cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salvia officinalis
Variedades e Sinonimia
miniatura|Unha planta de salvia officinalis en testo miniatura|Follas miniatura|Sementes 'subsp. gallica' (W.Lippert) Reales, D.Rivera & Obón, Bot. J. Linn. Soc. 145: 365 (2004). Desde Alemaña até o norte de España 'subsp. lavandulifolia' (Vahl) Gams in Hegi, Ill. Fl. Mitt.-Eur. 5(4): 2482 (1927). Do leste e centro de España 'subsp. multiflora' Gajic, Glasn. Prir. Muz. Beogradu, C 7: 49 1973. Península Balcánica
Harry Potter
Películas
Na 64ª edición dos BAFTA celebrada en febreiro de 2011, Rowling recolleu o premio Michael Balcon á mellor contribución ao cine británico acompañada dos produtores David Heyman e David Barron e os directores David Yates, Alfonso Cuarón e Mike Newell por todos os filmes da serie. O actor Rupert Grint e a actriz Emma Watson, que interpretaron a Ron Weasley e Hermione Granger, tamén asistiron á cerimonia.
Tebaida leonesa
miniatura|Vista sobre o val do río Oza.
Ben de Interese Cultural
Segundo o Real Decreto 1244/1969 declarouse «paisaxe pintoresca» á chamada «Teibada leonesa». Posteriormente foi incluído no catálogo de Bens Inmobles de Interese Cultural como «Sitio histórico».
Harry Potter
Reino Unido
En marzo de 2011, Warner Bros. anunciou os seus plans de construír unha atracción turística no Reino Unido relacionada coas películas. Warner Bros. Studio Tour London é un percorrido a pé por diferentes escenarios utilizados durante a rodaxe. Ademais, inclúe vestimentas e accesorios reais dos filmes. A atracción está localizada en Warner Bros. Studios, Leavesden, lugar onde se filmou a saga. A súa apertura ao público foi en marzo de 2012.
Duster
Duster é unha banda estadounidense de rock formada polos multiinstrumentistas Clay Parton, Canaan Dove Amber e Jason Albertini. Albertini tocou a batería en tres temas do álbum Stratosphere de 1998, e co EP 1975 de 1999 involucrouse máis no grupo, tocando máis instrumentos e compartindo os créditos de gravación e produción con Parton e Amber. No álbum Contemporary Movement de 2000 estaba totalmente inplicado no proceso creativo como un membro permanente de Duster.
O 13 de abril de 2018 Duster publicou na súa páxina de Instagram que están “gravando un pouco”.
The Fifth Element (videoxogo)
The Fifth Element é unha videoxogo de aventuras e acción que está baseado no filme do mesmo nome desenvolvido por Kalisto Entertainment e distribuído para PlayStation e Microsoft Windows.
Modo de xogo
No xogo, o xogador controla as personaxes de Leeloo e Korben, loitando contra a policía e o Mangalores, así como Zorg e os seus matóns. O xogo ten 16 niveis, ou misións. Despois de certos niveis do xogo, reprodúcense algunhas escenas curtas do filme.
Óscar Romero
Traxectoria
Este nomeamento ocorreu nun contexto de cruento conflito civil exacerbado polas sospeitas de pucheirazo nas eleccións do 26 de febreiro das que saíu vencedor Carlos Humberto Romero da Coalición Nacional, que viña ocupando o poder dende 1962. Sacerdotes membros do clero arquidiocesano que viñan denunciando os atropelos dos dereitos humanos foron arrestados e expulsados do país (Bernard Sulvill, Willibrod Denaux...) así como o tamén sacerdote o colombiano Mario Bernal.
O mesmo día da toma de posesión de Monseñor Romero o goberno negaba a entrada no país a varios relixiosos (Benigno Fernández e Juan Ramón Vega). A compañía de Xesús, da que era membro sobranceiro Ignacio Ellacuría, era acusada de conivencia revolucionaria e antipatriotismo.
Fervenza de Jägala
A fervenza de Jägala atópase no curso inferior do río Jägala, á altura do municipio de Jõelähtme, xunto á aldea de Jägala-Joa, a 25 quilómetros ó leste de Talín. A fervenza sitúase a tres quilómetros da desembocadura do río na baía de Ihasalu, no golfo de Finlandia.
Na lingua nativa a fervenza era chamada Joarüngas. Probablemente foi un sitio de ritos pre-cristiáns. Arredor de 1240 xa se atopa instalado no lugar un muíño de auga do cal existen referencias até 1688. En 1917 instalouse preto da fervenza unha planta de enerxía eléctrica e unha planta de celulosa que deixaron de funcionar a finais da segunda guerra mundial.
Mars M-73
A misión dos orbitadores era estudar a composición, estrutura e propiedades da atmosfera marciana e fotografar a superficie. Os aterrizadores debían estudar a superficie, indo equipados con fotómetros e analizadores de masa.
Obras variadas para piano só (Rachmaninov)
Obras
Como compositor independente, o seguinte proxecto de Rachmaninov foi un grupo titulado Tres Nocturnos, considerado como o seu primeiro intento serio de escribir para o piano. O primeiro nocturno, en fa díese menor, foi escrito do 14 ao 21 de novembro de 1887 e ten tres partes: un comezo e final marcados andante cantabile e unha parte central marcada allegro. Os andantes máis lentos son seccións suaves, influídos por Tchaikovski, mentres que o allegro é pouco natural e ríxido, e infrecuentemente rápido para un nocturno. A segunda peza, en fa maior, composta do 22 ao 25 de novembro, tamén contén unha sección lenta emparellada cunha sección rápida. O nocturno número 3, en dó menor, tardou máis dun mes en finalizalo, datado do 3 de decembro de 1886 ao 12 de xaneiro de 1887. Cunha textura acordal repartida por todo o teclado, lembra a música de Robert Schumann. Os nocturnos foron publicados postumamente en Moscova en 1949 sen número de opus.
miniatura|Bosquexo oriental (1917) é o nome dado á peza polo editor, aínda que non foi escrita para representar nada oriental. En 1891, Rachmaninov compuxo o seu Concerto para piano n.º 1 (o seu primeiro opus oficial) e máis tarde en xullo, unha pequena peza, o Preludio en fa maior, que revisou posteriormente para incluír o violonchelo. Durante este período, en 1892, tamén compuxo as Morceaux de Fantaisie. En 1891 Rachmaninov tamén compuxo a súa Suite en re menor para orquestra, considerada perdida ata que o manuscrito foi atopado en 2002, levando ao descubrimento dunha composición previamente non atribuída para piano que é unha redución desta Suite. A suite está escrita en catro movementos: Lento: Allegro moderato en re menor, Lento en si menor, Menuetto en fa díese maior, e Allegro en re maior.
César Carballeira
César Carballeira Domínguez, nado na Coruña o 10 de febreiro de 1996 é un xogador galego de hóckey a patíns, que xoga na posición de defensa no Deportivo Liceo, da OK Liga, e na selección española.
An Inconvenient Truth
Base científica
Al Gore expón información específica que afirma a tese do seu documental, por exemplo:
Flogopita
Ambiente de formación
É tamén común nas kimberlitas, onde forma grandes láminas, así como en pegmatitas de rochas ultramáficas.
Zona económica exclusiva
Dereitos nacionais
A ZEE dálle o dereito de soberanía ao estado para explorar, administrar, conservar e explotar os recursos naturais (artigo 56) incluída a explotación enerxética como no caso do Gran Burato ou na eólica off-shore.
Esperante, Folgoso do Courel
San Pedro de Esperante é unha parroquia do concello de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. Tiña 97 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 53 homes e 44 mulleres. O que supón unha diminución de 20 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 117 habitantes (64 homes e 53 mulleres).
Outón, Roo, Outes
Outón é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 27 habitantes (17 homes e 10 mulleres).
Radiómetro de Crookes
Funcionamento
Crookes quería saber se a luz ao chocar nunha superficie exercía algunha forza, así que pensou que a luz rebotaría nos lados prateados das placas, mentres que sería absorbida polo lado ennegrecido. Se todo o que houbese fose unha pura transferencia de momento entre os fotóns incidentes e as placas, teriamos que as placas virarían de maneira que o lado negro fose diante, posto que ao absorberse aí os fotóns, tomaríase menos cantidade de movemento ou momento que nos lados prateados, onde os fotóns son reflectidos (rebotan). Pero levouse unha sorpresa ao observar que o seu radiómetro viraba de xeito contrario ao previsto (o lado negro das placas afastábase da luz).
Nun primeiro momento pensouse que o xiro era producido polo quentamento dos lados negros das placas, pero en posteriores experimentos comprobouse que o radiómetro viraba en sentido oposto de novo (lado negro indo cara á luz) se arrefriaba bruscamente. Isto contradicía esa hipótese orixinal e moitas outras teorías) xa que o lado claro non podía quentarse e producir con iso o xiro.
Facho
Historia
Antigamente, os faros materializábanse como fachos acendidos en torres. Entre os séculos IX-XII, as costas galegas foron atacadas por viquingos, vándalos e musulmáns. Nos séculos XV, XVII, XVIII e XIX, foron os ingleses, franceses e holandeses, entre outros os que máis atacaban as costas galegas. Estes últimos ataques ao litoral galego propiciaron a creación dunha rede de fachos que se intercomunicaban mediante fume ou fogo cando algún dos pobos divisaba embarcacións perigosas. Desta forma avisaban ao xefe de grupos armados), e ás vilas, que acudían para a súa defensa. No 1670, Domenico Laffi relataba que no Monte Facho de Fisterra había unha torre que estaba feita para acender o fogo na súa parte máis elevada. Estaba aí porque, de tódalas nacións que navegan polo Océano, todos pasaban a coñece-lo Cabo Fisterrá e moitas veces desembarcaban na Vila provocando numerosos danos. Era entón cando, co fogo desta torre, facíanse sinais ás vilas veciñas, que sucesivamente dunhas ás outras íanse pasando o aviso de perigo. Nunha hora, todo o Reino de Galiza estaba en sobreaviso e acudía armado ata aquel cabo para defendelo.
Jerry Lewis
Traxectoria
En 1983 protagonizou The King of Comedy, de Martin Scorsese.
Castelo de Montsoreau - Museo de Arte Contemporánea
Controversia
Philippe Méaille, que viviu 15 anos en Anjou, traballou xunto a Christian Gillet, presidente do departamento de Maine e Loira, para estudar a posibilidade de crear un museo de arte contemporánea en Anjou e instalar a súa colección no castelo de Montsoreau, unha propiedade do departamento. Despois de seis meses de estudos das ofertas alternativas, publicouse unha polémica polas filtracións da prensa. Frédéric Béatse, entón líder da lista de esquerdas nas eleccións rexionais, lamentou que a maioría da dereita do departamento de Maine e Loira «estea a tirar as xoias da familia» e que «isto é aínda máis sorprendente como cando Jacques Auxiette (daquela presidente da rexión dos Países do Loira) propuxera ao Consello do Departamento unha asociación entre a abadía de Fontevraud e Montsoreau para facer aínda máis atractiva esta zona de Saumur». As autoridades municipais e departamentais elixidas, Gérard Persin e Christian Gillet, reaccionaron axiña a estas protestas durante unha conferencia de prensa, dicindo Gérard Persin: «É un orgullo ser elixido para albergar un centro de arte contemporánea de talle internacional». Christian Gillet, por outra banda, declarou: «A idea de Philippe Méaille, coñecedor e amante do sitio, é instalar un centro de arte contemporánea coa súa colección, xa mundialmente famosa e recoñecida, e considerámolo un reto interesante», e Méaille para aclarar as súas intencións: «Esta asociación público-privada pareceunos unha solución innovadora que se integrará no territorio de Saumur na súa totalidade: Saumur e a súa aglomeración, pero tamén a abadía de Fontevraud». Christian Gillet, presidente do departamento de Maine e Loira decidiu o venres 19 de xuño de 2015 entregarlle as chaves do castelo de Montsoreau a Philippe Méaille baixo un contrato de arrendamento de 25 anos. Ao mesmo tempo, fixo unha reflexión sobre a arte contemporánea como unha prioridade do desenvolvemento cultural e turística para Maine e Loira.
Política de préstamo
O Castelo de Montsoreau-Museo de Arte Contemporánea apoia un programa activo de préstamos a outras institucións a nivel local e internacional.
Vicente Ferrer
Infancia e mocidade
Na súa xuventude afiliouse ó POUM e ós 16 anos foi chamado ás filas, durante a guerra civil española. Participou na batalla do Ebro (1938) e na retirada do exército republicano a Francia despois da caída da fronte de Cataluña. Foi brevemente internado no campo de concentración de Agelès-sur-Mer. Ó non ter cometido delitos, optou por volver a España, sendo entregado polas autoridades francesas ás franquistas en Hendaia e internado no campo de concentración de Betanzos en 1939.
Loita de guerrillas
miniatura|300px|Un guerrilleiro emboscado agarda á Garda Civil. [[Graffiti de Sallent (Barcelona)]] A loita de guerrillas é unha táctica militar de conflitos armados consistente en fustrigar ao inimigo no seu propio terreo con destacamentos irregulares e mediante ataques rápidos e por sorpresa, estoupidos de instalacións, pontes e camiños ou secuestros de armas e provisións. Utilízase con frecuencia en situacións de loita asimétrica. Grazas a súa mobilidade, a súa fácil dispersión en pequenos grupos e a súa habilidade para desaparecer entre a poboación civil, resultan moi difíciles de neutralizar. Algunhas clasificacións de conflitos, como a utilizada polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos, dividen as guerras segundo varios criterios, entre eles, o do tipo do inimigo a combater. Seguindo este criterio, os conflitos armados poden agruparse en Conflitos de Alta Intensidade ou loitas convencionais (aquelas onde o inimigo é outro exército, mellor ou peor armado que o propio, pero exército con cuarteis, centros de mando e territorio que defender), Conflitos de Media Intensidade ou loita de guerrillas (os realizados polos grupos paramilitares sostidos, pobremente armados, pero que controlan certas rexións de difícil acceso e co apoio tácito da poboación directa ou polos poderes electos a través dos seus exércitos) e, por último, os Conflitos de Baixa Intensidade e tamén podería establecerse certo grao de paralelismo cos movementos terroristas (realizada por pequenos grupos que non controlan o territorio e ás veces son apoiados por unha parte da poboación -matanzas indiscriminadas contra a poboación civil- ou polo contrario por unha ampla maioría contra os poderes establecidos, forzas da orde pública etc. ou combinado.
Orixe do termo
O termo guerrilla e o termo guerrilleiro comezaron a usarse en España durante a invasión de Napoleón Bonaparte, no século XIX. O sufixo -illa, acepta a desigualdade da loita entre civís e un exército regular organizado por un Estado. Pero sen ese nome, esta forma de loita deuse ó longo de toda a historia. Os xudeus conquistaron Canaán, segundo o relato bíblico, mediante ataques por sorpresa; Alexandre Magno debeu enfrontarse ás guerrillas de tribos montañesas durante a súa primeira incursión contra os persas; e Aníbal perdeu varios guerreiros por mor das tribos salasias cando cruzaba os Alpes. Na propia Península Ibérica atópanse exemplos de guerrillas xa durante a invasión romana (Viriato, Corocota) e os primeiros séculos da Idade Media (Paio de Asturias e os seus seareiros contra os musulmáns en Asturias ou os vascóns contra Carlomagno en Roncesvales). Tamén se usou historiograficamente para tratar aos patriotas na Revolución Americana, que apoiados por Francia e España lograron a Independencia e deixaron de ser colonos para pasar a converterse en cidadáns, sendo a primeira gran vitoria na historia moderna dunha loita de guerrillas.
Resumo histórico
En xeral, a loita de guerrillas é de resistencia a un invasor e está aureolada por motivos patrióticos, revolucionarios ou relixiosos. Os galeses opuxéronse á invasión dos normandos mediante guerrillas de arqueiros certeiros no século XII. A lenda de Robin Hood baséase probablemente na resistencia dos campesiños armados ao reinado de Xoán sen Terra. Durante todo o século XIX, os movementos nacionalistas, como o de Garibaldi, a resistencia post-unitaria de bandidos como Carmine Crocco en Italia ou a loita da independencia dos gregos durante a dominación turca, baseáronse en loitas de grupos civís armados. A loita independentista en Estados Unidos foi acompañada por guerrillas que sorprendían ás tropas inglesas en emboscadas. Tanto os exércitos patriotas como realistas recorreron á táctica de loita de guerrillas durante a Loita de Independencia Hispanoamericana. Os principais focos das guerrillas independentistas foron Nueva España, Venezuela, Colombia, Alto Perú, noroeste arxentino e o centrosur chileno, a mediados do século XIX, a loita de guerrillas tamén foi usada polas tropas mexicanas republicanas ao mando do presidente Benito Juárez durante a Segunda Intervención Francesa en México (1861-1867),que loitaron contra os invasores franceses apoiados polo grupo conservador, os que lograron derrotar e expulsar do territorio mexicano. Durante a Loita dos bóers, na actual Suráfrica, os colonos holandeses utilizaron esa táctica. Tamén os irlandeses crearon un exército de irregulares para oporse aos británicos: o IRA, siglas en inglés de Exército Republicano Irlandés. Lograda a independencia, a guerrilla seguiu realizando ataques terroristas na zona que quedou baixo control británico, o Ulster. Nas primeiras décadas do século XX, o Partido Liberal Mexicano, Francisco Villa e Emiliano Zapata formaron exércitos de campesiños en México e iniciaron unha revolución con métodos de guerrilla, finalmente frustrada. Pola mesma época, os Estados Unidos sufriron o que probablemente é a súa primeira gran derrota militar cando se enfrontaron á loita de guerrillas liderada polo patriota nicaraguano Augusto César Sandino contra a ocupación militar. Aínda que o primeiro país onde se concibiu a loita de guerrillas como táctica militar foi España, onde xa se usaba no ano 400 antes de Cristo.
Variacións orbitais
As variacións orbitais son as principais causantes dos períodos glaciais e interglaciais holocénicos.
A excentricidade, a inclinación axial, e a precesión da órbita da Terra varía no transcurso do tempo producindo as glaciacións do Cuaternario cada 100.000 anos. O eixo da Terra completa o seu ciclo de precesión cada 25.800 anos. Ao mesmo tempo o eixe maior da órbita da Terra vira, nuns 22.000 anos. Ademais, a súa inclinación cambia entre 21,5 graos a 24,5 graos nun ciclo de 41.000 anos. O eixe da Terra ten agora unha inclinación de 23,5º respecto ao plano da eclíptica. dereita
Lingua agutaynen
Falantes
10.384 (1990)
Morbid Angel
Historia
Trey Azagthoth xunto a Mike Browning e David Vincent comezan un grupo musical chamado Morbid Angel co disco Abominations of Desolation, pero este non sería sacado ata varios anos máis tarde, polo que o seu primeiro disco oficial é Altars of Madness, editado en 1989, que coas súas guitarras a voz de Vincent fixérono un son novo e rechamante dentro do estilo.
Logo virían traballos como Blessed are the Sick en 1991 e Covenant en 1993. Morbid Angel foi a primeira banda de death metal que asinaba cunha discográfica importante ao facer Covenant.
Cantinflas
Traxectoria
Como pioneiro do cine mexicano, Mario Moreno axudou ao seu crecemento na época de ouro. O seu éxito, como parte do florecente cine mexicano, axudou a converter a México na capital americana do entretemento. Ademais de ser un líder nos negocios, tamén chegou a involucrarse nos difíciles e ás veces perigosos asuntos de política de México. Aínda que el mesmo era politicamente conservador, a súa reputación como portavoz dos desprotexidos lle deu ás súas accións autenticidade e converteuse en alguén importante na loita contra o charrismo sindical, que era a práctica do goberno dun só partido de manexar e controlar os sindicatos.
Vida Persoal
Ao mesmo tempo, outra demanda xurdiu entre Columbia Pictures e Mario Ivanova sobre o control desas películas. Columbia di que comprou os dereitos das películas fai catro décadas nunha corte que notou varios erros nos documentos. Moreno Ivanova quería que os dereitos quedasen no seu poder e, máis xeralmente, no poder de México, como tesouro nacional. O 2 de xuño do 2001, logo de 8 anos de batalla, finalmente Columbia quedou cos dereitos das 34 películas disputadas.
O Cantinflismo
En 1936, Mario Moreno fixo o seu debut no teatro Folies Bergère da cidade de México. Habendo deixado o ambiente de clase baixa que tiña un humor máis básico, o cantinflismo, a broma política que retaba a noción de que o humor de Cantinflas era baleiro, nacera. En 1937, o político Vicente Lombardo Toledano respondeulle ao seu rival político: "Se Morones decidiu mostrar o seu poder dialectal, que discuta con Cantinflas". Estando directamente involucrado no debate, Cantinflas respondeu:
Carreira Cinematográfica
En 1956, A Volta ao Mundo en 80 Días, o debut estadounidense de Cantinflas, fíxoo gañar un nomeamento ao premio Globo Dourado na categoría de mellor actor de musical ou comedia, nesta cinta actúa xunto ao actor inglés David Niven. A revista Variety dixo en 1956 que a súa calidade chaplinesca contribuíu ao éxito da película. Esta película recadou a cantidade de 42 $millóns de dólares en despacho de billetes. Mentres que Niven foi o principal actor nos países de fala inglesa, Cantinflas foino no resto dos países. Como resultado da película, Cantinflas converteuse no actor mellor pago do mundo.
Impacto
Nos anos 70s apareceu unha serie de debuxos animados chamado "O Show de Cantinflas" protagonizada por unha caricatura animada de Cantinflas. O show era dirixido aos nenos e tiña un propósio educativo. O personaxe animado era chamado "Amigo" e concentrábase nunha variedade de temas para educar aos nenos que ían desde a orixe do fútbol ata a orixe da Liña Internacional do Tempo.
Chaudhary Charan Singh
Chaudhary Charan Singh, nado o 23 de decembro de 1902 e finado o 29 de maio de 1987, foi un político, sexto primeiro ministro da India. Gobernou entre o 1979 e o 1980.
Oroonoko
Oroonoko é unha novela curta da escritora británica Aphra Behn, que foi publicada en lingua inglesa en 1688. Foi traducida ao galego por Marifé González, e publicada por Editorial Hugin e Munin en 2012.
Emilio Pérez Touriño
Traxectoria
Pérez Touriño realizou estudos de especialización no Instituto de Investigación e Planificación do Desenvolvemento na Universidade de Grenoble (Francia). É doutor en Ciencias Económicas e profesor da Universidade de Santiago de Compostela, onde foi vicerreitor para Asuntos Económicos.
Durante a transición democrática foi dirixente estudantil e activo militante progresista e participou directamente no proceso do Estatuto de Autonomía de Galicia e nos Pactos do Hostal que o posibilitaron. Era entón membro do PCG.
En 1998 substituíu a Paco Vázquez como secretario xeral do PSdeG. As relacións entre os dous políticos non son moi boas debido á oposición deste último a chegar a calquera acordo co BNG. No último Congreso do PSOE perdeu o posto que tiña na Comisión Executiva Federal, pero conta, en principio, co apoio do secretario de organización, Xosé Blanco. A súa liña ideolóxica é galeguista, socialdemócrata e federal.
Nas eleccións ao parlamento de Galicia do 1 de marzo de 2009, presentouse candidato á presidencia polo PSdeG, pero esta vez a coalición co BNG non foi suficiente para superar á maioría absoluta coa que o PP gañou as eleccións. O día 2 de marzo, Touriño asume a súa derrota e renuncia á fronte do Partido Socialista de Galicia. Un ano máis tarde, o 10 de maio de 2010 renunciou ao seu escano no parlamento galego.
Índice acústico
Índice acústico e sistema de notación
Non é o mesmo falar de «índice acústico» que de «sistema de notación», que se refire á maneira de nomear as sete notas (é dicir, que pode referirse á notación inglesa, latina, etc.). Un índice acústico pódese utilizar con calquera sistema de notación.
Anxo Quintana
Traxectoria persoal
Estudou no colexio dos Xesuítas de Vigo (Pontevedra) e posteriormente comezou os estudos de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, deixándoos en segundo curso para adicarse á política mentres traballaba como comercial ou camareiro. Finalmente acabou por ser Diplomado en Enfermaría pola Universidade de Vigo.
2005–2009: Vicepresidente da Xunta
miniatura|QuinTV foi o seu [[videoblog entre 2008 e 2009.|esquerda]] Tras as eleccións ao Parlamento de Galiza do 19 de xuño de 2005 sae escollido parlamentario como cabeza de lista do BNG pola provincia da Coruña. Grazas ao pacto entre BNG e PSdeG que constituíu o bipartito galego, asumiu a vicepresidencia da Xunta de Galicia, con competencias en Igualdade e Benestar, o 2 de agosto de 2005. Unha das súas accións de goberno de máis relevancia foi a creación das primeiras Galescolas e durante a xestión destas tivo que afrontar a dimisión do entón Secretario Xeral de Relacións Institucionais, Antón Losada.
Halldór Laxness
Traxectoria
Con apenas 14 anos, publicou un artigo no diario Morgunblaðið. O seu primeiro libro, a novela Barn náttúrunnar, foi escrito cando tiña 17 anos. Viaxou moito, vivindo en Europa tras a primeira guerra mundial, visitando Rusia no seu período stalinista, América xusto antes da Gran Depresión e a India baixo Nehru.
En 1922, Laxness uniuse á abadía de San Mauricio en Clervaux, Luxemburgo. Os monxes seguían as regras de San Bieito de Nursia. Laxness bautizouse e confirmou na Igrexa Católica en 1923. Foi entón cando adoptou o apelido de Laxness e engadiu o nome de Kiljan (polo mártir islandés San Killian).
Joan Montseny
Traxectoria
En 1905 establécese en Barcelona, onde escribiría varias novelas (coleccións La novela libre e La novela ideal), retomando tamén a publicación de La Revista Blanca, e fundando o semanario El luchador. Ese mesmo ano nace a súa única filla, Federica Montseny. Participa na Semana Tráxica de Barcelona, a partir da cal o Estado acabará en 1909 coa vida de Francesc Ferrer i Guàrdia, gran amigo da parella Montseny-Mañé que colabora economicamente nas publicacións de Urales.
Mecanicismo
Argumentos do mecanicismo
O mecanicismo tendeu a abandonar o carácter ontológico para adoptar a forma epistemológica. É dicir, non se trataba tanto de afirmar que o mundo é unha máquina, nin tan só unha máquina extremadamente complexa, senón que se trataba simplemente de concibilo e explicalo coma se o fose, é dicir, a partir das leis da mecánica sen presupor por iso o carácter mecánico do real. Iso deu lugar a un mecanicismo metodolóxico.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 39ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Claude Lelouch, director do filme gañador.]] Os seguintes 19 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 39ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Checoslovaquia, Francia, Italia, Polonia e Iugoslavia.
Emma Orczy
Emma "Emmuska" Magdolna Rozalia Maria Jozefa Borbala Orczy, baronesa de Orczy, nada en Tarnaörs (Hungría) o 23 de setembro de 1865 e finada en Londres o 12 de novembro de 1947, foi unha novelista, dramaturga e artista británica de orixe húngara. É coñecida pola súa serie de novelas coa personaxe de Scarlet Pimpernel.
Edificio
Da orixe do nome explícase as finalidades dos edificios primitivos, que se crearon para albergar o fogo, evitando que se apagase por mor da choiva, o vento e demais inclemencias do tempo, debido a que acendelo non era doado.
Corpos do edificio
Pódense describir os corpos dun edificio como as partes físicas que o compoñen. Distínguense da seguinte maneira:
HPK Kiekkonaiset
Historia
O 1 de xaneiro de 2009 o equipo feminino de voleibol Tarmo-Volley e o equipo feminino de hóckey sobre xeo de HPK, que ata o momento dependera da sección júnior de HPK, uníronse para crear a HPK Naiset ry.
Escudo e cores
O HPK Kiekkonaiset emprega as mesmas cores que a súa contraparte masculina: laranxa, negro e branco. Nos partidos como local emprega camisola e medias laranxas con detalles en negro e branco, e pantalóns negros; mentres que nos seus partidos como visitante a camisola e as medias son brancas con detalles en laranxa e negro.
Castello Della Monica
Historia
En 1890, segundo se desprende dun artigo de William Aurina (Un día do Traballo, no Corriere Abruzzese, do 13 de agosto de 1890), xa levantaran as paredes do organismo central e o teito estaba cuberto.
Gulfián, San Cosme de Outeiro, Outes
Gulfián é un lugar da parroquia de San Cosme de Outeiro no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres).
Novo Brunswick
1867 - Tempos actuais
Logo da formación da Confederación, Novo Brunswick continuou crecendo economicamente, apoiándose na pesca, a minería e a silvicultura. Pero o crecente uso de navíos a vapor no Canadá e nos Estados Unidos fixo que a forte industria naval de Novo Brunswick —que producía embarcacións de madeira a vela— colapsara. A recesión económica veríase agravada polo grande incendio de 1877 en Saint John. Moitos traballadores expertos trasladáronse en dirección ao oeste, rumbo a outras rexións do Canadá, ou ao sur, cara aos Estados Unidos. Durante a década de 1890, diversas vías ferroviarias uniron Novo Brunswick co resto do país. Os ferrocarrís transportaban principalmente produtos producidos no interior do Canadá a portos das Provincias Marítimas. Halifax (en Nova Escocia) e Saint John convertéronse en grandes centros portuarios. Con todo, a competencia de produtos industrializados a prezos máis baratos, producidos en Ontario ou no Quebec, creou unha recesión xeral na industria de manufactura de Novo Brunswick.
Clima
En inverno, o sur de Novo Brunswick posúe unha temperatura media de -8 °C, cunha media das mínimas de -14 °C, e unha media das máximas de -3 °C. O interior do norte da provincia posúe unha temperatura media de -13 °C. A media das mínimas é de -18 °C, e a media as máximas, de -7 °C. O litoral do nordeste da provincia posúe temperaturas intermedias. A temperatura máis baixa rexistrada en Novo Brunswick foi de -47 °C, rexistrada en Sisson Dam o 1 de febreiro de 1955.
Relixión
Porcentaxe de poboación de Novo Brunswick por afiliación relixiosa:
Educación
Actualmente, é o Ministerio de Educación de Novo Brunswick o responsable de ditar regras e patróns das escolas da provincia. Non existen xa os distritos escolares en Novo Brunswick e as escolas son administradas directamente pola provincia. A atención escolar é obrigatoria para todos os nenos e adolescentes con máis de sete anos de idade, ata a conclusión do ensino secundario ou ata os dezaoito anos de idade.
Santabárbara
A santabárbara é o pañol ou a paraxe destinada nos buques para custodiar a pólvora e o armamento, así como a cámara por onde se comunica ou se baixa a este pañol.
Córnea
Epitelio
As células das capas máis profundas tienen forma de columna, con actividade mitoxénica. Cando ás células máis superficiais (tidas como máis antigas) comezan a descamar, outras células novas van naturalmente tomando a forma estratificada descrita anteriormente.
Dolores Medio
Traxectoria
Reincorporouse á escola de Nava a finais de outubro de 1937, cunha tribulación profunda polos acontecementos dos que era espectadora: a segunda batalla de Oviedo, a destrución de Gernika, a sorte que corren os seus compañeiros e amigos, e os éxitos franquistas.
Cúmulo aberto
Os cúmulos abertos máis novos poden estar contidos aínda na nube molecular que lles deu orixe, iluminándoa e orixinando unha rexión H II. Co paso do tempo, a presión de radiación proveniente do cúmulo provocará que a nube molecular se disperse. Polo xeral, estímase que o 10% da masa dunha nube de gas se condensará en forma de estrelas antes de que a presión de radiación expulsase o resto do gas.
Observación a través da historia
esquerda|miniatura|250x250px|[[NGC 2244, cúmulo aberto situado na nebulosa Roseta. Alberga multitude de estrelas azuis novas, moi quentes, que xeran gran cantidade de radiación e fortes ventos estelares.]] Xa desde a antigüidade os cúmulos abertos máis destacados, como as Pléiades, as Híades ou Praesepe foron recoñecidos como grupos de estrelas. Tolomeo, no ano 138 a. C., xa mencionaba algúns cúmulos abertos como o que leva o seu nome (Cúmulo de Tolomeo) ou o próximo Melote 111. Outros crían que eran nebulosas e, por fin, tras a invención do telescopio en 1609, Galileo Galilei observou Praesepe e recoñeceu por primeira vez que estaba constituído por estrelas. Como os cúmulos abertos son moi brillantes, podíanse ver facilmente cos primeiros telescopios, e en 1782 xa se coñecían 66 cúmulos abertos diferentes. As observacións telescópicas descubriron dous tipos distintos de cúmulos: algúns deles contiñan centos de estrelas que se encontraban distribuídas formando unha esfera regular, e adoitaban aparecer en torno ao centro da Vía Láctea; e outros presentaban unha escasa poboación de estrelas, distribuídas irregularmente, encontrándose dispersos en toda a galaxia. Os astrónomos dividiron os cúmulos estelares en cúmulos globulares e cúmulos abertos, respectivamente.
Distribución nas galaxias
Nas galaxias irregulares, os cúmulos abertos poden encontrarse en calquera lugar, aínda que por regra xeral canto maior é a densidade dos gases maior número de cúmulos adoitan formarse. Non obstante, non existen evidencias de cúmulos abertos nas galaxias elípticas, pois a formación de estrelas alí rematou moitos millóns de anos atrás, e polo tanto os cúmulos abertos que se puideron formar no pasado tiveron tempo para dispersarse.
Destino final
No referente aos procesos externos, un cúmulo aberto pode verse afectado por determinados eventos, como por exemplo, se pasa cerca ou a través dunha nube molecular, o que se calcula que adoita ocorrer cada 500 millóns de anos. As forzas de marea que se xeran no encontro tenden a alterar en gran medida o cúmulo. Finalmente, o cúmulo convértese nunha corrente de estrelas, sen estar o suficientemente xuntas como para considerarse cúmulo, pero tendo relación entre elas e movéndose en dirección e velocidades similares. O tempo que pasa ata que un cúmulo se ve afectado depende da densidade de estrelas inicial, tardando máis tempo os cúmulos máis comprimidos. Estímase que a vida media dun cúmulo (cando perdeu a metade das estrelas orixinais), oscila entre 150 e 800 millón de anos, dependendo da densidade inicial.
Unha vez que un cúmulo deixa de estar unido gravitacionalmente, moitas das súas estrelas se moverán polo espazo en traxectorias moi similares, formando o que se coñece como asociación estelar, cúmulo móbil ou grupo móbil. Algunhas das estrelas máis brillantes da Ursa Major foron membros dun cúmulo aberto que agora forma unha asociación deste tipo, demominada asociación estelar da Ursa Maior, con 126 estrelas coñecidas. Finalmente, as súas diferentes velocidades relativas farán que se diseminen por toda a galaxia.
Estudo da evolución estelar
O estudo das cantidades de litio e berilio nos cúmulos abertos achéganos importantes pistas sobre a evolución das estrelas e das súas estruturas internas. Mentres que o hidróxeno non pode fusionarse para formar helio ata que a temperatura alcanza os 10 millóns de K, o litio e o berilio fano a temperaturas de 2,5 e 3,5 millóns de K, respectivamente, o que significa que as súas cantidades dependen en gran medida da mestura no interior das estrelas. O estudo destes dous elementos permite fixar determinados parámetros variables tales como a idade ou a composición química.
Os cúmulos abertos e a escaleira de distancias cósmicas
A determinación das distancias dos diferentes obxectos astronómicos resulta crucial para a súa comprensión. Non obstante, a gran maioría destes obxectos atópanse demasiado lonxe como para determinar a distancia directamente. A escaleira de distancias cósmicas estima estas distancias baseándose nunha serie de medicións indirectas, e en ocasións incertas, nas que se involucran obxectos máis próximos aos que a súa distancia se determinou de forma directa para despois ir aumentando paulatinamente a outros obxectos máis distantes. Neste paso, os cúmulos abertos teñen un papel de gran relevancia.
Unha vez que se estableceron as distancias aos cúmulos máis próximos, outras técnicas poden estender a escala de distancia ata cúmulos máis afastados. Pódese estimar a distancia a un cúmulo máis afastado relacionando a secuencia principal do diagrama de Hertzsprung-Russell cun cuxa distancia é coñecida. O cúmulo aberto máis próximo a nós é o das Híades e aínda que existe unha asociación estelar á metade de distancia que as Híades, esta non pode considerarse un cúmulo aberto porque as súas estrelas non se atopan ligadas gravitacionalmente. O cúmulo aberto coñecido máis afastado da Terra na nosa galaxia denomínase Berkeley 29, e atópase a unha distancia aproximada de 15 000 pársecs (case 50 000 anos luz). Os cúmulos abertos pódense detectar facilmente noutras galaxias do Grupo Local.
América Latina
América Latina ou Latinoamérica, entidade territorial e sociocultural diferente a Hispanoamérica e Iberoamérica, constituída polo conxunto de países de América que foron antigas colonias de países europeos onde se falan as linguas romances, é dicir derivadas do latín, correspondentes ás actuais España, Portugal e Francia. O xentilicio que normalmente se emprega é latinoamericano.
Cultura
A cultura da América Latina ten coma principal característica ser a fusión de tres culturas bastante distintas entre si:
Feromona
Desde a súa orixe, tódalas especies de plantas, insectos e animais utilizaron diferentes aromas ou mensaxes químicas como medio de comunicación e case todas utilizan un ou varios códigos por este medio para atraerse sexualmente. Estas substancias teñen ademais a particularidade de inducir cambios no comportamento dos individuos que teñen contacto con elas.
Acelerador
Un acelerador pódese referir a:
El Pueblo Vasco
Traxectoria
Nos seus inicios foi unha publicación de ideoloxía monárquica e tendencia maurista. O xornalista guipuscoano Juan de la Cruz Elizondo foi o seu primeiro director, cargo que exerceu durante vinte e oito anos —entre 1910 e 1938—. O xornal, de ideoloxía conservadora, apoiou o golpe de estado de xullo de 1936 e tralo estalido da Guerra civil deixou de se publicar, aínda que reapareceu en 1937 trala entrada das tropas franquistas na cidade.
Cesou de se editar definitivamente o 12 de abril de 1938 cando se fusiona con El Correo Español para dar lugar á cabeceira conxunta El Correo Español-El Pueblo Vasco.
De ratos e homes
De ratos e homes é unha novela en lingua inglesa de John Steinbeck publicada en 1937 co título orixinal de Of Mice and Men. Foi traducida ao galego por Álvaro de Prado e publicada en 1997 pola Editorial Galaxia.
Urano
Descubrimento
Para o ano 1738 o astrónomo inglés John Bevis debuxou ao planeta Urano, no seu atlas "Uranographia Britannica", como tres estrelas en posicións sucesivas, ditas observacións foron feitas entre os meses de maio e xullo de 1738, con todo Bevis non detectou os trazos de planeta. Por mor das distintas observacións feitas a estas datas coñéceselles na astronomía como a era dos predescubrimentos.
Herschel escribiu no seu diario "No coartil próximo a ζ Tauri ... ben [unha] estrela nebulosa ou quizais un cometa". O 17 de marzo anotou "Busquei o cometa ou a estrela nebulosa e atopei que se trataba dun cometa, xa que cambiara de lugar". Cando presentou o seu descubrimento á Royal Society continuou afirmando que atopara un cometa aínda que tamén implicitamente comparábao a un planeta.
Denominación
Durante moito tempo coñeceuse como Georgian ata que, finalmente en 1850, foi rebatizado como Urano, de acordo coa tradición de dar nome de deuses aos planetas. O nome proposto por Herschel non era popular fóra de Gran Bretaña, e ao pouco tempo foron propostas alternativas. O astrónomo Jérôme Lalande propuxo bautizar ao planeta como Herschel, na honra do seu descubridor. O astrónomo sueco Erik Prosperin propuxo o nome de Neptuno, que foi apoiado por outros astrónomos aos que lles gustaba a idea de conmemorar as vitorias da Royal Navy británica no curso da guerra de Revolución Americana chamando ao novo planeta Neptune George III ou Neptune Great Britain. Bode optou por Urano, a versión latinizada do rei grego do ceo, Ouranos. Bode argumentou que ao igual que Saturno era o pai de Xúpiter, o novo planeta debería levar o nome do pai de Saturno. En 1789, o colega de Bode na Royal Academy Martin Klaproth bautizou ao elemento que recentemente descubrira "uranium" para apoiar a elección de Bode. Finalmente, a suxestión de Bode foi a máis amplamente usada e fíxose universal en 1850 cando a HM Nautical Almanac Office, deixou de usar o nome de Georgium Sidus en favor de Uranus.
Exploración
A posibilidade de enviar a nave Cassini a Urano foi avaiada durante unha fase de planificación da extensión da súa misión no ano 2009. Precisaríanse uns 20 anos para chegar ao sistema do planeta tras deixar Saturno.
Concatémero
Durante unha infección activa, algunhas especies de virus replican o seu material xenético por medio da formación de concatémeros. No caso do Herpesvirus humano 6, o seu xenoma completo cópiase unha e outra vez nunha soa molécula. Estes longos concatémeros son despois clivados entre as rexións pac-1 e pac-2 por ribozimas cando o xenoma é empaquetado nos virións individuais. No virus vaccinia os concatémeros clívanse por medio do encima A22R. No fago lambda os concatémeros tamén se cortan en xenomas individuais a medida que o ADN se empaqueta nas cabezas dos novos fagos.
Fragas do Eume
Felgos
Tamén se poden atopar especies de gran valor ben pola súa escaseza ou ben por darse lonxe da súa área normal de distribución, coma: Algunhas destas especies están relacionadas cunha antiga vexetación subtropical que poboou as marxes do mar de Tetis na era terciaria. A calor e a humidade permitiron o desenvolvemento dunha exuberante flora, similar á que na actualidade atopamos no arquipélago neozelandés ou na Florida. Porén, hai dous millóns de anos, os procesos de glaciación nos polos e a desertización nos trópicos foron recortando a distribución desa flora que, incapaz de adaptarse ós cambios, quedou reducida a zonas pequenas situadas entre os 25º e 40º de latitude: Illas Canarias, Illas dos Azores e Madeira, e en menor extensión nas serras de Alxeciras (provincia de Cádiz) ou o Parque Natural das Fragas do Eume.
Clima
O clima do parque caracterízase por ser oceánico e pola súa elevada pluviosidade. As diferenzas de temperatura entre estacións son menos acusadas, con veráns tépedos e invernos non moi fríos. As temperaturas medias anuais van desde os 11,7 aos 15,1 °C. Ademais, ten unha característica de termicidade que implica a ausencia de xeadas, o cal favorece a aparición dalgunhas especies vexetais no val do Eume.
Historia de Lahore
Chegada do islam
Despois, nos séculos sucesivos, Lahore xogou só un papel secundario nos vaivéns das diferentes dinastías que gobernaron o norte do subcontinente indio. Todo mesturado coas periódicas incursións dos mongois (no 1241 capturan a cidade e destrúen en parte; na segunda metade do século XIII é repoboada e o forte refeito).
Visuña, Folgoso do Courel
Xeografía
Atópase na zona oriental do concello, limitando ao leste coa provincia de León. Limita coas parroquias de Esperante e Riocereixa (Pedrafita do Cebreiro) ao norte, Hórreos e A Seara (Quiroga) ao sur e Seoane do Courel ao oeste.
Saara Kuugongelwa
Saara Kuugongelwa-Amadhila, nada o 12 de outubro de 1967 na vila de Okahao, é a cuarta e actual Primeira ministra de Namibia, no cargo dende o 21 de marzo de 2015. Kuugongelwa pertence á Organización do Pobo de África do Suroeste (SWAPO) e é membro da Asemblea Nacional de Namibia dende o ano 1995. Entre os anos 2003 e 2015 foi Ministra de Finanzas. É a primeira muller Primeira ministra de Namibia.
Fontecelta
Fontecelta é unha empresa galega adicada ao envasado de auga mineral natural situada no concello de Sarria (Lugo).
Historia
En 1903 a auga do manancial foi declarada de utilidade pública e en 1928 foi declarada auga mineiro-medicinal polas súas propiedades. Na década de 1950 comeza o envasado e comercialización da auga Fontecelta, unha auga mineral natural con mineralización débil. Na actualidade, as instalacións ampliáronse en 8 000 metros cadrados, chegando a un total de 15 000. A empresa foi propiedade de Rumasa, despois de Corporación Noroeste e logo do expresidente do Celta de Vigo, Horacio Gómez.
Estevo III de Moldavia
Reinado
Estevo foi derrotado en Războieni o ano seguinte, mais os otománs tiveron que retirarse, ao non conseguir capturar ningún castelo importante, e porque unha enfermidade espallouse no exército turco. Estevo buscou o apoio dos cristiáns europeos, pero sen éxito. Aínda así, díxose sobre el que "cortou a man dereita ao pagán".
Legado
Nunha campaña da televisión estatal romanesa chamada «Mari Români» («Grandes romaneses»), Estevo recibiu 40.000 votos e foi elixido «O máis grande romanés» da historia.
Mycobacterium tuberculosis
O xenoma de M. tuberculosis secuenciouse en 1998.
Fisiopatoloxía
M. tuberculosis require oxíxeno para crecer (aerobio obrigado). Non retén ben ningunha tinguidura bacteriolóxica debido ao alto contido lipídico da súa parede, e é difícil determinar se é grampositiva ou gramnegativa (pode dar un resultado debilmente grampositivo ou indeterminado); polo que en vez da tinguidura de Gram se utiliza xeralmente a tinguidura de Ziehl-Neelsen ou da resistencia ácido alcohol (resistencia á decoloración polos ácidos e alcohois ou acid-fastness). Aínda que estas bacterias non se poden encadrar claramente dentro da categoría das grampositivas desde un punto de vista empírico (é dicir, non reteñen o pigmento cristal violeta), clasifícanse como bacterias grampositivas ácido alcohol resistentes (acid-fast) debido a que carecen de membrana externa, o que é característico das paredes grampositivas.
A capacidade de producir mutantes de M. tuberculosis e comprobar a presenza de produtos xénicos concretos con funcións específicas fixo aumentar significativamente o noso coñecemento da patoxénese e factores de virulencia de M. tuberculosis. Coñécense moitas proteínas segregadas e exportadas que son importantes na patoxénese.
Variacións nas cepas
A tipificación das cepas é útil na investigación dos estalidos epidémicos de tuberculose, porque lle dá ao investigador probas a favor ou en contra da transmisión de persoa a persoa. Se consideramos a situación na que unha persoa A ten tuberculose e se cre que a adquiriu da persoa B, e comprobamos que os illamentos de cada persoa pertencen a diferentes tipos, entón a transmisión de A a B queda difinitivamente desbotada; pero se as bacterias son da mesma cepa, entón isto apoiaría (pero non probaría definitivamente) a hipótese de que B infectou a A.
Hai tres xeracións de tipificación de VNTR para M. tuberculosis. O primeiro esquema, chamado ETR (exact tandem repeat, repetición en tándem exacta), utiliza só cinco loci, pero a resolución que ofrecían estes cinco loci non era tan boa coma a PFGE. O segundo esquema, chamado MIRU (mycobacterial interspersed repetitive unit, unidade repetitiva intercalada micobacteriana) presentaba unha discriminación igual de boa ca a PFGE. A terceira xeración desta técnica ou MIRU2 engadiu nove loci máis á análise ata un total de 24. Isto proporciona un grao de resolución maior ca a da PFGE e é a que actualmente está estandarizada para a tipificación de M. tuberculosis.