cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segade
Apelido
Segundo o censo do ano 2000 o apelido Segade tiña 1.661 ocorrencias en Galicia, destacando nos concellos de Melide, Arzúa e Boiro. Pode referirse a:
Carl Swartz
Traxectoria
Era fillo de Erik Swartz, dono dunha fábrica, e da súa esposa Elisabeth Forsgren. Tras completar os seus estudos en Uppsala e Bonn, retornou á súa cidade natal para encargarse dos negocios familiares, a fábrica de tabaco Petter Swartz. Chegou a ter un importante papel na súa localidade, sobre todo culturalmente. Foi presidente da Xunta Directiva de, entre outros, o Banco Central privado sueco entre 1912 e 1917. En 1917 converteuse en reitor universitario.
Faro das illas Lobeiras
Características
O faro caracterízase por ter unha planta rectangular que posúe dous niveis, un superior e outro inferior. O nivel inferior está constituído por varios muros inclinados para ofrecer maior resistencia aos temporais.
Ao principio estaba ao seu coidado un torreiro, que obrigatoriamente tiña que residir na illa. Pero ante o perigo do lugar decidiuse suprimir esta residencia obrigada, montando unha nova instalación o 10 de agosto de 1924.
Illuminati
Arredor desta sociedade formáronse numerosos mitos e teorías conspiratorias, pretendendo que a orde fora responsable da Revolución Francesa ou de complots contra a Igrexa Católica, así como a constitución dunha Nova Orde Mundial, baseándose nestes mitos e lendas escribíronse novelas e filmáronse películas que contribuíron a espallar estas ideas entre a sociedade e a que se formasen organizacións que se reclaman herdeiras dos Illuminati.
Proxecto Manhattan
O Proxecto Manhattan (Manhattan Project) foi un proxecto de investigación e desenvolvemento levado a cabo durante a segunda guerra mundial que produciu as primeiras armas nucleares, liderado polos Estados Unidos co apoio do Reino Unido e do Canadá. Dende 1942 ata 1946 o proxecto estivo baixo a dirección do xeneral maior Leslie Groves do Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos, mentres que o físico nuclear Robert Oppenheimer foi o director do Laboratorio de Los Alamos no que se deseñaron as propias bombas nucleares. A compoñente do exército deste proxecto recibiu a designación de Distrito Manhattan (Manhattan District), nome que gradualmente substituíu o nome en clave oficial, Desenvolvemento de Materiais Substitutos (Development of Substitute Materials). Durante o seu curso o proxecto absorbeu a súa contrapartida británica previa, o proxecto Tube Alloys. O Proxecto Manhattan comezou de forma modesta, medrando progresivamente ata ter máis de 130 000 empregados e acadar un custo de case 2 000 millóns de dólares. Máis do 90% do orzamento destinouse á construción de fábricas e á produción de materiais fisibles, con menos do 10% destinado ó desenvolvemento e produción de armas. A investigación e produción tivo lugar en máis de 30 localizacións por todos os Estados Unidos, Reino Unido e o Canadá.
O proxecto realizou tamén tarefas de contraintelixencia sobre o proxecto alemán de armas nucleares. Por medio da operación Alsos varios membros do Proxecto Manhattan serviron en Europa, en ocasións tralas liñas inimigas, apoderándose de materiais nucleares e documentación e trasladando a científicos alemáns cara a países Aliados. Por outra banda, malia a férrea seguridade do proxecto, varios espías atómicos soviéticos conseguiron infiltrarse no programa.
Conceptos de deseño de bombas
Porén aínda quedaban moitos factores descoñecidos para os científicos. As propiedades do uranio-235 puro eran relativamente descoñecidas, igual que as do plutonio, elemento que fora descuberto en febreiro de 1941 por Glenn Seaborg e o seu equipo. Os científicos da conferencia de Berkeley tiñan a visión de crear plutonio en reactores nucleares onde os átomos de uranio-238 absorberían neutróns emitidos a partir da fisión de átomos de uranio-235. Naquel momento aínda non se construíra ningún reactor, e só dispoñían de pequenas cantidades de plutonio obtido por medio dun ciclotrón. En decembro de 1943 só se produciran 2 mg deste elemento. A forma máis sinxela para levar o material fisible ata unha masa crítica era a de disparar un «tapón cilíndrico» nunha esfera de material activo cun «seguro», un material denso que enfocaría os neutróns cara a dentro e mantería unida a masa reactiva para incrementar a súa eficiencia. Tamén exploraron deseños de esferoides, unha forma primitiva de implosión suxerida por Richard C. Tolman, así como a posibilidade de levar a cabo métodos autocatalíticos que incrementarían a eficiencia da bomba durante a súa explosión.
Colaboración co Reino Unido
En marzo de 1943 Conant decidiu que a axuda británica sería beneficiosa nalgunhas áreas do proxecto. James Chadwick e outros científicos británicos eran o suficientemente importantes como para que fosen necesarios para o equipo de deseño de bombas de Los Alamos, malia o risco de revelación de segredos sobre o deseño de armas. En agosto de 1943 Churchill e Roosevelt negociaron o Acordo do Quebec, retomando a cooperación entre científicos dos dous países. O Reino Unido aceptou as restricións de información sobre a construción de plantas de produción a grande escala necesarias para a bomba. O subsecuente Acordo de Hyde Park en setembro de 1944 estendeu esta cooperación ata o período de posguerra. O Acordo do Quebec estableceu o Comité de Política Combinada para coordinar os esforzos dos Estados Unidos, do Reino Unido e do Canadá. Stimson, Bush e Conant foron os membros estadounidenses deste comité, o almirante de campo John Dill e o coronel J. J. Llewellin eran os membros británicos, e C. D. Howe o canadense. Llewellin volveu ó Reino Unido a finais de 1943 e foi substituído no comité por Ronald Ian Campbell, que a súa vez foi substituído posteriormente polo embaixador británico nos Estados Unidos Lord Halifax a comezos de 1945. John Dill finou en Washington, D.C. en novembro de 1944 e foi substituído polo almirante de campo Henry Maitland Wilson.
Brahim Díaz
Manchester City
Brahim debutou como profesional o 21 de setembro de 2016, nun partido da Copa da liga. Entrou no minuto 81 substituíndo a Kelechi Iheanacho, utilizou a camiseta número 55 e o City gañou 1-2 contra o Swansea City. Disputou o seu primeiro partido con 17 anos e 49 días. O 21 de novembro de 2017 debutou na Liga de Campións nun encontro ante o Feyenoord no Etihad Stadium. Dous meses despois debutou en Premier League ante o Newcastle. O 1 de novembro de 2018 marcou os seus primeiros goles co club inglés na vitoria por 2 a 0 ante o Fulham na Copa da liga.
Selección nacional
O 1 de setembro de 2017 debutou coa selección sub-21 nun amigable ante Italia. O seu debut, con apenas 18 anos, converteuno nun dos debutantes máis novos da selección.
Proxecto Manhattan
Chicago
En xaneiro de 1943 o sucesor de Grafton, Arthur V. Peterson, ordenou o desmantelamento do reactor Chicago Pile-1 e o seu reensamblado en Red Gate Woods, xa que consideraba a operación dun reactor algo demasiado perigoso como para permanecer nunha zona densamente poboada. Na localización de Argonne, o Chicago Pile-3, o primeiro reactor de auga pesada, acadou o punto crítico o 15 de maio de 1944. Trala guerra as operacións que continuaban aínda en Red Gate trasladáronse á nova localización do Laboratorio Nacional Argonne, a uns 9,7 km de distancia.
Hanford
En decembro de 1942 xurdiron preocupacións de que incluso Oak Ridge estaba demasiado preto a un centro de poboación principal (Knoxville) en caso de accidente nuclear grave. En novembro dese ano Groves solicitara os servizos de DuPont como principal contratista para a construción do complexo de produción de plutonio. A oferta de traballo para DuPont incluía un contrato estándar, mais o presidente da empresa, Walter S. Carpenter, Jr., non desexaba obter beneficios pola mesma, polo que solicitou que o contrato se axeitase para excluír de forma explícita que a compañía puidese adquirir calquera dereito de patente. Por motivos legais tiveron que acordar unha tarifa dun dólar, e trala guerra DuPont solicitou a rescisión do contrato antes da data acordada inicialmente.
Centrifugación
Escalar este proceso para unha planta de produción presentou un gran desafío técnico. Urey e Cohen estimaron que producir un quilogramo de uranio-235 por día precisaría de ata 50 000 centrifugacións con rotores de 1 metro, ou 10 000 centrifugacións con rotores de 4 metros, asumindo que fose posible construír estes últimos. A posibilidade de manter tantos rotores operando de forma continua a alta velocidade supoñía un reto, e cando Beams iniciou o seu aparato experimental só obtivo o 60% da produción agardada. Beams, Urey e Cohen comezaron entón a traballar nunha serie de melloras para incrementar a eficiencia do proceso. Porén, os frecuentes fallos a altas velocidades dos motores, cegoñais e soportes atrasaron o traballo na planta piloto. En novembro de 1942 o Comité de Política Militar abandonou o proceso de centrifugación tras unha recomendación de Conant, Nichols e August C. Klein de Stone & Webster.
Difusión gasosa
miniatura|esquerda|300px|Planta K-25 en Oak Ridge. En novembro de 1942 o Comité de Política Militar aprobou a construción dunha planta de difusión gasosa de 600 etapas. O 14 de decembro M. W. Kellogg aceptou unha oferta para construír a planta, que recibiu o nome en clave K-25. Negociaron un contrato a custo máis taxa fixa, acadando eventualmente un total de 2,5 millóns de dólares. Creouse unha entidade corporativa separada chamada Kellex para este proxecto, liderada por Percival C. Keith, un dos vicepresidentes de M. W. Kellogg. O proceso tivo que enfrontarse a grandes dificultades técnicas. Tiñan que utilizar o altamente corrosivo hexafluoruro de uranio como gas, xa que non se atopou un substituto, e os motores e bombas terían que estar seladas ó baleiro e rodeadas de gas inerte. O maior problema era o deseño da barreira, que debía ser forte, porosa e resistente á corrosión. A mellor elección para este propósito semellaba ser o níquel. Edward Adler e Edward Norris crearon unha barreira de malla a partir de níquel galvanoprateado. Construíuse unha planta piloto de seis etapas en Columbia para probar este proceso, mais o prototipo Norris-Adler resultou ser demasiado fráxil. Kellex, Bell Telephone Laboratories e a Bakelite Corporation desenvolveron en competición unha barreira a base de níquel pulverizado, e en xaneiro de 1944 Groves ordenou a produción desta barreira.
Difusión térmica
miniatura|300px|A [[proxecto S-50|planta S-50 (o edificio escuro na parte superior esquerda) ó carón da central eléctrica de Oak Ridge.]] O Laboratorio de Investigación Naval continuou con esta investigación baixo a dirección de Philip Abelson, pero o contacto co Proxecto Manhattan foi mínimo ata abril de 1944 cando o capitán William S. Parsons, o oficial naval ó cargo do desenvolvemento de artillería en Los Alamos, informou a Oppenheimer do prometedor progreso nos experimentos da armada sobre a difusión térmica. Oppenheimer escribiulle a Groves suxerindo que a produción dunha planta de difusión térmica podería usarse como produto de entrada para a planta Y-12. Groves creou un comité consistente en Warren K. Lewis, Eger Murphree e Richard Tolman para investigar esta idea, chegando á estimación de que unha planta de difusión térmica cun custo de 3,5 millóns de dólares podería enriquecer 50 kg de uranio por semana ata obter un uranio-235 de 0,9%. Groves aprobou a súa construción o 24 de xuño de 1944. Groves contratou a empresa H. K. Ferguson Company de Cleveland para construír a planta de difusión térmica, nomeada S-50. Os conselleiros de Groves, Karl Cohen e W. I. Thompson de Standard Oil, estimaron que a construción tardaría seis meses en estar rematada, mais Groves so deu catro de prazo. Segundo os planes debían instalar 2 142 columnas de difusión de 15 metros de altura dispostas en 21 plataformas, e dentro de cada columna había tres tubos concéntricos. O vapor obtido da próxima central eléctrica K-25, a unha presión de 6 900 kPa e unha temperatura de 285 °C, fluía cara abaixo a través do tubo de níquel máis interior de 32 mm, mentres que a auga a 68 °C fluía cara arriba a través do tubo de ferro máis exterior. A separación dos isótopos tiña lugar no gas de hexafluoruro de uranio, entre os tubos de níquel e cobre.
Reactor de grafito X-10
A principal dificultade que atoparon estivo relacionada coas carcasas de uranio producidas por Mallinckrodt e Metal Hydrides. Estas tiñan que recubrirse de aluminio para evitar a corrosión e o escape de produtos da fisión no sistema de refrixeración. A empresa Grasselli Chemical Company tentou desenvolver un proceso de estañadura por baño quente sen éxito, mentres que Alcoa tentou un proceso de enlatado. Desenvolveuse entón un novo proceso para a soldadura sen fundente, e o 97% das carcasas pasaron unha proba estándar de baleiro, mais as probas de alta temperatura indicaron unha taxa de fallo maior do 50%. Malia isto, a produción comezou en xuño de 1943. O Laboratorio Metalúrxico eventualmente desenvolveu unha técnica de soldadura mellorada coa asistencia de General Electric, técnica que se incorporou ó proceso de produción en outubro de 1943.
Deseño de armas
O deseño de lentes que detonasen coa forma e velocidades axeitadas resultou ser lento, difícil e frustrante para os científicos. Probaron varios explosivos ata conformarse coa composición B como explosivo rápido e con baratol como explosivo lento. O deseño final semellaba un balón de fútbol, con 20 lentes hexagonais e 12 pentagonais, cada unha delas pesando uns 36 kg. Acadar a detonación correcta requiría detonadores rápidos, fiables e electricamente seguros, dous para cada lente para maior fiabilidade. Por isto decidiron usar detonadores de cable explosivo, un novo invento desenvolvido en Los Alamos por un grupo liderado por Luis Álvarez. A empresa Raytheon foi contratada para a manufactura destes dispositivos.
Para estudar o comportamento das ondas de choque converxentes, Robert Serber ideou o experimento RaLa, que utilizaba o radioisótopo de curta vida lantano-140, unha potente fonte de radiación gamma. A fonte de raios gamma situábase no centro dunha esfera de metal arrodeada polas lentes explosivas, que á súa vez estaban dentro dunha cámara de ionización. Isto permitiu tomar un filme de raios X da implosión. As lentes explosivas deseñáronse principalmente usando os resultados desta serie de probas. Na súa historia do proxecto Los Alamos, David Hawkins escribiu: «RaLa converteuse no experimento máis importante en afectar ó deseño final da bomba».
miniatura|300px|Científicos manexando radiolantano de forma remota para un [[experimento RaLa en Los Alamos.]] Dentro dos explosivos ían reflectores de aluminio de 110 mm de grosor, que ofrecían unha transición regular dende o explosivo de menor densidade ata a seguinte capa, un seguro de uranio natural de 76 mm de grosor. A súa función principal era manter a masa crítica xunta todo o tempo que fose posible, mais tamén reflectiría neutróns de volta ó núcleo, e parte del podería entrar en fisión tamén. Para previr unha predetonación por mor de neutróns externos, tiña un seguro recuberto dunha fina capa de boro. Desenvolveuse un iniciador de neutróns modulado de polonio-berilio, coñecido como «urchin» porque a súa forma semellaba a dun ourizo de mar, para comezar a reacción en cadea no momento preciso. Este traballo sobre a química e metalurxia do polonio radioactivo estivo dirixido por Charles Allen Thomas da empresa Monsanto, e pasou a coñecerse como o Proxecto Dayton. As probas requirían ata 500 curios por mes de polonio, que Monsanto podía subministrar. O conxunto ensamblado revestíase nunha carcasa de bomba feita con duraluminio para protexelo das balas e do fogo antiaéreo.
Preparativos
A maioría dos compoñentes da bomba Little Boy saíron de San Francisco no cruceiro USS Indianapolis (CA-35) o 16 de xullo e chegaron a Tinian o 26 dese mesmo mes. Catro días despois o navío foi afundido por un submarino xaponés. O resto de compoñentes, incluíndo seis aneis de uranio-235, foron entregados por tres C-54 Skymaster do Escuadrón 320 de Transporte de Tropas do Grupo 509. Levaron dúas ensamblaxes de Fat Man ata Tinian en B-29s especialmente modificados pertencentes ó Grupo 509, e o primeiro núcleo de plutonio levouse nun C-54 especial. Estableceuse un comité unido de obxectivos entre o Distrito Manhattan e a USAAF para determinar que cidades do Xapón deberían ser os obxectivos, recomendando as cidades de Kokura, Hiroshima, Niigata e Quioto. Foi entón cando interveu o secretario de guerra Henry L. Stimson, anunciando que el tomaría a decisión dos obxectivos, e que non autorizaría o bombardeo de Quioto por mor da súa importancia histórica e relixiosa. Groves pediulle entón a Arnold que eliminase a Quioto non só da lista de obxectivos nucleares, senón tamén da lista de obxectivos para bombardeos convencionais. Unha das cidades escollidas como posible obxectivo substituto para Quioto foi Nagasaki.
Posguerra e disolución
A enxeñaría de bombas continuouna a División Z, nomeada así polo seu director Jerrold R. Zacharias de Los Alamos. A División Z estivo localizada nun primeiro momento en Wendover pero trasladouse a Oxnard Field, Novo México, en setembro de 1945 para estar máis preto de Los Alamos. Isto marcou o comezo da Base Sandia. A base aérea próxima de Kirtland utilizouse como base dos B-29 para a compatibilidade de aeronaves e probas de lanzamento. En outubro tódalas instalacións e persoal de Wendover foran transferidos a Sandia, e os oficiais da reserva que foron desmobilizados foron substituídos por uns 50 oficiais regulares seleccionados a man. Nichols recomendou pechar a planta S-50 e os circuítos Alfa da planta Y-12, completándose isto en setembro. Malia que o seu rendemento estaba no punto máis alto, os circuítos Alfa non podían competir coas plantas K-25 e a nova K-27, que comezaran a operar en xaneiro de 1946. En decembro pechouse a planta Y-12, reducindo desta forma a nómina de Tennessee Eastman dende os 8 600 dólares ata os 1 500 dólares, o que supoñía un aforro duns 2 millóns de dólares ó mes.
miniatura|esquerda|300px|O presidente [[Harry S. Truman|Truman asinando a Acta de Enerxía Atómica de 1946, pola que se estableceu a Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos.]] O principal problema de desmobilización estivo en Los Alamos, onde houbo un éxodo de talento malia que aínda se precisaba máis traballo. Precisaban conseguir que as bombas como as usadas en Hiroshima e Nagasaki fosen máis sinxelas, seguras e fiables. Tamén era necesario desenvolver métodos de implosión para o uranio substituíndo así o método balístico menos eficiente, e precisaban núcleos compostos de uranio-plutonio por mor da falta de subministración deste último debido ós problemas cos reactores. Porén, a incerteza sobre o futuro do laboratorio foi un problema para conseguir que os traballadores quedasen alí. Oppenheimer volveu ó seu traballo na Universidade de California e Groves nomeou a Norris Bradbury como substituto interino, quen finalmente se mantería neste posto durante os seguintes 25 anos. Groves tentou combater a insatisfacción provocada pola falta de servizos cun programa de construción que incluía un sistema mellorado de subministración de auga, trescentas novas residencias e instalacións de recreo.
Rihonor de Castilla
Sociedade
A principal fonte de ingresos foi tradicionalmente o comercio, ao estar situado nun paso fronteirizo con Portugal. Actualmente, a economía é de subsistencia, xa que a maioría das terras se encontran abandonadas e a maior parte dos seus habitantes son xubilados. Existe un só comercio de ultramarinos do que se abastecen os rihonoreses, ademais dos comerciantes que acoden cos seus vehículos dende Portugal para vender o seu xénero (pan, carne, peixe...).
miniatura|250px|Rihonor de Castilla (pormenor do rio)
Valle de Cerrato
Valle de Cerrato é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 92 habitantes (INE 2012).
Aeroporto de Budapest-Ferenc Liszt
NO ano 2016 polas súas instalacións pasaron 11,4 millóns de pasaxeiros. En 2012 experimentou unha significativa caída en movementos de avións e carga, principalmente debido ao colapso de Malév Hungarian Airlines a comezos de ano, perdendo polo tanto gran cantidade dos pasaxeiros de conexión. Foi o centro de conexións de Malév ata a súa bancarrota o 3 de febreiro de 2012. O aeroporto serve como centro de conexións para Wizz Air e como base para Ryanair.
Max Aitken
Comezo da súa carreira no Canadá
Naceu en Maple, Ontario, fillo dun ministro presbiteriano nado en Escocia. Ó ano a súa familia trasladouse a Miramichi, Nova Brunswick, onde á idade de 13 anos fundou o seu primeiro xornal. Por un curto período de tempo estudou na Universidade de Nova Brunswick e logo traballou como oficinista no bufete de Richard Bedford Bennett en Chatham (Nova Brunswick). Pasou logo a traballar para John F Stairs en Halifax, converténdose no seu mentor e amigo. Designado director xeral da empresa financeira Royal Securites Corporation, demostrou a súa valía no mundo empresarial. A morte de Stairs en 1904 fixo que Aitken pasase a controlar a compañía.
Vilanova, Margaride, Silleda
Neste lugar atópanse o tanatorio de Silleda, o punto limpo municipal, ambos ao pé do vello trazado da N-525; e a empresa Nudesa, cuxo edificio se pode ver desde diversos puntos da xeografía silledense, debido á súa altura.
Datáfono
O software que utilizan os datáfonos chámase kernel-EMV. EMV é un sistema de cifrado de datos que nos últimos anos está a ser implementado nos datáfonos.
Metabolismo microbiano
Desnitrificación
Algúns organismos (por exemplo, Escherichia coli) producen soamente nitrato redutase e, por tanto, só poden realizar a primeira redución, o que leva á acumulación do nitrito. Outros (por exemplo, Paracoccus denitrificans ou Pseudomonas stutzeri) reducen o nitrato totalmente. A desnitrificación completa é un proceso ambientalmente significativo porque algúns produtos intermedios da desnitrificación (óxido nítrico e óxido nitroso) son gases importantes de efecto invernadoiro, que reaccionan coa luz do sol e o ozono para produciren ácido nítrico, un compoñente da chuvia ácida. A desnitrificación é tamén bioloxicamente importante no tratamento de augas residuais onde se utiliza para reducir a cantidade de nitróxeno emitida ao ambiente de tal modo que reduce a eutrofización.
Outros aceptores finais inorgánicos de electróns
Ademais dos aceptores finais de electróns comúns e abondosos enumerados arriba, existen algúns organismos que poden utilizar ións inorgánicos pouco comúns na respiración anaerobia. Aínda que estes procesos poden ser a miúdo menos significativos ecoloxicamente, son de interese considerable para a biorremediación, especialmente de metais pesados. Son exemplos os seguintes:
Oxidación do ferro ferroso (Fe2+ )
O terceiro tipo de microorganismos oxidadores do ferro é o das bacterias fotosintéticas anaerobias tales como Rhodopseudomonas, que utilizan o ferro ferroso para producir NADH para a fixación autótrofa do dióxido de carbono. Bioquimicamente, a redución aerobia do ferro é un proceso moi pobre enerxeticamente que, por tanto, require a oxidación de grandes cantidades de ferro polo encima rusticianina para facilitar a formación da forza protón motriz. Durante a oxidación do xofre cómpre un fluxo de electróns inverso para producir o NADH usado para a fixación do dióxido de carbono por medio do ciclo de Calvin.
Fototrofia
Ademais da fotosíntese oxixénica, moitas bacterias poden tamén fotosintetizar de forma anaerobia, tipicamente con sulfuro de hidróxeno (H2S) como doante de electróns para producir sulfato. Algúns microorganismos usan tamén o xofre inorgánico (S0), o tiosulfato (S2O32- ) e o ferro ferroso (Fe2+ ). Filoxeneticamente, todas as bacterias fotosintéticas oxixénicas descenden de cianobacterias, mentres que as bacterias fotosintéticas anoxixénicas pertencen ás bacterias púrpuras (Proteobacteria), ás bacterias verdes do xofre (por exemplo, Chlorobium), ás bacterias verdes non do xofre (por exemplo, Chloroflexus) ou ás heliobacterias (bacterias grampositivas de baixo contido GC). Ademais destes organismos, algúns outros (por exemplo a arquea Halobacterium ou a bacteria Roseobacter, entre outras) poden utilizar a luz para producir enerxía usando o encima bacteriorrodopsina. Este tipo de metabolismo das arqueas non se considera fotosíntese senón fotofosforilación, porque xera enerxía, pero non fixa directamente o carbono.
Pasaxe de Drake
Xeografía
As augas do paso son famosas polo tormentosas que son, con ondas de máis de 10 metros, non pouco frecuentes. Localizado entre os 56º e (aproximadamente) os 60º de latitude sur.
Extensión
miniatura|esquerda|O paso Drake ou mar de Hoces.
Historia
Aínda que o paso foi moi utilizado durante os dous séculos seguintes, o seu extremo sur -as illas Shetland do Sur- non foi oficialmente descuberto ata o 19 de febreiro de 1819 polo mariño británico William Smith.
Peter Singer
Traxectoria
O pai de Singer era importador de té e café, mentres a súa nai era médica. Asistiu ao Colexio Escocés. Despois estudou leis, historia e filosofía na Universidade de Melbourne, obtivo o grao académico en 1967. En 1969 recibiu un MA (mestría en artes) pola súa tese titulada Por que debería eu ser moral?
Explorer 18
Características
A nave funcionou sen problemas ata o 30 de maio de 1964 en que comezou a facelo de maneira intermitente ata o 10 de maio de 1965 en que se deu por perdida. IMP-A foi inxectado nunha órbita inicial de 197.616 km de apoxeo e 192 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 33,3 graos e un período de 5666 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de decembro de 1965.
Bois de Xerión
Aventuras durante a viaxe de regreso
Baixando pola costa da península italiana chegou a Etruria, e alí foi Caco que o atacou, aproveitando que Heracles dormía á beira do río Albula, hoxe Tíber. Caco era un xigante que vomitaba lume e fume e devoraba á xente que roubaba, para colgar á porta da cova na que vivía, onda a actual Roma, as cabezas das súas vítimas. Conseguiu roubar oito bois, que levou á súa cova andando a ceacú para que ninguén puidese seguir as pisadas. Pero cando á mañá seguinte, Heracles xa marchaba co seu rabaño, o gando chamaba polas reses que faltaban e estas bradaron desde a cova, delatando a súa presenza. Heracles entrou na cova, matou a caco e recuperou os seus animais. Evandro, o rei do lugar, axudou a Heracles a levantar un altar e sacrificar un boi a Zeus.
Iconografía
A loita e morte de Xerión aparece con moita frecuencia en tódolos tempos. A representación máis antiga (c. 610 a.C.) deuse nun pectoral en Samos, no que se ve a Heracles cravando a espada a Xerión, con Euritión morto e Ortro asetado no chan. Zurbarán pintou este momento na serie de dez cadros realizada en 1634 para o Palacio del Buen Retiro (Madrid), hoxe no Museo do Prado.
A colocación das "Columnas de Hércules", loxicamente, non aparece ata a Idade Moderna (Zurbarán ou Delacroix).
Embrace
A banda realizou o seu primeiro concerto o día 28 de xullo de 1985 no Food for Thought, un antigo restaurante e sala de concertos situada en Dupont Circle, en Washington, D.C. O seu noveno e derradeiro concerto foi no 9:30 Club en marzo de 1986. As únicas gravacións realizadas polo cuarteto foi un álbum auto-titulado e un sinxelo.
Metalocalypse
Sinopse
A popularidade sobrenatural da banda capturou a atención dun grupo coñecido como O Tribunal. Cada episodio mostra un intento deste grupo sinistro para destruír á banda, pois sospeitan que son parte dunha profecía apocalíptica de Sumeria.
Auga de Valencia
Segundo conta a escritora María Ángeles Arazo no seu libro "Valencia Noite" naquela época frecuentaban a cervexería un grupo de viaxantes vascos que adoitaban pedir "Auga de Bilbao", referíndose ao mellor espumoso da casa. Cansos de pedir sempre o mesmo retaron ao propietario a ofrecerlles algo novo e este propúxolles beber a "Auga de Valencia". Eles accederon a probar o cóctel que Gil preparou naquel momento e xa non deixaron de tomalo nas súas posteriores visitas.
Escola neogramática
Expoñentes da escola
Os neogramáticos foron:
Principios teóricos
Os Neogramáticos, inspirados polas investigacións contemporáneas no campo da filoloxía xermánica que arribaron á definición da Lei de Grimm e da Lei de Verner, identificaron unha serie de leis que regulaban as relacións fonéticas no paso do indoeuropeo reconstruído ás linguas indoeuropeas históricas; ten especial relevo a Lei de Leskien, segundo a cal o cambio fonético, en igualdade de condicións, se produce sempre co mesmo resultado, sen excepcións. Ademais, os Neogramáticos introduciron tamén os principios, complementarios á Lei de Leskien, da analoxía e do préstamo.
Artaxias I de Armenia
Artaxias I ou Artaxes (do grego: Άρταξίας; en armenio: Արտաշես Artašēs; antigo iraniano: Artaxšaθra )(? - ~ 159 a.C.) foi rei de Armenia entre 190/189 e 159 a.C. e antes estratego-sátrapa dende o 210/201 a.C. até 189 a.C.
Política interior
A nivel interno do reino, promoveu a delimitación (catastro) das propiedades de pobos e terras, e fixo unha política de integración lingüística. Moisés de Khoren tamén menciona que construíu un templo (mehean) en Artaxata onde trouxo estatuas de Artemisa, equivalente á armenia Anahit, pero non se atoparon restos en absoluto. Tamén emitiu moedas que levaban unha aguia sobre unha montaña que sería o Ararat, un lugar de culto sagrado. miniatura|Reino da Grande Armenia cara o 150 a.C.
Bufo pequeno
Técnicas de caza e presas
O voo e silencioso e realizase bastante preto do chan e localiza as presas pola vista e o oído. Caza tamén espreitando, sobre todo ratos. Para capturar insectos pousase directamente no chan ou mesmo camiña polas polas.
Caixa Xeral de Aforros de Ferrol
A Caixa Xeral de Aforros de Ferrol foi unha institución financeira galega existente entre 1902 e 1978 co nome de Caja General de Ahorros y Monte de Piedad de El Ferrol. Tiña a súa sede en Ferrol e desenvolvía a súa actividade na Ferrolterra.
Azotobacter chroococcum
Azotobacter chroococcum é unha bacteria descuberta en 1901 por Martinus Beijerinck, que ten a capacidade de fixar o nitróxeno atmosférico e foi o primeiro fixador de nitróxeno de vida libre aerobio descuberto.
Antonio de los Ríos Rosas
Traxectoria
Posteriormente foi embaixador de España en Roma e levou o peso das negociacións para restablecer as relacións diplomáticas coa Santa Sé e pór de novo en vigor o Concordato de 1851. A partir de 1861 foise separando da liña de O'Donnell e en 1863 foi elixido presidente do Congreso dos Deputados nos momentos máis críticos da Unión Liberal, ingresando na Real Academia Española e sendo elixido presidente do Ateneo de Madrid. Durante dous anos foi desterrado polo xeneral Narváez ás illas Canarias.
Tras a caída da monarquía, durante o Sexenio Democrático foi elixido membro do Consello de Estado e mantívose dentro dos moderados afastado das tentacións republicanas e apoiou a elección de Amadeu de Savoia como rei de España. Pero o fracaso desta experiencia e a proclamación da primeira república achegárono ás teses de Emilio Castelar (republicanismo unitario) fronte ás de Pi i Margall (republicanismo federal), moito máis radicais; aínda que discrepaba daquel nas cuestións relixiosas. Morreu en Madrid sen apenas recursos.
Al Ashraf Abu al Nasr Barsbai
Traxectoria
Ordenou a construción da mesquita Al Ashraf Bersebai, no antigo barrio islámico da cidade do Cairo.
Mitsumasa Anno
Traxectoria
Anno naceu e medrou en Tsuwano, nunha pequena vila da prefectura de Shimane. Como estudante dun instituto rexional estudou arte, debuxo e os escritos de Hermann Hesse.
América do Norte
Guerra e revolución
Os reveses sufridos durante a mencionada guerra e a súa extensión a Europa (a guerra dos Sete Anos) obrigaron aos franceses a capitular. Segundo os Tratados de París de 1763, Francia foi obrigada a ceder á Gran Bretaña todas as súas posesións do Canadá e tamén a parte da Louisiana ao leste do río Mississippi. Previamente, Francia cedera a España (aliado seu) Nova Orleáns e todo o territorio francés ao oeste do Mississippi.
O feito máis destacado sucedido entre 1763 e 1783 no subcontinente foi o conflito económico, político e militar entre o Reino de Gran Bretaña e as súas trece colonias situadas no litoral atlántico ao sur do Canadá. Coñecida como a guerra de Independencia dos Estados Unidos, este conflito que durou entre 1775 e 1782 provocou o nacemento dos Estados Unidos de América. O éxito independentista destas colonias tivo moi pronto repercusións nas colonias españolas de América. Así, inspiradas pola vitoria estadounidense e tamén polo resultado da revolución francesa (1789-1799), aproveitaron que España viuse envolvida nas guerras napoleónicas (1799-1815) para comezar a súa loita pola independencia en 1810. México rebelouse contra España ese mesmo ano, pero a consecución da súa independencia non tivo lugar ata o 1821, cando o representante da Coroa española, o vicerrei Juan O'Donojú, recoñeceu a independencia de México. A finais do século e principios do século XX, o Canadá tamén obtivo un grao total de autonomía da Gran Bretaña.
A época do desenvolvemento
Unha das máis importantes demostracións da solidariedade entre os estados do hemisferio occidental tivo lugar durante a Conferencia de Defensa Interamericana do ano 1947, o cal promulgou o Tratado Interamericano de Asistencia Recíproca tamén chamado Tratado de Río, asinado polos Estados Unidos, México e outros dezasete estados de Centroamérica e América do Sur. O tratado estabelece a solución pacífica dos desacordos entre os estados americanos, do mesmo xeito que a unión defensiva contra agresións na rexión que se estende desde o mar de Bering ata o Polo Sur. En 1948 naceu o Organización dos Estados Americanos (OEA) para executar o Tratado de Río'' e como sistema de seguridade colectivo.
Sverre Fehn
Pero o momento máis importante da súa carreira coma arquitecto chega cando é galardonado co Premio Pritzker da Arquitectura no ano 1996 e coa Medalla de Ouro Heinrich Tessenow.
Aldar, O Ermo, Ortigueira
Aldar é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 1 habitante (1 muller).
Fractura da clavícula
Síntomas
Os síntomas resultantes da fractura de clavícula adoitan ser ben característicos. Polo xeral, o neno, adolescente ou adulto novo sofre un accidente ou caída sobre o ombro. O síntoma principal é a dor e a incapacidade funcional para mover a extremidade afecta. Nas fracturas do terzo medio da clavicula (as máis frecuentes nun 80%) teñen unhas características peculiares. Ao se romper o óso en dous partes, o fragmento máis próximo ao esternon elévase cara arriba por acción do músculo esternocleidomastoideo, mentres que o fragmento distal é desprazado cara abaixo en parte polo propia forza da gravidade que exerce o brazo. Ademais, a postura típica e a rotación interna do brazo a expensas do músculo pectoral maior.
Xirona
Malia ser unha cidade de tradición pausada e tranquila ten dous momentos de festa en que é visitada por persoas vindas de Cataluña toda. Estes son: as feiras de Sant Narcís, patrón da cidade; e Temps de flors, a terceira semana de maio.
A Xudaría (El Call Xudeu )
Dentro da encrucillada de ruelas medievais destaca a Xudaría, El Call, onde viviu ata finais do século XV unha reducida comunidade. Trátase dun dos núcleos medievais mellor conservados de Europa. Destaca no mesmo o Centro Bonastruc Ça Porta, a posible antiga sinagoga convertida hoxe en centro de estudos. Á beira norte do centro atópase o Montjuïc, ou monte dos Xudeus.
A Catedral de Xirona
Na Praza da Catedral son importantes a Casa Pastors, edificio renacentista actual Palau de Justícia, e a Pia Almoina. Nesta praza está a Catedral ou Santa María, construída entre os séculos XI-XVIII que ofrece catro estilos arquitectónicos: románico, gótico, renacentista e barroco.
Ferrocarril
Existen tres tipos de trens que comunican á cidade:
Estradas
As estradas autonómicas que atravesan Xirona son: a C-65, a C-66, a N-141 e indirectamente, a C-25. A C-65 une a Xirona coa cidade costeira xerundense de Sant Feliu de Guíxols, a C-66 con Palafrugell e La Bisbal d'Empordà, Banyoles e Besalú onde conecta coa autovía do Estado A-26; a N-141, une a Xirona con Bescanó e Anglès, seguindo o curso do río Ter; para rematar, a C-25, o denominado eixo transversal, une a Xirona con Santa Coloma de Farners, Vic, Manresa e Cervera, onde enlaza coa A-2.
Josh Hartnett
Joshua Daniel "Josh" Hartnett, nado o 21 de xullo de 1978 en Saint Paul, Minnesota, é un actor e produtor estadounidense.
José Carbonell Alsina
Traxectoria
Fillo de José Carbonell Bras e Josefa Alsina Llabería. Foi membro dunha sociedade de librepensadores de Reus, participou na guerra de Cuba e publicou en 1898 Del cuartel y la manigua: impresións d'un soldat, de volta a Cataluña colaborou en Eco Republicano, pero despois dirixiu o Semanario Católico de Reus (1899-1901), onde publicaba co pseudónimo de Carlos de Vera; e deste pasou a dirixir o diario católico La Cruz de Tarragona (1901-1902). En 1906 publicou en Reus o poemario De l'amor: poesies e en 1910 estreou nesa cidade a obra Crim i redempció, que non foi publicada. A principios dos anos dez apareceu como redactor de El Progreso de Pontevedra e en 1913 xa é redactor xefe.
Irlanda do Sur
Antecedentes
A sinatura da Home Rule en Irlanda permitiu partir a illa de Irlanda en dúas zonas: Ambas rexións tiñan parlamentos bicamerais e executivos separados, porén unidos pola figura do Lord Tenente, que era o representante do Rei do Reino Unido. Así mesmo tamén existía o Consello de Irlanda, que os ingleses prometeron aos nacionalistas que se convertería no embrión dun parlamento panirlandés.
George S. Patton
A súa primeira participación militar tivo lugar durante a Expedición Pancho Villa en 1916, formando parte da primeira acción militar estadounidense que utilizou vehículos a motor. Uniuse posteriormente ó naquel entón recentemente creado Corpo de Tanques da Forza Expedicionaria dos Estados Unidos, participando na primeira guerra mundial comandando a escola estadounidense de tanques en Francia e recibindo unha ferida mentres lideraba un corpo de tanques durante un combate cara ó final da guerra. Durante o período de entreguerras Patton mantívose como unha figura central no desenvolvemento da doutrina de guerra blindada do exército estadounidense, servindo en diversos postos administrativos por todo o país. Tras varios ascensos, atopábase no mando da Segunda División Blindada no momento en que os Estados Unidos entrou na segunda guerra mundial.
Período de entreguerras
O 30 de setembro de 1920 renunciou ó mando da 304ª Brigada de Tanques e foi reasignado en Myer como comandante do 3º Escuadrón do 3º de Cabalería. Pasou gran parte do tempo de paz escribindo informes técnicos e dando discursos no General Staff College sobre a súa experiencia en combate. En xullo de 1921 converteuse en membro do Corpo de Tanques Nº19 da Lexión Americana. Dende 1922 ata mediados de 1923 asistiu ó Curso de Oficiais de Campo da Escola de Cabalería en Fort Riley, e posteriormente pasou á Facultade de Comandancia dende mediados de 1923 ata mediados de 1924, graduándose no posto 25 dun total de 248. En agosto de 1923 Patton salvou varios nenos de afogarse despois de caeren dun iate durante unha viaxe en barco dende Salem, Massachusetts. Recibiu a Medalla de Salvavidas de Prata por esta acción. Foi temporalmente destinado en Boston antes de ser reasignado á División de Hawai en Honolulu en marzo de 1925.
Ofensiva de Normandía
miniatura|esquerda|Patton en [[Fontainebleau, o 25 de agosto de 1944]] A estratexia de Patton favorecía a velocidade e as accións ofensivas agresivas, aínda que as súas forzas tiveron unha menor oposición que os outros tres exércitos aliados nas primeiras semanas do seu avance. O 3º Exército adoitaba empregar unidades de recoñecemento para determinar a forza e posición dos inimigos. A artillería autopropulsada movíase xunto ás unidades da punta de lanza e estaba ben adiante da formación, preparada para atacar as posicións alemáns protexidas con fogo indirecto. As aeronaves lixeiras como o avión Piper L-4 Cub servían como observadoras para a artillería e fornecían recoñecemento aéreo. Unha vez localizadas, a infantería blindada atacaba as posicións alemás usando tanques como apoio da infantería. Outras unidades blindadas pasaban entón a romper as liñas inimigas e aproveitaban estas brechas, facendo presión constante e previndo que as forzas alemás se reagrupasen e volvesen formar unha liña defensiva cohesionada. Os blindados estadounidenses avanzaron empregando o método de recoñecemento por fogo, e a metralladora pesada M2 Browning do calibre .50 probou ser efectiva neste papel, descubrindo e matando equipos alemáns de panzerfaust agochados para emboscar os tanques, así como para rachar asaltos da infantería alemá contra a infantería blindada.
Batalla das Ardenas
Patton saíu da sala da conferencia, chamou o seu oficial de mando e pronunciou dúas palabras: "Play ball" ("A xogar"). Esta frase en código iniciou unha orde operativa predefinida para os oficiais de Patton, mobilizando tres divisións —a 4ª División Blindada, a 80ª División de Infantería e a 26ª División de Infantería— dende onde se atopaba o 3º Exército desprazándoas cara ó norte ata Bastogne. En total Patton reposicionou seis divisións ó completo, o 3º Corpo e o 12º Corpo, dende as súas posicións da fronte do Río Saar ata unha liña que ía dende Bastogne ata Diekirch e Echternach. Nuns poucos días, máis de 133 000 vehículos do 3º Exército foron redirixidos cara á nova ofensiva cubrindo unha distancia media de máis de 18 km por vehículo, seguidos dos equipos de subministración cun total dunhas 62 000 toneladas.
O 21 de decembro Patton reuniuse con Bradley para revisar o próximo avance, dicíndolle ó comezo da reunión: "Brad, desta vez os cabezas cadradas meteron a cabeza na trituradora, e eu teño a manivela agarrada". Durante a reunión Patton indicou que o seu 3º Exército debería atacar cara a Koblenz, cortando o terreo recuperado polos alemáns pola base e atrapando así o exército alemán involucrado na ofensiva. Tras unha breve consideración, Bradley vetou esta proposta, indicando que a preocupación principal era a liberación de Bastogne antes de que fose invadida. O 26 de decembro, as primeiras unidades da 4ª División Blindada do 3º Exército chegaron a Bastogne, abrindo unha corredoira para a liberación e resubministración das forzas alí asediadas. A habilidade de Patton para retirar seis divisións da liña da fronte de combate no medio do inverno para entón dirixilas cara ó norte e liberar Bastogne foi un dos seus logros máis remarcados da guerra. Posteriormente escribiría que a liberación de Bastogne fora "a operación máis brillante que fixemos ata o de agora, e na miña opinión a fazaña máis destacada da guerra. Esta é a miña maior batalla".
Avance cara a Alemaña
miniatura|esquerda|Eisenhower, Bradley e Patton inspeccionando unha pira no [[campo de concentración de Ohrdruf o 12 de abril de 1945]] O 26 de marzo de 1945 Patton enviou a Forza Especial Baum, formada por 314 homes, 16 tanques e varios outros vehículos, a uns 80 km tralas liñas inimigas para liberar un campo de prisioneiros de guerra, OFLAG XIII-B, preto de Hammelburg. Patton sabía que un dos prisioneiros que se atopaban alí era o seu xenro o tenente coronel John K. Waters. A incursión foi un fracaso, e só 35 homes conseguiron regresar, o resto deles pereceron ou foron capturados, perdendo tamén tódolos vehículos asignados. Patton cualificou este intento de liberar Oflag XIII-B como o único erro que cometera durante a segunda guerra mundial. Cando Eisenhower soubo desta misión secreta púxose furioso, e Patton afirmaría posteriormente que a decisión correcta debera ser enviar un comando de combate, unha forza unhas tres veces maior cá forza especial asignada á misión.
Legado
Foi representado por varios actores no cine, o máis notable deles George C. Scott no filme de 1970 Patton. A icónica representación de Scott, en particular do famoso discurso ó 3º Exército, valeulle para gañar un Premio Óscar, e considérase fundamental na introdución de Patton na cultura popular como un heroe nacional estadounidense. Scott volvería representar este papel no filme para a televisión de 1986 titulado The Last Days of Patton. Outros actores que representaron a Patton no cine inclúen, entre outros, a Stephen McNally no episodio de 1957 da serie da ABC Crossroads titulado "The Patton Prayer", John Larch no filme de 1963 Miracle of the White Stallions, Kirk Douglas en Arde París? do ano 1966, George Kennedy no filme de 1978 titulado Brass Target, Mitchell Ryan en Double Exposure: The Story of Margaret Bourke-White de 1989, Edward Asner no filme de 1997 titulado The Long Way Home, Gerald McRaney na miniserie de 2004 Ike: Countdown to D-Day, e Kelsey Grammer no filme de 2008 An American Carol.
Imaxe
A súa visión da raza foi complicada e habitualmente negativa, probablemente pola súa orixe e raíces familiares no sur dos Estados Unidos. Sobre os soldados de raza negra escribiu: "Individualmente eran bos soldados, pero comentei a miña crenza naquel entón, e nunca vin necesario cambiala, de que un soldado de cor non pode pensar suficientemente rápido para loitar nun blindado". Non obstante, tamén declarou que os feitos eran máis importantes para el que a raza ou a afiliación relixiosa: "Impórtame un carallo quen é o home. Pode ser un negrata ou un xudeu, pero se ten o que hai que ter e cumpre o seu deber, pode quedar con todo o que teño". O historiador Hugh Cole destacou que Patton foi o primeiro en integrar soldados brancos e negros nas compañías de fusileiros. Nun discurso perante o 761º Batallón de Tanques declarou:
Visión doutros líderes Aliados e do Eixe
Unha posible excepción foi o mariscal de campo Bernard Montgomery. Malia que a súa rivalidade con Patton foi ben coñecida, Montgomery aparentemente admiraba a capacidade de Patton para comandar as tropas no campo de batalla, mais non o seu xuízo estratéxico. Outros comandantes aliados amosáronse máis impresionados con Patton. O xeneral da Francia Libre Henri Giraud quedou incrédulo cando se decatou de que Eisenhower destituíra a Patton a finais de 1945, e invitouno a París para recibir a condecoración por parte do presidente Charles de Gaulle nun banquete de estado. O presidente de Gaulle deu un discurso no que comparou os logros de Patton ós de Napoleón. O líder soviético Iosif Stalin tamén tiña unha boa consideración por Patton, afirmando que o Exército Vermello non podería ter planeado ou executado un avance blindado tan rápido a través de Francia. Mentres que as opinións dos líderes aliados sobre as capacidades de Patton eran mixtas, o Alto Mando Alemán expresou un maior respecto por el. Adolf Hitler chegou a chamarlle "ese tolo xeneral vaqueiro". Erwin Rommel acreditouno pola execución do "logro máis asombroso na guerra mecanizada". Alfred Jodl, xefe de persoal do Exército Alemán, afirmou que Patton "era o Guderian americano. Era moi valente e prefería os grandes movementos. Correu grandes riscos e acadou grandes éxitos." Albert Kesselring declarou que "Patton desenvolveu a guerra blindada ata o punto da arte, e comprendeu como manexar os tanques no campo de batalla de forma brillante", comparando as súas capacidades neste aspecto coas de Rommel. O mariscal de campo Gerd von Rundstedt, nunha entrevista para o diario Stars and Stripes xusto despois da súa captura, dixo soamente de Patton: "É o mellor que tedes".
O home verde
Casos en Galiza
Estes homes verdes aparecen nun incensario dun anxo na Fachada das Praterías da Catedral de Santiago (século XII), na igrexa do Hospital de Quiroga, na igrexa de San Francisco de Betanzos (século XIV); na de San Xulián de Ventosa en Agolada (século XVI); na fachada da Casa da Parra (século XVII) na Quintana dos Vivos en Santiago de Compostela.