cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hernán Cortés
O nome de California
Un burlón inimigo de Cortés a quen un escritor da época cita como Alarcón (trataríase de Fernando de Alarcón?), en clara alusión a As sergas de Esplandián, novela de cabalería en voga por aqueles días, deu por nomear en ton burlesco ás abandonadas terras como California para ferir a Cortés por fracasar na terceira viaxe de exploración, cando este tratou infructuosamente de estabelecer unha colonia nas terras recentemente descubertas e que lle pertencían por Cédula Real.
Actualmente coñécense co nome de California, a península de Baixa California, o Golfo de California, e tres estados; California, Baixa California e Baixa California Sur. Ademais, o Golfo de California é coñecido tamén como Mar de Cortés.
Monumentos e representacións artísticas en México
Hai outra estatua de Cortés, realizada por Sebastián Aparicio, na cidade de Cuernavaca, estado de Morelos. Atopábase no popular hotel El Casino de la Selva. A figura de Cortés é apenas recoñecible polo que provocou moi pouca polémica. O hotel foi pechado para facer un centro comercial, e a estatua quedou fóra da exhibición pública por disposición de COSTCO, o construtor do centro comercial, e ata a data non está dispoñible ao público.
Michele Mignani
Michele Mignani, nado en Xénova o 30 de abril de 1972, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol italiano. Xogaba de defensa.
Lista de capitais estatais dos Estados Unidos de América
Listaxe das capitais dos estados dos Estados Unidos de América:
Angustus Labyrinthus
Angustus Labyrinthus foi descuberta pola sonda Mariner 9, que fotografou unha pequena área que semella as ruínas dunha cidade antiga. Parecía que as dunas de area foran formadas por ventos que sopraban en dúas direccións diferentes, pero o caso era que as dunas eran moi grandes. No 2002, a cámara da Mars Global Surveyor revelou que a "Cidade Inca" formaba parte dunha grande estrutura circular maior, que tería uns 86 km de diámetro. Esa forma significaba que probablemente a estrutura maior fora causada por un impacto dun asteroide que rachou a cortiza. Máis tarde, o magma fluíu ó longo das fendas e cando o magma se arrefriou, formáronse paredes (diques) duras e resistentes a erosión. O cráter acabou recuberto, para posteriormente ser parcialmente desenterrado. As paredes duras de rocha permaneceron ergueitas cos seus arredores cheos de material suave procedente da erosión.
miniatura|right|Angustus Labyrinthus visto a través do HiRISE. As manchas brillantes son depósitos de xeada.
Pristina
Historia
No 1912, Pristina, canda o resto de Kosovo, foi brevemente anexionada ao recente Estado Independente de Albania, mais ao ano seguinte, as grandes potencias da zona forzaron a Albania a ceder a rexión a Serbia. No 1918, Kosovo foi incluído en Iugoslavia, aínda que sen autonomía ningunha.
A comezos da Segunda Guerra Mundial, a poboación serbia da cidade viuse minguada debido á persecución que os serbios sufriron polas tropas alemás. Dende o 1941 até 1945, Pristina foi anexada ao Reino de Italia xunto a Albania.
Camiño (libro)
Temática
Camiño consta de 999 puntos para a meditación persoal que abordan diferentes aspectos da vida cristiá: oración, traballo, virtudes, apostolado etc. Os textos, froito da propia oración do seu autor e da súa experiencia sacerdotal, están redactados nun ton coloquial e directo, con frases curtas e incisivas. É a obra máis popular de San Xosemaría Escrivá.
A Cuqueira, Mourentán, Arbo
A Cuqueira é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña dous habitantes, dúas mulleres.
Ana Ferradás Barrera
Ten vivido a desigualdade de xénero no deporte.
Especies ameazadas
Estado de conservación
O estado de conservación dunha especie é un indicador da probabilidade de que esta especie ameazada continúe a existir. Os factores usados nesta clasificación inclúen a amplitude da área de distribución da especie, o nivel de ameaza a que está suxeita, a variación do tamaño da poboación, e outros.
Clasificacións nacionais e subnacionais
No caso de Galicia, a Consellería de Medio Ambiente dispón, desde 2007, dun Catálogo galego de especies ameazadas. Inicialmente figuraban nela 193 especies, e en 2011 engadíronse sete máis. Entre elas están, por exemplo, a ameixa perlífera de río, o cangrexo de río, a pita do monte (xa extinguida en Galicia), ou o oso pardo, ademais de decenas de especies de algas, liques, fentos, brións e plantas superiores, algunhas delas endémicas.
2Pacalypse Now
2Pacalypse Now é o álbum de estrea do rapeiro estadounidense Tupac Shakur, lanzado pola Interscope Records o 12 de novembro de 1991. As cancións "Trapped" e "Brenda's Got a Baby" foron as que acadaron maior éxito.
Poema sinfónico
Un poema sinfónico pode ser unha obra en si mesma, ou formar parte dun ciclo de poemas sinfónicos a modo de suite. Un exemplo disto é Má vlast (A miña patria) de Bedřich Smetana, formado por seis poemas sinfónicos.
Guillerme Fernández
Traxectoria
Foi membro fundador do grupo Berrogüetto, e parte integrante doutros proxectos paralelos con Xabier Díaz, Espido con Guadi Galego, ou o traballo conxunto aCadaCanto con Guadi Galego, Xabier Díaz e Xosé Lois Romero.
Con Ricardo de Barreiro presentou en 2013 o espectáculo escénico Sobre o desamor e outras mariconadas.
Aristoloquiáceas
miniatura|250px|Aristolochia clematitis
Kami, Kōchi
A cidade de Kami foi fundada pola fusión de 3 concellos do distrito de Kami (Kahoku, Tosayamada e Monobe) no ano 2006.
Cisne bravo
Descrición
O seu aspecto externo é semellante ó do cisne pequeno (Cygnus columbianus), do que se diferenza polo tamaño meirande: miden entre 145 e 150 cm de lonxitude, cun peso de entre 7 e 12 kg e unha envergadura de alas de entre 205 e 235 cm. Cada ala mide entre 59 e 61 cm. As femias son máis pequenas e lixeiras cós machos. A plumaxe e de cor branca pura. Teñen o bico, que mide de 9 a 12 cm, negro, coa base e a cera amarelas. Os ollos son pequenos e atópanse moi preto da parte superior da base do bico. O pescozo non forma un "S" coma o do cisne mudo (Cygnus olor). Malia o seu tamaño son voadores poderosos que poden percorrer distancias moi longas durante os voos de migración. O seu reclamo típico é unha chamada profunda e atrompetada.
Andy Anderson
Biografía
Anderson traballou no álbum Sphynx de Nik Turner en 1978. Tocou con Steve Hillage en douas álbums, Live Herald e Open, e pasou brevemente por Hawkwind en 1983, aínda que non gravou coa banda. O seu paso por este grupo viuse interrompido cando tocou no único álbum de The Glove, Blue Sunshine.
Monte Tambora
O Monte Tambora é un volcán activo, que se atopa na illa de Sumbawa, unha de les Illas menores de Sonda (Indonesia). É de tipo estratovolcán, cun medida de 60 quilómetros de diámetro, acada unha altitude de 2 722 metros e o seu cráter caldeira ten 8 quilómetros de diámetro e 1 quilómetro de profundidade.
Enxeñaría industrial
Algúns exemplos das aplicacións da enxeñería industrial son: o deseño de novos sistemas de traballo en bancos, as melloras de operacións e urxencias en hospitais, a distribución global de produtos, e a redución e mellora de liñas de espera en bancos, hospitais, parques temáticos e sistemas de tráfico vehicular.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2012
Partidos con representación parlamentaria
A Federación Socialista Asturiana (FSA-PSOE) propón de novo o seu secretario xeral, Javier Fernández Fernández, como candidato á presidencia. Nas eleccións de 2011, a candidatura encabezada por Fernández foi a máis votada, aínda que obtivo un escano menos que Foro Asturias debido á división en tres circunscricións.
UPyD tras un proceso de primarias presenta de novo a Ignacio Prendes como candidato, que nas pasadas eleccións autonómicas quedou a uns 500 votos de obter acta de deputado.
Resultados
a Nas anteriores eleccións, Izquierda Unida e Los Verdes (agora integrados en Equo) concorreron en coalición.
Voto CERA
O PSOE obtivo a vitoria no voto do CERA, co 47,11%; o PP obtivo o 22,27%, FAC o 12,38%, IU o 9,96% e UPyD o 2,60%.
O lobo na cultura popular galega
O lobishome
Un dos casos máis coñecidos de lobishome foi Manuel Blanco Romasanta, o lobishome de Allariz.
Diatomeas
Ecoloxía
En mar aberto, a situación que normalmente causa o fin das floracións primaverais de diatomeas é a falta de silicio. A diferenza doutros nutrientes, este é o único requirimento importante para o crecemento das diatomeas que non é rexenerado eficientemente no ecosistema planctónico, como si o son o nitróxeno ou o fósforo. Isto pode observarse en mapas de concentracións de nutrientes na superficie, xa que os nutrientes declinan seguindo gradientes e o silicio é o primeiro en esgotarse, seguido normalmente polo nitróxeno e o fósforo.
As diatomeas viven practicamente en todos os ambientes que conteñan auga. Isto inclúe non só os océanos, lagos e ríos, senón tamén o solo húmido.
New World Translation of the Holy Scriptures
Esta tradución foi orixinalmente publicada en partes, dende 1950 ata 1960. Edicións noutras linguas baseáronse na tradución en inglés.
Bandeira de Malaisia
Deseño
miniatura|dereita|Bandeira de Malaisia. A bandeira malaia conta con franxas horizontais do mesmo tamaño de cor vermella e branco e un cuadrante de cor azul no cantón. As franxas vermellas e brancas suman catorce e simbolizan o trece estados federados malayos e a federación malaya. No cantón aparecen un crecente (lúa crecente), un símbolo islámico, e unha estrela de catorce puntas que representa, como as franxas, os estados malayos e a federación que forman.
Redondela (homónimos)
Amais, dá nome á película Redondela, dirixida en 1987 por Pedro Costa Musté, sobre o caso Reace.
Hanga Roa
A principal actividade da localidade é o turismo, principalmente para ver os moais da illa. Hanga Roa, recibe practicamente na súa totalidade, turistas a través do Aeroporto Internacional Mataveri -cuxa construción se comezou en 1965-, ao que chegan avións de LAN Airlines, a aerolínea nacional chilena, que ofrece voos directos a Santiago e Papeete (en Tahití, Polinesia Francesa) e é a única aeroliña comercial que con regularidade voa á illa.
Pokémon Yellow
Características
Para os amantes das batallas, algúns Pokémon aprender novos movementos, destacando o moi Pikachu saber: Lóstrego, Light Screen, Whip, Slam e Double Team, vai aprender como o seu nivel aumenta Mankey sabe Low Kick e Screech, Charizard pode aprender voo por MO e moitas outras Pokémon saber máis ataques. O que cambia un pouco en estratexias de batalla, pero, a pesar desas mudanzas, o xogo está cheo de erros e é incomprensible que o tempo entre os seus antecesores (dous anos), non foi puído, o xogo aínda é tan lento como Red e Blue, e non facer o Super Game Boy ao máximo. O modo multiplayer tamén inclúe novas características, como a nova coroa Coliseo xeito Pikachu e a capacidade de desbloquear un minigame se descargar unha Surfing Pikachu Nintendo 64 co que vai desbloquear a mini-xogo Pikachu praia, ao sur da cidade de Fuchsia.
Prociónidos
Características
Os molares destes animais adoitan seren anchos, e non presentan os bordos agudos de corte característicos dos cánidos e félidos.
Socastro
O topónimo galego Socastro pode referirse a:
Ecuador terrestre
miniatura|dereita|300px|Mapa do Mundo mostrando o Ecuador.
A Eira, Mourentán, Arbo
A Eira é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Sukumo
O concello de Sukumo limita cos concellos de Ōtsuki, de Tosashimizu, de Mihara, de Shimanto (son da prefectura de Kōchi); de Uwajima e de Ainan (son da prefectura de Ehime).
Escudo da República Checa
dereita|150px O escudo da República Checa (en checo: Státní znak České republiky) une os brasóns do tres territorios históricos que conforman a actual República Checa.
Ourika
Foi traducido ó galego por Xavier Senín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2019.
Dorian Gray (filme)
Sinopse
Dorian Gray (Ben Barnes) é un xove aristócrata moi atractivo que, despois de ter pasado unha mocidade solitaria no campo, regresa a Londres, onde herdou unha mansión. Atraído pola vida nocturna, somérxese nela da mano de Lord Henry Wottom (Colin Firth), que o conduce ós antros máis recónditos e sórdidos da cidade. Ó rapaz fascínalle o estilo de vida decadente e amoral de Wotton. Por outra banda, a súa obsesión por acadar a eterna xuventude, lévao a facer un pacto endiañado: el manterase sempre xove, pero as pegadas do paso do tempo e das súas terríbeis accións, reflectiranse nun retrato que lle fixo o seu amigo pintor Basil Hallward (Ben Chaplin).
Mort
Sinopse
A acción arranca cando a Morte contrata a Mort, un rapaz escuálido e prosmeiro, como aprendiz. Tras un curto período de aprendizaxe, Mort fica ao cargo do traballo da Morte, e esta tómase un pequeno descanso. Pero, mentres a Morte se dedica a visitar os bares do Discworld e se enfrasca en estraños dilemas filosóficos, o seu aprendiz ocasiona un paradoxo temporal ao perdoarlle a vida á princesa Keli, sen se dar conta ademais de que quen fai o traballo da Morte, pouco a pouco, vólvese mesmamente a Morte. A princesa é ignorada por todos os que a rodean e polo propio universo, para o que xa está morta. O tempo esgótase, e Mort, cada vez máis inhumano e máis semellante á Morte, debe buscar xunto á filla adoptiva desta, Ysabell, e o seu servente, Albert, unha solución que evite o inminente colapso de todo o Discworld.
N1
Características
A oficina de Korolev planteou diferentes posibilidades técnicas para o foguete, incluíndo o uso de diferentes tipos de propelente e configuracións, para poder defender o proxecto fronte o resto de oficinas. Finalmente o N1 sería capaz de situar 70 toneladas en órbita baixa usando osíxeno líquido e queroseno como propelentes.
Cirrinos
Trátase de octópodos peláxicos que viven en augas abismais, entre os 2 000 e os 4 000 m de profundidade, polo que teñen pouco en común cos octópodos bentónicos, os verdadeiros polbos.
Clasificación
Para o WoRMS, a familia dos Stauroteuthidae Grimpe, 1916 identifícase coa dos Cirroteuthidae Keferstein, 1866.
Phillis Wheatley
Traxectoria
Nada no actual Senegal e instalada na actual Gambia, foi capturada e sometida á escravitude cando tiña sete anos. Foi levada a América contra 1760, e John e Susannah Wheatley, de Boston, comprárona e convertérona ao cristianismo. A familia de mercadores aseguráronse de que a moza intelectualmente dotada recibise unha boa educación, incluíndo estudos de latín, grego, mitoloxía e Historia. Pronto dominou o inglés e publicou o seu primeiro poema cara a 1767 con 13 anos, no Newport Mercury. Posteriormente publicou outras obras líricas.
Otto von Bismarck
En política exterior, mostrouse prudente para consolidar a unidade alemá recentemente conquistada: por unha banda, forxou un entramado de alianzas diplomáticas (con Austria, Rusia e Italia) destinado a illar a Francia en previsión dun posible desquite; por outro, mantivo Alemaña apartada do vórtice imperialista que naquel tempo arrastraba o resto das potencias europeas. Foi precisamente esta precaución fronte á carreira colonial o que o enfrontou co novo emperador, Guillerme II (1888-1918), partidario de prolongar a ascensión de Alemaña coa adquisición dun Imperio ultramarino, asunto que provocou a caída de Bismarck en 1890. Ao faltarlle o apoio do emperador Guillerme II, quen subira ao trono en 1888, Bismarck presentou a súa dimisión en 1890 e retirouse a vivir ao campo. Faleceu en Friedrichsruh o 30 de xullo de 1898 aos 83 anos de idade.
Ascendencia
A familia Bismarck era unha familia da antiga nobreza da Marca que antes de Otto von Bismarck non dera ningunha personalidade relevante. O seu pai, Ferdinand von Bismarck, era un fidalgo de provincias pouco influente, que renunciara prematuramente ao seu cargo de oficial do exército prusiano En 1806 casou con Luise Wilhelmine Mencken, unha burguesa filla dun conselleiro privado de Berlín. Comparada co rudo fidalgo campesiño, a súa esposa era unha personalidade eminente e moi cultivada cuxa maior ambición cifrábase no seu fillo. A miúdo discutiuse a influencia que exerceu no mozo Bismarck a disparidade de caracteres e de orixe dos seus proxenitores. A cuestión, con todo, é un deses misterios da natureza que a razón humana xamais chegará a descifrar. En Bismarck parece tamén confirmarse o feito de que as persoas xeniais xorden precisamente da diversidade. No futuro, o propio Bismarck sentiríase cada vez máis atraído polo seu pai, malia ser consciente do seu primitivismo. A súa nai quixo guiarlle e influírlle en demasía. O fillo afirmaría máis tarde: «A miña nai era unha muller fermosa, amante do luxo, de intelixencia despexada e viva, pero carente case por completo diso que chamamos carácter berlinés».
Seguidor do prusianismo
Durante o ano revolucionario de 1848, Bismarck foi un loitador decidido en prol do prusianismo e da monarquía. Arrepiado polas mostras de debilidade do monarca, pretendeu levar unha columna de campesiños armados a Berlín, e cando a raíña escusou o seu esposo, alegando que durmía moi pouco, Bismarck contestou en ton groseiro: "Un rei ten que poder durmir!" Bismarck, no fondo, non era consciente de que o movemento de 1848 estaba apoiado por sectores moi amplos nin comprendía a súa base nacional. Plenamente identificado coa ideoloxía prusiano-conservadora, falaba da "cobiza dos proletarios". Máis tarde editou un poema que os oficiais prusianos cantarían en Potsdam con motivo dos sucesos do 21 de marzo. Os versos máis importantes, que sen dúbida reflectían os sentimentos do propio Bismarck, dicían así: O rei xulgou a actitude de Bismarck naqueles días coas seguintes palabras: "Debe usarse unicamente cando a baioneta campe polos seus respectos". Logo da revolución, Bismarck ingresou na "camarilla" creada polos irmáns Gerlach. Nesta época, Bismarck pronunciou o seu famoso discurso sobre o Tratado de Olmütz, que constituitía o punto culminante da súa actividade parlamentaria. Naquel tempo intentaba por todos os medios ao seu alcance defender o poder da coroa e os privilexios da nobreza. Participou na fundación do Kreuzzeitung ("Diario da cruz") e na asemblea constituínte da "Asociación para a defensa da propiedade e para o fomento do benestar das clases populares", considerada polo pobo, non sen motivo, como o parlamento dos Junkers. Os problemas da política interior acaparaban naquel tempo todo o interese de Bismarck. A cuestión alemá só cobrou importancia para el cando a elección do emperador en Frankfurt a converteu nun asunto máis da política prusiana.
Bismarck dirixiu con decisión e firmeza os seus ataques contra calquera tentativa liberal ou democrática. Pensaba que a opinión do pobo, base do movemento de 1848, fora máis ou menos dirixida. Cada un entendera por pobo o que lle "conviña", por regra xeral unha agrupación de individuos adictos á propia opinión. O seu desprezo polo pobo non lle impediu un intento de manipular ou dirixir a opinión pública. Bismarck escribiu ao seu irmán pedndo que lle enviase a Berlín adhesións, "moitas adhesións de particulares, aínda que cada unha delas sexa asinada por unhas poucas persoas, e se for posible de cada cidade; non importa que estean asinadas por unha soa persoa, porque neste caso non se darán a coñecer. Sopra, ferreiro, e gañarás diñeiro". Defensor sen concesións dos dereitos da nobreza terratenente, Bismarck axuizaba a política fiscal como unha especie de confiscación; chamaba ás eleccións dunha lotería e criticaba con extrema dureza calquera asomo de parlamentarismo; defendeu contra vento e marea a execución de Blum. Doutra banda, reiteradas declaracións desta época revelan que Bismarck non tiña en moi alta estima o talento político dos seus iguais da nobreza. Prusia carecía da clase social que facía política en Inglaterra. Do mesmo xeito que outros moitos nobres, Bismarck dirixiu os seus ataques contra o absolutismo e contra a opinión manifestada por Frederico Guillerme I: "Concibo o poder comme un rocher de bronze"..
miniatura|esquerda|220px|Primeira sesión da [[Asemblea Nacional Alemá na Paulskirche. O seu presidente era o barón Heinrich von Gagern, Litografía, 1848.]] A súa actitude en política interior determinou tamén en gran medida a posición de Bismarck con respecto aos plans alemáns da Asemblea Nacional de Frankfurt. Non a combateu, como con frecuencua se afirmou, porque rexeitase as súas concepcións sobre política interior. Bismarck, home de ideoloxía prusiana e conservadora, non desexaba en absoluto que entón se solucionase a cuestión alemá. Nos tempos máis baixos do poder prusiano hai certas manifestacións de Bismarck nas que resoan ecos dunha política nacional. Pero ditas apreciacións desaparecerán cando a posterior evolución lle permita a Bismarck cifrar de novo as súas esperanzas en Prusia. Bismarck pretendía exclusivamente situar a Prusia á altura das grandes potencias, mentres que na política interior dedicaba todas as súas enerxías a combater a revolución. Na súa opinión, os plans da Paulskirche (sede do primeiro parlamento en Alemaña que foi elixido publicamente) apuntaba contra Prusia, intentando minar a súa posición e a súa base política.
Esta declaración de Bismarck interpretouse, erroneamente, no sentido panxermanista; con todo, a súa concepción estaba en clara oposición á situación entón imperante: Austria era un Estado cuxo trazo fundamental non era o estar habitada por poboación alemá, senón o seu carácter de gran potencia que brandira a miúdo e con éxito a espada alemá.
Bundestag en Frankfurt
Naquela época, Bismarck nin quixo nin contribuíu á ruptura con Austria. A postura de devandita ación debíase, segundo el, á súa propia situación interna. Con todo, non tardou en darse conta de que a federación era un simple freo para a política prusiana e en consecuencia comezou a recomendar unha política de independencia. Nunha carta á súa irmá escribía que o famoso lied de Heine:
Pronto se convertería por decisión unánime dos alemáns en himno nacional. Bismarck pensaba que as esixencias prusianas debían ser satisfeitas mediante pactos individuais "dentro do ámbito xeográfico que a natureza nos destinou. A Gerlach informoulle das diferenzas con Austria, "grazas ás cales tarde ou cedo ira a pique o carro da Confederación, no cal o cabalo prusiano tira cara a adiante mentres o austríaco faino cara atrás". Neste sentido, Bismarck obrou con absoluta coherencia: ao negociar os dereitos da prensa, conseguiu que non se perseguisen os ataques á estabilidade da federación. Con marcada ironía chegou a afirmar que esas circunstancias á prensa libre entusiasmábanlle. Bismarck criticaba con dureza o egoísmo político dos Estados alemáns que perseguían unha política alemá, buscando na realidade o seu propio interese. Máis tarde, sendo chanceler do Imperio, comportaríase de modo similar e falaría do abuso da palabra de Europa por parte das grandes potencias. Bismarck foi sempre un aberto partidario de defender os intereses do propio estado, pero tamén é verdade que presupuxo nos demais a mesma actitude.
Dentro dese contexto, Bismarck non cansaba de atacar o brando romanticismo político de Frederico Guillerme IV, ao mesmo tempo en que acentuaba a súa oposición aos gobernantes austríacos do seu tempo. Cando ao finalizar o conflito de Crimea, Prusia non foi invitada á Conferencia de París, Bismarck encolerizou e comparou o seu estado de ánimo co da primavera de 1848. Pouco despois avisou nun amplo informe de que Austria era o único país ante o que Prusia podería sufrir unha derrota ou unha vitoria duradeira. miniatura|esquerda|250px|[[Napoleón III de Francia|Carlos Luís Napoleón Bonaparte (París, 20 de abril de 1808 – Inglaterra, 9 de xaneiro de 1873), tamén coñecido como Napoleón III, mantivo contacto co estadista Bismarck durante a estancia deste en Frankfurt viaxando a París. Bismarck entrevistouse máis de dúas veces co monarca francés, mantendo contacto político e diplomático en Francia. Isto provocou o anoxo de Gerlach, o que conduciu a unha disputa sobre as directrices políticas que determinarían a situación interna. Aínda así, Bismarck mantivo o seu punto de vista neutral sobre Napoleón III argumentando que era máis anódino e banal do que o mundo pensaba, ao contrario do que Gerlach supoñía. ]]
Na realidade, Bismarck non desexaba daquela provocar guerra ningunha, sobre todo porque sabía que iso era imposible reinando Frederico Guillerme IV. No entanto, era plenamente consciente de que algunha vez habería que afrontar ese combate xerado polos problemas do dualismo alemán, e por iso as palabras de Bismarck non falan da desaparición da regulación do dualismo alemán, ao contrario que outras interpretacións erróneas. Nunha carta dirixida ao seu amigo Gerlach, Bismarck esixe unha delimitación das esferas de influencia en Alemaña cunha liña de demarcación xeográfica ou política. Así polo menos unha guerra como a dos sete anos aclararía as relacións entre Prusia e Austria.
Embaixador en San Petersburgo
Todos estes proxectos e insinuacións políticas xurdiron nun momento histórico no que Prusia tiña dificultades crecentes no interior. O conflito constitucional prendeu coa cuestión da reforma do exército, da que o rexente fixera un asunto persoal. Von Roon, ministro de Guerra e contrario aos liberais na nova era, defendeu o nomeamento de Bismarck como ministro. O rexente, no entanto, resistíase a dar ese paso, pois receaba de Bismarck: "Considerábame máis fanático do que era na realidade". Por entón, Bismarck, pese á súa ideoloxía conservadora, propúxose, en prol da política alemá, non agudizar a oposición aos liberais e tiña as súas dúbidas sobre a oportunidade do desexo do rei de recibir en Kaliningrado o xuramento de fidelidade, idea que arrepiaba os liberais. Bismarck pensaba que a coroa só podería evitar os conflitos internos propiciando unha evolución da política exterior.
Causas do nomeamento como ministro
Á vista do rumbo que tomara o conflito consitucional, o rei viuse metido nun aperto. De existir outra solución, Guillerme I non nomearia a Bismarck primeiro ministro. As reflexións históricas posteriores fixéronnos esquecer a miúdo que no momento do nomeamento todo parecía indicar que o poderío da coroa prusia, lonxe de ascender, declinaba. Desde a morte de Frederico o Grande, ningún gran rei ocupara o trono de Prusia. A simpatía que desprende a sinxela personalidade de Guillerme I non debeu encubrir o feito de que como rexente e como monarca levara a Prusia a un calello sen saída. Quixo abdicar, pois a ideoloxía dos seus ministros non lle permitía continuar a política que parecía indicarlle a súa conciencia. Se Frederico, príncipe herdeiro que accedeu a un trono imperial ferido de morte, aproveitase entón a oportunidade, Bismarck non sería nomeado ministro e a historia prusiana e alemá seria moi distinta. A negativa do príncipe herdeiro a aceptar en setembro de 1862 a proxectada abdicación do seu pai, debeuse en primeiro lugar a consideracións humanitarias, aínda que quizais lle influíse tamén a sensación de ter que afrontar unha tarefa irresoluble. miniatura|200px|Castelo de Babelsberg O plan de abdicación do monarca xerou, para Bismarck, unha situación nova. A abdicación, polo menos nun principio, significaría unha vitoria dos liberais, cousa que Bismarck e o seu amigo Roon estaban dispostos a evitar por forza. Ao chegar a Berlín, o seu nomeamento non estaba nin moitísimo menos decidido. Nunha entrevista efectuada no castelo de Babelsberg entre Guillerme e Bismarck, o rei discutiu minuciosamente co seu interlocutor a situación desesperada, e ao final acabou convencido e de acordo con Bismarck en que había que adoptar medidas enérxicas contra a Cámara dos Deputados. Nomeouno primeiro ministro porque non quedaba outra opción. Bismarck comprometeuse a poñer en práctica a reforma militar aínda coa oposición da maioría da Cámara de Deputados. No curso da entrevista, Bismarck prometeu solemnemente ao monarca fidelidade absoluta e incondicional, rendéndolle case vasalaxe igual que nas épocas pretéritas, pero ao mesmo tempo suxeriulle a destrución do borrador do programa que formulara por escrito.
Nomeamento como ministro
Neses días, ninguén era capaz de imaxinar nin de lonxe que tal nomeamento iniciaba unha colaboración de case tres décadas entre o monarca e o seu novo primeiro ministro. Tampouco cabía supoñer que ese home, ao que o pobo tachaba de Junker polo seu comportamento durante o ano 1848, conseguiría nun prazo relativamente curto a unificación de Alemaña. Ao principio, a impresión xeneralizada era que o gabinete Bismarck non duraría demasiado, e el mesmo críao así a teor da carta antes aludida que escribiu á súa esposa. Todo o mundo temía un goberno á marxe das institucións estatais, un predomino dos sabres, guerras no exterior e un decadentismo ruinoso seguindo as pegadas do ancián Heinrich von Treitschke, quen escribiu nesa época que se gobernaba dando mostras dunha consumada frivolidade". A isto débese engadir a oposición á política exterior dos seus amigos conservadores e ata do rei. O éxito da espiñenta cuestión de Schleswig e Holstein en 1864 pareceu convencer a maioría de que o gabinete Bismarck estaba lonxe de ser un mero episodio. De calquera modo, os diplomáticos estranxeiros non tardaron en darse de conta de que o entón embaixador de Prusia en Frankfurt era un home con grandes dotes políticos.
Esquío cinsento
Foi introducido noutras partes do mundo (México, Europa e Suráfrica), onde se comporta como unha especie invasora.
Aphia minuta
Anatomía
Posúen dimorfismo sexual, de maneira que os machos teñen as aletas tanto dorsal como anal moito máis longas que as femias.
Pesca
Tradicionalmente foi un peixe cunha grande importancia comercial, pois é considerado unha exquisitez e alcanza un prezo moi alto no mercado. Isto levouno á práctica extinción no sur de España onde o seu consumo era máis tradicional e onde está prohibida a súa pesca e comercialización desde o ano 1988. Segue existindo noutras partes de Europa.
Fontán, Mourentán, Arbo
Fontán é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, un home.
Kde domov můj?
A música foi feita polo compositor František Škroup e a letra escrita por Josef Kajetán Tyl como parte da comedia Fidlovačka aneb Žádný hněv a žádná rvačka. Foi escoitada por primeira vez no Stavovské divadlo de Praga o 21 de decembro de 1834.
Germán Labrador
Traxectoria
Leva publicado en numerosas revistas: Grial, Artes del ensayo: Revista internacional sobre el ensayo hispánico, Revista de letras y ciencias humanas, Revista hispánica moderna, Turia: Revista cultural, Kamchatka: revista de análisis cultural, HIOL: Hispanic Issues On Line, Hispanic review, ''Estudios humanísticos. Filología, Dieciocho: Hispanic enlightenment, CiberLetras: revista de crítica literaria y de cultura, Cuadernos del minotauro, Estudios portugueses: revista de filología portuguesa, Hesperia: Anuario de filología hispánica, Revista de Occidente... Tamén en El Diario'' en 2020.
Látidos
Clasificación
miniatura|300px|Filetes de perca do Nilo expostos á venda Comprende tres xéneros:
Porta lóxica
Porta NON (NOT)
As portas NON-E, NON-OU e OU-exclusiva negada que veremos a continuación pódense interpretar como E, OU, e OU-exclusiva ás que se lles engadiu un investidor á saída.
Reino de Islandia
A gran depresión
miniatura|dereita|Central hidroeléctrica de [[Ljósifoss.]] En 1930 conmemorouse o milenario do parlamento islandés. O Althing fora creado no ano 930 e desde entón estivo funcionando ininterrompidamente, coa excepción do período entre 1800 e 1845. As principais celebracións tiveron lugar en Þingvellir, sede do antigo parlamento, en presenza do rei Cristian X e de 35,000 persoas, un cuarto da poboación do país. Este evento marcou o cume do período de prosperidade e optimismo que abarcou desde o final do primeira guerra mundial e o establecemento do Reino.
Establecemento da república
En 1941, debido á incapacidade do rei Cristian X para facer fronte ao seu cargo, o Althing decidiu nomear un rexente para que se fixese cargo do Estado islandés. Un ano despois, os parlamentarios adoptaron unha nova resolución:
Bob Woodward
Robert Upshur "Bob" Woodward, nado en Geneva (Illinois) o 26 de marzo de 1943, é un xornalista investigación estadounidense. A súa fama chegou cando axudou a desvelar o escándalo Watergate, que derivou na dimisión do presidente Richard Nixon. Aínda que devandita tarefa foi realizada xunto con Carl Bernstein, ambos reporteiros de The Washington Post, Woodward tiña o contacto con "Gorxa Profunda".
Traxectoria
Graduouse na universidade Yale en 1965 e serviu cinco anos como oficial de comunicacións na Mariña dos Estados Unidos, antes de comezar a traballar como xornalista no Montgomery County Sentinel, en Maryland. Alí estivo un ano de reporteiro antes de pasar ao The Washington Post.
Polas súas investigacións, Woodward e Bernstein recibiron o premio Pulitzer en 1973.
Bandeira de Inglaterra
Fóra de Inglaterra
Debido ao espallamento do Imperio Británico a bandeira de Inglaterra é e foi utilizada como parte de bandeiras e escudos de diferentes países e rexións, así como de diversas organizacións.
Slash Records
Historia
O selo foi vendido a London Records en 1986. Dende 1982 ata 1996, os lanzamentos de Slash Records foron distribuídos nos Estados Unidos por Warner Bros. Records, e no resto do mundo por Mercury Records.
Estercobilina
Metabolismo
A estercobilina orixínase da degradación do grupo hemo da proteína hemoglobina dos eritrocitos. Os macrófagos fagocitan os restos dos eritrocitos senescentes e degradan o grupo hemo primeiro a biliverdina, a cal rapidamente se reduce para formar bilirrubina libre. A bilirrubina únese moi estreitamente a proteínas do plasma (especialmente á albumina) no torrente sanguíneo e é transportada ao fígado, onde é conxugada cun ou dous residuos de ácido glicurónico, dando lugar a bilirrubina diglicurónido, que se segrega ao intestino delgado coa bile. No intestino delgado, parte do bilirrubina diglicurónido convértese de novo en bilirrubina pola acción de encimas bacterianos na parte final do íleo. Esta bilirrubina convértese despois en urobilinóxeno incoloro. Todo o urobilinóxeno que permanece no colon convértese en estercobilinóxeno e finalmente é oxidado a estercobilina. Despois, a estercobilina excrétase nas feces, dándolles a súa cor castaña.
Álvaro del Portillo
Vida
Foi consultor de diversos organismos da Santa Sé. Traballou no Concilio Vaticano II, primeiro como presidente da Comisión antepreparatoria para o laicado e despois como secretario da Comisión sobre a discipliña do clero e como consultor doutras comisións. Os seus libros Fieles y laicos en la Iglesia (1969) e Escritos sobre el sacerdocio (1970) son, en boa parte, froito desa experiencia.
Finou en Roma o 23 de marzo de 1994, logo de regresar dunha peregrinación á Terra Santa. O papa Xoán Paulo II acudiu ese mesmo día a rezar ante os seus restos mortais.
Beatificación
O 28 de xuño de 2012, coa aprobación do papa Bieito XVI, a Congregación para as Causas dos Santos promulgou o Decreto sobre as virtudes heroicas, que leva consigo o título de "Venerable".
O papa Francisco asinou o 5 de xullo de 2013 o decreto que recoñece un milagre atribuído a súa intercesión. A súa beatificación tivo lugar o sábado 27 de setembro de 2014 en Madrid, España; a cerimonia foi presidida polo representante do papa, o cardeal Angelo Amato, prefecto da Congregación das Causas dos Santos. Á cerimonia acudiron máis de cen mil persoas de todo o mundo. Ao día seguinte, no mesmo lugar, Mons. Javier Echevarría celebrou unha Misa de acción de grazas. A asistencia tamén foi multitudinaria nesta cerimonia.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1962
miniatura|Jim Clark (Lotus 25 Coventry Climax) no Gran Premio de Alemaña de 1962
Bande, Bande, Bande
Bande é unha vila da parroquia de Bande, no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Segundo o IGE en 2010 tiña 728 habitantes (385 homes e 403 mulleres), o que supón a perda de habitantes con respecto a 2009.
Club Athlétique Brive-Corrèze
Historia
Xoga normalmente na Primeira División do rugby francés, e se converteu no club de rugby máis forte da rexión de Lemosín, mais durante moitos anos, o seu único título foi un trofeo da Segunda División acadado en 1957. O Brieve nuncha chegou á final do Campionato francés de rugby ata 1965. O 23 de maio xogaron a súa primeira final fronte ao SU Agen no Stade de Gerland, en Lión perdendoa por 15-8. A seguinte vez que o Brive chegou á final foi en 1972, onde se enfrontaron ao AS Béziers o 21 de maio, novamente en Lión, e novamente perderon, desta vez por 9-0. Na final de 1975 se enfrontaron novamente ao AS Béziers, daquela o Béziers se convertera no equipo imbatible da década, e novamente Brieve perdeu pola mínima 13-12 no Parc des Princes, en París.
Philipp Franz von Siebold
Primeiros anos
Un dos seus profesores foi Franz Xaver Heller (1775-1840), autor de Flora Wirceburgensis (Flora do Gran Ducado de Würzburg, 1810-1811). Ignaz Döllinger (1770-1841), seu profesor de anatomía e fisioloxía foi, porén, o que máis influíu nel. Döllinger foi un dos primeiros profesores en comprender e tratar a medicina como unha Ciencia da Natureza.
Von Siebold permaneceu en contacto con Döllinger, o cal, á súa vez, entraba en cotacto regularmente con outros científicos sobrsaíntes do seu tempo. Siebold leu os libros de Alexander von Humboldt, famoso naturalista e explorador, que probabelmente influíu para desexar viaxar a lugares afastados.
Establecemeno en Leiden
Von Siebold estableceuse en Leiden, levando consigo a maior parte da súa colección. A "colección von Siebold" contén numerosos espécimes tipo, e é a primeira colección botánica do Xapón. Aínda actualmente permanece como unha mostra admirábel dunha investigación feita en profundidade, de traballo ben feito. Contén uns 12 000 espécims, dos cales puido describir soamente ao redor de 2 300 especies. A colección, na súa totalidade, foi adquirida polo goberno neerlandés por unha considerábel cantidade de diñeiro. Ademais, von Siebold foi gratificado cun xeneroso subsidio anual polo rei Guillerme I. En 1842 o re elevou o seu rango, equiparándoo ao dun terratenente.
Von Siebold elaboró a súa Flora Japonica en colaboración co seu amigo, o botánico alemán Joseph Gerhard Zuccarini (1797-1848). A primeira edición apareceu en 1835. A versión completa, porén, non aparecería até despois da súa morte, e foi terminada en 1870 por F. A. W. Miquel (1811-1871), director do Rijksherbarium de Leiden. Este traballo consolidou a fama de von Siebold como científico, non só no Xapón, senón tamén en Europa.
Serra de Alfàbia
Cunha altitude máxima de 1.067 metros, separa o val de Sóller do val de Orient. Limita ao norte con Sóller, ao sur con Bunyola e Orient, ao leste co Puig de l'Ofre (1.090 m) e ao oeste co Puig des Teix (1.064 m). No cumio hai unhas antenas repetidoras que permiten a recepción das canles de televisión e emisoras de radio en practicamente todas as poboacións da illa de Mallorca.
Castiñeiro de Pumbariños
Características
Está situado no lugar do Souto de Rozavales, na parroquia de San Martiño de Manzaneda, en Manzaneda. Ten un perímetro medio de 12,15 m (entre 13 e 15 en función da altura do toro) e podería ter arredor de 500 anos, polo que sería a árbore galega coñecida máis vella. É un exemplar enxertado, como a maioría no Souto de Rozavales, polo que durante séculos foi aproveitado para a recollida das súas castañas.
O Camiño Grande, San Claudio, Ortigueira
O Camiño Grande é un lugar da parroquia de San Claudio no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Colexio Compañía de María de Santiago de Compostela
Historia e características
No século XIX a cargo de Rafael Múzquiz Alduante (1801-1821) terminouse a igrexa e a parte de clases que dan a poñente, por iso, os seus escudos vense pola parte posterior da igrexa e na fachada do edificio.
Pito de Pikasso
Pito de Pikasso é un grupo de Punk-Rock/Rock da zona de Santiago de Compostela, que utiliza o galego coma lingua vehicular nas súas cancións. Mesturan os ritmos punkrock con letras cómicas, provocadoras e surrealistas.
Inicios
No 2004 deron o seu primeiro concerto na Coruña. Seguiron concertos por toda a xeografía galega durante os anos 2005 e 2006 e gravarían a maqueta Sigue por el recto. Non sería ata o 2007 cando comezaron con concertos relativamente importantes, compartindo escenario con grupos como Def Con Dos ou Los Suaves ou acadando a final de diversos concursos a nivel galego. Tamén foi o ano no que editan a súa primeira maqueta, chamada O Sentido está por vir, que conta con catro temas.
Prosper Mérimée
Traxectoria
Merimée era fillo dunha familia burguesa culta de simpatías anglófilas. Estudou no liceo Napoléon (despois de 1815 chamado Henri-IV). Estudou dereito e a carón del varias linguas: grego, árabe, inglés e ruso. Acabou os estudos ó tempo que se dedicaba xa á literatura, cos seus primeiros ensaios de obras dramáticas e narracións e cunha tradución dos Poemas de Ossian, versión inglesa de supostos poemas celtas que non eran máis que unha falsificación do británico James Macpherson, pero que tiveron unha gran difusión na época. Merimée atopou axiña acollida entre os círculos literarios e artísticos parisienses. En 1822 coñeceu a Stendhal, do que se fixo amigo, e nos anos seguintes entrou en contacto con máis dos membros do movemento romántico francés, entre eles Victor Hugo, ó que apoiou durante a famosa disputa teatral coñecida como batalla de Hernani (1830). En 1825 e 26 viaxou por Inglaterra e en 1830 por España, onde coñeceu á familia de Eugenia de Montijo que sería muller do futuro emperador Napoleón III, feito que lle ía ser moi proveitoso nos anos do Segundo Imperio.
Manuel Facal
Manuel Facal Ponte, nado en Carballo o 20 de xullo de 1943, é un gravador e pintor galego.
Fu Manchu (grupo musical)
Fu Manchu é unha banda estadounidense de stoner rock procedente do condado de Orange (California), e que editou o seu traballo de debut, o sinxelo "Kept Between Trees", en 1990.
Biografía
En febreiro do 2008, a súa canción "Mongoose" (do álbum California Crossing) apareceu nun anuncio da Super Bowl do Toyota Sequoia.
Ciencias da computación
É o estudo sistemático da factibilidade, estrutura, expresión e mecanización de procedementos metódicos (ou algoritmos) que subxacen na adquisición, representación, procesamento, almacenamento, comunicación e acceso á información se dita información está codificada en forma de bits nunha memoria de computadora ou especificada nunha estrutura de xenes e proteínas nunha célula biolóxica.
Existen diversos campos ou disciplinas dentro das ciencias da computación ou ciencias computacionais; algúns resaltan os resultados específicos do cómputo (como os gráficos por computadora), mentres que outros (como a teoría da complexidade computacional) relaciónanse con propiedades dos algoritmos usados ao realizar cómputo e outros enfocanse nos problemas que requiren a posta en funcionamento de sistemas computacionais. Por exemplo, os estudos da teoría de linguaxes de programación describen un cómputo, mentres que a programación de computadoras aplica linguaxes de programación específicos para desenvolver unha solución a un problema computacional específico. Un científico da computación ou computólogo especialízase en teoría da computación e no deseño e posta en funcionamento de sistemas de computacionais.
Historia
En 1960, había suficientemente corpo de coñecemento que ameritaba a creación de departamentos académicos e programas de grao universitario para esta disciplina. IBM é recoñecida como a marca que formou parte da revolución das ciencias da computación durante ese tempo. IBM (abreviación de International Business Machines) lanzou a IBM 704 e máis tarde a IBM 709 computadoras, que foron amplamente utilizadas durante o período de exploración deste tipo de dispositivos. "Con todo, o traballo coa IBM [equipo] era frustrante ... se te equivocas nunha letra dalgunha instrución, o programa arruinaríase, e teríase que empezar todo o proceso outra vez". Durante a década de 1950, a disciplina das ciencias da computación estaba na súa etapa de desenvolvemento, e estes problemas eran algo común.
Maiores logros
miniatura|O [[Wehrmacht|exército alemán usou a máquina Enigma durante a segunda guerra mundial; o seu sistema de cifrado foi finalmente descuberto por Alan Turing, considerado o pai da computación. A lectura da información que contiñan as mensaxes supostamente encriptadas son consideradas, ás veces, como a causa de poder concluír a segunda guerra mundial polo menos dous anos antes de que acaecese sen o seu descifrado. O descifrado a gran escala do tráfico de Enigma en Bletchley Park foi un dos factores máis importantes que contribuíron á vitoria aliada. ]]
A pesar do seu curto tempo de ser unha disciplina científica formal, as ciencias da computación fixeron un gran número de contribucións importantes á ciencia e a sociedade –de feito, xunto coa electrónica, é unha ciencia fundacional da época actual da historia humana chamada Era da información e a Revolución da Información, visto como o terceiro gran salto no progreso tecnolóxico humano despois da Revolución Industrial (1750-1850) e a revolución neolítica (8000-5000 a. C.).
Criónica
Lesións de preservación
Na Criónica, a vitrificación é diferente da vitrificación en criobiologia porque a vitrificación na criónica non é reversible coa tecnoloxía actual. É só vitrificación estrutural. Cando bem sucedida, pode evitar lesións de conxelamento nalgunhas partes do corpo, pero co custo de intoxicación causada por produtos químicos crioprotectores. A natureza desta toxicidade é aínda mal comprendida. Crionicistas asumen que a toxicidade é máis sutil e reparável que os obvios danos estruturais que poderían ser causados ​​polo conxelamento. Se, por exemplo, a toxicidade é debido a proteínas desnaturadas, as proteínas poden ser reparadas ou substituídas
Luísa de Marillac
Encontro con Vicenzo de Paúl e fundación das Fillas da Caridade
O traballo de Luísa con esas mulleres novas desenvolveu un sistema de atención no Hôtel-Dieu, o hospital máis antigo e máis grande de París. O seu traballo foi ben coñecido e as Irmás foron convidadas a Angers a tomar ao seu cargo a organización do hospital. Este foi o primeiro proxecto fóra de París para a nova comunidade. A propia Luísa fixo a ardua viaxe a Angers en compañía de tres irmás. Despois de completar as negociacións coa cidade e o hospital, Luísa promoveu a colaboración entre os doutores, enfermeiras e outros para formar un equipo completo. Baixo a guía de Luísa de Marillac as Irmás estenderon o seu servizo para incluír os hospitais, orfanatos, institucións para anciáns e enfermos mentais, prisións, escolas e o campo de batalla con axuda ás vítimas da Guerra dos Trinta Anos.
Áine
Áine é un deusa do ceo na mitoloxía celta e a raíña das fadas na irlandesa.