Jorge_Luis_Borges
Madurez
En 1956 ditou o curso de literatura inglesa na Universidade de Buenos Aires, foi nomeado catedrático titular na mesma universidade, recibiu un doutoramento  Honoris Causa da Universidade de Cuxo e foi nomeado presidente da Asociación de Escritores Arxentinos. En Montevideo criticou asperamente ao peronismo deposto e defendeu a Revolución Liberadora. Pola súa adhesión ao novo goberno resultou moi criticado, entre outros, por Ernesto Sabato e Ezequiel Martínez Estrada. Sabato e Borges continuarían, aínda que non postos a mal, «separados» por motivos políticos ata 1973, cando, debido a un encontro casual nunha biblioteca, Orlando Barone resolveu promover unha serie de reunións, nas que ambos os escritores discutiron sobre literatura, filosofía, cinema, lingüística e demais temas. O resultado destas reunións foi a edición dun libro: Diálogos: Borges-Sabato. miniatura|esquerda|Borges co presidente [[Arturo Frondizi]] Entre 1957 e 1960 publicou Manual de zoología fantástica e El hacedor, unha colección de textos breves e poemas dedicada a Leopoldo Lugones. Fixo unha nova actualización de Poemas e publicou no diario La Nación o poema Límites. Baixo a súa dirección iniciouse a segunda época da revista La Biblioteca e, en colaboración con Bioy Casares, editou a antoloxía Libro del cielo y del infierno. As súas obras continuaron traducíndose a varios idiomas: neste período en particular Otras inquisiciones foi traducido ao francés baixo o título Enquétes, El Aleph o alemán co título Labyrinthe e unha selección de contos de El Aleph e Ficciones o italiano como L'Aleph. Neste período tamén apareceron os volumes sexto a noveno das Obras Completas. Para 1960 vinculouse co Partido Conservador. Compartiu con Samuel Beckett, en 1961, o Premio Internacional de Literatura (consistente en 10 mil dólares), outorgado polo Congreso Internacional de Editores en Formentor, Mallorca. Este importante galardón promoveuno internacionalmente e ofreceulle a posibilidade de que as súas obras fosen traducidas a numerosos idiomas (inglés, francés, alemán, sueco, noruegués, danés, italiano, polaco, portugués, hebreo, persa, grego, eslovaco e árabe, entre outros). Apareceu a súa Antología personal, editada por Sur. Viaxou xunto á súa nai aos Estados Unidos, convidado pola Universidade de Texas e pola Fundación Tinker, de Austin. Alí ditou conferencias e cursos sobre literatura arxentina durante seis meses. En Nova York editouse unha antoloxía dos seus contos titulada Labyrinths e traduciuse ao alemán Historia universal de la infamia. En 1962 estreouse o filme Hombre de la esquina rosada, baseado no conto homónimo, que dirixiu René Mugica. Finalizou unha biografía sobre o poeta Almafuerte. En compañía da súa nai, viaxou a Europa en 1963 e ofreceu numerosas conferencias. De regreso a Buenos Aires terminou unha antoloxía sobre Evaristo Carriego. miniatura|Jorge Luis Borges en 1969 en L'Hôtel (en), hotel situado na rúa rue deas Beaux Arts, en [[París (fotografía de Pepe Fernández). Borges manifestou o seu desexo de morrer no devandito hotel, onde falecera Oscar Wilde, momento no que o nome do establecemento era Hôtel d'Alsace.]] Coa colaboración de María Esther Vázquez publicou Introducción a la literatura inglesa en 1965 e Literaturas germánicas medievales en 1966. Ao ano seguinte editouse Introducción a la literatura norteamericana, escrito en colaboración con Esther Zemborain e Crónicas de Bustos Domecq, con Bioy Casares. Editáronse, ademais, as súas milongas e tangos no libro Para las seis cuerdas, ilustrado por Héctor Basaldúa, e o seu conto La intrusa. esquerda|miniatura|Borges co presidente Dr. [[Arturo Umberto Illia]] O 21 de setembro de 1967 Borges, de 68 anos, casou pola igrexa con Elsa Astete Millán, viúva de 57 anos. Durante os primeiros tempos, a parella viviu na casa del, compartindo os seus días con Leonor Acevedo. No recordo de Elsa a nai do escritor non interveu para prexudicar a relación. Con todo, segundo os amigos de Borges, os celos de Dona Leonor eran terribles. Uns meses despois do casamento, a parella mudouse a un departamento, onde fixeron por primeira vez a experiencia de vivir xuntos e sós, e alí a rivalidade entre a súa esposa e a súa nai cobrou maior virulencia e o escritor tivo que empezar a visitar ás agachadas a Leonor. Esa experiencia, ademais, levaría á parella a enfrontarse definitivamente a realidade: a convivencia era intolerable. Nunha entrevista publicada en 1993, Elsa admitiu que non foi feliz xunto a Borges: «Era introvertido, calado e pouco cariñoso. Era etéreo, imprevisible. Non vivía nun mundo real». O matrimonio durou ata outubro de 1970.