cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laura Bassi
Legado
Foi recordada polas súas fortes conviccións relixiosas, a súa dedicación ós menos afortunados, e a súa poesía –da que ela nunca pasou de considerarse unha aficionada–, pero por riba de todo foi recordada polo seu legado científico. Foi unha das figuras máis relevantes da intelectualidade da florecente Boloña do século XVIII. Un cráter de Venus foi bautizado Bassi na súa honra.
Hoda Barakat
Traxectoria
En 1985 publicou a colección de relatos Za'irat ("Mulleres visitantes"). Despois publicou as novelas Hajar al-Dahik (1990), Ahl el-Hawa (1993) e Harit al-miyah. Hajar al-Dahik, a primeira novela en árabe cun personaxe protagonista homosexual, gañou o Premio Al-Naqid.
Domain Name System
Compoñentes
Para a operación práctica do sistema DNS utilízanse tres compoñentes principais:
Partes dun nome de dominio
Un nome de dominio normalmente consiste en dúas ou máis partes (tecnicamente etiquetas), separadas por puntos cando se escriben en forma de texto. Por exemplo, <tt>www.mahomedalid.org</tt> ou <tt>es.Wikipedia.org</tt>
Charles Algernon Parsons
Traxectoria
Parsons naceu en Londres nunha familia angloirlandesa. Era o fillo máis novo do astrónomo irlandés William Parsons (Lord Rosse). A casa familiar é o castelo de Birr, no condado de Offaly (Irlanda), e a cidade de Birr recibiu o nome de Parsonstown pola familia entre 1620 e 1899.
Exploración espacial
250px|miniatura|Primeiro [[Atividade extraveicular|paseo espacial estadounidense, executado polo astronauta Ed White da misión Gemini 4 - 3 de xuño de 1965.]] A exploración espacial designa os esforzos do home en estudar o espazo e os seus astros desde o punto de vista científico e da súa explotación económica.
Céltigos, Ortigueira
Xeografía
A parroquia de Céltigos está situada entre o monte de Covaguión, que forma a punta da Bandexa na costa, e os contrafortes da serra do Feo. Os límites pola costa van dende a pena Penafurada até a pena da Cruz dos Paraños, polo suroeste a parroquia de Espasante, polo sur San Salvador de Couzadoiro, e polo leste a parroquia de Loiba.
Exploración espacial
Observacións primitivas do ceo
Estas primeiras observacións astronómicas facíanse totalmente a primeira vista e, polo tanto, eran limitadas. A invención do telescopio deu un grande impulso á observación do ceo.
Inicio da astronomía moderna
miniatura|esquerda|170px|Universo heliocéntrico. Harmonia Macrocosmica, de Andreas Cellarius ([[1708).]]
Os primeiros foguetes
miniatura|150px|esquerda|Lanzamento dun foguete Redstone. Goddard foi máis lonxe e construíu diversos foguetes pequenos. Especializouse en concibir e construír foguetes impulsados por combustible líquido. Varios dos seus proxectos presentaban conceptos que ata hoxe son usados nos modernos foguetes, por exemplo a estabilización do voo co uso de xiroscopios.
A carreira espacial
O soviético Iuri Gagarin (1934 - 1968) foi o primeiro home no espazo, nun voo orbital de 48 minutos, a bordo da nave Vostok 1. O voo de Gagarin efectuouse o 12 de abril de 1961. Neste voo dixo a famosa frase: "A Terra é azul".
Nun famoso discurso en 1961, John F. Kennedy lanzou o desafío de "enviar homes á Lúa e traelos a salvo" antes de que a década terminase.
miniatura|dereita|200px|Famosa frase de Neil Armstrong ao pisar a Lúa. É famosa a frase do primeiro astronauta en pisar na Lúa, Neil Armstrong: "Un pequeno paso para o home, pero un gran paso para a humanidade".
Programa espacial da URSS
miniatura|esquerda|Estación espacial [[Mir.]] Con todo, non todo eran éxitos no lado da URSS. Nun accidente ocorrido na plataforma de lanzamento en 1960 decenas de científicos e técnicos soviéticos morreron, atrasando os plans espaciais soviéticos. Pero o peor ocorreu en 1966 coa prematura morte de Serguéi Koroliov, o enxeñeiro-xefe do programa espacial soviético. O accidente coa Soiuz 1, en abril de 1967, coa morte do cosmonauta Vladímir Komarov, atrasou o Proxecto Soiuz 18 meses. Estes feitos sumados a falta de orzamento, o pouco control de calidade da industria soviética e o desinterese dos militares da cúpula do réxime polo programa espacial foron as principais causas do fracaso dos soviéticos en chegar á Lúa.
Programa espacial dos Estados Unidos
Houbo doce voos no Proxecto Gemini, dez deles tripulados, que tiveron lugar entre marzo de 1965 e novembro de 1966. O proxecto foi exitoso nos seus obxectivos de desenvolver a tecnoloxía e preparar aos astronautas para as misións na Lúa.
Seis misións Apollo pousáronse na lúa (un total de doce astronautas camiñaron sobre a Lúa). Todas as misións tripuladas Apollo fixeron uso do foguete Saturno V, con excepción das Apollo 7, Skylab II, III e IV, e Apollo 18, que usaron o foguete Saturno IB, menos potente e máis barato, pois estas misións foron misións con pequena carga en órbita terrestre. miniatura|Lanzamento do Transbordador espacial Columbia - STS-94
Outros programas
Recentemente os programas espaciais dos Estados Unidos e de Rusia (herdeira do programa espacial da extinta URSS) comezaron a recibir competencia de programas doutros países, tales como a Unión Europea, o Xapón e a China.
Sondas espaciais
Son dignas de mención a sonda Galileo, que descubriu volcáns en Xúpiter, e a sonda Cassini, lanzada en 1997, que investiga Saturno.
O futuro
Un motor revolucionario, que pode facer avanzar a tecnoloxía astronáutica, é o motor Scramjet, capaz de alcanzar velocidadees hipersónicas de ata 15 veces a velocidade do son. O motor Scramjet non posúe partes móbiles, e obtén a compresión necesaria para a combustión polo aire que entra pola fronte, impulsado pola propia velocidade do vehículo. A NASA probou con éxito un motor deste tipo en 2004. O foguete, chamado X-43A, foi levado ata unha altitude de 12.000 m por un avión B-52, e lanzado na punta dun foguete Pegasus a unha altitude de 33.000 m. Alcanzou a velocidade récord de 11.000 km/h. miniatura|esquerda|Concepción artística do VentureStar (ou X-33): proxecto dun vehículo realmente reutilizable Outra posibilidade no avance da tecnoloxía de motores de foguetes é o uso de propulsión nuclear, no que un reactor nuclear quenta un gas producindo un impulso que é usado para producir pulo. Ou a idea de construír un foguete en forma de vela, que se alimentaría por enerxía solar, o que permitiría maior velocidade e viaxes a distancias maiores.
Georges Jacques Danton
Traxectoria
En novembro de 1792 foi enviado pola Convención a Bélxica polo que non estivo presente na vista do xuízo contra Luís XVI, pero ao ditarse a sentenza en xaneiro de 1793, votou a favor da execución, a pesar de que anteriormente propuxera o desterrovotou pola morte do rei apoiando así a Robespierre. Defendeu a anexión de Bélxica á república e a creación dun comité de salvación pública do cal foi membro preponderante.
1001
Outros
Historia ano a ano
Mytilus platensis
Na literatura científica tamén se coñece como Mytilus edulis do sur, Mytilus edulis platensis, ou Mytilus chilensis.
Características
É un mexillón que mide ao redor de 7 cm de longo e 3 cm de largo, e cuxas valvas distínguense por presentaren só estrías concéntricas de crecemento e estaren cubertas por un perióstraco de cor que vai da parda-amourada á violácea. O manto é de cor amarela alaranxada.
Cantarrá, Ribadeo, Ribadeo
Nel atópase o Cuartel da Garda Civil e a estación do FEVE. Por alí pasa o río de Vilaselán.
Lingua ibérica
Escritura
Suxeriuse que unha gran parte dos textos xorden a imitación de modelos gregos (ata o século II a. C.) e romanos (a partir do século I a.C.).
Semiconsoantes
Só se localizou a posibilidade do /y/ en palabras como aiun- ou iunstir e de /w/, aínda que esta só en préstamos, como por exemplo en diuiś do galo DIVIX. Tense posto en dúbida que realmente existisen en ibero máis alá de en préstamos.
Acentuación
Existen só hipóteses sobre a acentuación en ibero. As dúas hipóteses presentadas, parten de supoñer que tiña unha acentuación fixa e non libre.
Antropónimos
Nalgúns casos pódese atopar un nome simple, cun só elemento ou seguidos por un sufixo: BELES, AGER-DO e BIVR-NO no bronce de Áscoli, neitin en Ullastret e lauŕ-to, bartas-ko ou śani-ko noutros textos ibéricos. Máis raramente, sinalouse a presenza dun infixo entre os dous elementos, que pode ser -i-, -ke- ou -bo- (así Untermann exemplifica oto-iltiŕ fronte a oto-ke-iltiŕ ou con AEN-I-BELES). Tamén sinala Untermann que en raros casos se atopa un elemento is- ou o- prefixando ao antropónimo (is-betartiker; o-tikiŕtekeŕ; O-ASAI).
A segunda inscrición atopouse ao lado da primeira, co que se abre a posibilidade de que se trate de pai e fillo. Unha terceira inscrición achada en Empúries en xaneiro de 1998, foi interpretada por Velaza e Xavier Aquilué como:
Termos coñecidos
Untermann propuxo unha serie de elementos que non serían nin verbos nin substantivos, pero que admitirían sufixos propios de substantivos. É o paradigma que chama "auxiliar" ou "pronominal" e que en 1990 incluía termos como: aŕe-, aŕikaŕ-, baŕ-, baŕbin-, baś-, baśban-, eta-, iŕ-, is-, si-, taŕ- e uŕ-. Con todo, os coñecementos ao respecto aínda están en fase de tentativa.
Algunhas interpretacións
Como se indicou, adoita considerarse que -ar e -en son sufixos que dan un valor de xenitivo. Con todo, o valor de ban e de ḿi é aínda menos claro. O primeiro, ban, ás veces é cualificado como sufixo, outras como pronome. O segundo, ḿi, adoita recibir a designación aséptica de "partícula posesiva", pero se manteñen abertas múltiples interpretacións (desinencia de xenitivo, verbo copulativo como "é" ou "son", morfema deíctico ou mesmo pronome persoal "eu", "iso").
Historia de Lisboa
Prehistoria
Existen vestixios de ocupación humana na área que hoxe é Lisboa de hai moitos millares de anos, atraídos pola proximidade do río Texo. Os primeiros habitantes humanos da rexión terían sido os Neandertais, extintos hai preto de 30 000 anos pola chegada á Península do Home moderno. Durante o período Neolítico, os pobos iberos da rexión contruíran os megálitos de función relixiosa, tal como os restantes pobos da Europa Atlántica: dolmens, menhires e crómlechs terían sido comúns, algúns aínda sobreviven hoxe na zona.
Al-Ushbuna: a Lisboa musulmá
Logo de tres séculos de saqueos, pillaxes e perda de dinámica comercial, Ulishbuna sería pouco máis que unha vila no inicio do século VII. É nesta época cando, aproveitando unha guerra civil do Reino Hispánico Visigótico, os árabes liderados por Tariq ibn Ziyad invaden a Península Ibérica coas súas tropas mouras, no 711. Olishbuna foi conquistada polas tropas de Abd al-Aziz ibn Musa, un dos fillos de Táriq, así como o resto do Occidente.
Casa da Moeda de Berlín
Historia
A localización da Casa da Moeda cambiou varias veces ao longo do século XVIII, aínda que sempre estivo na zona do Río Spree, de cuxa auga se obtiña a enerxía necesaria para mover as máquinas de cuñaxe. A partir de 1802 instalouse nun edificio que fora deseñado por Heinrich Gentz e construído entre 1798 e 1800 na praza Werderschen, no distrito de Friedrichswerder. O director de moeda Christian Friedrich Goedeking introduciu en 1820 métodos de fabricación máis modernos, logo da evolución das técnicas e das máquinas de cuñaxe xerado pola Revolución Industrial, e instaláronse na Casa da Moeda de Berlín as novas prensas desenvolvidas en 1817 por Diedrich Uhlhorn.
En 1935 comezou a construción dun novo edificio, coa intención de unificar as seis cecas nacionais que operaban no país nunha única Casa da Moeda do Imperio, aínda que o estoupido da segunda guerra mundial impediu que o edificio se completase e provocou a paralización da cuñaxe. Concluída a guerra, logo da cal a Casa da Moeda de Berlín quedou encadrada no sector oriental da cidade (Berlín Leste), controlado polos soviéticos, en 1947 retomouse a actividade nas instalacións da vella ceca, coa cuñaxe en cinc de moedas de emerxencia de escaso valor, das que o comercio estaba moi necesitado para as transaccións cotiás. Logo da reforma monetaria de 1948, fabricáronse novas moedas de aluminio.
En 1981, con motivo da celebración dos 700 anos da ceca berlinesa, cuñouse unha moeda conmemorativa, deseñada por H. Rodewald, que reproduce no seu reverso unha moeda de ampla circulación na Idade Media denominada Ewige Pfennig (tamén en latín denarius perpetuus), coa lenda 700 JAHRE MÜNZPRÄGUNG IN BERLIN "EWIGER PFENNIG.
As derradeiras moedas cuñadas en Berlín a nome da República Democrática Alemá levan a data de 1990, en virtude da unión monetaria, económica e social da RDA e a República Federal. A partir desa data a ceca berlinesa continúa coa cuñaxe das series anuais en marcos alemáns para a república alemá unificada.
Jane Goodall
África
Goodall sempre foi unha apaixonada dos animais e África, o cal a levou á granxa dun amigo seu nas terras altas de Kenya en 1957. Alí conseguiu traballo de secretaria e seguindo o consello do seu amigo chamou por teléfono ao paleontólogo e arqueólogo kenyano, Louis Leakey, para concertar unha cita para discutir de animais. Leakey, que cría que o estudo dos grandes simios podería dar indicacións da conduta dos primeiros homínidos, estaba en busca dun investigador de chimpancés, aínda que esta idea gardouna para si mesmo. No canto do anterior, propuxo a Goodall que traballase para el como secretaria. Despois de que a súa esposa Mary Leakey aprobara, Louis mandou a Goodall á Garganta de Olduvai en Tanzania, onde puxo en marcha os seus plans.
Zapateiro (insecto)
O zapateiro ou cabra da auga, de nome científico Hygrotechuis conformis, é un insecto hemíptero da familia Gerridae de longas patas que habita sobre a superficie da auga e que se alimenta dos insectos que caen nesta.
Luís VIII de Francia
O declive do poder anxevino
O 14 de xuño conquistou a cidade de Winchester e logo conquistou a metade do reino inglés. Despois dun ano e medio de guerra, a maioría dos baróns partidarios de Luís VIII desertaran, polo que tivo que acabar coa súa demanda do trono inglés polo Tratado de Lambeth de 1217, no que recoñeceu ao rei Henrique III de Inglaterra.
Coroación
Todos os baróns aceptaron a lei, agás Teobaldo IV de Champaña, que tiña un acordo cos xudeus que lle garantía un ingreso adicional de impostos. Teobaldo IV converteuse así nunha das forzas de oposición máis importantes da dinastía Capeto e a súa hostilidade quedou patente durante todo o seu reinado.
Elizabeth Blackwell
Traxectoria
Foi filla dun empresario refinador de azucre que afrontou dar ós seus numerosos fillos e fillas unha educación. No 1831, a familia emigrou ós Estados Unidos e montou unha refinería en Nova York. Trala morte do pai, adicouse á ensinanza. Querendo dedicarse á práctica de Medicina, exerceu na casa dun médico, e usou o seu tempo libre no estudo dos libros dos que dispoñía. Participou no movemento anti-escravista.
Impedida de exercer en varios hospitais, fundou o seu propio hospital, o Hospital de Nova York para mulleres e nenos indixentes (New York Infirmary for Indigent Women and Children) no 1857. Cando comezou a Guerra Civil americana, formou enfermeiras, e no 1868 fundou o Colexio Médico de Mulleres (Women's Medical College at the Infirmary) co fin de formar mulleres en Medicina.
No 1869 deixou a súa irmá Emily ó coidado do Colexio e volveu a Inglaterra. En 1871 axudou a crear a Sociedade Nacional de Saúde, centrada na hixiene e a educación. Logo, abriu o Colexio Médico de Mulleres. Blackwell ensinou na Escola Londiniense de Medicina para Mulleres ( London School of Medicine for Women), creada por un grupo de mulleres liderado por Sophia  Jex- Blake, desde 1875 ata a súa xubilación en 1907, e converteuse na primeira muller no Rexistro Médico do Reino Unido. Retirouse á idade de 86 anos.
Manifesto do Partido Comunista
Contido e estrutura
O texto do manifesto describe sucinta e explicitamente os principios da teoría marxista do materialismo dialéctico e anuncia os propósitos e o programa da Liga. Suxire un curso de acción para unha revolución proletaria que derrocaría o capitalismo e instauraría unha ditadura do proletariado.
Proletariado
miniatura|Real provisión de [[1775 que autorizaba fábricas de lenzos no Reino de Galicia]] O proletariado (do latín proles, liñaxe ou descendencia) é un termo empregado para identificar unha clase social máis baixa. Un membro de tal clase é chamado un proletario. Orixinalmente identificábase como aquelas persoas que non teñen outra riqueza que os seus fillos. O termo era utilizado inicialmente nun sentido despectivo, ata que Karl Marx o empregou nun sentido positivo para identificar o que el chamou a clase obreira.
Lingua sakizaya
Historia
Despois do incidente de Takobowan do ano 1876, o pobo sakizaya agochouse entre os amis nataoran. Por mor disto, os estudosos categorizaron o sakizaya como un dialecto dos amis.
O Ermo, Ortigueira
Xeografía
O Ermo está situada na beira dereita do curso alto do río Mera, nas abas do pico de Taboada. Linda polo nordeste coa parroquia de Devesos no regato do Chao do Carril até a súa unión co Gaiba, e coa parroquia de Senra até a desembocadura destes dous regatos no río Maior. Polo norte limita coa parroquia de San Claudio, separada polo mesmo río Maior e o rego de Cartelle até o alto de Casanova. Polo noroeste limita coa parroquia de Mera de Arriba. Polo suroeste o linde é coa parroquia dos Casás no concello de Cerdido separada polo río Mera, e coa parroquia de Insua, separada polo Pulgueira, afluente do Mera. Finalmente polo leste, os regatos Pulgueira e o de Chao dos Carrís sepárana da parroquia das Neves.
Blastocisto
Blastocisto xusto antes da implantación|miniatura miniatura|Blastocisto humano coa masa celular interna na parte superior dereita O blastocisto é unha estrutura formada nas etapas iniciais do desenvolvemento dos mamíferos. É o tipo de blástula dos mamíferos. Consta dunha masa celular interna, que despois formará o embrión. A capa externa do blastocisto consta dun conxunto de células chamado trofoblasto. Esta capa rodea a masa celular interna e unha cavidade chea de fluído chamada blastocele. O trofoblasto dá lugar á placenta. O nome "blastocisto" procede das palabras gregas βλαστός, blastos, 'gromo, abrocho', e κύστις, kystis, 'vexiga, cápsula'.
Especificación celular
A especificación da liñaxe celular no blastocisto está controlada por múltiples procesos para que produza o trofoblasto, epiblasto e endoderma primitivo. Estes procesos son a expresión xénica, sinalización celular, contacto célula a célula, relacións posicionais e a epixenética.
Ilse Bing
Ilse Bing, nada en Frankfurt o 23 de marzo de 1899 e finada en Nova York o 10 de marzo de 1998, foi unha fotógrafa alemá de vangarda e comercial, pioneira na produción de imaxes monocromas durante o período de entreguerras.
Traxectoria
Bing naceu nunha familia xudía acomodada de comerciantes en Frankfurt en 1899. Recibiu unha boa educación, con atención particular nas artes e na música.
Os Freires, Ortigueira
San Paulo dos Freires é unha parroquia do concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 94 habitantes (46 mulleres e 48 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 135 habitantes.
Espasante, Ortigueira
Xeografía
Espasante localízase no norte do concello de Ortigueira, entre o mar e o somonte da Serra da Faladoira. Os límites pola costa van dende o regato que baixa do Monte Sardiñeiras no extremo sur da praia da Concha até a Pena dos Paraños no final da praia de Santo Antón, polo suroeste linda coa parroquia de Ladrido, polo leste coa parroquia de Céltigos, e polo sur coa parroquia de San Salvador de Couzadoiro.
O río Dola que atravesa a parroquia até desembocar na praia da Concha recolle as augas que baixan dos montes da Calvela, de Penaquente, o monte máis alto da parroquia, de Liñares e de Xedriz. Na parroquia hai outro pequeno areal, coñecido como praia de Santa Cristina ou dos Namorados, separado da Concha por un pequeno peirao e un dique de abrigo de recente construción, que configura un fondeadoiro para refuxio de pequenas embarcacións.
Poboamento
A poboación de Espasante concéntrase en dous núcleos importantes, O Porto, que é o núcleo mais importante, onde está o centro de saúde, a farmacia, establecementos hoteleiros e de hostalería, e outro popularmente chamado a Aldea, que agrupa varios lugares ao longo da estrada AC-682 e arredor da igrexa parroquial. Na mesma Aldea, paralela a AC-862, hai unha estación de FEVE que hoxe só funciona como apeadoiro.
Insua, Ortigueira
Xeografía
A estrada que dende O Nogueirido de Senra, atravesa a parroquia, polos lugares do Coto, Peneiro e Barral achega aos veciños a capital do concello que dista uns 17 quilómetros.
Praza do Obradoiro
miniatura|300px|A praza coa fachada da catedral. miniatura|300px|A praza, de terra, fotografada por [[Andrés Cisneros Pereiro en 1858.]] A praza do Obradoiro é a praza máis senlleira de Santiago de Compostela. Está arrodeada polo Hospital Real, hoxe parador (hostal dos Reis Católicos) ao norte, o colexio de San Xerome ao sur (hoxe reitoría da Universidade), o Pazo de Xelmírez e a catedral de Santiago de Compostela (coa fachada do Obradoiro e o museo da catedral) ao leste, e o pazo de Raxoi ao oeste (sede do Concello de Santiago de Compostela). Quedan así representados na praza os principais polos da vida da capital galega: a relixión, a educación universitaria, a atención ao peregrino e ao viaxeiro, e a administración.
Importancia social
É o punto de encontro dos peregrinos que fan o camiño de Santiago. Na praza celébranse a queima da fachada nas Festas do Apóstolo Santiago a noite do 24 de xullo. Celebráronse aquí tamén diferentes actos relixiosos, como as misas das visitas dos diferentes papas.
Ladrido, Ortigueira
Xeografía
Limita ao norte coa ría e a parroquia de Espasante dende o regato que baixa do monte Sardiñeiras nas proximidades da Pria da Concha, polo sur as parroquias de San Salvador de Couzadoiro, e o río Baleo que a separa da parroquia do Mosteiro, polo oeste, de novo a ría, e polo leste outra vez a parroquia de San Salvador de Couzadoiro.
Sonic Death
Debido a que Sonic Youth usa moitas afinacións alternativas pero na época non tiña cartos para viaxar con distintos instrumentos con cada afinación, pode escoitarse aos membros da banda afinando entre as cancións.
Luía, Ortigueira
Santa María de Luía é unha parroquia que se localiza no concello de Ortigueira, ao sur da enseada de Ladrido. Segundo o IGE en 2018 tiña 208 habitantes (103 mulleres e 108 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 247 habitantes.
Casa da Moeda de Baviera
Desde 1871, a Casa da Moeda de Baviera utiliza a letra D como marca de ceca nas moedas cuñadas nela.
Luama, Ortigueira
Xeografía
A Illa de San Vicente situada na barra da entrada da ría, pertence a esta parroquia, que por outra banda non é recoñecida como tal a efectos eclesiásticos, quedando incluída na parroquia de Ortigueira. Dende o lugar da Carmona na estrada AC-862 parte outra estrada, chamada de circunvalación, que rodea a parroquia pola beira da ría até a rúa Curuxeira xa en Ortigueira.
C. S. Lewis
Clive Staples Lewis, coñecido como C. S. Lewis, nado o 29 de novembro de 1898 en Belfast e finado o 22 de novembro de 1963, foi un autor e escritor norteirlandés que destacou polo seu traballo académico sobre literatura medieval e pola apoloxética cristiá que desenvolveu a través de varias obras e conferencias. É igualmente coñecido por ser o autor da famosa serie de libros infantís de nome The Chronicles of Narnia.
Vida
Lewis destacou por unha intelixencia privilexiada, e por un estilo espirituoso e imaxinativo. "O Regreso do Peregrino", publicado en 1933, "O Problema do Sofrimento" (1940), "Milagres" (1947), e "The Screwtape Letters" (1942), son probabelmente as súas obras máis coñecidas. Escribiu tamén unha triloxía de ficción científico-relixiosa, coñecida como a "Triloxía Espacial": "Lonxe do Planeta Silencioso" (1938), "Perelandra" (1943), e "That Hideous Strength" (1945). Para nenos escribiu unha serie de fábulas, comezando con "O León, A Feiticeira e o Gardarroupa" en 1950. A súa autobiografía, "Sorprendido pola Alegría", publicouse en 1955.
María Francisca Lage de la Fuente
Mª Francisca Lage de la Fuente, nada en Rábade en 1954, é unha arquitecta galega.
Gran Premio de Rusia de 2019
O Gran Premio de Rusia de 2019, (Формула-1 Гран-при России 2019), oficialmente coñecido como 2019 Formula 1 VTB Russian Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 29 de setembro de 2019 sobre 53 voltas ao Circuíto urbano de Sochi, na cidade de Sochi no Krai de Krasnodar, Rusia. A carreira foi a décimo sexta rolda da tempada, o oitavo Gran Premio de Rusia e a sexta vez que a carreira disputase como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 desde que se iniciou a serie en.
O Mosteiro, Ortigueira
San Xoán do Mosteiro é unha parroquia do concello de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2013 tiña 33 habitantes (17 mulleres e 16 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 44 habitantes.
Mera de Arriba, Ortigueira
Patrimonio
A igrexa parroquial na honra de Santa María está no lugar da Reitoral e ten planta de cruz latina, á súa beira queda o cemiterio parroquial.
Angelika Kauffmann
Valoración e crítica
No seu tempo, leváronse a cabo multitude de reproduccións da súa obra a través de gravados. Ademais, os seus deseños empregáronse en innumerables soportes decorativos como abanos, mobiliario pintado, floreiros, xogos de té, caixas de madeira, champañeiras ou porcelanas.
Charles Willson Peale (1741-1827), artista, patriota e fundador dunha das principais dinastías artísticas dos Estados Unidos, puxo os seus fillos nomes de grandes artistas europeos, incluíndo unha filla, Angelica Kauffman Peale. A súa vida foi escrita en 1810 por Giovanni de Rossi. A artista tamén serviu como inspiración para unha novela romántica de Leon de Wailly (1838) e baseou a novela de Mrs. Richmond Ritchie na revista The Cornhill Magazine en 1875 titulada Miss Angel.
Manuel Xosé Neira
Manuel Xosé Neira López, nado en Meilán (Lugo) o 29 de xaneiro de 1964, é un escritor galego.
Cavidade torácica
As cavidades pleurais están completamente separadas unha da outra e, cos pulmóns, ocupan a maior parte da cavidade torácica. Os pulmóns e as súas membranas de revestimento, chamadas pleura, ocupan as partes laterais da cavidade torácica.
Manuel Xosé Neira
Traxectoria
En 2010 colaboraba en Guía dos libros novos de Noroeste Edicións e no Boletín Galego de Literatura.
Margaret Cavendish
miniatura Margaret Cavendish, nada en 1623 e finada o 15 de decembro de 1673, foi unha escritora en lingua inglesa e Duquesa de Newcastle.
Carlos Ferreirós Espinosa
Carlos Ferreirós Espinosa, nado en Poio o 1 de febreiro de 1918 e finado en Vigo o 21 de abril de 1996, foi un médico galego.
Chócue
O termo tamén se usa como substantivo cando se fala de dito pobo, ou da súa lingua.
Manuel Rodríguez Alonso
Manuel Rodríguez Alonso, nado na Groba (Ribadavia) o 16 de xaneiro de 1952 e finado en Pozuelo de Alarcón (Madrid) o 23 de setembro de 2015, foi un crítico literario e filólogo galego. Era sobriño de Xesús Alonso Montero.
Xosé Lois Ripalda
Xosé Lois Ripalda González, nado en Erbedeiro (Carballedo) o 31 de xaneiro de 1940, é un mestre e escritor galego.
Justine Henin
Os expertos citan a súa fortaleza mental, o completo e variado do seu xogo, a súa velocidade e xogo de pés e o seu revés, que John McEnroe describiu como "o mellor revés cunha man tanto en homes como en mulleres", como as principais razóns do seu éxito. Retirouse do tenis profesional o 26 de xaneiro de 2011, debido a unha lesión crónica no cóbado. En xuño de 2011, foi nomeada unha das "30 Lendas do Tenis Feminino: Pasado, Presente e Futuro" pola revista Time. Está amplamente considerada unha das mellores mulleres tenistas de todos os tempos. En 2016, converteuse na primeira tenista belga incluída no International Tennis Hall of Fame.
Casa da Moeda de Stuttgart
Historia
As moedas cuñadas nesta ceca entre os séculos XV e XVII amosan como marca de ceca a letra "S" ou, en ocasións, o nome completo do lugar: Stuttgart. Nalgunhas emisións, a representación do cabalo heráldico tradicional en Stuttgart, denominado "Rössle", serviu tamén como marca identificativa das moedas cuñadas na cidade.
Lingua chócue
O chócue, chokwe, ou quioco é unha lingua bantú falada en zonas de Angola, a República Democrática do Congo e Zambia.
Dialectos
Distíngunse tres dialectos do chócue: o minungo, o ulanda e o ukhongo.
Ortigueira, Ortigueira
Xeografía
Está situada na beira leste da ría do seu nome, no istmo dunha península formada polo Campo da Torre e a aba dos montes Soborribas, Cancelo e Brandaliz. Linda polo norte coa parroquia de Luama, polo leste coa parroquia de Luía, polo oeste e sur limita coa ría do seu nome, e polo sueste coa parroquia de Cuíña.
Casas da Moeda Estatais de Baden-Württemberg
Malia estaren unidas nunha única razón social, ambas as casas de moeda manteñen as súas marcas de ceca históricas, desde 1871: un F para Stuttgart e un G para Karlsruhe.
Diplodus
Etimoloxía
O nome científico Diplodus está formado pola unión dos elementos do latín científico dipl- e -odus.
Sistema urinario
Estrutura
O aparato urinario está composto polos seguintes órganos:
Nos glomérulos do ril fíltrase o sangue, fenómeno ó que segue unha reabsorción de boa parte das substancias filtradas, que volven ó sangue, quedando só as substancias que se consideran tóxicas. A urina así formada vai pasando a unha rede de tubos colectores que desembocan finalmente na pelve renal. Antes de entrar neses tubos colectores prodúcese unha reabsorción de auga, maior ou menor segundo a concentración de sales no sangue, pero a partir deste momento a urina mantén unha concentración practicamente constante.
Carballo americano
O carballo americano (Quercus rubra), tamén chamado carballo rubio americano (sin. Quercus borealis), é un carballo dos chamados carballos vermellos ou rubios, nativo de América do Norte. Introducido en Europa, plántase en Galicia dende hai uns anos con fins forestais e ornamentais.
Émilie du Châtelet
Traxectoria
Autodidacta, Gabrielle-Émilie le Tonnelier de Breteuil, Marquesa do Chatelet, foi amante do filósofo francés Voltaire, con quen mantivo tamén relacións profesionais. Tivo relacións no campo da física con Maupertuis, e traduciu a Leibniz e Newton, engadindo comentarios e explicacións en pasaxes difíciles.
Pobo chócue
Arte
Desde unha perspectiva etnolóxica, os chócues destacan pola súa tradición artística, particularmente polas súas esculturas e máscaras.
Émilie du Châtelet
Dissertation sur la nature et la propagation  du  feu (1739)
Cando se soubo que ningún dos dous conseguira o premio (que foi outorgado a Euler),​ Émilie contou a  Voltaire que ela tamén era autora dunha memoria. Ambos consideraron que se viron prexudicados polo cartesianismo imperante na Academia, que rexeitaba ao grupo de  newtonianos do que eran membros. Con todo, Voltaire pediu a  Réaumur, por entón secretario da Academia, que publicase o traballo de  Mme  du  Châtelet, co argumento de que dita publicación serviría ao mesmo tempo para dar a coñecer un traballo meritorio e recoñecer o valor singular dunha muller. Finalmente, en 1739, a Academia publicou a súa obra e a de Voltaire xunto coa dos autores que foran premiados.
Arameos
A súa orixe xeográfica, como a dos seus devanceiros amorritas, non pode ser definida: a hipótese antiga, que supuña para o conxunto dos semitas, unha orixe en Armenia ou en Pamir, están hoxe abandonadas. A que fai de Arabia o seu fogar orixinario non pode ser mantida para unha época onde as tribos non posuían nin o cabalo nin o camelo. Mellor que unha orixe xeográfica é preferíbel buscarmos un modo de vida común, baseado no nomadismo (pastoreo e comercio). As tribos formaríanse espontaneamente dentro dun sistema económico propio da bacía siro-mesopotámica. A transformación descrita na Biblia do modo de vida do clan de Abraham, que abandona Ur, en Caldea onde vivía, ao que parece, como cidadán, para buscar mediante o nomadismo unha nova terra que ha atopar en Palestina tras un paso por Harrán, podería explicar unha realidade parella.
A finais do Segundo Milenio estes arameos coaligábanse cos ammonitas e edomitas da Mesopotamia contra Israel. Foron vencidos por David e tamén por Salomón, que non puido, porén, someter a Damasco. Nela, o rei Rezón fundou o Imperio de Damasco. Desde o século IX até o VII a.C. a casa real de Damasco, máis forte, enfrontouse novamente a Israel e a Asiria. Porén, no Imperio neobabilónico, os arameos e o resto da poboación acabaron fusionándose.
Alfabeto etrusco
Codificación informática
Unicode inclúe un bloque «itálico antigo» que, aínda que non é propiamente etrusco, contén caracteres que proveñen directamente del. Os creadores de tipos de letras se inspiran principalmente nas inscricións latinas arcaicas, que utilizan o primeiro estadio das letras etruscas. Non son utilizábeis con facilidade. Son estes:
𐌀𐌁𐌂𐌃𐌄𐌅𐌆𐌇𐌈𐌉𐌊𐌋𐌌𐌍𐌎𐌏𐌐𐌑𐌒𐌓𐌔𐌕𐌖𐌗𐌘𐌙𐌚
Liz Chicaje
Traxectoria
Liz Chicaje naceu en 1982 no seo dunha comunidade indíxena de Boras de Pucaurquillo no distrito de Pebas, na rexión de Loreto. Pertence ó clan newat. Cando era nena, foi criada na selva onde aprendeu a apreciar a importancia da natureza e dos animais salvaxes. Cando medrou, as comunidades nativas que viven na zona estaban cada vez máis ameazadas pola talla ilegal de árbores e a minaría. Despois de decidir asumir a tarefa de loitar polo benestar destas comunidades, desenvolveu as súas habilidades de liderado e en 2013 buscou converterse en alcaldesa do distrito de Pebas. Aínda que non gañou, familiarizouse cos problemas da xente do distrito.
Gerty Theresa Cori
Carreira nos Estados Unidos.
Continuaron traballando en colaboración na Universidade de Washington. Nas súas análises con músculo de ra moído, descubriron un composto intermedio que permitía a degradación do glicóxeno, chamado glicosa-1- fosfato agora coñecido como o  éster de  Cori. Estableceron a estrutura do composto, identificaron a encima que cataliza a súa formación química, a  glicóxeno fosforilase, e demostraron que o  éster de  Cori é o paso inicial na conversión do  carbohidrato  glicóxeno en glicosa —do que existen grandes cantidades no fígado—.​ Tamén pode ser o último paso na conversión da glicosa sanguínea en  glicóxeno, xa que é un proceso  reversible.
Caroline Lucretia Herschel
Traxectoria
Irmá do famoso William Herschel, tamén astrónomo, compartiu con el unha auto-educación científica. Caroline descubriu varios novos cometas, en particular o de tipo periódico 35P/Herschel-Rigollet, que leva o seu nome. No outono de 1772 reuniuse en Inglaterra co seu irmán, que se establecera como profesor de música en Bath. A partir de aí cooperaron nas investigacións astronómicas e os seus deberes profesionais: ela era a cantante principal nos concertos do oratorio, acadando tanta sona que lle foi ofertada unha invitación para o festival de Birmingham, que declinou.
Maria Winckelmann Kirch
Traxectoria
Maria Winkelmann-Kirch foi a primeira muller que descubriu un cometa (o C/1702 H1, en 1702). ​ Tras a morte do seu marido en 1714, comezou a publicar de xeito independente, e traballou no cálculo do calendario para o observatorio do Baron von Krosigk co seu fillo, quen tamén chegaría a pertencer á Berliner Akademie. A pesar das decepcións que experimentou durante a súa carreira na sombra, as súas publicacións gozaron de recoñecemento durante a súa vida e foron unha importante contribución á astronomía. Entre elas, as súas observacións da aurora boreal en 1707 e dous opúsculos, un sobre a conxunción do Sol con Saturno e Venus, en 1709, e outro sobre a predición dun novo cometa en 1711 que fron moi ben acollidos.
Kadokawa Shoten
Kadokawa Shoten (角川書店), anteriormente Kadokawa Shoten Co., Ltd. (株式会社角川書店), é unha editorial xaponesa e unha división de Kadokawa Future Publishing con sede en Toquio, no Xapón. Converteuse nunha división interna de Kadokawa Corporation o 1 de outubro de 2013. Kadokawa publicou mangas como Sora no Otoshimono ou Neon Genesis Evangelion e revistas, como Newtype. Dende a súa fundación, Kadokawa expandiuse no sector multimedia, como os videoxogos (como Kadokawa Games) e filmes (como Kadokawa Pictures).
My Wave
"My Wave" é un sinxelo da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editado en 1994 como parte do seu álbum Superunknown. O tema acadou o número 11 na lista Billboard Mainstream Rock Tracks.
Annie Jump Cannon
Traxectoria
Annie Jump Cannon continuou comezando por un exame do brillo das estrelas do hemisferio sur. Aplicou un terceiro esquema, derivado dos anteriores, unha división "arbitraria" de estrelas nas clases espectrais O, B, A, F, G, K, M. Estaba, en palabras de Pickering, "cargado de teoría", pero moi simplificado. O seu "ollo" para os espectros estelares era moi boa, e os seus catálogos Draper (que chegan a listar preto de 400,000 estrelas e seguen a ser usados) foron valorados como obra dunha observadora excepcional.
Recoñecementos
Na súa honra, a Asociación americana de mulleres universitarias presentou o premio Annie Jump, de celebración anual, para aquelas mulleres que comecen a súa carreira de astronomía.
Longyearbyen
Historia
O industrial estadounidense John Munro Longyear visitou a illa de Spitsbergen en 1901, volvendo a ela en 1903. Co seu compañeiro, Frederick Ayer, Longyear ignorou as reclamacións noruegas da parte occidental de Adventfjorden. En 1906, a compañía Boston Arctic Coal Company comezou a actividade mineira. A compañía chamou o asentamento Longyear City, exportando á cidade de Tromsø. Foi destruída polos alemáns en 1943, durante a segunda guerra mundial e reconstruída logo do final do conflito.
Jazz de vangarda
Anos 60
O traballo cada vez máis experimental de John Coltrane e a discográfica Impulse! convertéronse nos abandeirados da escena do jazz de vangarda. Os músicos asociados con esta variedade de alto volume do jazz de vangarda (chamado ás veces fire music) incluían a Archie Shepp, Albert Ayler, McCoy Tyner, Don Cherry, Pharaoh Sanders e a muller de John Coltrane, Alice Coltrane. Algúns destes músicos tamén comezaron a opoñerse á industria musical, preferindo publicar as súas gravacións en discográficas independentes como ESP-Disk. Esta ala do jazz de vangarda tomouse como emblema do movemento Black Power e tamén, ás veces, tiña certa intención mística.
Anos 70
Os 70 viron o desenvolvemento do jazz fusion. É cuestionable se este se pode considerar unha forma de jazz de vangarda, aínda que as gravacións de Miles Davis deste período, en particular, son moi innovadoras e se inspiran no serialismo e a música aleatoria, tal e como fixera a AACM. En calquera caso, os fans máis integristas do jazz consideran o primeiro jazz fusion como un movemento comercial. Porén, entre principios e mediados dos 70, moitas das iconas do free jazz, como Albert Ayler, Archie Shepp e Ornette Coleman andaban a experimentar co rock e o funk. Coleman acabaría por desenvolver o free funk, que sería logo explorado polos músicos do M-Base nos 80.
Johannes Kepler
Durante a súa carreira, Kepler foi profesor de matemáticas nunha escola seminarista en Graz, Austria, como asistente do astrónomo Tycho Brahe, matemático da corte do emperador Rudolf II, profesor de matemáticas en Linz (Austria), e un asesor do xeneral Albrecht von Wallenstein. Tamén realizou un traballo fundamental no campo da óptica, campo no que destacou por inventar unha versión mellorada do telescopio refractor, o telescopio de Kepler, e axudou a lexitimar os descubrimentos telescópicos do seu contemporáneo Galileo Galilei.
Traxectoria
Kepler rematou o seu primeiro período de estudos, de tres anos, en 1583 con algo de atraso a causa do seu traballo coma xornaleiro agrícola. En 1584 entrou no Seminario protestante de Adelberg e dous anos máis tarde no Seminario Superior de Maulbronn. Alí obtivo o seu diploma de fin de estudos e matriculouse en 1589 na universidade de Tubinga.
Costa (xeografía)
Praias
As praias son o resultado dos depósitos de ondas construtivas, en xeral en zonas costeiras de escasa enerxía. Poden ser de sedimentos finos, como limo e area, ou de materiais máis grosos, como cantos rodados ou tamén como combinación destes tres elementos. O tipo de sedimento, a enerxía das ondas, a amplitude da marea e o efecto do vento determinará a forma da praia.
Paisaxes costeiras
Ademais de depender dos procesos de sedimentación e da erosión, as paisaxes costeiras dependen da estrutura da xeoloxía costeira e da natureza.
Manuel Portela Valladares
Traxectoria
Tras estalar ese mesmo ano a guerra civil, Portela Valladares permaneceu leal á República, sendo fiel á súa ideoloxía liberal e reformista. Dende Barcelona, onde o colleu a sublevación do 18 de xullo de 1936, retirouse a Niza, para posteriormente retornar a España e ofrecer os seus servizos ó goberno republicano de Juan Negrín. Participou nas cortes de Valencia reunidas en outubro de 1937. Durante a guerra sufriu unha campaña de desprestixio nos medios por parte dos sublevados: durante as alocucións radiofónicas de Queipo de Llano foi vítima de duros e reiterados ataques, en xullo de 1936 foille expropiado El Pueblo Gallego (do que era propietario) e, por non ceder o poder aos militares tras as eleccións gañadas pola Fronte Popular, foi cualificado de "traidor" e "covarde" na prensa franquista.
Finalizada a contenda en 1939, viuse obrigado a saír de novo para Francia residindo ata a invasión alemá en Neuilly-sur-Seine, na área metropolitana de París. Logo da ocupación trasladouse a Marsella e Cassis (Bocas do Ródano) onde foi rexistrado e interrogado varias veces pola Gestapo a partir de 1943, e foi detido durante unha semana. Aínda que o réxime franquista instalado en España solicitou a súa extradición en 1941 alegando delitos económicos, esta non foi concedida. Finalizada a segunda guerra mundial, retomou o seu labor político adheríndose ao Consello de Galiza fundado por Castelao en 1945. Ademais, dende 1939 e ata a súa morte, actuou como presidente do trust (fideicomiso) domiciliado en Londres que xestionaba os haberes do Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles, por decisión de Negrín. Pasou os seus derradeiros anos de vida en Bandol (Var), onde en 1947 foi visitado por Castelao e mantivo unha relación epistolar con diferentes políticos e persoeiros galegos e republicanos españois. Faleceu o 29 de abril de 1952, sendo, por expreso desexo, incinerado e enterrado en Bandol, no seu testamento reafírmase na súa ideoloxía liberal e amor por Galicia, deixando como herdeiro dos seus bens ao Museo de Pontevedra.
Gallia Narbonensis
Historia
Narbona convértese nun dos grandes portos comerciais do mediterráneo, no cruzamento de dúas grandes vías romanas: a Via Domitia (construída no -120 para unir Italia con Hispania a través da Galia Narbonense) e a Via Aquitana (ligazón da costa mediterránea coa atlántica a través de Tolosa, e que ía de Narbona a Bordeos). A bisbarra de Narbona estaba composta de grandes explotacións agrícolas nas que se producían trigo, aceite e diferentes viños, xa famosos naquela altura. O período de esplendor de Narbona e a súa provincia prolóngase durante os dous primeiros séculos da nosa era. Un texto de Plinio o Vello describe a Galia Narbonense dándonos unha boa idea de como percibían os romanos esta provincia no século I :
Tamboril
Historia
Úsase en toda Europa e en Hispanoamérica, acompañando a outros instrumentos como gaitas, dulzainas ou frautas, ou en ocasións como instrumento solista para bailes. En certos lugares o tamboril tócase cunha soa baqueta, quedando a outra man libre para tocar outro instrumento, por exemplo, unha frauta de tres buracos.
Fotosíntese
Perfeccionamento
Cornelis Van Niel fixo descubrimentos clave explicando a química da fotosíntese. Ao estudar as bacterias púrpuras do xofre e as bacterias verdes, foi o primeiro en demostrar que a fotosíntese é unha reacción redox dependente da luz, en que o hidróxeno se reduce (doa o seu electrón ao) dióxido de carbono.
Fase luminosa ou fotoquímica
Cando se ilumina con luz de lonxitude de onda superior a 680 nm só se produce o proceso cíclico. Ao incidir os fotóns sobre o fotosistema I, a clorofila P700 libera os electróns que chegan á ferredoxina, que os cede a un citocromo bf e este á plastoquinona (PQ), que capta dous protóns e pasa a (PQH2). A plastoquinona reducida cede os dous electróns ao citocromo bf, seguidamente á plastocianina e de volta ao fotosistema I. Este fluxo de electróns produce unha diferenza de potencial no tilacoide que fai que entren protóns ao interior. Posteriormente sairán ao estroma pola ATP-sintase fosforilando ADP en ATP, de xeito que unicamtne se producirá ATP nesta fase.
Fase escura ou sintética
Foi descuberta polo bioquímico estadounidense Melvin Calvin, polo que tamén se coñece como ciclo de Calvin. Prodúcese mediante un proceso de carácter cíclico en que se poden distinguir varias fases.
A importancia da fotosíntese
A importancia da fotosíntese para a vida na Terra é enorme. A fotosíntese é o primeiro e principal proceso de transformación de enerxía na biosfera. Ao alimentármonos, parte das substancias orgánicas, producidas grazas á fotosíntese, entran na nosa constitución celular, en canto outras (os nutrientes enerxéticos) fornecen a enerxía necesaria ás nosas funcións vitais, como o crecemento, a reprodución etc...
Casa da Moeda de Karlsruhe
A Casa da Moeda de Kaelsruhe (en alemán: Staatliche Münze Karlsruhe ou, máis formalmente, Staatliche Münze Baden-Württemberg Standort Karlsruhe) é a máis pequena das cinco fábricas de moeda estatais activas en Alemaña, situada en Karlsruhe, e depende das autoridades de Facenda do Estado de Baden-Württemberg. As outras cecas do país teñen as súas sedes nas cidades de Berlín, Hamburgo, Múnic e Stuttgart.
Partido Mahut - Isner en Wimbledon 2010
Detalles do encontro
Xogado na pista 18 do All England Lawn Tennis and Croquet Club, o partido rematou cun marcador de 6–4, 3–6, 6–7(7), 7–6(3), 70–68. Só o quinto set durou máis que calquera partido da historia do tenis, tanto en xogos disputados como no tempo de xogo, con 138 xogos e unha duración total de 8 horas e 11 minutos.
O partido comezou o 22 de xuño de 2010. Transcorridos 4 sets, o partido foi suspendido ata o día seguinte por falta de luz solar. Unha vez retomado o 23 de xuño para disputar o quinto e definitivo set, converteríase no partido máis longo de tódolos tempos. Ese día, unha vez máis, tivo que ser adiado por falta de luz solar, despois de terse chegado aos 59-59 no marcador dese quinto set, e tras 7 horas e 8 minutos de xogo. Finalmente, o 24 de xuño, 3º día de partido, Isner rompeu o servizo de Mahut despois de 1 hora e 3 minutos de xogo, e deixou o marcador do 5º set nun definitivo 70-68.
Acció Catalana
Contexto
A "guerra social" desatada en Cataluña a partir de febreiro de 1919 coa Folga da Canadiense tivo como consecuencia que a Lliga Regionalista de Francesc Cambó abandonase a campaña "Per Catalunya i l'Espanya Gran a favor dun Estatuto de Autonomía para Cataluña". Esta nova política da Lliga de dar prioridade á defensa da "orden social" fronte á reivindicación estatutaria, provocou a radicalización de amplos sectores do nacionalismo catalán, especialmente a Joventut Nacionalista da Lliga, decepcionados coa nova estratexia do catalanismo conservador. O resultado foi o nacemento de dúas novas formacións nacionalistas catalás máis radicais: Estat Català, fundada en xullo de 1922 e liderada polo excoronel Francesc Macià, e Acció Catalana.