cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosquilla
As rosquillas en Galicia
A primeira mención das rosquillas nun texto en galego data de 1746, no escrito de Frei Martín Sarmiento Coloquio de 24 gallegos rústicos:
Hydra (xénero)
Xénero
O xénero fora descrito por Linneo en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Reloxo Astronómico de Praga
Estatuas en torno ao cuadrante
Nos laterais, na parte máis alta do cuadrante, existen as seguintes estatuas:
300px|miniatura|Estatuas debaixo do cuadrante. Á esquerda, un cronista e un anxo. Á dereita, un astrónomo e un filósofo. No centro, un calendario.
Portezuelo
O topónimo castelán Portezuelo pode referirse a:
Gran Premio do Xapón de 2016
Carreira
Na volta 34 Lewis Hamilton decide entrar a boxes, o inglés buscaba facer un undercut a Sebastian Vettel. Hamilton reincorporouse na cuarta praza, Vettel entra na seguinte volta e reincorporase detrás de Hamilton. Na volta 40 as posicións eran Rosberg, Verstappen, Hamilton, Vettel, Räikkönen, Ricciardo, Pérez, Hulkenberg, Massa e Bottas. Os primeiros postos mantivéronse ata o final. A carreira gañouna Rosberg seguido de Verstappen, Hamilton, Vettel, Räikkönen, Ricciardo, Pérez, Hulkenberg, Massa e Bottas nos postos de puntos.
Castro do Porto
De forma ovalada dus 80 m, e eixe NNW-SSL de 60 m. Ten un antecastro con parapeto que rodea a croa polo sur e oeste. Entre ambas as defensas existe un foxo. Hai unha segunda liña defensiva con antecastro ao sur e leste.
Elena Agra
Traxectoria
Filla de Blas Agra Mancebo. Colaborou en Horizonte e El Pueblo Gallego.
Mundial de Fútbol de 1998
A Copa Mundial da FIFA 1998 (en francés: Coupe du Monde - France 98) foi a edición número dezaseis do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo, organizado por Francia, comezou o 10 de xuño e rematou o 12 de xullo coa vitoria da selección de Francia sobre Brasil, conseguindo o seu primeiro título.
Elena Agra
Vida persoal
Casou con Alfonso García Hermida en maio de 1936.
Mundial de Fútbol de 1998
Clasificación
O sorteo de clasificación para o Mundial de Fútbol de 1998 tivo lugar o 12 de decembro de 1995 no Museo do Louvre de París. Como país organizador, Francia clasificouse directamente para o torneo, igual que o Brasil por ser o anterior campión. Nesta fase de clasificación participaron 174 equipos de seis confederacións diferentes, 24 máis que a edición anterior. Catorce seleccións europeas (ademais de Francia como país organizador) clasificáronse para o torneo. A CONMEBOL (América do Sur) e a CAF (África) tiveron cinco representantes no torneo, a AFC (Asia) tivo catro e a CONCACAF (América do Norte, América Central e o Caribe) tivo tres. A OFC (Oceanía) foi a única que quedou sen representantes no Mundial de 1998.
Berinxia
Rexistros fósiles mostran que, en América do Norte, os abetos, bidueiros e chopos xa poboaran rexións ao norte da súa zona de distribución actual, indicando que esa rexión foi máis quente que actualmente. miniatura|500px|centro|Evolución de Berinxia. As flutuacións do nivel do mar expuxeron a Ponte Terrestre de Bering en varios períodos durante o período Plistoceno, tanto na glaciación que ocorreu hai 35 mil anos, como durante a máis recente, entre 22 mil e 7000 anos. Hai preto de 6000 anos, as liñas de costa de América e de Asia tiñan xa a súa configuración actual.
Francisco Fandiño Piñeiro
Traxectoria
De San Xurxo de Salceda, militante do PSOE. Concelleiro de Salceda de Caselas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Vigo por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Tui, na explanada traseira do edificio do Instituto o 9 de decembro de 1936 con Brasilino Álvarez Sobrino, Juliano Díez Álvarez, Adelaido Barredo Sueiro, Camilo Carrero Lorenzo, Manuel Vicente Portela, Francisco Lloret Gándara, Antonio Rodríguez Rodríguez, Venancio Cibeira Rodríguez e Manuel Gómez Besada.
Aleixo II Comneno
Traxectoria
O compromiso en 1180 entre Aleixo e Inés de Francia, que entón só tiña nove anos de idade, filla de Luís VII de Francia e a súa terceira muller Adela de Champaña, foi anulado. Andrónico proclamouse entón formalmente coemperador, e pouco despois, co pretexto de que un goberno dividido resultaba deshonroso para o Imperio, ordenou matar a Aleixo (outubro de 1183).
Monoblastozoos
Pero a descrición se Salinella é ambigua e imprecisa, e non puido caracterizarse con precisión dado que nunca se volveu observar, polo que algúns zoólogos dubidan da súa existencia.
Redención Campesina
Redención Campesina foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1919 e 1921.
Cerdic de Wessex
Traxectoria
De acordo coas crónicas anglosaxoas, Cerdic chegou á illa de Britania no ano 475 nunha das incursións xermánicas que se producían nesta época na que a provincia romana se atopaba en franca decadencia. Roma, asediada polos invasores, non puido manter o seu poder en Inglaterra e os anglos e saxóns comezaron a penetrar no seu territorio.
Pestiño
A historia do pestiño pode remontarse polo menos até o século XVI sendo probabelmente moito máis antigo. O pestiño está emparentado coa shebbakiyya marroquí, o que suxestiona unha posíbel orixe común, quizais andalusí.
Motor diésel
Tecnoloxía
Non existe propiamente un invento dun motor de aceite diésel, o que existe é a adecuación dun motor convencional, de catro tempos ou dous tempos, para un sistema de alimentación por inxección, en vez de aspirado e ausencia completa do sistema de ignición eléctrica. O ar é admitido e comprimido nun cilindro atinxindo mais de 600 °C (a temperatura dun gas está ligada á presión pola Lei de Gay-Lussac). Entón, no momento en que se crea a chispa "no punto morto superior" nun motor a gasolina, nun diésel é inxectado o combustíbel a alta presión directamente na cámara de combustión, o combustíbel vaporízase e comeza a combustión.
Funcionamento
O ciclo termina coa fase de escape, na que os gases de combustión son expulsados do cilindro.
Rodolfo Sancho
Biografía
A súa extensa filmografía inclúe varios papeis en televisión, destacando o de Nico de Al salir de clase, coa que se deu a coñecer e, máis recentemente, o de Ángel en La Señora entre outros.
En cine traballou con directores do talle de Álex de la Iglesia en La comunidad ou Muertos de risa ou Javier Elorrieta (en Pacto de brujas) entre outros.
Castro de Esmorís
Castro de Esmorís é un castro situado en Curtis.
Anfípodos
Descrición
A orde foi descrita en 1816 polo sacerdote católico e notábel entomólogo francés Pierre André Latreille.
Anna Freixas
Traxectoria
As súas liñas de investigación foron o envellecemento das mulleres, coeducación e feminismo e a evolución da investigación e docencia en Psicoloxía desde unha perspectiva de xénero. Considérase que tivo unhas achegas pioneiras para o desenvolvemento da xerontoloxía feminista en España.
Medusa (Leonardo da Vinci)
Segunda versión
Cara ao 1868, Walter Pater, en The Renaissance, destacou a Medusa como unha das obras máis rechamantes de Leonardo.
Rebelión.org
Características
Xurdiu en 1996 en Madrid, como iniciativa dun grupo de xornalistas vinculados ao PCE. Entre os seus colaboradores habituais salientan Noam Chomsky, Marta Harnecker, Vicenç Navarro, Hainz Dieterich, Samir Amin, James Petras, Carlos Taibo ou Pascual Serrano.
Tragelaphus
O termo do latín científico Strepsicerus deriva do grego científico στρεπσικερως strepsikerōs, derivado das formas gregas στρεσι- strepsi- (de στρέφω strephō, "retorcer", "trenzar") e -κερως -kerōs (de κέρας kéras "corno").
Especies
Por outra parte, o elán común (Taurotragus oryx) foi antigamente clasifiado neste xénero como Tragelaphus oryx.
Na literatura
A caza do cudú é o obxecto principal da famosa historia de Ernest Hemingway Green Hills of Africa, que é un retrato novelado dun safari realizado por el en 1933, durante un mes, en compañóa da súa esposa Pauline Marie Pfeiffer, no leste de África, en Kenya e Tanganica (actual Tanzania).
Mischa Maisky
Traxectoria
En 1970 foi condenado a pasar dous anos nun campo de traballo preto de Gorkii, debido seguramente a que a súa irmá se exiliara en Israel o ano anterior. Un amigo médico trasladouno a unha clínica psiquiátrica, xa que ese era o único xeito para escapar do seu arresto. Logo da súa posta en liberdade emigrou a Israel e trasladou despois a súa residencia a Bélxica.
Andreas Alföldi
Suíza e os EEUU (1948-1981)
En Suíza, no propio 1948 converteuse en profesor de Historia Antiga na Universidade de Berna e en 1952 na Universidade de Basilea, onde puido continuar varios dos proxectos de investigación que xa iniciara en Hungría, en parte polas mellores condicións laborais. Moitos dos seus artigos, que na etapa anterior aparecían en revistas húngaras, pasaron a ser publicados por revistas suízas, como Schweizer Münzblättern. Ademais, de xeito análogo ás Dissertationes Pannonicae, que dirixitra no seu país natal, nesta nova etapa fundou a serie editorial Dissertationes Bernenses.
A Antigüidade tardía
Tamén no campo da Antigüidade tardía Alföldi é considerado como un estudoso destacado, e tamén neste período o seu principal punto de partida foi a numismática. Resulta de particular interese a súa catalogación dos chamados contorniati, cuxo estudo supuxo unha nova fonte ata daquela inexplorada, para a historia das ideas de finais do século IV e principios do V.
Andrónico I Comneno
Traxectoria
En 1180 morreu o emperador Manuel e sucedeuno o seu fillo Aleixo II, baixo a rexencia da emperatriz María. As desordes na cidade, que case acaban en guerra civil, supuxeron unha oportunidade para as ambicións de Andrónico. Deixou o seu retiro en 1182 e, asegurándose o apoio do exército, marchou sobre Constantinopla, pero a súa entrada resultou manchada por un terríbel masacre de latinos, centrada sobre todo nos mercadores venecianos que case controlaban a economía da cidade. Aleixo viuse obrigado a recoñecelo como coemperador, pero pronto foi vítima de Andrónico.
O curto reinado de Andrónico caracterizouse por enérxicas e sabias medidas. Decidiu acabar con moitos abusos, pero, ante todo, loitou por limitar o crecente feudalismo e o poder dos nobres. O pobo, que sentía a severidade das súas leis, recoñecía a súa xustiza, pois se beneficiaba da protección ante os seus superiores. A aristocracia en cambio opúxose ao emperador e buscou axuda na figura de Guillerme II de Sicilia. Este príncipe pasou a Epiro cun grande exército e chegou ata Tesalónica, cidade que tomou e destruíu. Pero pouco despois foi derrotado e obrigado a volver a Sicilia.
Juan Oliveira Viéitez
Juan José Oliveira Viéitez nado en Pazos de Reis (Tui) o 22 de outubro de 1928 e finado en Canido (Vigo) o 16 de abril de 2002, foi un escultor galego.
A Baña
Clima
O concello ten un clima oceánico, morno e húmido, cuns 2000 mm anuais de precipitacións. As temperaturas son moderadas, con 7,2 °C de media en xaneiro, e 17,9 °C en xullo.
Historia
Na Idade Media o concello foi berce dos Trastámara e dominio dos señores de Altamira. Personalidades como o bispo Xelmírez ou a raíña Urraca deixaron constancia da súa importancia. Nos templos relixiosos hai mostras da arte románica e gótica.
Xa no século XIX pasouse a épocas de decadencia económica e política debido ás guerras da Independencia e Carlista, ás desamortizacións de bens eclesiásticos e das confrarías, e á suba de impostos.
Toponimia
O topónimo Avania aparece documentado xa en 1153 no Tombo de Toxos Outos, e no tombo B da catedral de Santiago de Compostela (1209), onde se menciona: ''...San Iurgio in Transtamarem. cum tota terra sua quam maiorem ab antiquo habuit, videlicet cum Carnota, Entines, Jalles, Barcala, Auania et de Celtigos, quantum magis antiquitus habuit...''.
OVA
Historia
Nos comezos da década de 1980, cando os reprodutores de vídeo comezaron a facerse populares no Xapón, e a industria da animación xaponesa creceu até alcanzar proporcións descomunais, a demanda do anime, como normalmente se abrevia, era masiva, até o punto de que os consumidores ían aos vídeoclubs non para alugar, senón para comprar as últimas novidades en animación. O que resultou na creación de moitas series co obxectivo de saír directamente en vídeo. No Xapón, a demanda era tan grande que se converteu nunha necesidade do mercado. Moitas series populares e influentes como Bubblegum Crisis ou Tenchi Muyō! saíron á venda en formato OVA. Aínda que o anime para venda directa en vídeo comezou a aparecer a finais dos anos 1970, a primeira serie que indicaba claramente ser unha OVA foi Dallos (1983), dirixida por Mamoru Oshii e distribuída por Bandai. Outras compañías sumáronse rapidamente á iniciativa, e a mediados da década de 1980 o mercado estaba ateigado de OVA. Unha OVA non se ve atada ás restricións dun capítulo de televisión, polo que a súa duración pode ser a que se crea necesaria, aínda que xeralmente se a OVA é a continuación dunha serie, respéctanse os tempos. A media xeral de duración dunha OVA diríase que oscila entre os 45 e os 60 minutos.
Toei Animation
Aínda que Toei Company xeralmente permite Toei Animation manexar os seus traballos oficiais de animación, en ocasións pódense contratar a outras empresas para proporcionar a animación no seu nome, como Sunrise en sériea Robot Romance Trilogy, Toei Company manexou a produción total, pero o traballo de animación foi realizado por Sunrise no seu lugar.
As series de animación creadas por Toei Animation que gañaron o premio Animage Anime Grand Prix award foron Galaxy Express 999 en 1981, Saint Seiya en 1986, e Sailor Moon en 1992.
Historia
E as series americanas como os Power Rangers por Saban Entertainment (1993 ao 2002), BVS Entertainment (2003 ao 2010) e Saban Brands (2011 - En diante), e Kamen Rider Dragon Knight por Adness Entertainment e Facu Dragon Knight.
Benedetto Pistrucci
Benedetto Pistrucci, nado o 29 de maio de 1783 en Roma e finado en Virginia Water, Surrey, Inglaterra, o 16 setembro de 1855, foi un gravador de moeda e medallista italiano coñecido particularmente polo deseño de San Xurxo e o Dragón que caracteriza os soberanos británicos de ouro, e pola medalla conmemorativa da Batalla de Waterloo.
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Napoleón puxéralle prezo á cabeza de Federico Pistrucci, xa que este procesara os rebeldes bonapartistas. Este feito obrigou a familia a abandonar Roma cando os franceses avanzaban cara a ela e establecéronse en Frosinone, no Lacio, onde os irmáns proseguiron os seus estudos.
A partir dos 15 anos, Pistrucci deixou de traballar con Morelli e estableceuse autonomamente como creador, xa que podía custear os seus estudos polos ingresos que lle xeraba a venda dos seus camafeos.
O conflito na Real Casa da Moeda (1820-1836)
Consciente da insatisfacción do rei Xurxo IV coa efixie da moeda, a Casa da Moeda gañou tempo. A renuncia de Pole en 1823 privou a Pistrucci dun amigo e aliado dentro da institución. O escultor Francis Chantrey preparara un busto do monarca que resultaba do seu agrado e ordenou que se colocase nos soberanos, mais Pistrucci negouse a gravar o traballo doutro artista, polo que a nova moeda foi gravada polo axudante de Pistrucci, Jean-Baptiste Merlen, e por William Wyon, entre 1823 e 1825. Pistrucci quedou totalmente excluído do traballo na moeda. A Casa da Moeda considerou a posibilidade de despedir a Pistrucci, pero decatouse de que, se o facía, as 1.700 libras adiantadas dos seus honorarios e gastos pola medalla de Waterloo se perderían, e mantívoo no seu posto e cos seus emolumentos coa condición de que se concentrase en completar a medalla. Malia isto, en 1826 só completara unha parte dunha das súas faces.
Derradeiros anos (1837-1855)
Pistrucci mantivo unha relación amigable coa princesa Vitoria de Kent, a sobriña e herdeira do rei Guillerme, á que lle confeccionou varios camafeos. Logo de que ela ascendese ao trono como Raíña Vitoria en 1837, Pistrucci foi o seleccionado para se encargar da súa medalla de coroación e contou coa disposición da raíña para posar en varias sesións. Aínda que a raíña estaba satisfeita, houbo algunhas críticas. Cando o tema foi obxecto de preguntas na Cámara dos Comúns, o mestre de ceca Labouchere declarou que Pistrucci puidera ter estado enfermo. O representante do Partido Radical Joseph Hume opinou que o reverso non estaba mellor feito que as medallas baratas que se vendían polas rúas por un penique a unidade.
En 1838, Pistrucci fixo o selo de prata do Ducado de Lancaster, utilizando un novo procedemento polo cal o punzón ou o cuño podían fundirse en metal directamente do molde orixinal de cera ou arxila, no canto de teren que gravarse á man.
Microsatélite
Análise forense
miniatura|dereita|400px|Perfil parcial humano de STR obtido utilizando o kit de [[Applied Biosystems.]] A análise de microsatélites ou análise de STR é unha tecnoloxía relativamente nova no campo forense, que se xeneralizou na última metade da década de 1990. Utilízase para obter a pegada xenética de individuos. Os microsatélites que se usan hoxe en análise forense son todos repeticións de tetra ou pentanucleótidos, xa que estes producen un alto grao de datos libres de erros á vez que son robustos dabondo como para sobrevivir á degradación en condicións non ideais. As secuencias repetidas máis curtas tenden a orixinar artefactos como o "tatexo" de PCR (stutter) e amplificación preferencial, e ademais varias doenzas xenéticas están asociadas con repeticións de trinucleótidos como a enfermidade de Huntington. As secuencias repetidas máis longas sofren unha maior degradación ambiental e non se amplifican pola PCR como as secuencias máis curtas.
A análise realízase extraendo o ADN nuclear das células dunha mostra forense, e despois amplificando rexións polimórficas específicas do ADN extraído por medio da PCR. Unha vez amplificadas estas secuencias, resólvense ou ben por electroforese en xel ou por electroforese capilar, o cal permitirá ao analista determinar cantas repeticións hai da secuencia microsatélite en cuestión. Se o ADN se resolveu por electroforese en xel, o ADN pode visualizarse por tinguidura de prata (que ten baixa sensibilidade, é segura e barata), ou por unha tinguidura intercalada, por exemplo con bromuro de etidio (que é bastante sensible, con riscos moderados para a saúde, e barata), ou nos laboratorios forenses máis modernos por tinguidura fluorescente (que é moi sensible e segura, pero cara). Os instrumentos construídos para resolver os fragmentos microsatélites por electroforese capilar tamén usan tinguiduras fluorescentes con grande efectividade. Tamén se utiliza para o seguimento de pacientes de transplante de medula ósea.
Os perfís de ADN almacénase en bases de datos nacionais. En España leva funcionando desde 2007 unha base de datos que en 2011 tiña 183.000 fichas e está conectada con outras da Unión Europea, pero a máis ampla do mundo é a base CODIS (Combined DNA Index System) dos Estados Unidos con 5 millóns de perfís en 2007. Outra das máis grandes é a base de datos británica NDNAD (UK National DNA Database). O sistema británico examina nas mostras 10 loci STR e mais a proba de sexo (sistema SGM+), mentres que o norteamericano examina 13.
Paul Bazelaire
Biografía
Fixo a súa estrea á idade de once anos na súa cidade natal, Sedan, o 18 de decembro de 1897. Naquel mesmo ano, acada o primeiro premio de violonchelo na Academia. Á idade de 17 anos, como estudante de Xavier Leroux, gañou o primeiro premio de harmonía, e dous anos máis tarde, gañou o primeiro premio de composición e contrapunto.
Direccionalidade (bioloxía molecular)
Augas arriba e augas abaixo
Outra forma de indicar direccionalidade nos ácidos nucleicos con respecto aos seus extremos é utilizar as expresións "augas arriba" (en inglés upstream) e "augas abaixo" (en inglés downstream).
Conservatorio Profesional de Danza da Coruña
O Conservatorio Profesional de Danza da Coruña é unha institución de ensino de danza da cidade da Coruña. Foi fundado en 1990, é de titularidade provincial, e a súa especialidade é a danza clásica.
The Who
A banda naceu en Londres, Inglaterra. A alienación "clásica" estaba composta por Roger Daltrey (voz), Pete Townshend (guitarra), John Entwistle (baixo) e Keith Moon (batería). Townshend era o principal compositor: escribiu a maior parte das cancións da banda e foi o responsable dos conceptos e historias de álbums como Tommy e Quadrophenia e o proxecto Lifehouse. Entwistle tamén compuxo unha parte importante das cancións de The Who, e foi responsable dalgúns temas importantes da banda, nos que cantou (Townshend só cantaba nalgunhas das súas propias cancións).
Carlos Menem
Carlos Menem era irmán de Eduardo Menem, e estivo casado con Zulema Fátima Yoma. Con ela tivo dous fillos: Zulema María Eva Menem, coñecida mediaticamente como "Zulemita" para diferenciala da súa mai, e o falecido Carlos Saúl Facundo Menem. Menem divorciouse de Zulema Yoma e anos máis tarde casou con Cecilia Bolocco, con quen tivo outro fillo, Máximo Menem Bolocco. Menem divorciouse de Bolocco tamén. Menem tivo un fillo dunha relación extramatrimonial, Carlos Nair Meza Menem, cuxa paternidade recoñeceu durante o ano 2007.
Neurose
miniatura|230px|O bebedor de [[asente de Viktor Oliva. A arte está chea de referencias á neurose. O máximo expoñente moderno talvez sexa Edvard Munch, aínda que desde Carl Gustav Jung se ven estabelecendo unha intensa relación entre o xenio creativo e o simbolismo que axexa tras o desequilibrio neurótico.]] O termo neurose foi proposto polo médico escocés William Cullen en 1769 en referencia aos trastornos sensoriais e motores causados por enfermidades do sistema nervioso. En psicoloxía clínica, o termo úsase para referirse a trastornos mentais que distorsionan o pensamento racional e o funcionamento social, familiar e laboral adecuado das persoas.
Xeneralidades
Os psicanalistas afirman que, para protexerse da angustia, as persoas recorren a mecanismos de defensa como a represión, a proxección, a negación, a intelectualización e o desprazamento, entre outros. Cando se observan patróns crónicos de mala adaptación que simulen unha neurose, é posible que se trate dun trastorno de personalidade. Para identificar a neurose, existen distintas probas psicolóxicas.
A neurose e a arte
A partir dos traballos de Sigmund Freud e Carl Gustav Jung sobre a utilidade do simbolismo na revelación do inconsciente desenvolvéronse múltiples teses sobre a influencia da psicopatoloxía (e especialmente as neurose) na actividade creativa ou artística. Para Jung o artista "desvelaba" arquetipos axudando ao observador do fenómeno artístico a comprender o universo. E a través desa propiedade elaborou toda unha estratexia terapéutica baseada no valor simbólico do proceso artístico (capaz de revelar os procesos psíquicos do paciente e de axudar Vao terapeuta). A escola psicanalítica posterior seguiu profundando nesta liña terapéutica.
Włodzimierz Smolarek
Włodzimierz Wojciech Smolarek, nado o 16 de xullo de 1957 en Aleksandrów Łódzki e finado o 7 de marzo de 2012 na mesma cidade, foi un futbolista polaco. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección polaca.
Agudelo (uva)
Agudelo é unha variedade de uva branca autóctona de Galiza.
EMBL
Investigacións no EMBL
190px|dereita|miniatura|Entrada principal do EMBL.
Ciencia e sociedade
O EMBL tamén leva a cabo un activo Programa de Ciencia e Sociedade, que ofrece actividades e eventos sobre cuestións sobre investigacións nas ciencias da vida para o publico xeral e para a comunidade científica.
Andorra Club de Fútbol
Historia
En 1981 eliminou o Real Zaragoza da Copa do Rei cando este era líder da Primeira División Española.
En 2011 conseguiu o ascenso a Segunda B gañando ao Noja. O heroe da eliminatoria foi o ex xogador do Real Zaragoza Goran Drulic que meteu os dous goles que lle deron ao Andorra o ascenso. Na seguinte tempada volve descender a Terceira.
Fernando Ariel Barboza Rilo
Traxectoria
Porén ese mesmo ano ficharía por outro equipo da Liga Española, o Elche CF na Segunda División onde xogou dous anos, no primeiro acadando o ascenso a Primeira e outra vez o descenso á seguinte, con non moita sorte, xa que so marcaría un gol por tempada.
Xosé Landeira Yrago
Traxectoria
Foi un dos maiores estudosos da vida e obra de Federico García Lorca en xeral e da súa relación con Galicia en particular.
Mursilis II
Cuarta campaña, contra Arzawa
Con Wilusa fixo un tratado co gobernante chamado Alaksandu (Alexandre) que fora adoptado como sucesor por Kukkuni. Certamente non debía de ser Paris de Troia (coñecido tamén como Alexandre), do tempo da guerra de Troia. O nome de Alexandre foi común, como demostran as taboíñas micénicas.
Resto de campañas, contra os kaska
No resto dos anos fixo campañas contra os kaska en Pala e Tummanna. Nalgún momento dominou Mitanni directamente ou por unha revolta local contra Asiria.
Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico
Historia
Os fondos numismáticos constituíron unha parte importante do legado que en 1753 deixou Sir Hans Sloane, que supuxo o xerme da colección orixinal do Museo Británico, formada por uns 20.000 obxectos. Esta colección incorporouse en 1807 ao Departamento de Antigüidades, previamente ao establecemento do Departamento de Moedas, xa específico, en 1861.
Do mesmo xeito que o resto dos departamentos do museo, o de moedas e medallas puido ir ampliando a súa colección a través de adquisicións, doazóns e legados. Deste xeito sumou aos seus fondos as coleccións de coleccionistas como Clayton Mordaunt Cracherode, Sarah Sophia Banks, Edward Hawkins, Alexander Cunningham e George Bleazby.
Exposicións e publicacións
A través das publicacións é como, fundamentalmente, o departamento fai partícipe a toda a comunidade numismática dos resultados das súas investigacións. Está en marcha un programa continuo de publicación das coleccións e do material arqueolóxico que pasa polo departamento, así como das investigacións realizadas sobre eles. Ademais, os seus conservadores publican artigos en xornais e publicacións periódicas de diversas asociacións e sociedades numismáticas e académicas de todo o mundo, sobre unha gran diversidade de asountos, desde as medallas do Renacemento italiano ata os achados de moedas romano-británicas.
Catálogos das coleccións
Os catálogos dos fondos permanentes da institucións foron publicados en nove series de volumes, por épocas e rexiones do mundo:
Bergondo
Lugares de Bergondo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Bergondo vexa: Lugares de Bergondo.
Integrón
Estrutura
Un integrón está minimamente composto por:
Localización
Os integróns poden encontrarse formando parte de elementos xenéticos móbiles como plásmidos e transposóns. Os integróns poden atoparse tamén no cromosoma bacteriano.
680
Véxase tamén
Historia ano a ano
La fille aux cheveux de lin
Poema
L'amour, au clair soleil d'été, Avec l'alouette a chanté."
Historia
O preludio foi completado o 15 ou 16 de xaneiro de 1910, e publicouse por primeira vez en abril dese mesmo ano, xunto co resto dos seus preludios do Libro I. A súa primeira interpretación foi a cargo de Franz Liebich no Bechstein Hall de Londres dous meses despois, o 2 de xuño. A esta seguiulle a estrea nos Estados Unidos no Stockbridge Casino de Stockbridge (Massachusetts) o 26 de xullo de 1910, interpretado por Walter Morse Rummel. Posteriormente, a estrea en Francia tivo lugar o 14 de xaneiro de 1911, na Société Nationale de Musique en París, con Ricardo Viñes interpretando a obra.
Henry Morton Stanley
Primeiros anos de vida e o seu traslado aos Estados Unidos
Stanley naceu en Denbigh, País de Gales, cando a súa nai, Elizabeth Parry, tiña 19 anos. Segundo o seu certificado de nacemento era fillo ilexítimo e o estigma da ilexitimidade supuxo unha pesada carga para el, durante toda a súa vida. Tivo unha infancia chea de maltratos e de loita pola súa existencia, foi criado polo seu avó ata a idade de cinco anos. Cando este morreu, viviu durante un curto período con algúns curmáns e sobriños maternos, pero pouco despois foi enviado a St. Asaph Union Workhouse, institución de acolleita para pobres, onde o hacinamiento e a falta de control daban lugar a frecuentes abusos dos mozos maiores e dos reitores da institución. Cando tiña dez anos, a súa nai e dous irmáns permaneceron durante un tempo nesta institución, sen que Stanley soubesen quen eran. Alí permaneceu ata os quince anos, momento en que foxe da institución e marcha á súa aldea natal. Aquí completa unha educación elemental e colabora como axudante de profesor nunha escola nacional. En 1859, é contratado no porto de Liverpool, no barco Windermeer, con rumbo a Nova Orleáns. No barco tamén sofre unha dura travesía, que o leva a saltar a terra en canto avistan Nova Orleáns, sen esperar a cobrar os seus xornais pendentes.
La fille aux cheveux de lin
Composición
A peza comeza co seu coñecido tema inicial, que consiste en frases de tres notas, agrupadas como unha corchea e dúas semicorcheas. Finaliza cos acordes que forman unha cadencia plagal entre os compases 2 e 3, un elemento que non aparece nos seus preludios anteriores. A segunda parte da melodía comeza nos compases 3-4, evocando unha balada escocesa ou algo parecida a unha melodía ao estilo das de Edvard Grieg. A melodía do inicio regresa no compás 8 con harmonía adicional na man esquerda. No compás 19, a melodía comeza o seu ascenso ao clímax da peza, aumentando de xeito gradual mediante a utilización do crescendo para impulsala ao cénit ao final do compás 21. Case ao final do compás 22, a melodía decrece cara ao compás seguinte, onde o tema do clímax se repite unha oitava máis grave. Unha parte similar a un pedal pianissimo que se move en movemento paralelo —empregando quintas consecutivas nalgúns lugares— aparece nos compases 24 a 27. No seguinte compás, a coda do preludio ve o regreso do tema inicial por última vez —aínda que unha oitava máis aguda— seguido polo motivo de pedal. Finalmente, a melodía ascende nun movemento paralelo e fai uso dunha cadencia plagal que conduce a cadencia á tónica da tonalidade principal en estado fundamental. Esta cadencia nin "anticipa melodicamente a tonalidade de chegada" nin inclúe a tónica na man esquerda. Polo tanto, foi descrita como "a harmonización ideal do ton principal plagal." A melodía finaliza con dous acordes de oitova arpexiada (Re♭ na man esquerda seguido por Sol♭ na dereita), levando ao preludio á súa conclusión.
Uso nos medios
En Windows 7 apareceron tres pezas de mostra de música en File Explorer como Música, unha delas era un arranxo de "The Maid With Flaxen Hair" para clarinete e orquestra de corda, que foi interpretado pola Orquestra Sinfónica da Radio Eslovaca e Richard Stoltzman.
North American F-86 Sabre
O North American F-86 Sabre foi un avión de combate transónico desenvolvido pola USAF a finais da década de 1940, xusto despois do remate da segunda guerra mundial, e foi un dos cazas de maior produción en occidente, sendo usado en forzas aéreas de máis de 30 países. É sobre todo famoso polo seu enfrontamento co MiG-15 soviético durante a guerra de Corea.
A pesar de desenvolverse a finais dos anos 40 e de quedar obsoleto unha década máis tarde, o Sabre demostrou ser capaz de adaptarse e continuou servindo como caza de primeira liña en moitas forzas aéreas. Os últimos exemplares retiráronse coa forza aérea de Bolivia en 1994. miniatura|Esquema do Sabre. O seu éxito permitiu que se construísen máis de 7.800 exemplares entre 1949 e 1956 nos Estados Unidos, Xapón e Italia. Foi de lonxe o caza occidental máis fabricado, cunha produción total de 9860 de todas as súas variantes.
Charla
Videochat
O videochat é unha evolución ou mestura entre a videoconferencia e o chat tradicional, dotando ao usuario de tres modos de comunicación sobre o mesmo canal. Existen igualmente servizos de videochat de multidifusión ou de mensacería instantánea un a un. Distintos sitios web ofrecen servizos de videochat en liña, se ben tamén existen programas especializados como Paltalk. Así mesmo, os programas de mensaxería instantánea máis famosos, como Windows Live Messenger ou Yahoo Messenger, tamén permiten o uso de son e vídeo nas súas comunicacións.
Castiñeiro
O castiñeiro común (Castanea sativa), tamén coñecido popularmente como castiñeiro bravo, castiro, uriceiro ou castieiro, é unha árbore caducifolia da familia Fagaceae apreciada pola súa madeira e os seus froitos comestíbeis, as castañas. Moitos exemplares acadan unha gran lonxevidade e teñen unha longa historia que se pode remontar a varios séculos.
Descrición
miniatura|Toro de Castanea sativa onde poden verse os aneis de crecemento. miniatura|Flores de castiñeiro. Varias inflorescencias masculinas con abondosos estames amarelos; tres flores femininas, de cor verde con estilos amarelos, no centro da imaxe. Árbore que pode superar facilmente os 20 metros e acadar gran lonxevidade. Casca é lisa de cor cincenta ou parduzca na xuventude, pasando despois a castaño-escura e agrietada lonxitudinalmente. O tronco é curto e groso nos exemplares culitivados, e máis esvelto nos silvestres.
A época da recollida das castañas é novembro, e en Galicia celébrase co magosto.
Distribución
Esta árbore ten unha ampla presenza nas tres penínsulas meridionais de Europa, limitada pola seca propia do verán (menor a tres meses) e cun mínimo de 600–700 mm de choivas anuais. Na zona sur da Península Ibérica o castiñeiro íllase en zonas frescas de montaña e, polo xeral, emprégase como recurso secundario a rega para manter a produción dos outeiros. En Galicia, as maiores securas atópanse no Sil —chegando aos 2,5 meses— e relaciónanse cos danos causados polo cancro nos soutos desta área. O límite da área setentrional está marcado por unha temperatura mínima duns 9 °C para a frutificación e polas destrucións dos brotes novos, propias das xeadas primaverais con valores inferiores ao -1 °C (fenómeno pouco usual xa que adoitan brotar entre finais de marzo e finais de abril).
Brotación
As datas de brotación do castiñeiro divídense en: moi temperá, temperá, media, seriodia e moi serodia; e transcorrendo normalmente dende mediados de marzo a mediados de maio. As datas exactas de inicio da brotación varían segundo as condicións climáticas do ano, fundamentalmente do amoreamento de frío no inverno anterior e do amoreamento de calor dende o final do inverno e durante a primavera, de xeito que pode haber diferenzas de máis de dúas semanas entre anos. Os híbridos tipo Castanea crenata x Castanea sativa adoitan seren de brotación moi temperá ou temperá, mentres que as variedades de Castanea sativa son principalmente de brotación media a serodia, aínda que as hai tamén de brotación temperá e moi serodia.
Lonxevidade
O castiñeiro é a árbore máis lonxeva de Europa e chega a ser milenario, so sendo superada no resto do munto por Pinus aristata e Sequoiadendron giganteum. Son exemplares destacados pola súa lonxevidade o Castiñeiro dos cen cabalos, localizado en Catania, cunha idade estimada de máis de 3000 anos e o castiñeiro de Rozabales, no concello de Manzaneda (Ourense), con 13,85 metros de circunferencia e unha idade aproximada de máis de 1000 anos.
Aproveitamento
miniatura|dereita|Sección do toro dun castiñeiro dunha idade estimada de 270 anos, na Fraga de Catasós (Lalín). Naceu baixo o reinado de Filipe V e fou derrubado polo ciclón Hortensia en 1984.
Enfermidade da tinta
O clima galego caracterízase polas abondosas e frecuentes precipitacións, amais dos escasos períodos de seca prolongada e as temperaturas mornas. O solo é superficial e pedrento, con pH acedos e gran cantidade de materia orgánica. Todas estas calidades cumpren coas condicións de desenvolvemento axeitado do fungo chamado Phytophthora cinnamomi, que orixina a «enfermidade da tinta» nos sistemas radicais do castiñeiro. O fungo fica inactivo cando a temperatura se mantén por debaixo de 0 °C durante un espazo determinado de tempo, sendo este para a inactivación máis curta canto menor sexa a temperatura acadada. O risco de danos por este fungo incrementa coa temperatura, e polo tanto a probabilidade de prexuízos por este patóxeno mingua dende a costa ata a montaña oriental.
Brassica oleracea gongylodes
O Kohlrabi foi creado por selección artificial para ser unha planta de crecemento de tipo meristema, a súa orixe na natureza é un cruzamento da planta salvaxe da col silvestre e o ravo branco salvaxe.
Ciencia
Introdución
A ciencia tamén pode entenderse como unha institución da que forman parte os científicos, e que funciona de acordo con regulamentos explícitos ou implícitos. As academias, as universidades, os institutos de investigación, as revistas científicas e os premios e recoñecementos académicos conformarían este aspecto sociolóxico da ciencia (o que se adoita chamar a comunidade científica).
Concepto de ciencia
O avance no coñecemento de todo o que nos rodea e do propio ser humano realízase grazas ao labor da investigación científica. Mediante ela búscanse respostas a problemas determinados e, no caso dunha investigación, déixanse abertos novos problemas que dean pé a novas investigacións. A ciencia, por tanto, convértese nunha constante evolución do coñecemento de todo o que esperta o noso interese.
Definicións
Como vimos, a ciencia pode definirse de varias formas. Abundando no tema, velaquí dúas definición habituais.
Realismo científico
En contraste, o realismo científico define a ciencia en termos da ontoloxía: a ciencia esfórzase en identificar fenómenos no medio, os seus poderes causais e os mecanismos a través dos cales exercen eses poderes, e as fontes de tales poderes en termos da estrutura das cousas ou natureza interna.
Historia da ciencia
A pesar de ser relativamente recente o método científico (concibido na revolución científica do século XVII), a historia da ciencia non se interesa unicamente polos feitos posteriores a dita ruptura. Polo contrario, intenta rastrexar os precursores da ciencia moderna até os tempos prehistóricos, xa que está intimamente ligada á historia das sociedades e das civilizacións.
O Exipto faraónico
O antigo Exipto desenvolveu a herdanza precientífica mesopotámica. A escritura dos xeróglifos permite a representación máis precisa de conceptos. A numeración é decimal, pero non coñecían o cero. Principalmente a xeometría deu un gran salto adiante. Desde o 2600 a.C. calculaban correctamente as áreas do rectángulo e do triángulo, e aproximaron igualmente o valor do número pi (π). A astronomía progresa igualmente: o calendario exipcio é de 365 días. En medicina, a cirurxía fai a súa aparición. Establécese unha teoría médica, e isto desde 2300 a.C. (o papiro de Ebers é tamén un verdadeiro tratado de medicina).
Mundo musulmán
Al-Biruní, retomando os escritos de Eratóstenes de Alexandría, calcula o diámetro da Terra e afirma que xira sobre si mesma, moito antes que Galileo. En 832 fúndanse as Casas da sabedoría (Bayt al-Hikma), lugares onde se comparte e desde onde se difunde o saber. En medicina, Avicena redacta unha monumental enciclopedia, o Qanum. Ibn Nafís describe a circulación sanguínea pulmonar, e Al-Razí recomenda o uso do alcohol en medicina. No século XI, Abu-l-Qasim az-Zahrawi (coñecido como Abulcasís en Occidente) escribe unha obra de referencia para a época, sobre a cirurxía. En matemáticas a herdanza antiga salvagárdase e profúndase, permitindo o nacemento da álxebra. A utilización das cifras árabes e do cero fai posíbel os avances en análise combinatoria e en trigonometría.
O nacemento das grandes disciplinas científicas
A maioría das disciplinas maiores da ciencia consolídanse, coas súas epistemoloxías e os seus métodos, no século XVIII. A botánica aparece con Carl von Linné, que publica en 1735 Systema Naturae e en 1753 Species plantarum, punto de partida do sistema binomial e da nomenclatura botánica para animais e vexetais, respectivamente. A química nace por aquel tempo con Lavoisier que enuncia en 1778 a lei da conservación da materia, e identifica e bautiza o oxíxeno. As ciencias da Terra fan tamén a súa aparición. Como disciplina, a medicina progresou igualmente coa constitución dos exames clínicos e as primeiras clasificacións das enfermidades.
A Revolución industrial
A física adquire as súas principais leis, especialmente con Maxwell, que enuncia os principios da teoría cinética dos gases, así como a ecuación de onda electromagnética, fundando o electromagnetismo. Estes dous descubrimentos permiten importantes traballos ulteriores especialmente en relatividade restrinxida e en mecánica cuántica.
Unha ciencia postindustrial
A informática, que se desenvolve a partir dos anos 1950, e que permite un mellor tratamento dun volume de informacións cada vez máis importante, e que chegou a revolucionar a práctica da investigación, é un destes instrumentos.
Ética e ciencia: o porvir da ciencia no século XXI
A ética, nestes tempos, representa unha noción concomitante á da ciencia. As nanotecnoloxías e a xenética sobre todo presentan os problemas da sociedade futura, a saber, respectivamente, os perigos das innovacións para a saúde e a manipulación do patrimonio hereditario do home. Os países avanzados tecnoloxicamente crean así órganos institucionais encargados de examinar o bo uso das aplicacións científicas. Por exemplo, leis bioéticas estabelécense a través do mundo, aínda que non en todos os lugares da mesma maneira, porque están moi ligadas aos dereitos locais.
Limitacións da ciencia
Tamén hai que ter en conta que, debido á ciencia, moitos gobernos son hoxe máis opresores, as novas tecnoloxías aplicadas á guerra exhiben unha impensada capacidade destrutiva, e os medios de comunicación, cos avances tecnolóxicos, poden manipular á opinión pública cunha terríbel eficacia.
Clasificación das ciencias
Máis recentemente algúns autores, como Herbert Simon, mencionan a aparición doutra categoría, a das ciencias do artificial, que centran o seu estudo nos sistemas creados polo ser humano —artificiais— pero que presentan un comportamento independente ou relativamente independente da acción humana. Trátase, por exemplo das ciencias do enxeñeiro.
Gran Reserva. El origen
Argumento
Tres grandes familias adegueiras que habitan en Lasiesta deberán loitar por ser os mellores no seu oficio de devandito lugar.
Ciencia
Clasificación das ciencias
Para o sociólogo Raymond Boudon, non existe unha cientificidade única e transdisciplinar. Apóiase na noción de aires de familia, noción que xa teorizara o filósofo Ludwig Wittgenstein, segundo a cal non existen máis que parecidos formais entre as ciencias, sen polo tanto poder deducir unha regra xeral que permita dicir o que é "a ciencia". Raymond Boudon, en L'art de se persuader des idées douteuses, fragiles ou fausses explica así que só o relativismo permite unha aproximación realista e obxectiva ao fenómeno científico.
Ciencias fundamentais e aplicadas
Porén, este límite é difuso. As matemáticas, a física ou a bioloxía poden ser fundamentais e aplicadas, segundo o contexto. Certas disciplinas permanecen, porén, máis ancoradas nun dominio do que noutro. A cosmoloxía é, por exemplo, unha ciencia exclusivamente fundamental. A astronomía é, igualmente unha disciplina que permanece en gran medida como ciencia fundamental. A medicina ou a enxeñaría son, pola contra, ciencias esencialemente aplicadas (pero non exclusivamente). As ciencias aplicadas e as ciencias fundamentais non están tabicadas.
Os descubrimentos tirados da ciencia fundamental encontran finalidades útiles (por exemplo, o láser e a súa aplicación ao son numérico en CD-ROM). Do mesmo xeito, certos problemas técnicos necesitan ás veces novos descubrimentos da ciencia fundamental. Así, os laboratorios de investigación e os investigadores poden facer paralelamente investigación aplicada e investigación fundamental. Por outra parte, a investigación en ciencias fundamentais utiliza as tecnoloxías tiradas das ciencias aplicadas, como a microscopía, as posibilidades do cálculo dos ordenadores para a simulación numérica, por exemplo.
Tipo empírico-formal
O tipo empírico-formal progresa deste xeito da teoría —dada como a priori— á experiencia, pois volve á primeira vía nun razoamento circular destinado a confirmar ou refutar os axiomas. O "modelo" é entón o intermediario entre a teoría e a práctica. Trátase dunha esquematización que permite probar puntualmente a teoría. A noción de "teoría" é desde hai moito tempo central na filosofía das ciencias, pero substitúese, baixo o impulso empirista, pola de modelo, desde mediados do século XX.
Tipo hermenéutico
miniatura|200px|Wilhelm Dilthey.
Cientificidade
Máis xeralmente, é o "carácter do que responde aos criterios da ciencia". . De maneira xeral a todas as ciencias, o método científico baséase en catro criterios: miniatura|dereita|300px|A cientificidade non se limita á [[observación.]]
Publicación. Literatura científica
miniatura|dereita|250px|Un exemplo de publicación científica: a revista Science and Invention (1928). O termo "publicación científica" agrupa varios tipos de comunicacións que os investigadores fan dos seus traballos dirixidas a un público de especialistas, e que sufriron unha forma de exame do rigor do método científico empregada para estes traballos como, por exemplo, o exame independente ou revisión por pares.
Existen varios tipos de publicacións:
Epistemoloxía, ou filosofía das ciencias?
Antes destas investigacións, a ciencia concibíase como un corpus de coñecementos e de métodos, obxecto de estudo da filosofía das ciencias, que estudaba o discurso científico en relación aos postulados ontolóxicos ou filosóficos, é dicir, non autónomos en si. A epistemoloxía permitirá o recoñecemento da ciencia e das ciencias como disciplinas autónomas en realción coa filosofía. As análises da ciencia (a expresión "metaciencia" emprégase ás veces) levaron inicialmente a ciencia como corpus de coñecemento, e hai moito tempo situárona na filosofía. É o caso de Aristóteles, de Francis Bacon, de René Descartes, de Gaston Bachelard, do círculo de Viena, e despois de Popper, Quine, Lakatos, en fin, entre os máis importantes. A epistemoloxía, pola contra, apóiase na análise de cada disciplina particular que poñen de relevo as epistemoloxías chamadas rexionais. Aurel David explica así que "a ciencia conseguiu pecharse nela mesma. Aborda as súas novas dificultades polos seus propios medios e non se axuda en ningunha das producións máis elevadas e máis recentes do pensamento metacientífico".
Empirismo
A indución consiste, segundo Hume na xeneralización de datos da experiencia pura. Porén, Bertrand Russell menciona na súa obra Ciencia e relixión o que denomina "o escándalo da indución", este método de razoamento non ten nada de universal; en efecto, segundo el as leis admitidas como xerais pola indución non foron, porén, verificadas máis que por un certo número de casos experimentais.