cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HKm Zvolen
Era eslovaca
thumb|right|220px|Zvolen (en azul) fronte ao [[HC Dynamo Moscova|Dynamo Moscova na IIHF Continental Cup 2005.]] Trala disolución de Checoslovaquia, o Zvolen foi un dos equipos que participou na tempada inaugural da Extraliga Eslovaca, mais descendeu á 1. hokejová liga SR tras finalizar na última posición. O club gañou a segunda categoría na tempada 1996–97 e regresou á Extraliga tres anos despois do seu descenso. Na tempada 1997–98 finalizou na quinta posición na liga regular e caeu nos cuartos de final fronte ao Dukla Trenčín. Na tempada seguinte o equipo chegou ás semifinais tras derrotar ao Trenčín nos cuartos de final, mais caeron fronte ao Slovan Bratislava. O Zvolen xogou a súa primeira final por primeira vez na súa historia na tempada 1999-00, mais caeu fronte ao Slovan por 2 a 3. A tempada máis exitosa da historia do club foi a tempada 2000-01, cando finalizou na primeira posición a liga regular e derrotou por 3-0 ao MHC Mountfield Martin nos cuartos de final, por 3–0 ao HK Poprad nas semifinais, e por 3–1 ao Dukla Trenčín nas finais, proclamándose campión da Extraliga Eslovaca por primeira vez na súa historia. Ján Plch (79 Pts), Richard Šechný (70 Pts) e Petr Vlk (64 Pts) foron os tres líderes da liga regular da Extraliga, mentres que Šechný (19 Pts) foi o líder de anotación nos play-offs.
Continental Cup
Ademais do seu triunfo na Extraliga Eslovaca en 2001, o HKm Zvolen foi campión da IIHF Continental Cup. Na 8ª edición da competición en 2005 chegou á fase final celebrada na cidade de Székesfehérvár (Hungría) fronte ao HC Dynamo Moscova, Alba Volán Székesfehérvár e Milano Vipers. HKm Zvolen gañou os tres partidos e converteuse no terceiro equipo eslovaco en gañar a competición despois de que o conseguiran o HC Košice (1998) e o HC Slovan Bratislava (2004).
Xogadores destacados
Entre os antigos xogadores do club destacan os xogadores da NHL Michal Handzuš, Ján Lašák, Vladimír Országh, Richard Zedník ou Dušan Milo.
Carballiño
O topónimo galego Carballiño pode referirse a:
The Revenant (filme de 2015)
O desenvolvemento do filme comezou en agosto de 2001, cando Akiva Goldsman mercou o manuscrito de Punke coa intención de producir o filme. Orixinalmente pensouse en Park Chan-wook como director e a Samuel L. Jackson como protagonista, e posteriormente a John Hillcoat con Christian Bale. Ámbolos directores rexeitaron o proxecto, asinou como Iñárritu en agosto de 2011. En abril de 2014, despois de varios atrasos na produción por mor doutros proxectos, Iñárritu confirmou que comezaría a traballar en The Revenant e que DiCaprio sería o protagonista. É a segunda colaboración de Leonardo DiCaprio e Tom Hardy (sendo o primeiro Orixe).
Vila-real
Durante a primeira metade do século XX adicouse ó cultivo da laranxa. Na actualidade, posúe unha importante industria de azulexos. É tamén coñecida internacionalmente polo Villarreal Club de Fútbol.
Bolboreta pavo real
Historia natural
Hiberna durante o inverno despois de poñer os seus ovos no inicio da primavera, en grupos de 400 ovos de cada vez. Os ovos teñen unha especie de costelas reforzantes e son de cor olivácea escura e deposítanse sobre a cara e o envés das follas de ortigas (Urtica dioica e Urtica urens) e lúpulo. As eirugas son dun negro brillante con seis ringleiras de espiñas barbadas e unha serie de puntos brancos en cada segmento, e cabeza negra brillante. As eirugas eclosionan despois de aproximadamente unha semana da posta do ovo e medran ata os 42 mm de lonxitude. As crisálides poden ser cincentas, castañas, ou verdes e poden ter un ton anegrado.
Juan Jacobo Durán Loriga
Juan Jacobo Durán Loriga, nado na Coruña o 17 de xuño de 1854 e finado na mesma cidade o 3 de decembro de 1911, foi un matemático galego.
Mateo
Mateo pódese referir a:
Vila-real
Núcleos
O termo municipal de Vila-real está formado polas seguintes zonas rurais:
Demografía
Nos últimos anos creceu demográficamente en parte debido á inmigración; un 12,90% da súa poboación era inmigrante segundo o censo de 2007.
Economía
Dende a súa fundación até a primeira metade do século XX, o municipio baseou todo o seu potencial económico nunha agricultura mixta de secan extensivo e de horta intensiva. A laranxeira transformou, directa e indirectamente, os alicerces da idiosincrasia da cidade. En función do seu interese, entre 1880-1960 convertéronse 3.500 Ha. de secan a regadío, desenvolveuse unha incipiente e apreciable industria de transformación de críticos. Con todo, a política de fomento da vivenda e do turismo que caracterizan os anos 60 do pasado século determinou que se optase por investir nunha industria tradicional da comarca: a azulexeira. De aí, que a industria do azulexo e revestimento cerámico sexa o principal motor económico da cidade na actualidade.
Juan Jacobo Durán Loriga
Consideración nacional e internacional
O 25 de decembro de 1904 pronunciou unha conferencia titulada Una conversación sobre Matemáticas, que se celebrou no salón de actos da Reunión de Artesáns da Coruña, organizada pola Academia de Belas Artes; a conferencia tivo unha importante repercusión social e a prensa fíxose eco, ofrecendo varios reportaxes sobre ela. Nesta conferencia, Durán Loriga fixo unha alegación a favor das mulleres matemáticas, citando á Marquesa de Châtelet, Marie-Sophie Germain, Maria Gaetana Agnesi e Sofia Kovalewska.
Raimundo Rodríguez Neira
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Aniceta Cabado en xaneiro de 1912.
Ribadavia
Lugares de Ribadavia
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ribadavia vexa: Lugares de Ribadavia.
Guyot
miniatura|dereita|350 px|O [[monte submarino Bear da imaxe é un guyot]] Un guyot é unha montaña submarina (monte submarino) illada de orixe volcánica de forma máis ou menos troncocónica (parte superior plana), que se encontra a máis de 200 m baixo a superficie do mar. O diámetro destes cumes planos pode superar os 10 km. Este tipo de montes reciben o seu nome en último extremo (ver máis abaixo) en honor do xeógrafo e xeólogo suízo-americano Arnold Henry Guyot, finado en 1884. O termo foi acuñado por Harry Hammond Hess.
O guyot chamado monte submarino Great Meteor do noroeste do océano Atlántico, ten unha altura de máis de 4 000 m e un diámetro de 110 km. Os guyots están tamén asociados con formas de vida específicas e diversas cantidades de materia orgánica. Asociado co guyot obsérvase un incremento local en clorofila a, un aumento das taxas de incorporación de carbono e un cambio na composición das especies de fitoplancto.
Bob Dylan
1960-1963: traslado a Nova York e contrato con Columbia
Dylan abandonou a universidade tras o seu primeiro ano. En xaneiro de 1961, trasladouse a Nova York coa esperanza de ver ao seu ídolo musical, Woody Guthrie, quen estaba gravemente enfermo por mor da enfermidade de Huntington no hospital psiquiátrico de Greystone Park. Sobre Guthrie, Dylan chegou a dicir: "Podes escoitar as súas cancións e aprender a vivir".
En agosto de 1962, Dylan deu dous importantes pasos na súa carreira musical ao modificar o seu nome legalmente polo de Robert Dylan na Corte Suprema de Nova York e ao asinar un contrato de representación con Albert Grossman. Grossman foi o representante de Dylan ata 1970 e caracterizouse pola súa personalidade ocasionalmente conflitiva e pola extrema protección que exercía sobre a imaxe do seu cliente. Dylan describiría posteriormente a Grossman como "unha especie de Coronel Tom Parker... podías cheirar a súa chegada". As tensións entre Grossman e John Hammond obrigaron ao segundo a abandonar as sesións de gravación do segundo traballo discográfico de Dylan, sendo substituído polo produtor Tomas F. Wilson.
1978-1981: evolución relixiosa
Durante as xiras levadas a cabo entre outono de 1979 e primavera de 1980, Dylan deixou de interpretar as súas cancións máis coñecidas, seculares, e comezou a realizar no escenario declaracións sobre a súa fe, como a seguinte:
O feito de que Dylan abrazase o cristianismo produciu o rexeitamento de varios dos seus seguidores e de compañeiros de profesión. Pouco antes do seu asasinato, John Lennon gravou "Serve Yourself" como resposta á canción "Gotta Serve Somebody". En 1981, cando a fe de Dylan era máis que coñecida, Stephen Holden escribiu en New York Times que "nin a idade (agora ten 40) nin a súa máis que publicitada conversión ao cristianismo alterou o seu esencial temperamento iconoclasta".
1981-1989: traballos menores
En 1987, participou no longametraxe de Richard Marquand Hearts of Fire (Corazóns de lume), no que interpreta o papel de Billy Parker, unha estrela do rock convertida en granxeiro cuxa amante adolescente -Fiona- abandónao por unha obsoleta sensación do synth-pop inglés -interpretada por Rupert Everett-. Dylan tamén contribuíu á banda sonora da película con «Night After Night», «I Had a Dream About You, Baby» e unha versión do tema de John Hiatt «The Usual». Con todo, Hearts of Fire foi un fracaso comercial e de crítica.
One Day Remains
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Mark Tremonti, agás os indicados.
Deglutinación
Deglutinación na toponimia
A Baña < Avania
Moeda da Antiga Roma
miniatura|345px|As moedas máis comúns na época do [[Imperio Romano, cos seus pesos e tamaños]] A moeda da Antiga Roma é, de entre todas as moedas da Idade Antiga, a que coñeceu a máis ampla expansión xeográfica, ata se converter durante varios séculos na moeda común de todo o mundo occidental e o Mediterráneo.
O sistema de Augusto
No entanto, a ordenación monetaria non foi total. Na parte oriental do Imperio, as cidades batían as súas propias moedas para o seu uso local ou rexional, baseadas no dracma grego ou no cistóforo de prata, este último de arredor de 12 gramos e un valor de tres denarios ou catro dracmas gregos.
Propaganda imperial
Cómpre ter en conta, ademais, que os obradoiros monetarios estiveron amplamente espallados por todo o Imperio, e a súa propia localización tiña, en ocasións, un propósito propagandístico. A poboación informábase frecuentemente da coroación dun novo emperador cando o seu retrato aparecía reflectido nas moedas, e algúns dos que exerceron o seu cargo durante pouco tempo aseguráronse de que isto se producise. Por exemplo, Quieto, un usurpador contra Galieno que exerceu só uns meses entre o 260 e o 261 d. C., apresurouse a emitir dúas moedas coa súa imaxe.
Factor sigma
Estrutura
Os factores sigma teñen catro rexións principais que están xeralmente conservadas:
Emiliano García-Page
Biografía
En 2015 convértese en presidente da Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha.
AG-55
Historia
Na inauguración do tramo Carballo-Baio anunciouse a contratación do proxecto construtivo, soamente para un pequeno tramo de 5,5 quilómetros de Baio a Vimianzo, contando co enlace da estrada AC-432 a Camariñas. A inauguración sería en breve, en 2016, para asegurar que poida abrir "aos poucos" e poder completar a vía de alta capacidade até Berdoias e proxectar un novo corredor de Berdoias a Cee.
Joaquín Sorolla
Primeiros anos
Cando apenas contaba con dous anos de idade, faleceron os seus pais por mor dunha epidemia de cólera. Ao quedar orfos a súa irmá Eugenia e el, a súa tía Isabel, irmá da súa nai, e o seu marido, de profesión cerralleiro, recolléronos. Pasados os anos intentaron ensinarlle, en balde, o oficio da cerrallaría, advertindo pronto que a súa verdadeira vocación era a pintura.
CB Valladolid
Comezos na ACB
En 1983, constitúese a Asociación de Clubs de Baloncesto, celebrándose ese ano a primeira ACB da historia. Ese ano tamén foi outro de novidades, xa que debuta como patrocinador do equipo Fórum Filatélico, co cal se mantería por máis de vinte anos. Esa primeira tempada o Fórum remata no posto doce tras xogar os play offs polo título, onde perderon en primeira rolda fronte o Joventut Badalona por 2 a 0. O seguinte ano foi mellor e os de Valladolid acadan o noveno posto, aínda que despois de perder de novo nos play offs, esta vez fronte o CAI Zaragoza por 1 a 2.
Galardóns individuais
Concurso de Mates da ACB
The Danish Girl (filme)
The Danish Girl (literalmente en galego: A rapaza dinamarquesa) é un filme británico-estadounidense dirixido por Tom Hooper que foi estreado no 2015. Está baseado na novela de 2000 The Danish Girl de David Ebershoff e vagamente inspirada na vida dos pintores dinamarqueses Lili Elbe e Gerda Wegener. Está protagonizado por Eddie Redmayne, que interpreta a Lili Elbe, unha das primeiras persoas en someterse a cirurxía de reasignación de sexo, por Alicia Vikander como Gerda Wegener, Matthias Schoenaerts como Hans Axgil e Ben Whishaw como Henrik.
Oss
Oss é tamén a residencia do equipo profesional de fútbol TOP Oss, ademais do lugar de nacemento do xogador neerlandés Ruud van Nistelrooy. Curiosamente non xogou para o TOP Oss, senón para os seus rivais do RKSV Margriet. Tamén é oriúndo da cidade un famoso grupo de música de música gótica, The Gathering, fundado en 1989. Hoxe en día queda na cidade un cofeeshop chamado "The Jungle".
Club Deportivo Polvorín
Para o club de fútbol lucense fundado en 1991 véxase: Polvorín Fútbol Club. O Club Deportivo Polvorín foi un equipo de fútbol galego da cidade de Lugo. Fundado en 1946 e desaparecido en 1953 foi o xermolo, xunto coa Sociedade Ximnástica Lucense, do actual Club Deportivo Lugo. Chegou a competir durante dúas temporadas na Terceira División (daquela terceira máxima categoría).
Mutación
Por efectos sobre a estrutura
miniatura|301px|Cinco tipos de mutacións cromosómicas 301px|miniatura|Seleción de mutacións causantes de doenzas, nunha táboa estándar do [[código xenético que codifica os aminoácidos]] A secuencia dun xene pode ser alterada de diversas maneiras. As mutacións xénicas teñen efectos diversos sobre a saúde dependendo de onde ocorren e de se alteran a función de proteínas esenciais. As mutacións na estrutura dos xenes poden ser clasificadas en varios tipos, que son:
Mutacións a pequena escala
As mutacións a pequena escala afectan un xene nun ou uns poucos nucleótidos. Se só afectan un nucleótido chámanse mutacións puntuais. As mutacións a pequena escala son:
Por herdanza
Unha mutación na liña xerminal dá lugar a unha mutación constitucional na descendencia, é dicir, unha mutación que está presente en todas as células. Unha mutación constitucional pode tamén producirse moi pouco despois da fecundación, ou continuar a partir dunha mutación constitucional nun proxenitor.
Causa de enfermidades
Os cambios no ADN causados polas mutacións nunha rexión codificante do ADN poden causar erros en secuencias de proteínas que poden ter como resultado a formación de proteínas parcial ou completamente non funcionais. Cada célula, para poder funcionar correctamente, depende de que miles de proteínas funcionen debidamente nos lugares e momentos axeitados. Cando unha mutación altera unha proteína que desempeña un papel fundamental no corpo, pode causar algún trastorno médico. Algunhas mutacións alteran a secuencia de bases do ADN dun xene pero non cambia a función da proteína producida polo xene. Un estudo sobre a comparación de xenes entre diferentes especies de Drosophila suxire que se unha mutación non cambia unha proteína, a mutación moi probablemente será daniña, cunha estimación dun 70 por cento de polimorfismos de aminoácidos que teñen efectos nocivos e os restantes ou son neutros ou feblemente beneficiosos. Porén, os estudos demostran que só o 7% das mutacións puntuais no ADN non codificante de lévedos son prexudiciais e o 12% no ADN codificante son prexudiciais. O resto das mutacións son neutras ou lixeiramente beneficiosas.
ELISPOT
O método ELISPOT foi desenvolvido polo grupo de Cecil Czerkinsky en Gotemburgo, Suecia en 1983, co propósito de detectar células que segregan anticorpos específicos de antíxenos (ASC) no ensaio ELISPOT de células B, que era unha modificación dun inmunoensaio ELISA en sándwich tradicional. Desde entón o ensaio ELISPOT foi principalmente adoptado como método para a identificación e contaxe de células produtoras de citocinas coa resolución dunha soa célula, pero aínda se segue usando para a detección de anticorpos específicos de antíxenos.
Procedemento
Os ensaios ELISPOT empregan unha técnica moi similar á da técnica ELISA sándwich. Utilízase un anticorpo de captura, que pode ser un anticorpo monoclonal (o preferido pola súa grande especificidade) ou policlonal para cubrir asepticamente unha microplaca cuberta de PVDF. Estes anticorpos elíxense pola súa especificidade para o analito en cuestión. A placa é bloqueada, xeralmente cunha proteína sérica que non é reactiva con ningún dos anticorpos do ensaio. Despois diso, as células de interese son situadas na placa en varias densidades, xunto co antíxeno ou mitóxeno, e despois colocadas nunha incubadora de CO2 a 37 °C humidificado durante un período de tempo especificado. Algúns antíxenos, como as proteínas, antes de seren cargados poden ter que ser previamente procesados por células presentadoras de antíxenos.
Maturín
Historia
A cidade foi fundada polo misioneiro español Lucas de Zaragoza o 7 de decembro de 1760. Maturín foi destruída na guerra da independencia da Venezuela polo xeneral español Tomás José Morales en 1814. Maturín foi refundada polos seus mesmos habitantes dous anos despois. No século XX produciuse un crecemento demográfico en Maturín como consecuencia da produción de petróleo nuns lugares próximos á Maturín.
Economía
Maturín ten moitos comercios, bancos e poucas industrias manufactureiras. Pastor C.A. é unha industria de derivados lácteos. A cidade ten o Aeroporto Internacional José Tadeo Monagas.
República Democrática Alemá
Política exterior (1967-1975)
miniatura|esquerda|350px|XXV Aniversario da RDA, [[Berlín, 1974.]] A política exterior de Ulbricht entre 1967 e 1971 respondeu o comezo da época da distensión co Oeste. Aínda que isto ofreceu a Alemaña do Leste a oportunidade de superar o seu illamento en política exterior e gañar o recoñecemento de Occidente como Estado soberano, o líder do SED era remiso a perseguir unha política de achegamento a Alemaña Occidental. As dúas Alemañas conservaran o obxectivo da futura unificación; con todo, ambas continuaban irreconciliables por mor dos seus propios sistemas políticos. A Constitución de 1968 proclamou a vitoria do socialismo e subliñou o obxectivo nacional da unificación baixo liderado comunista.
Estancamento e caída (1975-1989)
Unha vez entrando nos anos 80, ao mesmo tempo que as circunstancias políticas, a crecente débeda externa da RDA levou á crise que acabaría co colapso da RDA. A débeda continuou crecendo ao longo da década até exceder os 40 billóns de marcos a Occidente, unha suma non astronómica en termos absolutos (o PIB da RDA era duns 250 billóns de marcos) pero moito maior en relación á súa capacidade para exportar suficientes bens ao Oeste como para conseguir a divisa forte que pagase a débeda. En outubro de 1989 un proxecto presentado ao Politbüro proxectaba a necesidade de incrementar as exportacións de ao redor de 2 billóns de marcos en 1990 a 11 billóns en 1995, se se querían estabilizar os niveis da débeda. En agosto de 1989, o goberno reformista de Hungría suprimiu as restricións fronteirizas con Austria, o que supuña primeira fenda no chamado Pano de Aceiro.
Froilán (nome)
Onomástica
5 de outubro: San Froilán, relixioso galego, patrón de Lugo e bispo de León. Nesas datas son tamén as Festas de San Froilán de Lugo.
Viriato
Traxectoria
Despois do seu asasinato, Décimo Xunio Bruto pode marchar para o noroeste da Península, atravesando o río Douro e subxugando ao noroeste da Península Ibérica, a futura Gallaecia.
Mercedes Castro Díaz
Biografía
Licenciada en Dereito pola Universidade Autónoma de Madrid. Despois dunha década traballando no eido editorial, no que chegou a ser directora do departamento de narrativa dunha destacada editorial do Grupo Planeta, deixou o seu posto como editora para converterse en escritora. A súa primeira novela, Y punto. apareceu en 2008, e a autora declarou que lle levou nove anos escribila.
Telescopio
Un telescopio é un instrumento ou conxunto de instrumentos que recolle ondas electromagnéticas para, mediante a observación da emisión de radiación electromagnética, a súa absorción ou reflexión, obter imaxes ou datos de obxectos distantes. O telescopio óptico é un instrumento do enxeño humano que permite estender a capacidade ocular de observar e medir obxectos afastados. O telescopio permite ampliar a capacidade de enfocar lonxe, como o seu nome indica, a través da colecta da luz dos obxectos celestes, da focalización dos raios de luz colectados nunha imaxe óptica real e a súa ampliación xeométrica.
Asociación Deportiva Ceuta
dereita|miniatura|AD Ceuta 2009-10.
Telescopio
Categorías
Telescopios para radiación infravermella e raios X tornaranse comúns ao final do século XX co desenvolvemento de sensores dixitais que puidesen ser arrefriados a temperaturas moi baixas. Telescopios para microondas e radiofrecuencia, chamados radiotelescopios, son tamén moito utilizados en Astronomía. Os telescopios contemporáneos poden operar ben isoladamente, como os antigos grandes telescopios, ou ben en conxunto, neste segundo case compondo ou combinando as súas imaxes con enormes vantaxes e poder de resolución.
Asociación Deportiva Ceuta
Historia
Ao ano seguinte, o equipo cambiou a súa denominación pola actual. Esa tempada, o Ceuta revalidou o título de campión de grupo, logrando o ascenso a Segunda B tras superar na liguiña a Poli Ejido, Guadalajara e Villafranca de Barros, equipo contra o que certificou o seu ascenso tras gañarlle por 2-1 no Estadio Municipal Alfonso Murube.
O Cristo
O topónimo galego O Cristo pode referirse a:
Telescopio
Categorías
Os radiotelescopios son por veces operados aos pares, ou en grandes grupos, para sintetizar unha cobertura "virtual", idéntica en tamaño á distancia entre telescopios (ver síntese de cobertura), alén do uso en triangulación para determinar distancia do obxecto observado. O recorde actual atópase próximo á largura da Terra. Actualmente tamén se aplica esta técnica aos telescopios ópticos.
Borgarfjarðarsýsla
Xeografía
O condado de Borgarfjarðarsýsla está situado ao oeste do país, na rexión de Vesturland. Limita cos condados de Mýrasýsla ao norte, Árnessýsla ao leste, e Kjósarsýsla ao sur. O seu clima é frío, como en case todo o país. Conta cunha extensión total de 1.786 quilómetros cadrados. O seu fuso horario é o Atlantic/Reykjavik, o mesmo que emprega o resto do país.
Demografía
Nos 1.786 quilómetros cadrados de extensión do condado de Borgarfjarðarsýsla residen un total de 7.924 habitantes, sendo polo tanto a súa densidade de poboación de 4,43 habitantes por quilómetro cadrado.
Telescopio
Telescopios de investigación
Os telescopios da actual xeración en construción comportan un espello primario entre 6 e 8 metros de diámetro (para telescopios terrestres). Nesta xeración, o espello é tipicamente moi fino, e mantido en óptima forma por un grupo de actuadores (ver óptica activa). Esta tecnoloxía levou a unha remodelación na concepción dos telescopios do futuro, con diámetros de 30, 50 e mesmo 100 metros.
Inicialmente o detector utilizado nos telescopios era o ollo humano. Posteriormente, a placa fotográfica sintetizada tomoulle o lugar, e o espectrógrafo foi introducido, o que posibilitou a captación de información espectral. Despois da placa fotográfica, sucesivas xeracións de detectores electrónicos, como os CCDs, teñen sido perfeccionadas, cada vez con maior sensibilidade e resolución.
Fejervarya moodiei
Fejervarya moodiei (antes Rana moodiei) é unha especie de ra asiática da familia Dicroglossidae. No pasado foi a miúdo mesturada con Fejervarya cancrivora; a súa distribución non se coñece ben, pero inclúe as Filipinas (a súa localidade tipo é Manila, Luzón), Tailandia, illa de Hainan (China) e a India. O seu hábitat natural son pantanos de augas doces e pantanos de augas doces intermitentes.
Fejervarya cancrivora
Alimento humano
No sueste asiático esta ra é cazada localmente para comela e a miúdo é criada para comer as súas ancas, como ocorre en Xava, Indonesia.
Jon Lord
Morte
En agosto de 2011, fixo público que estaba a loitar contra un cancro e no seu sitio web afirmou: "Gustaríame que todos os meus amigos, seguidores, fans e compañeiros de viaxe soubesen que estou a loitar contra un cancro e que, en consecuencia, me tomarei un descanso das actuacións mentres dure o tratamento e a cura. Seguirei escribindo música, no meu mundo simplemente ha de ser parte da terapia, e espero de todo corazón estar de volta en boa forma o próximo ano".
Alan Greenspan
Traxectoria
Obtivo a licenciatura en economía en 1948, o mestrado en economía en 1950 e o seu doutoramento en economía en 1977, todos pola Universidade de Nova York.
Xeque
Etimoloxía e significado
dereita|miniatura|Xeques [[kurdos, 1895]] A palabra en árabe procede dunha raíz triconsonante conectada con "idade" e "envellecemento": ش-ي-خ, shīn-yā'-khā'. O título ten o significado de "maior", ou "nobre", especialmente na Península Arábiga e as Tribos de Arabia, onde xeque se converteu en séculos recentes nun título tradicional dun dirixente tribal beduíno. Debido ao impacto cultural da civilización árabe, e especialmente ao espallamento do islam, a palabra gañou peso como termo relixioso ou honorífico en moitas outras partes do mundo tamén, notabelmente en culturas musulmás en África e Asia.
I due Foscari
Representacións
Como de costume, Verdi colaborou activamente na redacción do libreto, suxeríndolle a Piave modificacións mentres traballaba na orquestración da ópera.
Acto I
O Consello dos Dez reúnese para xulgar a Jacopo Foscari, o fillo do dux, acusado de asasinato e traizón. Este é levado ante os xuíces, protesta do odio do que é obxecto, principalmente por parte do senador Loredano, a pesar dun veredicto de clemencia.
Encoro dos Peares
O encoro dos Peares é un pantano artificial creado en 1955 no río Miño, situado entre os concellos de Carballedo e Pantón, na provincia de Lugo. A súa capacidade é de 182 hm³ e ocupa unha superficie de 535 hectáreas.
Dénia
Accesos
Ten estación de ferrocarril da liña Dénia-Alacant de Ferrocarrils de la Generalitat Valenciana (FGV) o Trenet de la Marina. Mantén comunicación marítima con Eivissa (en 2 horas), Palma e Formentera.
École de Barbizon
Millet, máis aló de Barbizon
Un deles, Millet, foi máis aló da idea orixinal, incluíndo figuras nas súas paisaxes, como estampas da vida campesiña e o seu traballo no campo. Para el era máis importante o home que o escenario natural.
Goberno da Comunidade de Madrid
Responsabilidade
Ante as Salas correspondentes dos mesmos Tribunais, respectivamente, será exixible a responsabilidade civil en que ditas persoas incorresen con ocasión do exercicio dos seus cargos.
Club dos 27
Estudos científicos
Un estudo publicado no British Medical Journal en decembro de 2011 concluíu que non había un incremento no risco de morte para os músicos á idade de 27 anos. Aínda que os músicos incluídos na mostraxe afrontaban un risco de morte maior entre os 20 e os 30 anos, mais isto non o limitaba ós 27. Unha pescuda non formal consultando automaticamente os datos da Wikipedia (vía DBpedia) no 2012 chegou efectivamente á mesma conclusión: "Ben pode haber un club dos 27 de músicos malditos, pero o club dos 74 é máis popular". Un artigo en The Independent do ano 2015 confirma tamén a evidencia estatística que os músicos populares non son máis propensos a morrer á idade de 27.
Imperio de Malí
Organización
Os doce reinos de Malí eran unha coalición de territorios conquistados ou aliados, sobre todo no interior de Manden, con lealdade xurada a Sundiata e aos seus descendentes. Tras cravar as súas lanzas na terra ante o trono de Sundiata, cada un dos doce reis deixou o seu reino á dinastía de Keita, e convertéronse en "farbas" que é unha combinación das palabras mandinka "farin", título dos comandantes norteños, e "ba", grande. Estes farbas gobernarían os seus vellos reinos en nome do mansa, con case a mesma autoridade que tiveron antes de unirse ao Manden Kurufa. Estes reinos eran:
Abubakari I
Foi coroado como mansa Abubakari (unha adaptación fonética mandinga do nome árabe Abu Bakr). A nai de Mansa Abubakari era Namandjé, a terceira esposa de Maghan Kon Fatta, e por tanto era medio irmán de Mari Djata. Antes de converterse en mansa, Abubakari fora un dos xenerais e máis adiante kankoro-sigui do seu irmán. Pouco se sabe sobre o seu reinado, pero parece que estivo acertado e acabou cos disturbios.
Sakoura
miniatura|280x280px|Día do Hajj. A Meca. En 1285, un escravo da corte liberado por Mari Djata e que tamén servira como xeral, usurpou o trono. O reinado de Mansa Sakoura parece ser beneficioso a pesar da conmoción política: agregou as primeiras conquistas a Malí desde o reinado de Ouani incluíndo as provincias de Wagadou, Tekrour e Diara. Con todo, as súas conquistas non pararon nos límites de Wagadou, e fixo campaña no Senegal conquistando a provincia de Dyolof aos wolof, e a área de produción de cobre, Takedda. Tamén conquistou Macina e atacou Gao para suprimir a súa primeira rebelión contra Malí. Ademais da guerra, Mansa Sakoura fixo o Hajj, peregrinación á Meca, e abriu negociacións comerciais directas con Trípoli e Marrocos.
Cabalaría
As unidades de cabalaría formadas por mandekalu, cabaleiros, eran o elemento máis importante do exército. Entón como hoxe, os cabalos eran custosos e soamente os nobres usábanos en batalla. Unha unidade da cabalaría mandinka, serei, estaba composta por 50 xinetes e mandada por un "kelé-tigui" ou amo da guerra. Á parte de mandar sobre o serei, un kélé-tigui tiña dous ou máis birlo kun-tiguis obrigados a seguilo no campo de batalla. O kelé-tigui, como o seu nome apunta, era un militar de carreira e o seguinte en rango baixo o Farin ou Sankar.
Territorio
esquerda|miniatura|300x300px|Imperio Manden. O imperio alcanzou a súa maior extensión baixo os mansas de Sundiata Keita. Durante este período, Malí cubriu case toda a área entre o deserto do Sáhara e os bosques costeiros. Cubría desde as beiras do Océano Atlántico até Niamey, actualmente Níxer. Antes de 1350, o imperio ocupaba aproximadamente 1.138.041 km². O imperio tamén alcanzou o máximo de poboación durante o período dos Laye, que gobernaron entre 40 e 50 millóns de persoas en 400 cidades, pobos e aldeas de varias relixións e etnias. Tardábase un ano en atravesar o imperio de leste a oeste, durante este período soamente o imperio mongol era máis grande.
Mansa Mahmud III
miniatura|O Imperio Songhai nos séculos XV e XVI. O último mansa que reinou desde Niani, Mansa Mahmud III, tamén se coñece como Mansa Mamadou II. Como moitos reis deste período, non está claro cando comezou a gobernar, as únicas datas que distinguen ao seu reinado son a chegada dun enviado portugués en 1534, e o saqueo de Niani en 1545. Isto non impide que o seu ascenso ao trono fose a finais da década de 1520, ou mesmo anterior.
O reinado de Mansa Mahmud III tamén sofre que o posto avanzado e a provincia militar de Kaabu se independice en 1537. O Imperio de Kaabu parécese ao Malí ambicioso de hai anos, e conquista as provincias restantes de Gambia en poder de Malí, Cassa e Bati.
A repartición
Manden gañouse o respecto do Sultán de Marrocos, e puido aforrarse a sorte corrida por Songhai. Pero finalmente chegaría a destrución do Manden Kurufa, xa que a morte de Mansa Mahmud IV levou a un Manden dividido: o ano da súa morte serve como data apropiada para indicar a desaparición do estado unificado mandinka descendente de Sundiata. Tras o seu falecemento, o seu tres fillos emprenderon a guerra entre si e dividiron a terra en tres esferas de influencia: Kangaba, a capital de feito de Manden, converteuse na capital do norte. A provincia de Joma, gobernada desde Siguiri, controlou a rexión central, que abarcaba Niani. Hamana ou Amana, ao suroeste de Joma, converteuse na rexión meridional coa súa capital en Kouroussa (na Guinea moderna). Cada rei utilizou o título de mansa, pero a súa autoridade estendíase soamente á súa propia esfera de influencia.
O derrube
En 1630, os bamanas de Jenne declararon a súa versión de Guerra Santa en todas as posesións musulmás do que hoxe en día é Malí. Resistiron os pashas marroquís en Tombouctou e os mansas de Manden. En 1645, os bamanas atacaron Manden, que mantiña ambas as marxes do Níxer até Niani, reducindo o imperio á súa fachada occidental ao longo do río Gambia. Esta campaña esnaquizou Manden e acabou con calquera esperanza dos tres mansas que cooperaban para liberar a súa terra.
Mama Maghan
Mama Maghan, mansa de Kangaba, fixo campaña contra os bamanas en 1667 e atacou Segou, que foi defendida por Biton Kouloubali con éxito, forzando a Mama Maghan a retirarse a Kangaba; este foi o último intento de recuperar o imperio. Como contraataque ou simplemente como continuación de asaltos proxectados contra os restos de Malí, os bamanas saquean e incendian Niani en 1670, acabando así coa capital do antigo reino: desde este momento, o Manden Kurufa está acabado, a única posesión dos mandinka salvada na campaña é o seu núcleo orixinal ao redor de Kangaba.
Rafael Varela Pazo
Traxectoria
Fillo de José Varela Puente e Francisca Pazo Tornadijo. Militou nas Irmandades da Fala e publicou poemas e textos de opinión na prensa. Dirixiu La Vanguardia, foi asiduo colaborador de El Emigrado e tamén escribiu en La Estrada e Las Riberas del Eo. Foi vicesecretario do Comité pro Monumento a Pardo de Cela constituído na Estrada en decembro de 1932. Estaba anunciado como presentador do mitin galeguista da Estrada o 12 de xaneiro de 1936 no que interviron Ramón de Valenzuela, Víctor Casas e Castelao. Con Ramiro Alfonso Castro Dono representaron A Estrada no enterro de Antón Vilar Ponte en marzo de 1936. Foi nomeado mestre interino de Castro de Amarante. Logo tivo que incorporarse a filas no exército franquista e combateu na guerra. Ao rematar a guerra volveu ser mestre en Castro de Amarante e despois en Matalobos. Finou nun accidente de motocicleta o 28 de febreiro de 1961.
A Castiñeira, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 14 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Josef Mengele
Obtivo doutoramentos en antropoloxía e medicina na Universidade de Múnic e comezou a súa carreira como investigador. Uniuse ó Partido Nazi en 1937 e ás SS en 1938. Nos comezos da guerra foi asignado como médico de batallón, e posteriormente en 1943 foi transferido ó servizo nos campos de concentración, asignado ó de Auschwitz. Foi alí onde viu unha oportunidade para levar a cabo investigacións xenéticas con suxeitos humanos. Os seus experimentos centráronse principalmente en xemelgos, sen ningunha consideración pola saúde ou seguridade das vítimas dos mesmos.
Axudado por unha rede de antigos membros das SS Mengele viaxou en barco ata Arxentina en xullo de 1949. Primeiro residiu preto de Buenos Aires, escapando despois ata Paraguai en 1959 e ata o Brasil en 1960, perseguido por Alemaña occidental, Israel e varios cazadores de nazis como Simon Wiesenthal coa intención de levalo a xuízo. Malia as peticións de extradición do goberno alemán e das operacións clandestinas por parte do Mossad israelí, Mengele eludiu a súa captura. Afogou mentres nadaba na costa brasileira en 1979 e foi soterrado baixo un nome falso. Os seus restos foron exhumados e identificados nun exame forense no ano 1985.
Fuxida de Auschwitz
Xunto a outros doutores de Auschwitz, Mengele foi trasladado ó campo de concentración Gross-Rosen na Baixa Silesia o 17 de xaneiro de 1945. Levou canda el dúas caixas de espécimes e rexistros dos seus experimentos, xa que para entón gran parte dos rexistros médicos do campo foran destruídos polas SS. O exército Vermello capturou Auschwitz o 27 de xaneiro. Mengele fuxiu de Gross-Rosen o 18 de febreiro, unha semana antes da chegada das forzas soviéticas, viaxando cara ó oeste disfrazado de oficial da Wermacht ata chegar a Saaz. Alí deixoulle os documentos incriminatorios de Auschwitz a unha enfermeira con quen mantiña unha relación. A súa unidade buliron cara ó oeste para evitar a súa captura por parte dos soviéticos, e finalmente os estadounidenses tomáronos como prisioneiros de guerra en xuño. Inicialmente Mengele quedou rexistrado baixo o seu propio nome, pero por mor da desorganización dos Aliados na distribución de listas dos máis buscados e polo feito de que Mengele non tiña o habitual tatuaxe de grupo sanguíneo das SS, non foi identificado como un dos presentes na lista dos principais criminais de guerra. Quedou en liberdade a finais de xullo e obtivo documentación falsa baixo o nome de "Fritz Ullman", que posteriormente alterou a "Fritz Hollmann".
Tras varios meses escapando, incluíndo unha viaxe á zona ocupada polos soviéticos para recuperar os seus rexistros de Auschwitz, Mengele atopou traballo preto de Rosenheim coma xornaleiro. Preocupado por unha posible captura que lle significaría un xuízo e unha pena de morte, saíu de Alemaña o 17 de abril de 1949. Axudado por unha rede de antigos membros das SS, Mengele viaxou ata Xénova, onde obtivo un pasaporte por medio do Comité Internacional da Cruz Vermella, baixo o alias "Helmut Gregor". En xullo dese ano partiu en barco cara á Arxentina. A súa muller negouse a acompañalo na viaxe, e a parella divorciouse no ano 1954.
Últimos anos e morte
A saúde de Mengele deteriorárase progresivamente dende 1972, sufrindo un ictus en 1976. Sufría dunha alta presión sanguínea e dunha infección de oído que lle afectaba ó equilibrio. O 7 de febreiro de 1979, durante unha visita ós seus amigos Wolfram e Liselotte Bossert no complexo turístico costeiro de Bertioga, sufriu outro ictus mentres nadaba no mar e afogou. Mengele foi soterrado en Embu das Artes baixo o nome "Wolfgang Gerhard".
Exhumación
O 31 de maio de 1985, tras recibir unha pista por parte da oficina do fiscal de Alemaña occidental, a policía asaltou a casa de Hans Sedlmeier, amigo por moito tempo de Mengele e director de vendas da empresa familiar en Günzburg. Alí atoparon unha axenda cifrada e copias de cartas escritas por e para Mengele. Entre os documentos atopados estaba unha carta de Bossert na que notificaba a Sedlmeier do pasamento de Mengele. As autoridades alemás notificaron á policía de São Paulo, que se puxo en contacto coa familia Bossert para interrogalos, revelando a localización da tumba. Os restos foron exhumados o 6 de xuño de 1985, e tras un extensivo exame forense confirmouse cun alto grao de probabilidade que o corpo era de Mengele. Rolf Mengele publicou unha declaración o 10 de xuño admitindo que o corpo era de seu pai, afirmando que mantiveran en segredo a nova da morte do seu pai para protexer as persoas que lle deran refuxio durante tantos anos. En 1992 unha proba de ADN confirmou a identidade dos restos como pertencentes a Mengele. Os membros da súa familia rexeitaron varias peticións dos oficiais brasileiros de repatriar os restos a Alemaña. Os restos do seu esqueleto mantivéronse almacenados no Instituto de Medicina Forense de São Paulo, usándose como axudas educativas para cursos de medicina forense na Universidade de São Paulo.
Bengo
Xeografía
Atópase rodeando Luanda, situada a setenta quilómetros de Caxito. Limita coas provincias de Zaire polo norte, Uige polo nordeste, Cuanza Norte polo leste e Cuanza Sul polo sur.
Economía
Tamén hai minería que extrae xofre, xemas, fosfatos, calcarios e cuarzo.
Mine vaganti
Argumento
Todos na pequena cidade ignoran a súa condición, agás a avoa e Alba, a filla dos socios comerciais da familia. O rumor do motivo da marcha de Antonio propágase e iso avergoña a Vincenso. Mentres, Alba e Tommaso fanse bos amigos, e a pesar de saber que el é gai, ela non pode evitar empezar a namorse del. Pola súa parte, Tommaso, séntese presionado polo seu noivo, Marco, para regresar a Roma, e aconsellado pola avoa, finalmente, decídese a dicir que non desexa traballar na fábrica e que quere ser escritor. No enterro da avoa, tralo seu suicidio, Antonio e seu pai, reconcílianse, o que, xunto á maior implicación da irmá na dirección da fábrica, permite a marcha de Tommaso.
Breixo
Como topónimo pode referirse a:
Resolución de ecuacións
Unha ecuación comprende expresións con variables indefinidas, ou incógnitas, que deben ser substituídas por valores de forma tal que a igualdade sexa certa. Para caracterizar as solucións dunha ecuación impóñense restricións sobre as incógnitas. En xeral, pídese que pertenzan a un conxunto numérico específico.
Avidina
Inactivación da unión á biotina
A estabilidade térmica da unión entre a avidina e a biotina ten grande interese para os investigadores, porque a estabilidade da súa unión é infrecuentemente forte, e porque a avidina pode ter un efecto negativo na nutrición humana. Nun estudo do ano 1966 publicado en Biochemical and Biophysical Research Communications atopouse que a estrutura da avidina permanece estable por debaixo de 70 °C, pero por encima desa temperatura a estrutura da avidina sofre rapidamente unha distorsión e a súa afinidade pola biotina decae rapidamente ao chegar aos 85 °C. Outro estudo de 1991 para o Journal of Food Science detectou que a actividade da avidina aínda seguía sendo substancial en ovos cociñados. Por exemplo, para os ovos cocidos chegaron á conclusión que se necesitaba unha cocción de 4 minutos para que a avidina da clara do ovo perdese completamente a súa capacidade de unión á biotina. Se só se cocían os ovos 2 minutos a afinidade pola biotina aínda era dun 40 % comparada coa observada na clara crúa.
Medicamento esencial
Teoría e práctica
A definición de medicamento esencial cambiou co tempo.
Golpe de Tordesillas
Antecedentes
Seguindo as disposicións paternas, Henrique entrara moi novo na corte castelá, colaborando co seu primo irmán o rei Xoán II de Castela en cuxo Consello Real tiña un posto asegurado polo testamento do seu tío Henrique III o Doente. Morta a raíña nai Catarina de Lancaster e apenas xurado Xoán II nas Cortes de Madrid, a ambición de Henrique e o seu convencemento de que a debilidade do seu primo para o cargo era insuperábel, fixo que aspirara a controlar o poder castelán de forma case completa. Para iso non dubidou en opoñerse ao rei mesmo coas armas, en forzar a política por medio de alianzas con poderosos nobres e en protagonizar o golpe de Tordesillas, por medio do cal exerceu o poder.
Final
O apoio de Afonso V de Aragón aos seus irmáns, os Infantes, provocaría unha guerra entre Castela e Aragón (1429-1430), que se resolvería coa vitoria de Álvaro de Luna e a expulsión dos Infantes. En 1445 faleceu María de Aragón e Xoán, casou en segundas nupcias con Isabel de Portugal en Madrigal de las Altas Torres o 17 de agosto de 1447. A raíña infundiu en Xoán II unha inimizade crecente co condestábel Álvaro de Luna, que foi arrestado, xulgado e executado o 3 de xuño de 1453. O rei falecería un ano despois.
Pablo Cimadevila
Traxectoria
Con catro anos foi atropelado por un coche, causándolle unha paraplexía.
Caixeiro automático
México
En México a maioría dos bancos outorgan un número de transaccións gratuítas, con todo ao superar esta cantidade efectúase un cobro por cada transacción adicional; ademais, se se utiliza un caixeiro dun banco distinto ao que expediu o cartón, un ou ambos os bancos cobran unha comisión polo uso de recursos alleos.
Cortegada
Xeografía
O concello limita ao norte co concello da Arnoia, ao leste con Gomesende, ao sur con Padrenda e ao oeste co concello pontevedrés de Crecente. Atópase á beira do río Miño entre os seus afluentes, os ríos Arnoia e Deva.
Historia
As primeiras pegadas son da Idade de Bronce, cos petróglifos de Valongo (monte Picoñas) e Louredo (coto das ferraduras). Hai un poboado castrexo en Abelenda, así como indicios doutros castros en Monte do Castro en Louredo e Muradelle en Refoxos). Da dominación romana, consérvanse dúas aras, unha en Meréns como agradecemento por recuperar a saúde e outra en Zaparín adicada aos deuses Ceceaigis.
Durante o século XIX coa proclamación da Constitución española de 1812, suprimiuse o réxime señorial e establecéronse os Concellos de Rabiño e Valongo. Porén, en 1814 un decreto derrogatorio da Constitución asinado polo Rei Fernando VII de España, supuxo a restauración do Antigo Réxime e a súa administración señorial derogada outra vez no Trienio Liberal. A instauración definitiva do municipalismo produciuse coa división territorial de España en 1833. Deste xeito constituíuse o Concello de Cortegada en 1835, que inicialmente abranguía ás parroquias de Meréns, Rabiño, Refoxos e Valongo. En 1893 segregáronse de Rabiño as parroquias de Cortegada e Louredo, mentres que a parroquia de Zaparín separouse de Refoxos. Dende entón non houbo variacións no territorio, que pertenceu ós partidos xudiciais de Celanova (1835-1965) Ourense (1965-1988) e Ribadavia dende 1988.
Identificación biométrica
Estándares asociados a tecnoloxías biométricas
Nos últimos anos, nótase unha preocupación crecente, por parte das organizacións regulatorias, respecto a elaborar estándares relativos ó uso de técnicas biométricas no ámbito informático. Esta preocupación é reflexo do crecente interese industrial por estas tecnoloxías.
Existen ademais outros organismos non gobernamentais impulsando iniciativas en materias biométricas tales como o Biometrics Consortium, a The Biometric Foundation, a International Biometric Industry Association (IBIA) e BioAPI (este último composto polas empresas Bioscrypt, Compaq, Iridiam, Infineon, NIST, Saflink e Unisis).
Privacidade
Aínda que os sistemas biométricos a miúdo son empregados como un xeito de loitar contra a criminalidade, os defensores da privacidade temen que os sistemas de identificación biométrica poidan ser empregados para reducir as liberdades persoais de toda a cidadanía.
Brasil
Cada estado federado do Brasil ten as competencias para crear os seus propios documentos de identidade, pero o deseño e os datos son os mesmos para todos eles. Os documentos de identidade impresos en Río de Xaneiro están completamente dixitalizados e poden ser comparados contra o seu propietario sen necesidade de ningún dispositivo adicional, grazas ao lector de código de barras que inclúe, que inclúe unha foto en color, sinatura, dúas pegadas dixitais e datos do cidadán. Esta tecnoloxía foi desenvolvida no 2000 co obxectivo de prover máis seguridade aos documentos de identidade brasileiros.
Canadá
Canadá introduciu os sistemas de identificación biométrica recentemente no uso dos pasaportes coa axuda de fotografías dixitalizadas. Os pasaportes conteñen un chip que contén unha fotografía da persoa, e información persoal como o nome ou a data de nacemento.
Antonio Conte
Adestrador
Inter de Milán
Primula
As primulas (Primula spp.), tamén coñecidas coma cáncaros ou primaveras (por ser as primeiras flores en aparecer na primavera) son un xénero dunhas 400–500 especies de plantas principalmente herbáceas que salientan pola súa flor pertencentes á familia Primulaceae. O xénero inclúe o cáncaro, a coñecida especie brava típica dos bosques sombrizos de Galiza (P. vulgaris). Outras especies comúns son P. auricula (aurícula), P. veris (prímula) e P. elatior (beizo de boi). Estas especies e moitas outras empréganse coma ornamentais; e foron hibridadas, especialmente no caso da cáncaro bravo, durante centos de anos. As prímulas son nativas de zonas temperadas do hemisferio norte, chegando até as montañas tropicais de Etiopía, Indonesia, Nova Guinea, e nas zonas temperadas do sur de América do Sur. Case a metade das especies coñecidas proveñen do Himalaia.
Rela
Características
Adoita ser de cor verde, aínda que pode variar até parda, amarela e mesmo azul, segundo o substrato, a temperatura ou a humidade relativa. Presenta unha banda apardazada ou negra enmarcada en amarelo que parte do orificio nasal e chega até as inguas formando un bucle cara ao dorso anterior. A lonxitude desta banda diferénciaa da Hyla meridionalis.