cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da hamburguesa
Comercialización
A primeira produción en cadea de coches foi a realizada por Carl Benz en 1888 en Alemaña e baixo a licenza Benz. A aparición do teléfono en masa realizouse a comezos do século XX, xunto cos modernos medios de comunicación. Hai que pensar que para a gran maioría dos estadounidenses que non comeran nun restaurante na súa vida, as cadeas de comida rápida que aparecían nas cidades supuñan un achegamento a un mundo onde comer era unha actividade pública. Nace o concepto greasy spoon (culler graxenta) aplicado aos lugares que serven comidas onde a hixiene reláxase en pos dun abaratamento da comida. Por outra banda aparece un mundo máis interconectado, no que existe unha maior dispoñibilidade de facer viaxes por diversos medios: automóbil, autobús ou tren. Todos estes medios de transporte van mellorando e pronto resulta necesario alimentar a unha crecente poboación «en permanente tránsito» e que circula por diversas cidades facendo negocios. George Pullman na década de 1870 inventa o coche-cama e o coche restaurante con tal motivo. Da mesma forma, o inmigrante inglés Frederick Henry Harvey é o primeiro en aproveitar a «dinámica de movemento de masas» na restauración coa empresa Fred Harvey Company que abastece á poboación nunha cadea de hoteis situados preto de estacións de ferrocarril e que ofrece cáterin en trens, así como un servizo e unha alta calidade nos alimentos.
Traxano
Traxectoria
Como seu pai, Traxano era fiel á casa dos Flavios. Ascendeu por méritos propios na escala do exército romano, servindo nalgunhas das partes máis polémicas da fronteira imperial, en diversos lugares: desde a súa nativa Hispania até o río Danubio, Xermania e Siria. Nesta última, con 24 anos, Traxano tivo o mando dunha lexión. No ano 96 converteuse en gobernador de Xermania, prestando servizo na fronteira, unha das máis problemáticas do Imperio, ao longo do río Rin. Tomou parte nas guerras do emperador Domiciano contra os pobos xermanos e era coñecido como un dos mellores comandantes do Imperio cando, no ano 96, foi asasinado o emperador. O 18 de setembro, Nerva sucedeu a Domiciano, pero debido á súa impopularidade, logo dun ano no poder, unha rebelión da Garda Pretoriana obrigouno a adoptar ao moi popular Traxano, entón gobernador da Xermania Superior, como herdeiro e sucesor, na primavera ou o verán de 97. Segundo a Historia Augusta, foi o futuro emperador Hadriano quen levou a Traxano a noticia da súa adopción. Nerva morreu inesperadamente o 27 de xaneiro do 98 e Traxano, sucedeuno sen incidentes e, co goberno despótico de Domiciano aínda latente, foi recibido cos brazos abertos polo Senado.
Morte e sucesión
Concluída a anexión dos territorios partos e mesopotámicos, no 116, Traxano caeu enfermo e emprendeu a viaxe de volta cara a Italia. A súa saúde declinou na primavera-verán de 117, e para cando chegou a Selinus de Cilicia, que máis adiante se chamou Traxanópolis na súa honra, morreu repentinamente de edema o 9 de agosto. As cinzas de Traxano colocáronse debaixo da Columna Traxana, o monumento que conmemoraba o seu éxito, derogando a antiga lei que impedía as sepulturas no interior do perímetro cidadán. A urna perdeuse durante as invasións bárbaras e tamén o seu rastro. Hadriano, ao converterse en emperador, devolveu Mesopotamia ao imperio parto como parte dun tratado de paz no 125, pero conservou o resto de territorios conquistados por Traxano.
miniatura|175px|Busto de Hadriano, Museo Capitolino. Xusto antes de morrer, Traxano adoptou a Hadriano (Publius Aelius Hadrianus) como sucesor. Era fillo dun primo de Traxano e estaba casado cunha sobriña neta do emperador. Loitara, ademais, nas guerras dacias, onde tivo unha participación destacada. Entre a historiografía romana estendeuse o rumor de que este nomeamento fora unha argucia da súa muller, Pompeia Plotina, e que realmente nunca nomeou expresamente a Hadriano como sucesor. No entanto, parece que xa dera mostras da súa preferencia polo mozo, xa desde o ano 100 ou polas voltas do 106, pois aínda que as súas relacións sufriran altibaixos, en realidade, Hadriano era o seu único familiar home directo e por tanto o único herdeiro posible para a continuación dunha verdadeira dinastía.
Complexo monumental
miniatura|300px|Vista do Foro de Traxano. En Roma, renovou o centro da cidade coa construción dun inmenso foro e dos edificios de ladrillo contiguos a el, destinados á administración pública, para cuxa realización fixo nivelar grandes zonas das ladeiras dos outeiros circundantes (Quirinal e Capitolino). O extraordinario complexo do Foro de Traxano resolvía os problemas de conxestión da zona centro da cidade antiga ao redor da vía Sacra. Tamén destaca o Mercado de Traxano.
Legado
Modernamente, o historiador do século XVIII Edward Gibbon incluíu a Traxano entre os cinco emperadores que gobernaron o gran territorio do Imperio romano "por un poder absoluto, guiado pola virtude e a sabedoría", considerando que se se pedise a calquera que determinase o período da Historia do mundo en que a condición humana foi máis próspera e feliz, mencionaría sen dubidar a que se estende entre a morte de Domiciano até o ascenso de Cómodo.
Adrián Campos
Escudaría
Tras retirarse da competición activa, fundou en 1992 a súa propia escudaría, Bravo F1, xunto a Jean Francois Mosnier, aproveitando a súa experiencia como piloto de F1. Contratou a Nick Wirth e a Jordi Gené. Con todo, a repentina morte de Jean Francois Mosnier condicionou económica e moralmente o proxecto, polo que o abandonou. Finalmente fundou Adrián Campos Motorsport, que máis tarde se convertería en Campos Racing e Campos Grand Prix. Comezou na Fórmula Nissan (Open Fortuna by NMissan, Open Movistar by Nissan e Open Telefónica by Nissan), que gañou en tres ocasións da man de Marc Gené, Fernando Alonso e Antonio García, de quen posteriormente se convertería en representante.
Vida persoal
O seu avó materno Luís Suñer foi un importante empresario industrial en España. O seu pai fundou a empresa Avidesa de alimentos conxelados. Ten un fillo cuxo nome é tamén Adrián Campos.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Perieco
Condicións de vida
Os núcleos de poboación dos periecos chegaron a desenvolver certa autonomía. Estaban suxeitos ao control de maxistrados espartanos, os harmostas. Había vinte harmostas, un por cada división do territorio perieco.
George Eastman
Traxectoria
Xa no ano 1889 Eastman cambia o carrete de papel por un de celuloide e uns anos máis tarde elimina a incomodidade de ter que devolver a cámara enteira, ao comezar a comercialización dun carrete protexido que permite a súa colocación e extracción á luz do día.
Función holomorfa
Definition
Se non se dá a continuidade o contrario non é necesariamente certo. Pola contra, se u e v teñen primeira derivada parcial continua e satisfai as ecuacións de Cauchy–Riemann entón f é holomorfa. Un contrario máis satisfactorio, máis complicado de comprobar é o teorema de Looman–Menchoff: se f é continua, u e v teñen derivadas parciais primeiras (non necesariamente continuas), e satisfán as ecuacións de Cauchy–Riemann, entón f é holomorfa.
Propiedades
En rexións en que a derivada primeira non é cero, as funcións holomorfas son aplicacións conformes no sentido de que conservan ángulos e formas (mais non tamaños) de figuras pequenas.
Segundo o teorema da curva de Jordan e o teorema xeneralizado de Stokes, Fγ(z) é independente da escolla particular do camiño γ, e así F(z) é unha función ben definida sobre U tendo F(z0) = F0 e dF = f dz.)
Extensión a análise funcional
O concepto dunha función holomorfa pode estenderse a espazos infinitodimensionais da análise funcional. Por exemplo, a derivada Fréchet ou a Gâteaux poden empregarse para definir a noción de función holomorfa sobre un espazo de Banach sobre o campo dos números complexos.
Circo romano
"....aínda consideraban o Circo como a súa casa, o seu templo e a sede da república."
Deseño arquitectónico
thumb|Plano de Circus Maximus. Este deseño é típico dos circos romanos. O espazo de actuación do circo romano era normalmente, a pesar do seu nome, un rectángulo oblongo de dúas seccións lineais de pista de carreiras, separadas por unha franxa mediana que estendíase ao longo de aproximadamente dous terzos da pista, unida nun extremo cun tramo semicircular e no outro extremo cunha sección indivisa de pista pechada (na maioría dos casos) por unha distintiva porta de saída coñecidas como carceres, creando así un circuíto para as carreiras. O Circus Maximus personifica o deseño.
Kodak
Orixes do nome
A elección da palabra Kodak como nome da compañía parece ter a súa xustificación en motivos puramente comerciais, xa que resulta de fácil pronunciación en todos os idiomas. George Eastman falou sempre de que tomara esta palabra da linguaxe dos nenos pequenos, tamén hai unha segunda hipótese que di que eran as dúas sílabas, dous sons da súa primeira cámara.
Circo romano
Dimensións
As dimensións comparativas dun circo pódense medir de dúas formas básicas: pola lonxitude da pista e pola capacidade de asentos. Outras dimensións, como as dimensións exteriores da estrutura poden variar considerablemente dependendo da localización, do lugar e das características arquitectónicas específicas.
Kodak
Produtos
Outras cámaras famosas foron a Kodak Brownie e a Kodak Instamatic.
Circo romano
Dimensións
A dimensión comparativa alternativa é a do aforamento. Isto é moito máis complexo de medir xa que require que se restablezan as dimensións da extensión vertical e horizontal orixinal dos asentos inclinados. En moitos casos, a estrutura completa do asento inclinado destruíuse máis aló do punto onde se pode medir, ou polo menos requiriría unha escavación moito máis grande que a necesaria para medir a lonxitude da vía. A capacidade de asentos pode variar desde unhas 15.000 persoas en Gerasa (Xordania) ata as 150.000 (algunhas estimacións o sitúan en 250.000) no Circo Máximo (Italia).
Circo romano de Alhambra, Cidade Real
Descubriuse e escavouse na execución dunha estrada a dita vila. Hoxe en día está soterrado baixo o trazado da estrada N-430 sen que haxa expectativas dunha futura recuperación.
Lepidópteros
Distribución e diversidade
En 2007, describíranse unhas 174.250 especies de lepidópteros, pero as bolboretas diúrnas eran só unhas 17.950, e o resto eran avelaíñas. A inmensa maioría dos lepidópteros atópanse nos trópicos, pero existe unha substancial diversidade na maioría dos continentes. Por exemplo, en Norteamérica hai unhas 700 especies de bolboretas diúrnas e unhas 11.000 especies de avelaíñas, e en Australia unhas 400 de bolboretas diúrnas e 14.000 de avelaíñas. A diversidade de lepidópteros en cada rexión faunística foi estimado por John Heppner en 1991 baseándose en recontos do que aparece na literatura, en parte nos índices de tarxetas do Museo de Historia Natural de Londres e o Museo de Historia Natural de Washington, e parcialmente en estimacións:
Morfoloxía externa
miniatura|upright=1.4|Partes dunha bolboreta adulta. miniatura|upright=1.4|A – cabeza, B – tórax, C – abdome, 1 – escudo protorácico, 2 – espiráculo, 3 – patas verdadeiras, 4 – falsas patas (pseudópodos) mesoabdominais, 5 – falsas patas anais, 6 – placa anal, 7 – tentáculo, a – ollo, b – ocelos (stemmata), c – antenas, d – mandíbula, e – labro, f – triángulo frontal. Os lepidópteros distínguense morfoloxicamente doutras ordes principalmente pola presenza de escamas nas partes externas do corpo e apéndices, especialmente nas ás. As bolboretas e avelaíñas varían en tamaño desde os microlepidópteros de só uns poucos milímetros de longo, a animais moi visibles con envergaduras alares de ata 25 cm, como a bolboreta monarca e a avelaíña Atlas. Os lepidópteros teñen un ciclo vital con catro estadios, que son: ovo; larva ou eiruga; pupa ou crisálide; e imago / adulto, e mostran moitas variacións da estrutura corporal básica, que evolucionou para adaptarse a distintos hábitats e estilos e vida.
Ovos
Os ovos derivan de materiais inxeridos na fase de larva nalgunhas especies, e de espermatóforos recibidos do macho durante o apareamento. Cada ovo pode ter só a milésima parte da masa da femia, pero pode poñer un peso de ovos equivalente á súa propia masa. As femias poñen ovos máis pequenos a medida que teñen máis idade. As femias máis grandes poñen ovos máis grandes. O ovo está cuberto por unha cuberta protectora dura con acanaladuras, chamada corion. Está revestido cunha fina cuberta de cera, que impide que o ovo seque. Os ovos teñen varios micrópilos, ou pequenas aberturas con forma de funil nun dos extremos, que teñen a misión de permitir que o esperma penetre e fertilice o ovo. Os ovos varían moito en tamaño entre as especies, pero a forma é esférica ou ovalada.
Pupa
esquerda|miniatura|320px|Eclosión da pupa de [[Papilio dardanus.]]
Defensa e predación
As avelaíñas poden oír as frecuencias de ultrasóns emitidas polos morcegos, o que fai que cando os senten as avelaíñas fan manobras evasivas para despistalos, como se observa nas avelaíñas nactuidas. As Arctiidae para defenderse emiten clics no mesmo rango de frecuencias que os morcegos, o que interfire co sonar dos morcegos e desbarata os seus intentos de ecolocación.
Polinización
A maioría das especies de lepidópteros presentan algunha forma de polinización das flores por entomofilia (máis concretamente psicofilia e falaenofilia para bolboretas e avelaíñas, respectivamente). A maioría das bolboretas e avelaíñas adultas aliméntanse de néctar das flores, usando as súas probóscides para chegar ao néctar oculto na base dos pétalos. No proceso, os adultos rózanse contra os estames das flores, nos cales se forma e almacena o pole da flor. O pole transfírese aos apéndices do insecto adulto, que voa á seguinte flor para alimentarse e inadvertidamente deposita o pole no estigma da seguinte flor, onde o pole fertiliza a flor.
Historia do estudo
miniatura|Colección de lepidópteros No Museo de Ciencias Naturais Cherni Osam, [[Troyan, Bulgaria.]]
Entre os primeiros entomólogos que estudaron os insectos fósiles e a súa evolución estaba Samuel Hubbard Scudder (1837–1911), que traballou sobre os lepidópteros. Publicou un estudo dos depósitos de Florissant de Colorado, incluíndo o exemplar excepcionalmente conservado Prodryas persephone. Andreas V. Martynov (1879–1938) recoñeceu que había unha estreita relación entre Lepidoptera e Trichoptera nos seus estudos sobre filoxenia.
Fixéronse moitos intentos de agrupar as superfamilias de Lepidoptera en grupos naturais, a maioría dos cales fracasaron porque un dos dous grupos non é monofilético; así téñense dividido en pares de grupos como: Microlepidotera e Macrolepidoptera, Heterocera e Rhopalocera, Jugatae e Frenatae, Monotrysia e Ditrysia.
Filoxenia
Os Micropterigidae, Agathiphagidae e Heterobathmiidae son as liñaxes máis antigas e basais de Lepidoptera. Os adultos destas familias non teñen a lingua curvada ou probóscide que caracteriza á maioría dos membros da orde, pero no seu lugar teñen mandíbulas mastigadoras adaptadas a unha dieta especial. As larvas de Micropterigidae aliméntanse de follas, fungos, ou hepáticas (moi similar ao que fan os Trichoptera). Os Micropterigidae adultos mastigan pole ou esporas de fentos. Nos Agathiphagidae, as larvas viven dentro das árbores kauri (Agathis) e aliméntanse das sementes. Nos Heterobathmiidae as larvas comen follas da árbore Nothofagus. Estas familias tamén teñen mandíbulas no estadio pupal, o que facilita que a pupa emerxa do seu casulo despois da metamorfose.
Dalmacia
dereita|miniatura|200px|Mapa de Croacia con Dalmacia en amarelo.
Conidióforo
Etimoloxía
Pola súa parte, conidio é a adptación dun termo do latín científico, conidium, tirado do grego antigo κόνις kónis, "po", e do sufixo do latín científico -idium, calco do grego antigo -ιδιον -idion, sufixo diminutivo.
Características
Localízanse no extremo de hifas, as cales levantan o conidióforo no aire co fin de esparexer as esporas con máis eficiencia.
Horta
miniatura|300px|Horto
Horto urbano
miniatura|300px|esquerda|Horto urbano en produción nun barrio marxinal de Guayaquil. A agricultura urbana brinda un marco no cal a familia, veciños, ou grupos afíns poden aprender a observar e facilitar os procesos naturais (sementeira, crecemento, coidados, floración-reprodución, colleita, conservación, elaboración de alimentos...). Ademais de ter propósitos produtivos, ten un contido educativo e reconstrutivo, axuda a fortalecer a integración e o traballo en equipo e recuperar a estima, así tamén como promover hábitos nutricionais saudables. Téndese a lograr un sistema de produción continua no que se achega traballo e coñecemento todo o ano e se obteñen hortalizas frescas, froitas e herbas aromáticas para a inxestión diaria.
Trakai
Decadencia e Guerras Mundiais
A comunidade local caraíta, a columna vertebral da economía da cidade, sufriu moito durante a Rebelión Chmielnicki (ataques rusos cara á mancomunidade), as matanzas de 1648 e as guerras entre Rusia e Polonia entre 1654 e 1667, cando a cidade foi saqueada e esnaquizada. No efecto da guerra con Moscova en 1655, ambos os dous castelos foron destruídos e a prosperidade da cidade finalmente derrubouse. As ruínas do castelo seguen sendo un fito histórico. En 1680 só trinta familias caraítas quedaron na cidade. As súas tradicións, incluída a non aceptación de persoas que cambiaran a súa identidade relixiosa, impediron á comunidade a recuperación da súa forza. A cidade quedou en ruínas de novo a comezos do século XVIII, probablemente en 1702, polas guerras de Carlos XII de Suecia, e polas consecuentes fames negras e pestes, quedando só 3 familias caraítas. En 1765 só 300 caraítas vivían en Trakai.
Logo das Particións de Polonia en 1795, a rexión foi anexionada pola Rusia Imperial e comezou a repararse e reconstruírse. En 1915, durante a primeira guerra mundial, a zona foi capturada por Alemaña. Logo da guerra, a cidade pasou a ser parte de Lituania e foi ocupada por Polonia. As obras no Alto castelo estaban case rematadas en 1939, cando comezou a Invasión de Polonia, e o territorio axiña foi anexado pola Unión Soviética e logo pola Alemaña nazi. Durante a guerra, máis de 5000 xudeus da rexión de Trakai foron asasinados polos nazis. En 1944, durante a Operación Tempestade, a cidade foi liberada por forzas conxuntas do Exército polaco e partisanos soviéticos. Logo da segunda guerra mundial foi de novo anexada polos soviéticos.
Restauración
En 1905 as autoridades do Imperio Ruso decidiron restaurar parcialmente as ruínas do castelo. Con todo, as obras foron amodo e detivéronse despois do estoupido da primeira guerra mundial. En 1929 Stanisław Lorenz ordenou a reconstrución do castelo. As obras no Alto castelo estaban a piques de rematarse en 1939, pero a segunda guerra mundial as interrompeu. En 1961 a reconstrución da parte superior do castelo e unha torre alta da construción completáronse. Entón, as obras interrompéronse como consecuencia do discurso de Nikita Khrushchev o 21 de decembro de 1960, no cal o Primeiro Secretario soviético declaraba que a reconstrución do castelo sería un signo da glorificación do pasado feudal de Lituania. As obras na parte baixa do castelo non se reiniciaron ata o decenio de 1980 e rematáronse polas autoridades lituanas a comezos de 1990.
Xeriónidos
Taxonomía
A familia foi descrita en 1923 polo zoólogo italiano Giuseppe Colosi (1892 – 1975).
Cladograma
Nota: Os cinco xéneros deste cladograma son os considerados como vaídos polo SIIT.
Día dos Santos Inocentes
O Salvador
No Salvador, o día 28 de decembro celébrase relixiosamente en Antigo Cuscatlán, departamento da Liberdade. A Igrexa católica da localidade está dedicada aos Santos Nenos Inocentes. É a festa patronal da cidade. A tradición é ao parecer de tempos da colonia. As persoas, provenientes de diferentes lugares do país, traen desde a véspera, carrozas ou cestas con imaxes de nenos (imaxinaría), adornadas de diferentes maneiras, como exvoto e agradecemento por algún favor recibido. É unha colorida festividade á que asisten centos de persoas. Nas rúas contiguas instálase unha feira popular con variedade de gastronomía e artesanías.
A Celebración
A festa dos Santos Inocentes, Los Locos ou Los Zaragozas, dura todo o día (6 da mañá. até as 6 da tarde), percorrendo todo o pobo de oeste a leste e de sur a norte, volven á casa da capitá onde se iniciou a celebración, alí proceden á culminación, que se lle dá o nome do peche. A imaxe dos Santos Inocentes é colocada no altar, os músicos sitúanse fronte ao mesmo e Los Zaragozas que aínda conservan as súas máscaras proceden a quitalas.
Vida e morte
O disco gravouse nos estudios Sofreson (París) en novembro de 1973. No álbum, Amancio musica poemas de distintos autores, tanto en galego (Rosalía de Castro, Celso Emilio Ferreiro, Darío Xohán Cabana) como en castelán (Nicolás Guillén, Miguel Hernández, Luis López Álvarez), así como poemas propios (os temas "Labregos" e "Canción de amor Nº 2").
Gloria Blanco Diéguez
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu persecución por axudar e dar acubillo aos guerrilleiros antifranquistas. O seu home Eubaldo Blanco foi tamén obxecto de persecución e maltrato por antifascistra e finalmente asasinado. Gloria foi detida e estivo no cárcere de Quiroga e no de Ourense. Cando foi liberada, foi novamente perseguida e denunciada. Marchou a Madrid e despois a Burgos. Volveu á Rúa e novamente acosada, decidiu marchar ao exilio. Coa filla Gloria e outro fillo marcharon a Barcelona, onde se atoparon con Odilo Fernández Rodríguez "Blas", mozo da filla, e Roberto López Rodríguez cos que atravesaron os Pireneos nunha viaxe de cinco días e chegaron a Francia o 20 de abril de 1952. Dirixíronse á Béziers (Hérault), onde estiveron na casa doutros exiliados, Bienvenido Piñeiro, de Murcia, e a súa muller Dolores Fernández Campos, de Freixido (Petín.). En Francia casou con Roberto López.
Antonio Alonso Santodomingo
Juan Antonio Alonso Santodomingo, nado en Vigo en 1844 e finado o 10 de febreiro de 1917, foi un empresario galego do sector da conserva, fundador da empresa Palacio de Oriente.
Alfian bin Sa'at
Primeiros anos
As súas obras de teatro representáronse en Malaisia e Singapur e hoxe día traballar para o grupo de teatro W!LD RICE.
Dries van der Lof
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Amélie Helga Lundhal
Amélie Helga Lundahl, nada en Oulu o 26 de maio de 1850 e finada en Helsinqui o 20 de agosto de 1914, foi unha pintora finesa.
Victòria Sau i Sánchez
Ten unha ampla obra publicada, primeiro novelas románticas como Vicky Lorca e despois divulgativas, entre as que atopamos o Diccionario ideológico feminista (1981). Á súa faceta de escritora, docente e investigadora, engádese a de conferenciante e docente cunha linguaxe directa, sinxela e brillante.
Áloe vera
Actualmente, hai máis de 250 diversas variedades recoñecidas de áloe, das cales, soamente tres ou catro teñen características curativas ou medicinais significativas. O máis potente destes, o rico das vitaminas, minerais, aminoácidos, e enzimas é Barbadensis Muiñeiro do Aloe, coñecido comunmente como áloe vera. A palabra "áloe" deriva do árabe alloeh, que significa: "a substancia amarga brillante"; a palabra vera vén do latín e significa: "verdade". En devandita época antiga, esta variedade era considerada o máis eficaz produto medicinal. Non se sabe o tempo que se recoñece como planta medicinal. Unha das aplicacións farmacéuticas, máis antigamente rexistrada, pódese atopar nunha taboíña sumeria de arxila do ano 2100 a.C., pero hai informes de debuxos da planta nas antigas paredes de templos exipcios desde o ano 4000 a.C.
Francisco Cerviño
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e medicina na Universidade de Santiago de Compostela, posteriormente fixo a especialidade en nefroloxía no Hospital Puerta de Hierro (Madrid) para incorporarse máis tarde ó Complexo Hospitalario da Coruña, onde despois desempeñou labores de xestión como director do centro (1986-1991), posto que deixou para exercer a mesma función no Hospital Gregorio Marañón (Madrid). Activo na política dende os seus tempos de estudante universitario, participou activamente durante este período en contra da ditadura franquista, militou na Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG), a Asemblea Popular Galega (APG) e o Partido Obreiro Galego (POG); foi membro do Consello Nacional de Esquerda Galega e do PSG-EG desde a súa fundación ata 1990. Militante do PSdeG desde 1995 foi secretario xeral da Agrupación Socialista de Oleiros, concelleiro en Oleiros (1995-2003), vicesecretario xeral do PSdeG (1998-2000), deputado no Parlamento de Galicia en catro lexislaturas e presidente da comisión de estudo parlamentaria para a reforma do Estatuto de Autonomía de Galicia.
Simeón Uroš
Traxectoria
Despois que se viu obrigado a abandonar o seu intento de invadir Zeta (actual Montenegro) en 1358, Simeón Uroš perdeu a esperanza de facerse con Serbia. Ao ano seguinte, con todo, Nicéforo II Orsini morreu nunha escaramuza contra os albaneses, e isto deu unha boa oportunidade a Simeón Uroš de se refacer. En consecuencia, acudiu presto a Tesalia, da que o recoñeceron como señor en 1359. Logo invadiu Epiro, onde as cidades, angustiadas pola invasión do territorio polos clans albaneses, tamén recoñeceron a súa autoridade.
Tifón
Un tifón pode ser:
Calor
Tradicionalmente a cantidade de enerxía transmitida por este medio mídese en calorías. Para a súa conversión ó Sistema Internacional, unha caloría equivale a 4,186 J.
Calor específica
onde:
Hime
Etimoloxía
A palabra hime procede do grego ὑμήν hymén, "membrana", a través do latín hymen. A raíz tamén aparece no nome do deus grego protector das vodas Hime ou Himeneo (en grego antigo Ὑμέναιος Hyménaios), nos insectos de ás membranosas himenópteros e probablemente na palabra himno (orixinalmente canto de vodas).
Moncho Fernández
Moncho Fernández Vidal, nado en Santiago de Compostela o 19 de outubro de 1969, é un adestrador de baloncesto galego. Ostenta o récord de maior número de tempadas consecutivas nun mesmo equipo da ACB, ao adestrar durante 13 tempadas ao Obradoiro.
Tom Jones (cantante)
Traxectoria
Era fillo de Thomas Woodward, mineiro, e de Freda Jones. De novo adoitaba cantar en festas familiares e participaba no coro da escola. Padeceu tuberculose e estivo doente case un ano, tempo que adicou a escoitar música e debuxar. Con 17 anos casou con Linda Trenchard, coa que tivo ao seu fillo Mark. Logo de deixar os estudos, traballou en empregos como vendedor a domicilio ou na construción.
Chaceon
Descrición
O xénero foi establecido en 1989 polos carcinólogos Raymond Brendan Manning (estadounidense) e Lipke Bijdeley Holthuis (neerlandés).
Piloña
De acordo con datos do INE, en 2007 contaba cunha poboación de 8.243 habitantes.
Economía
Piloña é historicamente unha área en retroceso poboacional. O concello tiña uns 20.000 habitantes en 1930; 8,799 en 2001; e 8,440 en 2005. A súa economía é principalmente agropecuaria, con cría de gando para leite e carne, xunto con certa explotación forestal.
O Vello do Pico-Sagro
Historia e características
Foi a primeira publicación periódica escrita integramente en galego. Só saíron á luz cinco números e deixou de publicarse o 28 de abril de 1860.
Maxi Gómez
Xuvenís
Formouse nas categorías inferiores do Club Atlético Litoral, equipo decano da súa cidade natal, Paysandú.
Defensor Sporting
Gómez finalizou o Torneo Apertura 2015 con 8 partidos xogados, 5 goles e 2 asistencias.
O equipo tivo un comezo irregular, pero nos últimos 7 partidos non coñeceron a derrota, con vitorias importantes ante Nacional e Peñarol, culminaron o Campionato en cuarta posición, o que significou clasificarse para a próxima Copa Suramericana. Maxi defendeu a violeta en 14 oportunidades, marcou 4 goles e brindou 5 asistencias.
Roncesvales
Historia
Roncesvales foi de sempre vía de paso obrigatoria para entrar na Península Ibérica. Por Roncesvales penetraron fundamentalmente os celtas, os bárbaros (409), os godos que se estableceron ao longo da conca do Douro, e naturalmente o rei Carlomagno co máis poderoso exército do século VIII, camiño da cidade de Zaragoza. Carlomagno, dado que foi derrotado en Zaragoza, decidiu, camiño do seu reino, reducir a ruínas a capital dos vascóns, Pamplona. Foi ao regreso, nos Pireneos, entre o collado de Ibañeta e a hondonada de Valcarlos, onde houbo de sufrir unha contundente emboscada por partidas de nativos vascons, aos que lles resultou fácil provocar un mancar xeral a base de lanzar rocas e dardos. Le Chanson de Roland, escrita nalgún lugar de Francia cara a finais do século XI, concibiu o desastre no chairo, entre Roncesvales e a vila de Burguete, e os atacantes xa non eran vascons, senón sarracenos, quen en realidade nunca chegaron a expandir os seus dominios tan ao norte.
Cohesión social
A cohesión dun grupo pode medirse mediante un test estatístico non paramétrico ou libre de distribución, como o coeficiente de correlación de rangos de Pearson (r) ou o coeficiente de correlación de rangos de Kendall (τ), que comparan os resultados escalares de varios cuestionarios sobre unha mesma variable en dous momentos diferentes da mostraxe ou entre dúas variables diferentes pero relacionadas.
MeteoGalicia
A Unidade de Observación e Predición Meteorolóxica (MeteoGalicia) é un organismo dependente da Consellaría de Medio Ambiente creada no ano 2000 froito dun convenio entre coa Universidade de Santiago de Compostela e que ten como obxectivos principais a realización dunha predición meteorolóxica de Galicia e a explotación e mantemento da rede de observación meteorolóxica e climatolóxica da Xunta de Galicia.
Whisky escocés
Tipos de whisky escocés
Exclúese da definición de “single grain Scotch whisky” calquera licor cualificado como single malt Scotch whisky ou como blended Scotch whisky.
Rexións de Whisky
Speyside, abarca o val do río Spey no nordeste de Escocia, que antes se consideraba parte das terras altas, ten case a metade do total das destilerías de Escocia dentro dos seus límites xeográficos e, en consecuencia, recoñeceuse oficialmente como unha rexión en si mesma.
Campbeltown retirouse como rexión fai varios anos, pero foi recientemente reinstalada como unha rexión de produción recoñecida.
Semana Verde de Galicia
dereita|miniatura|Carteis anunciando a Semana Verde de 2018. A Semana Verde de Galicia é unha importante feira do sector primario celebrada anualmente nos meses de maio ou xuño na localidade pontevedresa de Silleda. Comezouse a celebrar no ano 1978.
Chan do Cereixo
Descrición
A morfoloxía do xacemento é case rectangular, cunhas dimensións aproximadas de 1 800 m de ancho por 600 m de largo. Asentado principalmente en terras actualmente administradas pola Comunidade de Montes Veciñais de Donas e unha pequena extensión sur na veciña Pinzás, no concello de Tomiño e ao leste da parroquia de Mañufe. Está limitado ao norte polos Cotos Acevedo e Figueira, a aldea d'A Portavedra e o Outeiro da Vaca (tamén coñecido como Outeiro das Mos). Ao leste polos Montes de Couso, dos Remedios e Pedras Redondas. Ao oeste os Altos da Groba e ao sur as terras de Pinzás.
Primeiros estudos arqueolóxicos.
No ano 1981 o arqueólogo Julio Vidal Encinas fixo unha análise tipolóxica de parte do conxunto de pezas recollidas por Garrido. Neste estudo as industrias serán adscritas á cultura achelense do Paleolítico Inferior. A investigación de Vidal Encinas será publicada baixo o título "La industria lítica de la estación achelense de Portavedra, Gondomar (Pontevedra)". O devandito estudo abrangue 88 pezas, nas que distingue 20 cantos tallados, 24 fendedores e 44 bifaces. Posteriormente, Jaime Garrido repartirá o conxunto de materias atopados en Chan do Cereixo entre o Museo de Pontevedra (a maior parte) e o Museo do Pobo Galego.
Intervención arqueolóxica 2006
-Este comportamento económico coas materias primas coincide con outros situados en altiplanicies como é o caso dos xacementos ourensáns de San Cibrán de Las ou A Piteira. Onde tamén as comunidades preferían as cuarcitas fluviais por riba da oferta local de cuarzos e cuarcitas filonianas. A explicación ofrecida no estudo sinala que estas últimas presentan maiores esixencias de talla.
Datación
Cabe matizar que estas datas están en constante revisión por mor da evolución dos estudos arqueolóxicos e as novas tecnoloxías de datación. As últimas datacións para a cultura achelense do Plistoceno Medio galego sitúanse nun período de tempo que vai dos 300 000 aos 130  000 anos de antigüidade.
Chan do Cereixo está relacionado e forma parte do proceso de poboamento da Península Ibérica que por esas datas levouse adiante nas principais concas fluviais atlánticas: Guadalquivir, Guadiana, Texo, Douro e Miño. E comparte o seu vencello coa cultura achelense tardía espallada por Europa
Squilla empusa
Distribución e hábitat
Squilla empusa distribúese pola costa oriental dos Estados Unidos desde o cabo Cod até o golfo de México. Pero tamén se informou da súa `presenza no Brasil e no mar Mediterráneo.
Loretta Lynn
Traxectoria
Cando tiña 21 anos, o seu marido regaloulle unha guitarra. Ela aprendeu a tocar e gravou ao ano seguinte. Comezou a ser parte da escena country de Nashville (Tennessee) na década de 1960, e en 1967 conseguiu o primeiro de 16 nº 1 (de entre as 70 cancións en lista como artista en solitario e dueto), entre as que destacan "Don't Come Home A' Drinkin' (With Lovin' on Your Mind)", "You Ain't Woman Enough", "Fist City" e "Coal Miner's Daughter".
Juan Jesús Vivas
Traxectoria
En 1999 debutou en política, sendo elixido deputado na Asemblea de Ceuta polo Partido Popular. Ese mesmo ano foi nomeado xefe do Gabinete Técnico do ex-delegado do Goberno en Ceuta, Luis Vicente Moro, e secretario xeral dos populares, ademais de ocupar durante un mes o cargo de conselleiro de Economía e Facenda. Pese a que o PP perdeu as eleccións, Vivas acabou a lexislatura como presidente, debido a unha moción de censura asinada polo PP, PSOE, Partido Democrático y Social de Ceuta e tránsfugas do GIL contra o entón presidente, Antonio Sampietro. Vivas foi proclamado candidato do PP ás eleccións municipais de 2003, nas que o PP obtería, por primeira vez, maioría absoluta en Ceuta, sendo o primeiro partido que o obtiña, ao lograr 19 dos 25 escanos. Catro anos despois, os populares lograron a mesma representación, obtendo ata máis votos (un 65,18%). En 2011, o PP baixou a súa representación a 18 escanos, pero aumentou lixeramente o número de apoios (un 65,20% dos sufraxios)
Brega
Historicamente, os maiores cantantes do lexítimo xénero brega están no nordeste brasileiro, sendo o pernambucano Reginaldo Rossi e o cearense Falcão, dous dos seus maiores representantes na actualidade, sendo que o último segue unha liña de brega humoristico.
Eugenio Montero Ríos
Traxectoria
Foi presidente do Goberno entre o 23 de xuño e o 1 de decembro de 1905.
Ideoloxía
O monterismo e os monteristas foron en Galicia algo máis do que unha corrente de opinión. Montero Ríos, conseguiu, a través da persoa, configurar e unificar as tendencias progresistas liberais que confluían na necesidade de modernizar o estado, de reformar o ensino e de secularizar a sociedade e a política española, recortando a influencia eclesiástica. Xornais como La Voz de Galicia da Coruña, a Gaceta de Galicia de Santiago, El Progreso de Lugo ou La Voz de Mondoñedo eran ideolóxica e politicamente "monteristas" no seu liberalismo progresista, na súa separación entre o civil e o relixioso, no seu laicismo progresivo, no seu fincapé agrarista de carácter antiforal e, en xeral, na súa defensa das clases medias urbanas e non urbanas.
Recoñecementos públicos
Na súa casa natal, na rúa dos Xasmíns nº 3, colocouse unha placa esculpida polo madrileño Miguel Cruz. Unha figura feminina, vestida co traxe tradicional galego, leva nas mans un medallón co rostro de Monteiro Ríos.
Ecuador
Emancipación e Gran Colombia
Os territorios de Quito e Guayaquil (que se separaran de España o 9 de outubro de 1820 e mantiñan un goberno propio) incorporáronse na Gran Colombia baixo o nome de Distrito do Sur. Á Gran Colombia tamén se anexionaría o resto da terra ecuatoriana. O colapso da nova república deu lugar á formación dos estados de Nova Granada (actuais Colombia e Panamá), Venezuela e Ecuador en 1830.
Segunda división española 1951/52
Promoción de ascenso
<FONT color="red">1</FONT> O CD Mestalla non ascendeu a Primeira División ao ser o filial do Valencia CF.
Nella Larsen
Nella Larsen, nada como Nellie Walker en Chicago (Illinois) o 13 de abril de 1891 e finada en Nova York o 30 de marzo de 1964, foi unha novelista norteamericana do Renacemento de Harlem.
Traxectoria
Traballou como enfermeira e bibliotecaria e publicou dúas novelas, Quicksand (1928) e Pasar (Passing no orixinal inglés) (1929), amais duns poucos relatos curtos. Malia o austero da súa produción, recibiu o recoñecemento dos seu contemporáneos. Así mesmo, a finais do século XX houbo un renovado interese pola súa obra literaria, nun momento no que os conflitos raciais e de identidade sexual tiñan especial transcendencia. Tamén foi a súa obra albo de estudos académicos e a autora está considerada "non só como a primeira novelista do Harlem Renaissance, senón tamén como unha figura de relevo dentro do modernismo americano".
Alexander Robertus Todd
Alexander Robertus Todd, Barón de Todd (PC, OM, FRS), nado o 2 de outubro de 1907 en Glasgow e finado o 10 de xaneiro de 1997 en Cambridge (Inglaterra), foi un químico e profesor universitario escocés galardoado co Premio Nobel de Química en 1957.
Traxectoria
Iniciou os seus estudos na Allen Glenns School e licenciouse en química na Universidade de Glasgow en 1928. Posteriormente ampliou os seus estudos na Universidade de Frankfurt, onde se doutorou en 1931.
Investigacións científicas
Entre 1935 e 1936 foi membro do equipo investigador da Universidade de Edimburgo onde realizou investigacións sobre a vitamina B1 ou aneurina, da cal elaborou diversos procedementos de obtención por síntese, un dos cales utilizase para preparala industrialmente. Durante a súa estancia no Instituto Lister de Londres entre 1936 e 1938 proseguiu os seus traballos de sínteses da tiamina e outras substancias relacionadas.
Lóxica proposicional
En termos xerais, un cálculo é frecuentemente presentado como un sistema formal que consiste nun conxunto de expresións sintáticas (fórmulas ben formadas), un subconxunto distinguido desas expresións, e un conxunto de regras formais que define unha relación binaria específica, que se pretende interpretar como a noción de equivalencia lóxica, no espazo das expresións.
Táboas de verdade
Para fórmulas como \neg P, Q\lor R ou pódense establecer os valores que reciben en vista do valor de cada fórmula atómica que as compón. Faise por medio das táboas de verdade.
Os primeiros pasos para construír unha táboa de verdade consisten en:
Para completar esta táboa precísase definir os operadores lóxicos.
Disxunción
Se P significa "Sabela estuda filosofía" e Q significa "Sabela estuda matemáticas", P\lor Q pode ser interpretada como "Sabela estuda filosofía ou matemáticas"; o que só é falso se nin P nin Q foren certas.
Equivalencia
A biimplicación ou equivalencia ("se e soamente se"), entre dúas fórmulas é certa cando ambas son certas ou ambas son falsas.
Mohsen Fakhrizadeh
Mohsen Fakhrizadeh-Mahabadi (en persa محسن فخری‌زاده) nado en Qom en 1958 e finado en Absard o 27 de novembro de 2020, foi un oficial iraniano da Garda Revolucionaria e profesor de física na Universidade Imam Hussein de Teherán. Segundo o Consello de Seguridade da ONU, Fakhrizadeh era un científico de alto rango adscrito ao Ministerio de Defensa e Loxística das Forzas Armadas e ex director do Centro de Investigación Física (PHRC). Foi asasinado o 27 de novembro de 2020.
As cruces de pedra na Galiza
Evolución
Esta reunión foi a última que celebrou o Seminario. O Goberno franquista disolveu o organismo en 1936.
Dactylia
Dactylia é un dos catro xéneros de demosponxas mariñas da familia Callyspongiidae. Anteriormente o xénero denominábase Chalinopsilla.
Historia de Melbourne
Capital de Victoria: "a febre do ouro"
miniatura|170px|Mapa do centro e noroeste de Melbourne en 1855 (o Royal Park arriba). En 1851, coa emancipación de Nova Gales do Sur da colonia de Victoria e a elección de Melbourne como a súa capital, o leste do Hoddle Grid foi destinado a área representativa co edificio do parlamento (1856) e a catedral. Aos poucos foi descuberto ouro na rexión cambiando o destino da cidade. En apenas unha década pasou de 20.000 habitantes a máis de 100.000 e a necesidade de asentalos fixo preciso elaborar grandes plans de ampliación. De feito todo un proceso de suburbialización.
Loureiros, San Xurxo de Moeche, Moeche
Loureiros é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Pesticidas na apicultura
Carbamatos
Pertencen ao grupo dos carbamatos:
Europa (homónimos)
Europa pode referirse a:
Stand Inside Your Love
"Stand Inside Your Love"' é unha canción de The Smashing Pumpkins. Foi o primeiro sinxelo oficial do seu quinto álbum, Machina/The Machines of God, e tamén o primeiro editado con Jimmy Chamberlin de volta na banda. O tema foi composto por Billy Corgan. O sinxelo contén unha cara-b, "Speed Kills", que aparece de xeito acurtado no vinilo e versións do CD de importación do Machina, e nunha versión máis pesada no seguinte álbum da banda, Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Billy Corgan.
Sigourney Weaver
Traxectoria
É recoñecida internacionalmente polas súas intervencións como Tenente Ripley en Alien (1979), Aliens (1986), Alien 3 (1992) e Alien: Resurrection (1997). Tamén ten participado en filmes de grande éxito como Ghostbusters (1984), Gorillas in the Mist (1988), Working Girl (1988), The Village (2004) e Avatar (2009). É coñecida tamén como a "raíña da ciencia ficción".
ChEBI
O ChEBI (Chemical Entities of Biological Interest ou Entidades Químicas de Interese Biolóxico) é unha base de datos e de ontoloxía de entidades moleculares enfocada a "pequenos" compostos químicos, que forma parte do proxecto Open Biomedical Ontologies (Ontoloxías Biomédicas Abertas). O termo "entidade molecular" refírese a calquera "átomo, molécula, ión, par de ións, radical, ión radical, complexo, confórmero etc., constitucional e isotopicamente distinto, identificable como unha entidade distinguible por separado". As entidades moleculares en cuestión son produtos de natureza sintética ou produtos que teñen bioactividade potencial. Porén, as moléculas codificadas directamente polo xenoma, como ácidos nucleicos, proteínas e péptidos derivados de proteínas por corte proteolítico, como regra non son incluídos no ChEBI.
Clúa
Clúa foi unha marca catalá de motocicletas e micro coches, fabricados pola empresa Construcciones Mecánicas Clúa S.L. en Barcelona entre 1949 e 1962. A empresa, propiedade de Joan Clúa e Maluquer, tiña a sede no número 6 da Avenida de Pau Casals, daquela chamada Avenida General Goded.
Micro coches
miniatura|Micro coche Clúa 500 de 1958 En 1955, Clúa acomete o proxecto de fabricar un micro coche tipo spider de liñas elegantes, coas características seguintes: motor bicilíndrico de dous tempos dianteiro de 247 cc (máis tarde aumentado a 350 e 400 cc) con tracción dianteira, 4 velocidades e marcha atrás, arranque eléctrico, chasis de viga central, suspensión independente e rodas 4,50×10.
Pelicano
Filoxenia
Cladograma baseado en Hackett et al. (2008).
Comportamento e ecoloxía
Teñen unha capa fibrosa profunda nos músculos pectorais que mantén as ás rixidamente horizontais para efectuar o voo planeado. Utilizan as correntes térmicas ascendentes para ascender a alturas de 3 000 m ou máis, o que combinan co voo planado ou co voo con aleteo en formación de V, para cubriren distancias de ata 150 km e chegaren ás áreas onde se alimentan. Os pelicanos tamén voan baixo sobre as extensións de auga, utilizando un fenómeno chamado efecto solo para reducir a resistencia inducida e incrementar a forza de sustentación. A medida que o aire flúe entre as ás e a superficie da auga, este comprímese e adquire unha maior densidade e exerce unha maior forza ascendente sobre a ave que está enriba. Deste modo, afórrase moita enerxía durante o voo.
Alimentación
A dieta dos pelicanos consiste xeralmente en peixes, que poden ser de ata 30 cm de longo, pero tamén comen anfibios, tartarugas, crustáceos e ocasionalmente aves. Capturan as presas acuáticas normalmente na superficie ou preto da superficie da auga. En augas profundas os pelicanos brancos xeralmente pescan en solitario, pero máis preto da costa, poden voar varios pelicanos xuntos arredor de bancos de pequenos peixes ou forman unha liña que os dirixa a augas pouco profundas, batendo as súas ás sobre a auga e collen unha pada de auga para capturaren as súas presas. Capturan moitos peixes pequenos ao expandiren a súa bolsa da gorxa, que despois deben drenar por encima da superficie da auga para desfacerse da auga e tragar despois o peixe que queda dentro. Esta operación lévalles un minuto, e durante ela outras aves mariñas poden aproveitar para roubarlles o peixe (cleptoparasitismo).
Reprodución e lonxevidade
Os ovos son ovais, brancos e de textura áspera. Todas as especies normalmente poñen polo menos dous ovos; o tamaño da posta normal é dun a tres ovos, e só en casos raros pode chegar a seis. Ambos os dous sexos chocan os ovos colocándoos sobre os pés ou debaixo dos pés. A incubación dura 30–36 días; o éxito da incubación pode ser do 95 % en parellas que non foron molestadas, pero, debido á competición entre irmáns no niño ou fratricidio, nos ambientes naturais normalmente nas primeiras semanas xa só sobrevive unha das crías (algunhas crías máis sobreviven máis tempo nas especies P. rufescens e P. philippensis). Ambos os proxenitores alimentan as crías regurxitando o alimento; unha semana despois de eclosionar poden xa meter a súa cabeza dentro da bolsa da gorxa dos seus pais e coller o alimento por si mesmos. Despois de seren alimentados ou ás veces antes, as crías parecen ter unha especie de convulsións que os deixa inconscientes, cuxa razón se descoñece.
Poboacións
A especie P. erythrorhynchos está incrementando as súas poboacións, que se estimaban en 157 000 aves en 2005, e son máis numerosos no leste do continente norteamericano mentres que declina no oeste. Non está claro se o seu número se viu afectado polos pesticidas, pero foron afectados pola perda de hábitats pola drenaxe de zonas húmidas e a competencia co uso recreativo de lagos e ríos.
Parasitos e doenzas
Os pelicanos que teñen boa saúde poden xeralmente soportar a infestación por piollos, pero as aves doentes poden portar centos de piollos, que aceleran a súa morte. O piollo da bolsa Piagetiella peralis, que aparece na bolsa e, por tanto, non pode ser retirado de alí co peteiro, xeralmente non representa un problema serio, mesmo se está presente en grandes cantidades cubrindo todo o interior da bolsa, pero ás veces a inflamación e a hemorraxia poden afectar ao hóspede. O P. occidentalis ten un conxunto de parasitos tamén amplo. Os nematodos Contracaecum multipapillatum e C. mexicanum e o trematodo Ribeiroia ondatrae causaron enfermidade e mortalidade nas poboacións de Porto Rico, e posiblemente puxeron en perigo a pervivencia do pelicano nesa illa. En 2012, centos de pelicanos do Perú morreron no Perú por unha combinación de fame e infestación de nematodos.