cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Sopranos
Sinopse
A trama da serie xira en torno ao xa emblemático mafioso de Nova Jersey Tony Soprano (James Gandolfini) e as dificultades coas que se atopa tanto no seu fogar coma na organización criminal que dirixe. Á súa vez, a serie tamén se centra na historia das personaxes achegadas a Tony, especialmente a súa dona Carmela (Edie Falco) e o seu curmán e protexido Christopher Moltisanti (Michael Imperioli).
Concepción
Baseándose en gran medida na súa vida persoal e nas súas experiencias tras medrar en Nova Jersey, Chase asegurou que tratou de "aplicar [a súa propia] dinámica familiar aos mafiosos". Por exemplo, a tormentosa relación entre o protagonista Tony Soprano e a súa nai, Livia, baséase, en gran parte, na relación de Chase coa súa propia nai. Durante esa época, Chase tamén foi a terapia e modelou a personaxe da Dra. Jennifer Melfi a partir do seu propio psiquiatra. Dende ben mozo, Chase xa tiña mostrado interese na mafia despois de medrar con clásicas películas de gánsteres como O inimigo público e a serie Os Intocables. En gran medida, a historia da serie está inspirada na auténtica Familia criminal DeCavalcante, que se converteu na principal familia do crime organizado de Nova Jersey durante a mocidade de Chase. O nome da serie, por outra parte, provén dun dos seus mellores amigos de instituto. Chase pensaba que o escenario da mafia lle permitiría explorar temas como a identidade italoestadounidense e a natureza da violencia, entre outros. O propio Chase é italoamericano e o seu apelido real é DeCesare.
Sherlock Holmes
Hábitos e personalidade
En materia de hixiene persoal, pola contra, Holmes é descrito en O can dos Baskerville como un home cun amor case felino pola hixiene persoal, o cal non lle resulta incompatible de ningún xeito na práctica da súa profesión, aínda que na primeira historia de Holmes, Un estudo en escarlata, ten as mans descoloradas con manchas de ácido, mentres que máis tarde utiliza pingas do seu propio sangue para levar a cabo químicos experimentos.
Asuntos financeiros
Isto é nun contexto no que un cliente está a ofrecerlle o dobre dos seus honorarios, con todo, é probable que os clientes ricos proporcionasen unha remuneración moi por encima da taxa estándar de Holmes, por exemplo en "O problema final", Holmes afirma que os seus servizos ao goberno de Francia e á casa real de Escandinavia deixáronlle suficiente diñeiro para xubilarse comodamente, mentres que en "A aventura de Peter o Negro", sinala Watson que Holmes négase a axudar aos ricos e poderosos, se o seu caso non lle interesaba, mentres que podería dedicar semanas aos casos dos clientes máis humildes.
Yōkai
dereita|miniatura|210px|"O cesto pesado" de Shinkei Sanjurokkei Sen por Tsukioka Yoshitoshi (Meiji 25).
Yōkai (妖怪) son unha clase de monstros sobrenaturais, espíritos e demos do folclore xaponés. A verba yōkai está composta do kanji para "fascinante; atractivo; calamidade"; e "espectro; aparición; misterio; suspicaz". Tamén son chamados ayakashi (あやかし), mononoke (物の怪), ou mamono (魔物). Os yōkai son moi diversos e hainos dende malévolos até fedellos, e en ocasións atraen a boa sorte de quen se encontra con eles. En ocasións posúen trazos animais (como os kappa, que son semellantes a tartarugas, ou os tengu que teñen ás), noutras ocasións poden parecer humanos, obxectos inanimados ou non teñen forma discernible. Os yōkai adoitan ter poderes espirituais ou sobrenaturais, sendo a metamorfose un dos poderes máis comúns entre eles. Os yōkai que teñen a habilidade de metamorfosearse son chamados bakemono (化物) / obake (お化け).
Sherlock Holmes
Dedución Holmesiana
O método de detección principal de Sherlock Holmes é o razoamento dedutivo da solución do crime. Como escribe o detective: "Quen se guiase pola lóxica podería inferir dunha pinga de auga a posibilidade da existencia dun Océano Atlántico ou dun Niágara sen necesidade de habelos visto ou oído falar deles". Normalmente as historias de Holmes a miúdo comezan cunha brillante exhibición do seu talento para a "dedución". A dedución Holmesiana consiste principalmente en conclusións baseadas en principios prácticos ben sinxelos, que son o resultado dun coidadoso estudo indutivo, tales como o estudo de diferentes tipos de cinzas de cigarro ou inferencia á mellor explicación.
Os sinxelos principios sinxelos Holmes práctica son xeralmente da forma, "Se 'p', logo 'q', onde 'p' é a observación da evidencia a e 'q' o que a evidencia indica. Mais hai tamén, como pode observarse no seguinte exemplo, principios intermedios. En "Escándalo en Bohemia" Holmes deduce que Watson sufrira fai pouco unha molladura e que ten "unha serventa do máis torpe e descoidado." Cando Watson, asombrado, pregúntalle a Holmes como o sabe, responde a Holmes:
Armas e artes marciais
En varias historias, Holmes aparece equipado cunha fusta. En "A banda pencada" utilízaa para arremeter contra unha serpe velenosa e en "Un caso de identidade" dálle unha malleira a un estafador con ela. Tamén en "A Liga dos Cabezas Rubias" utilízaa para desarmar a John Clay, que portaba unha pistola na man.
Ciaxares
Ciaxares, tamén coñecido como Uvarkhshattra, foi o gran reformador e centralizador do poder medo, que aos poucos medrara ao leste do Imperio Asirio.
Traxectoria
A partir dese momento, Ciaxares consolidou o Imperio Medo como a nova potencia emerxente do Oriente Próximo, reformando o exército medo segundo o modelo asirio e babilónico, e reforzando a administración e o protocolo da corte de Ecbatana, a capital do reino medo. Casou á súa filla con Nabucodonosor II, para quen este último construíu os famosos Xardíns Colgantes, e emprendeu unha actividade expansiva cara Anatolia, chocando co reino de Lidia, co que mantivo unha guerra con moitas alternativas e que finalizou nunha paz trala batalla do eclipse de -585.
Casco, Toutón, Mondariz
É o lugar central da parroquia, onde se atopa a igrexa parroquial de San Mateo (Véxase: Toutón, Mondariz).
Fear Factory
Fear Factory é unha banda de metal dos Ánxeles fundada por Raymond Herrera, Dino Cazares e Burton C. Bell en 1990. Ao longo da súa carreira o grupo publicou oito álbums de estudio e evolucionou a través de varios estilos, como o metal industrial, o death metal, o groove metal e o thrash metal.
Orixe da banda
O proxecto de Fear Factory naceu en 1988 nos Ánxeles co nome de "Ulceration", da man de Raymond Herrera e Dino Cazares, que compuxeron o primeiro tema paseando a noite de Halloween. A finais de 1989 entra no grupo Burton C. Bell e o nome foi cambiado polo de Fear Factory. "Ulceration" era tamén o nome dun dos temas do seu primeiro álbum Concrete.
Digimortal e o acercamento ó Nu Metal
Tralo exitoso Obsolete xurdiron disputas na banda sobre o estilo que Fear Factory debía seguir. Por un lado Dino Cazares inclinábase por regresar ás raíces do emblemático Demanufacture, e o resto dos membros preferían agregar ó disco elementos con influencias do rap. Finalmente impúxose a visión da maioría, e en 2001 viu a luz o seguinte álbum, Digimortal. Este álbum foi bastante criticado debido ás similitudes do mesmo co estilo Nu metal, afastándose en certo modo da agresividade dos seus anteriores traballos e producindo tensións entre os membros do grupo. Aínda que a moitos lles pareceu que este disco era a evolución natural dunha banda que ampliaba o seu público, a outros pareceulles unha verdadeira decepción seguir un estilo que consideraban excesivamente comercial e afastado das raíces dos seus grandes traballos anteriores. Malia que Digimortal estivo lonxe de ser un fracaso en termos comerciais, foi incapaz de igualar o seu antecesor Obsolete, causando gran tensión e frustración entre os membros da banda e tensións co selo discográfico.
Bandeira de Portugal
A bandeira de Portugal componse dun rectángulo dividido verticalmente por unha franxa de cor verde, pegada ao mastro, e outra vermella. Na unión de ambas as cores atópase unha versión simplificada do escudo nacional (incluíndo a esfera armilar). Foi aprobada pola Asemblea Portuguesa o 19 de xuño de 1911. A súa descrición oficial figura no Decreto número 150, de 30 de xuño de 1911, que é a norma á que remite a propia Constitución Portuguesa para definila, substituíndo á insignia utilizada durante a monarquía constitucional. O deseño foi escollido entre varias propostas por un xurado, no que participaron Columbano Bordalo Pinheiro, João Pinheiro Chagas e Abel Botelho.
As novas cores, especialmente o verde, non eran tradicionais, xa que representaban un cambio radical republicano que rompía coa tradición monárquica e relixiosa do país. Tras a insurrección republicana errada de 1891, o vermello e o verde pasaron a ser as cores do Partido Republicano Portugués e asociáronse a todos os eventos que propiciaron a Revolución do 5 de outubro de 1910 que instaurou a república. Durante as décadas seguintes, as cores foron gañando popularidade entre o pobo, pois desde o goberno tentouse inculcar que esas cores representaban a esperanza da nación (verde) e o sangue (vermello) daqueles que perderan a vida pola patria. Con estas medidas tentouse dar un carácter máis patriótico que político á bandeira.
Dimensións
Unha versión do Escudo de Portugal sen a coroa de loureiro, o escudo nacional rodeado de branco sobre unha esfera armilar amarela, atópase sobre a fronteira entre ambas as cores. A esfera armilar ten un diámetro igual á metade da anchura e atópase nunha posición equidistante aos puntos superior e inferior da bandeira. Posúe cinco arcos representando a eclíptica, o ecuador, dous Paralelos (os trópicos) e un Meridiano. O escudo interior posúe cinco pequenos escudos azuis (quinas) colocados en forma de cruz grega. Cada un posúe cinco moedas brancas colocadas en forma de Cruz de Santo André. Ademais aparecen sete castelos amarelos, dos cales tres se atopan na parte principal.
Orixes
A esfera armilar manuelina, que estivo presente na bandeira nacional dende o reinado de Xoán VI, mantívose porque estaba consagrada á Épica historia marítima portuguesa (...) o último reto, esencial para a nosa vida colectiva. O escudo tamén foi engadido, pero esta vez sobre a esfera armilar. A súa presenza representa o milagre humano de valor positivo, tenacidade, diplomacia e audacia que permitiron unir os primeiros vínculos da afirmación social e política da nación portuguesa, sendo este un dos símbolos máis vigorosos da identidade e integridade nacional.
Aliaksandr Nadsan
Traxectoria
Foi autor de varios libros sobre a historia de Belarús, e presidiu unha fundación caritativa de axuda ás vítimas de Chernobil, levando cativos afectados pola radiación a pasar as vacacións de verán en Inglaterra, Irlanda e Gales. Foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade Europea de Humanidades.
Logo do seu pasamento o 15 de abril de 2015 os fieis greco-católicos bielorrusos no Reino Unido pasaron a depender da eparquía da Sagrada Familia de Londres, sendo o seu bispo Hlib Lonchyna.
UCI ProTour
Vantaxes e desvantaxes
A controversia relativa a este tema continúa: a UCI vese imposibilitada a tomar sancións contra carreiras coma o Tour (os organizadores da cal teñen case maior capacidade de decisión que a UCI mesma) e os equipos pequenos amosan continuas queixas.
Clasificación por Países
A clasificación por países ten en conta os puntos obtidos polos 5 primeiros corredores de cada país na clasificación individual.
Coira, Laraño, Santiago de Compostela
Coira é un lugar da parroquia de Laraño no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 32 habitantes (18 homes e 14 mulleres).
Lingua normanda
Influencia no inglés
Logo da conquista de Inglaterra polos normandos (1066) o inglés viuse influenciado polo normando, palabras de orixe normanda no inglés:
Tesouro de Villena
O ouro do tesouro
Entre as 66 pezas do tesouro hai tres de prata, dúas de ferro e unha de ámbar. As restantes son de ouro, e delas analizáronse 54 a cargo do doutor Hartmann, do Winterberg-Landesmuseum de Stuttgart (Alemaña) en setembro de 1968. Na táboa seguinte amósase a composición destas pezas (a proporción de prata refírese ao peso total da peza, mentres que os restantes metais exprésanse en porcentaxes sobre o ouro que conteñen):
Lordelo
O topónimo galego Lordelo pode referirse a:
Mosteiro de Yuste
miniatura|dereita|300px|Vista exterior do Mosteiro de Yuste. O Mosteiro de Yuste é un mosteiro e casa palacio no que se aloxou e morreu Carlos I de España e V do Sacro Imperio Romano Xermánico tras a súa abdicación. Atópase preto da poboación de Cuacos de Yuste, na comarca de La Vera, ao nordeste da provincia de Cáceres. O convento actual reconstruíuse sobre as ruínas do vello Mosteiro que serviu de residencia ao emperador nos dous últimos anos da súa vida (1556-1558).
Historia
A Casa-Pazo constaba de dúas plantas con catro habitacións cada unha, ao redor dun patio interior; as habitacións do emperador, estaban situadas xunto ao coro da igrexa, de modo que lle permitían asistir aos oficios relixiosos desde o seu propio dormitorio, sentado na súa liteira, onde permanecía deitado debido á grave afección lumbar que o afectaba. Durante a estancia do emperador en Yuste, numerosos personaxes da Corte pasaron por alí para o visitar, entre eles o propio monarca Filipe II.
Conxunto arquitectónico
Polo que respecta á vivenda de Carlos V, trátase dunha edificación sinxela, na que predomina o ladrillo, a cachotería e a cantaría como materiais máis utilizados, sen apenas elementos decorativos.
Palaemonetes varians
Palaemonentes varians é unha especie de crustáceo decápodo carideo da familia dos palemónidos, que vive nos países costeiros do Atlántico nororiental, desde Suecia e o mar do Norte até o noroeste de África (Marrocos), e no Mediterráneo, que é obxecto de pesca comercial.
Plesiomonas shigelloides
Plesiomonas shigelloides é unha especie de bacterias que antes estaba clasificada na familia Vibrionaceae, pero que agora a maioría dos microbiólogos están de acordo en clasificala na familia Enterobacteriaceae. É a especie tipo e única especie do xénero Plesiomonas que figura na LPSN. É un bacilo gramnegativo, que foi illado da auga doce, de peixes de auga doce, e de moluscos e de moitos tipos de animais como pumas, vacas, cabras, porcos, gatos, cans, monos, voitres, cobras e sapos, e tamén de humanos.
P. shigelloides foi illada de moitas mostras extraintestinais humanas, a miúdo en persoas con inmunodeficiencia.
José Miñones
Política
O 27 de marzo de 2023, como consecuencia dunha remodelación do goberno, Pedro Sánchez nomeouno Ministro de Sanidade, Consumo e Benestar Social.
Deporte
Historia
Os monumentos aos emperadores indican que unha certa cantidade de deportes, incluíndo a natación e a pesca, foron xa deseñados e regulados hai miles de anos no Antigo Exipto. Outros deportes exipcios inclúen o lanzamento de xavelina, o salto de altura e a loita. Algúns deportes da antiga Persia como a arte marcial iraniana de Zourkhaneh están ligados ás habilidades na batalla. Entre outros deportes orixinarios de Persia están o polo e a xusta. Por outra banda, en América as culturas mesoamericanas como os maias practicaban o xogo de pelota, que á súa vez era un ritual.
Tipos de deportes
Son aquelas modalidades deportivas en que a práctica está relacionada coa neve ou o xeo, ben en condicións naturais ou reproducidas de maneira artificial, como son o esquí (alpino, de fondo, ou de travesía), os saltos de esquí, o snowboard e o curling.
Os deportes de motor son o conxunto de disciplinas deportivas practicadas con vehículos motorizados. O automobilismo practícase con automóbiles, e por extensión tamén con karts, camións e buggies, o motociclismo con motocicletas e por extensión tamén con motoneves e cuadrimotos.
Jon Morgan Searle
Traxectoria
Durante o servizo militar, foi enviado a Xibraltar, por primeira vez, onde ensinou arte e coñeceu a súa futura esposa, Lina. A parella volveu a Inglaterra, onde Lina estudou fisioterapia en Manchester e Jon graduouse en socioloxía en Liverpool. Despois de completar os seus estudos, a parella viviu por algún tempo en Coventry, antes de regresar a Xibraltar.
Filae
A illa de Filae ficou mergullada no século XX baixo as augas encoradas polo encoro de Asuán, aínda que baixo patrocinio da Unesco os templos foron desmontados, trasladados e reconstruídos no próximo illote de Agilkia.
Historia
O culto á deusa perdurou ata o século VI, cando o emperador romano de oriente, Xustiniano I, o prohibiu. O conxunto reconverteuse entón en igrexa cristiá dedicada á advocación de Santo Estevo, ata o século XII, época na que o credo islamita xa se impuxera como relixión maioritaria da poboación exipcia.
Magaly Solier
Primeiros anos
Solier é de orixe indíxena, e dende nena competiu a nivel local en atletismo, pero o canto era a súa maior afección. En 2003 e 2004 gañou o Festival da Canción Ayacuchana "Buscando Nuevos Valores", na súa cidade natal.
Canibalismo (zooloxía)
O caniblismo non ocorre soamente, como antes se cría, como resultado dunha extrema escaseza de comida ou en condicióis artificiais, senón que tamén é común en condicións naturais en diversas especies. O canibalismo parece ser especialmente frecuente en comunidades acuáticas, nas cales aproximadamente o 90% dos organismos presentan canibalismo nalgún momento do seu ciclo de vida. O canibalismo tampouco está restrinxido ás especies carnívoras, senón que se encontra tamén nalgunhas herbívoras e detritívoras.
Canibalismo filial
O canibalismo filial é un tipo específico de canibalismo estruturado polo tamaño no cal os adultos comen a súa propia proxenie. Aínda que normalmente se considera que consiste en que os pais coman os fillos, tamén inclúe o consumo polos pais de fetos mortos e abortados e ovos infértiles ou aínda en incubación. Exemplos en vertebrados son os porcos, nos que os ataques da nai ás crías supoñen unha porcentaxe considerable das mortes de bácoros (que despois ás veces come), os gatos, e o demo de Tasmania, que come os neonatos que non conseguen chegar a algunha das catro tetas do animal.
O canibalismo filial é especialmente común en peixes teleósteos, e dáse en polo menos dezasete familias. Dentro deste diverso grupo de peixes, propuxéronse moitas e variadas explicacións do posible valor adaptativo do canibalismo filial. Unha destas é a hipótese baseada na enerxía, que suxire que os peixes comen os seus descendentes cando teñen pouca enerxía como un investimento para o seu éxito reprodutivo futuro. Isto foi apoiado por probas experimentais que mostraron que os machos das especies Gasterosteus aculeatus (espiñentos), Etheostoma olmstedi e Aidablennius sphynx comen ou absorben os seus propios ovos para manter as súas condicións físicas.
Infanticidio
Un concepto relacionado co canibalismo é o infanticidio. O infanticidio consiste en que un animal adulto mate a outro non adulto da mesma especie. O infanticido está ás veces acompañado de canibalismo, pero non sempre. Un exemplo son os leóns, nos que o macho que conquista ao territorio a outro macho dominante anterior adoita matar todas as crías existentes do macho anterior; isto fai que as leoas entren en celo rapidamente e el poida enxendrar as súas propias crías. Este é un bo exemplo de canibalismo nun contexto xenético.
Cerámica e mosaicos do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau
miniatura|dereita|As cubertas dos pavillóns fan destacar a exuberante aplicación da cerámica para decorar o recinte. A decoración en cerámica e mosaicos do Hospital de la Santa Creu i Sant Pau de Barcelona é moi extensa e destaca sobre o resto de técnicas artesás aplicadas dentro do recinto.
Radiación de fondo cósmico de microondas
Características
miniatura|300px|Espectro do fondo cósmico de microondas medido polo instrumento FIRAS do satélite [[COBE, é a medida mais precisa do espectro de radiación de corpo negro feita na natureza. Os datos obtidos e o erro estándar do gráfico están solapados pola curva teórica.]]
Notación E-Z
miniatura|upright=0.6|[[Alitretinoína]] Para moléculas orgánicas con múltiples enlaces dobres ás veces cómpre indicar a localización do alqueno para cada símbolo E ou Z. Por exemplo, o nome químico da alitretinoína é ácido (2E,4E,6Z,8E)-3,7-dimetil-9-(2,6,6-trimetil-1-ciclohexenil)nona-2,4,6,8-tetraenoico, indicando que os alquenos que empezan nas posicións 2, 4 e 8 son E, mentres que o que empeza na posición 6 é Z.
Pedro Salaverría
Deputado
Obtivo acta de deputado no Congreso nos sucesivos procesos electoras celebrados entre 1858 e 1865 polas circunscricións de Valladolid (1858) e Santander (1863 - 1865). Coa Revolución de 1868 retiraríase da vida política activa á que retornaría durante a I República ao ser elixido novamente deputado, nesta ocasión pola provincia de Burgos, nas eleccións de 1872 repetindo o devandito escano nos procesos electorais de 1873 e 1876 aínda que en 1877 renunciaría á súa acta de deputado para ocupar o cargo de gobernador do Banco de España.
José Ernesto Díaz Noriega
Traxectoria
En 2006 Marcos Nine rodou a mediametraxe biográfica Pensando en soledad e a curtametraxe J.E.D.N., versión reducida da anterior.
Luis Fernando Verissimo
Formación
Aos 14 anos produciu, coa irmá Clarissa e un primo, un xornal periódico con noticias da familia, que era pendurado no baño da casa e se chamaba "O Patentino" (patente é como é coñecida a privada no Río Grande do Sur).
Popularidade nacional
En toda a década de 1980, Verissimo consolidouse como un fenómeno de popularidade raro entre escritores brasileiros, mantendo columnas semanais en varios xornais e lanzando polo menos un libro por ano, sempre nas listas dos máis vendidos, alén de escribir para programas de humor da TV Globo.
Feitos recentes
En 21 de novembro de 2012, Luis Fernando foi internado en estado grave na UTI do Hospital Moinhos de Vento, en Porto Alegre, debido a un cadro grave de gripe.Tivo alta o día 14 de decembro.
En 2014 foi homenaxeado pola escola de samba de Porto Alegre Emperadores do Samba co enredo A Emperadores do Samba fai a xusta homenaxe aos personaxes de Luis Fernando Verissimo.
Asignacións autorais indebidas
Aproveitando da súa notoriedade foron creadas moitas falsidades. Moitos textos que circulan en Internet a el atribuídos non son da súa autoría. Verissimo é considerado o autor brasileiro máis citado nese tipo de situación.
Boa Vista
O topónimo Boa Vista pode referirse a:
Automobiles Gonfaronnaises Sportives
Primeiro coche
O primeiro coche de Julien, o AGS JH1, viu a luz do día no ano 1969. Foi un pequeno monopraza, para competir na "Fórmula Francia". O coche foi deseñado polo ex aprendiz de Julien, o mecánico belga Christian Vanderpleyn, que estivera no garaxe (e co equipo de carreiras) desde finais de 1950 e que se quedaría ata 1988. AGS seguiu adiante e produciu o seu propio coche de Fórmula 3, era ambicioso, pero non o suficientemente bo para competir seriamente cos Martinis que dominaron esa serie na década de 1970.
Fórmula 2
AGS deu outro paso adiante en 1978, cando o equipo comezou a competir no campionato europeo de Fórmula 2. Aínda así, o coche, continuaba sendo o AGS JH15, deseño propio (de Vanderpleyn), construción propia e pilotaxe propio. A Fórmula 2 foi unha competición difícil para o pequeno equipo, nas carreiras de 1978 e 1979 non anotaron ningún punto do campionato. A década de 1980 foi algo mellor. AGS foi un dos poucos equipos que corría cos seus propios coches (Maurer, Minardi e Merzario foron os outros), e, finalmente, o equipo foi capaz de sumar puntos con regularidade. Pronto tamén chegaron algunhas vitorias. AGS fixo historia cando o piloto Philippe Streiff gañou a última carreira de Fórmula 2 en 1984, utilizando un AGS JH19C.
Comezos
AGS presentou un coche deseñado unha vez máis por Vanderpleyn. O JH21C era unha estraña mestura entre os antigos vehículos AGS de F3000 con partes de Renault F1 que foron utilizadas amplamente. O coche estaba impulsado por un ben utilizado motor Motori Moderni turbo (a única vez que estes motores desenvolvidos por Carlo Chiti foron entregados a un equipo cliente) e pilotado polo italiano Ivan Capelli. Unhas semanas antes, o coche fora probado en Paul Ricard por Didier Pironi, que pilotaba un coche de F1 por primeira vez desde que rompera unha perna nun accidente no Gran Premio de Alemaña de 1982. Debido a problemas técnicos, nin no seu primeiro intento, nin na seguinte carreira en Portugal Capelli logrou chegar ao final.
Lorenzo Bandini
Traxectoria
Na sede en Maranello do equipo Ferrari o éxito do equipo diminuía logo dos triunfos da Phil Hill e Wolfgang von Trips cos novos coches con motor traseiro. Hill gañou o Campionato do Mundo de Fórmula Un en 1961. Bandini foi contratado por Ferrari para as tempadas de e, fíxoo bastante ben. O seu debut no equipo oficial Ferrari foi bo, no Gran Premio de Mónaco de 1962. Obtivo o terceiro lugar.
Bandini, xunto con Ludovico Scarfiotti, gañou as 24 Horas de Le Mans pilotando para Ferrari en 1963. De novo converteuse no piloto número un de Ferrari, en substitución de John Surtees que se foi a metade de tempada de. Tivo a mala sorte de non gañar os Grandes Premios de Francia e os EE.UU. dese ano, que dominaba antes de que abandonara debido a problemas mecánicos cando tiña unha vantaxe enorme. O mellor resultado de Bandini foi un segundo posto no Gran Premio de Mónaco nun 2.4 litros V-6 Ferrari detrás do BRM de Jackie Stewart.
En Bandini gañou o primeiro Gran Premio de Austria no circuíto de Zeltweg, a súa única vitoria nun GP. Tamén logrou vitorias para Ferrari en Sports car racing, en particular a xa mencionada 24 Horas de Le Mans en 1963, a Targa Florio en 1965, e as 24 Horas de Daytona en 1967 e os 1.000 quilómetros de Monza, ambos con Chris Amon.
Accidente e morte
O funeral de Bandini celebrouse en Reggiolo o 13 de maio. 100.000 persoas asistiron ao funeral. Foi enterrado posteriormente no cemiterio de Lambrate, en Milán.
Correo electrónico
Sistemas baseados en redes de área local
Desde os primeiros anos 1980, as redes de computadores persoais baseados en LANs volvéronse cada vez máis importantes, e os sistemas baseados en servidores similares aos primeiros sistemas de computadores centrais desenvolvéronse, e, de novo, a comunicación inicialmente só se podía realizar entre usuarios rexistrados nese servidor, pero tamén podían ser conectados entre empresas diferentes mentres executasen o mesmo sistema de correo electrónico e de protocolo.
Formato
As dúas seccións sepáranse por unha liña en branco.
Cabeceira
Nótese que estes campos se transmiten en inglés, posto que forman parte do protocolo. Nótese tamén que o campo "To" non está necesariamente ligado ás direccións ás cales se envía a mensaxe. A lista de destinatarios non se extrae da cabeceira do correo, senón que se especifica no protocolo SMTP.
Ficheiros de texto e HTML
Moitos clientes de correo electrónico permiten o uso tanto de texto sen formato como de HTML para o corpo de mensaxe nas opcións do usuario. As mensaxes de correo electrónico en HTML a miúdo inclúen un ficheiro de texto xerado automaticamente, por razóns de compatibilidade.
Extensións dos ficheiros
Na recepción de mensaxes de correo electrónico, as aplicacións de cliente de correo electrónico gardan a mensaxe en ficheiros do sistema operativo. Algúns clientes gardan mensaxes individuais como ficheiros separados, mentres que outros utilizan varios formatos de base de datos, a miúdo patentados, para almacenamento colectivo. Un estándar histórico de almacenamento é o formato mbox. O formato específico utilizado é marcado a miúdo por extensións especiais:
Esquema URI mailto:
O esquema URI, rexistrado no IANA, define o esquema de mailto: para direccións de correo de SMTP. Aínda que o seu uso non está estritamente definido, as URLs desta forma están pensadas para ser utilizadas para abrir unha nova xanela de mensaxe do cliente de correo do usuario cando a URL se activa, coa dirección definida polo URL no campo "A:"
Na sociedade
Os traballos de investigación mostraron que a xente utiliza activamente o correo electrónico para manter as redes sociais, especialmente cando se vive a certa distancia. Con todo, contraditoriamente, os resultados suxiren que os aumentos en uso de Internet están asociados con diminucións noutros modos de comunicación, destacando Internet e o uso do correo electrónico como factores que interveñen nesta relación.
Bombardeo de correo
O bombardeo de correo electrónico (E-mail bombing) é o envío intencionado de volumes grandes de mensaxes a unha dirección obxectivo. A sobrecarga da dirección de correo obxectivo pode deixala inutilizada e pode mesmo provocar a caída do servidor de correo.
854
Véxase tamén
Historia ano a ano
Igrexa de Lärbro
Arquitectura
A característica máis pouco común da igrexa de Lärbro é a torre octogonal, única entre as igrexas do rural de Gotland. Probablemente estea inspirada nunha das igrexas agora en ruínas de Visby, así como na súa catedral. A torre está ricamente decorada con gárgolas e relieves, e ten un gran portal occidental decorado con esculturas de santos e esculturas que representan a infancia de Cristo. Os académicos especularon sobre o motivo polo cal a igrexa ten esa torre tan pouco común. Puido ser usada como unha capela dedicada a San Olaf e a inspiración para a súa forma pouco común puido vir da catedral de Nidaros en Noruega.
Dereito
Características
O dereito presenta as seguintes características: normativo, bilateral, coercible, cunha pretensión de inviolabilidade, maniféstase como un sistema e posúe unha proxección de xustiza.
Sistema
O ordenamento xurídico atópase organizado sistematicamente por niveis de rango e prelación (antelación ou preferencia con que algo debe ser atendido respecto doutra cousa coa que se compara), uns superiores e outros inferiores e todos conforman unha estrutura harmónica.
Xustiza
A xustiza é inherente a toda norma xurídica, unha proxección cara á efectividade da xustiza nas relacións humanas, como algo esencial e definitorio dela.
Fontes
dereita|miniatura|200px|Facultade de dereito da [[USC]] miniatura|Primeira páxina da edición orixinal do Código Civil francés de 1804 A expresión «fontes do dereito» alude aos feitos de onde xorde o contido do dereito vixente nun espazo e momento determinados. Son os «espazos» aos que se debe acudir para establecer o dereito aplicable a unha situación xurídica concreta. Son a «alma» do dereito, son fundamentos e ideas que axudan ao dereito a realizar o seu fin.
Malva (homónimos)
O termo malva pódese referir a:
Chlamydia trachomatis
Ciclo de vida
A bacteria infecta ás células cando está en forma de corpúsculo elemental, que é a súa forma infecciosa parecida a unha espora, ten parede e é moi resistente. Esta entra na célula por endocitose, e dentro dun vacúolo celular orixina un corpo reticulado sen parede, que é a forma vexetativa da bacteria. Este reprodúcese, o vacúolo de inclusión crece e está cheo de bacterias, e fórmanse moitos corpos elementais, que finalmente saen da célula para infectar a máis células.
Importancia médica
C. trachomatis é un patóxeno intracelular obrigado humano, o que quere dicir que a bacteria debe vivir dentro das célula humanas, e pode causar numerosas enfermidades en homes e mulleres. Pode orixinar infeccións xenitais por causas varias (por exemplo, mala hixiene en lugares húmidos), ou por transmisión sexual, como as uretrites no gonocócicas e o linfogranuloma venéreo. É unha das enfermidades de transmisión sexual máis frecuentes. En ambos os sexos pode producir uretrite, proctite (enfermidade rectal con sangrado), tracoma, e infertilidade. A bacteria pode causar prostatite e epididimite nos homes, mentres que nas mulleres pode producir cervicite, enfermidade inflamatoria pélvica, embarazo ectópico, e dores pélvicas agudas ou crónicas e frecuentes complicacións. Algúns individuos desenvolven artrite reactiva que non ten cura. As infeccións poden ser asintomáticas.
Nogueiró, O Mundil, Cartelle
Nogueiró é un lugar da parroquia do Mundil no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 162 habitantes (79 homes e 83 mulleres), dous máis ca en 2010 (77 homes e 83 mulleres).
Lealtad (Santiago de Compostela)
Historia e características
Órgano do Centro Jaimista de Santiago de Compostela, apareceu o 7 de maio de 1934. Subtitulado Órgano de la Juventud Tradicionalista de Santiago desde o número 10. De periodicidade semanal, tiña tendencia tradicionalista, católico-radical, antiliberal e antidemocrático. Entre os seus colaboradores figuraron Martín Manterola Lazcano, Jesús de Cora Lira, Ángel Pascua, Joaquín Domenech Hors, José María Moar, Ramón Canle, Pedro González Mariño e Manuel Carnota Aradas. Publicou en folletón ''Página de Gloria. Gómez en Santiago'' de José María Moar. O 23 de xullo de 1934 publicou un número extraordinario. Cesou non antes de agosto de 1934.
Consello Soberano de Asturias e León
Reaccións políticas
As tensións creadas levaron a enfrontamentos entre algúns conselleiros que en ocasións chegaron aos insultos persoais. O Goberno da República censurou a actitude do Consello Soberano, sobre todo cando este se dirixiu á Sociedade de Nacións. O Ministro da Gobernación transmitiu a Belarmino Tomás "a súa sorpresa e o seu desgusto".
William Pogue
William Reid Pogue, nado en Okemah, Oklahoma, o 23 de xaneiro de 1930 e finado o 3 de marzo de 2014, foit un astronauta estadounidense que formou parte da misión Skylab 4.
Bombeiro, bombeira
miniatura|300px|Bombeiros adestrando nun simulacro de incendio dun avión. miniatura|right|200px|Bombeiro cunha máscara de [[Osíxeno molecular|osíxeno]]
Dan Fante
Obra
Amais do seu pai e Charles Bukowski, o seu principal modelo literario foi Hubert Selby, Jr.
Estado de Chihuahua
Ten 67 concellos.
Sabina
Descrición
A sabina é un arbusto leñoso parrelo ou achaparrado, que medra máis en largura ca en altura, xa que raramente supera o metro. Produce numerosas pólas deitadas no chan que manteñen a folla todo o ano, de casca pardo-avermellada ou cinsenta, que se desprende en placas; algunhas veces chega a ser unha arboriña co toro torto. Poliñas arredondadas de menos de 1 mm de diámetro, coas follas escuamiformes, imbricadas, dispostas en catro ringleiras, algo aquilladas e cunha glándula ovalada resinosa no dorso, desprendendo un cheiro penetrante e desagradábel ao esmagalas.
Michael Smith
Investigacións científicas
En 1993 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo desenvolvemento dun método para a mutación (mutáxeno) do ácido desoxirribonucleico. O premio foi compartido con Kary Mullis polo desenvolvemento da Reacción en cadea da polimerase.
Alan G. Poindexter
Alan Goodwin "Dex" Poindexter, nado en Pasadena, California, o 5 de novembro de 1961 e finado o 1 de xullo de 2012, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-122 e STS-131.
Corpus de Referencia do Galego Actual
A actual versión creouse coa finalidade de adecuar o corpus existente ás tecnoloxías actuais e posibilitar un sistema de recuperación de información máis flexible e efectivo que o existente, polo que se levou a cabo unha reestruturación da base documental seguindo o estándar XML (eXtensible Markup Language).
María Ángeles Durán
Ángeles Durán, nada en Madrid o 30 de novembro de 1942, é unha investigadora española especializada na análise do traballo non remunerado e a súa relación coa estrutura social e económica. Foi catedrática de Socioloxía e profesora de investigación no Consello Superior de Investigacións Científicas, onde dirixiu o Departamento de Análise Socioeconómica e permanece actualmente vinculada ad honorem no Centro de Ciencias Humanas e Sociais.
En 2002 obtivo o Premio Nacional de Investigación en Ciencias Sociales, Económicas e Jurídicas “Pascual Madoz” e en 2018 o Premio Nacional de Sociología y Ciencia Política do CIS. Recibiu o nomeamento como Doutora Honoris Causa pola Universidade Autónoma de Madrid (2008), pola Universidade de Valencia (2012) e pola Universidade de Granada (2013).
Falanxeriformes
A dos falanxeriformes (Phalangeriformes) é unha suborde de mamíferos marsupiais australidelfos, unha das tres que forman a orde dos diprotodontes, coñecidos vulgarmente na bibliografía internacional, entre outros nomes, como pósums, petauros, falanxeros, cuscús e acróbatas.
Moeda da Antiga Grecia
Período arcaico
miniatura|[[Estatero de electro de Xonia, cuñado cara a 600-580 a. de C., coa cabeza dun cabalo no anverso.]] As primeiras moedas coñecidas emitíronse en Lidia ou en Xonia, na Asia Menor, algo antes do ano 600 a. de C., probablemente polos lidios non gregos, para o seu propio uso, ou quizais debido a que os mercenarios gregos querían recibir os seus pagamentos en metais preciosos ao acabaren os seus servizos e cumpría un método de autenticación do seu valor. Estas moedas estaban feitas de electro, unha aliaxe de ouro e prata que era moi apreciada e moi abundante nese rexión.
O mundo grego foi dividido en máis de dúas mil cidades-Estado dotadas de autogoberno (en grego, póleis), das que máis da metade emitiron as súas propias emisións monetarias. Algunhas destas moedas chegaron a circular amplamente alén das súas cidades de orixe; o primeiro caso coñecido é o do estatero de prata ou didracma de Exina, que aparece adoito en achados en Exipto e no Levante mediterráneo, lugares que tiñan dificultades para o abastecemento de prata. Dado o éxito e a amplitude do ámbito de circulación destas moedas, outras cidades comezaron a cuñar moedas baseadas nese estándar de peso exineta (6,1 gramos por dracma), aínda que dotadas dos seus propios símbolos e motivos.
Período helenístico
A novidade máis salientable nos deseños das moedas helenísticas foi a inclusión de retratos de persoas vivas, é dicir, dos propios reis. Esta práctica comezara en Sicilia, pero outros pobos gregos non a admitían porque a concibían como unha mostra de arrogancia. Porén, os reis do Exipto tolemaico e da Siria Seleúcida non tiveron tales escrúpulos: logo de se autooutorgar o status de "divinos", emitiron magníficas moedas de ouro adobiadas cos seus propios retratos nos Anversos, adoito acompañados dunha lenda co seu nome, e cos símbolos dos seus Estados nos reversos. Esta distribución de motivos e lendas converteuse nun padrón para as moedas que se mantivo ata os nosos días.
Cuñaxe
Todas as moedas gregas estaban feitas á man, co procedemento do martelo. Tanto o deseño dos anversos como o dos reversos era incuso (en relevo negativo) e aplicábase mediante un golpe de martelo a un punzón de bronce ou de ferro sobre un disco de ouro, prata ou electro modelado previamente por fusión e situado sobre unha base metálica fixa, de xeito que, ao levaren tanto o punzón coma a base senllos motivos do anverso e do reverso, eses motivos quedaban gravados en ambas as faces do disco.
Preferente Autonómica de Galicia 2010/11
A tempada 2010–11 da Preferente Autonómica de Galicia iniciouse o 29 de agosto de 2010 e finalizou o 22 de maio de 2011. Resultaron campións o Betanzos CF (Grupo norte) e o CD Lalín (Grupo sur).
Marta Dahlgren
Traxectoria
dereita|miniatura|Dahlgren nunha imaxe de 2016.
Até 2020, foi coeditora da revista especializada Vigo International Journal of Applied Linguistics.
José María Lado
José María Lado nado na Habana o 13 de setembro de 1895 e finado en Madrid o 17 de outubro de 1961 foi un actor español, de ascendencia galega.
Traxectoria
Tamén traballou como actor de dobraxe en varios filmes da Metro Goldwyn Mayer.
Bella Akhmadulina
Traxectoria
Naceu en Rusia de pai tártaro e nai ruso-italiana. Evacuada a Kazán cao estalar a Segunda Guerra Mundial, comezou a súa actividade literaria nos seus anos de instituto, publicando as súas primeiras composicións en 1955. Tras rematar a secundaria, entrou no Instituto de Literatura Maxim Gorki, graduándose en 1960. Nesa época publicou diversos poemas en diferentes publicacións. En 1959 expulsárona por opoñerse á persecución de Boris Pasternak, porén despois puido volver. Nese ano escribiu un dos seus poemas máis coñecidos "По улице моей который год…". En 1962 apareceu a primeira colección poética, Struna, que se converteu nun éxito. Entre os poemarios salientan Uroki Muzyki (1970), Stikhi (1975), Svecha (1977), Sny o Gruzii (1977), Taina (1983) ou Poberezhye (1991). Pola colección Sad levou o premio estatal da URSS en 1989. Tamén escribiu ensaios sobre Alexander Pushkin e mais Mikhail Lermontov. dereita|miniatura|240x240px|Bella Akhmadulina e [[Anna Netrebko na cerimonia de entreda do Premio Estatal de Rusia no Kremlin]] Nunha carta aberta apoiou ao exiliado Andrei Sakharov. e en outubro de 1993 asinou a "Carta dos corenta e dous". Despois da caída da Unión Soviética publicou Larets i Kliutch (1994), Zvuk Ukazuyushchiy (1995) e Odnazhdy v Dekabre (1996).
Astiaxes
Contexto
A maior información acerca de Astiaxes (en acadio Ištum egu) proporciónaa o historiador grego Heródoto de Halicarnaso, quen viviu no século -V, cen anos despois do reinado de Astiaxes. Porén, é practicamente a nosa única fonte, e é inevitábel seguilo e tratar de verificalo cando for posíbel.
A vinganza de Harpago
Segundo Heródoto, Harpago estivo procurando a ocasión para se vingar da atrocidade cometida por Astiaxes. Cando Ciro acadara xa certa idade, Harpago deu feito para convencelo de que os medos estaban a piques de se rebelar contra o seu rei, do que dicían que se convertera nun déspota. Ciro organizou unha alianza de dez tribos persas e rebelouse. En resposta Astiaxes armou aos medos, e cegado pola divina providencia, elixiu a Harpago para ser o comandante do seu exército. Desde logo, Harpago non dubidou en cambiar de aliados en canto puido. Durante a batalla, que foi librada segundo unha fonte máis tardía, Estrabón de Amasia, en Pasargada, os medos aliñáronse cos persas. O exército unificado marchou á capital Ecbatana e tomou a Astiaxes, quen foi feito preso por Ciro.
O historiador grego Ctesias, citado polo erudito bizantino Focio, chama a Astiaxes Astuïgas, o que é máis semellante á tradución babilonia do seu nome iraniano Ištum egu. A variante Astiaxes significa "saqueador de cidades" en grego.
Sarras (Santo Graal)
Segundo o que se conta en Lancelot-Graal, Sarras estaría localizada preto de Exipto e é considerada a orixe do nome "sarraceno" para describir os musulmáns.
Isambard Kingdom Brunel
O «ferrocarril atmosférico»
As contas do South Devon Railway para 1848 suxiren que o custo da tracción atmosférica era de tres xilins e un penique por milla, en vez dun xilin e catro peniques por milla para a tracción clásica a vapor.
Unión Agraria
Unión Agraria foi o nome de dúas publicacións:
Antonio Stradivari
Stradivari está considerado como o mellor e máis importante artesán no seu campo. A forma latinizada do seu apelido, Stradivarius, utilízase para referirse aos seus instrumentos. Estímase que ao longo da súa vida produciu 1 116 instrumentos, dos que 960 foron violíns. Tamén se estima que arredor de 650 deses instrumentos aínda se conservan, dos que entre 450 e 512 son violíns.
Lugo (homónimos)
O topónimo Lugo pode referirse a:
Erik Spoelstra
Traxectoria
O seu pai, Jon Spoelstra, traballou coma executivo dos Portland Trail Blazers, Denver Nuggets e dos New Jersey Nets. Spoelstra ten unha orixe neerlandesa-irlandesa por parte do seu pai, e unha orixe filipina por parte da súa nai, Elisa Celino, nada en San Pablo, Laguna.
Miami Heat
Spoelstra adestrou aos Heat que chegaron ás Finais da NBA de 2011, perdendo por 4-2 contra os Dallas Mavericks. Ao remate desa tempada, o 16 de decembro, recibiu a extensión do seu contrato.
José Fraga de Castro
José Fraga de Castro, finado en Ferrol o 18 de decembro de 1932, foi un avogado e político galego.
Chuchacabras
Descrición
As primeiras citas de avistamento déronse en Porto Rico, de individuos que presentaban a primeira descrición dada, e despois foi citado en países como Chile, México e en Texas, estado no que describiu por primeira vez coa aparencia dun cánido.
Características dos ataques
A maioría dos ataques que corresponden a estas características resultan normalmente resultan corresponder a ataques dalgún tipo de animal nativo ou introducido na zona do ataque (é o caso dos ratos fociñudos como o rato fociñudo avermellado que atacarían aos animais pequenos), a dos cans asilvestrados, aos grandes, ou ben a ataques falsos de orixe humana, normalmente para facerse famosos.
Explicacións sobrenaturais a favor
Todas as supostas testemuñas do fenómeno afirman que os ollos do chuchacabras teñen a capacidade de hipnotizar e de paralizar ás súas presas para atordoalas, o que permitiría que o chuchacabras chuche o sangue do animal no seu letargo. O efecto sería similar ao dunha araña que paraliza á súa presa con veleno.
Outra visión: se os responsábeis son seres humanos, aínda non se logrou identificar o instrumento cirúrxico utilizado nos ataques, o que fai que os partidarios da súa existencia indiquen que tería que descartarse a posibilidade de que o responsábel directo sexa o hombre, como tampouco outro depredador pertencente á fauna silvestre, xa que se di que as incisións estarían producidas por algo que nada coñecido pode realizar.
Investigacións
Unha nova investigación realizada por Benjamin Radford chegou á conclusión de que a descrición dada pola testemuña orixinal en Porto Rico, Madelyne Tolentino, baseouse na criatura Sil do filme de ciencia ficción Species. A criatura Sil é case idéntica á descrición de Tolentino sobre o chuchacabras e esta señora vira a película antes do seu informe: "Era unha criatura que se parecía ao chuchacabras, con espiñas nas costas e todo... A semellanza co chuchacabras era realmente impresionante", informou Corrales. Radford concluíu que "a descrición máis importante do chuchacabras non é fiábel". Este problema afecta seriamente á credibilidade do chuchacabras como unha verdadeira criatura.
Ademais os informes de que ás vítimas lles chuchara o sangue o chuchacabras nunca foron confirmados por unha necropsia, a única maneira de chegar á conclusión de que ao animal se lle drenou o sangue. Unha análise realizada por un veterinario a 300 supostas vítimas do chuchacabras encontrou que non foran desangradas. Parece que as testemuñas confundiron a falta de sangue na zona cunha extracción do sangue, cando puido ocorrer simplemente que o animal que atacou á vítima non lle trabou unha arteria principal, ou que se desangrou internamente.
Comezo da lenda en Porto Rico
A lenda do chuchacabras comezou en 1992, cando dous xornais de Porto Rico, El Vocero e El Nuevo Día, comezaron a divulgar as matanzas de moitos tipos de animais, tales como paxaros, cabalos e cabras. Naquel momento era coñecido como "El Vampiro de Moca", posto que algunhas das primeiras matanzas ocorreron na pequena cidade de Moca. Mentres que ao principio se sospeitou que as matanzas foron feitas aleatoriamente por algúns membros dun culto satánico, as matanzas comenzaron a darse por toda a illa, e moitos granxeiros falaron de perdas de animais. As matanzas tiñan un padrón común: cada un dos animais achados mortos tiñan un ou dous buratos producidos por algo obxecto punzante no pescozo.
Praza de Lugo (A Coruña)
Descrición
Na praza hai edificios modernistas de arquitectos como Julio Galán Carvajal ou Antonio López Hernández.
Chuchacabras
Nas Américas
En agosto de 2000 afirmouse de que na cidade de Malpaisillo un granxeiro ferira de morte a un chuchacabras e que ao cabo dos días encontraran o seu suposto esqueleto.