cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catalpa
Especies
Catalpa bignonioides Walter - A catalpa por excelencia
Catalpa punctata Griseb.
Catalpa sutchuensis Dode
Baxán, Botos, Lalín
Baxán é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2011 era de 58 persoas (25 homes e 33 mulleres).
Río Dniéper
Percorrido
O Dniéper nace no altiplano de Valdai (Rusia occidental), para entrar despois en Belarús; foi logo, durante 115 km, de fronteira natural entre Belarús e Ucraína, para por fin facer o resto do seu curso a través da Ucraína, na cal baña a capital, Kíiv, atravesándoa de norte a sur. Ao longo dos tres países mantén esencialmente o mesmo nome, aínda que con pequenas variantes gráficas e de pronunciación.
Nome e historia
O Dniéper foi, durante a última guerra mundial, o eixo da "liña Stalin", escenario de duros combates entre os exércitos alemáns e soviéticos.
Afluentes do Dniéper
Destacan entre os tributarios máis importantes do Dniéper en orde desde a fonte:
-936
Outros
Historia ano a ano
-1100
Outros
Historia ano a ano
Esporte Clube Flamengo Paraibano
O seu uniforme, así como o do seu homónimo brasileiro máis famoso, está formado por camisa con listas horizontais vermellas e negras, pantalón negro e medias negras.
Apollodorus (cráter)
Actualmente, non se sabe se o cráter desempeñou algún papel na formación do sistema de fosas ou se a súa localización é só unha simple coincidencia, aínda que non aparecen grabens cortando o bordo do cráter, e o material escuro expulsado durante o impacto, cobre parcialmente os grabens, suxerindo que Apolodorus é posterior á formación de Pantheon Fossae. Ademais, o cráter está en realidade un pouco (uns 40 km) desprazado do centro exacto da Fossae.
Vertixe (filme)
Vertixe recibiu críticas dispares na súa estrea, pero hoxe é considerado unha das obras clásicas da filmografía de Hitchcock e un dos traballos definitorios da súa carreira. No ano 2012, substituíu a Cidadán Kane (1941) como o mellor filme xamais feito na clasificación do Instituto Británico de Cine. En 1996, o filme pasou por unha gran restauración para crear unha versión de 70mm e sistema de son DTS. Apareceu en numerosas ocasións entre os mellores filmes segundo o American Film Institute.
Branquexamento do coral
miniatura|210px|Colonia de [[Millepora sp afectada polo branquexamento]] O branquexamento do coral ou descoloración do coral é un fenómeno debido ao estrés inducido pola expulsión ou a morte das microalgas simbióticas mutalistas, dinoflaxelados do xénero Symbiodinium, coñecidas como zooxantelas, ou pola perdida de pigmentación do protozoo.
Tengu
Tengu (天狗) son unha clase de criatura lendaria da mitoloxía xaponesa e tamén son considerados unha clase de deidade do xintoísmo (kami) ou yōkai (ser sobrenatural). Malia que teñen un nome semellante ó do can demo chinés (Tiangou), os tengu orixinalmente adoptaban a forma de aves de presa, e polo xeral son representados con características de paxaros e de humanos. Os tengu máis antigos eran representados con peteiros, mais esta característica foi humanizada como un nariz contranaturalmente longo, que no presente está considerada a característica que define ós tengu no imaxinario popular.
Catalpa común
Taxonomía
bignonioides: epíteto latino composto que significa "semellante a Bignonia.
Historia de París
París, capital dos francos merovinxios
Trala súa conversión ao catolicismo, el e mailos seus sucesores van erixir as primeiras igrexas da cidade: San Xervasio na beira dereita (testemuña da expansión ao norte); o conxunto catedralicio do leste da Illa da Cité, cunha primeira basílica (St. Etienne, 528), baptisterio e Hotel Dieu (hospital, 651); e a abadía de St.Germain des Prés na abandonada beira esquerda (543).
París, capital do século XIX : a construción da gran metrópole burguesa
En 1853 nomea prefecto ao Barón Haussmann quen, en apenas vinte anos e retomando o exemplo do bulevar, fará a transformación da vella trama medieval nunha osatura de grandes eixos que estruturan ata hoxe a metrópole contemporánea, modelo para o resto de urbes do planeta. O obxectivo conséguese a costa da destrución de barrios enteiros de clases populares, e as novas avenidas, arboradas e perfectamente regulamentadas nas súas aliñacións e fachadas, dispóñense entre grandes edificios singulares (igrexas, estacións, mairies) pechando as perspectivas. O exemplo máis destacado é o da Ópera de Garnier (1861-75) ao final da súa avenida dende o Louvre. Tamén é digno de mención o conxunto de avenidas radiais dende o Arco do Triunfo (Étoile).
miniatura|esquerda|300px|Vista no 1890
A grande época das Exposicións Universais
O fenómeno das exposicións comezou no París revolucionario en 1794 para publicitar os logros da república. Retomouse en 1844 tamén a nivel nacional e foi imitado noutros países europeos ata que en 1851, en Londres, tivo lugar a primeira de carácter internacional, con enorme éxito. De seguido París organizou a segunda en 1855 e tras ela, cada once anos, catro máis ata 1900.
É a Belle Epoque (ata 1914), tempo no que París se converte en centro das vangardas artísticas. O vigor comercial maniféstase no nacemento de máis dunha ducia de grandes almacéns (Galerías Lafayette, a Samaritaine, Printemps) que xunto a proliferación de cinemas (primeira sesión da historia en 1896) fan certo o alcuño de ville lumière.
A Estación, Botos, Lalín
A Estación é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE, a súa poboación no ano 2011 era de 7 persoas (4 homes e 3 mulleres).
Sonora
O territorio está conformado por catro provincias fisiográficas: a Serra Madre Occidental, as Serras e Vales Paralelos no centro, o deserto e a costa do golfo de California. Está composto principalmente por desertos semiáridos e pradeiras, onde só nas zonas máis altas se produce chuvia de abondo para manter outros tipos de vexetación.
Pandálidos
Xéneros
Segundo De Grave et al. (2009) serían:
Eleccións municipais en Porto do Son
1991
Para os comicios do 26 de maio de 1991 presentáronse 3 candidaturas, para a elección de 17 concelleiros.
1995
Cun censo electoral de 9.168 persoas, houbo un total de 6.092 votantes (66,45%) e unha abstención de 3.076 persoas (33,55%). Un total de 39 votos foron nulos (0,64%) e 53 foron en branco (0,88%). Do total de votantes, houbo 6.053 votos válidos (99,36%).
2019
Houbo un total de 5.651 votantes (72,26%) e unha abstención de 2.169 persoas (27,74%). Un total de 62 votos foron nulos (1,10%) e 52 foron en branco (0,93%).
Love Canal/Someday
"Love Canal/Someday" é un sinxelo da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado en 1990. Os dous temas que contén son da banda de hardcore punk Flipper. O sinxelo foi gravado na casa de Buzz Osborne nun reprodutor de casete de 4 pistas.
Pilro canelo
Descrición
Esta especie é marrón pola parte superior e ten unha face e partes inferiores de cor beixe en todas as plumaxes. Ten un peteiro curto e patas amarelas. Os machos son maiores que as femias. Os individuos novos lembran os adultos, pero poden ser máis claros nas partes inferiores.
Lei de Pinault
Segundo esta regra, as laringais protoindoeuropeas desaparecen ante *y. Comparemos:
Folgoso, Sobrado
miniatura|Folgoso no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Folgoso no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1847). ]]
ASM Clermont Auvergne
Historia
Nas competicións europeas o club tivo un éxito relativo ata hoxe, porque aínda que na segunda competición continental (a European Challenge Cup) o club logrou 2 títulos nos anos 1999 e 2007, na máxima competición (a Heineken Cup) o ASM Clermont Auvergne no ten feito nada salientable.
Mike Woodson
Michael Dean Woodson (nado o 24 de marzo de 1958 en Indianapolis, Indiana) é un antigo xogador e actual adestrador de baloncesto profesional.
Deus
Uso de maiúsculas
- Este é o meu deus vs. Este é o meu Deus – na primeira opción trátase dunha afirmación xenérica, mentres que a segunda (con entoación no posesivo o meu) é unha afirmación comparativa, como sería no caso doutros nomes (Sei que Xoán che axuda, pero este de aquí é o meu Xoán).
Deus definido como un ser supremo persoal
miniatura|upright|esquerda|A obra "Deus bendixo o sétimo día", unha [[acuarela da versión deísta de Deus por William Blake (1757-1827).]] Poden darse, segundo as distintas visións, características variadas e non sempre armonizables entre si. Ademais, hai quen cre nun Deus persoal, baseándose en argumentos filosóficos, pero sen necesidade de acudir a unha relixión (deísmo), mentres outros consideran a Deus con argumentos relixiosos sen excluír outros argumentos como filosóficos, un ser co cal tratan e esperan unha acción salvadora a favor dos seres humanos (teísmo).
Deus definido como un ser supremo non persoal
Pódese construír unha explicación sobre a existencia de Deus desde a psicoloxía, tentando establecer que realidade externa se corresponde coa súa recreación mental. Así, a partir do estudo introspectivo da consciencia, chegaríase á conclusión de que esta xorde asociada á experiencia dun certo baleiro.
Títulos
miniatura|upright|99 nomes de [[Alá, en chinés sini]] Na tradición xudeocristiá, "a Biblia foi a fonte principal das concepcións de Deus". O feito de que a Biblia "inclúa moitas imaxes, conceptos e formas de pensar" sobre Deus deu lugar a perpetuos "desacordos sobre como debe ser concibido e entendido Deus". Ao longo das Biblias hebrea e cristiá hai títulos para Deus, quen revelou o seu nome persoal como YHWH (moitas veces vocalizado como Yahvé ou Xehová). Un deles é Elohim. Outro é El Shaddai, traducido como "Deus Todopoderoso". Un terceiro título notable é Elyon, que significa "O Deus Alto". Tamén se indica nas Biblias hebrea e cristiá o nome "Eu son o que son".
O visnuismo, unha tradición no hinduísmo, ten unha lista de títulos e nomes de Krishna.
Espiritualidade
Este punto de vista presenta a un Deus que non é material nin está limitado ás condicións da existencia material. Di que é espírito, que pensa, sente, fala e comunícase coas súas criaturas racionais, non posúe membros corporais ou paixóns, non está composto de elementos materiais, e non está suxeito ás condicións da existencia natural.
Codón
A información do ARNm escríbese con catro "letras", que corresponden ás catro bases nitroxenadas dos seus nucleótidos: adenina (A), citosina (C), guanina (G) e uracilo (U). Se agrupamos estas catro letras en grupos de 3 podendo repetilas obtemos o que en matemáticas se chama variacións con repetición, e podemos facer 64 distintas. Estes 64 tripletes distintos son os codóns do código xenético. Cada codón codifica un aminoácido determinado ou un sinal de parada. Por exemplo, UUG é un codón, e codifica o aminoácido leucina.
O codón de inicio
Aínda que o AUG é o codón de inicio máis empregado en eucariotas, existen excepcións. Ditas excepcións son bastante máis comúns en procariotas, onde, como codóns alternativos de inicio da tradución, poden empregarse GUG e UUG. Por exemplo, a bacteria Escherichia coli usa nun 83% dos casos AUG, GUG nun 14% e UUG no 3% e aínda algún outro.
Luís III de Alemaña
Luís III de Alemaña, tamén chamado Luís o Mozo, nado en 835 e finado o 20 de xaneiro de 882, foi o segundo fillo do monarca carolinxio Luís o Xermánico.
Traxectoria
Grazas ao Tratado de Ribemont (880) apoderouse de Lotarinxia a costa do reino francés e coa morte do seu irmán Carlomán o mesmo ano obtivo o reino de Baviera.
Estado de Guanajuato
Historia
esquerda|miniatura|200px|Zona arqueolóxica de [[Plazuelas, Pénjamo, lugar onde se desenvolveu a cultura chupitaro.]] Os habitantes máis antigos do estado, segundo estudos recentes, puideron ser os chupícuaros; á chegada dos españois, os otomíes e os chichimecas eran os grupos que habitaban a rexión.
Lei de Siebs
Segundo esta lei se un s móbil se engade a unha raíz que comece cunha oclusiva sonora ou aspirada, esa oclusiva enxordece. Siebs propuxo esta lei en Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung auf dem Gebiete der indogermanischen Sprachen, como Anlautstudien (Berlín 1904: 37.277-324).
Oswald Szemerenyi rexeitou esta regra, explicando que é insostíbel e cita a contradición presente no avéstico zdī do protoindoeuropeo *s-dʰi "se!" como contraexemplo (Szemerenyi 1999: 144). Con todo, a forma protoindoeuropea reconstrúese máis precisamente como *h₁s-dʰí e así a lei de Siebs semella demandar que a sibilante e a oclusiva aspirada sexan adxacentes e tautosilábicos, algo que se sabe que só ocorre en posición inicial de palabra en protoindoeuropeo de todas formas.
Soiuz TM-21
Características
A misión coincidiu co acoplamento do transbordador espacial Atlantis á Mir. Coa chegada da Soiuz TM-21 a poboación conxunta da Mir e do transbordador chegou aos 13 habitantes, a maior reunión de xente no espazo por primeira vez na historia: Dezhurov, Strekalov, Thagard na Soiuz ; Viktorenko, Kondakova e Polyakov na Mir; e Oswald, Gregory, Lawrence, Jernigan, Grunsfeld, Parise e Durrance no Atlantis.
Cancro de tiroide
Cancro papilar
O carcinoma papilar é a variedade máis frecuente de cancro de tiroide (supón aproximadamente o 70% dos casos). Histoloxicamente, distínguese por formar papilas. É o tumor tiroide de maior supervivencia e mellor prognóstico. O seu tratamento consiste na extirpación cirúrxica. En casos nos que non se poida realizar, pódese empregar iodo 131, que destrúe o tecido tiroide. Tras a cirurxía será preciso en moitos casos a administración de levotiroxina para substituír a función do tiroide perdido.
Panathinaikos F.C.
Xogadores de éxito
20px Rene Henriksen, Jan Michaelsen
20px Eric Mykland
McDonnell Douglas F-4 Phantom II
Prototipo XF4H-1
As probas no túnel de vento revelaron unha inestabilidade lateral que requiría un engadido de 5° de diedro ás ás. Para evitar redeseñar a sección central de titanio do avión, os enxeñeiros de aumentaron o ángulo só das partes externas das ás 12º, que facían unha media dos 5º requiridos para toda a envergadura. As ás tamén recibiron a distintiva forma "dogtooth" (dente de can) para mellorar o control en ángulos de ataque altos. Os estabilizadores completamente móbiles tiñan un ángulo de 23º para mellorar o control a ángulos de ataque altos mentres que se mantiñan fora da zona de expulsión de gases do motor. Ademais, as tomas de aire estaban equipadas con ramplas movibles para regular o fluxo de aire cara os motores a velocidades supersónicas. A capacidade de interceptador todo-tempo foi conseguida grazas ao radar AN/APQ-50. Para poder operar en portaavións, o tren de aterraxe deseñouse para soportar aterraxes cunha taxa de caída de 7 m/s, mentres que a pata do morro podía estenderse uns 50 cm para incrementar o ángulo de ataque na engalaxe.
Produción
A USAF recibiu Phantoms como resultado da presión do secretario de defensa Robert McNamara para crear un caza unificado para todas as ramas do exécito. En xaneiro de 1962 a USAF pediu prestados dos F-4B navais e desenvolveu requerimentos para a súa propia versión. A diferenza que a Mariña, que se centrara na intercepción, a USAF emfatizou o seu rol de cazabombardeiro. Coas unificación de designacións de McNamara o 18 de setembro de 1962, o Phantom coverteuse no F-4, designándose a versión naval F-4B e a da USAF F-4C. O primeiro exemplar para a Forza Aérea voou o 27 de maio de 1963, pasando de Mach 2 no seu voo inaugural.
Deioces
Deioces foi o suposto primeiro rei de Media sobre o 700 a.C.. O erudito E. M. Diakonoff (e outros) suxiren como datas do seu reino aproximadamente 727 – 675 a.C. xa que se menciona un Daiukku nas taboíñas mesas neoasirias no oitavo ano do reinado de Sargón II (sobre 721 – 705 a.C.), nas que se di que era un gobernante (eaknu) de Manna, que gobernaba con independencia un distrito entre o reino de Manna e Asiria, distrito que podería ser o Val de Zarrundad.
Suite Lemminkäinen
Características e argumento
Os distintos poemas que conforman a Suite Lemminkäinen foron obxecto de varias revisións nas que o compositor realizou cambios de maior ou menor envergadura, polo que a obra tal e como a coñecemos na actualidade dista da versión estreada en 1896. Os maiores cambios os realizou nos poemas impares (Lemminkäinen ja saaren neidot e Lemminkäinen tuonelassa), que foron os que menos convenceron ao compositor. Algunhas modificacións destacables da segunda revisión (1897) son a eliminación da pandeireta e o carillón en Lemminkäinen ja saaren neidot, onde engadiu novo material na parte central; outra modificación importante, desta vez en Lemminkäinen tuonelassa, foi a supresión de moitas das elaboracións do material musical.
Wolfgang Seidel
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Grúidos
Descrición
As grúas son aves grandes ou moi grandes, e entre elas están as aves voadoras máis altas do mundo. O seu tamaño vai desde o da Anthropoides virgo (ou Grus virgo), que mide 90 cm de lonxitude, ao da Grus antigone, que chega só a 176 cm, aínda que a máis pesada delas é a Grus japonensis, que pode pesar 12 kg antes de migrar. Son aves de patas e pescozos longos con corpos aerodinámicos e grandes ás arredondadas. Os machos e femias non varían en aparencia externa, pero a media de tamaños dos machos adoita ser lixeiramente maior que a das femias.
Alimentación
miniatura|[[Anthropoides paradisea alimentándose no zoo de Roterdam.]]
Taxonomía e sistemática
Gruinae Ás veces consideradas Balearicinae Ás veces consideradas Gruidae incertae sedis
En mitoloxía e simbolismo
O primeiro dístico śloka do poema épico en sánscrito Valmiki está inspirado pola pena de ver como un macho de Grus antigone era cazado mentres facía a danza do apareamento.
En moitas partes de Asia a grúa é un símbolo da felicidade e a eterna mocidade. No Xapón, a grúa é unha das criaturas místicas ou sagradas (como tamén o son os dragóns e as tartarugas) e simbolizan a boa fortuna e vida longa a causa da da súa fabulosa lonxevidade de mil anos. A grúa é un suxeito favorito na tradición do origami ou papiroflexia. Unha antiga lenda xaponesa promete que a calquera que faga mil grúas de papel unha grúa lle concederá un desexo. Despois da Segunda guerra mundial, a grúa simbolizou a paz e as vítimas inocentes da guerra na historia da nena Sadako Sasaki e as súas mil grúas de papiroflexia. A nena sufrira o bombardeo atómico de Hiroshima e tiña leucemia, polo que sabía que ía morrer, e fixo mil grúas de papel antes de morrer aos 12 anos, polo que chegou a ser famosa e recoñecida como símbolo das vítimas inocentes da guerra.
Francisco Diago
Morreu o 23 de maio de 1615 á idade de 53 anos, tendo sido nomeado por Filipe III, un ano antes, cronista maior da Coroa de Aragón.
Bobby Jones
Traxectoria
Despois de retirarse do golf aos vinte e oito anos, Jones exerceu a súa profesión de avogado, escribiu libros sobre golf e deu clases. Jones foi pioneiro en rodar filmes instrutivos de golf por encargo da Warner Bros. Tamén asesorou a empresa Spalding na construción de paus. Tras rexeitar 200 modelos diferentes, deu finalmente a súa aprobación a un xogo de paus que o satisfixo. Distinguíanse do resto por ter unha vara de aceiro, característica que acabou por substituír a madeira que se viña empregando ata entón. Outra innovación consistía en que cada pau se designaba por un número en lugar dos antigos nomes escoceses. Esta novidade converteuse en estándar. Jones deseñou xunto con Alister Mackenzie o Augusta National Course, inspirado en Old Course de St. Andrews (Escocia) e poucos anos máis tarde creou o Masters de Augusta.
Pandaloideos
A dos pandaloideos (Pandaloidea) é unha superfamilia de crustáceos decápodos carideos que comprende numerosas especies de camaróns comestíbeis e de alto valor económico.
Antibiótico beta-lactámico
Hidrólise encimática do anel β-lactámico
miniatura|esquerda|180px|[[Ácido clavulánico]] miniatura|esquerda|180px|[[Amoxicilina]]
Nomenclatura
As β-lactamas clasifícanse segundo as súas estruturas centrais.
A numeración dos monolactams segue a da IUPAC; o átomo de nitróxeno corresponde coa posición 1, o carbono carbonilo é o 2, o carbono α é o 3, e o carbono β o 4.
Pedregal de Irimia
Hoxe en día atópase ameazado por plantacións de eucalipto que chegan case ata o propio pedregal
Bill Russell
Comezos
A súa familia tivo moitos problemas co racismo, até o punto que ao seu pai foille negado o servizo nunha gasolineira até que tódolos clientes brancos fosen atendidos. Cando o seu pai tentou marchar e buscar outra gasolineira, o encargado do establecemento pegoulle cunha escopeta na cara ameazándoo de morte con que quedase e esperase a súa quenda. Noutra ocasión, a súa nai camiñaba pola rúa cun vestido elegante cando un policía local atopouna e fíxoa regresar a casa para cambiarse o vestido xa que a describiu como "roupa de branca". Debido ao racismo que se respiraba no seu Monroe natal, a familia Russell mudouse a Oakland (California). A súa nai, Kathy, morrería dun fallo renal pouco antes de cumprir os 33 anos de idade. Criado a partir de entón polo seu pai, sempre recoñecería nel o seu ídolo:
Universidade
Ademais do baloncesto, Russell representou a USF Dons en competicións de atletismo. Competiu na carreira de 402 m, podendo completala en 49,6 s, e en salto de altura, sendo elixido pola revista Track & Field News como o sétimo mellor saltador de altura do mundo en 1956. Ese ano, Russell gañou os títulos de salto de altura na reunión de afeccionados de Central California e do Pacífico, e na West Coast Relays. Nesta última competición, realizou un dos seus mellores saltos, alcanzando os 2,06 m, só 6 cm menos que os alcanzados polo campión olímpico aquel ano. Tras a súa carreira en San Francisco, os Harlem Globetrotters convidárono a unirse ao seu lendario equipo. Con todo, o propietario Abe Saperstein só negociaba directamente co adestrador de Russell, polo que o pivote rexeitou a oferta. Alegou que se Saperstein era demasiado elegante para falar con el, entón el era demasiado elegante para xogar para Saperstein. En cambio, Russell declarouse elixible para o Draft da NBA de 1956.
1956–59
miniatura|left|Russell e [[Red Auerbach (1956).]] Russell non se puido unir aos Celtics na súa primeira tempada na NBA até decembro de 1956 debido ao seu compromiso olímpico. Tras o seu regreso de Melbourne, Rusell disputou 48 partidos e media 14,7 puntos e 19,6 rebotes por partido, liderando a liga nesta última categoría estatística. Durante a tempada, no equipo xogaron cinco futuros membros do Hall of Fame: Russell, Tom Heinsohn, Jim Loscutoff, Bill Sharman, Bob Cousy e Frank Ramsey, este saíndo desde o banco (K.C. Jones non xogou en Boston até 1958 debido ao servizo militar). Nos anos previos á chegada de Russell, os Celtics eran un equipo anotador pero pobre en defensa. Con todo, coa presenza defensiva de Russell, os Celtics fundaban o inicio dunha das dinastías máis longas na historia do deporte. Na primeira tempada o equipo logrou un balance de 44-28, conseguindo unha praza de acceso a playoffs. No primeiro partido da primeira rolda ante Syracuse Nationals, liderados polo futuro Hall of Fame: Dolph Schayes, Russell completou un dos mellores partidos na súa carreira. Finalizou con 16 puntos, 31 rebotes e 7 tapóns, aínda que por esa época os tapóns non eran unha estatística oficial. Os Celtics varreron aos Nationals e posteriormente plantáronse nas súas primeiras Finais.
Por segundo ano consecutivo os Celtics posuían a mellor marca da NBA, avanzando facilmente até as Finais da NBA. Nelas atopáronse de novo aos Hawks, lesionándose Russell no terceiro partido da serie. Liderados por Macauley e Pettit, e co seu adestrador Alex Hannum, os Hawks alzáronse co seu primeiro campionato en seis encontros. Na campaña 1958-59, Russell continuou cos seus dominantes números; 16,7 puntos e 23 rebotes por noite. Converteuse nun dos mellores reboteadores de todos os tempos, promediando non menos de 23 rebotes por partido nas súas sete seguintes tempadas na liga. Os Celtics fixéronse coa mellor marca da liga gañando 52 partidos, liderados por Russell facías unhas novas Finais da NBA. Nas de 1959, os Celtics varreron a Minneapolis Lakers por 4-0 e conquistaron o seu segundo anel. John Kundla, adestrador dos Lakers, dixo tras a serie:
Justo Gayoso
Justo Gayoso López, finado en Ferrol o 1 de abril de 1913, foi un escritor e político galego.
Shirley Ann Jackson
Traxectoria
Finalizou a súa tese en Física de partículas en 1973, sendo a primeira muller afroamericana en obter un grao de doutoramento no MIT. Jackson é tamén a segunda muller afroamericana nos Estados Unidos en obter un doutoramento en física.
Éxtase
Éxtase pode referirse a:
Río Var
Afluentes
O Var recibe augas dos seguintes tributarios principais:
Historia
Dá nome ao departamento de Var, que na actualidade abrangue toda a conca do río. Antigamente, porén, o río conformaba a fronteira oriental do departamento.
Def Con Dos
Historia
A situación cambiou en 1993, cando o director de cine Álex de la Iglesia encargou a Def Con Dos o tema principal da súa primeira longametraxe, Acción mutante. Álex de la Iglesia tamén dirixiu o videoclip da canción, chamada tamén "Acción Mutante".
Praestamarcos
Fontes
Plinio o Vello aclara tamén:
No Parroquial suevo aparecen mencionados os praestamarcos, mais xa non como tribo, senón como unha división eclesiástica dependente da de Iria.
Tampereen Palloilijat
Fútbol sala
O equipo masculino de fútbol sala conseguiu finalizar primeiro no seu grupo na tempada 2919-20 da Futsal-Kolmonen, conseguindo deste xeito o ascenso á Futsal Kakkonen, terceira categoría do fútbol sala finlandés.
Francia orientalis
miniatura|As divisións do [[Imperio carolinxio segundo o Tratado de Verdún (843): en verde a Francia Orientalis. Este mapa había sufrir importantes modificacións co Tratado de Meerssen (870).]] A Francia Orientalis foi a terra de Luís o Xermánico despois do Tratado de Verdún en 843, que dividiu o Imperio Carolinxio entre os francos do leste, oeste e do medio. Foi o precursor do Sacro Imperio Romano Xermánico e da Alemaña moderna. Tamén foi coñecida como reino dos francos do leste. Supoñendo que o inicio do Sacro Imperio Romano Xermánico comezou coa dinastía otónica, o reino da Francia Oriental perdurará desde 843 ata a coroación do duque Henrique I de Saxonia en 919. Máis frecuentemente, considérase que o Imperio comezou no 962, coa entronización de Otón o Grande (translatio imperii).
Abelardo Moure
Adestrador
Trinta anos despois de dar os seus primeiros pasos deportivos na Asociación de Atletismo e Deportes do Barbanza, os rostros no pobrense campo da Alta, en Cabío, cambiaron, pero aínda máis o fixo o medalleiro da asociación. Desde que Lardo Moure tomou o testemuño do seu proxenitor e se converteu en adestrador, o conxunto dos atletas que dirixiu acumula 47 metais en campionatos nacionais, tres en europeos e mundiais, catorce récords estatais, 27 récords autonómicos, oito finalistas internacionais e máis de 200 medallas a nivel galego. Nesta lista sobresaen os nomes de campioas do talle de Ana Peleteiro e Lidia Parada.
Bandeira de Aruba
O azul representa o ceo e o mar Caribe, mentres que o amarelo simboliza a unión entre Aruba e os Países Baixos e a cor do wanglo, flor nacional. A estrela vermella simboliza a illa apuntando aos catro puntos cardinais no medio do océano. O vermello representa a terra e o branco o bater das ondas sobre as praias. Tamén, as catro puntas da estrela identifican as catro linguas da illa: español, papiamento, neerlandés e inglés.
Boiro
Imperio Romano e Idade Antiga
As distintas interpretacións feitas sobre a Calzada Romana de Vitres consideran que se trata dun treito da Calzada que formaría parte da vía XX (per loca maritima) do itinerario de Antonino, variante da vía XIX pero situada ao longo da costa atlántica do NW, cunha extraordinaria importancia económica, definida pola intensa actividade mineira, e o extraordinario papel comercial que permitía ter comunicados os núcleos costeiros cos interiores. As referencias á calzada romana do Monte de Vitres (López Ferreiro) fan alusión ao acuartelamento da Legio VII Victrix na contorna, o que quedaría fixado na toponimia da zona como Castelo de Vitres. Outros anacos desta estrada podemos vela en Belles de Arriba e Belles de Abaixo.
Idade Media
Desta época data a división administrativa en parroquias que fixa as súas raíces no reino suevo, que perdura até a actualidade, e que podemos clasificar como parte do patrimonio inmaterial.
En Boiro hai oito parroquias: San Cristovo de Abanqueiro, San Ramón de Bealo, San Vicenzo de Cespón, San Xoán de Macenda, Santa Baia de Boiro, Santa María do Castro, Santiago de Lampón, Santo Andrés de Cures. Cada unha delas dispón dun conxunto monumental impresionante e único, do que dan fe as distintas igrexas, igrexarios e casas reitorais.
ORS 3
Características
ORS 3 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. ORS 3 foi lanzado xunto cos satélites Vela 5 e Vela 6 e levaba a bordo cinco detectores de radiación para medir partículas cargadas, raios X, raios gamma e raios cósmicos no contorno próximo á Terra. O satélite estabilizábase mediante xiro (6 r.p.m.) e devolveu datos ata o 3 de novembro de 1965, en que o transmisor deixou de funcionar. ORS 3 foi inxectado nunha órbita inicial de 112.694 km de apoxeo e 153 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 34,39 graos e un período de 2610,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de xullo de 1968.
Boiro
Arquitectura relixiosa
Os máis vellos de Abanqueiro recordan a existencia dun Viacrucis que se estendía dende a igrexa parroquial ata a Capela de Nosa Señora de Exipto, situándose as estacións a ambos lados do camiño. Desgraciadamente non se conserva ningunha destas cruces.
ORS 3
Instrumentos
Para detectar raios gamma usaba un centeleador omnidireccional sensible fotóns con enerxías de entre 30 keV e 10 MeV, repartidos en cinco canais de enerxía. Os datos obtíñanse durante 4,5 segundos en intervalos de 72 segundos. Debido ao fallo do escudo de rexeitamento de partículas cargadas e á saturación do amplificador o 5 de agosto de 1965, os datos obtidos por este instrumento foron difíciles de interpretar.
Millepora platyphylla
Millepora platyphylla é unha especie de cnidario hidrozoo da subclase dos hidroidolinos, orde dos antoatecados, suborde dos capitados, unha das quince recoñecidas na actualidade (2020) na familia dos milepóridos.
Uxía de Montijo
Primeiros anos
María Eugenia Ignacia Agostiña de Palafox-Portocarrero de Guzmán e Kirkpatrick naceu en Granada, na rúa Gracia número 12, o 5 de maio de 1826. Uxía foi a segunda filla de Cipriano Palafox y Portocarrero-Idiáquez, XIII duque de Peñaranda, conde de Montijo e de Teba e grande de España, fillo de Felipe Antonio de Palafox Croy, quen tamén utilizou o apelido Guzmán por herdanza de dona Inés de Guzmán, condesa de Teba. Foi militar e político liberal, masón e afrancesado que combateu na guerra da Independencia española á beira de José Bonaparte. A súa nai foi Enriqueta María Manuela Kirkpatrick de Closeburn y de Grevignée, aristócrata española filla do escocés William Kirkpatrick, un exiliado en España na súa mocidade por apoiar a casa de Estuardo nas súas pretensións dinásticas, que foi cónsul dos Estados Unidos en Málaga e da belga Marie Françoise de Grevignée.
Blepharisma
Certas especies de Blepharisma serviron como organismos modelo para a investigación científica. Tamén se utilizan en moitas escolas nas clases de laboratorio.
Uxía de Montijo
Mocidade
En 1835, Uxía foi enviada a Francia a estudar no Convento do Sacro Corazón e logo no Gymnase Normale, Civile et Orthosomatique, recibindo en ambos unha profunda formación católica, que a acompañou ata o final da súa vida. En 1837 tivo unha curta e desagradable estancia nun internado en Bristol, ao suroeste de Inglaterra.
Blepharisma
Aspecto
Todas as especies están ciliadas uniformemente, cos cilios dispostos en ringleiras lonxitudinais, con bandas de pigmento alternando entre as ringleiras de cilios. A pigmentación vermella ou rosa pode ser bastante pálida, e en certos casos está totalmente ausente. Na parte superior posúen un vacúolo contráctil, xeralmente bastante longo. Os macronúcleos poden ter unha variedade de formas. Teñen tamén micronúcleos. Dependendo das especies e fases da vida, poden ter forma bacilar, ovoide, esférica, ou moniliforme (como un rosario de doas).
Uxía de Montijo
Mocidade
Namorouse Uxía aos dezaoito anos do marqués de Alcañices, pero foi traizoada e, crendo que a súa vida estaba rota, pensou en tomar os hábitos. Porén, a superiora do convento disuadiuna dicíndolle: "É vostede tan fermosa que máis ben parece nacer para sentar nun trono".
Voda
Uxía non nacera princesa, pero axiña soubo porse á altura das circunstancias. Ninguén botaba xa de menos a princesa de sangue real que tanto se desexou.
Ante a dificultade para concibir, nunha viaxe a Inglaterra a raíña Vitoria deulle un consello:
Uxía tomou boa nota, probou e acertou. Despois do asunto do coxín, quedou encinta. O 16 de marzo de 1856, tras un longo e penoso parto, Eugenia deu a luz o seu único fillo, Napoleón Luís Uxío Xoán Xosé Bonaparte, que recibiu o título de Príncipe Imperial.
O 17 de xullo seguinte, o emperador escribiu a Plombieres-les-Bains as disposicións relativas á rexencia, a cal confiou á emperatriz.
Descrición
Grazas á súa beleza e elegancia, Uxía contribuíu de forma destacada ao encanto que desprendía o réxime imperial. A súa forma de vestir era encomiada e imitada en toda Europa. O seu interese pola vida da raíña María Antonieta expandiu a moda neoclásica, estilo moi popular durante o reinado de Luís XVI.
Influencia política
En 1869, embarcouse en viaxe de estado a Istambul. O palacio Beylerbeyi, ás beiras do Bósforo, deulle a benvida durante a estancia na que visitou, entre moitos outros lugares, o Patriarcado Católico Armenio e a Escola Secundaria Saint-Benoît. Devandita viaxe marcou as relacións franco-turcas durante moitos anos.
Practicamente non se dirixiron a palabra, mais a soberana quentou a frialdade de trato, co diplomático encomio da obra, ante todas as autoridades internacionais presentes no acto. Entre os fastos da Inauguración figurou a singular representación, a beiras do Nilo, da soada ópera de Verdi, Aida, considerada como episodio excepcional e único.
Atentado de 1858
miniatura|Uxía, mediados da década de 1860 Pouco tempo despois do nacemento do seu fillo, os emperadores sobreviviron a un atentado perpetrado polo revolucionario italiano Felice Orsini, fillo dun antigo oficial de Napoleón Bonaparte na campaña de Rusia, que se uniu a unha sociedade secreta chamada Carbonaría, máis concretamente a un grupo denominado Conxura Italiana dos Fillos da Morte, que tiñan como finalidade a independencia italiana fronte a Austria e o ideal do liberalismo.
Na tarde do 14 de xaneiro de 1858, mentres o emperador e a emperatriz ían de camiño ao teatro Rue Le Peletier, o precursor da Ópera Garnier, onde ían presenciar a ópera Guillaume Tell, de Rossini, Felice Orsini e outros dous cómplices de nome Antonio Gómez e Charles DeRudio lanzaron senllas bombas, das cales, a primeira estourou onde se atopaba o chofer, á beira da carruaxe, a segunda danou os cabalos e rompeu os cristais da carroza imperial e a terceira estoupou debaixo da propia carruaxe e feriu de gravidade a un policía que acudía en socorro.
Pobo arhuaco
Os arhuacos son un pobo indíxena que habita a vertente meridional da Serra Nevada de Santa Marta, en Colombia. Falan o arhuaco, lingua da familia chibcha e como outros pobos da Serra Nevada, son considerados os descendentes da cultura tairona.
Nome
Os arhuacos tamén son coñecidos como aruacos, arawak, bintucua, bintuk, bíntukua, ica, ijca, ijka, ika e ike.
Marcelino Champagnat
Marcellin Joseph Benoît Champagnat, coñecido como Marcellin Champagnat ou mesmo, en España, como Marcelino Champagnat, nado o 20 de maio de 1789 en Marlhes (Loira) e finado o 6 de xuño de 1840 en Saint-Chamond, foi un sacerdote e pedagogo francés e o fundador da Société des Petits Frères de Marie, coñecidos como «Irmáns Maristas das Escolas», coa vocación de promover o ensino primario mediante campañas. En 1999 foi canonizado santo da Igrexa Católica.
Ischia
Era cristiá ata o 1500
No ano 6 César Augusto devolveu a illa a Nápoles a cambio de Capri. Ischia sufriu as invasións bárbaras, sendo tomada primeiro polos hérulos, logo polos ostrogodos, e sendo ao final absorbida polo Imperio romano oriental. Os bizantinos cederon a illa a Nápoles no 588 e cara ao 661 comezou a ser administrada por un conde supeditado ao duque de Nápoles. A área foi devastada polos sarracenos no 813 e 847; no 1004 foi ocupada por Henrique II de Alemaña; os normandos de Roxerio II de Sicilia tomárona en 1130; a illa foi asaltada polos pisanos en 1135 e 1137 e posteriormente caeu baixo o dominio dos anxevinos. Tras as Vésperas sicilianas en 1282, a illa rebelouse, recoñecendo a Pedro III de Aragón, pero foi retomada polos anxevinos o ano seguinte. Foi conquistada en 1284 polas forzas de Aragón e Carlos II de Anjou incapaces de volvela a tomar con éxito ata 1299.
Campionato do Mundo de Atletismo 2007
Participantes
Galicia non competiu con selección de seu, senón integrada na de España. Outros países e territorios sen recoñecemento oficial completo que si participaron nestes mundiais foron Palestina, Taiwán, Xibraltar, Anguila, Illas Virxes Británicas, Illas Virxes Estadounidenses, Turks e Caicos, Guam, Illas Marianas do Norte, Illa Norfolk, Polinesia Francesa e Samoa Americana.
Pandalus
Especies
Porén, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT, 29 de outubro de 2013) só recoñece estas trece:
Goura scheepmakeri
Hábitat, distribución e ecoloxía
A pomba coroada de Scheepmaker habita nos bosques primarios secos e inundados, a miúdo aluvais, nas terras baixas do sur de Papúa Nova Guinea, até os 500 m de altitude, ao leste do río Purari, até a baía de Orangerie. O límite oeste da súa área de distribución é pouco coñecido, entre os ríos Hegeigio e Purari. Parece que foi eliminada en gran parte do leste da súa área de distribución na chaira costeira máis desenvolvida e máis estreita da provincia Central. Pero parece que aínda é bastante común na conca do río Lakekamu, onde foi cazada regularmente, e segue sendo relativamente común e xeneralizada na parte inferior da conca do Purari.
Descrición
A especie foi descrita en 1876 polo zoólogo alemán Otto Finsch, que recibiu un espécime vivo do distribuidor C. Scheepmaker do Natura Artis Magistra ("Natureza mestra das artes"), ou "Artis Royal Zoo", un zoo situado no centro de Ámsterdam, que foi o primeiro zoolóxico dos Países Baixos (fundado en 1838).
Variacións taxonomicas
Neste estudo descubriuse que as catro especies do xénero formaban dous pares: Goura cristata é irmá de Goura sclaterii, mentres que Goura scheepmakeri é irmá de Goura victoria. No cladograma seguinte móstranse as relacións destas especies e outras relacionadas con elas:
Gravity Recovery and Interior Laboratory
Características
As naves foron construídas por Lockheed Martin usando o bus XSS-11 e instrumentos derivados dos da misión GRACE. Tiñan forma de prisma rectangular e unhas masas baleiras de 132,6 kg (202,4 kg cheas de propelente). A enerxía era proporcionada por dous paneis soares que alimentaban unha batería de ión litio e a propulsión corría a cargo dun motor de 22 N de pulo. As manobras máis sutiles tiñan lugar usando un propulsor de gas frío e tres volantes de inercia. O guiado e o control de actitude usaban un sensor solar, un sensor estelar e unha unidade inercial. As naves comunicábanse coa Terra na banda S, mentres que para a determinación da distancia entre elas usaban un sistema en banda Ka denominado LGRS (Lunar Gravity Ranging System). Ademais, levaban con varias cámaras denominadas MoonKam con fines educativos. miniatura|Mapa do espesor da codia lunar obtido polas naves GRAIL.
Mostaza (condimento)
O termo fai referencia tamén á semente miúda de mostaza, usada coma especia e que se emprega frecuentemente nalgunhas gastronomías, como por exemplo: a alemá, a india ou a francesa, entre outras.
Etimoloxía
En galego tamén existe a denominación de xebra para a especie Brassica nigra, a mostaza negra. En castelán clásico aparece como jenabe, que á súa vez provén do latín sinapi, e este do grego co mesmo nome. A denominación, tal e como se coñece hoxe en día, aparece por vez primeira en Francia posibelmente cara o ano 1220 dunha derivación da verba latina "mustum" (derivada do adxectivo latino: mustacĕus, de mosto, polo condimento co que se preparaba) e a primeira constancia rexistrada do nome asociado ao condimento é: moutarde, sospéitase que proveña do latín vulgar ‘mustum ardens’ (mosto ardente) por teren os romanos o costume de engadir, ou diluír, grans de mostaza no zume de uva (mosto). Case na mesma época aparece rexistrado no castelán co nome de mostaza e en Italia e Portugal co de mostarda, nomes que colleu o galego. A Real Academia Galega só recolle no seu dicionario a variante mostaza, porén o termo mostarda aparece recollido en varios dicionarios galegos, ademais de ser o termo coincidente en portugués.
Alberht de Anglia Oriental
Goberno con Beonna
A historiadora Barbara Yorke suxeriu a posibilidade de que cada rei gobernase por separado unha parte do reino, pero recoñece que o escenario polític do ano 749 non se acaba de entender totalmente. D. P. Kirby ten dado un punto de vista alternativo aos acontecementos que terían acontecido despois da morte de Ælfwald: pensa que hai algún tipo de relación entre Alberht e Æthelberht II, ou que podería ser a mesma persoa, e que Alberht aínda gobernaba en 794, o que significaría que tería gobernado por corenta e cinco anos.
Mostaza (condimento)
Especies
A mostaza branca doce (Brassica alba) medra brava no norte de África, Oriente Medio e a Europa mediterránea, estendéndose amplamente polo seu prolongado cultivo. A mostaza morena (Brassica juncea), orixinaria das ladeiras do Himalaia, cultívase comercialmente no Reino Unido, o Canadá e os Estados Unidos. A mostaza negra (Brassica nigra), cultívase na Arxentina, Chile, os Estados Unidos e algúns países europeos. O Canadá cultiva o 90% de toda a semente de mostaza para o comercio internacional.
Carlos Mugica
Carlos Mugica, nado en 1930 e finado en 1974, foi un sacerdote xesuíta arxentino, vinculado ao Movemento de Sacerdotes para o Terceiro Mundo e ás loitas populares da Arxentina das décadas de 1960 e 1970.
Militancia política
A mediados da década do 60 coñece e mantén unha estreita relación cos activistas católicos xuvenís Fernando Abal Medina, Mario Firmenich e Carlos Gustavo Ramus, quen máis tarde serían parte da célula fundacional da organización armada Montoneros, intimamente ligada ao movemento peronista de esquerda.
O seu asasinato
Actualmente o mausoleo do Pai Mugica atópase na capela Cristo Obreiro da Villa 31 de Retiro.
Wolfgang Amadeus Mozart
Na súa nenez máis temperá en Salzburgo, Mozart mostrou unha capacidade prodixiosa no dominio de instrumentos de teclado e do violín. Con só cinco anos xa compuña obras musicais e as súas interpretacións eran do aprecio da aristocracia e realeza europea. Aos dezasete anos foi contratado como músico na corte de Salzburgo, pero a súa inquietude levouno a viaxar á busca dunha mellor posición, sempre compoñendo de forma prolífica. Durante a súa visita a Viena en 1781, tras ser despedido do seu posto na corte, decidiu instalarse nesta cidade onde alcanzou a fama que mantivo o resto da súa vida, a pesar de pasar por situacións financeiras difíciles. Nos seus anos finais, compuxo moitas das súas sinfonías, concertos e óperas máis coñecidas, así como o seu Réquiem. As circunstancias da súa temperá morte foron obxecto de numerosas especulacións e elevada á categoría de mito.
Anel de Einstein
Aneis extra
miniatura|esquerda|SDSSJ0946+1006 é un Anel de Einstein Doble. Créditos: [[Telescopio espacial Hubble|HST/NASA/ESA]] Raphael Gavazzi do STScI e Treu Tommaso da Universidade de California en Santa Barbara usando o Telescopio Espacial Hubble atoparon un anel dobre. Xorde a partir da luz de tres galaxias a 3, 6 e 11 millóns de anos luz de distancia. Estes aneis axúdanos na comprensión da distribución da materia escura, a enerxía escura, a natureza da galaxias afastadas, e a curvatura do universo. As posibilidades de atopar un anel dobre é de 1 entre 10.000. Unha mostraxe axeitada de 50 aneis dobres serviría para facilitar aos astrónomos unha medida máis precisa do contido de materia escura do universo e da ecuación de estado da enerxía escura cun 10 por cento de precisión.
Wolfgang Amadeus Mozart
Anos de viaxes
En Milán Mozart escribiu a ópera Mitridate, re di Ponto (KV 87, 1770), que foi interpretada con éxito. Isto supuxo o encargo de dúas novas óperas e Wolfgang e Leopold volveron dúas veces máis a Milán (desde decembro de 1771 ata agosto de 1772 e desde outubro dese mesmo ano ata marzo de 1773) para a composición e as estreas de Ascanio in Alba (KV 111, 1771) e Lucio Silla (KV 135, 1772). Leopold esperaba que estas visitas conseguisen unha contratación profesional para o seu fillo en Italia, pero as súas esperanzas nunca se cumpriron. No final da última viaxe a Italia, Mozart escribiu a primeira das súas obras máis famosas e que aínda é interpretada extensamente na actualidade, o motete Exsultate, jubilate, KV 165.
A viaxe a París
miniatura|esquerda|Retrato da familia Mozart arredor de [[1780, obra de Johann Nepomuk della Croce. Da esquerda para a dereita, Nannerl, Wolfgang e Leopold. O retrato da parede é de Anna Maria, a nai de Mozart, que faleceu en 1778.]]
Durante a estancia de Wolfgang en París, Leopold seguía buscando enerxicamente oportunidades para a volta do seu fillo para Salzburgo e co apoio da nobreza local asegurarlle unha mellor posición como organista e primeiro violinista da corte. O salario anual ascendía a 450 floríns, pero Wolfgang era remiso a aceptalo e logo de marchar de París o 26 de setembro de 1778 detívose en Mannheim e Múnic, aínda coa esperanza de obter un nomeamento fóra de Salzburgo. En Múnic volveuse a atopar con Aloysia, convertida nunha cantante de éxito, pero ela deixoulle claro que non estaba interesada nel.
Finalmente, Wolfgang regresou para o seu fogar o 15 de xaneiro de 1779 e aceptou o novo posto, pero o seu descontento con Salzburgo non diminuíra. A Sonata para piano n.º 8 en la menor (KV 310) e a Sinfonía n.º 31 en re maior (KV 297, chamada París) están entre as obras máis coñecidas da estancia de Mozart en París, onde foron executadas o 12 e 18 de xuño de 1778, respectivamente.
Primeiros anos en Viena
Coas substanciais ganancias dos seus concertos e outras actuacións, o matrimonio Mozart adoptou un modo de vida máis ben luxoso. Trasladáronse a un apartamento caro, cun alugueiro anual de 460 florins. Mozart tamén comprou unha excelente fortepiano de Anton Walter por aproximadamente 900 floríns, unha mesa de billar por uns 300, enviou ao seu fillo Karl Thomas a un internado caro e contrataron serventes. Polo tanto, con este modo de vida o aforro era imposible e o curto período de éxito financeiro non fixo nada para amortecer as dificultades que máis tarde Mozart experimentaría.
Volta a ópera
En 1787, o mozo Ludwig van Beethoven pasou dúas semanas en Viena, esperando estudar con Mozart. Os documentos existentes sobre este encontro son contraditorios e existen polo menos tres hipótese en vigor: que Mozart oíu a interpretación de Beethoven e o eloxiou, que Mozart rexeitou a Beethoven como estudante, e que nunca se chegaron a atopar.