cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte gótica
Particularidades do gótico galego
Despois da etapa de transición, o novo estilo adquire formas definidas e énchese de caracteres nacionais. A arte gótica implántase xa con claridade en Galicia, fundamentalmente nas súas cidades e vilas, coas ordes mendicantes, concretamente as de franciscanos e dominicos. Chegadas a Galicia no século XIII da man, como conta a tradición, dos seus propios santos fundadores, desenvolven os seus principais conventos sobre todo ao longo do século XIV e principios do XV. Dominicos e franciscanos traen arquitectos foráneos alleos ao apego tradicional e que introducen e ensinan os modernos modelos arquitectónicos do novo estilo. miniatura|300px|[[Ruínas de San Domingos, en Pontevedra.]] Galicia non é unha zona cun gran predominio do gótico e iso vese no reducido número de exemplos de arquitectura gótica pura existentes; para explicalo empréganse fundamentalmente dous argumentos: o suposto apego á tradición románica que non permite a incorporación da nova linguaxe arquitectónica, e unha insuficiencia técnica para traballar e empregar o granito coa soltura característica que os elementos construtivos do novo estilo requiren. miniatura|300px|esquerda|Nave central da igrexa do [[Mosteiro de Santa María de Meira.]] Considerados estes argumentos e, sobre todo, o decisivo papel xogado polas novas ordes mendicantes e a súa chegada a Galicia dende Italia a través de Cataluña e o mediodía francés seguindo despois o Camiño de Santiago, pódense estabelecer algúns paralelismos que axuden a entender as características específicas do gótico galego e certas semellanzas coa arquitectura gótica de Cataluña e de Italia que, dende o punto de vista formal e espacial, teñen pouco que ver co gótico da Illa de Francia. Esta diferenza e as particularidades da arquitectura gótica en Galicia deben permitir falar dun gótico galego, que prescinde dos arcobotantes suplíndoos por sólidos contrafortes, e que está caracterizado pola sobriedade, a robustez e a racionalidade no emprego dos sistemas construtivos, un acentuado papel do muro como elemento envolvente do espazo e por unha concepción distinta do espazo interior, de carácter unitario.
O neogótico
No século XIX, o entusiasmo romántico polo medieval (como reacción fronte ao neoclasicismo academicista) e o historicismo, supuxo amplas restauracións de edificios medievais, chegándose a establecer o estilo neogótico, arquitectura realizada a imitación da gótica medieval. Sóñase a partir deste intre cun renacemento da arte medieval, enchéndose de novo contido ao termo "gótico" que comeza a distinguirse e afastarse claramente do románico.
Ruesga
Xeografía
Ao ser unha zona de solo calcario, hai un gran número de covas e simas que son exploradas polos espeleólogos. Destaca especialmente neste campo Matienzo. 250px|miniatura|Val de [[Matienzo.]] Entre todas a covas da zona destaca principalmente a cova da Redaña que é a segunda cova máis larga de Cantabria, con máis de 20 quilómetros, e forma parte do sistema de covas dos Catro Vales, que engloba os vales de Matienzo, Riaño, Llueva e Secadura.
Demografía
Fonte: INE
Pemba
Pemba (en lingua árabe, الجزيرة الخضراء‎, al-Dschazirat al-Chadra, «illa verde») é unha illa que forma parte do arquipélago de Zanzíbar, localizada preto da costa oriental de África, en augas do océano Índico. Sitúase a 50 km ao norte da illa de Unguja, a illa principal do arquipélago, e a outros 50 km da costa africana. Conta cunha poboación aproximada de 362.000 habitantes segundo o censo do 2002, cunha superficie de 984 km².
Xeografía
Cunha superficie de 988 km² atópase ao redor de 50 km ao norte de Unguja, a illa máis grande do arquipélago. En 1964, Zanzíbar uniuse coa antiga colonia de Tanganika para formar o estado de Tanzania. Atópase ao leste da parte continental de Tanzania, a través da Canle de Pemba. Xunto coa Illa de Mafia, ao sur de Unguja, estas illas forman as Illas das Especias (que non deben confundirse coas Illas Molucas de Indonesia). miniatura| upright | left | Ruínas de Ndagoni en [[Ras Mkumbuu]] A maior parte da illa, que é máis montañosa e máis fértil que Unguja, está dominada pola agricultura a pequena escala. Tamén hai cultivos a grande escala de cultivos comerciais tales como o cravo.
Arqueoloxía
Ao leste de Chake-Chake pódense atopar as "ruínas Mkama Ndume2 na vila de Pujini (ao sur do aeroporto) a pouca distancia por estrada de Chake-Chake. Esta é a única fortificación temperá coñecida en toda a costa Suahili. Remóntase ao século XV.
Historia
O 24 de xuño de 2016, o Ministro de Transporte australiano, Darren Chester, dixo que un pedazo de restos dun avión atopouse na illa de Pemba, posiblemente do desaparecido voo Malaysia Airlines Flight 370.
Eleccións á Asemblea portuguesa, 2009
Resultados
Os resultados definitivos foron.
Papías de Hierápolis
Orixe dos Evanxeos
Papías proporciona a información máis antiga que se conserve de quen escribiu os Evanxeos. Eusebio preserva dous fragmentos textuais de Papías sobre as orixes dos evanxeos, un sobre Marcos e outro sobre Mateo.
O fragmento sobre Mateo só di:
A palabra logia (λόγια)—que tamén aparece no título da obra de Papías— xa é problemática. En contextos non-cristiáns, o significado habitual era oráculos, mais desde o século XIX foi interpretado como ditos, o que suscitou numerosas teorías sobre un "Evanxeo dos ditos", agora chamado Q, semellante ao Evanxeo de Tomás. Pero os paralelismos involucran un significado de ditos ou feitos, que se adapta ben aos evanxeos canónicos.
Moitas outras autoridades antigas fanse eco da aparente afirmación de que Mateo escribira en hebreo, que en grego se pode referir tanto ao hebreo como ao arameo. Os estudosos modernos propuxeron moitas explicacións para esta afirmación, á luz da opinión maioritaria de que ese Mateo canónico compúxose en grego e que non foi traducido dunha lingua semítica. Unha teoría é que o propio Mateo elaborara primeiro unha obra semítica e despois unha recensión da obra en grego. Outra é que outros traduciron Mateo ao grego máis ben libremente. Outra é que Papías simplemente quere dicir "nun grego ao estilo hebreo", "Ἑβραίδι διαλέκτῳ". Outro é que Papías refírese a unha obra distinta hoxe perdida, quizais unha colección de ditos como a Fonte Q ou o chamado Evanxeo segundo os hebreos. Outra é que Papías sinxelamente cometera un erro.
Escatoloxía
Eusebio conclúe a partir dos escritos de Papías que era un milenarista, que entendía o milenio como un período literal no cal Cristo reinará na Terra, e ataca a Papías pola súa interpretación literal de pasaxes figurativos, escribindo que Papías "parace que tería un entendemento limitado ", e sente que o seus erros fan errar a Ireneo e a outros.
Heloderma suspectum
Ecoloxía
Pasan a maior parte do tempo baixo terra en tobeiras ou refuxios rochosos. Están activos pola mañá durante a estación seca (primavera e principio do verán); posteriormente no verán, poden ser activos nas noites cálidas ou despois dunha tormenta eléctrica. Manteñen unha temperatura corporal de 30 °C. Son lentos correndo, pero teñen unha resistencia e capcidade aeróbica máxima grandes (VO2 max) para un lagarto. Son depredados por coiotes e aves rapaces.
Veleno
Producen veleno en glándulas salivares modificadas da súa mandíbula inferior, o que os diferenza das serpes, cuxo veleno se produce na mandíbula superior. Non obstante, carecen de musculatura para inxectar a presión o veleno, xa que este é impulsado desde a glándula ao dente cando o animal morde, e debido a unha acción capilar leva o veleno desde o dente á súa vítima. Os dentes están feblemente fixados á mandíbula, polo que se lle rompen e desprenden ao longo da vida e son substituídos por outros. Observouse que se dan a volta cando están mordendo a súa vítima, presumiblemente para axudar a que o fluxo de veleno pase máis facilmente á ferida. Como as súas presas consisten principalmente en ovos, pequenos animais e outras presas bastante "indefensas", o veleno deste réptil crese que evolucionou para a súa defensa máis que para usalo na caza. Un uso defensivo explicaría tamén a brillante coloración de advertencia que ten este animal.
Toxicidade
Aínda que o seu veleno é unha neurotoxina tan tóxica coma a da serpe coral, H. suspectum produce só pequenas cantidades. A súa mordedura non é mortal para un adulto humano con boa saúde. Non hai informes de falecementos confirmados desde 1939 e os informes anteriores non sempre son exactos. Poden morder bastante rapidamente (especialmente movendo a súa cabeza a un lado) e manter a súa dolorosa trabada moito tempo tenazmente. Se unha vítima sofre unha mordedura pode ter que mergullar totalmente ao lagarto atacante en auga para liberarse da trabada. Síntomas da mordedura son dor moi intensa, edema e debilidade asociada cunha rápida baixada da presión sanguínea.
Teoría da xeración espontánea
O problema da orixe da vida
A principios do século XX, o problema da orixe da vida avanzou a pasos de xigante grazas ás investigacións sobre a orixe da Terra. A Terra formouse hai 4.600 millóns de anos, e 1.000 millóns da anos despois xa existían organismos vivos rudimentarios, tal como proban os restos fósiles máis antigos que se coñecen.
Antigüidade
A autoridade de Aristóteles tivo grande influencia en séculos posteriores, sobre todo porque a súa hipótese vitalista da vida cadraba moi ben coas concepcións relixiosas do cristianismo.
Ali ibn Abi Talib
Traxectoria
O segundo período da vida de Alí comezou en 610 cando seguiu o islam á idade de 9 anos e terminou co Héxira de Mahoma a Medina en 622. Cando Mahoma informou de que recibira unha revelación divina, Alí, entón só uns nove anos, creulle e profesou ao islam. Ali converteuse no primeiro home que abrazou o islam. A doutrina xiíta afirma que, de acordo coa misión divina de Alí, aceptou o islam antes de que participase en vellos ritos tradicionais da Meca, considerados polos musulmáns como politeístas ou paganistas. De aí os xiítas din de Ali que o seu rostro é honrado, xa que nunca foi empañado por prostracións ante os ídolos. Os sunitas tamén usan o honorífico Karam Allahu Wajhahu, que significa "o favor de Deus estea sobre a súa cara". A razón pola que a súa aceptación a miúdo non se chama conversión é porque nunca foi un adorador de ídolos como o pobo da Meca. Sábese que destruíu is ídolos do molde de Abraham e preguntoulle á xente por que adoraban algo que eles mesmos fixeron.
Teoría da xeración espontánea
Idade Moderna
Un dos primeiros en enfrontarse ao "dogma" da xeración espontánea, e o primeiro que demostrou a falsidade desta teoría foi o médico italiano Francesco Redi (1626 - 1697) que, cousa infrecuente na súa época, recorre ao método científico para comprobar a veracidade (ou non) de dita teoría, como veremos máis adiante. Aínda así, os investigadores máis críticos tiveron que enfrontarse ás crenzas que durante séculos se tiveran como verdadeiras, co que moi frecuentemente se poñía en dúbida a súa credibilidade.
O experimento de Redi
Non obstante, algúns científicos consideraron erróneo o experimento alegando que, se estes animais non apareceran sobre a carne, debíase simplemente á falta de aireación da mesma.
Porén, a influencia da xeración espontánea era tal que o mesmo Redi admitía a posibilidade da mesma en animais como os vermes intestinais ou nos da madeira (larvas de couzas).
A discusión entre Spallanzani e Needham
miniatura|170px|esquerda|John Needham dereita|miniatura|170px|Lazzaro Spallanzani
Os experimentos de Schwann
Xa no século XIX, concretamente en 1836, o fisiólogo alemán Theodor Schwann (1810-1882), coñecido sobre todo pola súa decisiva participación na construción da teoría celular, introduciu nos caldos de cultivo aire previamente esterilizado por quecemento, non aparecendo daquela nos cultivos microbio ningún. A pesar desta evidencia, moitos científicos da época aínda mantiñan que a esterilización destruía a foza vital. Ningún deles sostiña xa, a esta altura, que insectos, vermes ou outros animais ou plantas xurdisen por xeración espontánea, pero o progresivo coñecemento de microorganismos como as bacterias favoreceu o mantemento da idea espontánea.
O triunfo de Pasteur
miniatura|esquerda|200px|Fotografía de Louis Pasteur
Arbelos
Propiedades
Teorema: Dado un arbelos ABC (o punto A atópase entre B e C) e os círculos ω1, ω2 ,..., ωn (n pertence a N), entón, para calquera número natural n a distancia desde o centro do círculo ωn á liña BC é o produto do diámetro da circunferencia por n.
José de Espronceda
José Ignacio Javier Oriol Encarnación de Espronceda y Delgado, coñecido como José de Espronceda, nado en Almendralexo (Badaxoz) o 25 de marzo de 1808 e finado en Madrid o 23 de maio de 1842, foi un poeta do século XIX, considerado como o máis destacado poeta romántico español.
Manuel Pita Armada
Manuel Pita Armada, nado en Cariño cara a 1910, foi un sindicalista libertario galego.
Søren Kierkegaard
Interpretacións de Kierkegaard
Filosoficamente, fixo a ponte entre a filosofía hegeliana e aquilo que se tornaría no existencialismo. Kierkegaard rexeitou a filosofía hegeliana do seu tempo e o que el veu como o formalismo vacuo da Igrexa luterana dinamarquesa.
Traxectoria
O 8 de setembro de 1840 Kierkegaard declarouse formalmente a Regine. Non obstante, pronto se sentiu desilusionado e receoso con respecto ao matrimonio. Menos dun ano despois de lle propor o enlace, rompeuno, o 11 de agosto de 1841. Nos seus Diarios Kierkegaard fala da creza de que a súa melancolía faino inválido para o matrimonio, pero o motivo concreto da súa ruptura segue sen estar claro. En xeral crese que os dous estaban profundamente namorados, quizais incluso despois de que ela casara con Johan Frederik Schlegel (1817-1896), un funcionario. En xeral, o seu contacto limitouse a encontros casuais nas rúas de Copenhague pero algúns anos despois Kierkegaard chegou a pedir ao marido de Regine permiso para falar con ela, pero Schlegel negoullo. Regine, que o amou moito, quedou resentida con el para sempre pola incomprensible ruptura.
No final da súa vida, Kierkegaard viuse no núcleo de axitadas controversias, sobre todo coa igrexa luterana danesa, á que consideraba mundana e corrupta. Os seus últimos traballos, como A enfermidade mortal (1849), reflicten unha idea cada vez máis pesimista do cristianismo que enfatiza o sufrimento como esencia da verdadeira fe. Tamén redobrou os seus ataques, dirixidos contra a moderna sociedade europea, que denunciou en A era actual (1846) pola súa falta de paixón e os seus valores cuantitativos. A tensión producida polos seus numerosos escritos e as controversias nas que participou, minaron pouco a pouco a súa saúde; en outubro de 1855 desfaleceu na rúa e morreu o 11 de novembro, en Copenhague.
Rexión de Brest
A rexión de Brest ou, antigamente, Bierascie (en belaruso Брэ́сцкая во́бласць) é unha das seis rexións de Belarús. Divídese administrativamente en 16 distritos e eles, á súa vez, en municipios (metropolitanos e rurais):
HC Oceláři Třinec
Historia
O hóckey sobre xeo chegou a Třinec en 1929-30 con partidos sobre a auga conxeada. O HC Oceláři Třinec fundouse en 1929 baixo o nome de SK Třinec, e posteriormente recibiu os nomes de SK Železárny Třinec, KS Zaolzik, SK Železárny Třinec, TŽ VŘSR Třinec, TŽ Třinec e HC Železárny Třinec ata a adopción do seu nome actual en 1999.
El Noticiero de Bande
El Noticiero de Bande foi un periódico editado en Bande en 1914.
751
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lollardismo
miniatura|150px|dereita| John Wycliffe precursor do lollardismo O Lollardismo foi un movemento político e relixioso de finais do século XIV e inicios do século XV en Inglaterra, xeralmente identificado como un precursor da Reforma. Os seus obxectivos principais eran precisamente a reforma da Igrexa.
Ragnar Lodbrok
Francia
Este acordo non lle impediu atacar outras partes de Francia, sendo ardua a tarefa de expulsalo.
Herdanza
Da súa relación con diversas mulleres impútaselle a paternidade de varios fillos segundo as sagas nórdicas:
Los Cafres
Los Cafres foi unha banda de punk rock galega formada no ano 1984 procedente de Teis, Vigo.
Traxectoria
O seu guitarrista Pablo Ramallo era insubmiso, feito que complicou bastante a traxectoria da banda ao non poder anunciar os seus concertos por medo a que fose detido pola Policía Militar.
Atol Marakei
Xeografía
O Rawata Pass foi o lugar dunha obstrución en 1912 logo dos conflitos entre as aldeas.
Vilas
A vila principal é Rawannawi, que no censo de 2010 tiña pouco máis dun terzo dos 2.872 habitantes da illa.
José Luís Fontenla Rodrigues
Obras
Como poeta publicou, co seu nome, Poemas de Paris e outros poemas (1985), e, baixo o pseudónimo de João Padrão, que emprega desde 1989, dúas antoloxías poéticas, Sememas (1990) e Tempo e Terra (1992), e as pezas teatrais Itaca, outras pezas e O “hic et nunc” de Mr. Pickwick. O tempo da pedra.
Kosmos 611
Kosmos 611 (Космос 611 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 67, foi un satélite artificial soviético lanzado o 28 de novembro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Xogos Olímpicos de 2000
Cerimonia de Apertura
As dúas Coreas entraron no estadio unidas baixo a mesma bandeira por primeira vez nos Xogos, mais competiron separadas.
Atletas destacados
O sistema de selección de deportistas olímpicos en cada país tamén deu lugar a situacións rechamantes, como a de Eric Moussambani, nadador de Guinea Ecuatorial. Tiña aprendido a nadar apenas seis meses antes do inicio dos Xogos e durante as competicións de Sidney foi a primeira vez que nadaba en piscinas con distancia oficial (en Guinea Ecuatorial non existían piscinas olímpicas). O nadador competiu nos 100 m libres só, xa que os dous competidores da súa serie foran desclasificados. Case afoga, chegando cun tempo de máis do dobre que os demais clasificados, mais pola súa simpatía e polo espírito olímpico converteuse nun dos deportistas destacados da competición.
José Manuel Pita Andrade
Biografía
Amais do seu labor no Museo do Prado, durante uns anos foi conservador das coleccións de arte da Casa de Alba e do acabado de fundar Museo Thyssen-Bornemisza, cuxo catálogo xeral supervisou.
Fontanosas
Fontanosas é unha pequena vila de Cidade Real en Castela-A Mancha. En 1849 a aldea foi dividida en dúas partes, unha pertencente ao termo municipal de Almodóvar, e a outra ao de Abenójar.
É coñecida polas súas innumerables correntes de auga (Fresnedillas, Quejigares, ...), que moveron muíños ata fai ben pouco, e polos seus afloramentos de granito que era traballado primorosamente polos canteiros locais. Respecto da súa contorna natural, hai que mencionar a Praza dos Mouros, Cova do Peñon, ...
Segunda división española 1960/61
A tempada 1960–61 da Segunda División de España de fútbol foi a 29ª edición desta competición. A categoría estivo composta por 32 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 16 equipos cada un. CA Osasuna e CD Tenerife ascenderon a Primeira División.
Esther Vivas
Traxectoria
É membro da redacción da revista Viento Sur e colabora habitualmente en medios de comunicación convencionais (Público) e alternativos.
Globicephala
Descrición
O xénero Globicephala foi creado por Lesson en 1828, aparecendo por primeira vez en ''Compl. Oeuvres Buffon Hist. Nat., 1: 441, tomando como especie tipo a Delphinus globiceps Cuvier, 1812 (= Delphinus melas'' Traill, 1809).
Felación
miniatura|Felación na posición 69 Felación (do latín fellatio), en argot mamada, é unha práctica de sexo oral que consiste en chupar e lamber o pene coa boca, coa lingua e cos beizos. A estimulación oral do escroto tamén se pode denominar felación, ou coloquialmente como teabagging. Se a felación se realiza sobre un mesmo, o acto chámase autofelación.
Xeral
É fisicamente posible que os homes con flexibilidade suficiente, tamaño do pene, ou ambos, realicen unha felación sobre si mesmos como unha forma de masturbación, nun acto chamado autofelación. Porén, poucos homes posúen a flexibilidade suficiente e a lonxitude do pene para realizar con seguridade a necesaria curva frontal.
Historia
Na Ilíada aparece por primeira vez o termo mulleres de Lesbos, e fai referencia as mulleres que mellor practicaban a felación. A desviación do significado deste termo debeuse ao uso que lle deron os cristiáns posteriormente. Porén, o vocábulo que se utilizaba na antiga Grecia para referirse as lesbianas era tríbada, do grego tribo (frotar).
Cortes de Cádiz
Historia
As Cortes crearon un novo sistema político baseado no principio da soberanía nacional, coa monarquía como forma de goberno, pero con división de poderes. Tanto o Rei como as Cortes posuían a facultade para crear leis de forma conxunta. Ademais, recoñecíanse dereitos como a liberdade de imprenta, a igualdade xurídica, a inviolabilidade do domicilio etc.
Felación
A felación no cine
Andy Warhol, o pai do pop-art, dirixiu en 1963 a película Blow Job ("felación" ou "mamada", en inglés), duns 35 minutos de duración, que se compón exclusivamente dun plano pechado sobre o rostro dun home que semella reaccionar ante algún tipo de estímulo que a cámara non capta, pero que o título deixa bastante claro.
Hialeah, Florida
Historia
Dunha poboación de 1.500 en 1925, Hialeah creceu a un ritmo máis rápido que calquera das dez cidades máis grandes do estado de Florida. Desde os anos 60 ocupa a quinta posición nas cidades máis grandes do estado, con máis de 224.000 residentes.
Demografía
No ano 2000, a poboación estaba formada por un 23,0% de menores de 18, o 8,2% era persoas entre 18 a 24 anos,o 29,4% formábano persoas de 25 a 44, o 22,9% de 45 a 64 e o 16,6% eran maiores de 65 anos de idade. A idade media era de 38 anos. Cada 100 mulleres había 92 homes.
Escola primaria e secundaria
Hialeah conta con dúas grandes escolas de secundaria, que son: Mater Academy Charter High School e Miami Lakes Educational Center. Ambas recibiron o segundo premio no U.S. News & World Report's que as categorizaba como unhas das mellores escolas no ano 2008.
Rukwa
miniatura|250px|Localización de Rukwa en Tanzania. Rukwa é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a Tanzania. A súa capital é a cidade Sumbawanga. Limita polo norte coas rexións de Kigoma e Tabora, polo leste coa de Mbeya, polo sur con Zambia e polo oeste co Lago Tanganica, que a separa da República Democrática do Congo. Posúe unha superficie de 68.635 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 1.141.743 habitantes.
Xustás, Xustás, Cospeito
Patrimonio histórico
A capela de Xustás, coñecida co nome de Capela de Reximil, data de finais do século XVI e comezos do XVII. É unha capela pequena, na cal hai un escudo moi significativo, un retablo desta época e o cadaleito de cantería dos seus construtores, descendentes da casa dos Andrade, os cales tamén posuían un pazo, tamén no dito pobo, coñecido co nome de Pazo de Reximil.
Kronos Quartet
Historia
O cuarteto fundouno o violinista David Harrington en Seattle, Washington. A súa primeira actuación foi en novembro de 1973. Desde 1978, o cuarteto estableceuse en San Francisco, California. A formación de máis longa duración (desde 1978 até 1999) tivo a Harrington e John Sherba no violín, Hank Dutt en vióla e Joan Jeanrenaud ao violoncelo. En 1999, Joan Jeanrenaud abandonou Kronos porque estaba «ansiosa por algo novo»; foi substituída por Jennifer Culp que, á súa vez, foise en 2005 e foi substituída por Jeffrey Zeigler. En xuño de 2013, Zeigler foi substituído por Sunny Yang. Con máis de corenta álbums de estudio no seu haber e en todo o mundo, foron chamados «probablemente o grupo de "música nova" máis famoso do mundo» e foron eloxiados nos estudos filosóficos de música pola inclusión do seu repertorio.
Malcolm Guthrie
Traxectoria
O seu traballo máis importante foi Comparative Bantu, publicado en catro volumes entre os anos 1967 (volume 1), 1970 (volumes 3 e 4) e 1971 (volume 2). Os catro volumes non só proporcionan unha clasificación xenética, senón tamén unha reconstrución do proto-bantú como a proto-lingua da familia das linguas bantús. Para a súa reconstrución, Guthrie tirou a información de 28 linguas escollidas máis ou menos ao chou. Tense criticado que a arbitrariedade da escolla fai que a reconstrución non sexa fiable, posto que as formas reconstruídas e, por tanto, a árbore xenealóxica, serían diferentes se mudásemos a selección de linguas.
Alonso I de Fonseca
Orixes
Durante os últimos 15 anos do reinado do Rei Xoán permaneceu na Corte, e seguiu mantendo a graza do sucesor de Xoán Henrique IV do que foi Capelán Maior, chegando incluso a bendicir o seu matrimonio con Xoana de Portugal no ano 1455. Pero poucos anos despois é rexeitado.
Chaperonina
Estrutura
A estrutura destas chaperoninas lembra dous donuts un sobre o outro que crean un barril. Cada anel pode estar composto de 7, 8 ou 9 subunidades dependendo do organismo no cal se atopa a chaperonina. Cada cadea peptídica de ~60 kDa pode ser dividida en tres dominios: apical, intermedio e ecuatorial.
Grupo II
miniatura|300 px|Chaperonina II termosoma, hetero16mer, [[Sulfolobus solfataricus.]] As chaperoninas do grupo II, que se encontran no citosol eucariota e en arqueas, están peor caracterizadas.
O TRiC (complexo do Anel TCP-1, tamén chamado CCT para chaperonina que contén TCP-1), a chaperonina eucariota, está composta de dous aneis de oito subunidades diferentes aínda que relacionadas, cada unha das cales se cre que está representada unha vez por cada anel de oito membros. O TRiC pensábase orixinalmente que pregaba só as proteínas citoesqueléticas actina e tubulina, mais agora sábese que prega ducias de substratos.
Outras familias
A chaperonina do grupo I gp146 do fago EL non usa tapa e a súa interface de donut é máis similar á do grupo II. Podería representar outro tipo antigo de chaperonina.
Conservación da homoloxía funcional e estrutural
Estes complexos de proteínas parecen ser esenciais para a vida de E. coli, Saccharomyces cerevisiae e os eucariotas superiores. Aínda que hai diferenzas entre as chaperoninas eucariotas, bacterianas e arqueanas, a estrutura xeral e o mecanismo están conservados.
Ignacio Escolar
Ignacio Escolar García, nado en Burgos o 20 de decembro de 1975, é un blogueiro e xornalista español que dirixe o xornal dixital eldiario.es e é analista político na radio e na televisión. Foi fundador e primeiro director do xornal Público.
El Independiente (Vigo)
El Independiente foi un periódico editado en Vigo entre 1885 e 1903.
Nazgûl
Literatura
Os nove Nazgûl xurdiron como os servos máis poderosos de Sauron na Segunda Idade da Terra Media. Disque tres dos Nove foran orixinalmente "grandes señores" de Númenor. Todos foran homes mortais, a cada un dos cales Sauron dera un dos Aneis de Poder forxados para os homes. O propósito de Sauron era controlar os Nove Aneis mediante o poder do seu Anel Único, forxado en segredo a tal fin. Isto acabaría sendo a súa perdición:
Os Nazgûl fixeron a súa primeira aparición arredor do 2251 S.I. e axiña se erixiron como os servos principais de Sauron, menos de tres séculos despois de seren forxados os aneis. Dispersáronse logo do primeiro derrocamento de Sauron en 3434 a mans da Última Alianza de Elfos e Homes, mais a súa supervivencia quedou garantida de todos os xeitos ao ter sobrevivido o Anel Único.
Os Nazgûl cabalgaban sobre cabalos negros especialmente criados en Mordor para resistir ao terror. Para entón, descubriran que o Anel estaba en poder do herdeiro de Bilbo, Frodo. Atopárono xunto coa súa compañía no Cumio do Vento, onde o Rei Bruxo cravoulle unha folla de Morgul no brazo e crebouna, deixando un anaco da arma dentro da carne do hobbit. Cando foron arrastrados polas augas do río Bruinen, os seus cabalos afogaron, e os Espectros do Anel víronse obrigados a regresar a Mordor para se reagrupar. Volveron aparecer máis adiante montados en bestas crueis, e desde ese momento aludiuse a eles como Nazgûl Alados.
Adaptacións
Os Nazgûl aparecen en todas as adaptacións d'O Señor dos Aneis feitas para a radio, o cinema e o teatro.
Nomes, títulos e termos
O propio Tolkien utilizaba o termo Nazgûl de xeito figurado. Nunha carta de 1945 dirixida a seu fillo, comparou a súa reacción ante os avións da segunda guerra mundial con como se podería sentir Frodo de ver a outros hobbits "aprendendo a montar sobre as aves dos Nazgûl."
F.C. Porto (baloncesto)
No ano 2012 o equipo suspendeu a súa actividade despois de perder o título de liga no último partido da final ante o S.L. Benfica no seu pavillón. Con todo, retomouna a seguinte temporada na terceira división co nome de Dragon Force. Con todo, o equipo regresa rapidamente a elite e na temporada 2015−16 volta á Liga Portuguesa de Basquetebol, recuperando o seu antigo nome. O F.C. Porto é o segundo equipo máis laureado do baloncesto portugués.
Wicca
Wicca tradicional e Wicca ecléctica
A wicca ecléctica deriva da tradicional. Nestas ramas atópase en xeral unhas estruturas rituais e uns principios éticos moi parecidos aos da wicca tradicional, a partir do material publicado e das contribucións dos diferentes autores wiccanos (moitos deles tradicionais) que crearan as súas propias tradicións. Na Comunidade Ecléctica a xerarquía ten un papel menos importante.
Os deuses
Na wicca tamén hai un compoñente de animismo, xa que se considera inmanentes aos deuses; a natureza é sagrada en si mesma como manifestación da divindade.
Organización
Os practicantes pódense agrupar en grupos denominados Covens, que teñen tradicionalmente un máximo de 13 integrantes. Os covens son independentes uns doutros, aínda que sigan a mesma tradición.
Casa de Sela
É unha mansión con planta en U, duns 500 m². Conta cun extenso xardín interno con árbores xa vellas, minguado xa no século XXI pola construción na súa parte traseira dun extenso bloque de vivendas. Hai xa tempo a parte dianteira da mansión abranguía un xardín público, en transformación nestes momentos para facer nel un 'parque de Indianos'.
A súa construción chámase das construcións galegas da época, coa integración do granito entre outros elementos. Non obstante, hai documentos que indican unha certa réplica dunha casa en México. O seu xardín integra vexetación indíxena, palmera incluída. a súa galería leste é rechamante mesmo dende o exterior do cercado.
El Independiente (1881)
Historia e características
Subtitulado ''Periódico de Pontevedra. Defensor de los intereses de Galicia'', apareceu o 7 de abril de 1881. Tiña primeiro unha periodicidade bisemanal (publicábase os xoves e domingos) e a partir do número 56, aparecido o l4 de abril de 1882, pasou a diario e cambiou o seu subtítulo por Diario de Pontevedra. Estaba dirixido por Andrés Muruais e contaba coa colaboración do seu irmán Jesús. Era unha edición local de El Popular de Madrid, que enviaba os exemplares a Pontevedra coa primeira páxina en branco para imprimir alí. Publicouse nunha das planas de El Voto Popular. Cesou a súa edición o 5 de setembro de 1882.
Catedral de Braga
Templo principal
O seu altar está dedicado á Virxe María.
Capela de San Xeraldo
No chan atópase a sepultura de Rodrigo de Moura Teles.
Capela dos Reis
En estilo gótico, encóntranse aquí os túmulos dos pais de Afonso Henriques, Henrique de Borgoña, e a súa dona, Tareixa, e o de Lourenço Vicente.
Claustro
O actual claustro foi construído no século XIX en substitución a un anterior, gótico, e que xa no século XVIII ameazaba ruína.
Aquí atópanse hoxe en día a sepultura da irmá Maria Estrela Divina, relixiosa terciaria estigmatizada, que faleceu con fama de santidade.
Reino franco
Clodoveo I
Foi Clodoveo I, un rei dos francos salios ao redor da rexión de Tournai, quen comezou unha política de expansión da súa autoridade sobre as outras tribos francas e de ampliación de seu territorium ao sur e oeste da Galia. Clodoveo I practicou unha política matrimonial acertada, casando con Santa Clotilde, unha filla do rei dos burgundios que logrou persuadilo para que se convertese ao Catolicismo, e así Clodoveo púxose en bos termos coa poderosa Igrexa de Roma e cos seus súbditos galorromanos.
Durante o seu longo reinado de trinta anos (481–511), Clodoveo I derrotou ao xeneral romano Siagrio no ano 486 e conquistou o seu reino (que ocupaba o territorio do río Somme ao río Loira, agás Bretaña) con capital en Soissons. Tamén derrotou os alamáns (Tolbiac, 504) e estabeleceu a hexemonía franca sobre este pobo xermánico, derrotando pouco despois os visigodos (Vouillé, 507) e expulsándoos do seu Reino de Tolosa (o territorio ao sur do Loira e ao leste do sistema Saona-Ródano) ata máis alá dos Pireneos quedando só no seu poder a franxa mediterránea, isto é a Septimania) e a Provenza, que foi atacada por burgundios e ostrogodos. Intentou someter os britóns e polo leste, conquistou á maioría ou a todos as tribos francas veciñas ao longo do río Rin e do río Meno (francos ripuarios) e incorporounas no seu reino. Tamén emprendeu a incorporación dos laeti (asentamentos de bárbaros no interior do Imperio Romano) dispersos pola Galia: os saxóns de Bayeux, os alanos de Armórica e os taifais de Poitou, por nomear algúns dos máis prominentes. Sobre o final da súa vida, Clodoveo I gobernou toda a Galia agás a provincia visigoda de Septimania e ostrogoda de Provenza e o reino dos burgundios no sueste.
Madam C. J. Walker
Carreira
miniatura|Madam C. J. Walker's Wonderful Hair Grower na colección permanente do [[The Children's Museum of Indianapolis. ]] Inicialmente, Sarah aprendeu sobre o coidado do cabelo dos seus irmáns, que eran barbeiros en Saint Louis. Arredor do tempo da Feira Mundial de Saint Louis de 1904, converteuse nunha axente a comisión que vendía produtos para Annie Turnbo Malone, empresaria do coidado do cabelo afroamericana e propietaria de Poro Company. Mentres traballaba para Malone, que logo se convertería na maior rival de Walker na industria, Sarah comezou a adaptar o seu coñecemento sobre o cabelo para desenvolver a súa propia liña de produtos.
Reino franco
As divisións do regnum francorum
Durante o breve reinado na Austrasia, a Borgoña e maila Aquitania de Sixeberto II en minoría de idade, o cargo cortesán de mordomo de palacio, que fora durante algún tempo visíbel nos reinos merovinxios, manifestouse en toda a súa importancia na política interna do reino, cando unha facción dos nobres de Borgoña e a Austrasia uníronse ao redor dos mordomos Warnacario, Rado e Pipino de Landen, para se uniren á Neustria dando todo o poder ao seu rei Clotario II e quitándollo a Brunexilda, que exercía de bisavoa rexente de Sixeberto II, disque, de forma odiosa para os nobres rebeldes. Os tres, Warnacario, Rado e Pipino foron recompensados cos cargos de mordomo de palacio dos distintos reinos que conformaban un reino unido de novo polo mesmo rei, despois de que o golpe de Clotario II tivese éxito e matasen a Brunexilda e ao pequeno rei de dez anos Sixeberto II no ano 613.
Madam C. J. Walker
Tributos
Walker foi incluída no National Women's Hall of Fame en Seneca, Nova York en 1993. En 1998 o U.S. Postal Service dedicou un selo conmemorativo a Madam Walker como parte da súa serie de herdanza negra.
Reino de Powys
Rhodri, Hywel e Gruffydd
Rhodri o Grande gobernou completamente sobre todo o actual Gales ata a súa morte en 877. Os seus fillos crearon as súas propias dinastías: Merfyn herdou Powys, mentres que os seus irmáns Anarawd ap Rhodri e Cadell crearon a dinastía Aberffraw, en Gwynedd e a dinastía Dinefwr, respectivamente.
Citostoma
Un citostoma (de cyto-, célula e stoma-, boca) ou boca da célula é unha parte dunha célula especializada na fagocitose, usualmente en forma dun funil ou fenda sostido por microtúbulos. O alimento é dirixido ao citostoma, introducido na célula e queda encerrado nun vacúolo. Só certos grupos de protozoos, como os ciliados e escavados, teñen citostomas. Un exemplo é o ciliado Balantidium coli. Noutros protozoos e en células de organismos multicelulares, a fagocitose ten lugar en calquera punto da célula ou a alimentación ten lugar por absorción.
Aeroporto Juan Santamaría
O aeroporto internacional Juan Santamaría é o principal aeroporto que serve a San Xosé, a capital de Costa Rica. Está situado na cidade de Alajuela, a 20 quilómetros ao oeste do centro de San Xosé. Foi bautizado na honra do heroe nacional do país Juan Santamaría, un tamborileiro que morreu en 1985 defendendo Costa Rica contra forzas lideradas polo filibusteiro estadounidense William Walker.
Fisión nuclear
Cando se calcula a masa total dos produtos da escisión nuclear, verifícase que é menor que a masa orixinal do átomo antes da escisión. A teoría da relatividade de Albert Einstein dá a explicación para esta masa perdida: Einstein demostrou que masa e enerxía son dúas equivalentes. Polo tanto, a masa perdida durante a escisión reaparece baixo a forma de enerxía. Einstein resumía esta equivalencia na famosa ecuación:
Onde E é a enerxía, m a masa e c a velocidade da luz. Dado que c é moi grande (300.000 km/s), ocorre igual con E, que é realmente moi grande, mesmo cando se perde unha moi pequena porción da masa.
TEN (cadea de televisión)
Historia
Finalmente, a canle, que cambiou a súa denominación por 10, iniciou as súas emisións en probas o 24 de decembro de 2015 cun bucle promocional, con vistas a iniciar as oficiais en abril de 2016.
Programación
Para reencher a súa programación, o presidente da compañía tivo reunións en Nova York con empresas como FOX, Sony, Discovery, Warner ou Televisa. En 2019 aspiran a ter un volume de 40,3% de produción española e un 69,7% de produción europea.
Batalla de Xutlandia
Resposta británica
Desafortunadamente para o plan xermano, os británicos obtiveran unha copia do principal libro de códigos alemán do cruceiro lixeiro SMS Magdeburg, que fora abordado pola Mariña Rusa despois de que encallase en augas territoriais rusa en 1914. As comunicacións navais por radio dos alemáns podían ser entón rapidamente descifradas, e o almirantado británico normalmente coñecía as actividades alemás.
Contacto
miniatura|350px|(1) 15:22, Hipper ve a Beatty. (2) 15:48, Primeiros disparos do escuadrón de Hipper. (3) 16:00-16:05, O Indefatigable estoupa deixando dous superviventes. (4) 16:25, O Queen Mary estoupa con nove superviventes. (5) 16:45, Os cruceiros de batalla de Beatty saen do alcance de Hipper. (6) 16:54, Os acoirazados de Evan-Thomas xiran cara o norte tras Beatty. Cara as 14:00, os barcos de Beatty dirixíanse cara o leste aproximadamente á mesma latitude que a escuadra de Hipper, que avanzaba cara o norte. Se os cursos se mantivesen sen cambios Beatty pasaría entre as dúas frotas alemás, a 64 km aos sur dos cruceiros de batalla e a 32 km ao norte da Hochseeflotte sobre as 16:30, posiblemente quedando atrapado tal e como os alemán planeaban. Porén, as súas ordes foron as de parar a súa patrulla de exploración cando acadase un punto a 420 km ao leste de Gran Bretaña e entón xirar cara o norte para atoparse con Jellicoe. Os buques de Beatty dividíronse en tres columnas, cos dos escuadróns de cruceiros de batalla en paralelo separados 4,8 km. O 5º escuadrón de batalla foi situado a 8 km ao noroeste, no lado máis afastado de calquera posible contacto inimigo, mentres que unha pantalla de cruceiros e destrutores despregouse ao sueste dos cruceiros de batalla.
"Algo vai mal cos nosos malditos barcos hoxe"
Pouco despois das 16:26, unha salva golpeou ao redor do HMS Princess Royal, que quedou oculto pola auga das salpicaduras e o fume dos proxectís. Un home de sinais pronto saltou á ponte do Lion e anunciou "O Princess Royal estoupou, Sir". Beatty xirouse cara o capitán do seu buque insignia e pronunciou a súa famosa frase: "Chatfield, semella que algo vai mal cos nosos malditos barcos hoxe".
A carreira cara o norte
Mentres tanto, ás 16:47, despois de recibir o sinal de Goodenough e sabendo que agora Beatty estaba levando á frota alemá cara el, Jellicoe sinalizou ás súas forzas que a acción da frota que levaban agardando tanto tempo era finalmente inminente; ás 16:51, por radio, informaría ao almirantado en Londres.
Despregue
Mentres tanto, Beatty e Evan-Thomas reanudaran o seu enfrontamento cos cruceiros de batalla de Hipper, desta vez coas condicións de visibilidade favorables a eles. Con varios dos seus barcos danados, Hipper volveuse cara Scheer sobre as18:00, xusto cando o buque insignia de Beatty, o Lion, foi finalmente visto poloIron Duke de Jellicoe. Jellicoe demandou dúas veces a posición da frota alemá a Beatty, que non podía ver aos acoirazados inimigos e non puido responder á demanda ata as 18:14. Mentres, Jellicoe recibiu informes de avistamento confusos e pouco útiles de parte dos cruceiros lixeiros e os acoirazados do flanco de estribor (sur) da súa forza.
Windy Corner
Mentres tanto, Hipper reincorporárase a Scheer, e a Hochseeflotte combinada dirixíase cara o norte, directamente cara Jellicoe. Scheer non tiña ningún indicio de que Jellicoe estaba no mar, e moito menos que se dirixía cara o noroeste, e distraeuse coa intervención dos barcos de Hood ao seu norte e leste. Os catro cruceiros de batalla superviventes de Beatty estaban agora cruzando a vangarda dos dreadnoughts británicos para unirse aos tres cruceiros de batalla de Hood; nese momento, o buque insignia do contraalmirante Arbuthnot, o cruceiro acoirazado HMS Defence, e o seu compañeiro de escuadrón HMS Warrior atacaron a través das proas Beatty, e o Lion evitou unha colisión co Warrior por moi pouco. Preto dalí, numerosos cruceiros lixeiros e destrutores británicos no flanco suroeste dos acoirazados despregados estaban tamén cruzando os cursos dos outros barcos intentando chegar ás súas propias estacións, evitando por moi pouco colisións, e baixo o fogo dos barcos alemáns que se achegaban. Este período de tráfico pesado debido á fusión e despregue das forzas británicas posteriormente foi coñecido como "Windy Corner".
Gefechtskehrtwendung
Mentres que os seus cruceiros de batalla atraían o fogo da frota británica, Scheer escapuliuse, soltando cortinas de fume. Mentres tanto, dende as 19:16 ata as 19:40, os acoirazados británicos estiveron enfrontándose tamén aos destrutores de Scheer, que lanzaron varios ataques de torpedos para cubrir a súa retirada. Os buques de Jellicoe apartáronse dos ataques e esquivaron con éxito os 31 torpedos lanzados sobre eles, afundindo ao destrutor alemán SMS S35. As forzas lixeiras británicas tamén afundiron ao V48, que anteriormente fora inmobilizado polo HMS Shark. Esta acción, e o distanciamento, custoulles aos británicos unha perda de tempo e un aumento da distancia críticos na última hora do día, como pretendía Scheer, permitíndolle afastar aos seus buques pesados do perigo.
Acción nocturna e retirada alemá
Ás 21:00 Jellicoe, consciente das deficiencias da Grand Fleet no combate nocturno, decidiu intentar evitar un grande enfrontamento ata as primeiras horas do amencer. Colocou unha pantalla de cruceiros e destrutores a 8 detrás da súa frota de batalla para patrullar a retagarda mentres se dirixía cara o sur, á esperada ruta de escape de Scheer. Relamente, Scheer optou por cruzar a estela de Jellicoe e fuxir vía Horns Rev. Afortunadamente para el, a meirande parte das forzas lixeiras da retagarda de Jellicoe fallaron ao informar os sete encontros separados coa frota alemá durante a noite; os escasos informes por radio enviados ao buque insignia británico non foron recibidos, posiblemente debido a que os alemáns estaban interferindo as súas frecuencias, A meirande parte dos destrutores non puideron sacar proveito das súas oportunidades de atacar aos barcos descubertos, a pesar de que as expectativas de Jellicoe de que as foras de destrutores poderían, se fose necesario, ser capaces de bloquear o curso da frota alemá. Jellicoe e os seus comandantes non entenderon que os furiosos disparos e estoupidos no norte (vistos e oidos durante horas por todos os acoirazados británicos) indicaban que os buques pesados alemáns estaban abríndose paso a través da pantalla de popa da frota británica. No seu lugar, pensaron que o combate era o resultado de ataques nocturnos dos destrutores alemáns. Os barcos británicos máis potentes (o 5º escuadrón de batalla) observou directamente aos acoirazados alemáns cruzando a súa popa enfrontándose ás súas forzas lixeiras, a distancias de 4,8 km ou menos, e os artilleiros do HMS Malaya estaban preparados para disparar, pero o seu capitán negouse, deixando a responsabilidade ao contraalmirante Evan-Thomas (que tampouco informaría dos avistamentos a Jellicoe, asumindo que el mesmo podería velos e que revelar a posición da frota con sinais de radio ou disparos era imprudente). miniatura|275px|SMS Frauenlob Se ben o carácter da fuxida de Scheer, e a inacción de Jellicoe, indicaban a superioridade xeral dos alemáns no combate nocturno, os resultados das accións desa noite non foron máis claros que os de toda a batalla. No primeiro dos moitos encontros a distancia curta entre barcos na escuridade, o Southampton, buque insignia do comodoro Goodenough, foi gravemente danado por un grupo de exploración alemán formado por cruceiros lixeiros, pero logrou torpedear ao SMS Frauenlob, que se afundiu ás 22:23 matando a 320 dos seus 329 tripulantes.
Os alemáns foron axudados na súa fuxida pola incapacidade por parte do almirantado británico en Londres de transmitir sete comunicacións de radio críticas interceptadas pola intelixencia naval, que indicaban a posición, rumbo e intencións da Hochseeflotte durante a noite. Unha mensaxe foi transmitida a Jellicoe ás 23:15 que informaba con precisión do rumbo e velocidade da frota alemá ás 21:14. Porén, os anteriores sinais erróneos recibidos durante o día dicindo que a frota inimiga aínda estaba en porto, e un sinal de intelixencia recibida ás 22:45 dando outra improbable posición, reducira a súa confianza nos informes de intelixencia. Se as outras mensaxes foran recibidas, confirmando estes a información dada ás 23:15, ou se os buques británicos informasen con precisión dos avistamentos e enfrontamentos con destrutores, cruceiros e acoirazados alemáns, entón Jellicoe podería ter alterado o rumbo para interceptar a Scheer e Horns Rev. As mensaxes interceptadas non enviadas presentáranse correctamente ao oficial que estaba de garda esa noite, pero non lles deu a suficiente importancia. Jellicoe finalmente descubriu o paradeiro de Scheer ás 04:15, pero xa estaba demasiado lonxe para atrapalo e a batalla xa non podería reanudarse.
Perdas de cruceiros de batalla
Os cruceiros de batalla británicos foron deseñados para perseguir e destruír aos cruceiros inimigos dende unha distancia á cal os cruceiros non podían responder. Non foron deseñados para ser buques na liña de combate e intercambiar disparos co inimigo. Aínda que un cruceiro de batalla alemán e tres británicos foron afundidos, ningún deles foi destruído por proxectís inimigos penetrando a blindaxe do cinto e detonando as polvoreiras; cada un dos cruceiros de batalla foron penetrados a través do teito dunha torreta e as súas polvoreiras incendiáronse por lumes que pasaron a través da torreta e dos compartimentos de manexo dos proxectís. O Lützow sufriu 24 impactos e a súa inundación non puido ser contida. Finalmente foi afundido por torpedos dos seus escoltas despois de que a súa tripulación estivese a salvo. O Derfflinger e o Seydlitz recibiron 22 impactos cada un pero puideron regresar a porto.
Underground Railroad
Ligazóns externas
רכבת המחתרת Den underjordiske jernbanen Underground Railroad Den underjordiska järnvägen Підземна залізниця
Uusimaa Oriental
Uusimaa Oriental (en finés Itä-Uusimaa, e en sueco Östra Nyland) foi unha das 20 rexións nas que se dividía administrativamente Finlandia ata o 1 de xaneiro de 2011, cando a rexión se fusionou coa de Uusimaa. A súa capital e cidade máis poboada era Porvoo.