cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proba do malvarisco
Conclusión
En estudos posteriores os investigadores atoparon que os nenos que eran capaces de esperar máis polo premio teñen en media mellores resultados na súa vida en diversos aspectos, como ser os medidos pola puntuación SAT, traballo educativo, índice de masa corporal (IMC), entre outras medidas.
Antoine Joseph Jean Solier
Traxectoria
Antoine Solier foi membro da Societé Entomologique de France.
Alvania lactea
Alvania lactea é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Gaspard Louis André Michaud en 1830.
José Santamaría
José Emilio Santamaría Iglesias, nado en Montevideo o 31 de xullo de 1929, é un exfutbolista e exadestrador uruguaio de orixe galega.
Gestalt
A Gestalt-terapia en Francia e resto de Europa
Esa consolidación da Gestalt non deixou indiferentes aos estados veciños: Bélxica - que precedera a Francia - pronto se asociou activamente ao movemento e varios Gestalt - terapeutas belgas foron elixidos para o Consello de Administración da S.F.G. (máis unha asociación francófona que francesa). En 1982 creouse unha Asociación Española de Terapia Gestalt e unha Sociedade Italiana de Gestalt en 1985. Finalmente, fundouse unha asociación europea en maio de 1985, así como unha Asociación Gestalt de Quebec. A Federación Internacional de Organismos de Formación Gestalt (FORGE), presidida por S. Ginger, reúne a varios institutos de formación de Francia, Bélxica, Italia, Canadá etc., e permite intercambios de ideas, profesores e estudantes.
Críticas á Gestalt
Aínda que a Gestalt é considerada por moitos como un consenso, algúns científicos sinalan as debilidades desta teoría. Segundo o autor Johan Wagemans e os seus colegas científicos, a Gestalt posúe aspectos que terían que ser aclarados.
Todorovic (2008) explica ademais que, aínda que a Gestalt está cuberta dalgún xeito na literatura científica como en Kubovy & Van der Berg (2008), queda por detallar como os diferentes principios da Gestalt interactúan entre si e cales serán máis fortes e en que situacións.
Zoran Erceg
Zoran Erceg, nado o 11 de xaneiro de 1985 en Pakrac, na actual Croacia, é un ex xogador profesional de baloncesto internacional serbio. Cunha altura de 2,11 m, xogaba na posición de ala-pivote.
Laúde Stössel
Historia
Os laúdes tipo Stössel foron populares na década de 1920, decaendo o seu uso a partir de 1930 até ser prohibidos polo goberno Nazi en 1937. A súa produción finalizou en 1943, trala morte e destrución do taller do inventor, debido a un dos bombardeos que arrasaron a cidade de Colonia durante a segunda guerra mundial. Consérvanse moi poucos exemplares.
Alvania semistriata
Alvania semistriata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1808.
Lleida Basquetbol
Traxectoria
O club foi fundado en 1997 co nome de Club Esportiu Lleida Basquetbol, aproveitando a estrutura do Club Deportivo Maristes de Lleida. Así, o equipo comezaría a súa traxectoria no mundo do baloncesto disputando a Liga EBA no Pavelló Onze de Setembre co nome de patrocinio de Oli Baró de Maials Lleida. Nas súa dúas primeiras temporadas na EBA, o club consegue acadar a permanencia. Na temporada 1999−00, o club compra unha praza para disputar a Liga LEB, segunda cateogría do baloncesto español, co nome de Caprabo Lleida. Na súa primeira temporada nesta categoría acaba en cuarto lugar na liga regular, sendo eliminados nas semifinais polo ascenso polo Lucentum Alicante. Na temporada seguinte o club mellora os seus reultados e consegue proclamarse campión da LEB apó vencer na final ao CB Granada. O Lleida conseguiría así ascender á Liga ACB.
Inon Zur
É coñecido por ser o autor de temas musicais para as sagas de videoxogos Prince of Persia, Dragon Age: Origins ou Fallout, ademais de ser autor da música do videoxogo de rol galego The Waylanders.
Ramón Grosso
Traxectoria
Co equipo salvado, regresou ao Real Madrid, co que disputou a Copa do Xeneralísimo esa mesma tempada. Marcou un gol en cada un dos seus primeiros dous partidos co primeiro equipo branco, eliminando ao Indautxu por un resultado global de 10-2.
Aselo común
Conservación
Algunhas subespecies considéranse en perigo, tales como:
AC Perugia Calcio
Historia
O club pasou a primeira metade da década de 1980 intentando volver á Serie A, quedando preto de logralo na campaña 1984/85. Outro escándalo de corrupción en 1986 obrigou ao Perugia a baixar á Serie C2. Durante esta época debutou co club Fabrizio Ravanelli, un dos mellores xogadores que pasaron polo equipo.
O 10 de abril de 2011, o Perugia logrou o ascenso á Lega Pro Seconda Divisione, tras a vitoria na casa por 3-2 ante o Castel Rigone. Ese mesmo ano, o club gañou tamén a Coppa Italia Serie D, vencendo ao Turris por 1-0 na final.
Dargavs
Arquitectura
As criptas teñen tellados curvos que se elevan de forma escalonada ata un pico puntiagudo no seu centro. As criptas máis pequenas teñen os lados planos na parte dianteira e traseira e se curvan cara ao interior nos lados, mentres que as máis pequenas non teñen ningún teito.
Antigas tradicións e enterramentos
As escavacións arqueolóxicas demostraron que a xente das aldeas veciñas a miúdo enterraba ás súas familias en pequenos "barcos" de madeira. Como non hai ríos navegables nas proximidades, pénsase que este costume tiña por obxecto que as almas dos defuntos cruzasen un amplo río ao que se enfrontarían despois da morte. O falecido sería enterrado xunto con algunhas das súas pertenzas.
Flapper
Flapper é un anglicismo que se usaba nos anos vinte para designar a un novo estilo de vida levado por mulleres novas que usaban saias curtas, substituíron o corpiño pola faixa, estilaban un corte de cabelo especial (chamado bob cut) e escoitaban música non convencional para esa época (jazz), a cal tamén bailaban. As flappers empregaban moita maquillaxe, bebían licores fortes, fumaban, conducían adoito a altas velocidades e tiñan comportamentos similares aos dun home. Estas mulleres supuñan un desafío ao que naquel tempo era considerado o socialmente correcto.
Jericó, Boyacá
Jericó é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Valderrama. Atópase a 158 quiilómetros de Tunja, a capital do departamento. É o concello máis alto do departamento e o cuarto en Colombia.
Orville Gibson
Novo estilo de mandolina
A súa compañía, coa axuda do deseñador de instrumentos e enxeñeiro de son Lloyd Loar, producía a mandolina Gibson F-5, que, segundo dixo o historiador da música P. Sparks, é recoñecida como "a mandolina de fondo plano de mellor calidade nunca producida." Loar tamén deseñou a guitarra L-5. Entre os cambios que introduciu Loar estaba o orificio en f en vez do buraco de son oval ou redondo, outra característica das familia dos violíns importada ás mandolinas. As mandolinas son aprezadas por músicos de bluegrass, pero producen sentimentos encontrados de admiración ou desprezo entre os músicos clásicos para os que foron deseñados. A guitarra L-5 adoptárona moitos músicos de jazz.
Rúa das Rodas (Santiago de Compostela)
miniatura|dereita|Vista da rúa. A rúa das Rodas, tamén chamada costa das Rodas é unha rúa de Santiago de Compostela que sobe, en pronunciada costa, desde a Porta do Camiño (antigamente chamada Porta Francíxena porque nela desembocaba o Camiño Francés) até a pronunciada curva que bordea o Antigo Hospital de San Roque, onde comeza a rúa de San Roque.
As Pedras Miúdas
O topónimo galego As Pedras Miúdas pode referirse a:
O ouro de Mackenna
O ouro de Mackenna (en Mackenna's Gold) é un filme estadounidense de 1969 dirixido por J. Lee Thompson e protagonizado por Gregory Peck, Omar Sharif, Telly Savalas, Ted Cassidy, Camilla Sparv e Julie Newmar. Foi rodado en Super Panavision 70 e Technicolor por Joseph MacDonald, e a banda sonora é obra de Quincy Jones.
DALL-E
Implementacións de código aberto
Houbo varios intentos de crear implementacións de código aberto de DALL-E. Lanzado en 2022 na plataforma Hugging Face's Spaces, Craiyon (anteriormente DALL-E Mini até que OpenAI solicitou un cambio de nome en xuño de 2022) é un modelo de IA baseado no DALL-E orixinal que foi adestrado sobre datos non filtrados de Internet. A mediados de 2022, tras o seu lanzamento, atraeu unha importante atención dos medios debido á súa capacidade para producir memes e imaxes humorísticas.
Río Sir Daria
Historia e etimoloxía
esquerda|miniatura|200x200px|Sir Daria ao seu paso por [[Juyant en Taxiquistán.]] Os antigos gregos coñecíano cos nomes de Jaxartes ὁ Ιαξάρτης (este nome foi transmitido logo aos romanos a través dos autores gregos) e Orexartes. Delimitaba o límite setentrional das conquistas de Alexandre o Grande, que chegou ás súas ribeiras e fundou en 329 a.C. a cidade de Alexandría Escate (literalmente, «a Alexandría máis afastada») como gornición permanente. Na realidade, soamente mudou o nome (e, posiblemente, ampliou) á cidade de Ciropolis, fundada polo rei Ciro o Grande de Persia máis de dous séculos antes. A cidade é actualmente coñecida como Khujand.
Xeografía
No camiño rega os cultivos de algodón máis fértiles de toda Asia central e pasa polas cidades de Kokand, Khujand, Kyzylorda e Turkestan.
Ana Jesús López Díaz
Traxectoria
Colaborou en varios libros colectivos e revistas especializadas en Física e problemas de xénero.
Pedreda
O topónimo galego Pedreda pode referirse a:
Blackburn Skua
O Blackburn B-24 Skua foi un avión embarcado bipraza de á baixa e cun motor radial operado pola Fleet Air Arm británica combinando as funcións de bombardeiro en picado e caza. Deseñouse a mediados dos anos 30 e operou no principio da segunda guerra mundial. Toma o seu nome da familia de aves dos estercoráridos (skua en inglés).
Historial operacional
Aínda que lle foi razoablemente ben contra bombardeiros do Eixo sobre Noruega e o Mediterráneo, o Skua sufriu grandes perdas enfrontándose a cazas modernos, particularmente ao Bf 109, e foi retirado da primeira liña de servizo en 1941. A meirande parte deles foron substituídos por outro avión bipraza, o Fairey Fulmar, que dobraba o armamento frontal do Skua e era 80 km/h máis rápido. Varios avións convertéronse a remolcadores de brancos tras a retirada de primeira liña. Outros fabricáronse xa como remolcadores de brancos e foron usados pola RAF e a Fleet Air Arm neste rol. Tamén foron usados como adestradores avanzados pola Fleet Air Arm. O derradeiro Skua en servizo retirouse en marzo de 1945.
Lorenzo Sanz
Traxectoria
En 2018 foi condenado a tres anos de cárcere e ao pago dunha multa de 1,2 millóns de euros pola ocultación a Facenda de ingresos por valor de 6 millóns de euros.
Linguas malibú
As linguas malibú son un grupo lingüístico extinto e pouco estudado composto por linguas que foron faladas ao longo do río Magdalena, en Colombia. Só se conserva algún testemuño de dúas destas linguas, o malibú e o mokaná, polo que se descoñece tanto o número total de linguas como o seu grao de intelixibilidade mutua.
Lingua kawaiisu
A lingua kawaiisu é unha lingua númica da familia uto-azteca falada polo pobo kawaiisu de California.
Revitalización
En 1994, a lingua estaba en grave perigo de extinción, contando con menos de 20 falantes.
Arion hortensis
Arion hortensis é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Férussac en 1819.
Maripí
Maripí é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. Atópase a 41 quilómetros da cidade de Chiquinquirá, a capital da provincia, e a 119 quilómetros da cidade de Tunja, a capital do departamento. Até a década de 1990 a súa economía era de tipo agropecuario, mais dende entón, deuse a coñecer polo descubrimento e explotación de xacementos esmeraldiferos no seu territorio. A vila conta cunha importante mina de esmeraldas, coñecida como La Pita.
Seanchaí
Arte tradicional
Os seanchaithe eran servidores dos xefes das liñaxes e facían un seguimento de información importante para eles: leis, xenealoxías, anais, literatura, etc. Despois da destrución da civilización gaélica no 1600 como resultado das conquistas inglesas, estes papeis máis formais deixaron de existir e o termo seanchaí pasou a asociarse aos contacontos tradicionais das clases baixas.
O papel distintivo e o oficio do seanchaí está particularmente asociado co Gaeltacht (as áreas de fala irlandesa de Irlanda), aínda que os contadores de historias recoñecíbeis como seanchaithe tamén se atopaban nas zonas rurais de toda a Irlanda de fala inglesa. Na súa narración, algúns mostraron modismos e vocabulario arcaicos do hiberno-inglés distintos do estilo de conversación común.
Korpiklaani
Shaman
O primeiro traballo publicado por Shaman foi a demo Ođđa máilbmi («mundo novo» en saami setentrional). O videoclip da canción amosa un lobo que se zafa dunha gaiola e foxe cara a un bosque. A canción tamén formou parte do primeiro álbum da banda, Idja («noite» en saami setentrional), publicado en 1999.
Archidoris pseudoargus
Distribución
Esta especie foi descrita a partir dun espécime recollido en Le Havre, Sena Marítimo, Francia. Un neotipo foi descrito en 2002 baseándose nun exemplar de Locmariaquer, na costa atlántica de Francia. Encóntrase na costa europea, desde Noruega até España, e no mar Mediterráneo desede a xona intermareal até os 300 m de profundidade.
Comunidade lingüística
Vitalidade da comunidade lingüística
Un dos indicadores fundamentais á hora de valorar a vitalidade dunha lingua é se se transmite dos pais (Ver tamén: Lingua materna) a fillos e fillas. Este indicador adoita chamarse índice ou taxa de transmisión da lingua familiar. Enténdese por lingua de transmisión familiar a lingua que o neno aprende de xeito informal no fogar, sen a influencia do colexio ou das institucións. Se unha lingua se transmite familiarmente, a supervivencia está garantida, mentres que corre risco cando os pais deixan de falala aos seus fillos. O feito de que unha lingua se transmita familiarmente é o que garante unha nova xeración de falantes que a teñan como lingua inicial. A morte dunha lingua é, xa que logo, un fenómeno que implica a tres xeracións: a que deixa de falarse aos nenos, aos nenos que xa non a aprenden na casa e que, polo tanto, xa non lla transmiten aos seus descendentes, os nenos que xa non a aprenden na casa, e estes últimos, que xa non a terán vivido no medio ou o terán como propia.
Gertrud Woker
Traxectoria
Woker especializouse en catálise. Entre 1910 e 1933 escribiu catro volumes na serie Die Katalyse: Die Rolle der Katalyse in der Analytischen Chemie, publicada en Stuttgart. Durante a década de 1920 estudou bioquímica, como os efectos de certos compostos químicos no corpo humano e compostos naturais usados como drogas. En 1933 obtivo unha cátedra na Universidade de Berna. O seu último traballo foi a publicación en dous volumes entre 1953 e 1956 de Die Chemie der natürlichen Alkaloide.
Bela nebula
Bela nebula é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Receptor de recoñecemento de padrón
Sinalización dos TLR
Os TLRs tenden a dimerizarse, así o TLR4 forma homodímeros e o TLR6 pode dimerizarse con TLR1 ou con TLR2. A interacción dos TLRs cos seus PAMPs específicos é mediada ou ben pola vía dependente de MyD88 que desencadea a sinalización a través das vías NF-κB e da quinase MAP e, por tanto, a secreción de citocinas proinflamatorias e moléculas coestimuladoras, ou ben pola vía de sinalización dependente de TRIF. A vía dependente de MyD88 é inducida por varios PAMPs que estimulan os TLRs dos macrófagos e células dendríticas. MyD88 atrae a molécula IRAK4, IRAK4 recruta IRAK1 e IRAK2 para formar un complexo de sinalización. O complexo de sinalización reacciona con TRAF6, o que causa a activación de TAK1 e consecuentemente a indución de citocinas inflamatorias. A vía dependente de TRIF é inducida polos macrófagos e células dendríticas despois da estimulación de TLR3 e TLR4. As moléculas liberadas despois da activación do TLR sinalizan a outras células do sistema inmunitario, o que fai que os TLRs sexan elementos clave das inmunidades innata e adaptativa.
Receptoes de lectina de tipo C (CLR)
Moitas células diferentes do sistema inmunitario innato expresan unha gran cantidade de CLRs que conforman a inmuidade innata pola súa capacidade de recoñecemento de padróns. Aínda así, a maioría das clases dos patóxenos humanos están cubertos de CLRs, os CLRs son o principal receptor para o recoñecemento dos fungos. Porén, identificáronse outros PAMPs como dianas de CLRs, así como, por exemplo, a manosa é o motivo para o recoñecemento de moitos virus, fungos e micobacterias; de maneira similar a fucosa representa o mesmo para certas bacterias e vermes; e os glucanos están presentes en micobacterias e fungos. Ademais, moitas das superficies alleas adquiridas, por exemplo, os neoantíxenos de tipo carcinoembriónico/oncofetal que levan o padrón patóxeno de tipo "fonte de perigo interna"/"propio convertido en non propio" son tamén identificadas e destruídas (por exemplo, pola fixación do complemento ou outros ataques citotóxicos) ou secuestradas (fagocitadas ou encapsuladas) polo sistema inmunitario por medio dos CLRs. O nome lectina aquí pode causar confusión porque a familia inclúe proteínas con polo menos un dominio de lectina de tipo C (CTLD), que é un tipo específico de dominio de recoñecemento de carbohidrato. O CTLD é un motivo de unión a ligando que se encontra en máis de 1000 proteínas coñecidas (máis de 100 en humanos) e os ligandos non adoitan ser azucres. Cando o ligando é un azucre necesitan a presenza de Ca2+, de aí o nome de "tipo C", pero moitos deles nin sequera teñen un ligando azucre coñecido malia teren unha estrutura de pregamento de tipo lectina, algúns deles non son tecnicamente desde un punto de vista funcional "lectinas".
Sinalización de NLR
A familia NLR coñécese por diversos nomes, como a familia CATERPILLER (ou CLR) ou familia NOD-LRR. Os membros máis significativos dos NLRs son NOD1 e NOD2. Detectan os peptidoglicanos microbianos conservados no citoplasma da célula e, por tanto, representan outro nivel de resposta inmune ademais dos receptores unidos a membrana como os TLRs e CLRs. Esta familia de proteínas está moi espallada en plantas e constitúe un compoñente central do sistemas inmunitarios das plantas.
José Manuel Esnal
Traxectoria
Nos seguintes anos continuou con bos resultados, logrando unha segunda clasificación para a UEFA na tempada 2001/02, na que acabou sétimo. Con todo, as cousas torcéronse na tempada seguinte e o técnico foi cesado en abril de 2003, co equipo ocupando a penúltima praza da liga.
Angelita Paradela
Recoñecementos
Dende 2007 unha praza do barrio de Barrocás de Ourense leva o seu nome.
Normalización (sociolingüística)
Variacións
Non existe unha definición unívoca deste concepto xa que se trata dun proceso con características únicas en cada contexto sociolingüístico. Así, a normalización pode afectar ao código lingüístico, aos seus usuarios e á organización lingüística territorial, o que implica a demarcación de dous procesos paralelos: o social e o lingüístico.
Terremoto de Haití de 2010
Os efectos causados sobre Haití, o país máis pobre de América nese momento, foron devastadores. Os corpos recuperados ata o 25 de xaneiro superaban os 150 000, calculándose que o número de mortos excedería os 200  000. Os datos definitivos dos afectados deunos a coñecer o primeiro ministro Jean-Max Bellerive no primeiro aniversario do sismo, o 12 de xaneiro de 2011, cando se informou de que no sismo faleceran 316 000 persoas, 350 000 máis quedaran feridas, e máis de 1,5 millóns quedaron sen fogar, co que se considera unha das catástrofes humanas máis graves da historia.
Detalles e consecuencias inmediatas
O terremoto produciuse nas proximidades do límite norte da placa tectónica do Caribe, que se despraza continua e lentamente cara ao leste 20 mm por ano en relación á placa norteamericana e atravesa xustamente polo medio da illa da Española. O sistema de falla de desgarramento ou transversal formada na rexión, semellante á falla de San Andreas en California, ten dúas ramas en Haití, a falla setentrional, no norte, e a falla de Enriquillo no sur. Os datos sísmicos suxiren que o terremoto foi sobre esta última falla, que estivo baixo presión durante 240 anos, acumulando moita enerxía potencial, que desatou finalmente un gran terremoto liberando unha enerxía equivalente á explosión de 200 000 quilos de trinitrotolueno; con todo, estudos científicos da Universidade de Purdue suxiren que esta falla non foi a que o provocou, senón unha nova falla sísmica non identificada e da que se descoñece o seu perigo ante o seu descubrimento.
O terremoto foi cualificado como o maior sismo rexistrado en Haití en douscentos anos. Unha das consecuencias do terremoto foi o colapso de todas as liñas telefónicas, sendo fundamental o uso de internet, mediante redes sociais como Twitter e Facebook, portais de vídeo como YouTube, correo electrónico e transmisións vía web de radio e televisión. As redes sociais en especial foron amplamente usadas para a obtención e difusión de información e imaxes do suceso.
Premio Medioambiental Goldman
Os gañadores son seleccionados por un xurado interno. Logo de notificados participan nunha xira de 10 días por San Francisco e Washington D. C., para participar na cerimonia de entrega de premios, conferencias e entrevistas. O premio entrégase cada ano durante o mes de abril na cidade de San Francisco, e é considerado como o Premio Nobel da Ecoloxía ou Premio Nobel Verde.
O Premio Goldman axuda a amplificar a voz aos gañadores e proporciónalles:
Vicente Cucarella
Traxectoria
Nacido en Barcelona pero criado dende pequeno en Valencia, practicou deporte dende novo, destacando no atletismo e formando parte da sección de atletismo do Valencia CF. En 1926, xunto a dous compañeiros do Valencia, Luis Archelós e Manuel Lora, emprendeu unha volta a España a pé, partindo dende Valencia pola costa mediterránea ata Andalucía, continuando logo en dirección norte pola fronteira con Portugal ata Galicia, e de aí cara ao oeste polo litoral cantábrico ata chegar ao punto de partida. Despois de chegar de volta a Valencia, continuaron ata Madrid, onde foron recibidos polo xeneral Primo de Rivera e o rei Afonso XIII. Trala Guerra Civil foi mobilizado e destinado na Coruña.
Coa creación en 1941 da sección de atletismo do Deportivo da Coruña, Cucarella foi nomeado preparador físico e primeiro director técnico das seccións deportivas do club que foron nacendo nos seguintes meses. En 1942 conseguiu fichar para a sección de ciclismo a Julián Berrendero, que gañaría ese ano a Volta a España. Tamén en 1942 a Federación Galega de Atletismo nomeouno preparador da selección galega de atletismo, e no Deportivo converteuse en masaxista do equipo de fútbol, labor que realizou durante os seguintes 32 anos. A súa figura con chapeu e fumando puros fíxose célebre entre os afeccionados que asistían a Riazor, que coreaban o seu apelido durante os partidos.
Faleceu na Coruña o 8 de outubro de 1983, despois de dous anos con graves problemas circulatorios, e foi soterrado no cemiterio de Feáns.
Vida persoal
Casou con Carmen Mateo Capilla e tiveron un fillo, Braulio.
John Lee
Carreira xudicial
Á súa volta a Inglaterra retomou os estudos universitarios e cursou Dereito. O 3 de novembro de 1816 ingresou no Colexio de Avogados, do que posteriormente foi tesoureiro e bibliotecario. Exerceu como membro dos tribunais eclesiásticos ata a súa supresión en 1858 e, á idade de 81 anos, converteuse en xuíz en 1864 e foi nomeado conselleiro da raíña.
Outros intereses
Lee foi admitido en 1828 como membro da Sociedade de Anticuarios de Londres. Tamén foi un dos fundadores da Real Sociedade Numismática, igualmente de Londres, da que foi o seu primeiro presidente entre 1836 e 1839. A reunión inaugural desta Sociedade tivo lugar o 27 de xuño de 1836 na propia residencia de Lee.
Vida persoal
miniatura|260x260px|A residencia de Hartwell House, en Buckinghamshire. O 4 de outubro de 1815, John abandonou o seu apelido paterno natal (Fiott) e asumiu o materno (Lee) por mor dunha licenza real, en virtude do testamento do seu tío materno, William Lee Antonie, de Bedfordshire, polo que ao mesmo tempo asumía as propiedades familiares de Colworth House en Bedfordshire, Totteridge Park e outras terras, e en 1827 herdou ademais do reverendo George Lee a propiedade de Hartwell House, en Buckinghamshire.
Lingua serrano
Falantes
De acordo con Ethnologue, había un falante no ano 1994. A derradeira falante con total fluidez foi Dorothy Ramon, quen morreu en 2002. Durante os últimos anos da vida de Dorothy Ramon, traballou co lingüista Eric Elliot. Xuntos escribiron un libro chamado Wayta' Yawa' (Cre sempre). Este libro foi escrito en serrano e en inglés e nel fálase da cultura serrano e da vida de Dorothy Ramon, que á súa vez salvou a lingua serrano da completa extinción. Despois da morte de Dorothy Ramon, a lingua considérase agora latente, xa que os esforzos de revitalización permitiron que a lingua sobreviva dalgunha forma.
Lugdunum
Atención dos emperadores
No ano 12 BC, Druso completou un censo administrativo da zona e dedicoulle un altar ao seu padrasto Augusto no cruzamento dos dous ríos. Quizais para promover unha política de conciliación e integración, foron convidados todos os homes notables das tres partes da Galia. Caius Julius Vercondaridubnus, membro da tribo dos heduos, instalouse como o primeiro sacerdote do novo santuario de culto imperial, que posteriormente coñeceuse como Santuario da Unión ou Santuario das Tres Galias. O altar, cos seus distintivos polos extremos verticais, estaba gravado cos nomes de 60 tribos galas, e destacouse nas moedas da ceca de Lugdunum durante moitos anos. O "consello das tres Galias" continuou a celebrarse anualmente durante case tres séculos, mesmo despois de que a Galia fose dividida en provincias.
SPAL
A Società Polisportiva Ars et Labor, máis coñecida como SPAL, é un club de fútbol italiano con sede en Ferrara. Milita na Serie B, a segunda categoría do fútbol italiano. Fundado en 1907, dende 1928 disputa os seus partidos como local no estadio Paolo Mazza, que leva o nome de Paolo Mazza (presidente do club entre 1946 e 1977). En total, o SPAL participou en 24 tempadas da Serie A e en 27 da Serie B. O mellor resultado histórico do club foi o quinto posto na Serie A 1959/60. Ao ano seguinte acadou a final da Copa Italia.
Paleoarte
A paleoarte xurdiu como xénero con fundamento científico inequívoco arredor do comezo do século XIX, encanando coa aparición da paleontoloxía como disciplina académica diferenciada. Estes temperáns paleoartistas restauraban material fósil, musculatura, aparencia de vida, e o hábitat de animais prehistóricos baseándose no saber científico limitado daquela altura. As pinturas e esculturas desde mediados do XIX eran fundamentais en levar a paleontoloxía ao interese do público en xeral, como as esculturas do Dinosauro de Palacio de Cristal mostrado en Londres. O paleoartista Charles R. Knight foi o primeiro en describir dinosauros como animais activos, dominou a paisaxe paleoartística a principios do século XX.
A era moderna da paleoarte foi traída primeiro polo "Renacemento dos Dinosauros", unha pequena revolución científica nos primeiros 1970s, en que os dinosauros viñeron a ser entendidos como criaturas moi activas que poden ser de sangue quente e talvez relacionados cos paxaros. Este cambio de panorama levou a unha énfase máis forte na precisión e puxo o foco en describir as criaturas prehistóricas como animais reais que semellan animais vivos na súa aparencia, comportamento e diversidade. Esta nova paleoarte é caracterizada polo foco na exactitude e diversidade, no estilo e descrición ilustrativa, así como polo aumento da arte dixital e un maior acceso a recursos científicos e a unha extensa comunidade científica e artística xerada en Internet. Hoxe, a paleoarte é un xénero artiístico-científico globalmente recoñecido, e ten sido tema de premios e concursos internacionais, exposicións en galerías e museos, e unha gran variedade de libros e merchandising.
Comunidade de fala
Terminoloxía
O termo comunidade de fala está moi vinculado ao de comunidade lingüística, e ás veces confúndense.
Lingua zo'é
A lingua zo'é (ou jo'é) é unha lingua indíxena da familia tupí, falada polo pobo zo'é que habita no estado brasileiro de Pará. Está estreitamente relacionada coa lingua emerillon.
Gaspar de Arce
Gaspar de Arce Solórzano, tamén coñecido como Gaspar de Arce "o Vello", nado na Junta de Siete Villas, Trasmiera (na actual Cantabria) en 1538, e finado en Santiago de Compostela en 1603, foi un destacado arquitecto renacentista discípulo de Rodrigo Gil de Hontañón, que traballou principalmente en Galicia durante os reinados de Filipe II e Filipe III.
Traxectoria
miniatura|260px|Torre Vella, ou das campás, da [[Catedral de Lugo, rematada por Gaspar de Arce]] Nado en 1538, fillo do licenciado Pedro de Arce Solórzano e de María Hernández de Mazuelas, oriúndo da Junta de Siete Villas (Trasmiera, Cantabria) e descendente da Casa Solar e Torre de Solórzano, como se declara na probanza de hidalguía realizada na Real Chancelaría de Valladolid, Gaspar de Arce formouse en Valladolid nun ambiente achegado a Rodrigo Gil de Hontañón.
Paleoarte
Principios artísticos
Alén da comprensión científica, a paleoarte incorpora unha aproximación tradicional á arte. O éxito dunha peza de paleoarte depende da composición tanto como calquera outro xénero artístico. A situación dos obxectos, a cor, a iluminación, e a forma poden ser indispensábeis para comunicar unha representación realista da vida prehistórica. As habilidades no debuxo tamén son fundamentais para unha paleoilustración eficaz, incluíndo a perspectiva, composición etc. A paleoarte é única no seu reto en tanto que o seu contido ten que ser imaxinado e inferido, en vez de ser directamente referenciado e, en moitos casos, isto inclúe o ambiente e o comportamento animal.
Acordo Ortográfico de 1990
O Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa de 1990, abreviado AO 1990 e tamén denominado Ortografia Unificada da Língua Portuguesa, é un tratado internacional de 1990 acordado co obxectivo de crear unha ortografía unificada para o portugués, para ser utilizada por todos os países lusófonos. Foi asinado por representantes oficiais de Angola, Brasil, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Mozambique, Portugal e San Tomé e Príncipe en Lisboa o 16 de decembro de 1990. Tras recuperar a independencia, Timor-Leste adheriuse ao Acordo en 2004. O proceso de negociación que resultou no Acordo contou coa presenza dunha delegación de observadores da Galiza.
O contido substantivo e o valor xurídico do tratado non xerou consenso entre lingüistas, filólogos, académicos, xornalistas, escritores, tradutores e personalidades dos sectores artístico, universitario, político e empresarial das sociedades dos distintos países lusófonos. De feito, a súa aplicación causou discordancias por razóns técnicas, habendo quen sinala lagoas, erros e ambigüidades no texto do Acordo ou simplemente impugne a adecuación ou necesidade de determinadas opcións ortográficas, como a introdución de opcionalidades (é dicir, a posibilidade de que unha mesma palabra teña máis dunha grafía permitida) en varios dominios ortográficos (acentuación, maiúsculas e consoantes silenciosas), a supresión das chamadas «consoantes mudas» (é dicir, as que non se pronuncian), as novas regras de hifenização (uso do guión), o supresión do acento diferencial en varias palabras e a supresión do trema (diérese). Tamén houbo impugnacións ao Acordo por motivos políticos, económicos e xurídicos, e algúns mesmo afirmaron, en Portugal, que o tratado é «inconstitucional». Outros aínda afirmaron que o Acordo Ortográfico serve, sobre todo, aos intereses xeopolíticos e económicos do Brasil. A verdade é que o artigo 9.º (Tarefas fundamentais do Estado) da Constitución da República Portuguesa refírese expresamente ao uso e difusión internacional da lingua portuguesa, pero non se coñece opinión autorizada sobre a inconstitucionalidade do contido das bases ortográficas do Acordo de 1990.
Comunidade de fala
Referencia aos territorios
En termos porcentuais, a maior comunidade deste tipo en Europa son os habitantes de lingua rusa de Letonia.
Paleoarte
Recoñecemento
Desde 1999, a Society of Vertebrate Paleontology outorga o premio John J. Lanzendorf PaleoArt polo seu logro na materia. A sociedade di que a paleoarte "é un dos vehículos máis importantes para comunicar descubrimentos e datos entre os paleontólogos e é fundamental para promulgar a paleontoloxía dos vertebrados entre disciplinas e para establecer un público profano". Tamén é o lugar da "PaleoArt Poster Exhibit", unha mostra de carteis na apertura das reunións anuais da SVP.
Acordo Ortográfico de 1990
Acordo e modificación de protocolos
Vasco Graça Moura, escritor e exeurodeputado, un dos máis coñecidos opositores ao Acordo, defende que o Segundo Protocolo Modificativo, como calquera outro convenio internacional, só obriga á súa aplicación en cada país se é ratificado por todos os países asinantes, que aínda non pasou. É dicir, só despois de que todos os países ratifiquen este Protocolo están obrigados a implementar o Acordo internamente. Non obstante, este argumento de que a ratificación do Protocolo de modificación de 2004 é ilegal é impugnado polo xurista e eurodeputado Vital Moreira.
Só falta Angola, que a través do Ministerio de Educación tamén comezou a preparar a ratificación do documento, sinalando que entrará en vigor en canto sexa ratificado.
Vocabulario común
Ademais das academias brasileira e portuguesa, a Academia Galega da Lingua Portuguesa presentou en 2009 un Léxico da Galiza, con máis de 800 entradas, para integrar no Vocabulario Común. Angola tamén anunciou que está a realizar unha enquisa sobre o vocabulario angolano, con vistas a incluílo no común.
Nota explicativa
«A existência de duas ortografias oficiais da língua portuguesa, a "lusitana" e a "brasileira", tem sido considerada como largamente prejudicial para a unidade intercontinental do português e para o seu prestígio no mundo». Así comeza a Nota Explicativa do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa, redactada polo grupo que propón o texto do Acordo. Acompañando o Acordo Ortográfico, este é o documento onde se explican as distintas alteracións en relación co as grafías anteriores e se xustifican as opcións adoptadas.
Sistema de acento gráfico
Dado que non foi posíbel estender a práctica portuguesa da acentuación gráfica ao Brasil, como se intentou en 1945, por unha banda, e cunha gran parte da opinión pública portuguesa que rexeitaba a abolición dos acentos en palabras proparoxítonas e paroxítonas propostas en 1986, por outra, a única solución era manter o dobre acento gráfico en certos casos perfectamente delimitados e onde é posíbel enunciar unha regra de aplicación.
O texto ortográfico defende que no Brasil as palabras paroxítonas como abençoo, flexión de abençoar; enjoo substantivo e flexión de enjoar; moo, flexión de moer; povoo, flexión de povoar; voo, substantivo e flexión de voar etc., e os ditongos tónicos ei e oi das palabras paroxítonas non se acentúan graficamente. Así, palabras como assembleia, boleia, ideia, que no estándar gráfico brasileiro se escribían con acento agudo porque o ditongo soa aberto, pasan agora a seren escritas sen acento, como aldeia, baleia ou cheia.
Favorábel
Así mesmo, considera que «se não houver acordo, cada país faz o que quer […]. Daqui a uns anos Angola adotará a ortografia brasileira (já há quem o proponha), e depois Moçambique também. Dentro de uma geração Portugal terá dois caminhos: isolar-se ou seguir sem discussão o que os brasileiros decidirem. Triste fim depois de tantos pruridos.»
Contraria
Helena Carvalhão Buescu non escatimou as críticas e lembra que.
Carlos Heitor Cony, membro da Academia Brasileira de Letras, mostrouse incómodo coa actuación dos organismos para definir as normas do Acordo:
O Brasil
miniatura| O pleno da Cámara dos Deputados do Congreso Nacional do Brasil, en [[Brasilia]] No Goberno brasileiro recibiuse con gran satisfacción a noticia da aprobación do Segundo Protocolo en Portugal, e comezouse a preparar un calendario para a implantación do Acordo Ortográfico. O Ministério da Educação elaborou un borrador de decreto e envioullo ao entón presidente Luiz Inácio Lula da Silva, anticipando que os termos do novo acordo entrarían en vigor a partir de 2009. A través dunha consulta pública, os interesados puideron presentar preguntas e suxestións para o período transitorio proposto polo decreto. En maio de 2008 publicouse no Diário Oficial a determinación do Ministério da Educação de que os libros de texto utilizados en 2010 seguisen o novo Acordo e as modificacións fosen presentadas no ano lectivo de 2009. En 2012 a maioría dos libros de texto brasileiros estaban de acordo coas novas regras, que serían obrigatorias no Brasil a partir de xaneiro de 2013. O 28 de decembro de 2012, o Goberno adiou a obrigatoriedade para 2016.
A Academia Brasileira de Letras anunciou que pretende realizar un novo debate internacional para facer mudas puntuais no Acordo Ortográfico despois do termo do período de transición. A alteración máis importante sería o cambio na grafía dos porquês no Brasil para adaptarse á de Portugal, unha diverxencia ortográfica importante que non se mencionaba no Acordo.
Ratificación e adopción estatal
O 27 de novembro de 2009, a nova ministra de Cultura, Gabriela Canavilhas, reiterou que o Acordo Ortográfico entraría en vigor en Portugal en xaneiro de 2010. "Há uma planificação prevista que vai ser cumprida, tal como ela foi aprovada", declarou, lembrando que "já vai começar a haver ajustes e adaptações", poñendo como exemplo a axencia Lusa e o Diário da República. que xa comezaban a adoptar as novas regras ortográficas. O mesmo aconteceu con algúns deputados e ministros que tamén comezaron a aplicar o novo Acordo Ortográfico nas súas intervencións públicas.
O Consello de Ministros do 9 de decembro de 2010 aprobou unha Resolución pola que se determinaba a aplicación do Acordo Ortográfico da Lingua Portuguesa no sistema educativo no curso 2011-2012 e a partir do 1 de xaneiro de 2012 ao Goberno e a todos. os servizos, organismos e entidades dependentes do Goberno, así como a publicación do Diário da República. Este diploma tamén adoptou o Vocabulario Ortográfico do Portugués, elaborado de acordo co Acordo Ortográfico, e o conversor Lince como ferramenta de conversión do texto á nova grafía, ambos desenvolvidos polo Instituto de Linguística Teórica e Computacional, con público financiamento do Fondo da Lingua Portuguesa.
Enquisas e sondaxes
Unha enquisa realizada polo diario Correio da Manhã en marzo de 2009 revelou que o 57,3 por cento dos portugueses estaba en contra da aplicación do Acordo Ortográfico, sendo o 66,3 por cento dos enquisados que non tiña intención de cambiar a súa forma de escribir.
Peticións, iniciativas cidadás e audiencias parlamentarias
En maio e xuño de 2008, os asinantes do Manifesto entregaron as sinaturas recollidas ao presidente da Asemblea da República e ao Presidente da República, acompañadas de ditames de carácter fundamentalmente lingüístico contrarios ao Acordo. O 8 de abril de 2009, a petición foi considerada pola Comissão de Ética, Sociedade e Cultura do Parlamento que, no seu informe final, a considerou digna "de elogio parlamentar positivo, porquanto ao abrigo do Direito de Petição (...), veio contribuir para o debate e para a chamada de atenção de uma matéria de relevante interesse público" e que "a reacção da comunidade científica e educativa é preocupante e evidencia a falta de diálogo e a ausência de uma metodologia por parte do Ministério da Educação e do Ministério da Cultura com vista à aplicação do Acordo Ortográfico, apesar da vontade do Governo em acelerar o processo".
Dicionarios e guías
Baixo a coordinación de João Malaca Casteleiro, en 2008 Texto Editores puxo en marcha os primeiros traballos lexicográficos elaborados segundo o Acordo Ortográfico en Portugal: unha guía e dous dicionarios.
Tribolium (escaravello)
Descrición
Os Tribolium adultos son escaravellos de 3 a 6 mm de lonxitude e de cores que van do marrón avermellado ao negro. O clípeo é alongado e ten unhas xenas formando unhas proxeccións como estantes que se estenden arredor dos lados, dividindo parcialmente os ollos. As antenas son de 11 segmentos e son rectas ata os extremos ou teñen mazas terminais. O protórax é case cadrado e redondeado polos lados. Os élitros son estriados. Posúen ás ben desenvolvidas, pero polo menos unha especie (T. confusum) é incapaz de usalas para voar. Ambos os sexos teñen unha aparencia externa similar, é dicir, non hai dimorfismo sexual.
Especies
O xénero contén as seguintes especies:
Jude Milhon
A pesar de nacer en Washington D. C., pasou a maioría da súa infancia e adolescencia en Anderson, Indiana, onde participou activamente en prol dos dereitos civís, até o punto de ser encarcerada en diversas ocasións por desobediencia civil.
Activismo e Visión
St. Jude participou en moitas causas diferentes. Estivo activa no Movemento de Dereitos Civís dos anos sesenta axudando a organizar a marcha de Selma a Montgomery, Alabama. Tamén foi encarcerada por desobediencia civil en Jackson, Mississippi.
Estrella Castrillón
Estrella Castrillón Vidal, nada en Irixoa, é unha empresaria, política e excopiloto galega de rally.
Ácido carmínico
A cochinilla
Os insectos que producen esta substancia son moi pequenos (a femia ten un tamaño duns 6 mm, e o macho non supera os 2,5 mm) pero as femias son moi ricas en colorante, alcanzando as adultas até o 21 % de produto no seu peso seco.
Despois do descubrimento de América conseguiuse máis facilmente que as femias da cochinilla Dactylopius coccus, insecto local que vive sobre todo en plantas suculentas do xénero Opuntia, chegasen á súa idade adulta aos 200 días de vida.
ARN 7SK
Estrutura
Un estudo inicial indicou que o ARN 7SK está asociado nas células con varias proteínas e o exame da súa |estrutura secundaria suxeriu un modelo para o emparellamento de bases entre diferentes rexións deste ARN. Un gran logro para saber a función do complexo ribonucleoproteico 7SK snRNP produciuse co descubrimento de que o factor de elongación da transcrición positivo P-TEFb era un compoñente do complexo. O ARN 7SK asóciase con e inhibe a actividade quinase dependente de ciclina de P-TEFb por medio da acción das proteínas que se unen ao ARN HEXIM1 ou HEXIM2. O fosfato gamma situado no extremo 5' do ARN 7SK é metilado polo encima MEPCE, que é un compoñennte constitutivo do complexo da 7SK snRNP. A proteína LARP7 tamén está asociada con 7SK, posiblemente en parte pola súa interacción co extremo 3' do ARN. A redución de MEPCE ou de LARP7 feita por knockdown mediado por ARN interferentes pequenos leva á desestabilización do 7SK in vivo. Un subconxunto de complexos 7SK snRNPs carece de P-TEFb e HEXIM, pero contén no seu lugar hnRNPs.
Ácido carmínico
A cochinilla
España importou grandes cantidades deste produto desde a Nova España entre os séculos XVI e XVIII, que se distribuía a toda Europa. Foi un des produtos máis rendíbeis de América.
Yannick Bellon
Premios e nomeamentos
No ano 1974 gañou a Concha de prata á mellor dirección do Festival Internacional de Cine de Donostia por La femme de Jean.
Tenebrioninae
Especies notables
Varias especies de Tenebrio e Tribolium, como Tribolium confusum e Tribolium destructor e outros xéneros como Gnathocerus cornutus son pragas dos silos de cereais e fariña e outros produtos almacenados.
Sistemática
En investigacións feitas por Kamiński et al. publicadas en 2021, as seguintes tribos foron movidas desde os Tenebrioninae a unha nova familia resurrecta, os Blaptinae. Estas tribos conteñen 281 xéneros e unhas 4 000 especies, aproximadamente o 50% dos Tenebrioninae. A nova clasificación foi a seguida por Bouchard et al. ese mesmo ano.
Brontispa longissima
Brontispa longissima é unha especie de escaravello crisomélido que se alimenta das follas novas e dana as plántulas e cocos maduros das Arecaceae (coqueiros), polo que se lle adoita chamar escaravello do coqueiro. Estase convertendo nun problema cada vez máis grave como praga dos coqueiros en varias rexións do Pacífico e Índico, especialmente nas últimas décadas.
Como praga
Hai outro escaravello que é unha praga similar e que pertence a un xénero relacionado, o Plesispa reichei, ao que tamén se lle chama ás veces escaravello do coqueiro e como é moi parecido distínguese con dificultade de B. longissima; a principal distinción é que ten un corpo máis ancho e unha puntuación de pintas máis forte, con diferenzas tamén en antenas e padrón dos élitros.
Sublevación do aeródromo de Cuatro Vientos
Como a sublevación de Jaca, a do aeródromo de Cuatro Vientos tamén fracasou, pero esta vez os seus dous principais responsables, o xeneral Queipo de Llano e o comandante de aviación Ramón Franco, non foron capturados e lograron fuxir a Portugal e desde alí a Francia. Estes feitos producíronse durante a dictablanda do xeneral Berenguer, o último período do reinado de Afonso XIII.
Fernando Esteso
Trasladouse a Madrid en 1964 aos dezanove anos, onde pouco despois debutou como actor de teatro e en 1972 actuaba co seu propio espectáculo. Xa na década de 1970 fíxose popular como humorista en diversos programas de televisión, gravando clásicos do humor ibérico como o comercial "Coñac La Parra". Máis tarde fíxose famoso polos filmes erótico-humorísticos que, xunto a Andrés Pajares, protagonizou a finais dos 70 e principios dos 80.
En marzo de 2012, participou no episodio 7 da serie web de cómic Los hijos de Mambrú, dirixida por Óscar Parra de Carrizosa. En 2016 volve ao cine coa película Re-Emigrantes, dirixida novamente por Parra de Carrizosa.
Aleatorio
Facendo números aleatorios
Hai moitos usos para os números aleatorios. A necesidade deu lugar a métodos de xeración de datos máis ou menos aleatorios (pseudor). Estes métodos varían en canto ao imprevisible (estatisticamente aleatorio) que son e á rapidez con que poden xerar números aleatorios.
Muzo
Muzo é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Occidente. É amplamente coñecida como a capital mundial de esmeraldas xa que contén as minas coa calidade máis alta do mundo en xemas deste tipo. Muzo atópase a unha distancia de 178 quilómetros da capital do departamento, Tunja, e a 118 quilómetros da capital da provincia, Chiquinquirá. O centro urbano atópase a unha altitude de 815 metros por riba de nivel de mar. Muzo limita con Otanche e San Pablo de Borbur polo norte, Maripí e Coper polo leste, Quípama polo oeste e o departamento de Cundinamarca polo sur.
Mácara, Ramil, Palas de Rei
Mácara é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, un home e unha muller.
Jan Alfons Keustermans
Traxectoria
esquerda|miniatura|213x213px|[[Estatua de bronce de Keustermans en Lier (1986).]]
Ramón Blanchart
Traxectoria
En 1906 e 1910 realizou diversas gravacións de fragmentos de ópera, en compañía de Florencio Constantino e José Mardones.
Ulloa, San Breixo, Palas de Rei
Ulloa é un lugar da parroquia de San Breixo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 11 habitantes, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.