cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda de níquel de 3 centavos de dólar estadounidense
Decaemento e final (1873-1890)
En 1911 tivo lugar unha das tres propostas para recuperar a moeda de 3 centavos, cando os alcaldes Brand Whitlock, de Toledo, Ohio, e Newton D. Baker, de Cleveland, enviaron un documento conxunto ao Congreso con esa finalidade. O ano seguinte, un comité da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes celebrou unha sesión para tratar varios proxectos de lei encamiñados a autorizar unha moeda de 3 centavos de cuproníquel e para cambiar a composición do centavo. O director da Casa da Moeda, George E. Roberts, prestou declaración e indicou que non tiña obxección ningunha para a recuperación da moeda de 3 centavos, xa que se constataba a demanda dunha moeda superior ao centavo e inferior aos 5 centavos. En 1936, o Comité Bacario do Senado chegou a tomar en consideración un destes proxectos de lei. En 1942, o Congreso concedeulle temporalmente ao secretario do Tesouro a autoridade para cambiar a composición da aliaxe de níquel das moedas existentes por mor das necesidades da segunda guerra mundial, e tamén para recuperar a moeda de 3 centavos con esa nova aliaxe, se a Casa da Moeda consideraba que a situación o requiría, mais non se tomou ningunha decisión a este respecto.
Coleccionismo
miniatura|120x120px|Espécime coa sobredata [[1887/6 (recoméndase a ampliación para unha mellor apreciación). ]] Segundo a edición de 2018 do catálogo de R. S. Yeoman A Guide Book of United States Coins, soamente as moedas datadas entre 1882 e 1887 superan a cotización de 100 dólares, nun estado de conservación baixo, o mínimo para seren coleccionables. Ás moedas das datas máis comúns asígnanselle entre 15 e 20 dólares nesa mesma condición. Este catálogo atribúelle o prezo máis alto, de 2.000 dólares, á moeda de 1877, cuñada soamente en versión proof e cunha tiraxe de só 900 exemplares. David F. Fanning, no seu artigo de 2001 dobre as moedas de 3 centavos, indica que os exemplares máis raros son relativamente accesibles en comparación coas moedas dunha tiraxe similar e de series máis populares, como é o caso do dólar Morgan.
Trindade (Masaccio)
A Trindade é un fresco realizado polo pintor italiano renacentista Masaccio. O seu título completo é a Sacra Trindade, coa Virxe, San Xoán e doantes, ou ben A Santa Trindade (en italiano, Santa Trinità). Está pintado nun dos muros laterais da igrexa de Santa María Novella de Florencia en Italia. É talvez a obra máis celebrada de Masaccio á parte dos frescos da Capela Brancacci. As opinións sobre a datación do fresco varían entre 1425 e 1428. As medidas aproximadas son 670 centímetros de altura por 317 cm. de anchura.
Torres inguxas
Arte da construción inguxa
dereita|miniatura|Torre de batalla inguxa. Figura de IP Shcheblykina de [[1928]] Os asentamentos de torres e fortalezas medievais inguxas construíronse en lugares estratéxicos como entradas de desfiladeiros, cruzamentos de ríos e camiños para controlar as vías de comunicación. Tamén se tiveron en conta as condicións naturais do terreo e a calidade do solo, evitando terras aptas para a agricultura. En xeral, construíronse sobre solo rochoso e en zonas áridas. Os asentamentos de torres inguxas tamén tiveron en conta factores de seguridade ante catástrofes naturais, como avalanchas, terremotos e inundacións, e fundáronse preto de fontes de auga potable. A estética e a orde das estruturas das torres tamén foran observadas con rigor.
Richard Felton Outcault
Biografía
Outcault comezou a súa carreira como debuxante técnico para Thomas Edison e como arte-finalista para as revistas Judge e Life. Logo tamén se uniría a New York World, que usaba as tiras de Outcault para un suplemento de cor experimental que empregaba unha soa caricatura nun panel de portada chamado "Hogan's Alley", que debutou o 5 de maio de 1895.
Nicholas Ostler
Nicholas Ostler, nado en Bath o 20 de maio de 1952, é un erudito e autor británico. Ostler estudou en Balliol College, onde se graduou en grego, latín, filosofía e economía. Posteriormente estudou baixo Noam Chomsky no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde obtivo o seu Ph.D. en lingüística e lingua sánscrita.
Universidade de Ratisbona
A Universidade de Ratisbona (en Universität Regensburg ) é unha universidade pública de investigación situada na cidade medieval de Ratisbona, Baviera, cidade catalogada como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. A universidade foi fundada o 18 de xullo de 1962 polo Landtag de Baviera da RFA como a cuarta universidade de pleno dereito de Baviera. Despois da creación en 1965, a universidade abriu oficialmente aos estudantes durante o semestre de inverno 1967-1968, inicialmente albergando facultades de Dereito e Ciencias Empresariais e Filosofía. Durante o semestre de verán de 1968 creouse a facultade de Teoloxía. Actualmente, alberga once facultades.
Operation Mincemeat
Produción
A rodaxe comezou en decembro de 2019 entre Londres e Andalucía. As localizacións inclúen unha escena de batalla na praia de Saunton en North Devon en febreiro de 2020 e unha escena en Málaga en marzo de 2021.
Universidade de Ratisbona
Investigación
Entre os principais campos de actividade destacan as Ciencias Naturais (Matemáticas, Física, Biociencias, Química e Farmacia), as Humanidades (Historia, Filoloxías) e a Medicina. A Asociación Alemá de Investigación (DFG) patrocina actualmente dous centros de investigación colaborativos (o SFB 1085 "Higher Invariants -Interactions between Arithmetic Geometry and Global Analysis" da Facultade de Matemáticas e o CRC/Transregio 55 "Hadron Physics from Lattice QCD" da Facultade de Física), catro unidades de investigación e cinco facultades de posgrao interdisciplinares. A universidade participa en máis de 30 proxectos da Unión Europea.
Vilarinho das Furnas (filme)
Sinopse
Situada ao pé da Serra Amarela, na rexión norte, entre o río Homem e a Ribeira do Eido, a aldea de Vilarinho da Furna quedou, en 1971, somerxida para sempre, debido á construción dun encoro. As augas que regaban as fértiles terras agrícolas serán o seu fin. Así, desaparecerían os hábitos tradicionais de réxime comunitario que, durante séculos, rexeron a vida da súa xente. "Vilarinho morre nas augas que o viu nacer".
Bonnie St. John
Carreira literaria
St. John escribiu seis libros: Succeeding Sane; Getting Ahead at Work Without Leaving Your Family Behind; ''Money: Fall Down? Get Up!; How Strong Women Pray; Live Your Joy; e escribiu coa súa filla adolescente, Darcy Deane, How Great Women Lead''. Xuntas, viaxaron por varios países do mundo onde coñeceron mulleres líderes, como Hillary Clinton, Condoleezza Rice, Ellen Johnson-Sirleaf, ou a directora de operacións de Facebook, Sheryl Sandberg. O seu último libro é Micro-Resilience, creado xunto co seu esposo Allen Haines.
As Casías, Vilanova de Ozcos, Vilanova de Ozcos
As Casías é un lugar da parroquia de Vilanova de Ozcos no concello de Vilanova de Ozcos que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 470 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 8 km da vila, e capital do concello, de Vilanova de Ozcos e en 2021 contaba con 1 habitante.
Impatiens balfourii
Distribución
É orixinaria do Himalaia, particularmente de Caxemira e arredores, onde medra en zonas montañosas. Foi traída a Inglaterra e outros países de Europa como planta ornamental, chegando a ser moi popular na área da área da baía de San Francisco e outros lugares dos Estados Unidos. Agora pódense atopar silvestres en Europa e ao longo da costa do Pacífico e en Wisconsin, onde se adaptou á humidade e o frío.
Encoro de Vilarinho das Furnas
Foi inaugurado o 21 de maio de 1972, cunha altura de 94 m, está situado na conca hidrográfica do río Cávado. Foi principalmente co CPE/EDP cando se popularizou o nome de Vilarinho das Furnas, cando debería ser Vilarinho da Furna. Ten un volume de 294.000, unha capacidade máxima de descarga de 280 m³/s, unha capacidade de 118 hm3, situada nunha superficie de 346 hectáreas.
Microforma
Historia
Os desenvolvementos na microfotografía seguiron nas décadas seguintes, pero foi co cambio de século cando o seu potencial de uso práctico se ampliou. En 1896, o enxeñeiro canadense Reginald A. Fessenden suxeriu que as microformas eran unha solución compacta para os materiais difíciles de manexar dos enxeñeiros pero consultados con frecuencia. Propuxo que se poderían facer até 150.000.000 de palabras para caber nunha polgada cadrada, e que un cubo dun pé podería conter 1,5 millóns de volumes.
Usos
O microfilme ten numerosas características: permite ás bibliotecas acceder a coleccións sen poñer en risco os artigos raros, fráxiles ou valiosos por roubo ou dano. É relativamente compacto, con custos de almacenamento moito menores que os documentos de papel. É unha forma arquivística relativamente estable cando se procesa e almacena adecuadamente. No entanto, a desvantaxe principal dos microformas é que a imaxe é demasiado pequena para ser lida a simple vista e require ampliación analóxica ou dixital para ser lida.
Película plana
A película plana de 105 × 148mm úsase para microimaxes de debuxos de enxeñería moi grandes. Estes poden levar un título fotografiado ou escrito ao longo dun bordo. A redución típica é duns 20, o que representa un debuxo de 2,00 × 2,80 metros. Estes filmes gárdanse como microfichas.
Microfichas
alt=Microfiche|miniatura| Un soporte con microfichas Unha microficha é unha folla de película plana, de 105 × 148 mm, o mesmo tamaño que o estándar internacional para o tamaño de papel ISO A6. Leva unha matriz de microimaxes. Todas as microfichas lense co seu texto paralelo ao lado longo da ficha. Os marcos poden ter unha orientación horizontal ou vertical. Na parte superior da ficha pódese rexistrar un título para a súa identificación visual.
Película
As primeiras microformas e microfilmes de follas cortadas (até a década de 1930) foron impresos en película de nitrato, o que supón un alto risco para as súas institucións, xa que é químicamente inestable e é un perigo de incendio. Desde finais dos anos 30 até a década de 1980, os microfilmes adoitaban imprimirse sobre unha base de acetato de celulosa, que é propensa a bágoas, síndrome do vinagre e manchas redox. A síndrome do vinagre é o resultado da descomposición química e produce "pandeo e encollemento, fraxilización e burbullas". As manchas redox son manchas amarelas ou arrubiadas de 15 a 150 micrómetros creadas por ataques oxidativos na película, e débense en gran parte a malas condicións de almacenamento.
Xeón (psicoloxía)
Os xeóns son as formas simples planas ou volumétricas (en 2D ou 3D) como cilindros, ladrillos, cuñas, conos, círculos e rectángulos correspondentes ás partes simples dun obxecto na teoría do recoñecemento por compoñentes de Biederman. A teoría propón que a entrada visual é equiparada a representacións estruturais de obxectos no cerebro. Estas representacións estruturais consisten en xeóns e as súas relacións (por exemplo, un cono de xeado podería dividirse nunha esfera situada sobre un cono). Só se supón un número modesto de xeóns (<40). Cando se combinan en diferentes relacións entre si (por exemplo, encima de, maior que, de extremo a extremo, de extremo a medio) e variación métricas grosas como a relación de aspecto e a orientación 2D, pódense xerar miles de millóns de posibles obxectos compostos dos xeóns básicos 2D e 3D. Dúas clases de identificación visual baseada na forma que non se fan a través de representacións de xeóns son as que interveñen en:
Probas experimentais da invarianza do punto de vista dos xeóns
Agora hai un apoio considerable para os principais supostos da teoría dos xeóns (véxase Teoría do recoñecemento por compoñentes). Un problema que xerou algunha discusión foi o descubrimento que os xeóns eran invariantes desde o punto de vista con pouco ou ningún custo na velocidade ou precisión de recoñecer ou coincidir un xeón a partir dunha orientación en profundidade non experimentada anteriormente. Algúns estudos informaron de custos modestos na combinación de xeóns en novas orientacións en profundidade, pero estes estudos presentaron varias carencias metodolóxicas.
A Capela, O Couto, A Cañiza
A Capela é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Choza, O Couto, A Cañiza
A Choza é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Cota, O Couto, A Cañiza
Cota é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Maria Iovleva
Carreira deportiva
Un pouco máis tarde, Iovleva viu como adestran os biatletas, e tamén quixo probarse a si mesma no tiro deportivo. Resultou que Masha tiña un verdadeiro talento para acertar a todos os obxectivos. En 2006, uniuse ao equipo paralímpico ruso, pero non foi aos Xogos Paralímpicos en Turín (Italia).
O Coto do Muíño, O Couto, A Cañiza
O Coto do Muíño é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pilar del Castillo
Traxectoria
Entre 1996 e 2000 dirixiu o Centro de Investigacións Sociolóxicas e en 2000 foi nomeada Ministra de Educación, Cultura e Deporte. Durante o seu mandato aprobáronse, entre outras, os reais decretos de ensinanzas comúns, a Lei Orgánica de Formación Profesional, a Lei Orgánica de Calidade da Educación a Lei do Cinema, a Lei do Museo do Prado e a Lei Orgánica de Universidades, que provocou as maiores manifestacións estudantís desde a transición, cun número de 100 000 estudantes e profesores protestando en todo o estado o 1 de decembro de 2001. As ampliacións do Museo do Prado e do Museo Raíña Sofía desenvolvéronse en boa parte durante a súa xestión, así como o Museo do Traxe.
Teoría do recoñecemento por compoñentes
Invarianza do punto de vista
O noso coñecemento destas propiedades significa que ao ver un obxecto ou xeón, podemos percibilo desde case calquera ángulo. Por exemplo, ao ver un ladrillo poderemos ver conxuntos horizontais de liñas paralelas e verticais e ao considerar onde se xuntan estes puntos (co-terminación) somos capaces de percibir o obxecto.
Puntos fortes da teoría
Ademais, algunhas investigacións suxiren que a capacidade de recoñecer xeóns e estruturas compostas de xeóns pode desenvolverse no cerebro a partir dos catro meses de idade, o que o converte nunha das habilidades fundamentais que os bebés usan para percibir o mundo.
Estreito de Palk
O estreito de Palk (பாக்கு நீரிணை) é un estreito entre o estado de Tamil Nadu na India e o distrito de Jaffna en Sri Lanka. Conecta o golfo de Bengala no nordés coa baía de Palk no suroeste. Cunha profundidade mínima de menos de 9,1 m, mide entre 64 e 137 km de largo e 136 km de lonxitude. Hai varios ríos que desembocan no estreito, incluído o río Vaigai de Tamil Nadu. O estreito recibe o seu nome por Robert Palk, gobernador de Madras (1755–1763) durante o período da compañía Raj.
Proposta de canle
miniatura|300px|[[Adam's Bridge, que separa a baía de Palk do golfo de Mannar]] As augas pouco profundas e os arrecifes do estreito dificultan a navegación de grandes embarcacións, aínda que os barcos pequenos e de pesca percorrérono durante séculos. A construción dunha canle de navegación a través do estreito foi proposta por primeira vez polo goberno británico da India en 1860, e numerosos comités estudaron a proposta dende entón. Un dos últimos estudos do chamado Sethusamudram Shipping Canal Project, analizou o impacto ambiental e a viabilidade e foi encargado polo goberno de Tamil Nadu en 2004.
Porén, o plan atopou oposición de varios círculos relixiosos. O poema épico Ramayana, un importante texto hindú, conta como Rama, coa axuda dun exército de vanaras, construíu unha ponte de pedras que cruzaba o mar ata Lanka para rescatar a súa esposa Sita do rei Asura Ravana. O movemento Ram Karmabhoomi, animado por unha fotografía de satélite da NASA, formou para evitar a construción da canle.
Bakhmut
Durante a invasión rusa de Ucraína de 2022, Bakhmut foi asediada polas forzas rusas e en gran parte destruída, coa maior parte da súa poboación fuxida. A partir de marzo de 2023, as forzas ucraínas seguen co control parcial da cidade, que é un epicentro de feroces loitas, mentres as forzas rusas procuran tomar o control.
Historia
Durante a Segunda Guerra Mundial, Artemivsk foi protagonista en 1942 dun masacre de soldados nazis; volveu ás mans da Unión Soviética en 1943.
Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos
As Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF ou AAF) foi o principal servzo de guerra aérea baseado en terra do Exército dos Estados Unidos e, de facto, foi o servizo aéreo dos Estados Unidos durante e inmediatamente despois da segunda guerra mundial. Creouse o 20 de xuño de 1941 como sucesoro do Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos e é o predecesor directo da Forza Aérea dos Estados Unidos, unha das actuais seis forzas armadas dos Estados Unidos. A AAF foi un compoñente do Exército que o 2 de marzo de 1942 foi dividida funcionalmente por orde executiva en tres forzas autónomas: as Forzas Terrestres do Exército, o Servizo de Subministración do Exército (que en 1943 converteuse nas Forzas de Servizo do Exército), e as Forzas Aéreas do Exército. Cada unha destas forzas tiña un comandante xeneral que reportaba directamente ao Xefe do Estado Maior do Exército.
El Peyote Asesino
El Peyote Asesino é unha banda de rock uruguaio de hip hop, rap e funk. Formouse a mediados de 1994 no barrio Villa Española de Montevideo e debutou o 28 de agosto dese ano no desaparecido pub "El perro azul". O seu estilo combina metal, funk duro e rap, bastante atípico na escena do rock uruguaio da época. A formación orixinal era L. Mental na voz, Daniel Benia no baixo, Juan Campodónico na guitarra e Roberto Rodino na batería.
1995: El Peyote Asesino
En agosto actuaron en Buenos Aires no Centro Cultural Rojas, no ciclo Molotov, xunto á banda arxentina Tintoreros. Dito ciclo foi organizado por Fabián Jara na sala Ricardo Rojas, pertencente ao circuíto universitario arxentino, onde xa actuara a banda uruguaia Buitres Después de La Una.
1998: Terraja
Terminada a gravación, a banda iniciou unha xira por boa parte de México, con bandas como Molotov, Delinquent Habits e Control Machete. Isto significou un novo desafío, ao tocaren para xente que nunca os escoitara. Con todo, a proposta de El Peyote foi ben recibida.
En outubro de 1998 tocaron na Arxentina con Cypress Hill, Molotov, Bersuit Vergarabat e Árbol, con críticas moi positivas. Ese mesmo mes volven tocar no Teatro de Verano de Montevideo, xunto con Molotov e Plátano Macho.
Madhava de Sangamagrama
Valor de π
Empregando os primeiros 21 termos para calcular unha aproximación de π, obtivo o valor correcto con 11 cifras dixitais (3,14159265359). Ás veces atribúese a Madhava o valor de 3,1415926535898, con trece cifras decimais, mais puido ser obra dun dos seus seguidores. Foron as mellores aproximacións de π dende o século V. O texto Sadratnamala parece dar un valor sorprendentemente exacto de π = 3,14159265358979324 (17 decimais). Segundo isto, R. Gupta suxeriu que este texto tamén puido ser escrito por Madhava.
Anticlinal
miniatura|Anticlinorio. Denomínsase «anticlinorio» á estrutura antiformal rexional composta por unha sucesión de anticlinais e sinclinais máis pequenos.
Etimoloxía
Procede do grego ἀντικλίνειν, antiklinein, composto do prefixo anti, 'en fronte, oposto' e do verbo klino, 'inclinar, desprazarse cara abaixo', é dicir, inclinación diverxente, porque os flancos se inclinan, buzan, en direccións opostas.
O termo anticlinal tamén se usa en botánica (para falar de inclinacións e distincións das paredes celulares) e en química (para falar da posición ou orientación de grupos químicos).
Formas de relievo propias da estrutura anticlinal
miniatura|250px|Exemplo de relevo invertido. A Gran Sabana, Venezuela. De esquerda a dereita pode verse: *Anticlinorio, formado por varias cristas dos estratos máis resistentes separados por outros máis débiles que forman as pequenas depresións intermedias. A estrutura é unha abstracción para describir o armazón que configura a dobra, pero raramente un anticlinal se axusta por completo á descrición teórica da estrutura, conservando todos os seus estratos e sen alteracións significativas neles. Soamente en casos excepcionais como ocorre coas dobras que foron [[Fósil|fosilizadas recentemente formadas e a erosión esta facéndoas aflorar agora, podemos atopar esta situación, entón dicimos que é unha dobra orixinal. Mais o normal é atopar anticlinais afectados por procesos erosivos que perderon parte dos seus materiais e mesmo puideron ser abertos, destripados, para ofrecer unha imaxe inversa da disposición estrutural.
Forma (xeometría)
En xeometría
miniatura|250x250px|Formas xeométricas en 2 dimensións: [[paralelogramo, círculo e triángulo]] miniatura|250x250px|Formas xeométricas en 3 dimensións: [[Pirámide (xeometría)|pirámide, cubo e esfera]] Unha forma xeométrica é a información xeométrica que fica cando a localización, escala, orientación e reflexión son eliminadas da descrición dun obxecto xeométrico. É dicir, o resultado de mover unha forma arredor, ampliala, xirala ou reflectila nun espello é a mesma forma que a orixinal e non unha forma distinta.
Moitas formas xeométricas bidimensionais poden definirse por un conxunto de puntos ou vértices e liñas que conectan os puntos nunha cadea pechada, así como os puntos interiores resultantes. Estas formas chámanse polígonos e inclúen triángulos, cadrados e pentágonos. Outras formas poden estar delimitadas por curvas como o círculo ou a elipse.
Propiedades
esquerda|miniatura|300x300px| As figuras que se mostran na mesma cor teñen a mesma forma unhas das outras e dise que son similares. Hai varias formas de comparar as formas de dous obxectos:
Análise de formas
As definicións matemáticas mencionadas anteriormente de forma ríxida e non ríxida xurdiron no campo da análise estatística de formas. En particular, a análise de Procrustes é unha técnica empregada para comparar formas de obxectos similares (por exemplo, ósos de diferentes animais) ou medir a deformación dun obxecto deformable. Outros métodos están deseñados para traballar con obxectos non ríxidos (curvables), por exemplo, para a recuperación de forma independente da postura (ver por exemplo Análise de formas espectrais ).
La Razón (Barcelona)
A Razón foi un xornal editado en Barcelona entre 1928 e 1938.
O Toural, O Couto, A Cañiza
O Toural é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Erna Hamburger
Premios e recoñecementos
A Fundación EPFL -WISH (Women in Science and Humanities Foundation), creada por iniciativa das mulleres docentes da EPFL, ten como obxectivo fomentar a investigación e a promoción da muller na Escola Politécnica Federal de Lausana (EPFL). Entre outras accións, a Fundación concede cada ano o Erna Hamburger Prize, que corona unha carreira feminina exemplar na ciencia.
Santa Baia, O Couto, A Cañiza
Santa Baia é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Bugatti Type 59
Historia e características
O Tipo 59 naceu como a última evolución daqueles modelos de carreiras que, especialmente na década de 1920 do século pasado, fixeron famoso a Bugatti en todo o mundo tamén no ámbito deportivo, así como pola súa a elegancia e a exclusividade dos seus modelos de estrada. Desafortunadamente, o seu destino nas carreiras non foi especialmente positivo xa que o coche, que foi precisamente o resultado da evolución dos modelos anteriores, demostrou non estar máis á altura dos seus rivais técnicos, opoñentes que a mediados dos anos 30 do século pasado foron o Alfa Romeo P3, o Auto Union Type A e o Mercedes-Benz W25, tecnoloxicamente máis avanzados.
Carreira deportiva
Xa se fixo mención á falta de competitividade do Tipo 59 fronte a adversarios moito máis avanzados e agresivos. Non obstante, houbo algunhas declaracións importantes. A carreira deportiva do Tipo 59 comezou en 1934, ano no que o coche conseguiu dúas vitorias respectivamente con René Dreyfus e Jean-Pierre Wimille, que gañaron o Gran Premio de Bélxica e o Gran Premio de Trípoli. Dúas vitorias máis foron obtidas en 1935 por Robert Benoist e Brian Lewis, mentres que de novo Wimille obtivo a única vitoria de 1936 en Deauville. Sen vitorias nos dous anos seguintes, mentres que en Montlhéry foi Wimille quen volveu triunfar co seu Tipo 59. Despois da guerra, o Tipo 59 aínda usouse en competicións raras, pero foi especialmente nunha na que conseguiu triunfar, concretamente a Copa de París o 9 de setembro de 1945, a primeira carreira celebrada despois do cesamento das hostilidades. Menos dun ano despois, é dicir, o 15 de xuño de 1946, prodúxosefoi o canto do cisne para o Tipo 59, que gañou en Cambridge con George Abecassis ao volante.
A Trovisca, O Couto, A Cañiza
A Trovisca é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Universidade do Minho
Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.
Letra do himno
''Estes anos são passagem Entre a água e o acontecer Um amor de mar e margem Na euforia de viver''
Traxe de estudante da Universidade do Minho
As cintas cámbianse oficialmente na Imposición de Insignias, pero os estudantes cambian de estado no momento en que se rexistran.
Composición de disfraces dos estudantes da UM, o "Tricornio":
Vasili Chapáiev
Biografía
O 5 de setembro de 1919, o seu cuartel xeral de división na cidade de Lbíschensk en Casaquistán foi atacado e rodeado polas tropas do Exército Branco. Segundo fontes do goberno soviético, Chapáiev non puido deter ao inimigo porque estaba moi superado en número, e intentou afastarse nadando polo río Urais, onde foi visto con vida por última vez. Non foi posible saber con exactitude se Chapáiev morreu afogado pola forte corrente ou polas metralladoras do inimigo, porque o seu corpo nunca foi recuperado. A cidade de Lbíschensk foi máis tarde rebautizada como Chapáiev e en 1927 creouse un museo na súa memoria.
Modelaxe 3D
En gráficos 3D por ordenador, o modelaxe 3D é o proceso de desenvolvemento dunha representación matemática de calquera superficie tridimensional dun obxecto, mediante un software especializado. O resultado chámaselle modelo 3D.
A Franqueira, A Franqueira, A Cañiza
A Franqueira é un lugar da parroquia da Franqueira, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Enrique Ramil
Traxectoria
Aos tres anos comezou a cantar no coro parroquial da súa vila natal, para adestrar despois en canto e teatro musical. A súa carreira profesional comezou no 2005 pasou por etapas de diversa índole, dende a rúa ata a televisión. Entre 2006 e 2007 participa como Coco Mandala, rol protagonista no musical PaquitaDora
Shigella flexneri
ARN pequeno
Os ARNs pequenos exercen importantes funcións en moitos procesos celulares bacterianos. Os ARNs pequenos (sRNA) RnaG e RyhB foron ben estudados en S. flexneri. O ARN pequeno Ssr1, que podería xogar un papel na resistencia ao estrés ácido e na regulación da virulencia só se sabe que exista en Shigella.
Joanne Chory
Joanne Chory, nada en Boston en 1955, é unha bióloga e xenetista estadounidense especializada en plantas. Chory é profesora e directora do Laboratorio de Bioloxía Molecular e Celular das Plantas, no Salk Institute for Biological Studies e investigador do Howard Hughes Medical Institute.
Investigación
Joanne Chory é unha das figuras relevantes na loita contra o cambio climático, un campo no que destacan científicas como Rose Mutiso, Asmeret Asefaw Berhe ou Cheryl Holder.
Cneo Cornelio Coso
Consulado (409 a.C.)
Reforzados polo seu éxito, os tribunos opuxéronse unha vez máis ao alistamento, necesario para responder adecuadamente ás incursións de ecuos e volscos no territorio dos aliados latinos e hérnicos, coa esperanza de gañar máis concesións. Ao final chegouse a un acordo polo que se elixirían ao ano seguinte tribunos consulares, cuxos candidatos podían ser plebeos, pero o Senado conseguiu impedir a participación de calquera representante dos Icilios.
Espermátida
Reparación do ADN
A medida que as células xerminais postmeióticas se desenvolven en espermatozoides maduros perden progresivamente a capacidade de reparar os danos que sofre o ADN que entón se acumulan e son transmitidos ao cigoto e finalmente ao embrión. En concreto, a reparación das roturas de dobre febra polo mecanismo da unión de extremos non homólogos, aínda que está presente nas espermátidas arredondadas, parece perderse a medida que se desenvolven dando lugar a espermátidas alongadas.
Chapáiev
Sinopse
O protagonista é Vassili Ivanovich Chapáiev, un comandante bolxevique da Guerra civil rusa. O guión está baseado no libro homónimo de Dmitri Furmanov. Furmanov era de feito o comisario político da división comandada por Chapáiev. O seu libro, porén, é unha novela e non só un documental. Na película, Furmanov aparece en persoa como un dos personaxes principais. A imaxe épica de Chapáiev creada por Boris Babotskin é a dun home inculto e de conciencia política pouco confirmada, pero que entendía instintivamente os obxectivos dos bolxeviques e a guerra revolucionaria. (O histórico Chapáiev era un home máis complexo). Nunha escena famosa, o comandante cóntalle a un dos seus subordinados un ataque contra brancos usando patacas que simbolizaban tal ou cal grupo militar. Entre os personaxes principais atópanse Petka, unha moza axudante de campo de Chapáiev, e unha moza, Anka, que se encarga da metralleta. Na escena final, Chapáiev morre afogado no río Ural.
Repercusión
O filme foi ben distribuído. Inmediatamente despois da súa estrea (o 6 de novembro de 1934 en Leningrado no Titan Cinema), converteuse nunha das creacións máis populares da historia do cine soviético. O primeiro ano foi visto por 30 millóns de persoas só na URSS.
Mohammed o Portugués
Biografía
Déronlle o alcume de Mohammed, o Portugués por estar de refén dous anos en Portugal, aprendendo alí costumes e lingua portuguesa.
Os watasidas foron moito menos belixerantes contra os portugueses que os saaditas, que desde 1510 con Mohammed al-Qa'im liderando as tribos do val de Sous chamaron á xihad contra os portugueses que se estableceran en Agadir e outras cidades costeiras coas que comerciaban con casteláns e xenoveses. Cando al-Bortucali finalmente reinou, en 1504, só tiña autoridade sobre Fez e Salé e os seus arredores, sendo o resto do país gobernado por autoridades tribais. Non puido recuperar a Arzila, a pesar de varios intentos, (en 1508 e 1515), nin a Tánxer (1511), e viu como os portugueses multiplicaban fortalezas ao longo da costa: creación de Santa Cruz do Cabo de Gué (actual Agadir), instalación en Mazagán (Mazagão, actual El-Jadida), construción da fortaleza de Castelo de Aguz (actual Souira Kedima), na desembocadura do río Tensift, xa que o poder dos saadianos adquiriu cada vez máis importancia.
Notas
<references group="" responsive="1">
Svenska damhockeyligan
A Svenska damhockeyligan (traducible ao galego como Liga Sueca de Hóckey Feminino) é a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Suecia. A competición naceu na tempada 2007-08 e na actualidade a integran dez equipos.
Tracking and Data Relay Satellite
TDRS 1, 2, 3, 4, 5, 6 e 7 (TDRS A, B, C, D, E, F e G)
Os primeiros seis satélites TDRS supuxeron poder manter contacto case permanente con naves ó longo de toda a súa órbita. Cos seis satélites despregados se podía seguir ata 25 vehículos en órbita á vez. Estabilízanse nos tres eixos, teñen unha masa de 2268 kg e usan un deseño modular para reducir custos. Foron fabricados por TRW e os seus paneis xeneran ata 1700 W de potencia que alimentan baterías de níquel-cadmio usadas nos momentos de eclipse. Cada satélite usa varios transpondedores en banda C, banda S e banda Ku. Os seis primeiros TDRS foron lanzadores mediante transbordadores espaciais, co primeiro quedando nunha órbita máis baixa do planeada ao fallar a etapa de propelente sólido que debía levalo á órbita xeoestacionaria (á que chegou máis tarde usando os propulsores do propio satélite) e co segundo sendo destruído no accidente do transbordador espacial Challenger. TDRS 7, lanzado en 1995, foi construído como substituto de TDRS 2. miniatura|TDRS 7 na bodega do transbordador Discovery.
National Security Archive
Casos destacados
Calcúlase que o longo da súa traxectoria fixo máis de 50 000 requerimentos á administración dos Estados Unidos e agrupa os millóns de documentos obtidos en diferentes proxectos, entre os que destacan: o de Vietnam, tortura, Cono Sur, relacións Irán-Estados Unidos, Cuba, Armamento Nuclear, Guatemala, Corea ou Chile.
Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu ?
Personaxes
400px|miniatura|Membros do elenco en Cannes no ano 2014.
Lauritta Onye
Carreira deportiva
Ao regresar a Nixeria, o presidente Buhari recibiu aos mellores atletas olímpicos e paralímpicos do país e outorgoulles fondos para axudar no adestramento dos atletas para os Xogos de 2016 en Río de Xaneiro. Malia que Onye afirmou que os fondos se recibirían, nin ela nin o seu adestrador recibiron os cartos, o cal tivo un impacto negativo nos preparativos de Onye para Río 2016. Ela cría que foi debido a que era unha atleta discapacitada que os cartos non se lle asignaron. En resposta, ameazou con retirarse dos Xogos Paralímpicos.
Malia as dificultades financeiras, Onye representou a Nixeria en Río 2016, entrando no lanzamento de peso (T40). Onye dominou o seu campo, vencendo a Rima Abdelli de Tunisia. Ao converterse na primeira atleta de T40 en lanzar máis de oito metros, Onye reaccionou con entusiasmo dando voltas e bailando fronte á multitude brasileira.
Thrymsa
Historia
O termo "thrymsa" utilízase tamén nos textos anglosaxóns posteriores para se refereir a un valor de catro peniques de prata.
Monty Python's Flying Circus
Monty Python’s Flying Circus foi unha serie de humor británica creada polo grupo de cómicos Monty Python e transmitida pola BBC entre 1969 e 1974. O programa caracterizábase polo seu humor absurdo e insinuante, sen unha liña continua de principio, medio e fin. Tamén formaba parte da serie a inserción de animación elaboradas polo seu membro Terry Gilliam, habitualmente ligada, ou integrada, con acción real. O primeiro episodio gravouse o 7 de setembro e transmitiuse o 5 de outubro de 1969 na BBC One, sendo realizados 45 episodios ao longo do período que estivo en transmisión, máis dous episodios para a televisión alemá.
Moeda de 10 dólares Cabeza India
Preparativos
En resposta ás instrucións do presidente, Barber escribiu a Norris para o informar de que o deseño da moeda de 10 dólares estaba pendente de aprobación desde xullo, sen mencionar o desexo da Casa da Moeda dun cuño con arestas máis afiadas. Norris sinalou na súa carta posterior ao director en funcións Preston que a Casa da Moeda tivera problemas co cuño de colar que gravaría o canto da moeda e imprimiría as 46 estrelas, que representaban o número de estados que habería despois da xa programada admisión de Oklahoma na Unión a finais de 1907. As autoridades da Casa da Moeda acudiran sen éxito aos seus homólogos da Monnaie de Paris na procura de consello, mais o taller mecánico da US Mint foi quen de perfeccionar o collar. Norris defendeu a Barber na súa carta a Preston: miniatura|146x146px|Exemplar de [[1907 con grafila.]] A finais de agosto, Augustus Saint-Gaudens enviou novos modelos para a moeda de 10 dólares ao director en funcións Preston. Cando Barber os examinou, observou que "os cuños fabricados a partir destes modelos suporían unha gran mellora con respecto aos xa realizados" e afirmou que, con estes modelos, a Casa da Moeda podería ter a moeda en plena produción nun mes. Homer Saint-Gaudens, fillo do escultor, escribiulle a Preston: "Mr. Hering terminou por fin a moeda de 10 dólares cun relevo lixeiramente inferior ao da moeda [de ouro] francesa de Chaplin, [sic, en realidade Chaplain] que é o relevo máis baixo que Mr. Barber pode cuñar". Mentres tanto, Cortelyou ordenou que se cuñasen 500 pezas na prensa de alta presión da Casa da Moeda a partir dos cuños que esta tiña dos esforzos anteriores de Saint-Gaudens, cumprindo así coa letra da orde do presidente do 7 de agosto. Preston enviou unha nota a Norris, na que o advertía de que era probable que o presidente pedise 100 pezas e lle suxería que tivese as moedas dispoñibles "para que as poida subministrar sen demora". Segundo o historiador numismático Roger Burdette, "tratábase dunha 'póliza de seguro', posta en marcha por Cortelyou contra a furia presidencial". O presidente viu os espécimes de mostra da moeda de 10 dólares o 31 de agosto, e expresou a súa satisfacción con elas e o seu desexo de ver máis cuñadas.
Lanzamento e produción
As marcas de ceca de Denver de 1908 a 1910 son moito máis grandes que as dos anos seguintes; as marcas de ceca de San Francisco son sen todos os casos pequenas. Coa admisión de Novo México e Arizona como estados en 1912, o número de estrelas no canto aumentou de 46 a 48.
O 28 de decembro de 1933, o secretario do Tesouro en funcións, Henry Morgenthau, ordenou aos estadounidenses que entregasen todas as moedas e os certificados de ouro, con limitadas excepcións, para recibiren papel moeda como pagamento. Millóns de moedas de ouro foron fundidas polo Tesouro nos anos seguintes. Moitas das moedas de ouro que se ven hoxe no comercio numismático foran exportadas a Europa antes de 1933 e repatriadas despois de pórse fin ás restricións sobre a posesión de ouro.
CD64
CD64 (o grupo ou Cluster de Diferenciación 64) é un tipo de glicoproteína integral de membrana que funciona como receptor de Fc que se une a anticorpos IgG monómeros con alta afinidade. É máis coñecido como receptor de FC-gamma 1 (FcγRI). Despois de unirse a IgG, CD64 interacciona cunha cadea accesoria coñecida como cadea γ común (cadea γ), que posúe un motivo ITAM que é necesario para desencadear a activación celular.
O CD64 encóntrase constitutivamente só en macrófagos e monocitos, pero o tratamento de leucocitos polimorfonucleares con citocinas como IFNγ e G-CSF pode inducir a expresión de CD64 nestas células.
Alfredo Kindelán y Duany
Traxectoria
miniatura| O xeneral Alfredo Kindelán y Duany (esquerda) e o maior Joaquín García-Morato y Castaño (dereita), condecorados coa Cruz de San Fernando durante a Guerra civil española.|esquerda Fillo de Ultano Kindelán e Manuela Duany. A súa familia procedía de Irlanda, como Jean de Kindelan, e tiña tradición militar. Con 14 anos, e pola morte do seu pai cando tiña 13, ingresou no corpo de enxeñeiros.
En 1899 foi nomeado tenente e pronto se interesou pola aeronáutica. En 1901 obtén o título de piloto de globo aerostático polo Servizo Aeronáutico Militar de Guadalaxara e en 1905 asiste á Primeira Conferencia da Federación Aeronáutica Internacional como representante español. Xunto con Leonardo Torres Quevedo, desenvolveron un prototipo de dirixible semirríxido en 1906. Posteriormente encargou ao artista valenciano Ricard Causarás i Casaña o deseño dun monoplano triangular, un ala-delta ríxido, que patentaría en 1909.
Norman Bethune
China
No verán de 1939 foi nomeado asesor médico en Shanxi, Chajar e Hebei, baixo a dirección do xeneral Nie Rongzhen. A finais de ano sufriu unha ferida nun dedo mentres levaba a cabo unha operación de urxencia, o que lle provocou unha infección no sangue que se propagou por todo o corpo e produciu a súa morte, vítima de sepsis, o 12 de novembro de 1939. O mesmo Mao escribiu en 1939, nun ensaio sobre el: "Todos debemos aprender do seu desinterese absoluto. Quen posúa este espírito pode serlle moi útil ao pobo".
Alfredo Kindelán y Duany
Traxectoria
A súa carreira veríase truncada temporalmente en 1931, coa vitoria da República. Kindelán era un fervente monárquico e exiliouse. En 1934 volveu a España e axudou a orquestrar o golpe de Estado.
Sayen
Sinopse
Sayen é unha moza mapuche que debe dar caza aos homes que asasinaron a súa avoa. Usando a súa formación e o seu coñecemento da natureza, é quen de darlle a volta ás cousas, sacando á luz unha conspiración dunha empresa que ameaza as terras ancestrais do seu pobo.
Síndrome do intestino irritable
Diagnóstico
Non existe ningunha proba médica que diagnostique a síndrome do colon irritable. Os criterios diagnósticos son estritamente baseados na clínica e determinados por un comité de expertos, no que se denomina os Criterios de Roma II.
Capela dos Scrovegni
Descrición do edificio
A capela tiña un propósito funerario, e o propio Enrico, falecido en 1336, está soterrado nun sarcófago na ábsida, na parte posterior do altar, e estivo pintada coma no Xuízo Final, presentando unha maqueta da capela á Virxe, o que fai pensar que se preocupaba polo seu benestar despois da morte. Aínda que a capela tiña unha función privada, tamén estaba aberta ás celebracións da cidade.
Trofeo Emma Laaksonen
Christine Posa foi a primeira xogadora en recibir o galardón, mentres que a francesa Emmanuelle Passard foi a primeira xogadora estranxeira que se alzou co premio na tempada 2021–22. Ata a tempada 2021–22 tan só Saila Saari conseguiu gañar o premio en máis dunha ocasión.
A Igrexa, Arca, O Pino
A Igrexa ou A Aldea Grande é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 53 habitantes (19 homes e 34 mulleres). Na práctica, O Pedrouzo e A Igrexa atópanse un xunto ao outro, sen solución de continuidade.
Vilaboa, Arca, O Pino
Vilaboa é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 81 habitantes (47 homes e 34 mulleres).
Casa do Cardedo, Recelle, Portomarín
Casa do Cardedo é un lugar da parroquia de Recelle no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Giovanni Battista Quadri
Giovanni Battista Quadri, nado en Vicenza o en 1780 e finado en Nápoles o 26 de setembro de 1851, foi un médico, cirurxián e docente italiano. miniatura| Annotazioni pratiche (Notas prácticas), Volume II Fixo contribucións á cirurxía oftálmica, en particular a unha técnica de extracción de cataratas, e á formación da pupila artificial. Tivo un importante papel na fundación na Universidade de Nápoles da Clínica de Oftalmoloxía, ligada a unha escola para a inclusión de cegos na vida normal, ao estilo doutra en París. Desde 1840 foi decano Facultade de Medicina de Nápoles. Após a represión das revolucións de 1848, foi retirado da Clínica, reintegrado en 1850. Morreu ao ano seguinte de disentería. O seu traballo foi continuado polo seu fillo Alessandro, tamén oculista.
Contexto histórico do nacemento da Clínica
Primeiro con Xosé Bonaparte e logo con Murat, a Ilustración reformista importada de Francia abrira o camiño para o concepto de Sanidade Pública, apoiado polo Estado, levando os hospitais da época dunha xestión privada, alimentada por legados e doazóns, a un ámbito institucional. Na década do goberno francés, as institucións de caridade foron inscritas na longa lista de acredores estatais. Nese tempo, a duración dos cursos universitarios variaba nos distintos estados. A Universidade de Nápoles foi a primeira de Italia en regularizar os estudos médicos coa lei "de medicis", promulgada en 1241 por Federico II de Suabia. En virtude desa disposición, os estudos sobre anatomía fixéronse obrigatorios para os cirurxiáns. Nos séculos seguintes floreceron as investigacións e os estudos anatómicos, a miúdo realizados sobre os cadáveres dos condenados, postos a disposición dos estudantes. En 1777 creouse unha escola de ciencias cirúrxicas e anatómicas no Ospedale degli Incurabili e propuxéronse novas regras para os estudantes. Para presentarse aos exames de grado era necesario aprobar os prácticos de cirurxía, obstetricia, enfermidades oculares e vexiga. Nese ano establecéronse as cátedras de cirurxía e obstetricia e dous anos despois a de vexiga urinaria e enfermidades oculares. 1779 representa unha data histórica co nacemento da primeira ensinanza de Oftalmoloxía en Italia, encomendada a Michele Troja. O nacemento da Clínica Oftalmiátrica tivo lugar en outubro de 1814, nun contexto de grandes cambios, con dificultades económicas e burocráticas.
Iria Vázquez Silva
Traxectoria
Realizou o proxecto ''Mulleres inmigrantes, lingua e sociedade. Novas perspectivas para a integración'' (2015-2017), desenvolvido na Universidade de Vigo e financiado pola Xunta de Galicia. Especialista en xénero pola Universidade de Vigo e en igualdade pola Universidade Autónoma de Barcelona. As súas liñas de investigación abranguen a socioloxía das migracións, ademais da socioloxía do traballo e de xénero. Traballou no ámbito da intervención social con mulleres en situación de violencia e colaborou con diversos colectivos feministas de Galiza.
Glicoforina
Identificación
Ao realizar a separación das membranas de glóbulos vermellos por medio de electroforese SDS-PAGE e tinguir con tinguidura de ácido periódico-Schiff (PAS), poden identificarse catro glicoforinas. Foron nomeadas como glicoforina A, B, C e D en orde da cantidade na que se presentan nas membranas, das cales a glicoforina A é a máis común e a D a menos común (a D considérase agora unha variante da C, xa que están codificadas no mesmo xene ). Identificouse unha quinta glicoforina (glicoforina E) no xenoma humano, pero non pode detectarse doadamente nunha tinguidura de xel de rutina. En total, as glicoforinas constitúen o ~2% do total da masa das proteínas da membrana dos glóbulos vermellos. Estas proteínas tamén se coñecen con outras nomenclaturas.
Ida Noddack
Fisión nuclear
Experimentos posteriores seguindo unha liña similar á de Fermi foron levados a cabo en 1938 por Irène Joliot-Curie e Pavle Savic, expondo o que se chamou "dificultades de interpretación" pois o elemento transuránico supostamente obtido posuía as propiedades das terras raras no canto das dos elementos adxacentes. Por último, en 1939, Otto Hahn e Fritz Strassmann, en consulta coa súa antiga colega Lise Meitner (que fora obrigada a fuxir de Alemaña) achegou a proba química de que os supostos elementos transuránicos eran isótopos do bario. Mantívose a interpretación de Meitner e o seu sobriño Otto Frisch, utilizando a hipótese da pinga líquida de Niels Bohr e Fritz Kalckar (proposta por primeira vez por George Gamow en 1935), que proporcionaba un modelo teórico e unha demostración matemática do que chamaron a fisión nuclear. Frisch tamén comprobou experimentalmente a reacción nuclear de fisión por medio dunha cámara de néboa, o que confirmaba a liberación de enerxía).
Tampón hixiénico
Primeiros tampóns de la
No Imperio Bizantino, arredor do século VI, a nobreza utilizaba uns tampóns feitos na Península de Crimea coa mellor la, peiteada e enrolada dunha maneira moi concreta. Esta pode ser considerada a primeira fábrica oficial de tampóns da historia.
Joseph Hilarius Eckhel
Formación e docencia
En 1745 marchou a estudar a Viena, e tamén estudou Humanidades en Leoben, e Filosofía, Matemáticas, Grego e Hebreo en Graz. En 1751 ingresou na Compañía de Xesús e en 1764 ordenouse sacerdote.
Eckhel numismático
Arredado, xa que logo, definitivamente da docencia, Eckhel comezou a interesarse pola actividade do Gabinete Numismático de Viena, que daquela estaba dirixido por outro xesuíta coñecido del, Joseph Khell (1714-1772). Inicialmente comezou a clasificar moedas gregas da colección do gabinete non catalogadas ata entón, e a documentarse sobre a numismática e a arqueoloxía. En concreto, dedicouse ás moedas das coleccións do Conde Michael Viczay (1756-1831) e de Pal Festetics (1725-1782).
Logo da supresión da Compañía de Xesús en 1773 por parte de Clemente XIV, Eckhel secularizouse, e o ano seguinte tornou a Viena, acompañado dunha boa reputación como numismático, o que o levou a ser nomeado director da colección de moedas antigas do gabinete, baixo a supervisión xeral de Valentin Jamerai Duval, e despois do falecemento deste en 1775 accedeu á dirección do Gabinete Numismático de Viena.
O "método Eckhel" e a numismática científica
Friedrich von Kenner resúmeo así no seu opúsculo de 1871 sobre a figura de Joseph Hilarius Eckhel: