cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diego Sánchez de la Cruz
Traxectoria
Como xornalista especializado en economía, ten colaborado con medios de comunicación como El Correo Gallego, Libertad Digital ou La Gaceta, ademais de manter un blog persoal centrado en economía. É seguidor das teorías austríacas e dunha liberalización máxima da economía.
O Mariscal
Espazo e tempo
A historia comeza cun prólogo ambientado na actualidade. O acto primeiro desenvólvese nun día e unha noite de inverno. O acto segundo ten lugar a noite do 7 de decembro de 1483. O acto terceiro abrangue o amencer e a mañá dun día pouco despois do anterior.
Bertrand Russell
Traxectoria
Escribiu sobre unha ampla gama de temas, desde os fundamentos das matemáticas e a teoría da relatividade ao matrimonio, os dereitos das mulleres e o pacifismo. A vida de Russell foi apaixonada, intensa e longa e fraguouse un nome tanto nos círculos de especialistas como entre as multitudes que ou o seguían con fervor ou o odiaban con intensidade.
Fémur
O fémur presenta tres caras (anterior, externa e interna) e tres beirass (posterior, externa e interna) na súa diáfise.
Epífise distal
A epífise distal contén unha serie de estruturas que forman parte do xeonllo, son os cóndilos femorais. Estúdianse seis caras:
Ramón María Otero
Traxectoria
Fillo de Xosé Otero Santia e María Estévez Munín. Casou en Riobó o 19 de decembro de 1841 con Ramona Arén Seoane, usufrutuaria dos bens libres do pazo da Mota. Ao pouco de casar mercou a fábrica de papel de Riobó que estaba preto da torre da Barreira. Foi alcalde da Estrada en 1842, e ao ano seguinte foi comandante do 2º batallón da Milicia Nacional do partido da Estrada; de 1855 a 1856 concelleiro síndico da Estrada e en 1873 foi vocal do comité afonsino da Estrada. Vinculado ao Partido Liberal, foi nomeado administrador de Rentas estancadas da Estrada en 1875. Volveu ser nomeado alcalde da Estrada Real Orde o 1 de xullo de 1891 e permaneceu no cargo até o 1 de xullo de 1895.
Vídeo viral
Características
Tamén, algúns eventos que foron presenciados graváronse e fixéronse vídeos virais.
Condado de Brăila
A poboación desta provincia é de 373.199 habitantes (en 2002) nunha superficie de 4.766 km², cunha densidade de poboación de 82 hab/km².
Mago
Historia
Orixinalmente, un magie era o membro dunha tribo da antiga Media que se encargaba das prácticas relixiosas e funerarias. Logo da conversión desta tribo ao zoroastrismo foron considerados polos tres imperios persas, gardiáns do legado de Zaratustra (a pesar de que introduciron algunhas modificacións á mensaxe orixinal). Os magos de Persia foron incluíndo na súa relixión algúns temas ou elementos de Babilonia, como a astroloxía, a demonoloxía e a maxia. No seu ritual relixioso vertían libacións de leite, aceite e mel sobre unha chama e ao mesmo tempo entoaban rezos e cancións. Levaban vestiduras brancas, tiara, e na man un feixe de ramas de tamargueira.
Fernando García Leiro
Fernando García Leiro, nado en 1866 en Cerdedo-Cotobade e finado en 1936, foi un sacerdote, mestre e escritor galego.
Campo de concentración de Arnao
Desenvolvemento
Os propios prisoneiros construíron tres barracóns de madeira pintados de gris escuro con capacidade para unhas cen persoas cada un, con liteiras de tres niveis, e dimensións de 32 m×10,7 m. Unha caseta de 6,5 m×5,2 m e un subterráneo usado para almacenar víveres completaban o conxunto principal.
SS Nomadic
Historia
Xunto co seu irmán, o SS Traffic, o Nomadic foi empregado como transbordador para o RMS Titanic e para o RMS Olympic en Cherburgo, Francia. Foi equipado cun luxoso interior e foi polo tanto usado polos pasaxeiros de primeira e segunda clase, mentres que o Traffic serviu para os de terceira.
Durante a primeira guerra mundial o Nomadic usouse para o transporte das tropas dos Estados Unidos en Brest, Francia.
Situación actual
En xaneiro do 2009, a empresa Frazer-Nash foi nomeada administradora do Plan de Xestión da Conservación. O nivel da restauración estaba planificado que a restauración completa do Nomadic estivera completada a tempo para o 100 aniversario do afundimento do RMS Titanic no ano 2012. En 2009 entrou en dique seco para a súa completa restauración.
As Pereiras, Fisteus, Curtis
As Pereiras é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Climograma
miniatura|300px|Esquema que sinala as partes dun climograma Un climograma ou diagrama climático é un gráfico de dobre entrada que representa temperaturas e precipitacións correspondentes a unha Estación meteorolóxica nun ciclo anual. Os datos acostuman ser medias mensuais e normalizadas (medias de observacións de 15 anos ou máis) e represéntase a evolución destas ó longo dos doce meses do ano. Normalmente represéntanse as temperaturas cun gráfico liñal e as precipitacións con barras. É un gráfico moi sinxelo e que permite estudar as características básicas do clima dun lugar. Resulta moi práctico representar a escala das precipitacións ó dobre das temperaturas (sempre que non teñamos uns valores moi elevados de precipitacións), deste xeito os meses en que se produce aridez, que segundo o índice de Gaussen son aqueles nos que a precipitación é inferior ó dobre das temperaturas, vense moi claramente, xa que as barras das precipitacións van por baixo da curva de temperaturas. Delimitar os meses áridos é moi útil para o estudo das características dun clima. Tanto a temperatura como a precipitación teñen que referirse a datos medios sobre un número amplo de anos observados: uns trinta se se queren obter conclusións climáticas significativas, uns cinco se se queren estudar as tendencias conxunturais, ou tamén dun só ano.
Inferencias dun climograma
Para sacar conclusións dun climograma é necesario ter en conta os seguintes factores: Tendo en conta todo isto, pódese recoñecer o clima ó que pertence o diagrama climático (climograma), xa que cada clima ten unhas características típicas.
Torno, Lobios
San Salvador de Torno é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 274 habitantes, dos cales 139 eran homes e 135 mulleres.
El Primitivo
El Primitivo foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1905 e 1911.
Beirut
Helenística e romana: Berytus
Trala conquista de Alexandre Magno, loitas entre sátrapas seléucidas polo poder rexional levaron á destrución da cidade en 140 aC. A reconstrución posterior fíxose superpoñendo un novo plan regular helenístico (renomeada Laodicea en Fenicia ou en Canaán ). Os romanos a conquistaron no 64 aC, axeitando dito plan máis ao sur e segundo as directrices habituais do seu urbanismo, fundamentalmente a direccionalidade, cun cardo (N-S dende o porto) e un decumano máximos (E-O), asemade un novo centro (o Foro) na zona da actual praza Nejmeh (Estrela).
A Colonia Iulia Augusta Felix Berytus floreceu coma centro do imperio na zona. Con rúas porticadas, baños públicos e un hipódromo (posiblemente no leste, Praza dos Mártires), a súa escola de dereito foi famosa na antigüidade acadando o seu cénit na etapa bizantina (xa unha vila cristiá). No ano 551 un devastador terremoto arrasou a cidade (30.000 mortos) e puxo fin a toda unha época de Beirut.
Declive baixo o poder otomán
A catedral foi reconvertida na mesquita principal da vila (al Omari) cando os mamelucos desaloxaron definitivamente ós cruzados en 1291. Numerosas mesquitas máis foron construídas, e se ben o comercio de especias sostivo a súa economía, a cidade comezou un lento declinar acentuado na época do poder otomán (dende 1516) precisamente pola perda daquel monopolio. Controlada por emires drusos, un deles, Fakhr al-Din II (comezos do século XVII), chegou a conseguir certa autonomía fortificando e enriquecendo a vila (o seu pazo sobor do cruzado arriba citado). A comezos do século XIX, tras seres mesmo bombardeada polos rusos, Beirut era unha pequena vila de 10.000 habitantes.
Capital do Líbano
Toda esa prosperidade tivo o seu fin co rexurdir dos vellos conflitos relixiosos (entre musulmáns, cristiáns e drusos) e o estalido en 1975 da Guerra Civil Libanesa e a división mesmo da cidade en dúas partes (oriental cristiá; occidental musulmá) cunha chamada "Liña Verde". As destrucións foron cuantiosas especialmente no centro histórico, o que polo menos ten permitido dende o fin do conflito en 1990 o estudo arqueolóxico das orixes da vila.
Esporanxio
En relación ao ciclo de vida das plantas, naquelas plantas cuxa xeración diplonte é multicelular (posúen "esporófito"), chámase esporanxio á estrutura nacida no esporófito que se especializa en levar a cabo a meiose que dará as esporas haploides (n).
Volta ciclista a Galicia
miniatura|Volta ciclista a Galicia ó seu paso por Cangas na edición do 2008. A Volta a Galicia foi unha carreira ciclista por etapas de nivel profesional, clásica do calendario español, que percorría as estradas de Galicia. Comezou a disputarse en 1933, sendo Salvador Cardona o seu primeiro gañador. Até 1955 tivo unha existencia irregular. En 1984 e 1985 celebrouse en xullo, entre 1987 e 1999 en agosto, e no 2000 en setembro. No seu tempo contou con gañadores tan salientables como Miguel Indurain, Julián Berrendero, Delio Rodríguez, Andrew Hampsten ou Abraham Olano. O corredor con máis vitorias é o ponteareán Emilio Rodríguez, con tres.
Private Life (filme de 2018)
O filme estreouse o 18 de xaneiro de 2018 no Festival de Cinema de Sundance. Estreouse internacionalmente o 5 de outubro de 2018 a través de Netflix.
Estación de Altsasu
Historia
A estación foi inaugurada o 20 de agosto de 1864 coa posta en marcha do tramo Olazti-Beasain da liña radial Madrid-Hendaia. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España. Norte fíxose tamén o 12 de marzo de 1878 coa Compañía do Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona e Barcelona asumindo así a xestión da outra liña que chegaba a Altsasu, a Zaragoza-Altsasu vía Pamplona. En 1941 a compañía foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Febre das trincheiras
Houbo unha epidemia desta doenza nas frontes bélicas da primeira guerra mundial, nas que se combatía en trincheiras. Infectou os exércitos en Flandres, Francia, Polonia, Galitzia, Italia, Salónica, Macedonia, Mesopotamia, Exipto, Alemaña e Rusia (tres afectados famosos foron os escritores J. R. R. Tolkien, A. A. Milne, e C. S. Lewis ). A epidemia chegou a ter grande importancia, xa que de 1915 a 1918 entre un quinto e un terzo de todas as tropas británicas declaradas enfermas tiveron a febre das trincheiras, mentres que nos exércitos alemán e austríaco aproximadamente un quinto de todos os soldados enfermos o estaban por esta febre. A doenza persistiu despois ata a época actual entre persoas sen fogar. Documentáronse gromos, por exemplo, en Seattle e Baltimore nos Estados Unidos entre drogadictos por vía intravenosa e en Marsella, Francia, e Burundi.
1469
Outros
Historia ano a ano
Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici
miniatura|250px 250px|miniatura|Lago glaciar en Aigüestortes O Parque nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici foi creado en1996 e é o único parque nacional español situado na comunidade autónoma de Cataluña.
Dornelas, Silleda
Historia
Xunto coa parroquia de Cira dependeu sempre da arquidiocese de Santiago de Compostela. Por Dornelas atravesa a vía da Prata cara a Santiago de Compostela.
Picoteiro
Distribución e hábitat
Viven en toda a zona da taiga dende o norte de Escandinavia ata á baía de Hudson no Canadá. O límite norte da especie está marcado pola zona de transición entre a taiga e a tundra. A súa fronteira sur é irregular. En xeral viven sobre todo nas partes máis setentrionais do bosque boreal, pero hai áreas, coma a Siberia central e oriental onde hai poboacións importantes na beira sur da taiga.
Reprodución
A madureza sexual chégalles cando teñen un ano. A época principal de cría espállase dende maio a xullo. Durante o cortexo o macho tenta atrae-la femia ofrecéndolle bagas. Fan un niño con xeito de prato con herbas, pelos, musgo e poliñas de conífera que colocan na parte superior das árbores. As árbores escollidas adoitan estar nas lindes do bosque, preto da auga e dos niños doutros conxéneres. As femias poñen entre catro e seis ovos grises azulados con puntos negros. Incuban, entre 13 e 15 días, só as femias, ocupándose os machos de buscar alimento. Os polos poden voar cando cumpren entre 15 e 17 días.
Desprazamentos
As irrupcións esporádicas destes paxaros en territorios fóra da súa área de distribución habitual foron consideradas, sobre todo na Idade Media, un mal agoiro, situación que recorda no seu nomee en neerlandés Pestvogel (o paxaro da peste) e o nome que lle dan na Suíza de fala alemá Sterbevöggeli (paxaro da morte).
Ettore Majorana
Infancia e xuventude
Logo da formación elemental recibida na casa, onde foi sometido a un programa de estudo moi esixente, en 1921 pasou a estudar cos xesuítas en Roma, no instituto Massimiliano Massimo, e dous anos despois na escola Torquato Tasso, ata a súa graduación en ensino secundario. A continuación, matriculouse na facultade de enxeñaría da Universidade La Sapienza de Roma, onde estableceu amizades como a de Emilio Gino Segrè, que chegará anos máis tarde, a gañar o Premio Nobel de Física pola descuberta dos antiprotóns. Durante estes catro anos, Majorana ten unha reputación de excelente matemático entre os seus compañeiros.
Estudo da física teórica en Roma
En 1927, uniuse ao grupo constituído na Universidade de Roma para promover a física moderna, xunto con Orso Mario Corbino, Enrico Fermi, Edoardo Amaldi e Emilio Segrè, que se coñeceu comunmente como "os mozos da rúa Panisperna".
Dolmen de San Adrián
O dolmen de San Adrián localízase en Granucillo de Vidriales, localidade zamorana próxima a Benavente. O dolmen está formado por unha soa dependencia, planta circular e sen entrada definida. Consérvanse oito grandes pedras que rodean o espazo funerario, aínda que non se conserva estaba cuberto por un teito de madeira e palla, dátase entre o cuarto e o terceiro milenio a.c.
Ettore Majorana
Estadía no estranxeiro
O día 5 de agosto de 1933 regresa definitivamente a Roma.
Beady Eye
O 25 de outubro de 2014, Liam Gallagher anunciou a disolución de Beady Eye a través da súa conta en Twitter.
Völundr
miniatura|300px|Imaxes da lenda de Völundr nunha "pedra ilustrada de Gotland". A ferraría de Völundr no centro, Bodvild (filla de Niðuðr) á esquerda, os seus dous irmáns mortos escondidos á dereita da ferraría. Entre a rapaza e a ferraría atópase Völundr escapando baixo a forma dunha aguia. Pedra VIII de Ardre ([[Gotland, Suecia), séculos VIII ou IX.]]
Boogie-woogie
As orixes
As facultades percutivas do piano nunca foran tan aproveitadas na música pop ata que estes inventores anónimos do boogie-woogie lograron impor a súa música no medio do bulicio dos antros e crear efectos hipnóticos a través dos seus ritmos rápidos, melodías repetitivas en contrapunto con baixos tamén repetitivos e unha harmonía que nunca se separaba da tonalidade orixinal. A básica funcionalidade do estilo e a súa sinxeleza provocou o desprezo dos máis refinados músicos de jazz, como Jelly Roll Morton, de quen se di que se sentía ofendido se lle solicitaban a interpretación dun boogie-woogie.
Bulería
miniatura|"Baile por bulerías" de José García Ramos. As bulerías (da palabra «bullería», e esta de «bula»: ‘balbordo e balbordo’, ou ben, de «burlería»: ‘burla’) son o pau flamenco máis típico de Xerez da Fronteira, xeralmente de tres ou catro versos octosílabos.
O neno do pixama a raias
Capítulos do libro
Esta é unha relación dos capítulos do libro.
Adaptación cinematográfica
Miramax fixo unha adaptación ao cine da novela. A rodaxe realizouse en Budapest entre abril e xuño de 2007. O filme está protagonizado por David Thewlis, Vera Farmiga, Asa Butterfield e Jack Scanlon e foi dirixido e adaptado polo inglés Mark Herman. A estrea foi o 12 de setembro de 2008 en Irlanda e o Reino Unido, o 17 de setembro na China, o Xapón e en España, no Festival de San Sebastián, o 26 de setembro no resto de cines de España, o 3 de outubro en Finlandia e o 7 de novembro en EEUU.
Calendario hebreo
Era do Segundo Templo
Unha vez decidido, o principio de cada mes era anunciado primeiro a outras comunidades con sinais de lume, mais dende que os samaritanos e unha facción dos saduceos comezou a acender falsos lumes, enviábase un mensaxeiro ou shaliagh. A imposibilidade de avisar a comunidades fóra de Israel ata un día despois levou a comunidades a celebrar festas de dous días no canto dun, tendo así un segundo día de diáspora xudía pola incerteza de se ese mes tiña 29 ou 30 días.
Calendario xudeu alexandrino
O cómputo cristián de Etiopía (usado para calcular a Pascua) describe detalladamente o calendario que debeu de ser usado polos xudeus de Alexandría preto da fin do século III. Estes xudeus formaron unha comunidade relativamente nova nas secuelas da aniquilación (por asasinato ou escravización) de todos os xudeus por orde do emperador Traxano a finais da guerra de Quitos dos anos 115–117. O seu calendario usaba as mesmas epactas in ciclos de dezanove anos que chegaron a ser canónicas no cómputo da Pascua usado por case todos os cristiáns medievais, xa sexa no occidente latino ou no oriente bizantino. Só aquelas igrexas máis aló das fronteiras do Imperio de Oriente cambiaban unha epacta cada dezanove anos, causando que catro Pascuas en 532 anos fosen diferentes.
Evidencias da adopción das regras modernas
A tradición popular, dita por primeira vez por Hai Gaon (†1038), mantén que o calendario continuo moderno era antigamente un segredo coñecido só por uns sabios, o "comité do calendario" e que o patriarca Hilel II revelou no ano 359 debido á persecución cristiá. Nese ano, o sabio Hilel II perfeccionou os cálculos e métodos coñecidos, e estabeleceu os mecanismos de embolismo do ano utilizados até o día de hoxe, que foron corroborados polas últimas e máis modernas observacións astronómicas. Os devanditos cálculos xa eran coñecidos desde centos de anos atrás, pero até aqueles tempos preferíanse os métodos empíricos para estabelecer o comezo do mes -dúas testemuñas que habían de atestiguar ante o gran Sanedrín que viran o nacente da Lúa- e o comezo da primavera, en base á maduración dos cereais sementados e á chegada do equinoccio de primavera (o 20 de marzo no hemisferio norte), que é a data en que o día e a noite teñen a mesma duración; mentres que o almanaque era utilizado en caso de impedimentos, como días nubrados.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
Carreira
Aínda que Patrese liderou na primeira curva, Mansell pronto pasou ao seu compañeiro de equipo e afastouse do resto, gañando finalmente por 39 segundos. Brundle fixo un rápido comezo para quedar terceiro, loitando contra o seu vello rival de Fórmula 3 Senna ata que o brasileiro sufriu unha falla na transmisión a sete voltas do final. Brundle eventualmente terminou nove segundos por detrás de Patrese e cinco por diante do seu compañeiro de equipo Schumacher, quen perdera tempo logo dunha colisión co Jordan de Stefano Modena cando intentaba pasalo. Berger terminou xusto detrás de Schumacher malia un problema no motor nas últimas voltas, mentres que Häkkinen levouse o último punto no sexto lugar. Hill terminou 16°, catro voltas detrás de Mansell, el e outros pilotos aínda circulaban cando os espectadores invadiron a pista para celebrar a vitoria de Mansell.
Calendario hebreo
Evidencias da adopción das regras modernas
De todos os xeitos, a decisión de Nicea espertou o temor entre os xudeus da época, que os cristiáns lles prohibisen anunciar os comezos de mes e os embolismos de cada ano, indispensables para o normal discorrer da vida xudía; e de aí a necesidade dun calendario preestablecido de antemán e aceptado por todas as diásporas do pobo xudeu. Aínda así, o Talmud, que non chegou á súa forma final ata máis ou menos o ano 500, non menciona o calendario continuo nin nada tan mundano como os ciclos de dezanove anos ou a duración dos meses, aínda que fala das características dos calendarios anteriores.
Controversia acerca da Pascua do 4682 Anno Mundi
Unha explicación alternativa para as 642 partes é que se a Creación ocorría en outono, para coincidir coa observación de Rosh Hashaná (que marca o cambio do ano no calendario), a data calculada para a nova lúa durante os seis días da Creación era o venres ás 14 horas exactamente (contando dende o día anterior comezando ás 6 da tarde). Aínda así, se a Creación en realidade ocorría seis meses antes, na estación da primavera, a nova lúa tería ocorrido ás nove e 642 partes do mércores. Ben Meir puido crer, igual que outros estudosos xudeus antes ca el, que a creación sucedeu en primavera e que as regras do calendario foron axustadas 642 partes para encaixar na data do outono.
A semana no calendario hebreo
Deste xeito, proponse o calendario hebreo impedir que certas celebracións se superpoñan ou ata se contradigan entre si. O primeiro caso sería a gran inconveniencia que carrexaría o coincidir o Sábado, no que se prohibe cociñar, e inmediatamente logo ou antes del, o Yom Kipur, no que os fregueses observan un ríxido xexún. Xa no terreo das contradicións, non sería de recibo que o último día da Festa das Cabanas (Sucot), un de cuxos preceptos é axitar vigorosamente as pólas de aravá ou salgueiro, caese en Sábado, en que esta actividade está expresamente prohibida, por ser unha das 39 actividades prohibidas o sétimo e último día de cada semana (Mishná, Tratado do Shabat, 7:2).
Medida das horas
Mentres que o cálculo dos días, meses e anos estaba baseado en horas fixas iguais a 1/24 dun día, o comezo de cada día ghalaquic estaba baseado na hora local do solpor. A fin do Shabat e outras festividades xudías parten da anoitecida (Tseis Ghacocavim) que ocorre algo despois do solpor, normalmente de 42 a 72 minutos. Segundo Maimónides, a noite comeza cando tres estrelas de tamaño medio son visibles tras o solpor. No século XVII estas convertéranse en tres estrelas de segunda magnitude. A definición moderna é que comeza cando o centro do sol é 7° baixo o horizonte xeométrico (sen aire), máis tarde do crepúsculo civil dos 6°. O comezo do tempo diúrno para cada día está determinado pola alba e polo nacer do sol (non confundir os dous termos, o primeiro significa que comeza a haber luminosidade, o segundo que o sol aparece). A maioría dos tempos ghalaquic están baseados en combinacións deses catro tempos e varían de día en día ao longo do ano significativamente dependendo do lugar. as horas de luz normalmente se dividen en Shaos Dsemaniios ou horas Ghalaquic tomando o tempo entre o amencer (nacer do sol) e solpor ou entre a alba e o anoitecer divididas en 12 horas iguais. As horas máis temperás e tardías para os servizos xudeus, a última comida de Camets o día antes da Pascua e moitas outras regras están baseadas no Shaos Tsemaniios. Por conveniencia, o día que usa o Xaos Dsemaniios é normalmente acordado como se o solpor fose ás 6:00pm, o amencer ás 6:00am e cada hora igualo á convida. Aínda así, por exemplo, o mediodía ghalaquic pode ser despois da 1:00pm nalgunhas áreas durante os períodos de aforro de luz diúrna.
Medida dos "molads" (conxuncións lunares)
O calendario está baseado en conxuncións lunares chamadas "molads" que son cada 29 días, 12 horas e 793 partes exactamente. Na realidade as conxuncións varías dos molads ata en sete horas en cada dirección debido á falta de uniformidade na velocidade da lúa. Este valor para o intervalo entre molads (o mes sinódico) foi medido polos babilonios antes do ano 300 a.C. e foi adoptado polo astrónomo grego Hiparco e polo astrónomo alexandrino Tolomeo. A súa remarcable precisión foi acadada por primeira vez usando rexistros das eclipses lunares dende o século VIII ata o V a.C. . Medido nunha estritamente uniforme escala de tempo, como a proporcionada por un reloxo atómico, o mes sinódico estase gradualmente agrandando, pero xa que a rotación da terra estase a ralentizar aínda máis o mes sinódico é cada vez máis curto no seu ciclo día-noite. O valor 29-12-793 era case completamente correcto nos tempos de Hilel II e é agora uns 0.6 segundos demasiado longo cada mes. Aínda así é o valor máis correcto posible mentres que só se usen números enteiros para as partes. A pesar dese erro, é, por moito, máis preciso que o ano medio solar debido á igualdade 19 anos-235 meses descrita anteriormente — o erro total acumulado do 29-12-793 dende a medida en Babilonia ata o presente é de só cinco horas.
1467
Outros
Historia ano a ano
Calendario hebreo
Precisión
A medida media do mes de acordo co calendario é correcta nunha fracción de segundo (aínda que meses individuais poden ser unhas horas maiores ou menores á media). Deste modo non haberá erros importantes por moito tempo. Aínda así, asumir que 19 anos tropicais equivalen a 235 meses é incorrecto, así que a medida media do ciclo de 19 anos é demasiado longa (comparada cos 19 anos tropicais) por 0'088 días ou por só 2 horas. Así, o calendario desacompásase de media con respecto ao ano tropical nun día cada 216 anos. Se a intención do calendario é que a Pascua caia na primeira lúa chea tras o equinoccio de primavera, isto seguirá sendo así na maioría dos casos, pero, no presente, tres días de cada 19 anos a Pascua é un mes máis tarde segundo este criterio (como en 2005). Claramente, este problema empeorará co tempo e se o calendario non é arranxado, a Pascua e os outros festivais serán desprazados un ciclo completo en 79'000 anos.
European Agreement concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road
Parte 2
(ver mercadoría perigosa)
Recolle a clasificación das materias perigosas.
Parte 8
Doutra banda, unha miscelánea que abrangue temas como a documentación, vixilancia, prohibicións en túneles.
STS-103
Características
Tras ser posto en órbita, o Discovery manobrou para achegarse ata o Hubble, capturándoo co seu brazo robótico o 22 de decembro. Durante a primeira actividade extravehicular, de 8 horas e 15 minutos de duración, Smith e Grunsfeld fixeron varias reparacións, substituíron os seis xiroscopios do telescopio e instalaron seis conxuntos de controis de temperatura e voltaxe mellorados entre os paneis solares e as baterías. Durante o segundo paseo espacial, levado a cabo por Foale e Nicollier, instalouse un novo ordenador vinte veces máis rápido que o anterior e un novo sensor de guiado de precisión. A actividade extravehicular durou 8 horas e 10 minutos. Na terceira saída, Smith e Grunsfeld estiveron foran máis de 8 horas instalando un transmisor para o envío de datos a terra e unha nova grabadora de datos con capacidade para 12 GB. Unha cuarta actividade extravehicular foi cancelada para adiantar o regreso do transbordador.
Universidade San Pablo CEU
Historia
A Universidade San Pablo CEU é unha universidade privada, recoñecida pola Lei Ley 8/1993 e creada pola Fundación Universitaria San Pablo CEU, obra da Asociación Católica de Propagandistas (ACdP).
Avespa asiática
Características
A Vespa velutina triplica en tamaño a abella europea, pois as mestras chegan a medir 40 mm, aínda que o resto dos individuos non pasan dos 30 mm. Distínguese da Vespa cabro en que esta ten o tórax vermello e o abdome negro e amarelo, mentres que o abdome da Vespa velutina é negro ou marrón cunha franxa caudal amarela e a cabeza negra coa fronte laranxa. Os extremos das súas patas tamén son amarelos. A Vespa velutina nigrithorax é depredadora da Apis mellifera, a abella doméstica, á que mata por decapitación para alimentar con ela as súas larvas. Tamén devoran as crías de abella dentro da colmea. Aniñan no alto das árbores en colonias de máis de mil individuos.
Rally San Froilán de 2000
Celebrouse o 14 de outubro de 2000 e o vencedor foi Germán Castrillón, sobre un Mitsubishi Lancer Evo VI e con Estrella Castrillón como copiloto. Con esta vitoria (a terceira no rally lucense) proclamáronse campións de Galicia por sexta vez.
Pazo dos Reis de Navarra
Denominacións
Tivo varias denominacións ao longo da historia, por iso seguidamente realízase unha datación das mesmas:
Gótico e Rencentista
Existía tamén unha escaleira nobre con arcos góticos do século XIV que estaban debaixo da mesma, que na nova obra, todo iso foi eliminado.
Neoclásico e Barroco
As torres medievais puideron conservase ata mediados do século XVII, baseándose na acuarela que Pierre Boller fixo do Palacio entón.
Kösem Sultan
Gobernante
O 8 de agosto de 1648 o verdugo estrangulou a Ahmed Pasha e os seus restos cortáronse en anacos diante dunha multitude. Polo acontecido, recibiu o alcume póstumo de Hezarpare ("mil pezas"). E o 18 de agosto a instancias do novo gran visir, Sofu Mehmed Pasha, que pedira ao Sheiklı ul-Islam que emitise unha fatwa para sancionar o seu axustizamento, dous verdugos estrangularon a Ibrahim. A continuación, Mehmed IV, de seis anos, fillo de Ibrahim e neto de Kösem, subiu ao trono e ao ser menor, Kösem puido declararse de novo gobernante oficial.
Amparo Rey Salorio
Traxectoria
Licenciada en Dereito. Afiliada a Sociedad Civil y Democracia, concorreu ás eleccións galegas por ese partido, dentro da candidatura pola provincia da Coruña. Nas locais de 2015 figurou de número 7 na candidatura de Unión Coruñesa, o partido da cidade da Coruña encabezado por Carlos Marcos, se ben ía como independente. Uns meses despois, encabezou a lista de Vox ao Congreso dos Deputados pola provincia coruñesa, na primeira vez que ese partido pechaba unha lista en Galicia.
Ur (homónimos)
Ur pódese referir a:
Jack Laviolette
Laviolette foi un goleador excepcional dende a posición de defensa. Mais o verdadeiro lugar de Laviolette na historia do hóckey ten menos que ver co seu valor como anotador e máis co seu papel como verdadeiro organizador da fundación dos Canadiens, dos que foi o primeiro xogador, adestrador e general manager na súa tempada inaugural en 1910.
Nacemento dos Montreal Canadiens
Morreu o 10 de xaneiro de 1960 en Montreal. O mesmo ano da súa morte, Laviolette foi introducido no Canada's Sports Hall of Fame como xogador de lacrosse, e dous anos despois da súa morte foi introducido no Hockey Hall of Fame.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1968
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1968 foi a 19ª tempada de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 11ª Copa Internacional de construtores de F1. O campionato contou con doce Grandes Premios que se iniciaron o 1 de xaneiro e finalizaron o 3 de novembro.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1968
Os puntos para o Campionato Mundial de Construtores de 1968 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis finalistas en cada carreira. Só puntuaba o coche mellor clasificado de cada fabricante, en cada carreira. So contabilizaban os cinco mellores resultados das seis primeiras carreiras e os cinco mellores resultados das últimas seis carreiras.
Himno de Tatarstán
Letra
Küp ğasırlar kıçkän çal tarixlı
Яши бездә төрле милләтләр.
Единый дом у нас, одна семья,
Liga ASOBAL 2009/10
A Liga ASOBAL 2009-10 foi a 59ª edición da liga española de balonmán, a 20ª coa denominación Asobal. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si en dúas voltas, completando 30 xornadas. O campión final foi o BM Ciudad Real, que acadou o seu 5º título de campión, vencendo nos seus 30 encontros.
Explorer 3
Explorer 3, tamén coñecido como 1958 Gamma 1, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 26 de marzo de 1958 mediante un foguete Juno I desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Fernando de Rojas
Traxectoria
Cara a 1488 trasládase a estudar na Universidade de Salamanca para obter o título de bacharel en leis, onde estuda latín, filosofía e outras materias necesarias para conseguir o título. Durante estes anos de estudante, redactaría os quince últimos actos da súa única obra coñecida, La Celestina, impresa en 1499, e que nun principio levaba por título Comedia de Calisto y Melibea. Non obstante, parece ser que Fernando de Rojas non foi o autor do primeiro acto, pois el mesmo afirmou que era soamente o seu continuador, cuxa autoría atribuíu a autores como Juan de Mena ou Rodrigo de Cota. Máis tarde, a obra pasaría a ter vinte e un actos e a chamarse Tragicomedia de Calisto y Melibea.
Bathory
Biografía
En xuño de 2004 atoparon morto a Quorthon na súa casa, aparentemente sufrira un ataque ó corazón.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
miniatura|400px|Os catro reinos de Andalucía e as Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena (estas, en cor verde clara).
Febre reumática
Etioloxía
O axente etiolóxico é o sistema inmunitario ao desenvolver anticorpos contra o estreptococo beta-hemolítico do grupo A e persistir estes despois de que a infección fora superada. Ocorre por factores que aínda non se aclararon, aínda que en xeral se lle atribúe un mecanismo autoinmune, presentándose como unha inflamación difusa do tecido conxuntivo.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
Durante a súa existencia foi a "quinta provincia andaluza", co mesmo nivel político e administrativo que os catro reinos de Andalucía: Córdoba, Xaén, Sevilla e Granada.
Febre reumática
Patoxenia
O estreptococo beta-hemolítico do grupo A representa o estímulo antixénico desta doenza por medio dunha proteína da súa membrana chamada proteína M, a cal se une ao monocito e o activa, cando este monocito activado entra na circulación sanguínea estimula a produción de anticorpoe chamados antiestreptolisinas polos linfocitos B que intentan destruír o estreptococo invasor.
Xerardo Moscoso
Voces Ceibes
Dentro das actividades do colectivo Voces Ceibes, Xerardo Moscoso, viaxou a Barcelona, onde gravou dous EP's de catro cancións titulados co seu nome. Tamén participou no recital dado o 1 de decembro do mesmo 1968 no cinema Capitol de Compostela, e tamén das primeiras xiras fóra de Galiza, visitando en xaneiro de 1969, Oviedo e Xixón. Tamén estivo presente, xunto con Benedicto e Bibiano en representación de Galiza na Exposición de Arte Contemporánea de Milán. O acto, organizado pola resistencia antifranquista no exilio, xuntaba a poesía e a canción ás artes plásticas, verdadeiras protagonistas. A exposición comezou o 10 de marzo de 1972, polo que coincidiu co asasinato en Ferrol de Daniel Niebla e Amador Rey, do que tiveron coñecemento unha vez alí.
Galteiros
O topónimo galego Galteiros pode referirse a:
Rexión de Cherkasy
Organización administrativa
O óblast de Cherkasy está dividido en 20 raions (distritos). Hai un total de 25 cidades, 34 vilas e 838 aldeas.
Raions
200px|miniatura|dereita|Mapa dos raions do óblast de Cherkasy.
Rafael
Rafael Sanzio (en italiano Raffaello Sanzio), Rafael de Urbino ou simplemente Rafael, nado en Urbino o 6 de abril de 1483 e finado o día do seu aniversario de 1520 en Roma, foi un pintor e arquitecto italiano da época do renacemento italiano. Ademais da súa labor pictórica, que sería admirada e imitada durante séculos, realizou importantes achegas na arquitectura e, como inspector de antigüidades, interesouse no estudo e conservación dos vestixios grecorromanos.
Traxectoria
miniatura|170px|esquerda|[[Giovanni Santi, pai de Rafael; Cristo suxeitado por dous anxos, c.1490]] Rafael naceu en Urbino, pequena cidade da Italia central, na rexión das Marcas, pero importante desde o punto de vista artístico, onde o seu pai Giovanni Santi (1435-1494) era pintor da corte do duque. A reputación da corte fora establecida por Federico da Montefeltro, un condottiere con gran fama que fora nomeado duque de Urbino polo papa Sisto IV - Urbino formaba parte dos Estados Pontificios - e que morreu no ano anterior ao nacemento de Rafael. Os intereses da corte de Federico eran máis ben literarios que non artísticos, pero Giovanni Santi era poeta, ademais de pintor, e escribira unha crónica rimada da vida de Federico e escribía e facía os decorados das mascaradas para o entretemento da corte. O seu poema a Federico móstrao como gran coñecedor dos principais pintores do norte de Italia, así como os primitivos flamengos. Na pequena corte de Urbino, Giovanni foi integrado no círculo íntimo da familia nun grado superior ao que era habitual noutras cortes italianas.
A Federico sucedeulle o seu fillo Guidobaldo da Montefeltro, quen casou con Elisabetta Gonzaga, filla do caudillo de Mantua, a máis brillante entre as pequenas cortes italianas en canto á súa vida musical e artística. Baixo o seu goberno, a corte seguiu sendo un importante centro de cultura literaria. Crecer no seo desta pequena corte deulle a Rafael a oportunidade de aprender os xeitos pulídos e as habilidades sociais tan encomiadas nel por Vasari. A vida cortesá de Urbino nesta época, sería pouco despois considerada por Baldassare Castiglione na súa obra Il Cortegiano (1528) como modelo de virtudes dunha corte humanista italiana. Castiglione instalouse en Urbino en 1504, cando Rafael xa non residía, aínda que visitaba a miúdo a cidade, e convertéronse en grandes amigos. Outros visitantes habituais da corte tamén se converterían en amigos seus: Pietro Bibbiena e Pietro Bembo, ámbolos dous despois nomeados cardeais, e que xa eran coñecidos entón como bos escritores, estes vivirían en Roma mentres Rafael tamén residiu. Rafael moveuse con comodidade nas altas esferas sociais durante toda a súa vida, o que foi un dos factores que contribuíron a dar unha falsa impresión dunha carreira artística fácil. Con todo, non recibiu unha completa educación humanística, polo tanto non se sabe con claridade se lía facilmente en latín.
As Estancias vaticanas
miniatura|esquerda|220px|[[A misa de Bolsena, 1514, Estancia de Heliodoro.]] miniatura|esquerda|220px|[[Liberación de San Pedro, 1514, Estancia de Heliodoro.]] miniatura|esquerda|220px|[[El incendio del Borgo|O incendio do Borgo, 1514, Estancia do incendio do Borgo, pintada polo taller de Rafael a partir dun deseño do artista.]] miniatura|esquerda|220px|[[O Parnaso, 1511, Estancia da Signatura.]] A finais de 1508 trasladouse a Roma, onde entrou ao servizo do papa Xulio II, probablemente grazas á recomendación do seu arquitecto Donato Bramante, quen por entón traballaba na basílica de San Pedro, era natural de Urbino e tiña algunha relación con Rafael. A diferenza de Michelangelo, que non realizou traballo artístico algún durante certo tempo en Roma antes de recibir os primeiros encargos, o xove artista recibiu rapidamente o encargo de decorar ao fresco a que habería de ser a biblioteca privada do pontífice no Vaticano. Era un proxecto moito máis importante e extenso que calquera no que traballase ata ese momento, pois ata a data non pasara de facer algún retablo en Florencia. No seu equipo había outros artistas traballando en diferentes estancias, moitos deles pintando sobre obras encargadas polo odiado predecesor de Xulio II, o papa español Alexandre VI. O novo pontífice decidira borrar calquera vestixio do papa Borgia, ata os seus escudos de armas. Un deles foi Michelangelo, que recibiu o encargo de pintar a cúpula da Capela Sistina
É evidente que Rafael deixouse influír polos frescos do teito da Capela Sistina de Michelangelo. Vasari di que Bramante introduciuno en devandita capela secretamente. A bastida correspondente á primeira sección en ser terminada foi retirada o ano 1511. A reacción dos demais artistas ante a superior forza expresiva de Buonarroti foi a cuestión dominante na arte italiana nas dúas décadas posteriores, e Rafael, que xa demostrara a súa capacidade de asimilación de influencias externas ao seu propio estilo, aceptou o reto talvez con maior intensidade que calquera outro artista. Un dos primeiros e máis claros exemplos foi o retrato do mesmo Michelangelo como Heráclito na Escola de Atenas, que parece sacado directamente da Sibilas ou os ignudi do teito da Capela Sistina. Outras figuras desta e outras obras posteriores nas estancias acusan a mesma influencia, pero aínda máis integradas no estilo persoal de Rafael. Buonarroti acusoulle de plagio e uns anos antes da morte de Rafael queixábase nunha carta co seguinte contexto: «todo o que sabe de arte aprendeuno de min», aínda que noutras ocasións mostrouse máis xeneroso.
Outros proxectos
Un dos encargos papais máis importantes foi a serie dos Cartóns de Rafael (actualmente no Vitoria and Albert Museum), unha serie de 10 cartóns para tapices, dos cales sobreviviron 7, e que representan escenas das vidas de San Paulo e San Pedro, feitas para a Capela Sistina. Os cartóns foron enviados a Bruxelas para ser tecidos no taller de Pieter van Aelst (pai do logo famoso pintor Pieter Coecke). É posible que Rafael vise a serie completa terminada antes da súa morte. Probablemente foron terminados en 1520. Tamén deseñou e pintou a Loggia do Vaticano, unha galería longa e estreita entón aberta a un patio ao carón e decorada no estilo grotesco típico de Roma. Pintou tamén certos retablos importantes, por exemplo o Éxtasis de Santa Cecilia e a Madonna Sistina. A súa última obra, na que estivo traballando ata a morte, foi A Transfiguración, que en compañía do Pasmo de Sicilia mostra a dirección que tomara a súa arte nas postrimerías da súa vida: un estilo máis proto-barroco que manierista.
Debuxos
Nas últimas obras pintadas polo taller, os debuxos son a miúdo moito mellores que a pintura. A maior parte dos seus debuxos son bastante detallados, incluso os bosquexos iniciais con figuras espidas están cuidadosamente feitos, e os posteriores debuxos de preparación teñen un alto nivel de acabado, con sombreados e, ás veces, zonas iluminadas en branco. Carecían da liberdade e a enerxía dalgúns dos bosquexos de Leonardo ou de Michelangelo, pero sempre moi satisfactorios desde o punto de vista estético. Foi un dos últimos artistas en utilizar de xeito habitual un dispositivo metálico, aínda que tamén soubo facer un soberbio uso da técnica máis libre do carbón vermello ou negro. Nos seus últimos anos foi un dos primeiros artistas en usar modelos femininos para debuxos preparatorios, aínda que cabo mencionar que habitualmente usábanse homes para estudo de ambos os sexos.
Vida privada e morte
Pode traducirse como "Aquí xace Rafael, polo que en vida temeu ser vencida a natureza, e ao morrer el, temeu morrer ela."
Calendula
Nalgunhas especies os pétalos florais e as follas brizas son comestíbeis, e úsanse para decorar ensaladas e outros pratos pola súa intensa cor. Empréganse tamén na medicina; tradicionalmente recomendábase un emplasto de talos e follas para irritacións, eccemas e feridas pequenas.
BAE Systems
BAE Systems plc é unha compañía multinacional de defensa, seguridade e aeroespacial británica. A súa sede atópase en Londres e opera en todo o mundo. É o contratista de defensa máis grande de Europa e está entre as máis grandes do mundo; foi clasificada como a terceira maior en función dos ingresos de 2017. As súas principais operacións son no Reino Unido e nos Estados Unidos, onde a súa subsidiaria BAE Systems Inc. é un dos seis principais provedores do Departamento de Defensa estadounidense. Outros grandes mercados son Australia, India e Arabia Saudita, que xuntan ao redor do 20% das vendas totais de BAE. É o fabricante máis grande do Reino Unido. A compañía formouse o 30 de novembro de 1999 pola fusión de dúas empresas británicas: Marconi Electronic Systems (MES), a subsidiaria de General Electric Company plc (GEC) dedicada á electrónica de defensa e á construción naval, e British Aerospace (BAe), un fabricante de avións, munición e sistemas navais.
Galería de imaxes do río Beluso
O río Beluso é un pequeno río galego da provincia da Coruña que desemboca na beira setentrional da ría de Arousa.
Partícula subatómica
miniatura|300px|Modelo estándar das partículas elementais. Unha partícula subatómica é unha partícula máis pequena que un átomo; pode ser elemental ou composta. A física de partículas e a física nuclear interésanse polo estudo destas partículas, as súas interaccións e a materia constituída por elas que non se agregan en átomos.
Rongorongo
Identificación botánica e antigüidade
A análise espectrométrica de 20 mg de madeira extraídos do obxecto no que vén inscrito o texto Q, alias a taboíña 'Pequena de San Petersburgo', pola razón que fose, deu lecturas variadas: a) 1680-1740, b) 1800-1930 e c) 1950-1960. Aquí habería que incluír dúas observacións da autora: a) a esperanza de vida de Thespesia... chega aos 80 anos como máximo e b) o estado de conservación da árbore nas rexións tropicais non é óptimo debido á densidade mediana do tronco; por tanto a propensión á acción dos elementos é moi alta. Métraux (1940:393) tamén se pregunta no caso de que as taboíñas fosen realmente antiquísimas se puidesen soportar as condicións físicas nas que se mantiñan. «The wooden tablets could not have been kept for centuries in rain-drenched, thatched huts, or in caves» [Trad: ‘As taboíñas de madeira non podían ser preservadas durante séculos en chozas con teitos feitos de follaxe e caladas pola choiva, ou en covas’]. En tales circunstancias, os obxectos rongorongo, só en condicións excelentes de conservación, parecidas quizais ás dun museo moderno, poderían gozar de longa ou moi longa vida. Outro argumento ofrecido por Orliac respecto da antigüidade de Mamari, é a presenza do signo 067, chamado en idioma rapanui «niu» que en realidade significa ‘noz de coco’ e que se podería asociar coa árbore Paschalococos disperta, naunau opata en nome vernáculo, unha especie de palmeira que ten o tronco algo inchado a modo dunha botella, emparentada coa Jubaea chilensis. A representación do devandito deseño tiña que ser realizado nun tempo cando a palmeira seguía presente na illa e estaba ante a vista dos habitantes. Por outra banda, ninguén sabe con certeza se o devandito signo se relaciona pictograficamente coa palmeira, se representa unha entidade completamente diferente da botánica ou se implica unha sílaba ou palabra enteira na lingua rapanui.
Charles de Harlez
O estudoso belga e profesor da Universidade de Louvain Charles Joseph de Harlez de Deulin (1832-1899) dedicou a súa atención ao problema do rongorongo no seu libro L’île de Pâques et ses monuments graphiques (1895) ['A illa de Pascua e os seus monumentos gráficos'] no que concibía os signos como representación dunha escritura xeroglífica ao estilo dos glifos maias e os caracteres chineses das dinastías Shang, Zhou ou Dongba. O seu parecer, aínda que non esaxerado, foi sometido a un exame detido e bastante reservado polos especialistas da época.
John McMillan Brown e a Hipótese da Escritura “Pathográfica”
John McMillan Brown publicou en 1924 [1979] o libro The Riddle of Pacific [‘O enigma do Pacífico’] como resultado dunha estancia de cinco meses na Illa de Pascua e como resultado de observacións persoais de moitos anos con respecto á súa cultura. Na súa obra hai un capítulo enteiro, pp. 79-96, dedicado á “Escritura” rongorongo. O Profesor Brown é algo coñecido nos círculos académicos lingüísticos e etnográficos polo descubrimento na illa de Woleai, Carolinas do Oeste, en 1913, dunha forma de escritura descoñecida, notabelmente silábica, aproveitada por un xefe ou cacique de nome Egilimar (McMillan Brown 1979 [1924]:84) (Riesenberg e Kaneshiro 1960:273-275).
Vilmos (Guillaume de) Hevesy
Por encima, como e sobre que base científica se poden comparar dúas escrituras supostas que aínda permanecen indescifradas? No caso da ‘escritura’ do Val do Indo (alias o proto-índico), aínda se descoñece a que familia lingüística e a que substrato pertence… así que as coincidencias formais entre elas, por interesantes que sexan, resultan inxustificadas.