cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tracto gastrointestinal
Tracto gastrointestinal inferior
O tracto gastrointestinal comprende a maior parte do intestino delgado e todo o intestino groso. En anatomía humana, o intestino (tripas, ou énteron/éntera en grego) é o segmento do tracto gastrointestinal que se estende desde o esfínter pilórico do estómago ao ano e consta de dous segmentos: intestino delgado e intestino groso. Nos humanos o intestino delgado é subdividido en duodeno, xexuno e íleo, mentres que o intestino groso subdivídese en cego, colon ascendente, transverso, descendente e sigmoide, recto e canle anal.
Praza de Barcelos
Descrición
No lado sur da praza hai cafeterías e nos lados este, oeste e sur hai tendas. No lado suroeste da praza está tamén o colexio público plurilingüe de Barcelos.
Tracto gastrointestinal
Submucosa
A submucosa consta dunha capa densa irregular de tecido conectivo con grandes vasos sanguíneos, linfáticos e nervios que se ramifican na mucosa e na capa muscular externa. Contén o plexo submucoso, un plexo nervioso entérico, situado na superficie interna da capa muscular externa.
Beren and Lúthien
Tolkien baseou varias ideas do conto a partir do seu amor pola súa esposa (Edith) e despois da súa morte gravou "Lúthien" na súa lápida e máis tarde "Beren" foi gravado na súa propia.
Tracto gastrointestinal
Tempo de tránsito
O tempo que tarda a comida en pasar polo tracto GI varía segundo múltiples factores, como a idade, etnia e sexo. Utilizáronse varias técnicas para medir o tempo de tránsito da comida, como a radiografía cunha inxesta previa de produtos con bario, análise de hidróxeno no alento e análises escintigráficos despois de tomar alimentos etiquetados radioactivamente. Cómpren de 2,5 a 3 horas para que o 50% dos contidos do estómago se baleiren. A velocidade da dixestión tamén depende do material que está dixeríndose, xa que os alimentos que compoñen unha mesma comida poden abandonar o estómago a distintas velocidades. O baleirado total do estómago tarda de 4 a 5 horas e o tránsito polo colon tarda de 30 a 50 horas.
Doenzas
Hai moitas doenzas e condicións que poden afectar o sistema gastrointestinal, como infeccións, inflamacións e cancros.
Síndrome savant
Sabios do calendario
Savant do calendario é alguén que, a pesar de ter unha discapacidade intelectual, pode nomear o día da semana dunha data, ou viceversa, nun rango limitado de décadas ou varios milenios. A rareza das "calculadoras humanas" do calendario débese posibelmente á falta de motivación para desenvolver tales habilidades entre a poboación en xeral, aínda que os matemáticos desenvolveron fórmulas que lles permiten obter habilidades similares. Os savants do calendario, por outra banda, poden non ser propensos a desenvolver habilidades para socializar.
Cyanocorax chrysops
Descrición
A especie foi descrita en 1818 polo ornitólogo francés Louis Jean Pierre Vieillot,, co nome de Pica chrysops, na páxina 124 do seu traballo Nouveau Dictionnaire d'Histoire Naturelle Appliquée Aux Arts.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, coñeceuse tamén polo protónimo Pica chrysops Vieillot, 1818.
Distribución
A distribución interior continúa no noroeste do Uruguai e esténdese ao noroeste polo norte da Arxentina, Paraguai e Bolivia e polo Pantanal no sur do Cerrado; a cordilleira esténdese en dous brazos, cara ao noroeste até o norte de Bolivia e cara ao nordeste até as cabeceiras do río Tapajós da conca do Amazonas.
O Forno, Covelo, A Lama
O Forno é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Bilbo's Last Song
Bilbo's Last Song (at the Grey Havens) é un poema de J. R. R. Tolkien, escrito como parte da súa fantasía O Señor dos Aneis. Foi publicada orixinalmente na súa tradución neerlandesa no ano 1973, e posteriormente apareceu en carteis en inglés en 1974 e como libro de ilustracións en 1990. Foi ilustrado por Pauline Baynes, e con música composta por Donald Swann e Stephen Oliver. Os dereitos do poema eran propiedade da secretaria de Tolkien, a quen llos deu como agradecemento polo seu traballo.
Jean Varin
Traxectoria
Non se coñecen datos acerca da súa formación nin dos seus primeiros traballos, antes de se instalar en París en 1627. Catro anos despois casou con Jeanne Desjours, con quen tivo polo menos oito fillos, e en 1650 acadou a súa naturalización como cidadán francés.
Castelo de Plassenburg
O castelo de Plassenburg é un edificio construído nas alturas da cidade de Kulmbach en Baviera. É un dos castelos máis impresionantes de Alemaña e un símbolo da cidade. Durante moito tempo considerouse un modelo de construción de fortaleza.
Lorisinae
Xéneros e especies
miniatura|esquerda|125px|[[Ilustración científica de facianas de loris, por Joseph Smit]] En tempos recentes tiveron un éxito como animais de compaña que os está a levar a situación de perigo de extinción. Non confundir cos loris, aves de Oceanía do mesmo nome (Loriini ou Loriinae).
O Outeiro, Covelo, A Lama
O Outeiro é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Sistema electoral
Métodos de gañador único
Os métodos con gañador clasifícanse segundo o tipo de papeleta empregado: sistemas binarios (a papeleta presenta a opción de votar ou non votar a un ou varios candidatos), sistemas de clasificación ou preferenciais (a papeleta presenta todos os candidatos que o elector debe ordenar o máis preferido ao menos preferido) e sistemas de avaliación (a papeleta presenta todos os candidatos aos que o elector debe puntuar).
Elector
Obviamente, o sufraxio debe ser persoal, no sentido en que o sistema electoral debe garantir que o voto exprese as preferencias de cada cidadán. Esta esixencia, que pode parecer elemental, presenta problemas nas sociedades patriarcais, sobre todo nos primeiros momentos da transición política en que non se establecen comportamentos democráticos. Os requisitos que definen hoxe o dereito ao sufraxio activo son a idade, a cidadanía e o pleno goce dos dereitos civís e políticos. Xunto a eles, a inscrición no censo electoral aparece en determinados casos como requisito necesario para o seu exercicio en cada caso concreto. O lugar de residencia no momento da votación pode ter algunha relevancia.
Teorema de Pick
miniatura|250x250px| Un polígono construído sobre unha cuadrícula de puntos equidistantes. Dado un polígono simple construído sobre unha cuadrícula de puntos equidistantes (é dicir, puntos con coordenadas enteiras) de tal xeito que todos os vértices do polígono son puntos da cuadrícula, o teorema de Pick proporciona unha fórmula sinxela para calcular a área A dese polígono en termos do número i de puntos interiores situados no polígono e o número b de puntos límite situados no perímetro do polígono:
Universidade de Nantes
Materias
Os cursos impártense nas seguintes áreas: Dereito, Economía, Artes, Idiomas, Ciencia, Tecnoloxía, Saúde e Ciencias Sociais.
Joseph Smit
Traxectoria
Morreu na súa casa de Cobden Hill, Radlett, Hertfordshire, Reino Unido o 4 de novembro de 1929 aos 93 anos.
Familia
O seu fillo Pierre Jacques Smit (nado en outubro de 1863 en Leiderdorp e finado en 1960), que usou o nome de Peter Smit, tamén foi ilustrador zoolóxico.
Şenol Güneş
Como adestrador
A súa carreira como adestrador comezou no mesmo Trabzonspor, onde foi segundo adestrador antes de coller as rendas do equipo el mesmo en 1988. Nos seguintes anos adestrou o Boluspor e o İstanbulspor, antes de regresar ao Trabzonspor en 1993. Gañou a Copa de Turquía na tempada 1994/95, e na seguinte estivo a piques de gañar a Süper Lig, despois de liderar a táboa case toda a tempada, pero finalmente acabou segundo ao ser superado nas derradeiras xornadas polo Fenerbahçe. Ao ano seguinte o equipo disputou a Copa da UEFA, onde foi eliminado polo FC Schalke 04. Deixou o club pouco despois e dirixiu a continuación o Antalyaspor e Sakaryaspor.
Ronnie Brunswijk
Traxectoria
O 22 de xullo de 1986 iniciouse en Stolkertsijver a Guerra Interior de Suriname, cando 12 soldados que vixiaban un posto de control foron capturados polo Comando da Selva dirixido por Brunswijk. Ese mesmo ano, Brunswijk foi condenado in absentia por un roubo a un banco en Moengo o 26 de abril. Dito roubo bancario, un delito non violento, valeulle a Ronnie Brunswijk o título de "Robin Hood de Suriname" debido á súa liberación de fondos roubados das institucións gobernamentais que foron devoltos ao pobo. Durante a guerra, o Comando da Selva recibiu armas e financiamento dos Países Baixos, e o coronel neerlandés Bas van Tussenbroek foi trasladado á Güiana Francesa para transferir fondos, e servir como asesor militar.
Relacións Bután-Tailandia
As relacións bilaterais entre o Reino de Bután e o Reino de Tailandia estabelecéronse en 1989. Tailandia é un dos 53 países con relacións diplomáticas formais con Bután.
Ronnie Brunswijk
Actividades de posguerra
Brunswijk foi propietario de Robruns NV, unha empresa mineira dedicada á extracción de ouro. En xullo de 2020 transferiu a propiedade das concesións de ouro a unha fundación para poder optar á vicepresidencia do país.
Claustra Alpium Iuliarum
Historia
No ano 6, tivo lugar a Gran revolta Ilírica que ameazou o corazón do imperio romano. Posteriormente, para protexer Italia, erixíronse gradualmente unha serie de murallas e fortificacións ao redor da zona da estratéxica porta de Postojna. A maior parte da construción fíxose despois do 284 baixo Diocleciano e Constantino I. Aínda que este desenvolvemento fíxose despois da importante invasión do norte de Italia polos alamanos no 271, Whittaker indica que as liñas de fortificación interior tiñan como principal obxectivo asegurar a estabilidade interna do imperio en lugar de manter fóra aos bárbaros.
Ilves (ringette)
O Ilves Ringette é un equipo de ringette da cidade de Tampere (Finlandia). O equipo compite na Ringeten SM-sarja, a máxima categoría do ringette finlandés. É unha das seccións activas do club polideportivo do mesmo nome.
Praza de Galicia (Pontevedra)
A Praza de Galicia é unha praza do século XX situada no centro da cidade de Pontevedra, no límite do barrio de Campolongo.
Tumba do nadador
A importancia dos sorprendentes frescos da tumba é que parecen ser «o único exemplo de pinturas gregas que conteñen escenas con persoas que datan do período orientalizante, arcaico ou clásico que sobreviva na súa totalidade. Dos miles de tumbas gregas que se sabe que pertencen a devandita época (preto de 700 ao 400 a.C.), esta é a única decorada con frescos de persoas».
Pinturas
As pinturas das lousas laterais representan diferentes momentos dun simposio, un banquete masculino ritualizado no que os participantes comían, bebían e cantaban. Nas paredes norte e sur represéntanse tres kline (diváns de banquete) con cinco personaxes co torso nú (catro parellas e dous personaxes sós). Todas as parellas están conformadas por un home adulto (representado con barba e bigote) e un mozo (con patillas e perilla).
Interpretación das imaxes
Nesta interpretación, as imaxes estarían relacionadas cos cultos mistéricos difundidos pola Grecia antiga.
Limpando a Comarca
"Limpando a Comarca" (en The Scouring of the Shire) é o penúltimo capítulo da novela de fantasía O Señor dos Aneis escrita por J. R. R. Tolkien. Os hobbits da Irmandade do Anel Frodo, Sam, Merri e Pipin, regresan á Comarca para descubrir que está baixo o brutal control duns rufiáns e do seu líder "Sharkey", quen despois se descobre que é o mago Saruman. Os rufiáns saquearon a Comarca, cortando árbores e destruíndo casas vellas, así como sustituíndo o vello muíño por un meirande cheo de maquinaria que contamina o aire e a agua. Os hobbits chaman á rebelión da Comarca, liderando aos seus compañeiros hobbites na batalla de Bywater, e acabando co dominio de Saruman.
Francisco II da Bretaña
Francisco II (en bretón: Frañsez II; en francés: François II) nado o 23 de xuño de 1435 e finado o 9 de setembro de 1488, foi duque da Bretaña desde 1458 até a súa morte.
August von Pelzeln
Traxectoria
Esta importante expedición partiu de Trieste en abril de 1857, pasou polo Cabo de Boa Esperanza visitano, entre outros territorios, as Filipinas, Australia e Nova Zelandia. Catorce dos corenta e catro integrantes da expedición baixaron a terra para realizaren coleccións científicas.
Carballadrade, Cabaleiros, Tordoia
Carballadrade é un lugar da parroquia de Cabaleiros no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (5 homes e 12 mulleres).
Sensuntepeque
Sensuntepeque é unha cidade do Salvador, cabeceira do departamento de Cabañas, situada na zona central do país. Está situada a 83 km ao nordeste da capital, San Salvador, e a unha altitude de 820 m s. n. m..
Historia
A localidade foi fundada por pipís no ano 1550. En 1799 converteuse en cabeceira do partido de Titihuapa. O 20 de decembro de 1811, os seus poboadores alzáronse contra o dominio colonial español.
Juventudes Socialistas Unificadas
Antecedentes
Por outra banda, continuaron o labor propagandístico e as accións conxuntas da FJS e a UJCE que na súa maioría tiñan como obxecto denunciar a represión e as «ameazas fascistas» e esixir a amnistía dos encarcerados pola Revolución de Outubro (cando se celebrou o seu primeiro aniversario suscribiron un manifesto común). Destacouse que a convivencia na cadea de dirixentes da FJS como Santiago Carrillo e Carlos Hernández Zancajo, e da UJCE como Trifón Medrano e Jesús Rozado, contribuiu de forma notable ao achegamento entre as dúas organizacións. Tamén constituiu un paso importante a constitución en xullo da «Unión de Estudiantes Antifascistas» integrada polos estudantes socialistas e comunistas membros da Federación Universitaria Escolar (FUE). Ao mesmo tempo a FJS foi adoptando símbolos, mobilizacións e consignas comunistas, como a conmemoración da Revolución bolchevique e dos aniversarios da morte de Lenin, de Karl Liebknecht e de Rosa Luxemburgo.
Posguerra
En outubro de 1945 se constituyó en Londres la Federación Mundial de la Juventud Democrática (FMJD), que agrupou a organizacións xuvenís de 63 países. As JSU foron unha das organizacións fundadoras, e alentaron a outras organizacións da esquerda española antifranquista a adherirse.
Desintegración
Finalmente, en outubro de 1961 o propio Comité Central do PCE liquidou formalmente a JSU ao apostar pola reconstitución do seu propio movemento xuvenil, a Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE), que se mantén en vigor ata hoxe.
Pigface
Historia
Rieflin deixou Pigface despois da primeira xira, deixando a Atkins como único fundador de Pigface. Con centos de colaboradores musicias para gravar e actuar con Pigface, era seguro que cada álbum, xira e canción era única. Porén, esta práctica recibiu algunhas críticas negativas debido a que se percibía unha falta de continuidade.
Rieflin morreu de cancro o día 24 de marzo de 2020 ao 59 anos de idade.
Arado Ar 232
Desenvolvemento
Os primeiros dous prototipos, levando os códigos alfabéticos Stammkennzeichen GH+GN e VD+YA respectivamente, comezaron as probas a principios de 1941. O primeiro voo acabou co colapso do tren de morro, pero as 22 "rodas de milpés" salvaron o avión de resultar danado. Construíronse outros dez aparellos de preprodución que foron usados operacionalmente como o Ar 232A-0 mentres se agardaba polas versións de produción. En xeral, o Ar 232 superaba por completo ao Ju 52/3m. Levaba aproximadamente o dobre de carga a maiores distancias, podía ser operado dende pistas máis curtas e pouco preparadas se facía falla, e tiña unha velocidade de cruceiro uns 70 km/h máis rápida.
Deseño
Operado normalmente por unha tripulación de catro, o piloto era o único membro sen dous roles. O navegador operaba unha metralladora MG 131 de 13 mm no morro, o operador de radio un canón de 20 mm MG 151 nunha torreta rotatoria no teito, e o xefe de carga unha metralladora de 13 mm MG 131 que disparaba cara atrás dende o extremo traseiro da bodega, sobre as portas de carga.
Tarroeira, Castenda da Torre, Tordoia
Tarroeira é un lugar da parroquia de Castenda da Torre no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 100 habitantes (51 homes e 49 mulleres).
Marcos Carbonell
Marcos Carbonell García, nado en Vigo o 15 de marzo de 1967, é un ex-xogador profesional de baloncesto galego. Xogou dúas temporadas no Club Baloncesto Breogán, unha delas na máxima categoría do baloncesto estatal. Foi internacional en categorías inferiores coa selección española, sendo o base titular por diante de José Miguel Antúnez e Pablo Laso.
Parque nacional Iguazú
O Parque Nacional Iguazú (Parque Nacional Iguazú) é un parque nacional da Arxentina, situado no departamento de Iguazú, ao norte da provincia de Misiones, Mesopotamia arxentina. Ten unha superficie de.
Historia
A Reserva Nacional do Iguazú foi definida pola lei 18.801 do 7 de outubro de 1970 como a parte occidental do Parque Nacional do Iguazú. Mentres o parque nacional preserva a natureza coa menor alteración posible, a reserva admite actividades e infraestruturas humanas. A creación da reserva permitiu a construción dun aeroporto internacional e a enaxenación de terras para tres hoteis turísticos. Do outro lado do río Iguazú atópase o seu homólogo brasileiro (Parque Nacional de Iguazú). Ambos sitios foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, en 1984.
Nadia de Santiago
Traxectoria
No cinema participou en diversos filmes como Alatriste (2006), de Agustín Díaz Yanes ou Las trece rosas (2007), de Emilio Martínez Lázaro coa que conseguiu un nomeamento nos Premios Goya e outro na Unión de Actores.
No ano 2016, actuou como personaxe episódica nas series de Televisión Española El ministerio del tiempo e El Caso: Crónica de sucesos.
Jacinto Nogueira Nogueira
Jacinto Nogueira Nogueira, nado en Vigo cara a 1910 e finado en febreiro de 1988, foi un político comunista galego.
Ramón Calviño Salazar
Ramón Antonio Calviño Salazar, nado en Meaño o 27 de abril de 1904 e finado en Vigo en 1984, foi un funcionario e político galego.
Olaría do aceite
Ánforas
A ánfora (ánphora) é tamén unha antiga medida de capacidade para líquidos que contiña uns 38 litros. O Padre Sarmiento, ao tratar a correspondencia entre as medidas romanas e as galegas, di: "A ánphora tiña dúas 'urnas', e cada 'urna' era unha 'cántara' á que aínda en partes de Galicia se lle chama ola".
Ungüentarios
miniatura| Dous botes de ungüentos [[Antigo Exipto|exipcios antigos (ca. 1400 a. C.). c. )]] De pequeno ou mediano tamaño, os ungüentarios (de morfoloxía moi variada, dende a estilizada garrafiña de barro ou a limeta, até o frasco esmaltado), empregados basicamente como recipientes balsámicos, conforman un rico catálogo de formas na olaría e na cerámica dende a civilización exipcia. Na vitrina grecorromana de envases para aceites, pomadas e ungüentos pódense diferenciar varios tipos: alabastron, aríbalo, askos, bombylios, epiquisis (unha especie de botella de aceite para as libacións), guttus (habitual, tanto na mesa do sacrificio como na palestra, e o estilizado e polimórfico lécito (en grego lếkythos,  λήκυθος)
Thomas Struth
Retratos de familias
En 1982 a súa obra faise máis complexa, pasa á fotografía en cor e comeza a retratar familias, na serie que se coñecerá como 'Vida familiar'. Este proxecto naceu en colaboración co psicanalista Ingo Hartmann, que lle mostra as fotografías familiares que os pacientes levan á terapia. Xuntos tratan de analizar os trazos comúns das distintas imaxes, e isto levará a Struth a dedicarse aos retratos familiares para demostrar que a fotografía pode ser unha "ferramenta científica para a exploración psicolóxica". A intención destas imaxes é detectar os papeis e as relacións íntimas entre os membros dunha familia en función da disposición, distancias e actitudes dos seus membros cando son retratados, e mostrar como estas dinámicas sociais son as mesmas nas familias de todo o mundo.
Lard
Ao igual que a meirande parte do traballo de Biafra, as cancións de Lard son furiosamente políticas (a guerra contra as drogas é un tema particularmente común) pero a miúdo cun toque de humor.
Segundo unha entrevista de marzo de 2009 con Jourgensen, el e Biafra están traballando nun novo álbum de Lard, que será gravado no estudio de Jourgensen en El Paso. Porén, segundo outra entrevista con Biafra en xaneiro de 2010 este indicou que non era probable un novo traballo da banda, dicindo "Eu e Al falamos diso durante anos, pero nunca fomos capaces de ter un momento para intentalo e armalo".
Departamento de La Paz
Departamento de La Paz ou departamento La Paz pode referirse a:
Mapamundi de Ebstorf
Recibiu o nome do lugar onde foi atopado e do probábel lugar de fabricación, o mosteiro beneditino de Ebstorf, en Ebstorf na uceira de Lüneburg. Alí foi atopado nunha sala de almacenamento en 1830; a zona do actual Brandenburgo e outro lugar representado no mapa foron destruídos por ratos. Ademais, un anaco de 50 × 60 cm no cuarto superior dereito na zona da actual India foi recortado pouco despois do redescubrimento por razóns descoñecidas.
Espirulina
Riscos
A espirulina pode ter interaccións adversas cando se toma con medicamentos prescritos polos médicos, especialmente aos que afectan ao sistema inmunitario e á coagulación do sangue.
Méixome, Leobalde, Tordoia
Méixome é un lugar da parroquia de Leobalde no concello coruñés de Tordoia, da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Salvador Sánchez Cerén
Nado no seo dunha familia de artesáns, realizou os seus estudos de profesorado na Escola Normal do Salvador, na capital salvadoreña. En 1965 foi un dos fundadores da Asociación Nacional de Educadores Salvadoreños (ANDES 21 de xuño). En 1970 participou na creación das FPL, a primeira organización armada de esquerda do Salvador. Dentro da organización foi coñecido polo pseudónimo de Leonel González.
Praza da Leña
Edificios destacados
No lado sueste, o pazo barroco de Castro Monteagudo, de 1760, destaca polo seu balcón sostido por grandes modillóns, e o pazo de García Flórez, no lado nordés, sobresae polo seu enorme escudo de pedra cun gran helmo e polas estatuas de pedra nas esquinas do tellado que representan a esperanza e a fortaleza.
Cultura
Na actualidade, a praza está dedicada á hostalería e está parcialmente ocupada polas mesas dos restaurantes dos arredores.
Emilio Pereiro
Emilio Pereiro Rey, nado na Coruña en 1908 e finado o 2 de novembro de 1993, foi un futbolista galego, que xogaba de dianteiro.
Familia
Casou en 1930 con María de los Ángeles Precedo González, coa que tivo dúas fillas. Foi tío do adestrador e tamén futbolista Luis Precedo, que xogou entre outros no Fabril. Era cuñado do histórico futbolista do Deportivo Ramón González, pois este estaba casado coa súa irmá, María Pereiro Rey.
Departamento de San Vicente
San Vicente é a cidade cabeceira do municipio e departamento homónimos. Foi fundada no ano 1635 e chegou a ser capital da república no século XIX. Durante a colonización española, foi unha das localidades máis importantes da Intendencia de San Salvador.
Rosendo Fernández
Traxectoria
Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela e diplomado en Sanidade en Ourense, é máster en Administración e Xestión Sanitaria pola Universidade de Vigo. Presentouse ás eleccións municipais de 1987 na Merca encabezando a candidatura da CPG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde logo das eleccións de 1991 por Centristas de Galicia e 1995, xa polo PPdeG, sempre con maioría absoluta. Foi director de Atención Primaria en Ourense de 1992 a 1996. Dimitiu como alcalde en 1996 cando foi nomeado director provincial do SERGAS. En 2000 foi nomeado subdelegado do Goberno en Ourense permanecendo no cargo ata o 2004. Foi elixido deputado do Parlamento Galego nas eleccións autonómicas de 2009 e foi portavoz de Sanidade do Grupo Parlamentario Popular. Secretario xeral do Partido Popular de Ourense, dimitiu como deputado en 2011 para presentarse como candidato á alcaldía de Ourense. Foi elixido concelleiro e deputado provincial. Foi vicepresidente da Deputación de Ourense. Nas eleccións municipais de 2015 presentouse como número dous nas listas do PP ao concello da Merca, e volveu ser elixido vicepresidente da deputación.
Pelota vasca nos Xogos Olímpicos
Recoñecemento
A medalla que se lle atribúe é froito dunha revisión crítica dos Xogos Olímpicos de 1900 en París que realizou o historiador Bill Mallon en 1998 e que publicou baixo o título The 1900 Olympic Games: Results for All Competitors in Al Events, With Commentary. Para poñer orde no caótico conxunto de probas e concursos que se realizaron durante a Exposición Universal de París (1900), Mallon aplicou catro condicións básicas para considerar que as probas deportivas celebradas durante 1900 en París foron realmente olímpicas (que foran afeccionados, internacionais, sen handicaps e abertas).
A derradeira lección
A derradeira lección (en L'Heure de la sortie) é un filme francés de 2018 dirixido por Sébastien Marnier, quen escribiu o guión xunto con Elise Griffon. Está baseado na novela homónima de 2002 escrita por Christophe Dufossé.
Batalla de Cartaxena (461)
Contexto
En 457, Maioriano accedeu ao trono do Imperio Romano de Occidente, limitado territorialmente, naquel momento, á península itálica, Dalmacia e algunhas partes do norte da Galia. Partindo para restaurar as antigas fronteiras do imperio, invadiu o sur da Galia en 458 e derrotou aos visigodos de Teodorico II na batalla de Arelate (actual Arles, Francia). Despois de derrotar aos godos asentados en Hispania e Septimania e impoñer a condición legal de pobo federado, Maioriano comezou a montar unha frota en Portus Ilicitanus (Santa Pola), porto de Ilici (Elx), preto de Carthago Nova (Cartaxena), coa que pretendía invadir o reino vándalo do norte de África.
Batalla
Na primavera de 460 ou 461, Maioriano tiña xa construídas 300 naves e esperaba máis no outono. Os vándalos decidiron atacar antes de que o exército romano se convertese nunha forza insuperable. O 13 de maio, unha frota vándala ao mando de Xenserico atacou aos romanos por sorpresa. Moitos dos capitáns romanos foran subornados, polo que case non houbo resposta. A mariña romana quedou totalmente destruída xunto con calquera esperanza romana de reconquistar o norte de África.
O Tercio de Arriba, A Vila de Abade, Tordoia
O Tercio de Arriba é un lugar da parroquia da Vila de Abade no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 93 habitantes (43 homes e 50 mulleres).
José María Cornejo
Xefatura do Estado do Salvador
Cando os pobos foron convocados a eleccións de Xefe do Estado e Vicexefe do Estado, José María Cornejo gañou a xefatura e Nicolás Espinoza gañou a vicexefatura. Foron nomeados por decreto lexislativo do 22 de xaneiro de 1829. Tomou posesión o 30 de xaneiro de 1829.
Simone Assemani
Orixe familiar
Assemani é o apelido dunha ilustre familia maronita do Líbano, catro de cuxos membros, todos eles cregos, se distinguiron pola súa erudición durante o século XVIII en Oriente e en Europa.
José Ramos-Horta
Carreira gobernamental
Tras a crise que culminou na renuncia de Alkatiri, asumiu en 8 de xullo de 2006 o cargo de primeiro ministro, xunto con Estanislau da Silva como viceprimeiro ministro e Rui Araújo como segundo viceprimeiro ministro.
Histrionicus histrionicus
Distribución
Encóntrase na América do Norte setentrional, na Rusia oriental, no sur de Groenlandia e en Islandia.
Casa da Moeda de Melbourne
Directores da Casa da Moeda de Melbourne
Esta é unha listaxe dos máximos dirixentes (Deputy Masters) da Casa da Moeda de Melbourne ao longo de case un século de existencia:
Os Cabanelas, Escuadra, A Lama
Os Cabanelas é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Carrizáns, Escuadra, A Lama
Carrizáns é un lugar da parroquia de Escuadra, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Luciano García García-Lozano
Traxectoria
Fillo de Matías García Lozano, natural de Ortigosa de Cameros e establecido en Pontecesures como almacenista grosista de cereais, e Dolores García-Pertierra García. Foi nomeado alcalde de Pontecesures o 26 de febreiro de 1940. Cesou no cargo o 26 de agosto de 1944. Finou en Pontecesures en abril de 1967.
Caioteira
Clasificación e descrición
A especie Sechium edule é unha rubideira perenne, monoica e vivípara de talos arestados e lisos, até de 15 m de longo, moi ramificados. Os talos teñen cordóns de fibras longas e fortes, as guías crecen dunha cepa permanente e duran dun a dous anos. Dun nó do talo sae un gabián, de base longa e forte, que acaba en tres ou catro ramificacións, unha delas máis grosa e longa que as outras. Ao lado oposto do nó abrocha unha folla, de cuxa axila saen inflorescencias ou ramas vexetativas. As follas teñen o pecíolo curto e xeralmente curvo. A lámina palmada, coa base profundamente recortada, ten de cinco a sete lobos obtusos e apiculados, a marxe posúe uns pequenos dentes, claros e espazados. Hai cinco nervios principais que saen do pecíolo, afundidos no lado superior e prominentes no revés da lámina. As flores son unisexuais, ambas son semellantes e posúen dez nectários en forma de poros situados na base do cáliz, prodúcense en etapas sucesivas no talo e en cada nó hai inflorescencias pistiladas e estaminadas, están espazadas e ábrense sucesivamente, aínda que moitas delas non chegan a abrir pois secan e caen. A corola ten até dous centímetros de diámetro, formada por cinco pétalos unidos só na base, amarelados e con estrías verdosas.
O Souto, Pombeiro, Pantón
O Souto é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Revolting Cocks
Inicios
Richard23 marchou en 1986, despois de pelexarse con Jourgensen sobre a remestura feita por el e Adrian Sherwood do tema "You Often Forget". Aos dous membros restantes uníronselle Chris Connelly (antes en Finitribe e despois en Ministry), Paul Barker e Bill Rieflin (os dous antes en The Blackouts e nese momento en Ministry), aparecendo varios músicos máis como colaboradores ou invitados.
Primeiro rexurdimento
En 2004, Jourgensen, con Phildo Owens (Skatenigs, Snow Black), resucitou o grupo, e presentou unha nova canción, "Prune Tang". Un álbum titulado Purple Head estaba planeado para ese mesmo ano pero o seu lanzamento atrasouse ata 2006 cambiando o título a Cocked and Loaded. "Caliente (Dark Entries)", unha versión de "Dark Entries" de Bauhaus co vocalista Gibby Haynes (Butthole Surfers), apareceu na banda sonora do filme Saw II en 2005.
Segundo rexurdimento
O 8 de abril de 2018 Jourgensen anunciou que a banda estaba preparando un novo álbum.
Bosques de algas
Arquitectura de ecosistemas
miniatura| Bosque de algas artificiais no [[Monterey Bay Aquarium.]] Dentro dun bosque coexisten moitas especies de algas; o termo dosel ou carpa do sotobosque fai referencia ás algas estiradas (stipitate) e prostradas (prostrate). Por exemplo, unha carpa de Macrocystis pode estenderse moitos metros por riba do fondo do mar cara á superficie do océano, mentres que un sotobosque das algas Eisenia e Pterygophora alcanza só uns poucos metros cara arriba. Debaixo destas algas, pode producirse un conxunto bentónico de algas vermellas foliosas. A densa estrutura vertical con copa superposta forma un sistema de microambientes semellantes aos observados nun bosque terrestre, cunha rexión de copa soleada, un medio parcialmente sombreado e o fondo mariño escuro. Cada grupo ten organismos asociados, que varían nos seus niveis de dependencia do hábitat, e a agrupación destes organismos pode variar coa morfoloxía das algas. Por exemplo, en California, os bosques de Macrocystis pyrifera, os nudibranquios ou lesmas de mar, Melibe leonina, e o camarón esqueleto, Caprella californica, están estreitamente asociados coas copas de superficie; a perca de algas Brachyistius frenatus, o peixe Sebastes spp. e moitos outros peixes atópanse no sotobosque estipitado; gradicelas (Ophiuroidea) e caracois turbante Tegula spp. están intimamente asociados co bosque de algas, mentres que varios herbívoros, como os ourizos de mar e o abalón, viven baixo o a carpa prostrada; moitas estrelas mariñas, hidroides e peixes bentónicos viven entre o bentos; corais solitarios, varios gasterópodos e equinodermos viven sobre as algas coralinas incrustantes. Ademais, os peixes peláxicos e os mamíferos mariños están vagamente asociados cos bosques de algas, normalmente interactuando preto dos bordos mentres os visitan para alimentarse de organismos residentes.
Helsingin Jalkapalloklubi
Liga de Campións e século XXI
Na tempada 1981 chegou a primeira dupla do equipo cando gañou a copa e a liga. Nos anos 1985, 1987 e 1988, o equipo adestrado por Jyrki Heliskoskii gañou de novo a liga. Na primeira tempada da Veikkausliiga o HJK gañou de novo o campionato logo dunha tempada en branco, mais as actividades do club víronse obstaculizadas pola recesión da década de 1990. A principios do ano 1991, logo dun programa de reestruturación e unha reforma organizativa, constituíuse HJK-Klubi Oy, que se empregou para atraer investidores. Na tempada 1992 o HJK gañou o título de liga, mais o club continuaba a sufrir problemas financeiros, polo que se chegou a considerar a quebra. Os anos seguintes as graves preocupacións financeiras disipáronse e pechouse HJK-Klubi Oy. Na tempada 1996 o HJK despediu o seu adestrador por primeira vez cando Tommy Lindholm foi despedido por un mal inicio na liga. O equipo clasificouse para xogar a promoción, onde finalmente gañou cun global de 2–1 ao Hangö IK. Debido á mala tempada a maior parte dos xogadores do equipo mudaron e o HJK volveu proclamarse campión de liga. O club clasificouse para as eliminatorias da Liga de Campións, onde derrotou primeiro o FC Jerevan armenio e logo o FC Metz francés. Deste xeito o HJK converteuse no primeiro equipo finlandés en disputar a fase de grupos da Liga de Campións. O equipo finalizou na derradeira posición do seu grupo, mais conseguiu derrotar o Benfica.
Organización e finanzas
A organización do Helsingin Jalkapalloklubi constitúese en HJK Oy e varias asociacións. A osakeyhtiö (Oy) é responsable do primeiro equipo, así como dos equipos de rapaces A e B. HJK ry é o núcleo do equipo e actualmente é responsable do equipo feminino, equipos de rapazas, así como dos equipos masculinos máis novos. Outras aactividades da base están a cargo de HJK-Juniorit ry e o filial Klubi-04 é responsabilidade de Talenttiklubi ry. O principal propietario da osakeyhtiö é Olli-Pekka Lyytikäinen, que posúe os dous terzos das accións a través da súa irmá e a súa compañía familiar A-lehdet. Lyytikäinen é tamén o presidente do goberno da sociedade.
Salón da Fama
O Salón da Fama do HJK naceu en relación co 90º aniversario do club, cando se nomearon 16 persoas para o mesmo. Dende aquela ampliouse varias veces. En 2007, ano do centenario do HJK, publicouse un libro de celebración no que se escolleron as estrelas de todos os tempos de HJK. As seleccións centráronse na carreira dos xogadores no club, partidos xogados, logros, estatísticas e importancia para o club. O adestrador seleccionado foi Aulis Rytkönen.
Filial
O HJK tivo tamén acordos con outros clubs que funcionaron como o seu equipo filial. Entre outros, entre os anos 1994 e 1997 o FC Honka de Espoo foi o filial do HJK.
Categorías inferiores
miniatura|Partido do Klubi 04 durante a tempada 2007. O HJK ten equipos de formación en todas as categorías masculinas. Ademais tamén ten actividade en categoría feminina. O club ten os seus propios equipos de distrito e, en total, hai en torno a 3 500 nenas, nenos, mozas e mozos. HJK Juniorit on pääkaupunkiseudun suurin jalkapalloseura.
Equipo feminino
O club comezou a práctica do fútbol feminino en 1971, cando comezou a SM-sarja feminina. O equipo gañou axiña o campionato finlandés no primeiro ano. HJK dominou os primeiros anos do fútbol feminino en Finlandia, gañando os cinco primeiros campionatos. Entre os anos 1979 e 1989 o equpo gañou sete campionatos. O HJK foi tamén o mellor equipo feminino na década de 1990, cando gañou sete campionatos. Na década de 2000 o equipo feminino gañou o campionato finlandés os anos 2000, 2001 e 2005. O equipo feminino de HJK tamén tivo éxito a nivel internacional e participouu na Liga de Campioas da UEFA recentemente fundada na tempada 2001–02. O equipo chegou ata as semifinais, onde foi derrotado polo Umeå IK sueco. Despois do campionato moitas xogadoras deixaron o club, polo que o HJK non tivo tanto éxito na competición doméstica coma en anos anteriores.
Hóckey sobre xeo
thumb|Partido de hóckey sobre xeo entre [[Ilves e HJK en decembro de 1949.]] A sección de hóckey sobre xeo de HJK permaneceu activa entre 1928 e 1972. Antes do inicio da segunda guerra mundial tivo moito éxito, conseguindo tres campionatos e conseguindo outras sete medallas. Despois da guerra o éxito da sección foi máis modesto ata que o club investiu significativamente no deporte nas décadas de 1960 e 1970. Con todo, o club atravesou dificultades financeiras e a sección fusionouse con Karhu-Kissat en 1972 formando o Helsingin Jääkiekkoklubi.
Stefano Desideri
Traxectoria
A partir de 1986, a pesar dos problemas co seu carácter, foi usado con máis frecuencia por Nils Liedholm, colocado na banda ao lado de Giuseppe Giannini e Carlo Ancelotti. Trala marcha deste último ao Milan, fíxose coa titularidade, formando parella central no medio do campo con Giannini. En 1989, coa chegada de Luigi Radice ao banco, estableceuse definitivamente na posición de centrocampista central tivo a súa mellor tempada goleadora, con 10 goles en liga. Na tempada 1990/91, baixo a batuta de Ottavio Bianchi, gañou a súa segunda Copa de Italia e foi finalista da Copa da UEFA, perdendo ante o Inter de Milán.
Trala retirada
Tras abandonar a súa carreira como adestrador, foi brevemente presidente do Fidene, un club modesto do Lacio, e observador da Roma. Posteriormente converteuse en profesional da pesca de altura. O 6 de xullo de 2012 foi anunciado pola Fiorentina como novo colaborador na área técnico-deportiva. En 2014 formou parte da dirección do Pune City, da India, club vencellado á Fiorentina.
Palacio da ópera do Margrave
Historia
Máis de cen anos despois, a gran profundidade do escenario de 27 m. atraeu ao compositor Richard Wagner, que en 1872 escolleu Bayreuth como centro de festivais e fixo construír o Festspielhaus ao norte da cidade. A cerimonia da primeira pedra celebrouse o 22 de maio, aniversario de Wagner, e incluíu a interpretación da Sinfonía número 9 de Beethoven, dirixida polo mestre.
Miquel Barceló
Traxectoria
En 1986 recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas de España e en 2003 o Premio Princesa de Asturias das Artes.
No 2004 as acuarelas de Barceló que ilustran a Divina Comedia de Dante, amosáronse no Museo do Louvre de París. Para a capela de Sant Pere da catedral de Palma, Barceló cubriu toda a capela con terracota, decorándoa con imaxes relacionadas co capítulo sexto do Evanxeo de San Xoán, o milagre da multiplicación dos pans e dos peixes, tema escollido porque a capela está dedicada á Última Cea. En 1990 deseñou os traxes e escenografías da ópera El retablo de maese Pedro de Manuel de Falla na Ópera-Comique de París e no 2006 no Festival d'Avignon formou parte dunha performanceco coreógrafo Joseph Nadj.
En 2010, Barceló foi convidado a ensinar nun obradoiro da École Nationale Supérieure d'Architecture de Versailles.
Inmunoensaio magnético
Etiquetas magnéticas
As contas magnéticas están feitas de partículas de óxido de ferro de tamaño nanométrico encapsuladas ou pegadas con polímeros. Estas contas magnéticas oscilan entre os 35 nm e os 4,5 μm. As nanopartículas magnéticas compoñentes varían de 5 a 50 nm e presentan unha calidade única chamada superparamagnetismo en presenza dun campo magnético aplicado externamente. Descuberta por primeira vez polo francés Louis Néel, premio Nobel de Física en 1970, esta calidade superparamagnética xa se utilizou para aplicación médica en resonancia magnética (RM) e en separacións biolóxicas, pero aínda non para etiquetar en aplicacións comerciais de diagnóstico. As etiquetas magnéticas presentan varias características moi ben adaptadas para tales aplicacións:
Detección
O inmunoensaios magnéticos (MIA) é capaz de detectar moléculas ou patóxenos seleccionados mediante o uso dun anticorpo marcado magnéticamente. Funcionando dun xeito similar ao dun ELISA ou Western Blot, utilízase un proceso de unión de dous anticorpos para determinar as concentracións de analitos. MIA usa anticorpos que están a recubrir un cordón magnético. Estes anticorpos únense directamente ao patóxeno ou molécula desexados e o sinal magnético emitido polas perlas unidas lese mediante un magnetómetro. O maior beneficio que ofrece esta tecnoloxía para a inmunotinción é que se pode levar a cabo nun medio líquido, onde métodos como ELISA ou Western Blotting requiren un medio estacionario para que o obxectivo desexado poida unirse antes do anticorpo secundario (como HRP [Horse Radish Peroxidase ]) pódese aplicar. Dado que o MIA pode realizarse nun medio líquido pódese realizar unha medición máis precisa das moléculas desexadas no sistema modelo. Dado que non se debe producir illamento para lograr resultados cuantificables, os usuarios poden controlar a actividade dentro dun sistema. Tendo unha mellor idea do comportamento do seu obxectivo.
Deserto de ourizos
Restauración
Nos lugares onde regresaron as lontras mariñas, como o estreito de Juan de Fuca, comían suficientes ourizos de mar para que os bosques de algas medren de novo.
José Luís Peixoto
Recensión Crítica
"Peixoto ten unha extraordinaria forma de interpretar o mundo, expresa polas súas escollas certeiras de linguaxe e de imaxes."Equipos Literary Supplement
Célula ganglionar da retina
Tipo P
As células ganglionares da retina de tipo P proxéctanse ás capas parvocelulares do núcleo xeniculado lateral. Estas células coñécense como células ganglionares ananas, con árbores dendríticas e corpos celulares pequenos. Un 80% de todas as células ganglionares da retina son células ananas da vía parvocelular. Reciben impulsos de relativamente poucos bastóns e conos. Presentan unha velocidade de condución lenta e responden aos cambios en cor, pero só responden debilmente aos cambios de contraste a non ser que o cambio sexa grande (Kandel et al., 2000). Teñen campos receptivos centro-arredores simples, onde o centro pode estar en ON ou OFF, mentres que os arredores están no oposto.
Escrita carolinxia
Orixe
A pesar de non poder situar o nacemento desta escrita nun lugar concreto, é innegable o importantísimo papel que tivo a Escola Palatina de Aquisgrán no seu desenvolvemento e difusión (moitos estudos sitúan neste centro a orixe da escrita carolinxia). Esta academia foi fundada por Carlomagno no século VIIII coa finalidade de elevar o nivel cultural do Imperio Carolinxio. Para conseguir este obxectivo, Carlomagno recrutou a un dos máis importantes estudosos da súa época, Alcuíno de York, para que o dirixise, e nel desenvolvéronse tarefas académicas propias do que hoxe consideraríamos unha universidade. Esta escola foi a primeira en adquirir certa sona na época e foi a base para a creación doutras moitas (Escola de Ebbon de Reims ou Escola de Tours, por exemplo).
Célula ganglionar da retina
Tipo M
As células ganglionares de tipo M proxéctanse ás capas magnocelulares do núcleo xeniculado lateral. Estas células coñécense como células ganglionares parasol, con árbores dendríticas e corpos celulares de gran tamaño. Un 10% de todas as células glandulares da retina son células parasol e estas células forman parte da vía magnocelular. Reciben impulsos de relativamente poucos bastóns e conos. Teñen velocidades de condución rápidas e poden responder a estímulos de baixo contraste, pero non son moi sensibles aos cambios de cor (Kandel et al., 2000). Teñen campos receptivos moito máis grandes que, non obstante, son tamén de tipo centro-arredores.
Escrita carolinxia
Características e descrición
A introdución destas características elimina características da escrita que ata entón podían resultar máis complicadas para aqueles lectores pouco afeitos, como o uso de abreviaturas taquigráficas, só manexadas por expertos e que retardan excesivamente a lectura. Isto ofrece a posibilidade dunha maior difusión da cultura mediante o uso dos libros, que pode levar a pensar nunha “vulgarización” da escrita: nada máis lonxe da realidade, xa que unha das pretensións asociadas ao nacemento desta escrita foi precisamente obter unha fermosa caligrafía, baseada na conxugación de redondez e harmonía, e recuperar a antiga escritura minúscula empregada nos códices dos séculos IV e V cun trazado preciso e unha gran estética.
Célula ganglionar da retina
Fisioloxía
A maioría das células ganglionares maduras poden disparar potenciais de acción a unha alta frecuencia debido á súa expresión de canles de potasio Kv3.
Escrita carolinxia
Características e descrición
A escritura carolinxia é unha escritura en minúscula regular redonda, redondeada e obtida mediante unha pluma de oca cortada oblicuamente (entre 35 e 45), en lugar de horizontalmente, como se facía antes. Dado que esta escritura estaba formada só por letras minúsculas, as maiúsculas e as unciais da época romana usáronse para o uso de maiúsculas e títulos de capítulos.
Célula ganglionar da retina
Crecemento no quiasma óptico
Cando as células ganglionares se aproximan ao quiasma óptico (o punto no que se xuntan os dous nervios ópticos), no diencéfalo ventral nos días E10-E11 no rato, teñen que tomar a decisión de decusar ao tracto óptico contralateral (do lado oposto) ou permanecer no tracto óptico ipsilateral (do mesmo lado). No rato, aproximadamente o 5% das células ganglionares, principalmente as que veñen da rexión do crecente temporal ventral da retina, permanecen como ipsilaterais, mentres que o restante 95% das células ganglionares cruzan ao outro lado. Isto está en gran medida controlado polo grao de solapamento binocular entre os dous campos de visión dos ollos. Os ratos non teñen un solapamento significativo, mentres que os humanos si, e neles aproximadamente o 50% das células ganglionares cruzan e o outro 50% permanece ipsilateral.
Células ganglionares que se proxectan ipsilateralmente
Shh xoga tamén un papel clave en manter os axóns das células ganglionares en situación ipsilateral. Shh é expresado polas células ganglionares que se proxectan contralateralmente e as células gliais da liña media. Boc ou Brother of CDO, irmán de CDO (CAM-related/downregulated by oncogenes, relacionado con CAM/regulado á baixa por oncoxenes), que é un correceptor para Shh que inflúe na sinalizacion de Shh a través de Ptch1, parece ser un mediador nesta repulsión, xa que está só nos conos de crecemento que proceden das células ganglionares que se proxectan ipsilateralmente.
As Telleiras
O topónimo galego As Telleiras indica un lugar onde se fabrican tellas. Pode referirse a:
Liga das Nacións da UEFA
A primeira edición comezou en setembro de 2018 e rematou en xuño de 2019 coa fase final celebrada en Portugal, da que saíu campioa a selección anfitrioa. A competición naceu para substituír os partidos amigables internacionais que se disputaban anteriormente no Calendario Internacional de Partidos da FIFA.
Finais, ascensos e descensos
Na máxima categoría, a Liga A, os vencedores dos catro grupos pasan a xogar as finais da Liga das Nacións, con dúas semifinais, un partido polo terceiro e cuarto posto e a final.
Existen ademais ascensos e descensos entre as diferentes ligas da competición. A partir da tempada 2020/21, cada gañador de grupo das Ligas B, C e D ascende automaticamente á liga inmediatamente superior, mentres que os últimos do seu grupo nas Ligas A e B descenden automaticamente á división inferior. Entre as tempadas 2020/21 a 2022/23, os dous equipos da Liga C que descendía determinábanse a través duns play-outs que comezaban en marzo dos anos pares, e que enfrontaban aos catro cuartos clasificados da Liga C.