cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rabal, Celanova
San Salvador de Rabal é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE en 2011 tiña 109 habitantes (57 mulleres e 52 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 154 habitantes.
Horacio Tenreiro Arias-Uría
Traxectoria
Durante a ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro da Coruña, foi nomeado deputado provincial e elixido presidente da Deputación da Coruña o 16 de outubro de 1926. Foi membro da Asemblea Nacional Consultiva como representante das Deputacións provinciais (1927-1929). Dimitiu como deputado provincial en xaneiro de 1929. Na República integrouse en Renovación Española. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Madrid, onde finou o 6 de febreiro de 1939.
José María Pérez Álvarez
José María Pérez Álvarez, coñecido como Chesi, nado no Barco de Valdeorras o 9 de abril de 1952, é un escritor galego en lingua castelá.
Kevin Kline
Kevin Delaney Kline, nado o 24 de outubro de 1947 en St. Louis, Missouri, é un actor estadounidense.
Alcedínidos
Descrición
A especie de menor tamaño de picapeixe é Ispidina lecontei de África, que como media mide 10 cm de lonxitude e ten entre 9 e 12 g de peso. O maior picapeixe de África é Megaceryle maxima, de 42 a 46 cm de lonxitude e de 255 a 426 g de peso. O picapeixe australiano Dacelo novaeguineae é a especie máis pesada, cuxas femias alcanzan os 500 g.
Distribución e hábitat
Algunhas especies teñen áreas de distribución masivas, como o Alcedo athis, que vive desde Irlanda cara ao leste por toda Europa, Norte de África, e Asia ata as illas Salomón en Australasia, ou o Ceryle rudis, que ten unha ampla distribución ao longo de África e Asia. Outras especies teñen distribucións moito menores, especialmente as especies insulares que son endémicas dunha única illa pequena; por exemplo, o Tanysiptera ellioti está restrinxido á illa de Kofiau da costa de Nova Guinea.
Relacións cos humanos
Son aves xeralmente tímidas, pero malia todo, aparecen frecuentemente na cultura humana, normalmente debido á súa gran cabeza, poderoso peteiro e rechamante plumaxe, ou ao interesante comportamento dalgunhas espeecis.
Paro o pobo dusun de Borneo, o Ceyx erithaca é considerado de mal agoiro, e os guereiros da tribo que ven un camiño da batalla deberían volver a casa. Outra tribo de Borneo considera que o Lacedo pulchella é unha ave que presaxia algo, pero xeralmente de bo agoiro.
Grelo
O grelo é comestíbel mentres está tenro. Cando abrocha a flor, o grelo endurécese e xa non é posíbel o seu consumo, pois non amolece por moito que se coza.
Ovella
Razas
miniatura|La [[Dorper (ovella)|dorper é unha raza sen la criada para a produción de carne.]] Un último grupo son as pelonas, que carecen por completo de la. As ovellas sen la son similares ás primeiras ovellas domesticadas anteriores ao desenvolvemento das razas lanudas e se crían pola súa carne e pel. Algunhas razas ovinas sen la, como a dorper, son o resultado de cruces entre razas de la e pelonas. O mantemento destas razas resulta máis económico para os produtores de carne e de pel, xa que non necesitan ser esquiladas, e tamén son máis resistentes aos parasitos e ao clima cálido.
Raza autóctona galega
miniatura|[[Ovella galega|Ovellas galegas no Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia.]] A ovella galega é unha raza de ovellas de orixe galega, de pequeno tamaño, de perfil recto e proporcións medias. A súa capa é de cor branca uniforme ou negra. A forma dos cornos dos machos adoptan formas de espiral dobre, ben desenvolvidos. Nas femias, cando se presentan, son xeralmente rudimentarios. Clasifícase dentro da póla de produtoras de la entrefina, cuxo antergo é o Ovis aries celtibericus. O número de exemplares desta raza en Galicia medrou notablemente nos últimos anos. No ano 2012 o número total de exemplares era de 4.548 (3.862 femias e 686 machos) distribuídos en 110 explotacións gandeiras.
Grelo
Produción en Galicia
A produción actual de grelos non só se comercializa en fresco, hai empresas que ofrecen os grelos en conserva, conxelados e deshidratados.
Ovella
Alimentación
As ovellas seguen un patrón de actividade diúrno, alimentándose desde o amencer ata que se pon o sol, parando esporadicamente para descansar e mastigar o bolo regurxitado. O gusto é o sentido máis importante para o establecemento das súas preferencias á hora de seleccionar alimento; adoitan preferir plantas agridoces e xeralmente rexeitan as amargas. Tamén son importantes para a súa elección o tacto e a vista a hora de elixir as características específicas da planta, como a suculencia e a súa forma de crecemento. O seu pasto ideal non é unha herba similar ao céspede senón unha gran variedade de gramíneas, legumes e malezas. Os tipos de terreo onde se crían ovellas son moi variables e van desde pastos sementados e mellorados expresamente ata terreos silvestres ásperos. Algunhas plantas comúns que son tóxicas para as ovellas están presentes na maior parte do mundo, por exemplo as cereixas, algúns carballos e landras, o tomate, o teixo, o ruibarbo, a pataca ou o rododendro.
Saúde
Algunhas enfermidades ovinas poden transmitirse aos seres humanos. O ectima contaxioso ou boquera é unha enfermidade da pel que provoca chagas e costras na boca, transmítese a través do contacto directo coa pel ou por materiais infectados. O carbúnculo ou ántrax cutáneo pode transmitirse a través do contacto con la sen lavar de animais infectados. Un caso preocupante é o dos organismos que poden causar o aborto enzoótico ou clamidosis ovina e que pode transmitirse facilmente a mulleres embarazadas.. Outro motivo de preocupación son a tembladeira ou scrapie (enfermidade priónica neurodexenerativa) e o virus que causa a glosopeda ou febre aftosa do gando, xa que ambas poden decimar rabaños enteiros, aínda que esta última representa un risco leve aos seres humanos. Durante o gromo de febre aftosa de 2001 no Reino Unido, millóns de reses de gando ovino, bovino e porcino foron sacrificadas, cun custo duns 30 000 millóns de libras.
Depredadores
miniatura|Cordeiro atacado por [[coiotes.]] Ademais dos parasitos e as enfermidades, os depredadores son unha ameaza para as ovellas e para a rendibilidade da gandería ovina. As ovellas teñen pouca capacidade para defenderse a si mesmas en comparación con outras especies criadas como gando. Mesmo no caso de sobrevivir a un ataque, poden morrer por mor das súas lesións, ou simplemente de pánico. O impacto da depredación varía de forma significativa dependendo da rexión. En África, Australia, América e partes de Europa e Asia os depredadores son un problema grave. Nos Estados Unidos, por exemplo, máis dun terzo das mortes de ovellas foron causadas por depredadores. Pola contra, outras nacións están practicamente libres de depredadores das ovellas, en particular as illas coñecidas pola súa estendida gandería ovina. En todo o mundo os cánidos (incluído o can doméstico) son responsables da maioría das mortes de ovellas. Entre outros animais que se alimentan puntualmente de ovinos están os felinos, osos e aves rapaces e porcos salvaxes.
Alimentos de orixe ovina
A produción de carne de ovino en Galicia ascendeu a 624 toneladas en 2004 (Consellería de Medio Rural, 2004).
Suéter
O estilo foi influenciado pola nova onda como Devo ou A Flock of Seagulls, mesturando un son único con letras cancións e humorísticas, pero tamén baladas de pop rock con letras máis próximas ao amor e ao contido social.
Illa Hashima
A illa foi aprobada formalmente como un Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xullo de 2015, como parte dos Sitios da Revolución Industrial Meiji do Xapón: Ferro e Aceiro, Construción naval e minería de carbón do Xapón.
Historia
En 1916, a empresa construíu o primeiro grande edificio de concreto reforzado do Xapón (un bloque de apartamentos de 7 pisos), para dar cabida á súa crecente cantidade de traballadores. O formigón foi usado especificamente para protexerse contra a destrución dos tifóns. Durante os seguintes 55 anos construíronse máis edificios, incluíndo bloques de apartamentos, escola, xardín de infancia, hospital, concello e centro comunitario. Construíronse un club, cine, baño común, piscina, xardíns no tellado, tendas e un salón pachinko para o entretemento dos mineiros e as súas familias.
Mzuzu
Ten o aeroporto de Mzuzu.
Alcibíades
Ascenso
Nos anos 416 a.C. - 415 a.C. tivo lugar un complexo enfrontamento entre Hipérbolo, por unha banda, e Nicias e Alcibíades, pola outra. Hipérbolo tratou de provocar o ostracismo dun deles, pero Alcibíades e Nicias combinaron a súa influencia para inducir ao pobo a expulsar a Hipérbolo. Este incidente revela que Nicias e Alcibíades dispuñan cada un dos seus propios seguidores, cuxos votos eran determinados polos desexos dos líderes.
Negociacións cos oligarcas atenienses
Estes oficiais da frota ateniense constituíron un grupo de conspiradores, pero enfrontáronse coa oposición da maioría dos soldados e mariñeiros; pero estes calmáronse ao final "polo panorama vantaxoso do soldo do rei". Os conxurados reuníronse e dispuxéronse a enviar a Pisandro e a outros como embaixadores a Atenas para que tratasen do regreso de Alcibíades e a abolición da democracia na cidade, e para facer a Tisafernes amigo dos atenienses.
Batallas de Abidos e Cícico
Despois dunha pausa de varios meses na que os peloponesos construíron novas embarcacións e os atenienses cercaron cidades e recadaron diñeiro en todo o Exeo, a seguinte batalla naval tivo lugar na primavera de 410 a. C. en Cícico. Alcibíades fora obrigado a navegar desde Sestos a Cardia para protexer a súa pequena frota da reconstruída armada peloponesa, pero tan pronto como se reuniu alí a frota ateniense completa, os seus comandantes levárono a Cícico, onde os atenienses localizaron que Farnabazo e Míndaro, o comandante da frota peloponesa, estaban a tramar o seu próximo movemento xuntos. Oculta pola tormenta e a escuridade, a forza ateniense combinada chegou ás inmediacións sen ser descuberta polos peloponesos. Nese momento os atenienses idearon un complot para sacar ao inimigo á batalla. Segundo Diodoro de Sicilia, Alcibíades avanzou cunha pequena escuadra para sacar aos espartanos da batalla, e, despois de enganar a Míndaro con este truco, as escuadras de Trasíbulo e Terámenes chegaron para reunirse con el, cortando a retirada espartana.
Regreso a Atenas
Foi no período subseguinte a estes éxitos que Alcibíades resolveu ao final regresar a Atenas na primavera de 407 a. C. Como consecuencia das súas vitorias recentes, Alcibíades foi extremadamente coidadoso no seu regreso, consciente dos cambios no goberno, os cargos que aínda o preocupaban aínda, e o gran prexuízo que causara a Atenas. Por tanto, Alcibíades, en lugar de ir directo a casa, foi a Samos primeiro para recoller 20 naves e continuou con elas até o golfo Cerámico onde recadou 100 talentos. Navegou finalmente até Gitión para facer investigacións, en parte sobre os preparativos dos espartanos alí, e en parte sobre os sentimentos en Atenas sobre o seu regreso. As súas investigacións aseguráronlle que a cidade estaba disposta a reconciliarse con el e que os seus amigos íntimos urxíanlle a que regresase.
Manuel Curros Enríquez
Traxectoria
Curros Enríquez naceu en Celanova no 1851, na casa número 14 da rúa de San Roque. Era o cuarto fillo do escribán Xosé María de Curros Vázquez (de Santiso) e de Petra Enríquez (de Vilanova dos Infantes). O pai de Curros era un home autoritario e de ideas tradicionalistas que sometía o seu fillo a malleiras frecuentes, malia que, de acordo con outras fontes, Xosé María de Curros defendeu sempre as ideas liberais. Asistiu á escola de Manuel Rebollo e cando estivo preparado tivo que axudar o seu pai como escribente. A finais de 1866 marchou cara a Madrid, á casa do seu irmán Ricardo, onde cursou o bacharelato e comezou estudos de Dereito, carreira que non rematou. En Madrid, Curros atopará tamén a protección de Modesto Fernández González, quen desempeñará un papel fundamental na súa vida, como se verá máis adiante.
Curros na emigración
Curros Enríquez, xa moi enfermo, ingresou no hospital do Centro Asturiano ao negarse a facelo no do Centro Galego e alí morreu o 7 de marzo de 1908. Os seus restos mortais foron embarcados para Galicia, onde chegaron o 31 de marzo á cidade da Coruña. A capela ardente ficou instalada nos baixos da Casa do Concello. Foi enterrado no Cemiterio de San Amaro, non sen polémica entre quen querían unha cerimonia relixiosa e quen querían un enterro civil. Segundo as crónicas da época, unhas corenta mil persoas ateigaron as rúas da Coruña o 2 de abril de 1908 para acompañaren o cortexo fúnebre nunha expresión multitudinaria de afecto popular sen antecedentes na historia de Galicia.
Músculo braquial anterior
miniatura O músculo braquial anterior é un músculo humano pertencente á rexión anterior do membro superior.
Aidan de Lindisfarne
Misión evanxelizadora
miniatura|Vidreiras representando a Santo Osvaldo e Santo Aidan.A abadía de Lindisfarne, fundada por el, medrou en membros e iso levouno a fundar outras abadías e institucións relixiosas. Tamén serviu como un centro de educación e biblioteca onde se formaron moitos sacerdotes ao seu cargo. Aínda que Aidan foi un membro dunha rama do cristianismo que seguiu o chamado rito celta, diferente do rito romano, gañou o respecto do papa papa Honorio I e de Félix de Borgoña, que o eloxiaron pola súa enerxía na misión evanxelizadora e polos resultados obtidos. Cando Oswald morreu en 642, Aidan continuou a recibir o apoio do rei Oswine de Deira e os dous fixéronse amigos. A súa misión evanxélica continuou ata o 651 e a hostilidade pagán rematou no país, pero, de seguido, o infortunio veu de fóra cando un exército de viquingos atacaron Bamburgh e intentaron destruílo todo.mediante o lume. Segundo a lenda, Aidan viu as lapas dende a súa cela da abadía de Lindisfarne, e axeonllouse rezando polos habitantes da cidade. De súpeto, o vento mudou de dirección e as chamas viraron contra os inimigos, que fuxiron convencidos de que a capital estaba protexida por forzas espirituais.
Pouco despois, o rei Oswine foi traizoado e asasinado, e doce días máis tarde Aidan tamén morreu, o día 31 de agosto, 651. Enfermara duntante unha das súas viaxes, e morreu deixéndose caer sobre unha das paredes da igrexa do castelo de Bamburgh, que fora visitar. O seu bispado durou dezasete anos. Baring-Gould resumiuno poeticamente: "Foi a morte dun soldado da fe nos seus propios campos de batalla".
Cita con Rama
Trama
Finalmente, Rama, sen prestar maior atención á especie humana, acaba de cruzar o sistema solar e diríxese cara a novas dimensións estelares.
Copa do Mundo de Rugby 2011
Clasificación
A pesar das especulacións que falaban dunha redución no número de participantes neste mundial de 20 a 16, a IRB anunciou o 30 de novembro de 2007 que este mundial volvería a contar con 20 seleccións. 12 dos equipos son os mesmos que remataron entre os 3 primeiros na súa fase de grupos na Copa do Mundo de Rugby 2007, é dicir:
Chris Irwin
Chris Irwin, nado en Wandsworth (Londres) o 27 de xuño de 1942, é un ex-piloto de automobilismo británico.
Barreira hematoencefálica
Meninxite
A meninxite é unha inflamación das membranas que rodean o encéfalo e a medula espiñal, que se denominan meninxes. A meninxite está causada xeralmente pola infección de varios patóxenos, como principalmente o Streptococcus pneumoniae  e Haemophilus influenzae. Cando se inflaman as meninxes, a barreira hematoencefálica pode ser interrompida, o que pode incrementar a penetración de varias substancias (incluíndo toxinas e antibióticos) no cerebro. Os antibióticos utilizados para tratar a meninxite poden agravar a resposta inflamatoria do sistema nervioso central ao liberar neurotoxinas das paredes celulares das bacterias do tipo dos lipopolisacáridos (LPS) bacterianos Dependendo do patóxeno causante (que pode ser bacteria, fungo ou protozoo) prescríbese un tratamento con cefalosporina de terceira ou cuarta xeración ou anfotericina B.
Esclerose múltiple
A esclerose múltiple considérase unha enfermidade autoinmune e un trastorno neurodexenerativo no que o sistema inmunitario ataca a mielina que protexe e illa electricamente as neuronas do sistema nervioso central e do periférico. Normalmente, o sistema nervioso dunha persoa é inaccesible aos leucocitos debido á barreira hematoencefálica. Porén, observouse utilizando imaxes de resonancia magnética que cando unha persoa está sufrindo un "ataque" de esclerose múltiple, a barreira está rota nunha sección do cerebro e medula espiñal, permitindo así que os linfocitos T crucen a barreira e ataquen a mielina. Nalgunhas ocasións mesmo se ten suxerido que, máis que ser unha doenza do sistema inmunitario, a esclerose múltiple podería considerarse unha enfermidade da barreira hematoencefálica. Un estudo recente suxire que o debilitamento da barreira hematoencefálica é un resultado das alteracións nas células endoteliais da parede dos vasos sanguíneos, debido ao cal a produción da P-glicoproteína non funciona correctamente.
Aeroporto de Ängelholm-Helsingborg
Historia
No ano 1945 abriuse unha base militar da forza aérea. En 1960 comezaron os voos civís de pasaxeiros dende o aeroporto. No ano 2002 a forza aérea abandonou as instalación e converteuse nun aeroporto unicamente civil. A súa ruta con Estocolmo é a que sempre tivo un maior número de pasaxeiros.
Alan García Pérez
Faleceu o 17 de abril de 2019, tras dispararse na cabeza cando ía ser detido en relación ao caso Odebrecht.
Killing an Arab
Historia
O tema foi usado durante 2005 na xira europea da banda. As letras foron cambiadas de "Killing an Arab" (matar a un árabe) a "Kissing an Arab" (bicar a un árabe). Na actuación do 1 de abril de 2006 no Royal Albert Hall de Londres, as letras cambiaron a "Killing Another" (matar a outro). Smith cantou unha versión completamente nova do primeiro verso da canción.
Selección direccional
Impacto ecolóxico
A selección direccional pode orixinar rapidamente amplos cambios nas frecuencias alélicas da poboación. Como a causa principal de selección direccional son as presións ambientais cambiantes e diferentes, os ambientes que cambian rapidamente, como os sometidos a cambios climáticos, poden causar cambios drásticos nas poboacións. Característicamente, a selección direccional actúa con moita forza durante curtos períodos de tempo e non é duradeira en longos períodos.
Produtos lácteos
A manteiga e a margarina
A manteiga clarificada é un sub-produto da manteiga elaborado tras fundila a temperaturas moderadas (entre os 40 e 60 °C) para que despois dun tempo de repouso, chéguese a separar por decantación a fase acuosa da graxa. Este tipo de manteigas emprégase na cociña india onde se denomina ghee e na cociña marroquí chamada smen. Caracterízanse por posuír un forte cheiro que se propaga polos pratos conferíndolle un sabor característico. O seu uso na cociña como "graxa de fritura" é moi habitual xa que aguanta mellor que a manteiga normal ás altas temperaturas (posúe un maior punto de afumeo).
O soro de manteiga, ou leite mazado, (denominado buttermilk en inglés, literalmente 'leite de manteiga') é a parte acuosa sobrante da elaboración da manteiga que difire lixeiramente en composición do leite cru, contendo grandes cantidades de ácido láctico e auga. O sabor característico do soro de manteiga procede principalmente do ácido láctico presente nel.
Sobremesas xeadas
miniatura|Xeado (Mantecado). O xeado (Mantecado) é outro produto lácteo que destaca algunha das propiedades da crema de leite, só que a baixa temperatura á que se serve fai que algunhas propiedades como a "cremosidade" queden enmascaradas dentro do estado sólido do xeado. A súa aparición data do século XVII elaborado a partir de zumes de froitas. Dende que no ano 1913 inventouse nos EEUU a primeira máquina continua para elaborar xeados, o xeado converteuse nun alimento moi popular. Dende o punto de vista analítico un xeado é un potencial portador de bacterias patóxenas que debe ser vixiado en extremo, xa que aínda que as temperaturas non fan medrar as poboacións, si permiten o seu transporte ao estómago dos posibles consumidores. Nalgunhas ocasións o Sorbete considérase un lácteo (posúe un contido próximo ao 2% de leite).
O queixo
Algunhas variantes de queixos frescos empregados como alimento lácteo para untar son:
Cuestións sobre a saúde
miniatura|Oferta de lácteos nun [[supermercado.]]
Kanto
Etimoloxía e características
O nome refírese, xeralmente, á rexión leste (東) do posto de control de Hakone (関所). (O nome Kanto significa literalmente "Leste da Barreira," e refírese aos postos de control (barreiras) que se erixiron durante o Período Tokugawa na estrada Tokaido que ligaba Toquio a Quioto.
A rexión consta de sete prefecturas: Gunma, Tochigi, Ibaraki, Saitama, Toquio, Chiba, e Kanagawa.
Selección estabilizante
A selección estabilizante é a oposta á selección disruptiva. En vez de favorecer aos individuos con fenotipos extremos, favorece as variantes intermedias. Reduce a variabilidade fenotípica e mantén o status quo. A selección natural tende a eliminar os fenotipos máis extremos, o que ten como resultado o éxito reprodutivo dos fenotipos norma ou medios. Por exemplo, a bolboreta africana Bicyclus anynana mostra selección estabilizante nos seus ocelos das ás.
O piollo na cultura popular galega
Medicina popular
A tricia (ictericia) curábase con piollos fritidos con ovos. No Concello de Cotobade dábanlle ó enfermo durante nove días e en xexún, un vaso de viño con nove piollos. En Verín dábanlle os nove piollos en leite ou chocolate. A anemia curábase comendo, tamén en xexún, varios piollos que antes picaran a alguén. Para cura-las belidas (cataratas) introducen no pelo do enfermo un piollo, coa intención de que lle zugase os malos humores.
Para mata-los piollos hai que botar na cabeza coca moída (po dos cocos ou bugallos do carballo) ou sementes de herba dos lazarosos (que non puidemos identificar).
Paseo da Fama de Hollywood
O Paseo da Fama de Hollywood é unha beirarrúa ao longo de Hollywood Boulevard e Vine Street en Hollywood, California, Estados Unidos, en cuxo chan están colocadas máis de 2.600 estrelas de 5 puntas cos nomes de celebridades ás cales a Cámara de comercio de Hollywood honra pola súa contribución á industria do entretemento.
Estrelas roubadas
Para evitar estes roubos, tomáronse medidas tales como a colocación de cámaras de seguridade na zona, aínda que como no caso do ano 2005, non sempre dá resultado. Por iso introduciuse máis vixilancia.
Leandro Lamas
Leandro Lamas Ermida, nado en Narón o 14 de xaneiro de 1973, é un pintor, ilustrador, actor e director teatral galego.
Serra Leoa
Primeiras colonias
En 1787, a Coroa Británica fundou un asentamento en Serra Leoa no que se chamou Province of Freedom (do Provincia da Liberdade). A intención era a de reasentar a algúns dos "pobres negros de Londres", algúns dos cales eran afroamericanos liberados polos británicos durante a guerra. Ao redor de 400 negros e 60 brancos chegaron a Serra Leoa o 15 de maio de 1787. O grupo tamén incluía a algúns indios occidentais de ascendencia africana de Londres. Despois de estabelecerse en Granville Town, a maioría do primeiro grupo de colonos morreu, xa fose debido a enfermidades ou por guerras cos pobos indíxenas africanos, o cales resistiron a súa invasión. Os 64 colonos restantes estableceron unha segunda Granville Town.
Despois da Revolución Americana, fóronlles outogadas terras a máis de 3 000 persoas de ascendencia africana na Nova Escocia. Alí Fundaron Birchtown, mais tivéronse que enfrontar a fortes invernos e á discriminación racial da próxima Shelburne. Thomas Peters meteu presión ás autoridades británicas na procura de socorro e máis axuda. Así, xunto co abolicionista británico John Clarkson, fundaron a Sierra Leone Company para trasladar a aqueles que quixesen arriscarse e estabelecerse na África Occidental. En 1792, cerca de 1 200 persoas de Nova Escocia cruzaron o Atlántico para construír a segunda colonia de Serra Leoa, ademais de fundar o 11 de marzo de 1792 o asentamento de Freetown.
La Arzuana
La Arzuana, máis tarde coñecida como Hilados y Tejidos de Vilasantar, foi unha fábrica de tecidos situada na parroquia de Présaras, no concello coruñés de Vilasantar, que funcionou dende 1882 ata 1962.
Violante do Ceo
Traxectoria
O 29 de agosto de 1630, aos 29 anos, ingresou no convento dominico de Nossa Senhora do Rosário. Sobre a toma desta decisión, algúns estudosos apuntaron que podería estar propiciada por un desengano amoroso; concretamente, sor Violante decidiría profesar cando o seu avó (que asumira as funcións paternas tras a morte de Silveira Montesinos) decidiu rexeitar a petición de man realizada por Paulo Gonçalves de Andrade. En calquera caso, parece que a vida de sor Violante no mosteiro seguiu a desenvolverse cunha intensa actividade social e cultural. No convento recibiu visitas de amizades entre as que se contaban artistas e personalidades como Manuel de Faria e Sousa, Miguel Botelho de Carvalho ou António Figueira Durão, que lle dedicaron textos no Proemio ás súas Rimas Varias.
Obra
Antes da publicación destes poemas xa apareceran outros textos de sor Violante, como a canción dedicada a Lope de Vega con motivo da morte deste en 1635 (Si crédito, si gloria). Ao longo da súa vida a autora produciu varias pezas similares, pero foi tras a súa morte cando apareceu o seu segundo volume propio, Parnaso lusitano de divinos, e humanos versos (1733).
Tutong
Tutong é un distrito (daerah) de Brunei. A capital é Pekan Tutong. Outras cidades importantes son Kuala Abang, Lamunin, Melit, Penanjong ou Telisai.
O distrito limita co Mar da China Meridional polo norte, co distrito de Brunei e Muara e Malaisia polo leste e co distrito de Belait polo oeste.
Tiresias
As metamorfoses de Tiresias
miniatura|300px|Gravado que representa a Tiresias mallando nas serpes. Dunha "Metamorfoses" de Ovidio de c. 1690
Rudolf von Laban
Traxectoria
Laban desenvolveu a arte do coro en movemento, en que un gran número de persoas se movían xuntas dun xeito coreografado, pero que podía incluír expresión persoal. Este aspecto da súa obra estaba moi relacionada coas súas crenzas espirituais persoais, baseadas na combinación da teosofía vitoriana, o sufismo e o popular hermeticismo finisecular. En 1914 unírase á Ordo Templi Orientis e asistiu á súa conferencia “non nacional” de Monte Verità, Ascona, en 1917, onde dirixiu A Canción do Sol interpretada no outeiro de Ticino.
Orihuela Deportiva Club de Fútbol
O Orihuela Deportiva Club de Fútbol foi un club de fútbol español da cidade de Orihuela, na provincia de Alacant. Foi fundado en 1944 e desapareceu en 1994. En 1993 nace o Orihuela Club de Fútbol.
Estadio
O Orihuela Deportiva xogaba no Estadio Municipal Los Arcos, con capacidade para 5.000 espectadores.
Wovoka
Wovoka ou Jack Wilson, nado en 1856 e finado o 20 de setembro de 1932), foi un líder relixioso paiute que fundou o movemento da Danza dos espíritos. Wovoka significa "cortador" ou "leñador" na lingua paiute do norte.
Rebezo cantábrico
Descrición
As principais características morfolóxicas do rebezo cantábrico son:
300px|miniatura|Cría de rebezo no [[Parque Nacional dos Picos de Europa.]]
Nkosi Sikelel' iAfrika
Orixinal
''(en Inglés) Sounds the call to come together, And united we shall stand, Let us live and strive for freedom, In South Africa our land.
Corpus Lingüístico da Universidade de Vigo
Características
O Corpus CLUVI é unha colección aberta de corpus feita polo SLI da Universidade de Vigo. En 2018 contaba con 49 millóns de palabras, os textos en galego case 12 millóns de palabras e o Corpus LEGA uns 6 millóns de palabras. .
Irlanda celta
Estrutura política
A orde gaélica estaba formado por un mosaico de reinos que competían polos recursos e polo territorio: expandíanse ou contraíanse segundo a capacidade dos seus gobernantes. A partir do século VII todos estes estados pasaron a estar nomealmente baixo o mando dun Rei Supremo; porén, até o século XI con Brian Boru, este título de Rei Supremo non supoñía ningún poder efectivo ó estilo dos reis da Europa continental. A partir de Boru, a loita polo título de Ard-Rí reduciuse a un fato de familias (O'Brien de Munster, McLochlainn do Cenél nEógain, O'Connor de Connacht). En véspera da invasión normanda de 1169, o proceso de organización territorial estaba practicamente desaparecido e os antigos reinos e subreinos provinciais transformáranse en feudos.
Coral Polifónica de Ribadeo
A Coral Polifónica de Ribadeo foi fundada en 1955. É a decana da provincia de Lugo. Desde o día da súa presentación o 20 de xullo de 1955 no cine-Teatro de Ribadeo, estivo dirixida por Carlos Álvarez Fernández-Cid, ata 1983, un ano antes do seu falecemento. A partir desa data a dirección pasou a mans de María del Carmen Rodríguez Cancelo, mestra e profesora de música, titulada polo Real Conservatorio de Música de Madrid
Sorribas, Sorribas, Rois
Antigamente había un camiño no cal levaban unha caixa dous ou máis homes co defunto dentro; este camiño comeza dende a porta da Igrexa ata o final do via crucis.
Trypanosoma brucei
Citoesqueleto
O citoesqueleto está feito predominantemente de microtúbulos, formando unha especie de corset subpelicular. Os microtúbulos dispóñense paralelos uns a outros segundo o eixe longo da célula, e o número de microtúbulos en todos os puntos é proporcional á circunferencia da célula nese punto. A medida que crece a célula (e durante a mitose) crecen microtúbulos adicionais entre os túbulos xa existentes, polo que a herdanza do citoesqueleto é semiconservativa. Os microtúbulos están orientados co polo + na parte posterior e o - na anterior.
George Weah
Traxectoria
Despois de xogar en varios equipos do seu país natal e do Camerún, en 1988 fichou polo AS Mónaco francés, do que en 1992 pasou ao PSG, co que ganou unha Copa de Francia (1993) e unha Copa da Liga (1994). A súa actuación na Liga de Campións de Europa valeulle ser fichado en 1994 polo AC Milán, por cerca de 11.000 millóns de liras. Con este equipo gañou varios scudettos, o último deles en 1998-99. Tamén obtivo tres veces o Balón de Ouro africano (1989, 1994 e 1995), unha vez o Balón de Ouro europeo (1995), e foi escolleito pola FIFA o mellor futbolista do mundo en 1995. Mantívose no elenco rossonero até o 2000, ano no que fichou polo Chelsea F.C. inglés. Logo pasou ao Manchester City, e de aí volveu a Francia; o Olympique de Marsella sería o seu último equipo en Europa. Despois de xogar no Al Jazira dos EAU, retirouse da actividade en 2003.
Pesca
miniatura|Pescadores en [[Sri Lanka.]] A pesca é a extracción de organismos acuáticos do medio onde se desenvolveron para diversos fins, tales como a alimentación, a recreación (pesca recreativa ou pesca deportiva), a ornamentación (captura de especies ornamentais) ou a industria, incluíndo a fabricación de comida para o alimento de animais en crianza e a produción de substancias con interese para a saúde -como o "famoso" aceite de fígado de bacallau.
Bóveda (orgánulo)
Morfoloxía e compoñentes
miniatura|dereita|Proteína da bóveda maior. miniatura|dereita|Estrutura secundaria e homoloxía de secuencia do vRNA. Nos humanos a proteína da bóveda maior está codificada polo xene MVP do cromosoma 16. Este xene produce dous transcritos utilizando dúas secuencias do exón 2 alternativas; pero, o marco de lectura aberto é o mesmo en ambos os transcritos. A proteína da bóveda maior interacciona co receptor de estróxenos alfa, PTEN e o PARP4.
Própole
A súa utilización en seres humanos debe facerse con reserva e, preferentemente, con recomendación médica.
Pesca
Problemas ambientais ligados ás pescas
Unha vez que as pescas dependen de recursos naturais renovábeis, é de esperar que haxa unha serie de aspectos, ambientais e outros, que as afectan. O principal é respecto á propia dispoñibilidade do recurso que se pretende pescar – a pesca pretende ser unha actividade económica sustentábel e polo tanto ela debe ser regulada de modo que se asegure a renovabilidade dos recursos, ou sexa, se evite a sobrepesca. Este é o obxectivo da xestión das pescarías.
Mais a pesca tamén pode provocar alteracións no propio ecosistema do cal depende. Referimos acima* a destrución dos fundos polo arrastre, que realmente pode acontecer en pescarías que se desenvolven en “chairas de herbas mariñas'', cando o arrastre se fai a niveis que non permiten a renovación daquelas plantas. Mais a mesma pesca excesiva ou descontrolada, ademais de pór en perigo a renovación das especies, pode tamén causar a modificación da biocenose, a través da substitución de especies ou mesmo causando a diminución da biodiversidade.
Código de conduta para pescarías responsables
Os obxectivos do Código son os seguintes:
Tourís, Sorribas, Rois
As colleitas
O millo gardábase nos horreos, para que as espigas secasen. Logo de que secasen durante todo o inverno, debullábanse, e o gran restante moiase.
Ramen
Basicamente son fideos fervidos en auga, servidos nun prato de sopa, para ser despois cubertos con algunha variedade de Gu (具). Moi distinto ao que se cre, era o prato orixinal chinés, la mian, que se parecía algo máis ao spaghetti e se servía só con mollo. O ramen integrouse con tal forza na gastronomía xaponesa que en Taiwán é considerado un produto netamente xaponés.
Grandes do noso tempo
Historia e características
A colección foi presentada ó público en Santiago de Compostela o xoves 11 de maio de 1989 por Víctor Freixanes, entón director da editorial.
Todos os volumes son traducións literarias ó galego de autores contemporáneos. O obxectivo, segundo Víctor Freixanes, foi "a necesidade de incorporar ó galego textos clásicos e contemporáneos para que as novas xeracións, sobre todo, poidan acceder a outras culturas dende a lingua propia". Os títulos puxéronse no mercado a un prezo de 800 pesetas. Aínda que a colección tivo pouca fortuna dende o punto de vista comercial, a súa importancia radicou en que creou lectores e varias promocións de profesionais da tradución á lingua galega, ata entón inexistentes.
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
Durante un tempo tamén houbo uns pozos para mallar o liño e despois facer as sabas. Estaban situados nunhas toxeiras nas que había auga.
Grandes do noso tempo
Títulos
miniatura|[[André Gide.]] Na previsión inicial da editorial estaba publicar algún máis que non veu a luz como O vello e o mar, de Ernest Hemingway.
Trypanosoma brucei
Expresión das VSGs
Unha das cousas máis investigadas nos tripanosomas é como permanecen silenciados todos os xenes VGS excepto un en cada momento dado, e como se activa e desactiva a expresión dese xene VSG. O VSG expresado está sempre localizado nun Sitio de Expresión (ES). Estes sitios son loci de expresión especializados que se encontran nos telómeros dalgúns dos cromosomas de tamaño intermedio e grandes. Cada Sitio de Expresión é unha unidade policistrónica, que contén varios Xenes Asociados ao Sitio de Expresión (ESAGs) que se expresan todos xunto co VSG activo. Aínda que existen moitos Sitios de Expresión, só un está activo á vez. No proceso parece que están implicados varios mecanismos, pero a natureza exacta do silenciamento aínda non está clara.
Ramen
Fideo
O fideo faise basicamente con fariña de trigo, auga, sal e kansui. O kansui é auga que contén altas concentracións de carbonato de potasio, carbonato de sodio e unha lixeira cantidade de ácido fosfórico. É o que lle dá ao ramen a súa característica cor amarela. Por veces utilizase ovo no canto de kansui.
Partido Verde de Inglaterra e Gales
Ideoloxía
De xeito paralelo a outros grupos ecoloxistas e ambientalistas, ven de promover un manifesto para unha sociedade sostíbel. Tamén se opoñen á experimentación con animais e á mutación xenética dos alimentos, dando tamén apoio á ratificación do convenio de Quioto e se opón ao uso da enerxía nuclear. Tamén mantén correntes de representación interna de diversos colectivos, como o LGTB.
Palabra
Estrutura das palabras
Unha familia de palabras é un conxunto de palabras que comparten a mesma raíz e constitúen, como o seu propio nome indica, unha familia de palabras, xa que presentan esa idéntica raíz, o que explica os trazos comúns no seu significado.
Partido Verde de Inglaterra e Gales
Benestar animal
O Partido Verde oponse á toda experimentación con animais e avoga por substituíla por alternativas non animais. Quere rematar tamén coa gandaría intensiva. Apoia a prohibición das exportacións de animais vivos, da manipulación xenética, dos deportes sanguentos, dos circos, dos zoolóxicos (agás cando sexa en beneficio do animal) e das ropas de pel.
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
Había moita xente pobre que lle ía traballar aos ricos da mesma aldea para poder conseguir un pedazo de pan.
Departamento de Reunión
Xeoloxía e relevo
Entre a franxa costeira e os Hauts, hai unha empinada zona de transición cuxa pendente varía considerablemente antes de chegar ás dorsais que establecen os circos ou o Enclos, a caldeira do Piton da Fournaise.
Na literatura contemporánea
En 2014 a Editorial Galaxia publicou a novela A Diagonal dos Tolos, de Santiago Lopo, cuxa trama acontece integramente na illa de Reunión. No libro relátase o pasado escravista da illa utilizando o percorrido do ultramaratón coñecido como “La Diagonale des Fous”. A obra gañou o Premio Narrativa Breve Repsol en 2014.
Lago Chuzenji
O Lago Chūzenji (en xaponés 中 禅寺 湖 Chūzenji-ko) é unha lago de cráter situado no Parque Nacional de Nikko, na cidade de Nikkō, provincia de Tochigi no Xapón.
Outeiro, Láncara, Láncara
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Manuel Fernández Sendón
Traxectoria
Irmán de Enrique Fernández Sendón. Piloto da mariña mercante. Militante da UGT de Ribeira e do POUM. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela por rebelión militar o 21 de decembro con Julio Silva Vilas, Eugenio Rodríguez Bilbao, José Sieira González e José Lijó Louro, foi condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca de Compostela o 29 de xaneiro de 1937.
PubMed Central
PubMed Central non debe de confundirse con PubMed. Trátase de dous servizos moi diferentes. Aínda que PubMed é unha base de datos na que se poden buscar citas biomédicas e resumos, os artigos co texto completo referenciados no rexistro de PubMed encóntranse almacenados fisicamente noutro lugar (ás veces son artigos impresos ou en liña, algunhas veces gratuítos e outras accesibles pagando algún tipo de subscrición). PubMed Central é un arquivo dixital gratuíto de artigos, accesible a calquera desde calquera lugar por medio dun buscador web básico. O texto completo de todos os artigos de PubMed Central pode lerse gratuitamente, con diversas disposicións para a reutilización.
Alfinete (planta)
O alfinete (Centranthus ruber) é unha planta perenne da familia das valerianáceas. Nativa da zona mediterránea, introduciuse en moitas zonas do mundo como planta de xardín pola beleza das súas flores. Medra sobre todo nos valados. As follas verde-grisallas teñen entre 5 e 8 cm de longo. Produce moitas pequenas flores aromáticas, de non máis de 2 cm cada unha, de cor rosa, vermella ou branca. Emprégase tamén como planta medicinal. Tamén recibe os nomes de alfinetes, valeriana vermella e valeriana roxa. Aínda que é da mesma familia, non pertence ao xénero Valeriana.
Cacatúidos
Dieta e alimentación
esquerda|miniatura|[[Cacatua tenuirostris que se fixeron silvestres en Perth. A ave da dereita está usando o seu longo bico para escavar para procurar comida entre a herba curta.]]
Reprodución
O período de nidación tamén varía segundo a especie. As especies grandes teñen períodos máis longos. Tamén está afectado por factores estacionais e ambientais e pola competición cos irmáns en especies con tamaños de postas maiores dun ovo. Moito do que sabemos sobre o período de nidación dalgunhas especies depende de estudos feitos en aviarios; as Nymphicus hollandicus de aviario poden emplumar en 5 semanas e as grandes Probosciger aterrimus fano en 11 semanas. Durante este período, as crías cóbrense coa plumaxe xuvenil mentes aínda están no oco da árbore onde naceron. As plumas das ás e colas son de crecemento lento inicialmente pero crecen máis rápido cando aparecen as plumas primarias. As crías axiña alcanzan o 80 ou 90% do peso adulto ao chegaren aos 2/3 do tempo total deste período, estabilizándose antes de que abandonen o oco; con este peso empluman e as plumas das ás e cola aínda crecen un pouco antes de chegaren ás dimensións de adulto. A taxa de crecemento dos individuos novos, e dos emplumados, está influída negativamente por unha alimentación escasa e unhas malas condicións climatolóxicas.
Mascotas
upright|dereita|miniatura|Un Nymphicus hollandicus mascota. Esta especie mide uns 32 cm de longo e é con diferenza a cacatúa máis pequena e menos pesada. As cacatúas máis grandes poden vivir de 30 a 70 anos dependendo da especie, ou ocasionalmente máis, e as Nymphicus hollandicus adoitan vivir uns 20 anos. A súa lonxevidade considérase un trazo positivo, xa que reduce os casos de morte da mascota que se dan con outros animais. A cacatúa máis vella ben documentada que se tivo en catividade foi unha Lophochroa leadbeateri á que se lle dera o nome de Cookie, que vivía no Zoo de Brookfield de Chicago, que chegou aos 83 anos (1933-2016). Unha Cacatua moluccensis que vivía no Zoo de San Diego morreu con case 69 anos e unha Probosciger aterrimus chegou aos 56 anos no Zoo de Londres. Hai informes anecdóticos de aves de aínda máis idade. 'Cocky Bennett' foi unha Cacatua galerita de Tom Ugly's Point en Sydney que se di que chegou aos 100 anos ou máis, e que perdera as plumas e vivira espida gran parte da súa vida.
Por veces poden verse en zoos cacatúas adestradas. Motívaas menos a comida que a outras aves; algunhas poden responder máis a agarimos ou eloxios que á comida. Ás cacatúas se lles pode ensinar a usar un arnés para papagaios, o que posibilita que os seus donos as leven ao exterior. As cacatúas foron utilizadas en terapia axudada por un animal, xeralmente en residencias de anciáns.
John Rawls
Rawls foi beneficiario do Premio Schock de Lóxica e Filosofía e Medalla Nacional de Humanidades en 1999, o último, que foi presidido polo presidente Bill Clinton, en recoñecemento por como o pensamento de Rawls "axudara a unha xeración enteira de estudantes estadounidenses a revivir a súa fe na propia democracia."
Pseudociencia
O problema da demarcación das ciencias
Historiadores e filósofos da ciencia, principalmente Thomas Kuhn e Paul Feyerabend sosteñen desde outras perspectivas epistemóloxicas do coñecemento, que inclúe a dimensión social, que non sempre é posible unha distinción nítida entre ciencia e pseudociencia.
Mauricio de Nassau
Conquistas territoriais
miniatura|Mauricio de Nassau na batalla de Niewpoort, en [[1600]] Os límites actuais dos Países Baixos son, esencialmente, os que resultan das contendas militares lideradas por Mauricio de Nassau. Coas  súas vitorias de Turnhout (1597) e de Nieuwpoort (1600), e coas tomas de Rheinberg (1597 e 1601), de Graveo e de Sluis (1601 e 1604), contribuíu decisivamente ao triunfo da independencia do país. Con todo, estes éxitos foron atenuados polo Tratado de Antuerpen (1609), como resultado das investigacións de Johan van Oldenbarnevelt.
Pseudociencia
Campos considerados como pseudociencias
Quen defenden a posibilidade dun criterio de demarcación estrito entre ciencia e pseudociencia consideran que nos campos seguintes unha parte máis ou menos significativa dos seus practicantes presentan a súa disciplina como máis ou menos equivalente a campos do coñecemento rigorosos, imitándoos ás veces formalmente na linguaxe ou as formas de comunicación, e adoptando títulos ante o público como «doutor» ou «profesor», lexitimados ou non academicamente. Tal como se deduce da caracterización do concepto, os practicantes destas actividades afirman o seu carácter científico.
Steve McQueen
Mocidade
McQueen nunca coñeceu o seu pai, que abandonou a súa nai pouco antes de nacer el. Criouse na casa do seu tío no estado de Missouri, e aos doce anos era un mozo rebelde. O seu tío tomou a decisión de envialo coa súa nai, que vivía nos Ánxeles, mais tan só dous anos despois foi enviado a un reformatorio.
Abandonou o reformatorio e vagou ata alistarse nos marines en 1947. Cinco anos máis tarde, tendo en conta que o goberno prestaba axuda económica aos militares para que se reincorporasen á vida civil, decidiu ser actor e comezou a estudar no Actors Studio de Nova York.
Patacón (moeda holandesa)
miniatura|Anverso dun patacón a nome de [[Filipe IV de España|Filipe IV cuñado en Bruxelas en 1631, coa Cruz de Borgoña]] O patacón ou patagón (en neerlandés: patacon; en castelán: patacón; en portugués: patacão; en italiano: pataccone; en alemán: albertusthaler; en francés: écu à la croix de Bourgogne) é un tipo de tálero, unha moeda de prata aparecida inicialmente a principios do século XVII nos Países Baixos españois e que chegou a ser moi popular na economía dos países da contorna do mar Báltico, onde se converteu na principal moeda de cambio nese século.
Etimoloxía
Na tradición francesa coñécese como écu à la croix de Bourgogne, porque o tálero era unha moeda equivalente ao escudo francés (écu) e este en concreto, o patacón, caracterizábase por amosar nos seus reversos a Cruz de Borgoña, símbolo da soberanía española.
O patacón orixinal (albertusthaler)
A cuñaxe deste patacón orixinal ou albertustaler continuou nos Países Baixos ata o final da dominación española, cara ao ano 1700, e foi substituído nesta rexión polo tálero coñecido como kronentaler en 1755, a nova moeda de cambio establecida no territorio do Sacro Imperio Romano por María Tareixa I de Austria.
Láncara, Láncara, Láncara
A aldea dá nome á parroquia e ao concello, se ben a capital do mesmo está na Pobra de San Xiao.
Atallo de teclado
Algunhas teclas de acceso rápido requiren que o usuario pulse unha única tecla ou unha secuencia de teclas unha despois doutra. Outros accesos rápidos requiren pulsar e manter varias teclas simultaneamente. Para os accesos rápidos que usan varias teclas simultaneamente, normalmente primeiro se mantén pulsada a tecla de modificación (,, , ou Shift) e logo se pulsa e solta rapidamente a tecla normal, e finalmente se solta a tecla de modificación. A distinción é importante, se se intenta pulsar todas as teclas ao mesmo tempo producirase moitas veces que non se pulse algunhas das teclas de modificación, ou que se produzan autorrepeticións indesexadas. Unha excepción son os accesos rápidos que utilizan a tecla, que case sempre obriga a pulsar e soltar a tecla antes de premer a seguinte.
Pernileiro
Desprazamentos
A forma nominativa tampouco ten un comportamento uniforme: máis dos exemplares europeos son migradores pero algunhas poboacións inglesas poden pasa-lo inverno no seu territorio de cría. A zona de invernada das aves de Europa está o norte do Mediterráneo e no sur de Francia pero poden chegar mesmo ata o Sahel no continente africano. Durante as migracións atravesan os Alpes e o mediterráneo sen buscar zonas específicas que favorezan a viaxe. Os que cruzan o deserto escollen a ruta dos oasis.
Poboación en Galiza
O pernileiro non ten grandes poboacións en Galiza. A pesar de ser unha limícola o seu hábitat non é a costa senón chairas esteparias. Así podemos velo en lugares tan afastados como A Limia (onde mantén a súa maior poboación), Cospeito ou Corrubedo, que é a única poboación costeira de Galiza.
Aceredo (asolagado)
Historia
Ata o final dos seus días contou con varios comercios de mercadorías, e era lugar de paso dos veciños das aldeas de Compostela, Ludeiros, O Vao, Buscalque, Reloeira e Lantemil principalmente. Tamén dos portugueses que cruzaban a fronteira da Madalena.