cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa de Aragón
Orixes
A orixe da casa de Aragón está en Sancho III o Maior (1004-1035) que, tras un reinado esplendoroso no que obtivo gran número de territorios decidiu dividilos á súa morte entre os seus fillos. Así, en 1035, dexaría ao seu fillo Ramiro o territorio de Aragón, que pasou ao seu descendente Sancho Ramírez xa convertido en Reino.
Casa de Aragón-Pamplona
En calquera caso, esta unión propicia, a través do seu sucesor, o paso a unha nova etapa, na que os reis da casa de Aragón gobernarían conxuntamente Aragón e o Condado de Barcelona.
Casa de Aragón-Barcelona
Ao longo dsta dilatada etapa estimulouse e rematouse a reconquista, empezando polos macizos montañosos de Teruel e finalizando en Valencia en 1245.
En todo caso, a pesar do paso dos anos os catro territorios da Coroa, Aragón, Barcelona, Mallorca e Valencia, seguiron conservando as súas identidades.
Ramas menores
Con orixe na casa real xurdiron outras ramas menores da casa de Aragón, como a rama dos duques de Villahermosa e condes de Luna e a rama dos duques de Montalto.
Peregrina Quintela Estévez
Peregrina Quintela Estévez, nada en Vigo en 1960, é unha catedrática e investigadora de matemática aplicada galega, gañadora do Premio María Josefa Wonenburger Planells en 2016, concedido pola Xunta de Galicia. É directora do Instituto Tecnolóxico de Matemática Industrial (ITMATI).
Partitio terrarum imperii Romaniae
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Epicteto
Pensamento
Non será incomodado a calquera perda, pero vai dicir a nós mesmos en tal ocasión: "Eu perdín nada que me pertence, non era unha cousa miña que foi arrincado de min, pero algo que non estaba no meu poder ten me deixou". Nada alén do uso da nosa opinión é propiamente noso. Cada posesión repousa sobre a opinión. O que é para chorar e chorar? Unha opinión. O que é azar, ou unha pelexa ou unha reclamación? Todas esas cousas son opinións, comentarios fundados na ilusión de que o que non está suxeita a nosa propia escolla pode ser bo ou mal, o que non pode. Ao rexeitar esas opinións, e buscando o ben e o mal no poder de elección só, podemos alcanzar a paz do espírito en todas as condicións de vida.
Mercantilismo
O mercantilismo é o conxunto de políticas ou ideas económicas que se desenvolveron durante os séculos XVI, XVII e máis durante a primeira metade do XVIII en Europa. Caracterizouse por unha forte inxerencia do Estado na economía. Consistiu nunha serie de medidas proclives á unificación do mercado interno e tivo como finalidade a formación de Estados-nación o máis sólidos posíbel.
O mercantilismo como conxunto de ideas económicas
O mercantilismo en si non pode ser considerado como unha teoría unificada de economía. En realidade non houbo escritores mercantilistas que presentasen un esquema xeral do que sería unha economía ideal, tal e como Adam Smith faría máis adiante para a economía clásica. No seu lugar, o escritor mercantilista tendía a enfocar a súa atención nunha área específica da economía. Sería despois do período mercantilista cando os estudosos que viñeron posteriormente integrarían as diversas ideas no que chamarían mercantilismo, por exemplo Eli F. Heckscher que ve nos escritos da época á vez un sistema de poder político, un sistema de regulamentación da actividade económica, un sistema proteccionista e tamén un sistema monetario coa teoría da balanza comercial. Con todo, algúns teóricos rexeitan completamente a idea mesma dunha teoría mercantilista, argumentando que dá "unha falsa unidade a feitos dispares". O historiador do pensamento económico Mark Blaug fai notar que o mercantilismo foi cualificado co paso do tempo como "molesta equipaxe", "diversión de historiografía", e de "xigantesco globo teórico". Ata certo punto, a doutrina mercantilista en si mesma facía imposible que existise unha teoría xeral económica. Os mercantilistas vían o sistema económico como un xogo de suma cero, onde a ganancia dunha das partes supuña a perda doutra, ou seguindo a famosa máxima de Jean Bodin "non hai nada que alguén gañe que outro non perda" (Os Seis libros da República). Xa que logo, calquera sistema de políticas que beneficiasen a un grupo por definición tamén farían dano a outro ou outros, e non existía a posibilidade de que a economía fose empregada para maximizar a riqueza común, ou o ben común. Parece que os escritos dos mercantilistas fixéronse para xustificar a posteriori unha serie de prácticas, máis que para avaliar o seu impacto e determinar así o mellor modo de levalas a termo.
As consecuencias en materia de política interior das teorías mercantilistas estaban moito máis fragmentadas que os seus aspectos de política comercial. Mentres Adam Smith dicía que o mercantilismo apelaba a controis moi estritos da economía, os mercantilistas non estaban de acordo entre si. Algúns propugnaban a creación de monopolios e outras cartas patentes. Pero outros criticaban o risco de corrupción e de ineficacia de tales sistemas. Moitos mercantilistas tamén recoñecían que a instauración de cotas e de control de prezos propiciaba o mercado negro.
En España
miniatura|esquerda|180px|[[Zenón de Somodevilla y Bengoechea, marqués da Ensenada.]]
No século XVIII, a herdanza do arbitrismo trasladouse ao chamado proiectismo ilustrado con maior elevación intelectual. No reinado de Fernando VI as medidas asociadas ao Catastro de Ensenada, moi ambiciosas, non foron aplicadas con decisión. O mesmo ocorreu coas do Marqués de Esquilache con Carlos III (decreto de abolición da taxa do trigo e libre comercio de grans, 1765), que foi apartado tras o motín que leva o seu nome (1766). O final do século XVIII é o do ascenso de políticos con ideas económicas máis próximas á fisiocracia e o liberalismo económico (Campomanes e Jovellanos), destacando o proxecto de lei agraria e a liberalización do comercio americano; que tampouco conseguiron un desenvolvemento eficaz, xa na crise do Antigo Réxime.
Noutros países
O mercantilismo desenvolveuse en Europa Central e en Escandinavia tras a Guerra dos Trinta Anos (1618-1648), cando Cristina de Suecia e Cristiano IV de Dinamarca pasaron a preconizalo. Os emperadores Habsburgo interesáronse bastante polas ideas mercantilistas, pero a extensión e a relativa descentralización deste Imperio facía difícil a adopción de tales medidas. Algúns estados do Imperio adoptaron as teses mercantilistas, especialmente Prusia, que tivo baixo o mandato de Frederico o Grande a economía máis ríxida de Europa. Con esta base doutrinal Alemaña ía xestar unha escola chamada dos cameralistas" que tería influencia ata o século XIX.
Criptobránquidos
A dos criptobránquidos (Cryptobranchidae) é unha familia de anfibios da orde dos caudados ou urodelos, unha das dúas que compoñen a suborde dos criptobrancoideos. Debido ao seu gran tamaño as únicas tres especies que a compoñen son coñecidas vulgarmente como salamántigas xigantes.
Máis alá!
Características e obxectivos
“Máis alá!” critica os escritores en activo que seguían aínda o patrón marcado por Rosalía ou Curros, poetas do século anterior. Segundo o manifesto, ese seguimento epigonal por parte de autores coma Carré ou Lugrís Freire (aínda que non chega a citar nomes) xa non achega nada novo á literatura.
Calgary Flames
Os Calgary Flames son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Calgary, Alberta (Canadá). Os Flames xogan na National Hockey League (NHL), estando encadrados na Pacific Division da Conferencia Oeste. A franquía é o terceiro equipo de ligas profesionais de hóckey sobre xeo en representar a Calgary despois dos Calgary Tigers (1921–27) e os Calgary Cowboys (1975–77). Aínda que os Flames xogaron as súas tres primeiras tempadas en Calgary no Stampede Corral, dende 1984 xogan os seus partidos como local no Scotiabank Saddledome.
Inicios: Os Atlanta Flames
miniatura|left|[[Tom Lysiak celebra xunto cos seus compañeiros de equipo un gol fronte aos Colorado Rockies en 1978.]] Os Flames foron o resultado do primeiro golpe da NHL contra a recentemente creada World Hockey Association (WHA). En decembro de 1971, a NHL concedeu ás presas un equipo a Long Island, os New York Islanders. Esta circunstancia fixo que a liga precisase incluír outro equipo para equilibrar as clasificacións, polo que a NHL concedeulle un equipo a un grupo de investidores de Atlanta propietario dos Atlanta Hawks da National Basketball League (NBA), e que estaba liderado por Tom Cousins. Cousins chamou ao equipo "Flames" en lembranza ao lume que estivo a piques de destruír Atlanta durante a marcha ao mar na Guerra civil estadounidense do xeneral William Tecumseh Sherman. O equipo xogou os seus partidos como local no Omni Coliseum no centro de Atlanta.
Campións da Stanley Cup
A continuación os Flames desfixéronse dos Kings en catro partidos, antes de eliminaren os Chicago Blackhawks en cinco partidos para, deste xeito, chegaren ás finais da Stanley Cup, de novo fronte a Montreal. Desta vez, os Flames gañaron en seis partidos, sendo o último unha vitoria por 4 goles a 2 en Montreal o 25 de maio de 1989. A vitoria foi especialmente significativa xa que foi a única vez na que o equipo opoñente lles gañou aos Canadiens no xeo do Montreal Forum para gañar a Stanley Cup. Al MacInnis conseguiu o Conn Smythe Trophy como xogador máis valioso dos play-offs, mentres que o antigo capitán Lanny McDonald anunciou que se retiraba. A vitoria na Stanley Cup de 1989 outorgoulle á copropietaria dos Flames Sonia Scurfield (a viúva de Ralph) a distinción de ser a primeira (e ata 2013, a única) muller canadense en ter o seu nome gravado na copa. Tamén converteu a Norman Kwong nun dos poucos en ter o seu nome inscrito na Stanley Cup e na Grey Cup.
Novo milenio
En 2006, malia a unha notable mellora ofensiva do equipo e unha sólida tempada de 96 puntos, só foi o suficientemente boa para conseguir a oitava praza na Conferencia Oeste, na que sete equipos superaron a barreira dos 100 puntos. Nos play-offs, Calgary caeu na primeira rolda en seis partidos fronte aos primeiros clasificados da conferencia, os Red Wings. A principios da tempada seguinte, os Flames degradaron a Jim Playfair a adestrador asociado, convertendo a Mike Keenan no terceiro adestrador en xefe en tres anos. A pesar dos bos rexistros de Iginla e da sólida tempada, na que conseguiron 94 puntos, os Flames só puideron finalizar sétimos da Conferencia Oeste, caendo nos play-offs nos cuartos de final da Conferencia fronte aos campións da Pacific Division, os San Jose Sharks, en sete partidos. Na tempada 2008-09 Iginla continuou a marcar récords na franquía, mais o equipo non puido avanzar máis aló da primeira rolda dos play-offs, sendo eliminados polos Chicago Blackhawks en seis partidos, na que se convertería na súa última participación nas series ata a tempada 2014-15, marcando o inicio de cinco anos lonxe da loita pola Stanley Cup. A eliminación do equipo deu como resultado a dimisión do adestrador xefe Mike Keenan despois de dúas tempadas, que foi substituído por Brent Sutter, quen non conseguiría clasificar os Flames para os play-offs na tempada seguinte. miniatura|dereita|300px|Os Flames e os Canadiens forman para un faceoff no 2011 Heritage Classic. Na tempada 2010-11 os Flames caeran ata o posto 14 da Conferencia Oeste no paro de Nadal, o que provocou o nomeamento de Jay Feaster como director xeral interino no lugar de Sutter, facéndoo permanente na seguinte tempada. Porén, o equipo non foi quen de meterse nos play-offs.
Na tempada 2014–15, os Flames, asistidos pola elección do draft de 2013 Monahan e outra nova promesa como Johnny Gaudreau, gañaron un dos seus últimos partidos como local fronte a Los Angeles Kings para se clasificaren nos play-offs por primeira vez dende 2009, deixando fóra das series os Kings, vixentes campións da Stanley Cup. Os Flames eliminaron os Vancouver Canucks en seis partidos na primeira rolda (sendo a primeira serie superada polo equipo dende 2004), mais caeron eliminados a mans dos Anaheim Ducks en cinco partidos na segunda rolda.
Na tempada 2015–16, os Flames, xunto cos outros seis equipos canadenses da NHL, non conseguiron clasificarse para os play-offs. Como resultado, en maio de 2016, o adestrador xefe Bob Hartley foi destituído. Foi substituído polo antigo adestrador asistente dos Vancouver Canucks, Glen Gulutzan.
Rivalidades
A continuación móstranse os resultados entre os enfrontamentos nos play-offs dos Flames e os Oilers, en grosa os partidos gañados polos Flames:
Flames Foundation
Os Flames son tamén socios importantes do Hospital Infantil de Alberta e da Gordon Townsend School aloxada dentro. Entre as moitas actividades nas que participan os Flames, o Wheelchair Hockey Challenge cos Townsend Tigers mantense como unha moi popular tradición tanto para os xogadores como para os nenos participantes. En 2010, os Tigers derrotaron os Flames para mudaren un récord perfecto de 27-0 dende que o reto fora instituído en 1981.
Equipamento
En 2013, os Flames introduciron unha terceira camisola nova. Esta terceira camisola ten inspiración no oeste, coas letras de Calgary en negro na parte dianteira da camisola, e ombreiros negros con puntos diante imitando a indumentaria cowboy. Este uniforme foi empregado ata a tempada 2015-16, logo da cal os terceiros uniformes empregados entre 2010 e 2013 foron empregados de novo.
Scotiabank Saddledome
Cunha capacidade para máis de 19.000 espectadores, o Scotiabank Saddledome acolle os partidos dos Flames dende 1984, dos Calgary Hitmen da Western Hockey League (WHL) e dos Calgary Roughnecks da National Lacrosse League (NLL) dende 2001. Datos de asistencia ao Scotiabank Saddledome nos partidos dos Calgary Flames:
Capitáns
''Risebrough e McDonald foron cocapitáns na tempada 1983-84. Risebrough, McDonald e Peplinski foron tricapitáns entre 1984 e 1987. McDonald e Peplinski foron cocapitáns entre 1987 e 1989.''
Líderes históricos
O xogador que máis veces vestiu a camisola dos Calgary Flames foi Jarome Iginla, que disputou un total de 1.219 partidos coa franquía de Calgary. Iginla é tamén o líder en puntos e en goles. Estes son os dez mellores xogadores na historia da franquía en puntos, goles e asistencias. As cifras son actualizadas despois de finalizar a liga regular da NHL.
Adestradores
Ao longo da historia dos Calgary Flames un total de 15 adestradores estiveron ao cargo do equipo. Destes 15 adestradores tan só un dirixiu o equipo en dous períodos distintos, Al MacNeil, quen dirixiu o equipo nas primeiras tempadas da franquía en Calgary (e anteriormente na derradeira tempada da franquía en Atlanta) e volveu dirixir o equipo de xeito interino en 2003 en 11 partidos durante o tempo que pasou entre o cesamento de Greg Gilbert e o nomeamento de Darryl Sutter. Tres dos adestradores dos Flames desenvolveron toda a súa carreira como adestradores no equipo de Calgary: Doug Risebrough, Greg Gilbert e Jim Playfair. A única Stanley Cup da franquía conquistárona baixo a dirección de Terry Crisp.
Xogadores
miniatura|dereita|[[Lanny McDonald presenta a Jarome Iginla cun stick dourado. Os dous son os únicos xogadores en anotaren o seu gol número 500 coa camisola dos Flames.]]
Outras personalidades no Hall of Fame
O antigo adestrador "Badger" Bob Johnson uniuse a McDonald na votación de 1992, sendo elixido na categoría de "construtores". Johnson adestrou cinco tempadas os Flames entre 1982 e 1987, e as súas 193 vitorias seguen a ser un récord do equipo. Cliff Fletcher foi director xeral dos Flames dende o inicio da franquía en 1972 ata 1991. Fletcher foi introducido en 2004. En 2006, Harley Hotchkiss converteuse no terceiro "construtor" dos Flames en ser elixido. Hotchkiss foi o gobernador do equipo, e foi un dos membros do grupo empresarial orixinal que mercou e levou os Flames a Calgary en 1980. Durante moitos anos foi presidente da Xunta de Directores da NHL, durante os cales xogou un papel importante na resolución do lockout da tempada 2004-05. O socio propietario orixinal Doc Seaman foi incluído de xeito similar en 2010.
O locutor de radio dos Flames Peter Maher foi nomeado gañador do Foster Hewitt Memorial Award en 2006 polos seus anos de servizo como locutor de radio play-by-play dos Calgary Flames. Maher foi a voz da radio dos Flames dende 1981, a segunda tempada do equipo en Calgary. Puxo a súa voz en seis All-Star Games e catro finais da Stanley Cup. O adestrador dos Flames durante moito tempo Bearcat Murray foi engadido ao Hockey Hall of Fame en 2009 pola Professional Hockey Athletic Trainers Society e a Society of Professional Hockey Equipment Managers. En 2016, o ex xogador dos Flames Pat Quinn foi introducido como "construtor" no Hockey Hall of Fame.
Javier Ozores Losada
Francisco Javier Ozores Losada, X conde de Priegue, finado en Santiago de Compostela o 28 de abril de 1895, foi un político galego.
Daydream Nation
Disco 2
Live Daydream Bonus cover songs
Perisodáctilos
Clasificación
Divídense en tres familias:
Oswald de Sussex
Oswald foi un ealdorman de Sussex, conxuntamente con tres reis anteriores: Osmund, Ælfwald, e Oslac.
Anne Sexton
Anne Gray Harvey, coñecida como Anne Sexton, nada en Norton (Massachusetts) o 9 de novembro de 1928 e finada en Boston o 4 de outubro de 1974, foi unha poeta estadounidense.
Traxectoria
Peter Gabriel escribiulle a canción Mercy Street en 1986.
Año
miniatura|right|250px|Un año.
O feminino é aña, o diminutivo (moi común) é añiño. O animal tamén se coñece cos nomes de añagoto, cordeiro (sempre que non pase dun ano) e roxelo.
Carne de año
Un año pascual é a carne do año sacrificado entre os catro meses e o ano, tamén chamado simplemente de pascual. Despois da desteta, os años comezan a se alimentar aos poucos de forraxe ou gran moio. Críanse con feo e millo, orxo, sorgo e/ou trigo suplementados con vitaminas e minerais. Os años adoitan “rematárense” (medrar até a madurez) en currais de engorda, onde son alimentados con comida especialmente formulada.
Truth in Numbers?
Estrea
O filme foi estreado en xuño de 2010 durante a conferencia de Wikimanía en Gdansk, e despois en Nova York o 20 de outubro de 2010.
Leopold Fitzinger
Traxectoria
Máis tarde frecuentou a Universidade de Viena, onde seguiu os cursos de botánica de Nikolaus Joseph von Jacquin, pero interrompeu os seus estudos en 1817.
Voina i mir
Contexto
O texto padrón ruso está dividido en catro libros (quince partes) e dous epílogos, un principalmente narrativo, o outro enteiramente temático. Mentres preto da metade da novela fala estritamente respecto a personaxes ficticias, as partes finais, así como un dos dous epílogos da obra, consisten substancialmente en ensaios de non ficción sobre a natureza da guerra, o poder político e a historia. Algunhas versións abreviadas do libro removen eses ensaios totalmente, mentres outras, publicadas mesmo durante a vida do autor, simplemente os moven a un apéndice.
Adaptacións
O ano 1968 estreouse Voyna i mir, unha adapatción cinematográfica da obra por parte do director soviético Sergei Bondarchuk. O filme foi a produción máis cara da historia do cinema soviético e foi rodada en catro partes cunha duración total de 484 minutos.
Galería de imaxes do mosteiro de San Domingos de Ribadavia
Galería de imaxes do mosteiro de San Domingos de Ribadavia.
Mourisca
O topónimo galego Mourisca pode referirse a:
José María Besteiro
Traxectoria
Foi director xeral de audiovisual do Grupo Voz, e posteriormente produtor independente de series de televisión dende a súa propia compañía. Despois dirixiu os seus interese empresariais cara á distribución de contidos vía satélite, e en 2009 mercou unha parte importante do accionariado de Dreamhouse Entertainment, unha empresa de produción e distribución de contidos que posúe o canal Latele Novela, dedicado á produción e distribución de telenovelas na comunidade latina nos Estados Unidos.
Cabido de La Gomera
O seu presidente dende 1991 é Casimiro Curbelo Curbelo, da ASG.
Eru Potaka-Dewes
Traxectoria
En 1987, Potaka-Dewes foi nomeado no Parlamento Neozelandés como un activista radical, pola súa tenaz loita pola defensa dos dereitos dos maorís. En 1991 estableceu a Aotearoa-NZ Action Committee's Alternative Immigration Office (ANZAC), (Alternativa Aotearoa-Nova Zelandia Comité de Acción da Oficina de Inmigración) para actuar como un "centro de inmigración maorí" para a solidariedade dos pobos indíxenas.
Mártires de Sofán
Coñécese como as mártires de Sofán ás catro labregas abatidas a tiros por axentes de Garda Civil na parroquia de Sofán do concello de Carballo, o 16 de febreiro de 1919.
Semente de xirasol
Valor nutritivo
thumb|Sementes: aquenios sen casca. thumb|Sementes torradas con sal.
As pebidas de xirasol son un alimento hipergraxo, moi rico en minerais e con algunhas vitaminas. Conteñen por cada 100 g de produto, 49,57 g de lípidos, 8,76 g de glícidos e 22,78 g de proteínas. Teñen unha porcentaxe de materia seca de 92,53%, de extracto etéreo de 32,65%, de fibra crúa de 26,61%, de cinzas de 3,72% e de extracto libre de nitróxeno de 16,08%. O seu valor enerxético por cada 100 g es de 570 kcal ou 2.390 kJ. En canto á súa composición en vitaminas e minerais (por cada 100 g de produto) destacan, polo seu alto contido, o fósforo, con 705 mg; o magnesio, con 354 mg; e maila vitamina E, con 4,5 mg.
Momento de inercia
Cálculo
Para un corpo ríxido, podemos transformar esa sumatoria nunha integral, integrando para todo o volume V\,\! do corpo o produto da masa m\,\! en cada punto polo cadrado da distancia r\,\! até o eixo de rotación:
Teorema de Steiner ou teorema dos eixes paralelos
O teorema de Steiner (denominado así en honor a Jakob Steiner) establece que o momento de inercia con respecto a calquera eixo paralelo a un eixo que pasa polo centro de masa, é igual ao momento de inercia con respecto ao eixo que pasa polo centro de masa máis o produto da masa polo cadrado da distancia entre os dous eixos:
Live (álbum de Alice in Chains)
Live é un álbum ao vivo da banda de metal alternativo estadounidense Alice in Chains, publicado o 5 de decembro de 2000 a través do selo Columbia Records.
Cabido de El Hierro
150px|miniatura|Escudo do Cabido de El Hierro. O Cabido de El Hierro (en castelán: Cabildo de El Hierro) é o órgano de goberno da illa de El Hierro, nas Canarias. Como todos os cabidos, foi formado a partir da Lei de Cabidos de 1912, e é a forma gobernativa e administrativa propia das Illas Canarias, que cumpre dúas funcións principalmente: por unha parte, presta servizos e exerce competencias propias da Comunidade Autónoma e por outra, é a entidade local que goberna a illa.
Mosteiro dos Santos Xusto e Pastor de Toxos Outos
Historia
En 1921 o sacerdote da parroquia, con autorización do arcebispado de Compostela, vendeu os restos do claustro románico, do século XIII, ao vizconde de San Alberto, que o instalou no Pazo da Pena do Ouro, preto de Noia.
Supena, San Simón da Costa, Vilalba
Supena é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Chester Himes
Traxectoria
En 1953, seguindo o exemplo doutros escritores americanos, como Ernest Hemingway, Himes comeza a pasar longas tempadas en Francia, onde se converterá nun escritor popular, ata que en 1956, canso do racismo do seu país, se instala permanentemente en París, onde coincide cos tamén escritores afroamericanos Richard Wright e James Baldwin.
Wilfred Thesiger
Traxectoria
Naceu en Addis Abeba, daquela pertencente a Abisinia, hoxe Etiopía. O seu pai foi un diplomático da coroa británica e fíxoo educar no colexio Eton e en Oxford. Pronto volveron a África, onde se axuntou ó servizo político do Sudán e logo, durante a segunda guerra mundial loitou nas recentemente creadas SAS (Special Air Service, "Servizo aéreo especial") no norte de África. Máis tarde traballou en Arabia dentro da DLRO (Desert Locusts Research Organisation, "Organización para a investigación sobre a lagosta do deserto") e as súas viaxes abrangueron terras de Iraq, Persia (actualmente Irán), Curdistán, Abisinia (hoxe Etiopía), o Sudán, a antiga África occidental francesa, Paquistán e Kenya. Tras todas estas viaxes volveu a Inglaterra contra o ano 1990 e foi nomeado oficialmente cabaleiro da coroa británica en 1995.
Libros de viaxes
Thesiger é coñecido tamén polos seus dous libros de viaxes:
Citas
Nunca foi precisamente partidario da cultura dos Estados Unidos e chegou mesmo a dicir o seguinte:
Albert Oliver
Albert Oliver Campos, nado o 4 de xuño de 1978 en Terrasa, é un ex xogador profesional de baloncesto español. Mide 1,88 metros de altura, e xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 11 de setembro de 2020, anunciouse a fichaxe de Oliver por dous meses polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 14 de novembro de 2020, o Obradoiro anunciou a renovación do contrato de Oliver ata final de tempada. O 10 de xullo de 2021, Oliver e o Obradoiro renovaron o contrato do xogador unha tempada máis.
Charles Barkley
Philadelphia 76ers
Durante as súas oito tempadas en Filadelfia, converteuse nun dos xogadores máis populares da NBA, tendo a súa propia figura publicada pola compañía de xoguetes Kenner e tamén a súa propia liña de zapatos por Nike. Con todo, o seu xogo aberto e agresivo tamén causou problemas e polémicas, como a pelexa co pivote Bill Laimbeer de Detroit Pistons en 1990, un espectáculo que trouxo múltiples multas por parte da NBA, ou cuspir a un fan. Este último incidente debeuse a que unha parte do público constantemente insultou racialmente a Barkley durante un partido contra New Jersey Nets en marzo de 1991, polo que o xogador virouse e cuspiu por erro a unha moza. Rod Thorn, o por entón Presidente de Operacións da NBA, suspendeu a Barkley sen soldo e con 10.000 dólares de multa.
Selección dos Estados Unidos
Barkley disputou os Xogos Olímpicos en 1992 e 1996, gañando a medalla de ouro en ambos os anos como membro da selección estadounidense. En 1992 formou parte da primeira selección formada por xogadores da NBA, compartindo equipo con lendas como Michael Jordan, Magic Johnson, Larry Bird, Scottie Pippen ou Karl Malone. Ese combinado foi coñecido como Dream Team, gañando o seis partidos da clasificación para as olimpíadas e o oito do campionato. O equipo promedió 117,3 puntos por partido e gañou os encontros por unha vantaxe de 43,8 puntos. Barkley liderou ao equipo en anotación con 18 puntos por partido, ademais dun 71,1% en tiros de campo, e conseguindo a por entón mellor marca anotadora nun partido con 30 puntos ante Brasil na vitoria por 127-83. Tamén bateu a marca de porcentaxe de triplos cun 87,5%, capturou 4,1 rebotes e roubou 2,6 balóns por encontro.
Æthelberht de Sussex
Traxectoria
Sigeferth, chamado Sicgga en forma abreviada, foi o terceiro bispo de Selsey, consagrado en 733 polo arcebispo Tatwine, e era aínda bispo en 747, cando asistiu ao Sínodo de Clofesho. Descoñécese a dta da súa morte.
Outro documento sen data, no que Æðelberht é chamado Adelbertus rex Australium Saxonum (Æðelberht, rei dos saxóns meridionais), crese que é unha falsificación.
Undone - The Sweater Song
Listaxe de cancións
Promo Only Radio Single
Irmgard Flügge-Lotz
Irmgard Flügge-Lotz, nada en Hamelin (Alemaña) o 16 de xullo de 1903 e finada en Stanford o 22 de maio de 1974, foi unha matemática e enxeñeira alemá, coñecida polo seu traballo en matemática da aerodinámica, e por ser a primeira muller enxeñeira profesora na Universidade Stanford.
Traxectoria
Irmgard Lotz naceu en Alemaña. Despois de que o seu pai, Osark, xornalista, fose recrutado para servizo militar na Primeira Guerra mundial, a moza Irmgard axudou á familia exercendo de profesora. Durante algún tempo, practicamente foi ela o soporte da familia. Estudou matemáticas aplicadas na Universidade Técnica de Hannover, diplomándose en 1927. Na universidade era a miúdo a única muller da súa clase. En 1929 obtivo o doutoramento en enxeñaría cunha tese sobre teoría matemática da condución de calor en cilindros circulares.
Culex pipiens
Distribución
É común nos seguintes países: Alemaña, Arxentina, Austria, Bosnia e Hercegovina, Bulgaria, Canadá, Chipre, República Checa, Exipto, Francia, Grecia, Hungría, Irán, Irlanda, Israel, Italia, Xapón, Xordania, Corea do Sur, Letonia, Líbano, Lituania, Luxemburgo, Marrocos, Paquistán, Polonia, Portugal, Romanía, Rusia, Arabia Saudita, Eslovaquia, España, Suecia, Taxiquistán, Tunisia, Turquía, Reino Unido, Serbia, Estados Unidos, Uruguai, Países Baixos e Montenegro.
Descrición
esquerda|miniatura|Culex pipiens pipiens alimentándose dun ser humano. O tamaño do seu corpo varía dende os tres ós sete milímetros. As femias aliméntanse do sangue de paxaros e humanos, e os machos do pole, néctar e o zume das plantas.
A Agra das Breas, Santa Comba de Carnota, Carnota
A Agra das Breas, máis coñecido como As Breas, é unha entidade de poboación da parroquia de Santa Comba de Carnota, no concello coruñés de Carnota. Está despoboado.
Martinica
Antes do contacto europeo
A illa foi ocupada primeiro polos pobos arauacos dende o 100 a.C. e logo polos caribes. O pobo caribe emigrara do continente ás illas ao redor de 1201, segundo a datación do carbono nos artefactos. Foron en gran parte desprazados, exterminados e asimilados polos taínos, que residían na illa na década de 1490.
1493-1688
Como moitos dos propietarios de Martinica eran hugonotes e compartían o sufrimento baixo as severas restriccións da Revogación, comezaron a conspirar para emigraren de Martinica con moitos dos seus recentemente chegados irmáns. Moitos deles foran alentados polos seus irmáns católicos, que esperaban a partida dos herexes para apropiárense dos seus bens. En 1688 case toda a poboación protestante francesa de Martinica escapara ás colonias británicas americanas ou volveran aos países protestantes. A política decimou a poboación de Martinica e do resto das Antillas francesas e atrasou a súa colonización durante décadas. O rei francés, entón, relaxou as súas políticas nas illas e deixounas susceptibles á ocupación británica durante o século seguinte.
Birger Jarl
miniatura|Birger jarl Birger jarl ou Birger Magnusson de Bjälbo, nado en 1210 e finado en 1266, foi un gobernante sueco, fundador de Estocolmo.
Martinica
Demografía
En 2013, a poboación das principais cidades era: a capital, Fort-de-France, contaba con 84.174 habitantes (89.000 en 2008); Le Lamentin, 40.040 habitantes (39.410 en 2008) e Le Robert, 23.296 habitantes 23.903 en 2008). O 90 % dos habitantes son negros ou mulatos, e o 85 % son católicos.
Xeografía
Forma parte do arquipélago das Antillas, Martinica está situada no mar Caribe cerca do nordés da costa de Suramérica e ao redor de 700 km ao sueste da República Dominicana. Está directamente ao norte de Santa Lucía, ao noroeste de Barbados, ao sueste de Porto Rico e a República Dominicana e ao sur de Dominica.
Economía
O seu Produto interior bruto por habitante equivale á metade do de Francia metropolitana. Por iso, Martinica benefíciase dos fondos estruturais que outorga a Unión Europea ás zonas económicas menos favorecidas.
Sleeping Dogs (videoxogo)
Sleeping Dogs é un videoxogo de aventuras e acción en mundo aberto desenvolvido por United Front Games e Square Enix London. Foi lanzado por Square Enix e Bandai Namco Games para Microsoft Windows e para as consolas PlayStation 3 e Xbox 360. Ambientado na cidade de Hong Kong, a historia en modo un xogador segue a Wei Shen, un policía encuberto coa misión de infiltrase na organización Sun On Yee.
Sergio Vallejo
Época Citroën (1996-1999)
Correu a tempada 1999 de xeito íntegro co Saxo e con Mario González Tomé como copiloto, debido a que seu irmán estaba disputando o Campionato de España e o Campionato do Mundo con Manuel Muniente. Logoru dous podios no Rally da Coruña (2º) e no Rally de Avilés, e rematou como terceiro clasificado, só por detrás de Chus Puras e Luis Monzón.
Campión de España (2009)
miniatura|Vallejo co [[Porsche 997 no Rally Príncipe de Asturias de 2009.|esquerda]] A tempada 2009 comezou para os irmáns Vallejo, coa vitoria no Rally Comarca da Ulloa, primeira proba do certame galego. A continuación, xa no nacional, sufriron un abandono no Rally La Vila Joiosa por problemas de motor cando ían líderes. Venceron logo no Rally Illas Canarias e sufriron un novo abandono por avaría no Rally de Cantabria. A polémica da tempada chegou na cuarta proba, o Rally Rías Baixas, onde Vallejo foi o primeiro en cruzar a liña de meta, despois dun movido rally no que rompeu un palier do seu Porsche despois da cuarta sección e foi empurrado polo coche de Álvaro Muñiz ata o parque pechado situado no IFEVI. Uns días despois a Federación Española de Automobilismo anunciou que descualificaba a Vallejo e Muñiz e concedía a vitoria a Miguel Fuster. Finalmente tras un recurso formulado polo Nupel Rallye Team, foille revocada a exclusión, sendo esta substituída por unha penalización de 30 minutos e 3.000€ de sanción, polo que o seu posto final no rally foi o 33º.
Regreso ao Porsche (2011-2015)
Comezou 2013 cun terceiro posto no 19º Rally do Cocido, por detrás de Luis Vilariño e Iván Ares, pilotos aos que superou nas outras probas do campionato galego que disputou ese ano, Noia, San Froilán e Ribeira Sacra, logrando a vitoria nas tres. En canto ao nacional, quedou quinto en Cantabria, gañou o Rías Baixas e quedou segundo no 50º Rally Príncipe de Asturias, mentres que sufriu abandonos en Ourense e Ferrol por picada de rodada. No Rally Serra Morena picou de novo unha roda e tras substituíla e rematar a etapa foi penalizado con 20 minutos por non estar verificada a roda. Os irmáns Vallejo, afirmando que o cambio de roda contaba co permiso dos comisarios, continuaron no rally para non defraudar aos afeccionados e tras o último treito retiráronse e abandonaron o campionato, denunciando unha persecución por parte de tres comisarios, entre eles Estrella Castrillón. Ademais ese 2013 gañou o Rallysprint Valle de Omaña, o Rally do Bierzo, o Rally Lea Artibai do campionato vasco, e a Subida a Chantada en vehículos carrozados, mentres que quedou segundo no CAM Rali Festival e no Máster de Campións.
2015
En 2015 comezou cun quinto posto no Rally Villa de Adeje, despois de picar unha roda. Uns días despois sufriu un accidente no Rally Illas Canarias, quedando o Porsche gravemente danado. Con todo, foi reparado a tempo para a seguinte proba, onde Vallejo iniciou unha xeira de seis rallys consecutivos subindo ao podio (terceiro no Serra Morena e no Rías Baixas, segundo en Ourense, Ferrol e Princesa de Asturias, e vencedor no Villa de Llanes). Na última proba rompeu un palier e non puido chegar á meta, rematando a tempada como terceiro clasificado do campionato, por detrás de Fuster e Iván Ares. Ademais gañou por cuarta vez o Rallysprint Valle de Omaña, por quinta o CAM Rali Festival e quedou terceiro cun Ford Sierra RS Cosworthn na primeira edición do Rally Rías Altas Histórico, por detrás do Peugeot 306 Maxi de Manuel Senra e o Sierra Cosworth de Daniel Alonso.
A Franca
O topónimo galego A Franca pode referirse a:
Ford Motor Company
A Ford Motor Company (normalmente coñecida simplemente como Ford ou Ford's) é unha empresa multinacional estadounidense fabricante de automóbiles con base en Dearborn, Míchigan, un suburbio de Detroit nos Estados Unidos. Foi fundada o 16 de xuño de 1903 por Henry Ford en Detroit, Míchigan. A compañía vende automóbiles e vehículos comerciais baixo a marca Ford e a maioría dos coches de luxo baixo a marca Lincoln. Ford tamén posúe fabricante brasileiro de SUV, Troller, e o fabricante australiano de coches de altas prestacións FPV. No pasado produciron tamén tractores e compoñentes de automoción. Ford posúe unha participación do 2,1% na xaponesa Mazda, unha participación do 8% en Aston Martin no Reino Unido, e unha participación do 49% na chinesa Jiangling. Tamén conta cun número de empresas conxuntas, dúas na China (Changan Ford Mazda e Ford Lio Ho), unha en Tailandia (AutoAlliance Tailandia), unha en Turquía (Ford Otosan), e unha en Rusia (Ford Sollers). Cotiza na Bolsa de Valores de Nova York e é controlada pola familia Ford, aínda que teñen minoría ownership.
Rallycross
Ford competeu en rallycross co seu Ford Festa. Tanner Foust gañou o Campionato Mundial de Rallycross en 2011 e 2012, e foi finalista no Campionato Europeo de Rallycross da FIA en 2011 e 2012. Toomas Heikkinen gañou o título do Campionato Global de Rallycross en 2013 e Joni Wiman gañouno en 2014. Outros pilotos notables de Ford son Marcus Grönholm, Ken Block e Brian Deegan.
Lufthansa
Os voos de Lufthansa teñen o código IATA LH e o seu código ICAO é DLH. Os voos internacionais cara a Alemaña reciben un número impar e os procedentes de Alemaña un par. Lufthansa ten un dos programas de fidelización de clientes máis amplos, o seu nome é Miles and More.
Historia
Lufthansa comezou a operar con 19 tipos distintos de avións, pero o máis importante deles foi o Junkers F.13, o primeiro avión comercial metálico do mundo.
Foi unha aeroliña moi innovadora. Ao mes de comezar as súas operacións, o 1 de maio de 1926, realizou o primeiro servizo aéreo nocturno con pasaxe. Un Junkers G24 engalaría ás 2 da mañá con nove pasaxeiros cara a Königsberg (hoxe Kaliningrado). En 1927 iniciou o adestramento de voo instrumental dos seus pilotos, que se fixo obrigado en 1929. A súa escola de voo comezou a recibir pilotos de aeroliñas de todo o mundo para darlles adestramento. Nese tempo a Lufthansa comezou a desenvolver equipos de comunicacións aire-terra e de navegación que posibilitasen o voo ás cegas a grandes distancias.
Rutas ao Atlántico Sur
Lufthansa construíu inicialmente unha base aérea flotante, o buque Westfalen modificado en 1932 para esta tarefa. O sistema consistía en que un hidroavión se pousaba preto do barco e coa axuda dun guindastre subíano a bordo, reabastecíano e tras montalo sobre uns raís unha catapulta de aire comprimido lanzábao ao aire.
Esociformes
Etimoloxía
O nome científico Esociformes está formado pola unión dos elementos esoc- e -iformes. O primeiro está tirado da raíz do nome do xénero tipo, Esox, e o segundo é o sufixo empregado no latín científico para formar os nomes das ordes de animais.
Familias
A orde comprende na actualidade dúas familias:
Lufthansa
Refundación da compañía
A incorporación de tripulantes de voo tamén tivo dificultades. Aos alemáns aínda se lles prohibía o voo, e os ex-pilotos que se presentaron para traballar na Luftag tiñan 10 anos por riba da idade axeitada. O re-adestramento comezou en Colonia en novembro de 1953 cun curso teórico para 10 tripulantes rigorosamente seleccionados (5 pilotos e 5 enxeñeiros/operadores de radio). Posteriormente realizaron adestramentos prácticos en Inglaterra e remataron familiarizándose cos novos avións na fábrica de Convair.
Esociformes
Características
Os esócidos comprenden cinco especies de lucios que se encontran só nos lagos e ríos de máis fríos do hemisferio norte. Son peixes de aspecto moi característico, con fociños que recordan a un pico de pato, e corpos longos e tubulares. Poden chegar a medir até 1,8 m, e pesar até 35 kg. Son depredadores voraces, que comen outros peixes (incluídos outros lucios) e outros vertebrados como ras, aves e pequenos mamíferos; poden comer animais de até un terzo do seu tamaño. Os lucios son populares entre os pescadores deportivos, xa que pelexan cando son capturados e son bos como alimento.
Lufthansa
Comezo das operacións
A ruta do Atlántico Norte abriuse o 8 de xuño de 1956 co voo dun Super Constellation entre Frankfurt e Nova York. Entre os convidados a esta viaxe estaba o coronel irlandés James Fitzmaurice, quen, xunto con outros dous pioneiros da aeroliña, realizara o primeiro voo leste-oeste sobre o Atlántico Norte no ano 1928.
Formación de persoal
No ano 1957 Lufthansa realizou o seu primeiro investimento a longo prazo en persoal. A súa academia de Bremen, aberta en outubro de 1955, graduou a súa primeira promoción, que se uniu ao cadro da compañía. A principios de 1958 Lufthansa contaba con 200 pilotos, 81 enxeñeiros de voo e 30 operadores de radio. Había 19 pilotos máis en formación e 121 estudantes incorporáronse á academia de Bremen para realizaren un curso acelerado.
No mes de abril de 1957 os Super Star comezaron a facer voos diarios e sen escalas entre Alemaña e Estados Unidos. No verán a súa facturación incrementouse un 60% e só en tráfico de pasaxeiros a aeroliña ofrecía algo máis de 30 voos á semana aos Estados Unidos. No mes de xullo Lufthansa transportou ao seu viaxeiro 1 millón.
Avións de nova xeración
O desenvolvemento do A310 debeuse en gran parte a que Lufthansa se deu conta de que o A300 era un avión demasiado grande e a aeroliña suxeriulle a Airbus o deseño dun avión de fuselaxe ancha máis pequena. Inicialmente Airbus realizou sinxelamente unha versión máis curta do A300, pero esta non convenceu a Lufthansa, que quería un avión con substanciais melloras operacionais. Finalmente Airbus desenvolveu o A310, considerado o avión máis avanzado da súa época ao incorporar unha cabina de mando dixital para dous únicos tripulantes e un uso extensivo de materiais compostos. Xunto con Swissair, Lufthansa foi o primeiro cliente do A310, pedindo 25 unidades cunha opción de compra de 25 máis.
Bronocice
Conmemoracións
Preto do lugar da descuberta da famosa pota de Bronocice, foi erguido no ano 2003 o monumento "Praojcom i Archeologom" ("A prol dos Devanceiros e dos Arqueólogos"). Mentres, en Działoszyce se celebran, cada dous anos, uns coloquios sobre arqueoloxía.
Jacobo Timerman
Jacobo Timerman, nado o 6 de xaneiro de 1923 en Bar actual Ucraína e finado o 11 de novembro de 1999 en Buenos Aires, foi un xornalista arxentino que fundou as revistas Primera Plana e Confirmado e o diario La Opinión de Buenos Aires. Durante a ditadura militar denominada Proceso de Reorganización Nacional foi detido-desaparecido e torturado; a protesta xeneralizada da comunidade internacional constituíu un factor decisivo para a súa liberación e posterior exilio nos Estados Unidos.
Traxectoria
Jacobo Timerman naceu no seo dunha familia xudaísmo ucraína que fuxindo das persecucións emigrou á Arxentina en 1928, cando contaba con cinco anos, instalándose en Buenos Aires, no barrio do Once, onde residía maioritariamente a comunidade xudía.
David Hockney
O 15 de novembro de 2018 a súa obra Portrait of an artist (Pool with two figures) foi vendida na casa de poxas Christie's en Nova York por 90,3 millóns de dólares, sendo a cifra máis alta que se pagou por unha obra de arte dun artista vivo.
Jeff Fahey
Jeffrey David "Jeff" Fahey, nado o 29 de novembro de 1952 Olean, Nova York, é un actor estadounidense de cinema e televisión. Entre as súas actuacións máis detacábeis destacan o Capitán Frank Lapidus na serie de televisión da ABC Lost e como Marshal Winston MacBride en The Marshal.
Taurotragus derbianus
Características
Os Taurotragus son os máis grandes dos antílopes do mundo. Algúns autores, como Theodor Halternorth, consideran a Taurotragus derbianus conespecífica con T. oryx (ademais de considerar esta especie como pertencente ao xénero Tragelaphus).
Distribución
Esta especie unha vez habitaba nunha banda continua a través de África central, desde Gambia até o Nilo Branco.
Naruto Uzumaki
No País da Onda
A partir de entón empezan a facer misións, pero ningunha de relevancia ou dificultade real. Naruto, impaciente, pide ao terceiro Hokage que lles asigne algo máis difícil, ao cal encoméndalles unha de grao C (as anteriores eran todas de grao D). esta consiste en escoltar ao señor Tazuna, un mestre construtor de pontes, ata o País da Onda, de onde é natural. A misión, en aparencia sinxela, complícase cando un inimigo de Tazuna, o mafioso Gatō contrata a Zabuza Momochi, un perigoso ninja renegado da Aldea Oculta da Néboa, para asasinar ao construtor.
O regreso de Itachi
Jiraiya cóntalle a Naruto o motivo polo que lle perseguen, e dáse conta de que ten que facerse máis forte para protexerse a si mesmo e aos demais destes novos inimigos.
Coroa sueca
Moedas
As moedas circulan nas denominacións seguintes:
Troponina T
Patoloxías
O xene responsable da miocardiopatía dilatada encóntrase no cromosoma 1q32, que é a mesma localización do xene da troponina T cardíaca TNNT2. Defectos no xene que codifica a troponina T dan lugar a unha forma de miocardiopatía hereditaria chamada miocardiopatía hipertrófica, que é a causa máis frecuente de morte súbita cardíaca en atletas mozos. Un xene para a artrogripose distal tipo 2B (AD2B) mapouse no cromosoma 11p15.5, a mesma localización do xene TNNT3 da troponina T do músculo esquelético de contracción rápida, responsable da variabilidade clínica observada no síndrome de Freeman-Sheldon, un tipo de artrogripose.
Team America: World Police
Sinopse
Team America, unha policía mundial encargada de manter a orde e a estabilidade no mundo, decátase de que un ambicioso ditador está repartindo armas de destrución masiva ós terroristas por todo o mundo.
Donfreán, Catasós, Lalín
Neste lugar está situado o pazo de Donfreán.
Illa Redonda
Historia
120px|right|Bandeira de Redonda
Némese (estrela)
Á procura de Némese
Se Némese existe, podería ser detectada polas procuras astronómicas planificadas tales coma a Pan-STARRS ou LSST, ou proxectos semellantes no futuro. Se Némese é unha anana marrón, coma propoñen o Dr. Dan Whitmire e Albert A. Jackson IV, a próxima misión WISE (planificada para novembro do 2009) debería atopala con relativa facilidade.
Hannibal Lecter
A primeira adaptación ó cinema das novelas de Harris foi Manhunter (baseada en Red Dragon) que está protagonizada por Brian Cox como Lecter, escrito "Lecktor" no filme. En 1991, Anthony Hopkins gañou o Oscar ó mellor actor pola súa interpretación da personaxe en O silencio dos cordeiros. Retomou o papel en Hannibal en 2001 e en Red Drago en 2002.
Juan Vázquez Tenreiro
Persoal
Vázquez era o avó do presentador de televisión Jesús Vázquez.
Quelicerados
Clasificación
Subfilo Chelicerata
Guitiriz (homónimos)
O topónimo galego Guitiriz pode referirse a:
El Sardinero
Historia
En sentido amplo enténdese por El Sardinero a área da costa comprendida entre a península da Magdalena e a zona de Mataleñas, formando o abra que leva o seu nome. En sentido estrito, o centro desta área seria a praza de Italia e os arredores.
Na praza do Pañuelo (actualmente a praza de Italia) levantáronse hoteis, o casino, alamedas, casas de baño etc. El Sardinero foi comunicado por amplos paseos como o de Reina Victoria, Menéndez Pelayo ou o de Pérez Galdós co ensanche de Santander.
Ventoselos, San Simón da Costa, Vilalba
Ventoselos é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Mario Bermejo
Albacete, Almería e Xerez
Na tempada 09-10 renovou polo Xerez e desta volta regresou á máxima categoría do fútbol español. Era o debut do conxunto xerezano en categoría. O 18 de outubro de 2009 conseguiu o seu primeiro gol en Primeira, fronte ao Villarreal. Esa foi a primeira vitoria tamén do Xerez en Primeira (Xerez 2 - Villarreal 1). Con todo, finalmente o equipo xerezano descendeu e Bermejo volveu a Segunda.
Penny Vincenzi
Traxectoria
Foi a filla única de Stanley George Hannaford (finado en 1985) e Mary Blanche Hannaford, nada Hawkey (finada 1987) de New Milton, Hampshire. De nena a familia mudouse a Devon, e foi educada no Notting Hill and Ealing High School.
Violeta Chamorro
Asasinato de Pedro Joaquín
No momento do asasinato do seu esposo, o 10 de xaneiro de 1978, Violeta Barrios de Chamorro atopábase en Miami, Florida, Estados Unidos, canda súa filla Cristiana preparando a voda desta con Antonio Lacayo Oyanguren (futuro Ministro da Presidencia). Pedro Joaquín ía nun automóbil ( un Saab sueco, color café, placas MA-2C-454-1977, de dúas portas, recentemente comprado) ao seu traballo ás 8 am. Anteriormente usaba un Volkswagen Beetle branco alemán. Sobre ás 8:15 am un auto Toyota Corona Mark II, de catro portas, cor verde escura, placas MA-2D-333-1977, que o viña seguindo, púxoselle ao lado e un dos ocupantes (Silvio Peña) disparoulle 3 tiros de escopeta calibre 12 mm dende o Corona Mark II matándoo no acto.