Anthony Morse, faleceu en 1863, e dous anos despois Andrew Borden volveu casar con Abby Durfee Gray. Lizzie tiña ademais unha irmá máis vella, Emma Lenore Borden (1 de marzo de 1851 - 10 de xuño de 1927) que, coma ela, nunca chegou a casar.
Estadio Municipal de Anoeta
Historia
O Estadio de Anoeta foi levantado en substitución do Campo de Fútbol Municipal de Atotxa (inaugurado en 1913). Foi inaugurado o 13 de agosto de 1993.
Mélanie Doutey
Mélanie Doutey, nada en París o 22 de novembro de 1978, é unha actriz francesa.
Filmografía
miniatura|220px|Doutey no 2008.
Cráter Galilaei
A pesar de que Galileo Galilei foi o primeiro en publicar observacións astronómicas da Lúa realizadas con telescopio, o único accidente lunar bautizado no seu honor foi esta humilde formación.
Descontinuidade de Conrad
Características
No seu lugar, algúns estudosos fixaron, arbitrariamente, no punto no que a codia ten unha densidade media de 2 800 kg/m3 (2,8 g/cm3).
Maximino Rodríguez Regalado
Maximino Rodríguez Regalado, finado en Madrid en febreiro de 1923, foi un xornalista galego.
Arco (arquitectura)
O arco é un elemento arquitectónico sustentante xeralmente de forma curva, que cobre un van entre dous puntos fixos, sobre os que reparte os pulos exercidos sobre el.
Alexitimia
Causas
É probable que máis adiante se refira sistematicamente ás súas sensacións corporais, sen lograr que a sensación teña acceso ao nivel dos estados mentais, do córtex, da linguaxe.
Descontinuidade de Lehmann
Outra descontinuidade máis superficial á que tamén se lle deu o nome de descontinuidade de Lehmann por ser igualmente descuberta por ela está situada a uns 220 km de profundidade. A esa profundidade prodúcese un abrupto incremento das velocidades das ondas P e S, a unha profundidade de aproximidamente 220±30 km. Obsérvase debaixo dos continentes, pero xeralmente non por debaixo dos océanos. Para explicar esta descontinuidade propuxéronse varias teorías.
Pete Sampras
Carreira
En 1991 Sampras conquistou 5 títulos, incluíndo o seu primeiro ATP Tour World Championships equivalente á actual Tennis Masters Cup en Frankfurt. En 1992 logrou o seu primeiro título en clay (a superficie máis adversa para o seu xogo) en Kitzbuhel e alcanzou a final do US Open onde perdeu co sueco Stefan Edberg. Tamén foi parte do equipo campión de Copa Davis dese ano.
La vendedora de rosas
La vendedora de rosas é un filme colombiano de 1998 dirixido por Víctor Gaviria. O filme está vagamente baseado no conto A vendedora de mistos de Hans Christian Andersen. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1998. O filme foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Marrocos, Sismundi, Cariño
Marrocos é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Onésimo Redondo
Regreso a España
O 4 de marzo de 1934, nun acto celebrado no Teatro Calderón de Valladolid, as J.O.N.S. xuntáronse con Falanxe Española, o partido de José Antonio Primo de Rivera. O novo partido, Falange Española de las JONS, quedou baixo dirección de José Antonio Primo de Rivera, Ramiro Ledesma e Julio Ruiz de Alda, co cal Redondo pasou a un segundo plano. Cando en 1935 Ramiro Ledesma Ramos deixou o novo partido, Redondo optou, pola contra, seguir en Falanxe.
Ermide, San Fiz de Amarante, Antas de Ulla
Ermide é un lugar da parroquia de San Fiz de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Blue Jasmine
Blue Jasmine é un filme estadounidense de 2013 escrito e dirixido por Woody Allen. O filme conta a historia dunha antiga "socialité" de Manhattan (Cate Blanchett) que cae en desgraza e vese obrigada a mudarse coa súa irmá de clase traballadora (Sally Hawkins) ó seu apartamento en San Francisco. O filme tivo unha estrea limitada na cidade de Nova York o 26 de xullo de 2013, antes de estrearse en todo o país o 23 de agosto de 2013.
Esteban Quet Puigvert
Estadía en Santiago
En Santiago residiu no número 18 da Rúa de San Pedro e no número 24 da Rúa de San Francisco. Quet debeu tomar posesión da cátedra universitaria nos primeiros días de 1864, logo que o seu nomeamento sucedeu case que rematado o ano anterior. Ao ano seguinte entrou de cheo no organigrama directivo da facultade ao ser nomeado Secretario e, ao pouco, Decano interino por falecemento do anterior, Jaime Forn Segura. Mantívose como decano ata 1866, cando foi substituído por Antonio Brunet Talleda. No mesmo ano abandonou a secretaría da facultade.
En agosto de 1872 o seu partido tomou a decisión de presentarlle ás eleccións ao Congreso dos Deputados, enfrontándolle ao candidato ministerial, Eugenio Montero Ríos. Entendendo que a súa formación era netamente minoritaria e incapaz per se de gañar, o 23 de agosto publicou na prensa un novo manifesto no que chamou á unión de tódalas tendencias políticas opostas ao Goberno do momento, incluíndo a republicanos unitarios e federalistas, tradicionalistas, radicais e moderados. O chamamento non acadou o resultado esperado e o escrutinio foi contundente, dando 3999 votos ao político de Lourizán e apenas 440 para o republicano. Esta derrota levou ao Partido Repúblicano Federal de Santiago a elixir unha nova xunta directiva, e o día 14 de outubro ofrecéronlle a tesouraría do Comité, mentres que a presidencia pasou a mans de Marcial Moure González. Esta derrota nas urnas foi dura no ámbito local, pero a nivel estatal viuse que os apoios ao rei Amadeu I eran febles, polo que se seguiu desde as filas republicanas unha estratexia de redobro de esforzos para preparar o que semellaba unha nova revolución política que estaba en intres de se presentar. Así, aproveitaron a leva de quintas para dar mitins nas principais prazas da cidade, facéndoo Quet na Praza de Cervantes.
Quet Puigvert e a masonaría
Non se sabe con exactitude o momento en que Quet ingresa na masonaría. Pero, si que podemos deducir que o seu interese pola frenoloxía está relacionado coa organización masónica. Hai que lembrar que "a escola interna da Masonaría estudaba en tempos remotos a fisonomía como ciencia obxectiva, baseada na comparación sistemática das leis de correspondencia psicofísica, coa que se demostraba que determinadas formas de cranios e rostros corresponden a calidades e tendencias tamén determinadas". Para algúns, a mediados do século XIX, a frenoloxía era unha ciencia destinada a modificar as condutas e favorecer a integración na sociedade de tódolos seres humanos, democratizando verdadeiramente a humanidade, o que encaixa moi ben cos principios masónicos en xeral.
Catedral de Xaén
A Igrexa Catedral da Asunción da Virxe é a catedral renacentista de Xaén, sede do bispado de Xaén, na comunidade autónoma de Andalucía, España. Atópase na praza de Santa María, fronte ó Palacio Municipal e ó Palacio Episcopal. A catedral actual foi concibida no século XVI para substituír o anterior templo gótico do século XV. A construción prolongouse durante varios séculos, e malia isto, a idea orixinal ficou intacta. Destacan a sala capitular e a sancristía, que son a obra cumio de Andrés de Vandelvira, e unha da obras máis importantes do renacemento español. Tamén é sobresaínte a súa fachada principal, unha das principais obras do barroco español, construída trala consagración do templo en 1660. Destaca tamén o coro neoclásico.
Xerador eléctrico
Un xerador eléctrico é un tipo de máquina eléctrica cuxo obxectivo é conversión en enerxía eléctrica de calquera outra forma de enerxía (enerxía mecánica, química..). Os xeradores implicados na produción industrial son principalmente máquinas síncronas, aínda que nalgunhas aplicacións especiais se poden utilizar outro tipo de máquinas.
Número composto
Números
O número composto máis pequeno é o 4, e non existe ningún que sexa maior que tódolos demais, xa que existen infinitos números compostos.
Unión Estepona Club de Fútbol
A Unión Estepona Club de Fútbol é un club de fútbol español da cidade de Estepona, na provincia de Málaga. Foi fundado en 1995 logo da fusión do Estepona CF e a UD Estepona. Xoga na Terceira División Española, logo de descender na tempada 2010-11.
Estadio
A Unión Estepona xoga os seus partidos no Estadio Francisco Muñoz Pérez, inaugurado en 2007 con capacidade para 7.000 espectadores.
Rocha
As rochas están sometidas a continuos cambios polas accións dos axentes xeolóxicos, segundo un ciclo pechado (o ciclo das rochas), chamado litoxénese, no cal interveñen ata os seres vivos.miniatura|dereita|200px|[[Granito]]
Composición das rochas
Nas rochas aparecen dous tipos de minerais: