Acoirazado_Bismarck
Afundimento
Ao redor das 08:00 do 27 de maio, o Rodney e o King George V achegáronse a 39 km do Bismarck, co inimigo ben iluminado polo sol da mañá no fondo. Nese momento a visibilidade era de só 19 km e o estado do mar era de 4–5 (de forte marusía a media vaga). O forte vento estaba soprando dende o noroeste cunha forza de 6 a 7. O Rodney dirixiuse cara o norte polo que podía disparar ao longo do Bismarck, mentres que o King George V púxose de lado. Abriron fogo ás 08:47. O Bismarck respondeu, pero a súa incapacidade de manobrar e a súa escora cara babor afectaron á precisión. A súa baixa velocidade de sete nós o convertía nun obxectivo doado, e rapidamente foi alcanzado varias veces, cos cruceiros pesados Norfolk e Dorsetshire incorporándose ao combate. Ás 09:02 un proxectil de 200 mm do Norfolk impactou no control de fogo principal, matando ao oficial de artillería, Adalbert Schneider, que fora galardonado coa Cruz de Cabaleiro a primeira hora desa mesma mañá pola súa participación no afundimento do Hood. Ás 09:08 un pesado proxectil do Rodney alcanzou ámbalas dúas torretas dianteiras do Bismarck, a Anton e a Bruno, poñendo a esta última fóra de combate; este impacto foi seguido por outra salva que destruíu o posto de control dianteiro, matando á meirande parte dos oficiais superiores. As torretas de popa, Caesar e Dora, continuaron disparando localmente. Ás 09:21 Dora foi eliminada. A tripulación de Anton logrou disparar a súa derradeira salva ás 09:27. Ás 09:31 Caesar realizou o seu derradeiro disparo e entón quedou eliminada. Esta salva alcanzou ao Rodney, danando os seus tubos de torpedos. Os disparos efectuados polo Bismarck durante a batalla dirixíronse cara o Rodney, o barco máis vello (quizais coa esperanza de conseguir un éxito semellante ao acadado co Hood). O Bismarck chegou a ser unha ameaza para o King George V cando von Müllenheim, baixo control de fogo local, concentrouse neste barco pero o seu control foi voado por un impacto directo antes de que puidese disparar ao acoirazado británico. Aos 44 minutos, os canóns pesados do Bismarck estaban silenciados. O Rodney colocouse a queimarroupa (aproximadamente 3 km) para varrer a superestructura, mentres que o King George V disparaba dende máis lonxe. 250px|miniatura|Superviventes do Bismarck sendo izados ao HMS Dorsetshire O Bismarck continuou coa súa bandeira izada. Sen sinais de rendición, a pesar da desigual loita, o británicos resistíanse a deixar o Bismarck. As súas reservas de combustible e munición eran baixas, unha demostración do difícil que era para un acoirazado destruír unha unidade semellante, incluso nun combate desequilibrado; porén, cando se fixo evidente que o seu inimigo non podería alcanzar un porto, o Rodney, o King George V e os destrutores foron enviados a casa. Ao Norfolk non lle quedaban torpedos, polo que o Dorsetshire lanzou tres de 533 mm a unha distancia relativamente curta, que poderían alcanzar ao Bismarck. As cubertas superiores do barco alemán estaban case completamente destruídas, pero os seus motores aínda funcionaban, aínda que Johannes "Hans" Zimmermann, un fogueiro que sobreviviu, confirmou que a auga salgada entrara nas liñas de alimentación das caldeiras o que obrigou aos enxeñeiros a reducir a velocidade a sete nós, por medo a un estoupido, e o casco aparentemente estaba en bo estado; polo que, en vez de arriscarse a ser capturado, aos superviventes déuselles a orde de afundir o barco e despois abandonalo. Moitos dos tripulantes caeron á auga, pero poucos mariñeiros das zonas máis baixas dos motores sobreviviron. Como o capitán Lindemann presumíase morto, como todos os seus oficiais, despois do impacto na ponte cun proxectil de 410 mm, non está claro se puido dar a orde de afundir o barco.