cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catedral de León
Xeneralidades do gótico
miniatura|Vista da catedral de León alumeada desde os altos da Candamia. Na arquitectura gótica xeneralízase o uso dos arcos apuntados (ou arcos oxivais) e a bóveda de cruzaría concentrando así as cargas en puntos determinados e non en todo o muro, que permiten facer catedrais máis esveltas (por unha banda, o arco pode alongarse sen ampliar a súa largura como ocorría no románico e reduce as cargas facendo cubertas máis lixeiras, o que permite abrir os muros). Desaparece a tribuna románica e as cargas laterais que esta arranxaba envíanse aos arcobotantes, arcos que transmiten a carga lateral da cuberta aos contrafortes exteriores, que acostumaban estar rematados con pináculos. As grandes vidreiras son unha mostra do interese do gótico por se comunicar co pobo. Así mesmo, a sensación de verticalidade correspóndese á idea do Xerusalén celeste, en comparación contra a sensación de acollemento e seguranza aos fieis creada no románico. Este tipo de construcións adoitaban ter un número impar de naves (3 ou 5) sustentadas por unha bóveda de cruzaría cuadripartita, sexpartita, de terceletes, de abano ou estrelada.
Fachada norte
A portada esquerda foi cegada e desapareceu coa construción do claustro.
A portada central, coñecida como a da Virxe do Dado, levouse a cabo na última década do século XIII e aínda conserva a maioría da policromía, do século XV. No tímpano, un Cristo beice desde a améndoa mística que suxeitan os anxos e flanquean os evanxelistas. No parteluz aparece a escultura da "Virxe do Dado", chamada así pola lenda sobre un soldado que guindou os seus dados a causa dunha adversidade no xogo, cara a face do Neno, que sangrou milagrosamente (fronte a ela represéntase o milagre nunha vidreira). Nas xambas aparecen Paulo, Pedro, Santiago, Mateu e maila Anunciación a María.
Coro
miniatura|Coro e órgano na nave central. En León, tamén segundo o costume estranxeiro, estaba situado orixinalmente na cabeceira, diante do altar maior. En 1746, finalmente foi trasladado ao centro da nave maior. O arquitecto Cárdenas en 1915 abriría o grande arco central cuns enormes cristais que recuperan, en parte, a vella perspectiva da nave central e a vista do altar maior.
Marcus Cousin
Marcus Lynn Cousin, nado o 18 de decembro de 1986 en Baltimore, Maryland, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Pobo chukchi
Grupos
miniatura Hai dous grupos de chukchis: Os da tundra ou do interior, que son os chavchu (criadores de renos); os do litoral, que son os ankalyn. O conxunto dos dous grupos é denominado lygoravetlyan ou luorawetlan.
Lótidos
Taxonomía
Mentres que, para outros, é unha familia independente, na que se consideran un total de 23 especies válidas, agrupadas en 6 xéneros:
Delta A
O Delta A foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos en servizo durante 1962.
Constantino Horta
Traxectoria
Emigrou na adolescencia á Habana, conseguindo estudar, ó tempo que traballaba, na Escola de Comercio desa cidade e obtendo unha praza de profesor nela despois de graduarse, tamén dirixiu no Centro Gallego de La Habana o ensino de comercio e de adultos (1884-1896) e o "Boletín del Profesorado Cubano" desde 1893. Logo de rematar os estudos de dereito estableceuse como avogado pero firme no seu amor ó país mantivo unha asesoría xurídica gratuíta no Centro Gallego. Foi un dos fundadores do semanario La Tierra Gallega.
Faro de illa Pancha
Historia
En 2002 realizáronse actuacións na illa para mellorar a contorna dos faros antigo e novo. No ano 2004 reforzouse a ponte de acceso á illa. No ano 2006 substituíuse o equipo luminoso de reflectores por unha lanterna de óptica xiratoria con paneis de Fresnel e con cambiador de lámpada principal e outra de reserva de 70 W.
Ducado de Amalfi
Tavole amalfitane
O testo das Tavole chegou ata nós por medio de copias manuscritas. No 1929 o goberno italiano comproulle a Austria unha destas copias (que fora da propiedade do dogo veneciano Marco Foscarini), para despois entregarlla a Amalfi; o documento é hoxe conservado no museo cívico no concello da cidade.
Reprodución
Reprodución sexual nas plantas
Nos musgos e fentos o anterozoide necesita auga para chegar á ovocélula, xa que nada na auga que molla ao gametófito desas plantas. Nas plantas con flor a auga non é necesaria, xa que o pole chega ao estigma da flor levado polo vento ou animais. Unha vez no estigma ao pole crécelle un tubo polínico que chega ata o saco embrional, por onde baixan os gametos (núcleos) que realizarán a fecundación.
Estratexias de reprodución
Un dos problemas principais que os organismos vivos teñen que resolver ao longo do proceso evolutivo para tentaren "perpetuar" a especie é a da supervivencia do número suficiente de descendentes.
Estratexias de reprodución dos animais
Unha consecuencia destas últimas estratexias é que o número de cigotos non pode ser moi elevado e a mai non pode repetir o proceso con tanta frecuencia; por outro lado, os embrións teñen maior probabilidade de sobreviviren, en canto a mai prosegue a súa vida.
Chámase a este tipo de desenvolvemento evolutivo selección-K, en canto que a estratexia de producir un grande número de cigotos evolucionou segundo un proceso de selección-r.
Estratexias de reprodución das plantas
Ao contrario dos animais, as plantas en xeral teñen unha gran capacidade de reprodución vexetativa, ou sexa, asexual: as partes vexetativas (= non-reprodutoras) poden facilmente producir unha nova planta. Por exemplo, un pedazo de hifa dun fungo transportada na pata dun can ou dunha mosca pode producir outro "individuo" da mesma especie noutro lugar. Un pedazo do talo dunha alga arrastrada polas correntes oceánicas pode producir unha nova alga noutro lugar onde as condicións sexan adecuadas. As plantas verdes rastreiras moitas veces lanzan estolóns que producen raíces e pódense tornar independente da planta mai.
Ducado de Milán
Dominio francés
En 1498 o fillo do duque de Orleáns converteuse en rei de Francia como Luís XII e pretendeu facer efectivas as reclamacións do seu pai sobre Milán, invadíndoo e expulsando a Ludovico Sforza en 1499. Este dominio francés durou até 1513, cando forzas suízas repuxeron ao fillo de Ludovico, Massimiliano, no trono. En 1515 os franceses, baixo Francisco I de Francia, venceron na batalla de Marignano, capturando a Massimiliano e retomando o ducado. De novo foron expulsados en 1521; desta vez, as forzas austríacas coroaron ao irmán de Massimiliano, Francesco II Sforza.
Dominio imperial
O 26 de setembro de 1706 as tropas austríacas tomaron Milán, que pasou a mans do Arquiduque de Austria. Esta situación de dominación austríaca confirmouse legalmente no Tratado de Utrecht. O ducado foi definitivamente ratificado como posesión dos Habsburgo polo Tratado de Baden de 1714.
Axencia Galega de Emerxencias
AXEGA (Axencia Galega de Emerxencias ) é a organización da Xunta de Galicia creada coa Lei 5/2007 do 7 de maio encargada do estudo e a execución da política autonómica en materia de protección civil e xestión de emerxencias xunto co servizo do 112 e Protección Civil.
Turks e Caicos
Illas Turcas
As illas Turcas están divididas por dous distritos:
José Castiñeira Pardo
José Castiñeira Pardo, nado en San Cibrao de Aspai (Outeiro de Rei) o 23 de febreiro de 1928 e finado en Lugo o 31 de outubro de 1989, foi un sacerdote e compositor de música galego, refundador do Orfeón Lucense que un século antes creara Xoán Montes.
Traxectoria
Presidente da Comisión Diocesana de Música Sagrada, pertenceu como vocal á de Liturxia, Música e Arte Sacra. Foi reitor do Seminario entre os anos 1971 e 1981, e en 1982 fundou o Orfeón Lucense para realzar e dar brillantez ao culto na Catedral. Foi nomeado membro do Consello de Cultura da Deputación Provincial, e director da Escola de Canto da Deputación (escolanía que máis tarde había de levar o seu nome, hoxe desaparecida).
José Benito Pardo Pardo
Vida persoal
Casou con Ana María Múgica e foi pai de José Benito, Ana María e María del Carmen Pardo Múgica.
Asociación Olímpica de Barbados
A Asociación Olímpica de Barbados (en Barbados Olympic Association), fundada en 1962, é o Comité Olímpico Nacional de Barbados. O organismo tamén é responsábel da representación de Barbados nos Xogos da Commonwealth.
Alberto Abalde
Traxectoria profesional
Estivo tres anos nas categorías inferiores da Penya, proclamándose campión de España tanto cadete como júnior, e campión da Euroliga Júnior de 2013, na que foi elixido MVP da final disputada en Londres.
O 21 de xullo de 2020, o club laranxa anunciou a marcha do xogador galego, que fichou por cinco tempadas polo Real Madrid. Aínda lle quedaba un ano de contrato co equipo Valencia, polo que o club madrileño pagou a súa cláusula de rescisión, cun valor de 1,5 millóns de euros.
Illas Mascareñas
Xeografía
O arquipélago comprende tres grandes illas, Mauricio, Reunión e Rodrigues, ademais dunha serie de restos volcánicos nos trópicos do suroeste do Océano Índico, xeralmente entre os 700 e 1500 quilómetros ao leste de Madagascar. O terreo inclúe unha variedade de arrecifes, atois e pequenas illas. Presentan varias rexións topográficas e edáficas. Nas illas máis grandes estes orixinaron unha biodiversidade infrecuente. O clima é oceánico e tropical.
Principio da exclusión competitiva
Trazos paradoxais
Unha solución parcial ao paradoxo está en elevar a dimensionalidade do sistema. A heteroxeneidade espacial, as interaccións tróficas, a competencia por múltiples recursos, a compensación competición-colonización, e o retardo poden impedir a exclusión (ignorando a extinción estocástica en marcos de tempo máis grandes). Porén, tales sistemas tenden a ser intratables analiticamente. Ademais, moitos poden, en teoría, soster un ilimitado número de especies. Con estes sistemas creouse un novo paradoxo: A maioría dos modelos ben coñecidos que permiten a coexistencia estable permiten que coexistan un ilimitado número de especies, a pesar de que na natureza calquera comunidade contén só un número relativamente reducido de especies.
Antonio Román
Antonio Aurelio del Sacramento Fernández-Román García de Quevedo, coñecido artisticamente como Antonio Román, Anthony Roman ou Tony Román, nado en Ourense o 9 de novembro de 1911 e finado en Madrid o 16 de xuño de 1989, foi un director e guionista de cine e farmacéutico galego.
Principio da exclusión competitiva
Redefinición
Estudos recentes enfocados a algúns dos supostos aceptados feitos para os modelos que predín a exclusión competitiva indicaron que ditos supostos deben ser reconsiderados. Por exemplo, unha lixeira modificación do suposto de como están relacionados o crecemento e o tamaño corporal leva a unha diferente conclusión, concretamente que nun ecosistema dado poden coexistir un certo rango de especies mentres que outras se verán superadas e eliminadas.
Un dos principais xeitos polos que poden coexistir especies que comparten o nicho é a compensación competición-colonización. Consiste en que as especies que son mellores competidoras son as especialistas, mentres que as especies que son mellores colonizadoras son con máis probabilidade xeralistas. Os modelos hóspede-parasito son modos eficientes de examinar estas relacións, usando eventos de transferencia de hóspede. Parece que pode haber dous lugares onde a capacidade de colonizar difire en especies estreitamente relacionadas ecoloxicamente. Nos piollos das plumas, Bush e Clayton obtiveron varias comprobacións disto ao atoparen que dous xéneros destes piollos estreitamente relacionados teñen unha capacidade case igual de colonizar novas pombas hóspede unha vez transferidos. Harbison continuou esta liña de experimentos investigando se os dous xéneros se diferenciaban na súa capacidade de transferencia. Esta investigación enfocouse principalmente en determinar como ocorría a colonización e por que os piollos das ás son mellores colonizadores que os piollos do corpo da ave. A transferencia vertical é o que se observa máis a miúdo, entre proxenitores e descendencia, e é moi estudada e ben comprendida. A transferencia horizontal é difícil de medir, pero nestes piollos parece ocorrer por medio de forese ou "autostop" dunha especie noutra. Harbison atopou que os piollos do corpo das aves son menos hábiles na forese e en destacar competitivamente, mentres que os piollos das ás son os máis hábiles na colonización.
Antonio Román
Filmografía
miniatura|300px|Placa na casa onde viviu Antonio Román, no xardín do Bispo Cesáreo (Ourense).
Henrique III de Inglaterra
Henrique III de Inglaterra, tamén coñecido como Henrique de Winchester, nado en Winchester o e finado en Westminster o 16 de novembro de 1272, foi rei de Inglaterra, señor de Irlanda e duque de Aquitania desde 1216 ata a súa morte. Foi fillo do rei Xoán I de Inglaterra e da súa segunda esposa, Isabel de Angulema. Asumiu o trono con oito anos de idade, no transcurso da Primeira Guerra dos Baróns. O cardeal Guala declarou a guerra contra os baróns rebeldes como unha cruzada, e as forzas de Henrique, lideradas por William Marshal, derrotaron os rebeldes nas batallas de Lincoln e Sandwich en 1217. Henrique prometeu respectar a Gran Carta de 1225, na que se limitaba o poder real e se protexían os dereitos dos baróns. Os seus primeiros anos de reinado estiveron dominados por Hubert de Burgh e por Peter des Roches, que restableceron a autoridade real tras a guerra. En 1230, o rei tratou de reconquistar as provincias francesas que pertenceran ao seu pai, pero a invasión foi un fracaso. En 1232 tivo que se enfrontar coa revolta iniciada por Richard Marshal, que poñía fin ao acordo de paz negociado pola Igrexa.
Realeza, goberno e lei
O termo "parlamento" apareceu por primeira vez nas décadas de 1230 e 1240 para describir as grandes reunións da corte, e estas reunións parlamentarias celebráronse periodicamente durante o reinado de Henrique. Estas reunións utilizáronse para acordar os aumentos dos impostos que, durante o século XIII, eran simples, únicos, tipicamente bens mobles, pensados para apoiar os ingresos do rei para proxectos particulares. Durante o reinado de Henrique, os condados comezaron a enviar delegacións regulares a estes parlamentos, e comezaron a representar a unha comunidade máis ampla que simplemente a dos baróns.
Corte
Viaxou menos que os anteriores monarcas, mantendo unha vida máis tranquila e sosegada. Permanecía en cada un dos seus palacios durante longos períodos de tempo antes de mudarse. Posiblemente como resultado disto, puxo máis atención no coidado das súas propiedades. Segundo o historiador da arquitectura John Goodall, "o patrón de arte e arquitectura máis obsesivo que ocupou o trono de Inglaterra". Henrique estendeu o complexo real de Westminster en Londres, un dos seus favoritos, reconstruíndo o palacio e a abadía cun custo de case 55 000 libras. Pasou en Westminster máis tempo que calquera dos seus predecesores, organizando a formación da capital do reino.
Matrimonio
A pesar das preocupacións iniciais sobre a posible esterilidade da raíña, Henrique e Leonor tiveron cinco fillos xuntos. En 1239 Leonor tivo o seu primeiro fillo, Eduardo, quen recibiu o seu nome en honra ao Confesor. Henrique encheuse de alegría e organizou grandes celebracións, contribuíu xenerosamente coa Igrexa e cos pobres para que Deus protexese o seu fillo. En 1240 naceu a súa primeira filla, Margarida, quen recibiu o seu nome pola irmá de Leonor. O seu nacemento tamén estivo acompañado de celebracións e doazóns aos pobres. O terceiro descendente de Henrique foi unha nena, Beatriz, quen recibiu o seu nome en honra a súa madriña, e naceu en 1242 durante a campaña en Poitou. En 12145 naceu Edmundo, quen foi nomeado en honra a Edmundo o mártir, un santo do século IX. Preocupado pola saúde de Leonor, Henrique doou grandes sumas de cartos á Igrexa durante o embarazo. A terceira filla foi Catarina, quen naceu en 1253 e axiña caeu enferma, posiblemente por mor dunha enfermidade dexenerativa como a síndrome de Rett, e foi incapaz de falar. Morreu en 1257 provocando unha gran perturbación no seu pai. Os fillos de Henrique pasaron a maior parte da súa mocidade no castelo de Windsor e semella que o rei estivo moi unido a eles, e raramente pasou períodos longos afastado deles.
Enxeñaría financeira
Enxeñeiros financeiros
Os postos de enxeñeiro financeiro foron tradicionalmente ocupados por doutores en finanzas, físicas e matemáticas que se pasaron a este campo dende postos máis académicos. Non obstante, na actualidade unha formación en informática é tamén útil.
Henrique III de Inglaterra
Estratexia europea
De volta de Gascuña, Henrique reuniuse con Luís por primeira vez nun encontro propiciado polas súas esposas, e os dous reis trabaron unha boa amizade. A campaña gascoña custou máis de 200 000 libras e acabou cos aforros que o rei tiña preparados para a cruzada, deixándoo cunha gran débeda e dependendo dos préstamos do seu irmán e os Lusignans.
Revolución
A presión para levar a cabo reformas continuou crecendo sen parar e un novo parlamento reuniuse en xuño. Este parlamento aprobou unha serie de medidas coñecidas como as Provisións de Oxford que Henrique xurou manter. Estas provisións crearon un consello máis pequeno composto por 15 membros, elixidos unicamente polos baróns, os cales tiñan o poder para nomear o justiciar de Inglaterra, o chanceler e o tesoureiro, e que podía ser vixiado por parlamentos trianuais. A presión por parte dos baróns máis baixos e a burguesía presente en Oxford tamén axudou a impulsar a reforma, pensada para limitar os abusos de poder dos oficiais do rei e os principais baróns. O consello electo incluía representantes da facción savoiana pero non dos poitevinos, e o novo goberno axiña tomou medidas para exiliar os Lusignan e apoderarse de importantes castelos ao longo do país.
Crise
miniatura|Representación do [[século XIV de Henrique visitando o rei Luís IX de Francia.]] Durante os seguintes catro anos nin Henrique nin os baróns foron capaces de restaurar a estabilidade en Inglaterra, e o poder mudou de mans en varias ocasións entre as diferentes faccións. Unha das prioridades do novo réxime foi resolver a prolongada disputa con Francia, e no final de 1259 Henrique e Leonor marcharon para París, para negociar os detalles finais do tratado de paz co rei Luís, escoltados por Simon de Montfort e gran parte do goberno dos baróns. No tratado, Henrique deixou de lado calquera reclamación ás posesións familiares no norte de Francia, pero foi confirmado como o gobernante lexítimo de Gascuña e varios territorios adxacentes no sur, rendendo homenaxe e recoñecendo a Luís como o seu señor feudal por estas posesións.
Kufra
Kufra (en árabe  كفرة ; en grafía francesa Koufra, en inglesa Kufra) é un coñecido oasis do deserto de Libia, na rexión de Cirenaica (aproximadamente 23.3°N, 22.9°E), aliviador lugar de descanso das caravanas de mercadores árabes que atravesaban de norte a sur este inferno de area.
Celidonia
En Galicia usábase para sandar as espullas. Existen datos clínicos que suxiren que podería ser eficaz no tratamento da dermatitis atópica.
Propiedades
Utilízase a planta enteira e o látex. Polo seu contido en alcaloides posúe propiedades antiespasmódicas, coleréticas e colagogas, hipolipemiante (ac. chelidónico), sedante do SNC, hipnótica, analxésica e antitusivo de acción central. Antiasmáticas, antivírico e antimitótica (sanguinarina e chelidonina).
Taxonomía
Chelidonium: nome xenérico que deriva do grego chelidon = (andoriña), de acordo con Maurice Mességué porque as andoriñas frengan con algunhas partes os ollos que non se abriron aínda nas máis pequenas. O látex cáustico abre as tonas da pel permitindo ver ás andoriñas. En galego é coñecida tamén co nome común de herba andoriña ou herba da andoriña, que antigamente se cría boa para as enfermidades dos ollos. Este uso medicinal, que tamén se chegou a aplicar ás propias andoriñas, vén da antiga crenza de que os polos de andoriña nacían cegos pero a nai curábaos ao lles refregaren os ollos cun anaco desta herba.
Pobo xudeu
Etimoloxía
esquerda|200px|miniatura|[[León de Xuda. O león, símbolo de Xuda. Relevo con inscrición hebrea: « יְהוּדָה ». ]] miniatura|275px|Mapa dos dous reinos hebreos cara ao [[século -IX|830 a.C. ]] O termo xudeu (en hebreo יהודי—Yehudi) procede de Xudá (יְהוּדָה—Yehúda, cuarto fillo do patriarca bíblico Xacob). Nun sentido territorial, Xudá (הוּדָה, é dicir, Xudea) designaba por outra banda ao Reino de Xudá, entidade política que existiu no levante mediterráneo, uns mil anos antes da Era Común e ata o 70 da mesma. Os habitantes do Reino de Xudá eran coñecidos como xudeus, termo que logo foi ampliándose ata abarcar a todos aqueles que emigraran desde alí cara a outras rexións e ata foi aplicado logo os seus descendentes.
Identidade xudía
miniatura|120px|Yehuda Pen, Home do [[shtetl, Belarús, 1890-95.]]
Ashkenazim
miniatura|140px|[[Asquenací. ]] miniatura|140px|[[Sefardí. ]] miniatura|140px|Mizrají.
Os xudeus ashkenazim adoptaron as interpretacións dos mandamentos (mitzvot) das escolas rabínicas de Israel, e os xudeus orientais, os das escolas babilónicas.
Linguas xudías
Con todo, aqueles que estabán preparados, dominaron tanto o hebreo como a lingua local, ou as linguas locais; non poucos xudeu exercerón ademais como tradutores. Achega do xudeoespañol como fenómeno socio-cultural e identitario, escribiu García-Pelayo y Gross no século XX:
Jesús Iglesias Surribas
Traxectoria
Nace na parroquia de Anseán en 1891. Aos catorce anos marcha a Cuba onde traballa como impresor. De regreso a Lalín, funda en 1922 con Máximo López Carral o periódico agrarista Verdad y Justicia. A fins de 1924 regresa á Habana.
Tombo (libro)
miniatura|Tombo A da [[Catedral de Santiago de Compostela cunha miniatura do rei Ramiro II de León.]] Un tombo (do grego τύμβος, "túmulo") é un cartulario onde os mosteiros, catedrais, igrexas ou concellos rexistraban datos de interese para a súa historia e control dos seus privilexios, doazóns, escrituras e pertenzas. Os máis antigos estaban en pergamiño e os máis modernos, en papel.
Morse
Descrición
Este código foi moi usado para as primeiras transmisións por radio, a principios da década de 1890. Porén, co desenvolvemento de técnicas de comunicación máis avanzadas, o uso do código Morse quedou un pouco obsoleto, aínda que segue sendo empregado para fins especializados, e por radioafeccionados.
Historia
O código Morse foi desenvolto de forma que os operadores puidesen traducir as marcas da cinta de papel a mensaxes de texto. Inicialmente, Morse planeara transmitir só números, e empregar un dicionario para buscar cada palabra conforme co número no que fose enviado. De todas formas, o código expandiuse para incluír letras e caracteres especiais, de forma que puidese ser empregado para mensaxes máis completas. As marcas curtas chamáronse "puntos" e as longas "raias", e as letras máis empregadas na lingua inglesa foron asignadas ás secuencias máis curtas.
Signos especiais
Este é un conxunto de signos que teñen un significado especial. Normalmente están compostos por un, dous ou tres caracteres alfabéticos do código Morse. Este tipo de signos envíanse de forma continuada, é dicir, omitindo as pausas entre caracteres e entre letras; isto represéntase por unha liña encima do signo en cuestión.
Joan Clarke
Descifradora de códigos en Bletchley Park
Clarke converteuse en subdirectora da Hut 8 en 1944, aínda que se lle impediu seguir ascendendo por mor do seu xénero e seguía a pagárselle menos que aos homes do seu mesmo nivel.
Publicacións numismáticas
Os artigos de Joan Clark sobre numismática escocesa publicados en revistas do sector e como colaboración en obras colectivas foron compilados por Ian Stewart no seu obituario publicado no British Numismatic Journal, da Sociedade Británica de Numismática:
Azulenta alpina
A súa distribución é a alta montaña de Serra Nevada, Pireneos e Alpes; localmente, aparece en Italia e os Balcáns. Nos cumes do Mulhacén ou Catavento, resulta rechamante o seu comportamento extremadamente confiado ante a presenza do home.
No inverno pode acadar a costa, aínda que isto é moito máis raro.
Santa Xusta, O Mosteiro, Cervantes
Santa Xusta é un lugar da parroquia do Mosteiro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Marco Križevčanin
Traxectoria
Foi beatificado en 1905 e canonizado o 2 de xullo de 1995.
Gabeador vermello
Descrición
A familia foi descrita en 1827 polo naturalista e ornitólogo inglés William John Swainson.
Etimoloxía
O nome do xénero Tichodroma está formado plos elementos do latín científico teicho- e -droma, tirados das voces do grego antigo τεῖχος teîchos "muro", "muralla", e δρόμος drómos, "carreira", "acción de correr".
Escritura celtibérica
miniatura|[[Escrituras paleohispánicas]] miniatura|Un signario celtibérico oriental miniatura|Un signario celtibérico occidental A escritura celtibérica é unha escritura paleohispánica que é a adaptación case directa da escritura ibérica nororiental ás particularidades da lingua celtibérica. Sobre a orixe das escrituras paleohispánicas non hai consenso: para algúns investigadores a súa orixe esta directa e unicamente vinculado ao alfabeto fenicio, mentres que para outros na súa creación tamén influiría o alfabeto grego.
Lingua siríaca
O siríaco (en alfabeto siríaco: ܠܫܢܐ ܣܘܪܝܝܐ, Leššānā Suryāyā), tamén coñecido como arameo siríaco, é un dialecto do arameo medio que outrora foi falado no Crecente Fértil e en Arabia oriental. Aparecendo arredor do século I en Edesa, o siríaco clásico converteuse na meirande lingua literaria de Oriente Medio dende o século IV ata o século VIII, preservada nunha gran literatura. Ademais, a literatura siríaca comprende arredor do 90% da literatura aramea existente.
Alejo Carrera
Alejo Carrera Muñoz, nado en Vilasobroso (Mondariz), o 17 de febreiro de 1893 e finado tamén en Vilasobroso o 18 de xullo de 1967, foi un xornalista galego, dono do castelo de Sobroso.
24 Hour Party People
Sinopse
As escenas con actores son frecuentemente intermesturadas con imaxes reais dos concertos, como o dos Sex Pistols no Lesser Free Trade Hall en 1976.
Pola súa parte, Wilson, presentador do programa musical, So It Goes, decide deixar simplemente de amosar bandas no programa e comeza a promocionar concertos. Con amigos como o actor Alan Erasmus ou Rob Gretton, Wilson comeza unha serie semanal de concertos de punk rock nun club de Manchester. Durante un concerto de Joy Division, Lindsay descobre a Tony mentres lle fan unha felación na furgoneta do dono do club, Don Tonay. Entón ela vai ó baño a ter relacións sexuais con Howard Devoto, dos Buzzcocks, e é tamén pillada por Tony. O auténtico Devoto aparece fregando o baño, e xírase á cámara e di: "I definitely don't remember this happening".
Outros problemas, como o abuso das drogas por parte de Shaun Ryder, durante a gravación do cuarto álbum de estudo dos Happy Mondays, Yes Please!'', que ameaza cunha pistola a Wilson para que lle dea cartos. Cando escoitan a copia orixinal, Wilson decátase de que Ryder, ó que definira como "o maior poeta desde Yeats", non foi quen de escribir as letras das cancións, polo que todo o álbum, gravado nas Barbados cun alto custo, é instrumental.
Roman Jakobson
dereita|miniatura|250px
Unmanned Space Experiment Recovery System
USERS, acrónimo de Unmanned Space Experiment Recovery System, foi un satélite artificial xaponés lanzado nun foguete H-IIA desde o Centro de Lanzamento de Tanegashima o 10 de setembro de 2002.
Idozin
Idozin é unha localidade de Navarra.
Historia
Entre os feitos históricos que dou o pobo foi o de Francisco Espoz y Mina, un home que loitou contra a suposta invasión dos franceses na Guerra da Independencia. Conta a lenda que Espoz e Mina ía á batalla cos apeiros de labranza e que o seu músculo do corazón está soterrado no camposanto de Idozin.
Valéncidos
Características
Son peixes de pequeno tamaño, cunha aleta dorsal provista de 8-11 radios. A liña lateral posúe 28-34 escamas.
The Brian Jonestown Massacre
O nome da banda foi referencia tanto a Brian Jones, o falecido membro dos Rolling Stones como á masacre de Jonestown en 1978.
Carreira de resistencia
Unha das lonxitudes máis comúns das carreiras de resistencia son os 1 000 km., ou aproximadamente seis horas. As carreiras máis longas poden ser de 1 000 millas (1 600 km.), 12 horas ou ata 24 horas. Os equipos poden ter de dous a catro pilotos por carreira, dependendo das habilidades de resistencia do piloto, a duración da carreira, ou ata as regras para cada evento.
Orixes
O primeiro acontecemento organizado de carreiras de automóbiles de 24 horas do mundo foi disputada nunha pista oval de 1 milla no Driving Park de Columbus, Ohio o 3–4 de xullo de 1905. Empezando na tarde do 3 de xullo, catro coches Frayer-Miller, Pope-Toledo, Peerless e White Steamer correron por un trofeo de prata de 500 $. O coche ganador Pope-Toledo cubriu 1.332´5 km. Presentouse unha protesta polos equipos Frayer-Miller e Peerless, alegando que o Pope-Toledo non era propiedade do piloto, e fora enviado desde a fábrica cun motor construído para as carreiras.
Campionatos de carreiras de resistencia
O World Endurance Championship (Campionato Mundial de Resistencia da FIA) é unha serie internacional de carreiras de autos deportivos organizada polo Automobile Club de l'Ouest (ACO) e a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Substitúe á Intercontinental Le Mans Cup disputada en 2010 e 2011, e utiliza regras similares á ALMS/USCC e a seguinte ELMS. A serie conta cos coches Le Mans Prototypes e GT. As 24 Horas de Le Mans inclúense como unha carreira longa. As outras carreiras duran 6 horas e teñen lugar en países de todo o mundo como Bahrain, o Brasil, o Xapón e os Estados Unidos. O WEC considérase un renacemento do defunto Campionato do mundo de Sportscar que terminou en 1992.
Vector epidemiolóxico
Exemplos
miniatura|260px|A pulga da rata oriental Xenopsylla cheopis chea de sangue que acaba de comer. Esta especie de pulga é o vector primario para a transmisión da bacteria [[Yersinia pestis, causante da peste bubónica. Tanto os machos como as femias son hematófagos e poden transmitir a infección.]]
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu
A corporación é herdeira da empresa radiofónica Türkiye Radyoları, que comezou as súas emisións en probas en 1926 e iniciou a súa actividade regular un ano despois. Pero co desenvolvemento de novos medios de comunicación, o goberno dese país creou en 1964 un novo organismo que agrupase tamén á televisión. TRT mantivo o monopolio estatal da radiodifusión ata 1992, cando se permitiu a aparición de competidores privados.
Atol das Rocas
Historia e características
Ten unha forma oval, con 3´7 km por 2´5 km, e unha superficie total de 7´5 km², dos cales apenas uns 360 mil m² son terra firme e o resto é a lagoa interior do atol. Foi descoberto en 1503. O océano próximo ao atol non é moi profundo, tornándose perigoso para a navegación.
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu
Radio
miniatura|250px|Edificio de TRT Radyo en [[Istambul.]]
Riolita
A riolita é un tipo de rocha bastante común, aínda que aparece en volumes moito menores que o basalto. As riolitas danse principalmente nos continentes e as súas marxes, pero tamén aparece noutras situacións tectónicas.
Alfonso Osorio García
Outros datos
Osorio converteuse en 1961 no primeiro español en participar no Almorzo Nacional de Oración de Estados Unidos. Dende entón, realizouno polo menos,en 10 ocasións.
Jesús Corzo Sierra
Jesús Corzo Sierra, nado en San Paio (Mones, Petín) o 7 de setembro de 1930 e finado na Coruña o 6 de maio de 2000, foi un empresario galego. Foi presidente do Racing de Ferrol en 1976 e 1979 e do Deportivo da Coruña entre 1982 e 1986.
Teoría cuántica de campos
Os defectos da mecánica cuántica
A ecuación de Schrödinger, na forma en que en xeral se atopa, é:
Campos cuánticos
En segunda cuantización, facemos uso da indistinguibilidade das partículas para funcións de ondas de multi-partículas especificándoas en termos de números de ocupación por partículas simples. Por exemplo, se supoñemos que temos un sistema de N bosóns que poden ocupar varios estados de partícula sinxela φ1, de φ2, de φ3 etc, o método usual de escribir unha función de onda multi-partícula é asignar un estado a cada partícula e despois impoñer simetría de intercambio. Como vimos, a función de onda que resulta é unha suma pouco manejable de N! termos. Na aproximación por segunda cuantización, listamos de xeito sinxelo o número de partículas en cada un dos estados de partícula sinxelo, recordando que a función de onda multi-partícula é simétrica. Para ser precisos, supoñemos que N = 3, cunha partícula en estado φ1 e dúas en estado φ2. O xeito normal de escribir a función de onda é:
Premio Franz Kafka
Historia e características
Foi outorgado por vez primeira en 2001. A organización corre a cargo da Sociedade Franz Kafka e o concello da cidade de Praga; está patrocinado polo Presidente do Senado checo e mais polo alcalde de Praga. Preséntase cada ano contra finais do mes de outubro, coincidindo co Día da Independencia da República Checa. O galardoado recibe 10.000 dólares estadounidenses, un diploma e unha estatua de bronce, que é unha reprodución en miniatura do monumento a Franz Kafka en Praga.
Mikael Agricola
Traxectoria
Agricola foi autor do primeiro libro escrito en lingua finesa: Abckiria (Libro ABC). Non se conservou ningún orixinal desta obra, mais grazas ás numerosas edicións que se fixeron puido ser reconstruído. A primeira edición dato do 1543 e a terceira e última, do 1559. Agricola tamén traduciu o Novo Testamento (1548), o catecismo e parte do Antigo Testamento, como tamén un libro de oracións baseadas en textos bíblicos (Rucouskiria Bibliasta) en 1544. Tiña moitas diferenzas con Martiño Lutero, mais chegou a ser o seu secretario. As diferenzas erradicaban en que Agricola tiña a idea de que a lei mosaica debía cumprirse (seguindo a doutrina xudaizante), mentres que Lutero baseaba as súas ideas na xustificación pola fe.
Luís Rubido Diéguez
Vida persoal
Casou en Madrid con Fuensanta Velasco Graña en 1923.
Saint-Paul-de-Varax
Saint-Paul-de-Varax é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Christian Anfinsen
Investigacións científicas
En 1979 Anfinsen converteuse ao xudaísmo ortodoxo.
Abckiria
dereita|miniatura|A primeira páxina do Abckiria. O Abckiria é o primeiro libro publicado en lingua finesa. Foi escrito por un relixioso chamado Mikael Agricola, e a súa primeira edición data de 1543.
Fernando Gerassi
Traxectoria
O nacemento do seu fillo en 1931 coincidiu cunha maior penetración da obra pictórica de Fernando en España e Francia, o que lle obrigou a viaxes continuas onde expuxo con éxito a súa obra. Integrouse no grupo de pintores españois en Francia composto por Pablo Picasso, Juan Gris ou Dalí. Foi un momento de gran creatividade que se viu destruído polo golpe de estado do 18 de xullo de 1936 e a guerra civil en España. Fernando posicionárase a favor da República española dende as eleccións municipais do 14 de abril de 1931 que obrigaron o exilio de Afonso XIII. Ao coñecer os sucesos, marchou a España. Alí traballou en favor da causa republicana, participando activamente na defensa de Madrid nos primeiros días do conflito.
Durante un longo período de tempo os seus servizos aos Estados Unidos foron prontos esquecidos e Gerassi estará suxeito á ameaza de expulsión a España pola súa estancia ilegal no país. A estraña situación foi posta en coñecemento de Robert F. Kennedy, irmán do Presidente dos Estados Unidos, o que lle permitiu obter a nacionalidade estadounidense. O crítico Meyer Shapiro recoñeceu a calidade da obra de Fernando e colocouno baixo a súa protección en Vermont, onde traballou freneticamente. Durante este tempo abandonou a pintura figurativa e adoptou posicións políticas moi vinculadas co pacifismo.
Gobernadores do Milanesado
A continuación dáse unha lista das personalidades que gobernaron o ducado:
Saint-Étienne
Lugares de interese
O notable patrimonio arquitectónico de Saint-Étienne, do século XIV e do século XX, mereceu o distintivo de cidade de Arte e Historia concedido en 2002. A Torre da Droguerie, a Bolsa de Traballo, o Concello, a Prefectura, a Manufactura de armas, a ponte ferroviaria máis antiga da Europa continental (clasificado como monumento histórico), e outros edificios, son un exemplo deste patrimonio excepcional. Tamén se pode visitar o castelo de Rochetaillée.
Cacharrequille, As Chás, Montederramo
Cacharrequille é un lugar da parroquia das Chás, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Palacio Ducal de Venecia
Tras a caída da Serenissima
Logo da caída da República de Venecia, o palacio converteuse nunha oficina administrativa e foi privado de moitas obras de arte: desde 1807 sede do Tribunal de Apelación, converteuse en 1811 na sede da Biblioteca Marciana e trasladáronse tamén alí estatuas arqueolóxicas. As oficinas, a biblioteca e o museo foron trasladadas respectivamente en 1821, en 1904 e 1918: ao mesmo tempo realizáronse outras pequenas reformas, que precederon á conversión en museo e á concesión do complexo ao Concello, seguido da anexión ao Reino de Italia.<!--
Fachadas
No libro Meu sosia e da ue Oscar Niemeyer dedicado un apartado para a súa crítica vista destas columnas, que el describe como "bonito". Niemeyer, engajar-se en un diálogo socrático con un hipotético racionalista do arquitecto, di que se as columnas, ademais do seu sabor racionalista, foron feitas en formas máis simples e funcionais, non ía crear coas súas curvas tan exquisito contraste tempo establecer, con o ancho, suave parede que eles afirman ser. No libro, Niemeyer par lui-même Niemeyer di que o Palazzo Ducale é un monumento de extrema importancia na historia da arquitectura e a súa importancia reside non só na elegancia, pero tamén no uso adecuado dos materiais. Niemeyer tamén ten avanzado unha crítica de Andrea Palladio, afirmando que a súa teoría segundo a cal durante a renovación do Palazzo Ducale, o que é máis pesado tería que estar no fondo e o que é máis luz na parte superior non sería apropiado. Neste sentido, Niemeyer compara o Palazzo Ducale para os edificios modernos, sendo certo, como o último columnas.
A Porta della Carta
A monumental entrada do pazo, situado entre el e a basílica, o que probablemente debe o seu nome o costume de affiggervi novas leis e decretos ou a presenza no lugar do público escribas, ou ao feito de que había preto de arquivos do estado de documentos.
A fachada cara o Río di Palazzo
A parte máis recente do complexo é, finalmente, a á leste, que dá ao Río di Palazzo, construída por Antonio Rizzo logo do lume de 1483 nun estilo completamente tras o lume de 1483 nas formas completamente renacentista. Coñécese a súa datación, tamén no que se refire á fachada ao patio, pola presenza do escudo de armas do dogue no goberno, Giovanni Mocenigo, no poder dende 1478 ata 1485; máis precisamente, a súa construción continuou ata 1560 baixo a dirección de Antonio Abbondi. Ao longo desta fronte, o aparello decorativo é máis simple: hai nas esquinas estatuas que representan a Embriaguez de Noé, e o grupo de Rafael e Tobías; a única escultura situada integramente nesta fachada é a denominada Terceiro fillo de Noé''.
Escaleira de Xigantes
A escala é contigua ao arco dedicado a doge Francesco Foscari, chamado Arco Foscari, un verdadeiro arco triunfal, arcos, alternancia de bandas de Istria pedra e vermello Verona mármore, coroado con pináculos de estilo gótico, e por un grupo de imponentes esculturas por Antonio Bregno e outros mestres da orixe de lombardía, o que representa o alegorías das artes. Na fachada á escala foron colocadas as dúas estatuas de Antonio Rizzo, con Adán e Eva, agora exhibiu dentro do palacio, e substituídas por copias. O arco está conectado a Porto Tarxeta a través do hall de entrada Foscari, a partir do cal nós saímos do Palacio. Á esquerda da Escaleira de Xigantes, é un pequeno patio, rodeado por un renacemento edificio caracterizada por triangulares fiestras, deseñado por Giorgio Spavento e Antonio pode Abundan, dixo dos Senadores como coñeceu os membros do Senado durante as cerimonias solemnes.
O museo da Ópera
A Ópera, o Museo está situado na planta baixa do edificio. O Traballo era antigamente unha especie de oficina técnica responsable do servizo de mantemento do edificio e xestión de numerosas intervencións da reforma e reestruturación sufriu e consérvanse os documentos e vestixios das súas actividades. Os capitais do Museo dell ' opera son un precioso e parte importante do aparello de esculturas e relevos que enriquecen medieval fachada do Palacio ducal. En particular, En 1875, durante un importante plan de reestruturación, 42 de capitais foron eliminados e substituídos con copias: o orixinal, coidadosamente restaurada, foron colocados no museo. A importancia de capitais reside no feito de que non só foron un feito excepcional de arte, pero tamén transmite as ensinanzas para as histórico, moral e política, que, con todo, están agora difícil de interpretar. O deseño actual é desenvolvido en seis salas.
A sala do Gran Consello
esquerda|miniatura|A sala do Gran Consello O salón principal do Pazo, situado na esquina entre o Peirao e o Cadrado, que recibe a luz sete grandes fiestras e ogival. Era unha vez o sitio dos máis altos maxistrados do veneciano cego, o gran Consello, que tiña a tarefa de lexislar e para elixir todos os grandes funcionarios do Estado. Nado como asemblea popular do pobo, adquiriu seguintes personaxes fortemente nobre, cuxa apoteose foi alcanzado en 1297 coa Serrata do Gran Consello, que excluído do mesmo a todos os cidadáns que non pertencen a familias aristocráticas rexistrado no chamado Libro de ouro, ou baixo a idade de vinte e cinco anos. o interior do salón é completamente clara de apoio columnas e estrutural presione do teito é posible grazas a un sistema intelixente de vigas e poderoso celosía. O seu enorme tamaño, 53,50 metros de lonxitude e 25 de ancho e 15,40 altura, que foron un dos maiores salas de Europa, son debido a que o número de participantes no gran Consello, veu a entender entre 1200 e 2000 membros, que accomodavano sobre unha serie de longos bancos con unha dobre asento colocado de forma perpendicular ao fondo parede, onde o podio está destinado para o Doge e o Signoria. O local foi usado para outras funcións, como o solemne recepcións dos actos para conmemorar a visita de autoridades de política exterior, incluíndo Henrique III de Francia. Tras a caída da república de venecia, e comezou a reunirse nesta sala, os Concellos democráticos, que tiña pronto para deixar o lugar antes de que o Nacional Marciana Biblioteca e, a continuación, unha vez expulsados os Austríacos, para a Montaxe do goberno provisional.
O Tintoretto foi confiada, en particular, a decoración, que abrangue a toda a parede traseira, detrás do trono: o Paraíso, o que representa o maior pantalla do mundo, cos seus vinte e dous metros de longo e sete-e-un-metade da altura. Foi pintado entre 1588 e 1592 en colaboración co seu fillo Domenico, está dividido en máis partes, entón, montado, en substitución do anterior fresco por Guariento, un representante do mesmo tema. Para a súa realización, o Senado buscou o consello dos máis famosos pintores da época, Tintoretto, Veronese, Palma il giovane e Bassano. Os tres bosquexos para o traballo, entón por Tintoretto, son mantidos hoxe no Louvre, o Museo de Lille e o Hermitage de San Petersburgo. Neste traballo, o artista imaxina un mundo celestial que xira en torno a gloria de Cristo e da Virxe.
A Sala dello Scrutinio
dereita|miniatura|333x333px|Sección do teito da Sala dello Scrutinio O nome da sala deriva dos votos que foron realizadas alí, en particular aqueles para os novos doge.
Salón do Senado
esquerda|miniatura|Unha foto de un Cuarto deseñado por Carlo Naya Desde o Salón de Catro Portas, entra neste ambiente, comunicar ben co Colexio, con vistas o Río di Palazzo e foi destinado nas reunións do Consello do Pregadi (ou o Senado), membro do goberno da República. A sala aínda mantén o seu nome antigo: el foi chamado tamén de por Favor, como os seus membros foron "invitados", por medio dun escrito invitación, para participar nas reunións do Consello. Máis en concreto, os senadores foron elixidos polo gran Consello, de entre os patricios que foron distinguidos na batalla ou na administración da República. Devastado polo lume en 1574, o que deu lugar a perda da anterior decoración feita por Carpaccio, Giorgione, e Tiziano, a súa reconstrución foi confiada a Antonio Da Ponte e a súa decoración a outros grandes mestres, incluíndo Tintoretto, flanqueado polo seu taller, el tivo un papel moi importante.
Pozzi e Piombi
esquerda|miniatura|400x400px|Antiga visión prospectiva área de palacio, reservado para os maxistrados, tamén aloxados as Prisións As mazmorras do Palacio, e colocar por baixo do nivel de auga e, polo tanto, moi húmido e insalubres para os prisioneiros de menor condicións, pechado nas células, escuro e axustado, tomou a inequívoca nome de Pozos. Os Pozos, local pequeno e húmido, foron iluminado por lámpadas de aceite, e fan a través de buratos redondos escavado na pedra e axustado por detrás de portas pechadas con pesados parafusos. Cada cela tiña unha niñada de madeira, un andel para efectos persoais e un bugliolo de madeira. Unha lenda fala dun tempo para os condenados a morte de ser concedida, como o último posibilidade de fuga, para tentar a volta da columna. El aínda é un dos piares do Palazzo Ducale é un pouco maior que os outros. O intento consistiu en transformar en torno a columna do lado de fóra, non escorregar, pero case ninguén podería completar a operación. A desesperación dos prisioneiros confinado aí, é difícil de adiviñar a partir do contido das inscricións atopadas nas paredes.
Vibrisas
Entre os animais que posúen vibrisas destacan os felinos, cans, focas, golfiños, ratas, furafollas, avenoiteiras e manatís.
Museo Británico
O Museo Británico foi inaugurado en 1753. Nun primeiro momento, o museo estaba formado principalmente polas coleccións do físico e científico británico Sir Hans Sloane. O museo abriu por primeira vez ao público o 15 de xaneiro de 1759 na Casa Montagu (Montagu House), Bloomsbury, no mesmo lugar no que se atopa hoxe en día o museo. A expansión do museo ao longo do tempo deu lugar á creación de diferentes institucións relacionadas co Museo Británico como son o Museo Británico de Historia Natural (British Museum of Natural History) creado en South Kensington en 1887. Ata 1997, cando a actual edificio da Biblioteca Británica (British Library) abriu ao público, O Museo Británico era o único museo do mundo que posuía unha biblioteca e un museo nacional de antigüidades nun só edificio. Dende o 2001 o director do museo é Neil MacGregor.
A Filgueira, Buxantes, Dumbría
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Aparato de Golgi
Mecanismo de transporte
Os mecanismos de transporte que utilizan as proteínas para trasladarse a través do aparato de Golgi non están moi claros aínda, polo que existen varias hipóteses para explicalo. Actualmente, existen dous modelos predominantes que non son excluíntes, ata o punto de que se fala moitas veces de "modelo combinado".
KwaZulu-Natal
O turismo representa un importante sector da economía de KZN, especialmente o turismo costeiro estival.
Tálpidos
Habitan na América do Norte e no continente euroasiático, estando restrinxidas ao hemisferio norte do globo. Os fósiles de tálpidos máis antigos achados pertencen ao Eoceno cedo.
Fragata Santa María Magdalena
Completaban a frota o corsario Insurgente Roncalesa, unha balandra inglesa e 20 buques de transporte.