cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proceláridos
Taxonomía e evolución
A taxonomía máis tradicional da familia, particularmente a división en catro grupos, foi posta en dúbida por recentes investigacións. Un estudo de 1998 de Gary Nunn e Scott Stanley mostrou que o grupo de fulmares e asociados era efectivamente un grupo diferenciado dentro da familia, como tamén o grupo dos Pterodroma. Porén, as dúas especies do xénero Bulweria xa non se consideran próximas aos Pterodroma, senón que están próximos ás pardelas do xénero Procellaria. Separáronse dous xéneros, denominados Pseudobulweria e Lugensa, do xénero Pterodroma, e Pseudobulweria está filoxeneticamente máis próximo ás pardelas do xénero Puffinus que aos Pterodroma, mentres que Lugensa (o Lugensa brevirostris das Kerguelen) posiblemente está moi relacionado coas pardelas ou os fulmares. Os Pachyptila, segundo Nunn e Stanley, están situados no grupo de pardelas máis grandes. As pardelas Calonectris foron situadas próximas aos dous clados de Puffinus (máis próximas ao clado Puffinus, ou pequenos) e ambos están afastados das Procellaria. As relacións entre os xéneros e dentro dos xéneros son aínda suxeito de debate, e os investigadores están agrupando ou separando segundo o seu parecer as especies e xéneros da familia e argumentando sobre a posición dos xéneros dentro da familia. Moitas das especies confusas están entre as menos coñecidas de todas as aves mariñas; algunhas delas (como o Pseudobulweria macgillivrayi de Fixi) non se viron máis de 10 veces desde o seu descubrimento pola ciencia, ou descoñécense outras áreas de reprodución (como o Puffinus heinrothi).
Dieta
A dieta dos proceláridos é a máis diversa de todos os Procellariiformes, e tamén os métodos que empregan para obtela. Coa excepción dos Macronectes, todos os proceláridos son exclusivamente mariños, e a dieta de todas as especies está dominada polos peixes, luras, crustáceos e prea en diversas combinacións.
Samaín
Historia
Algunhas tumbas de andadeiro neolíticas de Irlanda están aliñadas co amencer nas datas do Samaín e Imbolc. Entre elas salientan o Mound of the Hostages (Dumha na nGiall) no outeiro de Tara, e Cairn L en Slieve na Calliagh.
Proceláridos
Ameazas e conservación
A maior ameaza para moitas especies, especialmente para as máis pequenas, son as especies introducidas que acceden ás súas colonias. Os proceláridos reprodúcense en enormes cantidades en illas lonxe dos predadores terrestres como os mamíferos, e a maior parte deles perderon as adaptacións defensivas necesarias para enfrontarse a ese perigo (coa excepción de cuspir aceite estomacal no grupo dos fulmares e asociados). A introdución de predadores mamíferos como gatos que se fixeron silvestres, ratas, mangostas e mesmo ratos pode ter resultados desastrosos para aves mariñas que son ecoloxicamente inxenuas ou confiadas, xa que non temen a outras especies perigosas coas que non tiveron contacto. Estes predadores poden atacar directamente e matar os adultos reprodutores, ou, máis comunmente, atacan a ovos e a polos. As especies que aniñan en buratos que deixan aos seus polos desatendidos en estados moi temperáns de desenvolvemento son particularmente vulnerables ao ataque. Os estudos sobre a reprodución do Pterodroma gouldi na illa neozelandesa de Whale Island (Moutohora) mostraron que unha poboación baixo unha forte presión da rata común non producen practicamente ningunha cría durante unha estación reprodutora, mentres que se as ratas son controladas (usando veleno), o éxito reprodutor é moito maior. Ese estudo tamén salientou a importancia que poden xogar as especies introducidas non predadoras no dano que sofren as aves; os coellos introducidos na illa causaron directamente pouco dano aos proceláridos, á parte de danar os seus buratos, pero tamén actuaron como unha fonte de alimento para as ratas durante a estación non reprodutora, o que permitiu que o número de ratas fose maior do que antes era, o que tivo como resultado que había máis predadores das aves. As interaccións con especies introducidas pode ser bastante complexa. O Pterodroma leucoptera só se reproduce en dúas illas, Cabbage Tree Island e Boondelbah Island na costa de Port Stephens (Nova Gales do Sur). Os coellos introducidos destruíu o sotobosque da Cabbage Tree Island; ambas as cousas incrementaron a vulnerabilidade das aves aos predadores naturais e fanas vulnerables aos froitos pegañosos da árbore Pisonia umbellifera, unha planta nativa. No estado natural estas froitas acumúlanse nas plantas do sotobosque, pero cando se elimina o sotobosque os froitos caen ao chan por onde se moven os proceláridos, pegándose ás súa plumas facendo imposible que poidan voar.
Os proceláridos son vulnerables a outras ameazas. A inxestión de plástico é un problema para esta e outras familias de aves mariñas. Unha vez tragado, este plástico pode causar unha diminución xeral do estado de saúde da ave, ou nalgúns casos queda almacenado no tracto dixestivo e causar unha obstrución, o que produce a morte por inanición. Os proceláridos son tamén vulnerables á contaminación mariña xeral, e ás verteduras de petróleo. Algunhas especies, como o Pterodroma baraui, o Puffinus newelli ou o Calonectris borealis, que aniñan en zonas altas de illas grandes desenvolvidas son vítimas da contaminación luminosa. Os polos que están emplumando son atraídos pola iluminación das rúas e son incapaces de chegar ao mar. Estímase que dun 20 ao 40% dos polos desta especie son atraídos polas luces artificiais na illas de Reunión.
Samaín
Na mitoloxía irlandesa
En Echtra Neraí ('A aventura de Nera'), o rei Ailill de Connacht reta ó seu séquito a unha proba de valentía na noite do Samaín. Ofrece un premio a quen poide achegarse a unha forca e atar unha banda arredor do nocello dun home aforcado. Tódolos homes que o intentan son frustrados polos demos e bolen arrepiados cara a sala do rei. Porén, Nera conseguiuno, e o home morto pídelle unha bebida. Nera lévao de volta canda el e detéñense nas tres casas. Entran na terceira, onde o home morto bebe e cuspe sobre os caseiros, matándoos. De regreso, Nera ve un grupo fantasmal queimando a sala do rei e asasinando toda a xente que alí había. Segue ó seu convidado a través dun portal cara ó Outro mundo. Nera decátase de que o que presenciara era tan só unha visión do que pasaría o seguinte Samaín se non se facía nada. Deste xeito regresa ó salón e advirte ó rei.
Controversia
O escritor e académico Xosé Luís Méndez Ferrín defende que se trata dunha falsa tradición, inexistente en Galicia ata esta recuperación, un "costume imposto polo imperialismo norteamericano", que se quere presentar como tradición céltica galega como froito dunha corrente ideolóxica celtista.
Mantes-la-Jolie
Historia
Debido á súa situación estratéxica ao lado do Sena e na fronteira de Normandía, Mantes foi unha vila desexada durante a guerra dos Cen Anos e cambiou de mans en diversas ocasións, sendo posesión, entre outros, de Carlos II de Navarra.
A idade dourada da cidade chegou ao seu fin cando o seu recurso principal, o viño, deixou de venderse caro.
Litocranius walleri
Filoxenia
Este clado é irmán da saiga (Saiga tartarica, da tribo dos saiguinos) e dos xéneros Antilope (Antílope da India), Eudorcas, Gazella e Nanger (da tribo dos antilopinos).
Red Planet
Red Planet é un filme estadounidense dirixido por Antony Hoffman e protagonizado por Val Kilmer e Carrie-Anne Moss, que foi estreado no ano 2000.
Saltacionismo
Historia
A especiación salacionista, tamén chamada especiación abrupta, é a descontinuidade na liñaxe que ocorre por medio de mutacións xenéticas, aberacións cromosómicas ou outros mecanismos evolutivos que causan que individuos illados reprodutivamente establezan unha poboación dunha nova especie. A poliploidía, fisión cariotípica, simbioxénese e transferencia horizontal de xenes son mecanismos posibles para a especiación saltacionista.
Teoría da macromutación
O xenetista alemán Richard Goldschmidt foi o primeiro científico en usar o termo "monstro optimista" (hopeful monster). Goldschmidt pensaba que pequenos cambios graduais non podían tender unha ponte entre a división hipotética entre microevolución e macroevolución. No libro As bases materiais da evolución (1940) escribiu "o cambio de especie a especie non é un cambio que implica cada vez máis cambios atomistas adicionais, senón un cambio completo do padrón primario ou sistema de reacción nun novo, que despois pode producir outra vez variación intraespecífica por micromutación." Goldschmidt cría que os grandes cambios na evolución eran causados por macromutacións (grandes mutacións). As súas ideas sobre as macromutacións acabaron por coñecerse como a hipótese do monstro optimista que é considerada unha tipo de evolución saltacionista.
Goldschmidt presentou dous mecanismo mediante os cales os monstros optimistas poderían funcionar. Un mecanismo implicaba “mutacións sistémicas”, rexeitando o concepto clásico de xene, que xa non é considerado pola ciencia moderna; porén, o seu segundo mecanismo implicaba “macromutacións de desenvolvemento” en “xenes de taxa” (rate genes) ou “xenes controladores” que cambian as estapas iniciais do desenvolvemento e así causan grandes efectos no fenotipo adulto. Este tipo de mutacións son similares ás consideradas na bioloxía evolutiva do desenvolvemento contemporánea.
Un artigo de Page et al. de 2010 dicía que o anfibio axolote mexicano (Ambystoma mexicanum) podía ser clasificado como un monstro optimista, xa que mostra un modo adaptativo e derivado de desenvolvemento que evolucionou rapidamente e independentemente entre as píntegas tigre. De acordo con esta publicación houbo un interese en aspectos da hipótese do monstro optimista en anos recentes:
Visado
Entrar nun país sen un visado válido ou realizar actividades non cubertas polo visado (por exemplo, traballar con visado de turismo), resulta na transformación do individuo nun inmigrante ilegal, xeralmente suxeito á deportación ao seu país natal.
V Televisión
Características
No 2019 La Voz de Galicia, a traves da empresa Medios Digitales de Galicia, renunciou á licenza. A Xunta de Galicia volveuna a sacar a concurso mais tivo que declaralo deserto polo falta de ofertas.
Nacerá unha bruxa
Nacerá unha bruxa (titulado orixinalmente en inglés A Witch Shall Be Born) é un dos relatos orixinais que Robert E. Howard escribiu para a súa personaxe de espada e bruxaría, Conan o bárbaro. Escrito e publicado en 1934 na revista Weird Tales o relato trata dunha bruxa que substitúe á súa irmá xemelga como raíña dunha cidade-estado, o que a fai entrar en conflito con Conan, quen até entón fora o capitán da garda da raíña. Temas da paranoia e a dualidade das irmás xemelgas son de suma importancia nesta historia, pero tamén a teñen elementos do conflito entre a barbarie e a civilización, unha temática común a todas as historias de Conan.
Grimoaldo III de Benevento
Traxectoria
Grimoaldo volveu a Italia á morte do seu pai. De primeiras recoñeceu o poder franco, pero enfrontouse a unha invasión bizantina comandada por Adelchis, o fillo do derradeiro rei longobardo, Desiderio. Arechis II intentara reclamar o trono en 774, tras o desastre de Desiderio a mans de Carlomagno, pero abandonou a causa e, no seu canto, tomou o título de princeps. Adelchis pensou que tiña unha mellor pretensión para gobernar aos longobardos e consecuentemente reunir aliados gregos (inimigos dos francos) para retomar a única parte do territorio italiano que ficara independente. Un exército franco ás ordes de Winixiso e Hildeprando de Spoleto, uniuse a Grimoaldo e venceu a Adelchis na costa nada máis desembarcar. miniatura|[[Deseño dunha moeda longobarda co monograma de Grimoaldo III no anverso.]] Logo, Grimoaldo tentou desfacerse da soberanía franca, pero os fillos de Carlomagno, o rei Pipino de Italia e o seu irmán máis vello o rei Carlos o Novo, forzárono a se someter en 792. Con todo, Benevento estaba no camiño para a súa completa independencia e a autoridade carolinxia foi sempre leve.
Fotofosforilación
Todos os organismos producen ATP como molécula universal almacenadora de enerxía, e só hai dúas fontes de enerxía da que poden dispoñer os seres vivos, as reaccións de oxidorredución (redox) e a enerxía da luz. Na fosforilación é a enerxía da luz a fonte que se usa para impulsar a circulación de electróns por unha serie de transportadores de electróns das membranas dos tilacoides e a creación dun gradiente de protóns nos tilacoides, o cal se utilizará para activar o encima ATP sintase da membrana tilacoidal, que sintetizará ATP. Este encima é similar ao encima mitocondrial que produce ATP na fosforilación oxidativa, e o mecanismo quimiosmótico implicado é en ambos os casos moi similar.
Jinmeiyō kanji
Por regra xeral, os nomes propios xaponeses que se rexistran poden conter soamente caracteres do jōyō kanji (que se len coma nomes usados do método nanori), jinmeiyō kanji, katakana e hiragana. No Xapón, ensínase o jinmeiyō kanji a partir do ensino secundario, e requírese experiencia nel, o Nivel 2 do Kanji kentei, un exame de suficiencia no coñecemento dos kanjis.
Zona especial de conservación da Costa da Morte
Coas súas 11.809 ha, o espazo natural da Costa da Morte é o máis extenso dos costeiros galegos. Malia a todo, a zona protexida non é continua en toda a costa. As poboacións costeiras, como son Malpica, Corme, Laxe e Muxía, a ría de Camariñas e o litoral de Arou a Camelle quedan fóra do espazo protexido.
A zona de protección de aves (ZEPA) da costa da Morte non casa na súa totalidade do LIC. Vai desde cabo Caión ata cabo Touriñán e abrangue ata as 20 millas náuticas desde a costa, co que chega a ser unha área de protección de 316.283,05 ha.
Xeoloxía e hábitats
Os ríos que chegan a esta costa descorren de puntos altos de montaña ata o litoral e as súas cuncas, de caudal variable, contan con especies acuáticas ou somerxidas como as de Ranunculion fluitantis e Callitricho-Batrachion. En zonas como no interior das rías (como a de Camariñas ou Corme e Laxe) ou os esteiros as augas poden estar máis estancada e ser oligotríficas ou mesotróficas. Aí aparece vexetación característica destas áreas como os Juncus. Algúns mananciais están cubertos por musgos como Cratoneurion. Nos pastos xerófitos, de solo seco e pouco desenvolto, hai de gramíneas e pequenas especies anuais. Ou outros pastos que aparecen no espazo son os de solos calcáreos ou turbosos, os prados secos e onde medran especies baixas e os de zonas húmidas.
Final Fantasy VIII
Final Fantasy VIII (abreviado FF8 ou FFVIII) é un videoxogo de rol de consola pertencente á saga Final Fantasy, considerada un dos máis importantes da súa categoría. Foi desenvolvido polo equipo de Hironobu Sakaguchi de Squaresoft (dende 2003 Square Enix) maioritariamente entre 1998 e 1999, e publicado en 1999. Este xogo supuxo un avance enorme na calidade dos gráficos, contando cunhas escenas cinematográficas con moitos detalles. Ademais foi un dos xogos máis vendidos da Playstation.
Luís Pintos Fonseca
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado de ensino na Junta Carlista de Guerra en setembro e o 18 de decembro integrou a comisión depuradora do maxisterio de Pontevedra. Afiliouse a FET y de las JONS logo da unificación. A finais de 1937 tamén exerceu como axudante numerario de debuxo no instituto. Comezou a carreira eclesiástica no mosteiro de San Xoán de Poio, onde foi ordenado sacerdote en 1947. En 1947 foi nomeado coadxutor en san Bartolomé e ao ano seguinte consiliario da Acción Católica masculina. En 1951 foi consiliario da rama feminina de Acción Católica da parroquia. Foi o principal impulsor da refundación da Semana Santa pontevedresa a finais da década dos corenta.
Carl Nielsen
Estudos e inicios da súa carreira
Aínda que non era un estudante sobresaliente e compuña pouco, Nielsen progresou ben co violín con Valdemar Toftel (1832-1907), e recibiu unha sólida base en teoría musical con Orla Rosenhoff (1844-1905), quen seguiría sendo unha asesora valiosa durante os seus primeiros anos como compositor profesional. Tamén estudou composición con Gade, quen lle gustaba como amigo mais non pola súa música. Os contactos con outros estudantes e familias cultas de Copenhague, algúns dos cales se converterían en amigos para toda a vida, volvéronse igualmente importantes. A irregular educación resultante da súa experiencia no país deixou a Nielsen insaciablemente curioso respecto das artes, a filosofía e a estética. Mais, na opinión do musicólogo David Fanning, tamén o deixou "cun punto de vista persoal elevado para un home común nestes temas". Deixou a Academia en 1886, logo de graduarse con boas pero non sobresalientes cualificacións en todas as materias. Logo quedou no apartamento do comerciante xubilado de Odense Jens Georg Nielsen (1820–1901) e a súa muller no primeiro piso do número 18 de Slagelsegade, xa que aínda non se encontraba en disposición de pagar a súa propia vivenda. Mentres estivo alí, namorouse da súa filla de 14 anos, Emilie Demant. A aventura duraría os tres anos seguintes.
Microcompartimento bacteriano
miniatura|dereita|200px|Representación estilizada do carboxisoma e estruturas bacterianas relacionadas como os compartimentos para a utilización do propanodiol (Pdu) e a etanolamina (Eut). Móstranse proteínas de cubertas dos microcomprtimentos hexaméricas que realizan diferentes funcións na cuberta en diversos tons de azul. As proteínas pentaméricas do vértice móstranse en maxenta. Os encimas encapsulados móstranse en verde, organizados en capas. [Imaxe: T. Yeates
Carl Nielsen
Últimos anos e morte
Foi enterrado no Cemiterio Vestre de Copenhague; toda a música do seu funeral, incluídos os himnos, foron composicións súas. Logo da súa morte, a súa muller recibiu o encargo de esculpir un monumento no seu honor, para ser erixido no centro de Copenhague. Ela escribiu: "Quería tomar o cabalo alado, símbolo eterno da poesía, e situar un músico no seu lombo. Debía sentar alí entre as impetuosas ás soprando unha frauta de cana sobre Copenhague". A disputa sobre o seu deseño e a falta de fondos deron como resultado que a construción do monumento atrasouse e que a propia Anne Marie acabou subsidiándoa. O Monumento Carl Nielsen foi finalmente inaugurado en 1939.
Estilo musical
A socióloga dinamarquesa Benedikte Brincker observa que a percepción de Nielsen e a súa música no seu país é bastante diferente da súa apreciación internacional. O seu interese e experiencia na música folk tivo unha resonancia especial para os dinamarqueses, e isto foi intensificado durante os movementos nacionalistas da década de 1930 e durante a segunda guerra mundial, cando o canto era unha base importante para que os dinamarqueses se distinguisen dos seus inimigos alemáns. As cancións de Nielsen conservan un lugar importante na cultura e educación dinamarquesas. O musicólogo Niels Krabbe describe a imaxe popular de Nielsen en Dinamarca como "a síndrome do parrulo feo" – unha referencia ao conto do escritor dinamarqués Hans Christian Andersen – polo cal "un neno pobre ... atravesando a adversidade e a frugalidade ... marcha a Copenhague e ... vén conquistar o posto de rei sen coroa". Polo tanto mentres fóra de Dinamarca Nielsen é amplamente considerado como o compositor de música orquestral e a ópera Maskarade, no seu país é máis un símbolo nacional. Estas dúas partes uníronse oficialmente en Dinamarca en 2006 cando o Ministerio de Cultura emitiu unha lista das doce mellores obras musicais dinamarquesas, que incluían tres de Nielsen – Maskarade, a Cuarta Sinfonía, e un par das dúas cancións dinamarquesas. Krabbe fai a pregunta retórica: "Pode demostrarse en Nielsen 'o nacional' na música en forma de temas particulares, harmonías, sons, formas, etc., ou é unha construción pura da historia recibida?"
Recepción
En 1962 produciuse un avance internacional cando Leonard Bernstein gravou a Quinta Sinfonía coa New York Philharmonic Orchestra para CBS. A gravación axudou á música de Nielsen a lograr unha apreciación máis aló do seu país natal e é considerada unha das mellores gravacións da sinfonía. O centenario de Nielsen en 1965 foi amplamente celebrado, tanto en termos de representacións como de publicacións, e Bernstein foi premiado co Sonning Prize pola súa gravación da Terceira Sinfonía. En 1988 publicáronse os diarios de Nielsen e as cartas que lle escribiu a Anne Marie, e estas, xuntas cunha biografía de 1991 realizada por Jørgen Jensen empregando este novo material, conduciron a unha avaliación obxectiva revisada da personalidade do compositor. Escribindo en The New York Times co gallo do 125 aniversario de Nielsen en 1990, o crítico musical Andrew Pincus lembrou que 25 anos antes de que Bernstein crera que o mundo estaba preparado para aceptar ao dinamarqués como un igual a Sibelius, falando do "seu encanto áspero, o seu movemento, o seu impulso, as súas sorpresas rítmicas, o seu estraño poder de relacións harmónicas e tonais – e especialmente a súa constante imprevisibilidade" (que Pincus cría era aínda un desafío para o público). As biografías e estudos en inglés na década de 1990 axudaron a establecer o status de Nielsen en todo o mundo, ata o punto de que a súa música fíxose habitual nos programas de concertos nos países occidentais.
Microcompartimento bacteriano
Microcompartimentos bacterianos PDU/EUT bifuncionais
Algunhas bacterias, especialmente as do xénero Listeria, codifican un só locus no cal están presentes os xenes tanto para os microcompartimentos PDU coma EUT. Aínda non está claro se isto é un verdadeiro microcompartimento bacteriano quimérico cunha mestura de ambos os conxuntos de proteínas, ou se se forman dous compartimentos separados.
Regulación (xenética)
Os microcompartimentos EUT de Salmonella enterica son inducidos por medio da proteína reguladora EutR pola presenza simultánea de etanolamina e vitamina B12, o cal pode darse en condicións aeróbicas ou anaeróbicas. Salmonella enterica só pode producir vitamina B12 endóxena en condicións anaeróbicas, aínda que pode importar cianobalamina e convertela en vitamina B12 tanto en condicións aeróbicas coma anaeróbicas.
Cabo de Fornos
Xeografía
esquerda|miniatura|Cabo de Fornos visto desde o espazo na esquina inferior dereita, xunto ás [[Illas L'Hermite ao centro.]] O cabo de Fornos é o punto máis austral da terra asociada tradicionalmente a Suramérica. Sitúase na costa da illa de Fornos, a cal é parte das illas Hermite no extremo meridional do arquipélago de Terra do Lume. O cabo de Fornos marca o límite norte do Paso Drake, o mar que separa Suramérica da Antártida. Á vez, o meridiano que marca a división xeodésica entre os océanos Pacífico e Atlántico parte desde o cabo de Fornos cara ao océano Glacial Antártico.
O terreo carece por completo de árbores e está cuberto por herba debido ás frecuentes precipitacións. A zona do cabo de Fornos está ademais sometida aos efectos dos raios ultravioleta que atravesan o buraco sobre a capa de ozono que cobre principalmente o extremo sur do planeta.
Jean Epstein
Traxectoria
Epstein naceu en Varsovia, fillo dun xudeu francés e unha polaca. Trala morte do seu pai en 1908 a familia mudouse a Suíza, onde Epstein permaneceu ata comezar na escola de medicina na Universidade de Lión. Nesta cidade traballou como secretario e tradutor de Auguste Lumière, considerado un dos fundadores do cinema.
Epstein morreu en 1953, vítima dunha hemorraxia cerebral.
Prva HNL
Sistema de competición
Na tempada 2012/13 o número de conxuntos participantes regresou a 12.
Expocoruña
Recinto
miniatura Conta con 19 000 m2 cubertos e 8000 ao aire libre. Dispón tamén de salas multiúsos, aulas e despachos, ademais de aparcadoiro.
Comba
Como topónimo pode referirse a:
Falaropo de Wilson
Etimoloxía
O nome desta ave fai referencia ao ornitólogo escocés-americano Alexander Wilson. O nome do xénero Phalaropus procede do grego phalaris, 'galiñola' e pous, 'pé', é dicir, 'pés de galiñola', xa que teñen dedas parecidas. O nome específico tricolor significa en latín 'tres cores'
Ecoloxía e status
Cando se alimentan adoitan nadar en círculo rapidamente formando un remuíño, o que se cre trae á superficie comida do fondo en zonas de augas profundas, que despois el recolle na superficie, capturando insectos ou crustáceos.
Aínda que é moi común, a poboación desta ave pode que declinase en certas áreas debido á perda dos hábitats de pradeira húmida que necesita. Hai unhas cantas áreas de descanso e parada que son de grande importancia durante a súa migración.
Acordo de Schengen
Definición
O Espazo Schengen permite a libre circulación de persoas dentro dos países signatarios sen ter que parar nas fronteiras e presentar o seu pasaporte. É necesario ser portador dun documento legal coma, por exemplo, o DNI. O Espazo Schengen non se relaciona coa libre circulación de mercadorías (embargos etc.) cuxa entidade mediadora é a Unión Europea e os outros membros fora do bloque económico. miniatura|Edificio da alfándega na [[A Raia|Raia entre Galiza e Portugal, que deixou de ter uso en 1992 ao adoptaren España e mais Portugal o Acordo de Schengen.]]
Borgund
miniatura|dereita|250px|Vista das igrexas de Borgund. miniatura|dereita|Localización de Borgund en Noruega. Borgund é unha vila e antigo concello do condado de Sogn og Fjordane, en Noruega. Dende 1964 pertence ao concello de Lærdal. A vila limita coa estrada europea E16 e atópase a uns 20 km ao sur da vila de Lærdalsøyri. Ten unha superficie de 635 km² e está a 404 msnm.
The Boston Globe
O Boston Globe é un xornal americano, o diario de maior circulación en Boston, Massachusetts e Nova Inglaterra. Pertence á New York Times Company. É detentor de 19 premios Pulitzer.
Comba de Córdoba
Evolución en Galicia
As lendas galegas posibelmente de orixe precristiá de Santa Comba tamén mesturan as figuras de Comba de Sens, Comba de Cornualla e Comba de Córdoba.
Heráclidas
dereita|miniatura|564x564px|  Estatua de [[Escultura|mármore, copia romana do s. I ou do s. II da orixinal grega do s. IV a. C., achada en Tívoli e conservada no Museo do Louvre: Heracles con Télefo, un dos heráclidas.  ]] Os heráclidas (en grego antigo Ἡρακλεῖδαι Hêrakleĩdai) eran os fillos de Heracles (Hércules) e os seus descendentes. O termo aplícase nun sentido máis estrito aos descendentes de Hilo, o máis vello dos catro fillos que Heracles tivo con Deianira (aínda que ás veces considerábase Mélite como nai de Hilo). Outros heráclidas eran Macaria, Axelao, Manto, Tlepólemo, Télefo e Bianor. Estes heráclidas foron un grupo de reis dorios que conquistaron os reinos peloponesios de Micenas, Esparta e Argos reclamando, segundo a lenda, o seu dereito a gobernalos polos seus devanceiros. A súa ascensión ao poder adóitase chamar «invasión doria».
Invasión doria
Os heráclidas, que así se converteron en practicamente donos do Peloponeso, procederon a distribuír o seu territorio entre eles por sorteo. Argos tocoulle a Témeno, Lacedemonia a Procles e Eurístenes, os xemelgos fillos de Aristodemo, e Mesene a Cresfontes. O fértil distrito de Elis fora reservado por acordo para Óxilo. Os heráclidas gobernaron en Lacedemonia até -221, pero desapareceron moito antes noutros países.
As Chivanas, Santiago de Ribarteme, As Neves
As Chivanas é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
O Pando, Cereixido, A Fonsagrada
O Pando é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Comba de Sens
Veneración de Santa Comba en Galicia
A veneración cara a Santa Comba en Galicia remóntase á Idade Media; o seu culto mestúrase con lendas celtas pagás cristianizadas de clara conexión coas lendas inglesas de Comba de Cornualla, e segundo Allyson M. Poska, foi "probabelmente unha combinación dos cultos de dúas virxes mártires." Eran a galaica Comba de Sens e Comba de España. Santa Comba de España ou de Córdoba, foi unha monxa cordobesa finada contra o ano 853.
Pelecanus occidentalis
Na cultura
O equipo de baloncesto estadounidense da National Basketball Association New Orleans Pelicans chámase así en honor á ave oficial do estado de Luisiana, que é o pelicano pardo.
Jeremy Evans
Universidade
Evans xogou na universidade para os Hilltoppers de Western Kentucky. Coma sénior, Evans acadou 10.0 puntos por partido cunha porcentaxe de tiros de campo do 63.9%. É o líder en tapóns da historia dos Hilltoppers, con 224.
O Coto de Prados, Santiago de Ribarteme, As Neves
Gran parte do lugar está destinado á produción de viño.
Indra Sistemas
Indra Sistemas é unha multinacional española con sede en Alcobendas (Comunidade de Madrid) dedicada a tecnoloxías do transporte e tránsito, enerxía e Industria, administración pública e sanidade, servizos financeiros, seguridade e armamento, telecomunicacións e multimedia. Indra opera en máis de 118 países e ten 42.000 traballadores en todo o mundo.
Mater et Magistra
Obxectivo e estrutura da encíclica
O papa reformador quere actualizar e pór ao día a doutrina social e facela próxima á sociedade do seu tempo.
Novidades da encíclica
Mater et Magistra aporta novidades con respecto ás encíclicas anteriores: o concepto de ben común ou a nova visión sobre a propiedade privada. Aínda que hai que advertir que parte destas novidades son un desenvolvemento de ideas que xa apuntara Pío XII nos seus radiomensaxes de contido político e social.
Gaua
Gaua (anteriormente coñecida como Illa Santa María) é a maior das Illas Banks na provincia de Torba no norte de Vanuatu. Ten unha superficie de 342 km².
Alexander Wurz
Vida persoal
Wurz é o segundo fillo do ex-piloto rallycross Franz Wurz, que gañou o Campionato de Europa de Rally en 1974, 1976 e 1982.
Wurz está casado con Julia Horden e ten tres fillos: Charlie, Felix e Oscar. Adoitaba correr con botas de diferentes cores en cada pé, pero desde o seu regreso ás carreiras en 2007, usaba pares iguais. O 10 de novembro de 2015 Wurz anunciou a través do seu Twitter que logo de 20 anos se retiraba das carreiras.
Ubiquitina
Ubiquitinación
miniatura|dereita|300px|O sistema de ubiquitinación. A ubiquitinación ou ubiquitilación consiste na unión da ubiquitina a outras proteínas. Nela interveñen os encimas E1, E2 e E3. O proceso é o seguinte:
Derribos Arias
Historia
En 1984 sacarían Disco Pocho, con peor acollida. Pouco despois viría a disolución do grupo.
En 1991, Poch, recibiu unha homenaxe de músicos amigos e admiradores chamado El chico más pálido de la playa del Gros, un recompilatorio con cancións de Derribos Arias versionadas por formacións como Siniestro Total, Negu Gorriak, Gabinete Caligari, Glutamato Ye-ye ou Fangoria. O traballo buscaba axudar a Poch cando este entraba na fase terminal da súa enfermidade.
Discografía
Poch en soitario
Ponte Vella de Lugo
A ponte vella de Lugo, con 104 m de lonxitude e 4 m de largura, cruza o río Miño ao seu paso polo suroeste da cidade de Lugo, unindo a Calzada da Ponte coa estrada vella de Santiago, vertebrando esta última o barrio lugués de San Lázaro. Fica entre medias da Ponte Nova, que enlaza a capital da provincia coa estrada N-540, e o balneario de augas termais, que data así mesmo da época da romanización.
Historia
Séculos máis tarde, na Baixa Idade Media, sufriría restauracións de certa relevancia debido por unha banda ao mal estado en que se atopaba e pola outra ás novas necesidades de transporte da época. Chegada a Idade Moderna, novamente houbo que facer reparacións para, finalmente, en 1893 modificar definitivamente o seu aspecto, ao sérenlle suprimidos varios elementos. Porén, os fundamentos da ponte actual, chamada vella ou romana, son en boa parte os orixinais.
Pfizer
Vacina para a COVID-19
O tozinamerán (nome en clave BNT162b2) é unha vacina contra a COVID-19. Pfizer é un dos socios de fabricación do BNT162b2, o candidato á vacina, mentres que BioNTech é o desenvolvedor orixinal da tecnoloxía de vacinas, como é visible no nome da candidata (BNT). É unha vacina de ARN composta de ARNm con nucleósidos modificados que codifican a espícula viral do SARS-CoV-2, virus causal da COVID-19. O ARN atópase encapsulado en nanopartículas lipídicas.
Neurontin
Pfizer aceptou pagar US$420 millóns para deter o proceso xudicial aberto nos Estados Unidos por incentivar aos médicos a que recetasen o Neurontin contra enfermidades para os que non se atopaba indicado. O medicamento era un dos líderes de vendas da compañía, xerando en 2003 vendas por US$2700 millóns, pero o 90% das receitas nos Estados Unidos non correspondían para ningunha das indicacións aprobadas.
Tomé (nome)
Tomé (pronuncia: [toˈmɛ] ) (Siríaco:Toma) é un nome de pía común nos países de lingua latina, na súa variante galaicoportuguesa. O seu uso como sobrenome é tamén moi frecuente en países anglófonos ou xermanófonos, grafándose Thomas. A grafía antiga deste nome en galego-portugués era Thomé (ex. Pazo de Santhomé, en Vigo) En portugués tamén se grafou coma Tomaz ata o acordo ortográfico de 1943.
Castro de Angrois
Está localizado no cumio dun outeiro, cunhas pendentes moi pronunciadas polo leste, oeste e sur e moito máis suaves polo norte. Isto orixina unhas defensas naturais notables, sendo a zona norte a máis vulnerable e o posible acceso. Aínda que no pasado parte do outeiro tivo unha explotación agrícola máis intensa, en tempos recentes é terreo de monte sendo a vexetación principal de toxos. É de propiedade particular e de varios propietarios distintos.
A noite vai coma un río
Segunda xornada
Vén a Viúva co seu marido morto facendo camiño para o enterrar. Descóbrense outras amantes do xastre morto, a viúva reclama ser a oficial. E dona Inés aparece ser a súa amada secreta por cartas.
Entra o Mendiño que fala dos seus soños con dona Inés. Ela quéixase de que lle matan os seus amores nada máis nacer e tenta aferrarse ao Mendiño.
Virxinia Occidental
Virxinia Occidental é un dos estados que conforman os Estados Unidos de América na rexión dos Apalaches. Virxinia Occidental separouse de Virxinia durante a guerra civil estadounidense no ano 1862, e foi admitida na Unión como estado separado o 20 de xuño de 1863. É o único estado formado como resultado directo da guerra civil, e o único formado da escisión dun estado preexistente.
Educación
Actualmente todas as institucións educativos en Virxinia Occidental necesitan seguir regras e normas ditadas polo Consello de Educación de Virxinia Occidental, composto por nove membros escollidos polo gobernador para mandatos de ata nove anos de duración. Este consello é administrado por un superintendente, elixido pola poboación do estado para mandatos de ata catro anos de duración. Virxinia Occidental posúe 55 distritos escolares, cada unha operando nun condado. Cada distrito escolar posúe os seus propios superintendentes. En Virxinia Occidental non se permite a operación de "escolas charter" - escolas públicas independentes, que non son administradas por distritos escolares, pero que dependen de orzamentos públicos para operar. A escolarización é obrigatoria para todas os nenos e adolescentes con máis de seis anos de idade, ata a conclusión do ensino secundario ou ata os quince anos de idade.
A Universidade de Virxinia Occidental posúe 37 institucións de educación superior, das cales 15 son públicas e 22 son privadas. A primeira institución de ensino superior do estado, a Universidade de Virxinia Occidental, foi fundada en 1867, en Morgantown. A Universidade de Virxinia Occidental é actualmente a maior institución de ensino superior do estado.
Transportes e medios de comunicación
Charleston é o principal centro de transportes de Virxinia Occidental. O estado, en 2002, posuía 3.595 quilómetros de vías ferroviarias. O carbón supón o 95% da carga ferroviaria transportada no estado. En 2003, Virxinia Occidental posuía 59.534 quilómetros de vías públicas, dos cales 884 quilómetros eran estradas interestatais, considerados parte do sistema federal viario dos Estados Unidos.
Tribunal de Xustiza da Unión Europea
O Tribunal acepta recursos de particulares e de Estados. Encárgase de comprobar a compatibilidade dos actos das institucións europeas e gobernos coas fontes do Dereito da UE. Tamén pode pronunciarse, a petición dun tribunal nacional, sobre a interpretación ou validez das disposicións do Dereito da Unión, mediante a chamada «cuestión prexudicial». Coa desaparición da Comunidade Europea e a súa substitución pola Unión Europea, operada polo Tratado de Lisboa, a expresión «Dereito comunitario» xa non ten sentido, substituíndose por «Dereito da Unión Europea». Tamén coñece do «recurso de anulación», no que controla a legalidade dos actos do Parlamento e Consello, así como os da Comisión que non sexan recomendacións e ditames. Igualmente coñece do «recurso por omisión», que é unha especie de recurso contra a inactividade dunha institución previamente requirida para que actúe (véxase infra, Xurisdición e procedementos).
Composición
Doutra banda, o Tribunal dotouse dun servizo lingüístico que trata de salvar as barreiras idiomáticas, incorporando un corpo de tradutores expertos en Dereito que dominen as linguas oficiais da Unión Europea.
Cuestión prexudicial (art. 267 do TFUE)
Por tanto, a través deste procedemento, calquera órgano xudicial dun Estado membro da Unión, ao aplicar un acto xurídico adoptado polas institucións da Unión, pode dirixirse ao Tribunal de Xustiza para formularlle unha dúbida sobre a validez ou a correcta interpretación do mesmo. O seu carácter prexudicial deriva de que o xuíz nacional expón esta cuestión no marco dun proceso que estea a coñecer, e que será suspendido até que o Tribunal de Xustiza se pronuncie.
The Breeders
Hiato
En 1995, Kelley Deal estivo involucrada nunha redada de drogas, polo que Kim Deal formou o proxecto paralelo The Amps con MacPherson, o baixista Luis Lerma e o guitarrista Nate Farley, que posteriormente tocaría en Guided by Voices. The Amps editaron o álbum Pacer en outubro de 1995. Despois da súa rehabilitación, Kelley iniciou o proxecto Kelley Deal 6000 e tamén formou The Last Hard Men co vocalista de Skid Row Sebastian Bach, o batería de The Smashing Pumpkins Jimmy Chamberlin e Jimmy Flemion de The Frogs.
En 1996 Kim Deal recuperou o nome de The Breeders para unha serie de concertos en California. A formación da banda nos mesmo era esencialmente a de The Amps xunto coa violinista Carrie Bradley. A banda intentou gravar o seu terceiro álbum en 1997, pero sen éxito. Kelley Deal regresou ao grupo o ano seguinte e gravou temas coa súa irmá, aínda que o único material editado durante ese período foi unha versión de The Three Degrees aparecida na película The Mod Squad en 1999.
Aloinmunidade
A aloinmunidade é unha resposta inmune a antíxenos alleos (aloantíxenos) da mesma especie. Nestas respostas o corpo ataca especialmente a tecidos transplantados ou mesmo en certos casos ao feto. A resposta aloinmune dá lugar ao rexeitamento de transplantes, que se menifesta pola súa detrerioración ou a perda completa da súa función. A aloinmunidade está causada pola diferenza entre produtos de xenes moi polimórficos nunha especie, principalmente xenes do complexo maior de histocompatibilidade do doante e o receptor do transplante. Estes produtos son recoñecidos polos linfocitos T e outros leucocitos monomorfonucleares que se infiltran no enxerto e lle causan danos. Na aloinmunidade poden intervir células, anticorpos (aloanticorpos) e citocinas.
Jerónimo Zurita
Obra
Os seus cargos de secretario real e Cronista de Aragón permitíronlle realizar frecuentes viaxes a Flandres, Francia ou Italia, onde se puido prover de gran cantidade de fontes documentais de primeira orde. En moitos casos figuran nos seus Anales as transcricións literais dos documentos que lle servían de fonte. O discurso histórico que elabora segue unha orde cronolóxica preciso, e nel abórdanse aspectos políticos, económicos e relixiosos.
Pasaporte
Os pasaportes están ligados ao dereito de protección legal no exterior e ao retorno do individuo ao seu país de orixe. O pasaporte xeralmente contén, para identificar o seu portador, algúns elementos comúns: fotografía, sinatura, data de nacemento, nacionalidade e algunhas veces outras informacións coherentes co seu propósito. Moitos países están desenvolvendo propiedades biométricas para os seus pasaportes para confirmar con precisión que a persoa que o presenta é o seu lexítimo propietario.
Historia
miniatura|esquerda|Páxina interna dun pasaporte portugués de 1927. Unha das primeiras referencias aos pasaportes foi feita no 450 a.C. por Neemias, un oficial ó servizo do rei Artaxerxes de Persia, que pediu permiso para ir a Xudá. O rei concedeullo e deulle unha carta destinada "aos gobernantes da provincia do outro lado do río" obrigando darlle seguridade, en canto estivese en terras estranxeiras.
Características técnicas
Os pasaportes teñen un formato estándar. Comezan cunha portada que identifica o país emisor e despois cunha páxina tamén nomeando o país. Isto é xeralmente precedido de páxinas fornecendo informacións sobre o portador, ás que segue unha cantidade de páxinas numeradas en branco destinadas aos visados de entrada e saída. O país emisor dálles un número de serie.
Formatos comúns
Os estados membros da Unión Europea son, talvez, o exemplo mais coñecido de países que contan cun formato común a todos os seus pasaportes. Os pasaportes europeos dos cidadáns comúns son vermello borgoña, coas palabras Unión Europea escritas (na lingua ou linguas oficiais nacionais) na portada, abaixo do que está o nome oficial do país, e o escudo nacional. A palabra pasaporte nas respectivas lingua ou linguas encóntrase na parte inferior.
Acordos recíprocos
Poucos países teñen acordos de cruzamento de fronteira sen pasaportes (mais xeralmente con identificación). Exemplos inclúen:
Moitos nacionais latinoamericanos poden viaxar dentro das súas respectivas áreas económicas rexionais apenas coas súas identidades oficiais. O MERCOSUR: o Brasil, a Arxentina, Paraguai, o Uruguai e Venezuela, a Comunidade Andina de Nacións: Bolivia, Perú, Ecuador, Colombia e Venezuela. Hai aínda casos nos que acordos bilaterais tamén garanten ese privilexio; algúns exemplos son os existentes entre o Chile e o Perú e o do Brasil e Chile. Hai unha intención de que isto se estenda a toda a América do Sur a través da nova Comunidade Suramericana de Nacións.
Toxoplasma gondii
Cambios no comportamento do hóspede inducidos pola infección
Varios estudos suxeriron que nos humanos infectados hai tamén uns cambios sutís de comportamento ou personalidade, e a infección por este parasito foi recentemente asociada con varios trastornos neurolóxicos, especialmente a esquizofrenia. Con todo, as probas dunha relación causal son limitadas.
Liberación de ooquistes polos félidos
As células epiteliais infectadas poden finalmente romper e liberar ooquistes no lume intestinal, polo que se mesturan coas feces do gato. Os ooquistes poden así liberarse no solo, auga, comida ou calquera cousa que se poida contaminar coas feces do gato. Os ooquistes son moi resistentes e poden sobrevivir e permanecer infectivos durante moitos meses en climas fríos e secos.
Infección crónica
Os quistes dos tecidos poden manterse nos tecidos do hóspede durante toda a vida do animal. Pero a presenza continua de quistes parece que se debe a un proceso periódico de rotura de quistes e reenquistamento, e non a que os quistes ou os bradozoítos teñen unha duración da vida moi prolongada. En calquera momento dado nun hóspede infectado cronicamente, están rompendo unha pequena cantidade de quistes, aínda que non se sabe a causa exacta desta rotura.
Teoricamente, T. gondii pode transmitirse entre hóspedes intermedios indefinidamente por medio dun ciclo de consumo de carne con quistes dos tecidos. Porén, o ciclo de vida do parasito empeza e complétase só cando o parasito se transmite a un hóspede félido, que é o único onde o parasito pode realizar a reprodución sexual.
Estadios celulares
miniatura|dereita|Taquizoítos de T. gondii fixados vistos con [[inmunofluorescencia.|200px]]
Durante os diferentes períodos do seu ciclo de vida, o parasito vai pasando por distintos estadios celulares, caracterizados por unha diferente morfoloxía, bioquímica, e comportamento. Estes estadios son: taquizoíto, merozoíto, bradozoíto (que é a forma que se encontra nos quistes dos tecidos), e esporozoíto (que se encontra nos ooquistes).
Frederick D. Gregory
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978. Participou nas misións STS-51-B, STS-33 e STS-44, pasando un total de 18,96 días no espazo. Retirouse da NASA en outubro de 2005.
Miguel Pselo
miniatura|Compendium mathematicum, 1647 Miguel Pselo ou Miguel Psellos, en grego Μιχαήλ Ψελλός ou Mikhaēl Psellos, chamado o Mozo para o distinguir do filósofo homónimo, nado en Nicomedia contra o ano 1018 e finado contra 1078, foi un humanista, político, filósofo neoplatónico, poeta, orador e historiador bizantino do século XI.
Primeiros anos
Cando Pselo concluíu a educación elemental aos oito anos de idade, a súa familia, reunida en consello, pensou en buscarlle un oficio, e só a insistencia da súa nai, convencida das extraordinarias calidades do seu fillo, puido persuadilos para que seguisen pagando a súa formación: lémbrao emocionado o propio escritor no discurso fúnebre que lle dedicou á súa morte anos despois. A decisión da nai viuse recompensada e axiña Pselo, con apenas dez anos, sabía recitar de memoria a Ilíada e comentar as súas figuras e os seus tropos demostrando un talento excepcional, mesmo naquela idade que cultivaba a memoria ata extremos actualmente impensábeis. Malia as súas calidades, aos dezaseis anos a economía familiar non puido custear máis a súa formación e Pselo púxose a traballar como secretario dun xuíz provincial, probabelmente no distrito europeo de Tracia e Macedonia. Por entón morreu a súa irmá e os seus pais retiráronse a un mosteiro. Pselo regresou a Constantinopla, onde iniciou estudos superiores de retórica e filosofía con Xoán Mauropus, un dos intelectuais máis importantes do seu tempo.
Intrigas cortesás
Pouco antes da morte de Teodora en 1056, o consistorio de palacio obrigou a que esta designase un sucesor. O elixido, Miguel VI (1056-1057), foi coroado pouco despois. Pselo declarou na súa Cronografía ser testemuña dos conciliábulos para elixir o sucesor, pero sitúase á marxe dunha decisión que axiña se revelará efémera, pois apenas proclamado emperador Miguel, subleváronse contra el os xenerais de Asia Menor, membros de poderosas familias terratenentes descontentas co goberno de funcionarios da capital.
Falaropo bicofino
Distribución e migración
Establece as súas áreas de cría preto da costa e en zonas do interior, mais sempre en zonas húmidas de auga doce, con lagoas, pradeiras inundadas ou nas proximidades de cursos de auga.
En xuño de 2012 a Royal Society for the Protection of Birds (RSPB) e o Instituto Ornitolóxico Suízo puxeron en marcha un programa, dirixido polos ornitólogos Malcolm Smith, Mark Bolton e Pete Ellis (entre outros), para trazar con exactitude o itinerario migratorio desta especie, colocando uns xeolocalizadores de só 0,6 g de peso en dez exemplares xuvenís capturados nas illas Shetland durante a tempada de cría dese ano, que permitiron trazar por fin con precisión o percorrido exacto e completo da súa viaxe migratoria. O estudo revelou que os falaropos bicofinos nados nas Shetland inician a súa migración por etapas a finais do mes de xullo de 2012, cunha primeira parada de varias semanas nunha área de descanso fronte ao litoral leste dos Estados Unidos. Desde alí continuaron cara ao sur ata chegar, durante o mes de outubro, ao seu lugar de invernada definitivo nas costas do Pacífico de Ecuador e o Perú. A viaxe de retorno seguiu a mesma ruta en sentido inverso e coa mesma escala na costa atlántica dos Estados Unidos, o que supón un desprazamento total de máis de 25 000 km.