cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermes co neno Dioniso
Análise
esquerda|miniatura|Detalle do tronco e cabeza de Hermes O grupo está esculpido nun bloque de mármore de Paros da mellor calidade. Hermes mide entre 210 e 215 centímetros, e o traballo completo coa base é duns 370 centímetros. O pé dereito de Hermes está suxeito a un anaco de zócolo, que ten furados que non caben na coroa da base, o que reflicte os cambios realizados na estatua. Outras partes do grupo están igualmente separadas. Non obstante, o tronco da árbore está unido á cadeira de Hermes para a colocación dunha ponte.
O rostro e o torso de Hermes están puídos, case brillantes, "ao que contribuíron", bromea John Boardman, "xeracións de empregadas do templo". Porén, nas súas costas ten marcas de arañazos e ciceles e o resto da estatua só está parcialmente puído.
Realizáronse grandes esforzos para que a restauración da escultura tivese o maioir grao de calidade e de respecto á obra orixinal. Así, na versión conservada no Museo de Olimpia, Hermes non ten os atributos clásicos de levar un petasos na cabeza, ou ir calzado con sandalias aladas e, semella máis probable que levase unha coroa de hedra como adorno. Na man esquerda termaba doutro atributo: probablemente un caduceo. Igualmente, para o brazo superior dereito desaparecido de Hermes, téñense suxerido varias interpretacións. Parece que o grupo representaba o episodio mitolóxico cando Hermes levaba a Dioniso xunto das ninfas da montaña Nisa. Nun descanso do camiño, e para distraelo, sacode un obxecto coa man dereita que podería ser un instrumento musical ou, seguramente, un acio de uvas. miniatura|Curva praxiteliana. Parte posterior de Hermes co neno Dioniso (Museo de Olimpia).
Asociación Cultural Amigos da Música de Ordes
A Asociación Cultural Amigos da Música de Ordes é a asociación musical que rexe e xestiona a banda de música do concello de Ordes.
Gustav Krupp
Era fillo dun diplomático alemán destinado na Haia. Dedicouse, igual que o seu pai, á carreira diplomática e estivo destinado en Washington, Pequín e na Cidade do Vaticano. Casou con Bertha Krupp, quen herdara a compañía en 1902 tras o suicidio do seu pai. Logo da voda celebrada en 1906, en 1909 Gustav adoptou o nome de Krupp, relevando á súa esposa de calquera obrigación nunha época na que era impensable que unha muller xestionase unha empresa.
Durante a primeira guerra mundial, Krupp AG tivo o monopolio da fabricación de armas pesadas en Alemaña. Ao iniciarse o conflito a empresa perdeu a maioría dos seus mercados exteriores, pero lles compensou a forte demanda do estado alemán e os seus aliados no conflito.
Slip jig
Xunto co reel, a giga e o hornpipe, o slip jig é un dos estilos máis comúns no stepdance irlandés e báilase con zapatos brandos. No pasado só podía ser bailado por homes, mentres que durante algunhas décadas só o podían bailar mulleres. Hoxe en día, o slip jig pode ser bailado polos dous sexos, aínda que a nivel de competición é case exclusivamente bailado por mulleres.
George Sanders
Traxectoria
O seu forte acento inglés levouno a participar en numerosos filmes nas décadas seguintes. En 1950 gañou o Oscar ao mellor actor secundario en 1950 polo seu papel do crítico teatral Addison DeWitt en Todo sobre Eva.
Tralo seu matrimonio con Magda Gabor (irmá máis vella da súa segunda esposa Zsa Zsa Gabor) comezou a beber e nos seguintes anos a súa saúde empeorou caendo na demencia. En 1972 alugou un cuarto nun hotel de Castelldefels onde foi atopado morto dous días despois, vítima dun ataque ao corazón provocado tras tomar cinco botes de Nembutal. O seu pasamento foi considerado un suicidio, xa que deixou unha nota que dicía:
Drep de Kristne
Drep de Kristne é o segundo álbum de estudio da banda norueguesa de black metal Troll, publicado en 1996.
La Baussaine
La Baussaine (Baosan en bretón, La Bauczaènn en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Atol Rakahanga
Historia
Rakahanga foi a primeira das illas Cook que foi avistada polos europeos. Foi Pedro Fernández de Quirós en 1606, que quedou impresionado da súa xente e denominouno Xente Fermosa, e noutros relatos é a Illa do Peregrino. A pesar do interese que espertou a descrición de Quirós, non foi atopada de novo ata 1820 polo ruso Thaddeus Bellingshausen que o denominou illa do Gran Duque Alexandre. Despois chegaron os baleeiros estadounidenses: o capitán Patrickson denominouno Reirson Island, e o capitán Joshua Coffin, do baleeiro Ganges, denominouno Little Ganges Island en 1828. Outros nomes utilizados son: Francis Island, Princess Marianne Island e Alliconga Island.
José Luis Mondelo
José Luis Mondelo García, nado en Ourense en 1946, é un avogado e político galego.
Santuario do Bom Jesus do Monte
O santuario é un exemplo notábel de peregrinación. A súa característica máis prominente son as súas escaleiras monumentais barrocas, que salvan un desnivel de 116 metros e onde se desenvolve a Vía Sacra do Bom Jesus, unha área forestal (Parque do Bom Jesus), algúns hoteis e un funicular (Elevador do Bom Jesus). É unha importante atracción turística da cidade de Braga.
A Igrexa do Bom Jesus
miniatura|Igrexa do Bom Jesus c. 1849-1873.
Elevador
Foi construído por iniciativa do empresario bracarense Manuel Joaquim Gomes, con proxecto do enxeñeiro suízo Niklaus Riggenbach. As especificación foron recibidas por correo e a instalación do equipamento fíxose baixo a orientación do enxeñeiro Raul Mesnier. O funicular foi inaugurado o 25 de marzo de 1882, sendo o primeiro en ser instalado na península Ibérica, un dos sete do xénero no mundo, e sen rexisto de calquera accidente. É actualmente o máis antigo no mundo a utilizar o sistema de contrapeso de auga.
Os seus carros soben e baixan cada media hora e lévalles entre 2,5 e catro minutos a facer todo o percorrido, conforme o número de pasaxeiros a bordo.
Vila romana de Cambre
O Centro de Interpretación e Museo Arqueolóxico de Cambre
Os restos atopados foron desprazados do lugar do achado, fronte a igrexa románica de Santa María, e musealizados nun centro de interpretación integrado na actualidade no Museo Arqueolóxico de Cambre.
Ara de Eiras
dereita|miniatura|Ara de Eiras. Á dereita, foto manipulada para facilitar a lectura. A ara de Eiras é un altar romano adicado á divindade Bandua, atopado na parroquia de Eiras, no concello de San Amaro, preto do castro de San Cibrao de Las. Está labrada en granito e conta cunha inscrición en latín distribuída en cinco liñas. Na base de datos Hispania Epigraphica está catalogada como altar votivo co número 16708.
Problemas nas súas lecturas
A primeira referencia publicada á inscrición da ara data de 1968, onde se presenta a fotografía dun baleirado de xeso e aporta as seguintes medidas: alto de 0,44; ancho de 0,28; letras de 0,06. A lectura que acompaña é a seguinte: BANDV/A IANOE/LICA FAE/NIRVSAE/ ARAM V(otum) S(olvit). Ofrécese a seguinte descrición:
Como denominador común á maioría dos investigadores figura o convencemento de que o epíteto de Bandua alude ao nome do castro de San Cibrao de Las, aínda que son notables as diverxencias nese posible topónimo que cada investigador achega: *Lansbriga, *Laniobriga, *Laniobriga, *Alaniobriga e, máis recentemente, Lámbrica. A máis estendida é aquela que na segunda liña quixo ver o topónimo “Lans” lendo "Bandua Lansbricae". A erosión da ara e as dificultades para o seu estudo están na orixe de tanta discrepancia.
Percy Williams Bridgman
Percy Williams Bridgman, nado en Cambridge, Massachusets, o 21 de abril de 1881 e finado en Randolph, Nova Hampshire, o 20 de agosto de 1961, foi un físico e profesor universitario norteamericano, galardoado en 1946 co Premio Nobel de Física.
Bego M. Santiago
Estados Unidos
En 2019 “COSMOS: todo aquello que está ordenado”  foi presentada ao completo no Festival RESIS de música contemporánea e artes vivas. Ese mesmo ano parte do proxecto "Loop Diarios" foi presentado no Metropolitan Pavillion de Nova York, como parte da exhibición colectiva "MOSTLY" MONOCHROMATIC, MEMORY, AND MEDITATION. En 2020 foi a directora artística da cerimonia de clausura da "Bienal de Mulleres nas Artes Visuais - BMAV 2020" emitida por RTVE. Tamén dirixiu a proposta artística #acciónLuminarias. Tamén participou ese ano na exposición colectiva “CINEMA-PERCORRIDOS. NOITE Á DERIVA” Play Doc Festival de Tui.
Andreas Klöden
260px|miniatura|dereita|Andreas Klöden no [[Tour de Francia de 2004.]]
Salmo trutta
Taxonomía
A especie foi definida en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae. Ao longo do tempo foi coñecida polos sinónimos seguintes:
Hábitat
Provén de Europa e é a máis salvaxe de todas e demóstrao defendendo o seu territorio con agresividade. Atópase en gran cantidade de ambientes. Aliméntase de insectos acuáticos e terrestres (estados larvais e adultos), crustáceos e os exemplares adultos son grandes consumidores de peixe.
Distriz, Vilalba
San Martiño de Distriz é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 119 habitantes (50 homes e 69 mulleres), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 187 habitantes.
Capitanía Xeneral de Filipinas
Historia
Desfile de tropas en Manila (1896)|thumb|150px|left
Período de madurez
thumb|300px| Recepción do [[galeón de Manila polo pobo Chamorro nas  Illas dos Ladróns, ca. 1590]]
Cabrero sostén que este esplendor filipino debíase a varias circunstancias:
Século XIX
thumb|250px|Mapa político de Filipinas, 1899.
Organización gobernamental
A finais do século XIX, o goberno español do arquipélago filipino era exclusivo do gobernador xeral, o único e lexítimo representante do poder supremo do goberno do rei de España nestas Illas, e como tal xefe superior en todas as ordes da administración pública.
Industria e comercio
O primeiro mapa de Filipinas debémosllo a Pascual Enrile y Alcedo e o resultado deste traballo cartográfico foi o comezo dun amplo programa de obras públicas, co obxectivo de illar aos comerciantes chineses.
Manila
polgar | 300px | dereita | Manila, rúa Escolta, 1899.
Linguas níxer-congo
Historia
Joseph Greenberg foi o primeiro en identificar os límites desta familia: seguindo a Westermann, determinou que as linguas sudánicas non constituían un grupo válido, pois as centrais e orientais formaban parte das linguas nilo-saharianas e as occidentais denominounas mandés (de mandinga). Ao relacionar as linguas mandés coas bantús, definiu a familia níxer-congo, que logo no seu libro Languages of Africa relaciona coas linguas kordofanianas nunha familia maior que denominou níxero-kordofaniana. Nun inicio a maioría de lingüistas desbotaban esta teoría, mais logo tornouse a visión prevalecente; aínda que as linguas kordofanianas aínda non están ben definidas como grupo.
Principais grupos
O laal, o mpre (extinto), o jalaa e o mbre (ou pre) considéranse níxer-congo, mais non foron clasificados con certeza.
Clasificación interna
A seguinte árbore amosa as relacións entre os grupos níxer-congo postuladas por Bendor-Samuel (1989):
Lingua akurio
Usos sociais
Os akurios viven en aldeas trió e só os maiores falan a lingua, os nenos falan trió. A maior concentración está na aldea de Tëpu, con 33 sobre unha poboación de 240.
KK MZT Skopje
Historia
O KK Skopje foi fundado o 9 de marzo de 1966 por un grupo de entusiastas do baloncesto encabezados polo primeiro presidente do club, Mile Melovski. Aínda que xa había catro clubs de baloncesto en Skopje, debido ao interese polo deporte da canastra, aínda había necesidade de máis clubs. Esa situación propiciou a aparición do novo equipo. Despois da súa creación, uníronse ao club moitos, que comezaron a adestrar nun campo aberto en Avtokomanda. O elenco do equipo foi o formado por Trpezanovski, Atanasovski, Strezovski, Lazarevski e Domlevski, que tamén era o adestrador do equipo. En tan só dous anos o club conseguiu ascender a primeira división da Liga de Macedonia. No seu primeiro ano de na máxima categoría Moita xente esperaba que o equipo descendese, mais finalmente consegiu converteuse nun membro habitual da liga.
Paradigmas dos verbos irregulares galegos
Verbo estar
centro|555px
Verbo poñer
centro|555px
Stian Arnesen
Traxectoria
A primeiros de 2008, recruta unha nova banda para afrontar o seu vello proxecto Troll. Actualmente atópase gravando un novo álbum para este grupo.
Canyon (satélites artificiais)
Canyon foi unha serie de satélites artificiais adicados á espionaxe electrónica. Foi a primeira serie de satélites da Oficina Nacional de Recoñecemento dos Estados Unidos de recoñecemento electrónico e órbita case xeoestacionaria. Foron lanzados baixo a denominación AFP-827 e Programa 7500. A finalidade principal dos satélites Canyon era interceptar comunicacións soviéticas, en particular ligazóns de microondas na liña de visión dos satélites, pero tamén transmisións en VHF.
Gondaísque, Vilalba
Santa María de Gondaísque é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 54 habitantes (29 homes e 25 mulleres). Ten dez entidades de poboación.
Elfriede Jelinek
Traxectoria
Elfriede Jelinek naceu en Mürzzuschlag. Súa nai, Olga Jelinek (de solteira Olga Buchner), que procedía dunha familia da alta burguesía vienesa, mantivo economicamente a familia durante moito tempo co seu traballo de contable. Seu pai, Friedrich Jelinek, era un químico de orixe hebreo-checa. A súa profesión, clasificada entre as "útiles para a guerra", liberouno das persecucións durante os anos do nacionalsocialismo, baixo as que sucumbiron varios membros da familia. Foille asignado un posto de traballo na industria militar estratéxica. Friedrich Jelinek, co que a escritora tivo unha relación difícil, psiquicamente enfermo dende a década de 1950, viviu pechado na súa casa nos anos 60 e faleceu, completamente perturbado, en 1969 nunha institución para enfermos mentais. Elfriede comezou o ensino nunha escola católica de monxas, que ela considerou extremadamente restritiva (ensaio In die Schule gehen ist wie in den Tod gehen, Ir a escola é coma dirixirse cara á morte). A súa conduta fixo que, por consello das monxas, fose examinada por especialistas en psiquiatría infantil da clínica da universidade de Viena, malia que clinicamente o seu comportamento non tiña nada de enfermizo. A nai de Elfriede planeaba para a filla unha carreira como neno prodixio da música, e xa durante a escola primaria recibiu clases de piano, guitarra, frauta, violín e viola. Con trece anos entrou no conservatorio de Viena, onde estudou órgano, piano, frauta e, máis tarde, composición. Paralelamente acabou os estudos de grao medio.
No ano 2003 de novo unha obra súa, "Das Werk", foi representada en Austria. No mesmo ano foino tamén "Bambiland". O 2004 foi creado o centro de estudos Elfriede Jelinek, que acolle documentación e información sobre a autora, e está situado no instituto de xermanística da universidade de Viena. En 2005, estreouse "Babel", unha reflexión sobre a guerra de Iraq e as torturas no cárcere de Abu Ghraib. O outubro de 2006 foi posta en escena "Ulrike Maria Stuart". A primeiros do 2007 Jelinek comezou a publicar na súa páxina web os primeiros capítulos da súa novela "Neid".
Comarques Gironines
Atópase no nordés de Cataluña e inclúe as comarcas situadas arredor da cidade de Xirona: Alt Empordà, Baix Empordà, Garrotxa, Gironès, Pla de l'Estany, Ripollès e La Selva.
Iola Leal Riesco
Iola Leal Riesco, nada en Lugo o 4 de xullo de 1977, é unha activista medioambiental e social galega que traballa para o Euroopan metsäinstituutti e o Well Grounded.
Traxectoria
Dende 2003 traballou para axudar a resolver desafíos de integración medioambiental nas políticas de axuda da UE e a mellorar a xerencia dos bosques a nivel mundial. Continua a traballar actualmente nas políticas da UE e segue de preto os plans da UE para a aplicación das leis forestais de gobernanza e comercio En 2010, fundou xunto con Cath Longa organización Well Grounded, que proporciona servizos e apoios ás asociacións civís africanas que traballan para axudarlles a defender os seus dereitos e a dirección dos bosques.
Uruk
Historia
Uruk xurdiu da fusión de dosu barrios xemelgos: Kullaba ao Oeste e Eanna cara ao leste, cada un deles co seu propio santuario (Kullaba tiña como patrón ao deus Anu e Eanna baixo a deusa Inanna). No centro de Eanna atópase un gran cigurat construído por Ur-nammu (2112-2095), recobre un gran templo sobre plataforma datable no período Jemdet nasr.
Foi unha das cidades máis antigas e importantes de Sumeria. Foi a cidade capital de Gilgamesh, heroe da famosa Épica. Cóntase que as súas paredes construíronse por ordes de Gilgamesh ou o seu predecesor Enmerkar quen tamén construíu, segundo dise, o famoso templo de Eanna, dedicado á adoración de Inanna ou Ishtar. Os voluminosos arquivos do templo, do período Neobabilónico, documentan as funcións sociais do templo como centro de redistribución. En tempos de fame negra, unha familia dedicaba un fillo ao templo como ofrenda.
De acordo coa historia dos reis sumerios, Uruk foi fundado por Enmerkar, quen trouxo a sede real con el desde a cidade de Eanna. Outros reis históricos de Uruk inclúen Lugalzagesi de Umma, quen conquistou Uruk, e Utuhegal.
Indalecio Tizón Covelo
Traxectoria
Retornou a Galicia en outubro de 1966 e foi candidato a procurador en Cortes polo terzo familiar pola provincia de Pontevedra con Leopoldo García Ortega en 1967, aínda que finalmente retiraron as súas candidaturas ao non admitir a Xunta provincial do Censo os seus folletos de propaganda. Volveu emigrar a Arxentina, significouse na oposición exterior ao franquismo.
Abandonou o PSOE e integrouse no Partido Galeguista, sendo elixido Vicesecretario no III Congreso celebrado en decembro de 1983. Cando en 1984 o Partido Galeguista decidiu integrarse en Coalición Galega Indalecio Tizón formou parte da súa comisión xestora. En 1986 foi candidato de Coalición Galega ao senado por Pontevedra.
Turbidita
A secuencia turbidítica ideal
Os ciclos de Bouma empezan cun contacto erosivo dunha camada inferior grosa de croios a conglomerados granulados en matriz areosa, que cambian gradualmente a arenitos grosos e despois a arenitos de gran medio de plano paralelos; pasando por arenitos con laminación cruzada; areas areosas/limosas de láminas cruzadas onduladas (ripple), e finalmente limolitas laminares e lousas. Esta sucesión vertical de estruturas sedimentarias, distribución das laminacións e cambios na litoloxía é representativo dun réxime de correntes de fluxo de forte a minguante e a súa sedimentación correspondente.
Provincia de Hohenzollern
Historia
O 20 de febreiro de 1850 se intercambiaron as ratificacións.
Tras a segunda guerra mundial, en 1945, a provincia quedou situada na zona de ocupación francesa.
Lemnos
Lenda
Na mitoloxía grega, a illa era sagrada porque era a residencia de Hefesto, deus da metalurxia, e o seu palacio e forxas atopábanse no monte Mosychlos (Μόσυχλος), un volcán inactivo que converteuse nunha das montañas da illa, ao pé da cal estaba un dos seus templos. Segundo Homero -como dicía el mesmo na Ilíada I.590ff- Hefesto caeu en Lemnos cando Zeus arroxouno do Olympus logo de intervir nunha disputa entre el e Hera. Alí foi atendido polos Síntios, de acordo coa Ilíada ou por Tetis (Apolodoro, Bibliotheke I: 3,5), e alí xunto coa ninfa tracia Cabiro (unha filla de Proteus) foi pai dunha tribo chamada os Kaberoi. Na illa realizáronse ritos de iniciación sagrados dedicados a eles. Nos tempos heroicos como na época clásica, o nome da cidade principal da illa, dedicada a Hefesto, era Hephaistia.
O nome Lemnos foille dado pola gran deusa Cibeles que foi adorada na illa desde o 800 ao 500 e foi chamada Lemnos polos habitantes. O culto de Cibeles era característico de Tracia, onde se estendeu desde Asia Menor nun período moi cedo. Segundo a lenda que recolle Homero, os primeiros habitantes foron a tribo tracia dos Síntios (Σίντιες que probablemente quere dicir "ladróns").
De acordo co paradigma da Bibliotheke, tradicionalmente atribuída a Apolodoro (Epítome I:9), cando Dioniso atopou a Ariadna abandonada en Naxos, a levou a Lemnos e alí enxendrou a Thoas, Staphylus, Enopión, e Peparethus. Thoas, fillo de Ariadna e Dioniso, pai de Jason, foi o rei de Lemnos. Durante a súa viaxe á Cólquida, os argonautas atoparon a illa gobernada pola raíña Hipsípila, filla do vello rei Thoas e poboada só por mulleres. A razón era que foran afectados cun cheiro insoportable, pola deusa Afrodita, porque descoidaron o seu culto. Abandonadas polos seus maridos, por despeito, terminaron matando a todos os varóns da illa. Algúns dos argonautas e as mulleres da illa enxendraron aos minias (latín minyae, grego Μινύαι) que logo foron expulsados polos pelasgos. Os pelasgos, durante unha festa foron infieis ás súas mulleres e se aparearon con mulleres de Ática pero despois mataron a estas mulleres e aos fillos que tiveran con elas; esta atrocidade e a anterior matanza de maridos fixeron a expresión "feitos de Lemnos" sinónimo de calquera atrocidade. Hipsípila e Miriana (o nome dunha das principais cidades) son nomes de Amazonas, que sempre están conectados co culto asiático a Cibeles.
Prehistoria
En agosto e setembro de 1926, os membros da Escola Italiana de Arqueoloxía de Atenas fixeron escavacións de proba na illa. O propósito xeral das escavacións era arrebolar luz sobre a civilización "Etrusco-pelasga" da illa. As escavacións leváronse a cabo no sitio da cidade de Hephaistia (i. e., Palaiopolis), onde os pelasgos, segundo Herodoto, rendéronse a Milcíades de Atenas. Alí, descubriuse unha necrópole (ca. séculos IX-VIII aC), revelando obxectos de bronce, olas, e máis de 130 osarios. Os osarios contiñan adornos funerarios claramente masculinos e femininos. Os osarios masculinos contiñan coitelos e machadas mentres que os osarios das mulleres contiñan pendentes, broches, colares de bronce, diademas e pulseiras de ouro. As decoracións nalgúns dos obxectos de ouro contiñan espirais de orixe micénica, pero non tiñan formas xeométricas. De acordo coa súa ornamentación, as olas descubertas no sitio eran da época xeométrica. Con todo, as olas tamén conservan espirais indicativos da arte micénico. Os resultados das escavacións indican que os primeiros habitantes da idade de ferro de Lemnos podería ser un remanente dunha poboación micénica e, ademais, a testemuñada máis temperá en referencia a Lemnos é o grego micénico ra-mi-ni-ja, "muller Lemnian", escrito en escritura silábica lineal B. O profesor Della Seta informa:
"A falta de armas de bronce, a abundancia das armas de ferro, e o tipo das olas e os pasadores dá a impresión de que a necrópole pertencente aos séculos IX e VIII aC. Que non pertencían a unha poboación grega, senón a unha poboación que, aos ollos dos helenos, parecía bárbara, mostrada polas armas. As armas gregas, daga ou unha lanza, bótanse en falta. As armas dos bárbaros, a machada e o coitelo, son comúns. Dado que, con todo, esta poboación conserva ... tantos elementos da arte micénico, os Tirrenos ou pelasgos de Lemnos poden ser considerados como un remanente dunha poboación micénica."
Época otomá
Durante a ocupación otomá chamouse Stalimene (εἰς τὰν Λῆμνον) pero os naturais seguíana chamando polo seu nome habitual.
Período moderno
O porto era o suficientemente amplo para os buques de guerra británicos e franceses, pero carecía de instalacións militares adecuadas, o que foi recoñecido desde o principio. As tropas destinadas á Gallipoli tiveron que adestrar en Exipto e o porto tivo dificultades para atender ás baixas da desgraciada campaña de Gallipoli. A campaña foi suspendida tralo evidente fracaso a finais de 1915. Moudros perdeu importancia, aínda que se mantivo a base aliada para o bloqueo dos Dardanelos durante a guerra. A localidade de Lemnos, Vitoria, Australia, fundada en 1927 como zona de asentamento de soldados para os soldados retornados da primeira guerra mundial, foi chamada así debido á illa.
Ana de Mendoza de la Cerda
O encerro
É moi coñecido no palacio o balcón enreixado que dá á praza da Hora, chamada así porque era onde se permitía á princesa asomarse unha hora ao día. Trala fuga de Antonio Pérez a Aragón en 1590, Filipe II mandou poner reixas en portas e xanelas do Palacio Ducal.
Na ficción
Ademais, para televisión, a personaxe foi interpretada pola actriz Marisa de Leza no episodio titulado La tumultuosa Princesa de Eboli, da serie Mujeres insólitas, e que se emitiu por TVE o 15 de febreiro de 1977. Para a serie Teresa de Jesús, dirixida por Josefina Molina e emitida en 1984, a actriz que encarnou en dous dos episodios a Princesa de Éboli foi Patricia Adriani. En 2010 estreouse unha miniserie de dous episodios titulada La princesa de Éboli en Antena 3, con Belén Rueda á fronte do elenco no papel da princesa.
En 2018, no episodio da serie Arthur titulado "The Princess Problem", Lydia presenta a personaxe a D.W. como exemplo de princesa discapacitada, dicindo que foi cegada na súa infancia nunha pelexa de espadas.
Príncipe de Asturias (R-11)
Historia
Os cambios nas esixencias navais significaron que moitos dos sistemas do barco tiveron que ser modificados coa adición do «Tritan Digital Command» e o Sistema de Control. Non entrou en servizo activo ata o 30 de maio de 1988 e regresou aos estaleiros de Ferrol para reformarse rapidamente en 1990.
O portaaeronaves tailandés HTMS Chakri Naruebet foi construído nos mesmos estaleiros, tomando como base o deseño do Príncipe de Asturias.
Camprodon
250px|miniatura|Pont Nou sobre o [[río Ter.]] Camprodon é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Ripollès. Atópase no val de Camprodon, na zona oriental dos Pireneos.
Entroido Quente
Historia
A festa xorde coa creación dunha asociación xuvenil en Maceda. Ao principio, o Entroido Quente ía ser unha guerra de globos pero precisábanse recursos dos que a asociación non dispuña. Co tempo, xurdiu a idea de celebrar un entroido no verán. No comezo contaban con pouco presuposto para levar a cabo esta proposta e decidiron facer unha serie de probas pola vila, que máis tarde pasarían a chamarse Rally do Humor. Ao remate destas probas realizábase un concerto. O Entroido Quente foi crecendo en asistentes e actividades ata os días de hoxe.
Ana Belén Fortes
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Hispánica (especialidade galego-portugués). . Foi técnica de normalización lingüística e asesora lingüística. Entre 2003 e 2005 foi directora literaria de Sotelo Blanco Edicións. Como empresaria, é directora de Ardora Comunicación e da Editorial Guiverny. Profesora de cursos de escritura creativa e de español como lingua estranxeira, traballou de voluntaria ensinando español a inmigrantes. Participou no TILG, Tesouro Informatizado da Lingua Galega. Como tradutora, verteu ao galego poemarios, novelas, ensaios e guións de cine e traballou de tradutora-intérprete na administración de xustiza. Traballou no Consello da Cultura Galega (Proxecto Sarmiento) e foi coordinadora do Diario de Sesións do Parlamento de Galicia (2006-2009). Profesional da xestión cultural, formou parte de xurados de premios literarios (Manuel Lueiro Rey de Narrativa Breve, Premios da Crítica Galicia etc.). Tamén é comisaria de exposicións ("Mulleres no Obxectivo" etc.), directora executiva de audiovisuais (Galicia, resaca atlántica) etc.
Audición
Divisións do sistema auditivo
Podemos dividir o sistema auditivo en dúas partes:
Real Club de Golf da Coruña
O Real Club de Golf da Coruña (oficialmente Real Club de Golf de La Coruña) é un club deportivo e social fundado en 1961 na Zapateira, no límite entre os concellos da Coruña, Culleredo e Arteixo.
Olusegun Obasanjo
Oluṣẹgun Mathew Okikiọla Arẹmu Ọbasanjọ, nado en Abeokuta o 5 de marzo de 1937, foi presidente de Nixeria dende 1999 a 2007.
Dídima
Orixe e significado do nome «Dídima»
A orixe do nome é controvertida, a pesar da súa aparente claridade. Os gregos só poderían asocialo cos xemelgos (en grego: Δίδυμοι, Didymoi) Apolo e Artemisa, pero non é imposible que o nome se remonte a unha forma máis ou menos semellante ao período cario anterior. Ademais de Dídima, o lugar tamén foi designado na antigüidade co topónimo alternativo de Bránquidas.
Exterior
miniatura|Ruíñas do templo de Apolo.
O templo, flanqueado por dous pórticos hipóstilos, ten 10 x 21 columnas exteriores e 8 x 19 columnas interiores. O estilóbata (sub-soto do templo) é de 51 m x 109 m. Había un total de 120 enormes columnas xónicas, cunha altura de 19,70 m. O arquitrabe estaba completamente decorado con motivos tallados de plantas, leóns e cabezas de gorgonas, unha delas aínda visible no chan preto da entrada. Deseñada para aterrorizar aos inimigos de Apolo, esta máscara de Gorgona está deseñada para ser vista desde unha gran distancia e permitir un xogo de luces e sombras. Así, esta máscara ten unha consideración estética, que gradualmente substituirá a función de simple protección, e que se atopará de novo nas máscaras do Renacemento italiano.
Un santuario hipetro
A pesar de seis séculos de traballos, o templo nunca rematouse. Estrabón di que o templo, debido ao seu tamaño, non estaba cuberto polo que é un santuario hípetro. De feito, as zonas das cúpulas e as galerías exteriores nunca tiveron tellado e compróbase que a última disposición dos muros nunca se realizou. En 1979, L. Haselsberger descubriu debuxos de construción consistentes en planos para a localización de columnas, estruturas e outros elementos arquitectónicos. Nas paredes están gravados grandes debuxos feitos con regra e compás sobre superficies de ata 25 metros, con precisión milímetrica.
Beatriz dos Países Baixos
Infancia e xuventude
O 31 de xaneiro de 1956, a princesa celebrou o seu 18º aniversario. Desde esa data, segundo a Constitución dos Países Baixos, debía estar preparada para asumir a súa posición real, chegado o momento. Nese momento a súa nai enviouna ao Consello de Estado. A princesa Beatriz comezou os seus estudos universitarios ese mesmo ano na Universidade de Leiden. No seu primeiro ano na universidade asistiu a cursos de socioloxía, xurisprudencia, economía, historia política e dereito constitucional. Ao longo dos seus estudos tamén asistiu a cursos sobre a cultura de Suriname e as Antillas Holandesas, a Constitución dos Países Baixos, asuntos internacionais, historia e dereito europeo. Mentres se atopaba na universidade, a princesa visitou varias organizacións europeas e internacionais en Xenebra, Estrasburgo, París e Bruxelas. Tamén foi unha socia activa das Mulleres de Leiden, unha asociación estudiantil. No verán de 1959 superou o seu exame preliminar na carreira de dereito, obtendo o seu título en xullo de 1961.
Guillerme I de Ponthieu
Guillerme I de Ponthieu, tamén chamado Guillerme III Talvas, finado o 29 de xullo de 1171, foi conde de Ponthieu de 1110 a 1126, señor de Alençon e de Sées (baixo o nome de Guillerme III) de 1119 a 1171. Era fillo de Roberto II de Bellême, señor de Bellême, de Alençon, vizconde de Hémois, e conde de Shrewsbury, e de Inés, condesa de Ponthieu.
Igrexa de San Xurxo da Coruña
Historia
Trala exclaustración de 1836, o 24 de abril de 1837 o concello da cidade enviou un expediente ao Ministerio da Gobernación solicitando a demolición da igrexa:
Enrique Bolaños
Estudos e faceta como empresario
Fillo de Nicolás Bolaños Cortés e Amanda Geyer Abaunza. Pola familia do seu pai ten orixe española, oriúndos de Cádiz e a súa familia materna é de ascendencia alemá. Recibiu a súa formación escolar en varios colexios parroquiais. De formación empresarial na rama agroindustrial, completou un Bachellor in Arts en enxeñaría na Universidade de Saint Louis en Missouri, Estados Unidos, e logo apuntouse ao Programa de Alta Xerencia impartido polo Instituto Centroamericano de Administración de Empresas (INCAE) para a formación de futuros directivos e presidentes de corporación.
Cravo
O normal é chantar os cravos na peza coa axuda dun martelo ou unha pistola de cravos pneumática. Os cravos manteñen os materiais xuntos por medio da fricción na dirección do eixe e tensión de corte lateralmente.
Ara Malikian
Ara Malikian, nado no Líbano en 1968, é un violinista de orixe armenia residente en España.
Ligue 1 2013-2014
Clasificación
1Ao Monaco descontáronselle 2 puntos debido á mala conduta duns afeccionados a tempada anterior. Porén, isto foi anulado o 13 de agosto de 2013.
Ara Malikian
Actividade en España
A súa estreita colaboración con José Luis Montón, un dos máis destacados guitarristas flamencos actuais, abriu un novo camiño na música española actual. Tamén colaborou entre outros coa cantante libanesa Fairud, os bailaríns flamencos Joaquín Cortés e Belén Maya, en Ensamble Nuevo Tango e co pianista de jazz Horacio Icasto. A súa presenza foi solicitada por importantes compositores de música de cine como Alberto Iglesias, co que gravou a banda sonora de Hable con ella, de Almodóvar ou Pascal Gainge en Otro barrio de Salvador García Ruiz.
Pulmonados
O dos pulmonados (Pulmonata) é un grupo de discutida monofilia (anteriormente considerados como unha orde, e antes como unha subclase) de moluscos gasterópodos que inclúe os caracois terrestres e as limachas, que desenvolveron, grazas a unha modificación da cavidade paleal, que se fixo altamente vascularizada, transformándose nun pulmón (que non é homólgo do pulmón dos vertebrados terrestres) que lles permite a respiración aérea (de aí o nome que reciben), o que lles permite vivir en terra firme. Son o único grupo de moluscos que colonizaron o medio terrestre.
Etimoloxía
O nome científico Pulmonata é o nomintivo plural do adxectivo do latín científico pulmonatus, -a, -um, derivado do substantivo do latín clásico pulmo, -õnis, 'pulmón'. Literalmente, 'os que teñen pulmón'.
Célula dendrítica folicular
Organización da microarquitectura linfoide
No tecido linfoide normal as células B inactivas recirculantes migran libremente a través da rede de células dendríticas foliculares, mentres que as células B activadas polo antíxeno son interceptadas e sofren expansión clonal dentro da rede de células dendríticas foliculares, xerando centros xerminais. As células dendríticas foliculares están entre os principais produtores da quimiocina CXCL13, que atrae e organiza ás células linfoides.
Lanzós (San Martiño), Vilalba
San Martiño de Lanzós é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo), situada nun val ao norte da Vilalba. Segundo o IGE, en 2022 tiña 470 habitantes (227 homes e 243 mulleres), distribuídos en 39 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 735 habitantes.
Historia
Existen restos arqueolóxicos que datan da Idade de Bronce. Tamén existen restos dun castro con valado de terra no lugar do Adro.
Até hai uns anos explotouse un xacemento de mineral de ferro a ceo aberto no barrio de Ferreira.
Ur
Ur (ou Urim) era unha antiga cidade no sur da Mesopotamia, orixinalmente localizada preto da desembocadura dos ríos Éufrates e Tigris no Golfo Pérsico e preto de Eridu. Crese que é o berce da primeira civilización da Historia: en Ur durante o V milenio a. C. xa se coñecía a roda e é esta antiga cidade sumeria un dos primeiros lugares do planeta no que se atopan escrituras completas.
Antonio Gramsci
Turín
Toma leccións privadas de filosofía co profesor Annibale Pastore polo que escribiu logo que «a súa orientación era orixinalmente crociana [...] quería darse conta do proceso formativo da cultura aos fins da revolución [...] como fai o pensar para actuar [...] como as ideas vólvense forzas prácticas ». Gramsci escribirá sobre sentir tamén a necesidade de superar un modo de vivir e de pensar atrasado, como aquel que era propio dun sardo do principio de século, para apropiarse un modo de vivir e de pensar non máis rexional e de aldea, pero nacional» pero tamén «de provocar na clase obreira a superación daquel provincialismo ao revés da bóla de chumbo [como o Sur era xeralmente considerado no Norte] que tiña as súas profundas raíces na tradición reformista e corporativa do movemento socialista ».
A revista e os obreiros
Os obreiros amaron o semanario porque «os artigos non eran frías arquitecturas intelectuais, pero desobstruían a nosa discusión cos mellores obreiros, creaban sentimentos, vontade, paixóns reais da clase obreira turinesa [...] eran case unha acta levantada a partir dos sucesos reais».
A Fundación do Partido Comunista de Italia (PCd'I)
A escisión ten lugar o 21 de xaneiro de 1921, no Teatro San Marco de Livorno, co nacemento do Partido Comunista de Italia (PCI), sección italiana da Internacional. No comité central entran dous ordinovistas, Gramsci e Terracini, mentres o Executivo está conformado por Amadeo Bordiga, Bruno Fortichiari, Luigi Repossi, Ruggiero Greco e Umberto Terracini Desde o primeiro de xaneiro de 1921 Gramsci dirixe L'Ordine Novo, que se converteu nun dos diarios comunistas xunto a Il Lavoratore de Trieste e Il Comunista de Roma, este último dirixido por Togliatti. A liña do partido é ditada por Bordiga, co cal Gramsci non comparte as súas posicións sectarias, con todo, non tomou contra tales posicións unha explícita confrontación. Na dirección do xornal mira con respecto as posicións dos católicos de esquerda da corrente de Guido Miglioli do Partido popular, non tolera as tradicionais posicións anticlericais do movemento socialista, e confía ao liberal Piero Gobetti a crítica teatral. Non é electo deputado nas eleccións do 15 de maio: non ten capacidades oratorias, aínda é nova e tampouco a súa constitución física lle facilita a apreciación de moitos electores.
Cásanse en 1923 e terán dous fillos, Delio, o cinco de setembro de 1924 e Juliano, o 30 de agosto de 1926.
Fronte á chegada ao poder de Mussolini a Internacional establece que os comunistas italianos se fundan coa corrente socialista dos internacionalistas e ordenan a constitución dun novo executivo, deixando en minoría a Bordiga, aínda contrario a todo acordo. Pero, mentres tanto, en Italia, son arrestados en febreiro de 1923 tanto Bordiga como os representantes do novo executivo. Gramsci permanece así como o máximo dirixente do partido e en novembro múdase a Viena para seguir máis de preto a situación italiana.
Deputado do parlamento
O 10 de xuño un grupo fascista rapta e mata ao deputado socialista Giacomo Matteotti; parece que o fascismo está por derrubarse pola decadencia moral que naqueles tempos atravesa o país, pero non é así; a oposición parlamentaria escolle a liña estéril de abandonar o Parlamento: os liberais esperan un apoio da Coroa que non vén, os católicos son hostís tanto cos fascistas como cos socialistas e estes últimos son hostís a todos, comunistas incluídos; a oposición do Aventino, segundo Gramsci, non ten vontade de actuar: ten un «medo incrible a que nós os collamos da man e logo manobra para obrigarnos a abandonar a reunión».
O 12 de novembro de 1924 o deputado comunista Luigi Repossi volve entrar no Parlamento, onde se sentan só os deputados fascistas e os seus aliados, para conmemorar a Matteoti, e o 26 volve entrar todo o grupo parlamentario comunista.
O Congreso de Lión
Do 20 ao 26 de xaneiro de 1926 desenvólvese clandestinamente en Lión o III Congreso do Partido onde a maioría que ten como líder a Gramsci presenta as súas teses congresuais.
O Arresto, o proceso e o cárcere
O 8 de febreiro de 1929 obtén finalmente o necesario para escribir e inicia a escritura das súas Quaderni do carcere. Desde 1931 Gramsci sofre unha grave enfermidade, o mal de Pott, ademais de principios de tuberculose e de arteriosclerose; por todo isto pode obter unha cela individual. Trata de reaccionar á detención estudando e elaborando as súas propias reflexións políticas, filosóficas e históricas. Con todo, as condicións de saúde empeoran e en agosto Gramsci ten unha imprevista e grave hemorraxia.
DeMostra
Localización
O lugar onde se leva a cabo este festival de cultura urbana é no complexo do OMIX (Oficina Municipal de Información Xuvenil) Multiusos de Mos debido a que conta cun gran espazo no que poden colocar os diferentes elementos dos seus obradoiros: o escenario para os concertos, os taboleiros para o grafiti, a pista de break dance etc. Posto que, ademais, xa conta coa pista de bmx e skate, xa construída, que complementan e condicionan dita localización.
Isabella Gordon
Unha vida de traballo no Museo de Historia Natural de Londres
Cando estaba traballando na Universidade Yale, William Thomas Calman, Keeper of Zoology (encargado da sección de zooloxía) do Museo de Historia Natural de Londres, ofreceulle un posto no Museo.
Mourence, Vilalba
San Xián de Mourence é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 261 habitantes (130 homes e 131 mulleres), distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 283 habitantes.
Ernest Walton
Traxectoria
Naceu o 6 de outubro de 1903 na cidade irlandesa, naqueles momentos parte do Reino Unido, de Dungarvan, fillo dun ministro metodista. Graduouse en física no Colexio Metodista de Belfast o ano 1922 e no Trinity College da Universidade de Cambridge o 1927. O 1936 foi profesor de física nesta última escola superior, conseguindo en 1946 a cátedra Erasmus Smith de Filosofía Natural e Experimental, cargo que ocupou ata o 1974.
Ernest Walton morreu o 25 de xuño de 1995 na cidade de Belfast.
Tokyo Yakult Swallows
Estadio
O estadio dos Swallows é o Meiji Jingu (明治神宮野球場), situado no barrio de Shinjuku en Toquio. Foi inaugurado o 23 de outubro de 1926, sendo o segundo parque de béisbol máis antigo do Xapón. Alén dos xogos dos Swallows, acolle encontros de béisbol universitario, como o Tōto Daigaku Yakyū Renmei. Ademais, foi utilizado para un partido de exhibición durante os Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio. No encontro enfrontáronse un combinado de xogadores universitarios estadounidenses, incluíndo oito futuros xogadores das Ligas Maiores, contra un all-star afeccionado xaponés, vencendo os primeiros por 6-2. Con capacidade para 37.933 espectadores, é propiedade do Templo Xintoísta Meiji de Shibuya (Meiji Jingū).
Santuario de Torreciudad
miniatura|Vista exterior do Santuario de Torreciudad miniatura|Vista do retablo do Santuario de Torrecidudad, á esquerda pódese ver unha estatua de [[Xosemaría Escrivá de Balaguer rezando.]] O Santuario de Torreciudad está adicado á Virxe María, e situado no municipio de Secastilla, comarca de Ribagorza, no Alto Aragón. Atópase na marxe esquerda do río Cinca moi preto do encoro de El Grado. A súa distancia a Huesca é de 75 km. O nome provén dunha vella torre de vixilancia da época árabe, cuxas ruínas atópanse a uns metros da antiga ermida. A construción do Santuario actual foi promovida pola Prelatura do Opus Dei.
Descrición
Actualmente é un dos centros de atracción máis importantes da zona, recibindo miles de visitas nalgunhas celebracións, especialmente entre abril e outubro. Desde mediados da década de 1980 o santuario promocionou a chamada ruta mariana, que enlaza Zaragoza (pola basílica do Pilar), Torreciudad e Lourdes. Aos pés do santuario atópase o pobo de El Grado, que desenvolveu unha notable industria de servizos grazas á súa proximidade a Torreciudad.
Lago Urmia
A finais de 2017, o lago reducírase ao 10 % da súa superficie anterior debido á persistente seca en Irán, pero tamén ás represas dos ríos locais que chegan ao lago e ao bombeo das augas subterráneas nas áreas circundantes.
Deonomástico
Historia
Porén, o procedemento aumentou como modo de amentar novos termos nas ciencias tanto naturais como físicas e químicas, onde nos dous últimos séculos se multiplicaron os descubrimentos. Nuns casos os novos nomes eran dados en honra de alguén, ou ben debíaselle o novo invento ou descubrimento, ou ben remitían a un determinado lugar onde tivera lugar o tal descubrimento ou invención. Así polos dous primeiro métodos xurdiron denominacións como lobelia (en honra de Matías de Lobel, un botánico do século XVI); dalia (do sueco Dahl, que a trouxo a Europa, desde México, no século XVIII); daltonismo "defecto de visión", que foi descrito primeiramente por John Dalton (1766-1844); nicotina (de nicotiane, nome culto do tabaco, e este de Nicot, francés que o deu a coñecer en Francia, tamén no XVI). Polo último, lanzáronse nomes como: bauxita "un mineral " por descubrirse en Les Baux-de-Provence cara 1822 ; berlina "tipo de coche", por inventarse en Berlín no século XVI; estroncio "un novo metal", de estronciana, e este de Strontian, localidade escocesa onde se encontrou a fins do século XVIII etc.
Ordinariato para os fieis de rito oriental
Un ordinariato para os fieis de rito oriental é un tipo de circunscrición eclesiástica da que dependen as comunidades de católicos orientais naqueles lugares onde non hai estabelecida ningunha circunscrición eclesiástica (diocese) da súa igrexa particular. Esta estrutura foi introducida polo papa Pío X, na carta apostólica Officium supremi Apostolatus do 15 de xullo de 1912.
Errol Flynn
Traxectoria
En América, foi atraído polo teatro de entre todas as opcións artísticas que barallou. Así, comezou a actuar en varias obras até que foi descuberto por un cazatalentos da Warner Bros. Os seus atributos físicos de sobra e unha personalidade histriónica e desbordante, contribuíron a que acadase os seus primeiros papeis. Debutou co título Capitán Blood (1935), pero a sona chegoulle coa interpretación de Robin Hood en As aventuras de Robin Hood. A consagración cinematográfica chegaríalle posteriormente con diversos papeis de galán.
Gazeta
Gazeta (voz veneciana; en italiano; gazzetta; en véneto de Venecia: gaxeta), foi a denominación que se lle deu popularmente a unha moeda cuñada na República de Venecia e na súa zona de influencia no Mediterráneo, inicialmente en prata e posteriormente en billón e en cobre, co valor de dous soldos.
Galería de imaxes de Noalla, Sanxenxo
<Gallery> Ficheiro:Castro da Lanzada, Noalla, Sanxenxo.jpg|Castro da Lanzada. Ficheiro:Praia de bolos a lanzada 01-02.jpg|Praia de Bolos xunto á ermida da Lanzada. Ficheiro:Porta Noalla, Sanxenxo.jpg|Porta románica da igrexa parroquial. Ficheiro:Sanxenxo, Noalla, San Estevo 06-06.JPG|Santo Estevo, na igrexa parroquial. </Gallery>
Super 14 2010
A primeira xornada disputouse nos días 12 e 13 de febreiro de 2010, mentres que a final tivo lugar en Soweto o día 29 de maio de 2010.
Eliminatorias polo título
320px|miniatura|dereita|O [[Orlando Stadium de Soweto acolleu a final.]]
Peter Higgs
O 4 de xullo de 2012, a Organización Europea para a Investigación Nuclear (CERN) fixo público o descubrimento dunha nova partícula subatómica que confirma con máis dun 99% de probabilidade a existencia do bosón de Higgs, coñecido popularmente como a «partícula de Deus», un achado fundamental para explicar por que existe a materia tal e como a coñecemos. ATLAS, un dos dous experimentos do CERN que busca o bosón de Higgs, confirmou a observación dunha nova partícula, cun nivel de confianza estatística de 5 sigma (superior ao 99,99994%), na rexión de masas de arredor de 125 GeV. Esta medición implica que a probabilidade de erro é dunha en tres millóns, unha cifra que oficialmente é suficiente para dar por confirmado un descubrimento.