Xuetas
Deputados da Call (1773-1788)
miniatura|Alegación en defensa dos dereitos dos xuetas ante a corte de Carlos III. En 1773 designaron un grupo de seis deputados, coñecidos popularmente co nome de perruques (perrucas) pola luxosa gornición que levaban nas súas xestións dirixidas ante o Rei Carlos III reclamando a plena igualdade social e xurídica co resto de mallorquinos. Desde a Corte acordouse realizar consultas ás institucións mallorquinas, as cales se opuxeron de xeito frontal e decidido ás pretensións dos descendentes dos conversos. Todo levou a un proceso longo e custoso, no cal as partes puxeron sobre a mesa os seus argumentos de xeito apaixonado. Os documentos elaborados dan fe de ata que punto a discriminación era un feito con profundas raíces ideolóxicas e da perseveranza nas súas esixencias de igualdade. En outubro de 1782 o fiscal da Real Audiencia de Mallorca, a pesar de saber que o resultado das deliberacións fora favorable aos xuetas, elevou un memorial, acompañado de argumentacións de alto contido racista, no que se propoñía a suspensión do acordo e o desterro dos xuetas a Menorca e a Cabrera, onde serían confinados con fortes restricións da súa liberdade. miniatura|esquerda|Primeira das tres reais cédulas ditadas por [[Carlos III de España|Carlos III (1782)]] Finalmente o rei inclinouse timidamente en favor dos xuetas e o 29 de novembro de 1782 asinouse a Real Cédula que decretaba a liberdade de movementos e residencia, a eliminación de calquera elemento arquitectónico distintivo do barrio do Segell, e a prohibición de insultos, maltratos e o uso de expresións denigrantes. Tamén, pero de xeito reservado, o monarca mostrábase favorable a concederlles plena liberdade profesional e participación na mariña e o exército, pero ordenou que estas disposicións non se fixesen efectivas ata que, pasado un tempo, se calmasen os ánimos. Aínda non medio ano despois, os deputados volveron insistir solicitando acceso a calquera ocupación, informando que os insultos e a discriminación non cesaran e protestando da exhibición dos sambenitos no claustro de San Domingos. O rei designou unha xunta para estudar o problema, a cal propuxo: a retirada dos sambenitos, a prohibición de La Fe Triunfante o esparexemento no conxunto da cidade, se fose necesario á forza, dos xuetas, a eliminación de calquera mecanismo formal de axuda mutua entre eles, o acceso sen restricións a todos os graos eclesiásticos, universitarios e militares, a abolición dos gremios e a supresión dos estatutos de limpeza de sangue, e se iso non fose posible limitalos a cen anos (estas dúas últimas disposicións propoñen que sexan aplicadas a todo o reino). De novo abriuse un período de consultas e un novo proceso, que xerou en outubro de 1785 unha segunda Real Cédula. Esta nin se aproximaba á proposta da xunta, e limitouse a declaralos aptos para o exército e a función pública. Finalmente en 1788 unha última disposición establece a plena igualdade no exercicio de calquera oficio, pero sen ningunha referencia a graos universitarios nin eclesiásticos. Tamén ese mesmo ano dende a Corte e a Inquisición Xeral se fixeron xestións para retirar os sambenitos do claustro, pero sen éxito. Probablemente o efecto máis palpable das Reais Cédulas foi o lento desartellamento da rúa. Consolidáronse (xa había algúns) pequenos núcleos na maioría de localidades e, timidamente, algúns establecéronse noutras rúas e parroquias. Mantivéronse as actitudes de discriminación social, a endogamia matrimonial e a práctica dos oficios tradicionais, pero sobre todo a segregación foi aberta e declarada nos ámbitos das honras, a educación e da relixión, bastións non tocados pola normativa carolina.