cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wiglaf de Mercia
Sucesión
dereita|miniatura|250x250px|Gravado do século XIX que representa a cripta de Renton onde foi enterrado Wiglaf. En ningunha das fontes primarias se dá directamente a data da morte de Wiglaf, pero esta pode ser determinada da cronoloxía dos seus sucesores. Na Crónica anglosaxoa aparece que Burgred foi expulsado de Mercia polos viquingos no ano 874, tras un reinado de vinte e dous anos, e os foros indican que Burgred ascendeu ao trono na primeira metade de 852. Unha lista real outorga ao seu predecesor, Beorhtwulf, un reinado de trece anos, que é consistente coas datas obtidas dos seus foros. Por tanto parece que o reinado de Wiglaf terminou o ano 839. Unha tradición apunta que a morte de Wigstan se produciu en 849 e apúntase que o pai de Wigstan, Wigmund, o fillo de Wiglaf, podería ser rei, pero esta é a única evidencia de que Wigmund puidese reinar e debe ser tomada con cautela. Non se coñecen as causas do final de Beorhtwulf, pero parece que as tensións dinásticas eran un factor continuo na sucesión mercia, en contraposición a Wessex, onde Ecgbryht estableceu unha dinastía que perdurou con poucos altercados durante todo o século IX.
Xene homeótico
Tipos
Hai varios subconxuntos de xenes homeóticos. Entre eles están moitos dos xenes Hox e ParaHox que son importantes para a segmentación. Os xenes Hox encóntranse en animais bilaterais, como Drosophila (nos cales se descubriron primeiramente) e en humanos. Os xenes Hox son un subconxunto dos xenes homeobox. Os xenes Hox adoitan estar conservados entre as especies, polo que algúns dos xenes Hox de Drosophila son homólogos dos que teñen os humanos. En xeral, os xenes Hox xogan un papel na regulación da expresión de xenes e axudan ao desenvolvemento e á asignación de estruturas específicas durante o crecemento embrionario. Isto pode ir desde a segmentación en Drosophila ao desenvolvemento do sistema nervioso central en vertebrados.
Toyota, Aichi
miniatura|dereita|250px|Casa do concello miniatura|dereita|250px|Centro da cidade
Unificación Alemá
A Revolución de 1848 nos Estados Alemáns
Ao mesmo tempo, aínda en maio de 1848, unha Asemblea composta por deputados elixidos por todo o territorio xermánico -o Deutscher Bund- reuniuse en Frankfurt para a elaboración da nova constitución alemá. Nela, distinguíanse dous grupos de deputados: os Grossdeutsche e os Kleindeutsche. Os deputados do primeiro grupo defendían unha Alemaña incluíndo a Austria, estendéndose do mar Báltico, ao norte, até ao Adriático, ao sur. Xa o segundo grupo defendía unha Alemaña so liderado dos prusianos, excluíndo así a Austria. A solución encontrada foi a dun Estado gobernado polos Hohenzollern. A Coroa da nova Alemaña foi ofrecida ao rei da Prusia, Frederico Guillerme IV, que rexeitouna e tampouco aceptou a Constitución de Frankfurt. Esta actitude foi repetida polo goberno de Austria e dos outros Estados alemáns. O pobo alemán, aínda que quixese ver a nova Constitución aprobada, non estaba totalmente satisfeito con ela, pois o poder aínda continuaría na man dos antigos líderes. Deste modo, a revolución ficou enfraquecida, a Asemblea foi disolta e a restauración conservadora se completou, acabando, por algún tempo, co soño dunha Alemaña unificada.
A guerra franco-prusiana (1870-1871)
A pesar de que Austria fora derrotada por Prusia, o sur de Alemaña estaba constituído por demócratas e aspiraban a unha Alemaña liberal, opóndose á unión coa Prusia de Bismarck, que era un Estado militarista. Querendo eliminar este problema á unificación do norte co sur, Bismarck necesitaba dun inimigo común que uniría, e posibilitaría a futura unificación; e este inimigo máis adiante sería a Francia de Napoleón III. Desde os tempos das guerras napoleónicas (de Napoleón I, derrotado o 18 de xuño de 1815), os prusianos non simpatizaban con Francia, e os profesores prusianos repasaban este sentimento aos seus alumnos en relación á nación francesa. De aí, Bismarck afirmou que foi o mestre da escola quen gañou a guerra franco-prusiana, logo tras a derrota de Francia na guerra contra Prusia.
Pretexto da guerra franco-prusiana (1870-1871)
Napoleón III aínda non satisfeito, e querendo agradar á opinión pública francesa, esixiu novas garantías de que xamais un membro da súa familia ocuparía o trono español.
Coa integración deses Estados ao novo Reich (II Reich; pois o I Reich ou Sacro Imperio Romano-Germânico, foi fundado por Carlomagno, rei franco, sucedido máis adiante por Oto I o Grande), completouse a última etapa para a unificación alemá.
Motivos da derrota francesa na guerra franco-prusiana
A derrota de Francia comandada polo xeneral francés Mac-Mahon produciuse por ser o exército prusiano maior e estar mellor organizado para a guerra. Mentres os canóns franceses eran cargados pola boca, os de Prusia tiñan os famosos Krupp, de aceiro, cargados pola culata, o que posibilitaba tiro máis rápido.
A coroación de Guillerme I: O Segundo Reich
miniatura|esquerda|200px|Proclamación do Segundo [[Imperio Alemán. Bismarck está de branco, no centro.]]
Consecuencias da Unificación Alemá
miniatura|200px|esquerda|A bandeira do Segundo Reich, símbolo da unificación alemá
Protoporfirina IX
Biosíntese da protoporfirina IX
550px|Vía biosintética da protoporfirina IX.
Biosíntese do hemo B
esquerda|400px|Síntese do hemo. Algnhas das reaccións son citoplasmáticas e outras mitocondriais.
Biosíntese da clorofila
Na biosíntese da clorofila, o encima magnesio quelatase converte a protoporfirina IX en Mg-protoporfirina IX.
Alexander MacMillan
Traxectoria
Como socio do seu irmán, Alexander ocupouse do desenvolvemento da reputación literaria da compañía mentres que Daniel se encargaba das cuestións máis burocráticas. miniatura|Logo da editora Macmillan and Co. extraído da obra de Leslie Stephen Alexander Pope (1880) A empresa, chamada orixinariamente Macmillan & Co., comezou sendo unha exitosa libraría en Cambridge, aínda que axiña os irmáns se decidiron a publicar os seus propios libros á parte de vendelos. Logo da morte de Daniel en 1857, Alexander continuou dirixindo a empresa en solitario; expandiuna internacionalmente, asinou un acordo de difusión con Oxford University Press e comezou coa publicación de revistas, entre as que cómpre salientar Nature, a revista científica máis prestixiosa. Macmillan encargoulle ao editor George Edward Brett para establecer a súa oficina en Nova York en agosto 1869 e contratou a compañía norteamericana Messrs. Pott & Amery para encargarse da mercadotecnia e a distribución dos libros da editorial.
Heikki Kovalainen
Desde o Karting ata a Fórmula 1
Como moitos outros pilotos que militan na máxima categoría do automobilismo, Kovalainen comezou a súa carreira no karting en 1991, onde gañou varios campionatos, como o Elf Masters en 2001. Nese mesmo ano pilotou o coche número 4 na Fórmula Renault Británica, para posteriormente acabar na Fórmula 3 Británica onde en 2002 estivo ao volante dun coche do equipo Fortec.
2010
O 14 de decembro de 2009 anunciouse, que Kovalainen pilotaría para Lotus Racing en, xunto a Jarno Trulli. O equipo fixo o seu debut no Gran Premio de Bahrain de 2010 o 14 de marzo de 2010. O coche estaba fóra de ritmo nas probas de pretempada, debido á falta de carga aerodinámica causada pola necesidade dun deseño inicial conservador. Kovalainen terminou na décimo quinta posición na carreira, dúas voltas por detrás do gañador Fernando Alonso.
En Australia, Trulli non iniciou a carreira e Kovalainen finalizou 13º. En Malaisia, Kovalainen retirouse a 10 voltas para o final, e rematou décimo cuarto na China, mentres que en España Kovalainen non puido saír debido a problemas coa caixa de cambios. Retirouse en Mónaco con problemas de dirección, e en Turquía con problemas hidráulicos. Kovalainen finalizou 16º en Canadá, a dúas voltas do gañador.
A Cova, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
A Cova é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba habitado por unha muller no ano 2014 segundo datos do IGE.
Unha cincenta moderna
Estreouse en galego na TVG o 28 de xuño de 2008.
Michele Perniola
Carreira musical
No ano 2013 foi escollido para representar a San Marino no Festival de Eurovisión Júnior 2013 coa canción "O-o-O Sole intorno a me" (O-o-O Sol ao meu redor en galego). Quedoun nunha décima posición (de 12 participantes) con 41 puntos.
Peter Hoekstra
Peter Martin Hoekstra, nado en Assen o 4 de abril de 1973, é un exfutbolista neerlandés que xogaba de extremo esquerdo.
Calamity Jane
Wild West Show e vellez
miniatura|Calamity Jane traballando no Wild West Show de [[Buffalo Bill.]] En 1884, Jane trasladouse a El Paso (Texas), onde coñeceu a Clinton Burke. Casaron en agosto de 1885 e tiveron unha filla en 1887. Con todo, o matrimonio non durou e contra 1895 estaban oficialmente separados.
Amalafrida
Amalafrida ou Amalafreda, foi filla do rei ostrogodo Teodomiro, e a súa esposa Erelieva. Amalafrida era irmá do rei Teodorico o Grande, e foi nai do tamén rei ostrogodo Teodato. Cara o 500, para consolidar aínda máis a súa autoridade sobre os vándalos, Teodorico artellou unha alianza matrimonial con Trasamundo,rei dos vándalos, que se converteu no segundo marido de Amalafrida en Roma. Esta levou un gran dote mais tamén 1.000 guerreiros de elite góticos e outros 5.000 retenedores armados. miniatura|[[Denario de Trasamundo]] Despois da morte do seu marido Trasamundo, o seu sucesor Hilderico deu ordes para o retorno de tódolos bispos católicos do exilio incluído Bonifacio, un defensor da ortodoxia, bispo da Igrexa africana. En resposta, Amalfrida encabezou un partido de revolta; chamou na súa axuda aos mouros e entrou en batalla en Capsa, a unhas trescentas millas ao sur da capital, á beira do deserto libio. En 523, os partidarios de Amalafrida foron derrotados e Hilderico a arrestou e encarcerou nun intento de zafarse da hexemonía goda e tamén matou aos seus soldados góticos. Mentres viviu o seu irmán Teodorico, seguiu prisioneira, mais cando morreu ela tamén morreu no cárcere en data descoñecida. Aínda que Hilderico espallo a idea de que morrera por causas naturais semella ser unha mentira.
Max Born
Max Born, nado en Wrocław (Polonia) o 11 de decembro de 1882 e finado en Gotinga (Alemaña) o 5 de xaneiro de 1970, foi un matemático e físico británico, de orixe alemá, galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1954 pola súas investigacións en mecánica cuántica.
Investigacións científicas
En 1933, Born abandonou Alemaña para refuxiarse na Universidade de Cambridge pola súa orixe xudía, aínda cando el profesaba a relixión luterana, así como polo seu pacifismo. En 1936 foi nomeado profesor de Filosofía Natural na Universidade de Edimburgo, cargo que desenvolveu até o ano 1953.
Alejandro Antúñez Vázquez
Traxectoria
Nas súas obras, Antúñez escribe tal como se fala na súa vila, Navia, e na súa segunda obra segue a normativa editada polo Principado de Asturias en 1993.
Vilaúxe
Co topónimo Vilaúxe podemos atopar:
Parador de Santo Estevo
Historia
En 1988, a iniciativa de Aurelio Miras Portugal, e de acordo co bispo de Ourense monseñor Carlos Osoro, acometeuse pola Xunta de Galicia a súa rehabilitación integral para uso hostaleiro, con proxecto do arquitecto Alfredo Freixedo Alemparte. En 2004, mediante un convenio, o Estado Español instala nel un Parador de Turismo para a dinamización turística da Ribeira Sacra.
A Farrapiña, Coucieiro, Muxía
A Farrapiña é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
ETH Zürich
Historia
A ETH Zürich é un instituto federal (é dicir, baixo administración directa do goberno suízo), mentres que a Universidade de Zürich é unha institución cantonal. A decisión de creación dunha nova universidade federal foi moi disputada no seu momento; os liberais fixeron presión por unha "universidade federal", mentres que as forzas conservadoras querían que todas as universidades permanecesen baixo control cantonal, preocupados de que os liberais gañasen máis poder político do que xa tiñan. Ao principio, ambas as universidades estaban situadas nos edificios da Universidade de Zürich.
A ETH Zürich, o EPFL e catro institutos de investigación asociados forman o "Dominio ETH" co obxectivo de colaborar en proxectos científicos.
Vilaúxe, Aranga, Aranga
Vilaúxe é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Norman George
Traxectoria
George traballou como oficial de policía, primeiro na Policía das Illas Cook e logo na Policía de Nova Zelandia, antes de traballar como avogado en Rarotonga. En 1983 resultou elixido como demócrata para o Parlamento das Illas Cook por vez primeira.
Caso Gürtel
Caso Gürtel en Galiza
A Xunta de Manuel Fraga autorizou en abril de 2005 a construción da cementeira de Coirós, denominada Gallega de Molienda de Clinker e presidida por Ramón Blanco, citado a declarar por Baltasar Garzón e antigo socio de Pablo Crespo. Catro responsables da cementeira foron detidos en 2011 acusados de fraude fiscal pola Axencia Tributaria.
Walther Bothe
Traxectoria
Naceu o 8 de xaneiro de 1891 na cidade alemá de Oranienburg, preto de Berlín. Estudou física, química e matemáticas na Universidade de Berlín onde tivo como profesor a Max Planck, doutorándose no ano 1914. Tras a primeira guerra mundial, onde foi feito prisioneiro polo Imperio Ruso e deportado a Siberia, colaborou con Hans Geiger ao Physikalisch-Technische Reichsanstalt de Berlín.En 1930 foi nomeado profesor da Universidade de Giessen e o 1934 foi director do Instituto de Física da cidade de Heidelberg.
Xeografía de Paquistán
Os principais picos son o K2 (8.611 m), o Nanga Parbat (8.125 m), o Gasherbrum (8.068 m), o Broad Peak (8.047 m) e o Gasherbrum II (8.035 m).
Piscis Austrinus
Mitoloxía
Créese que orixinalmente, Piscis Austrinus foi a única constelación con forma de peixe, Pisces foi considerada con forma de peixe con posterioridade.
O Puntal, Vilarrube, Valdoviño
O Puntal é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Two Thousand Maniacs!
Produción
Two Thousand Maniacs! rodouse en quince días, a principios de 1964, na localidade de St. Cloud, Florida. Segundo fontes posteriores, o pobo enteiro participou no filme.
A Capela, Vilarrube, Valdoviño
A Capela é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 21 habitantes.
Rubem Fonseca
José Rubem Fonseca, nado en Juiz de Fora (Minas Xerais) o 11 de maio de 1925 e finado no Río de Xaneiro o 15 de abril de 2020, é un escritor brasileiro. En 2003 recibiu o Premio Camões, o máis prestixioso galardón literario da lingua portuguesa.
Aeroporto de Hangzhou-Xiaoshan
No ano 2017 o aeroporto de Hangzhou foi usado por 35 570 411 pasaxeiros, sendo o 10º máis concorrido da China en termos de pasaxeiros. Ademais, o aeroporto foi o 6º máis concorrido do país en termos de carga con 589 461 toneladas e o 9º en movemento de avións con 271 066.
Uther Pendragon
É un individuo bastante ambiguo na literatura e é descrito como un rei forte e defensor do pobo. De acordo coas lendas artúricas, Uther, a través das circunstancias e coa axuda de Merlín, consegue a muller do seu inimigo Gorlois, Igraine, e déitase con ela. Deste xeito, o Rei Artur é un fillo ilexítimo.
Víctor Muñoz
O nome de Víctor Muñoz pode referirse a:
Pobo mapuche
Os mapuches son un grupo indíxena americano que habitan no sur-centro de Chile e no suroeste da Arxentina. Constitúen un grupo étnico composto por varios grupos que comparten unha estrutura social, relixiosa e económica comúns, así como un patrimonio lingüístico común. A súa influencia estendíase entre o río Aconcagua e o arquipélago de Chiloé, e máis tarde cara o leste da Pampa arxentina. Os mapuches representan aproximadamente o 4% da poboación chilena, e están particularmente concentrados na rexión de Araucanía e en Santiago de Chile.
A desarticulación da CAM e o crecemento da protesta social mapuche
Estes xuízos foron denunciados pola Organización das Nacións Unidas, a través do seu Relator Especial para Pobos Indíxenas Rodolfo Stavenhagen, e por organizacións como Amnistía Internacional, que os denuncian como xuízos que presentan unha legalidade cuestionable. Os feitos foron denunciados á Comisión Interamericana de Dereitos Humanos, por infracción ó debido proceso, entre outras razóns, consagrado na Convención Interamericana de Dereitos Humanos. Este órgano decretou a admisibilidade da denuncia.
Primeira división española 2007/08
Trofeo Pichichi
miniatura|150px|dereita|Güiza anotou 16 dos seus 27 goles nas 12 últimas xornadas Dani Güiza logrou por primeira vez o trofeo que outorga o Diario Marca ao máximo goleador da Primeira División, así como o de máximo goleador español. Os seus 27 tantos lle situaron, ademais, como segundo mellor goleador das ligas europeas, obtendo a Bota de Prata.
Athletic Club
A primeira dianteira histórica (1922-1936)
Baixo a dirección do técnico inglés Frederick Pentland, o equipo alzouse con dous campionatos de liga (nas tempadas 1929-30 e 1930-31) e catro campionatos de Copa consecutivos (nos anos 1930, 1931, 1932 e 1933). Xa sen Pentland, que non chegou a un acordo para renovar o seu contrato, o Athletic fíxose con dous campionatos de liga máis, os de 1933-34 e 1935-36. Deste equipo destaca a popularmente coñecida como "A primeira dianteira histórica" do Athletic, formada por Lafuente, Iraragorri, Bata (gañador do Trofeo Pichichi en 1930-31), Chirri II e Gorostiza (gañador do Trofeo Pichichi en 1929/30 e 1931/32). Con Blasco como gardameta, gañador do Trofeo Zamora en tres ocasións (1929-30, 1933-34 e 1935-36). Aínda que estes premios non se instauraron até anos despois, fóronlles concedidos posteriormente como acto de recoñecemento.
Primeira final europea (1960–1980)
Dous anos despois, o 23 de setembro de 1962, fixo o seu debut un novo gardameta que daría moito que falar nos seguintes anos: José Anglo Iribar. O gardameta guipuscoano converteuse pronto nun dos xogadores máis queridos entre a afección branquivermella, sendo habitual escitar cánticos como o seguinte: "¡Iribar, Iribar, Iribar es cojonudo, como Iribar no hay ninguno!" (do castelán: Iribar, Iribar, Iribar é colludo, como Iribar non hai ningún!). Cambiando a portería pola dianteira, na tempada 1966-67, un novo xogador do Athletic, Fidel Uriarte, conseguiu facerse co Trofeo Pichichi con tan só 23 anos. Nas tempadas 1965-66 e 1966-67 o Athletic logrou alcanzar a final da Copa, mais saíndo en ambas ocasións derrotado. Non foi 1969 cando volve proclamarse campión desta competición grazas a achega de xogadores como Iribar, Sáez, Uriarte, Clemente ou Txetxu Rojo. Porén, a carreira futbolística dun deles veríase truncada. Unha forte entrada perpetrada por Marañón, xogador do Sabadell, obriga a Clemente a apartarse da práctica do fútbol.
Himno e cancións populares
O primeiro cántico adoptado como himno (non oficial) do Athletic Club foi o «Alirón». Orixinariamente tratábase dun cuplé composto en 1913 por Aquino e Retana. O cupletista Teresita Zazá a levou a Bilbao e a afección do Athletic cambiou o retrouso por: «Alirón, alirón, el Athletic campeón».
Evolución histórica
En 1910, o Athletic encargoulle ao seu directivo Juan Elorduy, que aproveitando o seu paso por Inglaterra, comprara 50 camisetas azul e brancas, como as que xa usaban, para repartilas entre o equipo bilbaíno e o seu filial de Madrid. A tarefa a priori parecía sinxela, xa que o Athletic adoitaba comprar asiduamente as súas camisolas o Blackburn Rovers, que vestían do mesmo xeito. Con todo, naquela ocasión resultou que as camisetas estaban esgotadas ou non dispuñan do número de exemplares suficiente, polo que o directivo regresaba coas mans baleiras. Xa na cidade de Southampton, a punto de embarcar no seu regreso a Bilbao, Juan Elorduy como última alternativa adquiriu as camisetas ao equipo local, o Southampton Football Club, que casualmente vestían cunha camiseta a raias vermellas e brancas, as cores da bandeira de Bilbao, amais duns calzóns e medias negros. Deste xeito, presentouse en Bilbao coas 50 camisetas vermellas e brancas, con 25 delas quedou o Athletic, e o resto foron cedidas ao equipo filial, o Athletic de Madrid, que anos despois se independizaría do club bilbaíno. Para diferenciarse do Athletic, o club madrileño continuou xogando cos calzóns e medias azuis da anterior equipación.
Bombina variegata
Descrición
Posta: Os ovos póñenos desde maio ata xuño, agrupados en paquetes laxos de 2 a 30 ovos deixados na herba ou outra vexetación. Teñen unha cor marrón pola cara superior, e marrón máis brillante na cara inferior. O tamaño medio é de 1,5 a 2 mm, cunha capa mucosa de 5 a 8 mm.
Laura Ponte Martínez
Traxectoria
En 1996 era a terceira modelo mellor pagada do mundo segundo un estudo da revista Harper's Bazaar e desde 1998 ostentou o cargo de "Embaixadora da moda galega''.
Parque Nacional de Retezat
O Parque Nacional de Retezat atópase no oeste de Romanía.
Un prophète
Un prophète é un filme franco-italiano de 2009 dirixido por Jacques Audiard cun guión de Audiard, Thomas Bidegain, Abdel Raouf Dafri e Nicolas Peufaillit, feito a partir dunha historia de Dafri. Está protagonizado por Tahar Rahim, que interpreta un criminal de orixe alxeriana que ascende na xerarquía criminal converténdose nun asasino e nun traficante de drogas ó iniciarse nas subculturas corsa e árabe.
Icky Mettle
O álbum foi gravado e mesturado en sete días, e segundo Eric Bachmann gastaron 5 000ndólares para facelo.
Pharsman II de Iberia
Traxectoria
Segundo os anais medievais xeorxianos, Pharsman gobernou conxuntamente con Pharsman Avaz nunha diarquía pero non hai evidencia contemporánea da súa existencia. Segundo as crónicas Pharsman era fillo do seu predecesor, o rei Hamazasp I e casou con Ghadana, filla do rei Vologases III de Partia que gobernaba en Armenia durante un período de conflitos internos. Os autores clásicos contemporáneos constatan as súas difíciles relacións con Roma, segundo Aelius Spartianus, un dos autores da Historia Augusta no ano 129 rexeitou renderlle homenaxe ao emperador Hadriano. Pharsman nunha viaxe ao leste afoutou aos alanos para que atacasen as provincias romanas veciñas permitíndolle o paso polo seu reino, a pesar dos importantes galanos, incluíndo un elefante de guerra, que emperador enviara ao rei de Iberia. As fontes clásicas tamén rexistran unha visita do rei ao sucesor de Hadriano, Antonino Pío, segundo Dión Casio foi a Roma como convidado do emperador, xunto coa súa dona, fillo e unha comitiva de nobres e recibiu honras especiais, mesmo puido facer sacrificios no Capitolino e ter a súa propia estatua equestre no templo de Belona, incrementando o emperador o territorio do seu reino. , aínda que para algúns autores estas referencias poderían corresponder con Pharsman III, o neto de Pharsman II.
Castro de Ferreira
Historia
En tempos máis recentes, até os anos 80 na parte superior do castro cultivábase centeo; hoxe en día nesta parte existe unha poboación de piñeiros e todo ó redor do castro ten unha carballeira.
Descarboxilación do piruvato
Fase 1
O piruvato perde o seu grupo carboxilo ao reaccionar co TPP unido á piruvato deshidroxenase (E1) do complexo. O resultado é que o grupo de dous carbonos que quedou do piruvato se une ao anel tiazol da TPP, formando un grupo hidroxietilo unido ao TPP. Os átomos do grupo carboxilo do piruvato perdéronse como CO2, que é o primeiro produto final desprendido da reacción.
Fase 5
E3-FADH2 + NAD+ →  E3-FAD + NADH + H+
Ateneo Ferrolán
Na planta baixa sitúase o Salón de Actos con capacidade para 100 persoas. Na primeira planta está a Secretaría, sala de xuntas, sala exposicións, sala de socios e cafetería. Na segunda planta está a sala de exposicións, e na terceira planta está a Biblioteca e a única hemeroteca da comarca, que conta con prensa diaria local e estatal. miniatura|page=5|Anuario de las tareas del Ateneo Ferrolano en el curso de 1904-1905. Dende hai anos lévanse facendo actividades permanentes, algunhas incluso de renome internacional:
Leyla Zana
Traxectoria
En novembro de 2016, Zana foi novamente arrestada xunto con outros deputados do BDP/HDP, acusados de afiliación co PKK e en febreiro de 2017 de novo foi brevemente arrestada e logo liberada.
Fago T4
Ciclo de vida
O ciclo lítico (desde que entra na bacteria ata que a destrúe) leva aproximadamente uns 30 minutos (a 37 °C) e consiste en: Unha vez que se completa o ciclo lítico, a célula hóspede explota e expulsa os novos virus no ambiente que rodea a célula, polo que a célula morre e os virus poden infectar novas células. O fago T4 ten un tamaño de explosión de aproximadamente 100 a 150 partículas virais expulsadas por cada célula infectada. Poden utilizarse porbas de complementación, deleción e recombinación para mapear o locus xénico rII usando T4.
Víctor Muñoz Baijón
Traxectoria
Pilar Primo de Rivera visitou Santiago o 5 de febreiro de 1936 para apoiar os nomeamentos de María Laura Colmeiro Laforet como secretaria da Sección Femenina e de Otilia Ulbricht como tesoureira. Días despois do triunfo da Fronte Popular, varios asaltantes intentaron prender lume á farmacia, e Otilia púxoos en fuga pistola en man. miniatura|300px|Pavillón da [[Exposición Rexional de 1909, onde estivo o Hogar Víctor Muñoz.]]
Haytarma
Haytarma (en Qaytarma;  que quere dicir «regreso») é un filme ucraíno de 2013 dirixido e protagonizado por Akhtem Seitablaiev. Conta a historia do piloto de probas tártaro de Crimea e Heroe da Unión Soviética Amet-khan Sultan no contexto da deportación dos tártaros de Crimea de 1944. O título do filme quere dicir "regreso", e tamén é o nome da danza nacional máis popular dos tártaros de Crimea.
Código de Dereito Canónico
Código de 1917
Até 1917, a Igrexa Católica estaba dirixida por un conxunto disperso e sen codificar de normas xurídicas espirituais e temporais coñecido como Corpus Iuris Canonici. O Concilio Vaticano I referiuse á necesidade dunha compilación na que foran agrupadas e ordenadas ditas normas, eliminando as que xa non estiveran vixentes e codificando as válidas con orde e claridade.
Código de 1983
Paralelamente, coa convocatoria do Concilio Vaticano II comezouse cunha nova codificación do dereito eclesiástico oriental, rematada en 1991 coa promulgación do Código dos Canons das Igrexas Orientais. Este código completou a codificación na Igrexa católica, ao estar en vigor para as Igrexas católicas orientais.
Historia compostellana
Descrición
Consérvanse diversos manuscritos da Historia compostellana, os máis importantes os custodiados na biblioteca da Universidade de Salamanca (ms. S, séc. XIII) e no Arquivo-Biblioteca da Catedral de Santiago de Compostela (ms. A, séc. XIV).
Henrique VIII de Inglaterra
Traxectoria
Foi necesaria unha dispensa do Papa Xulio II para autorizalo a casar coa viúva do seu irmán, Catarina de Aragón, que foi obtida en base da non-consumación. O casamento foi celebrado a 11 de xuño de 1509 e só tiveron nunha filla, a futura María I de Inglaterra. Henrique VIII chegou a escribir un pequeno libro titulado "Defensa dos Sete Sacramentos", co obxectivo de que León X lle outorgase o título de "Defensor da Fe"; no entanto, o desexo de lograr un herdeiro home, así como a súa relación amorosa con Ana Bolena, levárano a solicitar ó Vaticano a disolución do casamento con Catarina. As súas tentativas non tiveron éxito porque o Papa Clemente VII estaba baixo presión do sobriño de Catarina, o emperador Carlos V.
The Day of the Jackal
Sinopse
A historia parte do feito real, o intento de asasinato do daquela presidente Charles de Gaulle, cometido por un comando do grupo terrorista OAS, a captura do xefe destes e o fusilamento dun dos líderes da organización. A partir de aquí, o escritor desenvolve a súa ficción.
Nicosia
Nicosia (, Λευκωσία, Lefkoşa) é a capital e a cidade máis grande e a sede do goberno da illa de Chipre. Atópase preto do centro da chaira de Mesaoria, nas beiras do río Pedieos.
Época romana e bizantina
Despois da destrución de Salamina, a capital de Chipre, polos ataques árabes en 647, xunto con extensos danos noutros asentamentos costeiros, a economía da illa volveuse moito máis cara ao interior e as vilas interiores gañáron relativa importancia. Nicosia beneficiouse diso e funcionou como unha saída dos produtos agrícolas do interior, a chaira de Mesaoria. Tamén se atopaba nunha posición vantaxosa debido ao seu abastecemento de auga. Así, a cidade desenvolveuse o suficiente para que o Imperio Bizantino elixise Nicosia como capital da illa ao redor do 965, cando Chipre se uniu ao Imperio Bizantino. Os bizantinos trasladaron a sede da administración da illa a Nicosia principalmente por motivos de seguridade, xa que as cidades costeiras sufrían a miúdo ataques. Desde ese momento permaneceu como capital de Chipre. Nicosia foi a sede do gobernador bizantino de Chipre, o último gobernador bizantino foi Isaac Komnenos, que se declarou emperador da illa e gobernou a illa de 1183 a 1191. Testemuños de ata 1211 indica que Nicosia non era unha cidade amurallada nese momento e que os bizantinos non construíron murallas na cidade, pensando que a situación interior da cidade sería suficiente para fins de defensa. Os bizantinos construíron, porén, unha fortaleza relativamente débil dentro da cidade. A economía baixo dominio bizantino consistía principalmente no comercio de bens agrícolas, pero a cidade tamén producía artigos de luxo e artigos de metal debido á presenza da administración imperial.
Dominio otomán
O 1 de xullo de 1570, o Imperio Otomán invadiu a illa. O 22 de xullo, Piyale Pasha logo de capturar Paphos, Limassol e Larnaca dirixiu o seu exército cara a Nicosia e asediou á cidade. A cidade logrou aguantar 40 días baixo asedio, ata a súa caída o 9 de setembro de 1570. A historia do mártir chipriota Arnaude de Rocas data da caída de Nicosia. Uns 20.000 residentes morreron durante o asedio e cada igrexa, edificio público e palacio foi saqueado. Nicosia tiña unha poboación estimada en 21.000 habitantes antes da conquista otomá e baseándose no censo otomán de 1572, a poboación reducírase a 1.100-1.200. A devastación da cidade foi tan grande que durante algúns anos despois da conquista, varias vilas da illa tiñan unha poboación maior que Nicosia. As principais igrexas latinas foron convertidas en mesquitas, como a conversión da catedral de Santa Sofía.
Administración británica
Xusto despois da ocupación británica constituíuse en Nicosia un Consello Municipal en 1882 para a administración xeral dos asuntos públicos dentro da cidade e para unha determinada zona fora das murallas, baixo a presidencia dun alcalde. As primeiras oficinas municipais estaban na Praza do Municipio (agora mercado municipal central), pero en 1944 as oficinas trasladáronse temporalmente ao baluarte d'Avila e en 1952 quedaron de forma permanente coa decisión de renovar o edificio.
Independencia e división
thumb|left|upright|A reapertura do paso da rúa Ledra en 2008 thumb|Esquema de novas rúas peonís na antiga Nicosia posto en funcionamento despois de 2004
O 23 de abril de 2003 abriuse o paso do Palacio Ledra a través da Liña Verde, a primeira vez que se permitiu o paso desde 1974. A isto seguiu a apertura dos puntos de paso de Ayios Dometios / Metehan o 9 de maio de 2003. O 3 de abril de 2008 tamén se reabriu o paso da rúa Ledra.
Järvenpää
Historia
Järvenpää foi separada da cidade de Tuusula en 1951, constituíndose como un novo concello e conseguindo o status de cidade de mercado (kauppala) despois da separación. Os distritos veciños de Kellokoski e Nummenkylä non foron engadidos ao novo concello, e a controversia sobre o tema continúa 50 anos despois. Actualmente Kellokoski continúa a formar parte de Tuusula. En 1967 foille concedido o status de cidade.
Cultura
miniatura|250px|Ainola, a casa do compositor [[Jean Sibelius.]] Järvenpää é frecuentemente coñecida por ser o concello no que se encontra Ainola, a casa do compositor Jean Sibelius. Ainola está situada a uns dous quilómetros do centro da cidade. O compositor mudouse coa súa familia á casa deseñada polo arquitecto Lars Sonck o 24 de setembro de 1904, e Sibelius viviu alí ata a súa morte en 1957. Ainola está aberta para os visitantes nos meses de verán como "museo de Sibelius". A principios do século XX, outros moitos artistas se instalaron na cidade para fuxir das tentacións de Helsinqui.
11ª edición dos Premios Mestre Mateo
O venres 15 de febreiro de 2013, nun acto celebrado no Salón Teatro de Santiago de Compostela, os actores Luís Tosar e Camila Bossa deron a coñecer os finalistas.
Á lus do candil
Os lobos
Comeza cunha afirmación ''Moitas veces ouvín decir que os lobos non atacan as persoas. E iso non é certo.'' Como o caso do secretario de Caldas que foi comido por eles e iso que levaba un revólver de seis cartuchos. ''Ó lobo se non se lle fire de morte é pior. Eu matei un con dous tiros de postas… Cecais non se me arrepuxo porque era de día… De noite médralles o corazón e son moi valentes.'' O señor cura de Peites tamén matou un lobicán. Describe como os lobos “traballan” á xente, como a acompañan, así lle pasou ao Pastrán de Visuña. E logo conta o caso principal do relato: Era pola Santa Lucía (13 de decembro), nunha noite de moita néboa bótase ao camiño desoíndo os consellos de que quedase a durmir. Os lobos vanse achegando aos poucos e vano traballando. Remata as pedras e os fósforos, aos lobos relócenlles os ollos, un deles arríncalle o caxato, danlle cos rabos nas pernas. Cando xa se ve perdido escoita voces, son os seus tres cuñados e os cans que o andaban buscando. Cae desmaiado. Remata:
O espello
No pazo de Orbande vive a súa tía Rosa María, celibata que tivera amores pero non foran a ramo. Fala do pazo, dos tempos da Francesada. El, que é poeta, vai ir co seu curmán Henrique (estudante de médico) botar unha tempada ao pazo. E coma se o narrador se perdese di: Unha noite ve saír dun espello un cabaleiro que anda revolvendo nunha mesa, pero o curmán non ve nada. Revolven nesa mesa e ven cartas e documentos do antigo amor da tía. Uns días despois ven que morreu en Madrid don Eugenio Losada de Zúñiga, que fora o namorado da tía. Logo o curmán explícalle que todo fora un soño provocado polo subsconsciente.
Narración
A obra encaixa coas materias do conto popular e a paisaxe, o que encaixa moi ben no proxecto estético e ideolóxico de Galaxia pola súa dimensión antropolóxica, pois representa a cultura tradicional e falar dunha paisaxe determinada en que poden ter lugar esas historias. Amais, gusta o proxecto pola súa ambición literaria de modernizar o conto, de grande importancia na gran literatura do momento.
A obra destaca a dimensión oral, pois os narradores falan e o auditorio escoita, o que leva á historia da literatura galega. Hai unha fórmula de aproximación espazo-temporal para achegar o receptor á historia. Porén, os relatos adoitan rematar cun final conceptual, en contraposición ao conto popular que deixa unha mensaxe didáctica. Adoita haber un narrador moi omnisciente e eficaz, con frecuentes apelacións ao público. Cada relato está narrado de forma lineal e directa, sen requintamentos. En certo modo teñen un punto de crónica de sucesos, onde se deixa ver o papel de Fole como xornalista, que se traduce na sinxeleza mencionada e en certo descritivismo antropolóxico de vontade didáctica.
Tamén ten que ver coa narrativa folclórica oral o inicio dos relatos cunha localicación espazo-temporal moitas veces imprecisa. Ademais e estrutura é pechada e o comentario final do narrador ten moitas veces un ton aleccionador e reflexivo que pode indentificarse cun dito ou refrán popular.
Lingüisticamente hai un esforzo por reproducir a lingua oral, do que deriva a convicción da necesidade de que as obras recollan as variedades dialectais. Defende un idioma imposto polo uso e rexeitan un modelo lexislador e coercitivo. A recorrencia á lingua falada constitúe para Xosé Ramón Pena outra mostra máis do afán de verosimilitude discursiva. . Para facilitar a lectura incluíuse un vocabulario ao final do libro.
O Escorial, Elviña, A Coruña
miniatura|Situación do Escorial (amarelo) no concello da Coruña. En vermello, [[A Zapateira, Elviña, A Coruña|A Zapateira. ]]
Teodorico o Grande
Traxectoria
Favoreceu o desenvolvemento da agricultura e do comercio. Fixo de Rávena, a súa capital, un destacado centro artístico e cultural fomentando o cultivo das artes e as letras.
Permitiu a coexistencia do catolicismo e do arianismo durante a maior parte do seu reinado, pero esta tolerancia finalizou nos últimos anos da súa vida, debido aos enfrontamentos co Papado e co Imperio Bizantino, que o levaron a encerrar e decapitar ao seu conselleiro Boecio (524) e a encarcerar ao papa Xoán I.
Frank País
Revolución cubana
A mobilización do 30 de xullo de 1957 está considerada como unha das datas decisivas da Revolución cubana e a caída da ditadura de Fulgencio Batista. Ese día foi instituído en Cuba como Día dos Mártires da Revolución.
Provincia de Zamora
A provincia de Zamora é unha provincia española integrada actualmente na Comunidade Autónoma de Castela e León e cuxo territorio pertenceu antigamente ao Reino de León.
Comarcas
As comarcas da provincia son:
Características
Comprendida na submeseta norte, o seu territorio presenta numerosos contrastes. Destaca unha zona montañosa ao norte, parte dos Montes de León, con alturas que chegan aos 2.127 m (Pena Trevinca). Na zona occidental da provincia, a Serra de La Culebra rexistra alturas de ata 1.243m (Pena Mira) e acolle no seu seo a Reserva Nacional de Caza do seu mesmo nome, con importantes poboacións de lobo ibérico (as máis significativas da península), cervos e xabaríns, entre outros. Ao SO da provincia o río Douro discorre encaxonado nunha garganta denominada Las Arribes del Duero con desniveis de ata 200 m, constituíndo unha fronteira natural con Portugal. A zona centro, leste e sur presenta a típica chaira meseteña.
Lingüística
O idioma predominante é o castelán, mais tamén se conserva o leonés en zonas como Sanabria, Benavente , Aliste, , Sayago. O seu arraigo é maior canto máis ao noroeste e máis disperso canto máis ao sur e leste Nos vales do Tuela e o Bibei fálase galego (concellos de Porto, Hermisende, Pías, Lubián), onde ten cotas de emprego superiores ao 95%.
Ramón Bustelo González
Traxectoria
Fillo de José Bustelo e de Brígida González Santamarina, herdeiro da Banca Martínez Bengoechea, que pasou a ser coñecida como Banca Bustelo. Membro do Partido Liberal afín a Segismundo Moret, foi deputado provincial e elixido deputado a Cortes por Ribadeo nas eleccións de 1901. Volveu ser elixido en 1903, 1905, 1910, 1914, 1916, 1918, 1919, 1920 e 1923. Foi senador pola provincia de Lugo na lexislatura 1907-1908. Foi subsecretario de Abastecementos.
Youssouf Gueye
Traxectoria
Foi un dos primeiros escritores mauritanos en francés, foi presidente da Asociación de Escritores de Mauritania, e significouse por denunciar a política gobernamental mauritana de discriminación contra os pobos negros do sur do país, polo que foi encarcerado e morreu na cadea.
Abel Santamaría
O asalto ao cuartel Moncada
Foi xunto a Fidel o organizador do asalto ao Cuartel Moncada. Pola súa capacidade organizativa vai a Santiago de Cuba a ultimar os plans para a acción do Moncada. A noite do 25 de xullo, Fidel e Abel falaron aos reunidos para explicarlles as súas misións no combate, e Abel expresaría: "É necesario que todos vaiamos con fe no triunfo; pero se o destino é adverso, estamos obrigados a ser valentes na derrota, porque o que pasou aí verase coñecido algún día e a nosa vontade de morrer pola patria será imitada por todos os mozos de Cuba. O noso exemplo merece o sacrificio e mitiga a dor que podemos causar aos nosos pais e outros seres queridos. Morrer pola a Patria é vivir!".
Morte
Os torturadores militares querían que confesase o nome do xefe do movemento e os seus plans, pero Abel gardou silencio do mesmo xeito que os demais. Primeiro golpeárono, despois queimáronlle os brazos e, nun acto de barbarie, baleiráronlle un ollo. Pero Santamaría non dixo unha palabra nin proferiu unha queixa. Finalmente asasinárono.
Minutos despois os torturadores dirixíronse a Haydée e Melba para ameazalas tamén de morte e así tratar de que delatasen a aqueles que asaltaran a Posta 3. Cando lle mostraron a Haydée o ollo do seu irmán e lle dixeron que o mataran, ela entendeu que el, que o sabía todo, non falara. Tamén lle dixeron que lle arrincaron os testículos ao seu noivo, Boris Luís Santa Coloma, e que o asasinaran tamén.
Lingua
Conflito lingüístico
A lingua constitúe nesta sociedade un elemento de distinción de clase, un “status simbol”, un indicador simbólico da posición social. Deste xeito os falantes da lingua dominante non teñen ningún problema para desenvolver a súa vida sen necesidade de recorrer á lingua dominada, mentres que os falantes da lingua dominada ven restrinxido o seu desenvolvemento social. Desde a perspectiva dos individuos que queren ascender socialmente a resposta a esta situación é a asimilación, ou sexa a perda da propia identidade cultural e lingüística.
Tipos de linguas minorizadas
Se temos en conta o status atopamos tres tipos de linguas minorizadas ou non normalizadas:
Aeroporto de Wuhan-Tianhe
No ano 2017 o aeroporto foi utilizado por 23 129 400 pasaxeiros, sendo o 14º máis concorrido do país en número de pasaxeiros. O nome Tianhe (天河) pode traducirse literalmente como "río do ceo"; é tamén un dos nome para a Vía Láctea na antiga China.
Fócidos
Bioloxía e ecoloxía
Son capaces de nadar grandes distancias e somerxerse a grandes profundidades para capturar as súas presas. As distancias que deben cubrir durante a alimentación impoñen un ritmo peculiar á lactación; o leite das focas é moi rica en calorías para permitir ao cachorro sobrevivir durante as longas ausencias da súa nai.
Taxonomía
Nota: só se indican os xéneros e especies actuais.
Bothrops alternatus
Descrición
Esta especie pode chegar a medir máis de 2 m de lonxitude, aínda que hai rexistros que sinalan un máximo de 170 cm. O longo por termo medio é de 80-120 cm, con femias máis longas e pesadas.
Haloxenación de Hell-Volhard-Zelinsky
Mecanismo
Esta reacción consta de catro etapas:
Illas Yasawa
miniatura|dereita|Baía de Yalobi, na illa Waya. miniatura|dereita|Un tómbolo conecta as illas de Waya e Wayasewa. miniatura|Nanuya Lai Lai. As illas Yasawa son un arquipélago de 20 illas volcánicas que se atopan no oeste de Fidxi, cunha área de, aproximadamente, 135 quilómetros cadrados.
Why Does the Sun Shine? (The Sun Is a Mass of Incandescent Gas)
'Why Does The Sun Shine? (The Sun Is a Mass of Incandescent Gas)' é un EP da banda estadounidense de rock alternativo They Might Be Giants, publicado o 14 de setembro de 1993 a través do selo Elektra Records. O EP destaca por ser a primeira edición do grupo cunha formación completa, en vez de que só os dous membros orixinais (John Flansburgh e John Linnell) interpretasen os temas.
Lista de bivalvos de Galicia
A seguinte é unha lista de bivalvos de Galicia. Está baseada na información recollida dos traballos feitos polo experto galego en malacoloxía Emilio Rolán.
Puppis
Puppis ou Popa é unha constelación austral. É a maior das tres partes nas que foi separada a Argo Navis.
Región Gallega
Región Gallega foi un semanario publicado na Coruña en 1924.
Historia e características
Subtitulado Periódico de Agricultura, Industria, Comercio, Navegación, Arte, Literatura, apareceu o 14 de abril de 1924. Fundado por José Miñones Bernárdez, estaba dirixido por Fernando Montero Doiztua. Tiña un suplemento dedicado á comarca de Corcubión. Publicáronse 16 números, cesando a súa edición o 28 de xullo de 1924. Foi substituído por Finis Terre.
Grecia nos Xogos Olímpicos
Grecia participou en cada unha das edicións dos Xogos de Verán, sendo un dos catro países do mundo en facelo. Grecia tamén competiu na maioría dos Xogos Olímpicos de Inverno e foi sede olímpica en dúas ocasións, ámbalas dúas en Atenas. Como lugar de orixe dos Xogos Olímpicos da Antigüidade foi unha elección natural como nación anfitrioa para o rexurdimento dos Xogos Olímpicos modernos en 1896, e Grecia volveu ser a anfitrioa en 2004.
Real Madrid Club de Fútbol
Os Yé-Yé e a quinta do Buitre
En 1966 o conxunto volveu gañar a Copa de Europa. Ese equipo foi denominado popularmente como os Yé-Yé. Na década dos 70, o Madrid conquistou 5 ligas e 3 Copas do Rei. O 2 de xuño de 1978 morreu Santiago Bernabéu, e substituíuno Luís de Carlos, que conquistaría no seu mandato 2 Ligas, 2 Copas do Rei e unha Copa da UEFA. Neses anos foise formando a Quinta do Buitre: Emilio Butragueño, Míchel, Manuel Sanchís, Rafael Martín Vázquez e Miguel Pardeza. En 1981, o Real Madrid foi derrotado na final da Copa de Europa contra o Liverpool FC por 1-0.
Himno
En 2002, ano do Centenario do Real Madrid, creouse un segundo himno composto por José María Cano e cantado por Plácido Domingo. Este himno non substituíu o primeiro, senón que ambos conviviron no 2007 como himnos do Real Madrid. No ano 2005, con ocasión da rodaxe de Real, la película, José Mercé versionou o himno clásico do Real Madrid.
Uniforme
O uniforme do equipo na tempada 2009-2010 é de camiseta, pantalón e medias brancas; coas tres bandas características da firma deportiva Adidas. A diferenza coa tempada anterior, son unhas liñas douradas que desde o pescozo (redondo) chegan ata os brazos e o segundo equipamento. Ademais, na parte dereita da camisa, Adidas, incorporou unha insignia que está en honra do estadio Santiago Bernabéu. Para competicións europeas, o club levará na parte superior da dereita unha pequena bandeira española. Este uniforme está patrocinado por Bwin.
Yoann Lemoine
Lemoine é tamén un músico neofolk, coñecido polo seu nome artístico Woodkid. O 2 de marzo de 2011, Woodkid lanzou o seu primeiro EP Iron EP, e o 18 de marzo de 2013, lanzou o seu primeiro álbum titulado The Golden Age
Black Knight
Black Knight é un filme estadounidense dirixido por Gil Junger que foi estreado no 2001. Está protagonizado por Martin Lawrence, xunto con Marsha Thomason, Tom Wilkinson, Vincent Regan e Kevin Conway.
Manuel Guisande
Traxectoria
Colabora en RadioVoz cun monólogo de humor no programa Corre, Carmela que chove, á vez que imparte conferencias-obradoiros didácticos sobre periodismo e medios de comunicación, monólogos, escritura de contos infantís e realización de guións para teatro, radio e televisión.
Montreal Canadiens
Anos de transición e últimas Stanley Cups
Na tempada 1998-99, cando finalizaron na derradeira posición da Northeast Division, os Canadiens comezaron un longo período de mediocridade, perdéndose os play-offs en catro das súas dez tempadas seguintes e non conseguindo pasar á segunda rolda ata 2010. A falta de éxito nos play-offs do equipo puxo fin á serie de vitorias na Stanley Cup a ritmo dunha por década dende os anos 1910 aos 1990. Os malos resultados levaron a especulacións sobre a posible venda e traslado do equipo se este non recibía axudas do goberno para axudar a aliviar as presións do sistema tributario do Quebec e o valor mínimo histórico do dólar canadense. Os Canadiens desmentiron o rumor, con todo Molson contratou o banco de investimentos Morgan Stanley para examinar a súa futura implicación nos deportes. Montreal non se clasificou para os play-offs nas seguintes dúas tempadas, e as perdas anuais de 10-12 millóns de dólares e o desexo de centrarse no seu negocio principal cervexeiro levou a Molson a poñer á venda a franquía no verán de 2001.