cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolfgang Amadeus Mozart
Dificultades económicas
En 1789 recibiu unha oferta do empresario inglés Johann Peter Salomon, quen lle propuxo a el e a Haydn realizar unha xira de concertos por Inglaterra. Acordouse que Haydn fose o primeiro en ir, durante a tempada 1791-1792, e Mozart iría á volta deste, feito que non puido concretar polo seu falecemento.
Último ano de vida
Experimentou unha gran satisfacción polo éxito público dalgúns dos seus traballos, destacando A frauta máxica (representada en numerosas ocasións no curto período entre a súa estrea e a morte do compositor) e a Pequena cantata masónica KV 623, estreada o 15 de novembro de 1791.
Enfermidade final e falecemento
A saúde do compositor comezou a declinar e a súa concentración diminuía. Mozart sentiuse enfermo durante a súa estancia en Praga o 6 de setembro durante a estrea da súa ópera La clemenza di Tito (KV 621), composta nese ano como un encargo para os festexos da coroación de Leopoldo II como emperador. A obra foi acollida con frialdade polo público. Ao regresar para Viena, Mozart púxose a traballar no Réquiem e preparou, en compañía do empresario teatral e cantante Emanuel Schikaneder, os ensaios d'A frauta máxica. Esta estreouse con enorme éxito o 30 de setembro, co propio Mozart como director.
Personalidade
Durante o período itinerante Leopold ocupou un lugar central na vida de seu fillo, sendo o seu secretario, profesor, colaborador, empresario, relacións públicas e o seu maior incentivador, planeando meticulosamente as rutas, explorando cada contacto en prol das vantaxes que puidese traer, e organizando todas as presentacións do seu fillo, incluíndo a divulgación sensacionalista do seu xenio. Leopold exercía unha forte presión sobre Mozart no sentido de tentar inculcarlle un sentido de responsabilidade e profesionalismo, e durante moito tempo foi o seu maior conselleiro estético. A natureza e a repercusión positiva ou negativa desa presenza dominante sobre Mozart ten sido motivo de moito debate entre a crítica, mais parece certo que, malia existir un afecto real e profundo entre pai e fillo, e de Leopold ser un pai visiblemente orgulloso, cando o neno entrou na madurez a natureza controladora paterna e a súa tendencia ao sarcasmo e a manipular os sentimentos para facer que o fillo se inclinase ás súas ideas comezaron a ser fonte de crecente tensión entre ambos. Co pasar dos anos Mozart aprendeu a ignorar as frecuentes censuras de seu pai ao seu comportamento e escollas, mais consérvanse cartas de Leopold nas que fica clara a súa rabia e decepción, e cartas de Mozart nas que, entre a culpa e a impaciencia, esfórzase por xustificarse e asegurar que sabía o que facía. Despois que Mozart se mudara para Viena encontráronse soamente dúas veces. Unha cando Leopold foi presentado a Constanze en Salzburgo, e a segunda delas cando o pai os visitou en Viena en 1785, cando parece darse por satisfeito, sendo testemuña do éxito e prestixio profesional de seu fillo e vendo que vivía nunha situación confortable.
Relixión e ideoloxía
O pai tamén parece ser o responsable da modelaxe de parte das ideas relixiosas, sociais e políticas do seu fillo. Leopold, a pesar de ser un home de mundo era profundamente devoto; nunha das viaxes interrompeu a ruta para convencer un apóstata para que volvese ao catolicismo; era un ávido coleccionista de reliquias de santos e en varias cartas expresou a súa preocupación pola salvación de Mozart. Mentres tanto relacionábase con iluministas e outros anticlericais, e en varias ocasión manifestou o seu desprezo polos valores corrompidos dos príncipes da igrexa. Por outra banda, recomendaba a seu fillo que se aproximase aos altos xerarcas e se afastase dos seus colegas músicos, ao mesmo tempo en que daba máis valor ao mérito persoal que aos títulos de nobreza. Mozart nalgunha medida resoou todas esas crenzas e opinións, como atesta a súa correspondencia. Condenaba os ateos — tratou a Voltaire de "impío arquipatife" — e fixo en moitos momentos mencións devotas a Deus. Tiña gran sensibilidade para as desigualdades sociais e un agudo sentido do amor propio, e unha carta que escribiu logo da súa confrontación co patrón Colloredo é ilustrativa diso. Nela di:
Os Lagos, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Os Lagos é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Wolfgang Amadeus Mozart
Estilo e valoración musical
Mozart aparece hoxe como un dos maiores xenios musicais da historia. Foi excelente pianista, organista, violinista e director e destacaba polas súas improvisacións, que adoitaba realizar nos seus concertos e recitais.
Mozart sempre tivo un don para absorber e adaptar os trazos máis valiosos da música doutros compositores. As súas viaxes seguramente axudáronlle a forxarse unha linguaxe compositiva única. En Londres sendo pícaro, tivo lugar un encontro con Johann Christian Bach e escoitou a súa música. En París, Mannheim e Viena atopou moitas outras influencias compositivas, así como as capacidades de vangarda da orquestra de Mannheim. En Italia coñeceu a abertura italiana e a opera buffa, as cales afectaron profundamente na evolución da súa propia práctica. Tanto en Londres como Italia, o estilo galante estaba en auxe: música simple, brillante cunha predilección pola cadencia; unha énfase na tónica, dominante e subdominante e a exclusión doutro tipo de acordes, frases simétricas e particións claramente articuladas na forma total dos movementos. Algunhas das primeiras sinfonías de Mozart son aberturas italianas, con tres movementos que penetran uns noutros; moitas son homotonais (cada movemento na mesma armadura de clave, co movemento máis lento no ton relativo menor). Outras obras imitan ás de Bach e outras mostran as simples formas binarias arredondadas escritas habitualmente polos compositores vieneses.
Cordas
miniatura|Capa da primeira edición das partes do cuarteto para cordas con piano K493, 1787.
Os seus primeiros cuartetos de corda mostran a influencia de Giovanni Battista Sammartini e das trio-sonatas do norte de Italia no uso de melodías curtas, na organización dos movementos, na unidade de clave e no estilo homofónico predominante. Eses cuartetos primitivos tamén exhiben similitudes coa forma do divertimento, e o interese principal recae nas dúas voces superiores. A forma sonata é embrionaria, con desenvolvementos curtos e repeticións. O grupo de seis cuartetos escrito entre 1772 e 1773 xa é máis cohesinado, ten características camerísticas máis definidas e forman un ciclo lóxico de tonalidades, todos teñen o mesmo número de movementos e as voces inferiores xa son máis dinámicas, posibilitando a creación dun efecto concertante. O grupo seguinte de seis cuartetos foi composto en Viena logo do contcato coa obra de Joseph Haydn, de quen tivo unha forte influencia. A súa calidade é nitidamente superior aos anteriores, a súa técnica é máis rica, fan uso de contrapunto e todas as voces teñen a mesma importancia; o desenvolvemento é temático e non seccional, empregan ás veces introducións lentas, cromatismos, e nun deles hai unha fuga. Os seus últimos cuartetos (1782–1790) son obras de madureza, a forma canónica do cuarteto de corda está claramente estabelecida, unha vez máis están influenciados por Haydn e adicoulle seis deles como "froito dun longo e laborioso esforzo", como escribiu na dedicatoria. Usan liñas cromáticas curtas e unha harmonía máis libre, a forma sonata está plenamente desenvolvida, o contrapunto forma texturas complexas e as codas son máis elaboradas, cun resultado de densidade case sinfónica. O último dos seis cuartetos para Haydn é célebre pola súa intensidade emocional e a súa abertura cromática, sendo chamado Cuarteto das Disonancias, onde por un momento a definición da tonalidade é deixada en suspenso.
Danzas e arranxos
Aínda que ocupen un lugar menor na produción de Mozart, os diversos arranxos que fixo doutros compositores son importantes por dous motivos: en primeiro lugar, as diversas obras arranxadas no inicio da súa carreira son musicalmente case só curiosidades, mais de grande interese por coñecer as influencias que tivo e como desenvolveu o seu propio estilo. En segundo lugar, os varios arranxos de fugas de Bach e de óperas e oratorios de Händel que realizou na década de 1780 por encargo do Barón van Zwieten, un amante da música barroca, espertaron o seu interese polos estilos do pasado e exerceron un impacto significativo na súa escritura, especialmente visible no seu Réquiem. Os seus arranxos de Händel gozaron dun prestixio considerable no século XIX, mais hoxe, coas preocupacións ao respecto da autenticidade histórica, son pouco oídos.
Mozart na cultura popular
Dado que Wolfgang Amadeus Mozart tivo unha vida dramática en moitos sentidos, incluíndo a súa extraordinaria carreira como neno prodixio, as súas loitas para alcanzar a independencia persoal e desenvolver a súa carreira, os seus problemas financeiros e a súa morte algo misteriosa mentres intentaba terminar o seu Réquiem, numerosos artistas atoparon en Mozart unha fonte de inspiración para as súas obras. Tales traballos incluíron novelas, óperas, películas -entre as que destaca Amadeus de Miloš Forman- e xogos. Tamén se usou a súa imaxe na cuñaxe de moedas ou na emisión de selos postais, en moitos casos con motivo dos aniversarios do seu nacemento ou falecemento.
Termotogas
Filoxenia
No cladograma móstrase a taxonomía actualmente aceptada do grupo, baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nos datos do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree Project.
Mountains
"Mountains" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo o 18 de agosto do 2008. Orixinalmente foi publicado como sinxelo independente, pero posteriormente a canción foi incluída no quinto álbum do grupo, Only Revolutions. O tema conseguiu o mellor posto de Biffy Clyro nas listas de sinxelo británicas ao acadar o posto número 5.
Maionesa
Usos
Adóitase acompañar de verduras cocidas (chícharos, feixóns verdes e patacas), mariscos (principalmente crustáceos, coma a lagosta, os lumbrigante, os lagostinos, as cigalas etc.) e peixes brancos de auga salgada. É insubstituíbel para acompañar o peixe cocido, coma a muxo, a pescada, o rodaballo ou a robaliza. Pódese empregar para acompañar o peixe -e eventualmente patacas- algúns tipos de arroces ou peixes cociñados ao sal coma a dourada ao sal.
Hear It Is
Está incluído no primeiro disco do recompilatorio Finally the Punk Rockers Are Taking Acid, correspondendo cos cortes 6-15. Está versión omite o tema "Summertime Blues".
Lino García Salgado
Traxectoria
Ten publicado poemas na revista A Xanela, da A. C. Eira Vella de Betanzos, e colaborou tamén na revista Terra e Tempo e na web da Asociación A.D.A.N. con recomendacións literarias e críticas de libros. En 2015 formou parte do libro recompilatorio ''Dez anos na porta. Antoloxía poética'', editado pola Porta Verde do Sétimo Andar. No ano 2018 participou na expresión colectiva de poemas pendurados das farolas en Guitiriz baixo o lema Lumes Nunca Máis, iniciativa do colectivo Nova Poesía Guitirica. No 2019 participou no libro dixital colectivo homenaxe a Rosalía de Castro 150 Cantares para Rosalía de Castro, iniciativa de Suso Díaz.
Eurovisión (rede)
Actividades
As principais actividades que realiza a rede de Eurovisión son:
Pete Townshend
Como instrumentista, aínda que é coñecido proncipalmente como guitarrista, Townshend tamén toca teclados, banxo, acordeón, harmónica, ukelele, mandolina, violín, sintetizadores, baixo e batería, aprendendo a tocar todos estes instrumentos de forma autodidacta.
Mildred Dresselhaus
Carreira e legado
De 2000–2001, foi a directora da Oficina de Ciencia no Departamento de Enerxía dos Estados Unidos. De 2003 a 2008, foi a presidenta do consello de goberno do Instituto Estadounidense de Física. Tamén tivo o cargo de presidenta da Sociedade Física Estadounidense, a primeira muller presidenta da Asociación Estadounidense para o Adianto da Ciencia, e tesoureira da Academia Nacional de Ciencias. Dresselhaus dedicou moito tempo a apoiar os esforzos para promover o aumento da participación das mulleres na física. alt=President Barack Obama greets 2010 Fermi Award recipients Dr. Mildred S. Dresselhaus and Dr. Burton Richter in the Oval Office, May 7, 2012|esquerda|miniatura|O Presidente [[Barack Obama saúda á Dra. Mildred S. Dresselhaus, terceira pola dereita, e ao Dr. Burton Richter, dereita, o 7 de maio de 2012.]] En 2012 Dresselhaus acadou o Premio Enrico Fermi, xunto a Burton Richter. O 31 de maio de 2012 Dresselhaus recibiu o Premio Kavli, "polas súas contribucións pioneiras no estudo do fonón, as interaccións fonón-electrón, e o transporte térmico nas nanoestructuras."
Dresselhaus distinguiuse en especial polo seu traballo sobre o grafito, os compostos de intercalación do grafito, os fullerenos, os nanotubos de carbono, e o efecto termoeléctrico de baixa dimensión. O seu grupo fixo frecuente uso da estrutura de banda electrónica, o efecto Raman, e a fotofísica das nanoestructuras de carbono. Entre os antigos alumnos de Dresselhaus atópanse recoñecidos científicos materiais tales como Deborah Chung e James S. Speck e físicos notables como Nai-Chang Yeh, Greg Timp, Mansour Shayegan, Lourdes Salamanca Riba, e Ahmet Erbil.
Shūkan Shōnen Jump
Formosa Youth
Formosa Youth (寶島少年Báodǎou Shaonian, lit. "Teen Taiwan") é a actual versión chinesa semanal da Shūkan Shonen Jump. ''Formosa Youth. Conta con varias series da Weekly Shonen'' Jump. A revista traduce o manga da Shūkan Shonen Jump até a data. Unha publicación irmá é Lóng Shaonian (龍少年). En 1977, a compañía Tong Li foi creada e fundado por Fang Wan-Nan, que creou copias non autorizadas, isto rematou en 1992. Unha lei en Taiwan restrinxe o acto de contrabando de todo a manga. Durante 1992, Tong Li crea varias revistas de manga, New Youth Bulletin, Youth Cómic, Margaret Girl, Dragon Youth Cómic, e Formosa Youth.
Tsuruga
Tsuruga (敦賀市, つるがし, Tsuruga-shi) é un concello da prefectura de Fukui no Xapón. Está situada ao oeste da zona Hokuriku na rexión de Chūbu e no centro-sur da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 250,98 km² e a poboación de 67 959 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 271 hab./km².
Harry Potter and the Goblet of Fire (videoxogo)
Modo de xogo
O xogo permite xogar con calquera dos tres personaxes protagonistas da historia (Harry Potter, Hermione Granger e Ron Weasley).
Paestum
Os tres templos gregos
thumb|Primeiro templo de Hera, c. 550 BC thumb|Segundo templo de Hera, c. 450 BC thumb|Templo de Hera II pola noite
thumb| Templo de Atenea, c. 500 aC
No punto máis alto da cidade, a certa distancia dos templos de Hera e ao norte do centro do antigo poboado, atópase o templo de Atenea. Construíuse ao redor do ano 500 a. C., e durante algún tempo pensábase que estaba dedicado a Ceres. A arquitectura é de transición, estando en parte no estilo xónico e en parte dórico. Tres tumbas cristiás medievais no chan demostran que o templo foi usado nalgún momento como unha igrexa cristiá.
Segunda Guerra Mundial
O 9 de setembro de 1943, Paestum foi a localización das praias de desembarco da 36ª División de Infantería dos Estados Unidos durante a invasión de Italia polos Aliados. As forzas de Alemaña resistiron os desembarcos desde o principio, provocando grandes combates dentro e arredor da cidade. O combate persistiu ao redor da cidade durante nove días antes de que os alemáns se retirasen ao norte. As forzas aliadas estableceron os seus hospitais de campaña da Cruz Vermella nos templos, e ao redor deles, xa que os templos estaban "fóra dos límites" dos bombardeos por ambos lados.
Anomuros
Clasificación
A infraorde subdivídese en catro superfamilias que albergan 14 familias (ou 15, de contarmos a proposición de Boyko de considerar tamén á dos Blepharipodidae): miniatura|180px|Munidopsis tridentata, un galateoideo. miniatura|180px|Albunea carabus, un hipoideo. miniatura|180px|Dardanus megistos, un paguroideo. Superfamilia Galatheoidea (galateoideos) Superfamilia Hippoidea (hipoideos) Superfamilia Lomisoidea (lomisoideos) Superfamilia Lithodoidea (litodoideos) Superfamilia Paguroidea (paguroideos)
Air Berlin
Air Berlin concéntrabase en servir ás grandes cidades alemás e europeas para atraer tráfico de negocios. Voaba a un total de 25 cidades alemás, máis que calquera outra aeroliña. Os seus centros de operacións eran o aeroporto de Berlin-Tegel e o aeroporto de Düsseldorf.
Coco (folclore)
Lenda
O nome do coco é usado frecuentemente como aviso dun mal eminente nos países de lingua castelá, tal como acontecía en Portugal, cando os nenos desobedecen ós seus pais, por non querendo durmir ou comer, ou para disuadilos de ir a lugares perigosos e de se afastar de casa. O coco é un comedor de nenos (un papa-meniños) e un secuestrador. El inmediatamente devora ó cativo e non deixa rastro del, lévao a un lugar sen volta. Máis só fai iso ós desobedientes. A coca fica a vixiar ós nenos fedellos dende o tellado. O coco toma a forma de calquera sombra escura e queda tamén de garda. Son atraídos pola desobediencia. Ambos representan o oposto do anxo da garda e son frecuentemente comparados con diaño. Hai aínda quen ve o coco como unha representación dos defuntos da comunidade local.
Cabezas
En Galiza comezábase a tallar as cabazas con cara de caveiras preto do día de San Miguel (29 de setembro), e continuaba polo outono. Toda a estación do outono era tempo de facer caveiras coas cabazas.
Capa (traxe)
En Portimão, nas celebracións da Semana Santa durante a "Procesión dos Pasos", organizada pola Misericordia, o arauto, un home vestido de negro cunha capa e unha carapucha, que tiña tres buratos correspondentes ós ollos e á boca, que lideraba a procesión e anunciaba a morte de Cristo, era chamado coca, farnicoco (farricunco, farricoco do latín far, farris e coco) ou morte. Dábase o nome de coca á capa do home que a vestía.
McDonnell Douglas
McDonnell Douglas foi un gran construtor estadounidense de avións e misíles, fabricando unha gran cantidade de avións famosos tanto civís como militares. Creouse da fusión de das compañías McDonnell Aircraft e Douglas Aircraft en 1967. Entre ese ano e a súa fusión con Boeing en 1997, fabricou varios avións militares e civís famosos como o DC-10, o F-15 Eagle ou o F/A-18 Hornet.
Formación
En 1967, coa fusión das dúas compañías, David S. Lewis, entón presidente de McDonnell Aircraft, foi nemeado presidente da Douglas Aircraft Division de Long Beach. No momento da fusiónestimábase que Douglas Aircraft estaba a menos dun ano da bancarrota. As entregas dos avións DC-8 e DC-9 acumulaban un atraso de entre 9 e 18 meses, o que xeneraba fortes sancións por parte das aeroliñas. Lewis foi unha parte activa nas vendas do DC-10 nunha intensa competición co Lockheed L-1011. En dous anos Lewis conseguiu facer que a situación se estabilizase cun fluxo de caixa positivo. Despois regresou á sede en St. Louis onde continuou traballando coas vendas do DC-10 e dirixiu a compañía como presidente e director de operacións ata 1971.
República Socialista Soviética de Estonia
Ocupación soviética de 1940
Entre o 14 e o 15 de xullo celebráronse unhas eleccións parlamentarias monopartidistas onde tódolos candidatos anticomunistas foron prohibidos. A xente foi forzada a votar baixo o medo de persecución, e aqueles que non o fixeron foron máis tarde arrestados acusados de traizón e executados. Foron establecidos tribunais para castigar aos "traidores ao pobo", aqueles que non cumpriran co "deber político" de votar para que Estonia entrase na URSS. A comunista "Unión do Pobo Traballador Estoniano" acadou unha maioría absoluta de escanos. O 21 de xullo o parlamento (Riigivolikogu) proclamou a creación da República Socialista Soviética de Estonia, e, a pesar das promesas dadas antes das eleccións, pediu a unión á Unión Soviética o 22 de xullo. En resposta a RSS de Estonia foi formalmente incorporada á Unión Soviética o 6 de agosto de 1940, e especialmente converteuse na décimo sexta república constituínte da URSS. O 16 de xullo de 1956, a RSS Carelo-Finesa foi degradada á República Socialista Soviética Autónoma de Carelia; dende ese momento até 1991, a RSS de Estonia foi considerada a décimo quinta república constituínte.
Catenina
Importancia clínica
Hai outros factores fisiolóxicos que están asociados co desenvolvemento do cancro por medio das interaccións das cateninas. Por exemplo, os maiores niveis de coláxeno XXIII foron asociados con niveis máis altos de cateninas nas células. Estes niveis incrementados de coláxeno facilitan as adhesións e a proliferación das células independente da ancoraxe e proporcionan probas do papel do coláxeno XXIII na mediación da metástase. Noutro exemplo, na sinalización Wnt/β-catenina identificouse un incremento paralelo de varios microARN-181 no carcinoma hepatocelular, polo que os autores suxiren que os microARN-181s son activados transcricionalmente pola vía de sinalización Wnt/β-catenina no carcinoma hepatocelular.
Estudos clínicos recentes
A curto prazo, podería ser máis efectivo no tratamento da enfermidade combinar técnicas de tratamento correntes con terapias que teñan como obxectivo elementos asociados ás cateninas do cancro. Ao alterar as vías de sinalización Wnt/β-catenina, unha radioterapia neoadxuvante a curto prazo (STNR) pode axudar a previr a recorrencia clínica desta doenza despois dunha cirurxía, pero cómpre aínda moito máis traballo de investigación antes de que se poida determinar un tratamento adecuado baseado neste concepto.
Oh My Gawd!!!
Oh My Gawd!!!, tamén coñecido como Oh My Gawd!!!...The Flaming Lips, é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 6 de xaneiro de 1987 a través do selo Restless Records.
Alcaldes de Monforte de Lemos
Segunda República
miniatura|200px|Juan Tizón, primeiro alcalde republicano de Monforte de Lemos.
El Diario de Santiago
dereita|miniatura|El Diario de Santiago, 13 de xuño de 1876. El Diario de Santiago, foi un periódico galego editado entre 1873 e 1879 en Santiago de Compostela.
Eadwald de Anglia Oriental
Contexto
Desde o século VI, Anglia Oriental foi gobernada por unha única familia real coñecida como os Wuffingas, que retivo o poder dinástico até o fin do reinado de Ælfwald en 749. Após Ælfwald, os anglos do leste foron gobernados independentemente por unha serie de reis de liñaxe incógnita, até que en 794 o seu último rei independente, Æthelberht, foi decapitado en Mercia por orde de Offa de Mercia, quen entón gobernou o reino directamente. Anglia Oriental brevemente loitou polo independencia após 796, o ano que Offa foi sucedido polo seu fillo Ecgfrith. Ecgfrith morreu após un goberno de só cinco meses e foi sucedido por un familiar distante, Coenwulf.
Goberno
Eadwald morreu, ou foi canto menos deposto, en 798. A Crónica anglosaxoa omite calquera mención dun rei de Anglia Oriental para este período.
Game of Thrones
Personaxes
Lord Eddard "Ned" Stark (Sean Bean) é o xefe da casa Stark, cuxos membros están envoltos na maioría das liñas argumentais da serie. El e a súa muller Catelyn Tully (Michelle Fairley) teñen cinco fillos: o maior, Robb (Richard Madden), a melindrosa Sansa (Sophie Turner), a marimacho Arya (Maisie Williams), o aventureiro Bran (Isaac Hempstead Wright) e o máis cativo, Rickon (Art Parkinson). O refén e pupilo de Ned, Theon Greyjoy (Alfie Allen) vivía e servía ós Stark antes de atoparse co sádico Ramsay Snow (Iwan Rheon). A muller de Robb é a curadora Talisa Maegyr (Oona Chaplin), e Arya fixo amizade co aprendiz de ferreiro Gendry (Joe Dempsie). O fillo bastardo de Ned, Jon Snow (Kit Harington) e o seu amigo Samwell Tarly (John Bradley) serven na Garda da Noite baixo o mando do Lord Comandante Jeor Mormont (James Cosmo). A rubia Ygritte (Rose Leslie), unha dos salvaxes liderados por Tormund Giantsbane (Kristofer Hivju), é a namorada de Jon Snow, e Sam coida dunha das mulleres salvaxes de Craster, Gilly (Hannah Murray). Catelyn é servida pola alta guerreira Brienne de Tarth (Gwendoline Christie).
Adaptación
David Benioff e D. B. Weiss pretenden adaptar a aínda incompleta saga de novelas A Song of Ice and Fire, se a HBO o permite. A súa proposta é facer 8 tempadas cunhas 80 horas de gravación en total.
Fernando I, Duque de Bragança
Fernando I, nado en 1403 e finado en Vila Viçosa en 1478, foi o segundo Duque de Bragança, segundo fillo do primeiro duque Afonso I. Sucedeu no ducado por morte do seu pai, en 1464.
Traxectoria
Sendo neno, o avó cedeulle o condado de Arraiolos, e recibiu despois os títulos de conde de Barcelos, conde de Neiva, fronteiro-mor do Reino, e aínda Afonso V nomeouno marqués de Vila Viçosa (1455). Tomou parte na expedición de Tánxer, para ser máis tarde gobernador de Ceuta por dúas veces.
ORS 4
Instrumentos
O experimento de detección de raios gamma estaba formado por dous sistemas: o sistema principal (que detectaba radiación gamma no rango entre 0,25 e 6 MeV) consistía nun cristal de ioduro de sodio de 7,62 cm de diámetro e 6,35 cm de longo rodeado por case tódolos lados por un contador de plástico de centeleo de 1 cm de espesor; o sistema secundario usouse como prototipo para determinar a factibilidade do uso dun cristal de ioduro de sodio totalmente blindado para detectar raios gamma retardados provenientes de explosións nucleares no espazo.
Caerleon
300px|miniatura|Vista da vila. miniatura|dereita|Restos arqueolóxicos dun [[anfiteatro romano.]]
Rosi Braidotti
Entre as súas obras de referencia traducidas a lingua castelá destacan Sujetos nómadas (Paidós-Arxentina, 2000), Metamorfosis. Hacia una teoría materialista del devenir (Akal, 2003), Feminismo, diferencia sexual y subjetividad nómade (Gedisa, 2004) e Transposiciones (Gedisa 2009). O seu último libro é The Posthuman (2013), traducido a lingua castelá como Lo Posthumano (Gedisa, 2015).
General Dynamics F-16 Fighting Falcon
O F-16 Fighting Falcon é un caza lixeiro monomotor de combate multipropósito, desenvolvido pola firma estadounidense General Dynamics para a USAF. Acada velocidades de Mach 2 e está deseñado para levar ata 9.726 kg de armamento. Orixinalmente deseñado como avión de combate lixeiro diúrno, foi evolucionando ata converterse nun extraordinario cazabombardeiro todo tempo.
Variantes
Os modelos de F-16 están designados por números de bloques que se van incrementando para indicar melloras. Os bloques cobren tanto as versións dun asento como as de dous. Un bo número de melloras de software, hardware, sistemas, armas ou estruturais foron realizadas co paso dos anos para mellorar progresivamente os modelos de produción e modernizar os exemplares entregados.
Visón
A introdución do visón americano en Europa, onde estableceu poboacións florecentes ao escapar ou ser liberado das granxas, crese que contribuíu ao forte declive do visón europeo debido á competencia entre eles, na que ten vantaxe a especie americana, que é máis adaptable e resistente (pero non por hibridacion). O visón americano foi introducido en Galicia na década de 1960 pola industria peleteira, e os escapes e sucesivas soltas por grupos activistas animalistas fixeron que se asentasen en Galicia varias poboacións, que son unha ameaza para a fauna autóctona pola súa voracidade. Nalgúns países colócanse trampas para capturar o visón americano. Tamén se estableceron poboacións do visón americano en Suramérica.
Javier Krahe
Biografía
Xa en España, Chicho Sánchez Ferlosio anímalle a actuar en locais como "La Aurora", onde coñece a Joaquín Sabina e Alberto Pérez. Como trío gravan o disco La mandrágora (1981), que toma o seu nome dun dos locais onde adoitaban actuar neses días. Tamén actúa en TVE no programa Si yo fuera presidente.
Paíño de Wilson
O paíño de Wilson ou paíño patiamarelo (Oceanites oceanicus) é unha especie de ave procelariforme da familia Hydrobatidae distribuída principalmente polos océanos do hemisferio sur, aínda que alcanza a parte meridional do Atlántico norte. É unha ave mariña de pequeno tamaño de plumaxe pardo escuro, agás a rabadilla e o baixo ventre, que son brancos, que se alimenta na superficie do océano. Como outros paíños plana ao rente da tona do mar tocándoa cos seus pés e "correndo" por ela sostido en voo na procura de alimento.
Elvira Santiso
Traxectoria
Moi nova marchou coa súa familia a Compostela, onde viviu ata a súa morte. Formouse na Escola da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, con profesores como José María Fenollera e Mariano Tito Vázquez. Traballou como mestre particular na sociedade da que fora alumna e fixo traballos por encarga.
Concha Piquer
Traxectoria
En 1933 casou co toureiro Antonio Márquez. Coñeceu o poeta e letrista Rafael de León e xunto con Antonio Quintero e o mestre Quiroga crearon unha serie de espectáculos onde aparecían cancións que se fixeron moi populares, como a copla La parrala. Outras cancións súas son Tatuaje, Cinco Farolas, Ojos verdes, La Maredeueta (única canción na que inclúe algunhas frases en catalán, a súa lingua materna), No te mires en el río, Los piconeros, La Lirio, Romance de la reina Mercedes, A la lima y al limón, Antonio Vargas Heredia, Cárcel de oro, La niña de la estación, No me quieras tanto, Yo soy ésa e Y sin embargo te quiero.
Elvira Menéndez González
Elvira Menéndez González, nada en Ferrol o 26 de marzo de 1949, é unha actriz, guionista e escritora galega.
Marea vermella
Floración de algas nocivas
As floracións de algas nocivas nas rías galegas fórmanos, de xeito habitual, as especies dos dinoflaxelados Dinophysis acuminata e Gymnodinium catenatum e do radófito Heterosigma akashiwo durante os momentos de floración.
Alfredo Oscar Saint-Jean
Alfredo Oscar Saint-Jean, nado en Chascomús o 8 de novembro de 1926 e finado no mesmo lugar o 1 de setembro de 1987, foi un militar arxentino que ocupou brevemente a presidencia da Nación durante a última ditadura militar tras a renuncia de Leopoldo Galtieri. Saint-Jean estivera á fronte da secretaría xeral do exército e da carteira de Interior durante o goberno de Galtieri, desde a cal fora responsable da represión policial da manifestación "Paz, pan e traballo".
Karl Ziegler
Investigacións científicas
Ziegler gañou o premio Nobel de química en 1963 compartíndoo co italiano Giulio Natta, polos seus traballos na tecnoloxía dos polímeros de alta masa molecular.
Tamén traballou na química dos radicais químicos con carbono trivalente e na síntese de compostos policíclicos como a cantaridina.
The Ugly Duckling (filme de 1939)
The Ugly Duckling é unha curtametraxe clásica de animación de 1939 por Walt Disney, baseada no conto de fadas "O parrulo feo" de Hans Christian Andersen. O filme foi dirixido por Jack Cutting e Clyde Geronimi, e foi estreado nos cines o 7 de abril de 1939. A música foi composta por Albert Hay Malotte, que non foi acreditado no filme. A curtametraxe foi distribuída por RKO Radio Pictures. Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 12ª edición dos premios.
Carl Gustav Jung
É relacionado frecuentemente con Sigmund Freud, de quen fora colaborador nos seus comezos. Carl Jung foi un pioneiro da psicoloxía profunda,e un dos estudosos desta disciplina máis amplamente lidos no século XX. O seu abordaxe teórico e clínico, enfatizou a conexión funcional entre a estrutura da psique e a dos seus produtos (é dicir, as súas manifestacións culturais). Isto impulsouno a incorporar na súa metodoloxía nocións procedentes da antropoloxía, a alquimia, os soños, a arte, a mitoloxía, a relixión e a filosofía.
Psicoloxía junguiana
De acordo coa súa postura, para captar cabalmente a estrutura e función do psiquismo, era vital que a psicoloxía anexase ao método experimental (herdado das ciencias naturais), os achados provistos polas ciencias humanas. O mito, os soños e as psicopatoloxías constituirían un espectro de continuidade, manifestando in vivo trazos singulares, que operan sistematicamente nas profundidades da vida anímica inconsciente. Con todo, para Jung, o inconsciente per sei é, por definición, incognoscible. O inconsciente é necesariamente inconsciente— ironizaba. De acordo con isto, só podería ser aprehendido por medio das súas manifestacións.
Influencia
En canto aos mandala (como a outras simbolizacións que se poden atopar na alquimia, o gnosticismo, o ioga, o esoterismo e a mitoloxía), Jung considerábaos representacións da orixe inconsciente para un proceso de individuación, é dicir, para que cada ser humano cumprimente o seu si-mesmo (en alemán: Selbst). Neste terreo, sobresaen os seus traballos en coordinación con outras figuras de renome, como os realizados co sinólogo Richard Wilhelm no libro chinés de ioga taoísta (ou ðaoísta) O Segredo da Flor de Ouro; ou con Károly Kerényi, en Ensaios sobre a Ciencia da Mitoloxía; e até o intercambio de ideas na súa correspondencia co filósofo budista zen xaponés, Daisetz Teitaro Suzuki. A influencia de Jung fíxose extensiva a importantes referentes en diversos campos da cultura, dende o pintor Wifredo Lam ao filósofo Gaston Bachelard, incluíndo ao escritor Hermann Hesse (a mesma é patente, por exemplo, na obra Demian deste último), ao filólogo Ernst Robert Curtius, ao psicólogo condutista Hans Eysenck, e ao ensaísta Joseph Campbell, famoso polos seus estudos sobre mitoloxía e historia das relixións. Así mesmo, foi inspirador e participante nos coloquios do Círculo de Eranos.
Framil, Quende, Abadín
Framil é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes en 2015 (2 homes e 4 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Molécula de adhesión celular
Familias de CAMs
A maioría das moléculas de adhesión celular pertencen a cinco familias de proteínas: a superfamilia das inmunoglobulinas, as integrinas, as cadherinas, as selectinas e os receptores de homing de linfocitos. Estas familias clasifícanse en dependentes do calcio ou independentes do calcio, segundo necesiten ou non o ión calcio para exerceren a súa función.
The Guardian
As editorais deste xornal adoitan ser normalmente de tendencias esquerdistas. Unha enquisa feita polo grupo MORI entre abril e xuño do 2000 mostrou que o 80% dos lectores de The Guardian eran votantes do partido Laborista. De acordo con outra enquisa feita en 2004, o 44% dos lectores deste xornal votaron ao partido laborista e un 37% aos liberal demócratas
Estafeta de Santiago
Historia e características
Periódico político de carácter absolutista e noticioso que apareceu o 21 de abril de 1813. Fundado, dirixido e redactado por Manuel Freire Castrillón. Tamén foron redactores os dominicos servís José de Bentín e Nicolás de Castro e Íñigo García Jiménez. Foi censurado en dúas ocasions. Periódico bisemanal (publicábase mércores e sábados), constaba de oito páxinas. Até o número 15 (de 9 de xuño de 1813) editábase na Imprenta de Los Dos Amigos (Freire Castrillón e Pedro Rey Romero); até o 1 de novembro dese ano (números 16-59) na de Ignacio Aguayo; e a partir do número 60 na súa propia Imprenta de La Estafeta.
Blues
Letras
O autor Ed Morais afirma que a mitoloxía yoruba xogou un papel importante nos primeiros blues, citando o tema «Cross Road Blues» do músico Robert Johnson como unha «referencia finamente velada a Eleguá, o orisha encargado dos camiños». Con todo, algúns artistas prolíficos de blues, como Son House ou Skip James tiveron no seu repertorio varias cancións relixiosas cristiás ou de estilo espirituais. Reverend Gary Davis e Blind Willie Johnson son algúns exemplos de artistas que adoitan categorizarse pola súa música como músicos de blues, a pesar de que as letras das súas cancións corresponden claramente a espirituais.
Do estilo ao xénero
As letras dos temas blues xeralmente terminan no último golpe do décimo compás ou no primeiro golpe do undécimo compás, sendo os dous últimos compases un momento de ruptura instrumental; a harmonía destes compases de ruptura, o turnaround, pode ser extremadamente complexa, consistindo algunhas veces en notas soltas que modifican a análise do tema por completo. O golpe final, ao contrario que os anteriores, adoita estar case sempre situado firmemente na sétima dominante, para prover de tensión ao seguinte verso do tema.
Blues de preguerra
Entre as cidades nas que os blues tomaron raíces foron Atlanta, Memphis e St. Louis. John Le Hooker estableceuse en Detroit, e na Costa Oeste Aaron ("T-Bone") Walker desenvolveu un estilo máis tarde adoptado por Riley ("B.B.") King. Foi Chicago, con todo, a que desempeñou o papel máis importante no desenvolvemento do blues urbano. Nos anos 20 e 30 Memphis Minnie, Tampa Red, Big Bill Broonzy e John Le Williamson eran artistas populares de Chicago. Despois da Segunda Guerra Mundial foron seguidos por unha nova xeración de bluesmen que incluíron a Chester Arthur Burnett (Howlin' Wolf), Elmore James, Little Walter Jacobs, Buddy Guy e Koko Taylor.
Blues inicial de posguerra
Cara a finais dos anos cincuenta, o swamp blues desenvolveuse preto de Baton Rouge, con intérpretes como Slim Harpo, Sam Myers e Jerry McCain. Este xénero tiña un ritmo máis lento e utilizaba a harmónica de forma máis simplificada que as interpretacións realizadas por artistas do Chicago blues tales como Little Walter ou Muddy Waters. Algunhas cancións deste xénero son «Scratch my Back», «She's Tough» e «I'm a King Bee» de Slim Harpo.
Blues desde os anos oitenta até hoxe
Desde os anos oitenta experimentouse un rexurdir no interese polo blues por parte de certo sector da poboación afroamericana, principalmente na zona de Jackson e noutras rexións do 'sur profundo'. O soul blues, denominado comunmente soul sureño, tivo un éxito inesperado grazas a dúas gravacións do selo discográfico Malaco asentado en Jackson: o tema de Z. Z. Hill «Down Home Blues» (1982) e o tema de Little Milton «The Blues is Alright» (1984). Entre os intérpretes afroamericanos contemporáneos que traballaron por este rexurdir pode nomearse a Bobby Rush, Denise LaSalle, Sir Charles Jones, Bettye LaVette, Marvin Sease, Peggy Scott-Adams, Billy Soul Bonds, T. K. Soul, Mel Waiters e Willie Clayton. A rede de cadeas de radio de blues de EE. UU., fundada por Rip Daniels (un cidadán negro de Mississippi), emitiu soul blues nas súas emisións e contou coa presenza de personalidades da radio como Duane DDT Tanner e Nikki deMarks.
Hoxe en día, os novos artistas de blues están a explorar todos os aspectos deste xénero musical, desde o clásico Delta blues até o blues máis orientado ao rock; artistas que naceron a partir dos anos setenta como Shemekia Copeland, Jonny Lang, Corey Harris, John Mayer, Vargas Blues Band, Susan Tedeschi e North Mississippi Allstars desenvolveron os seus propios estilos.
Selección de fútbol de España
Máximos goleadores
miniatura|250px|[[David Villa xa é o máximo goleador da historia da selección.]] Ata o 27 de marzo de 2018, os xogadores con 10 ou máis goles coa selección española son:
James Callaghan
Biografía
James Callaghan faleceu na véspera do seu 93° aniversario, once días despois do falecemento da súa muller, Audrey Callaghan, con quen estivo casado durante 67 anos.
Murad I
conmarco|Murad I Hüdâvendigâr
Electro
Historia
miniatura|[[Cabeza momificada de home cuberta en electro, da dinastía tolemaica do Antigo Exipto. Século II a. de C.]]O electro mencionábase xa na crónica dunha expedición á lendaria terra de Punt enviada polo faraón Sahure, da quinta dinastía do Antigo Exipto, onde se indica que os expedicionarios regresaron con grandes cantidades de mirra, malaquita e electro.
10 de xuño
Nacementos
miniatura|100px|Gustave Courbet. miniatura|100px|Jeanne Tripplehorn.
Betanzos
Hidrografía
O río Mero fai de linde de Betanzos, en Piadela, con Abegondo. Ese río chega á cabeceira do encoro en termos municipais, que ten unha parte da cabeceira leste do encoro.
Evolución demográfica
Fonte: INE Atchivo - Gráfica por Wikipedia
Do calcolítico ao imperio romano
Existen indicios de asentamentos castrexos en Betanzos. A ocupación desta aparece documentada coa chegada do Imperio Romano. Nesta época o núcleo principal de poboación que recibía o nome da cidade (Betanzos o Vello) emprazábase en San Martiño de Tiobre, cuxa igrexa matriz consagrou o arcebispo Diego Xelmírez.
Economía
Na vila celébrase a feira de Betanzos os días 1 e 16 de cada mes.
Espazos naturais
miniatura|200px|Río Pelamios na [[Caraña de Abaixo, Tiobre, Betanzos|Caraba de Abaixo, en Tiobre.]]
Espazos interese de local
Ademais, a ruta que vai desde a ponte vella de Betanzos ata o campo dos Caneiros segue o un treito de ribeira do Mandeo de interese. Ese percorrido é o tradicional na festa con ese mesmo nome, a dos Caneiros.
Nomenclatura filoxenética
En bioloxía, a nomenclatura filoxenética, tamén chamada nomenclatura cladística, é un método de nomenclatura taxonómica que utiliza definicións filoxenéticas para establecer os nomes dos taxons como se explica neste artigo. Isto contrasta coa nomenclatura tradicional, na cal os nomes dos taxons defínense por un tipo, que pode ser un espécime ou un taxon de inferior categoría, e unha descrición en palabras. A nomenclatura filoxenética actualmente non está regulada, pero se está a elaborar o Código Internacional de Nomenclatura Filoxenética (PhyloCode) que pretende regulala unha vez sexa ratificado.
Definicións filoxenéticas dos nomes dos clados
No PhyloCode proporciónanse outras alternativas, (ver máis abaixo) aínda que non se pretende ser exhaustivo.
Categorías
Os códigos actuais teñen tamén regras que establecen que os nomes deben ter certas terminacións segundo a categoría do taxon ao que se aplican. Cando un grupo ten unha categoría diferente en distintas clasificacións, o seu nome debe ter diferente sufixo. Ereshefsky (1997:512) puxo un exemplo, indicando que Simpson en 1963 e Wiley en 1981 concordaban en que o mesmo grupo de xéneros, que incluía o xénero Homo, deberían ser situados xuntos nun taxon. Simpson tratou este taxon como familia e deulle o nome "Hominidae": "Homin-" por "Homo" e "-idae" por ser a terminación das familias no código zoolóxico. Wiley considerou que ese taxon debería ter a categoría de tribo e deulle o nome "Hominini", coa terminación "-ini" propia das tribos. A tribo de Wiley Hominini soamente era unha das partes da familia que el chamou "Hominidae". Así, baixo o código zoolóxico, dous grupos con exactamente a mesma circunscrición recibiron diferentes nomes (os Hominidae de Simpson e os Hominini de Wiley) e dous grupos co mesmo nome tiñan diferentes circunscricións (os Hominidae de Simpson e os Hominidae de Wiley).
Na nomenclatura filoxenética, as categorías non teñen importancia para a escritura dos nomes de taxons (ver por exemplo Gauthier (1994) e o PhyloCode). Porén, as categorías non están en conxunto prohibidas na nomenclatura filoxenética, senón que simplemente están desacopladas da nomenclatura: non inflúen en que nomes poden usarse, nin nos taxons que están asociados con eses nomes, nin en que nomes fan referencia aos taxons incrustados.
Das weiße Band
Das weiße Band é un filme alemán de 2009 escrito e dirixido por Michael Haneke. Das weiße Band, Eine deutsche Kindergeschichte amosa unha escura sociedade e unha familia dunha vila alemá xusto antes da primeira guerra mundial e, de acordo con Haneke, "é sobre as raíces do mal. Xa sexa terrorismo relixioso ou política, é a mesma cousa."
Igrexa de Sundre
Historia
A igrexa foi construída orixinalmente para unha gran facenda. O primeiro edificio foi levantado a comezos do século XII e era de madeira. Un feixe de restos pintados desa igrexa consérvanse no Museo de Gotland en Visby. Foron pintados por un artista ruso e representa escenas do Xuízo Final. Especulouse sobre se os restos eran orixinalmente partes dun iconostasio, debido a súa orixe rusa, pero probablemente son os restos dun teito.
Al Harrington
Traxectoria profesional
O 10 de agosto de 2012, Harrington foi traspasado ós Orlando Magic, nun traspaso entre catro equipos que mandou a Dwight Howard ós Los Angeles Lakers. O 2 de agosto de 2013, foi cortado polos Magic.
Robin Llwyd ab Owain
Traxectoria
Owain traballou como mestre durante 13 anos, e dende 2000 até 2008 dirixiu unha compañía de software (Cyfrifiaduron Sycharth).
Baía de Guantánamo
Historia
Na actualidade a base Gitmo en Guantánamo é a única base estadounidense en operación nun país socialista. Desde a chegada ó poder de Fidel Castro soamente cobrou unha renda de alugueiro, mentres que firmemente rexeita cobrar a calquera outro goberno, xa que ve esta base como ilexítima. Aínda que non existen relacións diplomáticas entre os Estados Unidos e Cuba, Estados Unidos accedeu a mandar de regreso a fuxitivos da lei cubana a autoridades de Cuba, e Cuba pola súa parte accedeu a regresar aos Estados Unidos a fuxitivos da lei estadounidense que cometesen delitos en Guantánamo.
Detención de prisioneiros
O acceso do CICR á base foi condicionado, dado que é normal para as operacións humanitarias do CICR que os informes sexan confidenciais, algunhas fontes informaron sobre discusións que tiveron lugar nos cuarteis xerais do CICR, xa que algúns dos involucrados querían facer público o informe, ou enfrontarse coa administración dos Estados Unidos. Os xornais publicaron que a administración e o Pentágono viron o informe do CICR en xullo de 2004 pero rexeitaron as súas conclusións. A historia apareceu orixinalmente en varios periódicos, incluíndo The Guardian, do Reino Unido, e o CICR reaccionou sobre o artigo cando este se filtrou en maio.
Paterna de Rivera
200px|miniatura|Situación do concello na [[provincia de Cádiz.]]
Baía de Guantánamo
Detención de prisioneiros
En decembro de 2007 EEUU mantiña 290 detidos en Guantánamo.
Taurotragus
Relacións cos humanos
Así e todo, o elán común críase nalgunhas partes de África, onde se adapta ben ás condicións locais.
Rigoberto Doménech Valls
Traxectoria
O 16 de decembro de 1924 foi nomeado arcebispo de Zaragoza. Finou no cargo, o 30 de maio de 1955.
Monte Olimpo, Chipre
Xeografía
O Olimpo chipriota forma parte da cadea dos montes Troodos e érguese máis ou menos no centro-oeste da illa. O pico máis alto da montaña, denominado Chionistra, está case por completo ocupado polas instalacións de telecomunicacións e radar do exército chipriota e do Reino Unido, consonte ao Tratado de Independencia asinado no 1960.
Prado del Rey
300px|thumb|Vista de Prado del Rey.
O príncipe das mareas
Estreouse en galego o 4 de xaneiro de 1995 a través da TVG.
Gran Premio de Italia de 1979
Antecedentes
A lista de inscritos foi ampliada polo retorno do equipo Alfa Romeo, que participara en Bélxica e Francia a principios de tempada. Alfa Romeo enviou dous coches: un novo chasis 179 para Bruno Giacomelli e o vello 177 para Vittorio Brambilla, que corría por primeira vez desde o accidente na carreira do ano anterior en Monza que se cobrou a vida de Ronnie Peterson. Mentres tanto, o mexicano Héctor Rebaque tivo o seu chasis HR100 listo por primeira vez, mentres que o suízo Marc Surer, logo de gañar o campionato europeo de Fórmula dúas de 1979 o mes anterior, fixo a súa primeira aparición na Fórmula Un pilotando o Ensign en lugar de Patrick Gaillard.
Carreira
Scheckter finalmente pasou a bandeira a cadros medio segundo por diante de Villeneuve e, acadou o campionato de pilotos. Este dobrete de Ferrari na súa carreira en casa tamén lles asegurou o campionato de construtores. Regazzoni, concluíu catro segundos por detrás de Villeneuve e 50 por diante de Lauda, os últimos puntos foron para Andretti e Jean-Pierre Jarier no Tyrrell.
Eduard Buchner
Traxectoria
En 1897, Eduard descubriu que os extractos de lévedo podían fermentar o azucre ata alcohol e probou que os enzimas implicados na fermentación alcóholica continuaban a funcionar mesmo cando se eliminaban as células vivas.
Atol Hao
Historia
Hao foi descuberto no 1606 por Pedro Fernández de Quirós, que o chamou A Conversión de San Pablo. Pola súa forma alargada Louis Antoine de Bougainville chamouna o Arpa (A Harpe) e James Cook, o Arco (Bow Island).