cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tom e Jerry
Cronoloxía
Creada no 1940 por Hanna e Barbera para a Metro-Goldwyn-Mayer. Os seus creadores escribiron e dirixiron case 114 episodios entre os anos 1940 e 1957. A serie orixinal é coñecida por gañar sete veces o premio da Academia para películas curtas animadas, competindo coa Silly Simphonies de Walt Disney como serie animada con máis Oscar. Esta coñecida serie con público de todas as idades, foi nomeada no ano 2000 pola revista Time coma unha das mellores series de todos os tempos. Comezou no 1960, rematou no 1967; facendo un total de 161 curtas. Reapareceron cos estudios Hanna-Barbera nos anos 70; sendo a curta máis recente The Karate Guard, do 27 de setembro do 2005. Polo de agora Time Warner ten os dereitos da serie. En febreiro de 2010, a serie celebrou o seu 70º aniversario, lanzando unha colección DVD de 30 curtas.
Endosimbiose
Teoría endosimbiótica ou endosimbiose en serie
Esta teoría describe a aparición das células eucariotas como consecuencia da sucesiva incorporación de diferentes bacterias de vida libre, tres delas no caso dos animais e fungos e catro no caso dos vexetais. Esas bacterias co tempo dexenerarían e pasarían a formar parte da célula hospedadora, converténdose en orgánulos como a mitocondria, cloroplastos, cilios e flaxelos. Fálase de endosimbiose primaria cando unha bacteria é incorporada por outro organismo vivo. Pero poden existir tamén endosimbioses secundarias, nas cales o produto da ensosimbiose primaria é á súa vez incorporado por outro organismo eucariótico libre.
Tamandua mexicana
Tamandua mexicana é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos e familia dos mirmecofáxidos, unha das dúas que integran o xénero Tamandua.
Platero e mais eu
Adaptacións
Amais, foi adaptada a outras artes: en 1960 o compositor italiano Mario Castelnuovo-Tedesco musicou 28 capítulos na peza Platero y yo: élégie andalouse pour narrateur et guitare (opus 190). En 1964 foi levado ao cinema polo director Alfredo Castellón. En 1974 o compositor Cristóbal Halffter escribiu unha adaptación para coro, voz solista e recitante.
Dracma
O dracma no padrón ático
As equivalencias do dracma coas outras moedas daquela época son as seguintes:
Primeiro dracma
O dracma volveu restaurarse no 1832 tras a independencia de Grecia. Substituíu o fénix (en grego: φοίνιξ) á par. O dracma dividíase en 100 lepta (en grego: λεπτά, sing. λεπτό, "leptón").
Terceiro dracma
En 1953, nun esforzo por controlar a inflación, Grecia uniuse ós Acordos de Bretton Wood. En 1954, o dracma revaluouse por segunda vez cunha taxa de cambio de 1.000 antigos dracmas = 1 dracma. A nova moeda quedou fixada co dólar cunha taxa de 30 dracmas = 1 dólar. En 1973 os Acordos de Bretton Wood abolíronse, e durante os 25 anos seguintes a taxa de cambio incrementouse gradualmente, chegando a 400 dracmas por 1 dólar. O 1 de xaneiro de 2002, o dracma foi substituído oficialmente polo euro aínda que continuou en circulación ata o 1 de marzo dese ano.
Emiratos Árabes Unidos
Cultura
A cultura do país está fortemente influenciada polo islam, relixión que profesa a case totalidade da poboación.
Emily Dickinson
Contorno social e familiar
O socio de Edward Dickinson no seu bufete xurídico era primo de Ralph Waldo Emerson que, por este motivo, sempre estivo ligado ao pobo de Amherst e influíu sobre a filosofía e a obra de Emily. A esposa de Edward e nai da poeta foi Emily Norcross Dickinson (1804-1882), que cara ao fin da súa vida estivo prostrada e a cargo das súas fillas.
Anos de formación
A Academia de Amherst era só para varóns; en 1838 abriuse por primeira vez a inscrición de nenas, e foi alí onde Edward Dickinson e a súa esposa inscribiron en 1840 a Emily.
Malia a súa humildade (escribiu "Fun á escola pero non tiven instrución"), a educación de Emily na academia foi sólida e completa. Alí aprendeu literatura, relixión, historia, matemáticas, xeoloxía (cuxo profesor era tamén primo de Emerson) e bioloxía. Recibiu unha sólida instrución en grego e latín que lle permitía, por exemplo, ler a Eneida de Virxilio na súa lingua orixinal.
Deste período consérvase unha carta á súa amiga Jane Humphrey, escrita aos 11 anos de idade, que mostra un estilo académico e risoño: "Hoxe é mércores, e houbo clase de oratoria. Un mozo leu unha composición cuxo tema era ´Pensar dúas veces antes de falar´. Pareceume a criatura máis parva que xamais exista, e díxenlle que el debía ter pensado dúas veces antes de escribir".
Seminario en Mount Holyoke
Alí intentaron que Emily entrase de cheo na relixión -para adicarse a ir de misións ao estranxeiro- pero a nena, tras un profundo exame de conciencia, atopou que aquilo non lle interesaba e negouse, quedando inscrita no grupo de 70 alumnas ás que se considerou "non convertidas".
Teorías
Obxecto de numerosos rumores durante a súa vida e de moitos máis logo da súa morte, a vida emocional e íntima de Emily espera aínda a ser revelada polos investigadores e estudosos. A posible esaxeración de que foi obxecto contradía a propia poetisa ao escribir: "A miña vida foi demasiado sinxela e austera como para molestar a ninguén". Aínda que talvez esta frase só se refíra aos feitos da súa vida e non aos seus sentimentos profundos.
Os guías e mestres
Os dous homes que Dickinson menciona na súa carta a Higginson son, en verdade, os protagonistas dos seus poemas de amor. Ela mesma exprésao noutras cartas, e non existen motivos para negalo. Con todo, as súas respectivas identidades deberían esperar sete décadas para ser desveladas.
Benjamin Franklin Newton
miniatura|250px|Segundo daguerrotipo coñecido de Emily Dickinson xa na idade adulta, tomado aproximadamente no 1850 (Amherst College). Nacido en Worcester o 19 de marzo de 1821 e polo tanto dez anos maior que Emily, Benjamin F. Newton causou tan profunda impresión na poetisa que, non ben coñeceuno, escribiu á súa amiga, veciña e futura cuñada Susan Gilbert unha carta datada en 1848 onde lle di: "atopei un novo e fermoso amigo".
Comezo da súa reclusión
Aínda que, como dixemos, Emily non se opoñía a que a xente lese os seus poemas (líalle algúns á súa curmá Clara Newman e escribía outros para a súa cuñada Susan Gilbert), non deixaba que calquera os lese. Separadamente dos mencionados membros da súa familia, todas as demais persoas que en vida da poetisa leron os seus traballos eran profesionais da literatura: escritores, críticos, profesores ou editores, e poden contarse cos dedos dunha man. A lista inclúe o seu "Mestre das cartas" -Thomas Wenthworth Higginson-, o profesor Samuel Bowles, a escritora Helen Hunt Jackson, o editor Thomas Niles e o crítico e tamén escritor Josiah Gilbert Holland. Ana Mañeru e María Milagros Rivera, tradutoras da poetisa, pensan pola contra que uns trescentos poemas están dedicados ao seu grande amor, correspondido, pola súa cuñada e editora, Susan Gilbert ou Susan Huntington Dickinson (1830-1913).
Únicos poemas publicados en vida
O primeiro era un poema do Día de San Valentín primitivo e pouco importante, mentres que o segundo era xa unha mostra máis acabada do seu oficio.
Reclusión definitiva
Durante os tres últimos anos da súa vida non saíu tan sequera do seu cuarto, nin aínda para recibir a Samuel Bowles, que nunca deixara de visitala. O ancián parábase na entrada e chamábaa a gritos pola escaleira, dicíndolle "pícara" e agregando unha grosería cariñosa. Nunca tivo éxito no seu intento de vela ou de cambiar unha palabra con ela.
Morte da poetisa
Cando morreu o seu sobriño menor, último fillo de Austin Dickinson e Susan Gilbert, o espírito de Emily, que adoraba a ese neno, crebouse definitivamente. Pasou todo o verán de 1884 nunha cadeira, prostrada polo Mal de Bright, a mesma nefrite que acabou con Mozart. A principios de 1886 escribiulles ás súas primas a súa última carta: "Chámanme".
Principais influencias
Polo tanto, non son moitas as influencias que a súa poesía recibiu dos seus contemporáneos nin dos seus predecesores. As tres principais influencias que poden rastrexarse no traballo desta poetisa son, pois: a Biblia, o humor norteamericano e Ralph Waldo Emerson.
Trigo mouro
Distribución
Planta orixinaria do nordés de Asia (Siberia, Manchuria) que grazas á agricultura se fixo común en toda Europa no século XVI.
Emily Dickinson
O humor
O sutil enxeño de Emily ás veces compendiaba a súa formación relixiosa co humor ianqui, e facíaa escribir cousas por exemplo esta carta a un amigo: "Eu son Judit, a heroína dos apócrifos, e ti o orador de Éfeso. Pero o mundo dorme na ignorancia e o erro e non nos escoita. Entón, teremos que arrincar a esta sociedade das súas raíces e plantala noutra parte. Construiremos hospicios, transcendentais prisións estatais... e non poucos patíbulos".
Trigo mouro
Taxonomía
Fagopyrum esculentum foi descrito por Conrad Moench e publicado en Methodus Plantas Horti Botanici et Agri Marburgensis: a staminum situ describendi 290. 1794.
Emily Dickinson
Manexo do idioma e aparentes erros
Algúns "erros" gramaticais que se lle imputaron eran aceptados como correctos na época en que ela naceu (1830), por exemplo o uso de lain ("xacido") por laid ("posto", "colocado"): Indolent housewife, in daisies lain ("Ama de casa indolente, entre as margaritas xacida"). Escribía extasy ("éxtase") en lugar de ecstasy, pero a primeira forma figura no dicionario Webster. Poñía Himmaleh no canto do Himalaia e Vevay en lugar de Vevey (cidade de Suíza). Acusóuselle de ignorante, pero as formas incorrectas figuraban nun atlas que tiña na súa casa e que fora impreso moitos anos antes de que ela nacese.
Análise temático: poesía naturalista
De todos os seres viventes atraíanlle os que teñen ás: paxaros, morcegos e insectos. Tamén as flores, e, aínda que vivía nun ambiente rural, xamais dedicou un poema a unha animal de granxa. Só menciona tres veces ao galo. O seu can Carlo aparece soamente en dúas oportunidades, e os cans de caza en tres.
Poemas
miniatura|250px|Manuscrito orixinal do poema de Emily Dickinson A route of evanescence, un dos que enviou a Higginson (1880). Neste, como en moitos outros, é case imposible determinar onde termina un verso e comeza outro. Como queda devandito, os únicos tres poemas que se publicaron en vida da autora foron A Valentine, The Snake e Success. Todo o resto dos seus innumerables traballos publicouse logo da súa morte.
Os poemas destas edicións non serían recoñecidos polo lector moderno, grazas á extensiva e invasiva reescritura e adaptación que sufriron os textos. Pero en 1955 aparecería unha nova recompilación, que forma hoxe en día a base dos estudos académicos sobre Emily Dickinson:
Nirvana (grupo musical)
Nirvana foi un grupo estadounidense cun estilo musical que mesturaba a actitude punk e rock'n'roll, denominado posteriormente grunge, que tivo o seu mellor momento a comezos dos anos noventa. O grupo formouse en Aberdeen, Washington no ano 1987. O seu líder foi Kurt Cobain, acompañado de Krist Novoselic (baixo) e Dave Grohl (batería). Dave non formou parte da primeira formación do grupo, tempo no que se produciu o disco Bleach, no que aínda tocaba a batería Chad Channing, senón só a partir do segundo disco, Nevermind, o cal levounos á fama, co himno xeneracional "Smells Like Teen Spirit". O seu terceiro e derradeiro álbum de estudio foi In Utero, para moitos o seu mellor traballo. A banda foi formada no medio underground da cidade de Seattle, nos Estados Unidos. A historia da banda rematou coa polémica morte de Kurt Cobain en abril do ano 1994.
Kurt e Krist coñécense
Meses despois de coñecerse, Kurt e Krist mudáronse para Olympia, atraídos polo escenario musical desa cidade. Formaron a súa primeira banda en 1986, chamada Stiff Woodies. Cobain tocaba a batería e Krist o baixo, e os outros instrumentos tocábanos diferentes amigos que entraban da banda para despois saír. Da mesma maneira que mudaban as formacións, mudaba o nome da banda: pasaron tamén por Skid Row e Sellouts. Durante esas mudanzas, as posicións entre os membros tamén cambiaban, e ao final de 1986, o grupo estaba composto por Cobain cantando e tocando a guitarra, Krist tocando o baixo e Aaron Burkhart na batería. Coa saída de Aaron, Chad Channing asumiu as baquetas, e a banda trocou o nome definitivamente para Nirvana.
O ano de 1986 tamén marcou a fundación de Sub Pop Records, discográfica creada polos amigos Jonathan Poneman e Bruce Pavitt. Este último viñera para Seattle xunto con Kim Thayil, quen máis tarde formaría Soundgarden. O obxectivo do selo era axudar a bandas independentes no inicio da súa carreira e sería a responsable de amosar a Nirvana ao mundo pouco tempo despois.
Nevermind
O obxectivo inicial da discográfica era conseguir vender todas as copias fabricadas, unhas 250.000, pero hoxe en día o álbum leva vendidas máis de 10 millóns, e as súas vendas continúan despois de máis de 15 anos dende a súa edición. Nevermind foi todo un fenómeno dende o principio e estivo nas listas durante moito tempo, chegando á primeira posición nas listas estadounidenses en febreiro de 1992. Grazas ao traballo, Nirvana converteuse nunha banda coñecida mundialmente, e no referente de toda unha xeración de bandas xurdidas en Seattle, que grazas a Nevermind déronse tamén a coñecer. Kurt Cobain converteríase nunha icona e no portavoz do movemento grunge. Pero nese intre comezaron os problemas para o líder da banda. Kurt non foi capaz de asumir o éxito que lle chegara dunha maneira tan rápida.
Semanas máis tarde a banda actuou no MTV Video Music Awards. Durante o primeiro ensaio do evento Cobain anunciou que tocarían un novo tema durante a emisión, e o grupo ensaiou "Rape Me". Os executivos da cadea de televisión horrorizáronse pola canción, e, segundo o produtor do programa Amy Finnerty, creron que o tema ía por eles. Insistiron en que a banda non podía tocar "Rape Me", incluso ameazándoos con non participar e con deixar de emitir os seus vídeos na MTV. Despois de intensas discusións, MTV e Nirvana acordaron que a banda tocaría "Lithium", o seu último sinxelo. Cando a banda comezou a súa actuación, Cobain tocou e cantou o principio de "Rape Me" antes de irromper con "Lithium". Preto do final da canción, frustrados por que o seu amplificador deixou de funcionar, Novoselic decidiu lanzar o baixo ao aire e na súa caída golpeouno na faciana mancándoo. Cobain comezou a esnaquizar o equipo e Grohl correu cara o micrófono e comezou a berrar "Hi, Axl!" repetidamente, referíndose ao cantante de Guns N' Roses Axl Rose, co cal a banda e Courtney Love tiveran un enfrontamento antes da actuación.
In Utero
Para o terceiro álbum de Nirvana, In Utero, a banda contactou co produtor Steve Albini, coñecido polo seu traballo no álbum Surfer Rosa dos Pixies. Como Nevermind atraera a un público con pouca experiencia en bandas máis alternativas, escuras ou experimentais que Nirvana consideraba os seus antepasados, querían que Albini lles dese un cambio cara a un son máis cru e menos puído. Porén, Cobain insistiu en que o son de Albini era o que sempre quixeron para a banda: unha gravación "natural" sen capas de trucos de estudio. As sesións con Albini foron productivas e rápidas, e o álbum gravouse e mesturouse en só dúas semanas cun custo de 25 000 dólares. miniatura|175px|Derradeiro setlist de Nirvana Varias semanas despois do remate das sesións de gravación, apareceron historias publicadas no xornal Chicago Tribune e na revista Newsweek citando fontes da DGC que consideraban ao álbum "non editable". Como resultado, os seareiros comezaron a crer que a creatividade da banda podía verse comprometida polo selo. A pesar de que estas historias eran falsas, a banda realmente non estaba contenta con certos aspectos das mesturas de Albini. Concretamente, pensaban que os niveis dos baixos deberían ser máis altos, e Cobain sentía que "Heart-Shaped Box" e "All Apologies" non soaban "perfectas". Chamouse ao produtor Scott Litt para axudar a remesturar eses dous temas, engadindo Cobain instrumentación adicional e coros.
Xornadas de Xullo
As protestas, debidas a unha mestura de descontento polo empeoramento da situación económica, axitación radical e oposición á reanudación das operacións militares entre outros factores, producíronse no medio dunha crise gobernamental desencadeada pola dimisión dos ministros kadetes. As manifestacións foron un síntoma do amplo descontento co desempeño do Goberno de coalición social-liberal e do desexo de que o soviet tomase a iniciativa na aplicación de reformas.
Aumento da tensión na capital
O, os delegados bolxeviques no CEC advertiran da probabilidade de grandes manifestacións que posiblemente se desencadearían por protestas dos obreiros da fábrica Putílov. Ao día seguinte, delegados de setenta e tres fábricas, reunidos na Putílov, aprobaron a esixencia de subidas de salarios para compensar a inflación e, sostendo que isto non sería suficiente, esixiron ademais tomar o control da produción e que o poder político pasase aos consellos.
Plans de insurrección
Manifestantes en [[Nevski Prospekt durante as Xornadas de Xullo.|miniatura|right]] Desbandada dos manifestantes tiroteados en [[Nevski Prospekt. Os choques entre manifestantes e partidarios do Goberno e do soviet produciron ao redor de 400 mortos.|miniatura|right]] A situación entre os soldados da gornición, con todo, era de extrema tensión, mostrándose opostos completamente ao seu traslado á fronte. Os primeiros días da acometida rusa contra os Imperios Centrais, só a intensa actividade do Consello da capital e dos delegados bolxeviques evitara un motín e unicamente con gran dificultade logrou o Consello transferir algúns homes da cidade á fronte.
O 16 de xullo
A postura da dirección do partido bolxevique era aínda incerta cando grupos de soldados de varias unidades amotinadas e miles de traballadores acudiron á súa sede na mansión Kshesínskaya (entón propiedade de Mathilde Kschessinska), próxima á fortaleza de San Pedro e San Paulo e forzaron definitivamente o apoio da organización ao alzamento. Os bolxeviques decidiron entón dirixir o xentío ao palacio Táuride, sede do soviet de Petrogrado para presentaren as súas esixencias de acabar co Goberno provisional e asumir o poder. Incapaz de conter as protestas, a dirección bolxevique decidiu finalmente unirse a elas, como xa o fixo parte da base do partido, que atizara o descontento e favorecido as manifestacións. Á vez que se decidía a tratar de dirixir as protestas como «expresión pacífica e organizada da vontade de traballadores, soldados e campesiños» de conceder o poder gobernamental aos soviets, o comité central reclamou o urxente regreso de Lenin, que se achaba de vacacións en Finlandia, á capital.
Os manifestantes levaban pancartas esixindo a dimisión dos «ministros capitalistas» e o traspaso do poder político aos soviets. Desexaban a expulsión dos ministros burgueses, que xa non crían que os socialistas puidesen controlalos como supuxeran cando apoiaran o ingreso destes no consello de ministros e culpábanos da política económica e bélica que rexeitaban. Máis que un cambio na composición do Goberno en si, o desexo dos manifestantes era o de cambiar de xeito inmediato as medidas do Goberno e de lograr así as antigas promesas da revolución recolleitas polo soviet: reconstrución económica, democratización, reforma agraria e paz. Con todo, seguían confiando para logralo nos mesmos dirixentes moderados do soviet que se opoñían á toma do poder e defendían a coalición. A esperanza dos reunidos ante a sede do soviet consistía en tratar de persuadir ou, en caso de logralo, obrigar os dirixentes deste a acabar coa coalición cos ministros burgueses e asumir o poder político. A resistencia das masas a retirar o seu apoio aos dirixentes do soviet e o rexeitamento destes a asumir as esixencias dos manifestantes produciron unha gran tensión e unha frustración cada vez maior entre as primeiras cara aos segundos, aos que non eran capaces de obrigar a que seguisen as súas consignas.
O 17 de xullo
A mañá do día seguinte, a cidade continuou paralizada polas protestas: os comercios pecharon tras abrir brevemente, o transporte público urbano cesou e os traballadores uníronse ás protestas ou non acudiron aos seus postos de traballo. Unidades armadas percorrían o centro da cidade desde primeiras horas da mañá. A Organización Militar Bolxevique pasara a noite planeando as protestas, sen descartar un derrocamento do Goberno pola forza. O día de maiores protestas, o comité central bolxevique chamou a unha manifestación pacífica a favor da asunción do poder polos consellos. As protestas, con todo, non resultaron organizadas nin pacíficas. Pola súa banda, os chamamentos dos dirixentes socialistas moderados do Consello para que cesasen as protestas resultaron infrutuosos.
O 18 de xullo
[[Lenin, dirixente do partido bolxevique. Non tratou de deter a revolta malia non considerar a situación adecuada para unha toma do poder polos consellos ante a debilidade bolxevique nos mesmos. Tralo fracaso do intento, propuxo substituír o obxectivo de traspasar o poder aos consellos por unha toma directa do poder polo partido, sen lograr o apoio deste, e pasou á clandestinidade, buscado polo Goberno.|miniatura|right]] Tralo alborozo pola chegada das tropas favorables, os comités executivos aprobaron a moción dos defensistas, presentada polo socialrevolucionario Abraham Gotz, que recoñecía a autoridade do Goberno formado polos ministros que quedaran trala retirada dos kadetes e aprazaba o debate sobre a formación dun novo gabinete á reunión plenaria do CEC que debía ter lugar dúas semanas máis tarde. A moción, acordada polos dirixentes defensistas antes do estoupido das protestas, permitía a estes gozar de certo tempo para recompoñer a coalición coa burguesía, desbaratada pola dimisión kadete, e tratar de acabar coas desordes causadas polos disturbios dos últimos días.
Erwin Schrödinger
Dublín - Viena (1939 - 1961)
miniatura|250px|Schrödinger e De Valera (segundo e quinto pola dereita respectivamente na primeira fila) no Instituto de Estudos Avanzados de Dublín en 1942. Ao tempo que aceptaba a oferta da universidade de Gante, Schrödinger estaba en negociacións co primeiro ministro de Irlanda, Éamonn de Valera, matemático de formación, quen desexaba establecer en Dublín un Instituto de Estudos Avanzados. Deste xeito, en outubro de 1939, ao pouco de iniciarse a Segunda guerra mundial, chegou Schrödinger a Dublín onde ía ter un posto seguro de profesor temporal. Estáballe moi agradecido á universidade de Gante pola hospitalidade que lle ofreceran e escribiu ao reitor para "expresar a profunda débeda que sentía coa súa terra polo refuxio e axuda incondicionais que recibiu en momentos críticos". En Irlanda estableceuse en Kincora Road no suburbio dublinés de Clontarf, onde viviu modestamente. En 1940 foi nomeado Director da Escola de Física Teórica, e permaneceu alí durante 17 anos. Adquiriu a nacionalidade irlandesa en 1948 sen renunciar á cidadanía austríaca. Durante a súa estancia en Dublín realizou máis de cincuenta publicacións en varias áreas, desde a bioloxía á historia da ciencia (Nature and the Greeks, 1954) pasando polas súas aproximacións a unha teoría unificada de todas as forzas fundamentais (ás veces chamada Space-Time Structure, 1950). En 1944 publicou en inglés What is life? (Que é a vida?), unha obra menor que de todas as maneiras tivo grande influencia sobre o desenvolvemento da bioloxía. miniatura|150px|Tumba de Schrödinger e Annemarie Bertel en Alpbach (Tirol) Schrödinger residiu en Dublín ata a súa xubilación en 1955. En 1956 volveu a Viena. Os derradeiros anos sa súa vida dedicounos á física matemática, á relatividade xeral e á teoría do todo, pero o seu derrradeiro libro Meine Weltansicht (A miña visión do mundo), de 1961, dedicouno á súa visión da metafísica. Schöringer faleceu o 4 de xaneiro de 1961 en Viena, a consecuencia da tuberculose á idade de 73 anos. Foi soterrado en Alpbach, no Tirol austríaco.
Gato de Schrödinger
En 1935, despois dunha extensa correspondencia co seu amigo Albert Einstein, propuxo e publicou o experimento mental coñecido como o gato de Schrödinger coa intención de ilustrar os problemas da interpretación de Copenhaguen da mecánica cuántica cando se intenta aplicar á descrición de fenómenos a escala macroscópica.
Frente Nacional de Alianza Libre
Historia
Durante o franquismo actuaba baixo a cobertura da Editorial FNAL. En 1970, tras a morte de Hedilla faise co liderado Patricio González de Canales. En 1976 participa nun congreso de unificación da Falanxe que dará orixe á Falange Española de las JONS. En 1978 o FNAL constituíuse como partido político aínda que sen ter actividade pública desde entón.
Joseph Mazzello
Joseph Francis Mazzello III, nado o 21 de setembro de 1983 en Rhinebeck, Nova York, é un actor estadounidense. Coñecido polos seus papeis de Tim Murphy no filme Parque Xurásico, Eugene Sledge na serie The Pacific, e Dustin Moskovitz en The Social Network.
Mike Sparken
Michel Poberejsky, nado en Neuilly-sur-Seine (Hauts-de-Seine) o 16 de xuño de 1930 e finado en Beaulieu-sur-Mer o 21 de setembro de 2012, foi un piloto de automobilismo francés, máis coñecido co pseudónimo de Mike Sparken.
Comandante
España
miniatura|dereita|145px|Escudo da [[Escola Interarmas, destinada aos comandantes do Exército Español.]] En España coñécese como comandante e ten como distintivo do seu rango unha estrela de oito puntas.
Juan Antonio Lacaci
Juan Antonio Lacaci, finado en Ferrol en 1874, foi un avogado e xornalista galego.
Trofeo MacCrimmon de Gaita
Historia
En 1980 comezou a celebrarse o Trofeo Macallan de Gaita das Highlands, para premiar cada ano ao mellor intérprete de dito instrumento. Seis anos despois incluíuse unha sección da competición para gaiteiros galegos e asturianos, co nome de Trofeo Macallan de Gaita, resultando o asturiano Xuacu Amieva como primeiro gañador, por diante do galego Bieito Romero. En 1987 incluíuse a obrigación de tocar tanto música galego como asturiana. A maioría de participantes daquela segunda edición non foran avisados desa norma e foron descualificados por non tocar músicas de ambas as rexións, quedando só dous competidores: Vicente Prado "o Pravianu", que foi o gañador, e Carlos Núñez, con só 16 anos, que quedou segundo, posto que repetiría ao ano seguinte. Carlos Núñez foi o primeiro gañador galego, saíndo vencedor na edición de 1989. Posteriormente incluíuse a obriga de tocar tamén algunha composición bretoa.
Phage display
Aplicacións
Entre os métodos en competencia para estudar a evolución proteica in vitro están o yeast display, bacterial display, ribosome display e mRNA display.
pVII e pIX
A PelB (unha secuencia sinal de aminoácidos que dirixe a proteína ao periplasma, onde unha peptidase de sinal cliva e separa despois PelB) mellorou o nivel de phage display cando se compara con fusións con pVII e pIX sen a secuencia sinal. Porén, isto conduce á incorporación de máis xenomas de fagos axudantes en vez de xenomas de faxémidos. En todos os casos, os niveis de phage display eran máis baixos que usando a fusión con pIII. Porén, un menor display podería ser máis favorable para a selección de moléculas que se unen debido a que un menor display está próximo ao verdadeiro display monovalente. En cinco de cada seis ocasións, as fusións con pVII e pIX sen pelB eran máis eficiente que as fusións con pIII en ensaios de selección de afinidade. Incluso se afirma que as plataformas de display con pVII e pIX poden superar a pIII a longo prazo.
Istituto Centrale per il Catalogo Unico
O ICCU foi creado en 1975 para substituír o anterior Centro nazionale per il catalogo unico, que fora creado no ano 1951 para catalogar o patrimonio bibliográfico do país.
Túbulo seminífero
Entre as células de Sertoli están as células espermatoxénicas, que se diferencian por medio da meiose en espermatozoides en sucesivas etapas. Na parede do tubo atopamos células en distintas fases da meiose. Na parte basal están as espermatogonias, máis abaixo, en dirección á luz do túbulo, están sucesivamente os espermatocitos primarios, espermatocitos secundarios, espermátidas e espermatozoides. Estas células forman sincitios coas súas veciñas que experimentaron con elas a mesma división celular, xa que a citocinese é incompleta. Os espermatozoides formados pasan á luz dos túbulos e de alí van ao epidídimo.
Sara Leirós Fernández
Traxectoria
Estudou na Escola Superior de Maxisterio de Madrid. Foi profesora numeraria de Filosofía e de Psicoloxía na escola Normal de Ourense de 1928 a 1936. Ingresou no Seminario de Estudos Galegos en 1929, cun ensaio, escrito en castelán, arredor do significado intelectual do Padre Feijoo. En 1936 realizou varios viaxes, grazas a unha bolsa concedida pola Junta para Ampliación de Estudios, a diferentes países coa intención de adquirir máis coñecementos sobre Organización escolar. Despois da Guerra civil foi profesora na Escola Normal de Santiago de Compostela, cidade na que morreu en 1978.
Asasinato de Alexandre I de Serbia
O asasinato de Alexandre I de Serbia tivo lugar o no palacio real de Belgrado. No ataque foron asasinados tanto o rei serbio como a súa dona, a raíña Draga Mašin, e o acontecemento foi crucial na historia do país, xa que produciu unha mudanza de dinastía, de modelo político e de orientación en política internacional.
Crise polo matrimonio do rei
Con Milan xestionando a súa voda alemá no estranxeiro, o primeiro ministro tamén fóra do país e a pesar da oposición de altos funcionarios e oficiais, Alexandre comunicou ao seu pai os seus plans de voda con Draga a comezos de xullo. O día seguinte,, o Consello de Ministros en pleno, oposto ao casamento, presentou a súa dimisión ao rei, non sen tentar infrutuosamente enviar ao exilio a Draga. O soberano aceptou a renuncia dos seus ministros despois de que estes proclamasen a futura voda e forzou a súa aceptación polo bispo metropolitano da Igrexa ortodoxa serbia. Milan renunciou ao seu posto como comandante en xefe do Exército en protesta polos plans do seu fillo. Sen goberno polo rexeitamento dos posibles novos ministros a aceptar formar un, e con diversos rumores desfavorables á futura raíña —á que se tachaba de filla dun demente e bébeda, de antiga amante de Milan e de estéril—, o anuncio da inminente voda resultou moi impopular.
Distrito de Riga
Xeografía
No ano 2006 tiña unha poboación de 156 883 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 46,09 hab./km²
O Parque Nacional de Gauja forma parte destes bosques e conta con máis de 900 especies de plantas, 48 de mamíferos e 149 de aves..
Historia
Neste distrito situouse un dos primeiros asentamentos humanos antigos que datan do século IX a.C. Ao longo do tempo, as localidades do distrito de Riga tiveron o seu rexurdimento, e tamén diminucións causadas por guerras e disturbios. Esta terra foi ocupada por cruzados alemáns e os exércitos suecos, polaco-lituanos, saxóns, alemáns e rusos. Máis de 300 monumentos de importancia cultural e histórica que figuran na lista de protección do patrimonio cultural fálannos dos feitos máis importantes da historia local. As razóns do rápido desenvolvemento do distrito de Riga pódense encontrar na súa posición xeográfica, os recursos humanos e naturais e o rico patrimonio cultural e histórico. Polas mesmas razóns esta rexión foi valiosa para o turismo, o lecer e as viaxes de negocios. Tras a reforma territorial que entrou en vigor o 1 de xullo de 2009, os distritos de Letonia foron eliminados, e o país dividiuse en 110 municipios (en letón, novadi) e 9 cidades republicanas (en letón, Republikas pilsētas), cada unha coa súa apropia administración.
Inversión magnética
dereita|miniatura|768x768px|Recentes reversións xeomagneticas. Unha inversión magnética, xeomagnética ou de polaridade é un cambio no fluxo e polos magnéticos terrestres, que ten como resultado un cambio na orientación do campo magnético terrestre tal que as posicións do polo norte e sur magnético intercámbianse. Estes eventos, os cales duran de centos a miles de anos a miúdo implican un descenso prolongado da forza do campo magnético seguida por unha recuperación rápida despois de que a nova orientación estableceuse.
A Cuada, A Regueira, Oza-Cesuras
A Cuada é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 9 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Lacerta viridis
Descrición
Neste importante libro sobre herpetoloxía Laurenti definiu trinta xéneros de réptiles, mentres que na 10ª edición do Systema Naturae, de Linnaeus, publicada en 1758, definíanse só dez xéneros.
Hábitat
O seu hábitat típico son zonas de densa vexetación arbustiva, bosques abertos, sebes, marxes de campos, terrapléns e matogueiras, en altitudes de até os 2 200 m. Na parte norte da súa área de ditribución encóntrase en veigas arbustivas e na parte sur prefire lugares húmidos.
Río Arpa
O río Arpa (en Արփա e en Arpaçay) é un río que percorre a provincia de Vayots' Dzor (Armenia) e a República Autónoma de Nakhichevan (Acerbaixán). É un afluente do río Araz. Percorre moitas cidades e vilas e é coñecido sobre todo pola súa beleza e excelentes lugares para a pesca.
Cinco Gremios Maiores de Madrid
O seu palacio na Praza chamada hoxe de Jacinto Benavente, é un exemplo de arquitectura de estilo neoclásico.
Interamnia World Cup
Características
Desde 2005 está asociada a manifestación Teramo cidade aberta ao mundo, que ten a fin de promover a cultura da paz entre os pobos. Este título deriva do recoñecemento que fixo UNICEF a Teramo en 1989, por mérito da Interamnia World Cup, cando declarou precisamente "Teramo, cidade aberta ao mundo".
Endocitose mediada por receptor
miniatura|dereita|300px|Mecanismo da endocitose dependente de [[clatrina.]] A endocitose mediada por receptor ou endocitose dependente de clatrina, é un proceso polo cal as células introducen moléculas dentro da célula invaxinando a membrana e formando unha vesícula (endocitose) utilizando un receptor de membrana específico para a molécula que vai ser introducida. Utilízase, por exemplo, na absorción do colesterol.
El pico
Sinopse
Ademais, dáse a circunstancia de que Paco é o fillo do Comandante Torrecuadrada, pertencente á Garda Civil e Urko é fillo dun político da esquerda independentista vasca.
Anna Laetitia Barbauld
Participación política e Hampstead
Foi durante este período, o apoxeo da Revolución francesa, que Barbauld publicou as súas pezas políticas máis radicais. Desde 1787 até 1790, Charles James Fox tratou de convencer á Cámara dos Comúns do Reino Unido para que aprobasen unha lei que garantise os completos dereitos civís dos disidentes. Cando este proxecto de lei foi rexeitado por terceira vez, Barbauld escribiu un dos seus panfletos máis apaixonados, An Address to the Opposers of the Repeal of the Corporation and Test Acts. Os lectores sorprendéronse tras descubrir que tal argumento lúcido fora escrito por unha muller. En 1791, despois de que William Wilberforce tentara prohibir o comercio de escravos, Barbauld publicou Epistle to William Wilberforce Esq. On the Rejection of the Bill for Abolishing the Slave Trade, o cal non só lamentou o destino dos escravos senón que tamén advertiu sobre a dexeneración social e cultural que os británicos recibirían ao non abandonar dita actividade. En 1792, Barbauld continuou co tema da responsabilidade nacional nun sermón anti-bélico titulado Sins of Government, Sins of the Nation no cal argumentou que cada individuo é responsable das accións da nación: «Fomos convocados para arrepentirnos dos pecados nacionais, porque podemos solucionalos, e debemos solucionalos».
Stoke Newington e o fin dunha carreira literaria
En memoria de ANNA LAETITIA BARBAULD filla de John Aikin e esposa do reverendo Rochemont Barbauld, antes o respectado ministro desta congregación. Nada en Kibworth en Leicesterhsire, o 20 de xuño de 1743, e finada en Stoke Newington, o 9 de marzo de 1825. Dotada polo doante de todo o bo con intelixencia, enxeño, talento poético, e un vigoroso entendemento empregou estes grandes dons promovendo boas causas para a humanidade, a paz, e a xustiza, da liberdade civil e relixiosa, dunha pura, ardente, e cariñosa devoción. Deixen á moza, cultivar cos seus escritos o espírito puro da moralidade cristiá; deixen iso dos anos maduros, capaces de apreciar a sutileza, as radiantes extravagancias, e os resoantes sons das súas composicións literarias; deixen sobrevivir ós poucos que compartiron as súas encantadoras e instrutivas conversas, testemuña que este monumento rexistra sen eloxios esaxerados.''
Escudo da Unión Soviética
dereita|miniatura|300px|O Escudo da Unión Soviética, na súa [[Escudo da Unión Soviética#Cuarta versión (1956-1991)|cuarta e última versión.]] O escudo da Unión Soviética mostra os tradicionais símbolos soviéticos da fouce e o martelo sobre un globo terráqueo, que é abrazado por dous feixes de trigo rodeados por unha cinta vermella co lema da URSS escrito nos distintos idiomas das Repúblicas Socialistas Soviéticas, en orde inversa ao que son citadas na Constitución da URSS. Dentro dos feixes e baixo o globo aparece un sol radiante, representante do porvir, e encima do conxunto unha estrela vermella de cinco puntas.
Anna Laetitia Barbauld
Ensaios políticos e poemas
Este punto de vista pesimista cara ao futuro foi, como era de esperarse, moi mal recibido; «as críticas, tanto as publicadas en revistas liberais como as conservadoras, pasaron a ser de prudentes e negativas a escandalosamente abusivas». Barbauld, sorprendida pola reacción, retirouse da vida pública. Mesmo cando Gran Bretaña estaba a piques de gañar a guerra, Barbauld non puido alegrarse. Escribiulle a un amigo: «Non sei como reaccionar ante esta vitoria sobre Bonaparte, espléndida como é, cando hai que considerar o horrible desperdicio de vidas, a miseria masiva e os enormes combates que causou».
Escudo da Unión Soviética
Historia
A República Socialista Soviética e a República Socialista Soviética Autónoma tiñan cadanseus propios escudos de armas, claramente inspirados no da Unión Soviética. O escudo da URSS tamén serviu de base para moitos outros escudos de estados socialistas, como a República Federal Socialista de Iugoslavia e a República Democrática Alemá.
Cuarta versión (1956-1991)
En 1956 a República Socialista Soviética Carelo-Finesa transformouse na República Autónoma Socialista Soviética de Carelia, o que se reflectiu no escudo da URSS. Nunha decisión do Presidium do Soviet Supremo da URSS de 12 de setembro de 1956, a cinta que levaba o lema en finés foi eliminada.
Inscricións
As inscricións co lema Traballadores do mundo, unídevos! na última versión do escudo son:
Litoloxía
Mineraloxía
A composición mineralóxica dunha rocha é un dos principais xeitos de clasificar as rochas. Polo xeral, as rochas ígneas clasifícanse segundo a súa cantidade de contido silícico. Van así de ultramáficos, a máficos, a intermedios e a félsicos (o de maior contido silícico). Porén, hai outras clasificacións que determinan máis especificamente a composición mineral. As fases metamórficas, que mostran o grao no que unha rocha se expuxo ao calor ou presión durante o proceso metamórfico, determínanse observando as fases do minerais presentes nas mostras.
Castor García Fernández
Castor García Fernández, nado en Viana do Bolo o 20 de marzo de 1813 e finado en Madrid o 17 de maio de 1891, foi un político galego.
Unións Agrarias
Unións Agrarias-Unión de Pequenos Agricultores, abreviado coma Unións Agrarias-UPA, é un sindicato agrario que desenvolve as súas actividades en Galiza. A organización permanece ligada estruturalmente ao sindicato Unión Xeral de Traballadores (UXT). Está composta por diferentes federacións ou sedes.
Colectivo Loia
Traxectoria
O colectivo poético Loia (nome proposto por Manuel Rivas) naceu no ambiente universitario de Madrid nos anos setenta, formado por estudantes galegos residentes na capital de España. Tratábase dun conxunto de mozos galegos afincados fóra da súa terra, impulsores e partícipes dunha iniciativa cultural. Asociados á contracultura underground, urbana e universitaria madrileña, apostaron pola innovación nun tempo de moitos cambios políticos, de experimentación e de procura de novos vieiros de expresión.
A revista Loia
Este fanzine con contidos culturais tiña unha tiraxe moi pequena e contou con catro números publicados en Madrid entre 1975 e 1978. O primeiro número da revista viu a luz a finais de 1975, cun cento de exemplares e unha portada coa filmografía de Tarzán. O segundo número sairía en xuño do ano seguinte, cunha foto dun cuarto na portada e con exemplares numerados, afondando no contido do primeiro. Estes primeiros números contaban con elementos feitos a man nos mesmos exemplares.
Finalmente, o cuarto número, do que chegaron a editar 500 exemplares, tiña como portada unha foto de estudo dos avós paternos e o pai dos irmáns Pereiro. Contaba tamén con novidades, ademais das habituais colaboracións. Despois da publicación deste número, no ano 1978, Loia terminou por desaparecer. Os motivos principais foron a marcha de varios integrantes do grupo, xa que varios volveron a Galicia, e os problemas económicos.
Roberto Trashorras
Numancia
En outubro de 2005 fichou polo Numancia, co que disputou 12 encontros da Segunda División e marcou o seu primeiro gol na categoría, diante do Poli Ejido.
Alan Rickman
Alan Sidney Patrick Rickman, nado o 21 de febreiro de 1946 en Acton (Londres) e finado o 14 de xaneiro de 2016, foi un actor e director inglés de cine e teatro. Rickman foi membro da Royal Shakespeare Company, coa cal realizou producións modernas e clásicas. O seu primeiro gran papel foi o do Vizconde de Valmont na obra Les Liaisons Dangereuses en 1985, polo cal foi nomeado a un Premio Tony. Rickman acadou o recoñecemento internacional polas súas actuacións de Hans Gruber en Die Hard e de Severus Snape na serie de Harry Potter.
En 1995, Rickman foi galardoado co Globo de Ouro, un Emmy e un Screen Actors Guild pola súa interpretación de Rasputín en Rasputin: Dark Servant of Destiny. Gañou tamén un BAFTA polo seu papel de Robin Hood. Foi padriño do actor Tom Burke.
Amfidromia
Era un festival familiar dos atenienses, no cal o neonato era introducido na familia, e no que os fillos das familias humildes recibían os seus nomes. As familias adiñeiradas celebraban unha cerimonia do nome ó cabo de dez días o dekate. Esta cerimonia, ó contrario que a amfidromia, estaba aberta ó público por invitación. Non había un día sinalado para celebrar a amfidromia e non tiña lugar inmediatamente despois do nacemento debido a que na antigüidade non era infrecuente que os cativos morresen antes de cumprir unha semana. Polo tanto, a festa facíase ó cumprir uns poucos días porque confirmaba que o neno tiña posibilidades de sobrevivir.
Longueirón (molusco)
miniatura|250px|Lámina de bivalvos británicos de [[1859. Co número 15, Ensis siliqua.]]
A especie foi definida en 1758 por Linnaeus na 10ª edición do seu Systema Naturae co nome de Solen siliqua. Posteriormente reclasificouse no xénero Ensis. É comestíbel e moi apreciado gastronomicamente.
Bioloxía
Aliméntase de fitoplancton e de partículas de materia orgánica en suspensión.
Galaxia Seyfert
Emisións
As liñas estreitas crese que se orixinan da parte externa do núcleo galáctico activo, no cal as velocidades son menores, mentres que as liñas anchas se orixinan preto do burato negro. Isto foi confirmado porque as liñas estreitas non varían detectablemente, o cal implica que a rexión emisora é grande, ao contrario que as liñas anchas, que poden variar en escalas de tempo realtivamente curtas. O mapa de reverberación é unha técnica que usa esta variabilidade para tratar de determinar a localización e morfoloxía da rexión emisora. Esta técnica mide a estrutura e a cinemática da rexión emisora de liña ancha ao observar os cambios nas liñas emitidas como resposta aos cambios no espectro continuo. O uso do mapa de reverberación require a asunción de que o continuo se orixina nunha soa fonte central. Para 35 AGN, utilizouse o mapa de reverberación para calcular a masa dos buratos negros centrais e o tamaño das rexións de lña ancha.
Pertegueiro maior de Santiago
Pertegueiros maiores de Santiago
Algúns dos pertegueiros maiores de Santiago na Idade Media foron as seguintes persoas, todos eles membros da alta nobreza, ou mesmo emparentados coa realeza:
Casa Museo de Emilia Pardo Bazán
Sala III. Produción literaria
O quinto e derradeiro espazo está adicado a unha serie de artigos publicados na Voz de Galicia no 1896 sobre a controversia entre Manuel Murguía e Emilia Pardo Bazán. Tamén atópase neste espazo o discurso da autora agradecendo a presidencia honorífica da Real Academia Galega.
La Brabançonne
Historia
Foi escrito en 1830 polo actor francés Louis Alexandre Dechet, coñecido como Jenneval. Nacido en Lión en 1801 actuaba nun teatro de Bruxelas, tomando parte posteriormente na loita pola independencia de Bélxica, falecendo en Lier en 1830. A música débese a François van Campenhout.
Pallene (lúa)
Pallene está visiblemente afectada por unha resonancia de lonxitude media coa moito máis grande e masiva Encelado, aínda que o efecto non é tan notorio coma os efectos de Mimas sobre Methone. Isto causa unha perturbación orbital no semi-eixo maior duns 4 kms de variación respecto da lonxitude do citado semi-eixo, se este non estivese perturbado, e ademais 0,02° na lonxitude (que corresponden aproximadamente a 75 kms). A excentricidade e inclinación tamén varían pero en diferentes escalas de tempo, varía entre 0,002 e 0,006 para a excentricidade e entre 0,178° e 0,184° para a inclinación. A proximidade ás órbitas de Methone e Anthe suxire que estas lúas poderían formar parte dun grupo dinámico.
Contido libre
Dominio público
O dominio público son todas aquelas obras ou traballos que están exentos da aplicación da lexislación dos dereitos de autoría, porque a lei xa esgotou o seu tempo de aplicación, porque os autores nunca declararon ter dereitos sobre da obra, ou por ser ideas ou feitos que a lexislación non recolle como suxeitas á esa aplicación. As obras no dominio público son traballos de autores que decidiron liberalos ao público, esquecendo por completo ter o control dese material, permitindo a distribución e uso dese traballo. Ese traballo que está no dominio público pódese cambiar, distribuír empregar sen que teña efecto legal ningún o uso que se lle dea. Aos traballos que se liberaron ao dominio público ou que están suxeitos a licenzas permisivas (como as licenzas BSD ou MIT) pódeselles dicir que son obras permisivas, que poden incluírse posteriormente en obras con calquera outra licenza.
Copyleft
As obras baixo licenzas de copyleft, como as Creative Commons, opóñense ás medidas restritivas das leis de dereitos de autor. O movemento do copyleft alega que obstaculizan a creatividade e que os usos tradicionais do dereito de autor son restritivos en varias formas. Limitan a distribución do traballo a aqueles que poden ou están dispostos a pagar as regalías ao autor polo uso do contido. Ademais, crea unha barreira perceptible entre os autores, o que limita as modificacións do traballo, como en collages e contido colaborativo.
Mark Webber
Mark Webber, nado en Queanbeyan o 27 de agosto de 1976, é un piloto australiano de Fórmula 1 que compite no Campionato Mundial de Resistencia de Porsche. Actualmente reside en Mursley (Inglaterra).
Contido libre
Medios
miniatura|100px|[[Creative Commons]] Nas edicións, como as de texto, son e vídeo, as licenzas libres como as da Creative Common están facilitando a diseminación de traballo e cuns permisos de distribución definidos dun xeito claro nas licenzas. Non todas as licenzas da Creative Commons son libres: o rango de permisos que estas indican varían desde unha restrición total do material que só permite a difusión a unha total liberdade de uso. Desde o 2008 as licenzas da Creative Commons que son totalmente libres levan indicado por debaixo do logo que é unha obra "aceptada para o traballo cultural libre".