cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ovocito
Terminoloxía
Etimoloxicamente, ovocito significa célula ovo. Xeralmente se lle chama célula ovo ao óvulo, pero os termos ovo e célula ovo, ovocito e óvulo utilízanse ás veces con certa ambigüidade. Os ovocitos primarios e secundarios son denominados ás veces ovos ou células ovo inmaturas (aínda que só é haploide o secundario, polo que lle corresponde mellor a este último o termo). Os óvulos son ovos ou células ovo maduras ou ovocitos maduros nos que a meiose se completou totalmente, pero téñase en conta que o ovocito secundario humano permanece detido na metafase II meiótica ata que se produce a fecundación, e só no momento da fecundación completa o seu desenvolvemento; e aínda que cando o ovario dunha muller ovula dicimos que solta un óvulo, este é en realidade un ovocito secundario no estado que foi indicado, e o espermatozoide comeza a fertilización fusionándose con ese ovocito secundario, o que fai avanzar a meiose, a célula divídese, fórmase o segundo corpúsculo polar, e o que queda é o óvulo. Os cigotos son ovos ou células ovo fecundados cos pronúcleos masculinos e femininos fusionados ou en proceso de fusión.
Meiose
O ovocito primario entra en meiose antes do nacemento, deténdose na profase I ata a entrada na puberdade (algúns seguirán nese estado durante décadas, conforme a muller vaia ovulando cada mes). Este período de detención chámase dictiato ou dictioteno. Trala reanudación da división, o ovocito primario aumenta de tamaño. Complétase a primeira división meiótica e orixínanse dúas células desiguais: o ovocito secundario, que recibe a maior parte do citoplasma, e o primeiro corpúsculo polar, célula pequena non funcional que dexenera axiña nos mamíferos. O ovocito secundario segue coa meiose II ata deterse na metafase II.
Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra
Historia
Fundouse en Pontevedra o 12 de xaneiro de 1930 e comezou a súa actividade o 20 de xaneiro de 1930. O seu primeiro presidente foi Daniel de la Sota e o seu primeiro director Alexandre Bóveda. Tras o cesamento de Daniel de la Sota como presidente da Deputación, ocupou o cargo o militar Manuel Casas Medrano, quen quixo pechar a entidade, e Alexandre Bóveda dimitiu do cargo. Nos anos da Segunda República Española comeza a súa expansión polo norte da provincia, con axencias en diversas vilas. A comezos de 1938 levouse a cabo unha depuración do persoal, en cumprimento das disposicións da Junta de Defensa Nacional.
Federación Europea de Sociedades Filatélicas
Historia
Fundouse en 1989 e ten como obxectivo coordinar as actividades das diferentes asociacións, promover e estimular o coleccionismo entre a xente moza. A FEPA non ten sede permanente, facendo de sede no país onde reside o seu presidente, actualmente Pedro Vaz Pereira de Portugal. O seu órgano é o boletín FEPA News. A lingua oficial de FEPA é o inglés. A FEPA ten as súas propias normas e regulacións para as exposicións filatélicas que organiza coñecidas como FREGEX e que tamén se aplican ás Federacións Nacionais integradas nela.
Rafael de la Hoz Arderius
Traxectoria
Realizou un importante papel en tarefas de carácter institucional, entre as que destacan a creación e pulo das Normas Tecnológicas de la Edificación en 1971. Tamén foi presidente da Unión Internacional de Arquitectos entre 1981 e 1985. Nomeado Académico de Belas Artes en 1990.
Pronunciamento de Sagunto
Historia
Ese mesmo día, o xeneral de brigada Luis Dabán, xefe da brigada de Segorbe (Castelló), trasladou parte da súa tropa (dous batallóns de infantaría, varios escuadrones e algunhas pezas de artillaría, en total uns 1.800 homes) até Sagunto.
Consecuencias
Daquela, organizouse rapidamente a viaxe de regreso a España do príncipe Afonso vía Marsella. Mentres tanto celebráronse Te Deums e repartiuse pan aos pobres nas principais cidades. O novo rei desembarcou en Barcelona, o 9 de xaneiro, onde foi recibido con gran xúbilo pola Deputación Provincial, moito maior que o que se dispensara ao rei Amadeu I catro anos antes. O 15 de xaneiro entraba en Madrid de forma «apoteósica» segundo as crónicas.
RS-56-OBA
Características
Os motores RS-56-OBA eran fabricados por Rocketdyne e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno (RP-1). Tiñan un pulo de 920,8 kN a nivel do mar e usábanse na primeira etapa dos foguetes Atlas II, Atlas IIA e Atlas IIAS.
Bruce Condé
Traxectoria
Recibiu educación universitaria nos Ánxeles e foi profesor en diversas academias militares dos Estados Unidos antes da segunda guerra mundial, durante esta loitou en África do Norte e nas Ardenas chegando a capitán. Unha vez se renderon os alemáns foi destinado ó Pacífico co grao de comandante, máis logo pasou a servizo de contrainformación das Forzas Aéreas (USAF).
Dentalíidos
Etimoloxía
O nome científico Dentalia está formado polo elemento denti-, do nome do xénero tipo da orde (e da familia dos dentalíidos), Dentālǐum, á súa vez derivado do latín dens, dentis, 'dente', coa desinencia -ĭa, incicando plural.
Bashkortostán
miniatura|250px|dereita A República de Bashkortostán (en ruso Респу́блика Башкортоста́н, Respúblika Baixkortostan; en baskir Башҡортостан Республикаһы, Baixqortostan Respublikahi; en tártaro Başqortostan Respublikası), ata 1990, Bashkiria, en ruso Башки́рия), é un suxeito federal (república) da Federación Rusa desde o 31 de marzo de 1992. En 2002 contaba con 4 104 336 habitantes en 143 600 km². A capital é Ufá. Limita ó norte co territorio de Perm e a provincia de Sverdlovsk, ó leste coa de Cheliabinsk, ó sur e ó oeste coa de Orenburg, ao oeste coa república de Tataria e ó noroeste coa de Udmurtia.
Andrei Platonov
Traxectoria
Escribiu as súas obras máis importantes, as novelas Chevengur e O foxo entre 1926 e 1930, coincidindo cos últimos anos da Nova Política Económica e o inicio do primeiro Plan Quinquenal en 1928. Estas obras, que supoñían unha crítica implícita ó sistema desencadearon as críticas dos órganos oficiais, e ,aínda que un capítulo de Chevengur apareceu nunha revista, as obras nunca se publicaron. En 1931 despois da publicación Vorkk sobre a crónica da vida dos campesiños pobres, que recibiu as críticas de Fadeyev e Stalin, a publicación dos seus traballos foi prohibida, coa exclusión do relato O río Potudan publicada en 1937.
Dorothea Tanning
Carreira artística
Na década seguinte, a pintura de Tanning tornouse menos explícita e máis suxestiva. Agora traballando en París e Huismes, en Francia, comezou a se distanciar do surrealismo e a desenvolver o propio estilo. En torno á metade da década de 1950 o seu traballo mudou radicalmente e as súas pinturas tornáronse máis fragmentadas e prismáticas, como pode ser visto en traballos como Insomnias (1957, Moderna Museet, Estocolmo).
Cal (filme de 1984)
Argumento
Un ano despois, Cal coñecerá a viúva da vítima, Marcella (Helen Mirren), unha muller católica coa que estreitará amizades.
Valdis Zatlers
Valdis Zatlers, nado en Riga o 22 de marzo de 1955, é un Médico e político letón.
Cadea lateral
En química orgánica e bioquímica, unha cadea lateral é un grupo químico que está unido á parte principal dunha molécula chamada "cadea principal" ou cadea do esqueleto da molécula. Unha cadea lateral en polímeros tamén se denomina ás veces cadea colgante (pendant chain), pero grupo colgante (ou grupo lateral) ten unha definición diferente. Xeralmente úsase a abreviatura ou símbolo R para indicar xenericamente as cadeas laterais de tipo alquilo (hidrocarburos saturados) nos diagramas e fórmulas abreviadas de estruturas químicas. Para indicar outros grupos non carbonados nos diagramas de estruturas químicas utilízase xeralmente X, Y, ou Z. O símbolo R foi introducido xa no século XIX polo químico francés Charles Frédéric Gerhardt, porque sería recoñecible en conextos de química en moitos idiomas europeos ao ser a inicial de palabras como "residuo", "raíz", "radical", "resto", etc, que empezan igual en moitas linguas.
Castro de Mouguías
Bibliografía
MARTÍNEZ FERNÁNDEZ, J. (1971): "Castro de Mohías: resultados de una investigación arqueológica", en Boletín del Instituto de Estudios Asturiano 73. Oviedo, 351-356.
Arquitectura prehistórica de Galicia
A arquitectura prehistórica de Galicia abrangue aquelas formas de construción empregadas polos habitantes de Galicia dende hai 2 millóns de anos (Prehistoria) ata a chegada dos romanos e a conseguinte romanización de Galicia.
Arquitectura megalítica
Nunha primeira fase ou "fase inicial" as antas máis antigas eran poligonais simples e as cámaras eran de pequeno tamaño (12 m de diámetro por 1 m de altura) e sen corredor. Os enxovais típicos consisten en cerámica lisa ou con decoración impresa e instrumental lítico como micrólitos, lamelas, doas de variscita e machadas puídas.
Algúns destes túmulos foron reutilizados máis tarde, en época romana, como postos de vixilancia. Exemplos disto son o campamento da Cidadela (Sobrado). Bastantes deles foron destruídos en época recente co obxecto de atopar supostos tesouros de ouro ou como consecuencia das actividades agrícolas (labradíos, repoboacións forestais), apertura de estradas, establecemento de industrias etc. De moitos fica xa só a lembranza na toponimia.
Túmulos
O diámetro oscila entre os 8 metros e os 40. Os máis grandes son o da Mouta Grande (Verea) e o da Madorra da Granxa (Castro de Rei), que chegan aos 70 m. A altura oscila entre os 50 cm. e os 4 m., malia que a maioría non supera os 2 m. Habitualmente existe un anel periférico de pedra e unha coiraza. Dado que os túmulos foron usados durante longos períodos de tempo, as estruturas varían, dándose casos de túmulos que incorporan túmulos pre-existentes.
The Byrds
The Byrds foi unha banda estadounidense de rock, formada nos Ánxeles, California en 1964. A banda sufriu varios cambios na súa formación durante a súa existencia, sendo o seu líder Roger McGuinn (coñecido como Jim McGuinn) un único membro permanente ata que o grupo se desfixo en 1973. Aínda que só logrou acadar o éxito comercial de contemporáneos como The Beatles, The Beach Boys e The Rolling Stones durante un curto período de tempo (1965–66), The Byrds hoxe en día é considerada polos críticos como unha das bandas máis influentes dos anos 60. Inicialmente, foi pioneira do folk rock, mesturando a influencia dos Beatles e doutras bandas da British Invasion coa música folk contemporánea e tradicional. A medida que os 60 avanzaban, o grupo tamén foi influente nas orixes do rock psicodélico, o raga rock e o country rock. Ademais, a típica mestura da banda de harmonías claras de voz e o son metálico da guitarra Rickenbacker de 12 cordas de McGuinn continuou sendo influente na música popular ata a actualidade. Entre as cancións máis perdurables da banda están a versión de Bob Dylan "Mr. Tambourine Man" e a de Pete Seeger "Turn! Turn! Turn! (to Everything There is a Season)", xunto coas propias "I'll Feel a Whole Lot Better", "Eight Miles High", "So You Want to Be a Rock 'n' Roll Star", "Ballad of Easy Rider" e "Chestnut Mare".
Arquitectura prehistórica de Galicia
Arquitectura castrexa
thumb|right|200px|Distribución segundo tipos. miniatura|dereita|200px|[[Castro de Baroña, Porto do Son.]] [[Castro de Santa Trega, A Guarda.|miniatura]] A indoeuropeización do cuadrante noroccidental da Península Ibérica durante o Idade de Bronce foi continuada por elementos se cadra célticos durante a Idade de Ferro, a partir do século VI a.C. Apareceu así a Cultura castrexa, caracterizada polos castros ou citanias, poboados fortificados sen apenas urbanismo. Aínda que por veces ferro e Cultura castrexa se fagan equivalentes, convén distinguir entre os dous conceptos porque a transición entre Bronce e Ferro é aínda bastante descoñecida e non está claro que elementos anteriores perviviron e de onde proveñen os trazos prototí­picos do mundo castrexo. En efecto, os castros máis antigos datan dos séculos VIII e VII a.C. Esta área cultural ten o seu límite oriental no río Navia e o Bierzo e o meridional no río Douro. Non se deu en ningún momento un proceso de construción de entidades de tipo estatal, xa que se trataba dunha sociedade de tipo xentilicio.
miniatura|Exemplo de vivendas castrexas no castro de Vigo.|esquerda As construcións características dos celtas eran os castros, vilas amuralladas, habitualmente situadas no alto dun outeiro.
Non se sabe con exactitude o número de castros que houbo en Galiza pero pode estimarse nun mínimo de 3.000, inda que non todos estaban ocupados á vez e quizais houbo arredor de 1.500 na época de maior vitalidade, pero tan só hai uns 50 castros escavados arqueoloxicamente.
Amancio Prada
Traxectoria
Amancio Prada pódese considerar como un dos mellores embaixadores da lírica galega no mundo (Rosalía de Castro, Álvaro Cunqueiro, diversos trobadores galaico-portugueses, cancións populares etc), razón que expuxo o xurado para que gañase o XXI Premio Celanova Casa dos Poetas en 2005 ou o Premio Xarmenta en 2006.
Voo 6289 de Air Algérie
Investigación
Dúas das testemuñas, un enxeñeiro de terra que traballara no aparello accidentado e un controlador de tráfico aéreo que se atopaba na torre no momento do accidente, falaron sobre o que viron cos investigadores. O enxeñeiro dixo:"'Atopábame no aparcamento e vin ao avión engalar dende a pista 02. Xusto despois da engalaxe o avión desviouse lixeiramente cara a esquerda, despois enderezouse e nese intre decateime de que o aparello estaba perdendo velocidade e altura, co tren de aterraxe aínda estendido, ata o momento do impacto, cando houbo un gran estoupido'."O controlador de tráfico aéreo dixo:"'O DAH 6389 [sic - o número correcto de voo era 6289] B732 IMMAT: 7T-VEZ solicitou permiso para engalar ás 1402 GMT. Ás 1405 GMT foi autorizado a engalar cunha temperatura de 23°, QNH: 1019. Autorizado por ALGER CCR a inicialmente [nivel de voo] FL280, xusto despois da engalaxe pola pista 02 (1405) escoitouse algún tipo de estoupido, a alarma activouse inmediatamente, o piloto dixo [']temos un pequeno problema[']. . . o avión comezou a caer e esnafrouse preto do limiar da pista 20; o plan de emerxencia activouse inmediatamente tal como estaba previsto. 1) Os servizos de rescate do aeródromo ás 1415. 2) Os servizos civís ás 1416. 3) O hospital xusto despois. Logo o resto dos servizos mencionados no plan de emerxencia'."Os instrumentos e as gravadoras de voo examináronse no laboratorio da BEA en París. Os motores enviáronse a Bélxica para ser investigados. O últimos parámetros da gravadora de datos de voo indicaron que o avión estaba a 102 metros sobre o nivel de terra e voaba a unha velocidade de 233 km/h. Os investigadores determinaron que a turbina de alta presión do motor esquerdo rompérase, danando á turbina de baixa presión no proceso. Isto causou unha baixada de potencia no motor, aínda que non se chegou a apagar completamente segundo os datos da gravadora.
Pemento
O pemento inclúe unha gran variedade de plantas diferentes baixo a mesma denominación. Algunhas variedades son picantes e utilízanse como especia. O xénero Capsicum comprende varias especies de plantas, emparentadas co tomate, propias de América Central e América do Sur; os seus froitos —chamados chile, morrón ou pemento— consómense en diferentes preparacións e tamén se empregan na medicina.
Características
As especies de Capsicum son case sen excepción plurianuais. A planta, de talo leñoso, forma normalmente un arbusto de até 150 centímetros de altura; algunhas variedades atinxen tamaños superiores. As flores son brancas ou verdosas na maioría das variedades, salvo no C. pubescens, que ten unha cor violácea.
Pementos de América
miniatura|esquerda| miniatura|esquerda|[[Chile (Capsicum)|chiles]] En América consómense e distínguense varias especies. Xunto coas variedades suaves de C. annuum, consómense tamén outras picantes (como o chile serrano, empregado seco, enteiro ou molido; o xalapeño, consumido en conserva; o chile pasilla e o serrano, de cor escura e sabor doce e intenso, empregados como base para o mole mexicano; ou o "chiltepin" ou "piquín", Capsicum annuum var. glabriusculum, un chile pequeno e intensísimo); outras catro especies (C. baccatum, C. chinense, C. frutescens —"tabasco"— e C. pubescens —"rocoto—) domesticáronse e prodúcense con frecuencia.
Símbolos anarquistas
Descrición
Mentres que as orixes do símbolo non son de todo claras, pénsase que existe desde antes da guerra civil española. Foi adoptado como un símbolo da Alliance Ouvrière Anarchiste (AOA), fundada en 1956 en Bruxelas, e sería novamente reinventado independentemente en 1964 polo grupo francés Jeunesse Libertaire.
Por que o "A" dentro dun círculo?
Segundo a investigación de Amadeo Bertolo publicada en La Rivista Anarchica de maio de 1981, a adopción do "A" no círculo como emblema universal data de 1964. Concretamente, en abril dese ano usouse na portada dun boletín interno dun grupo francés das mocidades libertarias, seguido dunha interrogación. O propósito era crear un símbolo que aglutinase ó conxunto do movemento anarquista, sen distinción de tendencias.
A inspiración púidose atopar no símbolo pacifista (o círculo coa "pata de galiña"). A proposta dos franceses, ó parecer, non tiña gran transcendencia, ata que en 1966 un mozo anarquista milanés que formaba parte do círculo Sacco e Vanzetti comezou a usala. En 1968 saíu en Milán ás rúas e no Maio francés de 1968 logrou perpetuarse.
Descrición
A uniformidade da escuridade na bandeira representa a propensión anarquista a levantar barricadas. Especificamente, representa o internacionalismo, renegando de calquera tipo de límite. Unha simple bandeira negra é case unha antibandeira (as bandeiras coloridas representan, xeralmente, símbolos de nacións). Ademais, unha bandeira branca é o símbolo de rendición ante unha forza superior, polo que unha bandeira negra pode ser vista como a negativa a darse por vencido na loita. Tamén se fala do simbolismo do amencer para os mártires caídos na loita.
Sabot
A palabra sabotaxe orixinouse da palabra francesa sabot. En Francia as zocas (calzado de madeira) chámanse sabots. Como medio de presión nunha folga os obreiros dalgunhas fábricas usaron os seus sabots para inutilizar a maquinaria, e así amosar o seu desacordo cos patróns. Sabotaron as máquinas.
Bandeira verdinegra
Tómase xeralmente para simbolizar unha visión do anarquismo que se centra na autodeterminación de tódalas formas de vida (animais, seres humanos, bio-rexións). Ultimamente o seu uso volveuse máis popular xunto coa bandeira negrivermella.
Bandeira púrpura-negra
A bandeira púrpura-negra é usada polo movemento anarcofeminista e polos anarquistas que están involucrados no activismo polas cuestións de xénero.
Eleccións municipais en Alfoz
Corporacións
Corporacións democráticas en Alfoz desde a aprobación da Constitución de 1978.
Pain
Infancia
Yahiko demostra ser o líder do grupo e ter boas intencións. Un día el e Nagato son atacados por un ninja doutra aldea en ausencia de Jiraiya, e Nagato, ao ver a Yahiko ferido, utiliza unha técnica que el mesmo descoñecía e mátao, salvando ao seu amigo. Jiraiya chega pronto ao lugar, e advirte nos ollos de Nagato que até agora non se viron, o que el identifica como o máis venerable dos tres grandes Dōjutsu, o Rin'negan (ollos de Metempsicose), (os outros son o Sharingan e o Byakugan). Jiraiya, ao igual que todo o mundo ninja crían que esta técnica ocular era só unha lenda, pois se di que a posuía o "Sabio dos 6 Camiños", creador do ninjutsu moderno. Estes son os ollos de Pain, polo en principio dedúcese que Nagato dalgún xeito é Pein.
Transcantábrico
Historia e características
Os primeiros anos realizou as viaxes entre León e Ferrol ata a clausura da liña León - Bilbao (FC de La Robla.)
Xordania
Xordania (en árabe: الأردن Al-ʼUrdunn), oficialmente Reino Haxemita de Xordania (المملكة الأردنّيّة الهاشميّة Al-Mamlaka al-Urdunniyya al-Hāshimiyya), chamado Transxordania ata 1950, é un país de Asia localizado na rexión do Oriente Medio. Limita ao norte con Siria, ao nordeste con Iraq, ao leste e ao sur con Arabia Saudita e ao suroeste co mar Vermello (no Golfo de Aqaba, con Israel e co territorio palestino de Cisxordania).
Historia
Durante a primeira guerra mundial, Gran Bretaña aproveitouse do nacionalismo árabe, e logo de prometer a creación dun Estado árabe independente que abarcaría a Arabia e as actuais Siria, Líbano, Israel, Xordania e Iraq, promoveu a Rebelión Árabe. Deste xeito, as tropas árabes, apoiadas por oficiais británicos como Lawrence de Arabia, lograron derrotar aos turcos e alemáns no Medio Oriente, e o ferrocarril de Hiyaz sufriu accións de sabotaxe, especialmente en Xordania. A caída do porto Xordano de Aqaba en mans árabes en 1917, condenou ás forzas turcas, aínda que a guerra non acabaría ata setembro de 1918.
Goberno e política
A Xordania é unha monarquía constitucional, conforme á constitución de 1952. O rei Abdullah II é o xefe de estado dende o 7 de febreiro de 1999.
Organización político-administrativa
Xordania está dividida en doce gobernacións (muhafazat, en singular muhafazah):
Xeografía
Xordania limita con Iraq ao nordés, Arabia Saudita ao leste e sur, Israel e os territorios palestinos ao oeste e Siria ao norte. En total, as súas fronteiras teñen unha lonxitude de 1.619 km. Grazas ao Golfo de Aqaba, posúe unha saída ao mar Vermello; tamén posúe costas no mar Morto. En total, Xordania posúe 26 km de costas.
Espermatoxénese
miniatura|dereita|Túbulo seminífero con espermatozoides en maduración, tinguido con [[hematoxilina-eosina.]] A espermatoxénese é o proceso de formación de espermatozoides, os gametos masculinos, polo que é un tipo de gametoxénese. Os espermatozoides proceden das células xerminais embrionarias, que se transforman en espermatogonias, e estas en espermatocitos primarios, os cales sofren meiose orixinando os espermatozoides. Por cada espermatocito primario (diploide) orixínanse catro espermatozoides (haploides).
Singapur
Etimoloxía
O nome galego de "Singapur" deriva da palabra malaia Singapura (en sánscrito: सिंहपुर, en cingalés: සිංහපුර, Singha). A palabra está composta por dous termos de orixe sánscrita, Singa provén da palabra Siṃha (सिंह), que significa "león", e Pura (पुर) que significa "cidade", un sufixo habitual dentro da toponimia indíxena local. Debida a isto, o país é coñecido ás veces como a Cidade do León.
Espermatoxénese
Función das células de Sertoli
As células de Sertoli realizan varias funcións durante a espermatoxénese, axudando ao desenvolvemento dos gametos das seguintes maneiras:
Singapur
A ocupación xaponesa
O 7 de decembro de 1941, Xapón atacou Pearl Harbor comezando a Guerra do Pacífico. Un dos obxectivos dos xaponeses era o de tomar o Sueste Asiático para asegurarse a subministración de recursos naturais e abastecer as necesidades do seu exército e das súas industrias. Singapur dispuña da principal base Aliada da rexión, polo que era un claro obxectivo militar, mais o exército estaba convencido en que aquela fortaleza de Singapur resistiría calquera ataque xaponés. O 8 de decembro as forzas xaponesas desembarcaron en Kota Bharu, ao norte de Malaia.
Clima
Outro contraste débese á tempada das choivas (monzón), dúas por ano. A primeira delas, o monzón do nordés, prodúcese de decembro a mediados de febreiro e a segunda, o monzón do sueste, ten lugar de xuño a setembro. Os períodos comprendidos entre os monzóns son menos húmidos e menos ventosos. Durante o monzón do nordés, os ventos dominantes son do nordés e de até 20 km/h. De decembro a xaneiro o ceo adoita estar moi nubrado, con frecuentes choivas á tarde. Entre febreiro e marzo, o tempo é relativamente seco. Tamén hai vento, chegando a ser de entre 30 e 40 km/h en xaneiro e febreiro. Durante o monzón do sueste os ventos do sueste e do suroeste son os dominantes, producíndose choivas dispersas nas últimas horas da mañá e primeiras horas da tarde. thumb|Canadian International School en Singapur
Economía
En 2001 a recesión mundial e a caída do sector tecnolóxico afectaron de maneira importante á economía do país, chegando a caer o PIB caeu nun 2%. Ademais, a aparición dunha epidemia da síndrome respiratoria aguda severa en 2003, ampliou esta recesión. Para contrarrestar a situación, o goberno puxo en marcha en decembro de 2001 un comité de vixilancia económica, cuxos resultados foron publicados en febreiro de 2003. Non obstante, a súa puxanza no sector tecnolóxico segue sendo manifesta, asentándose alí multinacionais diversas, como Creative Technology, multinacional cunha parte importante no mercado de reprodutores.
Virgilio Fernández de la Vega Lombán
Virgilio Fernández de la Vega Lombán, nado na Veiga e finado en Madrid o 26 de marzo de 1976, foi un farmacéutico e político galego.
Serra do Laboreiro
miniatura|dereita|Laboreiro dende Redemuíños.
Cumios
miniatura|dereita|220px|Penagache Seguindo a orientación desta serra dende o nacemento do río Troncoso, preto da aldea de Portelinha, destacan os seguintes cumios pola súa altitude ou morfoloxía:
Historia etnográfica
Os altos do Laboreiro estiveron habitados dende a prehistoria. As primeiras probas da súa humanización datan da etapa do megalitismo en Galicia a partir dos anos 4000-3500 a.C. Nesta zona rexístrase unha ampla densidade de monumentos funerarios, chamados mámoas ou localmente motas. En conxunto forman unha gran necrópole que acada a cifra de 130 túmulos, que na súa maioría permanecen tapados debido á falta dun proxecto común entre os ambos lados da Raia. Algúns deles son:
Lingua irlandesa antiga
Irlandés antigo é o nome dado á forma máis antiga da lingua irlandesa, ou, mellor, as linguas goidélicas, para as que temos extensos textos escritos. Empregouse desde o século VI ao X, cando evolucionou ao irlandés medio.
Consoantes
Algúns detalles da fonética do irlandés antigo son descoñecidos. /sʲ/ púidose pronunciar [ɕ] ou [ʃ], como en irlandés moderno. /hʲ/ puido ser o mesmo son que /h/ e/ou /xʲ/. /Nʲ/ e /Lʲ/ púidose pronunciar [ɲ] e [ʎ] respectivamente.
Ortografía
Tras n e r, d é unha oclusiva:
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Santa Sofía rompeu moldes, esta considerada o epítome da arquitectura bizantina e dise que "cambiou a historia da arquitectura". Responde á idade de ouro da arte bizantina e á dinámica de construción de grandes edificios que implantou o cristianismo. É unha síntese entre a tradición clásica grecolatina e a tradición construtiva oriental; a primeira presentada pola planta basilical, os piares de carga principais, e a grande escala do conxunto; e a segunda polo espazo central coroado por unha cúpula. Santa Sofía legoulle á posteridade o emprego do sistema de cunchas a escala monumental pasa pasar da forma cadrada da base á circular da cúpula; futura constante da arquitectura bizantina e, máis adiante, da occidental. Tamén lle deu o impulso definitivo ao mosaico, a técnica que mellor permitía explota-las posibilidades da luz e da cor no interior das igrexas bizantinas.
Mesquita (1453–1935)
En 1453 o sultán Mehmed puxo cerco a Constantinopla, impulsado en parte por un desexo de converter á cidade ao islam. O sultán prometeu aos seus soldados tres días de saqueo ilimitado antes de reclamar os contidos da cidade para si mesmo.
Gales
Paisaxe e clima
Os principais ríos son o Conway e o Dwyryd no norte, o Dyfi na zona central, e o Gwendraeth, o Tâf e o Tywi no sur. Estes tres últimos, na súa unión, forman a baía de Carmarthen (Carmarthen's Bay en inglés).
Igrexa de Santa Sofía de Istambul
Cúpula
A cúpula parece non descansar sobre ningún soporte sólido e flotar en ingravidez sobre a súa galería de arcadas ininterrompidas de 40 fiestras que contribúen amplamente a inundar de luz o interior policromado da basílica. As reparacións sucesivas no transcurso da historia fixeron perder á cúpula a súa base circular perfecta e hoxe aparece un pouco elíptica e irregular, dun diámetro que varía de 31,24 m a 30,86 m e alzado de 55,6 m.
Mosaicos
Como resultado da conversión do edificio en mesquita, en 1453, un bo número dos mosaicos foron recubertos de xeso, baseándose na prohibición do islam de representar escenas figurativas. Este proceso non foi cumprido dunha soa vez, xa que existen relatos do século XVII nos que os viaxeiros declaran ver imaxes cristiás na antiga basílica.
Smile
Traxectoria
Dende finais de 1968 e a primeira metade de 1969 deron concertos en sitios como o Imperial College de Londres e en Truro, lugar de orixe de Roger. Foron abreconcertos de conxuntos coma Pink Floyd, Yes e The Troggs. Tamén actuaron no Royal Albert Hall de Londres xunto a Free, Joe Cocker e Bonzo Dog Doo-Dah Band.
Smile realizou tan só dous concertos máis antes de que Tim abandonara o grupo, en marzo de 1970, para se unir ao grupo Humpy Bong, pois opinaba que tocando en universidades e tabernas non chegarían a nada. Este feito facilitou a entrada no grupo de Fredie Mercury, dando orixe a Queen, e que pouco tempo despois chegara John Deacon, co que se completou a formación definitiva.
Federación Progresista
No III Congreso da FP, decembro de 1987, acordouse a saída de IU polo seguidismo respecto ó PCE, ó pouco tempo Ramón Tamames deixou a FP que acabou disolvéndose en 1988.
Ulán Bátor
miniatura|dereita|300px|Vista de Ulán Bátor dende o outeiro Zaisan.
Campo de Borja
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Campo de Borja é unha comarca situada ao oeste da provincia de Zaragoza, en Aragón. A súa capital administrativa é Borja.
Beizo leporino
Denomínase beizo leporino, beizo fisurado, ou fisura labial ó defecto conxénito que consiste nunha fendedura ou separación no beizo superior. O beizo leporino orixínase pola fusión incompleta dos procesos maxilar e nasomedial do embrión e é un dos defectos de nacemento máis frecuentes (constitúe aproximadamente o 15% das malformacións conxénitas). Preséntase, frecuentemente, acompañado de padal fendido ou fisura palatina.
Xoana de Arco
Os seus pais
No proceso Xoana dixo sobre os seus pais o seguinte: «O meu pai chámase Jacques Darc e a miña nai Isabelle». Deste xeito sábese que os seus pais foron Jacques Darc e Isabelle Romée. Isabelle Romée non era o nome orixinal, senón que era o sobrenome que se deu a Isabelle de Vouthon (que pertencía á parroquia de Vouthon, hoxe no departamento de Charente), como se fixo a outros unha vez que realizaban a peregrinación «de Puy» (da montaña) en vez da de Roma. De feito Xoana non deu o apelido. O seu pai Jacques era agricultor. Non era pobre pero viu de mala gana a vinda doutro novo fillo máis á súa familia, xa que Xoana tivo tres irmáns máis vellos.
Nervación (folla)
A nervación ou nervadura é a distribución dos nervios ou veas que compoñen o tecido vascular do limbo da folla dunha planta. O nervios sitúanse no estrato esponxoso do mesófilo da folla; a través deles circula o zume, comunicando as células da folla co resto da planta.
Clasificación das nervaduras
miniatura|300px|Folla iluminada a trasluz para mostrar a nervación pennada e camptódroma'. (Na versión ampliada os nervículos que unen as nervacións secundarias son claramente visíbeis.
a. pennada     b. reticulada      c. paralela      d. palmada       e.''' dicotómica]]
Xoana de Arco
A desconfianza do delfín
En Poitiers, a firmeza que demostrou Xoana nas súas crenzas foi clave para gañar a confianza dos interrogadores. Estes, naturalmente, pediron que lles dese algún sinal para que eles puidesen confirmar que ela realmente era a mensaxeira de Deus que dicía ser. Ela respondeu que non había ningún outro xeito que darlle o número de soldados que o Delfín crese conveniente, cos cales ela mesma levantaría o asedio de Orleáns.
Finalmente testificaría o irmán Seguin de Seguin, dominicano, profesor de teoloxía e decano da Facultade de Teoloxía de Poitiers. Este comentou como escoitara de man de Maître Jean Lombart a aventura de Xoana ata Poitiers, e despois explicou que quixo poñer a proba a súa fe, preguntándolle en que dialecto lle falaran as voces. A resposta foi: «Un mellor que o voso». Entón el pediulle probas e a ela, irritada, replicoulle pedindo un exército, de número a decidir polo rei, co que conseguiría Orleáns.
O Bastardo e a liberación da cidade de Orleáns
350px|miniatura|esquerda|Mapa do sitio de Orleáns a chegada de Xoana de Arco.
Isto irritou a la Pucelle que o fixo notar rapidamente só con ver o Bastard. El quedou sorprendido, porque viu que o que ela pretendía non era o que se encontrara. Ela tería ido directamente ás Tourelles para atacar a Lord Talbot coas tropas de reserva. O Bastard dixo "Entón Xoana díxome; "ti es o Bastardo de Orleáns?" "Si" respondín "e estou moi contento da vosa chegada" " es ti quen dixo que eu tiña que vir por este lado [enténdese, do río] , e que non tería que ir directamente ao lado onde está Talbot e os ingleses?" "Si, e xente máis sabia ca min ten a mesma opinión, para o noso maior éxito e seguridade" "En nome de Deus" dixo entón "O consello do Meu Señor é máis seguro e sensato que o voso... ".
Xoana sería aloxada nunha das mellores casas da vila, neste caso a do tesoureiro ducal, Jacques Boucher e pasou os primeiros días convivindo coa xente de Orleáns. Pero non pasou o tempo en van, xa que se foron intercambiando insultos cos ingleses, que desde o outro lado das murallas se podía escoitar as súas voces dende o silencio ambiental. O 30 de abril recórdase o episodio no que se intercambiou algúns berros co capitán inglés William Glasdale. Xoana tamén asistiría ás misas e ata a procesión da invención da cruz, festa da catedral (o 3 de maio).
Cando volveu, con coraxe e o estandarte, emprendeu o ataque. Xoana acompañou aos que subían as escaleiras e tratou de subir unha; pero unha frecha inglesa apartouna do combate feríndoa de gravidade. Esta foi parar xusto por debaixo do ombro e o escote, o cal desanimou os franceses. A propia Xoana dixo en Ruán que xa sabía que a ferirían, porque as súas voces llelo advertiran. ''"Eu sabíao ben, e dixérallo ao meu rei; pero aínda así deixoume continuar. Aquilo fórame revelado polas voces dos dous santos, Santa Catarina e Santa Margarida". " Mais eu tiven o gran confort de Santa Catarina e fun curada en quince días"''. En calquera caso, o Bastard decidiu retirarse da batalla por aquel día e reorganizar a estratexia. Xoana intentouno persuadir de que seguise, aínda que fose coa súa ausencia mentres ela se retiraba a rezar en privado.
A campaña na Île de France
O mesmo día da coroación, Xoana enviou unha carta ao duque de Borgoña, facendo unha referencia a outra enviada tres semanas antes na que lle pedía que acudise á coroación do Delfín. Daquela non obtivo resposta. O motivo da carta era a demanda dunha tregua a petición do novo rei de Francia. Ela foi respectuosa no ton da demanda, aínda que lle recordou, unha cousa moi usual naquela época, quizais intentando facerlle entrever unha contradición nas súas alianzas contra a armagnac: «...como os cristiáns fieis terían que facer; e se vos comprace facer a guerra, entón ide contra os sarracenos». Esta carta é un testemuño máis que reflicte a presenza das loitas entre cristiáns e islámicos na Idade Media. Así, ata para ela, o obxectivo islámico era lexítimo, seguindo o dogma cristián do momento.
París
Seguir pola vía do pactismo significaba reafirmarse na idea de que Xoana xa non lle era necesaria. Ela prometera coroalo en Reims e así fora. Unha vez consagrado quería aplicar a política que el cría conveniente aplicar con lexitimidade para ser o rei. O seu obxectivo final era o de refacer a harmonía entre a nobreza de Francia, refacer a estrutura familiar e chegar á paz definitiva cos borgoñóns, con tal de afrontar con moita máis forza a expulsión definitiva da presenza inglesa no seu reino. Para facer isto, necesitaría o tempo que estaba disposto a pasar evitando incomodar aos borgoñóns non humillándoos con vitorias militares. Segundo a súa filosofía só así podería facer fronte a Henrique VI (en 1435, finalmente o rei de Francia obtería a cidade de París de mans do duque da Borgoña, Filipe o bo mediante o Tratado de Arrás). Esta estratexia nunca lla deu a saber a Xoana, aínda que probablemente non tiña ningunha obrigación de facerlla saber, como tampouco a tiñan os seus conselleiros, dado que, de feito, ela nunca pertencera ao Consello Real.
As desavinzas de Xoana coa Corte
Neste período de treguas, Xoana residiu en Mehun-sur-Yèvre coa corte. Alí, Carlos VII establecería a súa residencia favorita e en 1461 morrería. Mehun é un castelo que fora restaurado polo tío de Carlos VII e que quedaba bastante lonxe de París, na zona de influencia do Loira. Así pois, soa, preparou alí unha serie de enfrontamentos coa intención de reemprender a campaña militar, empezando por Saint Pierre-le-Moûtier e La Charité-sur-Loire. Pero primeiro tivo que pasar por Bourges, hoxe importante cidade atravesada polo río Cher, para atopar os reforzos necesarios. Jean D'Aulón explicábao no proceso de nulificación: «...para conseguir isto e recrutar homes, La Pucelle foi ao pobo de Bourges, no que reuniu ás súas forzas; e desde alí, cun certo número de homes armados, dos cales Lord Elbret era o cabeza, foi asediar o pobo de Saint Pierre le Moustier».
O declive definitivo: as últimas campañas
Este foi un dos motivos do retorno de Xoana ao panorama militar. Ela seguía coa intención de facer o posible para expulsar definitivamente aos ingleses, sen pasar polas treguas que intentaba pactar Carlos VII. Estas treguas finalizaron en marzo de 1430 e Xoana, que pacientemente as respectou, volveu ao campo de batalla, en dirección a Compiègne cun modesto batallón e fíxoo sen esperar a que o rei llo permitise. Paralelamente a isto, Xoana ditou diversas cartas desde Sully: dúas dedicadas aos cidadáns de Reims (os días 16 e 28 de marzo) onde lles aseguraba que os auxiliaría en caso de asedio (estes dirixíronse antes a ela teméndose un asedio) e outra carta o 23, moito máis atrevida e despois polémica, aos husitas. De feito tratábase dun ultimato no que os trataba de herexes chamándoos a que volvesen á fe católica e así á luz verdadeira se non querían que ela mesma liderara unha cruzada contra eles. A utilización que se fixo despois por parte dos seus detractores é a de que se quixo poñer no lugar do Papa, que acababa de anunciar unha, na que pretendían tomar parte xunto aos borgoñóns e os ingleses.
Parece ser que esta carta ameazadora foi influída polo irmán Jean Pasquerel, o seu confesor. Xunto con el e o seu irmán Pierre, Jean d'Aulón e o pequeno batallón, partiron de Sully. O primeiro reto desta nova etapa nos campos de batalla foi en Lagny-sur-Marne, á beira do río Marne, afluente do Sena moi preto de París. Alí había gornicións inglesas e destacamentos borgoñóns. Xoana púidoos derrotar o 29 de marzo grazas tamén á axuda das tropas mercenarias itálicas de Berthelemy Baretta que reforzaron o rexemento de Xoana cunhas 200 unidades
O proceso de Xoana en Ruán
O día 21 de febreiro o oficial Jean Massieu escolta finalmente a Xoana cara á capela real do Castelo. Ao principio fixéronlle xurar que diría a verdade ao cal ela se resistiu como tantas outras veces; a primeira vez aludindo que non sabía de que se lle interrogaba: «Ignoro a materia do interrogatorio». Finalmente Cauchon fíxolle prestar xuramento facendo referencia ás materias relacionadas coa fe. Así iniciaríase entón o interrogatorio de identidade.
O proceso de rehabilitación ou anulación
Este proceso anulou de forma oficial o da condena de Ruán de 1431. Pouco despois da captura francesa de Ruán (1449), o 13 de febreiro de 1450, Carlos VII pide unha revisión sobre a validez do proceso de condena de Xoana. Pronto se dixo que o proceso fora moi irregular e tendencioso a favor dos ingleses. Con todo, non había dúbida de que a única institución que podía confirmar oficialmente o fallo era a mesma que ditara a sentenza: a Igrexa. Así, o 11 de xuño de 1455, o papa Calisto III, abriría unha investigación sobre o proceso de Xoana.
Por estas datas, o pai de Xoana, Jacques, xa morrera, no ano 1431, o que se atribúe á desesperación pola morte da súa filla. Así, o 7 de novembro de 1455 faríase levar desde Orleáns á nai de Xoana, Isabelle, de aproximadamente setenta anos, para que dese o visto e prace para abrir a investigación. Neste proceso interviñeron os principais compañeiros de armas de Xoana, moitos aldeáns, amigos e familiares da doncela, que achegaron moitos datos e probas que decantarían a balanza finalmente en favor da rehabilitación de Xoana o 7 de xullo de 1456. Unha das testemuñas claves parece que foi Guillaume Manchon, que fora un dos xuíces de Xoana en 1431 e que deu moitas probas, como as notas que tomara en francés antes do redactado final do proceso (en novembro de 1431) en latín.
Throb Throb
Edición
Naked Raygun combinara recursos con outras bandas locais, como Big Black e The Effigies, para publicar eles mesmos discos baixo o nome de Ruthless Records. En 1983 editaron o EP Basement Screams e despois, tras un cambio na formación, gravaron o álbum Throb Throb. Tres cancións do disco, "Surf Combat", "Gear" e unha versión máis curta de "Libido", apareceran no primeiro sinxelo de Naked Raygun, "Flammible Solid" (un tributo ao primeiro álbum de Stiff Little Fingers, Inflammable Material). Tras fichar por Homestead Records, o lanzamento do álbum atrasouse ata o seguinte ano.
A portada foi creada polo debuxante de cómics de Chicago Mike Saenz.
Voo 647 de FedEx Express
Investigación
A NTSB realizou a investigación do accidente. Descubriu que aínda que o avión se atopara con vento cruzado durante a aterraxe as condicións estaban dentro das capacidades de seguridade do avión. Porén, descubríuse que o primeiro oficial non aliñou correctamente ou non freou axeitadamente o aparello antes de tocar, polo que o avión pisou a pista con moita forza. A medida que o avión descendía, debido ao vento cruzado, a á dereita baixou de súpeto uns 6 graos. Isto estaba máis aló das capacidades de deseño do tren dereito e rompeuse como resultado. A NTSB tamén citou o fallo do capitán ao comprobar o traballo do primeiro oficial.
Lamas de Campos
O topónimo galego Lamas de Campos pode referirse a:
Ariadna Fernández González
Traxectoria
alt=Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.|miniatura|Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020. Estudou na Facultade de Veterinaria de Lugo. Veterinaria e gandeira, colaborou no vídeo Isto é o que ti bebes. En 2017 obtivo o terceiro premio no VI certame de relatos breves Feiraco, e gañou o Premio Modesto R. Figueiredo co relato Secuestro. Nas eleccións municipais de 2019 foi a número dous da candidatura do BNG en Lalín, pero non foi elixida concelleira. Nas municipais de 2023 volveu ser a número dous da candidatura do BNG e foi elixida concelleira.
Alepocefaloideos
Etimoloxía
O nome científico da superfamilia está formado sobre a base da raíz do seu xénero tipo, Alepocephalus, coa adición do sufixo do latín científico -oidea, un dos usados para formaren os nomes das subordes de animais.
Aethelbald de Mercia
Mocidade e ascenso
Durante a mocidade de Aethelbald, a dinastía de Penda gobernou Mercia; Ceolred, neto de Penda e por tanto curmán segundo de Aethelbald, foi rei de Mercia entre 709 e 716. Unha antiga fonte, a Vita sancti Guthlaci, escrita polo monxe saxón occidental Félix, revela que foi Ceolred quen enviou a Aethelbald ao exilio. San Guthlac era un nobre mercio que abandonou a súa carreira no exército de Aethelred para converterse primeiro en monxe e instalarse en Repton e posteriormente vivir como un ermitán nun túmulo de Crowland, nas zonas pantanosas de Anglia Oriental. Durante o seu exilio, Aethelbald e os seus homes refuxiáronse na mesma zona pantanosa, polo que visitaron a Guthlac, quen simpatizaba coa causa de Aethelbald, se cadra debido á opresión que Ceolred exercía sobre os mosteiros. Guthlac tamén recibía visitas doutras personalidades, como o bispo Haedde de Lichfield, un merciano influente, e poida que a Aethelbald lle fose politicamente útil o apoio do monxe para lograr acceder ao trono. Tras a morte de Guthlac, Aethelbald tivo un soño no que este lle vaticinaba grandeza; posteriormente, cando Aethelbald xa ocupara o trono, construíu un santuario dedicado a Guthlac.
Dominio de Mercia
Desde aquela época, conserváronse suficientes fontes que verificasen o progreso da influencia de Aethelbald sobre dous dos reinos do sur, Wessex e Kent. Ao comezo do reinado de Aethelbald, tanto Kent como Wessex estaban gobernados por dous poderosos reis, Wihtred e Ine respectivamente. Wihtred de Kent morreu en 725 e Ine de Wessex, un dos reis máis formidábeis do seu tempo, abdicou en 726 para peregrinar a Roma. Segundo a Crónica anglosaxoa, o sucesor de Ine, Aethelheard de Wessex, loitou ese ano cun ealdorman chamado Oswald, a quen a Crónica anglosaxoa mostra como descendente de Ceawlin, un dos primeiros reis de Wessex. Finalmente Aethelheard triunfou na súa loita polo trono e hai indicios posteriores de que gobernou suxeito á autoridade de Mercia. Por conseguinte, podería ser que Aethelbald axudase a establecerse no trono tanto a Aethelheard como ao seu irmán, Cuthred, quen sucedeu a Aethelheard en 739. Tamén hai probas de que o territorio de Sussex se desprendeu do dominio de Wessex a principios dos anos 720, o que parece podería indicar a crecente influencia de Aethelbald na zona, aínda que tamén podería ser a influencia de Kent, en lugar da de Mercia, a que debilitase o control de Wessex.
Relacións coa Igrexa
Primeiro, Bonifacio enviou a carta a Ecgberht, o arcebispo de York, pedíndolle que corrixise calquera inexactitude e insistise no que era correcto; e pediu a Herefrith, un sacerdote ao que Aethelbald escoitara no pasado, que lese e explicase a carta ao rei persoalmente. Aínda que a carta de Bonifacio encomia a fe e a caridade de Aethelbald, as súas críticas embazaron a imaxe deste gobernante durante as épocas posteriores. Tamén contribuíu negativamente á súa reputación unha reclamación feita no século IX nunha lista de doazóns da abadía de Gloucester, na que aparece que Aethelbald apuñalara ou golpeaara até a morte ao parente dunha abadesa mercia.
Mangostán
Características
O froito, o mangostán é unha cápsula carnosa redonda, cun diámetro de entre 6 e 7 centímetros, con epiderme lisa semileñosa, coriácea moi carnosa de cor escura, como de berenxena, e uns 7 mm de espesor, con remanentes do estigma no ápice en forma de roseta, con tantas seccións como segmentos presenta o froito no seu interior. Ao outro extremo ten o cáliz persistente con cinco sépalos.
Distribución
A lenda di que a raíña Vitoria ofreceu unha recompensa a quen lle trouxese a froita máis fabulosa, e gañou a competición o mangostán. En Occidente é moi escaso o mangostán, apenas atopado en grandes superficies de distribución en fresco, e mais tamén en conserva e enlatado.
Isistius labialis
Isistius plutodus é unha especie de peixe elasmobranquio da orde dos escualiforme e familia dos dalatíidos, unha das integradas na actualidade, segundo moitos autores, no xénero Isistius.
Nota taxonómica
Durante un tempo algúns autores consideraron a existencia desta especie, e aínda hoxe, por exemplo a FishBase e a ADW admítena como especie diferente, pero o WoRMS a identifica como Isistius brasiliensis, e a EOL e o ITIS non a consideran.
Primeira división española 1999/00
A tempada 1999/00 da Primeira división española, que foi a 68ª edición do campionato, comezou o 21 de agosto de 1999 e rematou o 20 de maio de 2000.
Capela da Venerable Orde Terceira
Historia
O templo ten a súa orixe na capela que a orde terciaria dos Franciscanos, decidiu construír en 1680, nun terreo anexo ao antigo convento de San Francisco. O edificio actual, cun interior barroco, comezouse en 1746, dirixido primeiro por Simón Rodríguez e logo por José Vidal.