cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svetlana Alexievich
Svetlana Aleksandrovna Aleksievich, (en Светлана Александровна Алексиевич, Святлана Аляксандраўна Алексіевіч), nada en Stanislav (Ucraína) o 31 de maio de 1948, é unha escritora e xornalista belarrusa en lingua rusa, galardoada co Premio Nobel de Literatura no ano 2015.
Víctor Morelli
Traxectoria
Cando chegou destinado a Madrid seguiu os estudos no Círculo de Bellas Artes, formando parte do grupo de copistas do Museo Nacional del Prado. Tamén viaxou por Italia. Sabía tocar o piano e o violín e tiña voz de barítono. Veraneaba na súa casa de Almeiras, Culleredo. En 1887 solicitou o pase á Garda Civil co grao de tenente primeiro, chegando a ser coronel en activo e xeneral inspector honorario do corpo ao pase á situación de reserva.
Oricalco
miniatura|320px|[[Lingotes presumiblemente de oricalco, atopados en Gela, Sicilia.]]
Referencias na literatura antiga
Segundo o diálogo Critias, as tres paredes exteriores do Templo de Poseidón e Cleito na Atlántida estaban revestidas unha de latón, outra de estaño e unha terceira que "brillaba coa luz vermella de oricalco"; as paredes interiores, as columnas e os pisos do templo estaban cubertas por completo de oricalco, e o teito estaba adornado con ouro, prata e oricalco. No centro do templo erguíase ademais unha columna de oricalco na que estaban inscritas as leis de Poseidón e os rexistros dos seus primeiros fillos.
Centro Georges Pompidou
Proxecto
O presidente de Francia, Georges Pompidou, quen gobernou dende 1969 ata 1974, quixo revitalizar o barrio de Ácheslles, unha zona deprimida económica e socialmente. Nel atopábase o mercado de abastos, un enorme centro que vendía produtos por xunto e polo miúdo. Foi deseñado na época de Napoleón, e o seu primeiro proxecto era historicista, ao cal, o emperador negouse. Así pois, este enorme mercado tivo un deseño máis funcional, con cubertas en tódolos pavillóns e rúas, e con estrutura metálica. Pompidou, para revitalizar o 4e Arrondissement, decidiu derrubar este mercado xa que desprendía malos cheiros e producía un tráfico caótico. No seu lugar construír o edificio da bolsa, de planta circular, uns xardíns e un novo centro comercial con conexión á estación de metro do barrio.
Estes dous arquitectos gañaron o concurso, grazas ao seu excelente proxecto, e, en parte grazas a dous membros do xurado. Un deles era Philip Johnson (1906-2005), un estadounidense da corrente miesiana que introducira a arquitectura europea nos Estados Unidos logo da segunda guerra mundial. O outro foi Jean Prouvé (1901-1984), un francés da póla dos arquitectos franceses que unían a tecnoloxía á arquitectura nos anos 1950. Prouvé, influído por Lle Ricolais, enxeñeiro experimental que probaba estruturas metálicas lixeiras e tensadas, estivo moi interesado na tecnoloxía e por iso gustoulle bastante o proxecto de Piano e Rogers. Foi Prouvé o maior impulsor en dar a vitoria a estes dous mozos. A construción do Pompidou comezou en 1970. Catro anos máis tarde, o entón Presidente de Francia Georges Pompidou, finou, polo que as obras do edificio sufriron un importante parón. Foi a viúva do presidente francés a que fixo que se rematase con éxito en 1977.
Instalacións
As instalacións e estruturas do edificio teñen unha serie de cores que serven de código para que o visitante saiba a función que ten cada elemento. As pezas pintadas de vermello cumpren coa función de comunicación (ascensores e escaleiras), o azul é a climatización, o verde as instalacións da auga (fontanería, desaugadoiros,...), o amarelo é a electricidade, e o branco as tomas e extraccións de aire. A escaleira exterior da fachada da praza ten os seus forxados inclinados pintados de vermello. As escaleiras, que son mecánicas, están recubertas por un tubo de sección circular transparente. Están divididas en varios tiros, e entre cada treito hai unha zona chaira que comunica cunha planta. Dentro do tubo hai moitos elementos tecnolóxicos para dificultar a percepción espacial.
Pandulfo III de Benevento
Traxectoria
Inmediatamente despois da morte de Pandulfo II, os cidadáns de Benevento rebeláronse contra os dous copríncipes, pai e fillo. Os rebeldes non os deron botado do poder. Con todo, os cidadáns obrigáronnos a lles ceder concesións de autoridade e á aristocracia da cidade. Os Annales din facta est communitas prima: "fíxose a primeira comuna."
Os asuntos beneventanos chegaron a un punto delicado en 1050, cando o papa León IX foi como peregrino a Monte Gargano e confirmou a excomuñón dos príncipes. Os cidadáns déronlles as costas e botáronnos cum sculdays suis, "cos seus sculdais". Os cidadáns entregáronlle a vila ao Papa en abril de 1051 e o 5 de xullo o papa aceptou e entrou na súa nova cidade.
Os Castros, A Coruña
Urbanismo
A súa vía principal é a avenida de Oza (anteriormente, do Xeneral Sanjurjo), convertida en travesía urbana tralos sucesivos predios que se foron erguendo ás beiras da vella estrada N-VI. No cruzamento do Miradoiro dos Castros crúzase con outras tres importantes vías: a avenida do Exército, que circunvala parte do barrio para o conectar coa zona da Palloza desde 1976, a avenida da Pasaxe (concibida como variante á vella N-VI para evitar a estreitura do paso polas Xubias e salvar o "by-pass" ferroviario á altura de Casabranca) e a avenida da Concordia, que une o barrio dos Castros co de Monelos dende que se rematou o treito que falta á altura do Castrillón.
Servizos públicos
Conta desde 1999 cunha piscina e cun pavillón polideportivo, construídos canda un centro cívico no mesmo ano na contorna do parque de San Diego, tamén desa época.
Tradicións e sociedade
O barrio conta cun club de fútbol coñecido como Club Atlético dos Castros, fundado en 1945.
Larry Perkins
Biografía
Podería dicirse que a súa vitoria máis memorable foi no Tooheys 1000 de 1995 no que caeu ao último lugar logo dunha parada en boxes ao final da primeira volta para substituír un pneumático picado, e posteriormente logrou o liderado a menos de 10 voltas para o final despois de que o Ford Falcon de Glenn Seton retirárase logo de fallar unha válvula do motor. Perkins e o seu copiloto Russell Ingall convertéronse así na segunda combinación na historia da carreira en recuperarse do último lugar para gañar a carreira. Con todo, Perkins nunca gañou o Campionato de Australia de coches de turismo, os seus mellores resultados no campionato foron tres cuartos postos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Alfonsina Storni
Os seus pais, propietarios dunha cervexaría en San Juan, regresaron a Suíza en 1891. En 1896 volveron a Arxentina xunto con Alfonsina, quen nacera durante a estancia da parella no país alpino. En San Juan asistiu á escola infantil e viviu a primeira parte da súa infancia. A comezos do século XX a familia mudouse a Rosario (provincia de Santa Fe), onde a súa nai fundou unha escola domiciliaria e o seu pai instalou un café preto da estación de ferrocarril Rosario Central. Alfonsina traballou como camareira no negocio familiar, pero dado que este traballo non lle gustaba independizouse e conseguiu emprego como actriz. Máis tarde percorreu varias provincias nunha xira teatral.
Viaxe a Rosario
Instalaron o Almacén Café Suízo na rúa Mendoza 3699, esquina Constitución, preto da Estación Rosario Norte; mais o proxecto non prosperou. Alfonsina deixou de asistir á escola e comezou a traballar lavando pratos e atendendo as mesas con dez anos. As demais mulleres comezaron a traballar de costureiras. O fracaso puido estar provocado polo alcoholismo do pai, quen sentaba nunha mesa a beber até que a súa esposa, xunto cun dos seus fillos, o arrastraban até a súa cama. Tras pechar o negocio mudáronse de casa. A súa irmá María casou, mais quedou viúva axiña. Nesa época Alfonsina comezou a escribir poesías. Tiña un mal recordo daquel momento:
Sabadín, Entrecruces, Carballo
Sabadín é un lugar da parroquia de Entrecruces no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 28 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 9 homes e 19 mulleres
Técnica
A técnica require tanto destrezas manuais como intelectuais, frecuentemente o uso de ferramentas e sempre de saberes moi variados. A técnica non é privativa do home, pois tamén se manifesta na actividade doutros animais e responde á súa necesidade de supervivencia. Nos animais as técnicas son características de cada especie. No ser humano, a técnica xorde da súa necesidade de modificar o medio e caracterízase por ser transmisible, aínda que non sempre é consciente ou reflexiva. Cada individuo xeralmente apréndea doutros (ás veces a inventa) e eventualmente modifícaa. É xeneralizada a crenza de que só as persoas son capaces de construír coa imaxinación algo que logo poden concretar na realidade, pero algúns primates superiores, á parte do home, poden fabricar ferramentas. A técnica, ás veces difícil de diferenciar da tecnoloxía, xorde da necesidade de transformar a contorna para adaptala mellor ás súas necesidades.
Pietro d'Abano
Pietro d'Abano, nado contra 1250 e finado contra 1316, foi un filósofo e médico natural de Abano Terme, famoso pola súa obra Conciliator Differentiarum, quœ inter Philosophos et Medicos Versantur. Acusado de herexía e ateísmo pola Inquisición, morreu na cadea en Padua antes de rematar o seu xuízo.
Conxunto arqueolóxico de Tarraco
Tarraco durante a República romana
Segundo Estrabón, un das últimas batallas romanas tivo lugar non lonxe de Tarraco. Cando César bateu aos seguidores de Pompeio no 49 aC en Ilerda (Lleida), Tarraco apoiou o seu exército con alimentos, non está totalmente claro si Tarraco recibiu o status de colonia da man de Xulio César ou Cesar Augusto, pero a investigación actual tende a asumir que foi o primeiro que concedeulla logo da súa vitoria en Munda, en torno ao ano 45BC, e reflíctese no epíteto Iulia no seu nome formal: Colonia Iulia Urbs Triumphalis Tarraco, que permanecería durante a duración do Imperio.
Conxunto arqueolóxico
Pódense atopar por toda a cidade inscricións nas pedras das casas escritos en latín e ata en fenicio.
Criterios
''Criterio II. Os restos romanos de Tarraco son de excepcional importancia no desenvolvemento romano de planificación e deseño urbano e serviu como modelo para as capitais de provincia noutras partes do mundo''.
''Criterio III. Tarraco ofrece un testemuño elocuente e sen precedentes na historia dos pobos do Mediterráneo na Antigüidade''.
Illa Dawson
A illa Dawson (Lat: 53.97º S Long: 70.58º W) é unha illa de Chile situada no Estreito de Magalláns que forma parte do arquipélago de Terra do Fogo. Está situada a uns 100 quilómetros ao sur de Punta Arenas, na XII Rexión de Magalláns e da Antártida Chilena. Ten aproximadamente 1.290 km². Os asentamentos son Puerto Harris, Puerto San Antonio e Puerto Almeida.
Anxo Fariña
Traxectoria
Destaca a súa utilización da cor, e un estilo de debuxo áxil e sinxelo. Nas súas historias mestúrase o humor coa aventura, sen descoidar a incidencia en temas sociais. En 2011 obtivo o Premio Merlín polo libro A chave da Atlántida.
San Blas-Canillejas
Barrios
Este distrito está dividido en oito barrios:
Umberto Saba
Traxectoria
Nos anos seguintes viaxa moito: a Montenegro, que percorre a pé no 1905; un ano despois, a Florencia, onde leva unha intensa vida cultural. No 1907, en Salerno, xa como cidadán italiano, fai o servizo militar, unha experiencia da que nacerán os seus Versi militari.
Nun dos permisos, de volta a Trieste, coñece a Carolina Wölfler, a Lina das súas poesías, a súa futura muller e compañeira da vida, coa que casa polo rito xudeu no 1909. Terán unha filla, Linuccia. Nesta cidade, xestiona co seu cuñado dúas tendas de artigos eléctricos.
Rematada a guerra, volta a Trieste coa familia. Traballa uns meses como director dun cinema e como escritor de textos publicitarios para a Leoni Films. Despois faise cargo da librería anticuaria Mayländer, que rebautiza co nome de "Libreria antica e moderna".
No 1922 publícase a primeira edición da súa obra máis importante: Il Canzoniere, concibida coma unha autobiografía en versos. A esta seguirán outras edicións cada vez máis extensas ata a versión definitiva do 1961, trala morte do escritor. De todos os xeitos, o recoñecemento oficial por parte da crítica e dos novos escritores non chegará ata 1928, cando a revista Solaria lle adica un monográfico.
Stonewall Inn
O Inn orixinal pechou en 1969, que ocupaba os números 51 e 53 da Christopher Street, reabríndose en 1990 un bar chamado "Stonewall" na metade oeste (53 Christopher Street). Logo sería renovado tomando o nome orixinal de "The Stonewall Inn" no 2007.
Chris Evert
Christine Marie Evert, coñecida como Chris Evert Lloyd entre 1979 e 1987, nada en Fort Lauderdale o 21 de decembro de 1954 é unha ex xogadora de tenis estadounidense. Gañou 18 campionatos individuais de Grand Slam e tres de dobres. Foi a número un do mundo a final dos anos 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1980 e 1981. En xeral, gañou 157 campionatos individuais e 32 de dobres.
Fiestra anteorbital
A fiestra anteorbital alberga un seo paranasal que conflúe coa cápsula nasal adxacente. Aínda que os crocodilianos pecharon as súas fiestras anteorbitais, aínda conservan un seo anteorbital.
Cine
Características
200px|miniatura|esquerda|Irmáns Lumière, inventores do cinematógrafo. 200px|miniatura|esquerda|Sala de kinetoscopios en [[San Francisco, contra 1894.]]
PanAmSat
PanAmSat 1R
PanAmSat 1R foi encargado en agosto de 1997. Levaba 36 transpondedores en banda C e 36 en banda Ku. Tiña unha masa de 4972 e usaba o bus BSS-702. Foi lanzado para substituír a PanAmSar 1 o 16 de novembro de 2000 mediante un Ariane 5. Foi máis tarde renomeado a Intelsar 1R.
PanAmSat 8
PanAmSat 8 usaba tamén o bus SSL-1300 e tiña unha masa de 3800 kg. Tiña a bordo 24 transpondedores en banda Ku e 24 en banda C. Foi lanzado o 4 de novembro de 1998 cun Proton K/DM-3 e renomeado como Intelsat 8 en febreiro de 2007.
Cociña
Historia da cociña
Xa na Idade Media, as cociñas dos castelos pasaron a ser un lugar importante, a actividade diaria era constante. Eran enormes habitáculos con xigantescas chemineas, en cada cociña podíase atopar unha ou varias delas. Estaban divididas en numerosos anexos (panadería, froitería...). Por contra nas casas burguesas e granxas a cociña adoitaba ser un habitáculo común tanto para a recepción de persoas, como para a realización da comida e o seu posterior consumo.
Sentimentalismo (movemento galego)
Historia
Segundo os textos fundacionais, “o sentimentalismo parte do esgotamento da tradición racionalista occidental, da necesidade de alternativas e da importancia dos sentimentos na interpretación e na xestión do mundo; parte da valoración individualista da persoa, a través da rebeldía, para promover un cambio de conciencia, reivindicando a sabedoría ancestral e a rica variedade das culturas e dos seres concretos”.
Lolland
Xeografía
O punto máis alto está a 25 m., preto da aldea de Horslunde no noroeste. A illa é baixa e hai ata zonas no sur a 2 metros baixo o nivel do mar. Case toda a costa meridional tivo que ser protexida por diques logo das ondas devastadoras provocadas pola tormenta de 1872. As costas son dificilmente accesibles desde o mar, con poucas excepcións, entre os actuais bancos de area. Os mares e rutas marítimas ao redor da illa son o estreito Guldborgsund no leste, o Mecklenburger Bucht e o Fehmarnbelt no sur, no oeste o Langelandsbelt e finalmente no norte o Smålandsfarvandet (Smålandsfahrwasser) coas illas de Askø, Femø, Fejø e outras illas máis pequenas.
Terry O'Quinn
Series de televisión
miniatura|175px|[[J. J. Abrams, creador de dúas das series nas que participou Terry O'Quinn durante os anos 2000: Lost e Alias.]]
L'Anguleru
Orixe
L'Anguleru, así pois, non tería orixe mitolóxica ningunha, senón que sería unha personaxe creada artificialmente para promover e potenciar a cultura asturiana. Porén, si que se tiña constancia de personaxes que repartisen regalos no inverno, sobre todo durante as Mazcaradas.
Mairead Maguire
Traxectoria
En setembro de 1981 casou co seu cuñado Jackie Maguire, viúvo da súa irmá Anne Maguire, que se suicidara o ano anterior sen poder recuperarse nunca da morte dos seus fillos. Dende entón continúa a traballar para conseguir o final do conflito armado norteirlandés, mais tamén dos demais conflitos armados que afectan ao mundo viaxando arredor do planeta e dando a coñecer os diversos conflitos.
Illa Scott
A illa Scott é unha pequena illa deshabitada de orixe volcánica situada no océano Antártico. Está situada a uns 505 quilómetros do cabo Adare, a extremidade nordeste da Terra de Vitoria. Ten 565 metros de longo e 180 de largo, abranguendo unha área de 4 hectáreas. No oeste da illa, a uns 250 metros, atópase o Piar de Haggitt, unha columna de 60 m de altura. A illa contén dúas pequenas enseadas con praias, e o resto da illa é rochosa. Unha das rías está sobre a costa nordeste e a outra atópase na parte occidental da illa, fronte ao piar de Haggit.
Marie-Félix Hippolyte-Lucas
Traxectoria
Foi igualmente premiado nas Exposicións universais de París de 1889 e na de 1900.
Homoloxía (matemáticas)
Definición
Chámase os ciclos en A_n e chámase  as fronteiras de A_n.
Encima convertedor da anxiotensina
Influencia no rendemento atlético
As persoas que portan o alelo D están asociadas con maiores niveis de ACE que causan que teñan maiores niveis de anxiotensina II. Durante o exercicio físico a presión arterial dos portadores do alelo D increméntase antes que nos portadores do alelo I. Isto ten como resultado unha menor frecuencia cardíaca e menor captación máxima de oxíxeno (VO2max). Por tanto, os portadores do alelo D teñen un 10% máis de risco de ter enfermidades cardiovasculares. Ademais, o alelo D está asociado cun maior incremento do crecemento do ventrículo esquerdo en resposta ao adestramento en comparción co alelo I. Por outra parte, os portadores do alelo I xeralmente mostran un incremento da frecuencia cardíaca máxima debido aos baixos niveis de ACE, maior captación de oxíxeno máxima e, por tanto, mostran unha mellora na súa resistencia física.
Alangium
miniatura|Alangium salviifolium.
Colexio maior
miniatura|300px|Colexio Maior de San Ildefonso en [[Alcalá de Henares.]] Colexio maior ou colexio universitario é unha institución propia da universidade, que historicamente era unha parte esencial dela. Son similares ás residencias universitarias, pero diferéncianse delas en que nos colexios maiores, ademais de aloxamento, ofrécense actividades culturais, académicas, relixiosas ou deportivas. Na actualidade están desprovistos de funcións docentes e investigadoras, na maioría dos casos, que quedaron circunscritas ás facultades e escolas universitarias.
Xubi
Características
No seguinte Ano Xacobeo (2021) foi substituído por Cunchiña.
Petrushka
Escena I: "A Feira de Entroido"
No outro extremo do escenario, aparece unha segunda bailarina acompañada por unha caixa de música (suxerida pola celesta na orquestra). As dúas bailarinas compiten pola atención da multitude ao son dunha canción de music-hall francés irreverente sobre unha muller cunha perna de madeira: Une Jambe de bois. As dúas músicas son repetidas.
Illa Tiburón
A Illa do Tiburón ou Illa Tiburón (en español Isla del Tiburón ou Isla Tiburón) (Tahéjöc en lingua seri) é unha illa que se localiza no alto do Golfo de California, en México, moi preto da costa leste do mesmo. Ten unha extensión de 1208 km², polo que representa a maior superficie insular do país. Pertence ao estado de Sonora, especificamente ao municipio de Hermosillo, e sitúase aproximadamente á mesma latitude que Hermosillo. Está separada do continente por unha estreita canle de só tres quilómetros de ancho chamada Estrecho del Infiernillo.
Petrushka
Escena II: "A Habitación de Petrushka"
A Bailarina (aínda en pointe) cólase na habitación de Petrushka, nun principio inadvertido. Tan pronto como Petrushka a ve, comeza unha mostra maníaca, atlética de saltos e xestos frenéticos (aínda que era incapaz de manterse en pé antes de que ela chegara). Asustada pola súa exuberancia, a Bailarina foxe. Petrushka cae ao chan á mofa dos clarinetes.
Illa Tiburón
Historia
Tiburón foi a primeira illa do Golfo de California protexida por decreto presidencial, seguida moi de cerca por Rasa. O propósito xeral de protexer esta illa era crear un refuxio para os veados, resgardándoos da caza excesiva. miniatura|dereita|250px|Vista cara á illa Tiburón e Punta Santa Rosa (It Iyat); o cerro grande Hast Cacöla vese no fondo. esquerda|250px|Vista cara a parte sur da illa Tiburón
Hebe (mitoloxía)
Segundo a Odisea, casou con Heracles trala apoteose deste: Vin despois ao fortísimo Heracles, ou por mellor dicir á súa imaxe, pois el está cos deuses inmortais, goza nos seus convites e ten por esposa a Hebe, a dos fermosos pés, filla de Zeus e Hera.
Eric Boe
Traxectoria
Gradouse en enxeñería astronáutica na Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1987 e obtivo un máster en enxeñería eléctrica polo Instituto de Tecnoloxía de Georgia en 1997. Converteuse en astronauta da NASA en xullo de 2000.
Sylvicapra grimmia
É unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen numerosas  subespecies.
Echostar (satélites)
Echostar 18
Usa o bus SSL-1300 e ten unha masa de 6300 kg. Foi lanzado mediante un Ariane 5 ECA o 18 de xuño de 2016.
Dominio real francés
Cronoloxía da formación do dominio real
miniatura|250px|O [[Reino de Francia en tempos de Hugo Capeto. O dominio real francés en azul.]]
Gottlob Frege
Influencia
Ludwig Wittgenstein e Edmund Husserl tamén foron outros filósofos profundamente influídos por Frege.
Benny e Joon
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 7 de agosto de 1996.
Felisindo López
Felisindo López Lorenzo, nado en Barrán (Piñor) en 1938 e finado no mesmo lugar o 26 de agosto de 2019, foi un empresario e político galego, da comunidade que vive en Venezuela.
Mauricio Farto Parra
Mauricio Farto Parra, nado en Santibáñez de Valcorba (Valladolid) o 21 de setembro de 1867 e finado na Coruña o 23 de abril de 1947 foi un músico español.
Troita
Sinónimos
Ao longo do tempo tamén foi coñecida polos sinónimos:
Distribución, hábitat e bioloxía
Vive en cursos de auga rápidos e fríos, claros, ben oxixenados; nos meses invernais xeralmente baixo cataratas, fervenzas e cachóns, co fociño cara á corrente á espreita das súas presas, mentres que en verán permanece no fondo agardando polos insectos que pousan na superficia da auga, dos que se alimenta.
Montcada
Montcada (en lingua castelá e oficialmente: Moncada, popularmente coñecida como Muncà ou Moncà) é un concello da Comunidade Valenciana, situado na zona noroeste da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 3.132 habitantes (2008).
Historia
Durante a Guerra de Sucesión, en 1706, Montcada foi ocupada polo exército borbónico. Tal ocupación durou curto tempo pois Basset, xeral austracista, obrigoulle a levantar os seus reais. Ao termo da guerra civil, con Salvador Rodrigo Rosalén na alcaldía, acometéronse as tarefas de reforma, pois a cidade sufrira unha gran destrución durante o conflito.
Diastereoisómero
Exemplos
O ácido tartárico contén dous centros asimétricos, pero dous dos "isómeros" son equivalentes e en conxunto denomínanse compostos meso. Esta configuración non é opticamente activa, entanto que os restantes dous isómeros son imaxes especulares D e L, é dicir, enantiómeros. A forma meso é un diastereoisómero das outras formas.
Características
Un exemplo de diastereómeros cis-trans é o ácido 2-butenodioico, que ten 2 estereoisómeros:
Hemofilia
Idade contemporánea
No 1800, un médico americano chamado John Conrad Otto realizou o seu primeiro estudo sobre familias hemofílicas, e no ano 1803 descubriu a base xenética da hemofilia "A". Encontrou que nais sen problema de sangrado podían transmitirlles a hemofilia ós seus fillos, e as súas fillas podíanllela transmitir ós seus netos e bisnetos.
No 1828, un estudante de medicina de Zúric, Friedrich Hopff refírese a enfermidade como 'haemorrhaphilia', que acabaría por se transformar na palabra hemofilia.
A nivel histórico, o tratamento remóntase por exemplo ó 1900, cando se fixeron as primeiras transfusións de sangue fresco a doentes, nun tempo en que a media de vida dunha persoa con hemofilia era aproximadamente de 13 anos. Logo en 1950, dispúxose de plasma para o tratamento; máis tarde no 1965, introduciuse o crioprecipitado do plasma e cinco anos máis tarde, no 1970, iniciouse a produción de concentrados por factores de coagulación. No 1980, deuse un paso atrás polo contaxio do 80% dos doentes hemofílicos polo VIH/SIDA e a consecuencia disto, no 1985, cada un dos factores necesarios era sometido a unha inactivación viral, conseguindo desta maneira que o proceso fose cada vez máis aséptico. No 1992, saíu ó mercado o primeiro factor que non era directamente un derivado do plasma, obtido por tecnoloxía de ADN recombinante. Por último, no 1995, introduciuse un primeiro tratamento profiláctico, capaz de substituír o factor debilitado.
Etioloxía
A muller por tanto ten dúas copias deses xenes específicos mentres que os varóns teñen unha soamente. Se o varón herda un cromosoma cun xene danado do factor VIII, é o único xene que recibe e non ten información de reposto, polo cal non poderá producir ese factor de coagulación.
BUSCatermos
O bUSCatermos é un buscador de terminoloxía desenvolvido polo Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela.
Corrente eléctrica
A corrente eléctrica ou intensidade eléctrica é o fluxo de carga eléctrica por unidade de tempo que percorre un material condutor de corrente. Na Física, a corrente eléctrica é o fluxo líquido de calquera carga eléctrica. As cargas eléctricas poden ser negativas (electróns) ou positivas (buracos), aínda que a corrente convencional foi definida, por razóns históricas, como un fluxo de cargas positivas. Hoxe, con todo, coñecemos que en materiais como os metais a circulación é de cargas negativas e en dirección oposta; aínda así, a definición da corrente convencional segue sendo válida. Os raios son exemplos de corrente eléctrica, ben como o vento solar, porén o máis coñecido, probabelmente, é o fluxo de electróns a través dun condutor eléctrico, xeralmente metálico.
Definición
Sabemos que un condutor eléctrico está en equilibrio se o campo eléctrico é igual a cero en calquera punto dentro do condutor, é dicir, o potencial eléctrico é constante en todos os puntos do condutor. É evidente que se hai unha diferenza de potencial entre dous puntos do condutor, tamén haberá un campo eléctrico distinto de cero, e polo tanto unha corrente eléctrica. Esta diferenza de potencial chámase forza electromotriz e constitúe a base do funcionamento dos circuítos eléctricos e os campos electromagnéticos, xunto coa lei de Ohm e leis de Kirchoff.
Intensidade de corrente eléctrica
A unidade padrón no SI para medida de corrente é o ampere. A corrente eléctrica é tamén chamada informalmente de amperaxe.
Corrente convencional (o sentido da corrente)
En condutores metálicos, como fíos, as cargas positivas non se moven, e polo tanto, apenas as cargas negativas flúen, en sentido contrario á corrente convencional, pero isto non é o que acontece na maioría dos condutores non-metálicos. Noutros materiais, partículas cargadas flúen en ambas direccións ao mesmo tempo. Nas solucións químicas, a corrente pode derivarse polo movemento de ións, tanto positivos como negativos. As correntes eléctricas no plasma consisten tanto no fluxo de electróns como no de ións negativos. No xeo e en certos electrólitos sólidos, o fluxo de protóns constitúe a corrente eléctrica. Para simplificar esa situación, a definición orixinal da corrente convencional aínda permanece.
Densidade superficial
onde, no SI,
Densidade volumétrica
A Densidade de corrente é de importante consideración en proxectos de sistemas eléctricos. A maioría dos condutores eléctricos posúen unha resistencia positiva finita, facéndoos entón disipar potencia na forma de calor. A densidade de corrente debe permanecer suficientemente baixa para previr que o condutor funda ou queime, ou que o illamento do material caia. En supercondutores, unha corrente excesiva pode xerar un campo magnético forte abondo para causar perda espontánea da propiedade de supercondución.
Electromagnetismo
Calquera corrente eléctrica produce un campo magnético, que se pode representar como un conxunto de liñas de campo circulares que rodean o fío condutor.
Boselafinos
Especies
Na actualidade, a tribo dos boselafinos inclúe tan só dous xéneros con cadansúa especie:
Baraka (filme)
Contido
O filme de Ron Fricke é unha continuación do filme de Godfrey Reggio, Koyaanisqatsi de estilo semellante e sen narrativa. Fricke foi fotógrafo e colaborador no filme de Reggio, e para Baraka obrigouse a si mesmo a puír e mellorar as técnicas forográficas empregadas en Koyaanisqatsi. Rodado en 70mm, inclúe unha mestura de estilos fotográficos incluíndo slow motion e time-lapse. Dous sistemas de cámaras foron usados para conseguilo. Un sistema Todd-AO para as tomas convencionais, mais para executar as tomas time-lapse Fricke tiña unha cámara especial construída para combinar a fotografía en time-lapse con movementos perfectamente controlados.
Xeométridos
Adultos
Moitos xeométridos teñen abdomes delgados e ás anchas que normalmente manteñen en posición horizontal deixando as ás posteriores visibles. Son avelaíñas pero teñen bastante aparencia de bolboretas, pero nos demais aspectos son avelaíñas típicas; a maioría voan de noite, posúen un freo (frenulum) para unir as ás e os machos teñen antenas frecuentemente plumosas. Adoitan confundirse co fondo do ambiente no que viven, e ás veces presentan patróns de coloración ondulados e intricados nas ás. Nalgunhas especies as femias teñen as ás reducidas (por exemplo Operophtera brumata e Alsophila pometaria).
Sistemática
Larentiinae, cunhas 5.800 especies, que inclúe a tribo Eupitheciini, principalmente de climas temperados, podería ser unha familia distinta.
Hippolyte Lucas (escritor)
Primeiros anos
Hippolyte Lucas naceu en 1807, en Rennes, Bretaña. Seu pai era avogado. A infancia de Hippolyte Lucas foi feliz, e fixo estudos brillantes, comenzando a carreira de dereito na súa cidade natal, trasladándose a París, en 1826, para terminala. Tras a súa licenciatura, volveu a Rennes para exercer a súa profesión de avogado, pero a poesía xa nacera no seu ánimo. En 1829, Hippolyte volve a París, onde frecuenta os teatros «cunha constancia heroica», segundo Louis Huart, que engade, «o futuro avogado, segundo o costume case invariábel dos señores estudantes, non estudaba nada de nada».
Avemetatarsalia
Clasificación
En 2001, ao mesmo clado déuselle o nome de Pan-Aves (que significaba 'todas as aves'), acuñado por Jacques Gauthier. Definiuno como o clado maior e máis inclusivo de arcosauros que contiña Aves (ancoradas en Vultur gryphus) pero non Crocodylia (ancorados enCrocodylus niloticus). Gauthier incluíu neste grupo Aves, todos os outros Dinosauria, todos os Pterosauria, e unha variedade de arcosauros do Triásico, como Lagosuchus e Scleromochlus.
Magnolia
Algunhas especies coma Magnolia grandiflora (magnolio, de folla perenne) ou Magnolia denudata ou a magnolia de Soulange (ambas as dúas de folla caediza) son moi comúns na xardinaxe galega, abundando en arboredos e xardíns urbanos, palacianos, e ultimamente en xardíns privados. Hai bos exemplares no Parque de Castrelos e na Praza de Compostela en Vigo, no arboredo do Pazo de Lourizán, en Marín, entre outros lugares.
Subsección Cubenses
200px|miniatura|right|[[Magnolia obovata.]] 200px|miniatura|right|[[Magnolia wilsonii.]] 200px|miniatura|right|[[Magnolia fraseri.]] miniatura|300px|right|Flor da [[Magnolia macrophylla var. ashei na fase feminina.]]
Luis María de la Torre y de la Hoz
Traxectoria
Foi membro do Congreso dos Deputados dende 1858 polo distrito de Segovia até retirarse da política activa coa Revolución de 1868. Posteriormente, na Restauración, retornou á política co Partido Conservador nas eleccións de 1876, nas que volveu saír deputado por Segovia, aínda que renunciou para ser elixido senador vitalicio en 1877.
Cargos políticos
En 1891-1893 e 1896-1898 foi vicepresidente do Congreso dos Deputados, e de marzo a outubro de 1899 foi gobernador do Banco de España. Foi ministro de Graza e Xustiza entre o 24 de outubro de 1899 e 18 de abril de 1900 nun gabinete de Silvela. Tamén foi director xeral de rexistros.
Xulio Ferreiro
Traxectoria Profesional
Tras realizar diversas estadías de investigación en Alemaña, os EUA (por dúas veces), Chile e Bélxica, culminou a súa carreira académica e profesional accedendo á praza de Profesor Titular de Universidade no ano 2012. Entre os anos 2012 e 2015 foi Maxistrado Suplente da Audiencia Provincial de Lugo, posto ao que renunciou para presentar a súa candidatura á Alcaldía da Coruña pola Marea Atlántica.
Marea Atlántica - Alcaldía da Coruña
O 6 de xullo compareceu en rolda de prensa anunciando a solicitude dun crédito de 10 millóns de euros debido a un desfasamento derivado da actuación do goberno anterior. O 14 de xullo anunciou o fin das subvencións municipais para a feira taurina que se celebraba na cidade cumprindo así con outra das súas promesas electorais. miniatura|300px|[[Benito Portela, Marta Lois, Antón Sánchez García, María García Gómez, Xulio Ferreiro e Martiño Noriega en 2022.]] Nas eleccións municipais de 2019 volveu ser o candidato do seu partido á alcaldía. Nesta ocasión, a Marea Atlántica foi a terceira forza máis votada no consistorio, pasando de 10 concelleiros a 6. O 29 de maio de 2019 anunciou a súa decisión de non continuar no concello e de non tomar posesión como concelleiro.
Pedro I de Borbón
Á morte de seu pai en 1342 recibiu os títulos de conde de Clermont, conde de La Marche e foi nomeado segundo duque de Borbón.
Distribución binomial negativa
Propiedades
para enteiros x maiores o iguais que k, onde
Luís Moya
Traxectoria
En 1987 pasou a acompañar a Guillermo Barreras, xa dentro do equipo oficial de Renault, e só un ano despois debutou con Carlos Sainz, co que estivo ata o final do ano 2002 e co que logrou dous títulos mundiais, catro subcampionatos e cinco terceiros postos. Con 24 vitorias no Mundial é o copiloto máis laureado da historia do Campionato do Mundo de rallys.
Ronald Parise
Ronald Anthony Parise, nado en Warren (Ohio) o 24 de maio de 1951 e finado o 9 de maio de 2008, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-67 e STS-35.
O Castrillón, A Coruña
Servizos públicos
Conta cun centro cívico e biblioteca municipais na praza de Pablo Iglesias.
Sociedade e tradicións
O barrio celebra as súas festas a finais de agosto, como parte das festas de María Pita.
José Benito Abraira
Vida persoal
Casou con Mercedes Cela, e foi pai de Carlos Abraira Cela.
Gatas... Sa dibdib ng kaaway
Gatas... Sa dibdib ng kaaway é un filme filipino de 2001 dirixido por Gil Portes. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
CATH
Xerarquía
A clasificación do nivel Clase faise baseándose neses 4 criterios:
Distribución khi cadrado
Aplicacións
A distribución χ² ten moitas aplicacións en inferencia estatística. A máis coñecida é a denominada proba χ², empregada como proba de independencia e como proba da bondade do axuste e na estimación de varianzas. Tamén aparece no problema de estimar a media dunha poboación normalmente distribuída e no problema de estimar a pendente dunha recta de regresión linear, a través do seu papel na distribución t de Student.
A Calvela, Vilartelín, Baralla
A Calvela é un lugar da parroquia de Vilartelín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Pobos papúas
Xenética
miniatura|250px|Veleiro papúa. Nun estudo de 2005 sobre variacións do xene ASPM, Mekel-Bobrov et al. descubriron que os pobos papúas teñen a taxa máis alta do haplogrupo D do recentemente evolucionado ASPM, co 59,4% de ocorrencia do alelo de 6 000 anos de antigüidade. Malia que non se coñece exactamente cal é a vantaxe selectiva que proporciona este xene, o alelo do haplogrupo D crese que foi seleccionado positivamente en poboacións para conferir algunha vantaxe substancial que fixo que a súa frecuencia medrase axiña.
John Conrad Otto
John Conrad Otto, nado preto de Woodbridge, Nova Jersey, o 15 de marzo de 1774 e finado en Filadelfia o 26 de xuño de 1844, foi un médico estadounidense..
Saul Perlmutter
Actividades científicas
Perlmutter liderou o Proxecto Supernova Cosmology no Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley. Foron xunto co equipo de investigación High-Z Supernova quen acharon evidencias de que a expansión do universo está a acelerarse en base á observación das estrelas supernova de clase Ia do universo profundo.
Dólar de Brunei
Billetes
En 1967, o goberno (Kerajaan Brunei) introduciu os primeiros billetes en denominacións de 1, 5, 10, 50 e 100 dólares. En 1979 engadíronse os billetes de 500 e 1.000 dólares. En 1989 o nome do país emisor cambiou a Negase Brunei Darussalam. Ese mesmo ano introducíronse as denominacións de 10.000 dólares. Todas as denominacións están escritas en malaio, cos alfabetos jawi e latino. Nas antigas series a denominación inglesa aparecía no reverso xunto á denominación en malaio, pero agora aparece no reverso coa escritura jawi. Desde 2004 estanse substituíndo as series impresas en papel por outras novas en polímero.
Advanced TIROS-N
thumb|250px|Imaxe do furacán Floyd tomada polo [[NOAA 14, un satélite de tipo Advanced TIROS-N.]] Advanced TIROS-N (tamén coñecido polo seu acrónimo ATN) é o nome dun programa de satélites meteorolóxicos en órbita polar continuación do TIROS-N e xestionado pola Administración Nacional Oceánica e Atmosférica (NOAA) dos Estados Unidos.
Unión Euroasiática
Xeorxia
En setembro de 2013, durante unha entrevista, o primeiro ministro Bidzina Ivanishvili estaba aberto á posibilidade de que Xeorxia se unise á UEa "se fora vantaxoso para o noso país".
Gran Premio do Brasil de 2013
O Gran Premio do Brasil de 2013, formalmente Formula 1 Grande Prêmio Petrobras do Brasil 2013 foi a décimo novena e última carreira da tempada de Fórmula Un de. Disputouse o 24 de novembro de 2013 no Autódromo José Carlos Pace.
Despotismo hidráulico
O despotismo hidráulico é un termo para un despotismo mantido a través do control dun recurso único e necesario. Foi creado polo teórico alemán Karl A. Wittfogel na súa obra Despotismo oriental en 1957. Na súa forma orixinal, controlaba literalmente a auga. No antigo Exipto e na Babilonia, e por extensión Wittfogel agregaba a Unión Soviética e a República Popular Chinesa, o goberno controlaba as canles de irrigación. As persoas leais recibían unha abondosa cantidade de auga para os seus cultivos, mentres que os menos leais recibían moi pouca ou ningunha e, polo tanto, os seus cultivos estragábanse.
Se o uso deste termo pode ser usado para un (case) monopolio, en forma algo máis esotérica, por exemplo na tecnoloxía, é discutido.
Modo de produción asiático
Maurice Godelier (1966), Jean Chesneaux (1969) e Roger Bartra, encargáronse de sistematizar os estudos de caso e a teoría respecto diso, dentro do concepto de modo de produción asiático, que para universalizar algúns chamaron despotismo comunal. Hermes Tovar (1974) a partir do estudo da sociedade muisca desenvolveu para determinadas formacións sociais indíxenas americanas o concepto de modo de produción precolombiano.
Francia de Vichy
A Francia de Vichy ou réxime de Vichy (en francés, Régime de Vichy) é o nome co que informalmente se coñece ao réxime político instaurado polo mariscal Philippe Pétain en parte do territorio Régime de Vichy e na totalidade das súas colonias, tras a firma do armisticio coa Alemaña nazi no marco da segunda guerra mundial, subsistindo até agosto de 1944.
Historia do Ido
A Delegación para a adopción dunha lingua auxiliar internacional
En maio de 1907, a delegación enviou a pregunta da Asociación internacional das Academias de Viena, que se declarou incompetente, por 12 votos contra 8 e unha abstención. En consecuencia, a delegación formou un comité de traballo cuxos membros foron elixidos por 242 votos sobre un total de 253. Este Comité abarcaba a científicos de renome, tales como o lingüista Jespersen, Schuchardt e Baudouin de Courtenay ou ata o químico Ostwald. Por cooptación, outras personalidades foron admitidas, como o matemático italiano Peano e Léopold Leau e Louis Couturat foron os secretarios do Comité.
Entre estabilidade e cambio
Os idistas atopáronse rapidamente enfrontado a un grave dilema: para algúns, a continuación dos traballos lingüísticos mellorou a calidade da lingua pero, ao mesmo tempo, deu lugar a continuos cambios que dificultaban o seu espallamento entre o prúblico en xeral. Un debate opuxo aos partidarios da estabilidade para difundir a lingua e aqueles que desexaban primeiro acabar o traballo lingüístico. É neste contexto no cal Louis Couturat defendeu na revista Progreso unha vía intermedia:
Comarca de Santiago
A comarca de Santiago é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Santiago de Compostela. A esta comarca pertencen os concellos de Ames, Boqueixón, Brión, Santiago de Compostela, Teo, Val do Dubra e Vedra.
Antón de Vicente Adrio
Traxectoria
Despois de sete anos no equipo do Val Miñor, ficha en anos sucesivos por Areosa, Coruxo FC e Racing de Ferrol e outra vez Coruxo, onde pasa dous anos, antes de fichar polo Celta de Vigo B.
Creoda de Mercia
Creoda (Cryda ou Crida), nado e finado no século VI puido ser o primeiro rei do reino anglosaxón de Mercia, gobernando cara ao fin do século VI.
Atol Arutua
Comuna de Arutua
Arutua é a capital de comuna das illas Palliser formadas, ademais, por Kaukura e Apataki. En total tiñan 1.436 habitantes no censo de 2002. O nome de Palliser é de James Cook, do 1774, que honoraba así ao seu protector sir Hugh Palliser.
Apataki
Apataki é un atol que se atopa a 19 km ao sueste de Arutua. Ten unhas dimensións de 64 km de longo e 47 km de largo. A vila principal é Niutahi, cun aeródromo cerca. Os 429 habitantes viven da produción de perlas, da pesca e do cultivo de copra e nono. Outro nome histórico do atol é Hagenmeister.
Cruz monumental
Calvario
Aínda que en francés calvaire é sinónimo de cruceiro, en galego adoita denominar a tríade de cruces: normalmente a central representa onde foi crucificado Xesús, e aos lados as dúas cruces dos pecadores. Na Bretaña adoitan compartir pedestal, ademais coma no caso do Cruceiro do Hío, o granito está moi traballado.
Heroe da Unión Soviética
Heroe da Unión Soviética (Герой Советский Союз, Guerói Sovétsky Soyuz) era o máis alto título honorario e o grao de distinción superior da Unión Soviética. Incluía a Orde de Lenin e, como sinal de excelencia, a medalla da Estrela Dourada co certificado da fazaña (grámota), concedido polo Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética. O galardón foi establecido o 16 de abril de 1934.
Alfarnate
Toponomía
O nome da localidade parece vir da palabra árabe Al-farnat, cuxo significado é "muíño de fariña". De feito, xa aparece documentada a referencia a Alfarnate no século X como forte zona de produción de fariña. Nunha localidade veciña, Alfarnatejo, pódense ver dous muíños de fariña que traballaban coa auga do regueiro.
Hellas Planitia
Descrición
esquerda|miniatura|Chans rizados en Hellas, foto tomada pola HiRISE. esquerda|miniatura|Chans rizados en Hellas Planitia, dentro do [[cuadrángulo de Noachis.]] miniatura|dereita|250px|Mapa topográfico de Hellas Planitia rodeado das terras altas do hemisferio sur. A diferenza de altitude entre a crista anular que rodea a planitia é o chan desta é do redor dos 9 km. A profundidade do cráter (7152-metros por debaixo do datum marciano) explica a presión atmosférica: 1,155 Pa (11.55 mbar, 0,17 psi, ou 0,01 atm). Isto é un 89% máis cá presión que existe a nivel do datum marciano (610 Pa, ou 6,1 mbar ou 0,09 psi) e por debaixo do punto triplo da auga, suxerindo que a auga podería pasar pola fase líquida no canto de sublimarse sempre, se a temperatura se eleva por riba dos 0 °C (32 °F).
Maponos
Na relixión céltica antiga, Maponos ou mesmo Maponus é un deus da xuventude, coñecido sobre todo no norte de Gran Bretaña pero tamén na Galia. Foi asimilado a Apolo.
Maponos aparece mencionado da tabela de defixión que leva unha inscrición en lingua gala que se atopou na source des Roches de Chamalières (Clermont-Ferrand, Museo Bargoin). Ver Chumbo de Chemalières.
Leonardo Torres Quevedo
Obra
miniatura|esquerda|O [[Spanish Aerocar que atravesa as Cataratas do Niágara.]]
Adam Riess
Traballos de investigación
Riess liderou o equipo de investigación antes mencionado para traballar co telescopio espacial Hubble para obter datos dunha vintena das supernovas máis distantes.
Esquerra Republicana de Catalunya
O partido conta con 32 escanos no Parlamento de Cataluña, tres no Parlamento español e un (ocupado por Oriol Junqueras) no Parlamento Europeo, no que ERC participa integrada na coalición Europa dos Pobos. En 2014 contaba aproximadamente cuns 10.000 afiliados.
Harold Pinter
Traxectoria
Harold Pinter é tamén un activista político, crítico coa Guerra de Iraq, os gobernos de George W. Bush e Tony Blair, o tratamento turco dos kurdos e defensor de Fidel Castro e Slobodan Milošević. Unha boa mostra da súa ideoloxía pode verse no seu polémico discurso de aceptación do Nobel.
Esquerra Republicana de Catalunya
1939-1975: Clandestinidade durante o franquismo
En 1939 conclúe a guerra civil co triunfo do bando sublevado, que suspende os partidos políticos e anula tódalas liberdades. En Cataluña suspéndense as institucións autonómicas e prohíbese o uso da lingua catalá. A represión é especialmente dura contra Esquerra Republicana de Catalunya e os seus militantes, pola súa ideoloxía e polas decisións tomadas polos seus líderes tanto durante a Segunda República como durante a guerra civil. «Dos 70.000 militantes (que tiña ERC antes da guerra), a metade exílianse, e unha cuarta parte son aprisionados, executados ou mortos na Guerra Civil» indica a web de ERC na súa páxina de presentación.
ERC pasa á clandestinidade. Algúns dirixentes marchan ó exilio a Francia, onde tamén se instala o goberno da Generalitat no exilio, presidido polo dirixente de ERC Lluís Companys, e outros tentan organizar a resistencia permanecendo en Cataluña, en torno ó liderado de Manuel Juliachs e Jaume Serra.
En 1940 os nazis toman Francia, e a Gestapo detén a Lluís Companys a petición do goberno español. Companys é entregado ás autoridades españolas e o 15 de outubro de 1940 é fusilado no Castelo de Montjuïc de Barcelona.
En 1945, rematada a Segunda Guerra Mundial, e prevendo unha posible caída do réxime franquista ante unha hipotética entrada en España das forzas aliadas, a dirección de ERC no exilio envía a Cataluña aos líderes Pere Puig e Joan Rodríguez-Papasseit.
1989-1996: Àngel Colom reorienta o partido
Foi entón cando ERC iniciou unha rexeneración interna, dando o relevo a unha nova xeración de novos liderados por Àngel Colom i Colom, que foi elixido novo Secretario Xeral do partido no 16º Congreso Nacional de ERC, celebrado en Lleida en novembro de 1989, substituíndo a Joan Hortalà, e superando a Josep Lluís Carod Rovira, que tamén presentara candidatura. Nese congreso apróbase a independencia dos Países Cataláns como obxectivo político do partido.