cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Independentista Portorriqueño
O Partido Independentista Portorriqueño é unha tres forzas políticas máis importantes do Porto Rico xunto co Partido Popular Democrático e o Partido Nuevo Progresista. Actualmente é o segundo partido da oposición. O actual presidente é Ruben Berrios.
Juan Antonio Porto
Recoñecementos
En febreiro de 2009 o Consello de Ministros de España outorgoulle a Medalla de Ouro ó mérito nas Belas Artes.
Partido Independentista Portorriqueño
Historia
O PIP participou por vez primeira nas eleccións xerais de 1948, obtendo preto do 10% dos votos. O Partido Independentista non participou na Asemblea Constituínte de 1952 por entender que non se estaba redactando unha verdadeira constitución, senón que simplemente se lle cambiaba o nome ó mesmo réxime colonial. Durante o proceso de votación rexistrouse un forte abstencionismo. Nas eleccións xerais de 1952 o partido obtivo o 20% dos votos e elixiu quince lexisladores, converténdose así no principal partido da oposición. A finais da década dos 50 o PIP perdeu gran parte do seu apoio electoral, converténdose nun partido minoritario, sen case ningunha posibilidade de obter unha vitoria electoral, xa que os seus votos estiveron entre o 4 e o 6 por cento. Entre as causas que levaron á significativa perda de votos estiveron a persecución desenfreada por parte do goberno local e de axencias do goberno dos Estados Unidos, e a campaña de medo cara á independencia. Malia todo, os seus seguidores seguiron loitando.
A partir de 1999 o PIP liderou unha campaña de desobediencia civil pacífica xunto a outras organizacións políticas e relixiosas que culminou na saída da Mariña de Guerra dos Estados Unidos da illa-municipio de Vieques en 2003. No proceso electoral de 2000 o PIP obtivo máis de 100.000 votos para o seu candidato á gobernación, rexistrándose crecemento en votos en case tódolos postos electivos. Nas eleccións de 2004 o PIP perdeu a franquía, ou máis ben o dereito a postular candidatos para as próximas eleccións ante a campaña de medo contra o líder anexionista Pedro Rosselló, e de líderes do Movimiento Independentista Nacional Hostosiano (MINH) a favor do candidato colonialista Aníbal Acevedo Vilá e en contra do PIP. Nese ano o PIP sufriu un dos seus maiores baixóns electorais, ó pasar dos 100.000 votos logo de recibir 100.000 na campaña do 2000. O partido dedicouse entón a recoller sinaturas e lograron máis de cen mil para a re-inscrición do partido en tempo récord.
The Storyteller
Sinopse
Na serie nárranse varios contos folclóricos europeos, particularmente os considerados como "escuros" na cultura occidental, que son recreados cunha combinación de actores e marionetas. Os episodios comezan cun vello narrador (John Hurt) sentado ó carón do lume, narrando cada conto tanto ós espectadores como ó seu can (un boneco de aparencia realista coa voz de Brian Henson). O narrador emprega a linguaxe e un estilo tradicional acordo con vellos contos populares.
Numidia
Numidia foi unha provincia romana na costa do norte de África, que comprendía aproximadamente o territorio do nordés de Alxeria.
Olga Orozco
Traxectoria
A súa infancia transcorreu en Bahía Branca e con 16 anos mudouse cos seus pais a Buenos Aires. Estudou na Facultade de Filosofía e Letras da UBA, traballou como xornalista e foi integrante do grupo literario surrealista Tercera Vanguardia.
Baia de Mérida
O nome Baia (Olalla) é a evolución galega do nome culto Eulalia do grego Ευλαλια: 'a que fala ben' - eu = 'ben', lalein = 'falar' (verbo) ou lalia = 'fala' (substantivo).
Traxectoria
Baia naceu na Emerita Augusta (actual Mérida) contra o ano 292. Algunhas fontes datan a súa vida máis tarde, e poñen o seu martirio en tempos do emperador Traiano Decio (249-251). Era filla do senador romano Liberio e tanto ela como toda a súa familia eran cristiáns.
A nai e o pai albiscaron o risco de morte que a rapaza corría se ousaba protestar contra a persecución dos gobernantes, logo levárona a unha casa de campo na ribeira de Albarregas, mais Baia fuxiu, e chegou á cidade de Mérida, segundo a tradición, o 10 de decembro do ano 304, tras unha travesía que, segundo os seus biógrafos, estivo chea de intercesións milagreiras.
En Totana
A cidade murciana de Totana ten a Santa Baia por patroa. 'La Santa', como se coñece popularmente na zona, venérase nun santuario de factura medieval emprazado nas abas de Serra Espuña, a sete quilómetros da localidade. Aos actos relixiosos organizados anualmente en honra da patroa, engádese un variado programa de celebracións populares que mantén en festas aos totaneiros durante todo un mes.
Manus
Centro de detención
Australia construíu un centro de procesamiento rexional na illa de Manus en 2001 como parte da súa solución Pacífico. O último recluído nese período foi Aladdin Sisalem, quen mantívose como recluso solitario desde xullo de 2003 ata que finalmente concedéuselle asilo en Australia en xuño de 2004. En agosto de 2012, o goberno australiano nunha controvertida noticia anunciou que renovaría os procesamentos. En novembro de 2012 retomou a recolocación dos solicitantes de asilo na illa Manus.
Oviraptor
O Oviraptor viviu a finais do período Cretáceo, durante o Campaniano, hai uns 75 millóns de anos; só se coñece un único espécime definitivo (cos seus ovos asociados), descuberto na formación de Djadokhta en Mongolia, aínda que existe un posible segundo espécime (tamén con ovos) atopado na formación de Bayan Mandahu, no nordeste de Mongolia Interior, na China.
Descrición
miniatura|esquerda|Imaxe dunha restauración artística. Oviraptor philoceratops é coñecido por un único esqueleto parcial (o espécime número AMNH 6517), así como polo niño duns quince ovos que foron referidos a esta especie (AMNH 6508). miniatura|dereita|Comparación de tamaño. Cando vivía, o Oviraptor era un dos dinosauros terópodos non aviarios máis semellante a un paxaro. A súa caixa torácica, en particular, amosa varias características que son típicas das aves, incluíndo un conxunto de procesos en cada costela que mantiñan ríxida a caixa torácica. Un parente do Oviraptor, chamado Nomingia foi atopado cun pigóstilo, que é un conxunto de vértebras fusionadas que logo axudarían a soster as plumas da cola das aves. As impresións da piel de oviraptorosauros máis primitivos, como Caudipteryx e Protarchaeopteryx, amosa claramente unha extensa cobertura de plumas no corpo, ás emplumadas e un abano de cola emplumada. A cola en abano tamén se indica pola presenza dun pigóstilo en Nomingia, o que suxire que esta característica estaba moi estendida entre os oviraptorosauros. Ademais, a posición de aniñador dos espécimes reprodutores de Citipati sinala o uso de ás emplumadas para cubrir os ovos. Dada a estreita semellanza anatómica entre estas especies e o "Oviraptor", é moi probable que "Oviraptor" tamén teña plumas.
Monforte de la Sierra
Tiña en 2014 unha poboación de 84 habitantes, nunha superficie de 4,36 km². A súa densidade era de 19,27 hab./km².
Pingüín emperador
Comportamento e ecoloxía
miniatura|dereita|250px|Colonia de pingüíns emperador. O pingüín emperador é un animal social. Os individuos que cazan xuntos coordínanse nos mergullos e saídas á superficie. Os adultos poden viaxar durante a maior parte do ano entre as zonas de cría e as zonas de alimentación, dispersándose no océano dende xaneiro ata marzo.
Currás de Abaixo, Couso, Coristanco
Currás de Abaixo é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 14 homes e 18 mulleres.
Estreptófitas
miniatura|Estrutura reprodutiva da alga carófita Chara. As estreptófitas (ou estreptófitos), coñecidas cos nomes científicos Streptophyta ou Streptophytina, son, na súa definición máis habitual, un clado (grupo monofilético) de Viridiplantae que comprende as plantas terrestres e as algas carófitas (algas verdes agás as clorófitas). Pero a clasificación do grupo varía moito segundo o autor (ver o apartado Clasificacións).
Pietro Fittipaldi
Pietro Fittipaldi da Cruz (nado o 25 de xuño de 1996) é un piloto de carreiras brasileiro-americano, neto do bicampión do mundo Fórmula 1 Emerson Fittipaldi e irmán do piloto de carreiras Enzo Fittipaldi. Debutou na Fórmula 1 co Haas F1 Team no Gran Premio de Sakhir de 2020, substituíndo ao lesionado Romain Grosjean.
Manuel Rodríguez Saa
Traxectoria
Emigrou a Madrid, onde malviviu como camareiro. Trasladouse a París e aprendeu os seus trucos nos clubs e cabarés de Montparnasse. Marchou a Buenos Aires e debutou nun casino de Maipú, (Mendoza). Alí comenzou a súa carreira de éxito, primeiro en Europa, durante a guerra, e a partir da súa actuación na Habana en 1921, por todo o continente americano. Regresou a Galicia e o 15 de xaneiro de 1925 conseguiu debutar en España, no Teatro Novedades de Barcelona. Foi contratado por Primo de Rivera para entreter ás tropas que combatían en Marrocos.
José Luis Manzano
Traxectoria
Sen traballo nin estudos, dedícase a buscar a vida como podía. En 1978 atópase por vez primeira co director de cinema Eloy de la Iglesia, quen en 1979 está rematando os preparativos dun filme sobre a delincuencia xuvenil en España dende a socioloxía marxista. A vida de José Sánchez Frutos, coñecido como "El Jaro", impacta tanto en De la Iglesia como para empregala no seu guión, escrito en colaboración con Gonzalo Goicoechea. De la Iglesia, que está na procura de actores non profesionais, escolle a Manzano para protagonizalo. Dun casting multitudinario sairían outros rapaces como José Luis Fernández Eguia "Pirri". José Luis Manzano non dobra a súa propia voz no filme, labor que fixo o actor Ángel Pardo. En futuros filmes si se escoitará a voz de Manzano (como en Colegas e El pico).
O filme tivo un bo éxito de recadación e José Luis Manzano recibiu eloxios polo seu traballo por parte da prensa e polo sector. Moitos directores de sona quixeron traballar con el a partir dese intre, o cal Eloy de la Iglesia non permitiu logo da experiencia do filme Barcelona Sur, agás un personaxe protagonista que Manzano realizou na serie de Televisión Española Los pazos de Ulloa en (1985).
O último día de xaneiro de 1992 accedeu ao terceiro grao, acadando a liberdade, e entra nun exclusivo sanatorio no cal realizou a cura de desintoxicación de catorce días con éxito. Seguidamente entra nun programa de reinserción da Asociación Punto Omega, en Móstoles. En poucos días, Manzano abandona o centro voluntariamente.
Estróxeno
Os estróxenos son un grupo de compostos con actividade hormonal chamados así pola súa importancia no control do ciclo estral nos humanos e outros animais (que vén do grego οἶστρος oistros, que significa figurativamente desexo sexual). Son as principais hormonas sexuais femininas, aínda que o home produce tamén pequenas cantidades de estróxenos. Os estróxenos naturais son hormonas esteroides, e os sintéticos non son esteroides.
Esteroides endócrinos
Os tres principais estróxenos naturais nas mulleres son a estrona (E1), estradiol (E2), e estriol (E3), os cales supoñen, respectivamente, o 10-20%, 10-30%, e 60-80% dos estróxenos circulantes normalmente. Aínda que o estriol é o máis abundante dos tres estróxenos é tamén o de actividade máis feble, mentres que o estradiol é o máis potente (80 veces máis ca o estriol e 12 veces máis ca a estrona). Xa que logo, o estradiol é o estróxeno máis importante nas mulleres que non están preñadas e están no período fértil das súas vidas. Porén, durante o embarazo este papel de estróxeno principal pasa ao estriol, e nas mulleres posmenopáusicas a estrona faise a forma principal de estróxeno do corpo. Durante o embarazo prodúcese ademais outro tipo de estróxeno chamado estetrol (E4). Todas estas formas de estróxenos sintetízanse a partir de andróxenos, especificamente a partir da testosterona e androstenediona, polo encima aromatase.
Funcións
As accións dos estróxenos son mediadas polo receptor de estróxenos (ER), unha proteína dímera do núcleo celular que se une ao ADN e controla a expresión xénica. Como ocorre con outras hormonas esteroides, os estróxenos entran pasivamente na célula, e únense e activan o seu receptor. O complexo estróxeno:receptor de estróxenos únese a secuencias específicas do ADN chamadas elemento de resposta a hormonas para así activar a transcrición duns 137 xenes regulados polo receptor de estróxenos, dos cales 89 son dianas directas. Como os estróxenos entran en todas as células, a súa acción depende da presenza ou non do receptor de estróxenos na célula. O receptor de estróxenos exprésase só en tecidos específicos, como o ovario, útero e seo.
Terapia de substitución hormonal
Antes de que se comprendesen ben os danos específicos que podían producir os estróxenos equinos conxugados, a terapia estándar era a administración de 0,625 mg/día de estróxenos equinos conxugados (como Premarin). Hoxe coñécense os riscos asociados coa terapia con estróxenos equinos conxugados. Entre as mulleres posmenopáusicas máis vellas estudadas como parte da Iniciativa da Saúde da Muller (Women's Health Initiative, WHI), encontrouse que a suplementación con estróxeno equino conxugado estaba asociada cun incremento do risco de formación de coágulos sanguíneos perigosos. Nestes estudos utilizouse unha alta dose oral de Premarin equino só e con medroxiproxesterona acetato como PremPro.
Cancro de mama
Arredor do 80% dos cancros de mama, unha vez establecidos, dependen dos estróxenos para crecer, e denomínanse cancros sensibles á hormona ou hormona-receptor positivos. A supresión da produción de estróxenos no corpo é un tratamento para este tipo de cancros.
HC Kometa Brno
Historia
En marzo de 2012, o equipo conseguiu bater ao HC Sparta Praha, o campión da liga regular ese ano, clasificándose deste xeito para as semifinais do play-off. Nas semifinais, conseguiron bater ao HC Plzeň 1929, o segundo clasificado da liga regular. Finalmente, o Kometa Brno perdeu a súa primeira final na Extraliga fronte ao HC Pardubice en seis partidos.
Premio O Barco de Vapor
Dotación
A concesión do premio implica a edición e publicación por parte de Ediciones SM da obra premiada na colección do mesmo nome, así como o dereito á súa distribución e comercialización en todo o mundo.
Confederación Xeral de Traballadores Galegos
Editou a revista Adiante entre 1987 e 1993.
Torupill
Construción
A gaita estoniana está composta por un fol, un soprete para inflar a gaita, un punteiro e 1 ou 2 rocóns, sendo unha rareza atopalos con 3.
Rúa de Ferrol (A Coruña)
Arquitectura
miniatura|esquerda|Chalé Escudero. Na rúa de Ferrol encóntranse algúns edificios destacados, que fan da beirarrúa dos pares unha das máis coñecidas da cidade:
Endogamia (bioloxía)
Xeneralidades
As malformacións ou trazos negativos poden manterse nunha poboación debido a unha alta taxa de homocigose, e isto causará que certos trazos sexan fixados na poboación, como un número excesivo de ósos nunha zona do corpo, como a columna vertebral dos lobos en Illa Royale; ou ter anormalidades craniais, como as dos elefantes mariños do norte, nos que cambiou a lonxitude do seu óso cranial na fila de dentes da mandíbula inferior. O ter un alto índice de homocigose é problemático para unha poboación porque desenmascara os alelos recesivos deletéreos xerados por mutacións, reduce a vantaxe heterocigótica, e é prexudicial para a supervivencia de poboacións animais pequenas ou en perigo. Cando os alelos recesivos deletéreos son desenmascarados debido ao aumento da homocigose xerada pola endogamia, pode producirse depresión endogámica. É posible que a gravidade da depresión endogámica diminúa se a selección natural pode purgar tales alelos das poboacións durante a endogamia. Se a depresión endogámica pode ser diminuída por selección natural, entón algúns trazos, nocivos ou non, poden ser reducidos e cambiar o futuro de poboaciones pequenas e en perigo.
Dinah Washington
Traxectoria
Estivo nela entre 1943 e 1946 e fixo o seu debut en disco para Keynote a finais de 1943 nunha sesión de blues con "Evil Gal Blues", escrita por Leonard Feather, acompañada por Hampton e músicos da súa banda, como Joe Morris (trompeta) e Milt Buckner (piano). Esta gravación e a seguinte, "Salty Papa Blues", entraron nas listas de Billboard en 1944. En decembro de 1945 fixo unha serie de doce gravacións para Apollo Records.
Na mañá do 14 de decembro de 1963, o sétimo home de Washington, o xogador de fútbol Dick "Night Train" Lane, foi durmir con ela e espertou máis tarde atopándoa derrubada e sen resposta. O doutor Doctor B. C. Ross chegou só para declarar o seu falecemento. A autopsia amosou unha combinación mortal de secobarbital e amobarbital, que contribuíron á súa morte aos 39 anos. Está enterrada no Burr Oak Cemetery de Alsip, Illinois.
Recoñecementos
En 1986 foi incluída no Alabama Jazz Hall of Fame, e en 1993 no Rock and Roll Hall of Fame.
A Furoca, Couso, Coristanco
A Furoca é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 7 mulleres.
Santander
Aeroporto
No ano 2007 o aeroporto alcanzou os 770.000 pasaxeiros, crecendo un 27% con respecto ao ano anterior e tendo un equilibrio de usuarios entre voos nacionais e internacionais. Isto supuxo unha gran mellora en canto a afluencia de pasaxeiros no aeroporto. En 2011 superouse por primeira vez o millón de pasaxeiros e en 2012 tivo un total de 1.117.617.
Tōru Takemitsu
Tōru Takemitsu (武満 徹 Takemitsu Tōru), nado en Toquio o 8 de outubro, 1930 e finado o 20 de febreiro, 1996, foi un compositor musical xaponés. Explorou os principios da composición musical propios da música clásica occidental e a tradición musical xaponesa (tanto por separado como en combinación).
Traxectoria
Takemitsu foi basicamente autodidacta en música, e estivo moi influenciado pola música clásica francesa (en particular pola de Claude Debussy e Olivier Messiaen). En 1951 funda Jikken Kobo, un grupo que introduce a obra de moitos compositores europeos contemporáneos ao público xaponés.
Bangiophyceae
A das banxiofíceas (Bangiophyceae) é unha clase de rodófitas (algas vermellas) que, durante moito tempo, foron consideradas como protistas, pero na actualidade inclúense no reino das plantas. Comprende organismos unicelulares e pluricelulares.
Características
A reprodución sexual lévase a cabo por gametos carentes de flaxelos (tanto os espermatozoides como, obviamente, as oosferas). Os espermatozoides orixínanse nos anteridios; as oosferas están contidas no carpogonio, ptoviro dun apéndice (tricóxina) destinado ao contacto cos gametos masculinos. Tras a fecundación, do cigoto orixínanse case de inmediato as carpósporas, esporas diploides que ao xerminaren producen un talo chamado monosporofito. O monosporofito ten esporanxios que, por meiose, producen monospóras, esporas haploides, de cuxa xerminación se orixina o gametófito. O ciclo biolóxico destas algas é haplodiploide.
O Teixeiro
Co topónimo O Teixeiro podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Valido
Validos por reinado
miniatura|200px|[[Beltrán de la Cueva, valido de Henrique IV]]
Pues aquel grand Condestable, maestre que conoscimos tan privado, non cumple que dél se hable, mas sólo cómo lo vimos degollado.
Antonio Gómez Pérez
Traxectoria
En marzo de 2013 foi cesado como técnico do Albacete Balompié, sendo substituído por Luis César Sampedro.
Red Queen
Red Queen é o primeiro tomo dunha serie literaria co mesmo nome, escrito pola autora americana Victoria Aveyard. Foi a primeira novela e serie que escribiu e publicou, oficialmente o 10 de febreiro de 2015. É un libro de fantasía e ficción enfocado a un público xuvenil e adulto. Con esta novela, a autora gañou o premio Goodreads Choice Award 2015 polo debut Goodreads Author e foi nomeada para o 2015 Goodreads Choice Award á mellor novela de fantasía e de ciencia e ficción.
Marcos Ron Valle
Marcos Ron Valle, nado na Coruña o 25 de abril de 1991, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Betanzos CF.
Os Tres Tenores
Os concertos foron un grande éxito comercial, e foron acompañados por unha serie de gravacións altamente vendidas, incluíndo Carreras-Domingo-Pavarotti: Los Tres Tenores en Concierto (récord Guiness do disco de música clásica máis vendido), Los Tres Tenores en Concierto 1994, Los Tres Tenores: París 1998, Los Tres Tenores en Navidad e Lo Mejor de Los Tres Tenores. Zubin Mehta conduciu as actuacións de 1990 e 1994. O Concerto de París foi dirixido por James Levine.
Disolución da Unión Soviética
Antecedentes
miniatura|250px|Tanques na [[Praza Vermella durante o Intento de golpe de Estado na Unión Soviética.|esquerda]]
Le Perthus
Atópase na fronteira con España. A estrada Route nationale 9 divide a localidade en dúas metades: a parte norte e oeste forman parte de Francia e a parte leste e sur recibe o nome de Els Límits e pertence ao concello español de La Jonquera, na provincia de Xirona.
Disolución da Unión Soviética
1987
En agosto de 1991, os comunistas da liña dura e as elites militares tentaron derrocar a Gorbachov e deter as reformas fracasadas no un golpe, pero fracasaron. A turbulencia fixo que o goberno de Moscova perdese a maior parte da súa influencia e moitas repúblicas proclamasen a súa independencia nos días e meses seguintes. A secesión dos estados bálticos foi recoñecida en setembro de 1991. Os Acordos de Belovezha foron asinados o 8 de decembro polo Presidente Boris Yeltsin de Rusia, Presidente Kravchuk de Ucraína, e Presidente Shushkevich de Bielorrusia, recoñecendo a independencia dos outros e creando a Comunidade de Estados Independentes (CEI) para substituír á Unión Soviética. Kazajstán foi a última república en abandonar a Unión, proclamando a súa independencia o 16 de decembro. Todas as repúblicas ex-soviéticas, a excepción de Xeorxia e os estados bálticos, uníronse á CEI o 21 de decembro, asinando o Protocolo Alma-Ata. O 25 de decembro, Gorbachov dimitiu e cedeu os seus poderes presidenciais, incluído o control dos códigos de lanzamento nuclear, a Eltsin, quen agora era o primeiro presidente da Federación Rusa. Esa noite, a bandeira soviética foi baixada do Kremlin e substituída pola bandeira tricolor rusa. Ao día seguinte, a cámara alta do Soviet Supremo da URSS, o Soviet das Repúblicas disolveu formalmente a Unión. Os acontecementos da disolución tamén marcaron a principal conclusión das Revolucións de 1989 e o final da Guerra Fría.
Varese
miniatura|300px|Palazzo Estense de Varese. Varese é unha cidade italiana, capital da provincia homónima, na Lombardía. En 2010, Varese tiña 81.922 habitantes, cunha densidade de 1.517 hab./km².
Historia
A cidade de Varese atópase nunha posición característica, aos pés do "Sacro Monte dei Varese" (Sacro Monte de Varese), que forma parte do Macizo do "Campo dei fiori" (Campo das flores) e é sede dun observatorio astronómico, ademais de do Centro Xeofísico Prealpino, unha estación meteorolóxica dirixida polo doutor Salvatore Furia. A sección que ocupa a parte media da montaña toma o nome de Santa María do Monte debido ao santuario medieval, ao cal se chega pola avenida das catorce capelas do Sacro Monte. A sinalar na marxe máis baixa da cidade, o homónimo lago que a roza a nivel dalgunhas construcións.
Panagiotis Lafazanis
Panagiotis Lafazanis (en grego:Παναγιώτης Λαφαζάνης), nado en Elefsina o 19 de novembro de 1951, é un político grego, dirixente do partido político Unidade Popular.
Mientras duermes
Sinopse
César é o porteiro dun edificio de apartamentos e non cambiaría este traballo por ningún outro, xa que lle permite coñecer a fondo os movementos, os hábitos máis íntimos, os puntos febles e os segredos de todos os inquilinos. Se quixese podería mesmo controlar as súas vidas, influír nelas coma se fose Deus, abrir as súas feridas e fedellar nelas. E todo sen levantar ningunha sospeita. A nova veciña do 5ºB non deixa de sorrir. Entra e sae cada día radiante e leda, chea de vida. Así que axiña se converterá no novo obxectivo do sinistro xogo de César. Trátase dun reto persoal, dunha obsesión.
Boina
miniatura|Boina típica do norte da Península Ibérica. miniatura|[[Moncho Valcarce con boina.]]
Unha boina (do aragonés: boina a partir do latín: abonnis) ou pucha é un chapeu típico de Europa occidental, usado para cubrir a parte superior da cabeza. O seu tamaño é pequeno, cubrindo só a parte superior do cranio sen abranguer as tempas. Está feita de feltro de la, circular e plana aliñada interiormente cunha coroa de coiro, excepto as militares que a teñen no exterior amosándoa.
Dakidarría
Realidades alienantes... e ...Utopías emergentes (2010-2015)
A principios de 2011 anunciouse a saída do grupo do batería Álex Vilas e a incorporación de Jorge Guerra como o seu substituto. A finais dese ano saíu á rúa a segunda parte do traballo que se iniciara con Realidades alienantes..., que levou por título ...Utopías emergentes, co selo Maldito Digital, producido de novo por Javier Abreu nos Océano Estudios de Patos, e masterizado en Londres por Andy Baldwin. A presentación veu acompañada da publicación do videoclip do primeiro tema do disco, "Sigue ardiendo", que comeza cun discurso de José Saramago.
En xaneiro de 2012 deron un pequeno concerto en Vigo para celebrar a morte de Manuel Fraga, no chamado "Fragasaurus Fest". En maio de 2013, no Viña Rock, comezaron unha xira polo décimo aniversario do grupo, que culminou en 2015 coa publicación dun disco de recompilacións titulado 10 anos na rúa, que incluía varios temas dos seus discos anteriores e unha versión en directo do tema "Mil berros" gravada no Castañazo Rock de Chantada. No transcurso desa xira, en xaneiro de 2014, anunciouse a marcha de Jorge Guerra e a chegada do batería de Obrint Pas, "Maki", para ocupar o seu posto, ao tempo que se presentou o videoclip de "Mil berros". Ademais entrou como baixista Isra "Ligre", substituíndo a David. En 2015 regravaron en galego o seu último disco co título ...Utopías emerXentes, en colaboración coa plataforma Que voltem para a casa, para a cal foron os beneficios obtidos coas vendas do álbum.
De cuncas e de mar e Filosofía incendiaria (2016-actualidade)
En 2016 publicaron un disco en directo titulado De cuncas e de mar, que inclúe un DVD cun concerto íntegro e imaxes sobre o día a día da banda. Colaboraron no álbum Julio de La Raíz, Juankar de Boikot e ZOO entre outros. Tras a publicación do traballo comezaron unha xira de nome "Lume Tour", que os levou por toda Galicia e España. O 12 de abril de 2018 sacaron á venda un novo traballo, Filosofía incendiaria, un EP con cinco cancións gravadas en 2017. Foi gravado en Oleiros e Vigo e incluíu as colaboracións de La Raíz, Ganjahr Family, Trópico de Grelos, DJ Mil e Antón Seoane, de Milladoiro, tocando a zanfona. Deste EP publicaron catro videoclips, os das cancións "Lume", "Eterno festival", "Sobran as palabras" e "En Compostela". Na canción restante, "Escárnio e Maldizer", solidarízanse co CSOA Escárnio e Maldizer de Santiago de Compostela, desaloxado en 2017. O traballo foi presentado no Viña Rock en abril e foi o inicio do "Filosofía Incendiaria Tour", co que xiraron pola Península durante todo o 2018 e 2019.
Aldara de Celanova
Ilduara Eriz tamén coñecida como santa Ilduara e frecuentemente Aldara de Celanova  foi unha das aristócratas galegas máis importantes de finais do século IX e X.
Beechcraft Model 18
O Beechcraft Model 18 (tamén coñecido como Twin Beech) é un avión bimotor lixeiro de 6 a 11 asentos fabricado por Beech Aircraft Corporation de Wichita, Kansas. Fabricouse dende 1937 ata novembro de 1969 (todo un récord na súa época), e producíronse máis de 9 000 unidades, converténdose nun dos avións lixeiros máis usados. Vendeuse en todo o mundo como avión executivo, utilitario, cargueiro e avión de pasaxeiros con tren de triciclo, tren de cola, esquís e frotadores, e tamén foi usado como avión militar.
Salvatore Viale
Traxectoria
Entre 1838 e 1839 colaborou activamente co filólogo italiano Niccolò Tommaseo na investigación do vernáculo local.
Tiburón (filme)
Sinopse
Na costa dunha pequena localidade turística do leste dos Estados Unidos, un enorme tiburón ataca varias persoas. Temendo as fatais consecuencias que isto pode provocar no negocio turístico, o alcalde négase a pechar as praias e a difundir a nova. Pero un novo ataque do escualo, na propia praia, acaba coa vida doutro bañista. O terror fíxose público, así que un veterano cazador de quenllas, un científico e o xefe da policía local se unen para dar caza ó temible animal.
Juan Manuel Ameijeiras
Traxectoria
A familia trasladouse a Puerto Padre, máis tarde a Santa Clara e finalmente instalouse na Habana, onde o irmán máis vello, Gustavo, traballou nun taller e ensinaba mecánica aos seus irmáns. Mel traballou como chofer nunha empresa de coches de aluger.
A súa familia viu a foto do seu corpo na revista Bohemia e o seu irmán Gustavo, foi ao Oriente para encontralo, pero foi tamén detido e encarcerado. Finalmente foi xulgado e absolto. Un informe da policía identificou a Juan Manuel como o cadáver número 25.
A Pasaxe do Pedrido, Moruxo, Bergondo
A Pasaxe do Pedrido é un lugar da parroquia de Moruxo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 72 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 36 eran homes e 36 eran mulleres.
Víctor García Hernando
Víctor García Hernando, nado en Santander o 15 de xullo de 1915 e finado na mesma cidade o 3 de agosto de 1943, foi un futbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Debutou na tempada 1934–35 en Primeira División co Racing de Santander, participando nesa campaña en dous encontros, xogando só catro na seguinte. Pasada a Guerra Civil, na tempada 1939–40 fíxose un oco no once titular e conseguiu anotar dous tantos. Con todo, o club cántabro descendeu a Segunda División.
Premio Ig Nobel
Historia
A primeira edición dos Premios Ig Nobel tivo lugar no ano 1991. O enunciado orixinal di que os Premios Ig Nobel son outorgados a persoas cuxos logros "non poden, ou non deben, reproducirse". Cada ano outórganse dez premios en diversas categorías, incluíndo as categorías dos Premios Nobel, é dicir, física, química, fisioloxía/medicina, literatura e paz. Ademais, existen outras categorías como saúde pública, enxeñería, bioloxía e investigación interdisciplinar. Excepto tres premios outorgados o primeiro ano (que corresponden a logros ficticios) os Premios Ig Nobel corresponden a logros auténticos.
Cerimonia
Outra tradición da cerimonia consistía en tirar avións de papel, aínda que en 2006 deixou de facerse por "motivos de seguridade". En anos pasados, o profesor de física Roy J. Glauber era o "garda da vasoira", encargado de varrer o escenario despois de que se tiraran os avións. En 2005, Glauber non puido asistir á cerimonia porque estaba viaxando a Estocolmo para recibi-lo auténtico Premio Nobel de Física.
STS-36
STS-36 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 28 de febreiro de 1990 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 4 de marzo de 1990.
Cangas, Ouces, Bergondo
Cangas é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 66 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 31 eran homes e 35 eran mulleres.
Porto da Baía de Alxeciras
É o primeiro porto de España en tráfico total de mercadorías e o segundo do mar Mediterráneo, e en 2004 foi o 25º do mundo en transporte de colectores, colocándose no 2011 como o 2ª máis grande de Europa en volume de mercadorías e contedores. En 2010 superou os 70 millóns de toneladas en tráfico total e máis de 2,8 millóns de contedores. Totaliza máis de 10 km de peiraos nas súas diferentes dársenas, que xestionan todo tipo de tráfico de pasaxeiros e mercadorías.
Aeroporto de Shannon
O aeroporto de Shannon (IATA: SNN, ICAO: EINN) é un dos tres principais aeroportos de Irlanda, xunto cos de Dublín e Cork. No ano 2016 polas súas instalacións pasaron un total de 1 749 367 pasaxeiros, facéndoo o terceiro aeroporto máis concorrido do país. Atópase en Shannon, no condado de Clare, e serve principalmente a Limerick, Ennis, Galway e o suroeste de Irlanda.
Batalla das Dunas (1639)
Encontro cos holandeses no Canal da Mancha
As frotas francesas, inferiores en número, non presentaron ningunha resistencia e refuxiáronse nos portos, na canle atopábase á espera o almirante holandés Maarten Harpertszoon Tromp, con 13 naves, que atacou a frota hispánica o avístarse as escuadras en augas inglesas, á altura de Beachy Head, o 15 de setembro pola noite, coa táctica de combate en liña e canóns de alta cadencia e ao amencer do 16 xa con 6 naves adicionais, Oquendo intenta abordar á capitá holandesa, non conseguíndoo e recibindo a cambio numerosos canonazos, que deixaron a súa nave case desarmada e con 43 mortos e outros tantos feridos. Ao longo do día establécense escaramuzas, co único resultado da voadura dunha nave holandesa. O combate segue o 17, entre escaramuzas e combate artilleiro, sen permitir os holandeses que os españois se acheguen a tiro de arcabuz.
O 18 únenselle a Tromp 16 naves, pero mantense a mesma táctica. Caen no combate os almirantes Guadalupe e Ulajani, estando a piques de ser apresado o galeón de Oquendo.
Atracadoiro
Co aumento do uso dos iates os atracadoiros están máis xeralmente asociados a construcións, en principio flotantes, nos portos deportivos ou marinas, onde se poden amarrar os barcos de recreo.
Pascual Ruiz Huidobro
A Revolución de Maio
Apoiou a Revolución de Maio, e no Cabido Aberto do 22 de maio de 1810, foi o segundo en tomar a palabra, despois do bispo Lué. Pronunciouse pola destitución do vicerrei e o paso do poder ó Cabido ata que o goberno lexítimo de España fose reposto. Como o cabido non podía exercer o poder militar, o candidato para ese posto era, novamente, Ruiz Huidobro. Pero a continuación falou Saavedra, que se apoiou na súa argumentación pero propuxo a formación dunha Xunta de Goberno. E por cuarta e última vez, perdeu a oportunidade de ser vicerrei.
Associação Portuguesa de Desportos
O Associação Portuguesa de Desportos, coñecido como Portuguesa ou Lusa, é un club de fútbol brasileiro da cidade de São Paulo, no estado homónimo. Foi fundado en 1920 e compite no Campionato Paulista (liga do estado de San Paulo) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Descubrimento de América
As viaxes de Colón
miniatura|Viaxes de Colón Cristovo Colón, en representación dos Reis Católicos, realizou catro famosas viaxes dende Europa a América en 1492, 1493, 1498 e 1502. Na primeira delas chegou a América o 12 de outubro de 1492, a unha illa das Bahamas chamada Guanahani, cuxa exacta localización aínda se discute. Na terceira viaxe chegou a territorio continental na actual Venezuela.
Primeira viaxe
Sexa como for, Martiño Alonso dende aquel momento comeza unha enérxica campaña en favor da empresa. Desbota as naves que confiscara Colón en Moguer, contrata outras novas e aporta da súa facenda persoal, medio millón de marabedís, a terceira parte dos gastos en metálico da empresa. Convence ós seus irmáns Francisco e Vicente, ademais de ós irmáns Neno, destacada familia mariñeira de Moguer, cos cales consegue animar e enrolar todos os mariñeiros necesarios para a empresa, homes de Palos, do veciño Moguer, de Huelva, do resto da comarca e incluso de fóra de Andalucía. Mariñeiros que agora se se arriscaban a aquela navegación, xa que o feito de que Martiño Alonso Pinzón, cos seus irmáns e cos Neno, estivesen á cabeza de dita armada era unha garantía para os homes da zona do Tinto-Odiel. miniatura|222px|Primeira viaxe Ultimados os preparativos a expedición parte do porto de Palos da Fronteira, o 3 de agosto de 1492. A escuadra colombina estaba formada polas carabelas a Pinta, a Niña e a nao Santa María. A Pinta e a Niña foron elixidas polos irmáns Pinzón e custeadas polo concello de Palos, en cumprimento da anteriormente citada real provisión. A tripulación estaba formada por uns 90 homes aproximadamente.
O debate terminolóxico
O filósofo arxentino Santiago Kovadloff dixo a este respecto:
Libanio
Traxectoria
Tras resolver uns asuntos en Atenas, volveu a Constantinopla pero, estando ausente, un retórico de Capadocia ocupou o lugar que esperaba conseguir polo que tivo que abrir unha escola privada e en pouco tempo obtivo un gran número de alumnos até o punto de que as escolas públicas quedaron sen estudantes.
Os afectados denunciárono como un mago e o prefecto Limenio, inimigo seu, apoiou a acusación e, no 346, expulsárono da cidade. Marchou a Nicomedia onde ensinou co mesmo éxito e provocou a mesma hostilidade. Estivo cinco anos na cidade, período que el mesmo definiu como o máis feliz da súa vida, e volveu a Constantinopla, onde foi recibido con frialdade e tivo que volver a Nicomedia; alí, ao se declarar unha epidemia, abandonou de novo a cidade regresando a Constantinopla onde ensinou até o 354.
Virus Bundibugyo
Bioloxía molecular
O BDBV está basicamente sen caracterizar a nivel molecular. Porén, a súa secuencia xenómica, e con ela a súa organización xenómica e a conservación de marcos abertos de lectura individuais, é similar ao dos outros ebolavirus coñecidos (cun 58-61% de semellanza de nucleótidos). Crese que os datos coñecidos do EBOV poden extrapolarse ao BDBV e que todas as proteínas do BDBV son análogas das do EBOV.
Carlos Ibáñez del Campo
Carlos Ibáñez del Campo, nado en Linares o 3 de novembro de 1877 e finado en Santiago de Chile o 28 de abril de 1960, foi un militar (Xeneral) e político chileno, presidente do goberno do seu país en dúas ocasións: entre 1927 e 1931, e entre 1952 e 1958.
Joaquín Campoamor
Joaquín Campoamor Rodríguez, nado en Navia (Principado de Asturias) o 7 de xaneiro de 1928 e finado en Ferrol o 30 de xaneiro de 2019, foi un político galego do PSdeG-PSOE.
Vida persoal
Casado, tivo cinco fillos. Un deles, Joaquín Campoamor Brea, foi xefe de prensa en Ferrol durante o goberno do popular Juan Blanco.
Aleksandr Ivanovich Oparin
Aleksandr Ivánovich Oparin, nado en 1894 e finado en 1980, foi un bioquímico ruso. Foi coñecido polas súas investigacións acerca da orixe da vida.
Traxectoria
Na súa obra A orixe e o desenvolvemento da vida, Oparin desenvolvía a teoría quimiosintética. Para el as condicións existentes cando se formou a Terra serían totalmente diferentes ás que existen na actualidade. Non existirían os gases que constitúen hoxe a atmosfera, senón outros como hidróxeno, metano, amoníaco e vapor de auga, non contendo osíxeno e sendo, por tanto, redutora. Este carácter redutor favorece a formación de polímeros a partir dos monómeros correspondentes, e dificulta a hidrólise daqueles unha vez formados.
Ekran
Tras os primeiros lanzamentos, o sistema foi declarado operativo en 1980.
Protestas de maio de 2011 en España
As protestas de maio de 2011 en España, chamadas por algúns medios estatais Movemento 15-M e Indignados son unha serie de protestas cidadás espontáneas xeradas nas redes sociais e ideadas pola plataforma civil e dixital ¡Democracia Real YA!, que obtivo inicialmente o apoio de máis de 200 pequenas asociacións.
A Torre, Vilariño, Vilasantar
A Torre é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres).
Santo Eusebio
Como topónimo pode referirse a:
Ricardo Güiraldes
Traxectoria
En compañía dun amigo viaxou en 1910 a Europa e Asia, visitando Xapón, Rusia, a India, Oriente Próximo e España, instalándose finalmente en París co escultor Alberto Lagos. Nesa cidade decidiu seriamente converterse en escritor. Porén, Güiraldes viuse seducido pola vida fácil e divertida da capital francesa e emprendeu unha frenética vida social, intentando esquecer os seus proxectos literarios. Mais un día ocorréuselle sacar dun caixón uns borradores que había escrito duns contos campestres, que despois incorporaría aos Cuentos de muerte y de sangre, onde xa se percibía un estilo moi particular.Ensinoullos a uns amigos, que o animaron a publicalos.
Jaume Aragall
Unha carreira irregular
Así describe o crítico musical Juan Ángel Vela del Campo o esforzo que para un Aragall xa maduro supón subir a un escenario :
Terele Pávez
Primeira etapa: de Berlanga a Los santos inocentes
Tras un tempo de menor actividade, en 1983 Mario Camus ofreceulle a personaxe de Régula no filme baseado na novela de Miguel Delibes Los santos inocentes, traballo cume na súa carreira que lle achegou un recoñecemento unánime. Pouco despois encarnou a última muller axustizada por garrote vil no caso das envelenadas de Valencia, capítulo da teleserie La huella del crimen que dirixiu Pedro Olea.
Festa do pemento de Oímbra
A feira do pemento de Oímbra celébrase no municipio galego de Oímbra, na provincia de Ourense. Está recoñecida como festa de interese turístico galego.
Matanza da Escola Santa María de Iquique
Consecuencias
miniatura|250px|Canto de Venganza, escrito nas murallas da Escola. Xaneiro de 2008. miniatura|200px|[[Antonio Ramón Ramón, obreiro que atentou contra Roberto Silva Renard en 1914.]] O xeneral Silva Renard informou o goberno de Santiago acerca dos feitos, minimizando a súa actuación e facendo responsable dos feitos os folguistas. O Congreso Nacional reaccionou moi tibiamente a estas actitudes, ordenando crear unha comisión investigadora, para a cal non se designou a ninguén e non realizou ningunha función. Os feitos foron logo cuestionados e investigados por unha Comisión Oficial, que publicou un informe que comunicou á Cámara de Deputados nunha sesión do 7 de novembro de 1913.
A mellora das condicións dos obreiros foi lenta, e non sería até 1920 cando se empezasen a ditar as leis sociais mínimas, tales como a de pago en diñeiro e xornada de traballo. Pola súa banda, en 1914, o xeneral Silva Renard, escapou malferido dun intento de asasinato por parte do anarquista Antonio Ramón Ramón, un español cuxo irmán Manuel Vacca finara na Santa María. O xeneral Silva Renard morrería uns anos máis tarde por mor destas feridas. A matanza con todo, non foi a última aínda que si a maior sucedida contra traballadores que protestaban en Chile. O historiador chileno Hernán Ramírez Necochea estima que entre 1901 e 1970 unhas 15.000 persoas morreron en enfrontamentos con carabineiros e militares.
De Havilland Dove
Desenvolvemento e deseño
O equipo de desenvolvemento do Dove estivo liderado por Ronald Bishop, o creador do de Havilland Mosquito, un cazabombardeiro da segunda guerra mundial, e do de Havilland Comet, o primeiro reactor comercial da historia. Foi desenvolvido para satisfacer o requirimento Type VB publicado polo Comité Brabazon. Conceptualmente o Dove deseñouse para substituír o Dragon Rapide. Tamén debería ser competitivo entre a gran cantidade de transportes militares excedentes da guerra, como o Douglas DC-3. A diferenza do Dragon Rapide, a estrutura do Dove era totalmente metálica e contaba con innovacións como hélices de velocidade constante, flaps e un tren de aterraxe en triciclo retractable.
Servizo operacional
Dende 1946 vendéronse grandes números a aeroliñas regulares e chárter de todo o mundo, substituíndo e complementando ao deseño de preguerra de Havilland Dragon Rapide e a outros avións máis vellos. O pedido máis grande do Dove realizouse na Arxentina, onde operaron 70 aparellos, a meirande parte deles usados pola Forza Aérea Arxentina. LAN Chile operou 12 exemplares a partir de 1949 que nos anos 50 serían vendidos a pequenas aeroliñas rexionais estadounidenses.
Raio (descarga eléctrica)
Como se produce o raio
Estes fenómenos prodúcense polas diferenzas de potencial nas atmosferas da Terra e doutros planetas. Un exemplo de ocorrencia de raios noutros planetas é en Xúpiter, cuxas tempestades se detectan dende a terra a través dos radiotelescopios.
Corno (molusco)
O corno en Galicia
O molusco recibe tamén os nomes de apupo, bucina, buguina, bucio e carlou.
Volta a Cataluña 2018
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa os dez mellores clasificados da xeral á fin da carreira:
Illote Teafuanonu
Teafuanonu, é un illote do Océano Pacífico situado no nordés do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada e a súa altura media sobre o nivel do mar é de catro metros.
Galaicos
Etimoloxía
Aínda non se sabe con absoluta certeza se os callaeci eran un pobo que sobresaía sobre os demais e con posterioridade os autores gregos empregárono como nome xenérico dos habitantes do noroeste peninsular, ou se con este nome pretendíase designar aos habitantes dunha rexión constituída por varios pobos. A primeira opción é adoptada actualmente polos investigadores, sendo os callaeci un pobo castrexo do sur da Gallaecia, os callaecos, situado durante o dominio romano no denominado convento bracarense.
Orixe
miniatura|220px|dereita|O casco ou cunca de Leiro, obxecto propio da [[Idade de bronce atlántica. Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de San Antón. Galicia.]] A orixe dos galaicos e en xeral, daqueles pobos prerromanos que habitaban a Gallaecia, atópase basicamente nas poboacións da idade de bronce, é dicir nos construtores dos megálitos e dos petróglifos dentro das poboacións atlánticas indoeuropeas.
Asentamentos
miniatura|esquerda|300px||thumb|Tipoloxías da arquitectura castrexa durante a segunda Idade de Ferro.
Lingua
Por outra banda, o estudo do idioma ou linguas faladas polos galaicos atopa o seu maior atranco na carencia de rexistros escritos en dita lingua. Así, as fontes de estudo para esta son indirectas e case sempre presentes en inscricións epigráficas xa en latín, nas que se reflicten teónimos, antropónimos, hidrónimos e topónimos que permitiron mediante métodos comparativos identificar a onomástica galaica dentro das linguas celtas.
Botorrita
miniatura|dereita|120px|Bandeira de Botorrita Botorrita é un concello e un concello aragonés situado no sur da Comarca de Zaragoza. A súa poboación era de 526 habitantes en 2007. O termo municipal ocupa unha área de 19.8 km².
Antonio Montserrat Carrasquer
Traxectoria
Para a tempada 1940/41 fichou polo Deportivo da Coruña, co que debutou nun derbi contra o Celta de Vigo, correspondente á Copa dos Alcaldes. O 29 de setembro estreouse na Segunda División, nunha vitoria por 1-3 contra o Sporting de Gijón no Molinón, onde formou liña defensiva xunto con Pedrito. O coruñés pasou a maior parte da tempada lesionado, polo que o seu compañeiro habitual na defensa foi Novo. Montserrat disputou 21 dos 22 encontros de liga, e participou tamén na fase de ascenso, na que o Deportivo conseguiu subir por primeira vez na súa historia á Primeira División.
Debutou na máxima categoría na primeira xornada da tempada 1941/42, nunha vitoria contra o Castellón (2–1), no vello campo de Riazor. Xogou 10 partidos, correpondentes ás 10 primeiras xornadas, ata que caeu lesionado. En marzo de 1942 deixou unilateralmente o Deportivo e regresou a Barcelona, sendo declarado "en rebeldía" polo club. Finalmente o Deportivo chegou a un acordo co FC Barcelona para que Montserrat se incorporase ao club catalán, a cambio de que estes renunciasen a recuperar a Muntané, que estaba xogando cedido na Coruña.
No Barcelona apenas contou con minutos de xogo, pois o club catalán contaba con destacados defensas como Curta, Rosalench ou Jaume Elías. Disputou só 9 partidos en dous anos, pasando na tempada 1944/45 ao Sabadell, tamén de Primeira, onde xogou seis partidos de liga. Durante os seguintes anos defendeu as camisetas do Igualada, do CD La Bisbal, do Martinenc, do CD Valls, da UE Sant Andreu e do Ripoll.
As Roladas
Historia
Foi en 1922 cando Ramón Cabanillas, orixinal de Cambados mais naquel tempo residente en Madrid, tentou renovar o panorama pedagóxico de Galicia facendo fincapé na lingua galega. Deste xeito naceron dúas iniciativas, a revista mensual As Roladas e a entidade escolar do mesmo nome, que pretendían elaborar un novo modelo pedagóxico distinto do oficial, o cal rexeitaba todo o relativo ás culturas e linguas distintas do español.