cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xunta Suprema do Reino de Galicia
A Xunta de Lobeira
A Xunta de Lobeira, do partido de Bande, Ourense, fora constituída grazas ao tesón de José Joaquín Márquez, administrador de rendas da Boullosa, no Couto Mixto. A situación desta Xunta, case na raia de Portugal, dáballe unha especial seguridade (polo menos, teórica). En principio era unha xunta comarcal coma as demais, pero despois de ampliada integrando nela a persoas relevantes da comarca, adquiriu gran prestixio, especialmente cando aceptou presidila Pedro Quevedo y Quintano, bispo de Ourense, cuxo nomeamento foi aprobado polo marqués de La Romana. Tamén formou parte dela García del Barrio, delegado da Xunta Central, co que indirectamente recibía o referendo da máxima autoridade política do momento en España. Porén, a Xunta de Lobeira só exerceu un control directo sobre as xuntas locais e comarcais do sur das provincias de Ourense e Pontevedra: a distancia con respecto ás xuntas do norte facía inviábel unha supremacía sobre as demais.
Constitución da Xunta Superior de subsidios, armamento e defensa de Galicia
Pero pese a esta opinión contraria do segundo comandante do Exército de Galicia, as forzas vivas do país solicitárona.
A Xunta formouse, e o 17 de decembro de 1809 fíxose público o seu regulamento, no que se establecían as condicións e competencias destas xuntas:
Stellan Skarsgård
Traxectoria
Skarsgård comenzou a súa carreira na interpretación moi cedo. O seu primeiro traballo foi como actor xuvenil na produción para a televisión sueca Bombi Bitt och jag, en 1968, con 16 anos de idade. Á idade de 20 anos xa tiña unha grande experiencia en cine, televisión e teatro.
Parque natural de Jandía
O parque natural de Jandía atópase na illa de Fuerteventura, Illas Canarias.
José Raúl Capablanca
Cara á cima
En setembro de 1913 conseguiu un traballo no Ministerio de Relacións Exteriores de Cuba. O soldo aínda que humilde permitiulle seguir gozando da súa paixón xadrecística e facer algunhas viaxes ao exterior en busca de novos desafíos. Logo xogou unha serie de partidas en Europa contra os mellores xogadores da época: en Berlín derrotou a Jacques Mieses e a Richard Teichmann; en San Petersburgo xogou unha serie de seis partidas, dúas contra Alexandre Alekhine, dúas contra Eugene Znosko-Borovsky e dúas contra Fiodor Dus-Khotimirsky, perdendo unha vez contra Znosko-Borovsky e gañando o resto. Estes foron os seus primeiros encontros con Alekhine, quen foi superado amplamente. Logo en Riga bateu a Nimzowitsch nun final de bispos de cor oposta. En Moscova venceu a Bernstein nunha partida que aparece en moitas antoloxías como unha xoia pola xogada gañadora 29... - ♛b2!!, e pola nova estratexia de peóns colgantes. En Kíiv superou a Bogatyrchuk entre outros. Xa en Viena derrotou a Richard Réti nunha partida e a Savielly Tartakower 1,5-0,5. Capablanca deu tamén un gran número de partidas simultáneas destacadas pola súa rapidez e gran cantidade de vitorias.
Campión Mundial
En 1920, Lasker decidiu renunciar ao título en favor de Capablanca. En 1921 xogaron o campionato na Habana onde Capablanca venceu ao alemán sen perder unha soa partida: +4 -0 =10. Non sería senón ata oito décadas máis tarde que isto se repetiría, cando no ano 2000 Vladimir Kramnik gañou a Garri Kasparov +2 -0 =13.
Movemento rectilíneo uniforme
Representación gráfica do MRU
A representación gráfica da distancia andada en función do tempo dá lugar a unha recta que ten como pendente o valor da velocidade.
José Raúl Capablanca
Perda do título
A proximidade do partido levou a unha serie de prognósticos sobre o seu resultado: O gran mestre austríaco Rudolf Spielmann sentenciou: "Alekhine non vai gañar ningunha partida"; segundo Vidmar: "Alekhine non ten nin a sombra dunha posibilidade"; Bogoljubov coincidiu: "O resultado final vai ser 6 x 3 a favor de Capablanca"; Nimzowitch e Maroczy pronunciáronse tamén en favor da vitoria do cubano.
Osmo, Osmo, Cenlle
Osmo é un lugar da parroquia de Osmo no concello ourensán de Cenlle, na comarca do Ribeiro. É o segundo núcleo da parroquia en poboación.
Verbo Xido (grupo ecoloxista)
Historia e características
Ademais do seu voceiro, a publicación Verbo Xido, teñen editado varios libros:
Serval
Reprodución
A época de apareamento do serval ten unha duración de até catro días. Unha femia é capaz de parir varias camadas durante todo o ano, pero normalmente o fai só se as camadas anteriores morren pouco despois do nacemento. A xestación dura de 66 a 77 días, e xeralmente nacen dous cachorros, ás veces tan só un, e outras até catro.
Xénero
O xénero coñeceuse, ao longo da historia polos sinónimos:
A dos felinos, unha taxonomía discutida
Durante moitos anos considerouse a Caracal como un xénero monotípico, isto é, que só comprendía unha única especie, Caracal caracal, e así aparece en case toda a bibliografía.
Ungoliant
Ungoliant é un personaxe de ficción pertencente á saga de J. R. R. Tolkien O Señor dos Aneis. É un ser grande con forma de araña que aparece na obra O Silmarillion. Xunto con Melkor, destruíu as Árbores de Valinor. Elaraña, que aparece n' O Señor dos Aneis (ver t. II: As Dúas Torres), foi “o último dos vástagos de Ungoliant en perturbar o desgraciado mundo”.
Froilán
Froilán, nado no Regueiro dos Hortos (actual barrio do Carme) en Lugo no ano 833 e finado en León o 5 de outubro do 905, foi un relixioso anacoreta galego e bispo de León. Nomeado santo, é patrón da diocese de Lugo e da cidade do mesmo nome.
Dijon
Os seus habitantes son denominados, en francés, os dijonnais.
Paíño gallado
Características
Cría nas illas do noroeste de Europa. É propio do océano Atlántico norte, mais escaso no mar do Norte.
Arkoi
Xeografía
A illa caracterízase pola terra seca e rochosa, con pouca vexetación, á parte das Oliveiras e algúns arbustos resistentes. A fauna da illa componse principalmente de gando, como cabra s, ou burros, tamén pódense ver Garzas de cando en vez. A vida mariña nas baías da illa non sufriu tanto como noutras illas gregas.
Restauración Meiji
miniatura|Emperador Meiji, c. 1888
A gran reforma
Coa aceptación do xuramento, supúxose implicitamente que a exclusividade política do bakufu tiña que rematar e que era necesario avanzar cara a unha participación máis democrática no goberno. Para aplicar os estatutos do xuramento, elaboráronse once artigos constitucionais. Ademais de nomear un novo Consello de Estado, un órgano lexislativo e un sistema de rango para nobres e oficiais, o seu mandato no cargo limitouse a catro anos. permitiu o voto público, estableceuse un novo sistema tributario e establecéronse novas leis administrativas locais.
Reforma social
Para a construción do estado nacional xaponés, o goberno imperial tamén levou a cabo unha activa política social. O 25 de xuño de 1869 formáronse dúas clases privilexiadas: a nobreza titulada (kazoku) e a sen título (shizoku). O primeiro consistía nos aristócratas da capital e o daimyo dos hans desaparecidos, e o segundo consistía en antigos samurais. Debido á formación de dúas clases, o goberno intentou superar a oposición secular de samurais e aristócratas, e tamén intentou eliminar a diferenza social e o modelo medieval da relación "amo-escravo" na contorna samurai. Ademais, o poder imperial proclamou a igualdade de agricultores, artesáns e comerciantes, independentemente da ocupación e da posición. Foron coñecidos como os "comúns" (heimin). En 1871, o goberno equiparou o buraku nesta clase, historicamente discriminado no período Edo. Os comúns tiñan que ter un nome, que ata entón só levaba o samurai, e agora permitíase o matrimonio entre as dúas clases de aristocracia. Elimináronse as tradicionais restricións ás viaxes e ao cambio de carreira. O 4 de abril de 1871, o goberno imperial promulgou unha lei sobre o rexistro da poboación. O ano seguinte, a poboación ingresou no rexistro dividida en tres categorías: as dúas clases de nobreza e os plebeos.
Reforma relixiosa
Mentres a Restauración Meiji intentou devolver o emperador a unha posición superior, os esforzos centráronse en establecer un estado xintoísta máis parecido ao estado de había 1000 anos.
Chad Channing
Channing posteriormente creou unha banda chamada Fireants e tamén tocou noutras bandas como The Methodists, East of the Equator e, máis recentemente, Redband. Na actualidade canta e toca o baixo en Before Cars.
Lingua chinesa
Chinés antigo e medio
Os exemplos máis antigos que se conservan de chinés son inscricións en ósos oraculares do ano -1250, coincidindo coa época da dinastía Shang. O chinés antigo foi a lingua da época da dinastía Zhou do Oeste (entre -1046 e -771), e consérvase nas inscricións chinesas en bronce, en Shijing, tamén en partes de Shujing e I Ching.
Auxe dos dialectos do norte
Despois da caída da dinastía Song e durante o reinado das dinastías do norte Jin e Yuan, desenvolveuse unha nova fala (hoxe coñecida como mandarín antigo) baseada nos dialectos da Chaira do Norte da China arredor da capital. O Zhongyuan Yinyun (1324) foi un dicionario que codificou as convencións de ritmo do novo verso sanqu nesta lingua. Xunto co posterior Menggu Ziyun, este dicionario amosa que a lingua compartía numerosas características que se atopan nos dialectos de mandarín modernos.
Na década de 1930 adoptouse o chinés estándar como lingua nacional baixo o nome de Guóyǔ (国语/國語 "lingua nacional"). Despois de diversas disputas polas propostas das variedades do norte e do sur, finalmente a Comisión Nacional pola Unificación da Lingua impuxo o dialecto de Pequín en 1932. Trala fundación da República Popular da China en 1949, o estándar pasou a ser chamado pǔtōnghuà (普通话/普通話 "fala común"). A lingua nacional é hoxe en día usada na educación, os medios de comunicación e nas situacións formais tanto na China como en Taiwán. En Hong Kong e Macau, por mor da súa historia lingüística e colonial, a lingua da educación, os medios, as situacións formais e a vida diaria segue a ser o cantonés, aínda que a lingua estándar é moi influente e ensínase nas escolas.
Chinés estándar e diglosia
O Putonghua ou Guoyu, máis coñecido como mandarín, é a lingua estándar oficial empregada na República Popular da China, Taiwán e Singapur (onde se coñece co nome de "Huayu" ou simplemente chinés). Está baseada no dialecto de Pequín, que é o dialecto de mandarín falado en Pequín. Os gobernos destes países pretenden que os falantes de tódalas variedades de chinés empreguen o mandarín como unha lingua común de comunicación, e por iso é empregado nos medios de comunicación, como lingua vehicular das escolas e nas axencias dos gobernos.
Na China continental e Taiwán a diglosia é frecuente. Por exemplo, ademais de falar mandarín, un residente de Shanghai tamén adoita ser quen de falar no dialecto de Shanghai da lingua wu; e se medrou noutro lugar mesmo podería falar o dialecto particular daquel lugar. Unha persoa de Guangzhou adoita poder falar cantonés e tamén mandarín. En Taiwán, a maioría da poboación fala taiwanés, hakka ou unha lingua austronesia ademais de mandarín. En Taiwán é habitual que a xente mesture pronunciacións, frases e palabras do mandarín coas doutras linguas da illa. Esta mestura considéranse algo normal en contextos informais ou familiares.
Escrita
A relación entre o chinés falado e o escrito é bastante complexa. As variedades do chinés foron evolucionando ao longo do tempo, mentres que a escrita cambiou moi pouco. A literatura chinesa clásica comezou no Período das Primaveras e Outonos, aínda que os exemplos máis antigos que se conservan de chinés son inscricións en ósos oraculares do ano -1250, coincidindo coa época da dinastía Shang.
O cantonés coloquial escrito fíxose moi popular nos chats de Internet e na mensaxería instantánea entre os falantes de cantonés de Hong Kong. O seu emprego está considerado moi informal e non se utiliza en contextos máis formais.
Caracteres chineses
miniatura|dereita|[[Lantingji Xu de Wang Xizhi, escrito nun estilo de semicursiva.]] Cada un dos caracteres chineses representa unha palabra monosilábica ou un morfema. No ano 100, o famoso estudoso da dinastía Han Xu Shen clasificou os caracteres en seis categorías: pictogramas, ideogramas, ideogramas compostos, préstamos fonéticos, compostos fonéticos e caracteres derivativos. Deles só un 4% foi categorizado como pictogramas, incluíndo algún dos caracteres máis simples, como rén 人 (humano), rì 日 (sol), shān 山 (montaña, outeiro), shuǐ 水 (auga). Entre un 80% e un 90% foron clasificados como compostos fonéticos, como chōng 沖 (verquer), combinando o compoñente fonético zhōng 中 (medio) co radical semántico 氵(auga). Case todos os caracteres creados dende entón son deste tipo. O dicionario de Kangxi do século XVIII recoñecía 214 radicais diferentes.
Singapur, que posúe unha considerábel comunidade chinesa, é o único e primeiro país estranxeiro que adoptou de forma oficial a simplificación dos caracteres. En Malaisia tamén é o sistema máis empregado de facto entre as xeracións máis novas.
Un lector chinés cunha boa educación pode recoñecer entre 4 000 e 6 000 caracteres, mentres que se requiren uns 3 000 para poder ler e entender os xornais. O goberno chinés define a alfabetización dos seus traballadores co coñecemento de 2 000 caracteres, aínda que esta só é unha alfabetización funcional. Un dicionario completo, como o dicionario de Kangxi, contén arredor de 40 000 caracteres, incluíndo caracteres arcaicos e raros, dos que menos dunha cuarta parte son de uso común hoxe en día.
Illas Crozet
Xeografía
As Illas Crozet están deshabitadas, excepto pola estación científica Alfred Faure (Porto Alfred) na cara leste da illa da Posesión, que leva habitada desde 1963. Outras estacións científicas estiveron localizadas na Grande Manchotière e La Petite Manchotière.
Xeoloxía
Análise das anomalías magnéticas da plataforma mariña indican que a Plataforma Crozet, das cales as illas son os puntos máis altos, formouse fai 50 millóns de anos. As illas son de orixe volcánico. Atopouse basalto de fai polo menos 8.8 millóns de anos.
Historia
As Illas Crozet foron descubertas na expedición de Marc-Joseph Marion du Fresne, un explorador francés que parou o 24 de xaneiro de 1772 en Île de la Possession, tomando posesión do arquipélago para Francia. O nome das illas provén do seu segundo de a bordo, Jules Crozet. (Marion nomeara Illa de Marion anteriormente...)
Corvo mariño grande
Descrición
Do mesmo xeito que outros corvos mariños, ten unha plumaxe pouco impermeable, polo que estende as súas ás para secarse. Ten un voo aleteante e estable, con planeos ocasionais. É característica a súa silueta de voo en forma de aspa. A miúdo faino en fileira ou en formación.
É un animal gregario que adoita formar concentracións, en ocasións bastante grandes, en durmideiros e zonas de descanso. Dormen e poñen as súas postas en árbores. Poden chegar a danalos tanto por sobrepeso como pola gran cantidade de excrementos que van depositando, xa que son corrosivos.
Distribución
miniatura|dereita miniatura|Corvo mariño grande no libro Nederlandsche Vogelen, Volume 1 (1770). É unha especie moi común e espallada. Aliméntase no mar e nos esteiros fluviais, en lagos de auga doce e ríos. Os corvos mariños máis norteños emigran ao sur no inverno, asentándose en calquera lugar no que dispoñan de abondosa comida.
Algúns biólogos tratan a todas estas subespecies como especies completamente diferentes.
Evas, Sofán, Carballo
Evas é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Ville Ritola
Nos Xogos Olímpicos de Amsterdam 1928, Ritola volvería a brillar xunto con Nurmi, derrotando ó lendario Home do Reloxo na proba dos 5.000 m e perdendo nos 10.000 m, ficando coa prata. Con estes resultados, Ritola rematou a súa carreira olímpica cun total de catro medallas de ouro e tres de prata.
Requeixo, Manzaneda
San Bartolomeu de Requeixo é unha parroquia do concello ourensán de Manzaneda na comarca da Terra de Trives. No ano 2007 tiña 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres) nunha única entidade de poboación, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano 2000.
Gramática elemental del gallego común
O autor explica no prólogo a quen vai dirixida a obra e a escolla do idioma:
Proxección
Nunha conversa con Carmen Blanco lembra Carballo Calero a oportunidade da publicación:
Irene Escolar
Traxectoria
Pertencente a unha familia con gran tradición na escena, é filla do produtor e director de produción José Luís Escolar, neta dos actores Irene Gutiérrez Caba e Gregorio Alonso, sobriña-neta dos actores Julia Gutiérrez Caba e Emilio Gutiérrez Caba, bisneta dos actores Emilio Gutiérrez e Irene Caba Alba, sobriña-bisneta da actriz Julia Caba Alba, tataraneta da actriz Irene Alba, sobriña-tataraneta da actriz Leocadia Alba e trastataraneta do actor Pascual Alba.
Irene Escolar estudou Interpretación na escola de Cristina Rota, realizando cursos con Declan Donnellan, Thomas Ostermeier, Claudio Tolcachir, Roberto Cerdá e Kevin Spacey entre outros, ademais de estudar filoloxía inglesa pola UNED e practicar Danza clásica e contemporánea. Aínda que non desdeña traballar en ningún medio, recoñece que a súa gran paixón é o teatro.
Metil xasmonato
O metil xasmonato (MeJA) é un composto orgánico volátil utilizado polas plantas para a súa defensa e en diversas vías do seu desenvolvemento como a xerminación de sementes, crecemento de raíces, floración, maduración de froitos, e senescencia. O metil xasmonato deriva do ácido xasmónico por medio dunha reacción catalizada polo encima S-adenosil-L-metionina:ácido xasmónico carboxil metiltransferase. O metil xasmonato ten un grupo metilo esterificado no grupo carboxilo do ácido xasmónico. O nome procede do xénero Jasminum (xasmín) planta da que se illaron os xasmonatos.
Ramón Otero Túñez
Formación
Foi pensionado polo Ministerio de Educación Nacional para ampliar estudos nos Países Baixos (1952) e Italia (1954) e completou a súa formación con viaxes de estudo por todas as rexións españolas, Francia, Portugal e Israel.
Lewis Tewanima
Louis Tewanima, nado en 1888 e finado o 18 de xaneiro de 1969, tamén escrito como Lewis Tewanima, foi un atleta hopi de carreira de longa distancia. Foi dúas veces ós Xogos Olímpicos e gañou a medalla de prata nos 10.000 m en 1912. Correu para o Carlisle Indian School, onde era compañeiro de equipo de Jim Thorpe. A súa medalla de prata en 1912 foi o mellor logro dos Estados Unidos nesta competición até que outro nativo americano, Billy Mills, gañou a medalla de ouro en 1964. Tewanima tamén competiu nos Xogos de 1908, onde rematou en novena posición no maratón.
Cistanche phelypaea lutea
A planta está presente nas Canarias e no sueste da Península Ibérica (Albacete, Alacant, Almería, Granada, Xaén e Murcia), así como no norte de África ata Exipto e Arabia Saudita. Na costa atlántica é común ata a altura de Lisboa, onde desaparace para reaparecer en Galicia, onde só está presente no enseada Umia-O Grove, límite norte da distribución da especie.
Elaine May
Traxectoria
Actuaban en escenarios en que se esgotaban todas as entradas, ademais de facer aparicións na televisión e na radio. Nos seus espectáculos de comedia creaban escenas satíricas e tipos de personaxes que se burlaban da nova orde intelectual, cultural e social que estaba a emerxer nese momento. Este feito foi fundamental para eliminar o estereotipo de que as mulleres non podían ter éxito na comedia en vivo. Xuntos convertéronse nunha inspiracións para moitos cómicos máis novos, incluídos Lily Tomlin e Steve Martin. Logo de catro anos, na cima da súa fama, decidiron deixar de actuar. May converteuse en guionista e dramaturga, ademais de actuar e dirixir. O seu relativamente breve tempo xuntos como estrelas da comedia levou o presentador do programa de entrevistas de Nova York, Dick Cavett, a referirse ao seu espectáculo coma "un dos meteoritos cómicos no ceo". Gerald Nachman sinalou que "Nichols e May son quizais os máis estrañados entre todos os comediantes satíricos da súa época".
!!!
Historia
Despois dunha xira xuntos, membros das bandas de Sacramento Black Liquorice e Popesmashers formaron !!!. O nome da banda foi inspirado polos subtítulos da película The Gods Must Be Crazy, na cal os sons dos chasqueos da boca dos bosquimanos representábanse coma "!". Porén, como a banda di na súa web: "!!! pronunciase repetindo tres veces calquera son monosílabo. Chk Chk Chk é a pronunciación máis común, pero poderían ser chamados Pew Pew Pew, Bam Bam Bam, Uh Uh Uh, crabs crabs crabs etc. A URL da súa páxina e o título do seu MySpace, porén, suxiren que "Chk Chk Chk" é a pronunciación preferida.
The Devil All the Time (filme)
The Devil All the Time estreouse nuns cinemas escollidos dos Estados Unidos o 11 de setembro de 2020, e estreouse dixitalmente a través de Netflix o 16 de setembro de 2020. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Agota Kristof
Traxectoria
Marchou do seu país con 21 anos, cando a revolución húngara foi asolagada polas tropas do pacto de Varsovia, marchando co seu marido (profesor de historia na escola) e a súa filla de 4 meses a Neuchâtel. Logo de 5 anos traballando nunha fabrica, separouse do seu marido e deixou o traballo, comezando a estudar francés e a escribir nese idioma.
Obras
Agota Kristof recibiu o premio europeo á literatura francesa por O gran caderno, sendo esta obra traducida a máis de 30 idiomas.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1968
Os Xogos tiveron lugar entre o 6 e o 18 de febreiro de 1968, foron os primeiros Xogos Olímpicos nos que se permitiu que participaran a RFA e a RDA como nacións independentes. O deportista máis destacado foi francés Jean-Claude Killy, ouro en todas as probas de esquí.
Facho Olímpico
Do 16 de decembro de 1967 ao 18 de febreiro de 1968, 5000 relevistas levaron o facho olímpico nun percorrido de 7.222 km que comezou en Grecia e que proseguiu a seguinte ruta:
1631
Acontecementos
miniatura|esquerda|200px|Gustavo Adolfo en Breitenfeld
Liga Nacional Xuvenil
Grupos
Hai un máximo de dous equipos de Ceuta e Melilla nos seus respectivos grupos.
Ricardo Díaz Fernández
Traxectoria
Foi director-xerente da fábrica téxtil Hilados y Tejidos de Vilasantar, en Présaras.
UEFA Europa League
O equipo máis laureado da competición é o Sevilla Fútbol Club con seis títulos. Ademais, España é o equipo que ostenta máis títulos, doce, por diante de Italia e Inglaterra, con nove.
Historia
En 2009 cambiou de nome polo de UEFA Europa League (Liga Europa da UEFA).
Organización Anarquista da Rexión Española
No congreso fundacional da OARE, foi disolto formalmente a FTRE e rexeitada a FERC, xa que deixaba de lado os principios revolucionarios. Tivo unha oposición frontal dos anarcocomunistas sevillanos, que non querían a transformación da FTRE. Disolveuse no ano 1889.
Pirra
O diluvio
Deucalión e Pirra tiveron dous fillos, Helen (algúns din que foi enxendrado por Zeus), Anfictión (que reinou sobre Ática), e unha filla, Protoxenia, que tivo un fillo con Zeus (ou con Locro), Aetlio; algunhas fontes engaden unha segunda filla: Melantea. Helen, a partir do seu nome, chamou helenos ós que antes se chamaban gregos.
Billie Jean King
Precursora norteamericana campioa de tenis e activista polo cambio social, en 1973 ameazou con boicotear o Aberto de Tenis dos Estados Unidos a menos que as mulleres recibisen un premio en diñeiro igual ao dos homes. A súa demanda foi atendida e converteuse no primeiro gran torneo no seu tipo en ofrecer igualdade nas retribucións.
Xémini (constelación)
Visualización gráfica
A pelve de Castor está representada pola estrela epsilon Geminorum, o pé esquerdo por nu Geminorum, e o pé dereito por mu Geminorum e eta Geminorum: epsilon, mu, e eta Geminorum son de cuarta magnitude.
Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco
250px|thumb|Palacio de Xustiza de [[Bilbao, sede do TSJPV.]] O Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco (en éuscaro: Euskal Autonomia Erkidegoko Auzitegi Nagusia, en castelán: Tribunal Superior de Justicia del País Vasco), abreviadamente TSJPV, é o máximo órgano do poder xudicial do País Vasco. Ten a súa sede no Palacio de Xustiza de Bilbao.
Organización
Existe un Presidente do Tribunal Superior, un Presidente para cada unha das Salas, un Presidente para cada unha das seccións: civil, penal, social, contencioso-administrativo, así como un número variable de maxistrados en función do traballo do Tribunal. A provisión das prazas faise por concurso, sempre seguindo as normas xerais aplicables a todo o Estado.
Provincia de Mukdahan
Distritos
A provincia está subdividida en 7 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 53 comunas (tambons) e estas en 493 poboados (moobans).
Saruman
Pero Isengarda foi destruída polos ents e os cuornos do Bosque de Fangorn, e o seu exército foi aniquilado no Abismo de Helmo, tamén coa axuda dos cuornos. Logo, Gandalf e os demais señores vitoriosos foron a Isengarda a parlamentar. Saruman aínda intentou danalos co feitizo da súa voz, pero non o logrou. Entón, Gandalf botouno da Orde dos Istari e do Consello, e confioulle a Bárbore a súa vixilancia.
Na Película
Zarquino é o nome que dan os Uruk-hai e os habitantes de Isengarda a Saruman. Durante a súa estadía na Comarca todos se refiren ó Mago así. Probablemente teña a súa orixe na palabra sharku, que na lingua dos orcos significa "ancián".
Louis Gossett, Jr.
Louis Cameron Gossett, Jr., nado en Nova York o 27 de maio de 1936 é un actor estadounidense.
Vide, Vide de Miño, Castrelo de Miño
Vide é un lugar da parroquia de Vide de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 102 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 52 eran homes e 50 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 107 habitantes (52 homes e 55 mulleres).
Cartaxena
Clima
O vento constitúe un dos factores climáticos máis importantes da bisbarra. Son os fluxos do terceiro e primeiro cuadrante os que predominan, debido ao efecto de barreira que supoñen as serras litorais das cordilleiras Béticas, que favorecen un troco de rumbo a suroeste, e á canalización dos fluxos no portiño tectónico que constitúe Cartaxena e o mar Menor.
Endocrinoloxía
A endocrinoloxía é a especialidade médica que se encarga de estudar e tratar as doenzas do sistema endócrino e hormonal.
Cartaxena
Gastronomía
Os pratos mais coñecidos de Cartaxena son o caldero, un arroz elaborado polos pescadores preparado con pescado de roca e os michirones, un guiso feito con favas secas.
Outros pratos típicos son o arroz e coello, o coello ao allo cabañil, as salgaduras (pescado seco) e sobremesas como o arrope (doce elaborado con figos secos), o Touciño de ceo e o Pan de Calatrava.
Pedro Vera
Traxectoria
Pedro Vera foi nomeado a “Autor revelación” no Salón del Cómic de Barcelona. En 1996 volveu gañar no Concurso Murcia Joven e comezou a publicar a súa serie “Ortega y Pacheco” no xornal La Opinión de Murcia. Un ano despois colaborou na revista “Ruta 66” e continuou facendo historietas para “El Tío Saín”, creando para esta a Nick Platino.
Desde 1998 debuxa para El jueves corrosivas páxinas, normalmente protagonizadas polas súas dúas creacións máis populares: Nick Platino e Ortega y Pacheco.
Valdolide, San Fiz de Quión, Touro
Valdolide é un lugar da parroquia de San Fiz de Quión, no concello coruñés de Touro. No ano 2010, segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, tiña 12 habitantes, dos cales cinco eran mulleres e sete homes.
Viriatos
Forma de participación
Entre os dinamizadores desta participación destacou o capitán de artillaría Jorge Botelho Moniz, que era tamén nesa altura o presidente do Rádio Clube Português.
Número de voluntarios
O seu número total é aínda materia de controversia. Algunhas estimacións apuntan un número máximo de 6 000. O historiador Christopher Othen afirma que o número foi próximo aos 8 000. Segundo Antony Beevor participaron 12 000.
Alén diso, unha misión de observación militar portuguesa con membros das tres ramificacións das forzas armadas portuguesas estivo presente en España a partir de 1937 co obxectivo dual de protexer os intereses dos voluntarios estranxeiros portugueses e recoller información sobre as leccións aprendidas durante a guerra civil. Aínda que esta misión tivo oficialmente un papel de non combatente, o seu contixente da forza aérea participou en misións de combate.
A Estrada, Malvas, Tui
A Estrada' é un lugar da parroquia de Malvas, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 78 habitantes (36 homes e 42 mulleres), un aumento de 16 habitantes respecto ao ano 1999.
Eadwine de Sussex
Eadwine, finado en 982, foi un ealdorman de Sussex.
A Lagarteira, Sofán, Carballo
A Lagarteira é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 69 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 35 homes e 34 mulleres.
Tripla Alianza (1882)
Historia
A Tripla Alianza foi promovida por Otto von Bismarck trala vitoria na guerra franco-prusiana para buscar o illamento de Francia, sabendo que esta nación tiña a intención de recuperar Alsacia e Lorena. Alemaña reafirmou a súa alianza co Imperio Austrohúngaro, receoso de Rusia (aliada de Francia), tralo Tratado de Berlín (1878), polo que Austria-Hungría pasaba a ter a hexemonía nos Balcáns. Despois Alemaña buscou a aproximación a Italia, resentida con Francia, ao ocupar esta Tunisia fronte as aspiracións italianas.
A miña familia e outros animais
A miña familia e outros animais é unha novela autobiográfica en lingua inglesa do naturalista Gerald Durrell, publicada en 1956 co título orixinal de My Family and Other Animals. Foi traducida ao galego por Susana Collazo e publicada en 2016 por Sushi Books.
Conta as súas vivencias na illa grega de Corfú na súa infancia, entre 1935 e 1939. Describe a vida da familia Durrell na illa dun xeito humorístico, ao tempo que fala da fauna da rexión. É a primeira parte da súa triloxía de Corfú, completada con Bechos e demais parentes (1969) e O xardín dos deuses (1978). O título da obra podería estar inspirado na obra de Louis Bromfield Animals and Other People.
Louise Fletcher
Traxectoria
Desde entón foi alternando éxitos e fracasos, así como traballos na televisión.
Marcas Galesas
As Marcas Galesas (en galés Y Mers) é un termo que designa a área fronteiriza entre Inglaterra e Gales no Reino Unido. O significado preciso do termo variou ao longo do tempo. Os termos ingleses Marca Galesa, A Marca de Gales (en latín Marchia Walliae), usáronse orixinalmente na Idade Media para designar un territorio bastante ben definido, as marcas militares entre Inglaterra e o Principado de Gales nas que os señores das Marcas tiñan dereitos específicos que lles daban certa independencia fronte aos Reis de Inglaterra.
Orixes: Mercia e os galeses
miniatura|250x250px|[[Muralla de Offa|Offa's Dyke preto de Clun en Shropshire]] Trala caída do Imperio Romano que ocupara Britania ata o ano 410, o territorio da actual gales estaba dividido entre numerosos reinos britano-romanos, entre os que se atopaba Powys no leste. Durante os seguintes séculos, anglos, saxóns e outros foron conquistando e ocupando o sur e o leste de Gran Bretaña. O reino de Mercia, dirixido por Penda situábase ao redor de Lichfield e inicialmente tratou de buscar o apoio dos reis galeses. Con todo, os seus sucesores iniciaron políticas máis agresivas, expandíndose cara ao oeste até os actuais Cheshire, Shropshire e Herefordshire. As campañas lanzadas por Powys en represalia levaron á construción do Wat's Dyke no século VIII, unha liña fronteiriza de terra entre o val do Severn preto de Oswestry até o estuario do río Dee. A medida que se fortalecía o poder de Mercia, unha serie de cidades-mercado como Shrewsbury e Hereford marcaban o límite do país tanto como Offa's Dyke, unha liña defensiva construída en terra por Offa de Mercia a finais do século VIII. Offa's Dyke aínda existe e pódense ver os seus restos preto da fronteira actual entre Inglaterra e Gales en Knighton, Powys.
Nos séculos seguintes, a Muralla de Offa continuou sendo a fronteira entre galeses e ingleses. Athelstan de Inglaterra, primeiro rei de Inglaterra como país unificado convocou unha reunión de reis británicos en Hereford en 926 na que, segundo Guillerme de Malmesbury, estableceu a fronteira de Gales e Inglaterra, especialmente no disputado sur, onde especificou que a fronteira debería estar sinalada polo río Wye. A mediados do século XI, a maior parte de Gales habíase unido baixo o rei de Gwynedd Gruffyd ap Llywelyn.
Steven Ho
Coñecido por ser un dos primeiros artistas marciais en competicións abertas e un pioneiro das formas de loita non tradicionais (NASKA), Ho axudou a popularizar a patada 540 e o Hawkeye Kick a mediados dos anos 80.
Volando voy
Argumento
No Xetafe de finais da década de 1970, "El Pera", un rapaz de 7 anos, é un delincuente en potencia. Os seus pais están preocupados pola facilidade do seu fillo para roubar e conducir automóbiles. Angustiados, queren afastalo das compañías do barrio e levalo á Ciudad de los Muchachos. A adaptación non é doada para "el Pera", xa que a rúa é o seu ecosistema e o barrio o seu centro de operacións. Seu tío Alberto, que garda un pouco de "el Pera" no seu interior, intentará rescatalo.
Dispositivo electrónico
miniatura|Un micrófono AKG C451B. Os dispositivos ou aparatos electrónicos consisten nunha combinación de diversos elementos ou compoñentes organizados en circuítos, destinados a controlar e aproveitar os sinais eléctricos, a diferenza dun dispositivo eléctrico, o cal serve para controlar e aproveitar o fluxo da corrente eléctrica.
Miguel Ángel Álvarez Arias
Miguel Ángel Álvarez Arias, coñecido como Míchel, nado en Lugo o 29 de setembro de 1975, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Cándido Viñas Calvo
Cándido Viñas Calvo, nado en Pontevedra en 1902 e finado na mesma cidade en abril de 1978, foi un mestre e escritor galego en lingua castelá.
Bankim Chandra Chattopadhyay
Actividade literaria
Comezou a súa actividade literaria como poeta publicando versos no semanario de Ishwar Chandra Gupta, Sangbad Prabhakar pero axiña virou cara á prosa. O seu primeiro intento foi unha novela curta en bengalí que presentou a un premio literario e que nunca se publicou mentres a primeira obra que tirou do prelo foi a novela, Rajmohan's Wife, considerada a primeira novela india en inglés, con escaso valor literario e nulo impacto na súa época. Volveu ao bengalí con Durgeshnondini (1865) que foi a primeira novela de certo relevo publicada en bengalí. Non obstante, a que se considera a súa primeira obra importante foi Kapalkundala (1866), a protagonista da novela, que leva o mesmo nome que a esmoleira do Malatimadhava de Bhavabhuti ten como modelos a Shakuntala de Kālidāsa e a Miranda de Shakespeare, é unha rapaza dun remoto bosque que só coñece a vida con seu pai e ao casar con mozo Nabakumar vai á cidade pero non consegue adaptarse á súa nova vida. A novela permanece como unha das máis populares do autor.
Gottlieb Conrad Christian Storr
Gottlieb Conrad Christian Storr (tamén escrito Gottlieb Konrad Christian Storr) nado en Stuttgart o 16 de xuño de 1749 e finado en Tubinga o 27 de febreiro de 1821, foi un médico e naturalista alemán.
As Maroas, Sofán, Carballo
As Maroas é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
David Janowski
Personalidade e contribucións
Janowski xogaba moi rapidamente e era un táctico moi agudo, sendo especialmente devastador co seu par de bispos. Nos seus últimos anos, que pasou en Manhattan, frecuentou a outros grandes xadrecistas, como José Raúl Capablanca, quen se referiu a algunhas das partidas de Janowski con grande admiración. Capablanca, con todo, reprochaba constantemente ao polaco a súa debilidade no peche de xogo, invitándolle a formarse teoricamente nos detalles pertinentes.
Courage League 1989-1990
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar unha volta completa, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos unha vez.
Z
Usos
En minúscula representa o prefixo técnico zepto.
Transbordador espacial
dereita|miniatura|250px|Lanzamento do [[Transbordador espacial Discovery, misión STS-120.]] O transbordador espacial ou lanzadeira espacial da NASA, oficialmente chamado «Space Transportation System» (STS ou Sistema de Transporte Espacial en galego), foi a astronave empregada durante 30 anos polo goberno dos Estados Unidos de América para as súas misións tripuladas no espazo, que foi retirado de servizo no 2011. A plataforma de lanzamento componse dun gran tanque externo (ET), de cor vermella, dous foguetes aceleradores sólidos (SRB), de cor branca, e un avión espacial, o cal é o transbordador espacial propiamente dito. O transbordador mesmo conta cos seus propios motores principais (SSME).
A lanzadeira transportou astronautas e carga útil (tal como satélites ou partes da estación espacial) até a órbita baixa terrestre, na parte superior da atmosfera terrestre (ou termosfera). Polo xeral, a súa tripulación estivo composta por cinco ou sete persoas. A capacidade de carga útil foi de 22 700 kg. Cando a misión do transbordador rematou, foron accionados ps propulsores da «Orbital Maneuvering System» (OMS ou Sistema de Manobra Orbital) e reentrou na baixa atmosfera. Durante o descenso, o orbitador desacelera a súa velocidade hipersónica principalmente a través da aerofreada, e despois, polo proceso de aterraxe, actuou como un planador, aterrando totalmente sen a axuda dos motores («deadstick»).
Arco, Renfe
Historia
A partir de maio de 2008, o Diurno A Coruña/Vigo-Irún/Bilbao foi substituído polo Arco Camiño de Santiago, que facía o mesmo percorrido pero con coches da Serie 2000. Na actualidade este mesmo tren opera baixo a marca Intercity.
Río Bidasoa
Percorrido
No territorio navarro chega ata Endarlatsa, marca durante dez quilómetros a fronteira entre España e Francia e termina desembocando no Mar Cantábrico entre Hendaia e Irún, en Behobia.
Patricia Neal
Traxectoria
Finou de cancro en 2010, na súa casa de Martha's Vineyard.
Conxunto baleiro
O conxunto baleiro é o conxunto matemático que non ten ningún elemento. Represéntase co símbolo Ø ou simplemente como {}, e cumpre:
Gonzalo Romero Osende
Traxectoria
Perito mercantil, avogado e empregado de banca. Nos anos da República era interventor do Banco de La Coruña en Santiago de Compostela. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado como tenente de Complemento. Actuou como defensor nos consellos de guerra celebrados en Santiago de Compostela dende xullo de 1936 ata xuño de 1937. Participou na defensa de cinco acusados de Padrón (Francisco Castaño Otero, Andrés Rey Baltar, Jaime Caamaño Comparada, Antoliano Correa Jamardo e José Millares Gil), dezaoito de Porto do Son, sete de Santiago de Compostela (Luís Martínez Nouche, Francisco Ponte Ces, Antonio Ramos Varela, Andrés Gómez N., Serafín López Bouzas, José Jeremias Montero e Claudio Sousa Antúnez), vinte de Ordes, cinco de Curtis (Manuel Calvelo, Isabel Ríos, Manuel Sánchez Ayerbe, Manuel Pena Camino e Eduardo Sánchez Lago), dous de Arzúa (Alfonso Núñez López e Federico Nogueira Pimentel), cinco de Muros (Florentino del Río López de Ipiña, Manuel Lago Ramos, Lino Tieles Blanco, Isidro Caramés Tajes, e Peregrino Lestón González), un de Frades (Arturo Briones Varela), un da Pobra do Caramiñal (Manuel Hermo Vidal) e trinta e dous de Negreira (Elena Suárez Suárez, Jesús Lens Patiño, Benjamín Troitiño Beiro, Ramón Pose Suárez, Juan Barros Manteiga, Jesús González Ferreiro, Manuel Fagin Páramos, José Manuel Calvo Suárez, Manuel Teixeira Correa, Domingo Abeijón Ces, Herminio Suárez Arnejo, Gumersindo Lista Pena, Antonio Pérez Barbazán, José Crespo Pérez, José Suárez Arnejo, Víctor Matalobos Iglesias, José González Regueiro, Hilario Rivas Ruíz, Jesús Pazos Mesías, Antonio Santos Pérez, Florindo Mosquera Ríos, Maximino Quinteiro Vidal, José María Nieto Crego, Jesús Mourelle Ramos, Andrés Mallo, Manuel Pereiro Freire, Gumersindo Pereiro Sanmartín, José María Fernández Freire, Alfredo Paz Lemus, Francisco Zarauza Pulleiro, José María Lista Vázquez e Manuel Lata Brea). Despois renunciou a seguir desempeñando o seu papel e pediu o traslado a fronte de guerra. Destinado ao Rexemento de Infantería Mérida 35, partiu de Compostela o 9 de xullo de 1937 para a fronte de Brunete. Ao chegar a batalla xa concluíra e o Rexemento pasou á fronte de Alfambra en Teruel. Ao rematar a guerra volveu traballar no Banco de La Coruña en Santiago de Compostela, e despois en Vigo e A Coruña.
Fotógrafo afeccionado, fixo gran cantidade de imaxes que foron recollidas na exposición "Recuperación do Arquivo Fotográfico de Gonzalo Romero Osende".
Vida persoal
Casou con Emilia Mengotti Osende en 1933 e foi pai de Emilia, Gonzalo, Manuel, Julio, Francisco Javier, Carlos, Santiago, María de la Paz e José Luis Romero Mengotti.
Lista de reis dos hititas
McMahon (1989) relaciona a Hattusilis II e Tudhaliyas o Mozo en orde inversa. Bryce, entre outros, non distingue un Imperio medio. No seu lugar, remata o Reino antigo con Muwatallis I e comeza o Imperio Novo con Tudhaliyas II. Tampouco se adoita incluír a Tudhalias "o Mozo" nas listaxes de reis hititas, pois foi asasinado despois da morte de seu pai, Tudhaliyas III.
Centros de Formación e Recursos
Os Centros de Formación e Recursos (CFR ou CEFORE) constitúen un órgano dependente do servizo de Formación do Profesorado da Xunta de Galicia para a formación permanente do profesorado, o intercambio de experiencias e a reflexión sobre os procesos educativos e a dinamización pedagóxica dos centros educativos que pretende contribuír á mellora da calidade no ensino.
Enrique Barreiro
Traxectoria
Barreiro era fillo do fotógrafo estratense Ramón Barreiro Barcala, establecido en México, que regresou coa familia a Galicia en 1910, instalándose en Pontevedra.
Jorge Verstrynge
Traxectoria
Pasou a infancia na súa cidade natal, a mocidade en Francia e posteriormente trasladouse a España a cursar Ciencias Políticas e Socioloxía (especialidade en Estudos Internacionais), na Universidade Complutense de Madrid, licenciándose en 1972. Doutorouse en 1976 coa tese Los efectos de la guerra en la sociedad industrial.
Bash
Redireccións de Entrada/Saída
A sintaxe do Bash permite diferentes maneiras de redirección de entrada/saída das que o Shell Bourne tradicional carece. Bash pode redirixir a saída estándar e os fluxos de saída de erro á vez utilizando a sintaxe:
Exemplo: Redirixe a saída estándar a un ficheiro, escribe datos, cerra o ficheiro e reinicia stdout
Guións de inicio do Bash
mais o valor da variable PATH non se utiliza para buscar o ficheiro.
Guerra franco-prusiana
Francia e Alemaña romperon relacións pola candidatura de Leopoldo de Hohenzollern, sobriño do rei de Prusia á coroa española tralo destronamento e exilio de Isabel II. Napoleón III, emperador francés, temeu un cerco a Francia como nos días de Carlos I. Esixiu a Guillerme I, rei de Prusia, que interviñese para retira-la candidatura. O rei de Prusia contestou que aquilo era unha "impertinente solicitude" e enviou o famoso telegrama de Ems. Ese telegrama antes de saír de Berlín, pasou polas mans do belicista chanceler de ferro Otto Von Bismarck, e logo de adquirir forma máis hostíl, orixinou a ruptura de hostilidades.
Gamprin
Gamprin é un concello situado no norte do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 1.605 habitantes.
Selección de fútbol gaélico de Galicia
miniatura|200px|Galicia - Bretaña de 2012.
Onomichi
O concello de Onomichi limita cos concellos de Mihara, de Sera, de Fuchū e de Fukuyama.
Clemson, Carolina do Sur
Demografía
Segundo o censo norteamericano de 2000, a súa poboación era de 11.939 habitantes. No 2006, foi estimada unha poboación de 12.444, un aumento de 505 (4.2%).
Voo 1008 de Dan-Air
Accidente
O voo 1008 era un servizo chárter dende o aeroporto de Manchester ata o aeroporto de Tenerife Norte. O avión estaba a 26 quilómetros da baliza VOR/DME 'TFN' cando foi autorizado a dirixirse á baliza 'FP' para unha aproximación á pista 12 despois de chegar a 'TFN'. Inicialmente atopábase a nivel de voo FL 110 e foi autorizado a baixar ata FL 60. A tripulación informou pasar 'TFN' e solicitouselle unirse a un patrón de espera non stándar sobre a baliza 'FP'. Este patrón de espera non era un procedemento publicado e a tripulación non tiña unha carta del, pero aceptaron as instrucións. De feito, o avión non pasou sobre 'FP' pero voou cara o sur da baliza e informou que estaban "entrando na espera". Un minuto despois o voo foi autorizado a descender a 5 000 pés (1 500 m).
Sufraxio universal
O logro do sufraxio universal deuse a partir dunha evolución na democracia. Trala Revolución Francesa o poder político comenzou a estares en mans de cámaras de representantes polo que era necesario regula-lo seu sistema de elección. Así comezou o sufraxio censatario no que votaban só homes que cumprisen unha serie de requisitos de nivel de instrución, de renda e de clase social; pasando polo sufraxio masculino (segunda metade do século XIX), no que podían votar tódolos homes que soubesen ler e escribir. Ata a inclusión do sufraxio feminino (século XX en diante), analfabetos (século XX) e xentes de tódalas razas (segunda metade do século XX).
Limitacións ao sufraxio universal
No pasado numerosas sociedades negaron o dereito a votar baseándose tamén en diferenzas de raza ou etnia. Por exemplo, durante a era do apartheid non estaba permitido o voto a razas que no fosen a branca en Suráfrica. Igualmente acontecía na época de pre-dereitos civís nos Estados Unidos onde, aínda que os afroamericanos tiñan tecnicamente dereito a votar, negábaselles o seu exercicio mediante intimidacións e outros medios. O Ku Klux Klan formado trala guerra civil estadounidense foi unha das organizacións que destacou neste cometido.
Pitagoreo
O Pitagoreo (en grego Πυθαγόρειον) é o antigo porto cidade de Samos na Illa de Samos, Grecia. Está situado na zona da cidade moderna de Pythagoreio, da cal obtivo o seu nome moderno. O sitio arqueolóxico contén antigos monumentos gregos e romanos e un famoso túnel antigo, o Túnel de Eupalino ou acueduto eupalino. Xunto co Heraion de Samos, o Pitagoreo inscribíuse como patrimonio da humanidade da UNESCO en 1992 debido ao seu testemuño da importancia cultural, militar e económica de Samos durante a Época arcaica e principios da Grecia clásica.
Castro da Lagoa
O Castro da Lagoa é un castro galaico fortificado situado nunha ladeira. Está na parroquia de Pantín, no concello de Valdoviño.
É un castro de ladeira. Foi destruído nos anos 1980 para facer prados e vivendas. So quedan escalonamentos e socalcos no terreo. Non se sabe a forma orixinal do castro nin as súas dimensións pero podería ser de forma ovalada. Medía de leste-oeste uns 175 m. e de norte a sur norte-sur 75 metros. A entrada sería polo sueste, os muros tiñan unha altura de 4 ou 5 metros, formados por pedras e terra colocadas a modo de estruturas verticais ben definidas. Había muros de pedra e nos traballos agrícolas apareceron pedras de muíño e restos de cacharros de cerámica.
Peleng
Ten unha superficie de 2 345 km² e alcanza unha altura máxima de 1 052 m sobre o nivel do mar.