cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Persépole
Destrución
Ao redor dese tempo, un incendio queimou "os palacios" ou "o palacio". Os estudosos coinciden en que este evento, descrito en fontes históricas, ocorreu nas ruínas que agora se identificaron como Persépole. A partir das investigacións de Stolze, parece que polo menos un destes, o castelo construído por Xerxes I, ten restos de ser destruído por incendio. A localidade descrita por Diodoro Sículo despois de Clitarco corresponde en particularidades importantes coa Persépole histórica, por exemplo, está apoiada nunha montaña ao leste.
Atol Pinaki
Pinaki (antes Nganati e Whitsunday) é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende da comuna de Nukutavake. Está situado a 10 km ao sueste de Nukutavake.
Aberración da luz
miniatura|Representación xeométrica do concepto da aberración da luz estelar. Denomínase aberración da luz á diferenza entre a posición observada dunha estrela e a súa posición real, debido á combinación da velocidade do observador e a velocidade finita da luz.
Arandeira americana
Descrición
As raíces da arandeira americana teñen un aspecto fibroso e distribúense superficialmente, o que as volve dependentes dunha provisión constante de humidade. En condicións naturais as raíces están asociadas con fungos micorrizas específicos, cos que manteñen unha relación de mutuo beneficio (simbiótica).
Cultivo
Fóra do seu hábitat natural en América do Norte, Vaccinium corymbosum naturalizouse na Columbia Británica e no estado de Washington. Noutros continentes tense naturalizado no Xapón, Nova Zelandia Gran Bretaña, Lituania, e os Países Baixos.
Abdicación
Aplícase fundamentalmente para referirse ao acto segundo o cal unha persoa renuncia e cede por si mesma o seu cargo antes de que expire o tempo para o cal se tomou o mesmo, especialmente ao dun monarca que renuncia ás súas funcións.
Abdicacións modernas
No Reino Unido e nos reinos da Commonwealth de Nacións aínda hoxe vese a abdicación como un feito particularmente grave, debido á crise comsecuencia da abdicación de Eduardo VIII.
Friedrich Bessel
Traxectoria
Coñecendo a elevada precisión dos seus instrumentos tentou determinar a paralaxe das estrelas máis próximas, traballando cun heliómetro construído por Joseph von Fraunhofer: elixiu para iso a denominada 61 Cygni que, en base ao seu movemento propio (5,2" ao ano), debería ser unha das máis próximas ao noso planeta; ao cabo de 18 meses de observacións (finais de 1838) comprobou que a paralaxe era igual a 0,314" ± 0,020": a estrela distaba máis de 657.000 veces a distancia Terra-Sol. Só máis tarde mediríanse as paralaxes de Vega e Alpha Centauri, resultando esta última a máis próxima á Terra: 0,77" e 4,3 anos luz de distancia.
Teatro Nacional de São Carlos
Historia
A inscrición latina da placa conmemorativa, dedica o teatro á princesa.
A principios do século XIX, cando a corte fuxiu ao Brasil para escapar das invasións das tropas napoleónicas, construíuse un teatro a semellanza do São Carlos na cidade do Río de Xaneiro.
James Bradley
Traxectoria
En 1742 foi designado para suceder a Edmund Halley como Astrónomo Real. A súa elevada reputación permitíulle solicitar con éxito unha serie de instrumentos que custaron 1.000£ e cun cuadrante de 8 pés construído para el en 1750 por John Bird, acumulou en Greenwich durante dez anos medicións de inestimable valor para a reforma da astronomía. En 1752 a coroa concedeulle unha pensión 250£ anuais.
Screaming Trees
Formación e primeiras edicións
A banda lanzou tres álbums máis coa SST: Other Worlds, que tiña aquelas seis cancións demos gravadas pola banda antes de asinar coa Velvetone e Invisible Lantern, ambos en 1988 e producidos por Steve Fisk; e en 1989, Buzz Factory, baixo a produción de Jack Endino.
Estrea cun grande selo
Cando rematou a xira de Dust poslos Estados Unidos, Screaming Trees tomouse outro descanso durante o cal Lanegan comezou a traballar no seu terceiro álbum en solitario, Scraps At Midnight, que aparecería en 1998. O grupo regresou ao estudio en 1999 e gravou varias demos entre as que estaba a canción "Ash Grey Sunday", que intentaron vender a varios selos, pero ningún se interesou por elas. A banda realizou algúns concertos sorpresa a principios do 2000 coa intención de chamar a atención das discográficas pero con pouco éxito. Porén, decidiron editar o tema "One Way Conversation" a través do selo de internet Musicblitz Records. Ese ano, despois dun concerto celebrado na inauguración do Experience Music Project de Seattle, a banda anunciou a súa separación oficial.
Atol Akiaki
Historia
Foi descuberto en 1768, polo francés Louis Antoine de Bougainville. Sorprendido de que unha illa tan pequena puidese estar habitada, pensou que serían náufragos, pero ao achegarse os indíxenas ameazáronlles cunhas enormes lanzas, e chamouna illa dos Lanceiros (Lanciers). O ano seguinte ao inglés James Cook pareceulle que tiña a forma da típica gorra dos mariñeiros e chamouna Thrum Cap.
Sociedade do Apostolado Católico
Historia
Un exemplo do seu traballo é a Misión Palotina do Camerún establecida no 1890 na entón colonia do Camerún parte do Imperio Alemán.
Biscaia
Alí atópase a Parroquia Raíña dos Apóstolos. Encomendada pola diocese, o templo actual nace sendo atendido pola comunidade de palotinos, que arestora levan máis de 25 anos facéndose cargo da pastoral da parroquia.
Carnaval (periódico)
Historia e características
Semanario humorístico que apareceu o 10 de abril de 1924. Dirixido por Germán Fernández Fraga. Entre os seus colaboradores figuraban José Signo, Taxos, Ricardo Trillo, Primitivo Coca, E. Varela de Guzmán e o propio Germán Fernández. Publicaba fotogravados e caricaturas de Ventura Requejo, Temes e Manfredo García. Aparecía os xoves. Deixou de editarse ese mesmo mes de abril.
Jairo Dorado Cadilla
Jairo Dorado Cadilla é un tradutor galego radicado en Alemaña.
Carme
Galiza
O Carme é un topónimo frecuente en Galiza, ademais a padroa de moitas parroquias é Nosa Señora do Carme:
Becuadro
Nunha partitura musical, o becuadro é unha alteración que anula o efecto da díese ou do bemol. Ese efecto, de estar o becuadro en medio do pentagrama, afecta só á nota que o precede. Para cambiar o efecto de xeito máis durable é necesario poñer un cambio de armadura.
Ingo Hoffmann
Anos na Fórmula 1
A carreira de Fórmula Un de Hoffmann viuse obstaculizada polos problemas financeiros do equipo de Fittipaldi, e pilotou o segundo coche do equipo cando realmente o equipo só podía permitirse correr con un. Isto significou que Hoffmann só participou en determinadas carreiras seleccionadas, e, finalmente, o segundo coche foi abandonado por completo. Participou en catro Grandes Premios en, non se clasificou para tres deles e logrou un undécimo lugar, foi o mellor resultado conseguido. En, Hoffman competiu no Gran Premio da Arxentina de 1977 en Bos Aires, e nuevamente no Gran Premio do Brasil de 1977 en Interlagos, onde terminou sétimo, a dúas voltas do gañador. Con todo, esa foi a última carreira de Hoffman na Fórmula 1, xa que retirouse o segundo coche de Fittipaldi.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Le Sacre du printemps
Antecedentes
miniatura|esquerda|Stravinskii en [[1903.]] Igor Stravinskii era o fillo de Fedor Stravinskii, o principal baixo da Ópera Imperial de San Petersburgo, e Anna, nada Kholodovskaia, unha cantante afeccionada competente e pianista dunha antiga familia rusa. A asociación de Fedor con moitas figuras importantes da música rusa, entre as que se inclúen Rimskii-Korsakov, Borodin e Musorgskii, fixo que Igor medrase nun fogar intensamente musical. En 1901 Stravinskii comezou a estudar dereito na Universidade de San Petersburgo, mentres tomaba clases particulares de harmonía e contrapunto. Tendo impresionado a Rimskii-Korsakov con algúns dos primeiros esforzos compositivos, Stravinskii traballou baixo a guía do vello compositor. No tempo da morte do seu mentor en 1908 Stravinskii tiña realizado varias obras, entre elas a Sonata para piano en Fa díese menor (1907), que el mesmo catalogou como «Opus 1», e en 1908 unha pequena peza orquestral, Feu d'artifice ("Fogos de artificio").
Sinopse e estrutura
Nunha nota ao director Serge Koussevitzky en febreiro de 1914, Stravinskii describiu Le Sacre du printemps como «unha obra musical-coreográfica, [representando a] Rusia pagá... unificada por unha soa idea: o misterio e a grande ondada de poder creativo da primavera». Na súa análise sobre Le Sacre du printemps, Pieter van den Toorn escribe que a obra carece dun argumento ou narrativa específica, e debe ser considerada como unha sucesión de episodios coreografados.
Composición
miniatura|esquerda|Clarens, en Suíza (nunha imaxe actual), onde foi composta a maior parte de Le Sacre du printemps. Os libros de anotacións de Stravinskii mostran que antes de regresar á súa casa en Ustyluh (Ucraína) en setembro de 1911, traballou en dous movementos, «Les Augures printaniers» e «Rondes printanières». En outubro deixou Ustyluh para ir a Clarens en Suíza, onde nunha pequena e escasamente amoblada habitación de oito metros cadrados, con tan só un piano, unha mesa e dúas cadeiras traballou na partitura. En marzo de 1912, segundo a cronoloxía do seu libro de anotacións, Stravinskii completara a Parte I e redactara gran parte da Parte II. Tamén preparou unha versión para piano a dúas mans, posteriormente perdida, que puido ter empregado para mostrar a obra a Diagilev e ao director dos Ballets Russes Pierre Monteux en abril de 1912. Tamén fixo un arranxo para piano a catro mans que se converteu na primeira versión publicada de Le Sacre du printemps; el e o compositor Claude Debussy tocaron xuntos a primeira metade dela en xuño de 1912.
Stravinskii recoñeceu que a melodía do fagot que abre a obra era derivada dunha antoloxía de cancións populares lituanas, mais sostivo que este foi o único préstamo destas fontes; se outros elementos soaban como a música tradicional aborixe, dixo, foi a causa de «algunha certa memoria “popular” inconsciente». Con todo, Morton identificou varias melodías máis na Parte I que teñen as súas orixes na colección lituana. Máis recentemente Richard Taruskin descubriu na partitura unha melodía adaptada dunha das «Cen Cancións Nacionais Rusas» de Rimskii-Korsakov. Taruskin sinala o paradoxo de que Le Sacre du printemps, xeralmente recoñecida como a máis revolucionaria das primeiras composicións do compositor, está en realidade enraizada nas tradicións da música rusa.
Estrea
miniatura|esquerda|[[The New York Times informou sobre a sensacional estrea da Consagración, nove días despois do evento.]] O parisiense Théâtre des Champs-Élysées era unha nova estrutura, que fora aberta o 2 de abril de 1913 cun programa homenaxeando as obras de moitos dos principais compositores da época. O xerente do teatro, Gabriel Astruc, estaba decidido a que nel tivera lugar a tempada dos Ballets Russes de 1913, e pagou a Diagilev a elevada suma de 25.000 francos por representación, o dobre do que pagara o ano anterior. A venda de entradas para a noite, ao dobrar os prezos das entradas para unha estrea, ascenderon a 35.000 francos. O programa para o 29 de maio de 1913 tamén incluía Les Sylphides, Le Spectre de la Rosa de Carl Maria von Weber, e as Danzas Polovtsianas de Aleksandr Borodin.
Coreografías posteriores
En 1944 Massine comezou unha nova colaboración con Rerikh, quen antes da súa morte en 1947 fixera numerosos bosquexos para unha nova produción que Massine realizou con éxito en La Scala de Milán en 1948. Isto anunciou unha serie de producións significativas de posguerra en Europa. Mary Wigman en Berlín (1957) seguiu a Horton en destacar os aspectos eróticos do sacrificio da virxe, como fixo Maurice Béjart en Bruxelas (1959). A representación de Béjart substituíu o sacrificio culminante por unha representación do que o crítico Robert Johnson describiu como «coito cerimonial». A produción de 1962 do Royal Ballet, coreografiada por Kenneth MacMillan e deseñada por Sidney Nolan, foi representada por primeira vez o 3 de maio e foi un éxito de crítica. Permaneceu no repertorio da compañía durante máis de 50 anos; despois do seu renacemento en maio de 2011, o crítico do Daily Telegraph Mark Monahan considerouna un dos maiores logros do Royal Ballet. A cidade de Moscova viu por primeira vez Le Sacre en 1965, nunha versión coreografiada para o Ballet do Bolshoi por Natalia Kasatkina e Vladimir Vasiliev. Esta produción mostrouse en Leningrado catro anos máis tarde, na Ópera Maly, e presentou un argumento que proporcionou á Elixida un amante que inflixiu vinganza contra os anciáns despois do sacrificio. Johnson describe a produción como «un produto do ateísmo de estado [...] propaganda soviética no seu mellor momento».
Os editores musicais Boosey and Hawkes estimaron que dende a súa estrea, o ballet foi obxecto de canto menos 150 producións, moitas das cales se converteron en clásicos e foron representadas en todo o mundo. Entre as interpretacións máis radicais se encontra a versión de Glen Tetley de 1974, na que a elixida era un mozo novo. Máis recentemente houbo versións de danza en solitario ideadas por Molissa Fenley e Javier de Frutos, unha interpretación de punk rock de Michael Clark, e Rites (2008), de The Australian Ballet en colaboración con Bangarra Dance Theatre, que representa percepcións aborixes dos elementos da terra, aire, lume e auga.
Instrumentación
A pesar do gran tamaño da orquestra, a maior parte da partitura está escrita nun xeito camerístico, con instrumentos solistas e pequenos grupos adquirindo roles distintos.
Gravacións
En 1929, Stravinskii e Monteux competiron entre si para dirixir a primeira gravación orquestral para gramófono de Le Sacre. Mentres Stravinskii dirixiu a L'Orchestre des Concerts Straram nunha gravación para o selo Columbia, ao mesmo tempo Monteux estaba a gravar para o selo HMV. A versión de Stokowskii seguiunas en 1930. Stravinskii realizou dúas gravacións máis, en 1940 e 1960. Segundo o crítico Edward Greenfield, Stravinskii non era tecnicamente un gran compositor mais, di Greenfield, na gravación de 1960 coa Columbia Symphony Orchestra o compositor inspirou unha interpretación con «extraordinario empurre e flexibilidade». En conversas con Robert Craft, Stravinskii revisou varias gravacións de Le Sacre realizadas nos anos 1960s. Pensou que a gravación de 1963 de Herbert von Karajan coa Berliner Philharmoniker, era boa, mais «a interpretación é [...] demasiado pulida, unha mascota salvaxe máis que unha real». Stravinskii pensou que a de Pierre Boulez, coa Orchestre National de France (1963), era «menos boa do que esperara [...] moi malos tempi e algunhas alteracións de mal gusto». Unha gravación da Orquestra Sinfónica do Estado de Moscova en 1962 foi felicitada polo compositor por facer soar a música rusa «que é o correcto», mais o xuízo final de Stravinskii é que ningunha destas tres interpretacións pagaba a pena ser preservada.
Edicións
A partitura de 1929 e a versión revisada de 1948 crearon a base das interpretacións máis modernas de Le Sacre. Boosey and Hawkes publicou de novo a súa edición de 1948 en 1965, e realizou unha nova edición (B&H 19441) en 1967. A empresa tamén publicou unha reimpresión sen modificar da redución para piano de 1913 en 1952 (B&H 17271) e unha versión revisada para piano, incorporando as revisións de 1929, en 1967.
Historia de São Paulo
Primeiro, oubo que salvar a orografía que a constreñía, e fíxose cos viadutos que caracterizan a actual urbe. Os primeiros, que salvan o Anhangabaú: o do Chá continuando a rúa Direita ata o Teatro Municipal; e o de Santa Efixenia, máis ao norte, dende Sao Bento ata a igrexa de Sta. Efixenia no barrio homónimo.
Congrinos
miniatura|250px|Rhynchoconger flavus. miniatura|250px|Bathyuroconger vicinus. A dos congrinos (Congrinae) é unha subfamilia de peixes da familia dos cóngridos, integrada na orde dos angüiliformes.
Produto vectorial
Definición
O resultado correcto depende da orientación do espazo vectorial, i.e. da quiralidade do sistema de coordenadas (i, j, k). O produto vectorial a × b é definido de tal forma que (a, b, a × b) se torna destro se (i, j, k) é "a dereitas" ou zurdo se (i, j, k) é "a esquerdas".
Roade, Sobrado
Xeografía
A parroquia de Roade ten unha superficie de 11,12 km² pola que se espallan 10 núcleos de poboación.
Aridade
En lingüística, a aridade denomínase valencia.
Jack o Destripador
Os cinco asasinatos canónicos
O corpo de Mary Ann Nichols descubriuse ó redor das 3:40 a.m. o venres 31 de agosto de 1888 en Buck's Row (posteriormente chamada Durward Street), en Whitechapel. Tiña dous cortes na gorxa e a parte inferior do seu abdome estaba aberta nunha profunda ferida serrada. Tamén tiña outras varias incisións no abdome, causadas pola mesma arma.
Outras presuntas vítimas
Annie Millwood entrou na enfermería do asilo de Whitechapel con feridas de arma branca nas pernas e na parte inferior do seu torso o 25 de febreiro de 1888. Foi dada de alta pero faleceu aparentemente por causas naturais a idade de 38 anos o 31 de marzo de 1888. Posteriormente postulouse que foi a primeira vítima do Destripador, pero este ataque nunca puido relacionarse de forma definitiva. Outra das supostas primeiras vítimas foi Ada Wilson, quen segundo os informes sobreviviu a dúas feridas de arma branca no pescozo recibidas o 28 de marzo de 1888. Annie Farmer residía na mesma pensión que Martha Tabram e denunciou ser vítima dunha agresión o 21 de novembro de 1888. Tiña un corte superficial na gorxa, pero segundo a investigación policial probablemente fose autoinflixido.
Cartas
No transcurso dos asasinatos do Destripador, a policía, os xornais e outros recibiron centos de cartas relacionadas co caso. Donald McCormick estimou que eran "probablemente 2000 polo menos", o diario Illustrated Police News do 20 de outubro de 1888 afirmou que a policía investigara unhas 700 cartas, e consérvanse ó redor dunhas 300 na Oficina do Rexistro da Corporación de Londres. Algunhas destas cartas foron ofrecementos de consello ben intencionados para atrapar ó asasino, pero a gran maioría delas foron inútiles. En centos destas cartas os autores afirmaron ser o asasino, das que máis de 200 se conservan na Oficina do Rexistro Público, e tres delas destacaron en particular: a carta Dear Boss, a postal Saucy Jacky e a carta From Hell.
Legado e influencia
A maiores das contradicións e da pouca fiabilidade dos rexistros contemporáneos, os intentos de identificar ó asasino vense obstruídos pola falta de probas forenses sobreviventes. As análises do ADN nas cartas e outro material existente resultan inconcluíntes, xa que este material está demasiado contaminado como para fornecer resultados significativos. Existen afirmacións incompatibles entre si de que existen probas de ADN que apuntan a dous sospeitosos diferentes, Aaron Kosminski e Walter Sickert, e en ámbolos dous casos a metodoloxía empregada foi obxecto de crítica.
Heparán sulfato
Epimerización e sulfatación 2-O
A epimerización está catalizada por un só encima, a ácido glicurónico C5 epimerase ou heparosán-N-sulfato-glicuronato 5-epimerase (co número EC 5.1.3.17). Este encima epimeriza o ácido glicurónico a ácido idurónico (IdoA). O recoñecemento de substrato require que estea N-sulfatado o residuo de GlcN unido ao lado non redutor dun ácido glicurónico diana potencial. O encima uronosil-2-O-sulfotransferase (2OST) sulfata os residuos resultantes de ácido idurónico.
Manolo Seijas
Manuel Seijas Caamaño, nado en Noia o 29 de setembro de 1991, é un político galego.
8-Oxo-2'-desoxiguanosina
A 8-oxo-2'-desoxiguanosina (8-oxo-dG) é un derivado oxidado do nucleósido desoxiguanosina. Está formado pola base nitroxenada derivada 8-oxoguanina unida ao azucre 2-desoxirribosa. A 8-oxo-dG é un dos principais produtos da oxidación do ADN. A cuantificación das concentracións de 8-oxo-dG nunha célula son unha medida do estrés oxidativo ao que está exposta. Diversos estudos suxiren que o incremento de 8-oxo-dG nas células favorece a aparición de cancros.
A 8-oxo-dG no ADN
Cando a formación de 8-oxo-dG é inducida por un axente que causa danos no ADN, esta é rapidamente reparada. Por exemplo, a presenza de 8-oxo-dG multiplícase por 10 nos fígados de ratos sometidos a radiacións ionizantes, pero o exceso de 8-oxo-dG é rapidamente eliminado e ten unha vida media de só 11 minutos.
A Agolada, San Pedro de Benquerencia, Barreiros
A Agolada é un lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 39 habitantes (18 homes e 21 mulleres).
+Gente
+Gente foi un programa de La 1 de Televisión Española emitido en horario de tarde dende o 12 de setembro de 2011 ata o 17 de maio de 2013. O programa tivo dúas etapas: a primeira, dende a súa primeira emisión ata o 29 de xuño de 2012 con Pilar García Muñiz, José Ángel Leiras, María Avizanda e Alberto Herrera; e a segunda, dende o 10 de setembro de 2012 con Anne Igartiburu e Roi Groba.
Oroso
Xeografía
A zona Entra dentro do clima oceánico húmido. A temperatura media sitúase nos 12,3 °C, o mes máis frío é xaneiro cunha media de 7,1 °C e o máis quente é xullo cunha temperatura media de 18,3 °C e a oscilación térmica é reducida, 11,2 °C. Os invernos non son moi rigorosos e os veráns son suaves, aínda que por influencia continental ocasionalmente prodúcense xeadas nalgúns días. As precipitación son elevadas, xa que acadan os 2.000 mm anuais, produto da chegada, sen ningunha dificultade topográfica dos ventos húmidos oceánicos; ademais, o ascenso en altitude favorece as precipitacións. Non obstante o réxime pluviométrico é irregular, cun máximo no inverno e un mínimo irregular no verán, onde hai un pequeno déficit hídrico nos meses de xullo e agosto.
Profesor Lazhar
Foi estreado na Televisión de Galicia o 13 de febreiro de 2017.
Taxonomía bacteriana
Situación entre os seres vivos
Ernst Haeckel en 1866 situou o grupo no filo Moneres (en alemán, procedente do grego μονήρης, simple) pertencente ao reino Protista e definiunas como organismos homoxéneos e sen ningunha estrutura, que constablan só dunha porción de plasma. Subdividiu o filo en dous grupos:
"Bacterias arcaicas" e reclasificación de Woese
Coa aplicación de metodoloxías melloradas quedou claro que as bacterias metanóxenas eran moi diferentes e críase (erradamente) que eran reliquias de antigas bacterias e así Carl Woese, considerado o precursor da revolución da filoxenia molecular, identificou tres liñas primarias de descendentes, as Archaebacteria, as Eubacteria e os Urkaryotes, estes últimos agora representados polo compoñente nucleocitoplasmático dos Eukaryotes. Estas liñaxes foron formalizadas no rango Dominio (regio en latín), e dividíronse os seres vivos en 3 dominios: os Eukaryota, as Archaea e as Bacteria Este é o esquema que se usa aínda hoxe.
Autoridades
A clasificación é a agrupación de organismos en grupos progresivamente máis inclusivos baseados na filoxenia e no fenotipo, e a nomenclatura é a aplicación de regras formais para nomear aos organismos.
Descrición de novas especies
O International Journal of Systematic Bacteriology/International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology (IJSB/IJSEM) é unha publicación revisada por expertos que actúa como o foro oficial internacional para a publicación de novos taxons procarióticos. Se se publica unha especie noutra revista científica revisada por expertos, o autor pode facer unha petición ao IJSEM coa apropiada descrición, e, se é correcta, a nova especie será incluída na Lista de Validación do IJSEM.
Nomenclatura
A nomenclatura é o conxunto de regras e convencións utilizados para nomear os taxons. As diferenzas na nomenclatura entre os distintos reinos/dominios está resumida en.
Nomes procedentes de lugares
En moitos nomes científicos a palabra que indica a especie denomínase co nome do lugar onde habita esa especie ou no que foi encontrada. Os seus nomes fórmanse creando un adxectivo ao unir o nome da localidade coa terminación -ensis (masculina ou feminina) ou -ense (neutra) en concordancia do nome do xénero ao que pertencen, a non ser que exista un adxectivo en latín clásico referido a ese lugar. Porén, os nomes de lugar non deberían usarse como nomes en caso xenitivo. Tamén hai xéneros que proceden dun nome de lugar, como por exemplo, Gallaecimonas (de Galicia).
Gran Premio do Reino Unido de 2000
Antecedentes
O Gran Premio disputárono once equipos, cada un con dou pilotos. Os equipos, tamén coñecidos como construtores, foron McLaren, Ferrari, Jordan, Jaguar, Williams, Benetton, Prost, Sauber, Arrows, Minardi e BAR. O fornecedor Bridgestone trouxo catro compostos diferentes de pneumáticos á carreira: dous compostos secos, os brandos e os medios e dous compostos de chuvia, os intermedios e os de chuvia.
Estatuto de autonomía de Galicia de 1981
O Estatuto de Autonomía de Galicia (ou, sinxelamente, Estatuto de Galicia), é a norma institucional básica de Galicia, en vigor dende 1981. No marco da Constitución española de 1978, o Estatuto de Galicia recoñece a condición de nacionalidade histórica a esta Comunidade Autónoma. Os poderes en que se basea son o propio Estatuto, a Constitución e o pobo galego. Establece un marco democrático de solidariedade entre quen integran o pobo galego.
José Manuel Domínguez Freitas
Traxectoria
Despois de 28 anos en política non se presentou ás eleccións municipais de 2015. Sendo substituído por Antonio Lomba Baz.
Cuco real
Taxonomía e etimoloxía
Clasifícase na familia Cuculidae dentro da orde cuculiformes. Os cuculiformes son aves de tamaño mediano, con plumaxes discretas e longas colas que teñen patas con dedos zigodáctilos (dous dirixidos cara adiante e dous cara atrás). Os membros da familia Cuculidae adoitan caracterizarse por poñer os seus ovos nos niños doutras especies.
Outokumpu
O concello é unilingüe en finés.
Castelo de Ampudia
O Castelo de Ampudia é unha fortaleza do século XV situada na localidade de Ampudia (provincia de Palencia). É de titularidade privada.
Otto Fritz Meyerhof
Traxectoria
Obtivo o Premio Nobel de Medicina en 1922, compartido con Archibald Vivian Hill.
José Alberto de Oliveira Anchieta
Traxectoria
Anchieta naceu en 1832 en Lisboa, e comezou os seus estudos de matemáticas na Universidade de Coímbra. Debido á súa tenaz independencia e ao seu carácter excéntrico, porén, non se adaptou ben á universidade e trasladouse á Escola Politécnica de Lisboa.
Moitas das especies de mamíferos, aves, réptiles, anfibios, e peixes descritos por el eran descoñecidos até a data e así foron nomeados anchietae na súa honra por Bocage e outros.
Dinamarca
Etimoloxía
A etimoloxía da palabra Dinamarca, e especialmente a relación entre os dinamarqueses e Dinamarca e a unificación do país como un só reino é un tema que suscita algúns debates. O debate céntrase principalmente ao redor de se o prefixo "Dan" se refire ao pobo "Dani" ou a "Dan", os lendarios reis dinamarqueses e do significado exacto do "-mark" final. A cuestión complícase aínda máis por unha serie de referencias a varios pobos "Dani" en Escandinavia ou outros lugares de Europa nos antigos relatos gregos e romanos (como Tolomeo, Xordanes e Gregorio de Tours), así na literatura medieval (como Adán de Bremen, Beowulf, Widsith e Edda poética).
Prehistoria
Os primeiros indicios de agricultura son do 3.000 a. C. O período nórdico da Idade de Bronce estivo marcado por un pobo que enterraba os seus mortos, xunto aos seus bens terreais, en túmulos. Atopáronse numerosos dolmens e tumbas datadas nese período. Entre estes achados arqueolóxicos destacan numerosos artefactos relixiosos, instrumentos musicais, así como as primeiras evidencias dunha sociedade estratificada en clases sociais.
Idade Media
A orixe de Dinamarca está perdida na prehistoria. Pero a Dannevirke (muralla) máis antiga data do século VII, o mesmo que o novo alfabeto rúnico e os antigos poemas épicos saxóns Widsith e Beowulf, así como o historiador medieval danés Saxo Grammaticus (1150-1220) constituíron as primeiras fontes da cultura antiga danesa. Estas descricións teñen moito de mitoloxía e lenda, con todo poden conter algúns datos históricos.
Idade Moderna
A solidez da economía dinamarquesa viuse fortemente afectada as perdas provocadas durante as guerras napoleónicas. Dinamarca aliouse con Francia e librou diversas batallas contra as tropas británicas. A frota británica atacou Copenhaguen en 1801 (Primeira Batalla de Copenhaguen). En 1807 a frota británica bombardeou de novo a cidade, o que provocou numerosas baixas civís. En 1808 un exército español de 15.000 homes ao mando do Marqués da Romana interveu en Dinamarca en apoio de Napoleón. Tras a derrota da frota dinamarquesa, Noruega pasou da coroa de Dinamarca á de Suecia polo tratado de Kiel, como recompensa a Suecia por parte do bando vencedor. Pero as revoltas norueguesas terminaron na independencia, e os noruegueses coroaron a Christian Frederick (o futuro Christián VIII) como rei. Durante este período, Dinamarca estivo literalmente en bancarrota e a poboación sufriu grandes privacións. Curiosamente, é coñecido como a idade de ouro da historia intelectual dinamarquesa. A literatura, pintura, escultura e a filosofía tiveron unha época infrecuentemente brillante. Hans Christian Andersen, Søren Kierkegaard e Bertel Thorvaldsen realizaron as súas obras durante este período.
Cultura
A xente da península Xutlandia caracterízase por seren granxeiros e por costumes máis arraigados e tradicionais. A poboación da illa Fionia, son xente dedicada á agricultura, a súa maneira de falar é coñecida por moitos como 'cantada', viven nunha illa pequena o que os fai chegar á capital Odense en trinta minutos aproximadamente. Fionia é chamada "A illa do sorriso" pola amabilidade da súa xente. Na illa Selandia, a xente traballa maiormente na industria, sendo a parte máis activa de Dinamarca. Algúns coñecidos dinamarqueses son o escultor Bertel Thorvaldsen, o compositor Carl Nielsen, o arquitecto Jørn Utzon, o físico Niels Bohr ou o astrónomo Tycho Brahe.
Gregorio Chillón de la Fuente
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Carballo o 8 de outubro de 1940. En 1946 foi elixido procurador en Cortes como representante de Municipios da provincia da Coruña, posto no que permaneceu até 1949. Tamén foi deputado provincial (1952-58) e vicepresidente da Deputación da Coruña. Cesou como alcalde de Carballo en xullo de 1967.
Mesía
Mesía é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ordes. Segundo o INE en 2022 tiña 2.457 habitantes (1.232 homes e 1.225 mulleres) (2.479 no 2021, 2.918 no 2010, 3.102 no 2006, 3.174 no 2005, 3.216 no 2004, 3.240 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Ten unha altitude media de 400 m, sendo máis accidentada cara ao norte. Os seus cumios máis altos son Picoi (546 m), Montouto (542 m), a Cova (488 m), Rozamonde (462 m) e Teixoeiras (427 m). O curso fluvial máis importante é o río Tambre, que pasa pola parroquia de Castro. Afluentes deste son o Maruzo e mailo río Samo, que nace en Picoi, nos montes da Tieira, e percorre o concello polo norte facendo, en certos tramos, de límite co concello de Frades.
Historia
A localización da capital sufriu modificacións. No 1860 estaba na Pobra, no 1900 na Vila, no 1910 en Xancedavella, e entre 1920 e 1981 de novo na Pobra. Se ben na actualidade o xulgado e a casa consistorial están en Xanceda, oficialmente a capital segue na Pobra, ao non estar tramitado o expediente de cambio.
Sue Grafton
Primeiros anos
A nai de Grafton suicidouse en 1960 despois de volver a casa tras unha operación para eliminar un cancro de esófago que sufriu tras anos de beber e fumar. O seu fai faleceu en 1982, poucos meses antes da publicación de "A" Is for Alibi.
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo G
O Grupo G da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros:, , e os. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, Alemaña e os Estados Unidos, con 7 e 4 puntos respectivamente, clasificaronse á seguinte fase. Quedarían eliminadas Portugal, con 4 puntos mais con peor diferenza de goles que os Estados Unidos, e Ghana, que conseguiu 1 punto.
Sue Grafton
Carreira
Incapaz de atopar éxito coas súas novelas, Grafton converteuse en guionista. Traballou os seguintes quince anos escribindo guións para telefilmes, incluídos Sex and the Single Parent, Mark, I Love You e Nurse. Graton vendeu os dereitos de The Lolly-Madonna War e coescribiu o guión do filme. A adaptación, estreada en 1973 como Lolly-Madonna XXX, foi protagonizada por Rod Steiger e Jeff Bridges. O seu guión para Walking Through the Fire gañou un premio Christopher en 1979. En colaboración co seu marido Steven Humphrey, tamén adaptou as novelas de Agatha Christie A Caribbean Mystery e Sparkling Cyanide para a televisión e coescribiu Asasino da familia e Love on the Run. Está acreditada polo argumento en que se baseou o telefilme Svengali (1983).
A súa experiencia como guionista ensinoulle o básico da estrutura dunha historia, escritura de diálogos e creación de secuencias de acción. Grafton sentiu entón que estaba lista para volver a escribir ficción. Mentres atravesaba un "amargo divorcio e unha batalla pola custodia que durous seis longos anos", Grafton imaxinaba formas de matar ou mutilar o seu exmarido. As súas fantasías eran tan reais que decidiu poñelas por escrito.
The Sims 4
Xogo no barrio
No control do personaxe, simplifícase a interface de usuario. As necesidades redúcense a só seis: Vexiga, Fame, Enerxía, Diversión, Interacción social e Hixiene, e o motor do xogo trasládase ao novo sistema de emocións, que é a novidade principal da entrega. Dende esta entrega, o comportamento do Sim vese influenciado directamente pola emoción que estea vivindo en cada momento. Seguen presentes os estados de humor que debutaron en The Sims 3, pero agora son eles os que inflúen directamente nas emocións. Tamén o nivel das necesidades inflúe directamente nas emocións. Hai dous tipos de emocións, positivas ou negativas. Entre as positivas encóntranse entre outras Contento, Coqueto, Centrado, Seguro, Inspirado, Vigorizado ou Bromista, e entre as negativas encóntranse Triste, Avergoñado, Confundido, Tenso, Enfadado, Incómodo ou Aburrido. Cada unha destas emocións pode estar presente ata en tres graos de intensidade. Tamén está o estado de emoción Normal, que é a ausencia dunha emoción determinada e que non ten efectos sobre o Sim.
Avance
O avance foi mostrado por primeira vez o 20 de agosto de 2013 no evento e feira Gamescom en Alemaña, concretamente en Colonia. Pero tamén é visible na páxina web de YouTube. Nun mostrouse "A chegada" e noutro mostrouse como son os novos Sims, como son as súas ferramentas creativas e como é a vida neles.
Dave Cowens
NBA
En 1973, cunhas medias de 20,5 puntos e 16,2 rebotes por partido, foi elixido MVP da liga e do All-Star Game. Tivo unha media ao longo da súa carreira 17,6 puntos e 13,6 rebotes. Disputou sete All Star e gañou dous aneis cos Celtics, en 1974 e 1976.
Lee Joon-gi
Traxectoria
Lee tamén protagonizou en 2007 a súa primeira serie dramática,Time Between Dog and Wolf da MBC. esquerda|miniatura|Lee en Shanghai en maio de 2009 Entre abril e xullo de 2008, Lee protagonizou outra serie, Iljimae, un drama de acción da SBS baseado no folclore chinés da época da dinastía Ming, na que deu vida a unha especie de Robin Hood enmascarado na era Joseon. O episodio final conseguiu un índice de audiencia do 31.4%.
En 2016 actuou no seu primeiro filme chinés, Never Said Goodbye. e tamén debutou en Hollywood cun papel en Resident Evil: The Final Chapter, con estrea prevista para o 27 de xaneiro de 2017.
Xogo da ola
miniatura|dereita|300px|Celebración do xogo no Porriño.
Características
Participan seis ou máis xogadores en roda, con outra persoa facendo de árbitro e outra de madriña, todos eles disfrazados e coa cara enfeluxada. Os xogadores vanse tirando olas de barro polo aire procurando que non escachen. Se rompe, a persoa culpable paga unha multa e bebe viño, até que rompen todas as olas.
A madriña encárgase de pór as olas en xogo, cobrar as multas, dar viño e pedir cartos entre o público. O árbitro, situado sobre unha escada adornada con flores de mimosas, leva un chifre. Ten o mando, e adoita impor multas ao chou e parar o xogo para beber viño.
Karen Black
1980-1985: Telefilmes, teatro, cinema internacional e independente
En 1982 protagonizou con Cher e Sandy Dennis a produción de Broadway dirixida por Robert Altman Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean e a súa adaptación ao cinema, tamén con estrea en 1982. En ámbolos casos, interpretou o papel de Joanne, unha muller transxénero nunha pequena vila de Texas. Para preparar a súa personaxe, Black, pasou varios meses falando con xente transxénero e intentando comprender como se sentían as persoas que experimentaban a necesidade de cambiar o xénero co que naceran" . Malia algunhas críticas negativas pola súa interpretación no teatro no cinema os críticas eloxiaron o seu papel
2003–2013: Figura de culto
Karen Black está considera unha figura prominente do Novo Hollywood, ás veces descrita como unha icona do cinema independente norteamericano. Karen Black rematou a súa carreira cinematográfica en 2010 ao detectarlle un cancro e morreu no Saint John's Health Center de Santa Monica o 8 de agosto de 2013.
Caconda
Xeografía
Localizada na rexión de Plano Alto, a 237 km ao norte de Lubango, a capital provincial, e aproximadamente a 700 km ao sur de Luanda, a capital do país.
Historia
Coa colonización portuguesa, o territorio da actual provicia da Huíla foi incluído no territorio de Benguela. No século XIX, Caconda era o punto máis avanzado no territorio colonial de Portugal en África.
Cultura
Os principais monumentos de Caconda son os restos da fortaleza portuguesa de Caconda e a igrexa construída en 1956.
Martellus Bennett
Martellus Demond Bennett, nado o 10 de marzo de 1987 en San Diego (California), é un ex xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xogaba na posición de tight end na National Football League (NFL). O seu maior éxito foi a Super Bowl LI conseguido cos New England Patriots. Tras formarse no fútbol americano universitario na Texas A&M, foi seleccionado na segunda rolda no draft da NFL de 2008 polos Dallas Cowboys. Alén do equipo de Massachusetts, Bennett tamén xogou para os New York Giants, os Chicago Bears e os Green Bay Packers. Bennett é tamén escritor de contos infantiles. O seu irmán máis vello, Michael Bennett, é tamén xogador profesional de fútbol americano.
Roca, Guitiriz
Roca é unha parroquia do concello de Guitiriz. Segundo o IGE, en 2012 tiña 78 habitantes (35 homes e 43 mulleres).
George Robert Waterhouse
miniatura|170px
Marcus Ward Lyon
Temperán interese pola zooloxía
Nacido nunha familia de militares, demostrou axiña un grande interese na zooloxía, recollendo espécimes da fauna local nos arredores dos destinos do seu pai no exército.
Katharine Gun
O xuízo
En setembro de 2019, Ken Macdonald, o exdirector das acusacións públicas, dixo que non se retirou o caso contra Gun para evitar que se revelasen os informes do fiscal xeral sobre a legalidade da guerra de Iraq. Afirmou que Gun non tería recibido un xuízo xusto sen a divulgación de información que comprometería a seguridade nacional. Gavin Hood, o director de Official Secrets, expresou o seu escepticismo sobre a declaración de Macdonald e pediu a desclasificación dos documentos oficiais aos que se refire Macdonald. Daniel Ellsberg eloxiou a rapidez e importancia de que Gun tomase medidas afirmando que a súa filtración, dalgún xeito, era máis significativa que a súa propia denuncia da guerra de Vietnam.
Álxebra de Boole
Definición formal
A partir destes axiomas, pódese demostrar que calquera operación booleana onde interveñan o elemento máis pequeno “0”, o elemento de maior valor “1”, e o complemento ¬a de calquera elemento “a” xera un resultado único pertencente á mesma gramática de Boole. Para todo “a” e “b” do conxunto “A”, cúmprense as seguintes identidades:
Exemplos
entón o conxunto “A” convértese nunha álxebra booleana coas operacións ( y \lor f = y + f − yf)   e
Partido Andalucista
Foi fundado en 1965 cando a Alianza Socialista de Andalucía, creada en 1971, adoptou o nome de Partido Socialista de Andalucía (PSA). Posteriormente en xaneiro de 1979 no II Congreso Andalucista adoptou o nome de PSA-Partido Andaluz. En febreiro de 1984 adoptou o seu derradeiro nome, Partido Andalucista.
Marcelino Martínez Morás
Marcelino Martínez Morás, nado na Coruña o 28 de novembro de 1895 e finado en Vigo o 9 de novembro de 1963, foi un xornalista e escritor galego.
Parque Nacional do Canón Bryce
O Parque Nacional do Canón Bryce (en Bryce Canyon National Park) é un parque nacional dos Estados Unidos localizado no suroeste do estado de Utah. A pesar do seu nome, o canón Bryce non é propiamente un canón senón un grande anfiteatro natural formado pola erosión. Bryce destaca polas súas estruturas xeolóxicas únicas, chamadas chemineas de fadas, que se formaron pola erosión causada polo vento a auga e o xeo. O xogo de cores das rocas, vermello, laranxa e branco forman vistas espectaculares.
Partido Andalucista
Historia
En 2015 (o seu derradeiro ano de existencia), o partido contaba con 0 deputados no Parlamento de Andalucía e 470 concelleiros.
Calisto (lúa)
Atmosfera e ionosfera de Calisto
miniatura|300px|dereita|Campo magnético inducido ó redor de Calisto Calisto ten unha atmosfera moi tenue composta por dióxido de carbono. Foi detectada polo NIMS da sonda espacial Galileo (un sistema de mapeado espectrométrico próximo ó infravermello) a través da súa propiedade de capar lonxitudes de onda en torno os 4,2 micrómetros. A presión superficial esta estimada en 7,5 x 10−12 bar e a densidade das súas partículas moleculares en 4 x 108 cm−3. Debido a que a súa atmosfera é moi tenue, esta pode escaparse en tan só 4 días (ver escape atmosférico), polo tanto debe existir un proceso de rexeneración desta atmosfera, posiblemente a lenta sublimación do xeo de dióxido de carbono que existe na superficie xeada do satélite, o cal sería compatible a "hipótese da sublimación" con esta teórica "reposición da atmosfera".
República Árabe Saharauí Democrática
Xeografía
miniatura|Proximidades de [[Tifariti.]] A República Árabe Saharauí Democrática atópase situada en África do Norte, limitando cara ao norte co océano Atlántico, entre Mauritania (leste e sur) e Marrocos (norte). Limita tamén ao nordeste con Alxeria.
Guillermo Peinador Vega
Guillermo Peinador Vega, finado en Carballo o 4 de maio de 1936, foi un avogado, xuíz e político galego.
Liñas de Fraunhofer
As liñas de Fraunhofer pódense usar para caracterizar as propiedades do índice de refracción e dispersión dos materiais ópticos.
Ordes
Xeoloxía
O terreo está formado por unha unidade xeolóxica de xistos denominada xistos de Ordes.
Osteomalacia
Diagnóstico
Radioloxicamente son signos de osteomalacia as imaxes de ósos con aspecto de vidro delustrado, e a presenza de pseudofracturas, denominadas liñas de Looser-Milkman. Son liñas de fractura perpendiculares á superficie do periósteo, mais que non son quen aínda de fracturar o óso. En casos avanzados, pódense detectar deformidades e fracturas óseas.
Marcelino Martínez Morás
Vida persoal
Casou na Coruña con Juana Soria Rey en 1921. Moitos anos despois, en 1991, o seu fillo Andrés Martínez-Morás Soria foi socio fundador do Instituto de Estudios Vigueses e foi o seu primeiro director.
Número de Abbe
Clasificación de materiais transparentes
A clasificación dos materiais faise por medio dun diagrama de Abbe, no que cada material ven representado por un punto na gráfica onde o seu número de AbbeVd correlacionase co seu índice de refracción nd. As lentes poden ser clasificadas pola súa composición e posición no diagrama, podendo dar lugar a unha lista -ou número de código-, como acontece no Catálogo de vidro Schott, ou  un código de vidro de seis díxitos. O Número de Abbe úsase para calcular as lonxitudes focais necesarias para a coordinación das lentes de dobrete acromático, reducindo así ao mínimo a aberración cromática.
Dimitrios Trakatellis
Traxectoria
Entre 1983 e 1993 foi profesor de Estudos bíblicos na Escola Teolóxica Ortodoxa Grega da Santa Cruz; tamén foi profesor entre 1984 e 1985 e entre 1988 e 1989 na Escola de Teoloxía Harvard.
Procida
A súa economía baséase principalmente no cultivo de cítricos (maioritariamente limóns, e o licor coñecido como limoncello) a pesca e o turismo. Os principais núcleos urbanos céntranse na costa leste en Corricella, e o porto maior no norte (Mariña Grande) onde chegan os barcos procedentes da costa de Nápoles. A illa foi ocupada por Gran Bretaña en dúas das tres ocasións entre 1799 e 1813.
Xeografía física
A illa de Procida ten unha superficie de 3,7 km². O perímetro é extremadamente irregular, que mide ao redor de 16 km. O termo municipal abarca a illa de Procida e o illote veciño de Vivara (0´4 km²), dúas illas do golfo de Nápoles que pertence ao grupo das illas Flégreas.
British Aerospace 146
Produciuse dende 1983 ata 2002. A fabricación dunha versión mellorada coñecida como Avro RJ comezou en 1992. Unha variante mellor con novos motores, o Avro RJX, anunciouse en 1997, pero só se construíron dous prototipos e unha unidade de produción antes de que rematase a fabricación en 2001. Con 387 unidades producidas, o Avro RJ/BAe 146 é o reactor civil máis exitoso do Reino Unido.
Procida
A formación de illas
Desde o punto de vista xeolóxico, a illa é totalmente de orixe volcánico, creada polas erupcións de polo menos catro volcáns diferentes (datadas entre 55.000 e 17.000 anos), hoxe completamente extinguidos e en gran parte mergullados.
Pola súa morfoloxía e formación xeolóxica, a illa de Procida é moi similar á zona dos Campos Flégreos, da que forma parte xeoloxicamente falando.
Escultura da Roma antiga
Helenismo e neoclasicismo
Un pouco máis tarde, Alexandre o Grande conquistou Grecia e levou a arte grega até os confíns da India, pasando por Persia e chegando tamén a Exipto. O impacto desta expansión tivo dous sensos, un sobre os pobos conquistados, definindo novos rumbos para a súa cultura e arte, e outro reverso, sobre a propia cultura grega, que asimilou moitos elementos orientais. Coa fragmentación do imperio alexandrino despois da morte do conquistador, formáronse varios reinos autónomos (Bitinia, Galacia, Paflagonia, Ponto, Capadocia, Exipto dos Ptolomeus) que incorporaron costumes gregos, evolucionando entón de maneira propia. A esta fusión de influencias gregas e orientais déuselle o nome de helenismo. O interese polo pasado foi unha característica distintiva do período. Fundáronse os primeiros museos e bibliotecas, como en Pérgamo e en Alexandría, xurdiron biografías dos artistas máis destacados, a crítica de arte se desenvolveu e viaxeiros describían a xeografía, historia e costumes de varias relixións nos primeiros itinerarios turísticos escritos.
O gusto polo historicismo fixo que varios estilos anteriores fosen recuperados en sínteses eclécticas, mais cunha progresiva secularización na temática e unha preferencia por obras dramáticas cuxa intensa e dinámica expresividade é comparada co estilo barroco. A infancia, a morte e a velleira, e mesmo o humor, temas case sen precedentes na arte grega clásica, foron longamente cultivados. Desenvolveuse tamén entre as elites helenizadas de varios reinos un coleccionismo febril de obras de arte.