cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lobo mariño cincento
Taxonomía
Os estudos moleculares indicaron que as poboacións atlánticas occidentais e orientais levan sendo xeneticamente distintas desde hai polo menos un millón de anos,e potencialmente poderían considerarse subespecies separadas.
Ecoloxía e distribución
Ademais, en Europa existe unha poboación illada no mar Báltico, que constitúe a subespecie H. grypus balticus.
Dieta
Observacións e estudos recentes en Escocia, Países Baixos e Alemaña mostraron que as focas cincentas tamén comen grandes animais como focas comúns e toniñas comúns. En 2014, un macho no mar do Norte foi documentado e filmado matando e canibalizando 11 crías da súa propia especie no decurso dunha semana. Feridas similares nas carcasas de crías atopadas noutros sitios da rexión suxiren que o canibalismo e o infanticidio poden non ser raros nas focas cincentas. Os machos poden realizar ese comportamento quizais como unha forma de incrementar o seu éxito reprodutor accedendo a presas fáciles sen abandonar o seu territorio principal.
Status
No Reino Unido as focas están protexidas pola lei desde 1970, pero esa lei non se aplica en Irlanda do Norte. No Reino Unido houbo peticións por parte de pescadores de que se fixesen sacrificios destes animais, que consideran que os bancos de peixes diminuíron debido ás focas.
Tasmania
Goberno
68.401 km²
Poboación (xuño 2016)
Andoriñón mongol
Historia natural
É unha ave migratoria que se reproduce en Asia central e sur de Siberia, e pasa o inverno no sur no subcontinente indio, sueste asiático e Australia. É unha rara ave errante en Europa occidental e foi rexistrada en Noruega, Suecia e Gran Bretaña, e tamén hai rexistros dela en Galicia como ave accidental rara.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1984
As eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1984 celebráronse o 29 de abril de 1984, as segundas eleccións ao Parlamento de Cataluña trala instauración da democracia en España, e o restabelecemento da Generalitat de Cataluña en 1977. Foron convocadas a votar 4.501.851 persoas maiores de 18 anos e con dereito a voto en Cataluña. As eleccións serviron para escoller os 135 parlamentarios da segunda lexislatura democrática. Acudiron a votar 2.892.987 persoas, o que deu unha participación do 64,26 por cento, tres puntos por enriba da participación de catro anos antes. A data das eleccións anticipouse vinte días, xa que estaba previsto que se celebrasen o sábado 19 de maio de 1984.
Rosendo de Celanova
Rosendo de Celanova, Rudesindus Guterri ou Rosendo Gutérrez, nado no 907 e finado no 977, máis coñecido como san Rosendo, foi un nobre e relixioso galego, bispo de Mondoñedo, abade fundador do mosteiro de San Salvador de Celanova e administrador da Sé Iriense, foi unha figura política e relixiosa sobranceira no reino de Galicia durante o século X.
Figura relixiosa
Fillo dunha santa, santa Ilduara, a súa vida está envolta en mito. Cun carisma espiritual recoñecido e o prestixio de pertencer a unha familia da alta nobreza galaica deu un pulo decisivo ao monacato no noroeste peninsular baixo a regra de San Bieito. A súa pegada notouse no mosteiro de Caaveiro, no de Lourenzá e no de Portomarín. Fundou o mosteiro de San Salvador de Celanova espello dos mosteiros galegos e dinamizador da cultura e o desenvolvemento dos reinos cristiáns no limiar do ano mil ademais de participar na fundación doutros cenobios.
Real Conservatorio da Haia
O Conservatorio
O Conservatorio foi fundado por Guillerme I dos Países Baixos en 1826. Nos seus anos de existencia, o Conservatorio medrou en recoñecemento internacional.
San'yōonoda
San'yōonoda (山陽小野田市, さんようおのだし, San'yōonoda-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado ao suroeste da prefecura, na zona da provincia histórica de Nagato e oeste da rexión de Chūgoku, extremo oeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 132,99 km² e a poboación de 64.971 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 489 h/km².
Micrurus lemniscatus
Micrurus lemniscatus é unha especie de cobra velenosa da familia Elapidae. A especie é endémica de América do Sur. Pode acadar unha lonxitude de 115 cm. Existen catro subespecies que se distribúen en América do Sur: Bolivia, Brasil (Amazonas, Goiás, Río Grande do Sur), Colombia, Ecuador, Güiana Francesa, Güiana, Suriname, o Perú, a Arxentina, Illa Trinidad e Venezuela.
Polideuco (lúa)
Polydeuco foi descuberto polo Equipo de Imaxes da Cassini o 24 de outubro do 2004, a partir de imaxes tomadas o 21 de outubro dese mesmo ano e recibiu a designación temporal de S/2004 S 5. Procuras posteriores en fotografías tomadas con anterioridade pola propia Cassini amosaban a Polideuco en imaxes do 9 de abril do 2004. Polideuco tamén é coñecido coma Saturno XXXIV.
Signo de fin de artigo
miniatura|esquerda|Varias formas do signo de fin de artigo. O signo de fin de artigo, tombstone, Halmos, fin da demostración ou signo de Q.E.D. "" úsase en Matemáticas para sinalar a fin dunha demostración matemática, en lugar da abreviatura habitual "Q.E.D.", da frase latina "quod erat demonstrandum", "o que se quería demostrar". Nas revistas, é un dos signos que se emprega para indicar o final dun artigo.
Nina Hagen
Década dos 70
Tamén participou na película Cha Cha xunto á lenda do rock holandés, Herman Brood e á súa amiga Lene Lovich.
Anos 80
En 1982 Hagen realizou o seu primeiro disco como solista: NunSexMonkRock, unha disonante mestura de punk, funk e ópera. Ese mesmo ano comezou unha xira mundial con No Problem Orchestra.
Vida persoal
En 1989 mantivo unha relación co francés Frank Chevalier, froito da cal naceu o seu fillo Otis. Entre 1996 e 2000 estivo casada con David Lynn. En xaneiro de 2004 casou co cantante dinamarqués Lucas Alexander Breinholm, do que se separou un ano despois.
Hagen é vexetariana dende 1982 Foi bautizada en Schüttorf no ano 2009 polo pastor Karl-Wilhelm ter Horst da igrexa evanxélica.reformada.
Serifos
Historia
A illa foi colonizada polos xonios de Atenas e foi das poucas illas que rexeitou someterse a Xerxes I no 480 adC. Durante o período imperial romano, Serifos foi un lugar de desterro. Logo de 1204 converteuse nunha dependencia menor dos duques venecianos do Arquipélago. A finais do século XIX Serifos experimentou un auxe económico moderado pola explotación de extensos depósitos de mineral de ferro da illa. As minas pecháronse na década de 1960, e agora Serifos depende do turismo e a agricultura a pequena escala.
Walden Two
A comunidade
A novela describe "unha comunidade experimental chamada Walden Two". A comunidade está situada nunha zona rural e "ten preto de mil membros".
Venancio Fortunato
Himnos
Ademais dos dos Carmina coñécense o himno mariano Quem terra, pontus, aethera, tamén incluído no Breviario e un longo poema de alabanza de Santa María: In laudem sanctae Mariae.
Soutelinho da Raia, Chaves
En 2013 pasou a formar parte da nova freguesía de Calvão e Soutelinho da Raia. Porén, eclesiasticamente segue a existir, pertencendo ó arciprestado do Alto Tâmega na diocese de Vila Real.
Historia
A freguesía eclesiástica pertencía ó arcebispado bracarense até que en 1922 pasou a formar parte da nova diocese de Vila Real, igual cás demais freguesías do distrito homónimo.
Foi extinta en 2013, no ámbito da reforma administrativa portuguesa, ó se unir á freguesía de Calvão para formar unha nova freguesía denominada União das Freguesias de Calvão e Soutelinho da Raia coa sede en Calvão.
Thomas Campbell Eyton
Primeiros anos
Thomas C. Eyton naceu en Eyton Hall, cerca de Wellington, Shropshire. Estudou no Saint John's College daa Universidade de Cambridge, onde foi contemporáneo e amigo de Charles Darwin.
En 1855, tras herdar a propiedade familiar de Eyton Hall, construíu alí un Museo de Historia Natural.
Nórico
Área e poboación
Os habitantes celtas desenvolveron unha cultura rica en arte, gandería, minería de sal e agricultura. Cando parte da zona converteuse nunha provincia romana, os romanos introduciron a xestión da auga (o acueduto) e impulsaáronse as xa vivas relacións comerciais entre as persoas ao norte e ao sur dos alpes. O aceiro nórico era famoso pola súa calidade e dureza.
Historia
A provincia foi unha das últimas dependencias do Imperio no século V, aínda controlada desde Italia no momento da caída de Rómulo Augústulo no 476. Nestes anos, a provincia romana foi evanxelizada por San Severino, quen a raíz da morte de Atila deixou o seu retiro eremítico para estar xunto aos que quedaran abatidos polos ataques dos bárbaros hunos.
Viñal
O topónimo Viñal pode referirse a:
Geranium
Cultivo
Estas plantas presentan unha certa plasticidade en canto aos seus requirimentos de chans, a non ser que estes sexan excesivamente húmidos. É o caso do xeranio búlgaro, Geranium macrorrhyzum, ou a herba de San Roberto, Geranium robertianum. En cambio, o xeranio español, Geranium endressii, o de cheiro, Geranium platypetalum e o do Himalaia, Geranium himalayense, prefiren os chans arxilosos orgánicos. Á súa vez o xeranio de rocha, Geranium cinereum, prefire chans areosos.
Propáganse por: esgallos semi-leñosos obtidos das plantas nais, durante a estación cálida. O enraizado adoita tardar 20 días, aínda que iso non asegurará obter un material idéntico ao orixinal.
Lamas, Barrantes, Ribadumia
Lamas é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Canal+ (canal)
Historia
En España, Canal+, integrada en Sogecable, obtivo unha das tres licenzas para televisión privada analóxica de ámbito nacional sacadas a concurso polo Goberno no ano 1988. Tratouse dunha concesión especial para as características da canle, que lle obrigaba a emitir seis horas diarias en aberto, sendo o resto das emisións codificadas, e exclusivas para os seus abonados.
A partir de febreiro de 2007 o paquete de Canal+ modifica a súa configuración de cine ofrecendo Canal+ Acción, Canal+ Comedia e Canal+ DCine en substitución das tres canles de Canal+ Cine e troca tamén o nome ás tres canles de Canal+ Deporte pasando a ser Canal+ Fútbol, Canal+ Deportes e Canal+ Eventos, posuíndo os tres contidos similares.
OpenBSD
O proxecto coñécese dentro da súa comunidade de desenvolvemento como un proxecto orientado a ser de código aberto, ter boa documentación, manter a corrección no código fonte, auditar a calidade do código e ofrecer seguridade. Ata 2018, en 22 anos de existencia, só se lle atoparon dúas vulnerabilidades empregando as súas opcións por defecto da instalación. Mantén unha política estrita de licenzas e prefire o uso da licenza ISC e outras variantes da licenza BSD simplificada.
Grupo Sargadelos
Terceira etapa (1845–1862)
Outras novidades técnicas desenvoltas polo ceramista Forester foron as estampacións monocromas (sobresae a cor negra) e a impregnación de cor nos fondos das pezas de vaixela branca, brillante e lixeiramente azulada.
Cuarta etapa (1870–1875)
En 1873 a familia Ibáñez volve á xestión da Sargadelos asociados agora cos coruñeses Atocha e Morodo. Séguese cos deseños da etapa anterior pero sen os técnicos estranxeiros. As liortas na familia e a falta de investimentos levan ao peche da empresa en 1875.
Quinta etapa (dende 1949)
En novembro de 2013 a empresa pediu un preconcurso de acredores, aplicando un ERE de extinción que provocou o despido de 70 traballadores. En marzo de 2014, logo de vencer os prazos para afrontar distintos pagamentos (IVE, Seguridade Social, créditos bancarios...) a empresa declarouse en suspensión de pagos, arrastrando unha débeda de 5 millóns de euros.
En febreiro de 2016 anunciouse que a empresa saíra do concurso de acredores logo de obter beneficios, pero debendo afrontar unha débeda de 5 millóns de euros nun prazo de entre cinco e doce anos.
Skathi (lúa)
O nome que recibe pola meirande parte das fontes é Skadi. Este foi o nome orixinalmente anunciado no ano 2003 ; pero o grupo de traballo para a Sistema de Nomenclatura Planetaria da UAI (WGPSN) decidiría máis tarde (no 2005) usar unha transliteración alternativa da pronunciación do termo nórdico. A pronunciación clásica é Skaði, coa letra Ð (eth), e a forma orixinal do termo era unha aproximación gráfica a Skadi. O nome procede da mitoloxía nórdica, onde Skaði era unha jotum (xigante), muller do deus vanir (grupo de deuses), Niord.
Pelaxianismo
Características
Sostiña a capacidade natural do home para conseguir a salvación; abondaba para iso o uso da razón e da liberdade sen a intervención sobrenatural de Deus. Negaba, ó mesmo tempo, a substancia e as consecuencias do pecado orixinal, a absoluta necesidade da graza para realizar obras sobrenaturais. O pecado orixinal, no sentido en que o entendía a Igrexa, non existía para Pelaxio; o home, en efecto, nace sen mancha orixinal ningunha, coa perfecta integridade de natureza semellante a aquela con que saíu Adán das mans do Creador; o pecado do primeiro home non implicou prexuízo ou dano ningún e non trouxo consecuencia ningunha para a posteridade. Porén, foi un mal exemplo, e pódese falar de pecado orixinal en tanto os homes pecan a semellanza de Adán. Por conseguinte: nin o bautismo é de absoluta necesidade para a vida eterna -requírese só para poder formar parte da Igrexa- nin a graza é necesaria para as obras sobrenaturais, nin a Redención, sequera, pode ser considerada como un rescate. A graza é, soamente, unha iluminación interior; non actúa sobre a nosa vontade e non transforma a nosa alma; a Redención é, sen máis, un reclamo, unha invitación a unha vida superior, pero permanece sempre exterior a nós, non crea nada dentro de nós.
Un discípulo de Santo Agostiño, San Próspero de Aquitania, denunciou rapidamente semipelaxianismo e foi o centro de varias polémicas teolóxicas durante case un século ata que, finalmente, o Concilio de Orange do ano 529, aprobado solemnemente por Bonifacio II, condenouno en 532, declarando e establecendo que o home caído non pode obter a fe nin a desexa sen a graza proveniente; e moito menos perseverarse no ben sen unha secuela de grazas coadxuvantes, nin perseverar ata o fin sen un don especial ligado á súa predestinación.
Lista de catástrofes naturais en 2019
Esta é unha lista das catástrofes naturais que aconteceron durante o ano 2019.
Castro de Ares, Ares
Ten forma case circular, dus 80 metros de diámetro. Consérvase unha liña defensiva aínda que está moi alterado por traballos agrarios. A cuarta parte da croa emprégaa o concello de Ares como zona loxística e de servizos. Hai antenas de telefonía móbil e equipamento do concello. A outra parte son prados.
Odaiba
Historia recente
Hoxe en día no Xapón coñécese a Daiba como un dos distritos que forman parte do barrio de Minato, mentres que o que recibe o nome de Odaiba inclúe, ademais, distritos doutros barrios da cidade.
A Odaiba contemporánea, forte foco de investimento inmobiliario, desacelerou a súa expansión na crise financeira xaponesa da década dos 90, cando os prezos na súa área residencial caeron nun 70%.
Polbo común
Hábitat e bioloxía
miniatura|300px|Polbo común en mar aberto e logo escondéndose nunha greta Vive en áreas litorais, sempre cerca da costa, sobre fondos rochosos, agochado durante o día en grutas ou entre rochas. É activo de noite e de hábitos carnívoros (crustáceos, moluscos e peixes pequenos).
Interese pesqueiro e económico
miniatura|dereita|300px|Polbo á feira Péscase con diferentes artes de pesca durante todo o ano, especialmente cunha nasa específica para o polbo. Tradicionalmente se pescaba tamén ao espello dende embarcación, á seca ou con raña. Os caladoiros de Marrocos e as Canarias son especialmente abundantes.
En Galicia
En Galicia, a forma típica de cociñalo é á feira, con aceite de oliva, sal e pemento, pero tamén se consome cociñado doutras formas (con cachelos, en empanada, en caldeirada, encebolado etc.). Constitúe un prato típico de moitas romarías e festas patronais.
Ríos Panisse atopou o castelanismo pulpo con tanta extensión como a forma propia polbo, e Rosa Ramonel matiza que se lle dá o nome de polbo cando está vivo e de pulpo unha vez pescado e, sobre todo, cociñado.
Topónimos romanos en España
Para firmar o seu poderío na Península Ibérica (Hispania), os romanos fundaron varias colonias nesta rexión do seu Imperio. Na Hispania, o nome dado á Península Ibérica polos romanos, establecéronse poboadores pobres de orixe italiana, en Medellín, Badaxoz (Metellinensis), Cáceres (Norba Caesariana) e Mérida (Augusta Emerita).
Dragon (nave espacial)
thumb|256px|Unha nave Dragon en órbita.
Características
As cápsulas lánzanse mediante foguetes Falcon 9 e constan de catro partes: o morro en forma de cono, que protexe o resto da nave durante o ascenso; a sección presurizada, que acolle a carga presurizada; e a sección de servizo, que contén a aviónica, o sistema de control a reacción, formado por 18 propulsores hipergólicos, os paracaídas e outra infraestrutura; e sección non presurizada, no que hai carga que pode ir exposta ao baleiro e que sostén os paneis solares que proporcionan enerxía á nave. A cápsula está deseñada para ser autónoma e poder acoplarse coa estación de maneira automática. Ten un volume presurizado de 18 m3 e unha capacidade de carga de 2500 kg. A nave protéxese durante a reentrada por un escudo térmico ablativo, amarando suavemente grazas aos seus paracaídas.
Enerxía eléctrica
Fontes de enerxía eléctrica
A xeración de enerxía eléctrica lévase a cabo mediante técnicas moi diferentes. As que fornecen as maiores cantidades e potencias de electricidade aproveitan un movemento rotatorio para xerar corrente continua nunha dinamo ou corrente alterna nun alternador. O movemento rotatorio resulta á súa vez dunha fonte de enerxía mecánica directa, como pode ser a corrente dun salto de auga ou a producida polo vento, ou dun ciclo termodinámico. Neste último caso, quéntase un fluído, ao que se fai percorrer un circuíto no que move un motor ou unha turbina. A calor deste proceso obtense mediante a queima de combustibles fósiles, reaccións nucleares e outros procesos.
Niklas Luhmann
Teoría de sistemas
A teoría de sistemas é unha teoría con pretensións universalistas. Aplicada sobre a sociedade, afirma poder describir explicar o seu funcionamento como un complexo sistema de comunicacións.
Difracción (son)
A cantidade de difracción virá dado en función do tamaño da propia abertura e da lonxitude de onda. Ficheiro:Refracción-reflexión-difracción.jpg.
Na ilustración, a liña azul representa a difracción do son; a verde, a reflexión e a castaña, refracción.
Niklas Luhmann
Medio/Forma
Para Luhmann, en contraposición á idea vétero-europea dunha diferencza entre "Substancia" e "Forma", as cousas non posúen unha entidade "ontolóxica" que as determine como forma ou medio: o seu carácter está dado sempre pola relación, establecida por un observador, con outro elemento. Para utilizar o exemplo anterior, a area é un medio en relación á forma das pegadas, pero é unha forma en relación ás moléculas que a conforman. Outro exemplo: As letras son o medio das palabras, que son o medio das oracións, que son o medio das ideas. Os medios son sempre as formas doutros medios.
Renaud Detressan
Renaud Detressan, nado en Lorient o 16 de novembro de 1956, é un músico, cantante e compositor bretón, principalmente coñecido por formar parte do grupo Soldat Louis (uo Dave ).
A Mancha
Ten unha extensión de máis de 30 000 km²,  aproximadamente 300 km de leste a oeste e 180 de norte a sur, constituíndo unha das altiplanicies e rexións naturais máis extensas da Península Ibérica. Representa o extremo sur-oriental da Meseta Central, concretamente da Submeseta Sur.
Complexina
Inhibición da fusión
A inhibición da fusión é necesaria para impedir a exocitose espontánea de vesículas na sinapse. Se unha abrazadeira non sostivese o conxunto de vesículas sinápticas de forma estable e inhibise a súa fusión, o potencial das descargas nerviosas espontáneas e a depleción da poboación de vesículas sería moito maior. Crese que o dominio C-terminal da complexina é responsable da súa función inhibidora. En varios organimos eucariotas, as mutacións na complexina foron ligadas a un forte incremento da taxa de exocitose espontánea.
Asociación coa sinaptotagmina
Os experimentos de knockdown para a complexina relacionárona coa exocitose dependente de sinaptotagmina-1 e sinaptotagmina-10. Ambas as proteínas sinaptotagminas parecen ser dependentes dun cofactor complexina, o que indica a importancia da complexina na familia da sinaptotagmina.
Río da Prata
Xeografía física
Fisicamente, o Río da Prata divídese en tres zonas xeográficas:
Rexión interna ou superior
Esta rexión esténdese desde o paralelo de Punta Gorda (Latitude: 33º55'00" 10 S) até a liña imaxinaria que une o faro de Colonia, con Punta Lara, que se caracteriza por un substrato de area fina, limo e arxila. É a prolongación do delta do Paraná, onde se depositan os sedimentos máis grosos.
Costas
Os principais afluentes pola ribeira uruguaia son os ríos San Juan, Rosario, Santa Lucía e Solís.
Orixe do nome
O nome "de la Plata" refírese á mitolóxica "Serra de Prata" no país do "rei Branco" que buscaron Alejo García, Sebastián Gaboto e outros, remontando os ríos da Prata, Paraná, Paraguai e Uruguai e realizando expedicións terrestres cara a Chaco e Chiquitos. É posible que a Serra de Prata fora un remoto influxo do Cerro Rico de Potosí que os indíxenas pasaban de boca en boca, aínda que é máis probable que o rei Branco proviñera dos Incas do Perú. En 1525 Sebastián Gaboto deu con algúns dos acompañantes indíxenas de Alejo García, quen levaban prata que recolleron na expedición, pensou que na zona abundaba a prata e desde entón moitos quixeron expedicionar o "Río da Prata"
Fundacións
O 5 de xuño de 1888 produciuse o terremoto do Río da Prata, ás 3.20, cunha magnitude na escala de Richter de 5,5. O seu epicentro estivo en -34.6°N, -57.89972°W, a 30 m de profundidade. Xamais se tomaran medidas minimamente antisísmicas. Afectou todas as poboacións da costa do Río da Prata, especialmente as cidades de Bos Aires e de Montevideo, mais produciu leves danos pois o seu epicentro atopábase no centro de dito río.
Nisargadatta Maharaj
Ensinanzas
Da acordo con Sri Nisargadatta, a nosa natureza é a paz absoluta, coñecida no hinduísmo coma Brahman. É a idea de que somos o corpo e a mente o que evita que vexamos que, en realidade, somos a esencia orixinal, o Ser verdadeiro, coñecido no hinduísmo coma Atman.
Cordilleiras Béticas
miniatura|300px|Vista do [[Parque Natural Penyal d'Ifac|Penedo de Ifac ao amencer]] As Cordilleiras Béticas ou Sistemas Béticos son un conxunto de sistemas montañosos que se estenden polo sur da Península Ibérica, desde o golfo de Cádiz ata Alacant e Baleares. Forman parte do Arco de Xibraltar e se subdividen nas cordilleiras Prebética, Subbética e Penibética.
Ao estudar a Cordilleira Bética hai que distinguir os seus trazos morfolóxicos. Pero tamén, para poder comprender eses trazos, temos que ter en conta a estrutura que subxace debaixo desas formas estruturais e a súa evolución xeolóxica. Imos ver como estudan a serra os xeólogos e os xeógrafos para despois contrastalo.
Reflexión (son)
Características
O tamaño do obstáculo e a lonxitude de onda determinan se unha onda rodea o obstáculo ou se se reflicte na dirección da que proviña.
A reflexión non actúa igual sobre as altas frecuencias que sobre as baixas. A lonxitude de onda das baixas frecuencias é moi grande (pode chegar aos 18 metros), polo que son capaces de rodear a maioría de obstáculos; en cambio as altas frecuencias non rodean os obstáculos polo que se producen reflexión, que provocan sombras detrás dos obxectos.
Morte
A morte nos animais
Case sen excepcións, agás a Turritopsis nutricula, un cnidario hidrozoo que ten un ciclo vital no cal o animal volve ao estado de pólipo colonial despois de alcanzar a madureza sexual, sendo o único caso coñecido dun metazoo que é capaz de volver a un estado de immadureza sexual despois de alcanzala, os animais morren por envellecemento, pero algúns fenómenos poden causar unha morte prematura, como a malnutrición, a depredación, a enfermidade, os accidentes que provocan traumatismos terminais ou, en circunstancias extremas, unha grave perturbación dun ecosistema.
O velorio
Pouco a pouco, nunha incesante corrente humana, familiares, amigos e veciños van reuníndose na casa para despedi-lo morto, colocado sobre a cama ou xa na caixa, e acompañar á familia durante toda a noite. Tras persignarse e descubrirse, dedicaban uns primeiros momentos de silencio e dor, con distintas mostras de louvanza e aprecio polo defunto. As mulleres quedaban rezando interminables rosarios interrompidos por choros e os homes retirábanse a outra habitación. Pronto cambiaban o tema de conversación facéndoo máis livián e variado, nun intento inconsciente de alivia-la dor e adormece-la angustia ante a morte, para rematar falando do tempo, dos traballos do campo ou de calquera cousa, mesmo xa con momentos de relaxación e algunhas risas máis ou menos disimuladas.
Agrufeixe, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Agrufeixe é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres.
Castelo dos Tres Dragóns
miniatura|right|250px|Castelo dos Tres Dragóns, de [[Lluís Domènech i Montaner.]] O Castelo dos Tres Dragóns (en catalán: Castell dels Tres Dragons) é o nome popular que recibe o edificio modernista construído na cidade de Barcelona entre 1887 e 1888 como Café-Restaurante para a Exposición Universal de 1888. É obra de Lluís Domènech i Montaner. Este nome probablemente foi adoptado da novela homónima de 1865 de Serafí Pitarra.
Gran Guerra Irmandiña
miniatura|300x300px|As irmandades acudindo a derribar o castelo dun nobre. A Gran Guerra Irmandiña foi unha revolta social que tivo lugar en Galicia entre 1467 e 1469, e foi posiblemente a maior revolta europea de todo o século XV. Comezou na primavera de 1467 en Galicia, nunha situación de conflito social (fame, epidemias e abusos por parte da nobreza galega) e político (guerra civil en Castela). A Santa Irmandade do Reino de Galicia, xurdida e xustificada por tal situación, tornouse nunha revolta como reacción a un sentimento acumulado de agravio polos males e danos que o pobo recibía dos nobres das fortalezas.
Antonio Pérez Dávila
Traxectoria
Fillo de José Pérez-Dávila Cabredo e de Carmen González-de Ron Bermúdez-de Castro (da "Casa de Roncesvalles"), e irmán de Ramón (que casou cunha filla do Doutor Casares), José (que casou con Hermitas Puga Blanco, irmá de Luciano Puga Blanco e loitou en 1873 do lado dos carlistas en Navarra), Fermín (que se dedicou á ensinanza, acadando a Secretaría da Xunta Provincial de Instrución Pública da Coruña) e Teresa (fundadora do convento das Salesas de Oviedo). Pertenceu a unha familia de fortes conviccións católicas e de longa tradición militar (o seu pai e o seu avó foron xenerais de Artillaría; o seu irmán Ramón, coronel da Administración Militar; e o seu irmán José, comandante da Garda Civil). Herdou o Pazo de Roncesvales (Roncesvales, Brexo, Cambre) e o Pazo de Meirama (Meirama, Cerceda). miniatura|[[Álbum de la Caridad|Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861.]] Participou como socio accionista na fundación do Banco de La Coruña, en 1858. Tamén formou parte da organización dos Xogos Florais da Coruña de 1861 como adxunto.
Chegada e implicación na política coruñesa
Trasladouse á Coruña en torno a 1880. Cabe salientar que, nunha propiedade que arrendou a Luciano Puga Blanco, na chamada Orta do Xeneral ou Orta Grande, situada no actual barrio coruñés de Monelos, ao carón da estrada a Santiago e da estación de ferrocarril, deu pulo Pérez Dávila en torno a 1883 a un xeito de granxa experimental , que foi o xermolo da "Granxa Agrícola Experimental de Monelos" (que desenvolveu a súa actividade entre 1888 e 1964). Estes traballos agrícolas valéronlle a concesión en 1884 da consideración de "socio de mérito" pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Tamén aproveitounos para abrir unha sucursal do ilerdense "Gran Establecimiento de Arboricultura y Floricultura", no número 24 do Cantón Grande da Coruña, no que comerciaba coas especies vexetais que cultivaba, e pouco despois outra sucursal no número 81 da Rúa do Vilar en Santiago de Compostela.
Paganismo xermánico
Fontes
O folclore medieval e postmedieval tamén se usou como fonte para crenzas máis antigas. Tamén estaba influído polo cristianismo, que o fixo evolucionar.
Gran Guerra Irmandiña
Consecuencias
miniatura|[[Castelo de Sandiás, arrasado en 1467 na Gran Guerra Irmandiña e reconstruído ó rematar a guerra.]] Non se rexistraron "castigos exemplares" dos vencedores sobre os vasalos que se rebelaron. Talvez non foi "posible" polo carácter masivo do movemento contra as fortificacións e anti-señorial. Os portavoces posteriores dos vencedores, como Vasco de Aponte e Felipe de la Gándara, tampouco dan fe de represalias. Talvez contribuíu para a falta de represión o feito de que previamente os irmandiños tampouco se vingaran dos cabaleiros derrotados ó lograr a vitoria en 1467.
O custo principal foi en serventías, prestacións persoais que a maioría dos señores impuxeron ós vasalos para a reconstrución das súas fortificacións. Setenta e tres fortificacións, menos da metade das que foron arrasadas, foron reconstruídas.
Vordingborg
miniatura|dereita|300px|Torre medieval en Vordingborg Vordingborg é un municipio de Dinamarca, localizado no sur de Selandia, no condado de Storstrom. Ten unha área de 176 km² e unha poboación de 20.226 habitantes, segundo o censo de 2003.
Rita Azevedo Gomes
Rita Azevedo Gomes, nada en Lisboa en 1952, é unha directora de cinema portuguesa.
Escola Superior de Música Raíña Sofía
Historia
Os antecedentes da Escola encóntranse no Concurso Internacional de Piano de Santander, que Paloma O’Shea puxo en marcha en 1972, e nas Clases Maxistrais que organizou, a partir de 1981, en colaboración coa Universidade Internacional de Verán Menéndez Pelayo desa mesma cidade.
As Bacantes
Contexto
O deus Dioniso era fillo de Zeus e un mortal, Sémele, filla á súa vez de Cadmo, o rei fundador de Tebas. Tras as súas viaxes por toda Asia, Dioniso chega a Tebas, cidade na que se negaba a súa condición de deus, acompañado por un coro de adoradoras, chamadas bacantes ou ménades. As irmás da súa nai difundiran o rumor de que Sémelle se deitou con algún mortal e que Zeus a fulminara por inventar a historia de que se deitou con el. Por iso, Dioniso as fixera tolear e agora practicaban tamén ritos a Dioniso como bacantes. O rei Penteo, neto de Cadmo, tampouco lle ofrece libacións. Dioniso chegaba coa intención de demostrar que el é un deus.
Prodixios das bacantes
Penteo aparece sorprendido por todo o ocorrido e ve que Dioniso se liberou. Chega nese momento un mensaxeiro que explica a Penteo que tres coros de bacantes, dirixidas por Autónoe, Ágave (a propia nai de Penteo) e Ino, foran achadas durmindo e sen signos de luxuria. Cando espertaron fixeron brotar unha fonte de auga, outra de viño, un río de leite e mel do extremo dos seus tirsos. Os boieiros e pastores trataran de facer cumprir as ordes de Penteo e capturar as bacantes, mais estas reaccionaran e armadas cos seus tirsos descortizaran vacas e touros, saqueado dúas aldeas e ferindo os aldeáns, sen sufrir elas o menor dano. A continuación, regresaron onde fixeran brotar as fontes, para lavarse e que unhas serpes lles limpasen as fazulas coa súa lingua.
Jaime Terceiro
Traxectoria
Estudou a secundaria no Instituto de Pontevedra. . É doutorado en enxeñaría aeronáutica con premio extraordinario e licenciado en Ciencias Económicas con premio extraordinario. En 1974 diplomouse en enxeñería na Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB). En 1978 foi profesor agregado e en 1980 catedrático de Econometría e métodos estatísticos na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade Complutense de Madrid. De 1980 a 1981 foi vicerreitor Primeiro da Universidade Complutense.
Palau de la Virreina
250px|miniatura|Palau de la Virreina O Palau de la Virreina (en galego: Pazo da Vicerraíña) é un pazo situado no barrio do Raval de Barcelona, nas Rambles. É considerado un dos mellores expoñentes do barroco aplicado á arquitectura civil en Cataluña e està declarado Ben Cultural de Interese Nacional.
As dependencias e o patio serven de marco a importantes exposicións temporais e tamén é a sede da área de cultura do Concello de Barcelona. No seu interior pódense ver en exposición permanente os Xigantes de Barcelona Cidade e a Aguia de Barcelona.
Os Peres, Probaos, Oza-Cesuras
Os Peres é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Yoshihiko Noda
Yoshihiko Noda (野田 佳彦) é un político xaponés. Foi elixido primeiro ministro do país o 29 de agosto de 2011, substituíndo a Naoto Kan, que renunciou ao cargo tres días antes.
Apolodoro de Atenas
Traxectoria
Si que foi autor dun tratado Sobre os deuses e un opúsculo sobre o Catálogo de naves inserido n' A Ilíada que foi utilizado como fonte na Xeografía de Estrabón. Son importantes ta mén unhas Crónicas en versos iambos onde se establecía a cronoloxía da historia de Grecia desde a caída de Troia até o -144, porque alí aparecen datos únicos sobre os arcontes de Atenas. Escribiu ademais varias obras de gramática e crítica.
Órgano (instrumento musical)
Características
Consta de diferentes rexistros ou sons, cuxo timbre dependerá da forma, tamaño, material ou mecanismo de produción do son. Manéxase mediante un ou máis teclados para tocar coas mans, e outro consistente nuns pedais na parte inferior. Os distintos rexistros acciónanse mediante unhas pancas ou botóns ao alcance da man de quen toca o instrumento.
Escoftálmidos
Etimoloxía
O seu nome procede do grego σϰοπεîν skopeîn vixiar, e οϕθαλμός ophthalmós ollo, aludindo ao seu costume de enterrarse na area asomando só os ollos axexando ás súas presas.
Características
As femias adultas son maiores que os machos (o máximo alcánzao o rodaballo, que pode medir até 1 m).
Ángel Sicart Giménez
Actividade política
Desde 1966 a 2005 Ángel Sicart foi director xeral de Patrimonio Cultural da Consellería de Culturada Xunta de Galicia.
Anouschka
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio Imperial de Hofburg en Viena o 8 de abril de 1967, sendo interpretada pola cantante alemá Inge Brück. A orquestra foi dirixida por Hans Blum, compositor da canción.
Cordilleiras Costeiras Catalás
Descrición
As dúas cadeas que forman o sistema están separadas por unha fosa tectónica coñecida como a Depresión Prelitoral. A Cordilleira Prelitoral é a aliñación interior, que se estende desde a desembocadura do Ter ata o Montsià, e presenta os puntos máis altos do conxunto do Sistema. O Montseny, é o pico máis alto, con 1.712 m. de altitude. A Cordilleira Litoral, por contra, é a aliñación exterior, paralela á costa, que se estende desde o Empordà ata o Campo de Tarragona, e as súas altitudes son menores. O Montnegre é o punto máis alto con 763 m. de altitude.
Río Chari
Brazos
No seu curso, o río crea varias correntes secundarias ou brazos, dos que cómpre destacar os seguintes:
Rosa Rius Gatell
Rosa Rius Gatell é unha profesora do Departamento de Historia da Filosofía, Estética e Filosofía da Cultura da Universidade de Barcelona, especializada na filosofía do renacemento e o pensamento das mulleres en diferentes períodos da historia, en particular, dos séculos XII-XVI e do século XX.
A Lamela, Árbol, Vilalba
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Forónidos
Os forónidos (Phoronida, do grego Φορωνίς -ιδος, Phorōnís -idos "descendente de Foroneo" personaxe que, segundo a mitoloxía, foi o primeiro home, fillo de Ínaco, unha divindade fluvial, e da ninfa Melia) constitúen un filo de animais celomados, protóstomos, sendentarios, bilaterais, con forma de verme e que posúen un lofóforo situado no extremo anterior do corpo. O seu aparato dixestivo ten forma de U e o ano ábrese preto da boca.
Fisioloxía
miniatura|230px|Densa colonia de forónidos. miniatura|230px|Larva actinotroca.
Shropshire
Xeografía
Ten unha superficie de 3 487 km² e, no ano 2018 unha poboación de 473 900 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 136 hab./km².
Historia
Durante algúns séculos, o condado recibiu o nome oficial de "Salop", derivado do antigo nome da capital, "Salopesbiry". En 1888 estableceuse o consello do condado baixo o nome de "Consello do condado de Salop". Este nome non foi nunca popular e, en 1980, o consello renomeouse como "Consello do condado de Shropshire". Porén, o termo "Salopian", derivado de "Salop", aínda se usa para denominar algo que procede de Shropshire.
Trevor Howard
Carreira artística
Durante a década dos 60, alternou filmes menores con grandes interpretacións, como a do capitán Bligh en Rebelión a bordo (1962) de Lewis Milestone. Ademais de nesta longametraxe, destacou en The Charge of the Light Brigade (1968), Ryan's Daughter (1970) o Ludwig (1972).
Muón
O muón é unha partícula subatómica inestable, cunha vida media de 2,2 µs. Entre todas as partículas subatómicas inestables coñecidas, só o neutrón e algúns núcleos atómicos teñen unha vida útil máis longa; outros decaen moito máis rápido. O decaemento do muón sempre produce, polo menos, tres partículas, que deben incluír un electrón da mesma carga que o muón e dous neutrinos de distintos tipos.
Pintura barroca de España
miniatura|345x345px|[[Diego Velázquez: As Meninas ou A familia de Filipe IV, 1656, óleo sobre lenzo, 310 cm × 276 cm, Museo do Prado.]] miniatura|254x254px|[[Juan de Valdés Leal: In ictu oculi, unha das Postrimerías, 1672, óleo sobre lenzo, 220 cm x 216 cm, Hospital da Caridade de Sevilla.]] A pintura barroca española é aquela realizada ao longo do século XVII e primeira metade do século XVIII en España. A reacción fronte á beleza en exceso idealizada e as distorsións manieristas, presente na pintura de comezos de século, perseguirá, ante todo, a verosimilitude para facer fácil a comprensión do narrado, sen perda do «decoro» de acordo coas demandas da igrexa contrarreformista. A introdución, pouco despois de 1610, dos modelos naturalistas propios do caravaggismo italiano, coa iluminación tenebrista, determinará o estilo dominante na pintura española da primeira metade do século. Máis adiante chegarán as influencias do barroco flamengo debido ao mandato que se exerce na zona, pero non tanto a consecuencia da chegada de Rubens a España, onde se atopa en 1603 e 1628, como pola afluencia masiva das súas obras, xunto coas dos seus discípulos, que ten lugar a partir de 1638. A súa influencia, con todo, verase matizada pola do vello Tiziano e a súa técnica de pincelada solta e factura desfeita sen a que non podería explicarse a obra de Velázquez.
A escola madrileña
A comezos de século traballaban en Madrid e Toledo unha serie de pintores directamente relacionados cos artistas italianos que viñeron traballar ao Mosteiro do Escorial; os exemplos paradigmáticos son Eugenio Cajés (1575-1634) e Vicente Carducho (1576/1578-1638). Na escola do Escorial formáronse tamén Sánchez Cotán e Francisco Ribalta. Influídos pola presenza en Madrid de Orazio Borgianni e as pinturas de Carlo Saraceni adquiridas para a catedral de Toledo polo cardeal Bernardo de Sandoval y Rojas, bo coleccionista e atento ás novidades de Italia, trataban os temas relixiosos con maior realismo que na pintura inmediatamente anterior, pero sen incorrer nesa perda do decoro que en Roma tantos reprochaban a Caravaggio. Poden ser lembrados nesta orde Juan van der Hamen (1596-1631), que pintou tanto bodegóns como escenas relixiosas e retratos, Pedro Núñez del Valle, que se titulaba «Académico romano», influído tanto polo clasicismo boloñés de Guido Reni como polo caravaggismo e que pintou paisaxes ademais de pintura relixiosa, e Juan Bautista Maíno (1578-1649), que viaxou tamén a Italia onde coñeceu e deixouse influír pola obra de Caravaggio e Annibale Carracci, e que realizou obras de cores claras e figuras escultóricas.
A escola andaluza
Neste rico ambiente de Sevilla, cidade entón en pleno auxe económico derivado do comercio con América, formáronse Zurbarán, Alonso Cano e Velázquez. O estremeño Francisco de Zurbarán (1598-1664) é, sen dúbida, o máximo expoñente da pintura relixiosa, ao que non por casualidade lle puxeron o alcume de «pintor de frades». Non obstante, tamén son notables os seus bodegóns, aínda que nin na súa época se lle coñeceu especialmente por eles nin, de feito, sobreviviron moitos exemplos porque se dedicou a eles de maneira puramente circunstancial. O seu estilo é tenebrista, de composición sinxela, e velando sempre por lograr unha representación real dos obxectos e das persoas. Realiza varias series de pinturas de monxes de distintas ordes, como os cartuxos de Sevilla ou os xerómes da Sancristía do Mosteiro de Guadalupe, sendo as súas obras máis coñecidas: Frei Gonzalo de Illescas, Frei Pedro Machado, Inmaculada, A misa do Pai Cabañuelas, A visión do Pai Salmerón, San Hugo no refectorio dos Cartuxos, Santa Catalina, Tentación de San Xerome.
Pintura barroca nas colonias españolas de América
miniatura|A anunciación da Virxe, de [[Luís de Riaño (1632).]] As primeiras influencias foron do tenebrismo sevillano, principalmente de Zurbarán –algunhas de cuxas obras aínda se conservan en México e Perú–, como se pode apreciar na obra dos mexicanos José Juárez e Sebastián López de Arteaga, e do boliviano Melchor Pérez de Holguín. En Cuzco, esta influencia sevillana foi interpretada de modo particular, con abundante uso de ouro e unha aplicación de estilo indíxena nos detalles, aínda que inspirándose polo xeral en estampas flamengas. A Escola cuzqueña de pintura xurdiu por mor da chegada do pintor italiano Bernardo Bitti en 1583, que introduciu o manierismo en América. Destacou a obra de Luís de Riaño, discípulo do italiano Angelino Medoro, autor dos murais do templo de Andahuaylillas. Tamén destacaron os pintores indios Diego Quispe Perico e Basilio Santa Cruz Puma Callao, así como Marcos Zapata, autor do cincuenta lenzos de gran tamaño que cobren os arcos altos da Catedral de Cuzco.
Sólido
Sólidos cristalinos
Os materiais con constituíntes dispostos nun padrón regular coñécense como cristais. Nos sólidos cristalinos, as partículas (átomos, moléculas ou ións) están nun padrón de regularidade ordenada, repetitiva. Hai moitas estruturas cristalinas diferentes, e a mesma substancia pode ter máis dunha estrutura (ou fase sólida), por exemplo, o xeo ten quince estruturas cristalinas coñecidas, ou quince fases sólidas, que existen a varias temperaturas e presións. Unha das características dos sólidos é a organización das moléculas que compoñen o material, pois están de forma organizada; outros materiais como os vidros, os plásticos e outros, que non posúen esa organización, denomínanse sólidos amorfos.
Sólidos amorfos
Os metais puros son propensos á cristalización e por outro lado a solidificación ultrarrápida de diversos metais produce metais amorfos, tamén denominados vidros metálicos. O primeiro metal amorfo do que se tivo noticia era unha aliaxe de ouro e silicio (Au75Si25) producida polos científicos W. Klement (Jr.), Willens e Duwez en 1960.
Escudo do Brasil
Segundo a Lei 5.700, de 1.º de setembro de 1971, as armas nacionais son as instituídas polo Decreto 4, de 19 de novembro de 1889, coa alteración feita pola Lei 5.443, de 28 de maio de 1968, e pola Lei 8.421, de 11 de maio de 1992. As armas nacionais, ou brasón nacional, compón tamén a faixa presidencial, na parte frontal da mesma.
Fiestra
Funcionalidade
Unha das principais misións que cumpre unha fiestra é a de ventilación, permitindo a través dela a comunicación do interior da estancia co exterior. É evidente que, tratándose dun recinto habitable, a exposición ó ambiente externo non pode ser permanente por razóns climatolóxicas, de aí que se precise dispor dun sistema de peche eficaz. Porén, as follas da fiestra que serven de peche non deben impedir outro dos seus aspectos funcionais: a iluminación. Para permitir o paso da luz a través dela, as follas deben ser acristaladas. Malia que antes do século XX existían algunhas desvantaxes, como o excesivo soleamento interior ou a propia iluminación en circunstancias non desexadas e a redución do illamento térmico, dadas as prestacións do vidro illante a principios do século XXI, se pode considerar que estes inconvenientes xa están resoltos. Para paliar estes inconvenientes se utilizaron accesorios como as persianas, as contras e outros similares, que contribúen así mesmo á mellora do illamento, sen prexuízo de que, ademais, se utilice tamén vidro illante deseñado especialmente para esta fin.
Fulbert de Chartres
Traxectoria
Foi un famoso mestre en teoloxía, mais tamén ensinou gramática, retórica, dialéctica, aritmética e xeometría. Fulbert foi cualificado polos seus contemporáneos como o «venerable Sócrates da Academia de Chartres». Un punto destacado require a súa ensinanza acerca de astronomía e do manexo do astrolabio, aprendido prováblemente en Reims a través do arcebispo Gerbert, quen residira en Xirona e viaxado pola Hispania musulmá, tomando contacto coa astronomía árabe.
Cree (homónimos)
Cree pódese referir a:
Black Wire
Historia
No ano 2013 o grupo reformouse e realizou varios concertos no mes de decembro.
Pobo chipewyan
Vivían entre as Montañas Rochosas e a Baía de Hudson, canda as marxes do Gran Lago do Escravo, o lago Athabasca e o río Churchill, no delta do río Mackenzie. Actualmente ocupan cinco reservas en Alberta, seis en Saskatchewan, dúas en Manitoba e dúas nos Territorios do Noroeste, todo iso no Canadá.
Juliano Roberto Antonello
Traxectoria
Tras defender as cores do Criciúma e do Marília, en 2004 Juca fichou polo Fluminense, e ao ano seguinte polo Botafogo, club ao que volvería en 2006 tras un breve paso polo Guaraní, e no que se alzaría en 2007 coa Copa de Río.
Disco circunestelar
Estrela xove
O disco arrefría gradualmente pasando ao que se chama estadio de estrela T Tauri. Dentro deste disco, poden formarse pequenos grans de po de material de tipo rochoso e xeo, e estes poden coagular orixinando planetesimais. Se o disco é masivo dabondo, empeza unha acreción se fin, resultado da cal se forman embrións planetarios. A formación de sistemas planetarios crese que é o resultado natural da formación de estrelas. Unha estrela similar ao Sol normalmente tarda 100 millóns de anos en formarse.
Braquiópodos
Reprodución
Estes animais son xeralmente dioicos, formándose os gametos a partir do peritoneo en 4 pares de gónadas. Os gametos son expulsados polos nefridios ao exterior producíndose a incubación no mar ou en ocasións na cavidade paleal, no nefridio ou incluso no lofóforo.
Acqui Terme
Historia
Dende o 978 o emperador Odón II outorga o goberno da cidade ao bispo. No 1278 únese ao marquesado de Monferrato.
Picoi, Árbol, Vilalba
Picoi é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 12 eran homes e 13 eran mulleres.
Yumi, Yumi, Yumi
Letra en bislama
Hem i papa blong yumi,
Tradución ao galego
Deus dounos esta terra;
Partido Socialista do Reich
O SRP defendía que Konrad Adenauer era un monicreque dos americanos e que Karl Dönitz era o último Führer lexítimo do Reich alemán. Rexeitaba a existencia do Holocausto e defendía a existencia dunha Europa unida baixo o liderado dun Reich alemán reunificado que se alzase como unha terceira forza entre o capitalismo e o comunismo.