cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra de Vietnam
Para o resto do mundo
A utilización masiva do helicóptero nunha guerra asimétrica demostrouse correcta, pese á derrota final. Tanto é así que nos conflitos posteriores dos anos 80 e especialmente no século XXI empregáronse masivamente. Nas invasións de Iraq e Afganistán demostráronse como o mellor método para combater un inimigo disperso e extremadamente móbil na chamada guerra contra o terrorismo. Así a maioría dos exércitos de principios do século XXI tenderon a reforzar e diversificar as súas frotas de helicópteros fronte aos rechamantes, pero menos eficaces, cazas e bombardeiros.
Bibliografía
Boa parte da información para confeccionar este artigo, especialmente as citas textuais, obtíveronse da monografía Nam, Crónica de la guerra de Vietnam.
Catacumbas de París
Historia
miniatura|Esqueletos nas catacumbas de París. O uso destas desgastadas minas, para a almacenaxe de ósos humanos, foi estabelecido en 1786 por Charles-Axel Guillaumot, Inspector Xeral de Canteiras; todo iso debido principalmente ó exceso de restos humanos que enchían os cemiterios da cidade; ó mesmo tempo, o distrito de Ácheslles sufría de doenzas por mor da contaminación polo manexo inapropiado destes cadáveres, especialmente no cimetière des Saints-Innocents (Cemiterio dos Santos Inocentes). miniatura|Anaco da "Rue da Voie Verche" parcialmente alagada. Restos provenientes do cemiterio Saint Nicolas des Champs foron os primeiros en ser trasladados. Cadáveres das mortes causadas por desordes en Place de Grève, o Hôtel de Brienne e Rue Meslée, foron postos nas catacumbas o 28 e 29 de agosto de 1788. miniatura|O museo dedicado á historia das carreiras. Arredor de 15 meses foron precisos para trasladar millóns de ósos provenientes de multitude de cemiterios, o cal levábase a cabo durante as noites, cruzando a cidade en carretas, finalizando na década de 1870, acumulando os restos de aproximadamente 6 millóns de parisienses.
Ghena Dimitrova
Traxectoria
Outros papeis importantes foron Floria Tosca, en Tosca, de Puccini; Odabella (en Attila), Giselda (en I Lombardi alla prima crociata), Alzira (en Alzira), Elisabeth de Valois (en Don Carlos), Leonora (en Oberto, Conte di San Bonifacio), Lady Macbeth (en Macbeth), Elvira (en Ernani), Aida, e tamén Amneris (en Aida), de Verdi; Maddalena, en Andrea Chénier, de Giordano; Santuzza, en Cavalleria rusticana, de Mascagni; e a Gioconda, en La Gioconda de Ponchielli.
O Pasadelo, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Pasadelo é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 3 habitantes dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Trastorno por déficit de atención con hiperactividade
Presentacións
Existen, segundo a clasificación do DSM-5, tres presentacións diferentes da sintomatoloxía, que poden variar ao longo do desenvolvemento da persoa:
Patofisioloxía
A patofisioloxía do TDAH non está ben establecida polo momento, aínda que nos últimos anos, a investigación con técnicas de neuroimaxe, tanto estrutural como funcional, están achegando un rápido incremento das evidencias neuroanatómicas e neuroquímicas dispoñibles. As principais alteracións estruturais atopadas refírense a unha redución global do volume cerebral, así como a anomalías en áreas determinadas: no córtex prefrontal, os ganglios basais e o cerebelo. De maneira paralela, as investigacións que teñen empregado técnicas que permiten observar en vivo o funcionamento cerebral (como a PET, SPECT e, especialmente, a RMf) veñen achegando datos que suxiren que as anteriores estruturas teñen un menor funcionamento durante as tarefas de Control da Inhibición e Memoria de Traballo. Aínda que estes resultados veñen sendo replicados en diversos estudos, non obstante, polo momento, a entidade das diferenzas atopadas só permite facer comparacións entre grupos (TDAH vs. Control), mais non permiten aínda poderen ser empregados en labores de diagnóstico.
Prognóstico
Os nenos e nenas diagnosticados con TDAH poden ter dificultades significativas na adolescencia e na idade adulta, en diferentes ámbitos da súa vida. A Declaración de Consenso Internacional asinada en 2002 por 85 dos principais investigadores sobre TDAH en todo o mundo indica que "os estudos de seguimento de mostras clínicas suxiren que os que o padecen teñen moita maior probabilidade de fracasar no sistema educativo (32-40%), de apenas rematar os estudos universitarios (5-10%), que tenden a ter poucos ou ningúns amigos (50-70%), que obteñen traballos de natureza inferior (70-80%), que presentan maiores posibilidades de involucrarse en actividades antisociais (40-50%), e maior tendencia a consumir tabaco ou drogas ilícitas que a poboación normal. Máis aínda, os nenos e nenas que medraron con TDAH teñen máis probabilidade de teren embarazos na adolescencia (40% das nenas) e de padeceren enfermidades de transmisión sexual (16%), de conduciren con velocidade excesiva e teren accidentes de tráfico, padecer depresión (20-30%) e trastornos de personalidade (18-25%) como adultos, así como outros xeitos de manexaren de forma inapropiada as súas vidas, póndoas en risco".
Epidemioloxía
A diagnose de TDAH é máis frecuente en nenos (10%) que en nenas (4%), podendo deberse a mesma a diferente suceptibilidade segundo o xénero (algo tamén observado noutros trastornos do desenvolvemento como o autismo ou a dislexia) ou a erros no diagnóstico, así como a unha combinación de ambos os factores.
Controversias
O TDAH, o seu diagnóstico e tratamento vén suscitando certa controversia desde os anos setenta, que se acrecentou segundo a taxa de casos identificados medrou. Estas proceden xeralmente de medios extra-científicos que mesmo poñen en dúbida a existencia do TDAH como trastorno válido. Estas posicións teñen recibido grande eco nos medios de comunicación, o que levou á publicación dunha Declaración de Consenso Internacional en 2002 que foi subscrita por 85 dos principais investigadores nesta área. Na actualidade os principais organismos na materia (A OMS, o NIMH (Instituto Nacional de Saúde Mental), a APA (Asociación Americana de Psiquiatría), a AACAP (Asociación Americana de Psiquiatría Infanto-Xuvenil), o NICE (Instituto Nacional para a Saúde e a Excelencia Clínica-R. Unido) teñen ofrecido declaracións e guías para o diagnóstico e o tratamento do TDAH, existindo consenso xeneralizado sobre a súa validez e sobre o seu manexo. Na actualidade as posturas negacionistas mantéñense principalmente desde ámbitos como a Igrexa da Ciencioloxía ou os movementos de Anti-Psiquiatría, que sosteñen posturas semellantes sobre o TDAH ás que teñen sobre outros trastornos como a Depresión, o Autismo etc.
Dieta e TDAH
No caso dos supostos elementos nocivos, tense proposto que estes poderían ser os salicilatos, que son elementos que se atopan de maneira natural en alimentos como as laranxas, mazás, améndoas, cereixas,… Tamén se ten proposto que o TDAH puidera deberse a unha especie de adicción ao azucre, ou ben a algún edulcorante como o aspartamo, mais as investigacións non teñen atopado efectos que vencellen a ningún destes compoñentes co incremento do risco de TDAH, e os tratamentos baseados na súa eliminación non teñen resultado eficaces. De todos os modos, os elementos que maior atención teñen recibido son os aditivos alimentarios (conservantes, colorantes, estabilizantes,…). Aínda que a lista dos ingredientes baixo sospeita nos anos setenta era ampla, as investigacións téñense dirixido en especial a algúns conservantes como o benzoato sódico, e a certos colorantes.
Illa de Toralla
Toralla é unha pequena illa situada na costa sur da ría de Vigo, a uns 200 metros da praia do Vao. Pertence ao concello de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 148 habitantes (79 homes e 69 mulleres).
Historia
A urbanización incontrolada da illa desde a década de 1960 destruíu o patrimonio natural e cultural da illa. Está urbanizada e comunicada coa costa viguesa por unha ponte de uso público mais parte da súa costa é inaccesíbel por estar privatizada.
Facultade de Filoloxía da Coruña
Historia
Os estudos de Filoloxía na Coruña remóntanse ao ano 1972, cando se comezou a impartir no antigo Colexio Universitario o primeiro ciclo das licenciaturas en Filoloxía Hispánica, Románica e Xermánica. Os estudos comezaron en pavillóns provisionais no Campus de Riazor, no centro urbano, para posteriormente trasladarse ó Campus da Zapateira.
Titulacións
Está en proceso de adaptación ó EEES nado a raíz do proceso de Bologna. Tras esta reforma universitaria, na Facultade impártense os graos en español (estudos lingüísticos e literarios), en galego e portugués (estudos lingüísticos e literarios), e en inglés (estudos lingüísticos e literarios).
Ligazóns externas
Páxina web da Facultade
Vilela, Anseán, Lalín
Vilela é un lugar da parroquia de Anseán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 estaba deshabitado, o que supón unha perda de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Orión (mitoloxía)
Literatura clásica
As antigas fontes gregas e romanas que digan algo máis de Orión ademais de que sexa un xigante cazador son en gran medida escuras. É mencionado por Arato e Virxilio. Píndaro eloxia o pancracista Meliso de Tebas dicindo que aínda que non tivese o físico de Orión, si que tiña a súa forza.
Literatura moderna
Richard Henry Horne, escritor dunha xeración posterior a Keats e Hazlitt, compuxo o poema épico Orión en 1843. O poema viu dez edicións e foi reimpreso en 1928. O autor de ciencia ficción Ben Nova reinventou o mito de Orión como un viaxeiro no tempo servente de varios deuses nunha serie de cinco novelas.
Illa da Marma
A Illa de Marma é unha illa pertencente ó concello do Grove, situada na Ría de Arousa, ó leste da península do Grove.
O Outeiro, Reádigos, O Irixo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Reádigos no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres.
Glóin
Glóin naceu no ano 2783 T. E. e morreu no 15 C. E.. Foi un dos doce ananos compañeiros de Thorin e do hobbit Bilbo Bulseiro. Era fillo de Gróin, quen á súa vez era neto de Borin, o fillo máis novo do rei Náin II, e xa que logo de ascendencia directa co propio Durin I. Óin, outro dos compañeiros de Thorin, era o seu irmán. N' O Señor dos Aneis Glóin participou no Consello de Elrond como representante dos ananos da Montaña Solitaria.
Gran Sinagoga de París
A Gran Sinagoga de París (en francés: Grande synagogue de Paris) xeralmente coñecida como "sinagoga da Vitoria" ou "Gran Sinagoga da Vitoria" está situada no 44, Rue de la Victoire, no distrito 9 da cidade de París, capital de Francia.
Ismail I
Ismail I, nado en Ardabil o 17 de xullo de 1487 e finado preto de Tabriz o 23 de maio de 1524, foi rei (xa) de Irán, o fundador da dinastía safávida.
Invasión de Shirvan e Acerbaixán
A exitosa conquista alarmou ao gobernante dos Aq Qoyunlu, Alvand, quen marchou ao norte dende Tabriz á fronte das súas tropas, e cruzou o río Aras para combater ás forzas safávidas en Sarur, malia seren inferiores un a catro a vitoria foi para estas últimas. Pouco antes do seu ataque en Shirvan, Ismail fixo que os xeorxianos Constantino II e Alexandre I, reis respectivamente de Kartli e Kakheti, atacasen as posesións otomás preto de Tabriz coa promesa de cancelar o tributo que tiñan que pagar ao Ak Koyunlu unha vez capturada Tabriz. Non obstante, tras a conquista de Tabriz e Nakhchivan, Ismail rompeu a promesa e fíxoos vasalos.
Dragon Ball
Evolución
Despois da derrota de Nappa e Vexeta e da conclusión da Saga Saiyan, os sobreviventes do ataque Saiyan diríxense para o Planeta Namek para tentar resucitar os amigos que morreran polos Saiyans. Isto comeza na Saga de Freezer (volumes 21-28), que é recoñecida, ademais de polo poderosos que se volven os personaxes, polo xurdimento da transformación Súper Guerreiro.
Relación co anime
Tanto As bólas máxicas coma Dragon Ball Z están baseados no mesmo manga orixinal: Dragon Ball. DB segue as aventuras de Son Goku dende a súa infancia ata o seu casamento ós 18 anos, estas son as sagas con máis elementos de fantasía e humor. DBZ comeza co nacemento do primeiro fillo de Son Goku. Dragon Ball GT é unha continuación de DBZ aínda que non está baseada no manga (ó contrario de Dragon Ball e Dragon Ball Z, Akira Toriyama non estivo directamente relacionado coa produción de Dragon Ball GT, aínda que creou algúns deseños e deu unhas poucas ideas).
Durante a escrita da meirande parte do manga, o anime era escrito e producido detrás do punto onde o manga era publicado. Isto levou a alcanzar rapidamente o manga polo que para impedir isto prolongáronse algúns episodios e creáronse algunhas novas historias. Por mor disto hai moitos casos nos que o anime contradí directamente a historia escrita máis adiante no manga.
Brasil
No Brasil, Dragon Ball foi inicialmente emitida polo SBT en 1996 dentro do programa Bom Dia & Cia e continuou con reemisións esporádicas ata o 2000, mais só chegou ata a loita de Son Goku contra Tou Pai Pai (episodio 60).
O manga foi publicado no Brasil pola editora Conrad, xunto con Cavaleiros do Zodíaco e outros títulos.
Colombia
Cara ó ano 2002 Caracol TV decidiu volvela emitir na faixa infantil das fins de semana onde se emitiu completa pasando varios grupos de capítulos por día, e foi de novo suspendida despois da Semana Santa do 2002, por disposición da Comisión Nacional de Televisión de Colombia que seica prohibiu toda clase de series anime por supostamente promover a homosexualidade e a violencia.
A comezos de 2007, na canle nacional City TV de Bogotá, comezou a se transmitir Dragon Ball, de luns a venres de 5:00 a 6:30 p.m. e os sábados e domingos ás 6:00 a.m. Tamén se pode ver pola canle Cartoon Network ás 22:00 de luns a xoves.
Censura en Europa
A censura continuou en Dragon Ball Z. En España, a única cadea que censurou os capítulos máis do que estaban foi Antena 3, chegando a casos nos que un capítulo pasaba a durar 13 minutos (polos case 20 que duran normalmente). Pola súa banda, Canal Sur (canle autonómica de Andalucía) decidiu retirar a serie a metade de emisión.
Comercialización
Dragon Ball, como a serie famosa que é, tivo moita comercialización de todo tipo, dende 1985 ata a actualidade. Pero, non só no Xapón, senón por todo o mundo, cousa infrecuente naquela época.
Philip Grierson
Bruxelas e os EEUU
Xa que logo, nos momentos cume da súa produtividade, Grierson organizábase pasando os períodos de San Miguel, Coresma e parte da Pascua de cada ano en Cambridge, o Nadal e a outra parte da Pascua en Bruxelas, e dous meses do verán en Washington e na Universidade de Cornell.
Bokmål
Escritura e fala
A primeira ortografía do bokmål foi oficialmente adoptada en 1907 co nome de riksmål despois de estar en desenvolvemento desde 1897. Foi unha adaptación do danés escrito, o cal se usaba como lingua oficial dende a pasada unión con Dinamarca, á koiné dano-norueguesa falada principalmente pola elite urbana norueguesa, especialmente na capital. Cando en 1923 o gran xornal conservador Aftenposten adoptou a ortografía de 1907, a escritura danesa deixou practicamente de se utilizar en Noruega. O nome bokmål foi adoptado oficialmente en 1929 despois dunha proposta de chamar a lingua escrita "dano-norueguesa", proposta derrotada por un voto no Storting.
Distinto á maioría das linguas estándar, non existe un estándar codificado para o bokmål (e o nynorsk) falado. Hai, con todo, variedades faladas de noruegués que son case idénticos ou estreitamente relacionados ao bokmål escrito. Para Gjert Kristoffersen en "A Fonoloxía do Noruegués", o bokmål é a variedade máis común entre a clase media urbana atopado especialmente na parte occidental do sur de Noruega, con Oslo como o seu centro obvio.
Teófilo, emperador de Bizancio
miniatura|300px|[[Miguel II e o seu fillo Teófilo.]]
Bandeira de Brunei
A bandeira de Brunei (en malaio: Bendera Brunei) foi adoptada en 1940 cando o país era un protectorado británico, e foi mantida cando o país obtivo a súa plena independencia o 1 de xaneiro de 1984 como Brunei Darussalam (Estado de Brunei, Morada da Paz).
Mikoyan-Gurevich MiG-17
O Mikoyan-Gurevich MiG-17 (designación OTAN: Fresco) é un caza subsónico deseñado para os roles de superioridade aérea e cazabombardeiro na Unión Soviética. Voou por vez primeira en xaneiro de 1950 e comezou a operar dous anos despois na Forza Aérea Soviética e na doutros países como China (co nome Shenyang J-5), Polonia (PZL-Mielec Lim-6), ou Vietnam.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1960
Sumario
Situado no deserto preto das montañas de San Bernardino ao leste dos Ánxeles, o circuíto de Riverside ten unha sección particularmente esixente de eses costa arriba, logo de pasar a liña de meta. O residente en Riverside e heroe local Dan Gurney chegou á pista como o favorito da multitude, que só eran 25.000 espectadores. Jack Brabham, que xa conseguira o seu segundo Campionato Mundial consecutivo unhas semanas antes en Portugal, estaba de volta co seu compañeiro Bruce McLaren na fábrica Cooper - Climax. Lotus participou cos coches de Jim Clark, Innes Ireland e John Surtees, mentres que Rob Walker participou co Lotus de Stirling Moss. BRM participou con tres P48 con motor central para Jo Bonnier, Graham Hill e Gurney. Coa perda outra vez do campionato, Enzo Ferrari decidiu quedar cos seus coches en casa, pensando que o seu tempo estaría mellor empregado na preparación do novo coche de 1.5 litros para. Aos pilotos Phil Hill e Wolfgang von Trips, con todo, permitíuselles participar na carreira con outros equipos. En particular Hill, quería protexer á súa posición no terceiro lugar no Campionato detrás dos seus compañeiros do equipo Cooper Brabham e McLaren.
Moss gañou a última carreira da éra dos dous litros e medio, e rematou terceiro no campionato por segundo ano consecutivo. Era a súa décimo cuarta vitoria coa normativa saínte, unha menos que o cinco veces campión do mundo Juan Manuel Fangio.
Proton K/DM-4
Características
O Proton K/DM-4 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-4 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas con maior precisión á órbita terrestre. Esta variante foi usada unha soa vez para lanzar o satélite Telstar 5 o 24 de maio de 1997.
Super Mario Bros. 3
Recepción
Super Mario Bros. 3 recibiu tamén comentarios positivos por parte de críticos posteriores que consideran o título como un dos mellores xogos de tódolos tempos. A revista Edge considerou a Super Mario Bros. 3 o título máis salientable de Nintendo do ano 1989, comentando que o seu éxito superou o nivel de vendas do primeiro Super Mario Bros., xa que este vendera 40 millóns de copias pero estivera incluído xunto coa NES inicialmente. Tamén valoraron positivamente o mapa xeral como unha alternativa elegante a un menú para escoller os niveis. Skyler Miller, de Allgame, valorou positivamente o deseño dos niveis, os gráficos, a música e a non-linearidade, mentres que Dengeki referiuse ó xogo como un título popular e expresou emoción polo lanzamento da versión do mesmo para a Game Boy Advance. Os obxectos ocultos nos distintos niveis do xogo tamén foron ben recibidos. Rignall considerounos parte da adictividade do xogo, mentres que Sheff afirmou que a súa procura fornecía unha sensación de satisfacción. Tanto GameTrailers como GamesRadar clasificárono como o mellor xogo da historia da NES. GamesRadar afirmou que mentres Super Mario Bros. definiu o seu xénero, Super Mario Bros. 3 foi o que o perfeccionou.
Sukhoi Su-25
O Sukhoi Su-25 (designación OTAN: Frogfoot) é un avión de combate terrestre, de apoio aéreo próximo e contracarro deseñado pola Unión Soviética. Permanece en servizo en Rusia e a CEI, e foi exportado a varios países. O seu primeiro prototipo realizou o seu primeiro voo o 22 de febreiro de 1975 e despois das probas entrou en produción en 1978 en Tbilisi. As forzas aéreas e terrestres rusas alcumárono "Grach" ("Gralla").
Vao
Un vao é un lugar natural por onde poder pasar un obstáculo, normalmente cruzar unha corrente de auga ou un anaco de mar. Como topónimo pode referirse a:
Isto aconteceu tamén na toponimia doutros territorios (Hondarribia, Atarrabia, Frankfurt, Oxford). Noutras linguas, Vao ten outros significados:
You Are Not Alone
"You Are Not Alone" é o segundo sinxelo do álbum de Michael Jackson HIStory. É unha balada de R&B composta por R. Kelly, que a compuxo pensando nunha difícil época da súa vida. Posteriormente, pasoulle unha gravación a Jackson, a quen lle gustou a canción e decidiu producila con Kelly. O interese de Jackson na canción estaba relacionado con eventos da súa vida persoal. Porén, a canción tivo que facer fronte a acusacións de plaxio por dous cantautores belgas.
Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann
Hundraåringen som klev ut genom fönstret och försvann é unha novela cómica escrita polo autor sueco Jonas Jonasson que foi publicada no 2009.
Sinopse
Alén das aventuras de Karlsson, ó longo da novela tamén se conta de xeito paralelo a vida anterior do protagonista: entre outros feitos, Allan Karlsson comparte mesa co futuro presidente dos Estados Unidos Harry Truman, conversa con Winston Churchill, viaxa en barco coa muller de Mao Zedong ou atravesa a pé o Himalaia.
A Mourente, Irixoa, Irixoa
A Mourente é un lugar da parroquia de Irixoa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2017 tiña 1 habitante (1 muller).
Suplemento ao título
O suplemento ao título é unha ferramenta que se desenvolveu no marco do proceso de Boloña, destinada a facilitar a comprensión dos estudos realizados. Non contén xuízos de valor e está emitido por institucións nacionais consonte un modelo desenvolvido conxuntamente por un grupo de traballo da Comisión Europea, o Consello de Europa e a UNESCO.
Hipótese Gaia
A hipótese de Gaia foi emitida polo químico James Lovelock en 1969 (aínda que publicada en 1979) sendo apoiada e estendida pola bióloga Lynn Margulis. Esta hipótese postula que a Terra se comportaría, no seu conxunto, talmente coma un ser vivo.
Vestfirðir
Vestfirðir é unha das oito Rexións administrativas de Islandia. A súa capital é a localidade de Ísafjörður.
Bandeira de Bután
Deseño
O dragón representado na bandeira, Druk ou Dragón do Trono, representa o nome de Bután en tibetano, que é "A terra do dragón" (Druk Yul). O dragón sostén xoias nas súas garras, que representan a abundancia. A cor amarela representa á monarquía secular, mentres que o laranxa representa á relixión budista. Esta é unha das poucas bandeiras que usa a cor laranxa de maneira prominente, e a única bandeira nacional xunto á de Gales que contén un dragón.
Nieves Neira
Traxectoria
En 2022 participou en ''Rosalía en Camiño. Diálogos literarios multilingües,'' celebrados en Padrón, Santiago e Pontevedra. Organizados pola Fundación Rosalía de Castro.
Miguel II
miniatura|300px|Miguel II e o seu fillo [[Teófilo, emperador de Bizancio|Teófilo]]
Traxectoria
Apoiara que o seu antigo compañeiro de armas fose nomeado emperador como León V o Armenio (813), pero, cando se descubriu que Miguel participara nunha conspiración contra este, foi condenado a morte en decembro de 820. Con todo, os seus partidarios tiveron éxito no asasinato do emperador León e sacaron a Miguel de prisión para colocalo no trono imperial como primeiro representante da dinastía amoriana.
Jack White
The Raconteurs
White formou The Raconteurs no ano 2005 xunto con Brendan Benson, Jack Lawrence e Patrick Keeler. A orixe da banda foi a canción "Steady, As She Goes" que White compuxo con Benson. Esta inspirounos para crear unha banda incorporando a Lawrence e Keeler. O grupo reuniuse en Detroit no 2005 e durante ese ano gravaron cando o tempo llo permitia. O seu álbum de estrea, Broken Boy Soldiers, foi gravado na casa de Benson en Detroit. The Raconteurs comezou unha xira de promoción do álbum, onde se incluíron 8 concertos como abreconcertos de Bob Dylan. O seu segundo traballo, Consolers of the Lonely, apareceu no 2008.
The Dead Weather
No mes de outubro Mosshart confirmou que un segundo traballo estaba a medio camiño. O seu priemiro sinxelo, "Die By The Drop", lanzouse en marzo do 2010 e o álbum, Sea of Cowards, sería editado no mes de maio novamente polo selo Third Man Records.
En solitario
No ano 2008 White colaborou con Alicia Keys na canción "Another Way to Die", o tema da película de James Bond Quantum of Solace. Tamén interpretou cinco temas da banda sonora da película Cold Mountain; "Sittin' On Top Of The World", "Wayfaring Stranger", "Never Far Away", "Christmas Time Soon Will Be Over" e "Great High Mountain".
No 2009 Jack White apareceu en It Might Get Loud, unha película documental na que el, Jimmy Page e The Edge reúnense para discutir sobre a guitarra eléctrica e as distintas técnicas de cada un. O primeiro sinxelo en solitario de White, "Fly Farm Blues", foi composto e gravado en 10 minutos durante a rodaxe do documental no mes de agosto do 2008. O sinxelo apareceu como un vinilo de 7" a través do selo Third Man Records e como descarga dixital en iTunes o 11 de agosto.
Guerra de Inverno
Os soviéticos tiñan tres veces máis soldados que os fineses, trinta veces máis avións, e cen veces máis tanques. O Exército Vermello, porén, fora paralizado pola Gran Purga de Iosif Stalin de 1937, reducindo a moral e a eficacia do exército pouco tempo antes do inicio da guerra. Con máis de 30.000 dos seus oficiais executados ou presos, incluídos moitos altos mandos, o Exército Vermello en 1939 tiña moitos oficiais de nivel medio e alto inexpertos. Debido a estes factores, e a alta moral das forzas finesas, Finlandia foi capaz de resistir a invasión soviética moito máis tempo do que os soviéticos agardaban.
Relacións e políticas soviético-finesas
O estoupido da Primeira guerra mundial propiciou o colapso do Imperio Ruso durante a revolución rusa de 1917 e a guerra civil rusa de 1917–1920, déronlle a Finlandia unha oportunidade; o 6 de decembro de 1917 o Senado de Finlandia declarou a independencia do país. O novo goberno bolxevique ruso era débil, e a guerra civil estalara en Rusia en novembro de 1917; os bolxeviques consideraron que non podían aferrarse a partes periféricas do antigo imperio. Deste xeito, a Rusia Soviética (logo URSS) recoñeceu o novo goberno finés só tres semanas despois da declaración de independencia. A soberanía foi totalmente conseguida en maio de 1918 tras unha guerra civil de catro meses, coa vitoria das forzas conservadoras Brancas sobre as Vermellas socialistas, e a expulsión das tropas bolxeviques.
O incidente de Mainila e intencións soviéticas
Outros argumentan en contra da idea dunha conquista completa soviética. O historiador estadounidense William R. Trotter afirma que o obxectivo de Stalin era asegurar o flanco de Leningrado dunha posible invasión alemá a través de Finlandia. Afirmou que "o argumento máis forte" contra a intención soviética de conquista total é que esta non se produciu nin en 1939 nin durante a Guerra de Continuación en 1944—a pesar de que Stalin "podería telo feito con relativa facilidade". Bradley Lightbody escribiu que "todo obxectivo soviético fora facer que a fronteira soviética fora máis segura". Segundo o historiador ruso A. Chubaryan en 2002, non se atoparon documentos que apoien un plan soviético para anexar Finlandia. Máis ben, o obxectivo era gañar territorio finlandés e reforzar a influencia soviética na rexión.
Plan militar soviético
Despois do éxito soviético nas batallas de Khalkhin Gol sobre o Xapón na fronteira oriental da Unión Soviética, o alto mando soviético estaba dividido en dúas faccións. Unha delas estaba representada polo xeneral de veteranos da guerra civil española P V. Rychagov da Forza Aérea Soviética, o xeneral experto en tanques Dimitry Pavlov, e o xeneral favorito de Stalin, o mariscal Grigory Kulik, xefe de artillaría. O outro bando estaba liderado polo xeneral de veteranos de Khalkhin Gol Gueorgui Zhukov, do Exército Vermello, e o xeneral G. P. Kravchenko, da Forza Aérea. Baixo esta estrutura de mando dividida, as leccións da "primeira guerra real en grande escala usando tanques, artillaría e aviación" da Unión Soviética en Nomonhan non foron escoitadas. Como resultado, durante a guerra de Inverno, os tanques BT rusos tiveron menos éxito e á Unión Soviética levoulle tres meses e un millón de homes máis conseguir o que fixo Zhukov en Khalkhin Gol en dez días.
Orde de batalla finesa
Un problema aínda maior que a falta de soldados era a falta de material; os envíos do exterior de armas antitanque e avións chegaran en pequenas cantidades. A falta de munición era alarmante, xa que só había balas e combustible para non máis de 60 días. Esta falta de munición impedía aos fineses contraatacar coa artillaría ou facer fogo de saturación. As unidades de tanques finesas eran operacionalmente inexistentes. A situación da munición aliviouse un pouco, xa que os finlandeses estaban armados en gran parte con rifles Mosin–Nagant que databan da guerra civil finlandesa, que empregaban os mesmos cartuchos 7.62×54mmR empregados polas forzas soviéticas. Algúns soldados finlandeses mantiveron a súa subministración de municións saqueando os corpos dos soldados soviéticos mortos.
Primeiras batallas e avance soviético cara á liña Mannerheim
Todas as forzas de cobertura finlandesas retiráronse cara á liña Mannerheim contra o 6 de decembro. O Exército Vermello comezara o seu primeiro grande ataque cara á liña en Taipale (a zona entre a ribeira do lago Ladoga, o río Taipale e a canle de Suvanto). Ao longo do sector de Suvanto, os finlandeses tiñan unha lixeira vantaxe pola altura e a terra seca que permitía cavar nela. A artillaría finlandesa explorara a zona e tiña feitos xa plans para disparar, anticipándose ao asalto soviético. A batalla de Taipale comezou con 40 horas de ataque da artillaría soviética. Despois do bombardeo, a infantería soviética atacou a través do terreo aberto, pero foi rexeitada con graves perdas. Do 6 ao 12 de decembro, o Exército Vermello continuou intentando atacar cunha soa división. Despois diso reforzou a súa artillaría e levou tanques e a 150ª división de fusileiros ata a fronte de Taipale. O 14 de decembro as reforzadas forzas soviéticas lanzaron un novo ataque pero foron rexeitadas novamente. Unha terceira división entrou na loita pero con resultados moi pobres, e entrou en pánico baixo o fogo da artillaría finlandesa. Os asaltos continuaron sen éxito, e o Exército Vermello sufriu grandes perdas. Un ataque típico dos soviéticos durante a batalla adoitaba rematar en só unha hora con 1.000 mortos e 27 tanques abandonados no xeo. Ao norte do lago Ladoga, na fronte de Ladoga Carelia, as unidades defensoras finlandesas confiaron no terreo. Ladoga Carelia era un gran bosque virxe e non tiña unha rede de estradas para o moderno Exército Vermello. O Oitavo Exército soviético estendera unha nova liña de ferrocarril ata a fronteira, a cal podía duplicar a capacidade de subministración cara á fronte. O 12 de decembro o avance da 139ª división de fusileiros soviética, apoiada pola 56ª división de fusileiros, foi derrotada na batalla de Tolvajärvi por unha forza moito menor baixo o mando de Paavo Talvela, converténdose na primeira vitoria finesa da guerra.
Condicións meteorolóxicas
O inverno de 1939-1940 foi excepcionalmente frío co istmo de Carelia experimentando unha temperatura récord de −43 °C o día 16 de xaneiro de 1940. No comezo da guerra só aqueles soldados finlandeses que estaban en servizo activo tiñan uniformes e armas. O resto tivo que loitar coa súa propia roupa, que para moitos soldados eran pezas normais de roupa de inverno co único engadido dunha insignia. Os soldados fineses nese clima tiñan a vantaxe de ser expertos no esquí de fondo. O frío, a neve, o bosque e as longas horas de escuridade eran factores que podían favorecer aos finlandeses. Levaban capas de roupa, e as tropas esquiadoras vestían unha camuflaxe branco nevado. Esta camuflaxe facíaos case invisibles, e adicáronse a realizar ataques de guerrilla contra as columnas soviéticas. Ao comezo da guerra os tanques soviéticos estaban pintados na cor estándar verde oliva, e os homes vestían os uniformes caqui regulares. Non foi ata xaneiro de 1940 cando os soviéticos pintaron o seu equipo de branco e lle proporcionaron traxes de inverno á súa infantería.
Defensa da liña Mannerheim
miniatura|250px|Trincheiras na liña Mannerheim O terreo no istmo de carelia non permitía a utilización de tácticas de guerrilla, polo que os finlandeses víronse forzados a recorrer á máis convencional liña Mannerheim, cos seus flancos protexidos por grandes corpos de auga. A propaganda soviética afirmaba que era tan forte ou máis que a liña Maginot francesa. Os historiadores finlandeses, pola súa banda, menosprezaron a forza da liña, insistindo en que na súa maior parte estaba formada por trincheiras e refuxios cubertos por troncos convencionais. Os finlandeses construíran 221 puntos fortes ao longo do istmo de Carelia, a meirande parte deles a comezos da década de 1920. Moitos foron ampliados no final da década de 1930. A pesar desas estruturas defensivas, incluso as partes máis preparadas da liña Mannerheim só tiñan un búnker de formigón armado por quilómetro. En xeral, a liña era máis débil ca outras liñas defensivas semellantes de Europa. Segundo os fineses, a fortaleza real da liña eran os "túzaros defensores con moito sisu" (unha expresión que podería traducirse como valor ou espírito de loita).
Operación Suomussalmi-Raate
A batalla da estrada de Raate, ocorrida durante o mes que durou a batalla de Suomussalmi, deu lugar a unha das maiores perdas soviéticas da guerra de Inverno. A 44ª división e partes da 163ª división soviética de fusileiros, en total uns 14 000 soldados, foron case completamente esnaquizadas por unha emboscada finlandesa mentres marchaban ao longo dunha estrada a través do bosque. Unha pequena unidade bloqueou o avance soviético mentres que o coronel finlandés Hjalmar Siilasvuo e a súa 9ª división cortaron o camiño de retirada, dividindo as forzas inimigas en pequenos mottis, e posteriormente procedendo a destruír os grupos separados a medida que estes se retiraban. Os soviéticos sufriron 7 000 - 9 000 baixas, mentres que os fineses perderon unicamente uns 400 soldados. Ademais, as tropas finlandesas capturaron ducias de tanques, pezas de artillaría, canóns antitanque, centos de camións, case 2 000 cabalos, milleiros de rifles e munición, e subministracións médicas.
Laponia finesa
No sur de Laponia, preto da pequena aldea de Salla, as forzas soviéticas avanzaron con dúas divisións, a 88ª e a 122ª, cun total de 35 000 homes. Na batalla de Salla os soviéticos avanzaron doadamente para a aldea, onde o camiño se bifurcaba. As tropas do lado norte movéronse cara a Pelkosenniemi, mentres que o resto dirixiuse cara a Kemijärvi. O 17 de decembro o grupo norte soviético, formado por un rexemento de infantería, un batallón e unha compañía de tanques, foi superado por un batallón finlandés. A 122ª división retrocedeu, deixando gran parte do seu equipo pesado e dos seus vehículos atrás. Despois dese éxito os finlandeses transportaron reforzos cara á liña defensiva en fronte de Kemijärvi. Os soviéticos atacaron as defensas sen éxito. Os fineses contraatacaron e os soviéticos tiveron que retroceder ata unha nova liña defensiva na que permaneceron o resto da guerra.
Cambios no Exército Vermello e preparación da ofensiva
O obxectivo principal do ataque soviético cambiouse ao istmo de Carelia. Timoshenko e Zhdanov reorganizaron e reforzaron o control entre as diferentes unidades en servizo no Exército Vermello. Tamén cambiaron as doutrinas tácticas para responder á realidade da situación. Todas as forzas soviéticas do istmo de Carelia dividíronse en dous exércitos: o 7º e o 13º Exército. O primeiro deles, agora baixo o mando de Kirill Meretskov, concentraría o 75% da súa forza contra os 16 km de extensión da liña Mannerheim, entre Taipale e o pantano de Munasuo. As tácticas serían básicas: unha cuña blindada para o ataque inicial, seguida pola principal forza de infantería e de vehículos de asalto. O Exército Vermello preparouse para localizar as fortificacións finlandesas de primeira liña. A 123ª división de asalto ensaiou o ataque con maquetas a tamaño natural. Os soviéticos enviaron un gran número de novos tanques e pezas de artillaría á zona. As tropas incrementáronse de 10 a 25-26 divisións con seis ou sete brigadas de tanques e varios pelotóns blindados independentes, totalizando 600 000 soldados. O 1 de febreiro o Exército Vermello comezou unha ofensiva masiva, disparando 300 000 proxectís de artillaría sobre as liñas finesas nas 24 primeiras horas de bombardeo.
Tratado de paz de Moscova
miniatura|esquerda|Día 13 de marzo de 1940 ás 11:45 a.m.. Soldados finlandeses retíranse en [[Viipuri cara á liña de demarcación.]]
Finlandia
Inmediatamente despois da guerra, Helsinqui anunciou oficialmente 19 576 mortes. Segundo as estimacións revisadas en 2005 por historiadores finlandeses, 25 904 persoas morreron ou desapareceron, e 43 557 foron feridas no bando finlandés durante a guerra. Investigadores finlandeses e rusos estimaron que había entre 800 e 1 000 prisioneiros de guerra finlandeses, dos cales entre o 10 e o 20 por cento morreron. A Unión Soviética repatriou 847 finlandeses logo da guerra. Os ataques aéreos mataron 957 civís. Entre 20 e 30 tanques foron destruídos e perderon 62 avións.
Unión Soviética
miniatura|esquerda|Un monumento adicado ás vítimas da guerra soviético-finlandesa de 1939-1940 en [[San Petersburgo.]]
A cifra oficial soviética en 1940 para as súas mortes foi de 48 000. Estimacións rusas máis recentes varían: en 1990, Mikhail Semiryaga reclamou 53 522 mortos e N. I. Baryshnikov, 53 500 mortos. En 1997, Grigoriy Krivosheyev apuntou 126 875 mortos e desaparecidos, e unhas baixas totais de 391 783 con 188 671 feridos. En 1991, Yuri Kilin apuntou 63 990 mortos e unhas perdas totais de 271 528. En 2007, revisou a estimación de mortos a 134 000 e en 2012, actualizou a estimación a 138 533 baixas irreparables. En 2013, Pavel Petrov declarou que o Arquivo Militar Estatal de Rusia ten unha base de datos que confirma a morte ou desaparición de 167 976 persoas, xunto co nome dos soldados, as datas de nacemento, e rangos. Houbo 5 572 prisioneiros de guerra soviéticos en Finlandia. O destino dos prisioneiros logo da repatriación non está claro: as fontes occidentais sospeitan que foron asasinados nos campos da NKVD.
Josh Tillman
Alcume de Father John Misty e Fear Fun
Tillman escribiu un ensaio sobre a gravación de Damien Jurado, Brothers and Sisters of the Eternal Son (Secretly Canadian, 2014). Tamén compuxo a banda sonora para unha curtametraxe chamada The History of Caves, dirixida pola súa muller, a directora Emma Elizabeth Tillman.
Chennai
Mylapore
Nunha rexión poboada dende séculos, a cidade anteriormente coñecida coma Madras (ata 1996) xurdiu por unión de varias poboacións veciñas, xeralmente vinculadas a templos: Thiruvanmiyur no sur; Thiruvotriyur ao norte; Thirvallkeni (hoxe barrio de Triplicane) no centro. A a máis antiga semella que foi Mylapore (hoxe barrio central de Thirumaylai). Foi un activo porto da Costa de Coromandel dende o século I aC e centro da cultura támil. Supostamente foi visitada por Tolomeo e poida que polo apóstolo San Tomé. De feito, nos arredores da cidade actual, no suroeste, álzase o Monte de San Tomé, suposto lugar da prédica evanxelizadora.
Illa Jeju
Xeografía
Jejuo é unha illa volcánico, dominado polo volcán Hallasan, un volcán alto e a montaña máis alta de Corea do Sur. A illa mide aproximadamente 73 km, de leste a oeste, e 41 km de norte a sur.
A illa creouse por erupcións volcánicas fai aproximadamente 2 millóns de anos, durante a era Cenozoica. A illa componse principalmente de basalto e lava.
Panulirus cygnus
Características
As características físicas básicas desta langosta son: corpo cilíndrico, un par de ollos compostos, pedunculados e móbles, dous pares de antenas (as do primeiro par, pequenas, unirrámeas —anténulas—, e as do segundo birrámeas, unha de pequeno tamaño, e as do outro moi longas, máis que o tamaño do corpo), seis pares de apéndices pequenos ao redor da boca (maxilípedos) e cinco pares de patas torácicas (pereiópodos) para camiñaren.
Things Falling Apart
Things Falling Apart é un álbum de remesturas da banda de metal industrial estadounidense Nine Inch Nails, editado o 21 de novembro do 2000 polo selo Nothing Records. Things Falling Apart é o sexto lanzamento oficial do grupo e é o álbum de remesturas de acompañamento de The Fragile, aínda que a diferenza deste non se trata dun disco dobre.
Raphicerus campestris
Aparencia xeral
É un antílope pequeno, delgado e esvelto, coa cabeza curta e cónica, e grandes orellas, pelaxe mesta e lisa, e patas longas. A coloración xeral é parda amarelada brillante e uniforme, virando ás veces cara a agrisada cun lustre arxentino, sen pelos brancos mestrurados, máis viva na cabeza. Presenta unha lista máis clara diante dos ollos, ás veces moi notoria, branca, formando un anel ao redor dos ollos, e unha mancha pequena escura sobre o fociño e outra, decrecente, entre os cornos. As partes inferiores e as nádegas son brancas. A cola é extremadamente curta. Os cornos (só prresentes nos machos), son curtos, paralelos, rectos, lisos e moi agudos, lixeitamente curvados cara a adiante. As femias son sililares aos machos (pero sen cornos) e algunhas veces máis grosas.
Illa da Creba
Historia
Hai multitude de lendas relacionadas con esta illa, a máis coñecida é a que explica a construción da ermida nesa illa. Vicente Risco deixou escrito: ''Na Creba había mouros que tiñan un templo do seu falso deus. Os cristiáns matáronos deixando só á filla do xefe. Esta invocou ao demo, quen levantou unha tempestade, afogou aos cristiáns e separou a illa da terra. A moura converteuse nunha gran serpe rodeada de feras que afundían aos barcos. Os cristiáns foron onde un santo home que lles aconsellou bendicir a illa e erguer a igresiña da nosa Señora da Creba''.
Abellaruco
En Galiza
Aínda que abunda menos que noutras zonas da Península Ibérica, tamén hai presenza de abelleiros en terras galegas, e a Sociedade Galega de Historia Natural organiza anualmente unhas xornadas de avistamentos destes paxaros chamadas "Na procura do Abellaruco".
Nenagh Ormond
O club foi fundado en 1884 como The Ormond Cricket and Football Club.
Virxinia
1789 - 1865
En 1792 os condados que compuñan o oeste do estado de Virxinia foron cedidos. No mesmo ano, organizáranse no estado de Kentucky, que entrou á Unión xa en 1792. Dos cinco primeiros presidentes americanos, catro viñan de Virxinia. O primeiro foi un nativo de Virxinia, George Washington, entre 1789 e 1797. Outros tres políticos, nativos de Virxinia, gobernarían o país desde 1801 até 1825.
1865 - Actualidade
En 1954 o Tribunal Supremo dos Estados Unidos xulgou que a segregación do sistema escolar público era inconstitucional. Virxinia era un dos estados que adoptara un sistema de segregación, con diferentes escolas para brancos e afroamericanos. O proceso de integración durou máis dunha década na conservadora Virxinia.
Xeografía
Virxinia ten 320 quilómetros de extensión norte-sur e 690 quilómetros de extensión leste-oeste. A área do estado é de 110.862 km², dos cales 8.220 km² son auga. O litoral do estado co Océano Atlántico posúe 180 quilómetros de extensión. Contándose baías, enseadas e illas, o litoral de Virxinia posúe preto de 5.330 quilómetros de extensión. Os maiores ríos que atravesan o estado son o Potomac e o James. As fragas cobren preto do 60% do estado. A maior parte delas están localizadas no oeste, no centro-sur e no noroeste de Virxinia.
Política
O principal oficial do Poder Executivo en Pensilvania é o gobernador. Este é elixido polos electores do estado para mandatos de ata 4 anos de duración. Unha persoa pode ser elixida cantas veces quixer para o cargo de gobernador, porén, non máis de dúas veces consecutivas.
Demografía
Historicamente, como a maior e a máis rica das antigas Trece Colonias, ben como o local de nacemento da cultura americana e da cultura surista, preto de metade da poboación do estado, ata a fin da Guerra Civil Estadounidense, estaba composta por escravos afroamericanos que traballaban en plantacións de tabaco e algodón. Porén, actualmente os afroamericanos compoñen apenas o 20% da poboación do estado e están concentrados primariamente no sur e no leste de Virxinia, onde se atopaban as grandes plantacións. Os habitantes de descendencia alemá están presentes en gran número no noroeste e no sur do estado. Grazas á recente inmigración, a poboación de hispanos e asiáticos está en rápido crecemento no estado, especialmente nos suburbios de Washington DC.
O 6.5% da poboación posúe menos de 5 anos de idade, o 24,6% posúe menos de 18 anos de idade e o 11,2% da poboación do estado posúe 65 anos ou máis de idade. As persoas do sexo feminino compoñen aproximadamente o 51% da poboación do estado.
Miguel I Rangabé
Miguel I Rangabé foi un nobre casado con Procopia, a filla de Nicéforo I, que foi nomeado emperador bizantino nunha revolta palaciana contra o seu cuñado Estauracio en 811.
ZAZ
ZAZ ou Planta de construción de automóbiles de Zaporizhia (en ucraíno: ЗАЗ, Запорізький автомобілебудівельний завод, Zaporiz'kyi avtomobilebudivnyi zavod or Zaporiz'kyi avtozavod) é a principal fábrica automobilística de Ucraína, con sede na cidade de Zaporizhia, na parte sueste do país. Tamén coñecida polo nome nai da compañía, AvtoZAZ. Na primeira metade do 2012, ZAZ manufacturou 20.060 coches. No 2012, saíu á venda un novo ZAZ, o ZAZ Vida que é unha versión do último Chevrolet Aveo para a venda en Ucraína e outros países onde se vende a marca ZAZ como en Moldavia, Romanía ou Belarús, por exemplo.
Pastafarismo
Os principios do pastafarismo ideounos Bobby Henderson, licenciado en física pola Universidade estatal de Oregón, para protestar mediante a sátira pola decisión do Consello de Educación do estado de Kansas (Kansas State Board of Education) adoptada a finais de 2005, de permitir a ensinanza do deseño intelixente nas escolas públicas como alternativa da teoría da evolución. Decisión que foi revogada de contado, en agosto de 2006.
Antecedentes
En 2004 o Consello de Educación do Estado de Kansas ordenou ás escolas estatais que nas clases de bioloxía dedicaran a mesma cantidade de horas lectivas ao deseño intelixente e á teoría da evolución darwiniana, xa que, segundo o seu parecer, ambas as teorías tiñan a mesma validez científica.
Orixes
Avisou que, de non ser así, "veríanse forzados a proceder con accións legais". Pouco tempo despois, a súa sarcástica carta recibiu dúas respostas de dous simpatizantes da súa postura, membros do Consello. A mediados de agosto recibiu unha terceira resposta. Porén o Consello só respondeu despois de que Henderson publicara a carta na súa web, o que acadou grande atención polo público. Henderson foi publicando sucesivamente as respostas recibidas polos distintos membros do Consello.
Desenvolvemento posterior
En novembro de 2005 o Consello de Educación do Estado de Kansas votou a favor de que puideran incluírse preguntas acerca das críticas á evolución biolóxica nas probas de aptitude do estado, incluíndo algunhas acerca do deseño intelixente. En febreiro de 2007 o Consello votou para que se volveran a excluír ese tipo de preguntas, sendo a quinta vez en oito anos que se modificaron os estándares de cualificación estatais referentes á evolución.