cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonor de Aquitania
Primeiros anos
Nada no 1122, Leonor foi descendente dos nobres gobernantes do gran territorio de Aquitania, situado ó sur de Francia. A pequena Leonor creceu baixo o amparo de titores que a dotaron do amor polas belas artes e de inmediato mostrou dotes para a música e as linguas.
Raíña de Inglaterra
Deste matrimonio naceron oito fillos, cinco homes e tres mulleres. Na súa corte, establecida principalmente en Poitiers, tivo un grande auxe a literatura cabaleiresca, sendo mecenas de moitos trobadores. A existencia dunha amante do seu marido provocou o enfrontamento entre Leonor e Henrique, e a partir de 1173 Leonor promoveu a rebelión de tres dos fillos do rei contra o seu pai. Tras reprimir a rebelión, Henrique encarcerou a Leonor, primeiro en Chinon e máis tarde en Salisbury, onde permaneceu en arresto ata a morte de Henrique en 1189.
Billboard
Listas Billboard
O 4 de xaneiro de 1936 The Billboard publicou a súa primeira lista de éxitos de música, e o 20 de xullo de 1940 calculouse a primeira lista de popularidade musical. Dende o 4 de agosto de 1958 vénse publicando a Hot 100 que combianaba vendas de sinxelos e emisión na radio.
Na actualidade Billboard publica unhas 100 listas cada semana, sendo as máis polpulares a Hot 100 e a Billboard 200.
Entrena
Historia
miniatura|dereita|100px|Escudo de Entrena O rei navarro-aragonés Afonso I o batallador levantou no cerro El Conjuro unha torre vixía ao redor da cal dispuxo un destacamento. Alí pasaba o monarca breves períodos de descanso. Unha desas estadías está documentada nun escrito de 1128 no que aparece Entrena xa co título de "Vila". Esta torre é a que aparece reflectida no actual escudo do municipio.
En certas dádivas do rei Sancho Garcés IV de Navarra aparece Entrena co nome latinizado de "Entidigone".
Edificios e monumentos
A igrexa adxacente consta dunha nave de dous tramos e cabeceira cuadrangular, con capelas a modo de brazos de cruceiro no primeiro tramo. O retablo do altar maior e capelas son barrocos.
Demografía
Ao estar situada preto da capital, Entrena foi aumentando a súa poboación lentamente, en comparación con outras localidades próximas, pero distanciándose da maioría dos pobos da comunidade, máis afastados, que perderon poboación.
Carl Jonas Love Almqvist
Traxectoria
En 1828 incorporouse como profesor nunha escola primaria experimental de Estocolmo, sendo o seu director durante unha década, e, en 1837, fíxose pastor da Igrexa de Suecia. A nivel literario, logo dunha etapa romántica adoptou o realismo, resultando as súas obras moi polémicas. En Om brottsliges behandling (1821) insistía na necesidade da reinserción social dos presos, e en Drottningens juvelsmycke (1834), o protagonista, Tintomara, é un individuo intersexual. En 1839, a novela Det går an (As nosas normas) foi particularmente atacada. Nela relata os plans dunha parella de mozos que proxectan unha vida común baseada nunha relación de igualdade e autonomía. Ademais tamén se critica o sistema gremial (vixente ata 1850) e deféndese a idea da separación entre sexualidade e matrimonio. Ante estas ideas, os sectores conservadores e eclesiásticos escandalizáronse por considerar que era carente de moralidade, mentres que moitas escritoras suecas da época consideraron a obra como unha "fantasía masculina". Como consecuencia, tivo que renunciar á súa carreira como docente e relixioso, exercendo como xornalista para Aftonbladet e Jönköpingsbladet.
Campionato Brasileiro Série A 1964
O Campionato Brasileiro Série A 1964, oficialmente Taça Brasil foi a 6º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 26 de xullo e finalizou o 19 de decembro de 1964. O campión foi o Santos.
Farinxe
Partes da farinxe
Farinxe media: tamén se chama orofarinxe ou bucofarinxe porque por diante se abre á boca ou cavidade oral a través do istmo das fauces. Por arriba está limitada polo veo do padal e por abaixo pola epiglote. Na orofarinxe atópanse as amígdalas palatinas, entre os piares palatinos anterior ou glosopalatino e posterior faringopalatino.
Lingua punjabi
O punjabi actual
Entre os escritores modernos en lingua punjabi de nacionalidade paquistaniana, destacan:
Fonoloxía
= Gramática punjabi =
Sandá, A Ciadella, Sobrado
Sandá é un lugar da parroquia da Ciadella, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Carnívoro
Por outra parte, tamén existen algúns vexetais que se alimentan de animais, as denominadas plantas carnívoras.
Bob McAdoo
Carreira
Seleccionado en primeira rolda no Draft da NBA de 1972 por Buffalo Braves (agora Los Angeles Clippers) tras dúas tempadas en Vincennes Junior College e unha na Universidade de North Carolina, McAdoo pronto se converteu nun dos mellores xogadores da liga. Na súa primeira campaña gañou o Rookie do Ano e en tres tempadas consecutivas sería o máximo anotador da NBA. Na tempada 1973-74, McAdoo converteuse no último xogador da historia da liga en ter unha media, nunha soa tempada, de 30 ou máis puntos por partido e 15 rebotes. No seu segundo ano, foi nomeado por primeira vez (de cinco) no mellor quinteto da tempada e en 1975 foi galardoado co premio ao mellor xogador da liga (MVP), con 34,5 puntos, 14,1 rebotes e 2,12 tapóns por partido, cunha porcentaxe de 51,2 en tiros de campo e un 80,5 na liña de tiros libres. Para o NBA All-Star Game de 1975 foi o xogador máis votado polos afeccionados con 98.235 votos.
Froitoso de Braga
Traxectoria
miniatura|220 px|esquerda|Mosteiro de San Pedro de Montes no [[Bierzo, fundado por Froitoso de Braga.]]
José Conde Cid
José Antonio Conde Cid, coñecido artisticamente como José Conde, nado en Ourense en 1955 e finado en Madrid o 25 de febreiro de 2011, foi un modelo e actor galego de series de televisión, cine e teatro.
En 2011 atopábase a tratamento psicolóxico, e logo dun mes desaparecido, o seu cadáver apareceu en Madrid.
Mergullón cristado
Descrición
Recoñécese polas súas dúas cristas negras e as súas prominentes golas avermelladas en primavera. As súas partes superiores son de cor marrón escuro; as inferiores, brancas. A súa lonxitude pode variar entre os 46 cm aos 51. Ten unha media de 48 cm. A envergadura varía entre os 85 e os 90 centímetros.
Connie Hawkins
NBA
Connie Hawkins entrou no Basketball Hall of Fame en 1992. Trala elección en 1996 por parte da NBA dos "50 mellores xogadores da historia da NBA", na cal non está incluído Hawkins, a cadea de televisión de Ted Turner, a TNT, elixiuno con motivo dos dez anos retransmitindo a liga, unha ampliación da lista con 10 xogadores máis, entre os cales si que se atopa.
Copa de Europa de rugby 1999-2000
Playoffs
Os 6 equipos que remataron primeiros de grupo clasificáronse para cuartos de final, ademais dos 2 equipos que remataron na segunda posición con máis puntos. Os equipos que xogaron como locais foron os que máis puntos conseguiron, ou en caso de empate aplicouse o criterio de ensaios a prol ou diferenza entre puntos anotados e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final disputóuse o 27 de maio do ano 2000 no Twickenham Stadium en Londres diante de 68.441 Persoas. Northampton Saints coroóuse como quinto Campión de Europa.
Ludomanía
Clasificación da APA
O xogo patolóxico foi recoñecido oficialmente como entidade nosolóxica de saúde mental no ano 1980 cando a Sociedade Americana de Psicoloxía (APA) inclúeo por primeira vez como trastorno no manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais, na súa terceira edición (DSM-III).
Fases
Segundo Becoña, as fases da adicción son tres:
Base biolóxica
De acordo co Illinois Institute for Addiction Recovery, as últimas evidencias indican que o xogo patolóxico é unha adicción similar ás adiccións químicas. Notouse que nalgúns xogadores patolóxicos teñen menores niveis de norepinefrina que os xogadores normais.
Xosé Manuel Domínguez Prieto
Traxectoria
Licenciado e Doutor en Filosofía pola Universidade Complutense de Madrid, foi profesor de ensino medio no IES Eduardo Blanco Amor de Ourense, profesor-titor de Psicoloxía, de Antropoloxía filosófica e de Historia da Filosofía Antiga, Medieval, Moderna e Contemporánea na UNED e mais na Universidade Pontificia de Salamanca. Tamén foi profesor invitado da Universidad Católica Nuestra Señora de la Asunción (Asunción, Paraguai) e profesor de Filosofía no Instituto Superior de Ciencias Relixiosas San Agustín. Foi investigador do "Instituto de Investigaciones económicas y sociales" da Universidad Francisco de Vitoria de Madrid.
Bólas do Dragón
As Bólas do Dragón da Terra
Estas conceden un único desexo, e despois diso convértense en pedras, ficando así un ano terrestre (365 días e 6 horas), e espállanse por todo o planeta. O dragón que xorde ó reunir as 7 Bólas do Dragón é Shenron, creado a partir dunha escultura deseñada por Señor Popo. Estas bólas son un chisco máis grandes ca unha pelota de tenis e as súas estrelas son de cor vermella.
Tras ser reactivadas
Despois de que Kamisama se fusionara de novo con Piccoro, Dende é escollido coma novo deus da Terra, el volve crear as Bólas do Dragón, incrementando o seu poder para que cumpran dous desexos e permitindo que reviva alguén que leve morto máis dun ano. Máis aínda non podían resucitar quen xa fora resucitado.
Bólas do Dragón de estrela negra
As estrelas que posúen, no canto do vermello típico das outras Bólas do Dragón, son de cor negra. O seu tamaño, nomenclatura e numeración de estrelas é idéntico ó das da Terra. Ademais estas chaman un dragón diferente, Shenron vermello, un dragón de maior tamaño có Shenron tradicional e de cor vermella que concede un só desexo. Teñen maior poder cás Bólas do Dragón da Terra e de Namek para poder realizar ese desexo. E por mor disto, estas bólas teñen características diferentes das bólas tradicionais:
Os desexos concedidos
Estes son, por orde cronolóxica, os desexos que se pediron (e efectuaron) ós dragóns sagrados:
En películas e especiais (9+1)
Tódolos desexos foron realizados por Shenron.
Xénero musical
Un xénero musical é unha categoría que reúne composicións musicais que comparten distintos criterios de afinidade. Estes criterios poden ser especificamente musicais, como o ritmo, a instrumentación, as características harmónicas ou melódicas ou a súa estrutura, e tamén basearse en características non musicais, como a rexión xeográfica de orixe, o período histórico, o contexto sociocultural ou outros aspectos máis amplos dunha determinada cultura.
Música popular
miniatura|Xénero musical: [[Tango.]]
Problemática da clasificación
Algunhas persoas senten que a categorización da música en xéneros baséase máis en motivos comerciais e de mercado que en criterios musicais. Por exemplo John Zorn, un músico cuxa obra cubriu unha ampla gama de xéneros, escribiu que estes son ferramentas usadas para «facer máis cómoda e comercializable a complexa visión persoal dun artista».
Hughes OH-6 Cayuse
Entrada en servizo
En 1964 o Departamento de Defensa dos Estados Unidos emitiu un memorando dicindo que todas as aeronaves de á fixa do Exército dos Estados Unidos serían transferidas á USAF, mentres que o Exército pasaría a utilizar helicópteros. O avión de á fixa do Exército, o O-1 Bird Dog, que era usado para observación de artillería e recoñecemento, sería substituído polo helicóptero OH-6A. A aeronave entrou en servizo en 1966, chegando despois á guerra de Vietnam. O pilotos alcumaron ao novo helicóptero Loach, unha palabra creada pola pronunciación do acrónimo do programa que xerou a aeronave, LOH (light observation helicopter).
Vértebra
Vértebras torácicas
As súas apófises espiñentas apuntan cara abaixo e son máis grandes en relación ás das outras rexións. Posúen nas súas caras laterais unhas caras articulares que conectan coa cabeza das costelas. Teñen un pequeno grao de rotación entre elas pero ó estar articuladas coa caixa torácica non existe un gran grao de mobilidade.
Articulacións costovertebrais
Só as hai nas vértebras dorsais.
Jorge Mira
Formación
Foi finalista do Premio da Real Sociedade Española de Física a Investigadores Noveis (1999), Premio de investigación en ciencia e tecnoloxía da Deputación de Pontevedra (2001), Premio da Real Academia Galega de Ciencias (2002), Premio do Colexio Oficial de Físicos de España (2010), XXXIV Premio da Crítica Galicia, na modalidade de investigación (2011) e é Mención de Honor do Premio de investigación da Real Academia Galega de Ciencias (2011).
Adalberto Libera
Biografía
Un arquitecto creativo extremadamente capaz e con talento, estivo máis influído polo futurismo que polo racionalismo, e foi politicamente astuto. A súa actividade como fundador e secretario do MIAR permitiulle estabelecer unha relación de traballo moi estreita cos altos cargos do réxime fascista en Roma, onde se tomaban todas as grandes decisións sobre os programas de construción pública, e que eran responsables do encargo de centos de novos edificios públicos requiridos nos programas de modernización de Mussolini. Grazas a estas conexións tivo unha prolífica carreira durante o réxime fascista e deseñou moitos edificios destacados durante os anos 1930, algúns dos cales son obras mestras do movemento moderno internacional. Participou no gran concurso do réxime, o E42. No mesmo tempo, proxecta algunha das súas obras máis notables, como a Vila Malaparte na illa de Capri, aínda que hai unha continuada controversia sobre se o propio Malaparte foi o principal deseñador. Un dos edificios máis importantes é o Palazzo dei Congressi (Pazo de Congresos) na EUR de Roma.
César Cui
Vida musical non profesional
A pesar dos seus logros como académico militar profesional, Cui é máis coñecido en occidente pola súa "outra" vida musical. De neno en Vilnius recibira clases de piano, estudara a obra de Chopin e comezara a compoñer pequenas pezas aos catorce anos. Nos poucos meses antes de que fose enviado a San Petersburgo, conseguiu recibir leccións de teoría musical co compositor polaco Stanisław Moniuszko, que estaba residindo en Vilnius nesa época. A dirección musical de Cui cambiou en 1856, cando coñeceu a Mily Balakirev e comezou a involucrarse na música máis seriamente.
Revolución de 1868
A Revolución de 1868, tamén denominada La Gloriosa ou La septembrina, foi un levantamento revolucionario español que tivo lugar en setembro de 1868 e supuxo o destronamento da raíña Isabel II e o inicio do Sexenio Democrático.
As Cernadas, Cabreiros, Xermade
As Cernadas é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
MDMA
dereita|miniatura|181px|Estrutura química do MDMA. A MDMA (abrevación do seu nome semisistemático 3,4-metilendioximetanfetamina), usualmente coñecido como éxtase, é unha droga empatóxena pertencente á familia das anfetaminas substituídas. As rutas máis comúns para a súa síntese empregan a 3,4-metilenodioxifenil-2-propanona (MDP2P) como precursor.
Primeiras investigacións
Outros laboratorios sen relación con Merck comezaron a investigar a MDMA. Entre 1953 e 1954, o exército dos Estados Unidos encargou un estudo da toxicidade e dos efectos sobre o comportamento de animais ós que se inxectaba mescalina e outros compostos similares como MDMA. Estas investigacións, realizadas en Ann Arbor, na Universidade de Míchigan, non foron desclasificadas até outubro de 1969 e publicadas en 1973, anos despois de ter aparecido o primeiro artigo científico sobre a súa síntese, publicado en Polonia en 1960.
Investigacións de Shulgin
220px|miniatura|dereita|O químico [[Alexander Shulgin no ano 2011.]] O químico Alexander Shulgin sintetizou a MDMA en 1965, segundo as súas propias declaracións, mentres investigaba para Dow Chemical Company, sen experimentar coas propiedades psicoactivas do composto nese momento. Arredor de 1970 Shulgin enviou as instrucións para sintetizar a MDA N-metilada (MDMA) ó fundador dunha empresa química dos Ánxeles que as solicitara. Este individuo máis tarde reenvioullas a un cliente do centro dos Estados Unidos. A mediados de 1970, en agosto, a MDMA xa se estaba a empregar de forma recreativa na área de Chicago.
Tolerancia
O corpo humano desenvolve tolerancia a esta droga, polo que o consumo continuo da mesma leva á paulatina ausencia de efectos, debido a isto unha persoa que inxire a droga semanalmente, probablemente despois dun ou dous meses non sinta os efectos da mesma ou estes sexan case imperceptibles. Cando os efectos do éxtase desaparecen pode experimentarse, incluso días despois, canseira, sentimentos de depresión e outras alteracións do humor.
Estudos e investigacións sobre o éxtase
Os científicos están estudando se o éxtase produce unha lesión permanente nas neuronas cerebrais. As investigacións realizadas en ratas e outros animais confirman a lesión de neuronas serotoninérxicas. Os estudos no ser humano, nos que se empregaron as novas tecnoloxías de exploración cerebral como a tomografía de emisión de positróns e a tomografía computerizada de emisión de fotón único, apuntan tamén a unha afectación permanente nas vías da serotonina. Ademais, outras probas realizadas en persoas que o utilizan habitualmente sinalan que o éxtase pode afectar de forma negativa á memoria, a aprendizaxe e outros procesos mentais.
Arquitectura romana
A actividade arquitectónica dos romanos caracterízase polo uso e perfeccionamento das técnicas do gregos pero tamén dos etruscos, utilizaron como materiais de construción o ladrillo e o morteiro, o que lles permitiu realizar construcións colosais. O arco e a bóveda etrusca foron os sistemas construtivos básicos, combinados coa estrutura alintelada grega.
Homo faber
Benjamin Franklin tamén enunciou que « O home é un animal fabricante de útiles » (a toolmaking animal).
Dereito de sucesións
En moitos países (España entre eles) está regulado por unha lei: o Código civil, así como polos usos e costumes de cada lugar. Porén, o de España é un caso especial, pois a Constitución permite que as comunidades regulen o seu propio Dereito civil (ou Foral, segundo os casos) alí onde o haxa. Así, por exemplo, Navarra, Cataluña e Galicia contan con normas específicas para algúns aspectos.
Executores do testamento
Son persoas ás que o testador encarga no testamento que realicen determinadas funcións á súa morte, tales como paga-lo enterro e o funeral, se o houber, sufraga-los legados en metálico, contactar cos herdeiros etcétera.
Os notarios son os que se ocupan se custodia-los testamentos cando estes son notariais ( isto é, todos excepto o ológrafo) e de redactalos cando toman a forma do testamento notarial aberto. Na maioría dos países son persoas que se licenciaron en Dereito, pero non sempre teñen que ter pasado unha oposición, como no caso de España; en Francia a aqueles licenciados que desexen ser notarios chégalles con pagar unha fianza en concepto dos gastos ocasionados pola instalación da oficina e polos gastos burocráticos. O sistema anglosaxón non recoñece esta figura, senón que no que é necesario substitúea pola do testamenteiro.
O Sistema anglosaxón
No que respecta ó Dereito de Sucesións, o sistema anglosaxón caracterízase, por unha parte, por dar libre disposición sobre o total da herdanza ó testante, o que significa que o testante dispón do total das súas propiedades, sen cargas de lexítimas ou de disposicións lexislativas. Por outra banda, o testante debe face-lo testamento por si mesmo, sen acudir a notarios ou a outros funcionarios públicos, e por iso, é bastante común que o testador pida a axuda dun avogado para cumprir cos requisitos que esixe a lei á hora de outorgar testamento, quen en ocasións actúa asemade como testamenteiro. Un deses requisitos é o de que durante o acto de outorgamento deben estar presentes polo menos dúas testemuñas que non reciban algo do testamento. Alén de todo isto, é conveniente resaltar que este sistema de dereito dá ó testamento a categoría de escritura privada, e non pública, como no Sistema de Dereito Continental.
San Xurxo, Cazás, Xermade
San Xurxo é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Abd al-Aziz ibn Musa
Foi o fillo do gobernador de Ceuta Musa ibn Nusayr, gobernador da Ifriqiya. Atravesou o estreito de Xibraltar en 712 para participar na toma da Hispania visigoda, tornándose no primeiro wali do Al-Andalus.
Despois iniciou un período de conquistas que o levou até Tarragona e Narbona. No ano 715 toma como esposa a Exilona, viúva de Rodrigo, pero ante o seu crecente poder ao ano seguinte o califa Solimán o manda asasinar.
Rexións Xeográficas Naturais de Colombia
]]
As Rexións Naturais de Colombia son divisións territoriais realizadas a partir de características similares en canto a relevo, clima, vexetación, e clases de solo. Debido á gran diversidade de climas e relevos, en Colombia estas diferenzas rexionais defínense por unha serie de factores moi claros tales como as características do relevo (xa sexa montañoso ou chaeiro), a distancia ao mar, a pluviometría e as condicións do solo.
Marian Álvarez
Traxectoria
O seu primeiro papel recorrente tivo lugar en 2001 na serie 7 vidas, onde interpretou a Lucía durante sete capítulos. En 2004, deu vida a Paloma en Sopa boba. Ese mesmo ano, debutou na grande pantalla en Incautos de Miguel Bardem. En 2005, foi Esther en Motivos personales. Un ano despois, formou parte do elenco de Tirando a dar por sete capítulos. Moito máis duradeira foi a súa participación na lonxeva serie de Telecinco Hospital Central, onde o seu papel como a doutora Lola Sanz prolongouse durante os anos 2007 e 2008, por varias tempadas.
Esquizómidos
Distribuídos principalmente nas rexións tropicais. A maior diversidade está na rexión neotropical: en México viven 21 especies; nas Antillas, 39, e en América do Sur, 24.
Velaí...
Sinopse
Os trinta minutos do programa incluían espazos de cámara oculta no que participaba Serxio Pazos, outro con preguntas na rúa sobre algún tema delicado ou en clave de humor, e a primeira serie de ficción da TVG Servicio de urxencias, unha miniserie de humor con Antonio Durán "Morris" que despois se emitiu de xeito independente.
Leboré, Cabreiros, Xermade
Leboré é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Biblioteca Galega 120
miniatura|A colección inclúe dous volumes de Crítica e autores. A Biblioteca Galega 120 é unha colección de reedicións de 120 libros de autores galegos en lingua galega, iniciada no ano 2002, distribuída por La Voz de Galicia, da que se venderon máis de catro millóns e medio de exemplares. Na iniciativa colaboraron Edicións Xerais de Galicia, a Editorial Galaxia, Espiral Maior, Edicións Laiovento, Ediciones SM, Ir Indo, Sotelo Blanco Edicións e Ediciós do Castro.
Mapa de Juan de la Cosa
Autor e data
Juan de la Cosa foi un mariñeiro nacido en Cantabria a mediados do século XV e morto na costa da actual Colombia en 1509. Tivo un papel destacado na primeira viaxe de Colón ás Indias (1492-93) xa que foi como mestre da nao do capitán Colón, a Santa María. Tamén tomou parte na segunda viaxe do Almirante (1493-96). En 1499 asociouse con Alonso de Ojeda para realizar unha expedición propia a América, na que quizais participase tamén Américo Vespucio. Partiron en maio de 1499, percorreron unha parte substancial da costa atlántica de Suramérica e regresaron ou ben en novembro de 1499 ou ben en xuño de 1500. Sábese que de la Cosa traía xa un esbozo de mapa consigo no regreso desta viaxe. De la Cosa volveu a navegar na expedición de Rodrigo de Bastidas (finais de 1500 ou mediados de 1501 segundo diferentes autores) e debeu realizar a súa carta durante o verán ou outono de 1500. A rica ornamentación indica que probablemente foi realizada por encargo dalgún personaxe poderoso, quizais o bispo Fonseca.
Por outro lado, en 1987, o Gabinete de Documentación Técnica do Museo do Prado amosou mediante diversas análises que os pigmentos da carta eran compatibles cunha realización en 1500. Non se apreciaron signos de repinte posterior.
Historiografía
A publicación de obras sobre o mapa de de la Cosa concentrouse en tres momentos históricos:
Razzoli
Razzòli é unha illa do arquipélago da Maddalena no extremo norte de Sardeña preto das boca de Bonifacio. Xunto coas outras illas, forma o parque nacional do Arquipélago da Maddalena.
Mapa de Juan de la Cosa
Vello Mundo
miniatura|Barcos portugueses chegando á India. As costas de Europa e do Mediterráneo aparecen debuxadas coa precisión habitual dos portulanos da época. O contorno de África amosaba os máis recentes descubrimentos portugueses. Así, no extremo sur do continente atópase unha nota que di: "Até aquí descubriu o excelente rei D. Xoán de Portugal", en referencia á viaxe de Bartolomeu Dias de 1487-1488. A costa oriental africana, que acababan de recoñecer os portugueses, presenta un trazado menos exacto.
Razzoli
Historia
A illa nunca estivo habitada permanentemente en ningún período histórico, pero moitas veces, no pasado, agricultores corsos adoitaban levar aos seus animais para pastar. Na parte norte da illa hai un faro para a orientación marítima.
Palleira grande
Orixe e taxonomía
Os estudos xenéticos realizados atoparon sorprendentes semellanzas entre a palleira grande e a palleira pomarina (Stercorarius pomarinus), malia o seu aspecto pouco similar. Moitos ornitólogos agora cren que ou ben a palleira grande se orixinou como un híbrido entre a palleira pomarina e unha das especies do hemisferio sur, posiblemente como resultado das aves errantes ou a migración ao outro lado do ecuador das especies do sur, ou ben que a palleira pomarina evolucionou por hibridación entre a palleira grande e unha pequena especie ártica. As diferenzas no ADN mitocondrial entre as palleiras grande e pomarina son unhas das máis pequenas entre calquera par de especies de vertebrados ata agora analizadas, e mesmo é menor que as diferenzas entre individuos de especies moi espalladas. A aparente capacidade de hibridación entre elas levou a moitos taxónomos a abolir o xénero separado Catharacta para as palleiras do hemisferio sur e palleira grande.
Mapa de Juan de la Cosa
O problema da latitude
Colón parece ter cometido os mesmos erros xa que, entre outros exemplos, na súa carta ao escribán de ración de marzo de 1493 afirmou da Española que «o sol ten alí gran forza, posto que é distante da liña equinoccial vinte e seis graos», mentres que esta illa se encontra realmente entre os 17.5 e 20ºN de latitude. En 1494 repetiu o mesmo dato nunha carta aos Reis Católicos relatando a súa segunda viaxe.
March On, Bahamaland
"March On, Bahamaland" é o himno nacional das Bahamas.
Letra
Lift up your head to the rising sun, Bahamaland, 'Til the road you've trod lead unto your God, March on, Bahamaland!
Qarağandı
Qarağandı (en Қарағанды/Qarağandı, ; en Караганда, "Karaganda", forma oficial até 1993) é a capital da rexión homónima de Casaquistán. É a cuarta cidade en poboación do país, con 459.778 habitantes segundo o censo de 2009. Na década de 1940 arredor do 70% da poboación da cidade eran alemáns descendentes dos alemáns do Volga que foran deportados por Stalin na segunda guerra mundial.
O Castiñeiro, Miraz, Xermade
O Castiñeiro é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
'O Sole mio
"'O Sole mio" («O meu sol», o é artigo ) é unha canción napolitana, cuxa letra foi escrita por Giovanni Capurro, e cuxa música foi composta por Eduardo di Capua.
Veni, Sancte Spiritus
Considérase que o autor do texto é Stephen Langton, Arcebispo de Canterbury, aínda que durante moito tempo foi atribuído ao Papa Inocencio III.
Cantus Arcticus
Cantus Arcticus Op. 61, tamén coñecido como Concerto para paxaros e orquestra, é unha composición orquestral do compositor finlandés Einojuhani Rautavaara escrita en 1972. A obra foi composta por encargo da Universidade de Oulu en 1971 para a primeira cerimonia de doutoramento de dita universidade, e foi estreada o 18 de outubro de 1972 en Oulu (Finlandia) pola Oulu Sinfonia baixo a batuta de Stephen Portman. Escrita en tres movementos trátase dunha das obras máis famosas do compositor finlandés e é a súa obra orquestral máis interpretada, así como unha das obras máis coñecidas e queridas da nova música finlandesa.
Antecedentes
Einojuhani Rautavaara naceu en Helsinqui en 1928, fillo de Eino e Elsa Rautavaara. Criouse no distrito de Kallio, onde seu pai era organista da igrexa, se ben antes do nacemento de Einojuhani tivera unha destacada carreira como barítono, sendo un dos membros fundadores da Suomen Kansallisooppera (Ópera Nacional Finlandesa). Logo de recibir clases de música de xeito intermitente, en 1948 foi admitido na Sibelius-Akatemia, onde estudou composición con Aarre Merikanto, malia que nun principio a súa intención era estudar con Selim Palmgren, finalizando os seus estudos no conservatorio finlandés en 1952.
Instrumentación
A partitura de Rautavaara require da utilización de:
Maniotas
miniatura|dereita|250px|Dor localizado como resultado dun exceso de exercicio As maniotas son unha dor muscular provocada por esforzo físico desmesurado sen adestramento previo.
Teosofía
Características
Os seguidores da teosofía manteñen que hai un corpo de verdade que constitúe a base de todas as relixións. A teosofía, afirman, representa unha visión moderna do "Sanatana Dharma" (a "Eterna Verdade") como a correcta relixión do home. A Teosofía Cristiá é o coñecemento de Deus e de Xesús obtido a través da intuición directa da esencia Divina.
Aparello respiratorio
Nos animais terrestres, a superficie respiratoria interiorízase como revestimentos dos pulmóns. A hematose ou intercambio de gases nos pulmóns ocorre en millóns de pequenas saquetas, chamadas alvéolos nos mamíferos e réptiles, e aurículas nas aves. Estas microscópicas saquetas de aire teñen un abastecemento de sangue moi rico, poñendo así o aire en estreito contacto co sangue. Estas saquetas aéreas comunícanse co ambiente externo a través dun sistema de vías respiratorias, ou tubos ocos, dos cales o máis grande é a traquea, que se ramifica no medio do peito nos dous bronquios principais. Estes entran nos pulmóns onde se ramifican en bronquios secundarios e terciarios, progresivamente máis estreitos, que se ramifican en numerosos tubos máis pequenos, os bronquíolos, chamados parabronquios nas aves, que rematan cadanseu nun alvéolo pulmonar nos mamímeros e nunha aurícula nas aves. O aire ten que ser bombeado desde o ambiente ata os alvéolos ou aurículas polo proceso de respiración que realizan os músculos da respiración.
Na maioría dos peixes e un número significativo doutros animais acuáticos, tanto vertebrados coma invertebrados, o sistema respiratorio consta de branquias, que son órganos parcial ou totalmente externos, bañados no ambiente acuoso. Esta auga flúe sobre as branquias por diversos medios activos ou pasivos. O intercambio de gases prodúcese nas branquias, que consisten en filamentos delgados ou moi planos e láminas que expoñen unha superficie moi grande de tecido vascularizado á auga.
Invertebrados
O número de espiráculos que ten un insecto varía entre as especies; con todo, sempre veñen en parellas, un a cada lado do corpo e normalmente un par por segmento. Algúns dipluros teñen once, con catro pares no tórax, pero na maioría das formas antigas de insectos, como libélulas e saltóns, hai dous espirais torácicos e oito abdominais. Non obstante, na maioría dos restantes insectos hai menos. É no nivel das traqueolas onde se reparte osíxeno ás células para respirar.
A respiración no ser humano
Fisioloxicamente consta dun primeiro momento de inhalación, no que a expansión da caixa torácica xera unha (perda de presión (baleiro) que provoca o ingreso de aire atmósferico ata os sacos alveolares onde o sangue libreiro principalmente dióxido de carbono e incorpora osíxeno por difusión. Logo, o tórax contráese (chamado exhalación) expulsando este aire. Estes movementos as persoa realízanos a maior parte do tempo de forma automática (controlado polo sistema nervioso autónomo), aínda que tamén pode realizarse de xeito controlado, sobre todo para mellorar o rendemento deportivo, ata a apnea.
O volume de aire que entra e sae do pulmón por minuto, ten certa sincronía co sistema cardiovascular e o ritmo circadiano (como diminución da frecuencia de inhalación/exhalación durante a noite e nisto de vixilia/sono). Variando entre 6 a 80 litros (dependendo da demanda).
Adaptación ás alturas
Dáse entón o fenómeno da hipoxia que ten como consecuencias:
Georges Vézina
NHA
Despois de perder 14 partidos e finalizar na derradeira posición na NHA na tempada 1914-15, Vézina e os Canadiens gañaron 16 partidos na tempada 1915-16, finalizando na primeira posición da liga. Como líderes da liga, os Canadiens tiveron o dereito de xogar as Finais da Stanley Cup de 1916, onde se enfrontarían aos Portland Rosebuds, campións da rival Pacific Coast Hockey Association. Os Canadiens derrotaron aos Rosebuds por tres partidos a dous nas series ao mellor de cinco encontros, gañando a Stanley Cup por primeira vez na súa historia. O segundo fillo de Vézina naceu na noite do quinto partido, feito que xunto cos $238 de prima entregada a cada membro dos Canadiens polo campionato, o levaron a considerar estas series como o auxe da súa carreira. Na tempada seguinte Vézina liderou de novo a NHA co mellor rexistro de goles en contra, a cuarta vez en sete anos que o conseguía, axudando os Canadiens a conseguir xogar de novo as finais da Stanley Cup, onde perderon fronte aos Seattle Metropolitans.
NHL
A NHA deulle paso á National Hockey League (NHL) en novembro de 1917, con Vézina e os Canadiens uníndose á nova liga. O 18 de febreiro de 1918, converteuse no primeiro porteiro na historia da NHL en rexistrar un shutout ao non encaixar ningún gol na vitoria fronte aos Toronto Arenas por 9-0. O 28 de decembro de 1918, converteuse no primeiro porteiro en repartir unha asistencia, nun gol de Newsy Lalonde, que acababa de recibir o disco (en inglés, puck) logo dunha parada de Vézina. Rematou a tempada con 12 vitorias, co menor número de goles en contra. Vézina tamén estableceu un récord, que foi compartido con Clint Benedict dos Ottawa Senators, co menor número de shutouts necesarios para liderar a liga, con tan só un.
Legado
Moi admirado en Montreal, Vézina foi frecuentemente visto como o mellor xogador no xeo dos Canadiens, e foi respectado polos seus compañeiros, que o consideraban o líder espiritual do equipo. Coñecido como "le Concombre de Chicoutimi" (o "Cogombro de Chicoutimi") pola súa actitude fría no xeo, foi tamén coñecido como "l'Habitant silencieux" (o "Habitant silencioso", Habitant era un alcume para os Canadiens), unha referencia ao seu carácter reservado. Adoitaba sentarse só nunha esquina do vestiario do equipo, fumando na súa pipa e lendo o xornal. Cando se anunciou a noticia da morte de Vézina, os xornais de todo Quebec renderon tributo ao porteiro con artigos sobre a súa vida e carreira. Centenares de misas católicas tiveron lugar en honor ao devoto Vézina, e máis de 1.500 persoas encheron a catedral de Chicoutimi no seu funeral.
Picnonótidos
Características
Os bulbuis comen unha ampla variedade de comidas diferentes, que van desde froitas a sementes, néctar, pequenos insectos e outros artrópodos e mesmo pequenos vertebrados. A maioría das especies son fruxívoras e suplementan as súas dietas con algúns insectos, mentres que hai unha significativa minoría de especialistas, especialmente en África. As especies de campo aberto son xeralistas. Os bulbuis do xénero Criniger e os do xénero Bleda únense a bandadas mixtas para a alimentación.
Simbranquiformes
miniatura|300px|Mastacembelus moorii Os Simbranquiformes (Synbranchiformes) son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii). Excepto tres, que son mariñas, tódalas especies son de auga doce.
Río Abelenda
O río nace nos lindes entre Tordoia e Trazo, na Fonte da Regueira baixo a aldea do Carballal. Despois segue cara o noroeste pasando polas parroquias de Vilarbó e Pazos. Entón o río diríxese cara o nordés desembocando no río Paradela tras cruzar Gorgullos.
Probas da evolución
Proteínas
As probas proteómicas tamén apoian un antepasado universal para a vida. Proteínas vitais, como as dos ribosomas, a ADN polimerase e a ARN polimerase, encóntranse desdde as bacteiras máis primitivas aos mamíferos máis complexos. A parte central da proteína foi conservada en todas as liñaxes da vida, realizando funcións similares. Nos organismos superiores evolucionaron subunidades proteicas adicionais, afectando en gran medida á regulación e interacción proteína-proteína da parte central. Outras semellanzas entre todas as liñaxes de organismos existentes, como as que presentan no ADN, ARN, aminoácidos e a bicapa lipídica, dan apoio á teoría da ascendencia común. As análises filoxenéticas de secuencias de proteínas de varios organismos producen árbores de relacións similares entre todos os organismos. A quiralidade do ADN, ARN e aminoácidos está conservada a través de todas as formas de vida coñecidas. Como non hai unha vantaxe funcional da quiralidade molecular dextroxira ou levoxira, a hipótese máis simple é que a elección se fixo ao azar nos primeiros organismos e pasou a todas as formas de vida posteriores debido á ascendencia común. Outras evidencias para reconstruír as liñaxes ancestrais procede dos pseudoxenes, xenes "mortos" que acumularon de forma regular mutacións.
O cromosoma 2 humano
Deste xeito, o cromosoma 2 presenta unha potente proba a prol dun antepasado común dos humanos e os outros simios. Segundo J. W. Ijdo, "Concluímos que o locus clonado en cósmidos c8.1 e c29B é o relicto dunha antiga fusión telómero-telómero e marca o punto polo cal dous cromosomas dun simio ancestral se fusionaron para dar lugar ao cromosoma 2 humano."
Citocromos c e b
A estrutura primaria do citocromo c consiste nunha cadea duns 100 aminoácidos. Moitos organismos superiores presentan nesta proteína unha cadea de 104 aminoácidos.
Pezas bucais e apéndices dos insectos
As pezas bucais dos insectos e as antenas son consideradas homólogas das patas dos insectos. Obsérvanse desenvolvementos paralelos nalgúns arácnidos: o par anterior de patas pode ser modificado como uns análogos das antenas, especialmente en uropíxidos, que camiñan sobre seis patas. Estes desenvolvementos apoian a teoría de que a miúdo poden aparecer complexas modificacións por duplicación de compoñentes, nas que os duplicados son modificados en diferentes direccións.
Probas paleontolóxicas
Cando os organismos morren adoitan descompoñerse rapidamente ou son consumidos por animais preeiros, polo que non deixan probas da súa existencia. Porén, ocasionalmente, algúns organismos quedan conservados. Os restos ou marcas deixadas no terreo polos organismos dunha era xeolóxica pasada incrustados nas rochas por procesos naturais denomínanse fósiles. Son extremadamente importantes para comprender a historia evolutiva da vida na Terra, xa que proporcionan unha proba directa da evolución e información detallada sobre os antepasados dos organismos. A paleontoloxía é o estudo da vida pasada baseada en rexistros fósiles e as súas relacións con diferentes períodos de tempo xeolóxicos.
Rexistro fósil
Durante moitos anos os xeólogos só podían estimar grosso modo as idades de varios estratos e os fósiles atopados. Facíano, por exemplo, estimando o tempo de formación de rochas sedimentarias capa por capa. Hoxe, medindo as proporcións de elementos radioactivos e estables nunha determinada rocha, poden datarse as idades dos fósiles de forma máis precisa. Esta técnica coñécese como datación radiométrica.
Limitacións
Algunhas das razóns de que o rexistro fósil sexa incompleto son:
Peixe Poecilia
miniatura|esquerda|225px|Figura 5b: Peixes guppy ([[Poecilia reticulata) de Trinidad de Endler.]] En paralelo, durante este experimento, Endler conduciu un experimento de campo en Trinidad no que capturou peixes Poecilia de pozas nas que había predadores e resituounos en pozas máis augas arriba dos ríos, onde non vivían os predadores. Pasadas quince xeracións, Endler atopou que nos Poecilia resituados evolucionaran uns padróns da pel claramente máis coloridos. Esencialmente, ambos os experimentos mostraron unha converxencia debida a presións de selección similares, é dicir, a selección exercida polo predador contra os padróns de cor moi contrastados e moi visibles e unha selección sexual a prol das cores máis contrastadas que predominaba cando non había predador.
Senecio
O Senecio eboracensis é unha especie híbrida do autoincompatible Senecio squalidus e o autocompatible Senecio vulgaris. Igual que S. vulgaris, S. eboracensis é autocompatible; porén, mostra pouco ou ningún cruzamento natural coas súas especies parentais, e, por tanto, está illada reprodutivamente, o que indica que hai fortes barreiras reprodutivas entre o seu novo híbrido e as súas liñaxes proxenitoras. Orixinouse a partir do retrocruzamento do híbrido F1 dos seus proxenitores con S. vulgaris. S. vulgaris é nativo de Gran Bretaña, mentres que S. squalidus foi introducida procedente de Sicilia a principios do século XVIII; por tanto, S. eboracensis especiouse a partir destas dúas especies nos últimos 300 anos.
Eirexa, Santiago de Gaioso, Outeiro de Rei
Eirexa é un lugar da parroquia de Santiago de Gaioso no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 32 habitantes (19 homes e 13 mulleres).
Recoñecemento de sinais de tráfico
Descrición
Pódense distinguir tres compoñentes principais comúns a todas as solucións do algoritmo: A detección procura atopar sinais identificativos de cor ou forma para xerar un conxunto de rexións probábeis onde se pode atopar o sinal de tráfico na imaxe dada. O resultado desta detección normalízase, adecuando as intensidades dos píxeles para posteriormente ser analizados nunha fase de clasificación, determinando se realmente entran na categoría de sinal de tráfico válido. Nun paso final, a integración temporal consiste en aumentar a confianza na decisión tomada pola fase de clasificación, considerando imaxes subsecuentes á dada; isto require dunha capacidade de seguimento da rexión de interese a medida que pasa o tempo e o vehículo continúa en movemento.
Os métodos centrados na localización de formas non require de cor. Blancard defende unha segmentación dos eixos do sinal e unir estes resultados á representación da contorna, de onde se extrae información do perímetro ou da curvatura.
William Holden
Traxectoria
Comezou como actor de radio en California, onde a súa familia se mudara desde Illinois. Foi descuberto por un cazatalentos da Paramount Pictures en 1937.
En 1939 fixo o seu primeiro papel protagonista, en Golden Boy, pero durante a segunda guerra mundial estivo servindo no exército.
Fertilizante
miniatura|Fertilizante orgánico. Un fertilizante ou adubo sintético é calquera substancia orgánica ou inorgánica de orixe natural ou sintética (diferente dos materias calcarios) que é incorporada a un vexetal, xeralmente agregada a través dos solos (raíces) ou das follas (fertilización foliar) para fornecer un ou máis nutrientes esenciais para o crecemento do mesmo. . A Real Academia Galega defíneo coma o produto químico, ou ben de orixe vexetal ou animal, que se lle bota á terra para que as plantas cultivadas nela se desenvolvan mellor e dean máis e mellores froitos, se ben hoxe xa non se poden considerar soamente os fertilizantes de solo, senón tamén os foliares (nutrición foliar).
Clases de fertilizantes
N2 + H2 → NH3 500 Kg de presión 800 °C O ácido nítrico obtense queimando NH3, para pasalo a NO2, que mesturamos con auga, segundo o proceso de Ostwald:
O nitróxeno (N) pode aparecer como nitrato, amoníaco e urea (ureico). Por mor a que na primeira guerra mundial foron creadas moitas fábricas de nitrato amónico para explosivos NH4(NO3), ao rematar a guerra moitas delas foron empregadas para a fabricación deste nitrato como adubo. Por iso, o primeiro fertilizante líquido foi a auga amonia, que cómpre incorporar ao solo porque na superficie se evapora:
Outro fertilizante líquido moi usado antes da primeira guerra mundial consistía en tomar amoníaco gasoso e inxectalo dentro do solo. Un fertilizante tamén desenvolvido antes da primeira guerra mundial, pero empregado tras esta, foi o N32, que procede do nitrato amónico e da urea.
Acidificación do solo
Ademais o uso de fertilizantes acidulados xeralmente contribúen á acidificar o solo, onde progresivamente se incrementa a dispoñibilidade de aluminio, e polo tanto a toxicidade para os cultivos. O uso deste tipo de fertilizantes especialmente en climas tropicais e subtropicais de Indonesia e Malaisia contribuíu á degradación do solo en grande escala pola toxicidade do aluminio, que só pode contrarrestarse coa aplicación de pedra calcaria ou preferibelmente dolomita de magnesio, que neutraliza o pH acedo do solo e fornece ademais o esencial magnesio.
Contribución ao cambio climático
Os fertilizantes nitroxenados poden ser convertidos pola bacterias do solo en óxido nitroso, un gas de efecto invernadoiro.
Marguerite Pindling
Traxectoria
En xuño de 2019 anunciouse que sería substituída por Cornelius A. Smith, que xurou o cargo o 28 dese mes.
Mancopsetta
Hábitat e distribución xeográfica
É un peixe mariño bentónico, demersal, que vive a profundidades de entre os 100 e os 1.115 m, entre os 37° S e os 67° S, no océano Antártico e no sur do Atlántico e do Índico. Chega polo norte até a plataforma continental e o talude continental da Arxentina, as Malvinas e á illa do Príncipe Eduardo. Tamén fopi rexistrado en Chile. Os adultos habitan nas plataformas continentais, e as larvas e os xuvenís en augas máis superficiais.
Carlos Mouriño
Etapa en Segunda División
O proxecto confiado a Hristo Stoichkov non funcionou, e o club acabou a tempada a 2 puntos do descenso a Segunda División B, con 3 cambios de adestrador na mesma tempada.
Iníciase así unha recuperación económica nun club moi maltreito, e a reconciliación de Carlos Mouriño coa afección. Debido á boa xestión económica, e a accións como a inxección de sete millóns de euros para sufragar as débedas do club Mouriño gáñase o apoio da afección, e é recoñecido por moitos como o "Salvador do Celta".
Cibernética
Historia e características
Tanto nas súas orixes como na súa evolución, na segunda metade do século XX, a cibernética é igualmente aplicábel aos sistemas físicos e sociais. Os sistemas complexos afectan e logo adáptanse ao seu ambiente externo; en termos técnicos, céntrase en funcións de control e comunicación: ambos os dous fenómenos externos e internos do/ao sistema. Esta capacidade é natural nos organismos vivos e imitouse en máquinas e organizacións. Especial atención préstase á retroalimentación e os seus conceptos derivados.
Cianobacterias
O filo Cyanobacteria (cianobacterias, cianófitas ou cianófitos) inclúe as algas azuis, organismos acuáticos procariontes e fotosintéticos en forma de filamento, mais formando capas de materia verde-azulada en augas paradas e eutróficas. A maioría das especies atópanse en auga doce, mais algunhas son mariñas ou de solo húmido. Outras especies son endosimbiontes en liques ou en varios protistas, fornecendo enerxía aos seus hospedeiros.