cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonardo da Vinci
Formación no taller de Verrocchio
Logo dun ano dedicado á limpeza dos pinceis e outras pequenas actividades propias dun aprendiz, Verrocchio iniciou a Leonardo nas numerosas técnicas que se practicaban nun obradoiro tradicional. Así, neste contexto, Leonardo tivo a oportunidade de aprender as bases da química, da metalurxia, do traballo do coiro e do xeso, da mecánica e da carpintería, así como de diversas técnicas artísticas coma o debuxo, a pintura e a escultura sobre mármore e bronce. Igualmente, recibiu formación en habilidades como a preparación das cores, o gravado e a pintura de frescos. Ao se decatar do talento excepcional que tiña Leonardo, Verrocchio decidiu confiarlle ao seu alumno terminar algúns dos seus traballos.
No ano 1476 sempre aparece mencionado como axudante de Verrocchio, xa que, mesmo despois de que o seu pai lle axudase a ter o seu propio obradoiro, el continuou colaborando con Verrocchio debido a que lle profesaba un grande afecto. Durante este período, recibiu encargos persoais e pintou o seu primeiro cadro, A Virxe do caravel (1476). O arquivo xudicial deste mesmo ano recolle o dato de que foi acusado, xunto con outros tres rapaces, de ter relacións homosexuais –foron acusados dun caso de sodomía, práctica que naquela época en Florencia era ilegal, cun modelo de 17 anos, Xacobe Saltarelli–. A acusación non foi adiante, e todos foron absoltos por falta de probas; os acusados tiveron que soportar durante un tempo a vixilancia dos "serenos", unha especie de policía "anti-vicio" renacentista. Este documento, que partía dunha acusación anónima, non permite afirmar categoricamente que Leonardo fose homosexual.
Leonardo, segundo parece, non mantivo relacións íntimas con ningunha muller ao longo da súa vida. A partir desta data ata 1478 non existen rexistros nin de obras súas nin do seu paradoiro, aínda que se acostuma pensar que Leonardo estivese no seu taller, en Florencia, entre 1476 e 1481. Pronto Leonardo tamén destacou como enxeñeiro. En 1478, ofreceuse para levantar a igrexa octogonal de San Xoán de Florencia. Nese ano Leonardo contaba con 26 anos, e foi cando se afastou do lado do seu mestre logo de superalo brillantemente en todas as disciplinas. Deste xeito converteuse nun mestre pintor independente.
Leonardo en Florencia: mestres e contemporáneos
miniatura|200px|As Portas do Paraíso de Lorenzo Ghiberti (1425-1452), orgullo dos artistas florentinos, e na que algúns máis participaron.
En 1466, cando Leonardo comezaba a súa aprendizaxe con Andrea del Verrocchio, morreu o grande escultor Donatello, á súa vez mestre de Verrocchio. O pintor Paolo Uccello –que experimentara coa perspectiva e influíu no desenvolvemento da pintura de paisaxes– xa era moi vello, e os pintores Piero della Francesca e Fra Filippo Lippi, o escultor Luca della Robbia e o arquitecto e escritor Leon Battista Alberti tiñan uns 60 anos. Os artistas máis famosos da xeración seguinte foron Andrea del Verrocchio, Antonio Pollaiuolo e o escultor Mino da Fiesole.
Asistentes e alumnos
miniatura|200px|esquerda|Salai serviu de modelo para o San Xoán Bautista, pintado entre 1513 e 1516. Chegouse a considerar que Leonardo tiña unha relación con el; así e todo, era un dos seus alumnos preferidos, polo que estaban xuntos case todo o tempo.
Salai executou un certo número de cadros baixo o nome de Andrea Salai, pero aínda que Giorgio Vasari afirmou que Leonardo lle ensinara moitas cousas sobre pintura, a súa obra considérase menos valiosa cá doutros alumnos de Leonardo, como Marco d'Oggiono ou Giovanni Antonio Boltraffio. En 1515, pintou unha versión espida da Gioconda, chamada Monna Vanna. Á súa morte en 1525, a Gioconda propiedade de Salai foi taxada en 105 liras, o que supón un valor excepcionalmente elevado para un retrato de tamaño pequeno.
Pintura
Leonardo era un pintor compulsivo que decote esbozaba grandes obras pictóricas para deixalas, ao cabo, sen rematar.
Libros de notas
Porén, con certo afán críptico, coma se non quixese desvelar completamente os seus descubrimentos, estes diarios están na súa maior parte redactados usando escritura especular, é dicir da dereita cara á esquerda, de xeito que para facer a interpretación dos seus escritos é necesario empregar un espello, o que puido deberse máis a razóns prácticas, que a razóns de cifrado, como se suxeriu tantas veces, pois así evitaba pasar coa man por encima do escrito evitando deste xeito esborranchar o traballo. E, dado que Leonardo escribía coa man esquerda, resultáballe máis cómodo facelo de dereita a esquerda.
As súas notas e debuxos, os máis antigos datados en 1475, mostran unha gran variedade de intereses e de preocupacións, e mesmo simples listas da compra ou de diñeiro prestado. Hai composicións de cadros, estudos de detalles e de tapices, estudos sobre as expresións faciais, animais, diseccións, bebés, estudos de botánica e xeoloxía, máquinas de guerra, máquinas voadoras e traballos de arquitectura.
Radio Pontevedra
Historia
Ao longo da traxectoria de Radio Pontevedra diferentes profesionais destacaron na emisora: Balbino de las Fuentes Mora, María Elena Alonso, Meli Fandiño, Xosé Luis Portela ou Eugenio Giráldez, director de informativos dende 1981 a 2012.
Desoxirribonuclease
As desoxirribonucleases (DNases) son un grupo de glicoproteínas endonucleases que son encimas que catalizan a rotura por hidrólise de enlaces fosfodiéster nunha cadea de ADN, o que produce a degradación do ADN. O papel dos encimas DNases nas células inclúe a degradación do ADN extracelular (ADNec) excretado pola apoptose, a necrose e as trampas extracelulares de neutrófilos das células para axudar a reducir as respostas inflamatorias que doutro modo se desencadearían. Coñécese unha ampla variedade de desoxirribonucleases que se clasifican en dúas familias (DNase I e DNase II), que se diferencian nas súas especificidades de substrato, mecanismos químicos e funcións biolóxicas. Entre as aplicacións de laboratorio das DNases están a purificación de proteínas cando se extraen de organismos procariotas. Ademais, as DNases utilizáronse como tratamento de doenzas causadas por ADN extracelular no plasma sanguíneo. Neste campo empezaron a utilizarse tamén ensaios de DNase.
Familia da DNase I: DNase I, DNase1L1, DNase 1L2, DNase1L3
O primeiro conxunto de DNases é o da familia da DNase I. Esta familia consta da DNase I, DNase1L1, DNase 1L2 e DNase1L3. A DNase I corta o ADN para formar dous produtos finais de oligonucleótidos con extremos 5’-fosfato e 3’-hidroxi e prodúcese principalmente en órganos do aparato dixestivo. A familia da DNase I require os catións Ca2+ e Mg2+ como activadores e exprésase selectivamente. A familia da DNAse I é activa a un pH entre 6,5 e 8, normal nas células.
Familia da DNase II: DNase II ɑ e DNase II ꞵ
O segundo conxunto de DNAases é o da familia da DNase II. Esta familia consta da DNase II ɑ e a DNase II ꞵ. Igual que as DNAases I, as DNAases II cortan o ADN para formar produtos finais oligonucleótidos con extremos 5'-P e 3'-OH. Este tipo de DNAase exprésase máis abundantemente en tecidos debido á alta expresión en macrófagos pero cunha expresión limitada ao tipo celular. A diferenza da DNAase I, non necesita catións Ca2+ e Mg2+ como activadores. Os encimas desta familia funcionan a pH ácido. O padrón de clivaxe das DNases II altérase en presenza de dimetil sulfóxido (DMSO), que afecta significativamente a estrutura do ADN.
Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|O director checo [[Jan Svěrák conseguiu o Óscar ó mellor filme internacional polo seu filme Kolja.]] A República Checa presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1994 (após a ruptura de Checoslovaquia en xaneiro de 1993). Porén, Checoslovaquia presentou filmes checos antes da súa separación. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
27 de febreiro
O 27 de febreiro é o 58º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 307 días para finalizar o ano, 308 nos anos bisestos.
Cela, Pezós, Pezós
Cela é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Vereda
Unha vereda é a división administrativa máis pequena de Colombia, habitualmente abrangue zonas rurais ou pouco urbanizadas administradas por unha xunta de acción comunal ou outro ente semellante. As veredas agrúpanse en corregimientos.
LU-664
Historia
En 1993 iniciáronse as obras de construción do primeiro tramo da rolda urbana, entre as rúas Doutor Casares e Chantada. Devandito tramo entrou en servizo en 1995 e recibe a denominación de Rolda de María Emilia Casas Baamonde.
Trazado
A LU-664 está formada por dous treitos: dende a estrada LU-546 ata a rotonda do Hórreo, que recibe o nome de Rolda de María Emilia Casas Baamonde, e dende a rotonda do Hórreo ata a confluencia coa rúa Ourense:
Está prevista a súa prolongación dende a confluencia coa rúa Ourense ata a estrada N-120.
Juan Mayorga
El astillero
Afastamentos persoais e estéticos do programa deste grupo levan a Mayorga a desvincularse do proxecto en 2006. Teatro del Astillero continúa co seu labor de creación, difusión, publicación e produción de textos de teatro contemporáneo.
Moscova
Orixe etimolóxica do nome
O nome da cidade procede do río que a atravesa denominado Moscova ou Moskva, en antigo ruso: град Москов, literalmente a cidade do río Moskva.
Kremlin de Moscova
miniatura|upright|Kremlin de Moscova baixo [[Iván III de Rusia|Iván III]] O Kremlin orixinal de Moscova foi construído no século XIV. Foi reconstruído por Iván, que na década de 1480 convidou a arquitectos da Italia renacentista, como Pietro Antonio Solari, que deseñou a nova muralla do Kremlin e as súas torres, e Marco Ruffo que deseñou o novo palacio para o príncipe. As murallas do Kremlin, tal e como aparecen agora, son as deseñadas por Solarius, rematadas en 1495. A Gran Torre da Campana do Kremlin foi construída entre 1505–08 e aumentada ata a súa altura actual en 1600.
Período soviético (1917–1991)
En 1959 Nikita Khrushchev lanzou a súa campaña antirrelixiosa. En 1964 máis de 10 mil igrexas de 20 mil foron pechadas (principalmente en zonas rurais) e moitas foron demolidas. Dos 58 mosteiros e conventos que funcionaban en 1959, só quedaban dezaseis en 1964; das cincuenta igrexas de Moscova que funcionaban en 1959, trinta foron pechadas e seis demolidas. miniatura|esquerda|upright|Desfile soviético no exterior do [[Hotel Moskva na do Manege, 1964]] O 8 de maio de 1965, debido ao aniversario da vitoria na segunda guerra mundial, Moscova recibiu o título de Cidade heroe.
Economía
A fábrica de helicópteros Mil de Moscova é unha das líderes en produción, en Rusia e no mundo, de helicópteros civís e militares. A planta de Jrúnichev produce material aeronáutico e espacial para as estacións Mir, Saliut e a ISS, así como foguetes Protón e mísiles balísticos intercontinentais. As plantas de automóbiles ZIL, AZLK e Voitóvich están situadas en Moscova, mentres que a planta de vagóns de metro Metrovagonmash atópase nos límites da cidade.
Custo da vida
En 2006, había 8,47 millóns de moscovitas en idade de traballar. 1,73 millóns están empregados polo Estado, 4,42 millóns están empregados por empresas privadas, e 1,99 millóns están empregados por pequenas empresas. Había 74 400 desempregados rexistrados oficialmente en idade de traballar, dos cales 34 400 son elexibles para beneficios de desemprego.
Lugares destacados
A cidade posúe, ademais dalgunhas xoias arquitectónicas da antigüidade, exemplos de arquitectura soviética como os rañaceos soviético-estalinistas denominados «as sete irmás» xa que son sete edificios de similar deseño; entre eles destaca a Universidade Estatal de Moscova e o hotel Ucraína. Outra obra de época soviética é o Metro de Moscova, unha rede de metro suntuosamente decorada e denominada por Stalin como «os palacios do pobo». O Parque Gorki ofrece os seus xardíns para o descanso e a recreación. miniatura|upright|O parque Zaryadye Recentemente, tras a disolución da URSS foi reconstruída a Catedral do Cristo Salvador con base nos planos orixinais da catedral, demolida tras a revolución de 1917. Tamén destaca a reconvertida Exposición do Progreso da Economía Nacional e as facenda-museo de Tsarítsino, Kolómenskoe e Kuskovo.
O parque Zaryadye atópase nunha zona céntrica, a pasos da Catedral de San Basilio, a Praza Vermella e o Kremlin, e foi construído no 2017.
Teatros e outras artes escénicas
dereita|miniatura|upright|[[Teatro Bolshoi]] Moscova tamén é o fogar das Artes Escénicas, incluíndo o Ballet ruso e o cinema. Na cidade hai 99 teatros e 132 cinemas. Entre tódolos teatros de Moscova, o máis importante é o Teatro Bolshoi e o Teatro Malyi xunto co Teatro Vakhtangov e o Teatro da Arte de Moscova.
Parques e espazos verdes
O parque Sokolniki, cuxo nome está relacionado coas cacerías de falcóns que tiñan lugar na súa localización, é outro dos máis vellos parques de Moscova. O parque ten unha superficie de 6 quilómetros cadrados.
Isabel Ovín Camps
Traxectoria
Ovín foi a primeira muller concelleira do Concello de Carmona entre 1927 e 1929 e formou parte da Comisión Municipal de Instrución Pública. Escribiu artigos de prensa sobre educación, publicados en La Voz de Carmona (1926-1929). Segundo os seus alumnos, era unha mestra de intelixencia privilexiada. Entre os seus alumnos destaca o bioquímico e farmacéutico Manuel Losada Villasante, gañador do Premio Príncipe de Asturias de Investigación e Técnica. Dolores Roldán, alumna súa, lembrou que lle preocupaba moito a educación das nenas.
Proxecto Apollo
Características técnicas
Para levar a cabo estas misións era necesario un foguete encargado de saca-lo aparello fóra da gravidade da Terra. Despois de diversas probas con varios modelos, e de varios experimentos, xurdiu o Saturn V que, despois dalgunhas modificacións sobor das probas, comezou a ser construído para as misións Apollo; foi un dos máis potentes da historia. Obtivo excelentes resultados, dos que se poden contar 13 lanzamentos sen ningún fallo, nin sequera nos voos de proba. O Saturn V situaba primeiro as naves Apollo na órbita e logo as impulsaba coa terceira e última fase, que as colocaba na traxectoria correcta cara á Lúa. Os cinco motores da primeira fase do foguete Saturn V consumían 12,9 toneladas de combustible por segundo. A forza propulsora xerada polos cinco motores era de 168.600 newtons, o que equivale ó pulo de 160 reactores de Boeing 747. O peso total do Saturn V no momento do seu lanzamento, incluído o combustible, era de 3.000 toneladas.
O Saturn I soamente serviu para poñer a punto os elementos que ían permitir a construción dos seguintes foguetes da familia. Era un foguete de 2 etapas e de 590 toneladas lanzado por vez primeira no 29 de xaneiro de 1964 en modo experimental. Xa no 1966, trala as realizadas, foi chamado Saturn IB; fixo o seu lanzamento completo o 26 de febreiro de 1966. Tiña unha altitude de 69 metros, o diámetro era 6,6 m e o seu peso seguía sendo de 590 toneladas. Das 2 etapas en que estaba feito, a primeira estaba chea de propergol (unha mestura feita por queroseno e osíxeno líquido que seguiría a utilizarse para o resto da familia). Dispuña de 8 motores principais e tiña un pulo de 745 toneladas. A segunda etapa tiña un motor principal que consumía como propergol unha mestura de hidróxeno e osíxeno líquido cun pulo de 90,5 toneladas. A súa carga útil podíase ver deste xeito: satelización a 180 quilómetros do solo: 18 toneladas; sonda lunar: 5 toneladas e sonda até Marte ou Venus: 2 toneladas. Pola contra, o Saturn V aproveita os motores e outras cousas dos antecesores, facendo del un lanzador de xigantescas dimensións; as que require para levar a cabo a misión Apollo. Para darse unha idea da súa magnitude con relación os anteriores Saturn, este incluía unha terceira etapa. Fixo o seu lanzamento completo o 9 de novembro de 1967 (lanzando a o espazo o Apollo 4), medía 111 metros de altitude e o seu diámetro máximo era de 10 metros cun peso de 2940 toneladas. Na primeira etapa, pesaba en baleiro 134 toneladas; podía acumular un peso de propergol de 2106 toneladas. En canto a propergol, como xa dixemos: queroseno e osíxeno líquido. Estaba dotada de 5 motores principais que daban un pulo de 3500 toneladas. Na segunda etapa; o seu peso en baleiro era de 38,4 toneladas, podía levar 447 toneladas de propergol, composto, ó igual que na terceira etapa, de hidróxeno e osíxeno líquido. Dispuña de 5 motores principais cun pulo de 520 toneladas. Entrados na terceira etapa diremos que pesaba en baleiro 11,5 toneladas, podía levar 120 toneladas de propergol, tiña 1 motor principal e desenvolvía un pulo de 93 toneladas. A súa carga útil sería a seguinte: satelización a 180 quilómetros do solo: 145 toneladas; sonda lunar: 45 toneladas e sonda até Marte ou Venus: 20 toneladas.
Illa Rottnest
Historia
A illa estivo habitada por aborixes australianos até hai uns 7 000 anos, cando a subida do nivel do mar separouna do resto de Australia. O 29 de decembro de 1696 desembarcou na illa o capitán neerlandés Willem de Vlamingh, que a explorou durante 6 días e lle deu o nome de 't Eylandt 't Rottenest, que literalmente significa "niño de ratas", ao confundir os quokkas con ratas xigantes. Naquel momento a illa estaba deshabitada, e a poboación aborixe carecía de botes, polo que probabelmente o territorio permanecera sen poboación durante varios miles de anos.
Proxecto Apollo
Apollo 1. Saturn V. AS-204
dereita|250px
Apollo 7. Saturn 1B. AS-205
O Apollo 7 foi lanzado dende a torre de lanzamentos 34 de Cabo Cañaveral, ás 11:02:43 do venres 11 de outubro de 1968. Foi o primeiro voo tripulado do proxecto Apollo mediante o sistema propulsor Saturn 1B, na súa primeira proba con tripulación. Os astronautas Walter M. Schirra (comandante), R. Walter Cunningham (piloto do módulo lunar) e Donn F. Eisele (piloto do CSM). Donn foi substituído no Apollo 1, por unha lesión no ombro nun simulador. O módulo de comando fora redeseñado despois do incendio en que perderan a vida Grissom, White e Chafee.
A primeira etapa do Saturn IB acéndese durante 2 minutos 25 segundos antes de soltarse e que se acendera a segunda etapa S-1VB, que por primeira vez era impulsada con hidróxeno líquido. Cinco minutos despois do lanzamento, Schirra dixo: "Está cabalgando como nun soño..". Cinco minutos despois o Apollo 7 acadou unha órbita elíptica de 225,308 por 294,509 km sobre a superficie da terra.
Apollo 8. Saturn V. AS-503
Seis días despois do seu lanzamento, o Apollo aterrou o 27 de decembro de 1968, as 10:52 a 8º 7' 30" Ne 165º 1' 12" W, no océano Pacífico a 2,5 km do punto establecido. Os tripulantes foron rescatados polo buque Yorktown dos U.S.S. as 12:20.
Apollo 10. Saturn V. AS-505
O voo do Apollo X partiu ás 0:49 do sábado 18 de maio de 1969, dende a torre de lanzamentos 39-A do Centro Espacial Kennedy, levando a bordo o astronauta Stafford, o capitán de corveta John W. Young e o capitán de fragata Eugene A. Cernan. Deu 31 voltas á Lúa, en preparativos para a posterior aluaxe, nunha órbita de 190 por 184 km. Segundo estaba planeado, Stafford e Cernan trasladáronse dende o módulo de comando Charlie Brown do Apollo (MC) ó módulo lunar Snoopy, co que descenderon até unha distancia de 8 km da superficie da Lúa, mentres o astronauta Young pilotaba o módulo de comando. Despois, na fase ascendente, realizaron con éxito as manobras de aproximación e acoplamento ó módulo de comando, entraron nel e abandonaron o módulo lunar, acendendo os foguetes para regresar á Terra. A misión durou 8 días, 3 minutos e 23 segundos (192:03:23).
Delicatessen (gastronomía)
Delicatessen galegas
Entre outras, pódese citar:
Directorio de Omsk
Antecedentes
Os intentos anteriores de unión, celebrados en Cheliabinsk a mediados de xullo (15-18 de xullo de 1918), fracasaran ante os intensos receos do Komuch e o GPS. De novo reunidos na cidade a finais de agosto (23-25 de agosto de 1918), as diferenzas continuaron. A reunión de Ufá organizouse con escasas ilusións de éxito ante a actitude das partes nas anteriores, que nin sequera se puxeron de acordo no lugar desta terceira conferencia sen a intervención da presidencia da segunda.
Unha vez superado o escollo sobre a asemblea, os distintos delegados aceptaron ceder a súa autoridade a un novo organismo unificado que se anunciou o 23 de setembro de 1918: un novo «Goberno Provisional de Todas as Rusias», formado por un directorio de cinco membros. A conferencia clausurouse o 24 de setembro tras investir temporalmente ao directorio co poder supremo no país. O pacto logrouse unicamente tras grandes presións de checoslovacos e Aliados, tanto sobre a composición do directorio como sobre as condicións acordadas na conferencia.
O Directorio
O Directorio habíano de formar socialistas e liberais. Entre os primeiros contábanse o propio Avksentiev, presidente do mesmo, Nikolai Chaikovskii, por entón presidente da Administración Suprema do Norte, con sede en Arkhangelsk, e Piotr Vologodskii, avogado socialrevolucionario de Tomsk, presidente do GPS. Entre os segundos elixiuse ao kadete Nikolai Astrov, entón en Ekaterinodar xunto a Antón Denikin, e ao xeneral Vasilii Boldirev, que debía mandar os exércitos do Directorio e era tamén membro da Unión.
De todos eles, Avksentiev, Zenzinov e Boldirev pertencían á URR, que mostrou a súa grande influencia aparente, aínda que o poder real seguía en mans dos socialrevolucionarios do Komuch e o Exército siberiano que sostiña ao GPS.
Caída
Privado do apoio da Lexión e rodeado de conspiradores que desexaban a súa caída, o derrocamento do Directorio era cuestión de tempo. A noite do 17 de novembro de 1918, un grupo de oficiais cosacos acudiron á casa do viceministro de Exteriores, un socialrevolucionario, onde se atopaban reunidos Avksentiev e Zenzinov e outros destacados socialrevolucionarios, e arrestáronos. Trasladados en camión nos arredores da cidade a un cuartel militar, permaneceron presos en mans dos golpistas. Alí aseguróuselles que, por petición dos representantes estranxeiros, perdoaríaselles a vida se cooperaban. Os confabulados acusaron aos socialrevolucionarios de conspirar para derrocar ao Directorio, como efectivamente facían algúns deles próximos a Viktor Chernov, pero a acusación era unha simple escusa para a acción dos conservadores.
28 de febreiro
O 28 de febreiro é o 59º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 306 días para finalizar o ano, 307 nos anos bisestos.
Verto
Traxectoria
O 17 de xaneiro de 2020, o grupo participou no Luar da TVG co seu tema "Oie Gayego", unha canción trap retranqueira que lles deu gran popularidade.
O 14 de marzo de 2020 lanzaron o seu primeiro EP Puro Ocio, composto por sete temas de estética urbana, que acumula máis de setecentas mil escoitas en Spotify.
Ellen S. Baker
Ellen Louise Shulman Baker, nada en Fayetteville, Carolina do Norte, o 27 de abril de 1953, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-34, STS-50 e STS-71.
Orson Welles
Traxectoria
Aos 18 anos, Welles comezou a traballar no teatro en Irlanda. Logo trasladouse a Nova York, onde debutou ao ano seguinte en Broadway coa representación de Romeo e Xulieta. Fundou posteriormente a compañía de teatro Mercury Theatre, coa que obtivo grande éxito. En 1938, xunto con varios colegas da súa compañía, representou por radio, na cadea CBS, unha adaptación da obra de H. G. Wells A guerra dos mundos. O realismo foi tal que a emisión causou auténtico pánico en Nova Jersey, onde segundo a obra tiña lugar a invasión dos extraterrestres. Este episodio deulle fama mundial, e levou a RKO Pictures a contratalo en 1939 con plena liberdade para escribir, producir e dirixir.
Judy Sullivan
Carreira na NASA
Sullivan non tiña un título en enxeñaría, pero a política da NASA nese momento permitíalle ser clasificada segundo o seu expediente universitario. Graduarse entre o 20 % dos mellores da súa clase cun programa con moito contido en matemáticas permitiu un título de traballo de "Enxeñeira".
O 19 de xullo de 2019, Our Daily Planet declarou a Sullivan como a "Heroína da semana" polo seu papel na NASA e por alentar as mulleres novas a seguir carreiras en tecnoloxía e ciencia.
Leticia Dolera
Traxectoria
En outubro de 2019 estreouse en Movistar+ a serie Vida perfecta, protagonizada e dirixida por ela mesma. Logrou dous premios en Canneseries en 2019, á mellor serie e á mellor interpretación feminina, que recaeu ex aequo nas tres protagonistas, Celia Freijeiro, Aixa Villagrán e a propia Dolera.
Curtametraxe
{| class="wikitable" ! Curtametraxe
Marjery Bryce
Traxectoria
Margaret Vincentia era filla de John Annan Bryce (un político) e Violet L'Estrange. Bryce era coñecida como Marjery, Marjorie ou Marjery Vincentia e Marjorie Annan.
Michael A. Baker
Traxectoria
Baker graduouse en enxeñaría aeroespacial na Universidade de Texas en 1975. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 1986. Participou nas misións STS-52, STS-68, STS-81 e STS-43, pasando un total de 40,21 días no espazo.
Relixiosidade popular
Islam popular
Identificáronse varias prácticas e crenzas co concepto de "islam popular". Inclúen as seguintes:
Vanessa Nakate
Accións polo clima
En marzo de 2022, activistas ambientais ugandeses atacaron o megaproxecto petroleiro TotalEnergies no leste de África. A Asemblea Nacional francesa recibiu catro principais activistas xuvenís, os cales fixeron presión para que o goberno se posicione sobre o proxecto. Vanessa Nakate foi unha delas.
Premio Arthur C. Clarke
Nome
Leva o nome do autor británico Arthur C. Clarke, que concedeu unha subvención para establecer o premio en 1987. Outro premio co mesmo nome, Sir Arthur C. Clarke, tamén coñecidos en inglés como Clarke Awards, son adicados a premiar os avances na exploración espacial. miniatura|Galardón de 2006 dos Clarke Awards.
29 de febreiro
O 29 de febreiro é o 60º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 306 días para finalizar o ano. Este día só existe nos anos bisestos.
Chuny Bermúdez
Voltas ao mundo
Ademais da súa primeira participación co Galicia 93 Pescanova na edición 1993-94, participou noutras seis edicións, o que o converte, con sete, no español con maior número de edicións disputadas:
Xulia Santiso Rolán
Traxectoria
É conservadora da Casa-Museo Emilia Pardo Bazán, entidade que garda e difunde o legado histórico-literario da escritora Emilia Pardo Bazán.
Orde dos Cartuxos
miniatura|Emblema empregado pola Orde dos Cartuxos A Orde dos Cartuxos (en latín: Ordo Cartusiensis, abreviado O.Cart), é unha orde monástica da Igrexa católica. Foi fundada por Bruno de Colonia en 1084 e inclúe ramas para os dous xéneros. A orde réxese por unha regra de seu, chamada os Estatutos, cuxos preceptos combinan elementos das tradicións monásticas eremíticas e cenobíticas. O lema dos cartuxos é, en latín "Stat crux dum volvitur orbis", que se pode traducir ao galego como "A Cruz permanece mentres o mundo xira".
Dieta
Alén disto non teñen ningún tipo de alimento prohibido, aínda que si que practican xaxúns. Deste xeito, en Advento e Coresma, non inxiren alimentos derivados do leite. Os venres, como lembranza da Paixón, só comen auga, pan e sal.
Hermann David Weber
Medicina
Weber foi un defensor das virtudes do exercicio físico e da importancia dos factores climatolóxicos nas doenzas, en particular da tuberculose, e foi un pioneiro no tratamento desta doenza ao aire libre. Recomendaba aos seus pacientes pasar tempadas en zonas de montaña e está considerado como o fundador da climatoterapia. En recoñecemento destes progresos foi nomeado cabaleiro pola raíña Vitoria en 1899. Ese mesmo ano foi designado por Eduardo, daquela Príncipe de Gales, como delegado británico no congreso de Berlín sobre a prevención da tuberculose.
A amnesia de Clío
A amnesia de Clío é unha ópera con música de Fernando Buíde sobre un libreto en galego de Fernando Epelde. A súa estrea tivo lugar no Auditorio de Galicia da cidade de Santiago de Compostela o 10 de novembro de 2019 baixo a batuta de Paul Daniel á fronte da Real Filharmonía de Galicia. A posta en escena foi dirixida por Marta Pazos nunha produción da compañía Voadora. Trátase da primeira ópera do compositor compostelán, escrita grazas ao mecenado da bolsa Leonardo da Fundación BBVA.
Guerra Luso-Holandesa
A guerra en Oriente: o desafío entre Goa e Batavia
As bases portuguesas quedaron illadas e os holandeses atacáronas por separado, non sempre con éxito. Ambón foi capturado dos portugueses en 1605, pero a ofensiva holandesa en Malaca o ano seguinte rematou coa derrota dos holandeses na batalla de Cabo Rachado. En 1607 e 1608, dúas sucesivas ofensivas holandesas non lograron capturar o bastión portugués na illa de Mozambique, debido á estreita cooperación entre os veciños e os portugueses.
En 1640 os portugueses aproveitaron a sublevación en Cataluña e rebeláronse contra a Unión Ibérica. A partir de entón os británicos restableceron a súa alianza con Portugal. esquerda|miniatura| Principais asentamentos holandeses e portugueses en [[Asia ao redor de 1665 . Con excepción de Iacarta e Deshima, todos os asentamentos holandeses foran tomados de Portugal pola Compañía Holandesa das Indias Orientais . ]]
Miguel Juane
Selección española
Xogou coa selección española júnior e coa sub-23 antes de debutar coa absoluta en 1989. Disputou un total de tres partidos co combinado español.
Guerra Luso-Holandesa
África occidental e Angola
En 1626, unha expedición holandesa enviada para tomar Elmina case foi eliminada nunha emboscada polos portugueses, pero en 1637, Elmina caeu en mans holandesas. En 1641 (despois dunha tregua entre Portugal e Holanda), os holandeses capturaron a illa de Santo Tomé e, antes de finais de 1642, ocuparon o resto da Costa de Ouro portuguesa.
En agosto de 1641 os holandeses formaron unha alianza a tres bandas co reino do Congo e a raíña Nzinga de Ndongo, e coa súa axuda capturaron Luanda e Benguela, pero non lograron evitar que os portugueses se retiraran terra adentro a fortalezas como Massangano, Ambaca e Muxima. Asegurando unha inmensa reserva de escravos, os holandeses abstivéronse de seguir actuando, pensando que os seus aliados serían suficientes para deter aos portugueses. Porén, ao non ter nin artillería nin armas de fogo, a raíña Nzinga e o Congo demostraron ser incapaces de derrotar con decisión aos portugueses e aos seus aliados Imbangala.
Copa de Campións CONMEBOL–UEFA
Primeiras edicións e supresión
A Copa Artemio Franchi está considerada como a precursora da Copa do Rei Fahd/Copa Confederacións da FIFA, disputada por primeira vez en 1992 e organizada pola FIFA desde a súa terceira edición en 1997. A competición contaba cos campións dos campionatos continentais e da Copa do Mundo. Trala edición de 2017, a FIFA anunciou a eliminación do torneo.
Olhão (concello)
Xeografía
O municipio, que comprende unha parte continental e a illa de Armona, na ría Formosa, ocupa unha extensión de 126,82 km².
Arnaut Daniel
Traxectoria
Pese a ser considerado un dos máximos expoñentes da lírica occitana medieval, apenas se coñece nada acerca da vida deste trobador. A partir de dúas referencias (unha autobiográfica na súa propia obra e outra nun sirventés do Monxe de Montaudon, os expertos sitúan a madureza poética e vital de Arnaut Daniel entre os anos 1180 e 1200. Nado en Ribeirac (actual departamento francés de Dordogne), sábese que estudou letras e exerceu a xograría, trazo que ten en común con outros importantes trobadores como Raimbaut de Vaqueiras ou Uc de Saint Circ. Unha última referencia poética na razó dunha das súas poesías fala da súa estancia en Peitieus (Poitiers), na corte pictavina de Ricardo Corazón de León (1189-1191 e 1194-1199).
Trobar ric
Por riba de calquera outra consideración, son dous os trazos fundamentais que caracterizan a obra de Arnaut Daniel e que, ademais, se atopan estreitamente emparentados: unha forma poética, a sextina, e unha escola de estilo, o trobar ric, caracterizado pola gran riqueza e complicación formal dos seus versos e por un recargamento da forma e unha selección peculiar do vocabulario e da rima orientado a dificultar a comprensión. Oponse ao trobar clus, que tivo como máximo representante ao poeta Marcabrú, e que se caracterizaba por prestar maior atención ao contido, á transmisión da mensaxe. Algúns séculos máis tarde atoparemos unha oposición moi semellante na literatura castelá dos Séculos de Ouro entre o Culteranismo (representado por Góngora) e o Conceptismo (Quevedo).
Dir strano e o uso do adynaton
Fra tutti il primo Arnaldo Daniello, gran maestro d'amor, ch'a la sua terra ancor fa onor col suo dir strano e bello.
Richard Yeo
Richard Yeo, nado ca. 1720 e finado o 3 de decembro de 1779, foi un medallista e gravador de moeda británico que ocupou o posto de gravador xefe da Royal Mint durante o reinado de Xurxo III.
Consellería de Infraestruturas e Mobilidade
A Consellería de Infraestruturas e Mobilidade é unha consellaría da Xunta de Galicia, que se encarga da promoción de obras públicas, do estado das estradas e das infraestruturas de comunicación, e da política de transporte. A súa titular actualmente é Ethel Vázquez.
Nacionalismo palestino
Orixes
Bernard Lewis sostén que os árabes palestinos do Imperio Otomán non opoñían unha nación palestina ao sionismo, porque o concepto de nación era un concepto descoñecido para os árabes da rexión naquela época, e que non apareceu até máis tarde. Mesmo o concepto de nacionalismo árabe nas provincias árabes do Imperio Otomán «non alcanzou proporcións significantes até o estoupido da primeira guerra mundial».
Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve
Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve, nada o 28 de novembro de 1685 en La Rochelle e finada o 29 de decembro de 1755 en París, foi unha escritora francesa. Tivo influencias de Madame d'Aulnoy, Charles Perrault e o preciosismo. É especialmente coñecida a súa obra La Belle et La Bête, a variante máis antiga coñecida do conto de fadas A Bela e a Besta.
Tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally
Puntuación
Sistema de puntuación para a clasificación xeral: Sistema de puntuación para cada agrupación: Para definir o total de puntos obtidos por un participante nunha proba debíanse sumar os puntos obtidos na clasificación xeral e na agrupación e logo multiplicalos polo coeficiente da proba.
8º Rally Ourense-Lugo-Ribeira Sacra
Entre o 20 e o 21 de setembro celebrouse a oitava edición do Rally Ribeira Sacra, que esta vez incluíu por primeira vez parte do percorrido pola provincia de Lugo, concretamente por Sober, ademais dos habituais concellos de Ourense e Nogueira de Ramuín. Inscribíronse 143 equipos, dos que finalmente foron autorizados a tomar a saída 136. Víctor Senra chegou a este rally con opcións de proclamarse por terceira vez campión de Galicia de Rally bastándolle cun cuarto posto para logralo.
Thomas Alva Edison
Primeiros anos
Sendo xa adulto, Thomas Alva falaba da súa nai case con devoción, pero en cambio nunca mencionou nada positivo do seu pai: “Meu pai pensaba que eu era parvo, e eu case cría que en verdade era un idiota”. Á súa vez, o pai tampouco deixou dúbida ningunha de que non podía comprender o rapaz, a súa constante curiosidade, as súas preguntas...
Centro de investigación e desenvolvemento
En pouco máis dunha década, o laboratorio de Edison en Menlo Park crecera ata ocupar dúas mazás. Edison dixo que quería que o laboratorio tivese "existencias de case todos os materiais imaxinables". Un artigo de xornal impreso en 1887 revela a seriedade da súa afirmación, afirmando que o laboratorio contiña "oito mil tipos de produtos químicos, todo tipo de parafusos, agullas de todos os tamaños, todo tipo de cordas ou arames, pelo de humanos, cabalos, porcos, vacas, coellos, cabras, visóns, camelos...". ... seda en todas as súas texturas, capullos, diversas clases de pezuños, dentes de quenlla, cornos de cervo, casca de tartaruga ... cortiza, resina, verniz e aceite, plumas de avestruz, cola de pavo real, acibeche, ámbar, caucho, todos os minerais ..." e a lista continúa.
Sobre o seu escritorio, Edison exhibia un cartel coa famosa cita de Sir Joshua Reynolds: "Non hai recurso ao que un home non recorra para evitar o verdadeiro traballo de pensar." Dise que este slogan colocouse noutros lugares das instalacións.
En Menlo Park, Edison creara o primeiro laboratorio industrial dedicado a crear coñecementos e controlar a súa aplicación. O nome de Edison figura en 1.093 patentes.
Contribucións
miniatura|160x160px|[[Dólar de prata de Thomas Alva Edison|Dólar coa imaxe de Thomas Alva Edison, conmemorativo dos 125 anos da súa lámpada incandescente.]] Entre as súas contribucións atópanse a lámpada eléctrica incandescente (mediante un sistema de filamento que aínda é utilizado actualmente), o gramófono, o cinetoscopio, o ditáfono e o micrófono de gránulos de carbón para o teléfono; Edison é un dos precursores da tecnoloxía do século XX. Moitos o consideran o maior inventor de todos os tempos e tivo o seu cociente intelectual estimado en cerca de 240. Atribúenselle máis de 1.300 patentes, das cales varias centenas son de feito da súa propia autoría.
Nancy Roman
Traxectoria
Roman era filla de Georxia Smith Roman, profesora de música, e do xeofísico Irwin Roman. Debido ao traballo do seu pai, a familia mudouse a Oklahoma pouco despois do seu nacemento. Posteriormente, Nancy e os seus pais mudáronse a Houston, Nova Jersey, e logo a Míchigan e Nevada. Despois de 1955, viviu en Washington D. C. Roman consideraba que os seus pais foron os principais responsables do seu interese pola ciencia. Fóra do seu traballo, Nancy gozaba indo a conferencias e concertos e xogaba un papel moi activo na Asociación Americana de Mulleres Universitarias.
Roman asistiu ao Swarthmore College en 1946, onde se licenciou en astronomía. Mentres estudaba alí, traballou no Observatorio Sproul. Despois disto, doutorouse no mesmo campo, pola Universidade de Chicago en 1949. Quedou na universidade durante seis anos máis traballando no Observatorio Yerkes, ás veces viaxando ao Observatorio McDonald en Texas para traballar como asociada de investigación. con W.W. Morgan. O posto de investigación non era permanente, polo que Roman converteuse en instrutora e despois en profesora axudante.
Achegas
Mentres traballaba no Observatorio Yerkes da Universidade de Chicago, Roman observou estrélaa AG Draconis e descubriu por casualidade que o seu espectro de emisión cambiara por completo desde observacións anteriores. Máis tarde referiuse á publicación dese descubrimento como un golpe de sorte que elevou substancialmente o seu perfil dentro da comunidade astronómica, contribuíndo á progresión da súa carreira.
NASA
Despois de traballar para a NASA durante vinte e un anos, continuou, até 1997, o seu traballo para os contratistas que apoiaban o Centro de Voo Espacial Goddard. Roman tamén foi consultora de ORI, Inc. desde 1980 a 1988.
Ouriceira
A súa funcionalidade viña determinada pola necesidade existente nas serras de protexer as castañas de animais como o xabarín ou o porco bravo.
Penicillium
Características
O micelio consta de redes moi ramificadas de hifas multinucleadas, xeralmente incoloras, no que cada par de células están separadas por un septo. Os conidióforos están no extremo de cada rama acompañadoos por unidades constritas esféricas verdes chamadas conidios. Estes propágulos desempeñan un importante papel na reprodución; os conidios son a principal estratexia de dispersión destes fungos.
Ecoloxía
Algunhas especies de Penicillium afectan as froitas e bulbos de plantas, como P. expansum, que ataca mazás e peras; P. digitatum, en froitas cítricas; e P. allii, no allo. Algunhas especies son patóxenas de animais; P. corylophilum, P. fellutanum, P. implicatum, P. janthinellum, P. viridicatum e P. waksmanii son patóxenos potenciais dos mosquitos.
Especies de Penicillium están presentes no aire e po de ambientes interiores, como casas e edificios públicos. O fungo pode ser doadamente transportado desde o exterior e crece en interiores usando material de construción ou terra acumulada para obter nutrientes e crecer. O crecemento de Penicillium aínda pode producirse en interiores incluso se a humidade relativa é baixa, con tal que haxa humidade dabondo nunha superficie dada. Un estudo británico determinou que as esporas do tipo das de Aspergillus e Penicillium eran as predominantes en interiores das casas e excedían os niveis atopados no exterior. Mesmo poden crecer nos recubrimentos interiores de teitos, como demostrou un estudo, se a humidade relativa é do 85% e o contido de humidade dos teitos é maior do 2,2%.
Valor económico
O xénero comprende unha ampla variedade de especies de mofos que son a fonte de importantes antibióticos. A penicilina, producida por P. chrysogenum (antes P. notatum), foi descuberta accidentalmente por Alexander Fleming en 1929, e inhibe o crecemento de bacterias grampositivas (ver beta-lactamas). O seu potencial como antibiótico observouse a finais da década de 1930 e Howard Florey e Ernst Chain purificaron e concentraron o composto, facendo posible o seu uso a grande escala. O éxito deste fármaco ao salvar moitos soldados con feridas infectadas na segunda guerra mundial contribuíu á concesión do Premio Nobel de Medicina a Fleming, Florey e Chain conxuntamente en 1945.
Reprodución
Estes descubrimentos con especies de Penicillium son consistentes coas evidencias acumuladas no estudo doutros eucariotas de que o sexo probablemente xa estaba presente no antepasado común de todos os eucariotas. Ademais, estes resultados recentes suxiren que o sexo pode manterse incluso cando se produce moi pouca variabilidade xenética.
Manuel Fernández Rúa
Traxectoria
Inmigrante retornado de Cuba. Militante de Falange. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Arzúa en 1937. Foi cesado polo gobernador civil en xullo de 1939. Volveu ser alcalde de Arzúa en 1944. Foi propietario da fábrica de gasosas La Ideal. Finou en Arzúa o 23 de outubro de 1974.
Mexillón
O complexo Mytilus edulis
Realmente este problema afecta a un grupo de (polo menos) tres taxons de mexillóns estreitamente relacionados, coñecido como "o complexo Mytilus edulis". Colectivamente ocupan ambas as costas do Atlántico Norte (incluído o Mediterráneo) e do Pacífico Norte en augas desde temperadas a polares, así como costas de natureza similar do hemisferio sur. A distribución dos taxons compoñentes foi modificada recentemente como resultado da actividade humana (especies invasoras). Estes taxons poden hibridarse entre si, se están presentes na mesma localidade.
Características
A cuncha, globosa, ovoidea, ten as dúas valvas simétricas, sen dentes nos bordos ou só con esbozos deles. En Galicia alcanza os 120 mm de lonxitude, aínda que os exemplares que viven nas rochas da costa, na rexión intermareal, non alcanzan o tamaño dos que viven nas bateas. Poden encontrarse tamén na rexión infralitoral, entre grandes algas e fixados ás pedras, podendo nestes fondos acadar un gran tamaño, e teñen unha forma moi irregular e son máis anchos. Nas costas expostas é moi abundante, aparecendo en piñas nas fendas das rochas; estes espécimes son máis pequenos que os que viven no fondo, e moito máis pequenos que os que se cultivan nas bateas.
Depredadores
As especies asociadas que colonizan os mexillóns que crecen sobre as cordas suspendidas das bateas, fano por medio de larvas planctónicas ou que se arrastran lentamente, e que corresponden a crustáceos tales como o decápodo Pisidia longicornis, anfípodos (como Phtisica marina e Eurystheus maculates), ascidias (como Ascidiella aspersa e Ciona intestinalis) e especies incrustantes tales como balánidos e vermes poliquetos (como Elminius modestus e Pomatoceros sp.). Estes organismos compiten entre eles polo espazo e polo alimento, e algúns poden invadir as cunchas dos mexillón. O dano causado por cangrexos e estrelas de mar é leve, pero ocasionalmente A. rubens e Nucella lapillus, un gasterópodo, poden encontrarse sobre as cordas. Algúns peixes, tales como o sargo, Diplodus sargus, e a dourada, Sparus aurata, da familia dos espáridos, ocasionalmente danan aos mexillóns adultos rompéndolles a cuncha e, ademais, tamén comen a mexilla.
En Galicia
miniatura|250px|[[Bateas na ría de Vigo, entre Vigo e Moaña.]] miniatura|250px|Trabes mestras preparadas para construír unha nova batea, nas [[As Sinas, Vilanova de Arousa, Vilanova de Arousa|Sinas (Vilanova de Arousa). Na cabeza lese a súa lonxitude: 27 m.]]
Tom Iredale
En Nova Gales do Sur
miniatura|240px|Iredale estudando cunchas no Museo Australiano, 1933
Taxons descritos por Iredale
Iredale rexistrou unha lista de ao redor de mil nomes sistemáticos que publicara en 1932, ordenados cronoloxicamente e indexados. Esta lista inédita converteuse na base da que produciu para o Museo Australiano, e publicouse en The Australian Zoologist (1956), detallando as obras dos cincuenta anos da carreira de Iredale. Esta lista, elaborada como homenaxe ao autor aínda en activo, elevou o número total de nomes a máis de dos mil cincocentos, e destacou as súas outras publicacións e colaboradores.
Canle do Midi
Estudo do proxecto
O desexo de Luís XIV de marcar o seu reinado cunha obra imperecedera, xunto coas necesidades económicas e políticas, impulsou a pór en práctica unha vella quimera dos gobernantes franceses, a construción dunha vía fluvial que permitise comunicación interna entre as dúas costas do sur do país. Este proxecto xa fora aspirado noutros tempos por gobernantes como Nerón, César Augusto, Carlomagno, Francisco I, Carlos IX ou Henrique IV, que desexaban preservar os seus barcos e mercadorías do perigo de cruzar o Estreito de Xibraltar. A construción da Canle do Midi levouse a cabo entre 1666 e 1681 baixo a supervisión do enxeñeiro Pierre-Paul Riquet, cuxo éxito lle valeu o título de Barón de Bonrepos.
Construción da canle
O estudo do proxecto foi, con todo, complexo e inzado de problemas técnicos, o que requiriu a construción de numerosas pontes de canles e túneles para salvar a orografía. Aínda así, o principal problema foi atopar e transportar auga para encher a canle. Para solucionalo, Riquet puxo en práctica un sistema de recollida coñecido como "la rigole" que se abastecía da zona montañosa da Montaña Negra (ao sur do Macizo Central]]) e do Lago de Saint-Ferréol. O sistema estaba formado por numerosas acequias que alimentaban un gran depósito de auga duns 6,5 millóns de m³. Esta cantidade superou as necesidades da propia canle, garantindo así o abastecemento de auga incluso en períodos de seca.
Uso e vida da canle
Durante a época dourada da canle algúns barcos incluían salóns de primeira clase onde se servían comidas. A viaxe entre Tolosa e Sète duraba uns catro días, tempo que se reduciu a 32 horas en 1855, cando se organizaba o relevo cada 10 quilómetros dos cabalos que servían de forza motriz. aos distintos tipos de embarcacións.
O récord de actividade comercial na canle rexístrouse no ano 1856, cando se transportaron máis de 110 millóns de toneladas e case 100.000 pasaxeiros.