cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Section Paloise
Historia
Ao final da tempada 2004-05, o Pau superou o play-off fronte ao Aurillac, conseguindo permanecer no Top 14 unha tempada máis. Actualmente o club compite no Top 14.
Receptor orfo
Exemplos
Encóntranse exemplos de receptores orfos entre os receptores acoplados á proteína G (GPCR)  e na familia dos receptores nucleares. Aos receptores GPCR orfos xeralmente se lles dá o nome "GPR" seguido dun número, por exemplo GPR1.
La Couyère
La Couyère (en Ar Gouer) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Barberà de la Conca
Barberà de la Conca é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà.
Nematomorfos
Taxonomía
Coñécense unhas 325 especies repartidas en 2 clases:
Nematodos
Existen especies de vida libre, mariñas, no solo, e especies parasitas de plantas e animais, incluído o hombe, ao que provocan enfermidades como a ascaridíase, triquinose, a filaríase, a anisaquíase, a anquilostomíase, a oxiuríase, a estronxiloidíase, a toxocaríase etc. Porén, o número de especies que parasitan directamente ao ser humano e as que parasitan plantas (nematodos fitoparasitos) son un grupo moi pequeno en comparación co número de especies do filo Nematoda.
Aparello dixestivo
Despois da farinxe se encontra o intestino, comunicado por un esfínter faringointestinal. Tamén existe un esfínter entre o intestino e o recto (intestinorectal) que desemboca nun ano, simple nas femias e con cloaca nos machos. O alimento pasa polo intestino mediante o pulo dos que chegan pola farinxe. O recto está recuberto de cutícula, polo que forma un proctodeo.
Algunhas enfermidades humanas causadas por nematodos parasitos
miniatura|250px|[[Elefantíase producida por filarias.]]
Xenoma
O nematodo Caenorhabditis elegans foi o primeiro organismo de cuxo xenoma se obtivo un mapa completo, mesmo antes de completarse o proxecto Xenoma Humano.
Manuel Silva Ferreiro
Manuel Silva Ferreiro, nado en Santa Cruz de Ribadulla (Vedra) en 1896 e finado en Santiago de Compostela en 1969, foi un sacerdote e escritor galego.
Ahmed Best
Colaborou co director George Lucas en tres filmes e en sete episodios da serie de televisión Star Wars: The Clone Wars. Gañou un Premio Annie á mellor actuación de voz por parodiar a Jar Jar Binks en Robot Chicken: Star Wars Episode II.
George Constantine
George J. Constantine (22 de febreiro de 1918 - 7 de xaneiro de 1968) foi un piloto de carreiras dos Estados Unidos. Competiu a nivel nacional en 108 carreiras entre 1953 e 1962, gañando 17 veces. Constantine foi o piloto de coches deportivos do ano dos Estados Unidos en 1960. Gañou a carreira do Trofeo Nassau de 1959 e o gran premio de 1956 en Watkins Glen, Nova York (nun Jaguar tipo D). Estableceu récords en Lime Rock, Connecticut (1:05.81), e Marlboro, Maryland, en 1958, e foi un dos competidores mellor valorados na carreira internacional de Daytona, Florida, en 1959. O señor Constantine era coñecido como o "Rei do Lime Rock" e "O grego voador". O seu coche máis famoso con máis vitorias foi o raro e fabuloso Aston Martin DBR2/1 (propiedade de Elisha Walker, Jr.), e o seu mecánico era Rex Woodgate.
Condado de Ilfov
A poboación desta provincia era de 300.123 habitantes (en 2002) nunha superficie de 1.583 km², cunha densidade de poboación de 188 hab./km².
Gran Premio de Motociclismo de Indianapolis
miniatura|Mapa do trazado del circuíto de Indianápolis usado no Gran Premio de motociclismo de Indianápolis.
Caixa Catalunya
O 1 de xullo de 2010 fusionouse con Caixa Tarragona e Caixa Manresa, adoptando o nome de CatalunyaCaixa.
José Lorenzo Gil
Traxectoria
Representou a política de Isidoro Bugallal na provincia de Ourense. Foi propietario do periódico La Verdad. Fundou a Escola de Artes e Oficios. Foi deputado provincial, presidente da Deputación de Ourense e gobernador civil de Ourense.
Bernaldo de Claraval
Inicios
Aos 23 anos, en 1113 entrou como novizo na orde do Císter, que ata entón tiña poucos seguidores por mor da súa dureza. Convenceu a 4 irmáns, un tío e varios amigos para que entraran con el. Máis tarde entraría o seu propio pai e o irmán máis novo. O ano 1113 é un punto de inflexión, xa que logo, na historia da orde cisterciense.
Actividade
As súas teses triunfaron no Concilio de Sens (1140). Predicou aos Cátaros no Languedoc onde foi aldraxado(1145). O rebino de Bonn, Ephraim, agradeceríalle á súa defensa dos xudeus fronte o antisemitismo.
Crítico social
Esa crítica social trasládase tamén ao Papa Uxío III:
Iconografía
Outro tema artístico asociado con Bernaldo de Claraval é o amplexus Bernardi. Recollido no Flos sanctorum e noutros relatos medievais, trátase dun suceso no que Bernaldo de Claraval tivo unha visión na que Xesús de Nazaret se descravaba da cruz para que ambos os dous se apertaran. Esta representación foi típica de gravados alemáns dos séculos XV e XVI, e foi retratada por Francisco Ribalta nun cadro para a Cartuxa de Portaceli (Valencia).
A Ponte, San Xoán de Lóuzara, Samos
A Ponte é unha aldea da parroquia de San Xoán de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo.
Darío Álvarez Gándara
Traxectoria
Fillo de Darío Álvarez Blázquez, irmán de Alfonso Álvarez Gándara e sobriño de Xosé María Álvarez Blázquez, estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela onde coñeceu á que foi a súa muller, a venezolana Gisela Basso. Marchou a Venezuela en 1959, onde rematou a carreira e fixo a especialidade de cardioloxía. Exerceu como cardiólogo en Caracas, Madrid e posteriormente en Vigo, onde regresou en 1969. Integrouse no Consello da Mocedade en 1963, despois foi un dos fundadores do Movemento Socialista de Galicia e incorporouse ao Partido Socialista Galego en 1976.
Nós (novela)
Foi traducido ó galego por Elena Sherevera e Lourenzo Maroño e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.
Gran Premio de Motociclismo de Estados Unidos
O piloto estadounidense Wayne Rainey é o único que gañou o Gran Premio dos Estados Unidos tres veces na categoría principal. Das catorce carreiras disputadas ata 2010, só en oito delas venceron pilotos estadounidenses.
Cálculo
miniatura|Ábaco chinés. A palabra cálculo provén do latín calculus (pedra). Dende tempos remotos o home axudábase de pequenas pedras para contar. Gregos e romanos empregaban o ábaco (composto de boliñas furadas que se desprazan por barras de ferro) para levar a cabo cálculos aritméticos. Dise tamén que os pastores contaban as ovellas do seu rabaño botando pedriñas a un bote á entrada e saída do curro.
En xeral enténdese por cálculo calquera combinación (respectando regras precisas) de símbolos (non necesariamente números) con operadores (por exemplo os aritméticos +,-,* e /) para obter un resultado concreto. Poderíase dicir que é un proceso deliberado de transformación dun ou varios datos iniciais nun ou varios resultados, a través do cal poidamos coñecer as consecuencias que se derivan duns datos previamente coñecidos. É esta concepción a que nos permite falar de distintos tipos de cálculo, cada un coa súa propia finalidade e regras: cálculo aritmético, cálculo infinitesimal (cálculo diferencial e integral), cálculo de probabilidades, cálculo proposicional, cálculo numérico etc...
Aboal
Aboal, como topónimo galego, pode referirse a:
Citrato sintase
Estrutura
miniatura|200px|esquerda|Sitio activo da citrato sintase (forma aberta). miniatura|200px|esquerda|Sitio activo da citrato sintase (forma pechada). A citrato sintase ten 437 residuos de aminoácidos e está constituída por dúas subunidades, formadas cada unha por 20 hélices alfa. Estas hélices alfa compoñen aproximadamente o 75% da estrutura terciaria da citrato sintase, e o resto dos residuos forman principalmente as extensións irregulares da estrutura, agás unha soa folla beta de 13 residuos. Entre as dúas subunidades hai unha soa fenda, onde está situado o sitio activo. No encima hai dous sitios de unión de moléculas: un para o citrato ou o oxalacetato e outro para o coencima A. O sitio activo contén tres residuos fundamentais: His274, His320, e Asp375, que son moi selectivos nas súas interaccións cos substratos. Pode atoparse un debuxo e un vídeo do seu mecanismo de acción na sección "Mecanismo" de máis abaixo. As imaxes da esquerda mostran a estrutura terciaria do citrato sintase nas súas formas aberta e pechada. O encima cambia da forma aberta á pechada coa adición dun dos seus substratos (como o oxalacetato).
Val de Núria
Localización e características
Hai no val unha estación de esquí, chamada Vall de Núria.
Preescolar na Casa
Cuarta etapa 2001-2007
Caracterizada por un proceso de institucionalización, que se inicia co establecemento da Fundación Preescolar na casa.
Descrición
O proxecto tiña dúas liñas de traballo: a formación de pais e nais en educación infantil e a xestión dun programa de educación infantil familiar que fomentaba as interaccións dos nenos e nenas coa súa contorna social e familiar.
Denominación de orixe
Noutras palabras, é unha cualificación que se emprega para protexer legalmente certos alimentos que se producen nunha zona determinada, contra produtores doutras zonas que quixesen aproveitar o bo nome que crearon os orixinais, nun longo tempo de elaboración ou cultivo.
Le Crouais
Le Crouais (en Ar Groez) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Lua de alén mar
Estilo
A poesía de Ernesto Guerra da Cal é monocorde e de temática humanística. Neste poemario hai unha tendencia subxectivista e intimista que é moi habitual na poesía galega contemporánea. Ademais, hai fórmulas neotrobadorescas que serven como única ligazón coa tradición literaria galega xa que hai que ter en conta o illamento da poesía de Ernesto Guerra da Cal no contexto literario da posguerra.
Estrutura
A edición de Galaxia de Lua de alén mar inclúe un limiar escrito por Jacinto Prado Coelho (anterior membro da Real Academia Galega) que está seguido da dedicatoria que Guerra da Cal (1992) fai a súa tía:
E por último o "Glosario de termos para portugueses e brasileiros" que amosa o público ao que este libro estaba dirixido.
Segunda edición
A reedición de Lua de alén mar da man de Associaçom Galega da Língua, revisada e anotada polo propio autor, data do 19 de decembro de 1991, que coincide co 80º aniversario do autor e co 10º aniversario da Associaçom, mais este libro sae ao mercado en 1992. Nesta reedición inclúense dous poemarios Lua de Alén-Mar e Rio de sonho e tempo, do mesmo autor. Non é casualidade que fose AGAL quen publicase esta reedición xa que Da Cal é Membro de Honra. No 40º aniversario de Lua de alén mar, AGAL conmemora o libro sinalando a súa importancia para o reintegracionismo, dato importante polo feito de que este foi o primeiro con esta proposta normativa ortográfica publicado pola asociación.
Recoñecemento
Lua de alén mar tivo un amplo recoñecemento internacional en publicacións como a Revista Hispánica Moderna da Universidade de Columbia e Books Abroad da Universidade de Oklahoma dos Estados Unidos. Ademais, moitos escritores e escritoras fóra de Galiza manifestáronse e valoraron Lua de alén mar, entre eles destacan: no Brasil, Manuel Bandeira; en Francia, Eugenio Granell; en Portugal, Manuel Rodrigues Lapa; en Porto Rico, Aurora de Albornoz; en Italia, Giuseppe Carlo Rossi; nos Estados Unidos, Daniel Cortezón; en Mozambique, Joaquim Montezuma de Carvalho; en Checoslovaquia, Zdenek Hampejs; e en México, Manuel García Barros. Ningunha obra da literatura galega adoitaba ter tal impacto internacional.
Polimorfismo (bioloxía)
O polimorfismo é algo moi común na natureza; está relacionado coa biodiversidade, a variación xenética e a adaptación; funciona xeralmente mantendo a variedade de formas nunha poboación que vive nun ambiente variado. O exemplo máis común é o dimorfismo sexual, que aparece en moitos organismos. Outros exemplos son as formas miméticas das bolboretas, e a hemoglobina e grupos sanguíneos humanos.
Ecoloxía
dereita|miniatura|O morfo branco da bolboreta [[Danaus plexippus|monarca en Hawai é parcialmente o resultado de selección apostática ]] As proporcións relativas dos morfos poden variar; os valores concretos están determinados pola fitness efectiva dos morfos nun determinado lugar e tempo. O mecanismo de vantaxe do heterocigoto asegura a poboación dalgúns alelos alternativos no locus ou loci implicados. Só se desaparece a selección competitiva o alelo acabará por desaparecer. Porén, a vantaxe do heterocigoto non é o único camiño polo que un polimorfismo se pode manter. A selección apostática, na cal un depredador consome un morfo común mentres que non presta atención a morfos raros, é tamén posible, e ocorre. Isto tendería a preservar da extinción os morfos raros.
Métodos de investigación
Para investigar o polimorfismo cómpre usar técnicas de laboratorio e de campo. No campo faise o seguinte:
E no laboratorio: Ambos os tipos de trballos son igualmente importantes. Sen un axeitado traballo de campo, a importancia do polimorfismo para a especie é incerto; sen un cruzamento de laboratorio, a base xenética é escura. Mesmo con insectos, o traballo pode levar moitos anos; exemplos de mimetismo batesiano detectados no século XIX aínda están a investigarse agora.
Exemplos de polimorfismos humanos
Ademais do dimorfismo sexual, hai moitos outros exemplos de polimorfismos xenéticos humanos. As doenzas infecciosas foron o principal factor que contribuíu á mortalidade humana, e afectaron á evolución das poboacións humanas. Agora hai fortes probas de que moitos polimorfismos se manteñen nas poboacións humanas por selección equilibrada.
Sistema Duffy
O antíxeno Duffy é unha proteína localizada na superficie das glóbulos vermellos (igual que outros sistemas de grupos sanguíneos), e está codificada polo xene FY (DARC). A proteína codificada por este xene é un receptor non específico para varias quimiocinas, e é o punto de entrada dos parasitos da malaria Plasmodium vivax e Plasmodium knowlesi. Os polimorfismos neste xene son a base do sistema do grupo sanguíneo Duffy.
Morfismos do gusto humano
Fisher, Ford e Huxley comprobaron a percepción da PTC en orangutáns e chimpancés con positivos resultados, demostrando a longa existencia deste dimorfismo. Analizouse tamén o xene PTC recentemente identificado, que explica o 85% da variación na gustación desa substancia, para ver a súa variación de secuencias e os resultados suxiren que a selección está mantendo o morfismo.
Ras
Algunhas especies de ras mostran polimorfismo por presenza/ausencia dunha liña ou banda clara que corre pola parte central das súas costas. Esta liña está determinada por un só xene dominante en Rana limnocharis, Rana ridibunda, Rana sylvatica e Rana arvalis; o que significa que os individuos homocigotos dominantes e os heterocigotos teñen unha liña mentres que os individuos homocigotos recesivos son os únicos que non a teñen. As proporcións de espécimes raiados nas poboacións dalgunhas ras mostran variacións clinais. Por exemplo, a proporción de Rana sylvatica raiada en Norteamérica xeralmente increméntase cara ao oeste e norte. As variacións na proporción de diferentes cores poden relacionarse con proceoss xenéticos-estocásticos ou a súa importancia adaptativa. Para morfos de diferentes cores de Acris crepitans, a hipótese sobre un valor adaptativo directo de morfos de diferentes cores (para escapar da depredación) compite coa hipótese de que eses morfos se correlacionan coa termotolerancia. Os espécimes raiados de Rana sylvatica, desenvólvense mellor en áreas abertas. As diferenzas nas proporcións de ras raiadas en Rana arvalis son explicadas por diferenzas fisiolóxicas entre os morfos. As ras raiadas que acaban de sufrir a metamorfose teñen un fígado relativamente grande, en comparación coas ras sen raias, e o seu peso increméntase máis rapidamente. Os cágados de Rana arvalis raiada necesitan máis tempo para completar a metamorfose, pero, despois da metamorfose, o seu crecemento é máis rápido que o das ras non raiadas. Nunha ra abundante en Turquía e no Cáucaso, Rana macrocnemis, a proporción de ras con raia increméntase coa altitude en montañas do Cáucaso Menor, pero non no Gran Cáucaso. Á mesma altitude, as ras sen raia do Gran Cáucaso crecen máis lentamente e maduran máis tarde que as ras raiadas do Cáucaso Menor, o que lles proporciona vantaxes selectivas en altas montañas, pero os seus cágados é probable que sexan menos resistentes ao sobrequentamento que as ras non raiadas.
Caracois
O caracol Cepaea nemoralis é famoso polo gran polimorfismo da súa cuncha en cor e número de bandas. O sistema está controlado por unha serie de alelos múltiples. A serie da cor da cuncha é marrón (xeneticametne o trazo máis dominante de todos), rosa escura, rosa clara, rosa moi pálida, amarela escura e amarela clara (o alelo que é universalmente recesivo). As cunchas poden ter bandas ou non; se están presentes hai entre unha e cinco. O trazo de maior dominancia é o non bandeado, e as formas con bandas están controladas por xenes modificadores (ver epistase).
Avelaíñas Biston betularia
A avelaíña do bidueiro (Biston betularia) é un exemplo famoso dunha poboación que responde con cambios herdables a un cambio significativo das súas circunstancias ecolóxicas. E.B. Ford describiu a evolución desta bolboreta como "un dos máis impactantes, aínda que non os máis profundos, cambios evolutivos ata agora realmente testemuñados na natureza".
Un factor clave, do que os investigadores non se decataron inicialmente, é a vantaxe dos heterocigotos, que sobreviven mellor que calquera dos homocigotos. Isto afecta ás eirugas e ás avelaíña adultas, a malia que as eirugas son monomórficas en aparencia (imitan a ramiñas). Na práctica a vantaxe dos heterocigotos pon un límite ao efecto da selección, xa que ningún dos homocigotos pode chegar ao 100 % da poboación. Por iso, é probable que o alelo carbonaria estivese na poboación orixinalmente, previamente á industrialización, pero a baixo nivel. Coa redución da polución en época máis moderna, o balance entre as formas xa volveu a cambiar significativamente con respecto ao século XIX en favor do morfo claro.
Outra característica interesante é que o morfo carbonaria se escureceu notablemente despois de pasado un século. Isto viuse claramente cando espécimes recollidos arredor de 1880 foron comparados con espécimes recollidos recentemente: claramente o morfo negro axustouse á forte selección que actúa sobre o complexo do xene. Isto podería ocorrer se un alelo máis extremo estivese dispoñible no mesmo locus; ou xenes no outro loci actuasen como modificadores. Non se sabe todo sobre a xenética dos melánicos orixinais do século XIX.
Sergei Dovlatov
Traxectoria
O seu pai era un director de teatro xudeu e a súa nai unha revisora ortográfica armenia. Foron evacuados na Gran Guerra Patria. En 1944 a familia regresou a Leningrado. En 1959 entrou na facultade de filoloxía da Universidade Estatal de San Petersburgo e estudou finés durante dous anos, pero logo expulsárono. Entón fixo amizade con poetas como Evgueni Rein, Anatoli Naiman e Joseph Brodsky.
Huércal-Overa
As súas principais actividades produtivas son a gandería porcina, a améndoa, os cítricos, construción, distribución e tradicionalmente tamén o foi a produción dos encaixes de artesanía.
Sergei Dovlatov
Traxectoria
Cando regresou, entrou na facultade de periodismo da Universidade Estatal de Leningrado e traballou como secretario de Vera Panova.
Panettone
Historia
Segundo outra lenda, probabelmente máis coñecida, o panettone naceu na corte de Ludovico O Mouro, señor de Milán dende 1494 a 1500, na Noiteboa. Disque o Duque celebrou o Nadal cunha gran cea, chea de deliciosos pratos dignos da riqueza da corte milanesa. A sobremesa ía ser a natural conclusión de tan luxoso banquete, no entanto, no intre de tiralo do forno, o cociñeiro decatouse de que se queimara. Houbo un momento de terror na cociña de Ludovico, mais afortunadamente un fregador, chamado Toni, pensara utilizar o reboutallo dos ingredientes para amasar un pan doce e levalo á súa casa. Dada a situación, o mozo Antonio propuxo ao cociñeiro servir o seu pan como sobremesa. Era un pan doce moi ben subido, cheo de froita confeitada e manteiga que foi levado inmediatamente ao Duque. A infrecuente sobremesa tivo un enorme éxito e Ludovico preguntou ao cociñeiro quen o preparara e cal era o seu nome. O cociñeiro presentoulle ao Duque o mozo Antonio, quen confesou que a sobremesa aínda non tiña nome. O señor decidiu logo chamalo «Pane di Toni», que cos séculos se convertería en panettone.
A súa industrialización fixo que o seu consumo se fixera tradicional en Italia, e despois a nivel mundial, durante o Nadal. No ano 1919 i empresario milanés Angelo Motta e despois en 1933 Gino Alemagna, lanzaron en toda Italia e o mundo o panettone, doce típico do Nadal.
Metais e aliaxes de cuñaxe
Requisitos dun metal para a cuñaxe
miniatura|120px|Moeda [[República Popular da China|chinesa de ferro, un metal pouco usado na moeda pola súa doada corrosión.]] As moedas destinadas á circulación deben cumprir uns requisitos para seren eficaces. Por exemplo, unha moeda pode estar en circulación durante máis de 30 anos, polo que debe ter resistencia ao desgaste e amosar unhas excelentes propiedades anticorrosión. A consecución deste obxectivo require o uso de aliaxes xogando cos metais básicos. Neste sentido, metais como o manganeso entran a formar parte destas aliaxes, por lles dar moita resistencia ás moedas, aínda que dificulta o proceso de cuñaxe e provoca un maior desgaste da maquinaria das cecas.
Existe o risco, especialmente na cuñaxe de moedas de valores faciais baixos, de que o valor intrínseco do metal chegue a ser superior ao valor nominal da moeda, o que en ocasións pode levar a que se acumulen estas moedas e se destinen á súa posterior fundición. Por exemplo, os peniques británicos anteriores a 1992 estaban feitos dun 97 % de cobre pero a partir de 2008, de acordo co prezo deste metal, o valor dun penique dos anteriores pasou a ser de 1,5 dos novos, que pasaron a elaborarse en aceiro bañado en cobre. Por razóns similares, os centavos estadounidenses, antano cuñados en aliaxes de cobre, elabóranse desde 1982 con cinc bañado en cobre.
Perfecto García Nogueira
dereita|miniatura|Necrolóxica.
Fitopatoloxía
Factores bióticos
No desenvolvemento dunha doenza pódense diferenciar diferentes etapas:
Procariotas
As bacterias tipicamente colonizan espazos intercelulares en distintos órganos ou o xilema arrodeadas de polisacáridos superficiais, fundamentalmente exopolisacáridos (EPS) que aumentan a súa virulencia. Moitas segregan toxinas que causan danos celulares, entre elas encimas que degradan paredes celulares. Algunhas, como Agrobacterium tumefaciens transfiren parte do seu ADN nun plásmido, o ADN-T, á célula hóspede. Os xenes esenciais para a infección (xenes de resposta hipersensíbel, hrp) aparecen asociados nun clúster de patoxenicidade. Moitos dos cales son semellantes ao de bacterias patóxenas en animais, posibelmente por mor á transferencia horizontal e posterior evolución até se especializar na infección de distintos hóspedes.
Aeroporto de Sabadell
O Aeroporto de Sabadell é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado nas proximidades da cidade de Sabadell e a 10 km de Barcelona.
Dominicas da Anunciata
Expansión
En 2019, a Congregación de Dominicas da Anunciata ten preto de 900 irmás e está distribuída en 20 países dos catro continentes:
Federico Pérez Lago
Traxectoria
Comerciante en Ferrol. Concelleiro republicano de Ferrol, foi nomeado alcalde de Ferrol por Real Orde en outubro de 1913. O 26 de marzo de 1930 foi un dos asinantes do Pacto de Lestrobe. Concelleiro republicano e pai dun tenente de Artillería destinado en Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ferrol por traizón, sendo condenado a cadea perpetua.
Veiga, A Pobra do Brollón
San Xián de Veiga é unha parroquia da Pobra do Brollón anexa á de Santalla de Rei na provincia de Lugo. Pertence o arciprestado de Santalla de Rei. No ano 2011 tiña 39 habitantes agrupados en sete entidades, cunha densidade de 15,6 hab/km².
Hyrynsalmi
Xeografía
Hyrynsalmi está situada no centro-norte de Finlandia, cubrindo unha superficie total de 1.521,37 km², dos cales 100,32 km² son de auga. O concello é alongado, cuns 65 km de longo por 20 a 25 km de ancho. Encóntrase no interior de Kainuu, na parte máis montañosa da rexión, e a altitude do territorio varía dende os 156 metros ata unha altitude máxima de 384 metros. O concello é atravesado polo río Emäjoki.
Nerva (homónimos)
Co termo Nerva podemos referirnos a:
Canedo, A Pobra do Brollón
San Miguel de Canedo é unha parroquia do concello da Pobra do Brollón na provincia de Lugo que pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2021 tiña 47 habitantes (128 en 2001), 35 homes e 37 mulleres, agrupados en 8 entidades de poboación, cunha densidade de 16,36 hab./km².
Über die Fechtkunst und den Ringkampf
Über die Fechtkunst und den Ringkampf é un manuscrito de artes marciais ou de esgrima tradicional, seguindo as técnicas de Johannes Liecthtenauer, realizado por Hans Czynner en Passau en 1538 que se conserva na biblioteca da Universidade de Graz coa signatura ou código de catalogación Ms.963. O manuscrito, que non foi acabado, amosa dúas partes ben diferenciadas, a primeira contén 96 ilustracións con instrucións para a loita de espada e daga con armadura, nesta primeira parte inclúese unha sección de corpo a corpo con só texto pero con espazo para debuxos que nunca se realizaron. A segunda parte pola contra só inclúe texto e non é texto orixinal senón copias de tratados atribuídos a Jud Lew, Martin Huntfeltz, Andre Liegniczer que tratan sobre a esgrima de a cabalo, a esgrima con armadura e a loita corpo a corpo con armadura. E moitas páxinas en branco rematando cun sumario da autoría de Hans Czynner.
Filibuth ou o reloxo de ouro
Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.
Circus macrourus
Circus macrourus é unha especie de aves da familia dos accipítridos.
Reprodución
O niño sitúase no chan, cunha posta entre 3 e 5 ovos realizada en maio. Os ovos son chocados ó redor de 30 días.
Nutrición
Pequenos mamíferos e paxaros. Tamén réptiles e insectos
Oriol Junqueras
Oriol Junqueras i Vies, nado en Barcelona o 11 de abril de 1969, é un historiador e político catalán, Vicepresidente e titular do Departamento de Economía e Facenda da Generalitat de Cataluña dende 2016 ata o seu cesamento no cargo o 21 de outubro de 2017. De acordo co goberno español, o seu cargo quedou suspendido coa aplicación do artigo 155 da Constitución.
Cadea preventiva
Malia que nunha vista posterior a maioría de conselleiros, agás Joaquim Forn, saíron da cadea despois de pagar unha fianza, o Tribunal Suprem avalou semanas máis tarde a prisión incondicional para Oriol Junqueras, por risco de reiteración delictiva. O seu avogado defensor é Andreu Van den Eynde. O 4 de xullo de 2018 foi trasladado ó Centro Penitenciario Lledoners. Está procesado por rebelión e malversación de fondos. O 19 de outubro recibiu a visita de Pablo Iglesias, secretario xeral de Podemos, e Junqueras advertiulle que non aceptaría negociar os Orzamentos Xerais do Estado se o presidente do goberno Pedro Sánchez non facía un xesto «de categoría» dos líderes independentistas na cadea.
Candidaturas en 2019
A comezos de marzo de 2019, Junqueras anunciou a súa decisión de presentarse como candidato de Esquerra Republicana de Catalunya para ser deputado do Congreso dos Deputados nas eleccións xerais de abril. Asemade, fíxose pública a súa candidatura ó Parlamento Europeo nas eleccións de maio, encabezando a coalición Agora Repúblicas e a decisión da Alianza Libre Europea de que sexa o seu candidato para presidir a Comisión Europea.
Dunas de Maspalomas
Trátase dun conxunto de dunas con hábitat dunar halófilo característico do arquipélago canario, único na illa de Gran Canaria, xa que non existe outro sistema dunar das mesmas características na illa. A maior parte da flora e algunhas das especies orníticas que visitan as zonas húmidas (Oasis de Maspalomas) desta reserva, atópanse protexidas por leis tanto nacionais como rexionais. Ademais, abundan as especies de insectos sabulícolas, entre eles algúns endémicos, relacionadas coa fauna africana, que só se coñecen nesta contorna, o Lagarto Xigante de Gran Canaria (Gallotia stehlini) que pode ser divisado de maneira abundante na zona do palmeral próximo ao Oasis de Maspalomas e un gran número de aves.
A reserva posúe un clima con moi escasas precipitacións e temperaturas cálidas. A temperatura media anual é de 23,5 °C, 21 °C no inverno e 30 °C no verán de media. As noites son tépedas e cálidas. As precipitacións son moi escasas e a súa media anual é duns 80 mm aproximadamente.
Wartan Hunanian
Chegada a Lviv e arcebispo coadxutor
O 28 de xaneiro de 1675 foi nomeado arcebispo coadxutor de Lviv e arcebispo titular de Epiphania in Syria. Recibiu a ordenación episcopal en Roma o 28 de abril de mans do arcebispo Mikołaj Torosowicz, e volveu a Lviv a finais do ano. Porén, non foi ben recibido alí nin por Torosowicz nin polos fieis, xa que o percibían como un estraño ao non ser orixinario de Polonia, e a colaboración entre os dous bispos foi imposible.
Exilio e cativerio en Armenia
Na súa ausencia, a familia Bernatowicz persuadiu ao monxe basiliano Jan Bernatowicz, a quen Torosowicz nomeara abade en 1676, a tomar a posición de arcebispo. Bernatowicz, home ambicioso e desexoso de progresar na súa carreira, acudiu ao catholicos de Cilicia Isaac I e foi ordenado bispo. Á súa volta, tratou de tomar o poder e botar ao administrador da arquidiocese, Gabriel Zachnowicz, partidario da unión. O seu plan, porén, fracasou.
Lega Basket Serie A 2003-04
A tempada 2003-2004 da Lega Basket Serie A foi a 82ª edición da máxima competición de baloncesto en Italia. A competición contou con 18 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 34 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Montepaschi Siena por 1ª vez na súa historia, tras vencer ó Skipper Bologna na final.
Xoán Tzetzes
Traxectoria
Recibiu unha excelente educación filolóxica e foi durante algún tempo profesor de gramática; despois entregouse á literatura, ocupación que asegurou o seu pan cotián. Nos seus escritos non desperdicia ocasión para falar das diferentes circunstancias da súa existencia: é un home do século XII que vive da súa actividade literaria e quéixase sen cesar da súa pobreza e miserias, e, pretendendo as grazas de ricos e nobres, dedícalles os seus escritos. Invulnerábel á modestia, como Miguel Psellos, indígnase ante a idea de que non sexan debidamente recoñecidos os seus méritos e caeu un día en tal miseria que de todos os seus libros só lle resta un exemplar de Plutarco. Como, por falta de diñeiro, non podía procurarse as obras necesarias e debía confiar principalmente na súa memoria, cometeu nos seus escritos moitos erros históricos elementais. Nunha das súas obras escribe:Noutra obra escribe respecto da súa memoria: «Deus non creou nunca e nunca creará un home que teña unha memoria semellante á de Tzetzes». A erudición de Tzetzes en materia de literatura clásica antiga e bizantina era moi notábel. Lera innumerábel cantidade de poetas, escritores dramáticos, historiadores, oradores, filósofos, xeógrafos e novelistas, sobre todo a Luciano de Samosata. As obras de Tzetzes están escritas nun estilo retórico e recargadas de citas mitolóxicas, literarias e históricas, así como cheas de autoeloxios. Son, pois, difíciles de ler.
Marina Bay, Singapur
Plan Director
O Plan Director URA para Marina Bay ten como obxectivo fomentar a mestura de usos comercial, residencial, hoteleiro e de lecer para esta zona.
Viveiro de peixes
Este tipo de viveiros estanse promovendo nos países en vías de desenvolvemento. Ademais de constituír unha fonte de ingresos para os granxeiros, axuda a irrigar os campos e achega a auga necesaria para vivir.
Ramalho Ortigão
O ano seguinte, en 1867, visitou a Exposición Universal en París, da que resultou o libro Em Paris, primeiro dunha serie de libros de viaxes. Insatisfeito coa súa situación no Porto, mudouse para Lisboa coa familia, obtendo unha vacante para oficial da Academia das Ciências de Lisboa.
Tras o asasinato do Rei, en 1908, escribiu Rei D. Carlos: o martyrizado. Coa implantación da República, en 1910, pediu inmediatamente a Teófilo Braga a dimisión do cargo de bibliotecario da Real Biblioteca da Ajuda, escribíndolle que rexeitaba adherirse á República «engrossando assim o abjecto número de percevejos que de um buraco estou vendo nojosamente cobrir o leito da governação». Saíu axiña para un exilio voluntario en París, onde comezou a escribir as Últimas Farpas (1911-1914) contra o réxime republicano. O conxunto de As Farpas, máis tarde reunidas en quince volumes, a que hai que engadir os dous volumes das Farpas Esquecidas, e o referido volume das Últimas Farpas, foi a obra que máis o notabilizou, escrita nun portugués moi rico, con intencións pedagóxicas, sempre moi crítico e revelando unha fina capacidade de observación. Eça de Queiroz escribiu que Ramalho Ortigão, nas Farpas, «estudou e pintou o seu país na alma e no corpo».
Vítima de cancro, recolleuse na casa de saúde do Dr. Henrique de Barros, na entón Praça do Rio de Janeiro, en Lisboa, falecendo en 27 de setembro de 1915, na súa casa da Calçada dos Caetanos, na Freguesía da Lapa.
Foi Comendador da Orde de Cristo e Comendador da Imperial Orde da Rosa do Brasil. Alén de bibliotecario na Real Biblioteca da Ajuda, foi secretario e oficial da Academia Nacional de Ciencias, vogal do Consello dos Monumentos Nacionais, membro da Sociedade Portuguesa de Xeografía, da Academia das Belas Artes de Lisboa, do Grémio Literario, do Despacho Portugués de Leitura do Rio de Janeiro, e da Sociedade de Concertos Clássicos do Rio de Janeiro. En España, foille atribuído o grao de Excelentísimo Señor Gran Cruz da Real Orde de Isabel a Católica e foi membro da Academia de Historia de Madrid, da Sociedad Geográfica de Madrid, da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, da Unión Iberoamericana e da Real Academia Sevillana de Buenas Letras.
Pedro Nolasco Gaite Sancho
Traxectoria
Fillo do catedrático e escritor Antonio Gaite Núñez e de Esperanza Sancho Méndez-Núñez. Estudou o bacharelato no instituto de Pontevedra e comezou os estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, que abandonou para ingresar no convento de San Xoán de Poio o 26 de outubro de 1896. Logo do noviciado e a primeira profesión, que recibiu no mosteiro da Magdalena de Sarria o 21 de decembro de 1897, cursou os estudos eclesiásticos en Poio.
Cuarteto Hellmesberger
O Cuarteto Hellmesberger foi un cuarteto de corda formado en Viena en 1849, fundado por Josef Hellmesberger, a súa importancia débese a que foi o primeiro cuarteto de corda permanente, os seus membros iniciais foron
Retrato de Diego de Covarrubias y Leiva (El Greco)
Retrato de Diego de Covarrubias y Leiva é unha pintura ó óleo sobre táboa do pintor manierista El Greco (1541-1614). Foi pintado en 1600, ten unhas dimensións de 68 cm x 57 cm e está exposto no Museo de El Greco de Toledo.
Características
A produción de retratos foi unha das achegas máis importantes de El Greco tras a súa aprendizaxe en Venecia e Roma. Destacan os seus retratos de medio corpo ou busto sobre un fondo indefinido.
Biodiésel
Características
O biodiésel, cuxas propiedades son coñecidas dende mediados do século XIX grazas aos traballos de Rudolf Diesel, é destinado á combustión en motores de ciclo diésel convencionais ou adaptados, segundo o fabricante. Por iso, a comezos do século XXI, no contexto de busca de novas fontes de enerxía e a crecente preocupación polo quecemento global do planeta, estase a desenvolver como combustíbel para automóbiles alternativo aos derivados do petróleo.
Belén Cuesta
Traxectoria
Pasou a infancia en Fuengirola (provincia de Málaga). Formouse como actriz na Escuela Superior de Arte Dramático de Málaga, ademais de recibir clases de interpretación noutras escolas ou disciplinas como: La Sala, Málaga; Cursos de Comedia del arte (Nando Llera), El Actor ante la cámara Assumpta Serna, así coma outros.
Airas Bispo
Airas Xacobe Bispo Torres, nado o 23 de xullo de 1997 en Santiago de Compostela, é un actor galego.
Ricardo Beiras
Traxectoria
Fillo de Xosé Manuel Beiras, é director da Estación de Ciencias Mariñas de Toralla (ECIMAT) e profesor do departamento de ecoloxía e bioloxía animal da Universidade de Vigo desde 1998. Tamén é vogal da Fundación Penzol. Publicou en 1996 o libro de relatos O rectángulo do sol e é autor de múltiples traballos sobre contaminación e toxicoloxía mariña publicados en revistas especializadas.
Acoirazado España
Historia
Este buque de guerra, integrábase no proxecto máis ambicioso que coñeceu a frota naval española. Aínda que formaba parte de todo un plan de modernización dos arsenais de Ferrol, a súa lonxevidade e a súa traxectoria fan sombra tanto os seus xemelgos, o « España » e o « Jaime I », como ao resto dos buques que se coñeceron co mesmo fin. Buque de bela factura, a súa cuberta corrida tiña como únicas superestruturas a ponte de mando, unha gran cheminea situada na metade do casco e unha pequena ponte secundaria á popa.
Historial do ex-acoirazado Alfonso XIII
Durante a guerra de Marrocos, en agosto de 1923 participou co acoirazado España no desembarco de Alfrau, e en 1925 participou co acoirazado Jaime I no desembarco de Alhucemas. Tamén tomou parte en viaxes oficiais dos reis a Marrocos, e estivo presente na gran concentración de barcos que tivo lugar en Barcelona no ano 1929 con motivo da Exposición Universal.
Tres versións do naufraxio
Foi a tripulación do barco, ao mando do segundo comandante Pedro Neto Antúnez, a que ao iniciar unha manobra para repeler o ataque aéreo republicano estampou o barco contra unha mina. Miguel Zambudio pilotaba un deses avións que acosaba ao barco do bando nacional.
Premio José Couso de Liberdade de Prensa
O galardón é unha estatuíña do escultor Manuel Patinha chamado Ás Ceibes.
Strix nebulosa
Reprodución
Niño nos ocos de árbores ou no chan. Tamén pode aproveitar niños abandonados doutras aves Posta entre 3-6 ovos, realizada entre abril e maio. En anos de escaseza, poden chegar a non criar.
Roxa (peixe)
Características
A orixe da primeira aleta dorsal é oposta ás xuntas pélvicas, e a da segunda, anterior á xunta anal.
Liga Árabe
Historia
Coa derrota de Turquía na primeira guerra mundial estes anhelos de independencia e unión afloraron de xeito vigoroso, pero as diverxencias entre os diferentes caudillos árabes e os fortes intereses das potencias europeas impediron a realización destas aspiracións. Os tratados de paz da primeira guerra mundial dividiron os pobos árabes en diferentes estados establecidos polo tratado de Sèvres. O Cairo, durante a segunda guerra mundial, foi o centro da toma de decisións tanto económicas como militares dos británicos para todo Oriente Próximo. Esta posición estratéxica clave permitiu ao goberno exipcio entrar en conversacións con outros países árabes para consolidar unha unión máis estreita entre todos eles. Nese momento, a situación en todos os Estados Árabes era moi diferente; mentres que nos gobernos de Iraq e Siria había unha clara vontade de fomentar os vínculos entre os países árabes, no Líbano (cunha importante poboación cristiá) non se vía con tan bos ollos. No Iemen, Arabia Saudita e Exipto o sentimento de unidade árabe xa estaba máis estendido, aínda que sempre mantendo por diante os intereses nacionais.
Consello
É o órgano supremo da Liga, esta composto por representantes dos estados membro. Eses representantes son en xeral os ministros de Asuntos Exteriores, os seus representantes ou delegados permanentes. Cada estado ten dereito a un voto no Consello, con independencia do seu tamaño ou número de habitantes.
César Oro García
Traxectoria
Estudou en Monterroso, Mondoñedo, País Vasco (cos padres pasionistas) e Melide. Renunciou ao sacerdocio. Na Coruña cursou estudos de Náutica, pero embarcou rumbo a Cuba. Traballou e estudou na Universidade da Habana, e aos poucos meses marchou a Estados Unidos.
Coanoflaxelados
Aspecto e crecemento
A organización interna dos orgánulos no citoplasma é constante en todos eles. Teñen un corpo basal flaxelar na base do flaxelo e un segundo corpo basal non flaxelar situado en ángulo recto con respecto á base flaxelar. O núcleo celular ocupa unha posición de apical a central na célula, e hai vacúolos alimenticios situados na rexión basal do citoplasma. Adicionalmente, en moitos coanoflaxelados o corpo celular está rodeado dunha distintiva matriz extracelular ou periplasto. Estes recubrimentos celulares varían grandemente en estrutura e composición e utilízanos os taxonomistas para facer as clasificacións. Moitos coanoflaxelados constrúen complexas "casas" con forma de cesta chamadas lorigas, utilizando varias bandas silíceas cementadas xuntas. O significado funcional do periplasto descoñécese, pero nos organismos sésiles crese que contribúe a incrementar a adhesión ao substrato. Nos organismos planctónicos especúlase se o periplasto incrementa a resisitencia hidrodinámica, contrarrestando así a forza xerada polo flaxelo e aumentando a eficiencia na alimentación. Os coanoflaxelados, segundo as especies, poden nadar libremente na columna de auga ou ser sésiles e vivir adheridos ao substrato directamente ou por medio do periplasto ou dun delgado pedicelo. Aínda que se pensa que os coanoflaxelados son organismos estritamente de vida libre e heterótrofos, varios organismos emparentados con eles, como algúns Ichthyosporea ou Mesomycetozoa son parasitos ou patóxenos. Os ciclos de vida dos coanoflaxelados non se coñecen ben. Moitas especies son solitarias, pero parece que se orixinaron especies coloniais varias veces de forma independente neste grupo, e estas teñen unha fase vital de vida solitaria.
Relacións entre os coanoflaxelados e os metazoos
Xa en 1841, o biólogo francése Félix Dujardin, que estaba interesado no evolución dos protozoos, documentou as semellanzas morfolóxicas entre os coanoflaxelados e os coanocitos das esponxas e sinalou a posibilidade de que existise unha estreita relación entre eles. A principios do século XXI, a relación hipotética entre coanoflaxelados e animais foi apoiada por diversas análises independentes de moitas secuencias non ligadas, como: ADNr de 18S, xenes nucleares que codifican proteínas, e xenomas mitocondriais (Steenkamp, et al., 2006; Burger, et al., 2003; Wainright, et al., 1993). É especialmente importante que as comparacións entre as secuencias do xenoma mitocondrial de coanoflaxelados e tres esponxas confirman a situación dos coanoflaxelados como un grupo externo aos metazoos e negan a posibilidade de que os coanoflaxelados evolucionasen a partir dos metazoos (Lavrov, et al., 2005); máis ben teñen antepasados comúns. Finalmente, estudos relevantes de xenes expresados polos coanoflaxelados revelaron que os coanoflaxelados teñen xenes de adhesión e sinalización celular homólogos dos de metazoos. (King, 2003) A secuenciación de xenomas indica que entre os organismos vivos, os coanoflaxelados son os máis estreitamente relacionados cos animais. Como os coanoflaxelados e os metazoos están moi estreitamente relacionados, as comparacións entre os dous grupos prometen ofrecer unha panorámica da bioloxía do seu último antepasado común e dos primeiros eventos da evolución dos metazoos. Os coanocitos das esponxas (as cales se consideran os metazoos máis basais) teñen a mesma estrutura básica que os coanoflaxelados. Tamén se atopan células similares noutros grupos animais, como os nemertinos, o que suxire que esta era a morfoloxía do seu último antepasado común. O último antepasado común dos animais e coanoflaxelados era unicelular, e seguramente formaba colonias simples; e ao contrario, o último antepasado común de todos os animais eumetazoos era un organismo multicelular, con tecidos diferenciados e un "plan corporal" definido, e un desenvolvemento embrionario que incluía a gastrulación. O momento da separación destas liñaxes é difícil de establecer, pero foi probablemente a finais do Precámbrico, hai uns 600 millóns de anos.
Uz branca
Uso
As súas raíces empregábanse para facer carbón e tamén para a talla de pezas pequenas, como pipas para fumar tabaco.
Coanoflaxelados
Transcritoma de Stephanoeca diplocostata
Este foi o primeiro transcritoma coñecido dun coanoflaxelado lorigado e levou ao descubrimento dos transportadores de silicio (SIT) de coanoflaxelados. Posteriormente, identificáronse xenes similares nunha segunda especie de lorigado, Diaphanoeca grandis. A análise destes xenes atopou que os SITs de coanoflaxelados tiñan homoloxía cos transportadores de silicio de tipo SIT de diatomeas e evolucionaron por medio de transferencia horizontal de xenes.
Enerxías renovábeis en Alemaña
Enerxía eólica
Os terreos para fundar novos parques eólicos vanse acabando, polo que en vez de crear novos o que se está facendo é modernizalos. O subproduto deste proceso é un crecente número de muíños desprazados. Moitos teñen menos de 10 anos de uso e funcionan perfectamente. A pesar diso, boa parte é desmontada.
Biocombustíbeis
miniatura|Conexión pública para subministración eléctrica vehicular en Friburgo
Na actualidade o Brasil é o líder mundial na implementación desta clase de combustíbeis, contando cun 40% do parque automotor equipado con motores a base de alcohol de cana de azucre. Esta medida tendente a diminuír as emisións de CO2 vese complementada con automóbiles propulsados con gas que, a pesar das vantaxes tributarias desta clase de coche -pois o imposto ao gas é menor que o da gasolina-, segue sendo relativamente custoso. Estímase que para o 2007 sexan preto de 1.000 as estacións distribuidoras de gas vehicular en toda a Alemaña.
Fornelas, A Pobra do Brollón
Santa Comba de Fornelas é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2008 tiña 84 habitantes, 45 homes e 39 mulleres, agrupados en 7 entidades de poboación, cunha densidade media de 27 hab./km². En 1991 TIÑA 114 habitantes.
Fred Stoller
Traxectoria
Stoller naceu no seu dunha familia xudía en Brooklyn, Nova York. Ten unha irmá máis nova.
Parque de Jogos Comendador Joaquim de Almeida Freitas
O Parque de Jogos Comendador Joaquim de Almeida Freitas é un estadio de fútbol da cidade portuguesa de Moreira de Cónegos (Guimarães). Foi inaugurado en 2002 e serve de localía ao Moreirense FC. Ten capacidade para 9.000 espectadores.
El Peñón, Santander
El Peñón é un concello de Colombia. Está situado a 262 km de Bucaramanga, no departamento de Santander e na provincia de Vélez. Limita con Bolívar e con Sucre.
Federación Europea de Asociacións Numismáticas Profesionais
Os países representados son todos eles da Europa Occidental, xa que os países da Europa do Leste carecen de asociacións nacionais de profesionais numismáticos que poidan afiliarse á FENAP.
En 2012, a FENAP presentou unha demanda ante o Tribunal Federal de Finanzas alemán, sobre o regulamento da Unión Europea acerca das licenzas de exportación de moedas.
Deng Xiaoping
Membro do Partido Comunista da China dende os seus anos de estudo en Francia e na Unión Soviética, Deng converteuse nun dos dirixentes máis importantes do partido durante a época de Mao Zedong. Porén, a súa proximidade ideolóxica ao entón presidente da República Popular Liu Shaoqi, fixo del un dos albos da Revolución Cultural e Deng e Liu foron acusados de dereitistas e contrarrevolucionarios. Apartado da cúpula do poder durante eses anos, Deng volveu ao primeiro plano da actividade política trala morte de Mao, impoñéndose finalmente ao sucesor deste, Hua Guofeng, na loita polo poder. A diferenza do seu antecesor, as súas aparicións públicas foron escasas.