cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basílica de San Martiño de Mondoñedo
Descrición
Posúe unha nave única de aparello prerrománico, coas naves cubertas de madeira, a alturas e coberturas graduais, e tres ábsidas semicirculares que se abren directamente sen arcos triunfais, como continuidade espacial das naves, en consonancia coas novas formas litúrxicas de medio punto sobre semicolumnas acaroadas, e están cubertas con bóvedas de canón rematadas en casca. Unha destacada lanterna ovalada cega apóiase sobre trompas entre os brazos do pronunciado cruceiro que se cobren con bóvedas de canón semicirculares, as primeiras do románico de Galicia. A bóveda do brazo norte do cruceiro apóiase, no lado da nave, sobre unha imposta sogueada na que, enriba do seu arco, lese: «Gundisalvus episcopus Sancti Martini». A bóveda do brazo sur apóiase nunha imposta axadrezada.
Fachada do oeste
miniatura|200px|Fachada do oeste. Corresponde en construción ó século XII, aínda que ten algún elemento da obra anterior, como o rosetón tetrafoliado e cego que se atopa no vértice.
Mondariz (revista)
Historia e características
A partir do número 38, do 20 de marzo de 1920, editou un suplemento titulado "La hoja hidrológica", dirixido por Hipólito Rodríguez-Pinilla. A partir de 2006 apareceu Foro de Encuentros de Mondariz, considerado como continuación ou segunda época desta publicación.
Manuel Barbeito Herrera
Vida persoal
Casou con Marina Gancedo Martínez en 1926.
Secesión
A palabra secesión pódese referir a:
Gadílidos
Descrición
A orde foi descrita en 1974 polo biólogo ruso Yaroslav Igórevich Starobogatov, na súa obra "Xenochonchias and their bearing on the phylogeny and systematics of some molluscan classes". Palaeontologicheskij Zhurnal 14 (1): 3-18.
Gonzalo Navaza
Obra
dereita|miniatura
Salmoninos
A dos salmoninos (Salmoninae) é unha subfamilia de peixes osteíctios da familia dos salmónidos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1822, segundo o WoRMS, polo zoólogo polaco Feliks Jarocki, ou polo tamén zoólogo suízo Heinrich Rudolf Schinz.
Glándula suprarrenal
Medula suprarrenal
miniatura|dereita|Corte da glándula suprarrenal. O punteiro sinala a medula suprarrenal. A medula suprarrenal ou medula adrenal ocupa a parte central da glándula, e está rodeada polo córtex suprarrenal. O límite entre a zona reticular e a medula non é moi nítido nos humanos, xa que hai columnas de células do córtex que penetran algo na medula. A medula segrega aproximadamente un 20% de noradrenalina e un 80% de adrenalina. As células cromafíns da medula, denominadas así pola súa característica tinguidura castaña con sales do ácido crómico, son a principal fonte do corpo das catecolaminas circulantes adrenalina (epinefrina) e noradrenalina (norepinefrina). As catecolaminas derivan do aminoácido tirosina e estas hormonas hidrosolubles son as principais hormonas que inflúen na resposta de loita ou fuxida. As células que producen noradrenalina teñen gránulos de núcleo denso rodeados de membrana, que conteñen dita hormona. As que liberan adrenalina teñen gránulos homoxéneos e menos densos. Os gránulos libéranse por exocitose.
Subministración de sangue
As veas suprarrenais poden formar anastomoses coas veas frénicas inferiores. Como a vea suprarrenal dereita é curta e desemboca directamente na vea cava inferior é probable que dane a esta última durante a extirpación da glándula suprarrenal dereita.
As glándulas adrenais e a glándula tiroide son os órganos do corpo que teñen o maior subministración de sangue por gramo de tecido. Ata 60 arteriolas poden irrigar cada glándula suprarrenal. Esta pode ser unha das razóns polas que o cáncer de pulmón con frecuencia crea metástases nas glándulas suprarrenais.
Kamehameha V
Traxectoria
Ó morrer solteiro e sen descendencia, converteuse no derradeiro rei de Hawai pertencente á Dinastía Kamehameha. Non nomeou a ningún sucesor, polo que, segundo a Constitución de Hawai, a responsabilidade de nomear un novo soberano recaía na asemblea lexislativa. Esta decidiu convocar unhas eleccións abertas para o posto. Finalmente, saíu elixido o seu curmán Lunalilo.
Nogueiró de Abaixo, San Tomé de Nogueira, Meis
Nogueiró de Abaixo é un lugar da parroquia de San Tomé de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 79 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 42 eran mulleres e 37 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 75 veciños, e 2005, cando eran 70.
Glicación
A diferenza da glicación, a glicosilación é o enlace de azucres a moléculas de proteínas ou lípidos mediado por un encima e dependente do ATP en sitios definidos da molécula diana. É unha forma importante de modificación postraducional de proteínas e é necesaria para o funcionamento da molécula madura.
Rubisco
Este enzima capta o dióxido de carbono procedente do aire e un azucre existente na célula chamado RuDP (ribulosa 1,5-difosfato ou RuBP - ribulosa bis-fosfato). A reacción entre estes dous reactivos dá orixe a dúas moléculas do azucre PGA (3-fosfoglicerato). A RuBisCO é así responsábel do primeiro paso do ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese, en concreto da fixación do dióxido de carbono na súa forma orgánica.
Glicación
Endóxena
As glicacións endóxenas ocorren principalmente no torrente sanguíneo nunha pequena proporción dos azucres simples absorbidos: glicosa, frutosa e galactosa. Parece que a frutosa ten aproximadamente dez veces a actividade de glicación da glicosa, a principal molécula enerxética do corpo. A glicación é o primeiro paso na transformación destas moléculas a través dunha complexa serie de reaccións moi lentas que teñen lugar no corpo chamadas reaccións de Amadori, reaccións de base de Schiff e reaccións de Maillard; que orixinan endoprodutos de glicación avanzada. Algúns destes produtos son benignos, pero outros son máis reactivos que os azucres dos que derivan, e están implicados en moitas doenzas crónicas relacionadas coa idade, como as enfermidades cardiovasculares (danan o endotelio, o fibrinóxeno e o coláxeno), enfermidade de Alzheimer (as proteínas amiloides son produtos secundarios das reaccións que progresan ata os endoprodutos de glicación avanzada), cancro (libérase acrilamida e outros produtos secundarios), neuropatía periférica (atácase a mielina), e outras perdas sensoriais como a xordeira (debido a desmielinación). Este conxunto de doenzas é o resltado do nivel moi básico á cal as glicacións interfiren co funcionamento molecular e celular no corpo e a liberación de produtos secundarios moi oxidados, como o peróxido de hidróxeno.
Iaroslav Starobogatov
Traxectoria
Foi profesor e director científico do Instituto Zoolóxico da Academia Rusa de Ciencias.
A Clockwork Orange (filme)
A Clockwork Orange (A laranxa mecánica) é un filme anglo-estadounidense dirixido, producido e escrito por Stanley Kubrick e estreado en 1971. Está baseado na novela A Clockwork Orange de Anthony Burgess.
El Correo de Celanova
Historia e características
Prestou moita atención a Curros Enríquez, que tamén colaborou con algunhas prosas. Os textos en galego son moi escasos e os poemas publicados eran de autores non galegos (como Enrique Torno Ballester e Eulogio Jurado Fernández), e de carácter político e satírico. Editou 68 números, cesando a súa publicación o 12 de maio de 1895. Foi substituído por La Discusión.
Nogueiró
O topónimo Nogueiró pode referirse a:
MDC1
Estrutura da proteína
A proteína MDC1 contén os seguintes dominios ordenados desde o extremo N-terminal ao C-terminal:
886
Outros
Historia ano a ano
Cristino Mallo
Obra
Realizou a súa obra en boa parte en formatos reducidos, se ben tamén realizou escultura de grandes dimensións para monumentos urbanos (Monumento a Eugenio D'Ors, Fuente de los Delfines -ambos os dous en Madrid-).
Miguel Flaño
Traxectoria
A partir de entón converteuse nunha peza fundamental da defensa navarra, á vez que o seu irmán xemelgo Javier, que foi titular de 2005 a 2007, gradualmente perdeu a súa importancia, deixando o equipo tras a tempada 2008-09, onde Miguel marcou catro veces en 33 partidos, axudando o equipo a salvar a categoría. En agosto de 2009 renovou o seu contrato co Osasuna ata 2013.
A Estrada, Alba, Vilalba
A Estrada é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 49 habitantes, dos cales 22 eran homes e 27 eran mulleres.
Xosé Luís López Cid
Xosé Luís López Cid, nado en Ourense en 1916 e finado en Bueu o 4 de agosto de 1992, foi un profesor e escritor galego.
En galego
Escribiu relatos breves como "O cazador de paxaros" (Vieiros, 1965).
Antepretérito
O antepretérito de indicativo modalmente é real e indica un momento anterior a un referente anterior: cando cheguei á estación, xa marchara o autobús.
Durango, Biscaia
Economía
O sector primario está centrado nos barrios rurais, escasos polo reducido tamaño do concello e o avance da área urbana. Neles mantense unha actividade familiar, con produción de produtos destinados ao consumo propio ou á venda. Con todo, esta adoita ser unha actividade secundaria, sendo a principal o traballo na industria.
O comercio está desenvolvido, pero fortemente influenciada pola capital Bilbao, situada a 30 km.
Cornizó
Distribución
Neira Vilas cóntao así, cando describe as actividades de Balbino en Memorias dun neno labrego:
George Best
Carreira futbolística
En 1988 celebrouse un encontro en homenaxe a Best no estadio de Windsor Park, en Belfast.
En novembro do 2004 entrou a formar parte do Portsmouth F.C. coma adestrador de xuvenís, indicando que desexaba volver a formar parte activa no mundo do fútbol. Ese mesmo foi nomeado por Pelé como un dos mellores 125 xogadores vivos na lista FIFA 100.
Vladimir Soloviev
A idea nacional rusa e o xiro teolóxico
Soloviev pasou entón a un pensamento abertamente teolóxico apoiando un ecumenismo cristián e unha espiritualidade con raíz nos Pais da Igrexa baseada na divinohumanidade de pensadores como Gregorio Palamas e na transformación da sociedade e o pulo histórico consonte aos valores cristiáns de xustiza, amor e beleza. Este pensamento desembocou nun derradeiro período apocalíptico cuxo fío condutor é a loita do cristianismo contra o mal, de carácter escatolóxico e transhistórico.
-51
Outros
Historia ano a ano
Bastilla
Cronoloxía do 14 de xullo
10:30, baixo a presión do xentío, os electores de París reunidos na Cámara municipal, envían unha delegación ao gobernador da Bastilla, Bernard-René Jordan de Launay, para pedirlle que distribúa a pólvora e as balas aos parisienses que deben formar unha milicia burguesa. A delegación é recibida amablemente invitada, ata, a almorzar, pero non consegue convencer o gobernador.
Demolición da Bastilla
A Bastilla empezouse a demoler a partir do 16 de xullo por un empresario privado que vendeu gran parte das súas pedras como recordo (pedras esculpidas representando a Bastilla en miniatura). Ata se transformou en obxectos de piedade e de culto todo o que se puido recuperar de carpintería e ferros forxados da vella fortaleza. A maior parte utilizouse para construír a ponte da Concordia.
A Bastilla hoxe
Aínda se poden contemplar algúns vestixios na plataforma da liña 5 do metro, na estación Bastilla pódese ver a torre da liberdade (na que estivo encerrado Sade), no distrito do boulevard Henrique IV.
Imperio Británico
Orixes(1497–1583)
miniatura|upright|Unha réplica do [[Matthew (barco)|Matthew, o barco de Xoán Caboto usado na súa segunda viaxe ao Novo Mundo.]] As bases do Imperio Británico sentáronse cando aínda Inglaterra e Escocia eran reinos separados. En 1496, o rei Henrique VII, tras os éxitos de España e de Portugal na exploración de ultramar, encargou a Xoán Caboto que dirixise unha expedición para descubrir un paso ao noroeste de Asia a través do Atlántico Norte Caboto navegou en 1497, cinco anos despois das primeira viaxe de Cristovo Colón, e tocou terra na costa de Terra Nova. Creu chegar a Asia, e non fixo intento de fundar unha colonia. Caboto dirixiu outra viaxe ás Américas ao ano seguinte pero non volveu desta viaxe e descoñécese que pasou cos seus barcos.
Posesións inglesas de ultramar (1583–1707)
En 1603, Xacobe VI de Escocia ascendeu (como Xacobe I) ao trono inglés e en 1604 negociou o Tratado de Londres, poñendo fin ás hostilidades con España. Agora, en paz co seu principal rival, a atención inglesa pasou de aproveitar as infraestruturas coloniais doutras nacións ao negocio de establecer as súas propias colonias de ultramar. O Imperio Británico comezou a tomar forma a principios do século XVII, coa colonización inglesa de América do Norte e as illas menores do Caribe, e a creación de compañías de investidores, para administrar as colonias e o comercio de ultramar (destacou sobre todas a Compañía das Indias Orientais, creada en 1600, que gozou dos privilexios do comercio da India ). Este período, ata a perda das Trece Colonias tras a guerra da independencia dos Estados Unidos cara a finais do século XVIII, foi denominado por algúns historiadores como o "Primeiro Imperio Británico".
América, África e a trata de escravos
As décadas seguintes serán o escenario histórico da disgregación do imperio, especialmente en África. Actualmente, despois da devolución de Hong Kong, en 1997, á China, o Imperio Colonial Británico resúmese a Xibraltar, á Illa de Man e á illas da Canle da Mancha, na Europa, o Territorio Británico do Océano Índico, Pitcairn e dependencias no Pacífico, Illas Malvinas, Anguila, Bermudas, Xeorxia do Sur, as Illas Caimán, Turks e Caicos, Montserrat, Illas Virxes Británicas e Santa Helena e dependencias (Tristão da Cunha e Ascensión) no Atlántico.
Locus
Nomenclatura
Os finais dos cromosomas etiquétanse como "ptel" e "qtel", e así "2qtel" refírese ó telómero do brazo longo do cromosoma 2.
Abu Bakr
Traxectoria
Segundo a tradición sunnita, durante a última enfermidade de Mahoma, este permitiulle dirixir as oracións na súa ausencia, a maioría dos seus seguidores tomaron este feito como o desexo que fora el quen o sucedese, polo que cando morreu Mahoma o 8 de xuño do 632, o pobo aclamouno primeiro califa. A tradición xiíta afirma, pola contra, que Mahoma designara a Alí, seu xenro, como sucesor. Abu Bakr e Uthman intrigaron para impedilo. Esta disputa aínda divide aos chiítas e aos sunnitas.
Breakfast at Tiffany's
Sinopse
Holly Golightly é unha fermosa moza neoiorquina que, aparentemente, leva unha vida doada e leda. Ten un comportamento bastante extravagante, por exemplo, almorzando ollando o escaparate da luxosa xoiaría Tiffany's. Un día múdase ó seu mesmo edificio Paul Varjak, un escritor que mentres agarda un éxito que nunca chega, vive a costa dunha muller madura.
Àlex Casademunt
2011-2021: Casademunts e novos sinxelos
Faleceu o 2 de marzo de 2021 nun accidente de tráfico.
Mazandarán
Divisións administrativas
A provincia cobre unha área de 23,842 km2. Sari é a capital da provincia.
Historia islámica
Os Paduspanidas afirmaban descender dos Dabuyidas do norte. Gobernaron desde o 660 durante o reinado dos alides de quen eran vasalos. Logo foron vasalos dos Buyidas e Bawandidas, que os botaron en 1190. A dinastía, restaurada en 1209–10, sobreviviu até os tempos de Timur; a rama descendente de Kawus, o fillo de Kayumarth, reinou até 1567, e outra rama, descendente de Iskandar, o fillo de Kayumarth, até 1574.
Chlamyphorus truncatus
Características físicas e comportamento
miniatura|esquerda|250px|Chlamyphorus truncatus naturalizado. É o máis pequeno dos armadillos. Mide tan só de 12 a 15 cm de lonxitude, excluíndo a cola, que ten forma de espátula e mide de 2 a 3 cm; o seu peso ronda os 120 g.
Nutrición
Aliméntase principalmente de formigas e das súas larvas, e ás veces tamén doutros insectos (e as súas larvas), de vermes, caracois, algunhas plantas e raíces.
Hábitat e distribución
É un animal endémico da Arxentina, onde habita na rexión central, en zonas de pastos duros e chairas areosas con arbustos e cactos. Está presente no sur da provincia de Buenos Aires e nas de Catamarca, Córdoba, La Pampa, A Rioxa, Mendoza, Neuquén, Río Negro, San Juan e San Luis. Pode aparecer desde o nivel do mar até os 1.500 m de altitude.
Mazandarán
Medio ambiente
A Convención relativa ás Zonas Húmidas de Importancia Internacional, especialmente como Hábitat de Aves Acuáticas celebrouse en 1971 en Mazandarán na cidade de Ramsar.
Na literatura
thumb|155px|A Batalla de Mazandarán. thumbnail|right|155px|A costa do [[mar Caspio en Mazandarán.]] thumbnail|right|155px|O [[castelo de Kangelo en Savadkuh.]] thumb|155px|[[Covas de Huto e Kamarband.]] thumb|155px|Lago en [[Churet.]] thumb|155px|Mar de [[Babolsar.]] thumb|155px|Castelo de [[Baladeh.]] thumb|155px|Fervenza de Sangeno. thumbnail|155px|Selva de Gorji Mahaleh en [[Behshahr.]] 155px|thumb|Museo de [[Babol.]] thumb|right|155px|Torre da tumba de [[Haydar Amuli (Seyyed Se Tan) en Amol, século XV.]] 155px|thumb|Torre de Restek no distrito de [[Dodangeh.]] 155px|thumb|Ponte Moalagh en [[Amol.]] thumb|155px|Vila turística de [[Namak Abrood.]] 155px|thumb|Cheshmeh Emarat en Behshahr. 155px|thumb|Casa Kolbadi en [[Sari.]] Na epopea persa do Shahnameh, Mazandarán menciónase en dúas seccións diferentes. A primeira mención é implícita, cando Fereydun pon a súa capital nunha cidade chamada Tamishe preto de Amol:
Nun verso do Shahnameh, Zal dille a Kai Kavoos: "ouvín novas inquietantes de que o rei está planeando ir a Mazandarán".
Exportación
Alemaña, Rusia, Iraq, Francia, Turquía, Casaquistán, India, Malaisia, Emiratos Árabes Unidos, Afganistán, Belarús, Italia, Bahrain, Paquistán, Suíza, Ucraína, EUA, España, Países Baixos e Asia Central son os principais destinos de exportación de Mazandarán. A provincia no 2017 exportou bens cun valor de preto de 800 millóns de dólares. As principais exportacións da provincia consistían en produtos lácteos (57%), produtos alimenticios (12%), produtos industriais (10%), tubaxes e perfís (8%) e cemento (7%).
Chlamyphorus truncatus
Estado de conservación
Desde 2008, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status desta especie como DD (datos insuficientes) porque hai pouca información sobre o estado da súa poboación, e a súa bioloxía e ecoloxía son pouco coñecidas. En toda a súa área de dispersión estase a producir unha importante degradación do seu hábitat, especialmente debido á explotación do gando (especialmente o caprino, aínda que o efecto real sobre a poboación deste armadillo non se coñece ben.
HC Sparta Praha
Historia
Os grandes éxitos do Sparta chegaron logo da segunda guerra mundial, cando gañou dous títulos nacionais consecutivos (1952-53 e 1953-54) baixo o nome Spartak Sokolovo. O seguinte gran período de éxito chegou máis recentemente, cando gañou o título nacional nas tempadas 1989-90 e 1992-93. Outro logro recente (xunto con dous terceiros postos nas tempadas 1995.96 e 1996-97) foi a participación na fase final da European Hockey League (EHL) na tempada 1996-97.
High School Musical
High School Musical é un telefilme musical estadounidense escrito por Peter Barsocchini e dirixido por Kenny Ortega. É o primeiro título da franquía musical High School Musical. Foi descrito como unha adaptación moderna de Romeo e Xulieta, e High School Musical conta a historia de dous adolescentes de instituto que pertencen a dous grupos escolares rivais. Os protagonistas son Troy Bolton (Zac Efron), o capitán do equipo de baloncesto, e Gabriella Montez (Vanessa Hudgens), unha tímida estudante transferida que é brillante en matemáticas e ciencias. Xuntos tentan obter os papeis principais na obra musical do instituto, o cal provoca a división entre tódolos estudantes do centro.
O éxito do filme provocou a creación de toda unha fraquía con dúas secuelas, High School Musical 2 (2007) e High School Musical 3: Senior Year (2008), sendo esta última adaptada ao teatro. É a primeira Disney Channel Original Movie en ter unha secuela estreada nos cinemas.
O Outeiro, Alba, Vilalba
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Interleucina 17
Función
Informouse de numerosas funcións reguladoras inmunitarias para a familia IL-17 de citocinas, presumiblemente debido a que inducen moitas moléculas de sinalización inmunitarias. A función máis salientable de IL-17 é a súa implicación na indución e mediación de respostas proinflamatorias. A IL-17 está xeralmente implicada nas respostas alérxicas. A IL-17 induce a produción de moitas outras citocinas (como a IL-6, G-CSF, GM-CSF, IL-1β, TGF-β, TNF-α), quimiocinas (incluíndo a IL-8, GRO-α, e MCP-1), e prostaglandinas (por exemplo, a PGE2) en moitos tipos celulares (fibroblastos, células endoteliais, células epiteliais, queratinocitos, e macrófagos). A liberación de citocinas é causante de moitas funcións, como a remodelación das vías aéreas, unha característica das respostas de IL-17. O incremento da expresión de quimiocinas atrae a outras células, como neutrófilos pero non a eosinófilos. A función da IL-17 é tamén esencial para un grupo de células T CD4+ chamadas células T colaboradoras 17 (Th17). Como resultado de todas estas funcións, a familia IL-17 foi ligada a moitas doenzas relacionadas coa inmunidade e autoinmunidade, como a artrite reumatoide, asma, lupus, rexeitamento de aloenxertos, inmunidade antitumoral e, recentemente, a psoríase.
Uwe Seeler
Uwe Seeler, nado en Hamburgo o 5 de novembro de 1936 e finado en Norderstedt o 21 de xullo de 2022, foi un futbolista alemán. Foi internacional por Alemaña do Oeste, xogando 72 encontros.
Interleucina 17
Papel na asma
O xene da IL-17F foi descuberto en 2001, e está localizado no cromosoma 6 (6p12). Nesta familia de citocinas, a IL-17F foi ben caracterizada tanto in vitro coma in vivo, e descubriuse que ten un papel proinflamatorio na asma. A IL-17F exprésase claramente nas vías aéreas dos asmáticos e o seu nivel de expresión está correlacionado coa gravidade da doenza. Ademais, unha variente da rexión codificante (H161R) do xene da IL-17F está asociado inversamente coa asma e codifica un antagonista para o tipo salvaxe de IL-17F. A IL-17F pode inducir varias citocinas, quimiocinas e moléculas de adhesión en células epiteliais bronquiais, células endoteliais das veas, fibroblastos e eosinófilos. A IL-17F utiliza como receptores a IL-17RA e IL-17RC, e activa a vía relacionada coa quinase MAP. A IL-17F deriva de varios tipos celulares como as células Th17, mastocitos e basófilos, e mostra un amplo patrón de expresión nos tecidos, incluído o tecido pulmonar. A sobreexpresión do xene de IL-17F nas vías aéreas dos ratos está asociada con neutrofilia nas vías respiratorias, a indución de moitas citocinas, un incremento na hiperactividade no tracto respiratorio, e a hipersecreción de moco. Por tanto, a IL-17F pode ter un papel fundamental na inflamación das vías aéreas, e isto ten importantes implicacións terapéuticas na asma.
Expresión xénica
Fixéronse moitos progresos na comprensión da regulación da IL-17. Ao principio, Aggarwal et al. atoparon que a produción de IL-17 era dependente da IL-23. Posteriormente, un grupo coreano liderado por Cho descubriu que as vías de sinalización STAT3 e NF-κB eran necesarias para esta produción de IL-17 mediada por IL-23. En concordancia con ese descubrimento, Chen et al. atoparon que outra molécula, a SOCS3, xoga un importante papel na produción de IL-17. En ausencia de SOCS3, poténciase a fosforilación de STAT3 inducida pola IL-23, e a STAT3 fosforilada únese ás rexións promotoras de IL-17A e de IL-17F, incrementando a súa actividade xénica. En contraste, algúns científicos cren que a indución de IL-17 é independente de IL-23. Varios grupos identificaron vías para inducir a produción de IL-17 tanto in vitro coma in vivo por distintas citocinas, chamadas TGF-β e IL-6, sen que houbese necesidade de IL-23. Aínda que a IL-23 non cómpre para a expresión de IL-17 nesa situación, a IL-23 pode xogar un papel en promover a supervivencia e/ou proliferación das células T produtoras de IL-17. Recentemente, Ivanov et al. atoparon que o receptor nuclear específico do timo ROR-γ, dirixe a diferenciación das células T produtoras de IL-17.
Lev Poprad
O eslovaco Ľuboš Bartečko foi o capitán do equipo e o máximo puntuador do equipo, mentres que o checo Tomáš Netík foi o máximo goleador e o tamén eslovaco Juraj Mikúš foi o máximo asistente. O equipo estivo dirixido polo adestrador checo Radim Rulík. O Lev Poprad estaba integrado principalmente por xogadores checos e eslovacos.
Tempada 2011–12
O máximo anotador do equipo foi Ľuboš Bartečko, con 30 puntos (16 goles e 14 asistencias).
Manuel Cuíña
Traxectoria
Transportista autónomo de profesión, no ano 2007 concorreu como número dous na lista do PSdeG de Silleda para as municipais dese ano. Trala vitoria desta formación, saeu elixido concelleiro e foi nomeado tenente de alcalde. Desaloxado o goberno socialista do poder en outubro de 2009 tras unha moción de censura, foi de novo elixido concelleiro nas municipais de 2011 e tamén primeiro tenente de alcalde de Silleda tras recuperar os socialistas o goberno. Logo da dimisión da alcaldesa Paula Fernández, foi elixido alcalde de Silleda o 19 de xullo de 2013 como candidato da lista máis votada. Nas eleccións municipais do 2015 revalidou a alcaldía con maioría absoluta. Volveu ser reelixido alcalde con maioría absoluta nas municipais do 2019.
Näsinneula
Näsinneula é unha torre de observación de 168 metros de altura situada á beira do lago Näsijärvi, na cidade de Tampere, Finlandia. Foi inaugurada en 1971 e encóntrase nas instalacións do parque de atraccións Särkänniemi. Näsinneula é o edificio máis alto de Finlandia e a torre de observación máis alta dos países nórdicos logo de que a Torre Kaknäs de Estocolmo pechara ao público en 2018.
Chefa Alonso
Chefa Alonso, é unha compositora, saxofonista e percusionista galega, nada na Coruña. Centra a súa actividade na improvisación.
Khildeberto II
Khildeberto tivo relacións co Imperio Bizantino e loitou no 585 en nome do emperador Mauricio contra os longobardos en Italia.
Proceso de Boloña
Esta declaración conxunta deu inicio ó proceso de converxencia que ten como obxectivo facilitar un efectivo intercambio de titulados, así como adaptar o contido dos estudos universitarios ás demandas sociais. Todo isto levou á creación do EEES, un ámbito ó que se incorporaron países incluso de fóra da Unión Europea e que serviría de marco de referencia ás reformas educativas que moitos países iniciaron nos primeiros anos do século XXI.
O tratado de Boloña
Algunhas das novidades do tratado de Boloña implican un maior traballo persoal do alumnado, actividades non presenciais e traballos en grupo grazas ás posibilidades que ofrece internet e a aprendizaxe en liña.
Argumentos a favor
Fronte a estas críticas dalgúns estudantes, os defensores do proceso de Boloña apoñen os seguintes argumentos:
Países asinantes
miniatura|230px Os países asinantes, e por tanto membros do EEES son :
Tolomeo II Filadelfo
Tolomeo Filadelfo (Πτολεμαῖος Φιλάδελφος Ptolemaȋos Philádelphos; Cos 308 a.C. ;  xaneiro 246 a.C. ) chamado na historiografía moderna Tolomeo II, foi un faraón exipcio pertencente ó período tolemaico, segundo gobernante da dinastía, co-rexente dende 285 a.C. e único monarca dende 282 a.C. ata súa morte.
Constante de Boltzmann
Significado físico
a introdución da constante de Boltzmann transforma a ecuación, dando unha relación entre as propiedades microscópicas das moléculas,
Aplicación á termodinámica dun gas sinxelo
obtendo:
Papel no factor de Boltzmann
De novo, é a cantidade kT a que toma unha importancia central como manifestación da enerxía.
A Constante de Boltzmann en unidades de Planck
O valor escollido para a unidade Planck de temperatura é o correspondente á enerxía da masa de Planck —correspondente a 1.41679·1032 K.
Eco
Algúns ecos poden ser desexábeis (como no radar ou sonar) e outros indesexábeis (como sucede ás veces nos sistemas telefónicos).
Horace Waller
Traxectoria
O nome de Waller pasou á historia da zooloxía porque, formando parte da expedición de Livingnstone ao Zambeze (1851-1853), o naturalista anglo-irlandés Victor Brooke descubriu unha nova especie de gacela, á que na honra de Horacio, bautizou como Gazella walleri, a gacela de Waller (hoxe clasificada como Litocranius walleri). Despois da morte de Mackenzie en 1862, en 1863 renunciou ou seu posto na Misión das Universidades despois dunha discusión co bispo T. G. Tozer, sucesor de Mackenzie, sobre a liberación dos escravos que estaban baixo a protección da Misión, e regresou a Inglaterra. En 1867 Waller foi ordenado sacerdote en Chatham, polo bispo de Rochester, exercendo na igrexa de St.John daquela localidade. En 1870 trasladouse á vigaría de Leytonstone, Essex e, en 1874, á reitoría de Twywell, cerca de Thrapston, Northamptonshire, á que renunciou en 1895.
HC Bílí Tygři Liberec
O HC Bílí Tygři Liberec é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Liberec (República Checa). Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, a Extraliga. Xoga os seus encontros como local no Tipsport Arena, un pavillón con capacidade para 7.500 espectadores.
Xeografía matemática
Inclúe ramas como topografía, cartografía, Xeoestatística, Xeomática, fotogrametría, sensoriamento remoto, Procesado Dixital de Imaxes, análise espacial, Base de Datos Espaciais, Catastro Técnico, sistemas de información xeográficos (SIG), cartografía dixital e os sistemas de posicionamento por satélite, como o GPS.
A Xeografía matemática é unha rama da Xeografía que nace coa mesma Xeografía. O pai da Xeografía, Eratóstenes de Cirene, tamén é o pai da Xeografía matemática, este último no seu libro "Geographia" dedica a primeira sección do seu libro para o estudo dos fenómenos resultantes da interacción entre a superficie da terra e do sol e a lúa, xunto con estudos da súa forma, tamén se preocupa coa representación fiel da superficie da Terra. Na segunda parte do libro expón as súas medicións do tamaño da Terra.
Provincias e territorios do Canadá
Historia
A Compañía da Baía de Hudson mantiña o control de grandes porcións de territorio do oeste do Canadá ata 1870, data en que entregaría estas terras ao goberno do Canadá e que conformarían os Territorios do Noroeste. O 1 de setembro de 1905, unha porción dos Territorios do Noroeste que se atopaba ao sur do paralelo 60 converteuse nas provincias de Alberta e Saskatchewan. En 1912, as fronteiras do Quebec, Ontario e Manitoba estendéronse cara ao norte: Manitoba estendeuse ata o paralelo 60; Ontario cara á baía de Hudson e Quebec anexouse o Distrito de Ungava.
35
Outros
30er
Cotovía pequena
Ameazas
As poboacións de cotovía pequena de Europa estiveron en declive nos últimos anos e o seu rango reduciuse. A perda de hábitat é o principal factor que contribuíu a isto, e moitas pradeiras secas, terras en barbeito, páramos de terras baixas e pastos perdéronse debido á agricultura, ao abandono ou ao desenvolvemento, especialmente no norte de Europa.
Status
En Europa en 2004, a poboación reprodutora de cotovías pequenas estimouse en de 1,3 a 3,3 millóns de parellas reprodutoras. En Europa vive entre o 75 e o 94% da poboación global, o que significa que hai entre 4,15 e 13,2 millóns de individuos na súa área de distribución mundial. As poboacións flutuaron por toda Europa, por exemplo, había unhas 400 parellas reprodutoras en Inglaterra en 1981, 241 en 1986, 1633 en 1997 e 3064 en 2007.
A cotovía pequena foi categorizada pola IUCN como especie en estado "pouco preocupante", o que quere dicir que actualmetne non está ameazada de extinción.
Provincias e territorios do Canadá
Partidos políticos provinciais
A maior parte das provincias teñen homólogos provinciais aos tres partidos federais nacionais. Con todo, algúns partidos provinciais non están formalmente ligados aos partidos federais homónimos. Algunhas provincias teñen partidos políticos rexionais, como o Saskatchewan Party. O clima político provincial do Quebec é bastante diferente: a principal ruptura é entre o Parti Québécois, que avoga pola soberanía do Quebec, e o Parti Libéral du Québec, cuxa ideoloxía é federalista, isto é, que Quebec siga formando parte da Confederación Canadense.
Xenotipo
Xenotipo e herdanza Mendeliana
A distinción entre xenotipo e fenotipo aparece normalmente cando se estudan patróns familares para certas enfermidades herdables ou síndromes, por exemplo na fibrosis quística. Debido á diploidía dos humanos (e da maioría dos animais), hai dous alelos para calquera xene. Estes alelos poden ser ou iguais ou diferentes, dependendo do individuo (ver cigosidade). Cun alelo dominante, a descendencia herda o trazo en cuestión sen importar cal é o segundo alelo. Se os dous alelos son o recesivo, o fenotipo é o recesivo. No caso da fibrose quística e outras enfermidades similares, o individuo heterocigoto é o portador. Esta persoa ten un fenotipo normal, pero ten un 50-50 de risco de pasarlle o xene anormal a cada descendente. Un homocigoto dominante ten o fenotipo normal, e non ten risco de ter descendencia anormal. Un individuo homocigoto recesivo ten o fenotipo anormal (padece a enfermidade), e vaille pasar sempre o xene anormal á descendencia.
Amiloide
miniatura|dereita|Micrografía dunha preparación de tecido do intestino delgado, que mostra depósitos amiloides (rosa) con [[tinguidura de hematoxilina-eosina.]] Os amiloides son agregados de proteínas fibrosas insolubles, que teñen características estruturais específicas. Orixínanse a partir de polo menos 18 versións de proteínas e polipéptidos incorrectamente pregados presentes de forma natural no corpo. Estas estruturas incorrectamente pregadas teñen tan alterada a súa configuración normal que interaccionan erradamente unhas con outras ou con outros compoñentes celulares formando fibrilas insolubles. Foron asociados coa patoloxía de máis de 20 doenzas graves humanas, xa que a acumulación anormal de fibrilas amiloides en certos órganos pode orixinar amiloidose. Por exemplo, poden xogar un papel en varios trastornos neurodexenerativos, como é o caso das placas de beta-amiloide no alzhéimer.
Definición
miniatura|dereita|Micrografía na que se observan depósitos amiloides nunha preparación de intestino delgado tinguida con [[vermello Congo.]]
Biofísica dos amiloides
Hai dúas grandes clases de secuencias polipeptídicas formadoras de amiloides. Os polipéptidos ricos en glutamina son importantes na amiloidoxénese de prións de lévedos e mamíferos, así como os trastornos de repetición de trinucleótido incluíndo a enfermidade de Huntington. Cando os péptidos están nunha conformación en folla beta, incluíndo os casos en que as cadeas beta están dispostas paralelamente e "en rexistro" (é dicir, causando o aliñamento dos residuos), as glutaminas poden unir a estrutura formando enlaces de hidróxeno entre as cadeas que se establecen entre os carbonilos da amida e os grupos dos nitróxenos. Isto observouse en estudos sobre a enfermidade de Huntington de comezo a idades temperás (canto máis longa era a secuencia de poliglutamina, antes aparecían os síntomas), e foi confirmado nun sistema modelo de C. elegans con péptidos de poliglutamina producidos por enxeñaría.
Castro (poboado)
Citania e cividade son sinónimos de castro, aínda que en Portugal designan especialmente castros de maiores dimensións e cun grao de desenvolvemento urbanístico maior, en gran parte polo influxo da romanización.
Non se sabe con exactitude o número de castros que houbo en Galiza pero pode estimarse nun mínimo de 3.000, aínda que non todos estaban ocupados á vez e quizais houbo arredor de 1.500 na época de maior vitalidade, pero tan só hai uns 50 castros escavados arqueoloxicamente.
Alfonso Díaz Revilla
Traxectoria
En 1978 fundou na Coruña, xunto cos arquitectos Juan Luis Dalda e José Díaz Sotelo, e o economista Ánxel Viña Carregal, o gabinete Oficina de Planeamiento S.A., co que participou na elaboración de plans e proxectos urbanísticos nas principais cidades de Galicia[1]. Redactaron planeamento urbanístico municipal para os concellos de Ferrol, Oleiros, Vigo e Santiago de Compostela, entre outros.
Pena Corneira
Xeoloxía
Trátase dunha prolongación ao noroeste da serra do Suído, entre as concas do río Avia e do Miño. Xeoloxicamente trátase dunha masa plutónica batolítica de 18 quilómetros en sentido meridiano e 7 quilómetros en sentido suroeste-nordés de hai aproximadamente uns 300 millóns de anos. O batólito constitúeno rochas graníticas hercinianas poscinemáticas, de composición xeral calcoalcalina e subalcalina, coa presenza de granitos biotíticos e granodioritas biotítico-anfibólicas, aínda que non todo o macizo presenta facies similares. A diferenciación cristalina deu lugar a diferenzas na evolución xeomorfolóxica que fixeron posíbel a existencia do macizo e as súas formacións asociadas: cristas graníticas, domos alvéolos, corredores deprimidos, caos de bólos, pías (pot holes, gnammas) etc.
Metabolismo ácido das crasuláceas
Bioquímica
miniatura|600px|Bioquímica do CAM. As plantas con CAM deben controlar o almacenamento de CO2 e a súa redución a carbohidratos no espazo e tempo.
Distribución ecolóxica e taxonómica das plantas que usan o CAM
A seguinte lista resume a distribución taxonómica das plantas con CAM.
Exposición Universal de Sevilla de 1992
Historia
A construción das infraestrutura, os espazos públicos e os pavillóns de Expo'92 realizouse nun tempo marca. O maior revés produciuse o 18 de febreiro de 1992 co incendio fortuíto do que estaba chamado a ser o pavillón estrela da exposición, o dos Descubrimentos.
A participación de países, empresas e organismos internacionais foi abafadora, en total acudiron 112 países, 23 organismos internacionais, 6 empresas e as 17 comunidades autónomas españolas.
Inecuación
Inecuación de primeiro grao
Chamamos inecuación de primeiro grao a unha inecuacion do tipo
Asasinato de Saraxevo
Introdución
O día do asasinato, o 28 de xuño, corresponde no calendario xuliano ao día 15 de xuño, día do Vidovdan. Día no que se conmemora patrioticamente en Serbia a derrota dos serbios contra os otománs en 1389.
O asasinato
O atentado contra o herdeiro do imperio e a súa dona foi elaborado por sete conspiradores, que tiñan pouca experiencia coas armas. Os feitos comezaron ás 10h, cando Francisco Fernando, a súa dona e comitiva que os acompañaba saíron do campamento militar de Philipovic, onde o Arquiduque pasara revista á tropa. A comitiva estaba composta por sete coches:
Ao chegar na prefectura para unha recepción oficial, Francisco Fernando mostrou claros sinais de irritación e estrés, interrompendo un discurso de benvida do prefecto Curcic para protestar "nós viñemos aquí e as persoas guíndannos bombas". Acalmado, a recepción continuou de forma tensa, mais sen incidentes. Oficiais e membros da comitiva entón discutirán sobre como evitar novas tentativas de atentados, sen chegar a unha conclusión coherente. Unha suxestión de que as tropas que estaban no lado de fóra da cidade fosen mandadas ás rúas foi rexeitada polo feito de que estas non estaban cos uniformes axeitados.
Defiance (filme de 2008)
Defiance é un filme estadounidense de 2008 dirixido por Edward Zwick e ambientado durante a ocupación de Belarús pola Alemaña nazi. O guión foi escrito por Clayton Frohman e Zwick, e está baseado no libro de 1993 de Nechama Tec Defiance: The Bielski Partisans, que conta a historia dos partisanos de Bielski, un grupo liderado polos irmáns polacos xudeus que salvarone recrutaron xudeus en Belarús durante a segunda guerra mundial. Está protagonizado por Daniel Craig como Tuvia Bielski, Liev Schreiber como Zus Bielski, Jamie Bell como Asael Bielski e George MacKay como Aron Bielski.
Soira
O Soira ou Emba Soira é a montaña máis elevada de Eritrea, con 3.018 m sobre o nivel do mar.
Manuel Baamonde Guitián
Manuel Baamonde Guitián, nado en Monforte de Lemos e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 1927, foi un político galego.
Reyes Calderón
Traxectoria
En 1984 licenciouse en Economía e Administración de Empresas pola Universidade de Valladolid, onde completou o posgrao no programa de doutoramento en Económicas. Posteriormente trasladouse a Navarra, onde fixou a súa residencia. Desde 1987 é membro da Facultade de Economía e Administración de Empresas da Universidade de Navarra, pola cal obtivo sucesivamente os doutorados en Economía (1991) e Filosofía (1997). Entre 2008 e 2014 foi ademais decana da Facultade de Económicas de dita universidade. No ámbito académico a súa actividade oriéntase ao estudo de boas prácticas de goberno corporativo e de estratexias de anticorrupción e transparencia.
Norte-Paso de Calais
Nome
A parte norte da rexión foi historicamente parte do Condado de Flandres, con Douai como capital. É por iso que tamén é chamada Países Baixos franceses (en francés: Pays-Bas français). Outros nomes alternativos son Rexión de Flandres-Artois, Altos de Francia e Picardía do Norte.
Álvaro de Cadaval
Traxectoria
En 1563 marchou a Portugal, protexido polo bispo de Porto Rodrigo Pinheiro e pola corte de Lisboa, no reinado de Sebastián I de Portugal. Mantivo unha escola en Viana do Castelo e estivo vinculado á Universidade de Coímbra. Ocasionalmente volvía a Santiago de Compostela, polo que está considerado como unha especie de embaixador literario entre Galicia e Portugal.
Suspensión activa
A principal vantaxe da suspensión activa fronte á suspensión pasiva é que a suspensión activa permite un control independente de cada roda. Grazas a este control conséguese maior adherencia do vehículo ao terreo, co que se aumenta a seguridade na condución.
Javier Carvajal Ferrer
Francisco Javier Carvajal Ferrer, nado en Barcelona o 3 de xaneiro de 1926 e finado en Madrid o 14 de xuño de 2013, foi un arquitecto español.
Radoaldo de Benevento
Traxectoria
En 646, asaltantes eslavos desembarcaron preto de Siponto no Adriático. Aiulfo en persoa dirixiu as súas tropas contra os invasores, pero o seu cabalo caeu nun foxo cavado polos eslavos ao redor do seu campamento e foi rodeado e matado. Sucedeuno Radoaldo coa axuda do rei Rotario. Radoaldo coñecía o eslavo e induciunos a partiren. Sucedeuno Grimoaldo.
Ravioli
Cando se usa a palabra en singular, normalmente reférese a un pastel grande, preparado de maneira semellante aos pequenos mais cunha xema de ovo enteira
Aiulfo I de Benevento
Aiulfo I (tamén Aión) foi duque de Benevento desde o 641 ata a súa morte en 646 como fillo e sucesor de Arechis I.
Morenosita
Propiedades
A morenosita é un mineral verde esmeralda ou branco verdoso de brillo vítreo que cristaliza no sistema ortorrómbico. É soluble en auga e deshidrátase ao aire libre, transformándose en retgersita (NiSO4 · 6H2O). Para evitar a perda da auga de hidratación, débese conservar nun recipiente cerrado ou en plástico.
Morfoloxía e formación
Aparece en forma de pequenos cristais, estalactitas ou encostramentos. Os cristais naturais presentan forma acicular e os cristais sintéticos son prismáticos.
Insectos
Algúns pequenos grupos de animais, tales coma os colémbolos, protura e dipluros, están relacionados cos insectos no subfilo dos hexápodos. Os insectos verdadeiros (os da clase dos Insecta) distínguense do resto dos hexápodos en parte por seren ectognatos (coas pezas bucais dispostas exteriormente). Moitas especies, aínda que non todas, teñen ás na súa fase adulta. Os artrópodos terrestres como os cempés, miriápodos, escorpións e arañas confúndense a miúdo cos insectos debido a que teñen estruturas corporais semellantes, pero non o son.
Tipos principais de aparellos bucais
lr (vermello): labro, md (verde): mandíbulas, mx (amarelo): maxilas, lb (azul): labio, hp (azul escuro): hipofarinxe.]]
Ás
Os insectos son os únicos invertebrados capaces de voar. No Carbonífero, algunhas Meganeura (un grupo relacionado coas libélulas actuais) tiñan unha envergadura de 75 cm.; a aparición de insectos xigantes parece ter unha relación directa co contido de osíxeno da atmosfera, que naquela época era do 35 %, comparado co 21 % actual; o sistema traqueal dos insectos limita o seu tamaño, de modo que elevadas concentracións de osíxeno permitiron tamaños maiores. Os maiores insectos voadores actuais, como algunhas bolboretas nocturnas (Attacus atlas, Thysania agrippina) son moito menores.
Sistema circulatorio
O sistema circulatorio dos insectos é un sistema aberto no cal os órganos son bañados directamente polo sangue (hemolinfa). Salvo excepcións, só existe un vaso sanguíneo dividido en cámaras. A zona posterior deste vaso denomínase corazón e está dotada de varias aberturas laterais chamadas ostíolos que permiten a entrada de sangue. A parte anterior do vaso chámase aorta e consiste nun tubo recto e sen válvulas. O corazón aspira a hemolinfa da cavidade abdominal e propúlsaa cara á cabeza, a través da aorta, desde onde volve a filtrarse ós tecidos cara a cavidade abdominal. Nalgúns insectos existen bombas accesorias destinadas a irrigar as patas, as ás ou as antenas.
Relacións interespecíficas
Moitos insectos posúen protozoos, bacterias e fungos simbiontes no tubo dixestivo, tubos de Malpighi, gónadas, hemoceleetc.; os simbiontes facilítanlles a dixestión da celulosa ou da sangue e proporciónanlles nutrientes esenciais para o seu desenvolvemento, ata o punto que non poden vivir sen eles. miniatura| Un [[piollo pato, ectoparásito dos humanos.]]
O parasitismo está tamén moi estendido entre os insectos; neste caso, o hospedador sae prexudicado polo parasito, que pode considerarse como un depredador moi especializado. Os ectoparásitos viven fóra do hospedador e xeralmente son hematófagos (aliméntanse de sangue) ou dermatófagos (aliméntanse da pel); hai grupos enteiros de insectos que son ectoparásitos (pulgas, piollos, chinches); cabe destacar tamén os parasitos sociais, en que especies de himenópteros sociais non teñen obreiras e fanse adoptar por outras especies coloniais ou recrutan escravos entre as obreiras doutras especies (formigas esclavistas). Os endoparasitos viven dentro do corpo dos seus hospedadores onde se alimentan dos seus órganos ou líquidos internos; é un fenómeno corrente entre as larvas de certos dípteros, coleópteros e estrepsípteros e de moitos himenópteros. O hiperparasitismo dáse cando un insecto parásita a outro insecto que á súa vez é parasito. Estas relacións teñen grande importancia na regulación das poboacións de insectos e utilízanse no control biolóxico de pragas.
Enrique Labarta Pose
Traxectoria
Ese mesmo ano casou con Elisa Martínez del Río, estanqueira santiaguesa, e publicou o seu primeiro libro: ''Última novedad. Noventa y nueve céntimos de versos de todas clases y arreglados a todos los gustos'', escrito en castelá, agás un poema en galego, "Meu orfiño", no que amosa influencias de Manuel Curros Enríquez. Ao rematar a carreira, e por consello de Alfredo Brañas, ingresou na administración pública como empregado de Facenda, da man do deputado Eduardo Vincenti, a quen lle dedicou o libro ''Bálsamo de Fierabrás. Colección de versos en gallego y castellano'' (Madrid, 1889, 281 pp.). Outras composicións poéticas en galego incluídas nos seus libros son: a terceira en Un café flamenco en Galicia—A mi aldea—Sátira de costumes contemporáneas (Santiago, 1892, 52 pp.); todas, dezaoito, en Millo miúdo (Pontevedra, 1896, 156 pp.) e A festa da patrona de Tabeirón (Caldas de Reis, 1904, 22 pp.).
Faleceu en Barcelona despois dunha intervención cirúrxica a consecuencia do accidente ferroviario ocorrido na tarde do 9 de abril de 1925, Xoves Santo, entre as estacións de Les Planes e Sarrià, da capital catalá, no que morreron máis de vinte persoas.