cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zhou Enlai
Zhou como primeiro ministro da China
O principal asunto que centrou a atención de Zhou trala vitoria comunista na guerra civil foi a recuperación da economía chinesa, arruinada por décadas de guerra. Alentou as políticas encamiñadas ao aumento da produción agrícola, a partir das reformas agrarias. Tamén buscou o desenvolvemento industrial a través dos pactos de cooperación coa Unión Soviética.
Coñecido polos seus dotes como diplomático, Zhou foi en gran medida responsable da continuación de relacións diplomáticas entre a China e as potencias occidentais nos anos 1970. Recibiu o presidente estadounidense Richard Nixon na súa visita á China de febreiro de 1972, e asinou o comunicado de Shangai, que sentaba as bases para a normalización das relacións entre os dous países.
O Campo, Vilar, Silleda
O Campo é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 21 habitantes, 9 homes e 12 mulleres; o que supón unha perda de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
George Armstrong Custer
George Armstrong Custer, nado en New Rumley, Ohio, o 5 de decembro de 1839 e finado en Little Big Horn, Montana, o 25 de xuño de 1876, foi un oficial de cabalaría do Exército dos Estados Unidos que participou na Guerra de Secesión e nas Guerras Indias. Foi un militar orgulloso e considerado polos seus detractores como un buscaglorias. Non obstante, os soldados que o tiveron como comandante considerábano un gran líder. O 25 de xuño de 1876 morreu xunto a 210 dos seus homes do famoso 7º rexemento de cabalaría na batalla de Little Bighorn, que o enfrontou ás tribos comandadas polo Xefe Indio Cabalo Tolo.
Retorno, Branzá, Arzúa
Retorno é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 3 eran mulleres.
Ramón Ferro
Traxectoria
Ramón Ferro iniciouse no piragüismo cando contaba 10 anos, destacando nos campionatos de España de cadetes aos 15. Competiu ao principio no Club de Piragüismo Illa de Arousa, incorporándose máis adiante ao Club Kayak Tudense. No 2002 comezou a competir na modalidade de maratón, ao principio na categoría C-1 e, posteriormente, na categoría C-2.
Gran Premio da India de 2011
Solicitudes de visado
Outras complicacións xurdiron cando varias figuras do paddock da Fórmula Un, informaron que o piloto Nico Rosberg de Mercedes GP e a "metade" do equipo Hispania, tiñan os seus visados denegados. Unha importante figura da FIA foi citada dicindo que se o período de tramitación de visados dilatábase, ata o noventa por cento das persoas involucradas na carreira non podería asistir. Dez días antes da carreira, o piloto Heikki Kovalainen do Equipo Lotus informou a través de Twitter que aínda estaba no proceso de firma de documentos para entrar ao país, describiu o proceso como "un broma" e como innecesariamente complexo.
Hiroshima
Historia
Hiroshima ten dous sitios clasificados pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade:
Bombardeo da segunda guerra mundial
miniatura|300px|O salón promocional de Hiroshima e a [[Conmemoración da Paz de Hiroshima|cúpula de Gembaku, un dos poucos edificios que permaneceron en pé despois da explosión.]]
Durante a segunda guerra mundial, Hiroshima era unha cidade de importancia militar considerábel. Contiña os cuarteis do segundo exército, os cales xestionaban a defensa do sur do Xapón. A cidade era tamén un centro de comunicación, un punto de almacenamento e unha área de ensamblaxe de tropas.
División administrativa
dereita|250px|miniatura O concello de Hiroshima divídese en 8 barrios (ku 区):
Bach-Werke-Verzeichnis
Por extensión, BWV é o sistema de numeración das obras de Bach que se emprega na actualidade. En ocasións mencionase a serie BWV como números Schmieder, e é citada como S.130, en lugar de BWV 130, se ben esa práctica é minoritaria.
Historia
O rexistro das obras de Bach, ou Bach-Werke-Verzeichnis (Catálogo de Obras de Bach), abreviado BWV, foi elaborado por Wolfgang Schmieder, e foi presentado en 1950. Dende a súa creación experimentou varias melloras e correccións, aínda que estas non afectaron á súa estrutura básica. Este catálogo pasou a substituír os da Bach Gesellschaft, que entre 1850 e 1900 publicara a obra completa de Bach en 46 volumes.
Estrutura do catálogo
Cómpre ter en conta que Bach non asignaba o tradicional número de opus ás súas obras, e que imprimiu poucas das súas composicións en vida, o que provocou e segue a provocar problemas de datación e atribución. Tamén hai que ter en conta que as súas obras caeron no esquecemento ata que no século XIX Felix Mendelssohn fomentou o seu redescubrimento para o gran público. Tales circunstancias significaron que as obras de Bach tiveran unha clasificación problemática, o que exixiu unha intensa investigación musicolóxica.
Caso Reace
Trama
Reace foi fundada en 1956 por Rodrigo Alfonso Fariña. En 1968 o presidente era Isidro Suárez, aínda que Rodrigo Alonso seguía a formar parte do consello de administración. Outros membros do consello de administración eran Rodrigo Alonso Seoane, Nicolás Franco Baamonde (irmán do ditador Francisco Franco), Jorge Alonso de la Rosa e Alfredo Román Pérez.
.fo
Normas de rexistro
Un rexistro tipo B é posible se non se ten unha marca rexistrada. Calquera entidade que teña a marca rexistrada correspondente pode xerar unha oposición dentro dos 20 anos posteriores á data de rexistro e será á que se lle adxudique finalmente o dominio.
San Tomé de Piñeiro, Marín
Patrimonio
A cabeceira poligonal aséntase sobre tres rebancos que leva en cada un dos catro vértices unha grosa columna sobre podio que chega até o beirado con capiteis case cúbicos e de basta labra de entrelazos. Esta estrutura columnaria define cinco panos. Nos tres centrais ábrese un ventanal de medio punto adoelado pero de arestas vivas que acolle unha seteira. Unha imposta de dupla moldura percorre os tres primeiros panos á altura dos peitorís das fiestras. Os canzorros son de proa de nave.
Irving Babbitt
Irving Babbitt, nado o 2 de agosto de 1865 e finado o 15 de xullo de 1933, foi un escritor e crítico literario norteamericano, coñecido polo seu destacado papel na fundación do movemento coñecido como Novo Humanismo, que tivo grande influencia na crítica literaria e no pensamento conservador entre 1910 e 1930.
MetroLyrics
MetroLyrics foi adquirida por CBS Interactive en outubro de 2011.
Ferroportina
Papel no desenvolvemento
Un estudo recente que examinou as consecuencias de varias mutacións diferentes no xene Slc40a1 do rato concluíu que se producían varios defectos graves do tubo neural e do patrón de desenvolvemento como resultado delas, entre as que estaban a espiña bífida, exencefalia, e prosencéfalo truncado, entre outras. Actualmente, parece haber significativas evidencias de que manter intactos os mecanismos de transporte do ferro é fundamental para un peche normal do tubo neural. Ademais, outros experimentos suxiren que se require o produto Fpn1 e a súa corecta actividade ao longo de todo o eixe anteroposterior do animal para asegurar o peche correcto do tubo neural.
Importancia clínica
As mutacións no xene da ferroportina causan un forma autosómica dominante de sobrecarga de ferro denominada de hemocromatose tipo IV ou enfermidade da ferroportina. Os efectos das mutacións non son xeralmente graves pero hai todo un espectro de resultados clínicos con diferentes mutacións. A ferroportina está tamén asociada coa sobrecarga de ferro africana. A ferroportina e a hepcidina son proteínas fundamentais na regulación da homeostase do ferro sistémica. Tanto a ferroportina coma a hepcidina exprésanse en células epiteliais humanas do seo cultivadas e a hepcidina regula á ferroportina en ditas células. A transfección de células de cancro de mama con ferroportina reduce significativamente o seu crecemento cando se implanta ortotropicamente no tecido graxo mamario de rato. A ferroportina é unha proteína esencial na bioloxía da mama e serve para predicir o prognóstico do cancro de mama.
Quinto Regimiento
Historia
No Quinto Rexemento estiveron alistados ou relacionados con el coñecidos poetas e escritores comunistas, como Rafael Alberti, César Arconada, Pedro Garfias, Miguel Hernández, José Herrera Petere, María Teresa León ou Juan Rejano.
Tamén estiveron enxeñeiros e arquitectos, como Luis Lacasa Navarro ou Manuel Sánchez Arcas, médicos como Juan Planelles Ripoll, profesores como José Renau, Wenceslao Roces ou Alberto Sánchez, e pintores como Alberto Sánchez Pérez.
Estrutura e fama
Debido á súa sona no bando republicano dedicáronselle algunhas cancións populares. O seu voceiro era a publicación Milicia Popular.
Kuhmoinen
Kuhmoinen é un municipio de Finlandia situado na rexión de Pirkanmaa. En 2018 a súa poboación era de 2 259 habitantes. A superficie do termo municipal é de 936,68 km2, dos cales 275,73 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,42 hab./km².
Tiberino Silvio
Morreu combatendo preto dun río, e o seu corpo foi arrastrado por este. O río foi rebautizado como Tíber na súa honra. Tivo un fillo chamado Agripa, que o sucedeu no trono. Agripa foi pai do tirano Rómulo Silvio, pai de Aventino, tataravó de Rómulo e Remo, e epónimo do monte Aventino, segundo o historiadores Tito Livio e Dionisio de Halicarnaso.
José Ramón Varela Rey
José Ramón Varela Rey, nado en Artes (Carballo) o 22 de marzo de 1955, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE
A Eirexa, Tamallancos, Vilamarín
A Eirexa é un lugar da parroquia de Tamallancos, no concello ourensán de Vilamarín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2018 tiña 26 habitantes (16 homes e 10 mulleres).
Banato Norte
O distrito do Banato Norte (en serbio cirílico Севернобанатски округ, en serbio latino Severnobanatski okrug) é unha subdivisión administrativa da República de Serbia.
Clasificación tipolóxica do hórreo galego
Tipos de madeira
miniatura|dereita|170px|Hórreo bergantiñán.
Tipos mixtos
miniatura|esquerda|170px|Hórreo tipo O Pino.
Guanahani
Pedro Mártir
O italiano Pedro Mártir de Anglería, que ocupou postos de responsabilidade nas cortes dos Reis Católicos e os seus sucesores, narrou as viaxes de Colón nunha serie de epístolas escritas en latín e compiladas na obra De Orbe Novo, cuxa primeira parte ou «década» foi impreso en 1511. No relato da primeira viaxe, Mártir afirma que Colón visitou «seis illas» pero non especifica cal foi a primeira avistada e só cita os nomes de Juana e a Española. Con todo, máis adiante, ao explicar a segunda Viaxe, Mártir menciona que «durante a súa primeira viaxe, o Almirante tomara consigo a un nativo de Guanahani (unha illa preto de Cuba), ao que chamara Diego Colón e ao que criara xunto aos seus propios fillos».
Juan Ponce de León
Segundo o cronista Antonio de Herrera, o conquistador Juan Ponce de León fixo escala en Guanahani o 14 de marzo de 1513, durante a súa viaxe desde Porto Rico até Florida. Herrera sitúa a illa en 25º40' de latitude norte.
López de Gómara
Na súa Historia xeral das Indias (1552), Francisco López de Gómara sitúa tamén Guanahani nas Bahamas:
Os Atlánticos
Colaboracións
Carlos Blanco, Rodrigo Roel, Vicente de Souza, Ana Kiro, María Salgueiro, Pepo Suevos, Olaia Salgado.
Declinación en alemán
Nominativo
Cando non se pode recoñecer o acusativo, dativo ou xenitivo, vemos o nominativo.
Miguel Ángel Zabalza Beraza
Traxectoria
Licenciouse en Pedagoxía en 1973, diplomouse en Criminoloxía en 1978 e doutorouse en Psicoloxía en 1979, nos tres casos pola Universidade Complutense de Madrid. Foi profesor nesa mesma institución, na Universidade de Comillas, na UNED e na USC, onde foi decano da Facultade de Ciencias da Educación. Actualmente é responsable da investigación Elicitación e representación do coñecemento de profesores universitarios protagonistas de "boas prácticas docentes": Enxeñería do coñecemento para a mellora da calidade da docencia, levada a cabo por un equipo de docentes desa facultade.
Escola Normal de Santiago de Compostela
Historia
miniatura|[[Pazo de San Xerome]] Foi creada en 1849, polo Real Decreto que establecía Escolas Normais Superiores nas capitais de Distritos Universitarios. A súa primeira localización foi no pazo de San Xerome. En 1930 creouse a Escola Normal de Mestras, e coa chegada da Segunda República Española o Plano Profesional creou o réxime de coeducación. En 1945 retomouse a formación por separado, coa creación da Escola de Maxisterio López Ferreiro para mestres e a Escola de Maxisterio Isabel a Católica para mestras, reunificándose de novo en 1964.
Arctic Monkeys
Historia
Mesmo coas decargas en Internet e o intenso intercambio de arquivos, o álbum de estrea Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, lanzado en 2006, alcanzou cifras récords de venda. As 120.000 copias no Reino Unido só no primeiro día pasaban a suma de todos os outros álbums do "top 20" do país nesa data, e a primeira semana foi pechada como 363.735 copias.
Nebulosa de reflexión
As nebulosas de reflexión tamén poden ser lugares de formación de estrelas.
Chris Douglas-Roberts
Instituto
Douglas-Roberts xogou ao baloncesto no Cass Technical High School e no Northwestern High School. Estivo en Cass Tech en 2003 e 2004, facendo 28 puntos, 10 rebotes e 6 asistencias por partido. Tras a tempada 2004 foise a Northwestern onde viu limitado o seu tempo de xogo debido ás regras de transferencia dun instituto a outro, polo que non xogou co equipo ata o segundo semestre. Rematou a tempada cunha media de 13.8 puntos e 5.4 rebotes por partido.
Rúrik
Historia
Rúrik conservou o poder até a súa morte, contra 879. Casara con Efanda (Edvina Alfrind Ingrid) de Urman. Os seus sucesores (os dinastía Rúrika), porén, trasladaron a capital a Kíiv e fundaron o Estado da Rus de Kíiv, que perdurou até 1240, a época da invasión mongol. Unha serie de familias principescas superviventes descenden por vía patrilineal de Rúrik, aínda que o último ruríkida que gobernou Rusia, Basilio IV, morreu en 1612.
Orixe disputada
miniatura|250px|Rúrik e os seus irmáns [[Truvor e Sineo chegan a Ládoga. Por Víktor Vasnetsov.]]
Florestán I de Mónaco
Biografía
Era fillo de Honorato IV de Mónaco e de Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye. En 1816 casou con Marie Louise Charlotte Gabriëlle (Caroline) Gibert de Lametz, de quen naceu o seu fillo e sucesor Carlos III de Mónaco e a súa irmá Florestine. o 2 de outubro de 1841 sucedeu ao seu irmán Honorato V de Mónaco.
Proteína quinase activada por mitóxeno
Relacións evolutivas
miniatura|Orixes evolutivas das proteína quinases activadas por mitóxeno (MAPK)
.bb
Ligazóns externas
Toppdomän
Panamá
A capital do país é Cidade de Panamá, oficialmente Panamá.
Xeografía política
miniatura|dereita|350px|Mapa de Panamá con indicación das nove provincias e máis das tres comarcas indíxenas
Hai ademais dúas comarcas no interior de provinias e quee son consideradas equivalentes a un correxemento.
Honorato V de Mónaco
Honorato V, nado en París o 4 de maio de 1778 e finado en París o 2 de outubro de 1841, foi príncipe rexente de Mónaco de 1815 a 1819, e príncipe reinante desde o 16 de febreiro de 1819. Fillo de Honorato IV e de Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye. Tivo unha filla ilexítima que pasado o tempo chegou a recoñecer, pero nunca casou.
Torneo das Seis Nacións
Seis Nacións feminino
O Torneo das Seis Nacións feminino é unha competición de rugby entre os equipos de Escocia, Francia, Inglaterra, Irlanda, Italia e Gales.
Baixa Limia - Serra do Xurés
Hábitats
miniatura|Vales do río Limia en Lobios. A posición xeográfica do espazo, así como a súa diferenza de altitudes e a orientación das súas cadeas montañosas, favorecen a presenza dun amplo abano de hábitats de interese. Os ecosistemas do parque abranguen espazos de ríos, encoros e ribeiras, así como augas termais, uceiras e turbeiras, rochedos e bosques.
Fauna
Nos ríos e regos dos vales do parque atópanse varios endemismos de peixes: o barbo (Barbus bocagei), a boga do Douro (Pseudochondrostoma duriense), a reñosa (Chondrostoma arcasii) e o espiñento (Gasterosteus gymnurus). De feito, o barbo só ten presenza nos ríos galegos do da Limia e do Támega.
Ademais, hai catalogadas 30 especies de anfibios e réptiles, entre os cales destacan varios endemismos peninsulares e especies xa mediterráneas. Así é que están presentes tanto as píntegas rabilongas (Chioglossa lusitanica)) e a lagarta rabuda (Psammodromus algirus) como a cobra riscada (Rhinechis scalaris) e a cobra viperina (Vipera latasti).
Aves
Algunhas das rapaces ameazadas e que están no parque son a aguia real, a aguia cobreira, a aguia perdigueira, o falcón peregrino, o azor, a tartaraña cincenta, o gabián. A aguia perdigueira ten neste parque a súa zona máis poboada de Galiza. A aguia real está presente na Peneda-Gêres mais campa ás veces polo parque. O bufo real está presente tamén. Entre as rapaces que aniñan no parque están as aguias cobreiras, os falcóns peregrinos, as gatafornelas, os miñatos abelleiro s e as tartarañas cincentas.
Patrimonio arquitectónico
Da arquitectura popular destacan varias aldeas e alvarizas. Unha tipoloxía de ocupación rural é o de aldeas con casas que están construídas aproveitando o substrato granítico e as formas características deste. Algunhas casas mesmo están feitas entre bolos de granito ou aproveitando a súa morfoloxía. Neste tipo polo xeral construíronse en dúas plantas. O baixo serve para o gando e o primeiro andar, ao que se accede por unha escalinata de pedra e exterior, para o fogar. Adoitan ter a carón seu os "canastros", ou ás veces estar ligadas aos muíños ou a ter fornos de pan. Outra tipoloxía é a de fogares construídos en socalcos, elaborados sobre do terreo pendente das montañas. Dúas aldeas que características desta da primeira paisaxe do son a Cela e Olelas, e da segunda a de Alvite. Ademais, no parque existen tamén alvarizas: lindes circulares para protexer ás colmeas dos osos ou dos roubos.
Salgueiro, en Muíños, foi unha aldea que quedou abandonada a mediados do século XX. A súa poboación vivía da explotación e venda do carbón vexetal, que saía cara a Portugal. Coa creación do parque natural iniciouse o proxecto de repoboala e reconstruíla, creando unha "ecoaldea".
Turismo
Dentro do parque destacan varios altos que serven de miradoiros para ver ás serras e o val da Limia. No da Clamadoira obsérvase o Leboreiro e o val da Limia, na Ermida do Xurés todo o val do río Caldo, desde o Espigón Olelas vese a serra Amarela e Santa Eufemia, en Gustomeau os socalcos e o val do río Cabaleiro, desde o Pisco obsérvanse os Picos de Fontefría e das Gralleiras ou os Xordos para ver os picos de Fontefría. Algúns como o Viso, o Pedreiriño ou San Bieito de Grou permiten ver panorámicas amplas do parque.
Xoán I de Saxonia
Traxectoria
Casou por poderes en Múnic o 10 de novembro de 1822 e en persoa en Dresde o 21 de novembro de 1822 coa princesa Amalia de Baviera (1801-1877), filla de Maximiliano I, rei de Baviera. Tiveron nove fillos:
Broken
A promoción do EP foi problemática. Os vídeos musicais que compañaban a 5 dos 8 temas foron retirados de moitas televisión debido ao seu contido perturbador. Porén, "Wish" gañou o Grammy en 1993 á mellor actuación de metal e "Happiness in Slavery" faríao en 1995. Ademais Broken estreouse con reacción xeralmente positivas, e acodou o número 7 na listal Billboard 200. Un EP de remesturas de acompañamente, Fixed, foi lanzado a finais de 1992.
Harriet Jacobs
Harriet Ann Jacobs, nada en Edenton (Carolina do Norte) cara a 1813 e finada en Washington, D.C. o 7 de marzo de 1897, foi unha escritora abolicionista e feminista estadounidense. Jacobs foi unha das tantas escravas que a mediados do século XIX compuxeron narracións autobiográficas nun intento por mostrar ao Norte dos Estados Unidos o verdadeiro rostro da "peculiar institución" da escravitude presente nos estados do Sur. En 1861 publicou Incidents in the Life of a Slave Girl baixo o pseudónimo de Linda Brent.
Serpentina
Aspecto
É raro que a serpentina apareza en forma de grandes cristais.
Leones de Santo Domingo
Os Leones de Santo Domingo son un equipo profesional de baloncesto dominicano con sede na cidade de Santo Domingo. O club é tamén coñecido de xeito habitual como Leones Basketball. Fundado en 2001, convertéronse en 2011 en campións da Liga Nacional de Baloncesto, máxima competición do baloncesto da República Dominicana.
Charles Bendire
Primeiros anos
Nacido como Karl Emil Bender en Bad König, Gran Ducado de Hessen e do Rin, era o maior de seis fillos. Bender foi educado na casa até a idade de doce anos, e despois asistiu cinco anos a unha escola de teoloxía en Passy, cerca de París.
Belemnoideos
miniatura|dereita|Reconstrución artística duns belemnoideos do grupo das belemnitas (Belemnitida). Os belemnoideos (Belemnoidea) son un grupo extinto de moluscos cefalópodos coleoideos, mariños, coñecidos como belemnitas, que son parecidos en moitos aspectos ás modernas luras e estreitamente relacionados con estas, e cos modernos chocos. Igual que eles, os belemnoideos posúen un saco de tinta, pero, a diferenza das luras, teñen dez brazos todos de igual lonxitude (non teñen dous brazos ou tentáculos máis longos).
Illa Campana
Historia
Desde mediados do século XX esas canles son percorridos con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Aspecto da costa
As costas son cantíls e as súas canles en xeral son limpos e abertos, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos.
Clima
A nubosidade atmosférica é alta, os días despexados son escasos. A amplitude térmica é reducida, a oscilación anual é de aproximadamente 4 °C cunha temperatura media de 9 °C. Chove durante todo o ano sendo máis chuvioso cara ao outono.
Eduardo Cobián Roffignac
Traxectoria
En 1880 ingresou no Colexio de Avogados de Xetafe, onde abriu un despacho. En 1883 afiliouse ao Colexio de Avogados de Madrid. Brillante avogado, a súa fama propiciou a expansión do seu bufete, que en 1897 contaba con despachos en Valladolid, Chinchón e Xetafe, chegando anos máis tarde a defender a María Cristina de Habsburgo-Lorena e ao Conde de San Bernardo. En 1906 foi nomeado avogado da Casa Real, dimitindo en xullo de 1910 trala entrega da illa de Cortegada ao intendente de Palacio, o Marqués de Borja.
Vida política
En 1884 presentouse ás eleccións ao congreso dos Deputados pola circunscrición de Xetafe, pero non saíu elixido. Conseguiuno dous anos despois polo distrito da Cañiza. Tanto nas eleccións de 1893 como nas de 1896 accedeu polo distrito de Xinzo de Limia. En 1898 pasouse ao Senado, colaborando con asuntos relativos á defensa. En 1901 volveu ao Congreso, repetindo como deputado por Xinzo de Limia até a súa morte. Foi nomeado Ministro de Mariña en 1903 e 1905. Trala morte de Fernández Villaverde, os villaverdistas agrupáronse en torno ao avogado pontevedrés. O grupo villaverdista disolveuse o 17 de xullo de 1906, e varios deles, como Alba, Gasset ou Burell, integráronse no Partido Liberal.
Seixo, Marín
Demografía
Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 2.050 habitantes (1.027 homes e 1.023 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.219 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 1.967 habitantes, sendo 996 homes e 971 mulleres. Segundo o Instituto Nacional de Estadística no 2020 a poboación era de 1.888 habitantes e en 2021 contaba con 1.903 habitantes.
Reino de Saxonia
A súa forma de goberno era a monarquía constitucional hereditaria, con dúas cámaras que se reunían cada dous anos. A segunda cámara contaba con 82 deputados. O reino de Saxonia tiña catro voceiros no Consello Federal. A súa constitución databa do 4 de setembro de 1831, modificada posteriormente o 20 de abril de 1892. O reino de Saxonia adheriuse á Confederación Alemá do Norte o 21 de outubro de 1866 e formou parte do Segundo Reich. Desaparece como Estado en 1918 a consecuencia do Tratado de Versalles, pasando o seu territorio a formar parte da República de Weimar.
A Era Napoleónica e a Confederación Alemá
Antes de 1806 Saxonia era parte do Sacro Imperio Romano Xermánico, unha entidade milenaria que aspirara unha vez a ser un só Estado, pero se descentralizara altamente cos séculos. Os dirixentes do Electorado de Saxonia levaran o título de elector por varios séculos. Tras a derrota de Emperador Francisco II por Napoleón na batalla de Austerlitz, Napoleón crea a Confederación do Rin o 6 de agosto de 1806, que pon fin ao Sacro Imperio Romano Xermánico. O electorado converteuse en reino independente co apoio de Francia, entón a potencia dominante na Europa Central. O último elector de Saxonia foi o rei Frederico Augusto.
Exipto (provincia romana)
A provincia chegou a servir como un gran produtor de gran para o imperio e tiña unha economía urbana moi desenvolvida. Aegyptus foi, de lonxe, a provincia romana oriental máis rica, e, de lonxe, a provincia romana máis rica fóra da Italia romana. Alexandria, a súa capital, posuía o maior porto, e era a segunda cidade máis grande do Imperio romano.
Imperio romano en Exipto
Sobre o achegamento a Marco Aurelio, Casio foi deposto e asasinado e a clemencia do emperador restaurou a paz. Unha revolta similar estalou no 193, cando Pescennius Niger foi proclamado emperador trala morte de Pertinax. O emperador Septimio Severo deu unha constitución a Alexandría e as capitais provinciais no 202.
Goberno romano en Exipto
A medida que Roma superou o sistema de división tolemaica de Exipto, fixéronse moitos cambios. O efecto da conquista romana foi inicialmente o de reforzar a posición dos gregos e do helenismo fronte ás influencias exipcias. Mantivéronse algúns dos ministerios anteriores e os nomes que tiñan baixo o dominio Tolemaico helenístico, cambiaron algúns nomes e outros permaneceron pero cambiaron a súa función e a administración.
Exipto cristián (33 d.C. - século IV)
Co Edicto de Milán no 313, Constantino I acabou coa persecución dos cristiáns. Ao longo do século V, o paganismo foi suprimido e perdeu aos seus seguidores, como o poeta Paladio observou amargamente. Mantívose agochado durante moitas décadas, o edicto final contra o paganismo foi emitido no 435, pero o graffiti de Philae no Alto Exipto demostra que o culto de Isis persistiu nos seus templos ata o século VI. Moitos xudeus exipcios tamén se fixeron cristiáns, pero moitos outros se negaron a facelo, quedando como a única minoría relixiosa considerable nun país cristián.
Exipto romano posterior (séculos IV-VI)
A Igrexa de Alexandría separouse das igrexas de Roma e Constantinopla sobre este tema, creando o que se convertería na igrexa ortodoxa copta de Alexandría, que segue a ser unha forza importante na vida relixiosa exipcia hoxe en día. Exipto e Siria permaneceron nos focos do sentimento Miafisista.
Reggie Evans
Universidade
Evans asistiu ó Coffeyville Community College en Coffeyville, Kansas, do ano 1998 ata o 2000, cando se trasladou á Universidade de Iowa. En 2001, Evans liderou ó país en tiros libres intentados, tiros libres anotados, e dobre-dobres. Liderou a Big Ten Conference en rebotes en 2001 e en 2002, foi nomeado MVP do Torneo da Big Ten en 2001, e foi incluído no segundo Equipo All-Big Ten en 2002.
Execución da familia Romanov
O lugar no que se agocharon os corpos foi descuberto en 1979 polo detective Aleksandr Avdonin, pero o achado dos restos non se publicou ata 1989, durante o período da glasnost.
Catividade en Ekaterimburgo
A familia imperial mantívose nun estrito illamento na casa Ipatiev. Tiñan prohibido falar noutra lingua que non fose o ruso. Non tiñan acceso á súa equipaxe, que foi almacenada nun pequeno cuarto no patio da casa. Tamén foron confiscadas as súas cámaras Kodak Brownie e o equipo fotográfico. Pola súa banda o persoal do servizo recibiu a orde de referirse á familia polos seus nomes de pila e o patronímico. Durante a estancia na casa a familia foi sometida a varios rexistros das súas pertenzas e foi confiscado o diñeiro que levaban para "ser custodiado polo tesoureiro Soviet Rexional dos Urais".
As cartas falsas
O 26 de xuño a familia recibiu unha terceira carta na que o suposto oficial amigo lles pedía que se mantivesen alerta e esperasen polo sinal. Esa noite a familia quedou desperta e preparada polo que puidese pasar. No diario de Nicolao aparece unha entrada no día 26 de xuño na que o tsar fixo referencia ás cartas recibidas:
Estas cartas falsas, xunto coas respostas que recibiron dos Romanov (escritas tanto nos espazos en branco como no propio sobre), deron ao Comité Executivo Central de Moscova a escusa necesaria para "liquidar" a familia. Iurovski observou máis adiante que respondendo as cartas falsas, Nicolao "caeu no noso apresurado plan para atrapalo".
A casa do propósito especial
O 4 de xullo, o comisario Beloborodov anunciou o arresto do comandante ao cargo da casa, Avdeiev, e o seu axudante Mochkin, por roubar algunhas das pertenzas da familia. O home posto ao cargo da casa foi Iakov Iurovski, quen xa coñecera a familia o 26 de maio durante unha consulta do doutor Derevenko ao tsarévich. Os traballadores da fábrica que facían de gardas da casa tamén foron substituídos por dez homes, na súa maioría prisioneiros de guerra austrohúngaros e pertencentes á Comisión Extraordinaria para o Combate da Contrarrevolución e a Especulación, máis coñecida como Cheka. Desde ese momento estes homes foron os únicos en manter contacto cos prisioneiros e a casa Ipatiev pasou a ser coñecida polos bolxeviques como a casa do propósito especial. O 6 de xullo Iurovski entregou á familia unha caixa coas súas xoias para que verificasen o seu contido e asinasen un resgardo, deixándoas baixo a súa custodia. Os Romanov descubriron neste momento que Avdeiev tamén lles estivera retendo a comida que lles enviaban desde o mosteiro. O novo comisario da casa non mellorou as condicións nas que vivía a familia, e o día 11 de xullo o tsar anotou no seu diario que "cada vez lles compracía menos". A tsarina referíase a Iurovski como "un home vulgar e desagradable".
Para manter a sensación de normalidade, os bolxeviques aseguraron á familia o 13 de xullo de 1918 que os seus dous serventes leais, Klementii Nagornii, o mariñeiro ao cargo de Aleksei, e Iván Sednev, o lacaio das grandes duquesas e tío de Leonid Sednev, "foran enviados fóra da súa xurisdición". Porén, ambos os dous levaban mortos desde que os bolxeviques os sacaran da casa en maio e foran fusilados pola Cheka xunto a outro grupo de reféns o 6 de xullo como represalia pola morte de Iván Malshev, un heroe local asasinado polos brancos. Ese mesmo día, 13 de xullo, xunto a rúa da casa Ipatiev, manifestáronse os soldados do Exército Vermello, social-revolucionarios e anarquistas exixindo a disolución do soviet de Ekaterimburgo e a entrega do poder da cidade a eles. Esta rebelión foi suprimida violentamente por un rexemento dos Gardas Vermellos dirixidos por Piotr Ermakov, quen abriu fogo contra os manifestantes moi preto da ventá do dormitorio de Nicolao e Alexandra. As autoridades utilizaron o incidente como un exemplo da rebelión monárquica que ameazaba a seguridade dos prisioneiros na casa Ipatiev. Nicolao tamén anotou a última entrada no seu diario ese día na que apuntaba que aínda que o xeonllo do tsarévich xa estaba ben, o rapaz aínda non podía camiñar.
Execución
Cara á media noite entre o 17 e 18 de xullo de 1918, Iakov Iurovski, ordenou ao médico dos Romanov, o doutor Eugene Botkin, que os espertase e lles ordenase vestirse co pretexto de que os ían a trasladar a un lugar máis seguro ante o inminente caos que reinaría en Ekaterimburgo. A familia e os seus acompañantes foron levados a un soto de 6 × 5 m. Nicolao preguntou se Iurovski podía traer dúas cadeiras para que Aleksei e a tsarina puidesen sentar.
Anuncio da execución
Os xornais difundiron que o tsar fora axustizado seguindo ordes do Uralispolkom baixo a presión da aproximación da Lexión Checoslovaca. Aínda que as fontes oficiais soviéticas sinalaban a Uralispolkom como responsable, Lev Trotski involucraba no seu diario a Lenin. Trotski escribiu:
Investigación de Sokolov
miniatura|dereita|[[Nikolai Sokolov levou a cabo a investigación da execución dos Romanov en 1919.]] Cando Ekaterimburgo foi conquistada polas tropas do Exército Branco o 25 de xullo dese ano, o almirante Aleksandr Kolchak estableceu unha comisión encargada de investigar os asasinatos. O investigador da Corte Rexional de Omsk, Nikolai Sokolov, entrevistouse con varios membros do séquito dos Romanov en febreiro de 1919, entre eles Pierre Gilliard, Alexandra Tegleva e Sydney Gibbes.
O inminente regreso das forzas bolxeviques en xullo de 1919 forzou a evacuación do lugar, e Sokolov recolleu nunha caixa as reliquias que puido recuperar. A investigación foi recollida en numerosos rexistros fotográficos e de testemuñas que encheron un total de oito volumes. Sokolov morreu en Francia en 1924 antes de poder completar a súa investigación. A caixa cos restos conservouse na Igrexa Ortodoxa rusa do Santo Xob en Bruxelas. miniatura|Pertenzas da familia Romanov recuperadas de Ekaterimburgo expostas no Seminario da Santa Trindade de Jordanville, Nova York. Á dereita está unha blusa que pertenceu a unha das grandes duquesas.
O informe preliminar de Sokolov foi publicado nun libro ese mesmo ano primeiro en francés e máis adiante en ruso, e foi a única explicación histórica aceptada sobre os asasinatos durante 65 anos ata 1989. A investigación concluíu que os prisioneiros morreron instantaneamente durante a execución, coa excepción de Aleksei e Anastasia, que recibiron disparos e golpes coas baionetas ata a súa morte, e que os corpos foron destruídos nunha gran fogueira. A publicación e aceptación mundial da investigación levou os soviéticos a publicar un libro aprobado polo goberno que plaxiaba en gran medida o traballo de Sokolov, en 1926, admitindo que a emperatriz e os nenos foran asasinados xunto ao tsar. En 1938, Stalin emitiu unha prohibición sobre toda discusión acerca do asasinato da familia imperial. Prohibiuse tamén o informe de Sokolov.
Descuberta dos restos
O 29 de xullo de 2007, outro grupo de aficionados locais á arqueoloxía atopou un pequeno foso no que se atopaban os restos de Aleksei e os da gran duquesa que faltaba, situado xunto a dúas pequenas piras non moi lonxe do sitio principal da estrada de Koptiakii. Aínda que os investigadores e criminólogos atribuíron os restos a Aleksei e María, os restos permanecen almacenados nos arquivos estatais esperando a que igrexa emita a súa opinión, tras exixir unha análise "mais profunda e detallada".
O rescate de Crimea
Durante os anos posteriores á execución da familia imperial rusa, varias persoas se fixeron pasar por membros sobreviventes da familia, sendo coñecidas como Impostores dos Romanov.
Friedrich Schleiermacher
Traxectoria
Friedrich Schleiermacher naceu en Breslau (Silesia) no Reino de Prusia. Fillo dun clérigo calvinista. É posiblemente un dos teólogos alemáns do século XVIII de maior importancia. Provén da tradición reformada. Educouse en escolas moravas e luteranas.
Foi ordenado ao ministerio en 1794 e foi clérigo en Berlín, onde comezou a súa asociación cos círculos da filosofía romántica.
Teoloxía
Vía a Cristo como o salvador porque nel brillaba a dependencia absoluta en Deus. A obra de Cristo consistía en transferir ao ser humano esa conciencia de dependencia absoluta na divindade. Os crentes benefícianse desta conciencia a través dunha unión mística con Cristo.
Achegamento ao Novo Testamento
A salvación humana consistía en recoñecer esta dependencia coa divindade. Esta conciencia na divindade do ser humano era un tipo de misticismo relixioso.
Soiuz 35
Características
Soyuz 35, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Leonid Popov e Valeri Riumin a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6 nunha misión de longa duración que lle arrebatou o récord de permanencia no espazo ós cosmonautas da misión Soiuz 32.
Friedrich Schleiermacher
Hermenéutica
Así, no Esbozo de 1805, Schleiermacher expón que a hermenéutica é "comprender na lingua e comprender na persoa que fala".
Kinich Ahau Patera
Kinich Ahau Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 45 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Kinich_Ahau_Patera&params=49.34_N_310.2_W_globe:io&title=Kinich+Ahau+Patera 49,34° N 310,2 O]. O nome de Kinich Ahau provén da mitoloxía maia, onde Kinich Ahau era o deus do Sol, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 2000. Dazhbog Patera está situado cara ao nordeste, Amaterasu Patera está cara ao sur-sueste, e Manua Patera pode ser atopado cara ó suroeste.
Gran Premio de Suráfrica de 1971
Resumo da carreira
Ao principio, Regazzoni liderou a carreira, Stewart e Amon arrancaron lentos. Emerson Fittipaldi logrou manter baixo control a Hulme ata a terceira volta cando lanzouse a perseguir aos Ferrari. Pedro Rodríguez viuse obrigado a retirarse da cuarta posición cando a súa carrocería comezou a derretirse e o aire quente comezou a queimar os seus pés. A calor tamén fixo mella en Jo Siffert, cuxo motor sobrecalentado e Howden Ganley quen abandonou enfermo de esgotamento pola calor. Na volta 37, John Surtees, logrou pasar Regazzoni. Con todo, Surtees sufriu un fallo no cambio na volta 57. Andretti logrou a primeira vitoria da súa carreira, pilotando un Ferrari, e o seu compañeiro de equipo Regazzoni terminou en terceiro lugar detrás de Stewart.
Aparición mariana
Ás veces as informacións das aparicións sucédense nun mesmo sitio durante un período de tempo, pero na maioría só unhas poucas persoas e moi ocasionalmente informan de que presuntamente viron a Virxe. Moitos cristiáns, incluíndo algúns católicos, e non crentes teñen ás aparicións marianas como alucinacións fomentadas pola superstición, e ocasionalmente como simples mentiras ou fraudes deliberadas.
Industrias Pesqueras
Historia
Fundada por José Barreras Massó, comezou a publicarse o 15 de abril de 1927, baixo a dirección de Fernando de Miguel Rodríguez e, posteriormente, Valentín Paz Andrade. Na sección de conservas, e despois na dirección, traballou Francisco Fernández del Riego. Contou desde os primeiros números con colaboradores gráficos como Castelao ou Maside. Alfonso Paz-Andrade é o actual director.
Microsoma
En bioloxía os microsomas son formacións similares a vesículas de 20 a 200 nm de diámetro, que se orixinan como artefactos creados por técnicas de laboratorio que rompen as células (homoxenización). Están formados por fragmentos rotos do retículo endoplasmático, principalmente, e doutros orgánulos celulares. Os microsomas non están presentes nas células vivas. O termo foi acuñado polo biólogo belga e premio Nobel Albert Claude para designar un dos produtos da ultracentrifugación do fígado triturado. Os traballos pioneiros de fraccionamento celular con microsomas feitos por Albert Claude, Christian De Duve e outros foron fundamentais para coñecer as características dos orgánulos celulares e o descubrimento de novos orgánulos.
Galileo Galilei
Traxectoria
Estudou medicina e física na Universidade de Pisa, da que no 1589 foi designado profesor de matemáticas. En 1592 pasou á universidade de Padua, e posteriormente á de Florencia, onde permaneceu o resto da súa vida; desenvolveu a súa actividade científica baixo o patrocinio da corte dos Medici.
Ciencia experimental
No panteón da revolución científica, Galileo ocupa unha elevada posición por ser pioneiro no uso de experimentos para medir cantidades e a súa análise matemática dos resultados. Non había tradición de tales métodos na Europa naquel tempo; William Gilbert foi predecesor no uso de experimentos, pero non usou aproximacións cuantitativas. Perén, o pai de Galileo, Vincenzo Galilei, fixo experiencias nas que descubriu o que pode ser a relación física non lineal máis vella coñecida, entre a tensión e o ton producido por unha corda que se fai vibrar.
Física
Nos primeiros anos do século XVII, Galileo e un asistente trataron de medir a velocidade da luz. Situáronse en diferentes outeiros, cada un cunha lanterna. Galileo acendía (abría o furado para deixar pasar a luz), e pronto o seu asistente respondíalle. A unha distancia de menos dunha milla (1,5 km aprox.), non puido detectar retardo maior que cando só estaban separados uns poucos metros. Así, non puido chegar a unha conclusión, pero decatouse de que as distancias empregadas para facer a medición eran pequenas.
Matemáticas
Mentres que as contribucións de Galileo aplicando as matemáticas á Física foi innovadora, os métodos matemáticos foron os normais naquela época. Fixo análises e probas arduas na teoría da proporción de Eudoxio, como foi establecido no quinto libro dos Elementos de Euclides. Esta teoría estivo dispoñible só un século antes, grazas ás traducións de Tartaglia e outros; pero á fin da vida de Galileo foi superada polos métodos alxébricos de Descartes, que hoxe consideramos incomparablemente máis doados de seguir.
Controversia coa Igrexa
miniatura|220px Galileo foi un devoto católico, pero os seus escritos sobre o heliocentrismo Copernicano perturbaron a Igrexa católica, que cría no modelo xeocéntrico do sistema solar. A xerarquía eclesiástica argumentou que o heliocentrismo estaba en contradición directa coa Biblia e os reverenciados escritos antigos de Aristóteles e Platón. Pola súa visión, Galileo foi ameazado a morrer na fogueira, podendo acabar os seus días en arresto domiciliario tras retractarse das súas proclamas.
<BLOCKQUOTE> A guerra deveu máis e máis amarga. O Padre Dominico Caccini predicou un sermón co texto, "Homes como Galileo, por que permanecedes observando cara arriba no ceo?" e este desgraciado xogo de palabras sobre o nome do grande astrónomo foi convertido en arma cortante. Unha vez Caccini finalizou, insistiu que "a xeometría é do diaño", e que "os matemáticos deberán ser encarcerados como autores de todas as herexías." As autoridades eclesiásticas deron promoción a Caccini.
O 22 de xuño de 1633, a Inquisición Romana comezou o seu xuízo contra Galileo, que contaba daquela 69 anos e pediu graza debido ó seu "estado de malestar físico". Ameazándoo con tortura, prisión e morte na fogueira, Galileo foi forzado a "abxurar e renegar" do seu traballo e prometer denunciar a outros que mantiveran os seus puntos de vista anteriores. Galileo cumpriu o que a igrexa quería del. Que as ameazas da Igrexa eran reais fora probado pola igrexa contra Giordano Bruno, quen foi queimado na fogueira no 1600 por manter un punto de vista naturalista sobre o Universo.
Daniel Weisweiller
Traxectoria
Coa súa morte, Bauer asumiu en solitario a representación de Rotschild en España.
Vector
Propiedades
- Punto de aplicación, é a orixe do vector.
Método do paralelogramo
Consiste en pór graficamente os dous vectores de xeito que as respectivas orixes coincidan nun punto, completando o resto do paralelogramo por paralelas. O resultado da suma é a diagonal de dito paralelogramo.
Dedución da expresión
Resultando:
Partido Laborista de Israel
Historia
Fundouse como Mapai (Mifleget Poalei Eretz Israel — "Partido dos Traballadores da Terra de Israel") como unha escisión moderada do Poale Zion, partido socialista sionista ruso, dirixiu o partido David Ben-Gurion durante dúas décadas, no que o Mapai se converteu no partido principal do parlamento hebreo e no partido do goberno cando se creou o estado israelí. En 1965 uniuselle o Achdut Ha'Avoda-Poale Zion para formar unha coalición laborista. Ata 1977 dominou a vida política israelí.
Manuel Barreiro Cabanelas
Traxectoria
Fillo dun canteiro, emigrou con 16 anos a Río de Xaneiro. Conseguiu progresar nos negocios, especialmente coa lotería, e amasou unha fortuna, con negocios de hostalería, construción e roupa feminina. Sufragou numerosas obras na súa parroquia natal, subministración de agua, a construción de fontes, bebedoiros e vivendas que doou a quen quixo quedar na aldea. Ademais creou en 1915 un grupo escolar en Laxedo e en 1942 dooulle ao estado español o edificio da súa propiedade "con la condición sine qua non de ser destinado con carácter permanente para Colonias escolares". Financiou dúas salas do Hospital Provincial de Pontevedra. Un dos seus últimos proxectos foi a urbanización de Covelo, cuxo deseño deixou por escrito, pero que non viu rematado. Morreu en Río de Xaneiro. A raíña María Cristina tramitou para el o título nobiliario de conde.
Banato húngaro
O Banato húngaro é nunha moi pequena parte do norte da rexión histórica do Banato, que foi incorporada á nova Hungría independente de Austria no Tratado de Trianon, despois da segunda guerra mundial, e que se integrou no condado de Csongrád.
Análises moleculares de ADN
Diferenzas entre o ADN do núcleo, das mitocondrias, e dos cloroplastos
A forma de herdar o ADN tamén difire no núcleo e os orgánulos: mentres que o ADN núcleo hérdase de forma biparental (como o ADN do núcleo dos animais), o ADN das mitocondrias e o dos cloroplastos das plantas hérdase por parte dun só dos pais, en xeral por parte da nai (do mesmo xeito que as mitocondrias dos animais). Isto é debido a que en xeral os orgánulos que serán transmitidos á xeración seguinte son os que están albergados no óvulo.
Abanca
Características
Desde a súa adquisión o banco non deixou de acumular beneficios, ao tempo que reducia as súas oficinas, deixando sen servizo amplas zonas de Galiza. Desde a súa creación o banco relega o galego a un uso testemuñal. A xunta de Galiza autorizou a empresa a creación dunha universidade privada.
Canabarro
Un canabarro ou porrón (en español: botijo) é un recipiente de barro cocido poroso empregado para conservar a auga fresca, de ventre amplo e cunha anga na parte superior, unha boca para enchelo e unha biquela para beber. En olaría defínese como vasilla de corpo esferoide, unha anga na súa parte superior, e con dous ou máis buracos. Polo xeral chámase boca ao máis largo —polo que se enche—, e biquela ou bico ao outro, que produce un fino chorro ideal para beber sen demasiado refugallo.
O porrón é un obxecto típico da cultura mediterránea. É habitual no sur de Francia, Castela, Aragón e o terzo sur da Península Ibérica (Estremadura, A Mancha, Levante e Andalucía), menos común nas zonas húmidas da península.
Kristanna Loken
Kristanna Sommer Loken, nada o 8 de outubro de 1979 en Nova York é unha actriz e modelo estadounidense. É coñecida polos seus papeis en Terminator 3: A rebelión das máquinas, BloodRayne e Painkiller Jane.
Outeiro, Moalde, Silleda
Outeiro é un lugar da parroquia de Moalde no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 15 habitantes, 7 homes e 8 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Francesc Pi i Margall
O home político
En 1848 ingresou no Partido Demócrata e en 1854 deixou de ser un home de letras para dedicarse á política. En poucos anos, Pi fíxose resoar no partido comezando a gañar popularidade entre os seus compañeiros e demais políticos da facción de esquerdas e da socialista.