cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Logan (filme)
Logan é un filme estadounidense de 2017 dirixido por James Mangold e protagonizado por Hugh Jackman. Trátase do décimo filme da serie de X-Men e o terceiro e derradeiro da triloxía de Wolverine, após X-Men Origins: Wolverine (2009) e The Wolverine (2013). Inspírase na trama da banda deseñada de "Old Man Logan" de Mark Millar e Steve McNiven, baseada nun futuro alternativo no que o personaxe de Lobeto está envellecido e o profesor Charles Xavier moi enfermo. Terá que defender a Laura, unha moza mutante perseguida polos Reavers, liderados por Donald Pierce e Zander Rice. O filme está producido por 20th Century Fox, Marvel Entertainment, TSG Entertainment e The Donners' Company, e distribuído por 20th Century Fox. Ademais de Hugh Jackman, o filme está protagonizado por Patrick Stewart, Richard E. Grant, Boyd Holbrook, Stephen Merchant e Dafne Keen.
Hermetismo (literatura)
Características
O helenista siciliano Salvatore Quasimodo, Premio Nobel, constituíu o autor máis definido do movemento. Cultivou unha poesía ao principio aristocrática e perfeccionista que imitaba os modelos da lírica grega arcaica que traducía. Porén, a partir de 1946, trala segunda guerra mundial, encheuse de indignación para reflectir os valores que debían ser reinstaurados nun mundo xa liberado do veleno.
Miwok
Cociña
O Miwok comía as comidas segundo o apetito e non a horas regulares. Almacenaban alimentos para o seu posterior consumo, principalmente en cestas de fondo plano.
Hado Lyria
Traxectoria
Hado Lyria naceu en Laye en 1940 de nai catalá e pai sefardí orixinario de Saraxevo, Bosnia e Hercegovina.
As vacacións do Sr. Hulot
Sinopse
260 px|miniatura|esquerda|Hotel de La Plage, en [[Saint-Marc-sur-Mer, onde se rodou unha parte do filme]] O distraído e desastrado, mais simpático e adorábel Sr. Hulot vai pasar as vacacións no balneario de Saint-Marc-sur-Mer causando as grandes e divertidas confusións por onde pasa.
Mary McDonnell
Traxectoria
McDonnell naceu en Wilkes-Barre, Pensilvania, e creceu en Ithaca, Nova York. É filla de Eileen (de solteira Mundy) e John "Jack" McDonnell, asistente informático. Os seus irmáns son Jane, Sally, Judith, Jackie e John. É de ascendencia irlandesa. Tras graduarse da State University of New York at Fredonia, estudou arte dramática e uniuse ao Long Wharf Theatre de New Haven, Connecticut.
Na televisión, McDonnell tivo o seu primeiro papel recorrente en 1980 na telenovela As the World Turns. Protagonizou en 1984 a comedia médica de pouco éxito E/R e por coincidencia tamén apareceu en 2001 na serie médica da NBC do mesmo título ER, pola que foi candidata ao Emmy polo seu papel de Eleanor Carter. Interpretou a Dra. Virginia Dixon, cirurxía con síndrome de Asperger en tres capítulos de Grey's Anatomy en 2008 e 2009. En 2003, McDonnell protagonizou a miniserie Battlestar Galactica como Laura Roslin. A miniserie deu lugar a unha serie semanal en que McDonnell volveu interpretar o papel de Laura Roslin. A serie rematou en marzo de 2009. McDonnell participou nunha sesión especial titulada Battlestar Galactica no World Science Festival de 2009.
Salario
Etimoloxía
O termo salario deriva do latín salārium, substantivo neutro derivado de salārius, "de, ou pertencente ao sal". A conexión semántica entre ambas as palabras é incerta. Nos séculos XVIII e XIX, varios autores propuxeron unha abreviación da locución salārium argentum ("prata salgada" ou "diñeiro do sal"), pero esta frase non se encontra testemuñada. A etimoloxía popular máis estendida é aquela que explica esta locución como "diñeiro feito de sal", supoñendo que a paga dos soldados romanos consistía en sal debido ao seu alto prezo; esta afirmación non ten ningunha base histórica, debido tanto a que non se encontran rexistrados pagos feitos total ou parcialmente con sal na antigüidade clásica, como a que o valor do sal era moito menor que o dos metais preciosos cos que se acuñaban moedas. Algúns autores modernos propoñen no seu lugar que a frase podería significar "prata para comprar sal [e varios outros produtos]"; esta teoría é máis plausíbel, aínda que permanece sen unha comprobación clara.
Ricardo Neira Fernández
Vida persoal
Casou con Felicia Suances Maristany.
Luis Helguera
Como futbolista
No equipo aragonés comezou no filial da Segunda B, e preto do final da tempada 1997/98 debutou co primeiro equipo na Primeira División, nun partido contra o FC Barcelona no Camp Nou, no que saíu como titular. Continuou no filial na seguinte campaña, alternando algúns encontros co primeiro equipo, e na 1999/00 foi xa plenamente parte do equipo principal, ás ordes de Txetxu Rojo. Disputou un total de 21 partidos durante a tempada, na que o conxunto aragonés rematou cuarto na liga.
Marta Fernández-Tapias
Marta María Fernández-Tapias Núñez, nada en Vigo en 1974, é unha avogada e política galega do PPdG, delegada territorial da Xunta de Galicia na cidade de Vigo dende o ano 2020.
Antonio Outerelo Pereira
Antonio Outerelo Pereira, nado en Bueu en 1909 e finado na ría de Cedeira o 14 de setembro de 1968, foi un mariñeiro e sindicalista galego.
Reconstrución forense do rostro
Reconstrucións bidimensionais
Pódense usar radiografías de cranio, pero isto non é o ideal xa que moitas estruturas craniais non son visibles ou non á escala correcta. Este método normalmente require a colaboración dun artista e dun antropólogo forense. Karen T. Taylor, de Austin, Texas, foi pioneira nun método de reconstrución facial 2D de uso común durante a década de 1980.
Superposición
É unha técnica que ás veces se inclúe entre os métodos de reconstrución facial forense. Non sempre se inclúe como técnica porque os investigadores xa deben ter algún tipo de coñecemento sobre a identidade dos restos óseos cos que están tratando (a diferenza das reconstrucións en 2D e 3D, cando a identidade dos restos óseos adoita ser completamente descoñecida). As superposicións forenses créanse superpoñendo unha fotografía dun individuo sospeitoso de pertencer a restos esqueléticos non identificados sobre unha radiografía do cranio non identificado. Se o cranio e a fotografía son do mesmo individuo, entón as características anatómicas da cara deben estar aliñadas con precisión.
Historia
En 2004, o artista canadense Christian Corbet creou a primeira reconstrución facial forense dunha momia de aproximadamente 2.200 anos baseada en tomografía computarizada e escaneos láser. Esta reconstrución coñécese como o proxecto Sulman Mummy.
Falta de estandarización metodolóxica.
Un segundo problema é a falta de estandarización metodolóxica na aproximación dos trazos faciais. Aínda non se recoñeceu un único método oficial de reconstrución da cara. Isto tamén presenta un gran revés na aproximación facial porque os trazos faciais como os ollos e o nariz e as características individualizadas como o peiteado, características que as testemuñas son máis propensas a lembrar, carecen dunha forma estándar de reconstrución. Os métodos asistidos por ordenador poden axudar a estandarizar o proceso.
Reconstrución forense do rostro de animais non humanos
A artista forense Amy Thornton realizou un modelo da cabeza do can cunha impresora 3D, a partir dunha tomografía computarizada realizada na Royal Veterinary School dun dos 24 cranios caninos atopados no lugar.
Mexicana de Aviación
Os principais competidores de Mexicana eran Aeroméxico (aínda que as dúas compañían tiñan código compartido nalgunhas rutas), e aeroliñas de baixo custo como Volaris e Interjet. Mexicana era a aeroliña máis antiga de Norteamérica e a curta máis antiga do mundo operando baixo o mesmo nome.
Ctesifonte
Historia
miniatura|Ruínas de Ctesifonte nun selo iraquí de 1923. O primeiro asentamento na zona foi a colonia grega de Seleucia, fundada no 312 a. C. por Seleuco I Nicátor –un dos xenerais do rei Alexandre Magno– sobre a beira occidental do Tigris, nun punto estratéxico pola súa proximidade á ruta da seda. O crecemento da cidade fixo que para o ano 221 a. C., xa houbese un novo barrio desta na beira occidental do Tigris.
Madain
Entre 1915 e 1916 librouse nas ruínas da cidade a batalla de Ctesifonte, unha das maiores operacións da primeira guerra mundial. Alí, o Imperio Otomán venceu as tropas do Reino Unido que tentaban tomar Bagdad e fixéronas retroceder uns sesenta quilómetros antes de atrapar as forzas británicas e forzalas a renderse.
Poboación e relixión
Tamén había certa liberdade de culto e convivían o cristianismo, xudaísmo ou o zoroastrismo. Tamén era importante o grupo de crentes maniqueos que chegaron a formar o patriarcado de Babilonia en Ctesifone. Coa captura dos musulmáns da cidade, moitos destes crentes fuxiron.
Villejuif
miniatura|dereita|220px|Casa do concello de Villejuif. miniatura|dereita|220px|Localización de Villejuif (en vermello). Villejuif é unha comuna francesa do departamento de Val do Marne, na rexión da Illa de Francia. Atópase a uns 7 km do centro de París. Segundo datos de xaneiro de 2020, tiña 56 349 habitantes.
Clima
Villejuif ten un clima oceánico (Clasificación climática de Köppen: Cfb). A temperatura media anual en Villejuif é 12,4 °C. A precipitation media anual é de 670,1 mm, sendo o mes de outubro o máis húmido. As temperaturas máis elevadas rexístranse no mes de xullo, con 20,5 °C, e as máis baixas en decembro, con 4,9 °C de media. A temperatura máis alta xamais rexistrada foi de 40,5 °C o 6 de agosto de 2003, e a máis baixa foi de -12,2 °C o 8 de febreiro de 1991.
Xacobe Medina
Traxectoria
Estudou violín e viola no CMUS Manuel Quiroga de Pontevedra e, aos 14 anos, era violinista titular da Orquesta de Niños Sinfónica de Galicia. Entre o 2015 e 2016 compuxo pequenas obras que foron interpretadas polo coro Luís García Limeses e a orquestra do Conservatorio de Pontevedra. Graduouse en Filosofía na USC en 2022 para facer a continuación un mestrado na mesma universidade. Comezou a publicar xa en 2017.
Arima (filme)
Arima é un filme galego de 2019 dirixido por Jaione Camborda. Conseguiu o premio á mellor dirección en Nuevas Olas no Festival de Sevilla e o premio á mellor película no IX Festival Márgenes de Madrid.
KH-5
miniatura|150px|Lanzamento dun KH-5. KH-5 (Keyhole-5) ou Argon, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA que contou con dúas variedades.
KH-5 baseado no Agena D
Similares aos KH-5/Agena B, usaban unha etapa final dos Agena D como corpo do satélite. Levaban igualmente unha cámara Corona panorámica de 140 m de resolución. Lanzáronse cinco KH-5/Agena D entre 1963 e 1964 usando Thor Agena D, un deles fallando por problemas no foguete lanzador.
Pedro Núñez de Villavicencio
Obras destacadas
Poucas obras determinadas da súa man sobreviven, e algunhas das que se lle asignaron non son máis que atribucións. Algunhas delas son:
Pedro Núñez Vela
Traxectoria
Ramus confirma nunha carta escrita desde Lausana en agosto de 1570 a boa acollida dos profesores de Lausana, aínda que non fala en particular de Núñez.
Cabalo Diñeiro
Estreouse subtitulado en galego o 28 de marzo de 2019, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Troy Town
Paralelos en Escandinavia, costas do mar Báltico e mar Branco
Varios labirintos similares de tipo clásico en Escandinavia teñen nomes como Trojaborg, Trojaburg, Trojborg, Tröborg e Trojienborg, que se poden traducir como "Cidade de Troia". (O topónimo Trelleborg, que significa "forte do anel", tamén se relacionou con labirintos). En Finlandia tales labirintos chámanse Jatulintarha ("xardín dos xigantes" ou "curro dos xigantes") ou jättiläisen tie ("carreiro dos xigantes"). En Finlandia tamén foron chamados por nomes de lugares bíblicos notables, como Xerusalén, e camiñar polo labirinto considerábase como unha peregrinación simbólica ao lugar polo que recibira o seu nome. Nas zonas costeiras de lingua sueca de Finlandia os labirintos chámanse jungfrudans ou "danza da doncela".
Levante mediterráneo
Esta rexión ten sido unha zona comercial por excelencia, con distintas rutas comerciais que unían a costa e Exipto cos países do Oriente Medio, o que tamén provocou que fose durante séculos o escenario de distintos conflitos bélicos entre os pobos que intentaban manter o control do lucrativo comercio que discorría pola zona.
Tamén foi un paso comercial importante, posto que está no cruzamento de varias vías de comunicación míticas: as antigas dos fenicios, ruta da seda, ruta marítima ao Extremo Oriente polo canal de Suez etc.
Al-Khaizuran
Reinado de Al-Hadi, como Nai do Califa e co-gobernante de facto
Segundo os informes, Al-Khaizuran desexaba continuar involucrada no goberno durante o reinado do seu fillo: "Khaizuran quixo dominar o seu fillo como anteriormente dominara o seu pai, Al-Mahdi."
Heroides
Heroides (ou Heroidas; en latín : Epistulae Heroidum, lit. "Cartas das heroínas") son unha colección de quince poemas epistolares compostos, en latín, polo autor romano Publio Ovidio Naso. Escritas en dístico elexíaco, presentan unha selección de cartas coma se fosen escritas por heroínas da mitoloxía grega e da mitoloxía romana que, dalgún xeito maltratadas, descoidadas ou abandonadas, escriben aos seus amantes. Asigna un papel ás mulleres pouco habitual na literatura da Antigüidade clásica.
Ramón Serrano Suñer
Era coñecido popularmente como o Cuñadísimo (era cuñado de Carmen Polo, esposa de Francisco Franco). Ramón Serrano Suñer foi o principal autor da construción do «Novo Estado» organizado arredor da figura de Franco, o que incluíu numerosas leis e decretos. Entre 1938 e 1942 foi seis veces ministro nos primeiros gobernos franquistas. Ocupou as carteiras de Gobernación e Asuntos Exteriores e presidiu a Xunta Política da Falange Española Tradicionalista y de las JONS nese período. Tamén participou na fundación da ONCE e a Axencia EFE.
O seu papel no goberno e na Falanxe xeroulle moitos inimigos dentro do Réxime. Co declive da Alemaña nazi tamén decaeu a súa boa estrela política. Foi destituído en 1942 e marxinado polo Réxime.
Primeiros anos
Presidiu a Asociación Profesional de Estudantes. Na facultade coñeceu a José Antonio Primo de Rivera, secretario da mesma asociación estudantil, fillo do ditador Miguel Primo de Rivera e posterior fundador da Falanxe Española. Serrano era bo amigo de José Antonio (xunto con Raimundo Fernández Cuesta sería o seu testamenteiro) e compartía con el o republicanismo inicial e as ideas de subversión do poder establecido. A súa ideoloxía derivou nunha admiración á Italia fascista de Benito Mussolini.
A guerra civil
Aínda que Franco era o xefe absoluto, na zona sublevada aínda continuaban activos varios grupos políticos. Na primavera de 1937 xa había en curso negociacións entre estes para acadar a unificación política, malia seguiren a existir fortes diverxencias ideolóxicas entre falanxistas e carlistas. Serrano mostrábase partidario da devandita unificación, e de feito a súa chegada a Salamanca acelerou o proceso. O propio Serrano mantivo varias entrevistas con dirixentes políticos e militares da zona sublevada, con quen coincidiu na necesidade da unificación. Algúns autores tamén sinalaron ao tenente de enxeñeiros Ladislao López Bassa como un dos autores ideolóxicos do estabelecemento dunha «Falanxe unificada e franquista».
O cénit da súa carreira
Ao remate da contenda, Serrano Suñer era unha das persoeiros máis destacados do réxime. En xuño de 1939 acompañou ás tropas italianas durante o seu regreso a Italia e a chegada ao porto de Nápoles. Posteriormente trasladouse a Roma, onde mantivo un encontro amigábel con Benito Mussolini. Tamén visitou a Cidade do Vaticano e entrevistouse co papa Pío XII, recentemente elixido. Con el tratou, por encargo de Franco, a cuestión do nomeamento dos bispos.
A fulgurante sucesión de vitorias das forzas do Eixo, amais da fama e a preponderancia de Serrano, fixo que a relación coa Alemaña nazi chegase ao seu punto culminante nos primeiros anos da guerra. Por contra, o ministro de Asuntos Exteriores, o anglófilo Juan Luis Beigbeder, atopábase practicamente marxinado. A preponderancia e o protagonismo que Serrano empezou a ter en política exterior convertérono na persoa ideal para ocupar a carteira de Exteriores. En efecto, o 16 de outubro de 1940 foi nomeado ministro de Asuntos exteriores en substitución de Beigbeder.
No verán de 1940 Serrano empezou a mostrar interese polos miles de españois republicanos exiliados en Francia, agora baixo ocupación alemá. Pouco despois da derrota francesa, Serrano fíxolle saber ao embaixador francés Robert Renom de la Baume o interese da España franquista por neutralizar os dirixentes republicanos que se atopasen na Francia de Vichy. As autoridades de Vichy comezaron a facer redadas policiais, mais numerosas peticións de extradición foron rexeitadas, para frustración das autoridades franquistas. Serrano Suñer indignouse ao descubrir que varios dirixentes republicanos destacados, como Indalecio Prieto ou Juan Negrín, lograran escapar coa conivencia das autoridades francesas. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Bundesarchiv_Bild_121-1010%2C_Berlin-Lichterfelde%2C_Suner%2C_Himmler.jpg/220px-Bundesarchiv_Bild_121-1010%2C_Berlin-Lichterfelde%2C_Suner%2C_Himmler.jpg|miniatura|Visita a [[Berlín de Serrano Suñer, acompañado doutros cargos españois e de Heinrich Himmler]] O 13 de setembro de 1940, Serrano realizou unha viaxe á Alemaña nazi como enviado especial de Franco. Acompañárono varias persoas partidarias do nacionalsocialismo, entre elas Demetrio Carceller Segura, Miguel Primo de Rivera, Dionisio Ridruejo, Antonio Tovar, Manuel Halcón e Manuel de Mora-Figueroa. Na viaxe de ida fixeron unha breve parada en París. Na capital alemá Serrano reuniuse con Heinrich Himmler, xefe das SS, e outros dirixentes nazis, como Wilhelm Frick, Joachim von Ribbentrop e Robert Ley. Posteriormente a comitiva viaxou pola antiga Fronte Occidental e visitaron algúns campos de batalla en Bélxica e Francia. A comitiva española ficou en xeral impresionada coa organización alemá.
O 5 de maio Franco puxo o militar Valentín Galarza, furibundo antifalanxista, á fronte do Ministerio da Gobernación. Desde o novo posto, Galarza levou a cabo unha purga dos falanxistas serranistas nos principais postos da administración estatal. Este feito supuxo a saída de postos clave de moitos partidarios de Serrano Suñer. Pasado un tempo, a coñecida como crise de maio de 1941 supuxo un revés para o cuñadísimo. Perdeu o privilexio de ser o único enlace entre Franco e o partido único, tras o nomeamento de José Luis Arrese como Secretario xeral deste. O 12 de maio, no diario Madrid, apareceu un artigo escrito polo xornalista Juan Pujol (instigado por Galarza) que supuña un duro ataque a Serrano Suñer. O cuñadísimo presentou a súa dimisión, aínda que finalmente, tras as presións de Franco, retirouna e permaneceu á fronte do Ministerio de Exteriores.
Ministerio de Exteriores
A finais de novembro de 1941 foi convidado a Berlín, onde asinou a prórroga do Pacto Antikomintern en representación de España.
Salamanca, Nova York
Historia
A cidade de Salamanca —en inglés, City of Salamanca— foi incorporada en 1913 á municipalidade de Salamanca —en inglés, Town of Salamanca—, que a rodea.
Armando Hart
Traxectoria
Cursou estudos universitarios na Universidade da Habana onde destacou como dirixente estudantil reformista nas primeiras mobilizacións contra a ditadura de Fulgencio Batista.
Iniciouse na vida política como membro do Partido Ortodoxo e logo pasou a formar parte do Movemento Nacional Revolucionario. En 1956 foi un dos fundadores do Movemento 26 de xullo integrando a súa primeira dirección nacional.
Fairport Convention
A banda foi reformada por Nicol, Pegg, e Mattacks en 1985, uníndoselles Maartin Allcock (guitarra, mandolina, teclados, voces) e Ric Sanders (violín tradicional, teclados), e leva activa dende entón. Allcock foi substituñido por Chris Leslie (mandolina, violín, voces) en 1996, e Gerry Conway substituíu a Mattacks en 1998. O seu 29º álbum de estudio, Shuffle and Go, foi editado no ano 2020, e a banda continúa sendo cabeza de cartel en Cropredy cada ano.
Xerasa
Idade de Bronce
Atopáronse probas de asentamentos que datan da Idade do Bronce (3200 a.C. – 1200 a.C.) na rexión.
Período cruzado
A principios do século XII construíuse unha fortaleza por unha guarnición estacionada na zona polos Zahir ad-Din Toghtekin, atabeg de Damasco Balduíno II, Rei de Xerusalén, capturou e queimou a fortaleza entre 1121 e 1122 d.C. Aínda que o lugar da fortificación foi a miúdo identificado coas ruínas do templo de Artemisa, non hai evidencias da creación dunha fortificación no templo no século XII. A localización deste castro probablemente se atope no punto máis alto das murallas da cidade, nos outeiros do nordés.
Arqueoloxía
Un dos primeiros en explorar o lugar de Xerasa no século XIX foi o Príncipe Abamelek. A escavación e restauración de Xerasa é case continua desde a década de 1920.
Época grecorromana
A maioría destes monumentos construíronse con doazóns dos cidadáns ricos da cidade. O teatro sur ten un foco no centro do pozo fronte ao escenario, marcado por unha pedra distinta, e desde o que se pode escoitar facilmente a fala normal en todo o auditorio. En 2018 descubríronse polo menos 14 esculturas de mármore na escavación das Termas Orientais de Xerasa, incluíndo imaxes de Afrodita e Zeus.
Timor portugués
Historia
miniatura|Monumento a Nosa Senhora en Dili, co brasón do Timor Portugués O primeiro documento europeo coñecido que se refire á illa é unha carta de Rui de Brito Patalim a Manuel I de Portugal, datada o 6 de xaneiro de 1514 en que se indican os navíos que partiran cara a Timor. Atraídos inicialmente polos recursos naturais, os portugueses levaron con eles misioneiros e a relixión católica. Coa chegada do primeiro gobernador en 1702, deuse inicio á organización colonial do territorio, creándose o chamado Timor Portugués.
A pesar de que Portugal foi neutral durante a segunda guerra mundial, en decembro de 1941 o Timor Portugués foi ocupado por forzas australianas e neerlandesas, que esperaban unha invasión por parte do Imperio xaponés. Cando os xaponeses ocuparon Timor, en febreiro de 1942, os Aliados, xunto con voluntarios timorenses, enfrontáronselles nunha guerrilla durante a chamada batalla de Timor. O enfrontamento deu como resultado a morte dun número indeterminado de timorenses (entre 40 000 e 70 000) e de 81 portugueses.
Girl Pat
Orsborne
miniatura|Buques pesqueiros de Grimsby, a principios do [[século XX]] George Black Orsborne naceu co nome de George Black o 4 de xullo de 1902 na pequena cidade costeira de Buckie, no norte de Escocia. Recibiu o apelido de Orsborne cando a súa nai, viúva, volveu casar e trasladou á familia a Aberdeen, onde George, alcumado "Dod", pasou os seus anos de formación. Cando tiña 14 anos, mentiu sobre a súa idade e alistouse como mariñeiro na Royal Navy. Serviu na patrulla Dover e foi ferido durante a incursión de Zeebrugge de 1918. Despois de deixar a Mariña en decembro de 1919 e de traballar en terra durante un breve período, foi persuadido por un ex-capitán do Cutty Sark, o capitán Wilkins, para volver ao mar. Uniuse á mariña mercante, navegando principalmente en pequenos barcos con base en Liverpool.
Captura, detención e arresto
Unha vez liberados pola policía, Harris e Stephens regresaron inmediatamente a Inglaterra, a onde chegaron o 13 de xullo. Os irmáns Orsborne esperaron en Georgetown ata aclararse a súa situación. George Orsborne declarou á prensa que estaba ansioso por volver a casa onde, segundo afirmaba, o esperaban moitas ofertas de traballo. O 27 de xuño, tras novas discusións en Londres, os irmáns foron arrestados por unha orde emitida baixo a Fugitive Offenders Act. Levados ante os maxistrados de Georgetown, foron acusados do roubo do Girl Pat.
Consecuencias
Durante a guerra, Orsborne traballou nun arrastreiro que formaba parte das forzas antiinvasión británicas, antes de reincorporarse á Royal Navy. Entre as súas accións de guerra están o seu servizo como xefe de praia durante o desembarco de Normandía en xuño de 1944, unha quenda como comando no Cuartel Xeral de Operacións Combinadas, e o seu servizo no Extremo Oriente, onde segundo el, foi capturado e encarcerado polos xaponeses. En setembro de 1947 foi un dos dous homes rescatados no medio do Atlántico do ketch abandonado Lovely Lady, sendo o outro un comerciante español.
Spore
Temática
esquerda|miniatura|225x225px|Will Wright, desenvolvedor do xogo Spore, e antes diso do videoxogo [[The Sims.]] Spore é un xogo que trata o tema da evolución, xa que o xogador decide o proceso evolutivo da criatura, aínda que dun xeito máis amplo: o xogador moldea e guía unha especie a través de moitas xeracións, pasando dun simple organismo unicelular a un animal máis complexo, até que a especie alcanza un certo nivel de intelixencia. Neste punto o xogador comeza a moldear e liderar esta sociedade, progresando desde os albores da civilización até acadar a capacidade de explorar o espazo.
Salva Kiir Mayardit
Presidente da República
Kiir foi reelixido presidente co 93 % dos votos nas eleccións sudanesas de 2010. Aínda que a votación tanto a nivel nacional como subnacional, foi criticada por activistas democráticos e observadores internacionais, a esmagadora marxe gañadora da reelección Kiir foi sinalada por algúns medios de comunicación como o "Primeiro Paso" no proceso de secesión de Sudán. Despois da súa reelección, Omar al-Bashir reelixiu a Kiir como o seu vicepresidente de acordo coa constitución provisional.
Tras o referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011, Kiir foi confirmado como o primeiro presidente do novo país.
Río Allegheny
Etimoloxía
O nome Allegheny probabelmente provén da lingua delaware ou lenape, que significa "o mellor río dos outeiros" ou "fermosísimo regato". Hai unha lenda lenape dunha tribo chamada "Allegewi" que adoitaba vivir ao longo do río. Hernando de Soto, en 1540, informou que os "Allegewi" eran os Cherokees.
Ildefonso Feijoo del Río
Ildefonso Feijoo del Río, finado en Vigo en xullo de 1903, foi un político galego.
Traxectoria
Militou no Partido Republicano Federal. Foi concelleiro en Vigo e na Primeira República Española foi elixido alcalde de Vigo en 1873. En 1882 foi o representante da provincia de Pontevedra na I Asemblea Federal de Madrid. Con Federico Tapia, delegado pola Coruña, e Telesforo Ojea Somoza, representante de Lugo, presentou varios relatorios á Asemblea. Foi presidente do Comité provincial do Partido Republicano Federal. Finou en Vigo en xullo de 1903.
Giovanni Trapattoni
Trala súa retirada fíxose inmediatamente adestrador, triunfando de xeito precoz. Conseguiu a maioría dos seus éxitos no banco da Juventus, equipo que dirixiu de xeito ininterrompido desde 1976 ata 1986 -o ciclo máis longo da historia do fútbol profesional italiano- e de novo dende 1991 ata 1994. Co club do Piemonte logrou seis títulos da Serie A e dúas Copas de Italia, ao tempo que se converteu no único adestrador da historia en gañar todas as competicións de clubs organizadas pola UEFA. Xunto co seu coetáneo Luigi Radice, foi introdutor do innovador sistema de xogo chamado zona mista. É un dos poucos homes que gañou a Copa de Europa, a Recopa de Europa e a Copa Intercontinental tanto de xogador como de adestrador. É o segundo adestrador con máis títulos da Copa da UEFA, con 3, só superado polos 4 do vasco Unai Emery.
Orixes
miniatura| A cascina Guarnazzola ("La Bernasciola" en [[lombardo occidental) en Cusano Milanino, onde naceu e viviu Trapattoni.]] Foi o quinto fillo de Francesco, un obreiro que inmigrara desde Barbata, na Bassa Bergamasca, e de Romilde Bassani, unha labrega. Criouse durante a Segunda Guerra Mundial e nas dificultades da sucesiva posguerra en Cusano Milanino, onde a súa familia vivía xunto con outras 11 familias nunha cascina, típica construción agrícola do norte de Italia. En 1945 comezou a escola primaria en Milanino, traballando como mozo dos recados nas vacacións de verán e, mentres tanto, comezou a xogar ao fútbol no oratorio San Martino di Cusano.
Comezos no Milan
Deu os seus primeiros pasos como futbolista no Frassati de Niguarda e despois entrou na canteira do US Cusano Milanino, equipo da súa vila natal. En 1956, durante un encontro fronte aos xuvenís do Milan, chamou a atención do adestrador e exfutbolista rossonero Mario Malatesta, que inmediatamente lle deu a oportunidade de realizar unha proba co equipo. Superada esta, foi traspasado xunto a Gilberto Noletti, a cambio de 600.000 liras. Deste xeito, Giuanìn emprendeu a súa primeira viaxe ao estranxeiro para disputar un torneo en Estrasburgo coa camisola do Milan. O equipo de Malatesta, que contaba con outros futuros campións como Trebbi, o propio Noletti e Salvadore, gañou o Torneo de Viareggio en 1959, repetindo título en 1960.
Cara á segunda estrela (1980-1982)
Despois de que o fútbol italiano reabrise as súas fronteiras aos futbolistas estranxeiros no verán de 1980, Boniperti xestionou a fichaxe da estrela irlandesa do Arsenal, Liam Brady, a quen Trap outorgou inmediatamente a camiseta número dez. Este contribuíu de xeito destacado á consecución do 19º título de liga para o club turinés.
Nos últimos partidos do campionato reapareceu, despois de dous anos de descualificación, o atacante Paolo Rossi, que, xunto coas novas fichaxes Michel Platini e Zbigniew Boniek, formaría un destacado tridente ofensivo nas tempadas seguintes.
Éxitos con Platini (1982-1986)
miniatura|Trapattoni e [[Sandro Mazzola loitando por un balón nun derbi entre o Milan e o Inter na tempada 1969/70.]] A renovada Juventus de Trapattoni partía como favorita na tempada 1982/83. Con todo, os problemas físicos de Platini entre outros motivos, impediron que o equipo conseguise o título, indo este a parar ás vitrinas da Roma de Liedholm e Falcão. Trapattoni buscou resarcirse na Copa de Europa, onde acadou a súa primeira final, pero volveu encontrarse con Ernst Happel, que acabou gañando a final de Atenas, desta vez á fronte do Hamburgo. Rematou a tempada gañando a súa segunda Copa de Italia, tras remontar o 2-0 adverso da ida cun 3-0 no partido de volta no Comunale. Foron os últimos encontros de Dino Zoff, símbolo do club e da selección italiana, que colgou as luvas aos 41 anos, sendo substituído polo mozo Stefano Tacconi.
Volta á Juventus
Para a tempada 1991/92 regresou á Juventus, coa tarefa de revivir os éxitos do club despois do ano infrutuoso de Luigi Maifredi. O adestrador conseguiu resultados inmediatamente, alcanzando o segundo posto do campionato, detrás do Milan invicto de Fabio Capello, e a final da Copa de Italia, onde caeu ante o Parma de Nevio Scala. miniatura| Trapattoni (dereita) en 1974, na súa primeira experiencia no banco do [[A.C. Milan|Milan, saíndo de San Siro co capitán e excompañeiro seu Gianni Rivera.]]A campaña seguinte, coa Vecchia Signora reforzada coas chegadas de Möller, Vialli e Ravanelli, culminou coa conquista da Copa da UEFA, tras derrotar na final a dobre partido ao Borussia Dortmund, grazas en boa parte ao excelente estado de forma de Roberto Baggio. Con este título Trapattoni converteuse no primeiro adestrador con tres Copas da UEFA, marca que se mantivo vixente durante case tres décadas, ata que foi igualada e superada por Unai Emery. O club piemontés logrou nesa tempada 106 goles, 32 deles na Copa da UEFA.
Cagliari
No verán de 1995 o adestrador regresou a Italia, aceptando unha oferta do. Chegou a Sardeña co obxectivo de continuar o bo traballo de Óscar Tabárez, que o ano anterior levara o equipo a loitar pola zona UEFA da táboa. A súa chegada encheu de entusiasmo a a illa e elevou as expectativas do ambicioso dono Massimo Cellino de dar un salto de calidade. A pesar dun inicio complicado, o equipo chegou á metade do campionato alcanzando os obxectivos do inicio de tempada, pero unha baixada de rendemento na segunda volta complicou a situación. A derrota por 4-1 en Turín ante a Juventus foi o último partido da breve experiencia de Trapattoni en Cagliari. O adestrador dimitiu en febreiro de 1996, acusando duramente a Cellino de terse burlado del, ao mesmo tempo que asumiu a responsabilidade por ter enganado á afección ao apuntar abertamente á clasificación europea.
Regreso ao Bayern de Múnic
En xullo o equipo de Trapattoni gañou tamén a Copa da Liga de Alemaña.
Selección italiana
Trala polémica dimisión presentada polo adestrador da selección italiana, Dino Zoff, despois das críticas recibidas de parte de Silvio Berlusconi polo epílogo da final da Eurocopa de 2000, a FIGC ofreceulle a Trapattoni dirixir o combinado nacional. Debutou en Budapest o 3 de setembro de 2000, empatando 2-2 contra Hungría no primeiro partido de clasificación para o Mundial de 2002, clasificación que Italia conseguiu de xeito invicto. Na fase final do Mundial, con todo, a selección non cumpriu as expectativas. Conseguiu pasar por pouco a fase de grupos, pero foi eliminada en oitavos de final por Corea do Sur, nun encontro marcado polas numerosas polémicas e disputas relacionadas co traballo do árbitro ecuatoriano Byron Moreno. Xa antes do torneo, Trapattoni fora obxecto de críticas pola súa decisión de non convocar a Roberto Baggio.
Xogador
miniatura|Trapattoni xogando para o [[A.C. Milan|Milan.]] Empregado principalmente no papel de mediocampista defensivo, ten xogado tamén como defensa, en ocasións como lateral. Hábil goleador, como futbolista é lembrado por ter marcado de xeito eficaz a algúns dos mellores futbolistas da súa época. Entre as súas actuacións máis destacadas está a do 22 de maio de 1963, cando anulou a Eusébio durante a final da Copa de Europa de 1962/63 en Wembley, que lle valeu ao Milan e ao fútbol italiano a súa primeira Copa de Europa.
Adestrador
Influenciado principalmente por Nereo Rocco, que o adestrou en tres períodos diferentes durante os seus case quince anos de carreira no Milan, Trapattoni distinguiu nos bancos polos seus coñecementos estratéxicos, pola súa minuciosidade nos detalles, a habilidade na lectura dos partidos, o uso dos cambios e as súas notables habilidades de motivación cara aos seus xogadores.
Rocha plutónica
Moitos xeólogos usan os termos rocha plutónica e rocha intrusiva como sinónimos, pero algúns xeólogos subdividen as rochas intrusivas polo seu tamaño dos cristais en rochas plutónicas de gran groso (tipicamente formadas en zonas profundas da codia en grandes corpos como os batólitos) e rochas de gran medio hipoabisais, subvolcánicas ou filonianas (formadas tipicamente en zonas menos profundas da codia en diques e sills). Nesa clasificación as rochas hipoabisais serían consideradas tamén intrusivas, xa que se introducen entre outras rochas, atravesándoas.
Ulrich Klein
Traxectoria
Klein forma parte do consello editorial da Sociedade Suíza de Numismática, que edita a revista Schweizerische Numismatische Rundschau.
Eleanor Anne Ormerod
Traxectoria
En 1877 publicou Notes for Observations on Injurious Insects ( en galego Observación de insectos nocivos) un folleto que distribuíu entre as persoas interesadas neste tema e que, como resposta, lle remitiron os resultados das súas propias investigacións. Como resultado, puido desenvolver unha serie de informes anuais sobre insectos nocivos e pragas agrícolas . En 1881, Ormerod publicou un informe especial sobre a mosca da cebola, e en 1882 foi nomeada entomóloga consultora da Royal Agricultural Society of England, cargo que ocupou ata 1892. Durante varios anos deu conferencias sobre entomoloxía científica na Royal School of Agriculture de Cirencester. esquerda|miniatura| A súa fama non se limitou a Inglaterra; recibiu medallas de ouro e prata da Universidade de Moscova polos seus modelos de insectos nocivos para as plantas, e o seu tratado sobre The Injurious Insects of South Africa (en galego Os insectos nocivos de Suráfrica) mostra a extensión do seu traballo. En 1899, recibiu unha medalla de prata da Société nationale de protection de la nature de Francia.
Ale de Paz
Traxectoria
En xullo de 2022 deixou a Mariña para fichar polo Marín Futsal, equipo tamén da máxima categoría.
Chicago (grupo musical)
Xurdida de varias bandas da área de Chicago a finais dos 60, a formación estaba composta por Peter Cetera no baixo, Terry Kath na guitarra, Robert Lamm nos teclados, Lee Loughnane na trompeta, James Pankow no trombón, Walter Parazaider nos instrumentos de vento madeira, e Danny Seraphine na batería. Cetera, Kath, e Lamm compartían as tarefas vocais. Laudir de Oliveira uniuse á banda como percusionista e segundo batería en 1974. Kath morreu en 1978, e foi substituído por varios guitarristas. Bill Champlin uniuse en 1981, proporcionando voces, teclados e guitarra rítmica. Cetera deixou o grupo en 1985 e foi substituído por Jason Scheff. Seraphine marchou en 1990 ocupando o seu lugar Tris Imboden. Aínda que a formación da banda vén sendo máis fluída dende 2009, Lamm, Loughnane, e Pankow permaneceron como membros. Parazaider retirouse dos directos en 2017 pero segue sendo parte do grupo.
Lingua delaware
Historia
miniatura|260px|Imaxe detallada da difusión da lingua delaware, cos distintos subgrupos munsee e unami Os munsee e os unami -que á súa vez son grupos lingüísticos- nunca foron grupos unidos política ou lingüísticamente, e os termos delaware, munsee e unami son posteriores ao período de consolidación destas entidades locais. Estímase que durante a última metade do século XVII había unhas corenta aldeas locais cunhas cen persoas por aldea. Coa chegada dos primeiros colonizadores europeos, a estimación rolda as 8 000/12 000 persoas. Antes da chegada dos europeos estas poboacións nunca estiveron unidas nin política nin lingüisticamente, e os nomes delaware, munsee e unami foron aplicados só máis tarde, o apelativo munsee comezou a empregarse a partir de 1727, mentres que a palabra unami comezou a utilizarse a partir de 1757.
Yakovlev Yak-1
Deseño e desenvolvemento
As probas e o desenvolvemento problemáticos e lentos preocuparon aos funcionarios soviéticos, xa que o I-26 fora ordenado para a produción co nome de "Yak-1" o 19 de febreiro de 1940, un mes despois de que o I-26-1 fixera o seu voo inaugural. A aposta pretendía reducir o tempo entre o prototipo e o inicio da produción de avións de servizo; os I-200 e I-301 tamén foran ordenados para a produción. O Yak-1 era máis lento que o I-200 e tiña un armamento menos pesado que o I-301, pero fora iniciado antes, o que lle deu unha vantaxe consistente en probas e desenvolvemento sobre os seus competidores. Debido á operación Barbarossa, a invasión alemá da Unión Soviética o 22 de xuño de 1941, o desenvolvemento de proxectos prometedores, como o Polikarpov I-185, resultou inviable. Yakovlev puido ser o favorito de Joseph Stalin, o que puido favorecer ao Yak-1.
Unai Hualde
Traxectoria
Foi alcalde de Altsasu por Nafarroa Bai dende 2007 até 2011. En 2015, converteuse en parlamentario do Parlamento de Navarra con Geroa Bai, onde foi vicepresidente primeiro da mesa do parlamento.
Eleccións parlamentarias de Andorra de 2019
Sistema electoral
Cada 4 anos vótase nas Cortes Xerais
Formación de goberno
Espot superou en votos ao candidato socialdemócrata, Pere López, que recibiu os sete votos dos conselleiros do seu partido. Mentres, os catro conselleiros de Tercera Vía abstivéronse.
Condado de Cattaraugus
Xeografía
O condado de Cattaraugus está na parte suroeste do estado de Nova York, inmediatamente ao norte da fronteira con Pensilvania. A parte sur do condado de Cattaraugus é a única área do oeste de Nova York que non foi cuberta pola última glaciación da idade do xeo. É notabelmente máis accidentado que as zonas veciñas que tiñan cumios arredondados e vales cheos polos glaciares. Toda a área é unha meseta disecada da idade de Pensilvania e Mississippi, pero parece montañosa para o observador.
A meseta é unha extensión da meseta de Allegany desde a próxima Pensilvania. O sur do condado de Cattaraugus forma parte do mesmo campo petrolífero e o petróleo era antigamente un dos recursos principais da zona. Agora séguese extraendo gas natural.
Historia
Durante a época colonial foi reclamado polo menos por tres territorios dos Estados Unidos: a colonia de Nova York, a colonia da baía de Massachusetts e a colonia de Pensilvania, cada unha das cales estendeu as súas reivindicacións coloniais cara ao oeste até despois da Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América.
Elantris
Personaxes principais
Hai tres personaxes principais cos seus puntos de vista na historia:
Lanzamentos
Foi traducida ao alemán, búlgaro, chinés, checo, español, francés, hebreo, húngaro, italiano, neerlandés, polaco, romanés, ruso, turco e xaponés.
Lista de vehículos de Mercedes-Benz
1950s
alt=|thumb|Mercedes-Benz L319 thumb|Mercedes-Benz W105
Cuartel de San Fernando de Pontevedra
Historia
O abandono definitivo do cuartel por parte dos militares tivo lugar o 15 de decembro de 1992 nunha cerimonia protocolaria militar celebrada no gran patio interior do edificio, en presenza de todas as autoridades locais. O inmoble pasou a mans do Concello de Pontevedra, que o cedeu temporalmente á Facultade de Belas Artes. O proxecto de reforma foi redactado en 1993 polos arquitectos César Portela e Jaime Rodríguez Abilleira. A remodelación foi complexa, xa que transformou un cuartel pechado nun espazo aberto e luminoso para o ensino artístico. No proceso de reforma incorporouse a rúa Maestranza como plataforma peonil de acceso ao edificio.
Descrición
A parte central da fachada que determina o carácter institucional do edificio, onde se atopa a porta de entrada, o zócolo, os antepeitos dos balcóns, os linteis das xanelas e portas, as pilastras e as cornixas son de granito e o resto do muro de cachotaría concertada. A fachada está coroada na parte superior por un frontón circular rematado por unha forma vexetal (que servía na súa orixe de soporte para a bandeira), no que tamén figura o escudo de armas de España en granito. Destaca a total simetría e continuidade das múltiples ventás ao longo das fachadas que favorecen un interior luminoso. Na fachada leste e no amplo patio central os marcos de pedra das fiestras son simples, sen decoración.
Matilde Pérez Palacio
Legado
Así mesmo, o Colexio de Xornalistas do Perú, do que Matilde foi membro do Consello Directivo, en setembro do ano 2020 nomeou a un ciclo de conferencias "Matilde Pérez Palacio Carranza" na súa honra, polos loita e os logros que acadou defendendo o xornalismo.
THEMIS
Características
Cada un dos satélites estabilízase mediante xiro e foron lanzados no mesmo foguete, un Delta 7925, o 17 de febreiro de 2007. Cada satélite leva os seguintes instrumentos:
Presidente de Xeorxia
Esta é a lista dos presidentes de Xeorxia, despois da independencia do país.
O camiño (filme de 1982)
O filme é un retrato de Turquía logo do golpe de estado de 1980: a súa xente e as autoridades son presentadas a través das historias de cinco prisioneiros aos cales se lles concedeu unha semana de licenza. O filme xerou moita controversia en Turquía e estivo prohibido até o ano 1999. Porén, gañou numerosas honras, incluíndo a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1982. Foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 55ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Centaur (foguetes)
Centaur V2
O Centaur V2 usa dous motores RL-10A-4-2 e úsase tamén nos foguetes Atlas V. Ten un pulo de 198,40 kN, unha masa de 23.050 kg, un impulso específico de 451 s e 435 s de acendido. As súas dimensións son de 12,68 m de altura e 3,05 m de diámetro.
Vilaverde, Quiroga, Quiroga
Vilaverde é un lugar da parroquia de Quiroga, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Sufraxio feminino no Perú
As eleccións de 1956
Nas eleccións do 17 de xuño de 1956, votaron por primeira vez as mulleres que representaron un terzo do 1'575,741 de electores rexistrados, producíndose a segunda ampliación do corpo electoral.
Elixirían para a renovación do Executivo e Lexislativo de entre tres listas de candidatos, que estiveron liderados por Hernando de Lavalle do Movemento de Unificación Nacional, Manuel Prado Ugarteche do Movemento Democrático Pradista e Fernando Belaúnde Terry da Fronte de Mocidades Democráticas, ademais, de listas de Independentes para Representantes ao Congreso, que no caso do Departamento de Lima presentáronse tres.
Rúa Benito Corbal (Pontevedra)
Historia
O 15 de novembro de 2013 inaugurouse a peonalización do primeiro tramo da rúa Benito Corbal, entre a rúa Daniel de la Sota e a rúa Sagasta.
Edificios destacados
No número 17 atópase o Edificio Domínguez, un edificio de pedra de catro andares obra do arquitecto José Barreiro Vázquez, construído entre 1947 e 1949. No número 11 da rúa coa esquina da rúa Cobián Roffignac sitúase outro edificio de pedra de cinco andares, o Edificio Martínez, deseñado en 1948 polo arquitecto Juan Argenti Navajas.
Maverick (filme)
Distribuído nos cinemas a través de Warner Bros. o 20 de maio de 1994, foi un éxito da crítica e de recadación, obtendo máis de 183 millóns en todo o mundo. Foi nomeado ó Óscar ó mellor deseño de vestiario na 67ª edición dos premios.
De Havilland Puss Moth
O de Havilland DH.80A Puss Moth é un monoplano británico de tres prazas de á alta deseñado e construído por de Havilland Aircraft Company entre 1929 e 1933. Voaba a unha velocidade duns 200 km/h, converténdoo nun dos avións privados de maior rendemento da súa época.
Deseño e desenvolvemento
Despois de probarse o prototipo, o avión foi redeseñado cunha fuselaxe de tubo de aceiro cuberta de tecido e redesignado DH.80A Puss Moth. O primeiro exemplar de produción voou en marzo de 1930 e foi enviado rapidamente a unha xira de vendas por Australia e Nova Zelandia. Aos pouco tempo chegaron os pedidos, e nos tres anos de produción, que rematou en marzo de 1933, fabricáronse 259 unidades en Inglaterra, ademais do prototipo. Outros 25 avións foron construídos por de Havilland Canada. A meirande parte deles equipáronse co motor de 130 hp (97 kW) Gipsy Major, cun rendemento lixeiramente mellor.
Mercedes-Benz 300 SLR
Cupé Uhlenhaut
thumb|O cupé 300 SLR de Uhlenhaut, no museo Mercedes-Benz en [[Stuttgart]] A revista estadounidense de entusiastas do automóbil Motor Trend probou o coche, así como dous xornalistas ingleses de Automobile Revue, que pasaron máis de 2000 mi ao volante. Despois dunha sesión a alta velocidade ás catro da mañá nun tramo baleiro da autoestrada fóra de Múnic, este último escribiu: "''Conducimos un coche que apenas tarda un segundo en adiantar ao resto do tráfico e para o que 120 mph nunha autoestrada tranquila é pouco máis que camiñar. Co seu manexo imperturbable nas curvas, trata as leis da forza centrífuga con aparente desdén".
Sistema de suspensión
As barras de torsión instaladas dentro dos tubos do cadro utilizáronse na parte dianteira de dobre brazo oscilante. Para evitar que as forzas das curvas eleven o coche, como ocorre cos eixes de xiro curtos, a parte traseira utilizou un sistema de centro de rodadura con vigas descentradas que se extienden desde cada cubo ata o lado oposto do chasis que se cruzan un ao outro sobre a liña central. Non obstante, o sobreviraxe rápido podería ser aínda un problema notable en velocidade.