cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cetrería
Historia
Hoxe é un deporte que no mundo occidental se practica con aves de presa criadas en catividade, o cal non supón ningún perigo para as aves salvaxes. Porén, aínda hai zonas remotas nas que se seguen capturando aves silvestres.
Amaryllidaceae
As amarilidáceas presentan unha considerable importancia económica e cultural. De feito, moitas das súas especies son utilizadas como condimento, plantas ornamentais, hortícolas e medicinais.
Descrición
As follas son simples, paralelinervadas, de bordo enteiro, lineares, oblongas, elípticas, lanceoladas ou filiformes, sésiles ou pecioladas, xeralmente arrosetadas, espiraladas ou dísticas. Presentan un meristema basal persistente e desenvolvemento basípeto. miniatura|Agapanthus, detalle dunha flor. miniatura|[[Agapanthus inapertus, inflorescencias.]] miniatura|[[Allium aflatunense.]] As flores son hermafroditas, actinomórficas (é dicir, de simetría radial) ou lixeiramente zigomórficas, pediceladas ou sésiles, vistosas, cada unha asociada a unha bráctea filiforme. O perigonio está composto de seis tépalos dispostos en dous verticilos de 3 pezas cada un, os cales presentan aproximadamente a mesma forma e o mesmo tamaño. Os tépalos áchanse libres entre si ou ben poden estar soldados na base formando un tubo perigonial ou hipanto, o cal se prolonga nalgúns casos nunha «coroa» —tamén chamada paraperigonio ou falsa corola, por exemplo en Narcissus—, ás veces reducido a escamas ou dentes pouco notables.
Fitoquímica
Ademais, e tendo en conta que a cor azul das flores dos agapantos é única na familia, determinouse as estruturas químicas de dúas das principais antocianinas que confiren tal cor, as cales representan os únicos exemplos coñecidos de pigmentos nos que o grupo acil aromático e o flavonoide están unidos covalentemente á antocianina.
O Portal, Valadares, Vigo
O Portal é un lugar da parroquia de Valadares, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 599 habitantes (286 homes e 313 mulleres).
Trade
Historia
A perforación do núcleo desenvolveuse no antigo Exipto no 3000 a.C. O trade de bombeo inventouse durante a época romana. Consiste nun fuso vertical aliñado por unha peza de madeira horizontal e un volante para manter a precisión e o impulso.
En oriente, os trades de desbaste inventáronse xa no 221 a.C. durante a dinastía Qin chinesa, capaz de acadar unha profundidade de 1500 m. As brocas para desbastar da antiga China construíanse con madeira e precisaban moito traballo, mais eran capaces de atravesar rochas sólidas. O trade de desbaste apareceu en Europa durante o século XII. En 1835, Isaac Singer construíu un trade de vapor baseado no método empregado polos chineses.
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
A moeda de 20 centavos de dólar estadounidense é unha moeda de prata co valor facial de 20 centavos, cuñada entre 1875 e 1878 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos. A súa existencia foi moi efémera, entre outras cousas por mor da confusión que xeraba coa moeda de 25 centavos ou un cuarto de dólar, tanto no seu valor como na súa aparencia e no seu tamaño.
Andrés Eloy Blanco
Orixes galegas
Na Enciclopedia da Emigración Galega en liña mencionan que na Memoria do Ministerio de Relacións Interiores, referíndose á fundación o 9 de febreiro de 1945 do Lar Gallego de Caracas por Mosqueira Manso entre outros, nomearon socios de honra a Andrés Eloy Blanco e a Rómulo Gallegos, e subliñan
Mónica Carrera Mouriño
Traxectoria
É licenciada en Bioloxía pola Universidade de Vigo (1996-2000). Realizou a súa tese de doutoramento sobre proteómica e autentificación de alimentos de orixe mariña no Instituto de Investigacións Mariñas (IIM-CSIC) no ano 2008. Realizou a súa primeira estancia de post-doutoramento no Institute of Molecular Systems Biology de Zúric durante os anos 2008 ao 2013. No ano 2013 obtivo un contrato Marie Curie que desenvolveu no IIM-CSIC entre 2013 e 2015. No 2015 foi convidada pola empresa Thermo Fisher Scientific para traballar en California. Posteriormente, no 2018 obtivo un contrato como Investigadora Ramón y Cajal no IIM-CSIC de Vigo. Desde agosto de 2020 é Científica Titular do IIM-CSIC onde está traballando na actualidade.
Rafael Baixeras
Traxectoria
Baixeras naceu na Pobra do Caramiñal, mais con nove anos trasladouse coa súa familia a Segovia. Comezou a estudar arquitectura en Madrid, mais tres anos despois cambiouse a belas artes.
Exhumacións en Ribadeo
Ver tamén
Pedras da Memoria
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
Produción, consecuencias e coleccionismo
A produción desta moeda deu comezo o 19 de maio na Ceca de Filadelfia. Pouco despois, o 1 de xuño, incorporouse á súa produción a Ceca de Carson City —no estado de Nevada, onde nacera o senador Jones— e entre o 1 e o 17 de xuño fixo o propio a Ceca de San Francisco. Nese primeiro ano só se cuñaron 38.500 exemplares en Filadelfia; o groso da produción tivo lugar nas dúas cecas occidentais: 133.290 en Carson City e 1.155.000 en San Francisco. O prezo da prata non baixara ata o punto en que o Congreso estivese disposto a autorizar a redención de papel moeda con moeda de prata, e non o faría ata abril de 1876, rebaixando a necesidade de cuñar máis pezas en Fladelfia. Ademais, a moeda estaba concibida principalmente para a súa circulación no Oeste, outra razón para a reducida tiraxe na Ceca de Filadelfia. A Casa da Moeda sobreestimou a necesidade da moeda en San Francisco, onde a moderada aceptación por parte da poboación se viu satisfeita sobradamente, ata que en 1877 o Departamento do Tesouro mandou refundir as súas existencias.
O Congreso aboliu a moeda de 20 centavos de dólar o 2 de maio de 1878. O día anterior, Linderman ordenara a todas as cecas sucursais da Casa da Moeda dos Estados Unidos que fundisen todas as moedas de 20 centavos das que dispuxesen, para volver a cuñar ese metal noutros valores faciais. Daquela, os grupos sociais favorables á cuñaxe da prata triunfaran ao aprobar a Lei Bland–Allison, que obrigaba o Goberno a adquirir grandes cantidades de prata para os cuñar en moedas dun dólar. A moeda mantivo a súa circulación no oeste durante uns anos, aínda que cara a 1890 xa case non se vía.
Das 1.351.540 moedas de 20 centavos de dólar cuñadas para a súa posta en circulación, máis dun terzo foron refundidas polo Goberno entre 1895 e 1954, sobre todo en 1933. A moeda máis común, segundo a edición de 2014 do catálogo de R. S. Yeoman A Guide Book of United States Coins (o Red Book), é a de 1875 de San Francisco, á que este catálogo lle atribúe un prezo no mercado numismático de 110 dólares nun estado de conservación medio. Yeoman opina, nesta obra, que a moeda de 20 centavos de dólar fracasou porque "a poboación estaba confundida pola similitude da moeda coa dun cuarto de dólar, que estaba máis asentada como base do pequeno comercio estadounidense". Yeoman apunta tamén a que esta nova moeda era "en esencia só un substituto de dúas moedas de dez centavos".
Andrés Eloy Blanco
Carreira
En 1946 foi elixido presidente da Asemblea Nacional Constituínte convocada para a reforma da Constitución, que establece o sufraxio universal, directo e secreto.
Moeda dun billón de dólares
Fundamento legal
Philip N. Diehl, exdirector da Casa da Moeda dos Estados Unidos e coautor, xunto co congresista republicano Michael Castle, da lei da moeda de platino, afirmou que o procedemento estaría permitido pola lei. Castle afirma que nunca tivo intención de facer tal uso. A disposición sobre as moedas de platino foi aprobada finalmente por un Congreso republicano fronte ás obxeccións dun Tesouro demócrata en 1996.
Análise e reacción
Michael Steel, portavoz do presidente da Cámara de Representantes, John Boehner, rexeitou o concepto comparándoo cun episodio dos Simpson titulado The Trouble with Trillions ("O problema dos billóns"), emitido 13 anos antes da crise do teito de débeda dos Estados Unidos, no que Homer Simpson se atopa nunha misión na procura dun billete dun billón de dólares desaparecido.
O 7 de xaneiro de 2013, o congresista republicano Greg Walden anunciou que presentaría un proxecto de lei para pechar a lagoa legal das moedas de platino.
Riscos de inflación
A compra da moeda dun billón de dólares por parte da Reserva Federal sería análoga ás compras de valores que forman parte da expansión cuantitativa, xa que en ambos os casos se lle sumaría á base monetaria, que é a suma do efectivo en circulación e as reservas bancarias. No caso da moeda, as reservas dos bancos comerciais aumentarían á medida que o Tesouro gastase os ingresos procedentes da compra da moeda por parte da Reserva Federal. Se os bancos prestasen estas reservas, a oferta monetaria aumentaría, e se a oferta monetaria aumentase demasiado rápido, a economía podería sobrequecer, engadindo inflación e aumentando as expectativas de inflación no futuro.
Andrés Eloy Blanco
Sentido social da súa poesía
Dous bos exemplos desta poesía con sentido social en Andrés Eloy podemos atopar no Coloquio bajo la palma —da súa obra Giraluna, publicada en 1955, pouco despois da súa morte—, e moi especialmente, en Píntame angelitos negros.
Coloquio bajo la palma
Este poema é unha exaltación do espírito de superación do ser humano, da necesidade de estudar e preparar (de iluminar como sinala Andrés Eloy, tomando a idea de Simón Bolívar: Moral y luces son nuestras primeras necesidades) co obxectivo sempre presente de utilizar esas luces para, á súa vez, transmitilas e difundilas. Tamén é un himno ao traballo, un canto á igualdade social, un mandato para a educación dos nenos, a liberdade e a democracia (véxase vídeo en YouTube ).
Barrete frixio
Uso relixioso
O gorro que leva Santa Claus ou Papá Noel (figuras baseadas, entre outros personaxes de diversas mitoloxías europeas, en San Nicolás de Bari, bispo de Mira, en Licia, Asia Menor, falecido cara ao ano 350) tamén podería ser unha derivación do barrete frixio (segundo outros autores, procede da mitra dos bispos).
Halorrespiración
Substratos usados e importancia ambiental
Substratos comúns utilizados como aceptores terminais de electróns na deshalorrespiración son pesticidas organoclorados, haluros de arilos e solventes alquilos. Moitos destes compostos son contaminantes persistentes e tóxicos que só se poden degradar anaerobicametne por deshalorrespiración, quer parcialmente quer completamente. O tricloroetileno (TCE) e o tetracloroetileno, tamén chamado percloroetileno, (PCE) son dous exemplos deses contaminantes e a súa degradación foi o foco de varias investigacións. O PCE é un solvente alquilo que foi utilizado previamente na limpeza en seco, desgraxado de maquinaria e outras aplicacións. Permanece como un polucionante común nas augas subterráneas. Illáronse bacterias que poden degradar completamente o PCE a eteno, un composto non tóxico, as cales pertencen ao xénero Dehalococcoides e usan H2 como o seu doante de electróns. O proceso da deshalorrespiración tense aplicado in situ no pasado en biorremediación da contaminación por PCE e TCE. Por exemplo, utilizouse a potenciación da descloración redutiva para tratar augas subteráneas contaminadas introducindo doantes de electróns e bacterias deshalorrespiradoras no lugar contaminado, para crear as condicións que estimulan o crecemento bacteriano e a deshalorrespiración. Na potenciación da decloración redutiva, os contaminantes actúan como aceptores de electróns e acaban completamente reducidos para finalmente producir eteno nunha serie de reaccións.
Amorodo (rapeiro)
Traxectoria
Gañador do premio Xuventude Crea no 2020, ten colaboracións con artistas como TIAM Gz, Peter Petrowski (Ezetaerre) ou Nerea Vázquez.
Cemiterio de Ribadeo
O cemiterio de Ribadeo é o camposanto público da vila mariñá, construído en 1932. Sitúase sobre a ría de Ribadeo, e parte dunha doazón dos irmáns Moreno. Ten unha extensión de 1,92 ha e dispón dunha capela modernista con vidreiras de época. Ten un osario e un antigo edificio de autopsias, hoxe en desuso. A portada de acceso garda unha certa semellanza coa do cemiterio Colón da Habana.alt=Tumba irmáns Moreno na capela do cemiterio de Ribadeo|miniatura|Tumba irmáns Moreno na capela
Giulia Tamayo León
Giulia Tamayo León nada en Lima o 21 de xullo de 1958 e finada en Montevideo o 9 de abril de 2014 foi unha avogada peruana defensora dos dereitos humanos e o dereito a unha vida libre de violencia cara ás mulleres. Traballou na defensa dos dereitos das mulleres indíxenas que foron sometidas a esterilización forzosa no Perú. Por realizar este traballo, foi vítima de ameazas de morte por parte do grupo terrorista Sendero Luminoso e forzada ao exilio. A súa ampla traxectoria na defensa dos dereitos das mulleres levoulle a ser asesora do Despacho Ministerial de Xustiza do Perú e a traballar en diversas organizacións entre elas o Centro da Muller Peruana Flora Tristán organización á que se uniu en 1984.
Primeiros anos
En 1987, foi fundadora e membro do Comité Latinoamericano e do Caribe para a Defensa dos Dereitos da Muller (CLADEM) no Perú, desde onde dirixiu o traballo de investigación sobre a violencia contra as mulleres nos servizos sanitarpúblicos de saúde do Perú, e das que foi socia de honra ata xullo de 2009 pola súa dimisión.
Exilio en España
Morreu en Montevideo en 2014, vítima dun cancro.
Tesouro romano de Tréveris
O achado
En 1993, as autoridades municipais de Tréveris deron comezo ás escavacións dos alicerces para un novo hospital na rúa Feldstrasse, coa intención de construír un aparcadoiro subterráneo. En tanto que se levaban a cabo estes traballos de escavación, un grupo de arqueólogos do museo rexional traballaba nos entullos producidos, onde descubriu os restos do muro de pedra dun grupo de vivendas romanas (insula) e a tapa curvada dun caldeiro. miniatura|260x260px|As dúas metades partidas do caldeiro que albergaba o tesouro de Tréveris, unhas horas despois do seu achado. O 9 de setembro dese mesmo ano, durante unha pausa para xantar, un grupo de curiosos descubriu unhas moedas de ouro na pa dunha escavadora. Coa esperanza de achar máis moedas de ouro, un numismático afeccionado coouse nun dos foxos á noite e, logo dunhas padas de terra, deu cun cúmulo de 1.389 áureos romanos, amalgamados pola corrosión do bronce e a marga petrificada. Logo, nos restos dunha antiga adega da insula en forma de L atopou a metade inferior dun caldeiro de bronce que contiña outras 561 moedas de ouro. Este recipiente, cuxa metade superior fora arrincada pola pa mecánica esa mesma mañá, era o que albergara todo ese cúmulo de moedas durante séculos.
Disposición das moedas
Os áureos do tesouro romano de Tréveris foron depositados nun caldeiro de bronce de 25 centímetros de altura, que foi partido en dous pola pa escavadora. O recipiente tiña unha tapa separada cunha asa. As moedas non foron introducidas unha a unha, senón que debían estar en, polo menos, dúas bolsas de coiro, cuxos restos se atoparon. A disposición das moedas no momento da súa descuberta tamén suxire que estaban dispostas inicialmente en rolos de moedas.
Déixate levar
Estrea
Déixate levar estreouse en Netflix o 6 de maio de 2022.
Gastronomía muisca
Segundo a relixión muisca, a agricultura e as celebracións da colleita segundo o seu complexo calendario, eran protexidas por Chaquén e Nencatacoa. Os muiscas comían unha gran variedade de raíces e tubérculos, e mesmo tiñan unha palabra específica na súa lingua para o acto de consumilos: bgysqua.
Historia da moeda do Tíbet
Troco
Nas grandes transaccións comerciais dentro do Tíbet utilizouse po de ouro, probablemente atado en pequenas bolsas de coiro, así como lingotes de prata chineses. Estes lingotes viñan en diversas formas, aínda que o tipo máis común era semellante á ferradura dos burros e recibía o nome de rta rmig ma en tibetano.
Lingotes de prata
A principios do século XX os lingotes grandes cambiábanse por entre 60 e 70 rupias da India, os de tamaño mediano por entre 12 e 14 rupias e os máis pequeno por entre dúas e tres rupias.
Primeiras emisións: séculos XVII e XVIII
O primeiro circulante de uso extenso na rexión sur do Tíbet consistiu en moedas de prata subministradas polos reinos nepaleses de Malla e os primeiros reis da posterior dinastía Shah, desde aproximadamente 1640 ata 1791.
Para superar, pois, a escaseza de moeda circulante no Tíbet naquel momento, o Goberno tibetano comezou a producir as súas propias moedas, seguindo os padróns e as tipoloxías das cuñaxes nepalesas. Isto ocorreu entre 1763 e 1764 e novamente en 1785, sen que se producise interferencia ningunha do Goberno chinés.
Finais do século XVIII
Para retomar a rendible exportación de moedas nas condicións máis favorables para eles, os nepaleses invadiron o Tíbet en 1788 e novamente entre 1790 e 1791. Cando o Goberno tibetano se dirixiu á China na procura de axuda, esta enviou ao Tíbet o exército imperial, que contribuíu á expulsión dos nepaleses no outono de 1792.
Século XIX e principios do XX
Cuñáronse tamén outras moedas de prata sino-tibetanas durante os primeiros seis anos da era Jiaqing (1796-1801), así como nos anos oitavo e noveno (1803 e 1804 AD) e durante os dous anos derradeiros deste reinado, o 24 e o 25 (1819-1820 AD). Durante a era seguinte, a Daoguang, houbo emisións monetarias unicamente nos seus catro primeiros anos (1821-1824), así como no décimo cuarto e no décimo sexto (1835-1836).
Emisións do Goberno tibetano
Logo da xa mencionada interrupción da produción de moedas xenuinamente tibetanas cara ao final da dinastía Qing (1909-1910), o Goberno tibetano comezou a cuñar unha gran cantidade de moedas de cobre e de prata con diversos valores faciais, desde ½ skar ata 1 srang. Posteriormente introducíronse no sistema moedas de prata de valores meirandes: 1½ e 3 srang (1933-1938 e 1946). Entre 1949 e 1952 emitíronse moedas de 10 srang, con só un 10 % de prata, que constitúen o valor facial máis alto de todas as emitidas para a circulación regular no Tíbet.
As cecas tibetanas
miniatura|260x260px|A [[Casa de moeda|ceca de Drapchi fotografada por Frederick Williamson en agosto de 1933.]]
Datación da moeda tibetana
(16 – 1) × 60 + 22 + 1026 = 1948 AD
ENCODE
A Enciclopedia de Elementos do ADN ou ENCODE (polas súas siglas en inglés de Encyclopedia of DNA Elements) é un proxecto de investigación pública que ten o obxectivo de "construír unha lista completa dos elementos funcionais do xenoma humano."
Historia
ENCODE lanzouno o Instituto Nacional de Investigación do Xenoma Humano dos Estados Unidos (National Human Genome Research Institute, NHGRI) en setembro de 2003. Pretendía ser unha continuación do Proxecto Xenoma Humano e tiña como obxectivo identificar todos os elementos funcionais no xenoma humano.
O Consorcio ENCODE
O principal requirimento do NHGRI para os produtos de investigación financiados por ENCODE é compartilos de xeito libre e moi accesible para todos os investigadores para promover a investigación xenómica. A investigación de ENCODE permite a reproducibilidade e así a transparencia do software, métodos, datos e outras ferramentas relacionadas coa análise xenómica.
O Proxecto ENCODE
ENCODE está actualmente aplicado en catro fases: a fase piloto e a fase de desenvolvemento de tecnoloxía, que foron iniciadas simultaneamente, e a fase de produción. A cuarta fase é unha continuación da terceira e inclúe a caracterización funcional e unha maior análise integrativa para a enciclopedia.
Proxecto en fase II de ENCODE: o proxecto da fase de produción
miniatura|Imaxe de datos de ENCODE no [[UCSC Genome Browser. Mostra varias pistas que conteñen información sobre a regulación xénica. O xene da esquerda (ATP2B4) é transcrito nunha ampla variedade de células, (ver tamén os datos de H3K4me1). O xene da dereita só é transcrito nuns poucos tipos de células, incluíndo as células nais embrionais.]]
Judith Leyster
Judith Jans Leyster ou Leijster, nada en Haarlem o 28 de xullo de 1609 e finada en Heemstede o 10 de febreiro de 1660, foi unha pintora do Século de Ouro neerlandés. Traballou con formatos de dimensións variadas. Cultivou a pintura de xénero, os retratos e os bodegóns. Toda a súa obra foi atribuída a Frans Hals ou ao seu marido Jan Miense Molenaer ata 1893 cando Cornelis Hofstede de Groot lle atribuíu sete pinturas, seis das cales están asinadas co seu monograma distintivo 'JL *'. A atribución errónea das súas obras a Molenaer puido deberse a que despois da súa morte moitas das pinturas foron inventariadas como "a esposa de Molenaer", non como Judith Leyster.
Traxectoria
Crese que Leyster desenvolveu a súa carreira como pintora ante a necesidade de proporcionar fondos á familia como resultado da bancarrota do seu pai. Pode ser que aprendese pintura con Frans Pietersz de Grebber, que dirixía un respectado obradoiro en Haarlem na década de 1620. Nestes anos a súa familia trasladouse a Utrecht, onde entrou en contacto cos caravaggistas de Utrecht.
Carles Pérez
Carles Pérez Sayol, nado en Granollers (Barcelona) o 16 de febreiro de 1998, é un futbolista catalán que xoga como dianteiro no Real Club Celta de Vigo da Primeira División de España en calidade de cedido pola AS Roma.
Prokop Divisch
Traballos en Louce u Znojma e Přímětice
En 1720, despois de graduarse na escola secundaria, ingresou como noviciado na orde premonstratense. En setembro de 1726, foi ordenado sacerdote. Ao mesmo tempo, converteuse en profesor de ciencias. En 1729 foi nomeado profesor de filosofía e teoloxía. Durante a súa actividade docente, elaborou unha tese de doutoramento que defendeu en 1733, sendo doutorado en teoloxía en Salzburgo e en filosofía en Olomouc. Despois de graduarse, foi nomeado subprior do mosteiro de Louka (Louce).
En 1741-1742, Diviš asumiu o cargo de prior no mosteiro de Louka e, grazas á súa previsión, salvouno da destrución durante a Guerra de Sucesión austríaca.
A invención do pararraios
Unha copia do pararraios de Diviš está hoxe onda a súa casa, outra no edificio do teatro de Diviš, inaugurado en 1926 en Žamberk e outra no Memorial Prokop Diviš en Znojmo.
Miguel Pardeza
Trala retirada
Entre 2002 e 2008 foi director deportivo do Zaragoza e de 2009 e 2014 ocupou o mesmo cargo no Real Madrid, durante a presidencia de Florentino Pérez.
Grande afeccionado á lectura, posúe unha colección de máis de 15.000 libros. En 2016 publicou a súa primeira novela, titulada Torneo, e no 2020 saíu á luz o seu segundo libro, de título Angelópolis.
Xuacu Amieva
Xuacu Amieva, nado en El Mazucu (Llanes) o 12 de outubro de 1954, é un gaiteiro español. Mestre de gaiteiros, distínguese polo traballo de recuperación do patrimonio cultural e musical asturiano, fundando un gran número de bandas e grupos folclóricos. Destaca tamén a súa creación musical, recoñecida mundialmente con prestixiosos premios como o Trofeo Macallan no Festival Intercéltico de Lorient ou os Premios Grammy.
Traxectoria
A súa vocación musical vén de familia, xa que a súa nai era cantante e tiña parentes que tocaban a gaita. En 1974 entrou a formar parte do grupo «Urogallos». Interesado pola música tradicional asturiana, participa en varios grupos folclóricos como "Raigañu", "Urogallos" e "Andecha Folklor d'Uvieu". Neles, realiza unha importante tarefa de recuperar tanto música como instrumentos populares como a rabel ou a bandurria asturiana, a [zanfona]] ou gaita de rabil, a trompa ou arpa de boca, a frauta traveseira de madeira, tarrañolas, castañolas vaqueiras, pitos, o "pandeiru cuadrau", a xipla, o tambor...
Ao mesmo tempo que mantivo viva a tradición musical de Asturias mediante a docencia, seguiu activo fundando grupos folk como "Beleño" e "Ubiña". En 1990 formou o grupo folk "Xuacu Amieva". En 1995 colaborou cos irlandeses The Chieftains no seu álbum "Santiago" tocando a canción "El besu". Esta obra gañou un premio Grammy en 1997.
Parmeshwari Lal Gupta
Recoñecementos
Pola súa banda, a Sociedade Numismática do Sur da India instituíu na súa honra a medalla P. L. Gupta, para recoñecer as contribucións doutros numismáticos do país.
Ademais foi merecedor dos seguintes premios:
Vinca major
Usos
Contén os seguintes principios activos: vinblastina, vincristina, vindesina e vinorelbina, son os catro compostos até agora illados deste grupo de plantas.
Taxonomía
Vinca major foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 209. 1753.
Ten un número de cromosomas de: 2n=92
Rifle (arma)
miniatura|220px|Rifle Springfield 1903 ([[USA)]] miniatura|220px|[[Cetme A2b (España)]] Rifle es un termo con que se designa xenericamente a calquera arma de fogo longa, como os fusís ou as escopetas, que dispón dun canón cuxa ánima está raiada ou estriada en forma helicoidal.
Tipos de rifles de caza
Nas armerías pódenses encontrar infinidade de rifles con estruturas e funcionamientos diferentes sendo os principais: ferrollo, panca, express, monotiro, semiautomáticos e de corredeira.
O Moredo. A resistencia do Entroido Ribeirao
Características
== Festivais nos que participou ==
Psicoloxía da cor
Influencia da cor na percepción
A cor ten un grande impacto na comida. A cor afecta a forma na que as persoas perciben a comestibilidade e o sabor dos alimentos e bebidas. Non só pode afectar a cor da comida, senón tamén a de todo o campo de visión do comensal. Por exemplo, nas tendas de alimentos, o pan normalmente véndese en envases decorados ou tinguidos con tons dourados ou marróns para promover a idea de cociñar na casa e de frescura no forno. A xente pode confundir unha bebida con sabor a cereixa por ser limón ou limón se esa bebida era de cor verde. Ademais, un sabor pode intensificarse cunha cor. A xente pode valorar un M&M marrón con máis sabor a chocolate que un M&M verde, baseándose na cor.
Significado específico da cor
Sensorial-Social (S): transmite actitudes, status ou aprobación social
Chamando a atención
No deseño interactivo e deseño de comportamento, a cor úsase para desenvolver xerarquías visuais. Os exemplos inclúen a correspondencia dunha xerarquía de cores con outra de estrutura de navegación ou a correspondencia dunha xerarquía de ciencia do comportamento coas cores máis salientables nunha xerarquía visual, para aumentar as probabilidades de que os principios importantes de cambio de comportamento sexan notados por un público obxectivo e procesados por eles.
Idade
Os xoguetes infantís para grupos de idade máis novos adoitan comercializarse en función da cor, pero a medida que aumenta o grupo de idade, a cor vólvese menos estereotipada. En xeral, moitos xoguetes adoptan cores neutros. Nos Estados Unidos é común asociar ás nenas con rosa e aos bebés con azul. Esta diferenza nos nenos pequenos é unha diferenza aprendida e non innata. Esa asociación é recente e ten menos dun século. A investigación analizou os nenos pequenos, con idades comprendidas entre os 7 meses e os 5 anos, a preferencia por obxectos pequenos de diferentes cores. Os resultados mostraron que á idade de 2-2,5 anos as cores de xénero construídas socialmente afectan ás preferencias de cor dos nenos, onde as nenas prefiren o rosa e os nenos evitan o rosa, pero non mostran preferencia por outras cores.
Armstrong Siddeley Adder.
O Armstrong Siddeley ASA.1 Adder foi un dos primeiros motores turborreactores británicos desenvolvidos por Armstrong Siddeley e foi encendido por primeira vez en novembro de 1948.
Rhus coriaria
Características
É un arbusto que adoita medrar por riba de 1 m de altura (chegando en ocasións a tres), posúe follas moi verdes con tacto suave que producen un aceite chamado urushiol que non é velenoso pero que ao contacto coa pel xera unha reacción alérxica xerando erupción, o cal aparece de 24 a 48 horas despois do contacto. As flores crecen en forma de ramalletes e posúen unha cor amarela verdosa (despiden un lixeiro cheiro a madreselva), o froito é do tamaño dun chícharo de cor parda-avermellada.
Área de Brodmann
Un mapa cortical similar pero máis detallado foi publicado por Constantin von Economo e N. Georg Koskinas en 1925.
Importancia actual
As áreas de Brodmann foron discutidas, debatidas, refinadas e renomeadas exhaustivamente durante case un século e seguen a ser a organización de citoarquitectura máis coñecida e citada do córtex humano. Moitas das áreas de Brodmann definidas unicamente sobre a base da súa organización neuronal xa foron correlacionadas de xeito similar a diversas funcións corticais. Por exemplo, as áreas 1, 2 e 3 de Brodmann son o córtex ou cortiza somatosensorial primaria, a área 4 é o córtex ou cortiza motora primaria, a área 17 é o córtex ou cortiza visual primaria e as áreas 41 e 42 corresponden ao córtex ou cortiza auditiva primaria. Funcións de orde superior ás áreas de asociación cortical tamén están localizadas de xeito consistente nas mesmas áreas de Brodmann mediante imaxes funcionais neurofisiolóxicas (por exemplo, localización consistente da área de Broca, con función de comprensión da linguaxe, nas áreas de Brodmann en 44 e 45). Non obstante, a imaxe funcional só pode identificar a localización aproximada das activacións cerebrais en termos de áreas de Brodmann dado o feito de que os límites reais en calquera cerebro individual requiren exame histolóxico.
Alberto Quiles
Traxectoria
O seu gran rendemento no Deportivo fixo que recibise ofertas de superior categoría, e no verán de 2023 aceptou a súa fichaxe polo Albacete, de Segunda División. Deixou o club galego cun total de 72 partidos e 38 goles.
Wikipedia en frafra
A Wikipedia en frafra é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua frafra. Foi creada o 27 de febreiro de 2023.
Evelyn Berezin
Traxectoria
Berezin foi á Universidade de Nova York coa intención de especializarse en negocios ata que recibiu unha oferta de traballo e lle pediron que cambiara o seu campo de estudo á física. Finalmente licenciouse en física en 1945 e en 1946 recibiu unha bolsa da Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos para cursar estudos de posgrao na mesma Universidade de Nova York. En 1951, aceptou un traballo na Electronic Computer Corporation (Elecom) de Brooklyn como deseñadora de ordenadores. Tras a compra de Electronic Computer Corporation por Underwood Corporation e a súa conversión na División Elecom, Berezin converteuse na xefa do departamento de deseño lóxico.
De 1980 a 1987, Berezin foi presidente da Greenhouse Management Company, socio xeral dun grupo de capital risco centrado en empresas tecnolóxicas en fase inicial. Ademais, ao longo da súa traxectoria foi membro dos consellos de administración de diversas empresas públicas, como CIGNA (transnacional estadounidense dedicada ao sector asegurador), Koppers CO., Datapoint e Standart Microsystems.
Rosaly Lopes
Traxectoria
Cara ao final da súa graduación, interesouse pola xeoloxía dos planetas, unha disciplina que sería obxecto do seu doutoramento ( "Estudos comparativos de características volcánicas na Terra e Marte"), da Universidade de Londres en 1986. Os seus estudos sobre volcáns valéronlle a invitación para traballar en JPL.
Guerra de Indochina
Na cultura popular
O primeiro filme francés sobre a guerra, Patrouille de Choc, de Claude Bernard-Aubert, chegou en 1956. A censura francesa cortou algunhas escenas violentas e fixo que o director cambiase o final do filme, que foi considerado "demasiado pesimista". O filme de Léo Joannon Fort du Fou estreouse en 1963. Outro filme foi La 317ème Section (1964), dirixido polo veterano da guerra Pierre Schoendoerffer.
Aeroporto de Tampere-Härmälä
Na era dos reactores o aeroporto de Tampere precisaba dunha pista máis longa, mais o crecemento do barrio de Härmälä non permitía que se ampliara a antiga pista. O transporte de persoas trasladouse ao novo aeroporto de Tampere-Pirkkala en 1979, momento no quue 1,5 millóns de persoas pasaran por Härmälä. Aínda houbo aviación xeral en Härmälä ata 1982. O derradeiro voo de salto en paracaídas no aeroporto tivo lugar a finais de xuño de 1983.
Arias Menendiz
Co seu irmán, Guterre, levou monxes para restaurar o mosteiro de Samos, en Galicia e, a partir deste momento, iniciou un período de próspera relación entre a familia condal e o cenobio.
Cabraloura
Hábitat
A cabraloura vive na madeira, e as grandes larvas poden atoparse en cotos de madeira podre e nas serraduras. Na marxe da súa distribución, atópase moitas veces en conexión con serradoiros e pistas de carreiras de cabalos.
Capela de San Roque de Pontevedra
Cultura
A imaxe de San Roque participa na procesión do Corpus Christi e percorre o barrio mariñeiro ao que dá nome, na procesión do 16 de agosto.
Gran Premio de Hungría de 2022
O Gran Premio de Hungría 2022 (oficialmente Formula 1 Aramco Magyar Nagydíj 2022) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 que se celebrou o 31 de xullo de 2022 en Hungaroring en Mogyoród, Hungría. A carreira foi a 13ª rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022, a 38ª carreira do Gran Premio de Hungría e a 37ª vez que a carreira se disputou como un evento do campionato do mundo desde a tempada inaugural en.
Miguel da Silva
Miguel da Silva e Menezes, nado en Évora en 1480 e finado en Roma en 1556, foi un nobre portugués do século XVI, embaixador en Roma, bispo de Viseu (1526) e cardeal da Igrexa Católica Romana (1539). Na historiografía coñécese coa antonomasia coa que foi nomeado en vida: Cardeal de Viseu. De familia relixiosa, era sobriño de Santa Beatriz da Silva e do Beato Amadeu da Silva. O seu pai, Conde de Portalegre, foi figura destacada na corte de D. Manuel I. Obtivo del unha bolsa de estudos que lle permitiu ir en 1500 a estudar Humanidades e Teoloxía a París. A súa formación prolongouse por máis dunha década, con estancias en Siena e Boloña. Coñecido polo seu dominio das linguas antigas e cultura clásica, foi amigo persoal do pintor Rafael e Baldassare Castiglione dedicoulle a súa obra Il Cortegiano (O Costesão).
Gran Premio de Hungría de 2022
Carreira
Verstappen gañou a carreira. Os compañeiros de equipo en Mercedes, Hamilton e Russell terminaron segundo e terceiro, logrando o segundo dobre podio consecutivo de Mercedes. Sainz terminou cuarto. Sergio Pérez Mendoza foi quinto, xa que Leclerc, que usaba pneumáticos máis rápidos, non puido superar ao mexicano e conformouse co sexto lugar. Norris terminou sétimo, por diante de Alonso e Ocon, que remataron oitavo e noveno respectivamente. Sebastian Vettel, quen recentemente anunciou a súa retirada ao final da tempada, terminou décimo e foi o último dos puntos. Hamilton logrou un punto extra, xa que estableceu un tempo de 1:21.386, que foi a volta rápida da carreira.
Miguel da Silva
So o pontificado de León X (1515-1521)
miniatura|Papa León X, amigo persoal de D. Miguel, pintado por [[Rafael|Rafael Sanzio]] Miguel da Silva causou unha rotunda impresión na Curia romana. En pouco tempo xa era estimado por moitos e admirado pola maioría. O Papa escribiu a D. Manuel o 27 de febreiro de 1515 que era "embaixador óptimo, cheo de bondade, prudencia e intelixencia".
So os pontificados de Adriano VI e Clemente VII (1521-1525)
esquerda|miniatura|Retrato de [[Clemente VII, papa|Clemente VII por Sebastiano del Piombo (1526)]] Adriano VI tivo un pontificado breve de pouco máis dun ano, durante o que se revelou como un reformista. O espírito da reforma da Igrexa comezou no seu pontificado e continuaría co seu sucesor Clemente VII, nun movemento en resposta á Reforma protestante que se coñeceu como Contrarreforma. Porén, a diferenza do seu predecesor e sucesor, non era un gran afeccionado ás artes fastuosas. De gustos sinxelos e pouco sofisticado, non lle gustaba o ambiente solemne cultural romano, chegando mesmo ao exilio autoinflixido do compositor Carpentras. D. Miguel tamén se resentía polo cambio de ambiente da Curia; un cambio que mesmo o impulsou a escribir a D. Xoán III en maio de 1523, pedindo regresar ao reino.
Medio dólar do 75 aniversario do Estado de California
O medio dólar do 75 aniversario do Estado de California (en inglés: California Diamond Jubilee half dollar) é unha moeda de prata dese valor facial emitida en 1925 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en conmemoración do 75 aniversario do establecemento do Estado de California.
Paradiña, Rebordondo, Monterrei
Paradiña é un lugar da parroquia de Rebordondo no concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín. Ficou despoboada a comezos da década de 1990.
Medio dólar do 75 aniversario do Estado de California
Preparación
miniatura|[[Robert J. Grant era director da Casa da Moeda dos EEUU en 1925. ]]O 4 de maio de 1925, o presidente do Comité de Cidadáns de San Francisco, Rossi, envioulle unha carta ao director da Casa da Moeda dos EEUU, Robert J. Grant, na que sinalaba que houbera un certo atraso na preparación do deseño do novo medio dólar, e que o senador de California Samuel M. Shortridge instara o Comité a seguir adiante sen demora. Rossi xuntou esbozos do escultor uruguaio-californiano Jo Mora, coa promesa de que a continuación se presentaría un deseño acabado e un modelo. Os membros do Comité de Cidadáns elixiran a Mora por unanimidade, considerando que era o único artista que podía captar o espírito da efeméride conmemorada.
Arisarum vulgare
Hábitat
Podemos atopala en terreos herbosos e pedregosos, garrigas e bosques, principalmente en lugares frescos, con independencia da altura, desde o mar até as cimas máis altas. Son correntes en campos de almendoeiras e alfarrobeiros.
Hálych
Topónimo
O topónimo "Galicia" provén do nome da cidade en latín. Porén, o termo derivou a Halicz (o seu nome en polaco) e deu o seu nome á Galicia do leste de Europa. Segundo o profesor Larry Wolff da Universidade de Nova York, durante a partición de Polonia os Habsburgo o reino da Galiza ibérica inspirou en certa medida o nome centroeuropeo para dar lexitimidade histórica e crear unha identidade á nova provincia do Imperio austrohúngaro. A casa dos Austria reinara sobre o reino galego do noroeste da Península Ibérica, tomado polos Borbóns na Guerra de Sucesión e "O nome por tanto estaba dispoñíbel para eles en 1772, e servía de forma latina do antigo principado de Halych".
Belmiro de Azevedo
Traxectoria
Azevedo, carpinteiro e fillo dun xastre de Marco de Canaveses, era licenciado en enxeñaría química pola Universidade do Porto e MBA pola Universidade Harvard.
Estaba casado con María Margarida Carvalhais Teixeira e tivo tres fillos: Duarte Paulo Teixeira de Azevedo, nado o 31 de decembro de 1965 e casado con Nicole Katharina Gerkrath, sucesora do seu pai na empresa, María Cláudia Teixeira de Azevedo e Nuno Miguel Teixeira de Azevedo, que tamén seguiu os pasos do seu pai no negocio familiar.
Adolfo Bregua Mouriño
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse e contactou con outros militantes dispersos que non foran capturados. Grazas á colaboración dos militantes do Sindicato El Despertar Marítimo, logrou fuxir da Coruña a principios de xaneiro de 1937, na embarcación La Libertaria, coa que chegaron ao porto de Xixón o 7 de xaneiro de 1937. Loitou no exército republicano. En 1937 foi procesado e declarado rebelde polo Xulgado de Ordes xunto con Antonio Sánchez Veira, José Moreno Torres e Jesús Hermida Iglesias, e decretada a súa busca e captura. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941, que foi sobresido en abril de 1944.
Madalyn Murray O'Hair
American Atheists
Despois da súa chegada a Austin, O'Hair fundou American Atheists: "un movemento nacional que defende os dereitos civís dos non crentes, traballa pola separación da Igrexa e do Estado e trata os problemas derivados das políticas públicas en relación coa Primeira Emenda". Como fundadora, foi a primeira directora executiva do grupo.
Durante as décadas de 1960 e 1970, O'Hair converteuse na voz do ateísmo nos Estados Unidos. Por iso, foi unha figura moi polémica. O seu propio fillo William, que non compartía a súa filosofía escéptica e atea, describiuna máis tarde como "profana e vulgar" e dixo que a súa nai tiña varias estatuas grotescas de animais apareados na súa casa.
Desaparición
En poucos días, varios amigos recibiron unhas cantas chamadas de Jon. Nelas afirmaban que os tres estaban en San Antonio por "negocios". Unha semana despois, alguén chamado Jon Murray reservou a compra de varias moedas de ouro por valor de 600 000 dólares a un xoieiro de San Antonio, mais finalmente só lle compraron o equivalente a 400 000 dólares.
Asasinato
Finalmente, a investigación centrouse nun antigo empregado que dera as pistas á revista Vanity Fair. David Roland Waters, que traballara como tipógrafo para American Atheists, converteuse en director de oficina da organización. Tempo antes da desaparición dos O'Hair, Waters fora sospeitoso de malversar 54 000 dólares da organización, un delito do que se declarou culpable a principios de 1995. Waters tiña condenas anteriores por delitos violentos.
A policía concluíu que Waters e varios cómplices que coñecera no cárcere secuestraran os tres O'Hair, obrigándoos a retirar fondos da asociación e, tras facer varias compras co diñeiro da familia e as tarxetas de crédito, foran asasinados. Un dos cómplices, Danny Fry, tamén fora asasinado poucos días despois dos O'Hair; o seu corpo foi atopado nun río coa cabeza e as mans cortadas (aínda que os seus restos foron identificados tres anos e medio despois). Waters declarouse culpable de varios cargos reducidos.
Anxo Franco Bañobre
Anxo Franco Bañobre, nado en Ferrol en 1958, é un escritor galego.
Luis Bagaría
Ditadura e loita contra a censura
Despois do "Desastre de Annual", as caricaturas sobre Marrocos foron consideradas especialmente sensíbeis. Primo de Rivera prometeu nun principio poñer fin á aventura española en Marrocos. Só entre setembro e decembro de 1924, cando os militares españois estaban implicados nunha delicada operación de retirada, 27 viñetas foron capturadas polos censores. En maio de 1925 aínda Bagaría podía mostrar a súa obra na exposición da Sociedade de Artistas Ibéricos. Ese mesmo ano, así e todo, o réxime sinala que a súa campaña contra a censura estaba a pór en perigo a existencia de El Sol. Os editores do xornal seguiron ao carón do seu famoso debuxante, pero en maio de 1926 lanzouse un ultimato que consideraban que non podían ignorar, e Bagaría marchou rumbo a Bos Aires en xuño. Alí tamén era coñecido como caricaturista e o presidente da República Arxentina abriu en xullo unha exposición dos seus debuxos. Entre outras cousas, Bagaría gañaba a vida debuxando anuncios dun tónico capilar. Luís Seoane deu as conferencias no Centro republicano de Santiago: “Humorismo en la sociedad moderna”, unha reivindicación de Bagaría e Shum crítica cos gobernos que se mofan da xustiza e son inclementes cos que pensan demasiado e posteriormente incluiría obra súa na revista Galicia Emigrante
Propaganda na Guerra Civil
Por primeira vez caricaturizou a Hitler en 1930. Como característica destacada, debuxou a súa boca engurrada cunha única liña curva cara abaixo e colocou unha espiña na cabeza como sinal do militarismo alemán. Nos anos seguintes, Hitler tamén apareceu con frecuencia nas súas caricaturas. Con motivo da toma do poder, Bagaría amosou como, ao seu xuízo, a grande empresa alemá mantiña a correa curta ao chanceler. Unha caricatura de 1937 dun Hitler solitario camiñando polo tellado dunha caveira tiña calidades proféticas.
Mulleres en Colombia
Finais do século XIX e século XX
A educación para as mulleres limitábase aos ricos e só se lles permitía estudar até a escola secundaria nun mosteiro baixo unha educación católica. A comezos do século XX María Rojas Tejada (1890) estudara no estranxeiro e despois de ser profesora na Universidade de Georgetown, regresou a Colombia co obxectivo de promover a educación das mulleres, levando consigo o innovador método Montessori. En 1914, en Yarumal na rexión de Antioquia fundou un Centro Cultural da Muller que tivo pouca aceptación. Máis tarde trasladouse a Medellín mais foi expulsada da universidade e, presionada polo clero, abandonou a cidade. O seu seguinte destino foi Manizales onde os columnistas da prensa local a consideraron unha ameaza para a moral e recomendaron que a poboación non lle dese aloxamento nin traballo. Finalmente instalouse en Pereira onde fundou unha escola mixta e laica, dedicouse a traducir artigos de feministas europeas e norteamericanas e publicou, entre 1916 e 1918, a revista "Femeninas" sobre os dereitos da muller.
Aborto
O aborto en Colombia estivo historicamente moi restrinxido, e non foi até as leis de 2006 e 2009 que comezou a lexislarse a prol do aborto (antes de 2006 Colombia era un dos poucos países do mundo que tiña unha prohibición total do aborto). En 2022, o aborto a petición foi legalizado até a semana 24 de embarazo, por sentenza do Tribunal Constitucional o 21 de febreiro de 2022. Ata ese momento, as mulleres que abortaron nesta nación maioritariamente católica enfróntanse a penas que oscilaban entre os 16 e os 54 meses de prisión. Segundo esta decisión, as mulleres poden abortar ata o sexto mes de embarazo por calquera motivo. Unha decisión xudicial de 2006 que tamén permitía aos médicos negarse a realizar abortos en función das crenzas persoais afirmou que antes só se permitía en casos de violación, se a saúde da nai corría perigo ou se o feto presentaba unha malformación intratable.
Tara Westover
Premios e recoñecementos
O libro de Westover valeulle varios premios e outros recoñecementos.
Aleksandr Stepanovich Popov
Honras
Un planetoide, 3074 Popov, descuberto pola astrónoma soviética Lyudmila Zhuravlyova en 1979, recibiu o seu nome.
Kathryn D. Sullivan
STS-45
O STS-45 Atlantis, do 24 de abril ao 2 de marzo de 1992, foi a primeira misión do espacial. Sullivan foi o comandante da carga útil nesta primeira misión da NASA Spacelab. Durante esta misión de nove días, a tripulación realizou os doce experimentos que compoñían a carga ATLAS-I (Laboratorio Atmosférico de Aplicacións e Ciencia). ATLAS-I obtivo medicións detalladas das propiedades químicas e físicas da atmosfera, que contribuirán significativamente a mellorar a nosa comprensión do noso clima e atmosfera. Ademais, foi a primeira vez que se utilizou un feixe de electróns artificial para estimular unha descarga auroral artificial.
Carreira posterior á NASA
En 2009, Sullivan foi elixido por tres anos como presidente da Sección de Interese Xeral en Ciencia e Enxeñaría da Asociación Americana para o Avance da Ciencia.
Naisten SM-sarja 1983-1984
Ao final da tempada o HJK de Helsinqui revalidou o título conseguido na tempada precedente.
Bea Rey
Traxectoria
Licenciouse en 1968 na escola da Real Academia de San Fernando de Madrid, e ese ano realizou a súa primeira exposición individual na Sala Quijote desa cidade. Entre 1968 e 1970 formou parte do movemento Estampa Popular Galega, co cal expuxo en Galicia e Montevideo; unha «subversiva» estampa dela, xunto con outras dúas, provocou que a exposición celebrada en Tui rematase coa detención dos organizadores e a clausura obrigada por «injurias a la Nación, al Ejército y a la Guardia Civil». Posteriormente expuxo en varias cidades galegas e en países como Finlandia, Francia e Alemaña.
Parque John Lennon
Presente
Actualmente o parque é a sede de diversas actividades culturais como concertos, entre outras. Moitos tráenlle flores e mesmo acompañados dunha guitarra cántanlle cancións. A estatua de Lennon ten unha placa coa caligrafía recolle un fragmento de Imagine: "You may say that I'm a dreamer, but I'm not the only one".
Rudolf Gramlich
Posguerra
En 2020, o Eintracht Frankfurt desposuíu a Gramlich do seu título póstumo de presidente honorífico pola súa participación activa no Partido Nazi e nas SS.