cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jonas Savimbi
Co apoio do goberno dos Estados Unidos, o goberno de Suráfrica e líderes africanos como Félix Houphouët-Boigny de Costa do Marfil e Mobutu Sese Seko de Zaire, Savimbi organizou unha milicia armada contra o goberno de Angola, que estaba apoiado pola Unión Soviética e Cuba.
Osteolaemus tetraspis
Etimoloxía
O nome máis frecuentemente usado para el na literatura, crocodilo anano, débese ao seu reducido tamaño dentro do grupo dos crocodilos.
Características
miniatura|esquerda|Cranio da colección do [[Children's Museum of Indianapolis.]] Os crocodilos ananos alcanzan unha lonxitude media de adultos de 1,5 m, aínda que a lonxitude máxima rexistrada nesta especie foi de 1,9 m. Os espécimes adultos pesan tipicamente entre 18 e 32 kg, e as femias máis grandes chegan a pesar 40 kg e os machos máis grandes, 80 kg. Os adultos son dunha cor negra uniforme no dorso e partes laterais coa parte inferior amarelada con manchas negras. Os xuvenís teñen un bandeado marrón máis claro no corpo e cola e padróns amarelos na cabeza.
Pazo de Meirás
O pazo de Meirás é un pazo situado na parroquia de San Martiño de Meirás (concello de Sada), no cal viviu a escritora galega Emilia Pardo Bazán e que, na actualidade, hai unha disputa sobre a súa titularidade entre varias administracións públicas e os descendentes de Francisco Franco. En decembro de 2008 a Xunta de Galicia declarouno Ben de Interese Cultural (BIC). O 2 de setembro de 2020, unha xuíza sentenciou que o pazo era propiedade do Estado, declarando nula e sen efecto a "doazón persoal" a Franco e a súa familia.
Titularidade
Os trámites para a declaración de BIC por parte da Xunta non estivo exenta de polémica; xa que, dende o primeiro momento, o goberno autonómico bateu coa oposición dos herdeiros da familia Franco, que non autorizaban a entrada dos técnicos da Xunta para a súa avaliación, polo que tiveron que acudir aos tribunais para conseguila.
Las Nacionalidades (revista)
Las Nacionalidades, subtitulada como revista semanal, ilustrada, política e literaria foi unha revista publicada en Madrid entre o 20 de novembro de 1880 e 1882.
Albert Pla
Albert Pla, nado en Sabadell o 22 de setembro de 1966, é un cantautor catalán que canta indistintamente en catalán e castelán. As súas cancións mostran unha particular visión da vida propia dunha personalidade extrema, ás veces con polémicos contidos, e en ocasións con certo toque infantil.
Polémicas
En outubro de 2013 manifestou que "sempre lle dera noxo ser español", e mostrou o seu apoio á independencia de Cataluña. Tras esas declaracións, foi suspendido un concerto que tiña previsto dar en Xixón.
Facultade de Xeografía e Historia de Santiago de Compostela
Deseño
A autoría da traza do edificio é discutida. Sábese que o primeiro proxecto foi realizado por Miguel Ferro Caaveiro (fillo do tamén arquitecto Lucas Ferro Caaveiro), e posteriormente reformado por Melchor de Prado e Mariño, a quen se atribúe xeralmente o deseño. As obras comezaron en 1769, e prolongáronse con diversas vicisitudes e cambios de plans até 1805. Máis tarde, o edificio sufriu transformacións que alteraron a fachada primitiva e engadiron unha altura máis á construción.
Laocoonte e os seus fillos
Mitoloxía
Laocoonte era o sacerdote do templo de Apolo Timbreo en Troia e, do mesmo xeito que Casandra, advertiu aos troianos que se deixaban entrar na cidade ao Cabalo de Troia caerían nunha trampa tendida polos gregos aqueos:
Hóckey sobre xeo
Inventouse a finais do século XIX no Canadá, onde está considerado como o seu deporte nacional. Ademais, tamén goza de bastante popularidade en Estados Unidos, Suecia, Finlandia, Europa Central e Rusia, e mesmo está considerado como a principal variante de hóckey en países do hemisferio norte con climas fríos. O seu principal órgano reitor a nivel internacional é a Federación Internacional de Hockey sobre Xeo.
Xoán López Durá
Traxectoria
miniatura|300px|O [[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá, no extremo superior dereito]] Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, da que foi profesor de Dereito Administrativo en 1936. Foi director da Sección de Ciencias Sociais, Xurídicas e Económicas do Seminario de Estudos Galegos. Militante do Partido Galeguista, logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Santiago de Compostela. Trasladouse a Alemaña para ampliar estudos e cando regresou estalou o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e tivo que exiliarse en México. Foi profesor da Universidade Michoacana de San Nicolás de Hidalgo en Morelio. Mantivo os contactos co galeguismo político no exilio a través do Consello de Galiza e do Padroado da Cultura Galega de México do que foi directivo. Posteriormente vinculouse á Unión do Povo Galego. Colaborou en revistas con traballos da súa especialidade, foi membro do consello de redacción da revista Vieiros e traduciu libros ao inglés.
Amedo, San Fiz de Asma, Chantada
Amedo é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 non tiña habitantes segundo datos do INE e do IGE.
Nouveau roman
Historia
O movemento literario do nouveau roman está formado por unha serie variable de escritores (segundo o crítico que faga a recensión). En calquera caso, adóitase incluír sempre a Alain Robbe-Grillet, a quen se considera fundador e primeiro teórico do movemento, como autor do manifesto ; Michel Butor, coa súa máis coñecida novela, La Modification (A Modiicación); Nathalie Sarraute e o Premio Nobel de Literatura en 1985, Claude Simon.
Rally Sur do Condado
==Palmarés ==
Gueto de Varsovia
Fin do gueto
Nos cincuenta e dous días seguintes (até o 21 de setembro), 263.002 persoas foron trasladadas a Treblinka e, en menor grao, a Majdanek. Durante o fin do mes de xullo, a policía xudía do gueto foi a encargada de levar a cabo as deportacións dun total de 64.606 xudeus aos campos de exterminio. Dende agosto en diante, os alemáns e os seus aliados tomarían un papel máis directo nas deportacións, e en agosto trasladaron a 142.223 persoas e en setembro a 56.173.
A fase final da primeira deportación masiva sucedeu entre o 6 e o 11 de setembro de 1942. Entre estas datas, 35.886 xudeus foron deportados, 2.648 executados no lugar e 60 suicidáronse. Logo desta primeira etapa, aproximadamente 55.000 persoas permaneceron no gueto, xa fose traballando nas industrias alemás ou vivindo agochadas.
Pascual Cervera y Topete
Pascual Cervera e Topete, nado en Medina Sidonia (Cádiz) o 18 de febreiro de 1839 e finado en Puerto Real (Cádiz) o 3 de abril de 1909, foi un destacado Almirante da Armada Española e ministro de Mariña de España.
Traxectoria
Aínda que hai que recoñecer que as forzas navais españolas eran notablemente inferiores ás estadounidenses, Cervera foi incapaz de idear unha estratexia militar coherente e estruturada. O Capitán de Navío Fernando Villaamil propuxera realizar accións ofensivas para facer repregarse ao inimigo e conseguir un maior equilibrio de forzas, e o tamén Capitán de Navío Joaquín Bustamante propuxera unha saída nocturna graduada. Ningunha das dúas propostas foi atendida por Cervera, que optou pola inacción. Ademais, Cervera puido tomar outras decisións erróneas: a distancia entre uns barcos e outros ao saír foi excesiva, e resulta bastante discutible que a orde que elixiu de saída dos barcos fose axeitada.
Na lexislatura 1903-1904, foi designado senador vitalicio. Faleceu o 3 de abril de 1909, despois de ocupar varios cargos importantes, e os seus restos descansan no Panteón de Mariños Ilustres de San Fernando onde foi inhumado o 19 de xuño de 1916.
Legado
Trala súa morte, un buque da Armada Española portou o nome de Almirante Cervera.
Lingua pasto
Distribución
O dominio lingüístico do pasto atopábase arredor dos actuais Tulcán e Ipiales (Nariño), xunto á fronteira entre Ecuador e Colombia. Devandito dominio tamén incluiría a parte andina da provincia ecuatoriana de Carchi.
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación
Obxectivos
Os seus obxectivos, sinalados estatutariamente, están constituídos pola actividade xurídica galega en xeral, cursos, conferencias, seminarios, coloquios, concursos, revistas e publicacións, biblioteca, informes, ditames e consultas, propostas de reformas xurídicas, celebración de congresos, relacións externas coa Real Academia de Jurisprudencia y Legislación, do Instituto de España, institucións afíns, universidades e colexios profesionais; en suma, o amplo ciclo da actividade xurídica e xurisprudencial.
Posthumanidade
Definición
De acordo cos pensadores trans-humanistas, un posthumano é un hipotético ser futuro "cuxas capacidades básicas exceden tan radicalmente as dos actuais humanos como para non se poder considerar humano de xeito unívoco segundo os patróns vixentes".
20 de setembro
Acontecementos
100px|miniatura|[[Fernão de Magalhães|Fernando de Magallanes]]
Zheng He
Traxectoria
Zheng He foi un eunuco musulmán do pobo hui que serviu como confidente do emperador da China Yongle (gobernante de 1403 a 1424), o terceiro emperador da dinastía Ming. Chamado orixinalmente Ma Sanbao (馬 三保), procedía da provincia de Yunnan. Pertenceu á minoría Semur, orixinarios de Asia Central e practicantes do islam. Tanto seu pai como seu avó viaxaran en peregrinación á Meca e Zheng He tería escoitado os relatos das súas viaxes a terras afastadas. Despois de que o exército Ming conquistara Yunnan foi cativado e castrado, converténdose así nun eunuco. O nome Zheng He púxollo o emperador. Estudou en Nanjing Taixue (Colexio Central Imperial). As súas misións exhibiron impresionantes demostracións da súa capacidade organizativa e poder tecnolóxico, pero non produciron grandes comercios xa que Zheng He foi un almirante e un oficial, non un mercador.
En 1424 o emperador Yongle faleceu. O seu sucesor, Hongxi (gobernante de 1424 a 1425), decidiu reprimir a influencia dos eunucos na corte. Zheng He realizou unha última viaxe baixo o goberno do emperador Xuande (gobernante de 1426 a 1435), pero despois diso as frotas de tesouro chinesas acabaron. A súa tumba está en Nanjing (outeiro de Niushou), e en 1985 foi restaurada. Tamén construíu os estaleiros de Nanjing, que aínda funcionan actualmente.
Segunda viaxe
A frota formada por 68 barcos levou áncora a finais de 1407 ou comezos de 1408 e o reducido tamaño comparada coa primeira viaxe debeuse a que se valorou que non era preciso levar tantos navíos de guerra. A ruta foi similar á anterior, visitando Siam, Xava, Delhi, Ahceh, Cochin e Calicut. Tivo sobre todo carácter diplomático máis que comercial, intervindo nas disputas entre siameses e Khemeres e na elección do novo Zamurin (Rei) de Calicut: Mana Vikrana.
Cuarta viaxe
Aínda que a orde de partir deuse en decembro de 1412, Zheng He non partiu de Nankín até xaneiro de 1414. A frota constou de 63 buques e entre os seus tripulantes contou por primeira vez co cronista e tradutor de árabe Ma Huan.
Suspensión temporal das viaxes
A pesar de que neses momentos China controlaba o Mar da China e gran parte do Océano Índico, diversos motivos ían actuando para provocar o final das grandes viaxes da Frota do Tesouro:
Sétima viaxe
A Frota partiu de Nankín o 19 de xaneiro de 1431, pero detívose en Jiangsu e Fujian para encher e recrutar tripulantes. Finalmente saíu da China o 12 de xaneiro do ano seguinte e detívose en Qui Nhon (Vietnam), Surabaja (Xava), Palembang (Sumatra), Malaka, Semudera (Sumatra) e Sri Lanka. Finalmente chegaron a Calicut (Calcuta, na India) o 10 de decembro de 1432.
A frota chegou a China en xullo de 1433 e os embaixadores foron presentados ao emperador en setembro, portando agasallos (entre eles cinco novos qilin). Hongxi puido contemplar con satisfacción como se restauraba o comercio tributario, pero morreu en 1435 tras unha breve enfermidade.
Ledesma, Boqueixón
Patrimonio
O río Ulla nesta parroquia forma as Illas de Gres, un conxunto de catro insuas. Ademais das pontes (unha moderna e outra medieval) que cruzan o río, tamén se pode cambiar de banda do río a través das propias insuas. Dende a banda sur, onde está un dos bares máis frecuentados pola mocidade local, pódese chegar á insua máis grande, onde ademais está o campo da festa. A superficie desta insua está limpa de mato, agás nas beiras do río, onde se permitiron medrar as árbores e herba grosa. Ademais das instalacións montadas para as festas locais, esta insua conta cun palco permanente de cemento e tamén dunha escultura en honor do escritor Xosé Neira Vilas, natural de Gres (Vila de Cruces). Río arriba están as outras insuíñas, ás que se pode acceder dende esta primeira, sendo a última a chamada "Insua dos namorados" (por estaren máis recollidas), así coma tamén á outra banda do río grazas a uns pasais no medio da auga. Estas insuelas forman parte da cultura recreativa da poboación de Ponteledesma e de Gres, pois aí xúntanse os mozos e mozas para se bañaren en verán. A ponte medieval que lle dá nome ó lugar da Ponte está pechada ao tráfico rodado (agás motos) dende comezos do 2001 mediante uns fitos de pedra.
Suevos, A Baña
Historia
A presenza de pobos centroeuropeos é visible na toponomía da parroquia: Suevos e Francos.
Paimio
Limita cos municipios de Lieto, Kaarina, Marttila, Salo e Sauvo.
Cidades irmás
A cidade de Paimio está irmandada con:
Xenómica
Cianobacterias
Como exemplo dos grandes avances realizados na xenómica bacteriana, pódese mencionar o caso das cianobacterias. Actualmente hai 24 cianobacterias ás que se secuenciou totalmente o xenoma. Delas, 15 proceden de ambientes mariños, pero hai moitos outros proxectos en marcha para secuenciar máis especies e tamén bacteriófagos que infectan a esas especies. Deste modo, o crecente corpo de información xenómica pode tamén ser utilizado de modo máis xeral para resolver problemas globais, aplicando un enfoque comparativo. Algúns dos progresos realizados neste campo son a identificación de xenes de ARNs reguladores, avances no estudo da orixe evolutiva da fotosíntese, ou a estimación da contribución da transferencia horizontal de xenes aos xenomas que foron analizados.
A Escanabada, Xustás, Cospeito
A Escanabada é un lugar da parroquia de Xustás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 108 habitantes (56 homes e 52 mulleres).
Rexión de Murcia
Historia
Idade Media
A partir de 1266 Afonso X puido comezar a construír libremente o cristián Reino de Murcia coa creación de concellos, a doazón de vilas a ordes militares ou nobres, o repartimiento de terras, e concedendo a Murcia a representatividade do seu reino nas Cortes castelás. miniatura|O [[Reino de Murcia no contexto dos territorios da Coroa de Castela.]] En 1296, no contexto do conflito dinástico pola minoría de idade de Fernando IV, Afonso da Porca ofreceu o Reino de Murcia a Xaime II de Aragón a cambio da súa colaboración. Xaime conquistou o reino entre 1296 e 1300, articulándoo como un territorio máis da Coroa de Aragón ao outorgarlle os foros das Constitutiones Regni Murcie de 1301. En 1304, pola Sentenza Arbitral de Torrellas, Xaime "o Xusto" devolveu á Coroa de Castela o Reino de Murcia, a excepción do val do Vinalopó, o Campo de Alacant, e a Vega Baja que pasaron ao Reino de Valencia.
Idade Contemporánea
Municipios
Por este motivo, en Murcia é común a división dos municipios en pedanías e deputacións; así, o municipio de Murcia posúe 54 pedanías e o municipio de Cartagena 24 deputacións. Na Rexión hai 66 deputacións (pertencentes ás localidades de Cartagena, Lorca e Totana) e 295 pedanías (do resto de municipios). Albudeite e Pliego non teñen pedanías.
Linguas
Na zona do Carche atópanse pedanías nas que, tras a chegada dunhas decenas de familias da lindeira provincia de Alacant a finais do século XIX e principios do século XX, parte da poboación fala valenciano. Aínda así, o valenciano non ten recoñecemento oficial na Rexión de Murcia.
Goberno e Política
A execución das competencias de administración e xestión de servizos, prestacións e programas sanitarios corresponde ao Servizo Murciano de Saúde.
Samir Nasar
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 17 de agosto de 1980, e traballou como párroco. En 2005 foi nomeado corbispo.
USS Maine
A súa construción comezou no estaleiro naval de Nova York, o 17 de outubro de 1888 e non foi ata case sete anos despois en setembro de 1895, cando foi considerado apto para o servizo, operando nos anos precedentes na costa leste dos Estados Unidos e o mar Caribe.
The Seer
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Michael Gira, agás os cortes 3, 5, 9 e 11, compostos por Michael Gira/Christoph Hahn/Thor Harris/Christopher Pravdica/Phil Puleo/Norman Westberg.
Limo
Ao non ter cohesión, é un terreo problemático para edificar sobre el e, en obras de arquitectura ou enxeñaría, é necesario adoptar sistemas especiais de cimentación.
Antioquía
Historia
Situada na marxe oriental do río Orontes, foi fundada a finais do século IV a.C. por Seleuco I Nicátor como capital do seu imperio en Siria. Seleuco I servira como xeneral con Alexandre o Grande e o nome de Antiochus era frecuente entre membros da súa familia.
Urease
Características
Hai que salientar que, aínda que están compostas por distintos tipos de subunidades, as ureases de diferentes fontes, desde as bacterianas ás de plantas e fungos, mostran unha grande homoloxía nas súas secuencias de aminoácidos.
Sicorax (lúa)
Designada tamén coma Urano XVII, foi máis tarde bautizada co nome de Sicorax, a nai de Calibán, na obra de William Shakespeare, A tempestade.
Moinelos, Xustás, Cospeito
Moinelos é un lugar da parroquia de Xustás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
21 de setembro
O 21 de setembro é o 264º día do ano do calendario gregoriano e o 265º nos anos bisestos. Quedan 101 días para finalizar o ano.
Orquídea
Atópanse na maior parte do mundo, aínda que son especialmente abundantes nos trópicos. No entanto, a súa capacidade de adaptación permitiulles conquistar un gran número de nichos ecolóxicos, desde os máis secos e quentes do planeta até os máis húmidos e fríos xa que, literalmente, distribúense desde as rexións polares até o ecuador.
A familia foi recoñecida polos sistemas clásicos de clasificación de plantas, como o sistema de Cronquist, así como polos máis modernos, como o sistema de clasificación APG II e o sistema de clasificación APG III. <
Morfoloxía
miniatura|esquerda|150px|Disposición dos pétalos (P) dunha flor de orquídea: sépalos (S) - labelo (L) De maneira xeral as orquídeas comparten características exclusivas marcantes. Son normalmente herbas epífitas, terrestres, litófitas, psamófitas, saprófitas ou raramente acuáticas, frecuentemente rizomatosas, con raíces robustas cubertas por un tecido esponxoso chamado velame. As follas presentan morfoloxía variada, mais son case sempre alternas e dísticas. O caule pode moitas veces presentarse coprimido verticalmente e espesado, e é a iso que chaman pseudobulbo. As inflorecencias poden ter de 1 a centenas de flores, de acordo coa especie, e poden ser apicais, laterais ou basais.
Ecoloxía
Debido á gran distribución xeográfica, é natural que un grupo tan diverso tamén presente adaptacións das máis diversas aos seus ambientes.
Nas rexións tropicais húmidas, onde a luz e a humidade son abundantes, porén a competición con especies arbóreas é moi forte, as orquídeas asumen un hábito predominantemente epifítico. En busca de luz baixo a sombra de árbores de máis de 40 metros de altura, estas herbas crecen sobre os gallos e troncos, a alturas variadas de acordo coas necesidades de cada especie. As súas raíces, expostas ao ar, obteñen a maior parte dos nutrientes do material en decomposición ao seu redor, da auga da chuvia que lava as follas das árbores no alto, ou da poeira existente no ar. Mesturado co velame, existe un fungo chamado micorriza, que auxilia na descomposición de materia orgánica e transformación desta en sales minerais, para facilitar a súa absorción. En casos extremos de humidade, as orquídeas poden absorber toda auga e os nutrientes polos poros nas súas follas, relegando as raíces apenas a función de sustentar a planta sobre o substrato. Ningunha orquídea asume a función de parasita, ou sexa, a súa presenza non prexudica os seus hospedeiros (aínda que haxa casos excepcionais en que o gallo dunha árbore non soporte o peso dunha gran colonia de orquídeas e veña a quebrar).
De volta ás selvas tropicais, tamén hai moitas especies terrestres, mais estas mantense en desenvolvemento o ano enteiro. A gran cantidade de materia orgánica dispoñíbel no solo da selva favorece o surximento dalgunhas poucas especies saprófitas, orquídeas desprovidas de clorofila que obteñen toda a materia orgánica que precisan do material en descomposión ao seu redor.
Arconte basileus
Crese que a muller do arconte basileus ou Basilinna tiña que se desposarse e ter relacións con Dionisos durante un festival no Bukoleion de Atenas para garantir a seguridade da pole, pero descoñécese en que consistía a cerimonia.
Porto de Giulianova
Organización
O grupo Porto de Giulianova é un consorcio de entidades públicas. Forman parte, coa súas respectivas cotas anuais de adhesión, as seguintes entidades:
1948
Outros
Historia ano a ano
Troitosende, A Baña
Igrexa
A igrexa parroquial foi construída a finais do século XII e reformada nos séculos XVIII e XX. Ten nave de planta rectangular, con muros de cadeirado de granito e cuberta a unha e dúas augas con tellado de tella. A fachada é de cadeirado de granito, con portada enmarcada por dúas pilastras encaixadas con basas toscanas e capiteis dóricos. Por riba vai un entaboado, unha cornixa e unha fiestra decorada con placas semicirculares. A sancristía está acaroada ao muro norte. A espadana é cuadrangular, con tres machóns sobre os que voltean dous arcos de medio punto laterais. No centro hai dous machóns cun arco de medio punto e un pináculo rematado por unha cruz metálica. Ten un pequeno retablo nunha capela e varias imaxes.
Douglas DC-8
Desenvolvementos adicionais
Os "Super Seventies" foron un grande éxito: eran un 70% máis silenciosos que a serie 60 e, cando se introduciu, era o avión de catro motores menos ruidoso do mundo. Ademais de ser máis silencioso e potente, o motor CFM56 era un 20% máis eficiente en termos de combustible que o JT3D, o que reduciu os custos de operación e aumentou o seu alcance.
Virus da rabia
O virus da rabia ten unha morfoloxía cilíndrica e é a especie tipo do xénero Lyssavirus da familia Rhabdoviridae. Estes virus teñen envoltura e un xenoma de ARN monocatenario de sentido negativo. A información xenética está empaquetada en forma dun complexo ribonucleoproteico no cal o ARN está estreitamente unido ás nucleoproteínas virais. O xenoma de ARN do virus codifica cinco xenes cuxo orde está moi conservado. Estes xenes codifican unha nucleoproteína (N), fosfoproteína (P), proteína da matriz (M), glicoproteína (G) e a ARN polimerase (L). A secuencia xenómica completa vai desde 11.615 a 11.966 nucleótidos de lonxitude.
Ameerah Haq
Ameerah Haq é unha tecnócrata de Bangladesh que traballou como Secretaria Xeral Adxunta das Nacións Unidas para o Departamento de Apoio ás Actividades sobre o Terreo, o funcionario de máis alto rango de Bangladésh nas Nacións Unidas, desde abril de 2012 até a súa renuncia en xullo de 2014. Posteriormente, o Secretario Xeral da ONU Ban Ki-moon nomeouna copresidenta do Panel Independente de Alto Nivel sobre Operacións de Paz. Haq tamén traballou como Representante Especial do Secretario Xeral para Timor-Leste e como Xefa da Misión Integrada das Nacións Unidas en Timor Oriental (UNMIT). Haq uniuse á ONU en 1976.
Consoante
Tipos de consoantes
As xordas son as que non teñen son e dependen dunha vogal para brindar algún efecto, temos de mostra a T, P, Q, C e outras, pois por si soas non emitirán ningún son e a súa única consecuencia é que afectan a saída do son dunha vogal ao pronunciala.
Metaxenómica
Integración de datos
Desenvolvéronse varias ferramentas para integrar os metadatos e os datos de secuencias, que permiten as análises comparativas augas abaixo de diferentes bases de datos usando diversos índices ecolóxicos. En 2007, Folker Meyer e Robert Edwards e un equipo no Argonne National Laboratory e a Universdade de Chicago fixeron pública a Anotación Rápida Metaxenómica usando o servidor de Subsystem Technology (MG-RAST), un recurso da comunidade para análise de conxuntos de datos de metaxenoma. En xuño de 2012 foran analizadas unhas 14,8 terabases (14x1012 bases) de ADN, con máis de 10000 conxuntos de datos de acceso público libre para a comparación en MG-RAST. Uns 8000 usuarios enviaron un total de 50000 metaxenomas a MG-RAST. O sistema de Xenomas/Metaxenomas Microbianos Integrado (IMG/M) tamén proporciona un conxunto de ferramentas para a análise funcional de comunidades microbianas baseadas nas súas secuencias metaxenómicas, baseándose en xenomas illados de referencia incluídos no sistema Integrated Microbial Genomes (IMG) e o proxecto Genomic Encyclopedia of Bacteria and Archaea (GEBA).
Co advimento de instrumentos de secuenciación rápida e barata, o crecemento das bases de datos de secuencias de ADN é agora exponencial (por exemplo, a base de datos GenBank do NCBI ). Cómpren ferramentas máis rápidas e eficientes para manter o ritmo coa secuenciación de alto rendemento, porque as estratexias baseadas en BLAST como MG-RAST ou MEGAN funcionan lentamente á hora de anotar grandes mostras (por exemplo, varias horas para procesar unha base de datos/mostra de tamaño pequeno/medio ). Así, recentemente apareceron os clasificadores ultrarrápidos, grazas a servidores poderosos e máis económicos. Estas ferramentas poden realizar a anotación taxonómica a unha velocidade extremadamente alta, por exemplo CLARK (de acordo cos autores de CLARK, pode clasificar con exactitude "32 millóns de lecturas curtas metaxenómicas por minuto"). A esa velocidade, unha base de datos/mostra moi grande de mil millóns de lecturas curtas pode ser procesadas nuns 30 minutos.
Coa dispoñibilidade cada vez maior de mostras que conteñen ADN antigo e debido á incerteza asociada coa natureza desas mostras (danos no ADN antigo), fíxose dispoñible FALCON, unha ferramenta rápida que pode producir estimacións de semellanza conservadoras. Segundo os autores de FALCON, este pode usar limiares relaxados e editar ou corixir distancias sen afectar á memoria e o rendemento de velocidade.
Metaxenómica comparativa
Un obxectivo central na metaxenómica comparativa é identificar grupo(s) microbianos que son os responsables de darlle características específicas a un ambiente determinado. Porén, debido a problemas nas tecnoloxías de secuenciación hai que ter en conta os artefactos como en metagenomeSeq. Outros caracterizaron interaccións intermicrobianas entre os grupos microbianos residentes. Kuntal el al. desenvolveron unha aplicación de análise metaxenómica comparativa baseada en GUI chamada Community-Analyzer, que aplica un algoritmo de deseño de gráficos baseado na correlación que non só facilita unha rápida visualización das diferenzas nas comunidades microbianas analizadas (en canto á súa composición taxonómica), senón que tamén proporciona coñecementos sobre as interaccións intermicrobianas inherentes que ocorren nelas. Especialmente, este algoritmo de deseño tamén permite agrupar os metaxenomas baseados nos padróns de interacción intermicrobiana probables en vez de comparar simplemente os valores de abundancia de varios grupos taxonómicos. Ademais, a feramenta aplica varias funcionalidades interactivas baseadas en GUI que permiten aos usuarios realizar análises estándar comparativas sobre microbiomas.
Biocombustible
Os biocombustibles son combustibles derivados a partir da conversión de biomasa, como na conversión da celulosa contida nos talos de millo, Panicum virgatum, e outras biomasas en etanol celulósico. Este proceso depende dos consorcios (asociacións) microbianos que transforman a celulosa en azucres, que seguidamente son fermentados orixinando etanol. Os microbios tamén producen diversas fontes de bioenerxía, como metano e hidróxeno.
Ghislaine Sathoud
Traxectoria
Ten tres fillos e fillas. A súa filla Jessica, nada en 1997, publicou o libro Mes confidences.
22 de setembro
O 22 de setembro é o 265º día do ano do calendario gregoriano e o 266º nos anos bisestos. Quedan 100 días para finalizar o ano.
Xesús Constela
Xesús Constela Doce, nado en Ferrol o 2 de xaneiro de 1963, é un escritor galego.
Mercury 13
miniatura|Jerrie Cobb cunha cápsula do proxecto Mercury Mercury 13 refírese a un programa de financiamento privado no cal participaron trece mulleres americanas, ás cales se lles fixo pasar as mesmas probas fisiolóxicas que pasaran antes os astronautas selecionados pola NASA o 9 de abril do 1959 para Proxecto Mercury. O termo foi acuñado en 1995 polo produtor de Hollywood James Cross por comparación co termo Mercury Seven, nome dado aos astronautas masculinos seleccionados; con todo, as compoñentes do grupo Mercury 13 nunca fixeron parte do programa de astronautas da NASA, e ningunha das mulleres que superaron estas probas chegou a facer unha viaxe espacial con esa institución.
No 1960 algunhas mulleres actuaron como grupo de presión ante a Casa Branca e o Congreso para promover a inclusión de mulleres no programa espacial como astronautas, mesmo aparecendo antes dun comité do congreso. Clare Boothe Luce escribiu un artigo para Life criticando a NASA.
Xesús Constela
Traxectoria
No ano 2007 publicou na Editorial Galaxia a novela Libro das alquimias. Concibida coma un agasallo para os seus fillos, a quen está dedicada, presenta a historia dun rapaz que descobre no baixo da súa casa a presenza dun misterioso vello que acabará por cambiar para sempre a súa vida. O rapaz vai asistir, entre outras marabillas, á traballosa construción da Biblioteca de Alexandría e logo á súa decadencia e destrución, e tamén vai coñecer a fascinante vida da matemática e astrónoma Hipatia. Vai saber ben máis do que trae a enciclopedia que consulta decote. E o mecano, que era o seu xogo preferido, vai quedar esquecido no cuarto diante deste novo mundo tan atractivo que se lle abre.
Narrativa
miniatura|Presentación de Lisa deitada, con [[Manuel Lourenzo González e Miguel Toval (editor). Casa da Luz, Pontevedra, 09/04/2019]]
Mercury 13
As 13
miniatura|Sete das [[First Lady Astronaut Trainees no ano 1995, son Gene Nora Jessen, Wally Funk, Jerrie Cobb, Jerri Truhill, Sarah Rutley, Myrtle Cagle e Bernice Steadman. ]] As trece pilotos que superaron todas as probas foron:
Internacional
En política coñécense como internacionais as organizacións que integran individuos ou entidades dunha mesma ideoloxía ou que perseguen un mesmo fin. As primeiras asociacións internacionais tiveron un carácter obreiro, como a Primeira Internacional, a Segunda Internacional, a Asociación Internacional dos Traballadores ou a Internacional Socialista.
Buceo
A costa describe dous pronunciados accidentes: a pequena baía de Porto de Buceo e a ampla Praia de Buceo.
A zona chamouse Buceo de la Luz desde 1752 debido aos mergulladores que participaron no rescate da carga dun barco afundido. Na súa praia desembarcaron os ingleses que sitiaron e tomaron Montevideo, entre xaneiro e febreiro de 1807. En maio de 1814 a flotilla revolucionaria ao mando do Arxentino Almirante Guillermo Brown bateu á armada real. Pouco despois os españois renderon Montevideo. No século XIX instaláronse peiraos, salgadoiros, a aduana e porto de Oribe, pescadores, vivendas e o cemiterio (1872).
Media
Media pode significar:
Bob Sweikert
Robert Charles 'Bob' Sweikert, nado o 20 de maio de 1926 nos Ánxeles (California) e finado o 17 de xuño de 1956 en Salem (Indiana), era un piloto de carreiras americano, coñecido como o ganador das 500 Millas de Indianápolis de 1955. A súa vitoria na "Indy 500" foi eclipsada polo accidente mortal do dúas veces gañador da carreira Bill Vukovich durante a carreira ese mesmo día. Sweikert terminou sexto en Indianápolis o mes de maio seguinte, pero morreu semanas máis tarde, aos 30 anos, en 1956 logo de chocar cun Sprint Car en Salem Speedway.
Biografía
En 1947, Sweikert coñeceu á súa primeira esposa, Marion Edwards, nunha festa na UCLA. Sweikert regresou a Hayward e abriu o seu propio negocio, Sweikert Automotive, unha tenda de reparación de automóbiles con sede no garaxe dos seus pais. O 26 de maio de 1947 Sweikert correu a súa primeira carreira por un premio no Oakland Speedway, e terminou segundo. Abandonou a reparación de automóbiles, e converteuse nun piloto profesional.
O 30 de maio de 1955 Sweikert finalmente gañou a carreira de Indianápolis 500, partiu desde a 14º posición da grella no Zink Kurtis roadster # 6. Ese coche atópase agora no museo do circuíto de Indianápolis.
Renania-Palatinado
Historia
Renania-Palatinado foi formado ao final da segunda guerra mundial con partes de Baviera e do sueste de Prusia. O novo estado foi conformado legalmente vía referendo o 18 de maio de 1947.
Hipoderma
Compoñentes
Contén:
Noutros seres vivos
Nos artrópodos chámase hipoderma a unha capa epidérmica de células que segrega o seu exoesqueleto quitinoso.
Algunhas plantas teñen unha capa diferenciada de células debaixo da epiderme denominada hipoderme. Por exemplo, nas follas dos piñeiros forma unha capa extra protectora.
Kate Sheppard
Traxectoria
Sheppard foi a primeira presidenta do National Council of Women of New Zealand, fundado en 1896, e axudou a reformar a organización en 1918. Ao final da súa vida, viaxou ao Reino Unido e axudou ao movemento sufraxista británico. Cando a súa saúde empeorou volveu a Nova Zelandia, tralo que continuou a involucrarse en escribir sobre os dereitos das mulleres, aínda que menos activa politicamente. Faleceu sen descendentes en 1934.
-1372
Véxase tamén
Historia ano a ano
Dalia
Descrición
As flores están formadas de varias estruturas (compostas) que en conxunto se denominan cabeciñas: flores liguladas (en forma de lingua) situadas ao exterior, cuxa aparencia é semellante á dun pétalo (brancas, moradas, amarelas ou vermellas); e as tubulares ou flores de disco (amarelas ou moradas), que se asemellan a un prato, ambas as dúas fican dispostas sobre unha base común chamada receptáculo. En conxunto forman o capítulo. Na actualidade, as dalias chamadas duplas incrementaron o número e tamaño de flores liguladas. Os froitos son secos, dunha soa semente e indehiscentem, aquenios de forma oval lanceolada. As follas semellan ser máis diversas entre as especies cás mesmas flores.
Aves
Clasificación cladística
O establecemento da orixe dinosauriano do clado Aves tivo como consecuencia a súa clasificación filoxenética con anidación sucesiva dentro dos seguintes clados: Dominio : Eukarya
Tipo de corazón e características
O corazón das aves ten catro cámaras separadas (dúas aurículas e dous ventrículos) e é o arco aórtico dereito o que dá lugar á circulación sistémica (ó contrario que nos mamíferos, nos que o involucrado é o arco aórtico esquerdo). O corazón está contido nun saco pericárdico fibroso que está cuberto cun fluído seroso para a lubricación. O corazón en si está dividido en metade dereita e esquerda, cada unha cunha aurícula e ventrículo. A aurícula e os ventrículos de cada lado están separados por válvulas atrioventriculares que evitan o fluxo de volta dunha cámara á outra durante a contracción. Ao ser mioxénico, o ritmo do corazón é mantido por células marcapasos que se atopan no nodo sinoatrial situado na aurícula dereita.
Distribución do osíxeno
Os capilares organízanse en leitos capilares nos tecidos; é aquí onde o sangue intercambia osíxeno por residuos de dióxido de carbono. Nos leitos capilares ralentízase o fluxo sanguíneo para permitir a máxima difusión do osíxeno nos tecidos. Unha vez que o sangue se desosixenou, viaxa a través das vénulas, despois das veas e de volta ao corazón. As veas, a diferenza das arterias, son delgadas e ríxidas xa que non necesitan soportar unha presión extrema. Cando o sangue viaxa polas vénulas ás veas, prodúcese unha vasodilatación traendo o sangue de volta ao corazón. Unha vez que o sangue chega ao corazón, móvese primeiro cara á aurícula dereita e logo ao ventrículo dereito para ser bombeado a través dos pulmóns para un intercambio adicional de gases de residuos de dióxido de carbono por osíxeno. O sangue osixenado flúe logo polos pulmóns a través da aurícula esquerda ata o ventrículo esquerdo onde é bombeado cara ao corpo.
Migracións e desprazamentos
Algunhas especies de aves realizan migracións máis curtas, viaxando só o necesario para evitar o mal tempo ou conseguir comida. Especies como algúns frinxílidos boreais teñen comportamentos irruptivos, ao estar presentes nun lugar un ano e ausentes ao seguinte. Este tipo de desprazamento adoita estar vencellado á dispoñibilidade de alimentos. Tamén poden realizar desprazamentos pequenos dentro da súa área de distribución, con individuos de latitudes máis altas que se moven cara aos territorios do sur dos seus conxéneres; outras aves realizan migracións parciais, nas cales só migra unha parte da poboación (normalmente femias e machos subdominantes). Nalgunhas rexións, a migración parcial pode supoñer unha gran porcentaxe das formas de migración das súas avifaunas; en Australia, algúns estudos calcularon que en torno ao 44 % das aves non paseriformes e o 32% das paseriformes son parcialmente migratorias. A migración altitudinal é un tipo de migración de curta distancia, na que as aves pasan a época de cría a maiores altitudes, e en épocas menos favorables desprázanse cara a altitudes menores. Polo xeral están provocadas por cambios de temperatura, e normalmente acontecen cando os territorios se volven inhóspitos pola falta de comida. Algunhas especies poden ser nómades, e non teren un territorio fixo, e desprázanse en función do tempo meteorolóxico e da dispoñibilidade de alimentos. A maioría dos papagaios non son nin migradores, nin sedentarios, senón que son dispersivos, irruptivos, nómades, ou realizan desprazamentos pequenos e irregulares.
Tipos de emparellamento
miniatura|esquerda|Os [[Phalaropus lobatus teñen un método de emparellamento non moi común. É un sistema poliándrico no que os machos encárganse de chocar os ovos e de coidar os pitos, e as femias compiten polos machos. ]] O noventa e cinco por cento das especies de aves son monógamas sociais. As parellas mantéñense polo menos durante toda a tempada de cría, mais poden durar varios anos ou mesmo até a morte dun dos membros da parella. A monogamia permite o coidado biparental que é especialmente importante nas especies nas que se necesita a dous adultos para sacar adiante os pitos. En moitas especies monógamas, as cópulas fóra da parella ("infidelidades") son comúns. Este comportamento é moi típico entre machos dominantes e femias emparelladas con machos subordinados, mais tamén pode ser o resultado de cópulas forzadas, como no caso dos patos e outros anátidos. Os beneficios destas cópulas fóra da parella inclúen, para as femias, conseguir mellores xenes para os seus descendentes e asegurarse fronte á posibilidade de que a súa parella sexa infértil, para os machos, aumentar o número de descendentes sen custo en coidado parental. Nas especies nas que as cópulas fóra da parella son comúns, os machos vixían estreitamente as súas parellas, esta adaptación aumenta a probabilidade de que os pitos que crían teñan os seus xenes.
Territorios, niños e incubación
A diversidade de características das aves é grande, ás veces incluso en especies moi relacionadas. Na táboa seguinte compáranse varias características aviarias.
Relixión, folclore e cultura
En galego, existen algúns nomes de aves con sentido metafórico para describir ou representar comportamentos e características humanas. Pero as percepcións dunha mesma ave a miúdo varían entre distintas culturas. Os bufos asócianse coa mala sorte, a bruxaría e a morte en zonas de África, pero están relacionados coa sabedoría en gran parte de Europa. As bubelas eran consideradas sagradas no Antigo Exipto, e símbolos de virtude en Persia, pero eran percibidas como ladroas en gran parte de Europa, e como presaxio de guerra en Escandinavia.
Importancia económica
miniatura|esquerda|Granxa intensiva de [[galiñas.]] As aves domésticas criadas para carne e ovos, tamén chamadas aves de curral, son a maior fonte de proteína animal na alimentación humana: en 2003, producíronse 76 millóns de toneladas de carne de aves e 61 millóns de toneladas de ovos en todo o mundo. Os pitos son a maior proporción da carne de aves domésticas que se consomen, aínda que pavos, patos e gansos son tamén relativamente comúns. Moitas especies de aves son cazadas pola súa carne. A cazaría de aves é principalmente unha actividade recreativa, pero en áreas pouco desenvolvidas a caza segue achegando parte da dieta. As especies cinexéticas de aves máis importantes de América do Sur e do Norte son as anátidas, pero tamén se cazan moito os faisáns, pavos silvestres, paspallás, pombas, perdices, e paxaros dos xéneros Tetraonidae, Gallinago e Scolopax. A caza de pitos de pardelas (muttonbirding) é popular en Australia e Nova Zelandia. Aínda que algunha cazaría, como a de pichóns de pardelas, poida ser sustentable, a caza levou á extinción ou á ameaza de extinción a decenas de especies.
Pocitos
Pocitos é un barrio na cidade de Montevideo, capital do Uruguai. Localízase onda a praia de Pocitos, sobre a costa do Río da Prata, que nesta presenta un alto nivel de salinidade e ondas grandes. Esta praia toma o seu nome da época no que as lavandeiras acudían a ela, aproveitando as areas limpas da mesma para lavar a roupa, facendo pozos. Como moitos dos barrios montevideanos, tivo a súa orixe como un poboado independente que logo acabou absorbido polo crecemento da cidade.
Historia
O desenvolvemento dos medios de transporte e a posesión de automóbiles particulares agudizou a fuxida da clase media e media alta cara a Pocitos, que foi acompañada pola instalación dunha ampla variedade de servizos e comercios. A inauguración en 1985 e 1994 de dous shopping centers nas inmediacións deu ao gran barrio unha maior independencia do centro da cidade.
Copra
Características
A elaboración da copra, é dicir, tirar a casca, desfacer a polpa en anacos e enxugala, normalmente realízase onde crecen os cocos. Na actualidade existen grandes plantacións onde se integran todas as operacións, mais outrora a copra era recollida por comerciantes que ían de illa en illa apañándoa polo Océano Pacífico. Na actualidade o aceite de coco obtense en fábricas especializadas que extraen o aceite en extractores ou por medio de solventes: mediante extractores obtense un 60% de aceite de coco e o residuo chamado pasta de coco, é un alimento moi nutritivo para o gando vacún, principalmente leiteiro. O aceite de coco procésase para quitarlle a acidez e a cor e é usado principalmente para a fabricación de xabóns. Hidroxenado, úsase como manteiga en panadarías, chocolate, recheos de galletas e incluso en leite en po e queixos. E nunha cantidade considerábel de alimentos.
Colonia, Alemaña
Colonia Claudia Ara Agripinensium
Acontecemento decisivo, en 50 foi elevada a colonia romana co nome de Colonia Claudia Ara Agripinensium (polo desexo da emperatriz Agripina que nacera, filla de Xermánico, no Oppidum Ubiorum en 15). Despois, no ano 83, foi designada capital da provincia da Xermania Inferior. miniatura|Colonia (C C A A), reconstrución no século IV.
De planta regular reticulada (1km2) e amurallada (seica no 89), converteuse nunha importante cidade, a maior ao norte dos Alpes, centro comercial cos territorios xermánicos, que albergaba uns 30.000 habitantes. Posuía Capitolio arredor dun templo octóstilo, construíuse un novo Pretorio e asemade un gran acueduto e o porto da frota romana do Rin (Altenburg, uns quilómetros ao sur), mentres o porto da cidade tiña horrea (almacéns) na illa do Rin, que a poucos foi unida a terra firme. O apoxeo da vila mantívose no século II ata a crise do imperio na terceira centuria da nosa era.
A formación da cidade episcopal
Aínda residencia real dos francos merovinxios (rexia no Pretorio), os carolinxios a trasladaron a Aquisgrán. Porén, no mesmo tempo, Colonia foi elevada a arcebispado (795) consolidando así un novo poder na cidade. Os arcebispos serán Príncipes Electores do Sacro Imperio e nos cinco séculos seguintes as fundacións relixiosas baixo a éxida episcopal van conformar un organismo urbano único, urdido cunha coroa de ata trece grandes igrexas e conventos, pequenas cidades de seu dentro da cidade. Bispado xa dende 313 o primeiro bispo coñecido, Materno, erixira unha primitiva igrexa coma modesta catedral no límite nordeste da Colonia Agripina, xunto á muralla (seica no lugar dun templo romano, hoxe baixo o coro do Domo actual). Tamén de orixe na época romana son as igrexas de San Severino, San Xereón e Sta. Úrsula (primitivos martyria en cemiterios fóra de murallas). A temperá cristianización dos merovinxios (o rei Clodoveo I en 496) favoreceu o enriquecemento daquelas (baptisterio na catedral e outros anexos) e a creación de novas institucións relixiosas coma San Kuniberto (tamén fóra de murallas ao norte), Santa María no Capitolio (sobre os cimentos do antigo templo romano) e San Xurxo (a carón da porta sur da muralla). miniatura|200px|esquerda|S.Pantaleón, fachada (Westwerk). Despois da elección de Hildebold coma primeiro arcebispo foi erixida unha verdadeira primeira catedral (s. IX, carolinxia) e novos templos foron construídos (Santos Apóstolos ao oeste da muralla, Santo André na porta norte e Santa Cecilia sobre as termas romanas). O saqueo viquingo do 882, tralo que as murallas foron reconstruídas, daba conta da debilidade do Sacro Imperio no final do período carolinxio. miniatura|200px|Evo. das murallas (ata 1108 laranxa). Pero na época otoniana o esforzo construtor recuperouse. O arcebispo Bruno (irmán do emperador Odón I) restaurou a catedral, erixiu a igrexa de San Pantaleón e iniciou a de San Martiño o Grande. Precisamente a área de S. Martiño, a antiga illa do Rin, fora consolidada na época carolinxia coma zona suburbana, fundamentalmente de comerciantes asociada ao porto (a Rheinvorstadt). Cun tecido moito máis denso de rúas paralelas ao río, arredor de 950/60, tamén durante a éxida de Bruno, a muralla amplíase ata a beira do Rin incorporando así as dúas prazas de mercado que contiña, Alter Mark e Heumarkt (o mercado vello e o do feo). Na beira oposta, no arrabalde de Deutz (onde Constantino erixira a fortaleza Divitia) outro arcebispo, Heriberto, fundou en 1003 a abadía do seu nome.
Estancamento
No oeste da vila, ao final do decumanus romano e a carón dos Santos Apóstolos, foise configurando un espazo aberto ao que o concello trasladou o mercado de gando. A praza Neumarkt rematou no século XVIII coma lugar de paseo e lecer dos cidadáns.