cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bolinus brandaris
Gastronomía
Moi consumido en Andalucía, onde o nome derivou de cañadilla a cañaílla. Incluso en San Fernando, compártese indistintamente o xentilicio de isleño co de cañaílla.
Castromil, Hermisende
Castromil é unha localidade do concello zamorano de Hermisende (Castela e León).
Situación
Castromil encóntrase situado nunha das esquinas da provincia de Zamora, confluíndo nun das súas paraxes, denominado Penedo dous Tres Reis ou Penedo do Mozo, nos territorios de Castela e León, Galicia e Portugal, o que lle converte nun dos puntos extremos máis significativos da xeografía ibérica.
Patrimonio
Do seu casarío, construído en solida pedra, destacan algunhas das máis antigas polos seus detalles escultóricos. Unha destas vivendas, situada de forma inmediata á igrexa, presenta sobre o lintel da súa porta un cicelado relevo, formado por un cáliz coa hostia sobre el, realzado cunha candea e unha chave en cada lado, cunha especie de groso cordón actuando como marco e, en curiosa asimetría, á beira esquerda, unha especie de carantoña que suxeita unha roseta colgada dunha especie de barra. Nas súas proximidades, outro edificio presenta baixo as súas ventás unha especie de disco, en cuxo interior mostra un santo coa súa man dereita tendida en actitude de bendicir e suxeitando unha gran chave coa outra. Como testemuño do pasado fidalgo local, se mostra tamén un suntuoso brasón, en cuxo campo se mostra unha estrela de oito puntas e dúas cruces, sendo curiosa a bordura coa que se realza, xa que ademais do helmo emplumado e dos habituais motivos vexetais, contén dous cabaleiros cabalgando en aparente actitude de acometerse.
Independencia linear
Un espazo vectorial pode ter dimensión finita ou infinita dependendo do número de vectores linearmente independentes nunha base. A definición de dependencia linear e a posibilidade de determinar se un subconxunto de vectores nun espazo vectorial é linearmente dependente son fundamentais para atopar unha base nese espazo.
Definición
Cómpre sinalar que se non todos os escalares son nulos, entón polo menos un non é cero, por exemplo a_1, e neste caso a igualdade pode escribirse da forma Así, \vec v_1 aparece como combinación linear dos demais vectores.
Pseudoxene
Tipos e orixe dos pseudoxenes
Os pseudoxenes poden complicar os estudos de xenética molecular. Por exemplo, un investigador que quere amplificar un xene pola técnica da PCR pode amplificar simultaneamente un pseudoxene que comparte unha secuencia similar. De xeito similar, os pseudoxenes son ás veces contabilizados como xenes nas secuencias do xenoma.
Resurreción de pseudoxenes
Atopáronse tamén lixeiras diferenzas no complemento de pseudoxenes entre distintos individuos. Por exemplo, na maioría da xente os pseudoxenes dos receptores olfactorios están mortos pero nunhas poucas persoas son xenes intactos e funcionais. Algúns estudos suxiren que certos pseudoxenes de proteínas da superficie celular resucitan debido ao estrés producido no organismo por novas condicións ambientais. Os dous pseudoxenes procesados chamados RC9 do citocromo c de rata e o pseudoxene rpL32-4A da proteína ribosómica L 32 de rato poden ser potencialmente funcionais. En recentes experimentos encontrouse que nun xenoma bacteriano un considerable segmento das rexións interxénicas son transcritas activamente. No proxecto ENCODE atopouse que o arredor do 20% das rexións activas transcricionalmente (TARs) eran producidas a partir de "xenes non nacidos potenciais" que non foran previamente detectados, o que indica que hai pseudoxenes funcionais dentro desas rexións. Para estar seguros de que os pseudoxenes se transcriben a ARN e comprobar a súa funcionalidade son moi útiles os estudos en ovocitos de rato nos que os ARN interferentes pequenos (siRNAs) derivados de pseudoxenes son funcionais na regulación da expresión xenética. Algúns pseudoxenes están mortos aínda que con algunhas funcións, o que reforza o feito de que non son "ADN lixo".
Jennifer Aniston
Jennifer Joanna Aniston, nada no barrio de Sherman Oaks, nos Ánxeles (California) o 11 de febreiro do 1969, é unha actriz estadounidense de cinema e mais de televisión. Comezou a súa carreira na década dos 90 acadando sona internacional pola interpretación do personaxe Rachel Green da popular sitcom Friends; grazas ó devandito papel gañou un Premio Emmy, un Globo de Ouro e mais un Premio do Sindicato de Actores.
A súa carreira
En 1989, antes de se mudar ós Ánxeles, Aniston traballou en Molloy. Interpretaba a irmá máis vella e malcriada do personaxe central, "Courtney", e durou seis episodios. En 1990, e xa residente en Hollywood, conseguiu o seu primeiro papel no filme de televisón Camp Cucamonga. Tamén foi co-protagonista na serie Ferris Bueller, unha versión do exitoso filme de 1986 Ferris Bueller's Day Off. Interpretou a "Jeanie Bueller", a irmá insoportábel do protagonista. Non obstante, a serie foi rapidamente cancelada tras durar un ano. Daquela, Aniston fixo dúas comedias máis de televisión tamén fracasadas, The Edge e Muddling Through, e apareceu como estrela invitada en Quantum Leap, Herman's Head e en Burke's Law. Despois dunha cadea de seriais canceladas, alén do seu ridiculizado filme de horror do 1992, Leprechaun, Aniston considerou renunciar á interpretación. Porén, os plan de Aniston mudarían ó facer unha proba para Friends, unha serie de comedia que se estreou na NBC na temporada 1994-1995. Os produtores da serie orixinalmente querían que Aniston fixera unha proba para o papel de Monica Geller, mais logo decidiron que ese papel acaíalle mellor a Courteney Cox. Deste xeito, Aniston foi escollida para o papel de Rachel Green. Ela interpretaría o personaxe de Rachel dende o 1994 até a fin da serie, no 2004.
No 2007 foi como invitada estrela nun capítulo na serie de Courteney Cox Arquette, Dirt. Aniston facía o papel de Tina Harrod, unha fachendosa rival de Arquette. Amais de actuar, Aniston dirixiu unha curtametraxe, Room 10, protagonizada por Robin Wright Penn e Kris Kristofferson.
Forbes clasificou a Aniston como a 10ª muller máis rica na industria do espectáculo no ano 2007, por detrás de grandes celebridades coma son Oprah Winfrey, J. K. Rowling, Madonna, Mariah Carey, Celine Dion e Jennifer Lopez e diante de Britney Spears, Christina Aguilera e as xemelgas Olsen. O valor neto de Aniston é aproximadamente $110 millóns. Aniston foi tamén incluída no anual Top 10 "Star Salary" da revista comercial The Hollywood Reporter do 2006. Segundo Forbes en outubro do 2007, Aniston foi a celebridade de venda superior cara á industria do espectáculo. No 2008, Aniston ocupou o décimo sétimo posto en Forbes na lista Celebrity 100 baseada en "ingresos e fama". Forbes listou os ingresos da Aniston en 27 millóns de dólares.
A súa vida persoal
Noutrora, Aniston estivo a saír co seu compañeiro da serie Ferris Bueller, o actor Charlie Schlatter en 1990. Ela comezou unha relación con Daniel MacDonald no 1991, que rematou no 1994, pouco antes de que saíse ó ar Friends.
Estandarte do corvo
miniatura|250px|Interpretación moderna do estandarte do corvo. miniatura|250px|Detalle dun estandarte do corvo no [[Tapiz de Bayeux.]] O estandarte do corvo (en nórdico antigo, hrafnsmerki; en anglosaxón, hravenlandeye) foi unha bandeira posibelmente de natureza totémica empregada por varios xefes tribais viquingos e outros rexentes escandinavos entre os séculos IX e XI. A bandeira é descrita na arte nórdica de forma aproximadamente triangular, co bordo externo redondeado, de onde colgan unha serie de lingüetas e borlas. Posúe certa similitude cos cataventos finamente tallados empregados nas proas dos drakkar.
Século X
miniatura|Posíbel representación do estandarte do corvo no reverso dun céntimo acuñado por Olaf Cuaran (c. 940). miniatura|150px|Un "corvo coas ás despregadas" nunha moeda acuñada por Olaf Cuaran (940s), que "semella representar o estadarte de guerra viquingo, o corvo, probablemente derivado da [[aguia romana." ]]
Biso
Características
Así mesmo o biso tiña propiedades terapéuticas ben coñecidas polos pescadores; grazas ás súas potentes propiedades hemostáticas era usado para a curación das feridas que os pescadores frecuentemente sufrían cos aparellos para a pesca. Tamén se usaba para curar a otite.
Estandarte do corvo
Comezos do século XI
En Vidas de Waltheof e do seu pai Sivard Digri (o Forte), o conde Northumberland, obra escrita por un monxe da abadía de Crowland (posiblemente o historiador inglés William de Ramsey), cóntase que ao jarl dinamarqués de Northumbria, Sigurd, foille entregado un estandarte por un vello sabio non identificado. O estandarte era chamado Ravenlandeye.
Federación de Traballadores da Rexión Española
Tivo soamente sete anos de vida, pois rematou por se disolver en 1888. A Federación evolucionaría ó longo da década de 1880 cara a Organización Anarquista da Rexión Española (OARE) á que o goberno imputou as accións da organización Mano Negra. Internamente destacaron os enfrontamentos entre o sector colectivista bakuninista e o sector comunista libertario kropotkiniano. Coa súa disolución, no anarquismo se impuxo a tendencia que preconizaba a violencia da "propaganda polo feito".
Primeiro Congreso da FTRE
Axiña se adheriron á nova Federación as antigas sociedades da FRE. En febreiro de 1882, a FTRE tiña 93 federacións locais e 280 seccións, e en agosto contaba xa con 185 federacións locais, 561 seccións e 45.600 federados.
StarCraft
StarCraft é un videoxogo de estratexia en tempo real de ciencia ficción desenvolvido e publicado por Blizzard Entertainment, lanzado orixinalmente para Microsoft Windows o 31 de marzo de 1998. Foi o primeiro xogo dentro da serie homónima. Unha versión para Mac OS foi publicada no 1999, e unha adaptación para a Nintendo 64 desenvolvida en colaboración con Mass Media foi publicada o 13 de xuño do 2000. O traballo neste xogo comezou pouco despois da publicación de Warcraft II: Tides of Darkness en 1995. StarCraft presentouse na E3 de 1996, recibindo nese momento unha comparación desfavorable co Warcraft II. Como resultado, o proxecto foi revisado e axustado por completo, presentándose ó público de novo a comezos de 1997 e obtendo nesta ocasión unha resposta máis positiva.
Argumento
A historia de StarCraft preséntase por medio do manual de instrucións, de sesións informativas previas a cada misión e de conversas durante as propias misións, así como por medio de escenas cinematográficas en momentos chave. O xogo divídese en tres episodios, nos que o xogador comanda unha especie diferente. No primeiro segmento do xogo o xogador e Jim Raynor intentan controlar a colonia de Mar Sara baixo a ameaza dos ataques de Zerg noutros mundos Terran. A Confederación arresta a Raynor pola destrución de propiedade Confederada que estaba infestada polos Zerg. O xogador únese entón á facción rebelde dos Fillos de Korhal, liderados por Arcturus Mengsk. Raynor, liberado polas tropas de Mengsk, únese a esta facción acompañando ó xogador en misións posteriores. Mengsk comeza entón a usar tecnoloxía Confederada capturada en Mar Sara para atraer os Zerg cara a instalacións Confederadas na procura dos seus propios obxectivos. Tras forzar ó xeneral Confederado Edmund Duke a unirse a el, Mengsk sacrifica a Sarah Kerrigan para asegurar a destrución da Confederación atraendo ós Zerg á Tarsonis, a capital Confederada. Raynor, enfurecido polo verdadeiro obxectivo de Mengsk de obter o poder por calquera método, deserta da facción xunto a un pequeno grupo de milicianos coloniais de Mar Sara. Mengsk reorganiza o resto da poboación Terran formando o Terran Dominion e coroándose el mesmo como emperador.
Desenvolvemento
Unha nova versión foi presentada a comezos do 1997, aínda empregando o motor do Warcraft II como base pero con cambios distintivos. Os Terran e Protoss tiñan un nivel de detalle moito maior que na versión previa da E3 de 1996, e moitas das unidades tiñan unha aparencia case igual á do produto final. Blizzard comezou neste punto as tarefas de balanceo das tres especies do xogo. En febreiro de 1997 Bob Fitch afirmou que malia todos estes cambios o motor de xogo era incapaz de procesar tódalas características requiridas polos desenvolvedores, incluíndo moitos dos efectos especiais asociados a determinadas unidades e capacidades das mesmas. O equipo de desenvolvemento comezou neste punto un proceso de redeseño do motor gráfico que durou dous meses. Na nova versión beta resultante o deseño xa era moito máis semellante ó que tería na versión final, coas distintas especies presentando agora estilos visuais máis recoñecibles: Os Zerg cun deseño insectoide de cor marrón, os Protoss con armaduras brillantes de cor amarela e os Terran coa súa maquinaria de cor gris.
Expansións para PC
A primeira expansión oficial foi Insurrection, publicada para Windows o 31 de xullo de 1998. Esta expansión foi desenvolvida por Aztech New Media e posteriormente autorizada por Blizzard. A súa historia céntrase nunha colonia Confederada citada no manual do xogo, seguindo a un grupo de colonos Terran e a unha frota Protoss na súa loita contra os Zerg e unha rebelión local. Insurrection recibiu críticas negativas dos medios, que destacaron a súa baixa calidade con respecto ó xogo orixinal. A segunda expansión oficial publicouse uns meses despois baixo o título de Retribution, desenvolvida por Stardock, publicada por WizardWorks Software e baixo a autorización de Blizzard Entertainment. Retribution trata sobre a loita das tres especies polo control cun poderoso cristal nunha colonia do Dominio Terran. Os críticos consideraron esta expansión como "regular" pero "estimulante". Previamente a Insurrection, Micro Star publicou unha expansión non autorizada para o xogo, baixo o título Stellar Forces. Esta expansión foi retirada varias semanas despois da súa publicación tras unha demanda de Blizzard. Contiña 22 mapas para un xogador e 32 mapas para multixogador, que os medios consideraron no seu momento como "simples".
Versión para Nintendo 64
No 2000 publicouse a versión StarCraft 64 en Norteamérica para a Nintendo 64, desenvolvida en conxunto por Blizzard Entertainment e Mass Media Inc. e publicada por Nintendo. Esta versión incluíu tódalas misións do xogo orixinal e da súa expansión Brood War, así como algunhas misións novas exclusivas. Blizzard Entertainment xa considerara previamente unha adaptación do xogo para a PlayStation, pero finalmente decidiu publicar a versión para a Nintendo 64. Nesta versión as misións propias de Brood War requiren o uso do expansion pak de memoria da Nintendo 64. StarCraft 64 incluíu tamén un modo de xogo cooperativo a pantalla dividida, requirindo tamén o uso do expansion pak da videoconsola, que permitía a dous xogadores controlar un mesmo exército na partida. StarCraft 64 non acadou a mesma popularidade ca versión para PC, non tiña capacidades de modo multixogador en liña e os diálogos e escenas cinematográficas tiveron que ser reducidos por mor de limitacións técnicas.
Marjorie Estiano
Marjorie Dias de Oliveira, nada en Curitiba o 8 de marzo de 1982, é unha cantante e actriz brasileira.
Albacete Balompié
Historia
Durante a década de 1940, a traxectoria do equipo discorre pola Terceira división española cultivando magníficos resultados en todas as tempadas, sendo a peor clasificación o terceiro posto. Corre o ano 1949 cando se produce o primeiro ascenso a Segunda división, categoría na que permanece durante dúas tempadas consecutivas e á que regresa de forma fugaz en 1961.
Amarelle (planta)
Descrición
Flores en umbela ou solitarias, cunha espata membranosa dunha soa bráctea. Perianto con tubo xeralmente moi desenvolvido. Coroa normalmente ben desenvolvida. Estames insertos no tubo do periantio ou na base da coroa. Anteras medifixas, introrsas.
Etimoloxía
O nome galego amarelle deriva do grego que dá nome á familia: Amaryllidaceae. Amarelle é tamén un apelido galego.
O nome deriva da verba grega ναρκὰο, narkào (= narcótico) referíndise ao cheiro penetrante e embriagante das flores dalgunhas especies (algúns sosteñen que a palabra deriva da verba persiana نرگس que se pronuncia Nargis, que indica que esta planta é embriagadora).
Eres un fármaco
Eres un fármaco é o terceiro álbum de estudio do cantante galego de folk Luís Emilio Batallán, publicado en 1992.
Bit By Bats
Historia
Apenas unhas semanas despois de formarse en xullo de 2003, Bit By Bats gravou a súa primeira demo, que máis tarde converteuse no seu primeiro EP. Enviárona a unha radio local chamada Three D Radio, onde obtivo unha boa acollida e procuroulles as súas primeiras actuacións en clubs locais. O EP titulouse Sir! Beat Sir tour EP e contou con seis temas.
Para o seu terceiro traballo, volveron a publicar un EP de cinco temas que titularon Let's Go Romeo, en 2005, cambiando ao novo selo discográfico Guano Music. Foi gravado en outubro de 2004 nos Birdland Studios (en Prahran, un suburbio de Melbourne, cidade á que se trasladaron), sendo producido por Dean Turner (tamén coñecido como Dean Dirt, por ser membro dos Magic Dirt), e mesturado e masterizado por Lindsay Gravina (de Birdland).
Abelardo Gutiérrez Alba
Traxectoria
Polo menos desde 1939 dirixiu unha partida con Marcelino de la Parra e Manuel Girón Bazán, reforzada con membros da partida de David Fuentes. En 1942 asistiu á reunión que deu pé á Federación de Guerrillas de Galicia-León, celebrada preto de Ponferrada, e integrouse na guerrilla lucense. En 1944 acompañou a Marcelino Fernández Villanueva, xefe do Estado Maior da Federación, Abel Ares Pérez e César Ríos a Lugo para establecer contactos con outros grupos e contrarrestar a influencia dos comunistas. Desde 1945 foi, xunto a Antonio Fernández Crespo, vicecomandante da Federación, comandada por Manuel Castro Tellado, e tivo que retirarse a área de actividade do sueste de Lugo. En 1945 foi procesado polo Xulgado Militar Eventual número 4 de Lugo (Especial de Atracos) na causa 180/45 por agresión a forza pública cos seus irmáns Jovino e Domitila Gutiérrez Alba e Consuelo Alba Digón. En 1947, mediante unha rede de evasión da CNT en Euskadi, pasou a Francia cos seus dous irmáns. En decembro de 1947 apareceu na prensa unha requisitoria demandando a súa presentación no Xulgado Militar eventual nº 1 de Lugo pola causa 215/46. Volveu ser procesado na causa 522/47 e foi novamente reclamado polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo en febreiro de 1948. Regresou a España de forma clandestina en 1948 para axudar ao resto da familia a pasar a Francia, e despois exiliouse en Venezuela. Regresou a España tras a morte de Francisco Franco, e morreu cando preparaba o retorno definitivo.
Ría de Bilbao
Marxe esquerda
A estación de Santander, os paseos de Uribitarte e Abandoibarra son percorridos polo seu ecolóxico tranvía eléctrico e chegan ao inconfundible Museo Guggenheim Bilbao, símbolo da nova era que atravesa a cidade. Máis adiante, o complexo centro comercial Zubiarte ofrece compras, gastronomía e salas de cine. O Palacio Euskalduna despois, e máis tarde luxosos hoteis como o hotel Meliá de Bilbao e parques. Para rematar, o Museo Marítimo Ría de Bilbao ofrece exposicións referentes ao pasado ligado ao mar da vila.
Guinea nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional de Guinea foi creado en 1964 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1965.
Operador bilinear
Definición
Dados 3 espazos vectoriais V, W e X sobre o mesmo corpo F, un operador bilinear é unha función tal que para todo w en W (fixa), a asignación é un operador linear de V a X, e para todo v en V (fixa), a asignación é un operador linear de W a X.
Zamora Club de Fútbol
Cadro actual
Actualizado a 2 de setembro de 2013.
Pentacerótidos
Características
Unha aleta dorsal, con de 4 a 14 espiñas fortes e 9-29 raios brandos; na anal, 2 a 5 espiñas fortes e 7-13 raios brandos; aletas pélvicas grandes cunha longa espiña e 5 raios brandos; caudal algo fendida.
Vitorino
A súa nai Victorina aínda conservaba certa influencia, e consegue mediante subornos que deifiquen o seu fillo e que Tetrico I sexa elixido como novo emperador galo.
Calvinismo
Contexto histórico
No século XVI, o calvinismo estendeuse polos Países Baixos e algunhas rexións limítrofes de Alemaña, por Francia, Inglaterra, Hungría, Lituania e Polonia. A emigración a norteamérica levou o calvinismo a rexión do Atlántico Medio dos Estados Unidos e a Nova Inglaterra, onde a maior parte dos colonos foron calvinistas. Incluían aos puritanos ingleses, os hugonotes franceses, os colonos holandeses da Nova Ámsterdan e aos escoceses presbiterianos dos montes Apalaches. Os colonos neerlandeses calvinistas foron os primeiros europeos que colonizaron Suráfrica. Foron coñecidos posteriormente como bóeres ou africáners.
Baldomero Gutiérrez Alba
Traxectoria
A raíz do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado, e Baldomero botouse ao monte cos seus irmáns Abelardo e Jovino. En 1943 botou medio ano en Barcelona e despois regresou a Galicia. En 1945 foi procesado con Segundo Alba Digón e Corsina Martínez no sumario 180/1945 polo delito de agresión a forza pública, facéndose requisitoria para que se presentara. En 1947 pasou clandestinamente a Francia. Retornou para preparar a fuga da súa nai e de dous dos irmáns a Francia. Nun choque coa Garda Civil foi ferido de dous balazos nunha perna. En 1948 foi detido en Barcelona.
1568
Outros
Historia ano a ano
Monte Ventoux
O Mont Ventoux (en francés) ou Ventor en (occitano), é unha montaña de 1,912 metros de altitude situada na Provenza. Como indica o seu nome, o vento pode soprar moi forte no cumio, especialmente o coñecido vento Mistral: as correntes producidas poden superar os 160 km/h. Porén o seu nome orixinario non ten que ver cos ventos. Esta montaña non forma parte nin dos Alpes nin dos Pireneos, senón que está soa, entre os dous sistemas montañosos.
Estado Islámico
Historia
En Siria, o grupo levou a cabo ataques contra as forzas do goberno e ás forzas da oposición, e en decembro de 2015 controlaban unha grande área do oeste de Iraq e o leste de Siria, cunha poboación estimada de 2,8 a 8 millóns de persoas, onde cumprían a súa propia interpretación da xaria. Crese que EI está operativo en 18 países en todo o mundo, incluíndo Afganistán e Paquistán, con "pólas aspirantes" en Malí, Exipto, Somalia, Bangladesh, Indonesia e Filipinas. En 2015, estimouse o orzamento anual de EI en máis de $1 billón de dólares estadounidenses e unha forza de máis de 30 000 soldados.
Klenk
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Álvaro
Álvaro é un nome propio galego de home, procede do xermánico ala (todo) e warja (defensa). No ano 2010 levaban o nome 5.840 residentes en Galicia.
Smog gris
Denomínase smog gris ou smog industrial á contaminación do aire producida por charrizo e xofre. A principal fonte de emisións de contaminantes que contribúen ó smog gris é a combustión de carbón, que pode conter altos contidos en xofre.
Smaug (xénero)
Etimoloxía
O xénero foi nomeado polo nome do personaxe Smaug, que é un dragón que aparece na obra de J. R. R. Tolkien O hobbit. E. L. Stanley indica que segundo Tolkien o nome deriva do verbo do xermánico antigo smeugen (meter a presión a través dun burato). Igual que esta especie de lagarto, o dragón Smaug vivía baixo terra e estaba fortemente acoirazado. Tolkien naceu no Estado Libre de Orange, en Suráfrica, que está no centro da zona de distribución desta especie. O nome é masculino.
Asociatividade (álxebra)
Exemplos
Partindo do conxunto dos números naturais:
Ricardo Zunino
En 1981 correu para Tyrrell os Grandes Premios do Brasil e Arxentina. As súas dúas mellores actuacións foron en carreiras fóra de campionato: o Gran Premio de España de 1980 e o Gran Premio de Suráfrica de 1981, ambos con Brabham, chegando a estar segundo nesta última.
Logo da súa retirada das pistas, dedicouse a negocios de hostalería na súa provincia natal.
Malcolm X
Mocidade
En 1946 Malcolm volve a Boston e o 12 de xaneiro dese mesmo ano é arrestado por roubo despois de tentar recuperar un reloxo roubado que el mesmo deixara a reparar nunha xoiería. Dous días despois é acusado por levar armas de fogo, e o día 16 de xaneiro acúsano de roubo e invasión de domicilio. É sentenciado de oito a dez anos de prisión na cadea estatal de Massachusetts. Comezará a cumprir condena o 27 de febreiro.
Nación do Islam
Despois de saír da cadea, en 1952, Malcolm vai a Chicago a coñecer a Elijah Muhammad. É nese momento cando decide cambiar o seu apelido por un "X". A razón é o rexeitamento dos nomes dados aos escravos polos seus compradores e a imposibilidade de recuperar os apelidos de raíces africanas. O "X" tamén era a marca que moitos escravos recibían no brazo. Moitos membros de Nación do Islam seguiron o mesmo razoamento e cambiaron os seus apelidos por "X".
En maio de 1953, o FBI chega á conclusión de que Malcolm X ten "unha personalidade asocial con trazos psicóticos de esquizofrenia paranoide", e que debe ser tratado desta doenza. Isto apoiase nunha carta con data do 29 de xuño de 1950 interceptada polo FBI e no feito de ser rexeitado no servizo militar.
Peregrinación á Meca
O 13 de abril de 1964, Malcolm sae do aeroporto internacional John F. Kennedy cara ao Cairo, con escala en Frankfurt. Dende alí partiría a Arabia Saudita. O feito de non saber falar árabe, puxo en dúbida ás autoridades sobre o feito de ser un auténtico musulmán, polo que foi separado do grupo co que chegara.
Morte
Tres persoas foron acusadas polo crime. Talmadge Hayer confesou que disparara contra o corpo de Malcolm, pero que Butler e Johnson non estaban presentes nin involucrados no crime. Os tres foron condenados.
Vitigudino
A súa altitude é de 769 m sobre o nivel do mar.
Inuyasha
Inuyasha (犬夜叉), tamén coñecido como Sengoku Otogizōshi Inuyasha (戦国御伽草子 犬夜叉), é unha serie de manga e anime escrita e ilustrada por Rumiko Takahashi. Inuyasha é unha comedia romántica shōnen (máis centrada na acción que nos sentimentos), con elementos de terror. A historia comeza en Toquio, alí unha rapaza chamada Kagome Higurashi, que de volta á súa casa atópase cun demo, cando desaparece, a rapaza atópase no Xapón feudal (arredor de 1600), onde a maxia é real. Kagome resulta ser a reencarnación dunha sacerdotisa moi poderosa chamada Kikyo que selou ao poderoso hanyô (metade demo, metade persoa) Inuyasha dentro dunha árbore grazas a unha frecha máxica. Kagome perde a Shikon no Tama (alfaia das catro almas), un aparello máxico moi poderoso que estaba oculto dentro do seu corpo, e libera a Inuyasha para que a axude a atopalo de novo.
Hämeenlinna
Transportes e comunicacións
Hämeenlinna está situada nun punto intermedio entre dúas das cidades máis importantes do país, Helsinqui e Tampere, e é atravesada pola autoestrada que as une, a ruta interurbana máis importante do país (Valtatie 3 - E12) e pola nacional 10 (Valtatie 10), así como a nacional 12 (Valtatie 12).
Condensador
O efecto é maior cando hai unha separación estreita entre grandes áreas do condutor, de aí que aos condutores do condensador se lles adoite chamar "placas", en referencia a un antigo método de construción. Na práctica, o dieléctrico entre as placas deixa pasar unha pequena cantidade de corrente de fuga e ten un límite de forza no campo eléctrico, o que resulta nunha voltaxe de ruptura, mentres que os condutores e as patillas introducen unha indutancia e unha resistencia non desexadas.
Historia
miniatura|Unha [[botella de Leiden, o primeiro condensador da historia.]] miniatura|200px|Catro botellas de Leiden que forman unha batería ([[Museo Boerhaave, 2003).]] En outubro de 1745 Ewald Georg von Kleist, de Pomerania (Alemaña), observou que a carga eléctrica podía ser almacenada conectando por medio dun cable un xerador electrostático a un volume de auga no interior dunha xerra, frasco ou botella de vidro. A man de Von Kleist e a auga actuaban como condutores, e o frasco como un dieléctrico, isto é, illante (aínda que os detalles do mecanismo foron incorrectamente identificados nese momento). Von Kleist foi sacudido ao tocar o arame por unha poderosa faísca, moito máis dolorosa que a que se obtiña dun xerador electrostático, polo que deduciu correctamente que a carga eléctrica almacenábase nese dispositivo.
Funcionamento
A capacidade de 1 faradio é moito máis grande que a da maioría dos condensadores, polo que na práctica adóitase indicar a capacidade en micro- µF = 10−6, nano- nF = 10−9 ou pico- pF = 10−12 -faradios. Os condensadores obtidos a partir de supercondensadores (EDLC) son a excepción. Están feitos de carbón activado para conseguir unha grande área relativa e teñen unha separación molecular entre as "placas". Así conséguense capacidades da orde de centos ou miles de faradios. Un destes condensadores incorpórase no reloxo Kinetic de Seiko, cunha capacidade de 1/3 de faradio, facendo innecesaria a pila. Tamén se está utilizando nos prototipos de automóbiles eléctricos.
Carga e descarga
Ao conectar un condensador en serie cunha resistencia, a unha fonte de tensión eléctrica (ou comunmente, fonte de alimentación), a corrente empeza a circular por ambos. O condensador vai acumulando carga entre as súas placas. Cando o condensador está totalmente cargado, deixa de circular corrente polo circuíto. Se se quita a fonte e colócase o condensador e a resistencia en paralelo, as cargas empezan a fluír dunha das placas do condensador á outra a través da resistencia, ata que a carga ou enerxía almacenada no condensador é nula. Neste caso, a corrente circulará en sentido contrario ao que circulaba mentres o condensador estaba a cargarse. Onde:
Asociacións de condensadores
É dicir, o sumatorio de todas as capacidades dos condensadores conectados en paralelo.
Condensadores variables
onde: Para ter un condensador variable hai que facer que polo menos unha das tres últimas expresións cambien de valor. Deste xeito, pódese ter un condensador no que unha das placas sexa móbil, por tanto varía d e a capacidade dependerá dese desprazamento, o cal podería ser utilizado, por exemplo, como sensor de desprazamento.
Descrición
miniatura|Diagrama dun condensador de armaduras paralelas. Un condensador está formado por dous eléctrodos, ou armaduras, separadas por un dieléctrico que evita que as cargas eléctricas pasen dun eléctrodo ao outro. As cargas poden chegar ás armaduras por outros camiños, por exemplo procedentes dunha batería, pero se se saca a batería as cargas continuarán nas armaduras. De acordo coa lei de Coulomb as cargas separadas polo dieléctrico atráense entre si e créase un campo eléctrico entre as armaduras. O condensador máis simple consiste en dúas armaduras anchas separadas por unha capa delgada de material dieléctrico.
Capacitancia
onde
Comportamentos ideal e real
onde C é a capacidade, u(t) é a función diferenza de potencial aplicada aos seus terminais e i(t) a corrente resultante que circula.
Tipos de dieléctrico utilizados en condensadores
miniatura|Condensadores electrolíticos axiais. miniatura|Condensadores electrolíticos de tántalo. miniatura|Condensadores cerámicos, "SMD (montaxe superficial)" e de "disco". miniatura|Condensador variable dunha vella radio AM. miniatura|300px|Condensadores modernos.
Grixoa, Viana do Bolo
San Pedro de Grixoa é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 90 habitantes, deles 46 eran homes e 44 eran mulleres.
Arteriosclerose
Preventivo
Recoméndase unha vida sa con exercicio moderado, evitar a obesidade e o estrés emocional, ao tempo que se vixían ou detectan a hipercolesterolemia, hipertensión, diabetes, hipeuricemia e se elimina o consumo de tabaco.
Paliativo
Sendo unha doenza crónica e progresiva (isto é, que non se cura), pódense paliar os seus efectos.
A Abelleira, Mariz, Guitiriz
A Abelleira é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Portaescoira, Mariz, Guitiriz
Portaescoira é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Amébidos
Os xéneros máis importantes na familia son Amoeba e Chaos, que se diferencian dos demais por teren cristas lonxitudinais.
De rerum natura
Estrutura
Representa o cosmos como un conxunto fortuíto de átomos que se moven no baleiro ("Nada nace da nada, nada volve á nada"). A alma é material e non sobrevive ao corpo. Os fenómenos teñen todos causa natural. Se existen os deuses, estes non interveñen nos asuntos dos mortais. Por outra parte, ofrece unha triste visión do amor humano que intrigou aos especialistas.
Sakura Haruno
Personalidade
A relación de Sakura con Naruto, ó igual que con Sasuke, vai cambiando no transcurso da serie. A primeira vez que estiveron xuntos, a kunoichi opinaba que Naruto «era un idiota que deliberadamente trataba de arruinarlle a vida». Naruto amosa o seu valor como ninja, así como a súa adicación polos seus compañeiros de equipo e Sakura decátase que a súa percepción inicial estaba errada. Por outra parte, en Sakura reside un «Inner Sakua», unha manifestación das súas verdadeiras emocións. Ademais de alivio cómico, Inner Sakura representa a verdadeira opinión sobre as cousas. A aparencia desta manifestación acostuma ser marcada por un sinal de exclamación de «Shānnarō» (しゃーんなろー).
Misións feitas
Durante o transcurso da historia Sakura fixo as seguintes misións, co resto do Equipo 7:
Jesús Tuson
Jesús Tuson Valls, nado en Valencia en 1939 e finado en Barcelona o 5 de agosto de 2017, foi un lingüista, catedrático da Facultade de Filoloxía e profesor de lingüística na Universidade de Barcelona.
Mourisca, Viana do Bolo
Só ten unha entidade de poboación, atravesada polas estrada OU-533, antiga C-533.
H. E. Bates
Herbert Ernest Bates, máis coñecido como H. E. Bates, nado o 16 de maio de 1905 e finado o 29 de xaneiro de 1974, foi un escritor inglés.
Frontón
O termo frontón, do Latín frons (fronte) pode referirse a :
Período Ubaid
miniatura| Cultura de El Obeid ou El Ubaid [[5000 a.C.–3800 a.C., Baixa Mesopotamia.]] Periodo de El Obeid ou El Ubaid son as denominacións historiográficas dun período protohistórico de Mesopotamia.
O "Tel" que identifica este sitio arqueolóxico está situado a pouca distancia ao oeste da antiga cidade de Ur.
Mariia Spiridonova
Decidida partidaria do Goberno bolxevique durante os primeiros meses deste, en xuño de 1918 pasou á oposición. Defensora de retomar o terrorismo contra os representantes alemáns en Rusia para anular o Tratado de Brest-Litovsk, aprobou o asasinato do embaixador alemán en xullo durante o «alzamento socialrevolucionario». Arrestada entón, pasou o resto da súa vida entre a clandestinidade e as prisións e exilios interiores. Logo de varias detencións, foi liberada finalmente o 18 de novembro de 1921, coa condición de que abandonase toda actividade política, limitación que cumpriu.
Terrorista e heroína popular
O e por orde do partido, Spiridonova asasinou o inspector xeral da Policía Gavriil Nikolaevich Luzhenovskii, quen tería ordenado a brutal represión policial do levantamento campesiño local durante a revolución de 1905. A vítima era un oficial da Okhrana destinado en Tambov. Terratenente provincial, membro da Unión do Pobo Ruso, teríaselle encargado o esmagamento das revoltas campesiñas nun dos distritos máis conflitivos da provincia. Spiridonova, membro xa daquela dunha célula terrorista do partido, presentouse voluntaria para a misión. Logo de seguir o tren de Luzhenovskii durante varios días, logrou achegarse a el disfrazada de alumna de escola secundaria mentres descendía á plataforma en Borisoglebsk e inflixirlle cinco feridas de bala, dúas no estómago, outras tantas no peito e unha no brazo, feríndoo de morte —faleceu case un mes máis tarde, o 10 de febreiro—. O atentado foi un dos case douscentos cometidos polos socialrevolucionarios durante os dous anos da revolución de 1905 e pasou inicialmente relativamente desapercibido. miniatura|esquerda|Spiridonova, no centro en segunda fila, con [[Quevedos (lentes)|quevedos, xunto con outras dúas presas e os seus gardas, camiño da súa prisión siberiana no verán de 1906.]] Logo do asasinato e tralo seu arresto, foi obxecto de terribles torturas, tanto físicas como sexuais, por parte da policía e o persoal do cárcere. O atentado e o maltrato de Spiridonova saíron á luz por primeira vez nas páxinas dun diario liberal da capital, que publicou unha carta súa na que se detallaban os abusos cometidos por cosacos e policías durante o seu arresto e encarceramento. O partido fomentou a publicidade do caso, co visto e prace da propia Spiridonova, como instrumento de propaganda política. Aireado o maltrato na prensa —en ocasións de xeito inexacto ou exaxerado—, unha parte da sociedade reaccionou indignada polo cruel trato. O ministro de Xustiza ordenou unha investigación oficial do caso ao fiscal provincial, lista a finais de febreiro pero non publicada en espera da investigación militar sobre o comportamento dos militares. Este atraso interpretouse como renuencia gobernamental a xulgar os funcionarios, o que aumentou o descontento popular. Ao mesmo tempo, o diario que destapara o caso enviara o seu xornalista máis renomeado a realizar unha indagación paralela, que se plasmou nunha serie de artigos publicados entre o 7 de marzo e o 5 de abril. O contido destes, frecuentemente sensacionalista, non coincidía nalgúns aspectos nin cos resultados da investigación oficial nin cos datos incluídos na correspondencia persoal de Spiridonova. A pesar diso, grazas a estes artigos forxouse a imaxe idealizada de Spiridonova como nobre, gallarda, intelixente, bela e virxinal. A reticencia das autoridades locais a divulgar a súa relación co seu correlixionario de partido —tamén arrestado— e o desexo da propia Spiridonova de mantela oculta favoreceu a súa imaxe de virxe ultraxada.
O 19 de maio, aínda moi feble e vomitando sangue, foi trasladada de Tambov á prisión de Butyrka, en Moscova. Alí coñeceu outras cinco terroristas coas que pasou os longos anos de exilio en Siberia e coas que compartía parcialmente orixes.
Maj Sjöwall
Bibliografía
Ningunha das súas novelas está traducida ao galego, aínda que todas o están ao español e algunhas ao portugués.
Mariia Spiridonova
O período interrevolucionario
Encontrábase aínda en Siberia cando estalou a Revolución de Febreiro de 1917. O novo ministro de Xustiza do Goberno provisional, Aleksandr Kerenskii, proclamou a amnistía dos presos políticos; a medida coñeceuse en Akatúi a tarde do. Dous días máis tarde, as dez presas que aínda quedaban na prisión recibiron permiso para trasladarse á capital de Transbaikalia, Chitá. Spiridonova foi liberada e rumoreouse, erroneamente, que volvera á prisión de Chitá. Tamén que fora nomeada alcaldesa da cidade logo da amnistía que a liberara da súa condena —na cidade predominaban os socialdemócratas, non os socialrevolucionarios—. Nesta localidade pasou algunhas semanas durante a primavera antes de regresar ao oeste. En Chitá participou na formación dun comité socialrevolucionario local e axudou os presos liberados que acudían á cidade dende as distintas cadeas da rexión. Regresou á Rusia europea tres meses despois da caída da monarquía, en maio.
Chegou a Moscova logo de tres semanas de viaxe, cando se estaban a celebrar as últimas sesións do terceiro congreso do partido. No III Congreso do PSR celebrado en maio e xuño en Moscova, representou a corrente de esquerda do partido. O congreso recibiu as deportadas, que chegaron a Moscova o, cunha grande ovación. Intensamente dividido entre esquerdistas e dereitistas, resultou un fracaso: non estableceu como debía organizarse o partido —que medrara enormemente— nin revisou o programa, aprobado en 1906. Dada a debilidade da fracción esquerdista da formación, non logrou que a elixiran para o comité central.
Ao clausurarse o congreso, partiu a Petrogrado, onde ingresou na dirección local do partido. A pesar de non pertencer á dirección nacional, participou intensamente nas actividades tanto da sección do partido na capital —dominada xa polos socialrevolucionarios de esquerda— como no campo. Era unha das editoras do principal diario do comité do PSR en Petrogrado, Znamya trudá («O Estandarte do Traballo»). Era ademais membro do Soviet de Petrogrado e do comité executivo dos consellos de campesiños. A pesar de pertencer claramente á fracción esquerdista do partido, as outras fraccións favoreceron a súa elección ao comité executivo dos soviets de campesiños, dado o seu prestixio entre a poboación; o organismo, con todo, estaba controlado pola corrente conservadora. A pesar da súa probable oposición á actitude progobernamental do comité, o foi elixida para formar parte da presidencia colexiada deste. Durante as Xornadas de Xullo, participou nas sesións do congreso soviético, opoñéndose a secundar sen máis ao Goberno. A continuación, marchou recibir á delegación armada da base naval de Kronstadt, que acababa de chegar á cidade para apoiar o traspaso do poder aos consellos. Nas reunións dos comités executivos centrais, avogou sen éxito pola asunción do goberno polos soviets.
A Revolución de Outubro, a coalición de goberno e a Asemblea constituínte
Durante a única sesión da Asemblea Constituínte Rusa foi presentada como candidata da esquerda, mais foi derrotada por Víctor Chernov, candidato dos deputados máis conservadores. Os bolxeviques confiaran en van en que a súa popularidade entre os delegados campesiños servise para compensar a maioría de que disfrutaba o PSR. Opositora denodada da súa antiga formación política, requisou os fondos do comité executivo dos consellos de campesiños partidario do PSR, desbaratou a súa defensa da asemblea constituínte cando esta foi disolta en xaneiro de 1918 e, en xeral, enfrontouse con dureza ao seu antigo partido, controlado pola corrente de dereita. Logo da unión dos soviets de soldados e obreiros cos de campesiños, mantívose unha sección campesiña separada, presidida por Spiridonova, que foi a principal responsable da extensión do sistema de soviets no campo, o fomento do apoio ao goberno soviético, a preparación da reforma agraria e a defensa dos intereses campesiños en xeral. Permaneceu á fronte desta sección do CEC entre o segundo e o quinto congreso soviético. O conduciu os delegados campesiños do terceiro congreso ao Palacio Táuride, onde tres días antes comezara o terceiro congreso dos soviets de soldados e obreiros, consumando así a unión entre os dous congresos. Durante o congreso, defendeu con ardor a aprobación da socialización da terra, que finalmente logrou.
Ruptura e enfrontamento cos bolxeviques
No III Congreso do partido, celebrado entre o 28 de xuño e o 1 de xullo, Spiridonova admitiu que tres cuartos dos delegados bolxeviques elixidos para o Soviet de Petrogrado o foran irregularmente, feito ao que non se opuxo e non denunciou para non favorecer a contrarrevolución. A pesar da crecente deterioración das relacións entre bolxeviques e socialrevolucionarios de esquerda durante a primavera, Spiridonova seguía presidindo a sección campesiña do CEC, antigo comité executivo dos consellos de campesiños. Na apertura do congreso do PSRE, que levou a cabo, criticou con dureza o Goberno, en especial pola restauración da pena de morte, aplicada poucos días antes ao almirante Alekséi Shchastny a pesar dos esforzos do partido por lograr o seu perdón. Mantivo en segredo, con todo, a decisión do comité central do 24 de xuño de comezar unha campaña terrorista, e non a anunciou ao congreso.
Hostigamento e arrestos
Acompañada da súa estreita amiga Izmailóvich, foi trasladada baixo vixilancia a unha dacha nas aforas de Moscova. O 16 de maio de 1923, foi detida de novo acusada falsamente de planear a súa fuga ao estranxeiro e foi condenada a tres anos de exilio interior. Pasou catorce anos exiliada: en Kaluga entre 1923 e 1925, en Samarcanda entre 1925 e 1928 e en Tashkent entre 1928 e 1930. En Samarcanda e Tashkent, traballou como economista. Nesta última, volveu sufrir ataques de tifo, que xa tivera a comezos da década. A comezos de 1930, marchou a Moscova a tratarse a enfermidade e máis tarde foi trasladada a un sanatorio para persoas enfermas de tifo en Crimea. En agosto de 1930, de volta en Moscova, foi detida unha vez máis. Acusóuselle de manter contactos co estranxeiro e a súa condena de exilio interior estendeuse tres anos máis, sentenza que se prolongou máis tarde en dúas ocasións. En xaneiro de 1931 foi enviada a Ufa, capital da República Autónoma Socialista Soviética de Baskiria. Alí compartiu domicilio con outros tres antigos dirixentes socialrevolucionarios, entre eles Iliá Mariórov, agrónomo que casara con ela a finais da década anterior. Durante este período, traballou como planificadora económica experta nun banco agrícola, actividade que consideraba a súa pequena contribución ao establecemento do socialismo. Sempre estreitamente vixiada, as súas relación limitáronse a un reducido círculo local de exiliados socialrevolucionarios. En 1935, o seu antigo correlixionario Isaac Steinberg, exiliado dende principios da década anterior, publicou unha biografía sobre ela, de carácter xeralmente haxiográfico.
Aceite de oliva
Características
O aceite extráese de olivas maduras de entre seis e oito meses, xusto no intre que conteñen a súa máxima cantidade de aceite e adoita ser a finais de outono. As olivas sométense a unha primeira presión co obxecto de extraer o seu zume; a calidade do aceite depende en gran medida do procesado posterior. É por esta razón pola que os produtores vixían estes pasos con sumo coidado. A calidade do aceite de oliva xúlgase polas súas propiedades organolépticas e polo seu contido de ácidos graxos libres. Existen regulacións na Unión Europea que regulan as clasificacións do aceite en seis categorías en función da concentración de ácidos graxos. . Cabe distinguir o cultivo olivareiro (olivicultura) e da extracción do aceite de oliva (elaiotecnia).
O estudo das propiedades do aceite de oliva, así como do cultivo da oliveira, denomínanse olivicultura, sendo unha póla da elaiotecnia, do grego elaios que significa cultivo, ciencia que estuda a extracción aceites vexetais como pode ser o mesmo aceite de oliva, o aceite de xirasol, o de cacahuete, palma etc.
Valencia Club de Fútbol
Ten 38.000 socios, á espera dunha nova ampliación, e máis de 800 peñas, é xa que logo o cuarto club en número de socios e peñas do país. Á vez, segundo a enquisa do CIS de xuño de 2014, o Valencia é o cuarto club de fútbol en porcentaxe en canto a simpatizantes en España (3,5%), unicamente por detrás de Real Madrid (37,9%), Barcelona (25,4%) e Atlético de Madrid (6,1%).
Fundación e debut nas competicións
O club xestouse o 5 de marzo de 1919, no céntrico Bar Torino, situado na rúa Barcelonina, por un grupo de seareiros que decidiron formar un novo club que representase á cidade de Valencia tras a desaparición do Club Valencia de fútbol anos antes. O 19 de marzo dese mesmo ano apróbanse oficialmente os Estatutos, nace así o Valencia Foot-ball Club. O 4 de abril constitúese a primeira Xunta Directiva, o primeiro presidente foi Octavio Augusto Milego Díaz, elixido ao azar lanzando unha moeda ao aire con Gonzalo Medina Pernas. O primeiro partido da historia disputouse contra o Gimnástico en Castelló e perdeuno o Valencia por 1-0.
Filial
O Valencia Mestalla é o primeiro equipo filial do Valencia. Foi fundado no ano 1944 e xurdiu coa idea de fornecer xogadores para o primeiro persoal do club. Debutou en Terceira División na tempada 1946-47 e ese mesmo ano logrou o ascenso a Segunda División, categoría na que xogou 21 tempadas na súa historia. Actualmente milita na Segunda División B.