cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estados Pontificios
Movementos revolucionarios
Malia iso, estes pequenos logros non foron suficientes para satisfacer as demandas dos exaltados revolucionarios. A finais dese mesmo ano de 1831 a rebelión propagábase outra vez polos estados da Igrexa. As tropas austríacas, cuxa presenza constituía unha garantía de estabilidade e orde, regresaran ás súas bases de orixe; foi preciso pedir de nova a súa intervención, cousa que levou a cabo solicitamente o xeneral Radetzky. Unidas as súas forzas ás do papa foi tarefa fácil tomar Cesena e Boloña, focos da protesta revolucionaria. Francia, pola súa banda, despregou algúns destacamentos en Italia e ocupou Ancona que foi desaloxada en 1838. Despois duns anos de calma a axitación revolucionaria fíxose notar en 1843 en Romaña e Umbría. En 1845 forzas sublevadas apoderáronse da cidade de Rímini. Puideron ser desaloxadas aínda que non reducidas, de xeito que, se ben abandonaron Rímini, levaron a revolución a Toscana.
Unificación Italiana e fin dos Estados Pontificios
En 1870 estoupou a Guerra Franco-prusiana e o emperador francés Napoleón III precisou dispoñer de todos os efectivos militares, incluídas as unidades de gornición en Roma. Italia foi aliada de Prusia nesta contenda, polo que contou co beneplácito do Chanceler de Alemaña Otto von Bismarck para actuar sen reparos contra as posesións do pontífice profrancés. Pío IX reuniu oito mil soldados nun desesperado intento de resistir, pero o insuficiente exército papal non puido conter ás divisións italianas que marcharon patrioticamente sobre Roma. O 20 de setembro de 1870 entraban na capital do flamante reino de Italia en cuxo palacio do Quirinal establecía o seu corte o rei Vítor Manuel II.
Louvigné-du-Désert
Louvigné-du-Désert (en Louvigneg-an-Dezerzh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Reino de Inglaterra
Unificación e consolidación do reino
Morto Eduardo sen herdeiros, en 1066, queda aberta a loita polo trono inglés entre Haroldo, xefe da nobreza saxoa, e Guillerme, duque de Normandía. A disputa decídese en Hastings a favor dos normandos, quen cara a 1070 conseguen controlar a totalidade de Inglaterra.
Guerra dos Cen Anos (1337-1453)
O fillo de Eduardo III, Eduardo de Woodstock, pero que a Historia coñece polo Príncipe Negro, arrasou Armañac en 1355. Foi ata o Mediterráneo e volveu arrasando todo canto atopou no seu paso. En 1356 obtivo unha gran vitoria ante os franceses en Poitiers, facendo prisioneiro a Xoán II de Francia. Prisioneiro o monarca, os franceses víronse obrigados a asinar a paz de Bretigny (1360), pola que Eduardo III renunciaba ao trono de Francia a cambio dunha gran Aquitania entre o Loira, os Pireneos e o Macizo Central, ata Rodez, así como Calais e os seus arredores. Prometeuse un rescate de tres millóns de escudos a cambio da liberdade do rei Xoán.
En 1369 os franceses volveron a fustrigar Aquitania.
Entre 1397-1398, Ricardo ordenou a execución de Arundel e exiliou a Warwick, Bolingbroke e Nottingham. En 1399 morreu Xoán de Gante, duque de Lancaster, inmensamente rico: Ricardo II exiliou a Bolingbroke, fillo e herdeiro de Xoán, para sempre e repartiu as súas propiedades. Ricardo foi a Irlanda para sufocar unha rebelión, o que aproveitou Bolingbroke para organizarse. Á volta, Ricardo foi apresado. O Parlamento coroou a Bolingbroke, co nome de Henrique IV (1399-1413), dando principio aos monarcas da casa de Lancaster.
miniatura|200px|Xoana de Arco (óleo de Eugéne Thirion) Fillo de Henrique IV, Henrique V(1413-1422) confirmou os seus dereitos ao trono francés e reactivou a guerra. En 1415 obtivo a vitoria na batalla de Agincourt e en 1417 tomou Caen. En 1420 asinouse o Tratado de Troyes, polo que Henrique V de Inglaterra casaba con Catarina de Valois, filla do rei de Francia. Henrique era recoñecido ademais herdeiro ao trono francés. Henrique V morreu en 1422, antes que o rei francés Carlos VI.
Baixo a rexencia de Xoán de Lancaster, duque de Bedford, irmán de Henrique V, os ingleses chegaron en 1429 ata Orleáns. Pero o 4 de maio, Santa Xoana de Arco á cabeza dos cabaleiros franceses, levantou o asedio. Carlos VII foi coroado rei de Francia en Reims.
Estado, relixión e economía durante a Idade Media
A igrexa estaba suxeita ao poder real, era rica, mantedora da cultura e benfeitora social. Estruturada en parroquias. O clero era pouco instruído e de moral relaxada. O Císter chegou a Inglaterra en 1128, os dominicos en 1221, os franciscanos en 1224 e os carmelitas en 1240.
Londres era o centro comercial do reino e terminal do comercio. En 1500 tiña entre 40.000 e 100.000 habitantes. Westminster era a sede da Corte e o Parlamento. Das demais cidades inglesas, só Norwich superaba en 1500 os 10.000 habitantes. Os burgueses que rexían as cidades estaban organizados en gremios.
As dúas revolucións do século XVII (1603-1707)
Inglaterra era un país claramente protestante e calquera movemento que puidese interpretarse como un intento de restablecer o catolicismo era obxecto dunha violenta resposta.
Carlos I de Inglaterra (1625 - 1649)
miniatura|250 px|Retrato triplo de Carlos I de Inglaterra por [[Anton van Dyck (1635), un rei con diferentes arestas.]]
Primeira Guerra Civil (1642-1645)
O 25 de outubro de 1642 tivo lugar a inconclusa batalla de Edgehill. Carlos tivo oportunidade de tomar Londres pero retirouse incomprensiblemente. Na primavera de 1643 os realistas gozaron de varias vitorias, pero esgotada a munición, Carlos retrocedeu. O inverno trouxo consigo un estancamento.
Paz
O Parlamento estaba dividido en episcopalianos, presbiterianos e independentes. Os episcopalianos tiñan a maioría e pretendían unha organización relixiosa de arriba a abaixo, a partir dos bispos. Os presbiterianos desexaban organizar a Igrexa de abaixo arriba, a partir de congregacións, cun papel importante para os laicos. Os independentes opúñanse aos presbiterianos.
O Protectorado (1653-1658)
miniatura|[[Richard Cromwell]] A saúde de Cromwell deteriorouse rapidamente. Nomeou sucesor ao seu fillo Richard Cromwell e morreu o 3 de setembro de 1658.
Carlos II de Inglaterra(1660-1685)
A pesar das intencións de tolerancia do rei, o parlamento restaurou a supremacía anglicana. En 1661, a Lei de Corporación estableceu a desposesión dos funcionarios non anglicanos. Esta lei continuou vixente ata 1828. A Lei de Uniformidade de 1662 esixiu que os clérigos fosen ordenados por bispos e que nos servizos relixiosos utilizásese só o Devocionario. A Lei dos Conventículos de 1664 prohibiu os servizos relixiosos que non fosen anglicanos (a partir de 1670 esta Lei deixou de cumprirse). A Lei das Cinco Millas de 1665 prohibiu que os clérigos disidentes vivisen nun radio de cinco millas das cidades.
Xacobe II de Inglaterra (1685-1688)
Xacobe II non tivo problemas para acceder ao trono, tras prometer gobernar respectando a lexislación e mantendo a independencia da Igrexa de Inglaterra. Era un católico celoso e procurou que os católicos romanos puidesen celebrar a súa liturxia abertamente e que puidesen participar na vida política. A súa filla María, de relixión protestante e casada co calvinista holandés Guillerme de Orange, era a herdeira.
Os Windsor: Saxonia-Coburgo-Gotha
miniatura|Isabel II do Reino Unido
Estrutura secundaria das proteínas
Tipos
miniatura|dereita|Enlaces de hidróxeno (puntos amarelos) que estabilizan unha hélice alfa.|120px miniatura|dereita|120px|Folla beta antiparalela. A estrutura secundaria das proteínas pode describirse polo patrón dos seus enlaces de hidróxeno do esqueleto da cadea de aminoácidos da proteína. As estruturas secundarias máis comúns son a hélice alfa e a folla beta. Outras hélices, como as hélices 310 e a hélice π, calcúlase que teñen patróns de enlaces de hidróxeno enerxeticamente favorables, pero raramente se observan nas proteínas naturais agás nos extremos das hélices α debido a un empaquetamento desfavorable do esqueleto da cadea peptídica no centro da hélice. Outras estruturas estendidas como a hélice de poliprolina e a folla alfa son raras en proteínas no estado nativo pero a miúdo hipotetízase que son importantes intermediarios no pregamento de proteínas. Os elementos estruturais secundarios máis "regulares" están enlazados por xiros apertados ou laxos, e bucles flexibles. O enrolamento aleatorio non é unha verdadeira estrutura secundaria, senón que é o tipo de conformación que indica a ausencia dunha estrutura secundaria regular.
Aliñamento
As estruturas secundarias de proteínas e ácidos nucleicos poden utilizarse como axuda para facer aliñamentos de secuencias múltiples (co grao de homoloxía que se atope poden facerse análises filoxenéticas). Estes aliñamentos poden facerse con máis precisión pola inclusión de información da estrutura secundaria ademais da simple información da secuencia. Ás veces, grazas ás súas estruturas secundarias, poden atoparse relacións distantes entre proteínas con estruturas primarias que non se poden aliñar.
Dorothy Gish
Primeiros anos
En 1912, a amiga da infancia Mary Pickford presentou as irmás ao director D. W. Griffith, e comezaron a actuar como extras para Biograph Studios en Nova York cun salario de 50 dólares por semana. Durante o seu traballo inicial coas irmás, a Griffith éralle difícil distinguilas, polo que fixo que Lillian levase un lazo azul no seu cabelo e Dorothy un vermello. As rapazas, especialmente Lillian, impresionaron o director, así que as incluíu no equipo que levou a California para producir filmes aló.
Vida persoal
right|miniatura|Fotograma de Gish con James Rennie en Flying Pat (1920) Dorothy Gish casou só unha vez, con James Malachi Rennie (1890–1965), actor canadense que coprotagonizou con ela dúas producións de 1920, Remodeling Her Husband, dirixida pola súa irmá Lillian, e a comedia Flying Pat. En decembro de 1920, a parella fuxiu a Greenwich, Connecticut, onde casaron nunha cerimonia dobre en que a amiga de Gish, a actriz Constance Talmadge, tamén casou co empresario grego John Pialoglou. Gish e Rennie seguiron xuntos ata o seu divorcio en 1935. Dorothy nunca volveu casar.
Burt Reynolds
Tras outros filmes que non obtiveron bos resultados de recadación, Reynolds volveu a actuar na televisión, protagonizando a sitcom Evening Shade (1990–1994). Foi nomeado ó Oscar ó mellor actor secundario pola súa actuación en Boogie Nights (1997).
Facultade de Belas Artes de Pontevedra
Titulacións
Ademais o centro ofrece o Doutoramento en Creación e Investigación en Arte Contemporánea.
Instalacións
A Biblioteca de Belas Artes conta con 55 títulos de publicacións periódicas, 9.600 volumes e 108 postos de lectura.
Cultura
O patrón da facultade é santo Ero e a facultade celebra a súa festividade no mes de maio.
Baluan
Xeografía
A montaña Batapona, que ten unha altitude de, está situada no bordo norte da illa e está formada por un bordo arqueado e un cono piroclástico.
Asentamentos
Un dos principais asentamentos da illa é Mouk, situado no extremo norte da illa, que tiña unha poboación de 341 no censo nacional de 2011. A xente de Mouk é pescadora e mariñeira. tradicionalmente falantes de titán e foron convidados á illa a finais dos anos 40, mudándose da pequena illa próxima do mesmo nome. Antes diso, tiñan a súa orixe en Pere na costa sur. de Illa Manus. Especúlase que foron invitados á illa para protexerse contra outros grupos que falan titán, situados na costa sur da illa Manus e das Illas M'Buke, como eran coñecidas polas súas incursións en illas distantes.
Grupo de Teatro Airiños
Historia
No ano 2010 a directora da compañía pasou a ser Esther F. Carrodeguas. No ano 2012 recibiu o premio Ángel Velasco Montoya da Asociación Amigos del Teatro de Valladolid. En novembro de 2012 recibiu o Premio Cultura Galega das Artes Escénicas polo traballo desenvolvido desde a súa creación. No 2013 inaugurouse a exposición 75 anos do Cadro Artístico Airiños, con pezas, vestiario e textos da historia da compañía. Nese mesmo ano recibiu o Pedrón de Ouro.
Serra Nevada
Historia e orixe do nome
No en 1925 construíuse un tranvía-ferrocarril desde Granada ata a localidade próxima de Güejar-Sierra, que aínda que foi clausurado nos anos 70 marcou en Granada un antes e un despois no coñecemento da serra.
Ligazóns externas
Flora, fauna e xeoloxía
Factor V
Estrutura
A activación do factor V xerando o factor Va faise por clivaxe e liberación do dominio B, despois do cal a proteína xa non axuda na activación da proteína C. A proteína factor V queda entón dividida nunha cadea pesada, que comprende os dominios A1-A2, e unha cadea lixeira, que consta dos dominios A3-C1-C2. Ambas forman entre si un complexo non covalente de maneira dependente do calcio. Este compleco é o factor Va procoagulante.
Papel en enfermidades
Outras mutacións do factor V están asociadas coa trombose venosa. Son a causa hereditaria máis común da trombofilia (unha tendencia a formar coágulos). A máis común destas é a mutación factor V de Leiden, que se debe á substitución dun residuo de arxinina por un de glutamina na posición aminoacídica 506 (R506Q). Todas as mutacións no factor V protrombóticas (factor V de Leiden, factor V de Cambridge, factor V de Hong Kong) fano resistente á clivaxe pola proteína C activada ("resistencia á proteína C activada"). Por tanto, o factor permanece activo e incrementa a taxa de xeración de trombina.
Historia
A posibilidade da existencia dun factor de coagulación extra foi contestada inicialmente sobre bases metodolóxicas polos Drs. Armand Quick e Walter Seegers, ambas autoridades no campo da coagulación. Porén, os estudos confirmatorios feitos por outros grupos levaron á aprobación final da existencia do factor varios anos despois.
Frank Ocean
2005-11: Inicios nos Ánxeles e mixtape
O 18 de febreiro de 2011, Ocean lanzou a súa primeira mixtape, Nostalgia, Ultra, que logrou grande éxito por parte da crítica profesional. A mixtape céntrase nas relacións interpersoais, a reflexión persoal e o comentario social. A mixtape fixo a Ocean amplamente coñecido e levouno a colaborar con rapeiros como Jay-Z e Kanye West.
2015-presente: Endless e Blonde
En abril de 2014, Ocean declarou que o seu segundo álbum estaba terminado. O 29 de novembro de 2014, Ocean deu a coñecer un fragmento dunha nova canción chamado “Memrise” na súa páxina oficial de Tumblr. O 6 de abril de 2015, Frank anunciou que a segunda parte de Channel Orange sería lanzada en xullo, pero este finalmente non foi lanzado sen dar ningunha explicación. Rumoreábase que o segundo álbum de estudio se chamaría Boys Don’t Cry. En febreiro de 2016, Ocean foi artista invitado no álbum de Kanye West, "The life of Pablo", na canción “Wolves”. Un mes máis tarde, a canción foi re-editada e a parte de Frank Ocean separouse, enumerándose na lista de cancións como “Frank’s Track”. miniatura|Logo do segundo álbum de estudio de Frank Ocean, Blonde En xullo de 2016, fíxose alusión a un posible disco cunha imaxe na súa páxina web que apuntaba a xullo como suposta data de lanzamento. A imaxe amosa unha tarxeta da biblioteca etiquetada Boys Don’t Cry con numerosos selos, implicando varias datas de lanzamento, dende o 2 de xullo de 2015 a xullo de 2016. O 1 de agosto de 2016, un vídeo en vivo presentado por Apple Music amosando unha sala baleira púxose en marcha no sitio web boysdontcry.co. Ese mesmo día, un directo sen fin grabado cunha iluminación negativa patrocinado por Apple Music comezou a aparecer na páxina web, e parecía amosar a Frank Ocean traballando en carpintaría e xogando con instrumentais en bucle. Aínda non estaba claro se eran cancións do álbum, pero ese día moitos medios de comunicación informaron de que o 5 de agosto de 2016 podería ser a data de lanzamento de Boys Don’t Cry.
Talento artístico
A música de Ocean foi descrita por escritores musicais como ecléctica en estilo. As súas composicións adoitan ser midtempos, e contan con melodías non convencionais que de vez en cando teñen unha estrutura de música experimental. Como é o caso de "Pyramids", no seu disco Channel Orange, que dura 9:53 minutos. Nas súas composicións, Ocean adoita ser citado como artista innovador e comparado con compositores de R&B e Soul como Prince, Stevie Wonder, Marvin Gaye, Maxwell, Erykah Bady e, particularmente, R.Kelly e a súa forma de escribir melodías que se debaten entre a fala e a canción.
Álbums de estudio
•	Channel Orange (2012)
Barakaldo
Etimoloxía
Segundo Manuel Azcárraga, o nome de Barakaldo proviría das palabras en éuscaro: Baratz (Horta) e Alde(a) (zona). É dicir, Barakaldo significaría en galego Zona de hortas. O nome de Baratzaldea iría cambiando ata chegar ao actual Barakaldo.
Por acordo do pleno do concello trocou o nome do municipio de Baracaldo a Barakaldo. Devandito cambio foi oficial por resolución de 21 de maio de 1986, do Director da Secretaría Xeral Técnica do Goberno do País Vasco, publicada no BOPV de 2 de xuño do mesmo ano.
Xeografía
300px|miniatura|En primeiro plano, Barakaldo. Detrás [[Getxo, Leioa e Erandio]] Barakaldo atópase na comarca do Gran Bilbao, concretamente na marxe esquerda da ría do Nervión, de tendencia urbana e industrial. Limita cos concellos de Sestao ó noroeste, con Valle de Trápaga ó oeste, Güeñes ó suroeste, Alonsotegi polo sur, Bilbao ó leste, e Erandio ó nordés.
Historia
No século XIV Barakaldo desmémbrase das Encartaciones (ás que pertencía pola súa vinculación ao Val de Somorrostro) e, por privilexio do conde Tello de Trastamara, incorporouse ao Meiriñado de Uribe. Abandonou o foro propio daquelas e optou polo de Biscaia, pasando a formar parte do Señorío (ao que, curiosamente, os demais lugares encartados tardaron catro séculos en facer), deixando de ser concello e nacendo como elizate.
Aínda así, as xentes esforzáronse para conseguir o seu posto de importancia na zona. Aquí pode verse o nacemento da tradición industrial e comercial que tiña o elizate coa súa afamada veiga, chegando a alcanzar un importante grao de desenvolvemento.
Digamos que Barakaldo e Bilbao sempre andaron á greña. En época medieval, habitualmente en bandos separados de oñacinos e gamboinos, e sucesivamente ata o período "napoleónico", Barakaldo apoiando o proxecto de nova cidade, (o chamado Porto da Paz en honor de Xosé Bonaparte "Principe da Paz"), proxecto con vocación de cidade alternativa ao Bilbao da época. Como Bilbao se puxo no bando do "liberalismo", mentres que Barakaldo, xunto con Begoña e Abando, tomou parte activa no "tradicionalista". En 1820, cando o rei xura a Constitución, o pobo tradicionalista non acepta devandito sometemento e en Biscaia é Barakaldo a que primeiro se ergue, marchando cara a Bilbao e uníndose despois os demais elizates, preludio das sucesivas guerras carlistas, orixinadas polos partidarios da sucesión de Carlos, irmán do rei Fernando VII, quen nomeara herdeira do trono á súa filla Isabel, algo que aqueles non admitían. O Señorío tomou a bandeira do autodenominado Carlos V, que pregoaba a monarquía absoluta, o rei por dereito divino e, como non podía ser doutro xeito, posto que lle proporcionaba a cobertura social necesaria, o predominio do clero, mentres que Bilbao era foco de liberais e defendía a Isabel. Ao final da guerra, resultaron queimadas e saqueadas máis da metade das casas do elizate e, con elas, desapareceu tamén o primeiro concello, que fora construído na zona de San Vicente, xunto á igrexa da advocación do santo e patrón de Barakaldo.
Economía
A localidade fabril tamén é sede da nova Feira Internacional de Bilbao, o chamado BEC (Bilbao Exhibition Centre), inaugurada en 2004, o que fixo dispararse o número de visitantes e consumidores dos servizos do municipio, e a creación de hoteis.
Expresionismo
Die Brücke (A Ponte)
A intención do grupo era atraer a todo elemento revolucionario que quixese unirse, así o expresaron nunha carta dirixida a Nolde; o seu maior interese era destruír as vellas convencións, ó igual que se estaba facendo en Francia. Segundo Kirchner, non podían pórse regras e a inspiración debía fluír libre e dar expresión inmediata ás presións emocionais do artista. Preocupábanse menos dos aspectos formais, feito que os separaba do fauvismo de Matisse e Braque. Para os alemáns, o contido era máis importante cá forma. A carga de crítica social que imprimiron á obra valeulles os ataques da crítica conservadora que os tachou de ser un perigo para a xuventude alemá.
Kirchner foi considerado o máis xenuíno representante da Ponte. Foi un artista hipersensible que retratou as rúas e a vida urbana de Berlín de forma novidosa e orixinal. As súas formas secas e puntiagudas, con cores ácidas, son características en obras como A Escola de Danza de 1914.
Satyajit Ray
Ray recibiu numerosos premios durante a súa carreira, incluídos trinta e dous premios nacionais da India, un León de Ouro, un Oso de Ouro, dous Osos de Prata e un Óscar Honorífico en 1992. O goberno da India outorgoulle o Bharat Ratna, a súa máis alta condecoración para un civil, en 1992.
Comezos
Ray abandonou Santiniketan en 1943, sen rematar a carreira de cinco anos, por causasa amorosas e volveu a Calcuta, onde conseguiu un emprego na axencia de publicidade británica D. J. Keymer. Foi contratado como «aprendiz de visualizador», gañando tan só oito rupias mensuais. Aínda que por unha banda o deseño visual era algo achegado ao espírito de Ray e polo xeral era ben tratado, notábase unha gran tensión entre os empregados británicos e os indios da compañía (os primeiros estaban moito mellor pagados), á parte de que Ray pensaba que «os clientes eran xeralmente estúpidos», o que lle causou problemas. Arredor de 1943 Ray colaborou con Signet Press, unha nova firma publicitaria iniciada por D. K. Gupta. Gupta encargou a Ray a creación de deseños de portadas para libros e concedeulle plena liberdade artística. Ray deseñou as portadas de moitos libros, incluído Man-eaters from Kumaon, de Jim Corbett, e The discovery of India de Jawaharlal Nehru. Tamén traballou nunha versión infantil de Pather Panchali, un clásico bengalí de Bibhutibhushan Bandopadhyay, renomeado como Am Antir Bhepu. Este traballo influíu profundamente en Ray e converteuse no tema do seu primeiro filme. Ademais de deseñar a portada, tamén ilustrou o libro, e moitas desas ilustracións atoparon finalmente un lugar na súa primeira longametraxe. miniatura|Ray, con 22 anos, en [[Santiniketan|200px]] Xunto con Chidananda Dasgupta e outros, Ray fundou Calcutta Film Society en 1947, mediante a que puido ver moitos filmes estranxeiros. Trabou amizade con algúns soldados norteamerianos estacionados en Calcuta durante a segunda guerra mundial e estes informábano dos últimos filmes estadounidenses que proxectaban na cidade. Durante ese período tamén coñeceu un empregado da RAF, Norman Clare, con quen compartiu a mesma paixón polo cinema, o xadrez e a música clásica occidental.
En 1949 Ray contraeu matrimonio de forma poco ortodoxa (e ilegal) con Bijoya Das, a súa curmá e grande amor. A parella tivo un fillo, Sandip, que tamén foi director de cinema. Ese mesmo ano chegou a Calcuta Jean Renoir para rodar a súa película Le Fleuve, para a que Ray axuda a atopar localizacións. Así entabla relación co director francés, quen o anima a comezar a rodaxe de Pather Panchali.
Como cineasta
miniatura|200px|Satyajit Ray en Nova York en 1981. Estreouse no cine co filme Pather Panchali (A canción do camiño), que gañou once premios internacionais, incluíndo o de Mellor documento humano no Festival Internacional de Cine de Cannes. Pather Panchali era unha obra clásica da literatura bengalí en cuxa edición infantil traballara coma debuxante e deseñador, que describe o crecemento dun xove, Apu, dunha pequena poboación de Bengala. Este traballo forma, xunto a Aparajito e Apur Sansar a Triloxía de Apu, a obra mestra de Ray.
Ríos de Irlanda
Ríos de Irlanda que desembocan no Océano Atlántico
miniatura|dereita| [[Río Shannon.]] miniatura|dereita|[[Río Annalee.]]
Frank Casañas
Traxectoria
Comezou no atletismo en Cuba, onde acadou postos importantes, como o campionato de Cuba de lanzamento de disco, tanto en categoría júnior como en categoría absoluta. En 1996 obtivo a medalla de bronce no Campionato do Mundo Júnior, que se celebrou en Sydney. Dous anos máis tarde, en 1998 foi prata nos Xogos Centroamericanos e do Caribe celebrados en Maracaibo, medalla que repetiu nos Xogos Panamericanos de 2003, celebrados en Santo Domingo.
Foi ademais catro veces campión de Galicia, en 2013, 2015, 2017 e 2019, e está en posesión do récord galego de lanzamento de disco, con 65,32 metros.
Land art
O Land Art non é unha corrente, nin un estilo, nin un movemento artístico, é só unha actividade circunstancial. Non se escribiu moito sobre o Land Art xa que o seu termo é moi vago. Walter de Maria foi quen inventou o termo americano de Land Art que en galego podería traducirse como arte da terra. Este termo empregouno para poder describir as súas primeiras intervencións na natureza que se levaron a cabo a finais dos anos sesenta.
Aeroporto de Vitoria
As instalacións construíronse co propósito de transportar a todos os viaxeiros de Áraba e zonas limítrofes dende Foronda. Non obstante non conseguiu desbancar aos aeroportos de Bilbao e Donostia, a pesar de ter unhas características operacionais superiores e moita mellor visibilidade e facilidade para a engalaxe e a aterraxe, xa que está situado nunha ampla chaira e posúe unha gran pista de aterraxe bidireccional (04/22) de 3,5 km de longo (conta, ademais, cun localizador ILS para a cabeceira 04). A pista conta ademais cunha rúa de rodaxe paralela, que axiliza a circulación de aeronaves polo aeroporto e reduce o tempo de ocupación da pista principal.
Banda Oriental
Antecedentes
A principios do século XVII os habitantes de Asunción de Paraguai falaban de A Banda Oriental ou Banda dos charrúas (está última denominación era aplicada tamén a Entre Ríos) para significar os territorios que nesas latitudes daban a "A Mar do Nord" (nome que se daba entón ao océano Atlántico). A área norte da Banda Oriental era o territorio chamado coa palabra de orixe guaraní Mbiazá, Ybiazá ou Ibiazá que, ao parecer, por unha remotísima parofonía foi "castelanizada" co nome de La Vera. Ao norte destes territorios estendíase o territorio da Guayrá ou La Pinería que se corresponde co actual estado sur brasileiro de Paraná, territorio que se atopaba tamén baixo xurisdición de Asunción de Paraguai.
Límites ao concluír a Guerra dos Sete Anos
Ao concluír a Guerra dos Sete Anos, os límites cos territorios ocupados polos lusobrasileiros flutúan case constantemente. En liñas xerais o límite da Banda Oriental nesa época é ao noroeste o río Piratiny ata a súa desembocadura no Atlántico e ao norte a coitela de Santa Ana (non como aparece na cartografía do s XX e inicios de s XXI, senón como a liña de altos cumes que fan parte do divortium aquarum entre a Cuenca do Prata e as concas directamente afluentes ao Océano Atlántico). Deste xeito, o Forte de Santa Tecla, poucos quilómetros ao noroeste da actual cidade de Bagé (chamada polos españois, arxentinos e uruguaios no s XIX : Vales), practicamente nas nacentes do río Negro, era un dos límites precisos da Banda Oriental. Logo, ao norte, xa integrada A Banda Oriental no Vicerreinado do Río da Prata, a liña fronteiriza coas posesións portuguesas do Brasil seguía polo mencionado divortium aquarum, de modo que a metade occidental do actual estado de Rio Grande do Sul era parte da Banda Oriental ou da provincia de Misiones, sendo algunhas das fortificadas poboacións fronteirizas en devandita rexión: Batovy, Santa María, Cruz Alta e a Garda de San Martín.
Desde a Independencia
Co triunfo dos patriotas ao mando do Xeneral José Gervasio Artigas a Banda Oriental pasou a ser a Provincia Oriental reclamando entón Artigas os límites históricos establecidos no Tratado de San Ildefonso (incluíndo así as Misións Orientais).
Pedro Solabarria
Actividade política
Ese mesmo ano sumouse a unha querela contra os crimes franquistas, xunto con outro dezaseis relixiosos vascos que tamén foron encarcerados e torturados en represalia por oporse á ditadura militar.
Takiji Kobayashi
Morte
Foi detido cara o mediodía do 20 de febreiro do 1933 no distrito de Akasaka. Morreu o mesmo día cara as oito da tarde, despois de ser torturado pola polícia de Tokkō. Tiña no momento da súa morte 29 anos. . Oficialmente a causa da morte foi un paro cardíaco, mais ningún hospital se atreveu a realizar a autopsia, a pesar dos indicios evidentes de torturas. Hoxe en día existe un consenso respecto á súa morte, derivada das torturas sufridas a man da policía imperial.
María Delgado Nadal
Traxectoria
Aos 10 anos comezou a facer atletismo e natación, chegando a competir a nivel nacional en ámbolos dous deportes. Comezou nadando na Asociación Deportiva Aragua. Posteriormente competiu para o equipo do colexio Corazonistas de Zaragoza. No presente forma parte do equipo de natación do Stadium Casablanca, competindo en campionatos nacionais para nadadores sen discapacidade, adestrando no Centro de Alto Rendemento Deportivo situado en Madrid, grazas a unha bolsa do plan ADOP para deportistas de alto nivel discapacitados.
Palmarés internacional
Gañou dúas medallas de bronce nos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro 2016. Ademais, obtivo catro medallas no Campionato Mundial de Natación Adaptada nos anos 2015 e 2019, e seis medallas no Campionato Europeo de Natación Adaptada nos anos 2014 e 2018.
Touca (alga)
Propiedades nutriticionais e de saúde
Ten acción antibacteriana, rebaixa os índices de colesterol e serve de bioindicadora nos estudos de contaminación.
Valores nutricionais típicos da Touca (Nori atlántico) (cantidades cada 100 g).
Trofeo Cidade de Vigo 1974
A IV edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 16 e o 18 de agosto de 1974 en forma de torneo triangular. O campión foi o Honvéd SE.
Pirámide (construción)
Simbolismo
As pirámides elevábanse até o ceo e axudaban ao faraón, considerado un ser divino, no momento de abandonar a terra para facilitarlle o retorno á morada dos deuses, lugar de onde viñera. Por esta mesma razón, os exipcios crían que era necesario conservar o corpo e impedir que se corrompese; conseguíano mediante un método moi elaborado de embalsamamento. Xusto no centro da pirámide atopábase o sepulcro, normalmente de pedra, e arredor da cámara mortuoria había escritos con feitizos e conxuros para axudar o tránsito do morto cara ao outro mundo. Non só era importante conservar o corpo, senón que era necesario que houbese unha escultura co seu busto que se colocaba dentro da cámara sen que a vise ninguén, así a maxia funcionaba e a alma podía revivir. Os exipcios chamaban ao escultor como «aquel que mantén vivo».
Sistema e tipos de construcións
A falla de documentos non permitiu coñecer os métodos construtivos empregados na construción das pirámides antigas, pero non hai constancia do emprego da roda, polo que as teorías máis aceptadas apostan polo uso de ramplas ou espirais exteriores sobre as cales se arrastraban os bloques mediante pancas.
Aztecas
miniatura|250px|Pirámide dos Nichos en El Tajín.
Isla Cristina
No termo municipal atópanse as Marismas de Isla Cristina, protexidas mediante a forma de Paraxe Natural, e tamén varias zonas de piñeiro e matogueira do cinto dunar costeiro pertencentes e xestionados por ICONA-INIA. Debido á súa orientación leste-oeste, as postas de sol que acaban entre o mar e a terra serviron de inspiración a varios poetas, chegando a crear a ruta das postas de sol, con citas soadas de afamados poetas como Rafael Alberti, Gerardo Diego, Juan Ramón Jiménez ou Luis Cernuda.
Rhizoctonia solani
Rhizoctonia solani (teleomorfa: Thanatephorus cucumeris) é un patóxeno de plantas, cun gran rango de hóspedes e de distribución mundial. É unha das causas da podremia damping off, que mata as plántulas en horticultura.
Identificación
O teleomorfo de R. solani é Thanatephorus cucumeris. Forma basidios reunidos e catro esterigmas apicais onde os esporidios ovais, hialinos se fixan.
Fauvismo
''...o que persigo é a expresión..non podo distinguir entre os meus sentimentos e a maneira de expresalos. A composición é a arte de arranxar de forma decorativa os elementos de que dispón o pintor para expresar os seus sentimentos...''
Fontes do dereito
O Dereito Occidental (no Sistema Romano Xermánico ou Sistema de Dereito continental) tende a entender como fontes as seguintes:
Asimismo no marco do Dereito internacional, o Estatuto da Corte Internacional de Xustiza, enumera como fontes:
Bingu wa Mutharika
Bingu wa Mutharika, nado o 24 de febreiro de 1934 e finado o 6 de abril de 2012, foi terceiro o presidente de Malawi, dende o 24 de maio de 2004 ata a súa morte, despois de ser reelecto para un segundo mandato en 2009.
Yolanda Domínguez
Moda sin tóxicos, Esclavas (2012)
En 2012 colaborou con Greenpeace na campaña “Moda sin tóxicos” para denunciar o uso de substancias tóxicas nos procesos produtivos da marca Levi’s. Voluntarios de Greenpeace vestidos como camareiros repartiron 501 botellas con tea vaqueira no interior e coa mensaxe “Se tes vaqueiros para que queres auga”
Poses n.º 5, #NadieDesechado e Fashion Victims (2013)
En novembro de 2013 sumouse á campaña de #NadieDesechado de Médicos do Mundo para denunciar as consecuencias dos recortes en sanidade na vida das persoas.
Sopa primitiva
Modelo experimental
Stanley Miller demostrou un modelo experimental do caldo primixenio en 1953 na Universidade de Chicago. Introduciu auga, metano, amoníaco e hidróxeno nun recipiente de vidro para simular as supostas condicións da Terra primitiva. A mestura expúxose a descargas eléctricas e, unha semana despois, unha cromatografía en papel mostrou que se formaran varios aminoácidos e outras moléculas orgánicas. O modelo postula que a orixe da vida produciuse a partir de tales moléculas que, despois de formarse na atmosfera primitiva, foron arrastradas pola chuvia até o océano primordial, onde se combinaron para formaren proteínas, ácidos nucleicos e outras moléculas da vida.
Fina Miralles
Natureza
A obra de Fina Miralles está marcada por un forte vínculo coa natureza e polo interese pola dicotomía entre o natural e o artificial. Por unha banda, traballa dentro do mesmo medio natural; e, por outra banda, utiliza os materiais da natureza sen ningunha transformación esteticista, de xeito que se produce unha equivalencia entre as propiedades físicas do material e o seu valor plástico. En canto aos materiais naturais, quere facer evidentes 5 puntos:
América
Idiomas
En menor medida, tamén se falan:
O total de idiomas de América supera a centena.
Xeografía política
Como resultado deste devir histórico, América conta actualmente cos seguintes países e dependencias: Mapa de América|dereita|300px
Nicolás Redondo Terreros
Traxectoria
Fillo do dirixente sindical de Unión Xeral de Traballadores (UXT) Nicolás Redondo Urbieta, o seu avó Nicolás Redondo Branco, foi tamén un destacado dirixente socialista e un dos primeiros concelleiros do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) en Biscaia. Ós oito anos trasladouse, xunto co súa irmá máis nova Idoia, ás Hurdes, lugar onde fora desterrado o seu pai. Ó ano seguinte volveu ó País Vasco.
Tras a firma do Pacto de Estella en 1998 polo PNV, o PSE-EE abandonou o goberno de coalición cos nacionalistas vascos, iniciándose entón un achegamento ó Partido Popular do País Vasco (PP), liderado por Jaime Mayor Oreja.
Lista de ataques violentos en Europa 2018
Xaneiro
3 de xaneiro
Febreiro
23 de febreiro
Marzo
7 de marzo
Xuño
2 de xuño
Agosto
22 de agosto
Martigné-Ferchaud
Martigné-Ferchaud (en Mazhinieg-Houarnruz; en galó: Marteinyaé-Fèrchaud) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Transilvania
Xeografía
O territorio que forma Transilvania está no centro da actual Romanía. A chaira transilvana ten unha altitude entre 300 e 500 m sobre o nivel do mar, e por ela circulan os ríos Mureș, Someș, Criș e Olt, entre outros afluentes do Danubio. Cluj-Napoca (Kolozsvár; Klausenburg) a cidade principal da zona posúe unha poboación de 318.027 habitantes. Outras cidades importantes son: Brașov (Brassó; Kronstadt) (283.901), Sibiu (Nagyszeben; Hermannstadt) (155.045), Târgu Mureș (Marosvásárhely; Meumarkt am Mieresch) (149.577).
Poboación
miniatura|esquerda|500px|Castelo da [[Orde Teutónica de Bran.]]
Aeroporto de Madrid-Cuatro Vientos
Tamén é a base en Madrid de varios servizos do Estado, como os helicópteros de vixilancia da Dirección Xeral de Tráfico, a Policía Nacional e do Museo de Aeronáutica e Astronáutica de España.
Lingua inguxa
Clasificación
O inguxo e o checheno, xunto coa lingua bats, constitúen a póla nakh da familia lingüística caucásica nororiental. Non son mutuamente intelixibles, malia que hai un bilingüismo pervasivo pasivo entre o inguxo e o checheno.
Nori
Na alimentación
É un dos regalos preferidos no aninovo, acadando nesas datas o nº 1 de vendas dos principais supermercados de Toquio.
Ifigenia (novela de 1924)
Argumento
Pasan dous anos e María Eugenia comeza a escribir o seu diario de novo, no que di que xa deixou atrás eses pensamentos de liberdade: agora aprendeu a cociñar, a tecer, senta "como señorita", xa non ten conversacións coa súa serventa negra e, ademais, ten noivo. Chámase César Leal e coñeceuno porque a súa avoa permitiulle asomarse á xanela despois dos dous anos de loito que tivo polo seu pai. Ao facelo, chamou a atención do mozo quen xa abandonara a outras noivas, pero que parecía decidido con María Eugenia. Ela acepta casar con el, pero durante o compromiso descobre que quere controlar cada aspecto da súa vida: non pode maquillarse nin ter o pelo curto nin ir bailar nin ao teatro nin usar escote nin pedir cousas de Francia nin ler (porque o seu prometido cre que as mulleres teñen cabeza só para adornar e non para ser usada, senón para que compraza aos homes e saiba procesar as súas ordes)... Ela acepta todas as limitacións e empeza a censurarse mesmo na maneira na que fala.
De súpeto, o tío Pancho enférmase gravemente o cal causa que Gabriel visíteo no hospital. Alí, vólvese a atopar con María Eugenia e confésalle o seu amor. Dille que non é feliz coa súa esposa e que nin sequera vive con ela. María Eugenia non sabe como sentirse e pasa uns días evadindo como pode a Gabriel. Aínda que se miran no hospital, nunca poden falar porque sempre hai outros presentes. Finalmente, morre o tío Pancho e no seu leito de morte eles bícanse. Gabriel mándalle unha carta esa mesma noite dicíndolle que se escapen e que ás 5 da mañá esperaraa nun carro para irse a Nova York dicindo ser recentemente casados e logo irse a Francia en segredo. Ela empaca as súas maletas e vaise a esperar a media noite, pero tía Clara descóbrea. María Eugenia dille que quería ir a misa moi temperán e que, ao darse conta que era media noite, decidiu esperar no celeiro. Tía Clara diríxea de regreso á casa. Ás tres da mañá, María Eugenia chama a César Leal para dicirlle que xa non se quere casar, pero o medo impídello e el dille que o loito non é suficiente causa para atrasar un matrimonio e que casarán en oito días. Ela acepta e, desanimada, escribe unha carta a Gabriel onde di que a súa carta a partiu en pedacitos e que está indignada de que propoña tal cousa. Declara estar namorada de César Leal. A serventa, Georgina, vai deixar a carta e Gabriel mándalle a dicir a María Eugenia que se vai a Nova York para nunca regresar a Venezuela, pero que sabe que o que escribiu na súa carta é mentira. O día seguinte, chega o vestido de noiva de María Eugenia, pero ela, cansada fisicamente (con olleiras) e emocionalmente, dille á súa tía Clara que non o quere probar nese momento.
Unión de Federacións Deportivas Galegas
Sen recoñecemento oficial
A Unión non está recoñecida oficialmente pola Xunta de Galicia. Por isto, o PSdDG-PSOE demanda o seu recoñecemento por lei, aspecto que consideran fundamental para garantir o traballo da entidade.
Automóbil de turismo
Diferenzas con outros automóbiles
Así mesmo, un autocar, aínda que tamén está destinado ao transporte de persoas, dispón de gran capacidade de prazas. O termo "autobús" pode utilizarse para referirse a un autocar ou para referirse a un automóbil de servizo público que realiza un itinerario regularmente.
Agrobacterium tumefaciens
Método de infección
Despois da produción de fibrilas de celulosa, prodúcese unha proteína da membrana externa dependente do calcio chamada ricadhesina, que tamén contribúe a adherir a bacteria á parede celular. Poden atoparse homólogos desta proteína noutros rizobios.
Transferencia do ADN-T á célula da planta
F: Cloroplasto
G: Núcleo]] O ADN-T debe ser cortado e escindido do plásmido circular. O complexo VirD1/D2 fai un corte no ADN nas secuencias dos extremos esquerdo e dereito do ADN-T. A proteína VirD2 únese covalentemente ao extremo 5'. A VirD2 contén un motivo que fai que o complexo nucleoproteico se una ao sistema de secreción de tipo IV (T4SS).
The Following
The Following é unha serie de televisión norteamericana estreada orixinalmente a través da Fox Broadcasting Company (Fox) o 21 de xaneiro de 2013. Conta a historia dun axente do FBI que trata de deter a un asasino en serie e o seu culto da morte. A serie foi creada por Kevin Williamson e é producida conxuntamente entre Outerbanks Entertainment e Warner Bros. Television. A primeira temporada consta de 15 episodios.
Beladona
Descrición
Planta perenne herbácea, con frecuencia con porte de gamallo, a partir dun rizoma carnoso. As plantas medran até 1,5 metros de altura coas follas longas ovaladas duns dezaoito centímetros. Talos moi ramificados e leñosos na súa base. As súas flores, son rechamangueiras pola súa forma de campá, aínda que non acostuman ser de cor vistosa, púrpuras con reflexos verdes a verdosas e cun feble recendo. Os froitos son bagas de cor verde a unha cor negra brillante ao madureceren totalmente, e aproximadamente 1 centímetro de diámetro. As bagas son doces, conteñen atropina e son consumidas polas aves que espallan as sememtes nos seus excrementos, malia conteren estas sementes alcaloides tóxicos. Hai unha forma pálida de flor amarela chamada Atropa belladona var. lutea con froitos de cor amarela pálida. A beladona utilízase moi pouco nos xardíns, mais cando se planta é xeralmente polos seus grandes froitos vistosos. Tense naturalizado nalgunhas partes de América do Norte, onde se encontra a miúdo en lugares sombrizos e húmidos de solo calcario. Considérase unha especie de maleza nalgunhas partes do mundo, onde coloniza zonas con solos alterados eutrofizados, outeiros boscosos ou xacementos carboníferos. A xerminación das sementes non adoita ser doada, por mor á codia dura destas, que causa latencia. A xerminación tarda varias semanas baixo condicións de temperatura alterna; porén, pódese acelerar co uso de ácido xiberélico. As sementes aturan o sistema dixestivo das aves.
Usos
Os preparados homeopáticos de beladona téñense vendido como tratamentos para varias enfermidades, aínda que non hai evidencia científica para apoiar a súa eficacia clínica e en ensaios de investigación. A preparación máis común dilúese até o nivel 30 C na notación homeopática. Este nivel de dilución, non contén ningún vestixio mensurábel co instrumental actual da planta orixinal, aínda que con preparacións con menor nivel de dilución mostraron que estatisticamente poden conter vestixios da planta que se anuncian para a venda.
Cultivo
Pódese reproducir por semente ou esgallos, aínda que é máis recomendábel o uso de sementes. Cómpre pórmolas en auga quente unhas horas antes de sementar. Tardan un bo tempo en xermolaren e requiren dunha boa humidade e calor, aínda mantendo todas as condicións necesarias, a taxa de xerminación non é alta. As plantas agradecerán un substrato adubado con esterco ou materia orgánica calquera, e un ambiente húmido e sombreado. Os nitratos e os sales amoniacais son os mellores fertilizantes para dobrar a cantidade de alcaloides.
Louis Henri Loison
miniatura|250px|dereita|Louis Henri Loison.
Con Napoleón
No ano XIV, serviu na campaña de Alemaña, sinalándose en Guntzburg, Elchingen, e en Luetash. Tomou Scharnitz. Logo da batalla de Austerlitz, o xeneral Loison foi nomeado grande aguia da Lexión de Honor, pola valentía que mostrara no combate,
Na Restauración
Loison foi licenciado o 15 de novembro de 1815. O seu nome está inscrito no arco de triunfo de l'Étoile, en París, no seu lado Oeste.
Xulio Calviño Iglesias
Traxectoria
É irmán de Mary Carmen Calviño (pintora) e José María Calviño (avogado), e polo tanto tío da filla deste, Nadia Calviño.
Daphne Jackson
Traxectoria
Jackson foi á Universidade de Surrey para estudar Física nuclear, convidada por Lewis Elton ao converterse en xefe do departamento de Física do Battersea College of Advanced Technology. Foi profesora alí e obtivo o seu doutoramento no ano 1962.
Nicolás Redondo Urbieta
Traxectoria
Foi elixido deputado do PSOE por Biscaia en 1977, 1979, 1982 e 1986. En 1987 renunciou ó seu escano para amosar o seu desacordo coa política laboral e social do goberno de Felipe González, tras votar en contra dos Orzamentos Xerais do Estado para 1988. Convocou xunto a Comisións Obreiras (CCOO) a folga xeral do 14 de decembro de 1988, cun éxito esmagador. Tamén convocou xunto a CCOO dúas folgas xerais máis durante o goberno socialista, en xuño de 1992 e xaneiro de 1994.
José López Varela
Traxectoria
Estudou o Bacharelato e Maxisterio en Lugo. Tamén foi músico na Banda de Ramil que dirixía o seu pai. Aprobou as oposicións de Maxisterio e foi destinado como mestre á Escola Nacional do Areal de Vigo en 1916. Colaborou en Galicia e foi nomeado presidente da Asociación de Mestres de Vigo en 1927. Membro do Partido Republicano Radical, foi deputado pola provincia de Pontevedra nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. En novembro de 1932 aprobou as oposicións a inspector de Primeiro Ensino e foi destinado a Ourense. Volveu ser elixido deputado nas eleccións xerais de 1933. En outubro de 1931, nos debates previos da Constitución de 1931, manifestouse partidario da educación laica e do divorcio; votou en contra do sufraxio feminino. En maio de 1935 criticou en Cortes o proxecto de Lei de Prensa defendido pola CEDA elaborado orixinalmente polo ministro radical Eloy Vaquero sinalando que causaría un «enorme dano». Foi nomeado Director Xeral de Primeira Ensinanza a finais de 1935 e despois Subsecretario de Traballo e Acción Social. Nas eleccións de febreiro de 1936 integrouse na candidatura de Centro de Portela Valladares, pero non resultou elixido. Tamén foi masón.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separado do servizo como inspector de primeiro ensino e dado de baixa no posto en 1937. Foi sancionado economicamente polo Tribunal de Responsabilidades Políticas en 1941 e con inhabilitación de 3 anos para exercer cargo público. No franquismo exerceu como avogado en Vigo. Tamén foi farmacéutico. Nos anos cincuenta recuperou o seu posto de inspector de Ensino Primario
Nidovirales
Nidovirales é unha orde de virus con hóspedes animais. Comprende as familias Coronaviridae, Arteriviridae,, Roniviridae e Mesoniviridae.
Down
Down é un supergrupo estadounidense de heavy metal formado en 1991 en Nova Orleáns (Luisiana). A súa composición máis frecuente consiste no vocalista Phil Anselmo, os guitarristas Pepper Keenan e Kirk Windstein, o baixista Rex Brown e o batería Jimmy Bower.