cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lente de Fresnel
A lente de Fresnel, chamada así polo seu inventor, Augustin Fresnel, é un deseño de lentes que permite a construción de lentes de grande apertura e unha curta distancia focal sen o peso e volume de material que cumpriría usar nunha lente de deseño convencional.
Características
Emprégase en lupas planas con formato de tarxeta de crédito, lanternas de faros, faros de automóbiles, semáforos etc.
Reiriz, Samos
Santo Estevo de Reiriz é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 83 habitantes, deles 39 eran homes e 44 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Maximiliano I de Habsburgo
Traxectoria
Foi sucedido no Imperio por seu neto Carlos V de Habsburgo.
Brandián
O topónimo Brandián pode referirse a:
Centrómero
frame|Diagrama dun [[cromosoma eucariótico duplicado e condensado (en metafase mitótica). (1) Cromátide, cada unha das partes idénticas dun cromosoma logo da duplicación do ADN. (2) Centrómero, o lugar do cromosoma no cal ambas as cromátides se tocan. (3) Brazo curto. (4) Brazo longo.]] En bioloxía o centrómero é o estreitamento ou constrición primaria que separa os brazos dos cromosomas, e que, utilizando tinguiduras tradicionais, aparece menos tinguido ca o resto do cromosoma. É a zona pola que o cromosoma interacciona coas fibras do fuso acromático desde a profase á anafase, tanto na mitose coma na meiose, e é responsable de realizar e regular os movementos cromosómicos que teñen lugar durante estas fases. As estruturas centroméricas que interaccionan coas fibras do fuso denomínanse cinetocoros. Ademais, o centrómero contribúe á nucleación da unión das cromátides irmás. Na estrutura do centrómero interveñen tanto o ADN centromérico coma proteínas centroméricas.
ADN satélite
miniatura|500px|Esquema que mostra a organización do ADN satélite nos centrómeros humanos. Aínda que na maior parte dos casos non se detectaron motivos especialmente definidos, unha secuencia candidata no ADN satélite tería que estar repetida en centos de quilobases (kb), xa que este é o tamaño mínimo dun centrómero funcional, identificado en diferentes organismos. Por exemplo, en Drosophila a unidade mínima necesaria de repeticións en tándem é de 420 kb, no millo necesítanse 500 kb e en humanos a unidade mínima consta de 100 kb. Unha característica interesante da maior parte do ADN satélite é a súa unidade de lonxitude, xa que aínda que non se detectaron secuencias con motivos conservados, a lonxitude da unidade que se repite é moi parecida entre organismos. En primates, por exemplo, a unidade básica que se repite ten 171 pares de bases (pb), no peixe Sparus aurata (dourada) a repetición centromérica ten 186 pb, no insecto Chironomus pallidivittatus ten 155 pb, en Arabidopsis thaliana e no millo ten 180 pb, e no arroz 168 pb. A estreita variación en lonxitude da unidade que se repite no ADN satélite corresponde aproximadamente ao rango de lonxitude do ADN que rodea a un nucleosoma, e repeticións máis longas, como as que se encontran nos centrómeros do porco (340 pares de bases) corresponden aproximadamente á lonxitude dos nucleosomas. Hai excepcións notables, como as repeticións pentaméricas que se atopan en Drosophila melanogaster. En xeral, a selección da lonxitude dun nucleosoma podería limitar a evolución do ADN centromérico, de acordo coa súa función estrutural no xenoma.
Proteínas centroméricas
Unha característica conservada e herdable dos centrómeros é a presenza nos seus nucleosomas dunha variante especial da histona H3, que se encontra unicamente no núcleo da rexión centromérica. Esta histona específica dos centrómeros denomínase CENP-A en mamíferos (centromeric protein A), Cid (centromere identifier) en Drosophila, Cse4 en Saccharomyces cerevisiae e Cnp1 en Schizosaccharomyces pombe (revisado por Choo en 2001 ). A presenza desta variante da histona H3 parece ser fundamental para a ensamblaxe do cinetocoro e distingue a placa interna do cinetocoro da heterocromatina pericéntrica, que contén a histona H3 normal. CENP-A presenta algunhas características que a diferencian da histona H3 normal, como unha cola NH2-terminal non canónica, un pregamiento diverxente e unha rexión lazo 1 máis longa. Aínda que a histona H3 está sometida a unha forte selección evolutiva, as histonas centroméricas son sorprendentemente diverxentes. Esta diferenza podería deberse á necesidade que ten H3 de interaccionar con todo o xenoma, mentres que a variante centromérica só necesita interaccionar co ADN centromérico correspondente. Este ADN está formado por ADN satélite, que é un dos compoñentes do xenoma eucariótico que evoluciona máis rapidamente. Propúxose que a interacción entre a histona centromérica e o ADN centromérico é responsable da lonxitude similar á que rodea un nucleosoma das repeticións do ADN satélite.
ADN centromérico e evolución
Parece ser que a arquitectura nun vector (array) de nivel superior que se observa nos centrómeros de humanos puido aparecer recentemente nun centrómero na evolución dos primates (arrededor da separación gorila-orangután) e estendeuse aos outros cromosomas vía transposición. Posteriormente, os intercambios desiguaies ou conversións xénicas amplificaron os vectores de nivel superior, dando lugar á arquitectura en vectores centroméricos de nivel superior que é específica da especie humana e que se observa en diferentes cromosomas humanos. Ademais, orixináronse algunhas variantes por mutación que se fixaron nalgúns centrómeros. A comparación de unidades monoméricas e unidades vectoriais de nivel superior que se encontran nos centrómeros de cromosomas ortólogos (por exemplo, entre chimpancés e humanos) levou ao descubrimento sorprendente de que os vectores centroméricos de diferentes especies son máis diverxentes entre si do que as unidades pericéntricas. Esta observación é anti-intuitiva, porque o vector de ADN satélite centromérico é o centrómero funcional e está sometido a unha forte presión selectiva, entanto que as rexións de heterocromatina pericéntrica non o están. Por tanto, a observación é paradoxal: as unidades de ADN satélite que están fortemente limitadas dentro dunha especie evolucionaron rapidamente entre especies.
Como contrapartida, ben que a deriva centromérica pode xerar unha vantaxe selectiva na meiose feminina, pode producir defectos na meiose masculina, pois neste caso un centrómero mutado se emparellará con outro normal, xerándose unha diferenza de tensión que pode activar o punto de control da mitose, provocando a morte celular e unha diminución da fertilidade masculina. Unha forma de contrarrestar este efecto na meiose masculina sería a aparición de mutacións nas proteínas centroméricas con alteración na súa capacidade de unión ao ADN e que equilibraran a tensión centromérica. A proteína candidata máis probable é CENP-A.
Pateiro
Taxonomía
O nome do xénero, "Polybius", vén do historiador grego Polibio (en grego antigo Πολύϐιος Polýbios); o nome específico "henslowii" púxose en honra de John Stevens Henslow, profesor de botánica da Universidade de Cambridge, que recolleu unhas mostras da especie que un mariñeiro pescador de arenques apañara no norte de Devon (suroeste de Inglaterra) en 1817. Esta foi a primeira de varias especies nomeadas na honra do porfesor Henslow. .
En Galicia
Dado o seu escaso valor económico empregouse para fertilizar as terras de cultivo, e foi obxecto noutro tempo dunha pescaría específica con estas miras. Por outra parte, téñense realizado estudos bromatolóxicos de cara ao sei posíbel uso na fabricación de pensos.
Os Ingleses Rugby Club
Historia
Os inicios foron difíciles debido á falta de instalacións e de coñecemento do deporte, mais as complicacións foron superadas.
Gran Premio de Abu Zabi de 2017
O Gran Premio de Abu Zabi de 2017 (oficialmente coñecido como 2017 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 26 de novembro de 2017 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a oitava edición do Gran Premio de Abu Zabi e a oitava vez que a carreira se disputou como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Xosé Ibáñez Fernández
Traxectoria
Ingresou na ferroviaria Compañía del Norte e foi Xefe de Sección Comercial de RENFE. Foi folclorista e musicólogo. Colaborou en El Progreso, asinando os seus artigos como Xan da Fouce.
Gradualismo
Moralidade
O gradualismo tamén se usou nun sentido relixioso, especialmente no catolicismo (concretamente en ética e teoloxía moral), para describir que certos individuos e familias que forman unha parroquia ou comunidade poden estar vivindo nalgún punto ao longo dunha liña que vai desde estar en serio pecado, a estar polo menos minimamente en "estado de graza" e poder recibir a eucaristía, e a estar nun nivel de gran santidade. As vidas e relacións da xente con estilos de vida moralmente inaceptables pode ter algúns elementos bos, mesmo moi bos, como o amor sacrificado e o respecto constante. Recoñece que as virtudes non son proposicións de todo ou nada, e que poden encontrarse elementos bos mesmo no contexto de situacións moralmente inaceptables.
Outros tipos de gradualismo
O gradualismo contraditorio é o tratamento paraconsistente da "borrosidade" desenvolvida por Lorenzo Peña, que considera verdadeiras contradicións como situacións nas que un asunto goza só de existencia parcial.
Célula xigante do corpo estraño
miniatura|Imaxe histopatolóxica obtida nunha autopsia nun caso de [[pneumonía por aspiración nun paciente vello cunha enfermidade neurolóxica debilitante. Obsérvase a reacción de células xigantes do corpo estraño. Tinguidura de hematoxilina-eosina.]] miniatura|dereita|Reacción de célula xigante do corpo estraño a unha sutrura. Tinguidura de hematoxilina-eosina. Unha célula xigante do corpo estraño é unha célula de gran tamaño formada pola fusión de macrófagos, que se xeran en resposta á presenza no tecido dun corpo estraño grande (estela de madeira, fragmento metálico etc.). Son particularmente evidentes nos implantes que causan inflamación crónica e unha resposta ao corpo estraño.
Lupercais
A festa das Lupercais (en latín lupercalia) era unha festa que se celebraba na antiga Roma ante diem XV Kalendas Martias, o que equivale ao 15 de febreiro.
Historia e características
Este acto de purificación comezou no reinado de Rómulo e Remo, cando as mulleres romanas se fixeron estériles. Logo de consultar o oráculo da deusa Xuno, no bosque Esquilo, esta responde: "Nais do Lacio, que vos fecunde un macho cabrío peludo". E é esta a razón pola que os luperci van espidos uncidos en sangue de animais impuros (coma se viñesen de caza) con peles de lobo, golpeando co látego como se fose un membro viril.
Stephen Blair Hedges
Accións conservacionistas
O traballo de Hedges e o seu equipo en Haití definiu puntos quentes de biodiversidade para o establecemento de tres parques nacionais neste país. Tamén iniciou un programa de cría en catividade para conservar dez especies de sapos en perigo de extinción no Zoo de Filadelfia. Xunto co CEO haitiano Philippe Bayard, fundou en Pétion-Ville o Haiti National Trust, unha ONG de protección ambiental
Cubagua
Demografía
thumb | right | 200px | Pequeno peirao na illa de Cubagua Un mapa demostra un lugar chamado Punta Arenas, no punto do suroeste da illa, pero as imaxes baseadas nos satélites detalladas só mostran cinco casas na zona. Algunhas casas máis están situadas na costa oeste, a medio camiño entre Punta Arenas e Punta La Horca, a punta occidental da illa.
Port Ainé
Nos últimos anos fusionouse con Espot Esquí e Tavascan Pleta del Prat e crearon o dominio esquiable Gran Pallars, que aglutina as tres estacións abertas na comarca.
Parque Punta Herminia
Descrición
miniatura|Placa coa data da inauguración miniatura|Petróglifos O parque sitúase nunha área que foi empregada como polvoreira militar. O Ministerio de Defensa vendeu a zona ao concello da Coruña na década de 1980 e en 2003 aprobouse o investimento para convertelo nun parque público. Foi inaugurado o ano seguinte.
Siva
Nunha entrevista Billy Corgan admitiu que el pensara o nome do tema antes de compoñelo, tendo etiquetadas ducias de cintas co mesmo, e tamén considerou bautizar á banda como "Siva" en vez de "Smashing Pumpkins". Corgan afirmou que o riff do tema foi concibido cunha guitarra acústica mentres traballaba nunha tenda de discos en Chicago.
Porco (homónimos)
Ademais, o termo porco forma parte dos seguintes topónimos galegos:
Casa de Tolos
Casa de Tolos é un estudio de gravación musical situado no lugar da Goldra, na parroquia de Mañufe (Gondomar), dirixido por Segundo Grandío, ex-baixista do grupo vigués Siniestro Total.
Romelle, Samos
Historia
A parroquia aparece mencionada nunha bula papal de Alexandre II como pertencente a abadía samonense.
Acúmetro
Un acúmetro é un aparello metálico perfeccionado por Ádám Politzer en 1877, que consiste nun pequeno martelo que golpea unha barra oca, emitindo un son monotonal semellante ó dun reloxo pero máis intenso que se utiliza para medi-la capacidade auditiva a través da determinación do límite absoluto da audibilidade da intensidade dun son, este proceso coñécese como acumetría. O acúmetro foi o antecesor do audímetro, un aparello eléctrico.
Escudo de Venezuela
miniatura|330x330px|Xornal venezolano El Nacional, 12/03/2006. O escudo de armas de Venezuela é un dos símbolos nacionais do país, xunto coa bandeira e o himno, e foi aprobado por primeira vez polo Congreso o 18 de abril de 1836, con pequenas modificacións a través da historia ata a versión actual. O escudo de armas foi estabelecido polo presidente Marcos Pérez Jiménez de acordo coa lei do 17 de febreiro de 1954, que estabelecía tamén a bandeira e o escudo. O 12 de marzo de 2006 o goberno do presidente Hugo Chávez, por medio da Asemblea Nacional Venezolana, reformou parcialmente a Lei da Bandeira, o Escudo e o Himno Nacinoais, publicada no número 38.394 da Gaceta Oficial.
Tratado de Niza
Contidos
O Tratado establecía a creación de tribunais subsidiarios de rango inferior ao Tribunal de Xustiza da Unión Europea e o Tribunal de Primeira Instancia para as áreas xurídicas de especial interese como a de patentes.
Considerouse que o Tratado de Niza non tratara a cuestión básica da reforma institucional, xa que as institucións da Unión Europea seguían sendo demasiado complexas, polo que en Niza acordouse o establecemento da Convención Europea que conduciría a unha Conferencia Intergobernamental en 2004.
Linguaxe de programación J
Historia e características
J é unha linguaxe de programación non von Neumanniano, que con todo permite que o programador use o estilo de programación von Neumann a conveniencia.
Nótese que a linguaxe de programación J non está relacionado con J++, nin a súa nova versión J# (unha versión propietaria do Linguaxe de programación Java desenvolvida por Microsoft).
Exemplos
Agora xeraremos algúns números aleatorios e calcularemos a súa media:
Pode atopar tamén unha implementación en J do Xogo da vida de Conway en http://ww2.lafayette.edu/reiterc/j/vector/vlife_index.html
Estruturas e Tipos de Datos
Nótese que J tamén soporta arrays de bits de orde maior—é dicir, pódense formar arrays bidimensionales, tridimensionales etc. As operacións descritas arriba execútanse de igual xeito sobre estes arrays.
Porqueira (homónimos)
O topónimo galego Porqueira pode referirse a:
FENYA
FENYA (Fabricaciones Eléctricas Navales y Artilleras) foi unha empresa fundada no barrio ferrolán de Canido polo enxeñeiro José María González-Llanos, fundador de Astano.
Orixes
Fenya fabricou tres deseños de teléfonos con variantes:
A súa imaxe de marca era un logotipo en fondo vermelo ou azul escuro, cun electroimán co nome de Fenya. Os seus produtos levaban a marca da empresa nunha placa metálica co logo da empresa e o texto Fabricaciones Eléctricas Navales Y Artilleras, S.L. El Ferrol del Caudillo.
Edward Said
Edward Wadie Said (en إدوارد وديع سعيد |wædiːʕ sæʕiːd|, Idwārd Wadīʿ Saʿīd), nado en Xerusalén o 1 de novembro de 1935 e finado en Nova York o 24 de setembro de 2009, foi un profesor de literatura na Universidade de Columbia, intelectual e fundador do campo dos estudos poscolonialistas. Palestino-estadounidense nado no Mandato británico de Palestina, era cidadán estadounidense a través do seu pai, veterano do exército estadounidense.
Editorial de los Bibliófilos Gallegos
Historia
A Editorial de los Bibliófilos Gallegos nace en Santiago de Compostela en 1949 co obxectivo de paliar, dalgunha maneira, a case nula actividade editorial daqueles días no que respecta ao libro galego. Moi próxima ao Instituto Padre Sarmiento e ao Seminario de Estudos Galegos, os seus principais fundadores foron Francisco Sánchez Cantón e Xosé Filgueira Valverde, presidente e secretario respectivamente da nova empresa. Felipe Cordero Carrete, outro dos promotores, desempeñaría o posto de xerente e Marcelino Blanco de la Peña sería o vicepresidente. Participaron neste proxecto tamén Ramón Cabanillas, Gaspar Massó García, Antonio Rey Soto, Valentín Paz Andrade, Ramón Baltar Domínguez ou Francisco Fernández del Riego, entre outros. No ano 1994, a editorial extínguese.
Traxectoria
Porén, este pulo inicial –con grande presenza divulgativa e publicitaria na prensa da época, convocatorias de premios, catálogos comerciais etc.- e o ritmo de produción de tres ou catro títulos anuais, só se mantivo ó longo do primeiro quinquenio. Despois decrecería considerablemente. A editorial convocou un certame de ‘novela galega’, aínda que o de ‘galega’ referíase tanto ao tema coma ao idioma. O premio concedeuse en abril do 1950 á obra de Ricardo Carballo Calero, A xente da Barreira.
Lisp
Lisp (ou LISP) é unha familia de linguaxes de programación cunha longa historia e unha distintiva sintaxe chea de parénteses. Orixinalmente especificado en 1958, o Lisp é a segunda linguaxe de programación de alto nivel máis vella en amplo uso hoxe en día por detrás do Fortran. Coma este último, o Lisp cambiou moito dende os seus primeiros días, e son moitos os dialectos que existiron na súa historia. Hoxe, os máis extensamente coñecidos dialectos do Lisp de propósito xeral, son o Common Lisp e o Scheme.
Características
O nome de Lisp deriva de "List Processing" (Proceso de listas). As listas enlazadas son as principais estruturas de datos da linguaxe, e o propio código fonte Lisp, en si mesmo, está construído con listas. Coma resultado disto, os programas en Lisp poden manipular código fonte coma unha estrutura de datos, dando lugar a un sistema de macros que permite ós programadores crear novas sintaxes ou incluso novas linguaxes para dominios específicos embebidos no propio Lisp.
A intercambiabilidade de código e dados dálle ademais ó Lisp o instantáneo recoñecemento da súa sintaxe. Todo o código está escrito coma s-expresins (expresións-s), ou listas entre parénteses. Unha chamada a función ou a unha forma sintáctica está escrita coma unha lista co nome da función ou do operador primeiro, e os argumentos a continuación: (f x y z)
Dialectos modernos maioritarios
Ademais, hai dialectos Lisp usados como linguaxes de scripting en diversas aplicacións, sendo os máis coñecidos o Emacs Lisp do editor Emacs e o AutoLisp do AutoCAD.
Patagonia
Historia
O 21 de outubro de 1520, o navegante portugués descubriu o estreito ou paso que leva hoxe o seu nome, que permitiu a súa frota cruzar do océano Atlántico ao Pacífico. Os lumes que acendían os indios fueguinos, deron lugar a que se chamase o territorio Terra do Fogo (en castelán Tierra del Fuego)
Escudo de Galicia
Atribución posterior de emblema aos suevos
Desde mediados deste último século o reino suevo comezou a ser un referente na busca de identificación para a historiografía galega. En realidade, xa en 1812 na inédita Historia de Betanzos de Verín Seijas, conservada no Arquivo Municipal de Betanzos, se daba un protagonismo especial á época sueva. Precisamente, o autor describe na obra unhas armas de Betanzos cunha cabeza de dragón no máis alto do escudo que «alude ao tempo dos suevos». Esta información foi divulgada posteriormente no ano 1892 por Manuel Martínez Santiso na súa Historia de la Ciudad de Betanzos. Tamén a figura dun dragón que desapareceu en 1858 e que coroaba a espadana da igrexa de San Martiño de Tiobre en Betanzos o Vello serviu de base para o propio Verín Seijas, así como outros autores posteriores, poder datar o templo no período suevo. Mais foi nese mencionado 1892 cando o dragón verde se veu por fin materializado nun estandarte de Galicia que o Centro Galego da Habana encargou para si a Manuel Murguía. Digno de grandes louvanzas segundo revelan as novas da época, foi bordado por Aurora Cancela e exhibido nun escaparate comercial da sociedade Rey y Luengo en Santiago de Compostela. Cunhas dimensións de 1,75 m de alto e 1,22 de largo, o notable estandarte tiña o fondo branco e a banda azul da bandeira de Galicia e incluía o propio escudo galego no centro, entre dous ramos de carballo e loureiro, con todo arrodeado por un colar cos escudos das oito provincias nos elos ―as actuais e as antigas―, así como con dúas palmas diverxentes acoladas. Finalmente, no canto inferior esquerdo manifestábase o dragón en varios tons de verde.
Desenvolvemento e apoxeo
miniatura|Selo plúmbeo de Afonso VIII. Afonso VIII tamén continuou a empregar o selo de cera. Cun deseño semellante ao de seu pai, alén do león pasante no reverso como emblema heráldico, no anverso de tipo ecuestre pódense apreciar dous leóns rampantes nas galdrapas do cabalo. Ademais, co obxectivo de procurar non tanto unha maior solemnidade senón sobre todo unha maior perpetuidade, incorporouse o selo de chumbo, que coexistiu co de cera. O león pasante dos selos plúmbeos, que se conservan en varios privilexios dos mosteiros de Celanova e Melón dos anos 1226 e 1228, ten grandes semellanzas cos leóns dos sinais rodados composteláns de 1193 e 1204, polo que o selo podería ser anterior aos documentos monásticos conservados.
Epílogo
miniatura|upright=0.5|Selo notarial do concello de [[Melide.]] A unión persoal das coroas, e a creación do cuartelado, non propiciou que os reinos de Galicia e León deixasen de compartir as armas propias dos seus antigos reis; ao contrario, o feito de as cortes galego-leonesas seguiren a se celebrar separadamente e tanto Galicia como León seguiren a ter o seu correspondente meiriño mor fixo que se reforzase a identificación coas vellas armas. Deste xeito, sábese polo perdido Tombo de Mondoñedo que en 1261 o selo do meiriño mor de Galicia levaba o león heráldico: «et no sello andava o imagen de leon et as letras do sello dizian seu nome». Porén, tamén ocorreu que co paso do tempo o león foi perdendo o seu primitivo significado simbólico e adquirindo o falante, para así terminar sendo asociado unicamente a León. Así e todo, o emblema leonino estivo vencellado a Galicia polo menos até finais do século XIII, cando se constituíron as irmandades de Galicia-León en senllos 1282 e 1295. Os selos destas dúas irmandades concellías tiñan unha configuración totalmente análoga á dos selos reais, e amosaban no anverso de tipo heráldico o león, mentres no reverso de tipo ecuestre o apóstolo Santiago, padroeiro tamén de ámbolos reinos. O vencello aínda permaneceu até principios do século XIV como unha cabeza de león no selo notarial do concello de Melide. Este selo, empregado tamén por outros cargos concellíos leoneses no período final do século XIII, era empregado polo notario xurado melidao Pedro Domínguez desde polo menos 1264.
Os trevos nos armoriais franceses
Na década de 1460, unha das copias máis fieis de Le livre du Coeur d'amour épris describe as armas galegas «de goles con copas de ouro e o campo sementado con trevos tamén de ouro». Este manuscrito escrito en 1457 por Renato de Anjou, quen foi rei de Nápoles (1435-1442) e rei en Cataluña (1466-1472), é unha novela alegórica que inclúe un pequeno armorial sobre 29 personaxes ―16 heroes antigos, lendarios ou imaxinarios, e 13 persoeiros coevos do autor―, un dos cales é Ponto, o protagonista da Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña, relato francés datado entre 1390 e 1425 aproximadamente. Ao tratar este personaxe é cando se fai a referida descrición, contándose que o seu escudo vai sobre as armas de Galicia. As dúas miniaturas que representan a composición en cuestión, elaboradas posteriormente, contra 1480/5, amosan nun estandarte o escudo do heroe sobre fondo encarnado e arrodeado de oito copas ou cálices descubertos xunto con outros tantos trevos.
A adopción no reino de Galicia
De antes de mediados do século datan tamén os escudos do reino cuxo número de cálices, cubertos, chegou até cinco, como é o caso do que se atopaba na antiga Porta da Vila de Betanzos. Aínda que este é datado por algúns autores no último terzo do século XV, para Alfredo Erias está claro que foi realizado en 1549 polo canteiro Juan de Bergantiños. Esculpido en pedra, fai conxunto coas armas reais da coroa e coas de Betanzos, conservándose na fachada dun edificio próximo á localización orixinal, pois a que era a entrada principal da cidade foi derrubada no século XIX. Unha inscrición xusto embaixo dos escudos, nas mesmas pezas pétreas, informa das súas respectivas correspondencias: «As [armas] do reino e da cidade». Este excepcional número de cálices tamén foi representado na Porta de Carlos V de Viveiro, mandada edificar en 1548. Aquí, o escudo galego, que é acompañado igualmente polos do rei e da cidade, posúe uns cálices que son moi semellantes ao do armorial Lyncenich, aínda que o central é o único que remata nunha gran cruz. A disposición en sotuer de cinco figuras debeuse empregar simplemente para se adaptar ao formato rectangular dos escudos usados no espazo peninsular, de igual xeito que se facía, en número de tres, nos escudos triangulares anglofranceses. No entanto, algúns autores interpretaron que simbolizaban as antigas cinco provincias galegas ―Santiago, Betanzos, Lugo, Mondoñedo e Ourense― ou mesmo as cinco dioceses.
As armas de Galicia no escudo do rei
Só na Coruña áchanse labrados en pedra sete destes escudos: o da porta dos xardíns do Palacio de Capitanía de mediados do século XVI, procedente dun edificio derrubado; o conservado no castelo de Santo Antón do ano 1607, procedente da antiga Porta da Mestranza; os dous da mesma época có anterior no exterior da igrexa de Santiago, un na torre e o outro na ábsida; o da antiga casa da moeda de 1662; o da Porta do Parrote, ou Porta da Cruz, de 1676; e o do púlpito da mesma igrexa de Santiago de principios do século XVIII. Máis catro pódense atopar no Panteón Real da Catedral de Santiago de Compostela, labrados nos últimos anos do século XVI ou nos primeiros do seguinte. Outros existentes en pedra son, por exemplo, os dous do convento de Santa Clara de Allariz de antes de 1640, o do Real Hospital de Montouto de 1698, o que está onda a casa do concello de Neda ou o da casa Pillado de Verducedo (Montecubeiro, Castroverde). Tallados en madeira están o da igrexa de Santiago de Betanzos ou o do órgano do evanxeo da catedral de Lugo (1701-1705). E igualmente en pinturas e tapices o escudo rexio foi representado coas armas galegas.
No reino de Galicia
En Galicia, a partir da publicación do mapa de Ojea, o predominio da custodia foi case absoluto e as diferentes publicacións seguiron a pauta marcada polo dominico ourensán. Ademais, dita figura heráldica foi sempre acompañada coas cruces, ausentes até esta altura nas representacións galegas.
Das representacións galegas desta etapa cómpre sinalar diferentes aspectos. Igual ca no Arco Triunfal de Maximiliano I hai pouco menos dun século e medio atrás, nas dúas edicións da obra de Felipe da Gándara o escudo de Galicia timbrouse coa coroa imperial. Con respecto á divisa, na primeira metade do século XVIII, como se pode ver nas xa mencionadas publicacións de 1734 e 1750, acabou mutando en In hoc misterivm fidei firmiter profitemvr. Con diferentes variacións seguiu a aparecer de xeito intermitente até o século XX e ás veces foi incorporada ao propio escudo como orla. Pola súa vez, a cruz de Santiago maniféstouse por vez primeira na obra de Seguín e con aparicións descontinuas continou tamén até o século XX.
Recuperación do cáliz (séculos XVIII-XX)
miniatura|upright=0.8|Escudo do Centro Galego da Habana. Unha das últimas novidades no escudo galego foi a incorporación da coroa mural como timbre desde o último cuarto do século XIX. Esta coroa, con orixe na heráldica napoleónica, facía orixinalmente referencia ás vilas e cidades, outrora amuralladas. Aínda que nun primeiro momento indicaba o carácter cívico do escudo, posteriormente empregouse para outorgar o carácter republicano ás armas de Galicia. De feito, en tempos da República tamén foi habitual representar o escudo sen timbrar ou con diferentes enfeites que substituísen a coroa. O inicio desta moda tivo lugar en 1868 co aumento do republicanismo e foi especialmente seguida polas institucións galegas de América. Posiblemente o primeiro escudo de Galicia en amosar unha coroa mural fose o xa referido escudo do Centro Galego da Habana.
Na procura das «verdadeiras» armas de Galicia
Após a guerra civil española, o 15 de novembro de 1944 constituíuse en Montevideo o Consello de Galiza, o goberno galego no exilio que se lexitimaba no plebiscitado Estatuto de autonomía. Coa sede situada en realidade en Bos Aires, ocupou a presidencia o propio promotor: Castelao. En 1946 a colectividade de Bos Aires, por iniciativa das delegacións de Chile, Mendoza, Rosario e Montevideo, entregaron a Castelao unha bandeira de Galicia que foi declarada a insignia oficial do Consello. Feita en seda, ten o escudo de Galicia bordado en ouro e prata, aínda cando a incorporación das armas non era daquela o máis habitual. A súa inclusión debeuse á evidente vontade institucional de crear unha imaxe simbólica. O escudo amosa en campo de azur unha custodia de ouro acompañada de sete cruces tamén de ouro, tres a cada lado e unha na punta. Dita composición sitúase sobre unha cartela de prata que posúe unha bordadura coa divisa (In hoc misterium fidei firmiter profitemur). Como timbre ten unha coroa mural tamén de prata. Ademais, tal como o escudo empregado pola Real Academia Galega en 1906, no lado esquerdo da cartela presenta acaroado unha aguia ou o dragón suevo, mentres no dereito e na parte inferior sobresaen unhas follas. Como escudo do Consello de Galiza pódese ver, por exemplo, nos seus manifestos, así como no seu Boletín Oficial Informativo, publicado entre 1963 e 1967. Tamén aparece en diferentes obras publicadas en Bos Aires. Así e todo, non foi o único empregado polo Consello, pois tamén fixo uso destoutro moito máis sinxelo: un escudo sen coroa que ten simplemente o cáliz coa hostia e as sete cruces, a última no xefe.
O escudo desde 1978
miniatura|upright=0.8|Escudo oficial de Galicia, 1978-1984. Após a constitución da Xunta de Galicia preautonómica mediante o Real Decreto-Lei 7/1978 e o Real Decreto 474/1978, aprobados o 16 de marzo de 1978, o goberno galego que presidía Antonio Rosón publicou o 1 de decembro o primeiro número ―o número 0― do Boletín Oficial da Xunta de Galicia, no cal se estabelecía por fin o primeiro escudo oficial de Galicia. Foi publicado, por tanto, días antes da ratificación da Constitución española de 1978 polo referendo celebrado o 6 de decembro, que supuña o recoñecemento das comunidades autónomas e do seu dereito a regular os seus propios símbolos.
Eduardo Pardo de Guevara, vicepresidente e asesor da Comisión de Heráldica da Xunta de Galicia e académico de número da Académie internationale d'héraldique, ten criticado en diferentes ocasións o actual deseño oficial do escudo galego. Na súa opinión, «máis que lamentábel resulta a pobreza e mal gusto do “modelo oficial”». Máis concretamente, por unha banda, o deseño seméllalle demasiado sinxelo, máis propio dun logotipo ca dun escudo heráldico; por outra, considera totalmente innecesaria a longa descrición da coroa, así como a propia especificación técnica das cores. O especialista explica que os emblemas heráldicos non teñen un modelo ríxido, senón que a súa representación depende do artista. Por conseguinte, na súa propia versión das armas de Galicia debuxa un cáliz máis adaptado á arte heráldica, así como unha coroa de maiores proporcións.
Ludmilla Tourischeva
Ludmilla Ivanovna Tourischeva (en Людми́ла Ива́новна Тури́щева), nada en Grozni o 10 de setembro de 1952, é unha ex-ximnasta rusa que competiu pola Unión Soviética. Foi nove veces medallista olímpica (catro delas de ouro), once veces medallista en mundiais (oito ouros) e catorce veces en campionatos europeos (oito ouros). Tourischeva foi a única ximnasta en unir os títulos de campioa europea, mundial e olímpica, trala checa Vera Caslavska. Despois dela, só a ucraína Lilia Podkopayeva o logrou de novo.
Traxectoria
En 1998, Tourischeva foi introducida no International Gymnastics Hall of Fame.
Vörå
Vörå (en finés Vöyri) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 6.621 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.499,91 km2, dos cales 708,60 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,47 hab./km².
Ameixón
Morfoloxía
As principais características do ameixón son as seguintes:
Trátase dun molusco de tamaño relativamente grande respecto ó doutras ameixas, alcanzando tamaños de 8 a 10 cm. A cuncha é dura e sólida, equivalva e inequilateral, de contorno ovalado e superficie moi brillante.
Graxa
Características
As graxas están presentes en moitas formas de vida, e teñen funcións tanto estruturais como metabólicas (fundamentalmente, enerxéticas).
Ducado de Tuscia
O Ducado de Tuscia no Reino longobardo (680-774)
No último período da ocupación longobarda, Lucca chegou á primacía sobre case todas as iudicarias limítrofes. Foi por moito tempo a capital de Tuscia e sede habitual dos reis longobardos, cidade privilexiada pola súa historia pasada, polas comunicacións viarias que se volveron aínda máis convenientes coa apertura da Vía Romea, despois Francíxena. Tras a conversión dos longobardos ao catolicismo, o territorio da diocese e o seu patrimonio eclesiástico incrementáronse notabelmente: o territorio meridional de Luni, entre Massa e Montignoso, foi incluído na diocese de Lucca. En 713 os longobardos, co bispo Balsari, edificaron a igrexa de San Miniato. A finais da ocupación longobarda a diocese, coincidente coa iudicaria dirixida polo duque, comprendía territorios de Valdelsa e da Maremma toscana, con Roselle e Sovana. Tamén as condicións económicas do ducado progresaron notabelmente tanto na agricultura coma no comercio, sobre todo no marítimo e fluvial. Os negotiantes, empresarios navais, efectuaban o transporte de gran e sal de parte do duque Walperto. No último período da dominación longobarda o rei Aistolfo, en previsión dun próximo enfrontamento cos francos, enviou a Desiderio á Tuscia Langobardorum co encargo de efectuar un vasto recrutamento militar. Durante a súa estancia en Tuscia algúns autores atribúen a Desiderio o título de "Duque de Tuscia"; outros, porén, rexeitan tales hipóteses evidenciando a absoluta falta de probas seguras, posto que a única fonte dispoñíbel, o Liber Pontificalis , describe a Desiderio «directu [...] in Tuscia» co único deber de proceder ao recrutamento militar a petición de Aistolfo. Confirmación de tal tese pode ser tamén a coñecida aversión Aistolfo ao poder ducal, xa manifestada en Spoleto coa asunción daquel ducado. Naquel período, tamén en Tuscia onde estaba operando Desiderio, a ceca de Lucca emitiu tremis (moedas longobardas) non coa inscrición « DUX », senón con « AISTULFU-RE » no anverso e « LUCA FLAVIA » no reverso, segundo a denominación asumida por Lucca desde os tempos de Autari, autodefinido como Flavius en recordo da tradición romana.
Brandomil, Zas
Historia
A aldea de Brandomil serviu ó poeta galego Eduardo Pondal para pórlle nome ó heroe celta que protagonizaba varios dos seus textos.
Festas
Nesta parroquia celébranse 4 festas, o primeiro domingo do mes de xuño, o Santo Antonio, o 29 de xuño o seu patrón San Pedro, o 30 de xuño, o Santísimo Sacramento e o 29 de setembro, o San Miguel.
Bandeira de Alemaña
Bandeira de guerra
En 1919, a bandeira de guerra foi modificada incorporando a bandeira da República de Weimar no cantón da versión anterior. Con todo, esta bandeira nunca foi utilizada e foi substituída en 1922 pola antiga bandeira do Segundo Reich, coa medalla de aceiro sobre ela e no cantón a bandeira Schwarz-Rot-Gold. Coa chegada ao poder dos nazis, a bandeira do cantón foi eliminada e mantívose o deseño da Reichskriegsflagge ata 1935, ano en que foi deseñada unha nova bandeira que incorporaba os símbolos do nazismo. Tras a derrota na guerra, a bandeira de guerra soamente foi reincorporada co seu actual deseño en 1956.
Aeroporto de Lanzarote
Segundo datos de 2009, o de Lanzarote é o terceiro aeroporto canario en tráfico de pasaxeiros (detrás do Aeroporto de Gran Canaria e o Aeroporto de Tenerife Sur), ademais é o décimo a nivel nacional con 4 701 480 pasaxeiros.
Santiago, Cabo Verde
Posúe tamén unha importante industria manufactureira, pesqueira e agrícola.
Xeografía
Santiago é a illa máis grande de Cabo Verde, cunha superficie de 991 km². A illa é montañosa, aínda que lixeiramente máis plana no sueste. Na zona da Cidade Velha e ao oeste de Salineiro atópase unha meseta que ten moi poucos outeiros e unha chea de barrancos, varios deles profundos. Do mesmo xeito que moitas outras illas no país, a un quilómetro ou dous fora da illa o océano ten 1 quilómetro de profundidade, 5 quilómetros máis lonxe 2 quilómetros de profundidade e a dez quilómetros de distancia o fondo do océano está a uns 3 500 metros de profundidade. O clima máis húmido do interior e a costa oriental contrasta co máis seco na costa sur/suroeste. Praia, situada na costa sueste, é a cidade máis grande da illa, e tamén a cidade máis grande e capital do país. Outras cidades da illa son a Cidade Velha, 15 km. ao oeste de Praia, a primeira capital de Cabo Verde. Assomada, a 60 km ao norte e Tarrafal na parte norte da illa, a 75 km. da capital. A illa ten o maior número de aldeas e asentamentos de Cabo Verde.
O cume máis alto é o Pico da Antonia, que se atopa ao oeste de Picos, a segunda é Serra da Malagueta, que está a medio camiño entre Assomada e Tarrafal.
A lonxitude da liña de costa é duns 120 km de longo polo que é a máis longa do arquipélago e gran parte dela está formada por cantíls curtos e altos, moitos dos máis altos están no lado oeste. Moitos dos cantíls formáronse a partir da grande erupción de Fogo de fai 73.000 anos no oeste e moi probablemente noutras partes da illa, incluíndo os máis pequenos do leste. As baías circundantes inclúen Baía de Mosquito que está no suroeste e ten un dos cantils máis altos que calquera illa no Atlántico Norte. O río máis longo é o arroio de Poilão que flúe no interior do sur, outros arroios inclúen Ribeira Grande de Santiago, Ribeira Grande de Norte de Santiago que desemboca en Chão Bom. O resto da illa, especialmente no leste, ten varias baías pequenas, as máis notables son a de Calheta de São Miguel, a Pedra Badejo e Praia Formosa. O punto máis meridional é Praia Medorenta, a máis setentrional é Ponta Moreia e a máis oriental é Ponta do Lobo localizado preto de Vale da Custa. As praias da illa inclúen Praia Baixo, Praia Formosa, Tarrafal, Prainha near Praia, Cidade Velha, Pedra Badejo e Calheta de São Miguel e outras máis pequenas como Chão Bom, Rincão, Ribeira dá Barca, é unha das tres illas que contén só pequenas praias. A illa non ten lagoas, pero ten cinco encoros que represan cinco lagos artificiais, Poilão, Faveta, Figueira Gordo, Salineiro e Saquinho, algunhas deles secos durante os meses secos.
Monte San Giorgio
Xeoloxía
O período Triásico está marcado pola aparición de numerosas fracturas no supercontinente Panxea. Entre o continente africano ao sur e o continente euroasiático ao norte formouse a cunca marítima do Tetis, que alcanzou a súa máxima extensión durante o Xurásico. Isto explica o cambio nas secuencias de rochas magmáticas volcánicas do Monte San Giorgio (do zócolo).
San Cristovo do Real, Samos
Historia
Hai referencia documental a esta parroquia nunha bula papal de 1175, na que figura a freguesía entre os dominios da abadía de Samos.
Festa do cogomelo de Soutelo de Montes
A festa
Ten lugar no outono, normalmente un domingo no mes de outubro ou novembro. Xunto ca degustación de cogomelos tamén teñen lugar outras actividades como rutas de ciclismo e sendeirismo, unha feira de artesanía, concurso de cestas de cogomelos e de produtos da terra.
Julio Pérez de Guerra
Obras
É autor dos folletos ''Ayuntamiento de Lugo. Memoria redactada por A... (1939) e Horas de Hispanidad. Hombres, hechos y problemas'' (1940).
Doolittle
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Black Francis, agás onde se indique.
Os Carboeiros
O topónimo galego Os Carboeiros fai mención a un lugar do cal se extraer carbón. Pode referirse a:
Mamografía
Aplicacións
miniatura|Mamografía con lesión sospeitosa grao IV A capacidade de identificación de lesións de mínima dimensión preconizou a utilización da mamografía en revisións sistemáticas para detectar tumores antes de que poidan ser palpables e clinicamente manifestos (cribado mamográfico). Este diagnóstico, efectuado nunha fase moi precoz da enfermidade, adoita asociarse a un mellor prognóstico de curación, así como á necesidade dunha menor agresividade do tratamento para o control do cancro de mama.
Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais
Loita contra a falsificación
En 1965 a AINP organizou un congreso internacional en París centrado no estudo e na loita contra a falsificación de moedas, e en 1975 a asociación estabeleceu a Axencia Internacional para a Supresión da Falsificación de Moedas Moedas (IBSCC, da denominación en inglés International Bureau for the Suppression of Counterfeit Coins), que mantén contactos con casas de moeda, forzas policiais, museos e coleccionistas para a elaboración de informes especializados na falsificación. A partir de xaneiro de 1997, toda a información e as fortografías das novas falsificacións detectadas están dispoñibles en liña, así como a publicación Counterfeit Coin Bulletin ("Boletín da Moeda Falsificada"), unicamente accesibles para os membros da asociación.
Cristian Toro
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2023 presentouse como candidato para o concello de Madrid polo partido de ultradereita Vox, sendo o número seis da lista liderada por Rocío Monasterio.
Ariarates II de Capadocia
Traxectoria
Era fillo de Orofernes I, pero ao morrer este foi adoptado como fillo polo seu tío Ariarates I, rei de Capadocia. Trala execución de seu tío por Pérdicas, fuxiu a Armenia onde permaneceu até a morte de Eumenes de Cardia (convertido no gobernante de Capadocia por Pérdicas) a mans de Antígono I Monóftalmos.
Pazo de Oca
Historia
No século XVII cambiou a titularidade do señorío de Oca, dos Neira á liñaxe Gayoso, procedente do lugar do mesmo nome en Outeiro de Rei. Así, María da Encarnación Gayoso dos Cobos (1813–1891) recibiu o título de VI Marquesa de San Miguel de Penas e en propiedade o pazo de Oca, no que realizou importantes obras, xunto con o seu esposo Manuel  Fernández de Henestrosa  e Santisteban
Coa morte de Encarnación en 1891, herdou a propiedade do palacio e  as súas terras a maior das súas sobriñas,  Francisca  de Borja Gayoso dos Cobos e Sevilla  (1854-1926),  XV  Marquesa  de Camarasa, esposa desde 1877 do VIII Conde de Moriana do Río e Marqués de Cilleruelo, Ignacio Fernández de Henestrosa e Ortiz de Mioño (1851–1934), de quen tivo dez fillos. Sucedeulle o maior dos homes, Ignacio Fernández de Henestrosa e Gayoso dos Cobos (1880-1948), XIV Marqués de Camarasa, Conde de Ribadavia, de Castrojeriz, de Amarante e de Moriana do Río, Marqués de Cilleruelo, propietario ademais do pazo de Oca, que foi xefe da Casa da súa Alteza o Príncipe de Asturias. Escribiu un libro sobre a historia da súa familia (Fernández de Henestrosa, 1934) e careceu de descendencia no seu matrimonio con Branca Pérez de Guzmán e Sanjuán, filla dos duques de T’Serclaes. Por ese motivo, a partir de 1948 sucedeu neses títulos e na propiedade de Oca a súa sobriña, a duquesa de Medinaceli Vitoria Eugenia Fernández de Córdoba e Fernández de Henestrosa (1917–2013), como primoxénita da irmá máis vella do marqués de Camarasa. O pazo abriu o público definitivamente no ano 1953. E ao crear esta señora en 1978 a Fundación Casa Ducal de Medinaceli, transferiu a esta institución de carácter cultural a propiedade do palacio de Oca para garantir o seu mellor estado e conservación no futuro.
Dinastía de Vasa
A Dinastía de Vasa descendía dunha familia nobre sueca do século XIV, trazando o parentesco agnático ata Nils Kettilsson (Vasa) (morto en 1378), fogde do castelo Tre Kronor en Estocolmo. Varios membros mantiveron cargos importantes durante o século XV. En 1523, tras a abolición da Unión de Kalmar, Gustavo Eriksson converteuse no rei Gustavo I de Suecia fundándose a casa real. O seu reinado ás veces é referido como o comezo do estado moderno de Suecia, que incluíu a ruptura coa Igrexa católica romana durante a reforma protestante e a fundación da Igrexa de Suecia.
O seu fillo católica Sixismundo III Vasa, entón gobernante dunha unión sueco-polaca de curta vida, foi usurpado en 1599 polo irmán protestante de Xoán Carlos IX de Suecia na guerra contra Sixismundo. A dinastía dividiuse entre a liña protestante sueca e a católica polaca, que defendeu as coroas en guerras posteriores.
Anja Andersen
Traxectoria
Retirouse como xogadora en 1999 a causa dun problema cardíaco.
Titanomaquia
thumb|300px|A derrota dos titáns, por [[Cornelis van Haarlem.]]
Algúns autores, como Ovidio, confúndena coa Xigantomaquia, a pesar das múltiples diferenzas entre ambos mitos.
Desenvolvemento
Axiña aceptaron prestar a axuda solicitada e comezou o combate final, que por fin se mostrou favorable ós Deuses, porque a forza dos Ciclopes e dos Hecatonquiros, que lanzaban enormes rochas cos seus cen brazos contra os titáns, xunto a toda a forza dos raios de Zeus, fixo retroceder ós titáns, para rematar encadeándoos e lanzándoos ó Tartaro, onde quedaron pechados para sempre e vixiados por Coto, Gies e Briáreo.
Enrique Vidal Abascal
Traxectoria
Pertenceu á Sociedade Americana de Matemática (American Mathematical Society), ao Círculo Matemático de Palermo (Circolo Matematico di Palermo) é a Sociedad Matemática Española. Foi membro da Real Academia Galega ingresando o 27 de marzo de 1971 coa lectura do discurso A crisis da universidade europea, respondido por Ramón Otero Pedrayo
Eatin' Dust
Eatin' Dust é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Fu Manchu, publicado o 19 de febreiro de 1999 a través do selo Man's Ruin Records. Eatin' Dust foi o segundo disco de estudio para os novos membros Brant Bjork e Bob Balch, que substituíron a Ruben Romano e a Eddie Glass en 1997. Os tres primeiros temas foron editados orixinalmente no EP Godzilla. Josh Homme, de Kyuss e Queens of the Stone Age, tocou percusións adicionais durante aquela sesión de tres cancións, e Mike Coopersmith (un alias de Scott Hill) tocou a guitarra principal no lugar de Bob Balch. O resto do álbum conta coa formación normal da banda. O primeiro tema, "Godzilla", é unha versión de Blue Öyster Cult.
Hélice alfa
A hélice α na arte
Polo menos cinco artistas utilizaron explicitamente a hélice alfa das proteínas nalgunhas das súas obras de arte: Julie Newdoll en pintura e Julian Voss-Andreae, Bathsheba Grossman, Byron Rubin, e Mike Tyka en escultura.