cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 52 de Avianca
Accidente
O voo 52 de Avianca era un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto El Dorado en Bogotá e o aeroporto internacional John F. Kennedy de Nova York, cunha escala no aeroporto José María Córdova preto de Medellín.
Río Sieira
Fontes
Nace preto de Calvelle da confluencia do rego de Portonovo, que nace no alto de Raña, preto do Outeiro das Castañas, a 400 metros de altitude sobre o nivel do mar, e o rego de Rodeiro, con nacemento na Portela dos Valentes, a 510 metros sobre o nivel do mar.
Voo 52 de Avianca
Primeira resposta
miniatura|250x250px|A cabina de mando no lugar do accidente Os residentes de Cove Neck chamaron inmediatamente aos servizos de emerxencia. Jeff Race, un paramédico membro do Servizo de Emerxencias Médicas de Nova York que vivía a uns centos de metros foi o primeiro rescatador en chegar. Informou de que a meirande parte dos pasaxeiros aínda estaban atrapados nos seus asentos e os superviventes pedían axuda. Os superviventes comentaron posteriormente que os equipos de rescate tardaron uns 30 minutos en chegar. Os informes iniciais dos servizos de emerxencia dicían que se esnafrara un máis grande Boeing 747. O xefe de bombeiros Thomas Reardon da Oyster Bay Fire Company No. 1 estivo ao mando dos primeiros traballos de sacar a xente dos restos. Na súa primeira chamada ao despacho da Comisión de Bombeiros do Condado de Nassau solicitou toda a axuda dispoñible. 37 dotacións de ambulancias e bombeiros, ademais de máis de 700 policías do condado de Nassau, chegaron para axudar. Outras dotacións que non foran chamadas mostráronse voluntarias para axudar. A marea de apoios creou grandes problemas para sacar os superviventes.
Licia
Período hitita
Kurunta de Tarhuntasa entrevistouse co rei de Ahhiwaya en Millawanda e acordouse a retirada dos aqueos de Lukka, que retornou a control hitita e os xefes locais apresuráronse a proclamaren a súa lealdade ao rei de Tarhuntasa e ao gran rei hitita.
Provincia romana
Unha inscrición atopada nunha base de estatua atopada en Tespia testemuña que no 46 a.C. Xulio César asinou un tratado coa liga Licia. Tiña nove artigos. O primeiro artigo estipulaba "Amizade, alianza e paz, tanto por terra como por mar, perpetuamente. "Que os licios acaten o poder e preeminencia dos romanos como corresponde en todas as circunstancias." Os demais artigos estipulan: 2) Neutralidade de cada parte co inimigo do outro 3) Axuda mutua en caso de ataque a calquera das partes 4) Calquera persoa acusada de importar ou exportar produtos de contrabando debía ser acusada polo máximo funcionario das dúas partes 5) Os romanos acusados ​​dun delito capital en Licia serían xulgados en Roma polas súas propias leis e os licianos acusados ​​destes crimes deberían ser xulgados en Licia polas súas propias leis 6) Os romanos nunha disputa cos licios debían ser xulgados en Licia de acordo coas súas propias leis; se os licios eran levados aos tribunais polos romanos, o caso debía ser oído por calquera oficial que os disputantes elixisen para que o caso fose tratado con xustiza. 7) Ningunha persoa debía ser tomada como garantía, os prisioneiros de guerra romanos e licios debían ser devoltos aos seus propios países, os cabalos capturados, escravos ou barcos debían ser restaurados 8) As cidades, portos e territorios que foron restaurados aos licios pertencíanlles 9) ambas partes acordaron respectar os termos deste xuramento e do tratado. Os detalles poderían ser modificados se as dúas partes o acordaban.
Herba dos cóengos
Cultivo
Gusta de solos lixeiros de terra vexetal (con calquera pH) e de ambientes húmidos. É resistente ás xeadas e esixente en canto a fertilización, non tolera a seca. Seméntase directamente na horta, en fileiras ou a voleo, dende mediados do verán, cando comeza a refrescar. Entrecóllense os plantóns deixando unha separación duns 10 cm entre eles. Para favorecer a xerminación, convén mergullar a semente en auga durante un ou dous días antes. Comeza a se obter colleita a partir do mes e medio despois de a sementar, e pódese seguir colleitando até a primavera. Coas primeiras calores comeza a floración e a planta perde calidade para o consumo, mais pode reservarse para a produción de semente.
Datos culinarios
Utilízase tamén como elemento decorativo ou como gornición nos pratos.
Lentes de sol
Breve historia
Sam Foster iniciou en 1929 a produción en masa de lentes de sol económicas nos Estados Unidos. En 1936 apareceron as primeiras lentes polarizadas.
Platón (homónimos)
Levaron o nome de Platón varios personaxes da Historia:
Manuel Contreras
Traxectoria
Apenas se instaurou na Xunta Militar de Goberno en 1973, presidida por Pinochet, este foi convocado por Pinochet para que levase a cabo o seu proxecto de formación dun organismo de intelixencia que non existía en Chile. O froito da súa xestión foi a DINA.
De 1973 a 1977, conduciu a DINA nunha procura nacional e internacional de opositores políticos do réxime militar, os cales na súa maioría eran membros dos partidos Comunista e Socialista chilenos e do Movimiento de Izquierda Revolucionaria (MIR).
Foro (contrato)
Características
O foro naceu nos tempos medievais, pero mantívose en vigor ata o século XX, cando un decreto lei de 1926 regulou de modo definitivo a súa extinción mediante o procedemento da súa redención por parte do foreiro, a cambio do pago dunha indemnización ao forista. A desaparición deste sistema foi un proceso relativamente rápido e fixouse logo na Compilación del Derecho civil especial de Galicia de 1963 o seu cesamento absoluto en 1973. A vixencia legal do foro rematou daquela, despois de máis de oito centurias de existencia. Pero a súa historia non resultou uniforme, senón que viviu xeiras ben diferentes que se poden agrupar en varias fases. Con todo, as cuestións esenciais redúcense a dúas: a condición temporal ou perpetua e as obrigas que debían cumprir os foreiros ou levadores da terra. Ámbalas dúas, especialmente a primeira, foron obxecto de conflitos en diversos momentos da historia do foro.
Igrexa de San Pedro de Ansemil
San Pedro de Ansemil é a igrexa parroquial de Ansemil, no concello de Silleda. Conforma o conxunto unha igrexa románica de planta basilical con tres naves e tres ábsidas, á que se lle uniu unha capela gótica que serviu para soterrar os cadaleitos da familia dos condes de Deza.
Historia
miniatura|esquerda|250px|Fachada gótica da Capela dos Deza. É todo o que se conserva dun mosteiro medieval de monxas bieitas de bastante importancia na comarca, e veciño do Mosteiro de Carboeiro.
Descrición
No decorativo destacan os seus capiteis e sobre todo os canzorros exteriores caracterizados por unha gran variedade morfolóxica e plasticidade.
Interior
A igrexa é de planta basilical de tres naves separadas por intercolumnios de arcos semicirculares peraltados e unha ábsida rectangular con dúas capelas engadidas. Cóbrese con tellado de madeira e as naves divídense en tramos por piares de sección cuadrangular no centro e acaroados no do testeiro e en columna no muro occidental. Os piares son encapitelados por unha moldura de tenia e chaflán recto uns e outros en nacela. As basas cunha moldura en chaflán recto, e unha delas presenta unhas piñas.
Exterior
Exteriormente non semella que o templo estea composto de tres naves xa que é un rectángulo cuberto a dúas augas con tres ábsidas engadidas á cabeceira. miniatura|esquerda|Capitel esquerdo da fachada occidental. miniatura|Capitel dereito da fachada occidental. A fachada occidental é plana, sen contrafortes e rematada cunha torre de principios do século XX. A ámbolos lados da porta ábrense dúas seteiras fronte as naves menores e unhas fiestras xeminadas de tempos de Afonso III, elementos reutilizados do primeiro templo. As arquivoltas descansan sobre dous pares de columnas con basas áticas con algunhas alteracións, fustes monolíticos, lisos e exentos. Os capiteis máis exteriores presentan motivos vexetais: grandes follas con vértices terminado en espiral a modo de volutas. Os capiteis interiores, o dereito representa dous leóns enfrontados e o esquerdo a un home vestido con túnica e calzado con borceguí sostendo nas mans sobre o peito un libro aberto. Fáltalle a cabeza. No mesmo capitel tralo home dúas cabezas humanas e aos lados dous homes espidos cunha man na coxa e outra nos xenitais.
Louise Brooks
Mary Louise Brooks, Cherryvale (Kansas) o 14 de novembro de 1906 e finada en Rochester (Nova York) o 8 de agosto de 1985, foi unha actriz e escritora estadounidense que se converteu nunha das caras máis famosas do cinema mudo. Foi coñecida principalmente polos seus papeis en filmes mudos durante a última metade da década de 1920 nos Estados Unidos e sobre todo por tres filmes realizados en Europa entre 1929 e 1930.
Período europeo
Cando o cinema sonoro entrou en escena, e despois de negarse a facer unha versión sonora do seu filme The Canary Murder Case, Brooks decidiu marchar a Europa para rodar baixo as ordes do director expresionista Georg Wilhelm Pabst. En Alemaña protagonizou o filme de Pabst Die Büchse der Pandora (1928), no que interpreta a Lulu, unha vampiresa sexual que acaba sendo asasinada tras arrastrar todos os seus amantes á perdición. Foi o filme que converteu a Brooks nun mito e resulta interesante polo moderno tratamento que fai da sexualidade, introducindo por vez primeira o lesbianismo na pantalla.
Norberto Centeno
A súa vida
Nas décadas de 1940 e de 1950 Norberto Centeno traballou como inspector de Salubridade e Hixiene na Secretaría de Traballo e Previsión.
Exarcado de Rávena
O final do exarcado
Rávena continuou sendo a sé do exarcado ata a revolta do 727 contra os emperadores iconoclastas. O último exarca foi asasinado polos longobardos en 751. O exarcado transformouse no catapanado de Italia, con capital en Bari, cidade que foi conquistada polos árabes en 858 e recuperada por Bizancio en 878.
Río Zidacos
A súa achega media anual é de 91 hm³. Ten como afluentes os regueiros Mairaga e Sánsoain. No termo municipal de Garínoain conflúe co río Zenborrain, que contribúe en boa parte ao seu caudal. O anteriormente mencionado regueiro de Mairaga é represado na súa parte máis alta, moi preto de Bariain, no municipio de Oloritz, para formar o encoro de Mairaga que abastece de auga potable a Mancomunidade de Mairaga.
Chlamydophila
Taxonomía
O xénero Chlamydophila foi recoñecido en 1999, e creado con seis especies que antes pertencían ao xénero Chlamydia (o cal quedou así só con tres especies). Todas as Chlamydiae son bacterias anaerobias cun ciclo de vida cun desenvolvemento en dúas fases que depende do seu crecemento intracelular obrigado en células hóspede eucarióticas.
Krajina do Banato
Historia dos serbios na Krajina do Banato
O déspota serbio recibiu do emperador Sexismundo I refundador da Orde do Dragón, terras en Hungría: Zemun, Slankamen, Kupinik (hoxe Kupinovo), Mitrovica (hoxe Sremska Mitrovica) no Srem; Stari Bečej (Bečej), Kulpin, Čurug, Sveti Petar, Perlek, Peser e Petrovo Selo (Bačko Petrovo Selo) no Bačkoj, e Bečej (Novi Bečej), Aradac, Veliki Bečkerek (Zrenjanin) e Vršac no Banato.
O emperador xermánico instalara, con iso, no sur do seu Imperio, ao longo da fronteira cos turcos, tropas de orixe serbia, motivadas e experimentadas na loita contra os otománs. Contaba coas poboacións serbias das terras de Djuradj para reforzas a frontieira.
Lawrence Gonzi
Carreira política
Gonzi foi novamente ben sucedido en 2003, e despois da renuncia de Edward Fenech Adami como primeiro ministro e líder do partido, gañou a disputa do liderado en marzo de 2004. El foi indicado primeiro ministro inmediatamente. Tras 2004, Gonzi tornouse tamén ministro das Finanzas, e como tal, seguiu os criterios do Tratado de Maastricht, conducindo Malta para a Eurozona.
Felini
A dos felininos (Felini) é unha das tribos en que moitos autores dividen a familia dos félidos (Felidae), que engloba a case todos os xéneros da famiia.
Etimoloxía
O nome científico Felini está formado pola raíz Fel- do seu xénero tipo Felis, descrito por Linneo en 1758 na 10ª edición do seu Systema Naturae, e o sufixo -ini, empregado para construír o nome das tribos de animais.
Pazo de Borraxeiros
Está situado nun outeiro a carón da serra do Farelo, no límite entre as provincias de Pontevedra e Lugo.
Características
Sitúase nun lugar privilexiado para a defensa do lugar. Consérvase unha descrición da fortificación nun documento do século XVIII, no que se relata que posuía fortes murallas ameadas.
No lado oeste son perceptíbeis os alicerces da torre da homenaxe, e no leste hai un foxo e contrafoxo recheo de auga.
Antón Zapata
Traxectoria
Era fillo de Antonio Zapata García, carabineiro natural de Sarandós, e de María Josefa García Moreira, nada en Camariñas. En Laxe transcorre a súa infancia até que emigra a Buenos Aires en 1903 con 17 anos de idade. As posibles causas da súa marcha son as diferenzas coa súa madrastra -coa que seu pai casara após a morte da nai do poeta, cando este era neno- e o desexo de eludir o servizo militar.
Humillación
A humillación e os dereitos humanos
A Declaración Universal dos Dereitos Humanos define a humillación como "unha denigración forzada dunha persoa ou grupo mediante un proceso de dominio que dana a dignidade; ser humillado significa ser posto nunha situación devaluada en contra do interese propio; e humillar é violar a expectativa que toda persoa debería ter de que os dereitos humanos básicos sexan respectados".
Humillación por parte de Occidente
Por outro lado, dado que a maioría dos nosos países (e tamén os Estados Unidos) non aceptan inmigración non legalizada nin a súa interacción comercial, contribúese ó proceso de humillación respecto ós países empobrecidos economicamente. E outros contrarios, como China ou Al Qaida, e incluso Irán co seu programa nuclear, tentan humillarnos empregando o seu potencial e poder.
El Clamor Público
El Clamor Público foi un periódico que se editou en Ferrol entre 1889 e 1901.
Family Guy
Guía de episodios
Actualmente estase transmitindo a tempada número oito nos Estados Unidos. Existiu un debate acerca das temporada cinco e seis, xa que a cuarta foi dividida en dúas, deixando pensar que eran as número catro e cinco. Na páxina oficial de Family Guy confirmouse que a temporada número catro, malia ser dividida en dous, é só unha.
Hebreo bíblico
O hebreo bíblico rexistrado no Biblia hebrea reflicte varias etapas da lingua na súa raíz semítica, así como un sistema vocálico que foi engadido durante a Idade Media polos masoretas.
Subida a Dumbría
Historia
En 1995 a escudaría Senra Sport de Manuel Senra organizou unha primeira Subida a Dumbría entre os lugares de Olveiroa e Hospital, que foi puntuable para o Campionato de Galicia de Montaña e o Campionato Astur Galaico de Montaña. O asturiano Monchu cun Osella foi o gañador absoluto daquela primeira edición, superando por menos dun segundo a José Luis Santos, mentres que o Renault Clio Williams de José María Martínez Magdaleno foi o vencedor do grupo N. O propio Senra foi o vencedor no grupo A co seu Peugeot 306 e Gilberto Da Silva gañou na categoría de históricos cun Austin.
Monumento falleiro
Elaboración
Mais hoxe en día, por comodidade e facilidade de manexo, utilízanse novos materiais, coma o polexpán, a recina ou a fibra de vidro. Estes novos materiais fan que os monumentos sexan máis lixeiros e os artistas falleiros se poidan arriscar a crear formas atrevidas e innovadoras.
Bardenas Reales
Na actualidade, a maior parte das Bardenas Reales encóntranse protexidas dende o ano 1999 mediante a figura dun parque natural de 39.274 ha. Anteriormente, en 1986, dúas paraxes das Bardenas, o Rincón del Bú e as Caídas de la Negra, foran declaradas reservas naturais. Dende o 7 de novembro de 2000 o conxunto foi declarado Reserva da Biosfera.
Sinfonía núm. 8 (Mahler)
miniatura|250px|Estrea nos [[Estados Unidos (1916), por parte da Philadelphia Orchestra e coros, baixo a dirección de Leopold Stokowski, (1068 músicos en total).]]
Antecedentes
miniatura|left|Gustav Mahler en 1909. Contra o verán de 1906, Mahler levaba xa nove anos como director da Wiener Hofoper (en lingua galega "Ópera da Corte de Viena"). Como cada verán, dende aquela, Mahler marchaba de Viena cando finalizaba a tempada da Hofoper, adicándose en corpo e alma á composición. Dende 1899, este refuxio estivera en Maiernigg, preto da cidade turística de Maria Wörth en Carintia, ao sur de Austria, onde Mahler construíu un chalé con vistas ao lago Wörthersee. Nesta relaxante contorna Mahler completou as súas Cuarta, Quinta, Sexta e Sétima sinfonías, os Rückert-Lieder e o seu ciclo de cancións Kindertotenlieder (Cancións aos nenos mortos).
Composición
A segunda nota inclúe bosquexos musicais para o movemento do Veni Creator e dous compases en si menor que se cre que están relacionados co Caritas. O esquema en catro movementos mantense nunha forma lixeiramente diferente, aínda sen unha indicación específica da extensión do elemento coral:
Estrutura e forma
As dúas partes da Oitava Sinfonía combinan o texto sagrado do himno en latín do século IX Veni Creator Spiritus co texto laico das pasaxes do final do poema dramático Fausto de Goethe, escrito no século XIX. A pesar das disparidades obvias presentes nesta xustaposición, a obra en conxunto expresa unha única idea: a redención a través do poder do amor. A elección destes dous textos non foi arbitraria; Goethe, un poeta que Mahler admiraba, cría que Veni Creator encarnaba os aspectos da súa propia filosofía e traduciuno ao alemán en 1820. Unha vez sentiuse inspirado pola idea do Veni Creator, Mahler pronto viu o poema Fausto como a contraparte ideal ao himno latino. A unidade entre as dúas partes da sinfonía establécese, musicalmente, na medida en que comparten material temático. En particular, as primeiras notas do tema Veni Creator (mi bemol→si bemol→la bemol) dominan os clímax de ambas as partes; na culminación da sinfonía, a glorificación de Goethe da "feminidade eterna" toma a forma dun coral relixiosao.
Lista de capítulos de O detective Conan
Saga de Conan (Vol. 1-17)
Volume 9
Saga de Vermouth (Vol. 25-42)
Volume 25
Volume 39
Volume 40
Saga de Bourbon (Vol. 60-84)
Volume 60
Volume 61
Saga de Rum (Vol. 85-Descoñecido)
Volume 90
Volume 94
The Gabba
Construído en 1895 para acoller os encontros de crícket do equipo de Queensland, neste recinto deportivo tamén comezou a xogarse a fútbol australiano a comezos do século XX. Na actualidade emprégase para disputar encontros de fútbol australiano entre os meses de marzo e setembro, e encontros de crícket entre setembro de marzo, aproveitando que estes dous deportes desenvolven as súas competicións oficiais cada un nunha metade oposta do ano.
Ó longo da historia, The Gabba tamén ten acollido eventos deportivos de exhibición ou entre seleccións nacionais nas disciplinas de fútbol, de rugby union, rugby league, béisbol, ciclismo e mesmo equitación. Tamén serve como recinto para concertos.
Mike Myers
Biografía
O primeiro contacto de Myers co mundo audiovisual foron as súas aparicións infantís en varios anuncios publicitarios. Na súa etapa no instituto Stephen Leacock, Mike tomou leccións de danza e comezou a crear personaxes cómicos. Nos inicios dos anos 80 actuou co grupo de comediantes Second City Comedy de Toronto, e máis tarde formou parella profesional con Neil Mullarkey, con quen Myers virou por Inglaterra representando múltiples actuacións humorísticas. Retornado ao Canadá, Myers foi descuberto por Martin Short cando estaba actuando co Second City Comedy. Short propúxolle que se incorporase ao programa de televisión “Saturday Night Live”, todo un escaparate popular para o talento cómico dos seus protagonistas. En 1989, Mike, que actuaba e escribía "sketches", recibiría un premio Emmy polos seus guións.
Conquista de Navarra
Duranguesado, Áraba e Guipúscoa
Pouco despois, o 20 de febreiro de 1197, A Santa Sé emite unha bula dirixida a Sancho VII que lle denomina Dux Navarrae, é dicir, xefe ou caudillo, considerando a Navarra un reino sen rei. Nesta Bula lánzalle unha advertencia pola súa alianza cos almohades, cualificándoa de ofensa a Deus. Ao longo de 1197 promulgouse unha sentenza de excomuñón. A morte do Papa en 1198 fixo que o novo Papa Inocencio III enviase ao seu legado a confirmar a veracidade das acusacións e, no caso de que así fóra, publicase a sentenza. Enseguida ratificouna debido a que o rei navarro recuperara algunhas prazas ao castelán (que tiña a protección papal) e por pactar cos almohades.
Sancho VII o Forte
Nos seus últimos anos Sancho VII realizou un achegamento co mozo Xaime I de Aragón, propondo un mutuo apadriñamento e buscando unha alianza en contra de Castela que fustrigaba a fronteira Navarra por medio do alférez Lope Díaz II de Haro. O acordo fíxose o 2 de febreiro de 1231. As necesidades monetarias fixeron que Xaime I perdese varios castelos que deixara en peza, ademais de perder os que deixou vinte anos antes Pedro II. Á morte de Sancho VII o 7 de abril de 1234, a nobreza navarra ignorou totalmente a existencia do apadriñamento, pero Xaime I aproveitou a conxuntura para recuperar algúns castelos fronteirizos como Escó, Gallur ou Trasmoz, aínda que non puido facerse co de Petilla.
Parlamento de Navarra
Composición
A X Lexislatura do Parlamento de Navarra comezou o 19 de xuño de 2019 coa celebración da sesión constitutiva da cámara onde tomaron posesión os 50 parlamentarios electos nos comicios de maio do mesmo ano.
Conquista de Navarra
Mobilización militar e diplomática
Á súa vez, o rei de Navarra foise en xuño a Blois a negociar un pacto similar ao conseguido para o Bearn en 1510, o cal sería o Tratado de Blois.
Primeiro contraataque navarro (1512)
En Italia, as tropas da Santa Liga expulsaron aos franceses, e Francia atópase ameazada por todas as súas fronteiras.
A mediados de outubro iniciouse a ofensiva. O exército organizouse en tres columnas, unha cara a Guipúscoa, outra á Baixa Navarra e unha terceira ao val do Roncal.
O 24 de outubro chegou o Duque de Alba a Pamplona tras repregarse da Baixa Navarra, que enseguida empezou a preparar a defensa da cidade. O exército navarro - composto por máis de 20.000 homes, navarros (uns 10.000), gascóns dos territorios de Albret-Foix, albaneses e lansquenetes alemáns - chegou o 3 de novembro para cercar a cidade. Producíronse diversos ataques e escaramuzas. Renderon o castelo de Tiebas o 24 de novembro, preto de Pamplona. Tras un último ataque o 29 de novembro, e dado que chegaba o inverno, as tropas iniciaron a retirada cara ao Baztán.
Segundo contraataque navarro (1516)
O exército castelán desde San Juan de pé de Porto, tras deixar unha pequena guarnición, se replegó cara a Roncesvalles. Ao mesmo tempo Villalba polo sur chegou tamén a Roncesvalles. Tras afianzar este importante paso, o coronel Villalba foi ao Roncal en busca do mariscal Pedro de Navarra. Mentres a columna ao mando do mariscal ante o fracaso do apoio esperado pola segunda columna, que lle tiña que achegar víveres, e o intenso frío, produciulle numerosas baixas. Por iso, ao atoparse os dous exércitos estableceron conversacións para a rendición, apresando ao mariscal, que morrería asasinado no castelo de Simancas en 1522.
Terceiro contraataque navarro (1521)
Outras versións apuntan que o exército que invadiu Navarra, nominalmente baixo o mando de Henrique II de Navarra, estaba dirixido por Lesparre (o irmán de Odet de Foix, Vizconde de Lautrec), e que as operacións foron abastecidas e financiadas polos franceses, que denegaron toda responsabilidade. Blockmans, Emperor Charles V, 51?52; Hackett, Francis the First, 226.
Este amplo perdón deu paso a unha consolidación da Administración castelá no reino. Aínda que non todas as reintegraciones prometidas cumpríronse.
A batalla de Pavía ocorreu o 24 de febreiro de 1525, alí foron apresados Francisco I e Henrique II, e levou a que o primeiro asinase en xaneiro de 1526 o Tratado de Madrid?. No seu artigo sétimo pedíase que deixase de apoiar ao rei navarro nos intentos de reconquistar Navarra. Henrique II escaparíase en 1527.
Baixa Navarra
Esta pequena parte de Navarra mantívose como reino independente. En 1589 o seu rei Henrique III asumiu tamén o reino de Francia coa famosa frase de "París ben vale unha misa". En outubro de 1620 unificaríanse os reinos de Francia e Navarra, mantendo sempre o título dos seus reis como de "Francia e Navarra". Foi unha decisión do rei Luís XIII, que nunca estivera na terra do seu pai, e que desgustou aos navarros porque o reino pasaba a ser unha provincia cativa, privada de todas as súas leis, privilexios e liberdades.Alfredo Floristán
Drevlianos
Situación xeográfica
Habitaron os territorios de Polesia e da "marxe dereita de Ucraína" (basicamente, os territorios comprendidos entre os ríos Dniéster e Dniéper e, polo norte, o río Prípiat). Polo oeste, os territorios dos drevlianos alcanzaban o río Sluch, onde vivían os volinios e os buzhanos. Cara ao norte, os veciños dos drevlianos eran os dregovichs.
Deseño de experimentos
Análise de Yates
A técnica fundamental consiste en repartir o total en compoñentes mediante sumas de cadrados. Esta técnica tivo efectos secundarios no modelo. Por exemplo, demostramos o modelo para unha ANOVA simplificada cun tipo de tratamento en diversos niveis.
Condado de Ialomița
A poboación desta provincia é de 296.572 habitantes (en 2002) nunha superficie de 4.453 km², cunha densidade de poboación de 67 hab/km².
Telésforo, papa
Parroquias galegas
Non hai ningunha parroquia galega baixo a avogación de san Telésforo.
Pío I, papa
Pío I, chamado logo san Pío, nado quizais en Aquileia e morto posiblemente en Roma en 154, foi bispo cristián desa diocese entre os anos 142 e 154, e por conseguinte primeiro dunha longa lista de papas que recibiron ese nome.
Anel
Rito matrimonial
O costume establece que os noivos deben entregarse mutuamente aneis como símbolo de alianza matrimonial, colocándollos na cerimonia nupcial. O anel matrimonial colócase tradicionalmente na man esquerda, no dedo anular.
Oseja de Sajambre
Oseja de Sajambre é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 231 habitantes (INE 2021). Está situado no Parque Nacional dos Picos de Europa.
Nahum Sokolow
Traxectoria
Sokolow foi un prolífico autor e tradutor. Os seus traballos inclúen un volume da historia de tres de Baruch Spinoza e o seu tempo, e varias outras biografías. Tamén foi o primeiro en traducir o libro de Theodor Herzl, a súa utópica novela Altneuland ao hebreo, dándolle o nome de Tel Aviv (literalmente, "Un antigo outeiro da primavera"). En 1909, o nome foi adoptado para a primeira cidade moderna de fala hebrea: Tel Aviv.
¡Forward, Russia!
Formación e primeiros sinxelos
En abril de 2005, ¡Forward, Russia! gravou "Nine", un sinxelo de 7" compartido con This Et Al, realizado no selo habitual de Whiskas Dance To The Radio . Este sinxelo tivo unha recensión en NME, que incluíuno no seu Radar. O sinxelo vendeuse por completo nunha semana.
O sinxelo "Thirteen"/"Fourteen" foi gravado en agosto de 2005 en White Heat Records, seguido dunha xira polo Reino Unido. Ademais durante este ano, a banda foi sinalada na revista in NME como unha das precursoras da chamada escena musical New Yorkshire de Leeds (xunto a grupos como The Research, The Sunshine Underground, The Ivories e Black Wire). Seguidamente foron abreconcertos doutras bandas en bastantes ocasións para, finalmente, acadar a súa primeira xira como cabeza de cartel no Reino Unido, o que levou a banda a trinta e sete lugares diferentes.
Give Me a Wall
"Nine" foi incluída na banda sonora do xogo do 2007 da PSP Burnout Dominator. A versión orixinal de "Nine" foi producida por Richard Green, antigo membro de Ultrasound e The Somatics.
Dobre disolución
Katie Nichols trasladouse a Nottingham para comezar un curso de arte, mentres Woodhead traballaba como produtor. A súa derradeira actuación coñecida celebrouse no Brainwash Festival, no Brudenell Social Club, o 17 de outubro de 2008. En febreiro do 2009 anunciouse o ingreso de Whiskas en Duels como membro a tempo completo. O 30 de marzo de 2013, a banda reactivouse en Twitter, dando comezo rumores dunha nova reunión ou reconstitución da formación, cousa que foi confirmada o luns 9 de setembro co anuncio dunha actuación que tería lugar no The Brudenell Social Club de Leeds o 30 de novembro de 2013, e a esta seguiulle unha segunda actuación na casa do concello de Leeds dentro do Live at Leeds Festival o 3 de maio de 2014, que finalmente resultou a súa derradeira actuación. O concerto no The Brudenell Social Club foi gravado e publicado en xaneiro de 2014 a través da auto-edición, contando cun total de quince temas, sendo mesturado por Lee Smith e masterizado por Tom Woodhead, sendo bautizado co sinxelo nome de Live at the Brudenell.
Praia de Patos
A praia de Patos é un areal situado na parroquia de Panxón, no concello de Nigrán, no Val Miñor.
Mikuláš Dzurinda
Mikuláš Dzurinda, nado o 4 de febreiro de 1955, é un político eslovaco, que foi primeiro ministro de Eslovaquia dende 1998 ata 2006.
Tamén exerceu brevemente como presidente en funcións de Eslovaquia en 1998. Pertence á Unión Democrática e Cristiá Eslovaca.
Hawker Siddeley Harrier
Accións de combate
miniatura|Un AV-8S Matador voando sobre o portaavións español Dédalo.
Sistema de clasificación de Engler
O sistema Engler é un sitema de clasificación de plantas e o primeiro concibido como filoxenético, despois de que Darwin difundise a súa Teoría da Selección Natural. Foi desenvolvido polo botánico alemán Adolf Engler cunha primeira edición en 1892, e foi continuado por colaboradores até a súa última edición en 1964, editada por Melchior.
Características
Aínda que este sistema de clasificación xa non é considerado filoxenética, séguese ensinando principalmente porque moitos libros de taxonomía de plantas están ordenados segundo este sistema.
Reino de Serbia
Política exterior
En 1882 a quebra dunha compañía francesa coa que o Estado asinara un gran contrato co beneplácito austrohúngaro produciu un grande escándalo. Serbia comezou perdendo o equivalente aos seus ingresos anuais e a investigación sobre o contrato destapou a ampla corrupción nacional, que afectou ao propio monarca. A pesar da axuda austrohúngara o desprestixio para o novo rei re os seus ministros foi enorme.
A partir de 1883, co exilio de numerosos opositores ao rei en Bulgaria, a tensión con esta creceu. En 1885, convencido da debilidade militar búlgara, Milan atacou ao principado veciño, sendo completamente derrotado. Só a intervención austrohúngara logrou evitar perdas ao país.
A anexión de Bosnia por Austria-Hungría en 1908 supuxo un duro golpe para Serbia, que viu definitivamente perdida a expansión na provincia otomá. Rusia, descontenta co resultado da crise e a expansión austrohúngara, fomentou a creación da Liga Balcánica e asinou un acordo con Italia en outubro de 1909 para coordinar a súa política nos Balcáns. miniatura|Caricatura da época: as potencias tratando de calmar as tensións nos Balcáns. A progresiva decadencia do Imperio otomán e as ambicións territoriais dos países veciños levaron ás [[Guerras Balcánicas, nas que Serbia duplicou o seu territorio.]]
En 1911 a Guerra italo-turca e a inestabilidade interna do Imperio otomán animaron aos coligados a esperar unha pronta partición de Macedonia. Os obxectivos dos aliados, porén, diferían, preferindo os búlgaros unha autonomía para o territorio, contando cunha futura anexión, mentres que Serbia era partidaria da partición da rexión. O firmouse un acordo serbo-búlgaro que nas súas cláusulas secretas definía a partición de Macedonia. A nova fronteira, porén, era extremadamente vaga, quedando grandes zonas de Macedonia sen asignar a ningún dos coligados, que se comprometían a acatar unha arbitraxe do tsar ruso. As máximas aspiracións serbias comprendían un terzo da rexión, quedando o resto para repartir entre Bulgaria e Grecia. A falta de claridade no trazado das fronteiras, porén, levou directamente ao enfrontamento dos aliados na Segunda guerra balcánica tras a rápida derrota otomá na primeira. Cambios territoriais tras as [[Guerras balcánicas. Macedonia foi repartida entre os vencedores.|miniatura|esquerda]] A contención do avance austrohúngaro nos Balcáns, obxectivo ruso da Liga, quedou en segundo plano fronte aos desexos expansionistas dos coligados a custa do Imperio otomán. Demasiado débil para afrontar unha crise internacional nos Balcáns, Rusia pactou con Austria-Hungría unha declaración o advertindo aos membros da Liga da inutilidade dunha guerra na rexión, en balde. O mesmo día Montenegro comezou as hostilidades de acordo ao plan trazado e comezou a Primeira guerra balcánica.
Formación de Iugoslavia
Tras a derrota dos Imperios Centrais no outono de 1918 o Consello Nacional reunido en Zagreb, tras proclamarse independente do Imperio austrohúngaro, tratou de manter a independencia do novo e efémero Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios.
O avance do exército italiano sobre zonas que aquel consideraba propias e a súa incapacidade para formar unhas forzas armadas independentes fixeron necesaria a petición de tropas a Serbia.
Estrutura social e económica
As prolongadas guerras entre austríacos e turcos provocaron novas migracións en masa cara aos territorios dos Habsburgo, como a encabezada, contra 1690, polo patriarca Arsenij Čarnojević, ou a que seguiu ao fracasado levantamento proaustríaco de 1787. O resultado destes movementos foi unha relativa ruptura do equilibrio étnico na área danubiana que daría lugar, xa no século XX, a non poucos conflitos entre serbios, húngaros e croatas.
Evolución nas últimas décadas do século XIX
A "Guerra do Porco" supuxo un cambio notábel na economía serbia, diversificándose por necesidade os destinatarios das exportacións que anteriormente Austria-Hungría controlaba case totalmente. Creceu ademais notabelmente a industria local para cubrir a demanda de produtos que anteriormente subministraba a industria austrohúngara. Creceu o comercio cos países veciños, antes insignificante, e con outras potencias europeas. As crises económicas derivadas do enfrontamento con Austria-Hungría ("Guerra do Poco" e máis tarde a Crise Bosnia de 1908) recaeron, porén, no campesiñado, que veu temporalmente reducidas as posibilidades de vender os seus produtos no estranxeiro e houbo de aceptar a redución dos seus ingresos para abaratar os produtos, para exportar a maiores distancias. A total falta de crédito agrícola dificultou aínda máis a situación dos campesiños.
O proceso de industrialización tamén se viu complicado pola economía, atronadoramente agraria, como a dos países veciños, e o carácter extremadamente primitivo da agricultura. Desde a década de 1880, coa chegada do gran estadounidense e australiano, o gran serbio, como o das demais nacións da rexión, deixou de ser competitivo, causando unha crise entre a poboación campesiña, que crecía en número. Dos 1,7 millóns de habitantes en 1878 o país pasara aos 2,9 en 1910. A falta de mellora nos métodos de produción levou ao aumento do terreo cultivado, desaparecendo os grandes bosques serbios. Contra 1914 a situación era crítica, e xa se esgotara a terra a repartir. A falta de crédito agrícola facía tamén imposíbel a mellora da produción dos pequenos campesiños, que traballaban leiras cada vez menores.
Arcebispo
Un arcebispo (do grego αρχεπίσκοπος, archepiskopos: arche > primeiro, e epi-skopos > supervisor) é un membro pertencente á orde episcopal cristiá, pero goza dun status superior ao dos "simples" bispos; xeralmente están á fronte dunha diocese particularmente importante, xa sexa polo seu tamaño, a súa relevancia histórica ou por ámbalas dúas, chamada arquidiocese. Cando un bispo se converte en arcebispo non está sendo, de ningún modo, ordenado nin está recibindo ningún sacramento; en contraste (na maioría das igrexas de goberno episcopal) alguén que é ordenado bispo está sendo consagrado.
Un arcebispo non ten, por forza, maior poder que un bispo; porén, están a cargo de dioceses máis prestixiosas. De calquera modo, moitos arcebispos son tamén os metropolitanos da provincia eclesiástica na que se localiza a súa arquidiocese. Nas igrexas occidentais (p. ex. a católica Latina ou a Anglicana), este é case sempre o caso. Porén, na Igrexa católica, os arcebispos que non son tamén os metropolitanos son chamados Arcebispo ad personam, e non teñen dereito a usar o palio. Nas Igrexas eslavas orientais (tanto católica como Ortodoxa) os arcebispos e os metropolitanos están diferenciados, aínda que un metropolitano pode ser chamado arcebispo metropolitano. Na Igrexa ortodoxa, os arcebispos ostentan un rango maior que o dos metropolitanos e teñen os mesmos dereitos que os metropolitanos ortodoxos eslavos (orientais). A distinción entre arcebispos / metropolitanos continúa, xeralmente, o mesmo patrón na Igrexa Ortodoxa Oriental e na Igrexa Ortodoxa Eslava.
Joarilla de las Matas
miniatura|Situación do concello na provincia de León Joarilla de las Matas é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 361 habitantes (INE 2011).
Paramecio
Xenoma
Tamén presenta algunhas variacións con respecto ao código xenético estándar. En Paramecium (e noutros ciliados como Stylonychia), só hai un codón de parada da tradución de proteínas, que é UGA (normalmente hai tres), entanto que os codóns UAG e UAA, que noutros seres son tamén de parada, nos paramecios están reasignados como codóns con sentido que codifican aminoácidos.
Giovanni Gorini
Traxectoria
O seu campo de interse como investigador numismático é a moeda da Magna Grecia, da zona do Adriático e de Cirene, así como os achados monetarios da Antiga Roma no nordeste de Italia. Tamén é un estudoso das figuras de Giovanni da Cavino, un medallista renacentista e falsificador de moedas romanas, e do médico e numismático francés do século XVII Charles Patin, que ensinou na Universidade de Padua.
Paralelamente ao seu desempeño profesional, entre 1980 e 1991 foi editor da Rivista Italiana di Numismatica, en Milán.
Kay Boyle
Traxectoria
Boyle foi á exclusiva escola Shipley en Bryn Mawr (Pensilvania), e despois estudou arquitectura en Cincinnati. Interesada nas artes, estudou violín no conservatorio de Cincinnati. En 1922 estableceuse en Nova York, onde traballou como escritora e editora nunha revista pequena. Nese mesmo ano coñeceu o estudante de intercambio francés Richard Brault, co que casou. En 1923 mudáronse a Francia. Tempo despois separáronse, pero Kay Boyle acabaría por pasar en Europa a maior parte dos seguintes vinte anos.
Regreso aos Estados Unidos
dereita|miniatura|Kay Boyle coa historiadora [[Connie Young Yu en San Francisco, 1976.]]
Congruencia (xeometría)
Criterios para establecer a congruencia de dous triángulos
As condicións mínimas que deben cumprir dous triángulos para que sexan congruentes establécense a través dos chamados teoremas de congruencia, que son: (No caso LLA o ángulo dado pode ser o oposto a calquera dos lados, non necesariamente ao maior, cando é un ángulo recto ou obtuso).
Julia Ávalos Pérez
Traxectoria
Casou con José María Sánchez Rivas, fundador e presidente vitalicio de Constructora San José, con que tivo tres fillas: Virtudes, Julia e María José Sánchez Ávalos. Á morte de José María en 1991, mantivo coa súa filla María José Sánchez, un 18,5% da empresa cotizada. Foi dona do holding Valjoval.
Jean Fouquet
Técnica e composición
En canto a proporción áurea ou número de ouro, coñécese dende a antigüidade e empregouse moito na Renacenza, considerándose a proporción perfecta.
Libro de horas de Étienne Chevalier
O tesoreiro real encargoulle o seu Libro de horas de Étienne Chevalier, que está considerado a súa obra mestra polas súas excelentes miniaturas. Realizado entre 1452 e 1460, Fouquet deslígase do xeito tradicional da iluminación medieval. Elimina os adornos e ocupa toda a páxina convertendo a miniatura nun cadro. Ao aplicar as novas técnicas, renovou a arte da iluminación. Introduciu a perspectiva, os xogos de luces e cores, arquitecturas idealizadas da Renacenza en representacións da Antigüidade e aplicou o naturalismo na interpretación dos temas tradicionais. Todas as follo teñen o mesmo formato 16,5 x 12 centímetros. Realizáronse en témpera sobre pergameo. Algunhas delas atópanse en mal estado e precisaron medidas especiais de conservación.
Reino de Kent
Tras a morte de Offa, vista a momentánea febleza de Mercia, en Kent estopou unha rebelión: Eadbert II Praen subiu temporalmente ao poder. O sucesor de Offa, Coenwulf, reconquistou Kent no 798, poñendo no trono a Cuthred. Tras a morte de Cuthred no 807, Coenwulf reinou directamente sobre Kent, pero a autoridade de Mercia veuse substituída pola de Wessex no 825, despois da batalla de Ellandun: o rei monicreque de Mercia, Baldred foi expulsado.
Baía de Fundy
A baía de Fundy é un brazo de mar situado sobre a costa atlántica do Canadá, no extremo norte do golfo de Maine, entre as provincias canadenses de Novo Brunswick e Nova Escocia. Ten 270 km de lonxitude e unha media de 80 km de anchura.
Xeografía
A parte oeste ten catro sub-baías importantes, que son:
Mareas
A enseada de Minas é famosa por ter as mareas máis altas do mundo, pero algúns sosteñen que é a conca do rivière aux Feuilles (río das Follas) na baía de Ungava do Nord-du-Québec a que recibe esta marca. O Servizo Hidrográfico do Canadá concluíu finalmente que as dúas eran estatisticamente iguais. En efecto, a media é de 16,8 m en Burntcoat Head, Nova Escocia e 17 m na enseada de Leaf. A marca da marea máis grande é de 21,6 m, do 4 ao 5 de outubro de 1869, no momento do paso dun furacán, chamado “Saxby Gale”, ao noroeste da baía de Fundy. Os ventos e unha marea excepcional combináronse. Con todo, como a enseada de Leaf está nunha rexión afastada, as estatísticas alí son recentes e pouco proporcionadas.
Portos e navegación
Hai varios servizos de transbordadores, dos que un atravesa a baía desde Saint John cara a Digby (Nova Escocia) (operado por Bay Ferries Limited) e varios entre o continente e as illas:
Arturo Noguerol
Traxectoria
Amigo tamén de Vicente Risco, con quen coincidiu no cenáculo ourensán, participou na publicación La Centuria, da que foron xerentes, e que foi de vital importancia para a expresión dunha xeración de intelectuais ourensáns antes da súa conversión ao galeguismo das Irmandades da Fala, da man de Antón Losada Diéguez, e que posteriormente sería a Xeración Nós.
Voto de Santiago
Oposición
Este foi sempre un imposto moi impopular, e axiña houbo oposición a pagalo, xa en 1304 tivo Fernando IV que estabelecer:
Kenneth Branagh
Kenneth Charles Branagh, nado en Belfast o 10 de decembro de 1960, é un director de cine e actor de Irlanda do Norte.
Armenia bagrátida
Goberno
O rei bagrátida de Armenia gozaba de poderes ilimitados e era a máxima autoridade á hora de resolver as cuestións de política interna e externa. Os príncipes e nakharars estaban directamente subordinados ao rei e recibían e mantiñan as súas terras só grazas ao seu permiso. Se algún nobre desobedecía as ordes do rei, este tiña o dereito de confiscarlle as terras e de distribuílas entre os outros nobres. Porén, o concepto de dereito divino non existía.
Arte e literatura
miniatura|dereita|Retrato de [[Gregorio de Narek nun manuscrit iluminado de 1173.]] miniatura|esquerda|Manuscrito iluminado dos [[evanxeos Echmiadzin completados o 989.]] As incursións árabes e a invasión de Armenia, así como a devastación causada á terra durante as guerras bizantino-árabes suprimiron en gran parte unha expresión da cultura armenia en campos como a historiografía, a literatura e a arquitectura. Estas restricións desapareceron cando se estebeleceu o reino bagrátida, marcando o comezo dunha nova idade de ouro da cultura armenia.
Francisco Vázquez Fernández
Francisco Vázquez Fernández, nado en Chavaga (Monforte de Lemos) o 10 de abril de 1933, é un filósofo galego.
Gwenda Thomas
Gwenda Thomas, nada en Neath o 22 de xaneiro de 1942, é unha política galesa do Partido Laborista.
Badr A
Características
Badr A foi o primeiro satélite artificial pertencente a Paquistán, aínda que lanzado mediante un foguete chinés. Foi inxectado nunha órbita inicial de 201 km de perixeo e 984 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 28 graos.
Subrexión de Joutsa
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Ciclo do nitróxeno
Efectos
Os seres vivos precisan do nitróxeno xa que é un elemento constituínte dos aminoácidos que compoñen as proteínas. Porén, na biosfera tan só contan cunha proporción de nitróxeno na súa composición do 1%.
Desnitrificación
A desnitrificación é a redución do ión nitrato, presente no chan ou na auga, a nitróxeno molecular ou diatómico (N2) a substancia máis abundante na composición do aire. Este proceso é o oposto á fixación do nitróxeno e empobrece os solos. Realízano certas bacterias heterótrofas, como Pseudomonas fluorescens, para obter enerxía. O proceso é parte dun metabolismo degradativo da clase chamada respiración anaerobia, na que distintas substancias, neste caso o nitrato, toman o papel de oxidante (aceptor de electróns) que na respiración celular normal ou aerobia corresponde ao osíxeno .O proceso prodúcese en condicións anaerobias por bacterias que normalmente prefiren utilizar o osíxeno se está dispoñible. O proceso segue uns pasos nos que o átomo de nitróxeno atópase sucesivamente baixo as seguintes formas:
EQUO Castilla y León
I Congreso de EQUO Castilla y León
O 25 de maio de 2013, en Valladolid, EQUO Castilla y León constituíuse como federación territorial de EQUO no I Congreso, cuxa participación estivo aberta a simpatizantes e afiliados, con proclamas reivindicativas polos servizos sociais; o peche da central nuclear de Garoña, en Burgos; a prohibición do fracking; a defensa do espazo natural de San Glorio, nos Picos de Europa; e a protección do lobo. Conformouse a primeira Mesa de Coordinación de Castilla y León con dous representantes paritarios de cada unha das asembleas provinciais constituídas ata ese momento: León, Burgos, Valladolid, Salamanca, Ávila e Segovia.
Adolfo Caamaño Vázquez
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou estudos de dereito na USC e de Ciencias Políticas na UNED. Durante o primeiro lustro da década dos 90 foi profesor substituto en varios centros de ensino secundario galegos. Desde 1997 exerce coma profesor de ensino secundario en Marín. Colaborou en A Nosa Terra, El Correo Gallego, Faro de Vigo, La Voz de Galicia, as revistas Política Gallega e a Revista do Audiovisual Galego, no diario tras-montano Noticias do Barroso e Atlántico Diario, do que foi correspondente rural na bisbarra de Caldas de Reis, Moraña, Cuntis e Barro. Tamén foi co-fundador da revista de creación literaria pontevedresa Hidromel. Viviu en Vigo, A Coruña, Santiago de Compostela, Barcelona e Santa Cruz de Tenerife, e traballou na hostalería en San Cristóbal de La Laguna. Tamén desempeño labores de guía turístico por toda a costa mediterránea española a comezos da década de 1990.