cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramón Yzquierdo Perrín
Traxectoria
Estudou Historia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou en Historia da Arte e foi profesor entre 1970 e 1995. A partir deste ano é catedrático na Universidade da Coruña.
Studio Ghibli
Studio Ghibli produciu numerosos filmes, sendo o primeiro deles Tenkū no Shiro Rapyuta en 1986. Foi seguido por Hotaru no haka (1988), O meu veciño Totoro (1988), Majo no takkyūbin (1989), Omohide Poro Poro (1991), Kurenai no Buta (1992), Heisei Tanuki Gassen Ponpoko (1994), Mimi o Sumaseba (1995), Mononoke Hime (1997), Hōhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999), A viaxe de Chihiro (2001), Neko no Ongaeshi (2002), Hauru no Ugoku Shiro (2004), Gedo Senki (2006), Gake no ue no Ponyo (2008), Kari-gurashi no Arietti (2010) e Kokuriko-zaka Kara (2011). Dezaseis dos filmes foron recibidos con éxito tanto pola crítica coma economicamente, agás Gedo Senki, que, malia o seu éxito comercial, levou peores críticas que outras producións de Ghibli. O estudio tamén produciu numerosas curtametraxes e anuncios de televisión, así como o telefilme Umi ga kikoeru.
Amy Macdonald
"Don't Tell Me That It's Over" foi editado en marzo de 2010 coma o primeiro sinxelo do segundo álbum de Macdonald, A Curious Thing, que foi editado o 8 de marzo de 2010. O terceiro álbum de Macdonald, Life in a Beautiful Light, foi editado o 11 de xuño de 2012.
John Surtees
John Surtees, OBE nado o 11 de febreiro de 1934 en Tatsfield, Surrey e finado en Londres o 10 de marzo de 2017 foi un británico expiloto de motociclismo e de Fórmula Un. Foi Campión do Mundo de 500cc de motocicletas en 1956 e 1958-60, Campión do Mundo de Fórmula Un en, e segue sendo a única persoa que gañou campionatos do mundo en dous e catro rodas. É tamén foi embaixador da Racing Steps Foundation.
Historia
Entre 1967 e 1968 participou no proxecto de Honda de pór un automóbil enteiramente xaponés na F-1. Os resultados foron en xeral desalentadores: o auto desenvolvía unha potencia infrecuente para aqueles tempos, pero adoecía de defectos de sustentabilidade e confiabilidade. En 1967 só logrou chegar á meta en 4 carreiras, pero tivo a enorme satisfacción de vencer no Gran Premio de Italia, na que moitos medios de prensa (en particular italianos) consideraron a súa "vinganza" por ser inxustamente despedido de Ferrari, e terminar o ano cun cuarto posto no campionato. En 1968 os resultados volveron ser esquivos. Surtees logrou chegar á meta só en catro ocasións, abandonando nas oito restantes, sendo o seu mellor resultado un segundo posto en Francia como mellor clasificación e obtendo un oitavo lugar no campionato. Honda decidiu terminar o seu proxecto ao final do ano.
En 1969 Surtees converteuse en piloto do equipo BRM. Foi outro ano sen resultados, en especial debido á complexidade do motor de 16 cilindros que equipaba aos BRM P138 e P139, e apenas puido terminar tres carreiras, cun terceiro posto en México como mellor resultado, que lle valeron o décimo primeiro posto no campionato.
En 1996, foi incorporado ao Salón da Fama dos deportes de motor.
Fatima Abdel Mahmoud
Primeiros anos
Estudou medicina en Moscova nos anos 1960 e graduouse como pediatra. En 1973 foi nomeada viceministra de Mocidade, Deporte e Asuntos Sociais. Este nomeamento, xunto co de Sayeda Nafisa Ahmed al Amin como membro do politburó do partido no goberno, a Unión Socialista Sudanesa, adquiriu notoriedade internacional nunha época na que as estimacións situaban o índice de alfabetización das mulleres no Sudán no 10 %. Abdel Mahmoud desempeñou o seu cargo no Parlamento durante dez anos.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1948
Torneo
No torneo participaron nove seleccións, das cales oito eran europeas e unha africana. O torneo disputouse no formato de liguiña de todos contra todos, saíndo campión o equipo que máis puntos sumara ao final dos oito partidos, sendo o sistema de puntuación de 2 puntos para o gañador, 1 punto para cada equipo no caso de empate, e ningún punto para o equipo perdedor.
Electroforese en xel
Base física
Hai límites ás técnicas electroforéticas. Como ao pasar a corrente eléctrica polo xel se orixina calor, os xeles poden fundirse durante a electroforese. A electroforese realízase en solucións tampón para reducir os cambios de pH debidos ao campo eléctrico, o cal é importante, porque a carga do ADN e ARN depende do pH. Pero correr as moléculas no xel durante longo tempo pode esgotar a capacidade de tamponamento da solución. Ademais, diferentes preparacións de material xenético pode que non migren da mesma maneira, por razóns morfolóxicas ou outras.
Enterobacteriáceas
Características
As Enterobacteriaceae son bacilos de 1-5 μm de lonxitude. Igual ca outras proteobacteria, presentan tinguidura gramnegativa, e son anaerobios facultativos, que fermentan azucres para producir ácido láctico e outros produtos finais. A maioría tamén reduce o nitrato a nitrito, aínda que hai excepcións (por exemplo, Photorhabdus). A diferenza da maioría de bacterias similares, as enterobacteriáceas carecen xeralmente de citocromo c oxidase, aínda que hai excepcións, como Plesiomonas shigelloides. A maioría teñen moitos flaxelos que utilizan para moverse, pero tamén hai uns poucos xéneros inmóbiles. Non forman esporas. A reacción á catalase é moi variada entre as Enterobacteriaceae.
Electroforese en xel
Desnaturalizantes
As condicións de desnaturalización son necesarias para unha estimación adecuada do peso molecular do ARN. O ARN pode formar máis interaccións intramoleculares que o ADN, que poden orixinar cambios na súa mobilidade electroforética. A urea, DMSO e glioxal son os axentes desnaturalizantes que se usan máis a miúdo para alterar a estrutura do ARN. Orixinalmente, o composto moi tóxico hidróxido de metilmercurio era o que se usaba comunmente na electroforese de ARN desnaturalizado, pero aínda pode ser un método axeitado para algunhas mostras.
Nativas
A diferenza dos métodos de desnaturalización, a electroforese en xel nativa non usa un axente desnaturalizante. As moléculas que se van separar (xeralmente proteínas ou ácidos nucleicos), que difiren non só en masa molecular e carga intrínseca, senón tamén na área da sección transversal, experimentan diferentes forzas electroforéticas dependentes da forma ou do conxunto da estrutura. Como as proteínas permanecen en estado nativo poden ser visualizadas non só polos reactivos para a tinguidura de proteínas xerais, senón tamén por tinguiduras ligadas a encimas específicos.
Aplicacións
A electroforese en xel utilízase en química forense, bioloxía molecular, xenética, microbioloxía e bioquímica. Os resultados poden analizarse cuantitativamente por visualización do xel con luz UV e un aparello de visualización do xel. A imaxe grávase cunha computadora operada por cámara, e a intensidade da banda ou punto de interese mídese e compárase cun estándar ou con marcadores cargados no mesmo xel. As medidas e análises fanse principalmente con software especializado.
Segundo o tipo de análise que se vaia facer, poden aplicarse outras técnicas xunto cos resultados da electroforese en xel, que teñen unha ampla gama de aplicacións específicas de diversos campos.
Proteínas
miniatura|dereita|[[autorradiografía SDS-PAGE. As proteínas indicadas están presentes en diferentes concentracións nas dúas mostras.]] A diferenza dos ácidos nucleicos, as proteínas, poden ter cargas variadas e formas complexas, e, por tanto, non poden migrar nun xel de poliacrilamida a velocidades similares, ou non o fan en absoluto, cando aplicamos unha forza electromotriz (EMF) de negativa a positiva na mostra. En consecuencia, as proteínas xeralmente son desnaturalizadas en presenza dun deterxente como o docdecilsulfato sódico (SDS) que cobre as proteínas con cargas negativas. Xeralmente, a cantidade de SDS unido está en relación co tamaño das proteínas (xeralmente 1,4 g de SDS por gramo de proteína), para que as proteínas desnaturalizadas resultantes teñan unha carga negativa global, e todas as proteínas teñen unha razón similar carga/masa. Como as proteínas desnaturalizadas actúan como longos bastóns en lugar de ter unha estrutura terciaria complexa, a velocidade coa que unha proteína cuberta con SDS migra no xel só está en relación ao seu tamaño e non á súa carga ou forma.
Nadia Al-Sakkaf
Traxectoria
Al-Sakkaf traballou como analista de sistemas no Arab Experts Center for Consultancy and Systems. En xullo de 2000 incorporouse ao Yemen Times como tradutora e reporteira. O seu pai, fundador dese xornal, morreu en 1999 tras ser atropelado por un automóbil, aínda que Al-Sakkaf e o seu irmán creen que foi asasinado por oporse ao réxime do presidente Ali Abdullah Saleh. Converteuse en editora asistente en setembro de 2000.
Al-Sakkaf foi nomeada ministra de Información do primeiro ministro Khalid Bahah en 2014. O 20 de xaneiro de 2015, cando os combatentes hutíes irromperon na capital e tomaron o control de todos os medios de comunicación, recorreu a Twitter para informar do golpe. Máis tarde dixo: "Sentínme máis como unha reporteira que como unha ministra de información. Non estaba asustada nese momento, pero estíveno despois cando me dei conta das implicacións. O meu nome estaba en todas partes. Tiven máis de 20.000 seguidores máis en Twitter nun día". En maio de 2015 exiliouse en Riad como membro do goberno iemení recoñecido internacionalmente que buscaba restaurar no poder ao presidente Abdrabbuh Mansur Hadi. Actualmente é a directora do Foro Iemen 21, unha ONG de desenvolvemento con sede en Saná.
Riihimäki
Riihimäki é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 28 981 habitantes. A superficie do termo municipal é de 125,56 km2, dos cales 4,55 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 239,5 hab./km².
Cidades irmás
Riihimäki está irmandada con:
Moses (canción)
Moses» (en galego, Moisés) é o único sinxelo do álbum Live 2003, primeiro álbum en directo editado pola banda inglesa de rock alternativo Coldplay. Interpretouse no Hordern Pavilion de Sidney o 21 e 22 de xullo de 2003.
Acaia (provincia romana)
A Acaia (latín Achaea, en grego: Αχαΐα) foi unha provincia romana formada, supostamente, despois do ano  cos territorios da Liga Aquea (incluída Esparta) e da Liga Etolia, é dicir con case todo o Peloponeso, aos que se lles engadiría Ática, Beocia e as illas próximas a Grecia (as Cícladas) e partes de Ftiótide, Etolia-Acarnania e Fócida e, segundo Estrabón, tamén Tesalia, pero Tolomeo di que Tesalia pertencía a Macedonia). É probábel que a Acarnania formase parte da nova provincia, mais Tolomeo asignaa á Epiro.
Historia
Co tempo, Grecia volvería reconstruírse lentamente, culminando durante o reinado do emperador helenófilo Hadriano (117-138). Xunto co erudito grego Herodes Atticus, Adriano realizou un extenso programa de reconstrución. Embeleceu Atenas e moitas das cidades gregas.
Dánae
miniatura|300px|Dánae por [[Tiziano,1554, museo do Prado.]] Dánae na mitoloxía clásica é a filla do rei de Argos, Acrasio e de Eurídice. É nai de Perseo.
Casa da Moeda de Venezuela
A Casa da Moeda de Venezuela é unha institución dependente do Banco Central de Venezuela, con sede en Maracay, encargada da cuñaxe de moedas e da impresión de billetes de curso legal en Venezuela, así como de selos postais e fiscais, e de papel timbrado. As súas instalacións albergan tamén as reservas internacionais do país.
Período independentista
O triunfo final dos independentistas e a posterior creación da Gran Colombia supuxeron un pulo ás emisións de moeda en Bogotá, Popayán e Caracas. As cuñaxes en Caracas, entre 1821 e 1823 limitáronse a moedas de dous reais e dun cuarto de real. No entanto, existían dificultades na subministración de recursos de metais para a súa cuñaxe e tamén na distribución, polo que Carlos Soublette (1789-1870), entón intendente de Venezuela, ordenou a súa clausura o 31 de xaneiro de 1823''. ''
Período contemporáneo
As autoridades do Banco Central de Venezuela adquiriron uns terreos de 10.367 m² contiguos á súa sede en Caracas, nos que se proxectaba construír a fábrica, no lugar que hoxe é a praza Juan Pedro López. Contratouse a Casa da Moeda do Brasil para a realización dos estudos de viabilidade e de factibilidade e, ante os resultados positivos, o Banco Central aprobou o proxecto, aínda que modificou a localización da súa sede, que se decidiu que fose no predio La Placera, nas aforas de Maracay, por cuestións estratéxicas de accesibilidade, dada a proximidade dos portos de La Guaira e Puerto Cabello.
Ictericia
A ictericia é a coloración amarelada da pel e mucosas por mor dun aumento da bilirrubina (valores normais de 0,3 a 1 mg/dl) que se acumula nos tecidos, sobre todo aqueles con maior número de fibras elásticas (padal, conxuntiva).
Porco tamworth
Historia
Orixinarios de Inglaterra o nome da raza procede da vila de Tamworth, en Staffordshire. O sir Robert Peel, de Tamworth, trouxo porcos de pasto de Irlanda en 1809 para cruzar coa raza tradicional da casa. Este cargamento, logo mellorado nas Terras Medias inglesas aos comezos do século XIX é o que se cre que estivo na orixe da raza tamworth. Dende os tempos de Peel esta raza criouse bastante á parte das demais, e tense por unha das máis puras das razas porcinas.
Supersimetría
Segundo esta teoría, a cada partícula correspóndelle unha compañeira supersimétrica nas que interactúan, de tal xeito que cada bosón ten unha compañeira fermión e viceversa. As compañeiras supersimétricas dos fermións son bosóns e reciben nomes que comezan coa letra s. Así o electrón ten como compañeira o selectrón, e os quarks, os squarks. As compañeiras dos bosóns son fermións con nomes que terminan en -ino, así a do fotón é o fotino e a do gravitón, o gravitino.
Asterismo (tipografía)
Uso
Empregábase para sinalar unha ruptura no texto, indicar o comezo dun parágrafo, separar os subcapítulos nun libro, ou para chamar a atención sobre unha pasaxe.
O Chazo, Abanqueiro, Boiro
Este lugar atópase a 3 quilómetros da capital do concello.
Artur III da Bretaña
Captividade
Henrique V pronto autoriza, baixo a presión da diplomacia, ir a Francia ao seu valioso prisioneiro. Richemont abandonou Inglaterra en setembro de 1420, acompañado dalgúns cabaleiros bretóns. En maio de 1422, sempre cativo dos ingleses, asistiu impotente á captura de Meaux. Uns días despois, Richemont foi testemuña da entrada triunfal do rei Henrique V de Inglaterra enParís. Os historiadores franceses da época non lle perdoaron este período pasado xunto aos ingleses, sospeitando que estaba tentado de abrazar a causa do inimigo. Non é finalmente máis que despois da morte do monarca inglés cando Artur recupera a liberdade total, considerando que non debe máis nada aos ingleses. Esta vez foron os historiadores británicos os que non o valoraron moito.
A elección das armas francesas
O desastre francés de Verneuil (1424) deixou vacante o posto de condestábel de Francia: unha entrevista preliminar entre Carlos VII e Artur da Bretaña tivo lugar en outubro de 1424, en Angers. Richemont acepta a espada do condestábel que o rei lle enviou, en Chinon, o 7 de marzo de 1425. Non obstante, o entendemento foi de curta duración. O círculo de Carlos VII esfórzase por prexudicar a Richemont ante o rei. A principios de 1426, Richemont reuniuse co seu irmán Xoán V o Anglofilo na Bretaña para lle enviar os recrutadores de novo antes de cercar sen éxito aos ingleses en Saint-James de Beuvron, preto de Avranches. Unha segunda derrota das tropas enviadas por Richemont a Bas-Courtils, sobre as areas do Mont Saint-Michel, volveu a Xoán V máis prudente. Prohibiu ao seu irmán arriscar a nobreza bretoa por tan pequenas empresas.
En febreiro de 1427, con Violante de Aragón, capturou e executou a Pierre de Giac, o "favorito" do rei, que exercía as súas rapinas sobre o tesouro da coroa e fomentaba unha guerra cara e desastrosa aconsellando ao rei.
Matrimonios
miniatura|O funeral de Pedro II da Bretaña e Artur III, por Marcial de Auvernia, iluminación tirada da obra "Vésperas de Carlos VII", París, Francia, (século XV) Casou tres veces, pero non tivo descendencia:
John Houseman
Traxectoria
En 1934 buscaba un elenco para a obra que producía baseada no drama de Archibald MacLeish, Panic, sobre un financeiro de Wall Street afectado pola crise de 1929. A pesar de que a personaxe central era un home de máis de cincuenta anos, Houseman obsesionouse cun actor novo chamado Orson Welles que vira en Romeo e Xulieta. Welles aceptou deixar a obra para entrar na produción de Panic. A pesar de que a obra obtivo críticas indiferentes, supuxo o inicio da frutífera colaboración entre Welles e Houseman, que deu lugar á produción de Macbeth, dirixida por Welles con actores de raza negra (1936), o musical The Cradle Will Rock (1937) e as obras para a radio do Mercury Theatre, coma a emisión de The War of the Worlds, adaptada da novela de H. G. Wells (1938).
Canaán
Uso do termo
No Dicionario hebreo Strong, «cananeo» recibe o significado de ‘mercador’, ‘comerciante’. «Cananeo» chega a ser símbolo de ‘mercador’ (véxase Proverbios 31:24 e Xob 41:6).
Benzodiacepina
A denominación destes compostos adoita peculiarizarse pola terminación -lam ou -lan (triazolam, oxazolam, estazolam) e pola terminación -pam e -pan (diacepam, loracepam, lormetacepam, fluracepam, flunitracepam, clonacepam). Non obstante, hai excepcións como o cloracepato dipotásico (Tranxilium) ou o clordiacepóxido (Librium).
Vilarcovo, Irixoa, Muras
Vilarcovo é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Graso, Abanqueiro, Boiro
Graso é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 200 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 99 eran homes e 101 eran mulleres.
Benzodiacepina
Farmacocinética
As benzodiacepinas metabolízanse no fígado. Na Fase I, mediante a vía oxidativa, prodúcese a hidroxilación ou N-dealquilación por parte do sistema enzimático citocromo P450, orixinando metabolitos farmacoloxicamente activos. A Fase II consiste nunha conxugación de grupos hidroxilos e aminos para formar compostos inactivos que son excretados pola urina. O metabolismo hepático difire entre as diferentes benzodiacepinas; así, algunhas teñen que pasar tanto pola fase I e II, como o diacepan, clordiacepóxido, fluracepan, triazolam, midazolam e clonacepam; e outras como o loracepan, oxacepam e temacepam só precisan da fase II. Ademais, a fase I é unha vía cuxa actividade depende de varios factores: pode estar diminuída pola idade, enfermidades hepáticas previas, administración simultánea de estróxenos, isoniacida, disulfiran, fenitoína, alcohol e cimetidina. Pola contra, é activada polo fume do tabaco ou a administración simultánea de fármacos que estimulan a activación do sistema do citocromo P450 como o fenobarbital. Pola contra, a fase II de conxugación é máis estable e non se afecta por todos os factores anteriores. Por iso, as benzodiacepinas que son metabolizadas por esta fase II utilizaranse preferentemente nos pacientes de idade, naqueles con afectación hepática e naqueles que estean simultaneamente tomando algunha das substancias que alteran a fase I do metabolismo hepático.
Sobredose
Aínda así, cando a intoxicación se produce exclusivamente por benzodiacepinas a mortalidade é moi rara, xa que son fármacos cun índice terapéutico elevado (o que significa que as doses tóxicas son moi superiores ás terapéuticas). Non obstante, cando se asocian a outras substancias coma o alcohol, poténcianse os seus efectos, e as consecuencias poden ser máis graves. Nun estudo multicéntrico, efectuado en 317 intoxicados agudos con carácter grave, só faleceron cinco pacientes por intoxicación medicamentosa, estando as benzodiacepinas implicadas en catro deles (en tres asociaciada con outros fármacos e só nun caso como único responsable).
Beatriz Fernández Herrero
Beatriz Fernández Herrero, nada en Vigo en 1959, é unha profesora e escritora galega.
Begoña Vila
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e no Instituto de Astrofísica das Canarias (1981-1986) e doutorouse no Centro Jodrell Bank para Astrofísicos da Universidade de Manchester (1989).
Un ano despois, Vilas foi nomeada ‘FGS lead systems engineer’, ou o que é o mesmo: a persoa de referencia na toma de decisións en relación ao sensor. Vila é a encargada de controlar que o telescopio espacial James Webb -sucesor do "Hubble"- teña a máxima precisión na toma de imaxes despois do lanzamento, e posta en órbita o 25 de decembro de 2021, a bordo dun foguete Ariane 5.
En 2018 residía en Washington, D.C., onde traballaba como enxeñería de sistemas no centro de voo espacial Goddard.
Símbolo sexual
Fontes
miniatura|160px|[[Asta Nielsen foi unha das primeiras persoas considerada como simbolo sexual]] A industria cinematográfica xogou un papel moi importante no xurdimento dos símbolos sexuais diseminando imaxes de xente considerada bela por todo o mundo, especialmente na época do cine mudo, cando non existían barreiras idiomáticas. Un dos primeiros símbolos sexuais foi a actriz danesa Asta Nielsen nas décadas dos anos 1910 e anos 1920. Desde os seus inicios Hollywood contribuíu con numerosos símbolos sexuais masculinos pero sobre todo femininos: Marilyn Monroe, Greta Garbo, Raquel Welch, Ursula Andress, Claudia Cardinale, Jean Harlow, Clark Gable, Ava Gardner, Rita Hayworth, Grace Kelly, Marlon Brando, Elvis Presley, Farrah Fawcett, Brigitte Bardot, Alain Delon, James Dean, Robert Redford, Paul Newman.
Xardín botánico de Padrón
Historia
Posteriormente na segunda metade do século XX, o xardín foise degradando e perdendo protagonismo dentro da vida cotiá cultural da vila. A partir de 1987 volveuse potenciar o labor científico dentro do xardín e comezaron as ampliacións ou remodelacións dos equipos e infraestruturas que lle dan a aparencia actual. Deste xeito dotouse o xardín de novos espazos públicos, dun herbario, dun invernadoiro e novas zonas axardinadas.
Botánica
Amais, conta cunha figueira filla doutra orixinaria da casa da Matanza, na que viviu Rosalía de Castro.
Bassella
Lugares de interese
dereita|miniatura|260x260px|O río Ribera Salada entrando na vaira de Rialb, no termo de Bassella Inaugurado no 2002, o Museo da Moto é o primeiro espazo permanente aberto ao público de todo o Estado español dedicado integramente ao mundo da moto. Parte do termo municipal está asulagado pola vaira de Rialb, con lugares como Castellnou de Bassella ou Aguilar baixo as súas augas e que sobresaen en épocas de gran seca. Aproveitando a auga da Ribera Salada creouse unha infraestrutura lúdica municipal que consiste en dous areais artificiais, un para menores e outro para adultos
Lingua tshangla
O tshangla é unha lingua sino-tibetana falada en Bután e a India.
Brewster F2A Buffalo
Ademais dos que entraron en servizo cos Estados Unidos, construíronse ao redor de 300 exemplares como cazas terrestres para Bélxica, as Indias Orientais Neerlandesas e Reino Unido. Os fineses foron os que máis éxitos conseguiron cos seus Buffalos, voándoos en combate contra os cazas soviéticos con excelentes resultados. Durante a guerra de Continuación de 1941-1944, os B-239 (o F2A-1 desnavalizado) operados pola Forza Aérea de Finlandia demostraron ser capaces de enfrontarse en destruír á meirande parte dos modelos de cazas soviéticos usados contra Finlandia nesa época, e na primeira fase do conflito derrubaron 32 avións soviéticos por cada B-239 perdido, producindo 36 ases co Buffalo.
Galería dos Espellos
A Galería dos Espellos foi o escenario para moitos dos acontecementos que ocorreron en Europa durante séculos, coma a voda de María Antonieta de Austria (16 de maio de 1770), a proclamación do imperio alemán (18 de xaneiro de 1871) ou a firma do Tratado de Versalles, que puxo fin á primeira guerra mundial (28 de xuño de 1919) entre outros.
José Canalejas
José Canalejas Méndez, nado en Ferrol o 31 de xullo de 1854 e finado en Madrid o 12 de novembro de 1912, foi un político español, que exerceu o cargo de presidente do goberno entre os anos 1910 e 1912.
Traxectoria
En 1876, Canalejas incorpórase ó Colexio de Avogados de Madrid, adquirindo dende os seus primeiros tempos de exercicio profesional a máis alta reputación. A súa dialéctica era áxil e contundente.
Fernando Morientes
Fernando Morientes Sánchez, nado o 5 de abril de 1976 en Cáceres, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Jiko Luveni
Recoñecementos
Na 72.ª Asemblea Mundial da Saúde foille entregado o premio póstumo Global Health Hero Award da Organización Mundial da Saúde (OMS).
Pigmalión
O mito
Durante moito tempo Pigmalión tiña buscado esposa, cuxa fermosura debería corresponder coa súa idea da muller perfecta. Finalmente decidiu que non casaría, senón que dedicaría o seu tempo e o amor que sentía interiormente á creación das máis belas estatuas.
Coiras
O topónimo galego Coiras pode referirse a:
Ryan Hollins
Traxectoria
Durante a pretempada de 2008, os Bobcats fixéronlle unha oferta e Hollins converteuse en axente libre restrinxido. O 25 de xullo de 2008, asinou a oferta que lle fixeran para quedar un ano máis cos Charlotte Bobcats.
Anglosaxóns
A cristianización de Gran Bretaña
Trala extinción da liña de sucesión danesa en 1042, restaurouse a dinastía de Wessex na persoa de Eduardo o Confesor (1042-1066), fillo de Ethelred. Estaba xa enraizado o feudalismo. O Witan estaba formado por nobres, bispos e homes influentes, elixían ao rei e aconsellábano. Os condados eran as unidades administrativas. Cada condado dispoñía de tribunal e sheriff ou representante do rei. Existía un eficaz sistema de recadación baseado no catastro. Malia o seu voto de castidade, Eduardo contraeu matrimonio, coa filla de Godwin, conde de Wessex e Kent. Eduardo educouse en Normandía e rodeouse de conselleiros normandos. Entre eles, elixiu a Roberto de Jumieges como Arcebispo de Canterbury. Foi dispensado polo Papa do seu voto de peregrinar a Roma a cambio da construción da Abadía de Westminster; construíu nas proximidades o seu palacio e trasladou a corte desde Londres. Eduardo alcanzou, durante o seu reinado, unha gran popularidade entre o pobo que converteu a súa memoria no símbolo da Inglaterra independente.
Joey Graham
NBA
Na tempada 2008-09, Graham fixo as súas mellores marcas en puntos (7.7) e en rebotes (3.7) por partido, e igualou a marca de minutos xogados por partido. Ademais, o 4 de febreiro de 2009 fixo a mellor anotación da súa carreira, con 24 puntos, ante os Los Angeles Lakers. Igualou dita marca seis días máis tarde contra os Minnesota Timberwolves.
Ligazóns externas
{{Draft da NBA 2005}
La Razón (A Pobra do Caramiñal)
La Razón foi un semanario editado na Pobra do Caramiñal en 1916.
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2018
Sede
Esta foi a terceira ocasión na que o Pazo dos Deportes de Riazor acolleu unha competición internacional de seleccións absolutas de hóckey a patíns, logo de ter acollido dúas veces o Campionato do Mundo, en 1972 e 1988.
Medios de comunicación
miniatura|250px|A [[RTP1 retransmitiu os partidos de Portugal, conseguindo a retransmisión da final un 22,4% de share.]] A 53ª edición do Campionato de Europa masculino de hóckey a patíns contou cun limitado seguimento televisivo. Tan só en España e Portugal os partidos das súas respectivas seleccións foron retransmitidos en directo. A canle temática de Televisión Española, Teledeporte, encargouse da retransmisión en directo dos partidos da selección española, mentres que a principal canle da Rádio e Televisão de Portugal, RTP1, fixo o propio cos partidos da selección portuguesa. Os partidos da selección portuguesa foron programados para as 22:00 h hora local (unha hora menos en Portugal), coincidindo co final do telexornal da RTP1, o programa máis visto normalmente na canle pública portuguesa, en horario de máxima audiencia.
O evento tivo especial seguimento televisivo en Portugal. Os tres partidos da selección de Portugal foron o programa máis visto na RTP1, conseguindo un 6% da porcentaxe de poboación no partido de cuartos de final entre Portugal e Inglaterra, un 6,5% nas semifinais entre lusos e transalpinos, e 6,3% na final fronte a España. A final foi ademais o sétimo programa máis visto da televisión portuguesa, e tivo o mellor rexistro de share de todas as retransmisións de partidos do EuroHockey en Portugal, cun 22,4% de media. As retransmisións da fase final tamén tiveron o minuto máis visto na RTP1 nos seus respectivos días, chegando aos 900 000 espectadores na semifinal fronte a Italia.
Yamatji
Yamatji (ou Yamaji) é un termo en lingua wajarri que ten polo menos tres significados diferentes:
Juan Antonio Posse
Juan Antonio Posse Varela, nado en Soesto (Laxe) en 1766 e finado en San Andrés del Rabanedo (León) o 13 de maio de 1854, foi un relixioso galego. Exerceu o seu ministerio relixioso en León dende 1794 ata o seu pasamento. Como relixioso afastouse das características xerais dos seus colegas da época, pois, aínda que algúns destes cualificativos son discutidos polos estudosos da súa vida e obra, pasa por ser un sacerdote ilustrado e liberal, constitucionalista español e tamén pregaleguista; republicano nunha época en que poucos o eran; colectivista cando todo o liberalismo defendía a propiedade privada; anticlerical —e loitador contra a Inquisición— e, á vez, profundamente crente e relixioso ata case o integrismo, debido á influencia que exerceran nel as lecturas xansenistas.
Comentarios e análise
Noutra orde de cousas, Herr repara nos valiosos detalles antropolóxicos do seu relato (as supersticións de Galicia, os costumes de Llánaves, os vestidos típicos de San Andrés…), no seu espírito turístico (as súas viaxes a Galicia, en especial), as pasaxes emotivas (a descrición de Llánaves, as escenas da guerra, pero en especial cando volve por primeira vez a Galicia para ver á súa familia tras unha ausencia de once anos e escoita xa polo camiño as voces do idioma materno).
Tratamento da lingua galega
Cando seu pai o levara ós 12 anos de Soesto a Las Muñecas, aquel neno só falaba galego, pero iso non ocasionou o desprezo dos veciños daquela localidade leonesa, senón que espertou neles curiosidade e respecto pola lingua que falaba o rapaciño:
Charles Osborne
Charles Osborne pode referirse:
Tratado dos Touros de Guisando
Historia
O tratado estipulaba tamén que o matrimonio da princesa Isabel debía realizarse só co consentimento previo do rei. Por outra banda, Xoana, a filla de Henrique IV, quedaba desprazada da posible sucesión, ao declararse que o matrimonio dos seus pais, o rei Henrique IV e a raíña Xoana de Portugal, oficiárase sen a bula papal necesaria, dada a súa condición de curmáns.
Oroxenia caledoniana
Historia xeodinámica
A oroxenia caledoniana foi unha das varias oroxenias que finalmente formaron o supercontinente Panxea no Paleozoico tardío. No Paleozoico temperán a maioría das masas continentais estaban unidas constituíndo o paleocontinente de Gondwana, que contiña a codia da futura África, Suramérica, sur de Eurasia, Australia e a Antártida, que estaba centrado no polo sur. Hai entre 650 e 550 millóns de anos (no período ediacárico) os continentes máis pequenos de Laurentia (que contiña a futura parte nordeste de Norteamérica), Báltica e Siberia separáranse de Gondwana para moverse ao norte cara ao ecuador. No proceso, o océano de Xápeto situado entre Gondwana, Báltica e Laurentia acabou pechándose.
Fase Escandiana/Grampiana
Segundo algúns autores, os choques continentais caledonianos implicaron tamén outro microcontinente, Armórica aínda máis pequeno que Avalonia. Armórica comprendía o sur de Portugal e outras partes da Península Ibérica, a maior parte do norte de Francia e partes de Alemaña e a república Checa. Este microcontinente probablemente non formaba unha unidade consistente, senón que eran unha serie de fragmentos, dos cales os actuais macizos Armoricano e Bohemio son os máis importantes. O océano situado entre as masas continentais combinadas de Laurentia, Báltica e Avalonia (chamadas Euramérica, Laurusia ou Continente do arenito vermello antigo) e Armórica denomínase océano Reico.
Débeda externa
Condonación da débeda externa
Con todo, novos enfoques como a análise da débeda ecolóxica do Norte co Sur fóronse incorporando como parte dunha argumentación máis ampla que conecta coa sustentabilidade ambiental e a esixencia de cambios na globalización, con movementos sociais cada vez menos estancos e máis interconectados.
Débeda odiosa
Existe tamén o concepto de Débeda odiosa, aplicado por primeira vez en 1898 para establecer como ilexítima a débeda que Filipinas tiña con España, unha vez que España fora derrotada e perdido a súa colonia fronte a Estados Unidos.
En 1927, Alexander Sack, un especialista internacional en débeda pública, definía nestes termos a débeda execrábel: O economista Jeff King, logo de aclarar que non é "a súa" definición senón un resumo de todo canto leu acerca da débeda execrable ou odiosa, defínea con precisión:. Para fortalecer esta posición é necesario engadir que moitos investigadores consideran que a maioría das débedas odiosas ou execrables dos países do Terceiro Mundo foi ultimamente contraída por gobernos "democráticos".Diario O Correo,
Casa dos Austria
Historia
A Monarquía Católica (tamén coñecida como Monarquía Hispánica) foi durante toda esa época a maior potencia de Europa. Durante os chamados Austrias maiores (Carlos V e Filipe II) alcanzou o apoxeo da súa influencia e poder, sobre todo coa incorporación de Portugal e o seu extenso imperio; mentres que os reinados dos chamados Austrias menores (Filipe III, Filipe IV e Carlos II), coincidentes co mellor do Século de Ouro das artes e as letras, significaron o que se coñece como "decadencia española": a perda da hexemonía europea e unha profunda crise económica e social.
Os inicios do imperio (1504-1521)
A acumulación de tanto poder nun home e unha dinastía preocupaba moito ao rei de Francia, Francisco I, que se atopou rodeado de territorios Habsburgo. En 1521, Francisco invadiu as posesións españolas en Italia e inaugurou unha segunda rolda do conflito franco-español. As Guerras Italianas foron un desastre para Francia, que sufriu derrotas tanto na chamada Guerra dos Catro Anos (1521-1526) -Biccoca (1522) e Pavía (1525, onde Francisco foi capturado)- como na Guerra da Liga de Cognac (1527-1530) -Landriano (1529)- antes de que Francisco cedese e abandonase Milán, en beneficio unha vez máis de España.
Un emperador e un rei (1521-1556)
miniatura|dereita|450px|Un mapa dos dominios dos Habsburgo logo da [[Batalla de Mühlberg (1547) como se mostra en The Cambridge Modern History Atlas (1912); as terras dos Habsburgo están pintadas en verde.]] A vitoria de Carlos na batalla de Pavía en 1525, sorprendeu a moitos italianos e alemáns e suscitou preocupacións de que Carlos se esforzaría por gañar aínda máis poder. O papa Clemente VII cambiou de bando e uniuse a Francia e a importantes estados italianos contra o emperador Habsburgo na guerra da Liga de Cognac. En 1527, debido á incapacidade de Carlos de pagar suficientemente aos seus exércitos no norte de Italia, estes amotináronse e saquearon Roma polo botín, forzando o Papa Clemente, e aos sucesivos papas, a ser considerablemente máis prudentes nos seus tratos coas autoridades seculares: en 1533, o rexeitamento de Clemente a anular o matrimonio de Henrique VIII de Inglaterra con Catarina de Aragón (tía de Carlos) foi unha consecuencia directa do seu desexo de non ofender ao emperador e ter quizais a súa capital saqueada unha segunda vez. A paz de Barcelona, asinada entre Carlos e o Papa en 1529, estableceu unha relación máis cordial entre ambos os líderes. De feito, o Papa nomeou a España como o protector da causa Católica e recoñeceu a Carlos como rei da Lombardía a cambio da intervención española para derrocar á rebelde República florentina.
A Reforma protestante comezara en Alemaña en 1517. Carlos, a través da súa posición como emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, as súas estratéxicas posesións patrimoniais situadas ao longo das fronteiras alemás, e a súa próxima relación cos seus parentes Habsburgos en Austria, tivo grande interese en manter a estabilidade do Sacro Imperio Romano Xermánico. A guerra dos campesiños estalara en Alemaña en 1524 e devastou o país ata que foi completamente sufocada en 1526. Carlos, ata estando tan lonxe de Alemaña, estaba comprometido en manter a orde. Desde a guerra dos campesiños, os protestantes organizáronse nunha liga defensiva para protexerse do emperador Carlos. Baixo a protección da Liga de Esmalcalda, os estados protestantes cometeran un gran número de atrocidades aos ollos da igrexa católica -a confiscación dalgúns territorios eclesiásticos, entre outras cousas- e desafiaran a autoridade do emperador.
De San Quintín a Lepanto (1556-1571)
miniatura|250px|[[O Triunfo da Morte (c. 1562), por Pieter Brueghel o Vello, reflicte o tratamento severo que as Dezasete Provincias recibiron no século XVI.]] Europa aínda non estaba en paz, xa que o agresivo Henrique II de Francia chegou ao trono en 1547 e inmediatamente renovou o conflito armado. O sucesor de Carlos, Filipe II, conseguiu esmagar ao exército francés na batalla de San Quintín en Picardía no ano 1557 e derrotar de novo a Henrique na batalla de Gravelinas o ano seguinte. A Paz de Cateau-Cambrésis, asinada en 1559, recoñeceu definitivamente as reivindicacións de España en Italia. Nas celebracións posteriores ao tratado, Henrique morreu por unha estela desviada dunha lanza. Durante os seguintes trinta anos Francia foi azoutada por guerras civís e desordes internas (véxase guerras de relixión de Francia) e foi incapaz de competir eficazmente con España e os Habsburgo na loita polo poder europeo. Liberado de calquera oposición francesa seria, España presenciou o apoxeo do seu poder e expansión territorial no período 1559-1643.
"Deus é español" (1596-1626)
En 1618, tras as defenestracións de Praga, Austria e o Emperador do Sacro Imperio Romano, Fernando II, embarcáronse nunha campaña contra a Unión Protestante e Bohemia. O novo rei e os seus validos eran considerablemente máis activos que Filipe III, pero ata durante os últimos anos deste, Zúñiga, que xa gozaba dunha posición elevada na corte, conseguira o apoio aos Habsburgo austríacos na guerra, e Ambrosio Spinola, a crecente estrela do exército español, foi enviado como o xefe do Exército de Flandres para intervir, invadindo o Palatinado. Así, España entrou na Guerra dos Trinta Anos. Á morte de Zúñiga en 1622, este foi substituído polo seu sobriño Gaspar de Guzmán e Pimentel, conde-duque de Olivares, un home capacitado que cría que o centro de todas as traxedias de España atopábase en Holanda. Logo de certos contratempos iniciais, os bohemios foron derrotados na batalla da Montaña Branca en 1621, e de novo en Stadtlohn en 1623. Mentres estivo en vigor a tregua dos doce anos, España estaba en paz cos Países Baixos protestantes, pero a tregua, que expiraba en 1621, non se renovou, engadindo outra fronte de conflito. Spinola tomou a fortaleza de Breda en 1625. A intervención do rei danés Cristián IV na guerra aumentou as preocupacións (Cristián era un dos poucos monarcas de Europa que non tiña problemas coas súas finanzas) pero a vitoria do xeneral imperial Albrecht von Wallenstein sobre os daneses en Dessau e de novo en Lutter, ambas en 1626, eliminou a ameaza. Houbo esperanza en Madrid de que os Países Baixos podían ser finalmente reincorporados dentro do Imperio, e logo da derrota de Dinamarca os protestantes en Alemaña parecían apagados. Francia viuse envolvida de novo nas súas propias inestabilidades (o famoso asedio da Rochelle comezou en 1627), e a preeminencia de España parecía irrefutable. O conde-duque de Olivares estridentemente afirmou "Deus é español e combate coa nosa nación estes días" (Brown e Elliott, 1980, p. 190) e moitos dos adversarios de España estarían de acordo de mala gana.
O camiño cara a Rocroi (1626-1643)
En 1627, a economía castelá esborrallouse. Os españois habían estado devaluando a súa moeda para pagar a guerra e os prezos estalaron en España do mesmo xeito que o fixeron os anos anteriores en Austria. Ata 1631, partes de Castela funcionaban nunha economía de troco como resultado da crise monetaria, e o goberno era incapaz de recadar calquera imposto significativo do campesiñado, dependendo en cambio das súas colonias (Frota de Indias). Os exércitos españois en Alemaña reordenáronse para "pagarse entre eles" na terra. Olivares, que apoiara certas medidas nos impostos de España pendentes da conclusión da guerra, foi ademais culpado por unha embarazosa e infrutuosa guerra en Italia (véxase Guerra de Sucesión de Mantua). Os holandeses, que durante a Tregua dos Doce Anos fixeran da súa armada unha prioridade, devastaron o comercio marítimo español e especialmente o portugués, do cal España era completamente dependente despois da caída económica. Os españois, cos recursos esparexidos, eran cada vez máis incapaces de lidar coas rapidamente crecentes ameazas navais.
Arte e cultura española (1516-1700)
Unha obra realista anónima inaugura o xénero que posteriormente se chamou novela picaresca: Lazarillo de Tormes. A súa atención á marxinalidade social e a crítica implícita das institucións relixiosas e a hipocrisía social provocou unha serie de novelas continuadoras entre as que destaca o Guzmán de Alfarache de Mateo Alemán. O xénero foi amplamente imitado posteriormente en Francia e Alemaña en obras como o Gil Blas de Lesage ou Moll Flanders de Daniel Defoe.
Charles Osborne (impo)
Osborne e o impo
O impo comezoulle en 1922 cun ritmo de 40 veces por minuto, baixando a 20 por minuto e deténdose eventualmente o 5 de xuño de 1990, ou sexa, 68 anos despois. A súa condición permitiulle ir como convidado ao programa Ripley's Believe It or Not! en 1936, a That's Incredible! da ABC en 1980 e mais a The Tonight Show con Johnny Carson en 1983, sendo tamén incluído nunha das preguntas do xogo de mesa Trivial Pursuit. Osborne empezou a impar en 1922, durante a matanza do porco. Malia a súa condición, Osborne foi capaz de levar unha vida normal, mesmo casando dúas veces. Osborne morreu de complicacións de úlceras no Marian Health Center en Sioux City, Iowa o 1 de maio de 1991 e foi enterrado no cemiterio de Oak Hill en Anthon, Iowa tres días despois.
Togo
Era colonial (1884-1960)
miniatura| left | Togoland ([[Rudolf Hellgrewe|R. Hellgrewe, 1908)]] En 1884, asinouse un tratado en Togoville co Rei Mlapa III, onde Alemaña reclamou o protectorado nun tramo de territorio ao longo da costa e gradualmente estendeu o control cara ao interior. As súas fronteiras definíronse logo da captura do interior polas forzas alemás e asinar acordos con Francia e Reino Unido. En 1905 converteuse na colonia alemá de Togoland. A poboación local viuse obrigada a traballar, cultivar algodón, café e cacao e pagar impostos elevados. Construíuse un ferrocarril e un porto en Lomé para a exportación de produtos agrícolas. Os alemáns introduciron técnicas modernas de cultivo de cacao, cacao e algodón e desenvolveron as infraestruturas.
Durante a primeira guerra mundial, Togoland foi invadido por Gran Bretaña e Francia, e proclamouse o condominio anglo-francés. O 7 de decembro de 1916 o condominio colapsou e Togo foi dividido en zonas británicas e francesas. 20 de xullo de 1922 a Gran Bretaña recibiu o mandato da Sociedade de Nacións para gobernar a parte occidental de Togo e Francia para gobernar a parte oriental. En 1945, o país recibiu o dereito de enviar tres representantes ao parlamento francés.
Despois da segunda guerra mundial, estes mandatos convertéronse nos Territorios fiduciarios da ONU. Os veciños de Togoland británico votaron para unirse á Costa de Ouro como parte da nova nación independente de Ghana en 1957. A Togolandia francesa converteuse nunha república autónoma na Unión Francesa en 1959, mentres que Francia mantivo o dereito de controlar a defensa, as relacións exteriores e as finanzas.
Independencia ata o presente (1960-presente)
Exactamente catro anos máis tarde, o 13 de xaneiro de 1967, Eyadéma Gnassingbé derrocou a Grunitzky nun golpe sen sangue e asumiu a presidencia. Dende entón o país está dominado polos militares de forma ininterrompida. Creou a Unión do Pobo Togolés, prohibiu as actividades doutros partidos políticos e introduciu un sistema unipersonal en novembro de 1969. Foi reelixido nas eleccións xerais do Togo de 1979 e 1986. En 1983, presentouse o programa de privatización e en 1991 permitíronse outros partidos políticos. En 1993, a UE conxelou a alianza, describindo a reelección de Eyadéma en 1993, 1998 e 2003, como unha toma do poder. En abril de 2004, en Bruxelas realizáronse conversacións entre a Unión Europea e Togo sobre a continuación da cooperación. Eyadéma Gnassingbé morreu de súpeto o 5 de febreiro de 2005 logo de 38 anos de poder, a ditadura máis longa de calquera ditador en África. O inmediato nomeamento do seu fillo, Faure Gnassingbé, como presidente provocou a condena internacional xeneralizada, salvo de Francia. Algúns líderes africanos elixidos democráticamente como Abdoulaye Wade do Senegal e Olusegun Obasanjo de Nixeria apoiaron o movemento, creando así unha fenda dentro da Unión Africana. Gnassingbe deixou o poder e celebrou eleccións, que gañou dous meses máis tarde. A oposición declarou que os resultados das eleccións eran fraudulentos. Os acontecementos do 2005 levaron a re-cuestionar o compromiso coa democracia que Togo contraera nun intento de normalizar as relacións coa Unión Europea, que cortou a axuda en 1993 pola incerteza da situación dos dereitos humanos. Ademais, ata 400 persoas morreron pola violencia política en torno ás eleccións presidenciais, segundo a ONU. Cerca de 40 000 togoleses fuxiron a países veciños. Faure Gnassingbé foi reelixido en 2010 e en 2015. A finais de 2017, estalaron as protestas antigobernamentais en Togo, as máis grandes desde 2005. Esixían a renuncia de Gnassingbé, que forma parte dunha familia que din que estivo no poder demasiado tempo. A ONU condenou a represión resultante das forzas de seguridade togolesas e o ministro de Asuntos Exteriores de Gambia, Ousainou Darboe, tivo que emitir unha corrección logo de dicir que Gnassingbé debería renunciar.
Economía
O comercio concéntrase en Lomé que, a través do seu porto, canaliza a maioría das exportacións e importacións a Malí, Níxer e Burkina Faso. Togo arrastra unha débeda importante polo proceso de industrialización que emprendeu nos anos 70 do século XX.
Cemento (construción)
Arrefriador
Hai dous principais tipos de arrefriadores empregados actualmente. Os fornos máis antigos aínda operativos utilizan arrefriadores satélites, cilindros menores solidarios ao movemento de rotación do forno, encaixados á carcasa do mesmo. Xa os fornos construídos a partir da década de 1980 son dotados xeralmente de arrefriadores de grella, con ventilación forzada, posibilitando maior taxa de transferencia de calor entre o clínquer e o ar entrante. Desta forma, se reduce a temperatura de saída do material, recuperando parte da enerxía asociada ao mesmo, aumentando a eficiencia do sistema.
Cementos de aluminato de calcio
Este tipo de cemento tamén ten outros nomes como: cemento aluminoso, cemento de alta alúmina ou cemento fundido de alta alúmina.
Córdoba (moeda)
O córdoba nicaraguano ou córdoba de ouro (C$) é a unidade monetaria de curso legal en Nicaragua dividida en 100 centavos. O seu código ISO 4217 é NIO. A súa circulación é controlada polo Banco Central de Nicaragua.
Parque Nacional de Redwood
Tamén foi declarado Patrimonio Mundial da Unesco en 1985
Restauracionismo
Características
Os movementos relixiosos que se coñecen como restauracionistas caracterízanse por: