cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As Raíñas de Amarna
Devanceiros de Tiya
Tiya era probablemente da cidade de Ajmin (Akhmin), onde o seu pai era o principal profeta do deus local Min (da fecundidade) e superintendente do gando do templo. Esta foi a última das posicións oficiais detentas polo pai da futura raíña, unha vez que se retirou das súas principais responsabilidades como comandante de carros e señor dos cabalos, posicións que exerceu durante o reinado do rei Tutmosis IV (pai de Amenofis III e avó de Akhenatón).
A Grande Esposa Real de Amenofis III
Tiya foi a gran esposa real de Amenofis III, sobreviviu moitos anos ao rei para ver gobernar ao seu sucesor e as evidencias apuntan a que tiña unha residencia en Amarna (Akhenatón), onde foi enterrada á súa morte, sendo trasladados os seus restos a Tebas cando a restauración foi establecida durante o reinado de Tutankhamón. De feito, de todas as esposas reais do faraón Amenofis III que chegaron a ser coñecidas nos nosos días grazas ás evidencias que sobreviven: Gilukhepa (filla do Suttharna II rei de Mitanni), Tadukhepa (outra princesa do reino de Mitanni) e Sitamón, filla mesma do faraón Amenofis, de todas elas, é Tiya quen nos relevos, esculturas e diversas representacións é mostrada con todos os títulos de gran esposa real, como os seus atributos.
O seu rol no período de Amarna
Nun esforzo desesperado para controlar o poder que se lle estaba indo das mans, Nefertiti apela un reino estranxeiro para reforzar a súa posición interna. Prontamente logo da morte do príncipe hitita Zannanza, desaparece Nefertiti probablemente morrendo.
Ocaso e morte de "A Bela que chegou"
A falta de datos concretos e a destrución masiva de todo o que teña que ver coa herexía de Amarna dificultan excesivamente coñecer como terminaron os protagonistas principais do período dominado pola adoración de Atón. Basicamente sostivéronse distintas hipóteses para explicar o fin de Nefertiti.
Morte de Nefertiti
Finalmente unha proba a favor desta hipótese baséase nun ushebti atopada coa inscrición: "A Herdeira, alta e poderosa no palacio, confidente do señor do Alto e Baixo Exipto Neferjeperura Uaenra, o fillo de Ra, Akhenaton, a Gran esposa Real Neferneferuatón Nefertiti". Esta inscrición confirma que a figura foi confeccionada para Nefertiti e non para o seu esposo. Este obxecto era usualmente feito durante o período de embalsamamento "a posteriori" da morte da persoa; e a imaxe da figura é dunha raíña cos cetros reais e non dun gobernante en co-regencia. Esta evidencia apunta a que Nefertiti tivo que morrer ao redor do ano 14º do reinado de Akhenaton, en todo caso non lle sobreviviu.
Kiya "hemet mererty aat" a Amada Grande Esposa
Os rastros de Kiya son difusos de seguir, basicamente por dous motivos: por ser parte da "herexía de Amarna" e maldicións á súa memoria deliberadamente executado quizais como parte das rifas internas tan habituais na corte. Todas as suposicións apuntan a que a súa elevación do anonimato débese ao dar a luz a un herdeiro home de Akhenaton.
Guillermo Márquez Cruz
Traxectoria
Dende 1991 é profesor na Universidade de Santiago de Compostela, primeiro como profesor titular interino no Departamento de Socioloxía e Ciencia Política da Administración, a continuación profesor titular numerario ata o ano 2006, e logo catedrático adscrito ao Departamento de Ciencia Política e da Administración a partir de 2006.
Henrique IV de Bar
Traxectoria
En 1344, o rei de Inglaterra ameazou con acabar coa tregua con Francia, e o rei dese país enviou unha embaixada, composta por Xoán, duque de Normandía, o seu herdeiro, Eudes IV de Borgoña e Henrique IV de Bar, primo do rei de Inglaterra, ao papa Clemente VI para que este impuxese unha nova tregua. Unha epidemia obrigounos a abandonar a cidade de Aviñón e a embaixada dirixiuse a Tolosa. Henrique IV contraeu unha enfermidade, deixou aos seus compañeiros en xullo e regresou a Vincennes en outubro. A enfermidade acabou coa súa vida e morreu o 24 de decembro de 1344.
Cuthred de Kent
Traxectoria
Cuthred puido ter dous fillos chamados Cyneberht e Coenwald.
Vilaquinte, Cervantes
San Breixo de Vilaquinte é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 43 habitantes (24 homes e 19 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 53 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 31 habitantes, sendo 20 homes e 11 mulleres.
Cicloide
A cicloide é ademais a solución ó problema da braquistócrona (i.e. a curva de descenso máis rápido entre dous puntos en diferente vertical baixo gravidade) e o problema relacionado co anterior da isócrona ou tautócrona (i.e. curva coa propiedade de que o tempo de descenso dun obxecto esvarando sen rozamento non depende da posición inicial na mesma).
Emilia Docet
Modelo e deportista
Filla de Francisco Docet, galego, e Emilia Ríos Renjifo, peruana, quen tiveron seis fillos. Estaba emparentada coa familia de Xosé Núñez Búa, fundador do Partido Galeguista. Estudou para perito mercantil en Vigo, e traballou no Laboratorio Miguel Servet. Destacou na natación durante a Segunda República Española como membro do Club Marítimo de Vigo. miniatura|300px|1933, Ourense. Banquete galeguista homenaxe a Emilia Docet e a [[Manuel Luís Acuña. Na foto, entre outros: Vicente Risco, Ramiro Isla Couto, Leuter González, Álvaro Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán Luís Ramos Colemán e Manuel Peña Rei.]] Presentouse a Miss España en 1933, nunha edición que patrocinaba o xornal Ahora. O 14 de febreiro dese ano gañou a final do concurso en Madrid. Meses máis tarde presentouse a Miss Europa, que se celebraba tamén en Madrid, fronte a outras trece modelos europeas, e quedou como dama de honor. O triunfo foi para a rusa Tatiana Maslova. Posteriormente foi modelo das galletas Pitusín, da empresa La Peninsular, que se fabricaban en Tui.
Cicloide
Tipos de cicloides e Curvas relacionadas
O espirógrafo clásico constrúe hipotrocoides e epitrocoides.
Praia da Areosa
A praia de Areosa está situada no termo parroquial de Piñeira, no concello de Ribadeo.
Vulcanoloxía
Características
Un dos principais obxectivos aplicados da vulcanoloxía é a previsión das erupcións e dos seus efectos, para a preparación de planos de emerxencia e, sempre que for posíbel, aviso ás poboacións da posibilidade de erupcións.
Eridu
Historia
Na mitoloxía sumeria Eridu foi a casa do deus Enki, o homólogo sumerio do deus da auga Ea. Como todos os deuses sumerios e babilónicos, Enki/Ea comezou como un deus local, quen veu compartir, segundo a cosmoloxía posterior, xunto con Anu e Enlil, o goberno do cosmos. O seu reino foron as augas que rodearon o mundo e permanecían debaixo del.
Escudo de Redondela
Historia
Os primeiros vestixios do escudo datan do ano 1700, na fachada dunha vivenda na rúa Isidoro Queimaliños. Tamén na bóveda da Igrexa de Santiago de Redondela pódese observar a representación gráfica do tradicional escudo.
Laureano Blanco Rodríguez
Laureano Blanco Rodríguez, finado en Lalín en 1913, foi un político e xornalista galego.
Augas territoriais
miniatura|300px|as zonas marítimas de acordo á Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar.
Zona económica exclusiva
Unha zona económica exclusiva esténdese desde a liña de base ata un máximo de 200 mn, polo tanto inclúe a zona contigua. Unha nación costeira ten o control de todos os recursos económicos dentro da súa zona económica exclusiva, incluída a pesca, minería, explotación de petróleo e calquera contaminación destes recursos. Non obstante, non pode prohibir o paso nin o merodeo por riba, sobre ou por debaixo da superficie do mar, sempre que cumpran coas leis e regulamentos adoptados polo Estado ribereño de conformidade coas disposicións da Convención da ONU, dentro da parte da súa zona económica exclusiva máis alá do seu mar territorial. Antes da Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar de 1982, as nacións costeiras ampliaran arbitrariamente as súas augas territoriales nun esforzo para controlar as actividades que agora están reguladas pola zona económica exclusiva, como a explotación petroleira offshore ou os dereitos de pesca (véxase Guerra do bacallau). De feito, a zona económica exclusiva aínda é popularmente, aínda que erróneamente, chamada augas territoriales dunha nación costeira.
Socioloxía do dereito
Campo de investigación dos factores sociais que inciden na organización, estrutura, desenvolvemento e concepción do dereito e do estado. Evolucionou como área específica no século XX, de forma paralela á denominada teoría do dereito, segundo as distintas tradicións intelectuais. No ámbito continental, a socioloxía do dereito ou socioloxía xurídica, foi concibida coma unha disciplina independente. No ámbito anglosaxón, pola contra, recibe a denominación "Law & Society" ou "Sociolegal Studies", e foi desenvolvida sen pretensión de unidade metodolóxica en múltiplos estudos empíricos.
Sociólogos do dereito recoñecidos
Esta disciplina estase expandindo e collendo forza nos últimos anos en América Latina. Algúns sociólogos do dereito latinoamericanos de gran renome son Felipe Fucito, Roberto Gargarella, Eliane Junqueira, Wanda de Lemos Capeller, Carlos María Cárcova, Oscar Correas, Manuel Jacques, Mauricio García Villegas, Rodrigo Uprimny, Arthur Max e César Rodríguez Garavito, Camilo Borrero García; recentemente o nome de Simón Moreno destacou como expoñente nas relacións de poder weberianas dentro da socioloxía "primípara" con postulados sobre a procrastinación e a sexualidade, isto mesturouse na práctica coa axuda das estudantes da facultade de medicina e odontoloxía, da educación pública latinoamericana.
Estevesiños, Estevesiños, Monterrei
Núcleo tradicional
Está composto basicamente por catro barrios compactos e pechados, recoñecidos como barrios con topónimo diferenciado (A Tapia, Vilanova) e que se atopan afastados os uns dos outros, arredor dos cruces de camiños que baixan da serra ou ben arredor de pequenos equipamentos de aproveitamento comunal. Non chegan a acadar o grao de ligazón que teñen os barrios de Vences nin a desenvolver tecidos tan completos. Cada un destes barrios distribúese arredor dun curral interior que en orixe semella ter función agrícola. Certos equipamentos colectivos, como o forno, son comúns a todos os barrios.
Seattle
Fundación
En principio nun promontorio que coa marea alta quedaba illado, cun peirao (Yesler) no norte e arrodeado de interminables bosques, a industria da madeira foi a que deu pulo ó primeiro crecemento. Pronto os lotes foron vendidos e recheado o terreo intermareal iniciando un proceso de ganancia de terreos á baía que será constante no futuro.
Miolo
O termo miolo pódese referir a:
José Moldes Castro
José Moldes Castro coñecido como José de Moldes, nado en Porráns (Barro) en 1915 e finado no mesmo lugar o 4 de decembro de 1987, foi un inventor galego, creador do primeiro automóbil deseñado e construído en Galicia.
Traxectoria
Deseñou en 1949, e construíu, en 1950, o primeiro automóbil en Galicia, bautizado como El Coso que circulou pola provincia de Pontevedra durante máis de tres anos, ata que en 1953 foi retirado da circulación por orde do Xefe de Obras Públicas. A escritora Emma Tilves Pazos recolleu testemuña:
Xunto co catalán Eusebio Cortes Cherto, que construíu os seus coches entre 1946 e 1950, Moldes foi, entre 1949 e 1953, un dos pioneiros que mobilizaron o seu enxeño ante a práctica ausencia dunha industria española do automóbil durante a primeira etapa de autarquía da posguerra.
Vida persoal
Casou con Nélida Fontán Rodríguez, tataraneta de Domingo Fontán, e foi pai de Carlos e Francisco Javier Moldes Fontán e avó de Diego Moldes.
Peniche
Amais como antropónimo e apelido pode referirse a:
Pleura (anatomía)
Cavidade pleural e líquido pleural
Ambas as pleuras únense a nivel do hilio formando unha cavidade virtual, a cavidade pleural, que contén normalmente unha pequena cantidade de serosidade, denominada líquido pleural. O volume normal de líquido pleural contido nesta cavidade é de 0,1 a 0,2 ml/kg de peso corporal. Este líquido facilita os movementos de escorregamento indispensábeis para a respiración.
Jean-Jacques Rousseau
Traxectoria
A familia Rousseau procedía de hugonotes franceses e istalouse en Xenebra uns cen anos antes de que Isaac Rousseau (Xenebra, 1672-Nyon, 1747) e Suzanne Bernard (Xenebra, 1673-1712), filla do calvinista Jacques Bernard, tivesen a Jean-Jacques. Nove días despois de dar a luz, Suzanne faleceu e o pequeno Rousseau considerou os seus tíos paternos como os seus segundos pais, debido a que desde moi pequeno pasou moito tempo con eles e foron os que o coidaron.
Sarras
Sarras pode referirse a:
Vanua Levu
Demografía e actividades económicas
miniatura|250px | esquerda| Transbordador e autobús no porto de Nabouwalu Os principais centros de poboación da illa son as cidades de Labasa, a maior, no norte, e Savusavu, situado aos pés da península. Labasa, cunha poboación de case 25.000 habitantes no censo de 1996, ten unha gran comunidade india, e é un importante centro da industria azucreira de Fidxi. Savusavu é máis pequeno, cunha poboación de pouco menos de 5.000, pero é un popular centro de turismo, grazas aos seus servizos de barcos e para a práctica do mergullo. A principal industria da illa é a produción de cana de azucre, sobre todo no norte. A copra é tamén un cultivo importante. Por último o turismo estase convertendo nunha industria importante en Vanua Levu.
Jesús Simal Lozano
Publicacións
Entre os seus principais traballos pódense citar:
Corda (instrumento)
Núcleo
A maior parte dos músicos de corda intérpretes de jazz ou folk prefiren interiores de aceiro para as súas cordas pola súa resposta máis rápida, o seu baixo custo e a súa estabilidade na afinación mentres que a maioría dos intérpretes de música clásica prefiren materias sintéticas polos seus ricos harmónicos e o seu timbre cálido.
Cabo Ortegal
Cabo Ortegal.|miniatura
Flora e fauna
Durante a primavera, as repisas e fendas dos cantís son ocupadas por centos de gaivotas patiamarelas, e en moito menor número por outras especies como a choia biquivermella, o paíño común, o merlo azul o corvo mariño cristado ou o falcón peregrino.
Basomatóforos
miniatura|260px|Lámina de varias especies do xénero [[Lymnaea, o tipo da familia dos limnaeidos.]] A dos basomatóforos (Basommatophora) é, nas clasificacións clásicas, unha orde de moluscos gasterópodos da subclase dos prosobranquios.
Vilasante, Cervantes
Patrimonio
No lugar do Fabal está o castro da Penatallada, situado na leira de Reboleira dos Señores, tamén chamada Reboleira da Penatallada. O castro foi cristianizado coa construción da capela de Santa Catalina, actualmente en ruínas. O poboado castrexo conserva as murallas e foxos, e un gran corte na pena que lle dá nome.
Na mesma aldea está o pazo dos Señores do Fabal, fundado no século XVI polos Santín de Neira. Ten unha capela de San Bartolomeu construída en 1726 co panteón familiar.
Aneis de Xúpiter
Espectros e distribución do tamaño das partículas
miniatura|300px|dereita|Imaxe do anel principal obtida pola sonda [[Galileo (misión espacial)|Galileo con iluminación frontal. O oco de Metis é claramente visible.]] Os espectros do anel principal obtidos polo telescopio espacial Hubble, o telescopio Keck e polas sondas Galileo e Cassini mostraron que as partículas que o forman son vermellas, cun albedo maior a maiores lonxitudes de onda. Os espectros existentes cobren o rango de 0,5 a 2,5 μm. Non se atoparon características espectrais que permitan identificar compostos químicos concretos, aínda que as observacións da Cassini mostraron evidencias na banda de absorción preto de 0,8 μm e 2,2 μm. Os espectros do anel principal son moi similares aos dos satélites Adrastea e Amaltea.
onde n(r) dr é o número de partículas con radio entre r e r dr e A é un parámetro normalizador elixido para que concorde co fluxo total de luz desde o anel. O parámetro q é 2,0 ± 0,2 para partículas con r menor que 15 ± 0,3 μm, e 5,0 ± 1,0 para partículas con r maior que 15 ± 0,3 μm.
Anel difuso de Tebe
O anel difuso de Tebe é o máis débil dos aneis xovianos. Parece ser unha estrutura de sección rectangular que se estende desde a órbita de Tebe a 226.000 km do centro de Xúpiter, 3,11 RX ata aproximadamente 129.000 km, 1,80 RX. O seu bordo interior non está definido, igualmente polo maior brillo relativo dos aneis principal e halo que dificulta as observacións. O espesor do anel é de aproximadamente 8.400 km preto da órbita de Tebe e decrece lixeiramente en dirección ao planeta. O anel de Tebe é, do mesmo xeito que o de Amaltea, máis brillante nos bordos superior e inferior e crece o seu brillo en dirección Xúpiter. O bordo exterior do anel non está ben definido estendéndose durante 15.000 km. Hai unha continuación dificilmente observable que se estende ata os 280.000 km, 3,75 RX chamada Extensión de Tebe. En imaxes con iluminación frontal o anel é tres veces máis débil que o anel difuso de Amaltea. Con iluminación traseira, en imaxes obtidas polo telescopio Keck, o anel mostra un pico de brillo xusto no interior da órbita de Tebe. En 2002 e 2003 o contador de partículas da sonda Galileo detectou partículas do tamaño entre 0,2 e 5 μm (similares resultados aos do anel de Amaltea), confirmando os resultados das análises das imaxes.
John Kay
miniatura|250px|dereita|Estrela de John Kay na [[Paseo da fama do Canadá. ]]
Imperio Otomán
O Imperio otomán comezou sendo un máis dos pequenos estados turcos que xurdiron na Asia Menor durante a decadencia do Imperio turco selxúcida. Os turcos otománs foron controlando paulatinamente aos demais estados turcos, sobreviviron ás invasións mongolas e baixo o reinado de Mehmed II (1451-1481) acabaron co que quedaba do Imperio bizantino. A primeira fase da expansión otomá tivo lugar baixo o goberno de Osman I (1288-1326) e seguiu nos reinados de Orhan I, Murad I e Bayezid I, a expensas dos territorios do Imperio bizantino, Bulgaria e Serbia. Bursa caeu baixo o seu dominio en 1326 e Adrianópole en 1361. As vitorias otomás nos Balcáns alertaron a Europa Occidental sobre o perigo que este Imperio representaba e foron o motivo central da organización da cruzada de Sexismundo de Hungría. O sitio que puxeron os otománs a Constantinopla foi roto grazas a Tamerlán, caudillo dos mongois, quen tomou prisioneiro a Bayezid I en 1402, pero o control mongol sobre os otománs durou moi pouco. Finalmente, o Imperio otomán logrou conquistar Constantinopla en 1453.
Expansión e primeiras vitorias
Para defender a Europa da ameaza otomá, o papa proclamou unha bula chamando dun modo formal á cruzada cara a 1366, que foi un fracaso en «a ruta dos serbios». Os otománs seguiron a política islámica tradicional de tolerancia cara aos dhimmis, ou «xente do libro», que tiñan dereito de protección sobre as súas vidas, propiedades e crenzas relixiosas sempre que aceptasen un goberno musulmán e pagasen os tributos (cizye) que lles eximían do servizo militar. Por iso non se fixo ningún esforzo para a conversión en masa da poboación. Durante o seu reinado tamén se creou o corpo dos xanízaros, unha peza clave no desenvolvemento posterior do imperio.
Enfrontamentos contra Hungría
Posteriormente, iniciaron unha serie de campañas militares que puxeron a totalidade dos Balcáns baixo o seu control, en particular despois da derrota dos cabaleiros cruzados na batalla de Nicópolis de 1396, esta batalla esta considerada como a última cruzada a grande escala da Idade Media, non conseguiu deter o avance dos victoriosos turcos otománs. Ao pouco tempo, os nobres húngaros aínda descontentos alzáronse contra Sexismundo en 1401 e en 1403, sendo derrotados en ambas as ocasións. Tras vencelos, Sexismundo continuou no poder durante os corenta anos seguintes sen ningunha clase de obstáculo sucesorio, contendo os ataques turcos otománs, que xa realizaban incursións en territorio magiar.
Historia de Rusia
miniatura|200px|Monumento [[Milenario de Rusia, na cidade de Nóvgorod, obra de Mikhaíl Mikeshin e Víktor Hartmann (1862).]] A historia de Rusia empeza coa chegada dos eslavos orientais, o grupo étnico do que posteriormente derivarían os rusos, ucraínos e belarusos.
Primeiros eslavos orientais
miniatura|300x300px|Expansión das linguas eslavas. Os antepasados dos rusos foron as tribos eslavas, cuxo orixe inicial sitúase, pensan algúns expertos, nas áreas boscosas das marismas do Pripet (entre Polonia, Belarús e Ucraína). Estes estendéronse cara ao leste, mesturándose con algunhas tribos de orixe ugro-finés, e cara ao sueste, entre o río Don e os Cárpatos, rexión despoboada trala época de Atila, e cuxa costa sur, no que hoxe é Ucraína, o reino do Bósforo mantivera un amplo contacto coas culturas clásicas grecorromanas.
En Oriente: Xazaria e Bulgaria do Volga
Os xázaros foron un pobo turco que habitou as estepas do baixo Volga entre os séculos VIII e IX. Moitas tribos eslavas orientais pagaron tributo aos xázaros. O seu dominio empezou a decaer, con todo, a finais deste período, cando Oleg, un guerreiro varego, se trasladou ao sur desde Nóvgorod para expulsar aos xázaros de Kíiv e fundar a Rus (ou principado) de Kíiv ao redor do ano 880. Invasores de procedencia eslava e turca precipitaron a caída final do goberno xázaro sobre o século X.
En occidente: os viquingos e o Principado de Kíiv
Entre os últimos logros da Rus atópase a introdución da variante eslava do culto ortodoxo, profundando aínda máis a síntese de culturas bizantina e eslava que definiría á rusa durante os seguintes mil anos. A rexión adoptou o cristianismo en 988 no acto oficial de bautismo público dos habitantes de Kíiv polo príncipe Vladimiro I. Algúns anos máis tarde introduciuse o primeiro código de leis, o Russkaya Pravda. En diante, os príncipes de Kíiv seguirían o exemplo bizantino e manterían a Igrexa directamente dependente deles, ata en ingresos, de maneira que a Igrexa Rusa e o Estado estivesen permanentemente unidos.
Broncodilatador
Broncodilatador é o primeiro álbum de estudio da banda galega de garage punk Terbutalina, publicado en 2011.
Historia de Rusia
Iván III, o Grande
Durante o século catorce, os grandes príncipes de Moscovia empezaron a adquirir terras rusas para incrementar a poboación e a riqueza baixo o seu poder. Quen mellor puxo en práctica esta estratexia foi Iván III o Grande (1462-1505), quen estableceu os cimentos para un novo estado ruso. Contemporáneo dos Tudor e outros "novos monarcas" na Europa Occidental, Iván duplicou as terras baixo o seu mandato e proclamou a súa soberanía absoluta sobre todos os príncipes e nobres rusos. Tras negarse a pagar máis tributos aos mongois, Iván emprendeu unha serie de ataques que abriron o camiño á completa derrota da Horda de Ouro, agora dividida en diversos xanatos. Tamén impuxo a súa autoridade ás cidades de Pskov e Nóvgorod ata entón semi-independentes.
Durante o reino do seu fillo, Vasili, Rusia sufría das incursións regulares dos tártaros de Crimea e os tártaros de Kazán. As invasións máis perigosas ocorreron en 1517, 1521, 1537, 1538. A ameaza das incursións tártaras non permitía ao pobo ruso asimilar as rexións do sur co chan fértil. As decenas de miles de milicianos e os nobres protexeron os límites do sur que eran unha carga pesada para o estado e diminuían tamén o seu desenvolvemento económico e social.
Pedro o Grande
Pedro reorganizou o seu goberno seguindo os modelos occidentais, transformando Rusia nun estado absolutista. Substituíu á vella Duma boiarda (un consello de nobres) por un senado de nove membros, na práctica un consello de estado. A Rusia rural foi dividida en novas provincias e distritos. Pedro comunicou ao senado que a súa misión era recadar impostos. Como consecuencia, a recadación triplicouse durante o seu reinado. Como parte das súas reformas de goberno, a Igrexa Ortodoxa incorporouse parcialmente á estrutura administrativa do país, facéndoa na práctica unha ferramenta do Estado. Pedro aboliu o patriarcado e cambiouno por un corpo colectivo, o Sínodo Sacro, dirixido por un funcionario laico. Mentres tanto, foron eliminándose todos os vestixios do antigo autogoberno local, e Pedro proseguiu e intensificou os esforzos dos seus predecesores, exhortando á nobreza para que prestase servizos á administración.
Nicolao II e o novo movemento revolucionario
A desastrosa intervención das forzas armadas na guerra ruso-xaponesa de 1904-1905 foi un gran contratempo para o réxime tsarista e incrementou o probable potencial dun levantamento. En xaneiro de 1905, unha serie de sucesos coñecidos como "Domingo Sanguento" ocorreron cando o Pai Gapon conduciu a unha gran masa de xente ao Palacio de Inverno en San Petersburgo para presentar unha petición ao tsar. Cando o grupo chegou ao palacio, os cosacos abriron fogo sobre os alí reunidos, matando a centos de persoas. O pobo ruso chegou a tal indignación polo masacre que se declarou unha folga xeral demandando unha república democrática. Isto marcou o inicio da Revolución Rusa de 1905. Os soviets (consellos de traballadores) apareceron na maioría de cidades para dirixir a actividade revolucionaria. Rusia acabou paralizada, e o goberno, nunha situación desesperada.
Cambios na sociedade rusa
A medida que a economía rusa íase transformando, a vida social da xente sufriu cambios igualmente drásticos. Desde o comezo da revolución, o goberno intentou debilitar a dominación patriarcal da familia. O divorcio non requiriría máis intervención xudicial; e para liberar totalmente á muller das responsabilidades da maternidade, o aborto foi legalizado en data tan temperá como 1920. Como efecto colateral, a emancipación das mulleres incrementou a masa laboral. Animábase ás mozas a asegurarse unha educación e a labrarse unha traxectoria na fábrica ou na oficina. Dispuxéronse garderías comunais para o coidado dos nenos pequenos e fixéronse esforzos para cambiar o centro da vida social da xente desde o fogar aos grupos educativos e de recreo, os clubs soviéticos.
Os primeiros anos de Stalin: industrialización e colectivización
miniatura|Lev Trotski en 1917. Os anos entre 1929 e 1939 comprenden unha década turbulenta na historia rusa, un período de industrialización masiva e loitas internas ao establecer Iosif Stalin control case total sobre a sociedade rusa, ostentando un poder sen restricións descoñecido ata para os tsares máis ambiciosos. Tras a morte de Lenin, Stalin loitou con outras faccións rivais do Politburó, especialmente Lev Trotski, polo liderado da Unión Soviética. En 1928, cos trotskistas exiliados ou expulsados do poder, Stalin foi capaz de pór en práctica un programa radical de industrialización.
En 1928 Stalin propuxo o primeiro Plan Quinquenal. Abolida a NPE, foi o primeiro duns plans dirixidos á rápida acumulación de capital mediante a creación de vastos complexos de industria pesada, a colectivización da agricultura, e a manufactura restrinxida de bens de consumo. Coa implantación do plan, por primeira vez na historia un goberno controlaba toda a actividade económica. Mentres nos países capitalistas as fábricas e as minas atopábanse inactivas ou funcionando por baixo do seu rendemento máximo durante a Gran Depresión e millóns de obreiros foron ao paro, o pobo soviético traballaba bastantes horas ao día, seis días á semana nun extenuante intento de revolucionar a estrutura económica de Rusia.
Os plans produciron uns fabulosos resultados en áreas distintas á agricultura. Rusia, baixo certos parámetros a nación máis pobre de Europa no momento da revolución bolxevique, industrializábase agora a un ritmo sen precedentes, excedendo de longo a industrialización alemá do século dezanove e a do Xapón a principios do vinte. As autoridades soviéticas declararon en 1932 un incremento da produción industrial un 334 por cento con respecto a 1914, e en 1937 un crecemento do 180 por cento sobre 1932. É máis, a supervivencia de Rusia fronte á inminente acometida nazi foi posible en parte grazas á capacidade de produción obtida con devandita industrialización.
Os anos de Khrushchev e Brezhnev
En 1964, Khrushchev foi destituído polo Comité Central do Partido Comunista, atribuíndolle unha gran cantidade de erros que incluían varios reveses soviéticos como a Crise dos Mísiles Cubanos e o Cisma Chinés-Soviético. Logo dun breve período de mandato colectivo, un veterano burócrata, Leonid Brezhnev, ocupou o lugar de Khrushchev.
Aínda que certos aparellos e outros bens foron progresivamente máis accesibles durante os anos 60 e 70, as melloras en construción e produción de alimentos non foron suficientes. A nacente cultura do consumismo e a escaseza en bens de consumo, inherentes a un sistema de prezos non regulado polo mercado, fomentou o roubo de propiedades estatais e o crecemento dun vigoroso mercado negro. Pero, en contraste co espírito revolucionario que acompañou ao nacemento da Unión Soviética, o estado de ánimo que predominaba na elite soviética ao morrer Brezhnev en 1982 era o medo ao cambio.
Cidade Vella
Cidade Vella pode referirse a:
Praia de Esteiro
Características
En canto aos servizos de atención, esta praia dispón de moi poucos, aparcadoiros a menos de 500 m, non hai duchas na praia pero si moi preto dela; en canto o servizo de limpeza, so é activo na época estival. Nesta época tamén conta con servizo de vixilancia e sinalización do mar, que diminúen ata quedar case inexistentes no inverno.
Fornas, San Salvador de Camba, Rodeiro
Fornas é un lugar da parroquia de San Salvador de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Bens, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de Bens no concello da Coruña. Bens é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 132 habitantes (63 homes e 69 mulleres), o que supón un aumento en dous habitantes en relación ao ano anterior.
Ada de Huntingdon
Ada de Escocia ou Ada de Huntingdon, nada en Huntingdon entre 1140 e 1146 e finada en 1204, foi unha princesa de Escocia e condesa dos Países Baixos.
Traxectoria
Filla de Henrique de Escocia, conde de Huntingdon e o herdeiro de David I de Escocia. O 28 de agosto de 1162 casou con Floris III de Holanda (1140 – 1190).
Presión sonora
miniatura|250px|Diagrama de presións sonoras: 1. silencio, 2. son audible, 3. presión atmosférica, 4. presión acústica instantánea
Intensidade
Nunha onda sonora, a variable complementaria coa presión sonora é a velocidade de partícula acústica. Conxuntamente determinan a intensidade acústica da onda. A intensidade sonora instantánea é o produto da presión sonora e a velocidade da partícula acústica.
Impedancia acústica
Para pequenas amplitudes, a presión sonora e a velocidade de partícula están relacionadas linearmente mediante a impedancia acústica. A impedancia acústica depende pois destas dúas características da onda así como do medio de transmisión.
Lei da distancia
Se a presión sonora p_1\,, é medida a unha distancia r_1\,, pódese calcular a presión sonora p_2\, noutra posición r_2\,,
O Toural, Cambre, Cambre
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
Esteve, Recemel, As Somozas
Esteve é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Leonor de Guzmán
Traxectoria
Leonor era unha nova viúva cando o rei Afonso XI namorouse da súa beleza. Contraera matrimonio previamente e enviuvado de Juan de Velasco e era pouco menos dun ano maior que Afonso. miniatura|Gravado de Leonor de Guzmán, a Favorita do Rei, con Fernando, o franciscano co que terminaría contraendo matrimonio. Gilbert Duprez (1806-1896) como Fernando e Rosine Stoltz (1815-1903) como Leonor de Guzmán no Acto IV da ópera; Sáelle Lle Peletier en París en 1840-1841. Na crónica do rei, descríbea así:
Grupo de teatro O Facho
Espallamento e configuración do teatro independente en Galiza
A aparición en escena do grupo teatral O Facho propiciou, xunto coa posterior fundación do Teatro o Circo, a consolidación do teatro independente no país. Posteriormente, seguindo o exemplo do Teatro O Circo –o primeiro plenamente independente de Galiza– aparecerían novas formacións dramáticas que converterían esta etapa na máis activa da historia galega teatral.
Cronoloxía da actividade do grupo de teatro
Polos meses de outubro e novembro, representouse no paraninfo da Escola de Maxisterio, O cabalo do cabaleiro, co mesmo elenco (substituído Ferreiro por M. Lorenzo) e gravouse en Radio Coruña a peza radiofónica “O santo grial”, de Nina Epton, en versión de Ramón Lugrís e nas voces de Manuel Lorenzo, Ramiro Cartelle, Fernando Porto, Chichi Paredes, Juan Mª Castro e José Manuel Vázquez.
O 2 de febreiro de 1970, no Circo de Artesáns, realizouse, dirixida por Xosé Manuel Rodríguez Pampín e Anrés Rey, a lectura de Antigona, de Jean Anouilh, en versión de Xosé L. Franco, R. Silva e Xosé M. Beiras. Leron: Enrique Lago, Ramiro Cartelle, Paula Vázquez, María Xosé Vázquez, Mª Pilar Allegue, Andrés Rey, Daniel Alonso, Xaquín Villar, Matías Cuba, Fernando Méndez, Ánxeles G. Rivas, Xosé Garrido, Rosa Quintana e Xurxo X. Montes. No Colexio Nacional Mixto Curros Enríquez, o 30 de setembro, e dirixida por Ramiro Cartelle Álvarez, realizouse a lectura escenificada das obras O Mendiño e o can morto, de Bertolt Brecht, en versión de Xosé L. Rodríguez Pardo, unha peza de teatro breve con dous personaxes tan só: un emperador e un mendigo que teñen unha conversa que contén moita filosofía moral; e Auto do prisioneiro, de Ricardo Carballo Calero, obra de carácter claramente filosófico que xira ó redor da transcendencia e o problema do home de vivir encadeado e non libre, Neste caso, un home no cárcere por orde do seu propio pai.
En 1971, Ramiro Cartelle realizou, no local social, unha serie de catro Conversas de O Facho, consistentes na lectura, con ilustracións musicais, de diversos textos da nosa literatura. O 17 de maio, Días das Letras, no instituto Da Guarda, no acto de clausura do VII Curso de idioma da Agrupación Cultural O Facho, e baixo a dirección de Ramiro Cartelle, léronse poemas de Gonzalo López Abente, facéndose tamén unha evocación biográfica do poeta muxián.
Aulerco Diablinte
Historia
Tras o inicio da conquista da Galia por Xulio César no 58 a.C., os aulercos diablintes ocupaban a parte norte do actual departamento de Mayenne. No 56 a.C. participaron na sublevación dos vénetos de Morbihan, que acabou nunha desfeita naval en torno a Port-Navalo. A Galia conquistada foi reorganizada polo emperador Augusto e as súas fronteiras interiores foron remodeladas. Naceron as civitates, correspondentes máis ou menos aos territorios dos antigos pobos, e vilas onde estaba a administración desas civitates. A civitas dos aulercos diablintes, que tiña a capital en Jublains, estendíase polo norte de Mayenne e o sur de Orne.
Fortnite: Battle Royale
Desenvolvemento
Coa popularidade do Fortnite: Battle Royale para o comezo do 2018, Epic Games separou un equipo de desenvolvemento para enfocarse nas melloras dese modo. Epic Games declarou que a súa atención a Fortnite estaba a causar que algúns das súas outros xogos visen unha cantidade de xogadores máis baixa, o que os levou a reducir os esforzos de desenvolvemento nestes xogos, particularmente Paragon. Para finais de xaneiro do 2018, Epic Games anunciou que pecharía completamente Paragon en abril dese ano, ofrecendo reembolsos a todos os xogadores. Usuarios dun foro de Reddit dedicado a Fortnite expresaron a súa preocupación de que un destino semellante podería ocorrerlle ó modo Salvar o Mundo, xa que dende o lanzamento do modo Battle Royale, este non recibiu a mesma atención en canto a recibir actualizacións e melloras.
La Chaux-de-Fonds
Xeografía
O clima é frío, condicionado pola altitude. A media das mínimas en xaneiro é de 6,4 °C baixo cero, sendo a temperatura media do mes de 2 °C baixo cero. No mes máis cálido, xullo, a media das máximas non acada os 20 °C e a media de todo o mes é de 14,3 °C. Compárense estes datos coa principal cidade francófona, Xenebra, (-1'9 °C, 0'9 °C, 25'3 °C e 19'3 °C, respectivamente). Trátase, xa que logo, dunha das cidades máis frías de todo o país, só superada por Davos.
Historia
Aínda que os vestixios arqueolóxicos da zona remóntanse ao Mesolítico, co achado dun cranio dun home de Cro-Magnon, a fundación da cidade coma tal non se produciu ata o 2 de decembro de 1656. O desenvolvemento posterior que experimentaría a cidade debeuse principalmente á creación dunha potente industria reloxeira e micromecánica, na que salientou Pierre Jacquet-Droz. Un familiar seu nado na mesma localidade, Jean Pierre Droz, foi un importante gravador e deseñador de moeda, así como desenvolvedor de novas técnicas e instrumentos de cuñaxe. Foi precisamente este feito industrial o que espertou a curiosidade de Karl Marx, quen describiu a La Chaux-de-Fonds como unha "cidade factoría" e analizou a división do traballo da industria reloxeira do Xura na súa obra Das Kapital.
Organismo modelo
miniatura|dereita|[[Escherichia coli é unha bacteria gramnegativa que é modelo de organismo bacteriano.]] miniatura|[[Drosophila melanogaster, é un dos organismos modelo máis famosos.]]
Selección dun organismo modelo
Cando os investigadores procuran un organismo para usalo nos seus estudos, buscan varios trazos. Entre estes están o tamaño axeitado, tempo de xeración, accesibilidade, doada manipulación, xenética, conservación dos mecanismos, e beneficios económicos potenciais. A medida que a bioloxía molecular comparativa se fixo máis común, algúns investigadores buscaron organismos modelo nunha maior variedade de liñaxes na árbore da vida.
Cromosoma artificial de lévedo
Usos en biotecnoloxía
1. Mapado físico.
Wilhelm Moritz Keferstein
Publicou Zoologische Beiträge gesammelt im Winter 1859/60 in Neapel und Messina... en 1861 en Leipzig.
Tudela
Toponimia
Os nomes cos que está rexistrada na documentación histórica dos anos 1119-1121, son Thudela, Totela, Tudela, Tudella, Tutela, Tutele, Tutella e Tutellam.
En éuscaro chámase Tutera. Hai outras tres Tudelas en España: Tudela de Duero, Tudela de Segre e a localidade de Tudela Veguín en Oviedo.
Museo Filatélico e Numismático da Cidade do Vaticano
Sección de Filatelia
Forman parte tamén desta sección outros obxectos como cilindros, placas e outros materiais tipográficos utilizados para a impresión dos selos, así como esbozos e proxectos dalgúns dos selos expostos nas vitrinas do museo.
Davide Salvado
Traxectoria
En 2023 lanzou o trío Permita Deus, a canda Cibrán Seixo (violín) e Antonio Casado (guitarra eléctrica).
Recibiu o premio Martín Códax na categoría de música tradicional galega en 2014 e 2017.
Juan José Ballesta
Traxectoria
Comeza a súa carreira aos nove anos como actor cun pequeno papel na serie Querido maestro, onde traballou ó lado de actores como Imanol Arias, Emma Suárez, Jesús Bonilla ou Ana Duato.
Contratiempo
Contratiempo é un filme español de 2016 dirixido por Oriol Paulo. É o segundo filme de suspense dirixido por Paulo, despois de El cuerpo (2012). O filme estreouse en España o 6 de xaneiro de 2017.
Ariano Suassuna
Traxectoria
Foi secretario de Cultura de Pernambuco (1994-1998) e secretario de Asesoramento do gobernador Eduardo Campos ata abril de 2014.
Marian Cozma
Carreira
Comezou a súa carreira profesional no seu club de formación, xogando para o Dinamo dende 2002 ata 2006, equipo co que gañou o campionato romanés na tempada 2004-2005.
Mixós, Estevesiños, Monterrei
Historia
No lugar está a igrexa de Santa María de Mixós, do século IX, con orixe probable nun primitivo cenobio fundado por San Martiño de Dumio no século VI. que pasou a depender posteriormente do mosteiro beneditino de Celanova. Actualmente é Ben de Interese Cultural.
Digimon
miniatura|150px|Unha presentación do [[Digimon Battle Online.]]
Pernambuco
Pernambuco é un estado brasileiro localizado no centro-leste da rexión Nordeste. Ten como límites os Estados de Paraíba e Ceará ao noroeste, o Océano Atlántico ao leste, Alagoas e Baía ao sur e Piauí ao oeste. Ocupa unha área de 98 281 km2 (un pouco máis grande que Hungría).
Pedro Longueira Patiño
Pedro Longueira Patiño, nado en Ferrol o 25 de novembro de 1905 e finado en México o 10 de agosto de 1983, foi un político socialista galego.
Pernambuco
Economía
A economía baséase na agricultura (cana de azucre, mandioca), gandería, na industria (alimenticia, química, metalúrxica, electrónica, téxtil) e turismo. O pau brasil, que despertou a cobiza dos europeos posibelmente ata antes da descuberta do Brasil, hoxe non ten máis importancia económica. Nos últimos anos, o turismo tamén se destaca economicamente.
Revista
miniatura Unha revista é unha publicación periódica xeralmente financiada por publicidade e/ou polos lectores, mediante subscrición ou compra de números soltos.
Historia
No transcurso do mesmo século tamén naceron os semanarios, que incluían descricións de modas e costumes, acompañadas de crítica social e moral.
Revistas de interese xeral ou de consumo
As revistas de consumo son as que consome en xeral. Estas conteñen temas de interese xeral ou específico. Entre os centos de temas específicos que pode abarcar unha revista dese tipo atópanse a computación, o deporte, a música, a cultura, a política etc.
Alfredo Kraus
Traxectoria
De nai española e pai austríaco, está considerado un dos grandes tenores líricos lixeiros da segunda metade do século XX. A súa interpretación máis coñecida foi a do personaxe Werther da ópera homónima de Jules Massenet.
EGL (linguaxe de programación)
EGL (Enterprise Generation Language) foi desenvolvida orixinalmente por IBM e agora está dispoñible como EDT (EGL Development Tools).
Gravar
Unha parte de rexistro EGL define un conxunto de elementos de datos. Neste exemplo, un rexistro co nome CustomerRecord defínese con 6 campos.
RUIHandler
O compoñente principal dunha aplicación de EU enriquecida é unha parte do controlador de EU enriquecida. Estas partes xéranse en JavaScript.
The Wolverine
Sinopse
Un Logan amnésico investiga o seu pasado no mundo do crime organizado xaponés. Vulnerable por primeira vez e desafiando os seus límites físicos e emocionais, non só se enfrontará ó letal aceiro samurai, senón que ademais manterá unha loita interna contra a súa inmortalidade.
Constantán
A súa principal característica é a súa resistividade, que é constante nunha ampla gama de temperaturas. Esta propiedade fai que se utilice en aplicacións técnicas electrotérmicas, termoeléctricas e outras, como aparellos de calefacción, até o limiar de 500°C.
A Igrexa, Recemel, As Somozas
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Don Benito
Xeografía
Don Benito, con 561,6 quilómetros cadrados, é un dos termos municipais máis extensos de España.
Himno do Brasil
Historia e características
Durante o centenario da Proclamación da Independencia, en 1922, finalmente a letra escrita polo poeta e xornalista Joaquim Osório Duque Estrada tornouse oficial. A orquestración do himno é de A. Assis Republicano e a súa instrumentación para banda é do tenente Antônio Pinto Júnior. A adaptación vocal foi feita por Alberto Nepomuceno e está prohibida a execución de calquera outros arranxos vocais ou artístico-instrumentais do himno.
Conduto deferente
miniatura|dereita|240px|Sección vertical dun [[testículo. O conduto deferente (ductus deferens) atópase etiquetado á dereita.]] Os condutos deferentes constitúen parte da anatomía masculina dalgunhas especies, incluíndo a humana. Son un par de tubos musculares rodeados de músculo liso, cada un de 35 a 45 cm aproximadamente, que conectan o epidídimo cos condutos exaculadores intermediando o percorrido do seme entre estes.
O cordón espermático está composto por tres capas ou fascias:
Carlos Jean
En solitario
No ano 2006 publica o traballo Mr Miracle, que nun principio se ía a chamar On a diet ("A dieta") e cuxo primeiro single é o tema pop "Have a Nice Day", que narra a historia dun personaxe que se converte por casualidade en superheroe e consegue salvar o mundo. Neste traballo colaboran Macaco (en "Suave"), La China Patino (Cycle) (en "Once Again"), Plastilina Mosh (en "Get Down"), Alaska (en "Nada") e Bebe (en "Tiempo", a primeira canción gravada en castelán por Carlos Jean). Este terceiro traballo abarca diferentes estilos, como funk ("She's all about cash"), pop ("Have a nice Day"), electrónica de baile ("Once Again"), hip hop ao estilo dos oitenta ou rock ("Your rap is bad", "Mr. Miracle").
Voo 5017 de Air Algérie
A aeronave
O avión era un McDonnell Douglas MD-83, matrícula EC-LTV, arrendar a Air Algérie por Swiftair para proporcionar capacidade adicional durante a tempada de verán boreal. Tiña capacidade para 167 pasaxeiros. Os motores da aeronave foron fabricados por Pratt & Whitney.
Desenvolvemento
Unha fonte de Air Algérie dixo a Agence France-Presse que «o avión non estaba lonxe da fronteira alxerina, cando se lle preguntou á tripulación a facer un desvío debido á mala visibilidade e para evitar o risco de colisión con outra aeronave na ruta Alxer-Bamako (...) perdeuse o contacto despois de que o cambio de rumbo».
Pasaxeiros
Tamén viaxaban a bordo dous funcionarios europeos de nacionalidade francesa. Ademais, familiares confirmaron a presenza dunha cidadá chilena no voo. Aínda que dentro da lista de pasaxeiros entregada pola liña aérea non figurou a nacionalidade chilena, a noticia foi contraposta máis tarde, debido á súa dobre nacionalidade francesa-chilena. Outra nacionalidade que se reportou era a estadounidense.
Causas
O ministro de exteriores alxerino, Ramtane Lamamra, explicou ante a prensa que foi «un deses movementos» (referíndose aos insurxentes do norte de Malí) o primeiro en atopar restos do avión e dar a voz de alarma e que se comprometeron a despregar todos os esforzos para acudir en socorro (dos pasaxeiros) e garantir a seguridade do lugar».
Akiba Rubinstein
Akiba Kiwelowicz Rubinstein, máis coñecido como Akiba Rubinstein, nado o 12 de decembro de 1882 en Stawiski (Polonia) e finado o 15 de marzo de 1961 en Antwerp (Bélxica), foi un xogador de xadrez de principios do século XX. A pesar de que non chegou a ser campión do mundo, as súas partidas estúdanse aínda hoxe en día e teñen unha grande influencia no xadrez actual.
Traxectoria
Tras a guerra, Rubinstein continuou sendo un gran xogador, aínda que os seus resultados non volveron ser os mesmos que no período 1907-1912. Aínda así, venceu un importante torneo en Viena en 1922, por diante do futuro campión mundial Alexander Alekhine, e foi o líder da selección polaca que venceu nas Olimpíadas de xadrez de Hamburgo en 1930. Nesta competición conseguiu a gran marca de 13 vitorias e 4 táboas. Un ano máis tarde, gañou a medalla de prata olímpica.
George Wells Beadle
Traxectoria
Os seus traballos con Tatum centráronse nas transmisións hereditarias dos caracteres bilolóxicos dos mofos, en concreto do Neurospora crassa ou mofo do pan, chegando a controlar a súa bioquímica en certa medida, modificando os seus xenes.
Lee Grant
Lyova Haskell Rosenthal, nada en Nova York o 31 de outubro de 1926 é unha actriz estadounidense coñecida como Lee Grant.
Traxectoria
En 2013 volveu ao teatro tras case trinta anos de ausencia.