cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nube molecular
Ocorrencia
Dentro de nosa propia galaxia, a cantidade de gas molecular é de menos do un por cento do volume do medio interestelar (ISM), pero tamén é a parte máis densa do medio que abarca aproximadamente a metade da masa de gas total do interior da órbita galáctica do Sol. A maior parte do gas molecular atópase nun anel de entre 3,5 a 7,5 quiloparsecs do centro da galaxia (o Sol esta a uns 8,5 quiloparsecs do centro). Os mapas a grande escala de monóxido de carbono da galaxia mostran que a posición deste gas se correlaciona cos brazos espirales da galaxia. Que o gas molecular atópese predominantemente nos brazos espirales suxire que as nubes moleculares deben formarse e disolverse nunha escala de tempo non superior a 10 millóns de anos, o tempo que tarda a materia en pasar a través da rexión do brazo.
Receptores de TGF-beta
Clasificación
Os receptores tipo I e II teñen afinidade similar aos seus ligandos, e distínguense un do outro só polas súas pegadas peptídicas e padróns de expresión. Ámbolos dous tipos de receptores teñen unha afinidade alta polo TGF-β1 e unha afinidade baixa polo TGF-β2. O receptor de TGF-β tipo III ten unha elevada afinidade tanto para o TGF-β1 coma para o TGF-β2 e ademais polo chamado TGF-β1.2.
Demografía de Cangas
Emprego
En 1996 había unha poboación activa de 8.847 (46,26 %), sendo o groso da pirámide de poboación. Nos últimos anos vese que en Cangas está evolucionando moito a industria e a construción. O sector terciario vai medrando cada vez máis. Máis da metade da poboación é activa e o número de parados (2.468) representaba un 28% desa poboación. Case a metade da poboación que traballa son homes presentando un 49,3% pero pouco a pouco vai medrando o número de mulleres que se van incorporando. Nos últimos anos, grazas ao crecemento do sector da industria, moitas mulleres incorpóranse ao mundo laboral, sobre todo en fábricas de conservación de peixe etc.
A economía baséase na agricultura (patacas, legumes e vides), gandería (vacún, avícola e porcino), pesca (polbo, ollomol, xurelo e sardiña), industria (conservas) e comercio.
Evanxeos sinópticos
Os evanxeos sinópticos
Os tres evanxeos citados comparten moito material: parábolas que se repiten nos tres evanxeos e milagres de Xesús relatados do mesmo xeito. Aínda coas características propias de cada un, deixan ver ás claras que teñen unha orixe común, moito máis cando se comparan co outro evanxeo, o de Xoán.
Anxo Gómez Sánchez
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Hispánica, subsección galego-portugués, na Universidade da Coruña. Profesor de Lingua Galega en Carral.
Serres, Muros
San Xoán de Serres é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2.088 habitantes (1.091 mulleres e 997 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.494 habitantes.
Patrimonio
A planta é rectangular, composta por unha soa nave dividida en catro tramos por tres arcos apuntados. No exterior ten grosos contrafortes e uns grandes canzorros de inspiración románica. A carón da fachada principal está anexo o edificio que correspondeu ao antigo Hospital de Lazarados, que tamén servía lugar de acollida para os peregrinos que dende Santiago de Compostela se dirixían a Fisterra. O conxunto da obra foi declarado Monumento Nacional. Muíños de Pozo de Cachón.|miniatura|300px O muíño de marea do Pozo de Cachón foi construído no primeiro cuarto do século XIX. Logo de estar abandonado, en 1990 iniciouse a súa rehabilitación. Ten planta rectangular, cunha parte adicada a almacén onde a principios do século XX funcionaron os Baños de Santa María, un balneario especializado na hidroterapia con auga mariña e baños temperados de algas.
Antonio López Fernández
Orixes e inicios
Os seus pais eran os emigrantes galegos Xoán López Albín e Concepción Fernández, naturais de Sarria, na provincia de Lugo. Aos 10 anos tivo que deixar a escola. Realizou diversos traballos e en 1947, cando Eduardo Chibás fundou o antiimperialista Partido Ortodoxo, uniuse ás súas xuventudes.
Expedición do Granma
O 25 de novembro de 1956, partiu das costas mexicanas xunto a 82 revolucionarios liderados por Fidel, a bordo do iate Granma, coa intención de comezar unha loita armada e derrocar a ditadura de Fulgencio Batista. Tras diversos contratempos, o 2 de decembro encallaron nun lugar chamado Los Cayuelos e foron recibidos por un ataque do exército que fixo que os revolucionarios se dispersasen. Ñico chegou xunto a outros compañeiros a Boca del Toro, no municipio de Niquero, onde foron sorprendidos polos soldados dirixidos polo tenente Julio Laurent e foron apresados. Á mañá seguinte Ñico López foi executado, xunto a Miguel Cabañas, José Smith, Tomás Royo e Cándido González.
Frixe, Muxía
Toponimia
Testemuñado na época medieval baixo as formas Frixe (1165) e Freeixi (1220), sendo a súa forma moderna consolidada xa no século XVII recollida por Jerónimo del Hoyo como Santa Leocadia de Frije e Santa Leocadia de Frixe.
Constitución cubana de 1976
Historia
A historia da constitución cubana de 1976 comezou en 1972 cando se creou a Comisión de Estudos Xurídicos do Comité Central do Partido Comunista de Cuba, para buscar as bases para redactar unha nova constitución. O 22 de outubro de 1974, o Comité Executivo do Consello de Ministros e o Buró Político do Partido Comunista de Cuba, nunha reunión conxunta, adoptaron a creación dunha comisión mixta do Partido e do Goberno co obxectivo de preparar e redactar un proxecto de constitución.
Cidadanía e Estranxeira
O terceiro capítulo (artigo 34º), establecía os dereitos e deberes dos estranxeiros residentes no territorio da República, tales como:
Familia, Educación e Cultura e Igualdade
No cuarto capítulo (artigos 35º ao 38º), establecíase que o Estado protexía a familia, a maternidade e o matrimonio, recoñecía que todos os fillos teñen iguais dereitos, foran tidos dentro ou fóra do matrimonio. Ademais dos deberes dos pais cos seus fillos e estes cos seus pais.
Tribunais e Fiscalías
O capítulo trece (artigos 120º ao 130º), establecía a conformación e atribucións do Tribunal Supremo Popular, doutros Tribunais que a lei instituía e da Fiscalía Xeral da República. Ademais garantía que os xuíces fosen independentes e non debesen obediencia máis que á lei e que os fallos e demais resolucións firmes dos tribunais, ditados dentro dos límites da súa competencia, eran de ineludible cumprimento.
Sistema Electoral
O capítulo catorce (artigos 131º ao 136), garantía que todos os cidadáns maiores de 16 anos tivesen dereito ao voto, excepto:
Luis Fábrega Coello
Traxectoria
Fixo os estudos de bacharelato no Instituto de Ourense. En 1891 matriculouse en preparatorio para cursar os estudos de Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1899. Fixo un ano de prácticas en Arnedo (A Rioxa), e despois de rexentar unha farmacia en Monforte de Lemos, abriu a súa farmacia en Ourense o 3 de xullo de 1904.
SMAD7
Estrutura
Outra característica da Smad7 é a presenza de motivos ricos en residuos prolina-tirosina (PY) que habilitan a interacción cos dominios WW da ligase de ubiquitinas E3 coñecida como SMURF2.
António Gil Hernández
Antonio Pedro Gil Hernández, nado en Valladolid o 29 de abril de 1941, é un sociolingüísta especialmente interesado no galego.
Selección de fútbol de Galicia
Campionato Interrexional 1922/23
A selección aínda xogou un partido de adestramento máis antes da final do Campionato Interrexional. Foi o 18 de febreiro no campo de Coia fronte dun combinado ferrolán-coruñés. Venceu a selección galega 7-1. Tres goles foron obra de Ramón González, dous de Polo e outros dous de Chiarroni.
Etapa 2005-2008
miniatura|[[Jonathan Pereira no Galicia-Camerún.]] O 27 de decembro de 2007, no estadio vigués de Balaídos, a selección galega enfrontouse a Camerún, no que era o terceiro partido da época contemporánea. O partido comezou cunha hora e corenta e cinco minutos de atraso, debido a liortas internas na selección do Camerún, e rematou con empate (1-1), os dous goles metidos de penalti, adiantándose primeiro Galicia, por medio de Julio Álvarez no minuto 70, e empatando para Camerún Song, no minuto 87. Pese ao atraso da selección do Camerún, os seareiros rozaron o cheo no estadio, chegando aos 28.000 afeccionados.
Pau Claris
Os anos de formación
Hai un gran descoñecemento dos estudos de Pau Claris, que só sabe que é o seu programa oficial de doutoramento en dereito civil e canónico na Universidade de Barcelona e estudou a carreira no período entre 1604 e 1612.
Lago Vitoria
A súa bacía ten unha extensión de 184.000 km². A súa liña de costa ten 4.828 km, dos que o 3,7% son dalgunha das 3.000 illas que contén. Moitas destas illas están habitadas, destacando as Illas Ssese, en Uganda, un grupo grande de illas no noroeste do lago que son un destino popular para turistas.
Xeoloxía
A pouca profundidade do lago, xunto cunha chegada de auga de río limitada e a súa alta relación entre superficie e volume fano vulnerable ao cambio climático. Durante a súa historia xeolóxica, o lago pasou por sucesivos cambios que van desde a súa actual situación, a unha fase na que poderían existir unha serie de lagos moito máis pequenos. A extracción de mostras de sedimentos xeolóxicos da parte inferior mostran que o lago Vitoria secou por completo polo menos en tres ocasiones desde que se formou. Estes ciclos de secado están relacionados probablemente coas glaciacións pasadas, que son os períodos nos que as precipitacións diminuíron de xeito global. O final de secado do lago remóntase a uns 17.300 anos, e volveuse a encher hai uns 14.700 anos. Esta historia xeolóxica probablemente contribuíu á grande especiación dos cíclidos que caracteriza o ecoloxía deste lago, así como a dos outros Grandes Lagos de África. Hai investigadores que refutan estas afirmacións, argumentando que cando o lago Vitoria atopábase no seu nivel máis baixo, fai entre 18.000 e 14.000 anos, secouse polo menos unha vez durante este tempo, e non hai probas de estanques ou pantanos remanentes persistentes dentro da cunca desecada. Se existisen estas concentracións de auga, entón serían pequenas, superficiais, turbias e/ou demasiado salinas e, xa que logo, cunhas características moi diferentes ás actuais, características ás que as especies están adaptadas hoxe en día.
Reinos interlacustres
A primeira información rexistrada sobre o lago Vitoria vén de comerciantes árabes que exploraban, no século X, as rutas interiores da África Oriental á procura de ouro, marfil, escravos e outros artigos preciosos. Un antigo mapa, datado no ano 1160, do cartógrafo árabe Muhammad Al-Idrisi, describe claramente unha representación precisa do Lago Vitoria, atribuíndolle a el como a fonte da nacente do río Nilo. Mais na verdade a orixe do río encóntrase nos altísimos cumes das cadeas montañosas de Mufumbiro e Ruwenzori, moi ao sur deste inmenso lago.
Descubrimento
O lago foi descuberto polos europeos en 1858 cando o explorador británico John Hanning Speke chegou á súa orla meridional con Richard Francis Burton para acharen a fonte do Nilo por razóns estratéxicas da administración colonial británica. Acreditando que achara a fonte do Nilo ao ver esta expansión de auga por primeira vez, Speke nomeou o lago homenaxeando a entón raíña do Reino Unido, a Raíña Vitoria (1831-1901). Burton, que se estaba recuperando dunha enfermidade nese momento e proxectara descansar máis adiante, ao sur, nas orlas do lago Tanganica, ficou enfurecido coa audacia de Speke de reivindicar soamente para el a descuberta. miniatura|dereita|100px|David Livingstone. O coñecido explorador e misioneiro británico David Livingstone fallou na tentativa de verificar a descuberta de Speke, indo moi ao oeste. Outra tentativa foi feita polo explorador americano Henry Morton Stanley que confirmou a verdade da descuberta de Speke circunnavegando o lago e relatando a descuberta da catarata de Rippon na costa norte.
Impactos Sociais
Un eco-problema cun resultado máis feliz foi a loita contra o aumento enorme do Xacinto de auga (Eichhornia crassipes), nativa da América tropical, que forma un tapete espeso, causando dificultades para o transporte e a pesca. En 1995, o 90% do litoral do Uganda foi cuberto pola planta, mais conseguíronse bos resultados na resolución deste problema, a través da introdución dun insecto que só se alimenta desta planta, que ten o nome científico de Neochetina eichhorniae.
Alba de Yeltes
Condado de Alba de Yeltes.
Piornedo, Piornedo, Castrelo do Val
Piornedo é un lugar da parroquia do Piornedo no concello ourensán de Castrelo do Val na comarca de Verín. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 29 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 59 habitantes (27 homes e 32 mulleres).
Uruguai
Organización político-administrativa
(As capitais departamentais figuran entre paréntese)
Arte contemporánea e novos medios
Aínda que se trata dun país pequeno, existe unha gran cantidade de artistas e produtores culturais de diversas liñas que traballan tanto no país como no exterior. Ademais do pavillón propio na Bienal de Venecia, en Italia, artistas uruguaios tamén expoñen asiduamente nas bienais de San Paulo, Mercosur e de A Habana, entre outras. A partir do ano 2004 comezou a ter relevo dentro do movemento cultural a Fundación de Arte Contemporánea (FAC), é unha organización que nuclea a unha vintena de artistas cuxa produción ten énfase na contemporaneidade.
Raquel Carrera
Selección española
En xullo de 2018 disputou o Campionato Europeo sub-18, no que o equipo español acabou subcampión tras perder a final contra Alemaña. Foi a mellor xogadora española na final, con 10 e 7 rebotes. Ao mes seguinte xogou no Campionato do Mundo sub-17 en Minsk, onde España caeu en cuartos fronte aos Estados Unidos.
Lev Iashin
Traxectoria
Comezou sendo porteiro de hóckey sobre xeo no equipo da fábrica de ferramentas na que traballaba, pero aos 17 anos debeu substituír o porteiro do equipo de fútbol, dando alí os seus primeiros pasos neste deporte. En 1949 ingresou no Dínamo de Moscova equipo fundado no exército soviético, club no que desenvolveu toda a súa carreira, gañando cinco Ligas rusas e tres Copas.
Primeira República Galega
A Primeira República Galega foi unha pasaxe efémera da historia de Galiza que durou unhas horas e tivo lugar exactamente no transcurso do 27 de xuño de 1931, un día antes das eleccións ás Cortes Constituíntes da II República Española, cando activistas composteláns como Pedro Campos Couceiro ou Alonso Ríos declararon que a solución para os problemas de Galiza non pasaba por integrarse nunha República Española senón por optar pola creación da I República Galega.
Cidade vella de Xerusalén
Historia
O fillo de David, Salomón, estendeu a construción dos muros e ademais edificou o templo que levou o seu nome. A cidade pasou a chamarse Ir Salomon (a Cidade de Salomón) chamada na Biblia, Xerusalén. Á morte de Salomón cara a 962 a.C acaeceu un cisma no pobo xudeu e formáronse dous estados: Israel con capital en Samaria e Xudá, con capital en Xerusalén.
O destino de Xerusalén seguiu ligado a sucesivas conquistas e conflitos, formando parte do Imperio Romano de Oriente ou Imperio bizantino, dentro do cal foi unha do catro sedes de importancia relixiosa doutrinal do cristianismo, xunto con Constantinopla, Antioquía e Alexandría.
As murallas de Xerusalén foron destruídas e reconstruídas moitas veces. As actuais murallas foron levantadas en 1538 polo sultán otomán Solimán o Magnífico e continuou baixo dominio otomán até o final da primeira guerra mundial.
Monte do Templo
A Chaira das Mesquitas ou Monte do Templo é un sector relixioso da Cidade vella de aproximadamente 15 hectáreas (equivalentes a 0,15 é un sitio sacro para os musulmáns e para os xudeus.
Vento
miniatura|Percorrido do vento Mistral. O vento (do latín ventus) é o movemento do aire na troposfera desde zonas de alta presión (anticiclóns) a zonas de baixa presión (borrascas). Os ventos globais xéranse como consecuencia do desprazamento do aire dende zonas de alta presión a zonas de baixa presión, determinando os ventos dominantes dunha área ou rexión. Aínda así hai que ter en conta numerosos factores locais que inflúen ou determinan os caracteres de intensidade e periodicidade dos movementos do aire. Estes factores, difíciles de simplificar pola súa multiplicidade, son os que permiten falar de ventos locais, os cales son en moitos lugares máis importantes cós de carácter xeral. Estes tipos de ventos son os seguintes:
Fotonovela
Os globos empréganse para o diálogo ou monólogo. A presentación do texto pode achegar expresividade figurativa e manifestar coa forma o volume das palabras, o ton das mesmas, a súa procedencia ou obxectivo. Tamén se pode dar a presenza de texto (onomatopeas) sen estar inserido en globos. Os cartuchos, úsanse para resumir secuencias narrativas de interese secundario, elipses temporais, saltos espaciais,...
Hideaki Anno
Outras obras cinematográficas de Anno inclúen Gunbuster (1988), Nadia: The Secret of Blue Water (1990), Kare Kano (1998), Love & Pop (1998), Shiki-Jitsu (2000), Cutie Honey (2004), Re: Cutie Honey (2004), Rebuild of Evangelion (2007–) e Shin Godzilla (2016).
Pedro Campos Couceiro
Traxectoria
Emigrou a Arxentina en 1887 e aínda que retornou en 1895 só por uns meses, instalouse definitivamente en San Juan onde casou e tivo doce fillos.
Extraterrestre
Na linguaxe popular, un sinónimo de "extraterrestre" é "marciano", ou habitante de Marte. No entanto, os extraterrestres non teñen por que proceder de Marte.
A partir deste concepto creáronse novelas en forma politicamente correcta para falar de inmigrantes dentro dos EUA, sen facelo de forma directa.
A maioría das películas e series de televisión sobre "Extraterrestres" teñen o dobre sentido de falar sobre inmigrantes: Alien, E.T. the Extra-Terrestrial, Alf, Men in Black, War of the Worlds etc.
Litro
Un litro de auga líquida ten unha masa de case exactamente un quilogramo, xa que o quilogramo foi definido orixinariamente en 1795 como a masa dun decímetro cúbico de auga á temperatura de fusión do xeo. Definicións posteriores do metro e do quilogramo fixeron que esta relación deixara de ser exacta.
Invención e evolución da medida
Un dos investigadores que comprobou as desviacións da medida do litro con estes cambios foi o físico Charles Edouard Guillaume, que en 1904 probou experimentalmente que a densidade da auga a 4 °C era de 1.000028 dm³.
Imaxe (homónimos)
Véxase tamén
Zobrazení Abbildung Afbeelding Imagine (dezambiguizare) Zobrazenie
Watchmen
Introdución
A obra é apocalíptica e terribelmente fatalista, dando unha visión escura e decadente do ano 1985 nun hipotético mundo en plena guerra fría e no que Richard Nixon aínda é presidente dos Estados Unidos grazas a que os americanos gañaron a guerra de Vietnam e a que o escándalo do Watergate nunca ocorreu.
Sinopse
Pero, antes de enfrontarse a Veidt na Antártida, Kovacs enviou o seu diario detallando as súas sospeitas ó "The New Frontiersman" (O Novo Colono), un xornal de extrema dereita que lía adoito. A derradeira imaxe da serie mostra un editor do Frontiersman pensando en qué carta da "morea dos chalados" (no que está o diario de Kovacs) empregará para encher dúas páxinas do seguinte número.
Antoine César Becquerel
Traxectoria
En 1819 descubriu a piezoelectricidade. En 1825 inventou un galvanómetro diferencial para a medición exacta da resistencia eléctrica. En 1829 descubriu, coa axuda do seu fillo A.E. Becquerel, o efecto fotoeléctrico nun eléctrodo inmerso nun líquido condutivo.
Foi profesor de física no Museo de Historia Natural de París dende 1837.
Frínico (traxedia)
Frínico, nado no VI e finado no V a.C., foi un poeta tráxico ateniense.
Estamento
Sociedade estamental: os tres estamentos
A disolución da sociedade estamental (entendida como soporte dos "privilexios" e o "escurantismo" que obstaculizaban o libre desenvolvemento da sociedade segundo a nova idea de "progreso") foi unha parte esencial do programa ilustrado dos intelectuais enciclopedistas de mediados do século XVIII e dos revolucionarios franceses de 1789. Ao longo do século XIX foise construíndo unha sociedade industrial, de clases, con distinto ritmo, intensidade e graos de oposición (distintos tipos de mecanismos de defensa da sociedade preindustrial, reaccionarismo, tradicionalismo, conservadorismo, etc.) en cada nación do mundo occidental.
Xustificación ideolóxica
O triestamentalismo foi a paradigma máis difundido, aínda que non o único, para pensar a sociedade durante a Idade Media.
O privilexio
Mentres durou a sociedade estamental era determinante incluso a posición entre os irmáns da mesma familia: mentres que o irmán home maior (chamado o maiorazgo) herdaría título e propiedades vinculadas a el, o irmán home menor (chamado o segundoxénito) entraría no clero, nunha posición adecuada ao rango da súa familia, que se medía xustamente polas doazóns á igrexa. Era habitual tamén que, si o irmán máis vello morría, o irmán clérigo "colgaba os hábitos" para cumprir as súas obrigacións familiares (caso que se deu mesmo entre reis: Ramiro II o monxe). As fillas maiores estaba destinadas a casar co maiorazgo dunha familia de rango similar, mentres que as fillas menores tamén entrarían ao clero, adecuadamente dotadas. As herdanzas quedaban aseguradas, as propiedades concentradas, os dous estamentos privilexiados aliados inseparablemente por identidade familiar e o prestixio social de todos eles garantido coa posición dominante na Igrexa, monopolizadora da cultura e a ideoloxía.
Os votos monásticos (pobreza, castidade e obediencia) e o celibato eclesiástico, estendido ao clero secular na Igrexa católica durante a Idade Media (non á Igrexa Ortodoxa), conseguen para Europa Occidental un perfecto enlace entre os estamentos privilexiados ao impedir que os clérigos compitan polas herdanzas cos seus irmáns. Da mesma maneira, converten en inocua a apertura do clero a individuos non privilexiados, pois non poderían facer hereditaria a súa condición. De todas as maneiras, o ascenso ao alto clero dos non privilexiados foi excepcional. A Reforma Protestante, ao facer desaparecer todas estas características do clero na súa zona de implantación (o Norte de Europa), foi un eficaz disolvente da sociedade estamental e con ela do Antigo Réxime.
Bruce Willis
Biografía
Porén, Willis volveu demostrar ser un moderno Ave Fénix coa súa interpretación no grande éxito Armageddon (1998), que recadou 200 millóns de dólares, e despois coa película O sexto sentido (1999), que lle valeu o recoñecemento por parte da crítica.
Fernando Arrabal
Fernado Arrabal, nado en Melilla o 11 de agosto de 1932, é un escritor e autor teatral español ligado a Francia.
Club Bizcaya
miniatura|290px|Equipo do Bizcaya que se proclamou campión da [[Copa daa Coroación|Copa Coroación en 1902.]] O Club Bizcaya é o nome dun equipo de fútbol combinado entre o Athletic Club e outros clubs de Bilbao (Biscaia) que se uniron en 1902 e 1907 para tomar parte na Copa do Rei de fútbol.
Fernando Arrabal
Obra cinematográfica
Fernando Arrabal realizou sete longametraxes como director:
El Corte Inglés
250px|miniatura|Edificio de El Corte Inglés en [[Vigo.]] El Corte Inglés é o primeiro grupo de distribución de España e o número 40 do mundo por volume de vendas e está composto por empresas de distintos formatos entre os que cabe destacar o orixinario de grandes almacéns por departamentos. Neste formato é o líder europeo por volume de vendas e o segundo a nivel mundial detrás de Sears e por diante de Macy's. El Corte Inglés está considerado a segunda empresa familiar de España, impulsada inicialmente polo asturiano Ramón Areces, e a 66 do mundo. É a empresa privada con máis empregados en España. Ten a súa sede en Madrid.
Bareyo
Patrimonio
Outros monumentos relixiosos de interese, a parte do citado, son:
Moeda do reino de Bitinia
Cuñaxes do reino de Bitinia
esquerda|miniatura|[[Tetradracma de Nicomedes I (ca. 280 - ca. 250 a. de C.). ]]
As primeiras moedas bitinias das que se ten constancia corresponden ao reinado de Micomedes I (ca. 280 - ca. 250 a. de C.). Este monarca é coñecido por levar os galos gálatas a Asia Menor en 277 a. de C. para loitar contra o seu irmán Antíoco I, o que ocasionou problemas ás poboacións gregas locais durante un século. A principios de 260 a. de C., probablemente en 264, segundo Eusebio, trasladou a capital a Nicomedia, cidade na que existía unha casa de moeda. Deste período coñécense tetradracmas e dracmas de prata do padrón ático, e sábese tamén que se levaron a cabo cuñaxes de bronce. De feito, tanto os bitinios como os capadocios comezaron as súas emisións de moeda propia con pequenas series de bronce.
Deficiencia de 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa
A deficiencia de 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa (abreviada como deficiencia LCHAD, do inglés Long-chain 3-hydroxyacyl-coenzyme A dehydrogenase) é unha enfermidade que afecta a oxidación de ácidos graxos de cadea longa de orixe xenética autosómica recesiva rara que impide ao corpo obter enerxía de certas graxas. Pode converterse en mortal, especialmente en períodos de xaxún. dereita|miniatura|200x200px|Esquema mostrando a [[beta-oxidación mitocondrial de ácidos graxos e os efectos da deficiencia de LCHAD]]
Xerardo Dasairas
Traxectoria
Estudou en Verín (alumno de Taboada Chivite), continuou o bacharelato e COU en Barcelona, fixo Maxisterio en Ourense.
Dependencias Federais Venezolanas
Historia
O 4 de xullo de 1938, a Lei Orgánica de Dependencias Federais promulgouse baixo o goberno de Eleazar López Contreras, que regula completamente a situación das illas. O Reino Unido reclamou a illa de Patos pero o 26 de febreiro de 1942 queda resolto mediante a delimitación do chan e do subsolo do Golfo de Paria. Outro grupo de illas que seguen en disputa son o Arquipélago Los Monjes, en 1952 un ministro de Asuntos Exteriores colombiano recoñeceu a soberanía venezolana sobre o territorio, pero o Congreso de Colombia ordenou que se rectificara porque o lexislativo dese país é o único poder que aproba os límites, ata o momento esta disputa marítima aínda non se resolveu. O 23 de agosto de 1972 a Illa de aves é declarada como Refuxio Nacional de Vida Silvestre. O 2 de xuño de 1978 créase a Base Científica Naval "Simón Bolívar" na illa de aves, ese mesmo ano inténtase na Cámara dos Deputados do entón Congreso Nacional aprobar un proxecto de lei para a creación do Territorio do arquipélago do Caribe, non obstante esta proposta non se puido levar a cabo porque vai en contra dalgunhas disposicións da Constitución de Venezuela de 1961, ata hoxe non volveuse a discutir unha posible reestruturación das dependencias federais. O 28 de marzo e o 31 de marzo de 1978 asínanse as fronteiras marítimas definitivas con Estados Unidos (Tratado de 1978 entre os Estados Unidos e Venezuela) que fixou os límites con Porto Rico e as Illas Virxes Estadounidenses e os Países Baixos (Tratado de 1978 entre Holanda e Venezuela) que estableceu os límites coas Antillas Neerlandesas, entón o 17 de xullo de 1983 faise o mesmo con Francia. Estes tres tratados establecen a actual plataforma continental e a zona económica exclusiva de Venezuela no Mar Caribe. O 4 de abril de 1986 creouse a Dirección Nacional de Coordinación do Desenvolvemento de Fronteiras e Dependencias Federais, dependente do Ministerio do Interior e Xustiza para a administración do territorio.
Política e goberno
Segundo a Lei Orgánica das Dependencias Federais de 1938 vixente ata 2011, todo o relacionado co goberno e administración das devanditas dependencias corresponde directamente á Executiva Federal ou Nacional (Art.3) Están baixo a administración a Dirección Nacional de Coordinación del Desarrollo Fronterizo y de las Dependencias Federales. Mesmo cando o DF non forman un estado federal, forman parte da Rexión Insular xunto ao Estado Nova Esparta, na actualidade hai varias propostas de solución para a condición ambigua das Dependencias Federais que algunhas correntes sosteñen que as illas deben estar integradas nos territorios do Estados federais máis próximos, e outros, que deben ser elevados á categoría de Estado dentro da Federación para impulsar o seu desenvolvemento sostible a todos os niveis, sen romper a identidade que desenvolveron como grupo xeográfico e cultural. As poboacións das dependencias federais teñen un comisario xeral designado polo presidente da República e no caso do Arquipélago Los Roques este é administrado por unha autoridade única de área (creada en 1990) nomeada tamén por este, que ten xurisdición no territorio do parque nacional co mesmo nome.
Insurrección nacional eslovaca
Control da capital
Pola súa banda, Tiso seguía controlando a capital e grazas a isto os alemáns contaban cunha boa situación estratéxica para lanzar unha contraofensiva contra os insurxentes, que pronto se mostraron divididos na estratexia a seguir. Na capital encontrábanse uns 8000 soldados eslovacos, mais non eran tropas de combate e as rápidas medidas alemás para asegurar a cidade impediron calquera apoio ao alzamento e permitiron o desarme da gornición entre o 30 de agosto e o 1 de setembro. Lograron desarmar sen combater ás gornicións eslovacas do oeste do país.
Control da zona occidental e meridional
No norte, o kampfgruppe Volkmann —outra unidade temporal co tamaño aproximado dun batallón— tratou sen éxito avanzar cara o sur ao longo do val do Orava, manobra que resultou imposible polo escarpado do terreo e a resistencia dos partisanos, que lograron deter o kampfgruppe en Trstená.
Situación dos insurrectos
miniatura|dereita|500px|Mapa coa situación durante os primeiros días do alzamento e coa dirección da contraofensiva alemá de setembro e outubro.
Falta de apoio Aliado
Beneš reuniuse con Stalin e Molotov en Moscova en decembro de 1943 para asegurar o apoio soviético para o levantamento. Os Aliados occidentais rexeitaron as peticións checoslovacas de apoio, tanto por considerar as operacións en Eslovaquia secundarias como polo apoio soviético do que xa gozaba o levantamento. Mentres que os soviéticos aprobaban o levantamento dende un punto de vista militar, desconfiaban das súas consecuencias políticas polo carácter mixto da súa dirección, que non se encontraba completamente en mans dos comunistas checoslovacos, senón que incluía políticos considerados hostís. Pola súa banda, os Aliados occidentais apoiaban politicamente o alzamento, mais non estaban dispostos a enviar axuda militar á zona.
Diferenzas na rebelión
Pola súa banda, o Goberno checoslovaco rexeitou a proposta do seu embaixador en Moscova de solicitar aos soviéticos un xeneral que tomase o mando de todas as forzas en Eslovaquia e tratou sen éxito de subordinar o mando das unidades checoslovacas formadas na URSS a Viest, o que produciu novas tensións entre Moscova e o Goberno de Edvard Beneš.
Batalla nos Cárpatos
O 8 de setembro, a 1.ª Fronte Ucraína iniciou unha ofensiva contra as unidades alemás que defendían Krosno. O plan consistía en romper a fronte nesta localidade, atravesar o porto de Dukla e dirixirse cara a Poprad e Prešov nuns cinco días, pero dependía da cooperación do Exército Oriental eslovaco, que para entón os alemáns tiñan desarmado. A 1ª Fronte estaba naqueles momentos escasa de homes e material, e tivo que improvisar o plan de ataque en menos dunha semana, que consistiu principalmente nun ataque frontal ás fortes defensas dos Cárpatos —ao comezo máis fortes polo escarpado do terreo e a veteranía e habilidade do mando alemán que polo número de tropas presentes— por parte do 38.º Exército, apoiado máis ao sur polo 1.o Exército de Gardas. O dispoñer das liñas férreas polonesas e húngaras para reforzar a fronte fixo que o control de parte da principal liña férrea eslovaca polos insurrectos non impedira aos alemáns o abastecemento e fortalecemento deste sector, no que a mediados de mes dobrárase o número de tropas. Aínda así, o 11 de setembro, os soviéticos lograran capturar Krosno e romper a segunda liña defensiva alemá, pola que penetrou un corpo de cabalería do 1.o Exército de Gardas ao día seguinte. Para entón, xa non se contaba co apoio do Exército eslovaco, a resistencia alemá era cada vez maior, os soviéticos aínda debían cruzar o principal porto de montaña e o plan orixinal estaba a punto de fracasar. Os alemáns lograron, con todo, deter este avance ao enviar o día 14 á 357.ª División de Infantería, que lles permitiu recompoñer a fronte e illar ás unidades soviéticas de vangarda que atravesaran as montañas. Logo de duros combates e notables perdas, o corpo de cabalería logrou cruzar a fronte de volta ás súas propias liñas o día 19. Para ese momento a ofensiva soviética estaba practicamente detida e os seus escasos progresos non servían para socorrer aos insurrectos. A pesar de que os soviéticos conseguiron cruzar de novo a territorio eslovaco o 21 de setembro e tomar o porto de Dukla o 6 de outubro, os alemáns lograron conter o avance ata o 28 de outubro, cando se cancelou finalmente, un día despois do afundimento da rebelión. Soviéticos e checoslovacos trataran sen éxito atravesar os portos dos Cárpatos e a batalla do porto de Dukla custoulles 85 000 baixas e acabou coa vitoria alemá. As forzas soviéticas non conseguiron penetrar notablemente en territorio checoslovaco ata seis meses despois. O fracaso da ofensiva deixou aos insurrectos sós fronte ás unidades alemás enviadas para esmagar a rebelión, Aínda que o embate atraeu a uns 12 000 alemáns, que non puideron así participar nas operacións contra os rebeldes.
Contraofensiva alemá e resistencia eslovaca
No avance cara a Strecno, a División Panzer Tatra tivo que vencer unha forte resistencia eslovaca que, a pesar das deficiencias no armamento e as numerosas baixas, conseguiu deter o avance alemán entre o 31 de agosto e o 4 de setembro, cando os alemáns lograron expulsar aos defensores eslovacos das súas posicións na montaña grazas a movementos polos flancos. Os eslovacos, que perderon importante material no choque, tiveron que retirarse ás aforas de Martin. A resistencia eslovaca neste sector, aínda así, detivo o avance alemán en Vrútky; a División Panzer Tatra permaneceu inmóbil durante as dúas semanas seguintes. Pola súa banda, os sucesivos ataques eslovacos do 5, 7 e 9 de setembro, algúns realizados polas forzas regulares e outros polas partisanas, tampouco lograron expulsar aos alemáns das súas posicións. Este sector estabilizouse ata o 21 de setembro, mais só grazas ao prezo de concentrar a maior parte das forzas blindadas eslovacas nel.
No seu sector oriental, o kampfgruppe Schäfer apenas encontrou resistencia e tomou Liptovský Mikuláš o 5 de setembro e Ružomberok o 6. Os intentos eslovacos de retomar esta última localidade fracasaron, mais detiveron o avance do kampfgruppe. Este quedou paralizado polo contraataque eslovaco durante sete semanas e os sucesivos intentos de tomar as posicións inimigas ás aforas de Ružomberok fracasaron repetidamente. Tamén no leste, as forzas eslovacas lograron retomar Telgárt o 5 de setembro na primeira operación de contraataque vitoriosa dos rebeldes, o que aumentou o ánimo das forzas insurrectas.
Publicidade
Oracións coordinadas
A independencia propia das oracións coordinadas contrasta coas subordinadas, que teñen unha relación de dependencia total respecto á oración principal. Estas oracións poden ser de varios tipos: Copulativas, Disxuntivas, Adversativas, Distributivas e Explicativas.
Pelé
Edson Arantes do Nascimento, coñecido mundialmente como "Pelé", nado en Tres Corações (Minas Xerais) o 23 de outubro de 1940 e finado en São Paulo o 29 de decembro de 2022, foi un xogador de fútbol brasileiro, considerado "O Rei" dese deporte. Entre el, Diego Armando Maradona e Lionel Messi está o debate sobre quen é o mellor futbolista de tódolos tempos. O seu equipo do Santos marcou unha época e foi coñecido naquela como Os Santásticos. Pelé é o único xogador da historia en gañar tres mundiais. Deixou o fútbol en 1977, no Cosmos de Nova York.
Russell Means
Retratos de Warhol
Andy Warhol pintou dezaoito retratos de Russell Means na súa serie de Indios de América. O instituto de arte de Dayton ten un deses cadros.
Hinduísmo
Definicións
O hinduísmo inclúe unha diversidade de ideas sobre espiritualidade e tradicións, pero non ten orde eclesiástica, ningunha autoridade relixiosa incuestionable, ningún órgano de goberno, ningún profeta(s) nin ningún libro sagrado vinculante; Os hindús poden elixir ser politeísta, panteísta, panenteísta, pandeísta, henoteísta, monoteísta, monista, agnóstico, ateo ou humanista. Segundo Doniger, "as ideas sobre todas as cuestións principais da fe e do estilo de vida: o vexetarianismo, a non violencia, a crenza no renacemento, incluso o as casta) son temas de debate, non de dogma."
Debido á ampla gama de tradicións e ideas que abarca o termo hinduísmo, é difícil chegar a unha definición completa. A relixión "desafía o noso desexo de definila e categorizala". O hinduísmo foi definido de varias maneiras como unha relixión, unha tradición relixiosa, un conxunto de crenzas relixiosas e "un modo de vida". Desde o punto de vista léxico occidental, o hinduísmo, refírese adecuadamente como relixión, o igual que con outras fes. Na India, prefírese o termo "dharma", que é máis amplo que o termo occidental "relixión".''.
Características
A teoloxía hinduísta fundaméntase no culto aos avatares da divindade suprema, Brahma. Destaca particularmente a Trimurti - o propio Brahma, Shiva e Vishnu. Pode parecer estraño para os padróns dunha cultura cristiá, mais o culto directo aos membros da Trimurti é relativamente raro -en vez diso, acostúmase render culto a avatares máis específicos e máis próximos da realidade cultural e psicolóxica dos practicantes, como por exemplo Krishna, avatar de Vishnu e personaxe central do Bhagavad Gita-.
Para os hindús, esa idea foi unha forza activa na definición do 'dharma eterno'. É para o hinduísmo o que o infinito ser divino de Advaita é para a existencia, permanecendo eternamente inmutábel e autoiluminado, central e penetrante, a despeito de todo o caos á súa volta.
Non-dualidade: Advaita Vedanta
Advaita literalmente significa "non dous"; trátase dun sistema non-dualista (a-dual), que salienta a unidade. O seu consolidador foi Adi Shankara (788-820). Shankara expuxo as súas teorías baseadas amplamente nos ensinos dos Upanishads e do seu gurú Gaudapada. A través da análise da consciencia experimental, el expuxo a natureza relativa do mundo e estabeleceu a realidade non-dual ou Brahman no cal Atman (a alma individual) ou Brahman (a realidade última) son absolutamente identificadas. Non é só unha filosofía, mais un sistema consciente de éticas aplicadas e meditación, direccionadas á obtención da paz e comprensión da verdade. Adi Shankara acusou as castes e insignificantes rituais ritual como tolos, e na súa propia maneira carismática, suplicou aos verdadeiros devotos a meditaren no amor de Deus e alcanzaren a verdade.
Monismo Cualificado: Vishistadvaita Vedanta
Ramanuxa (1040 - 1137) foi o principal propoñente do concepto de Sriman Narayana como Brahman o supremo. El ensinou que a realidade última posúe tres aspectos: Ishvara (Vishnu), cit (alma) e acit (materia). Vishnu é a única realidade independente, en canto alma e material son dependentes de Deus para a súa existencia. Debido a esta cualificación da realidade última, o sistema de Ramanuxa coñécese como non dualístico.
Glimepirida
A glimepirida foi patentada en 1979 e aprobada para uso médico en 1995. Está dispoñible como medicamento xenérico. Nos Estados Unidos, o custo mensual é de 2,15 $. En 2019 foi o 64º medicamento máis prescrito nos Estados Unidos con máis de 12 millóns de prescripcións.
Farmacocinética
A absorción gastrointestinal é completa, sen interferencia coa comida. A absorción significativa ocorre nunha hora, e a distrubución é por todo o corpo, o 99,5% da cal unida a proteínas plasmáticas. A metabolizaqción é por biotransformación oxidativa, é hepática e completa. En primeiro lugar, o medicamento metabolízase ao metabolito M1 mediante a acción da CYP2C9. O M1 posúe 1/3 da actividade farmacolóxica da glimepirida, mais aínda non se coñece se estes resultados teñen un efecto clinicamente relevante na glicemia. O M1 metabolízase despois ao metabolito M2 por enzimas citosólicas. O M2 é inactivo farmacoloxicamente. A excreción na urina é do 65%, e o resto excrétase nas feces.
Mecánica estatística
Entropía microscópica, o factor de Boltzmann e a función de partición
De forma derivada, estas ecuacións poden ser combinadas con coñecidas relacións termodinámicas entre U e P para chegar a expresións para P en función de tan só temperatura, volume e a función de partición. Relacións semellantes poden ser derivadas para outras propiedades termodinámicas, segundo amosa a continuación.
Charles de Gaulle
Charles André Joseph Marie de Gaulle (comunmente abreviado como CDG e coñecido en Francia simplemente como "le général" ("o xeneral"), nado o 22 de novembro de 1890 en Lille e finado o 9 de novembro de 1970 en Colombey-les-Deux-Églises, foi un militar, resistente e home de estado francés.
Nado en Lille, graduouse na Escola Especial Militar de Saint-Cyr ou ESM (en francés : École Spéciale Militaire de Saint-Cyr ) en 1912. Foi un oficial condecorado da primeira guerra mundial, ferido varias veces e posteriormente feito prisioneiro na batalla de Verdún. Durante o período de entreguerras, avogou polas divisións blindadas móbiles. Durante a invasión alemá de maio de 1940, dirixiu unha división acoirazada que contraatacou aos invasores; a continuación foi nomeado subsecretario de guerra. Ao negarse a aceptar o armisticio con Alemaña do seu goberno, de Gaulle fuxiu a Inglaterra e exhortou aos franceses na súa alocución do 18 de xuño transmitida pola BBC para resistir a ocupación e a continuar a loita contra o invasor. Dirixiu as Forzas Francesas Libres e máis tarde encabezou o Comité Francés de Liberación Nacional contra as Axis. A pesar das súas frías relacións cos Estados Unidos, contou en xeral co apoio de Winston Churchill e converteuse no líder indiscutible da Francia Libre. Converteuse en xuño de 1944 no xefe do Goberno Provisional da República Francesa, o goberno provisional de Francia tras a a súa liberación. Xa en 1944, de Gaulle introduciu unha política económica dirixista, que incluía un importante control dirixido polo Estado sobre unha economía capitalista á que seguiron 30 anos de crecemento sen precedentes, coñecidos como os Trente Glorieuses. Frustrado polo regreso do pequeno partidismo na nova Cuarta República, dimitiu a principios de 1946, pero continuou a súa actividade política como fundador da Rassemblement du Peuple Français (RPF; "Agrupación do Pobo Francés"). Retirouse a principios da década de 1950 e escribiu as súas Memorias de guerra, que se converteron rapidamente nun elemento básico da literatura francesa moderna.
De Gaulle opúxose á creación dunha Europa supranacional e defendeu Europa como un continente de nacións soberanas. De Gaulle criticou abertamente a Intervención dos Estados Unidos en Vietnam e o "privilexio exorbitante" do dólar estadounidense. Nos seus últimos anos, o seu apoio ao lema "Vive lle Québec libre" e os seus dous vetos á entrada de Gran Bretaña na Comunidade Económica Europea xeraron unha considerable controversia tanto en América do Norte como en Europa. Aínda que foi reelixido para a presidencia nas eleccións presidenciais francesas de 1965, enfrontouse a protestas xeneralizadas de estudantes e traballadores en maio de 1968, pero contou co apoio do exército e gañou as eleccións cunha maioría crecente na Asemblea Nacional. De Gaulle dimitiu en 1969 tras perder un referendo no que propoñía unha maior descentralización. Morreu un ano despois na súa residencia de Colombey les Deux Églises, deixando inconclusas as súas memorias presidenciais.
Infancia e orixes
O pai de De Gaulle fomentaba o debate histórico e filosófico entre os seus fillos á hora para comer, e grazas ao seu estímulo, De Gaulle familiarizouse coa historia de Francia desde unha idade temperá. Impresionado polos relatos da súa nai, que lle contaba como chorou de nena ao decatarse da capitulación francesa ante os alemáns na batalla de Sedán en 1870, desenvolvendo un gran interese pola estratexia militar. Tamén lle influíu o seu tío, chamado o igual ca el Charles de Gaulle, historiador e apaixonado celticista que escribiu libros e panfletos avogando pola unión de galeses, escoceses, irlandeses e bretóns nun só pobo. O seu avó Julien-Philippe tamén foi historiador, e a súa avoa Josephine-Marie escribiu poemas que apaixonaron a súa fe cristiá.
Primeira guerra mundial
En 1921 casou con Yvonne Vendroux, e tivo tres fillos: Philippe (París, 1921), Elizabeth (París, 1924 - 2013) e Anne (1928 - 1948).
Segunda guerra mundial
O referencialidade militar da Francia Liberada fixo que fora chamado a presidir o Goberno Provisional da República Francesa ata 1946.
Partido Ortodoxo
O Partido do Pobo Cubano (Ortodoxos), en castelán Partido del Pueblo Cubano (Ortodoxos), ou Partido Ortodoxo foi un partido político cubano fundado o 15 de maio de 1947 por Eduardo Chibás.
Acción política
O 26 de xullo de 1953, un importante número de membros da Xuventude Ortodoxa, dirixidos por Fidel Castro, entón referencia da mocidade ortodoxa, participaron no asalto ao cuartel de Moncada.
Ética
Metaética
Ten por obxecto os enunciados que conteñen os conceptos da linguaxe moral.
Idade Antiga
A Ética nicomáquea, seguramente o máis importante tratado de ética de Aristóteles, baséase na premisa de que todo ser humano busca a felicidade (ética eudemónica). Para Aristóteles todos os seres naturais tenden a cumprir a función que lles é propia e están orientados a realizar completamente as súas potencialidades. O ben, que é o mesmo que a perfección dun ser ou a realización das capacidades, é cumprir a súa función propia, aquilo que só el pode realizar. Tamén os seres humanos están orientados á realización plena da función que lles é propia. O problema que se suscita, entón, é cal é a función propia do home. E se seica hai máis dun ben propio do home, cal é o ben máis alto e máis perfecto dos que pode alcanzar o ser humano?
Idade Contemporánea
Recentemente, e desenvolvendo unha análise en profundidade das orixes e fundamentos da ética, apareceron diversos estudos sobre o papel das emocións no desenvolvemento dun pensamento ético antifundacionalista, como indicou Richard Rorty. Nas últimas dúas décadas, o filósofo escocés MacIntyre establece novas ferramentas de análise histórica-filosófica de distintas versións rivais da ética.
Sándalo (homónimos)
Sándalo pode referirse a:
Guinea (moeda)
A guinea foi unha moeda de ouro de aproximadamente un cuarto de onza de peso que se emitiu en Gran Bretaña entre os anos 1663 e 1813. Toma o seu nome da rexión de Guinea en África occidental, de onde procedía gran parte do ouro que se utilizou para a súa cuñaxe. Orixinalmente tiña o valor dunha libra esterlina, igual a vinte xilins, mais os aumentos no prezo do ouro en relación á prata fixeron que o seu valor aumentase, en ocasións ata os trinta xilins. Entre 1717 e 1816, o seu valor fixouse oficialmente en vinte e un xilins.