cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marco Vipsanio Agripa
No servizo público en Roma (34 - 31 a. C.)
Cómpre salientar o excepcional e infrecuente que un antigo cónsul ocupase unha maxistratura inferior como a de edil mais o éxito de Agripa no cargo rompeu coa tradición. Cando, posteriormente, Octaviano se converteu no emperador augusto, chegou a presumir de "ter atopado unha cidade de ladrillo e deixar unha de mármore" grazas en parte aos grandes servizos que Agripa lle prestou baixo o seu goberno. Igualmente, Plinio o Vello falou dunha memorabilis aedilitas. Toda esa obra, haina que situar no marco da propaganda de Octaviano que debía consegui-lo apoio do pobo e, Agripa, acompañou estas renovacións con celebracións fastuosas durante os días festivos. Tratábase dunha operación de sedución, mobilización e condicionamento da plebe romana.
A guerra contra Marco Antonio e Cleopatra
Cleopatra e Marco Antonio conseguiron romper o bloqueo, pero abandonaron alí boa parte da súa frota. Agripa e Octavio seguiron bloqueando a entrada ao golfo e a batalla aínda non semellaba decisiva. Despois dalgunhas vacilacións, os barcos de Antonio, grandes e lentos, dirixidos polo cónsul Caio Sosio, foron derrotados polos barcos máis pequenos e manobrables de Agripa e o seu armamento superior. Os barcos de Cleopatra, en lugar de loitar, fuxiron a través dos barcos de combate, seguidos de Antonio. A loita rematou coa aniquilación da frota de Antonio e a fuxida de Antonio e Cleopatra a Exipto. A frota e, sobre todo, as lexións antonianas, que probablemente ían retirarse, dirixíronse a Octaviano seguramente mal interpretado a fuga dos seus líderes. A batalla de Actium conveteuse, así, nunha vitoria decisiva, debido principalmente ao mérito de Agripa, e deulle a Octavio o control sobre Roma e o Imperio.
A grande obra do Campo de Marte (27 a. C. - 23 a. C.)
esquerda|miniatura|[[Octavio Augusto|Augusto e Agripa representados nun denario (27 a. C.-14 d. C.). No anverso aparece a inscrición C. AVGVSTVS COS • XI, representando a Augusto coa coroa de loureiro; e no reverso, esá Agripa, coa inscrición • M • AGRIPPA • COS • TER • COSSVS • LENTVLVS, con coroa rostral.]] miniatura|Maqueta de [[Italo Gismondi coas construción de Agripa no Campo de Marte: a Saepta Julia na parte superior, o Panteón de Roma á esquerda e as Termas de Agripa á dereita, a ambos os lados da Basílica de Neptuno, e na parte inferior os xardíns de Agripa no medio do cal atopamos o estanque que el construíu.]] Despois de estar en campaña en Hispania durante tres anos, Augusto decidiu marchar á Galia e abandonou de novo Roma no verán do 27 a.C. deixando a cidade unha vez máis en mans de Agripa e Mecenas. Inmediatamente, Agripa comezou un programa de importantes obras en Roma que continuaron as xa realizadas durante os anos da súa edilidade do 33 a. C. Así, comezou coas obras de construción no Campo de Marte, pouco urbanizado naquela época, e dedicado ata entón á formación militar e ás actividades cívicas Agripa perseguía entón tres obxectivos: contribuír ao benestar dos cidadáns, embelecer Roma e celebra-la gloria e grandeza do Imperio e de Augusto.
Testamento
Agripa, legou un pórtico que foi rematado pola súa irmá, o pórtico de Vipsania, no Campo de Marte. A petición de Augusto e segundo o desexo de Agripa, nas súas paredes mostrábase un mapa do mundo, ofrecido ao público, en pintura ou mosaico. Este orbis terrarum representaba o mundo tal e como se coñecía cos límites do Imperio e este mapa foi elaborado a partir das indicacións deixadas por Agripa. alt=Táboa de Peutinger. Facsímile de Konrad Miller (1887), que representa un mapa romano no que aparecen os camiños e as villas principais do Imperio romano.|centro|miniatura|920x920px|[[Táboa de Peutinger|Táboa de Peutinger. Facsímile de Konrad Miller (1887), que representa un mapa romano no que aparecen os camiños e as vilas principais do Imperio romano. ]] Agripa entregou a maioría das súas posesións ao emperador no seu testamento, incluíndo o seu equipo de escravos para manter a rede de abastecemento. As súas termas foron legadas ao pobo romano, así como os parques e xardíns que acondicionou. Augusto repartiu 100 denarios de prata aos cidadáns beneficiarios do repartimento de trigo en nome do seu xenro.
Hämeensilta
O Hämeensilta (en galego Ponte de Häme ou Ponte de Tavastia) é unha ponte situada no centro da cidade de Tampere (Finlandia), cruzando o Tammerkoski. A principal rúa da cidade Hämeenkatu, atravesa a ponte. A súa construción finalizou en 1929 e trátase da terceira ou cuarta ponte levantada no mesmo lugar.
Avermectina
Toxicidade e efectos colaterais
Informouse da aparición de resistencia ás avermectinas, o que suxire que debería haber unha moderación no seu uso. Observouse resistencia no nematodo Caenorhabditis elegans orixinada da maneira máis obvia, a variación na canle de cloruros regulada por glutamato. Investigacións sobre a ivermectina, piperazina e diclorvos en combinacións tamén mostran unha potencial toxicidade. A avermectina bloquea a secreción inducida por LPS de factor de necrose tumoral, óxido nítrico, prostaglandina E2, e un incremento da concentración intercelular de Ca2+. Os efectos adversos son xeralmente transitorios; os efectos graves son raros e probablemente ocorren só cunha sobredose substancial, pero inclúe coma, hipotensión e insuficiencia respiratoria, que poden levar á morte. Non existen terapias específicas, pero a xestión dos síntomas adoita conseguir un resultado favorable.
Biosíntese da avermectina
Augas abaixo de ave44 hai nove marcos de lectura abertos (orf1 e aveBI-BVIII), que se sabe que están implicados na glicosilación e síntese de azucres. AveBII-BVIII son responsables da síntese de dTDP-L-oleandrosa e AveBI éo da glicosilación da aglicona de avermectina con dTDP-azucre. A secuencia de orf1 suxire que o seu produto terá actividade de redutase, pero esta funcionalidade non parace ser necesaria para a síntese de avermectina.
Dinastía salia
É tamén coñecida como dinastía francona debido á súa orixe familiar e ao su papel como duques do Ducado Nacional de Franconia.
Orixe
Despois da morte do último emperador (Henrique II), da Dinastía Saxoa, Conrado II foi primeiro elixido Rei dos Romanos en 1024, e tres anos despois (o 26 de marzo de 1027), foi coroado Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico. Conrado era o único fillo de Henrique de Espira, conde de Worms e de Adelaida de Metz, territorios a ambos os lados do Rin, incluídos dentro das fronteiras do que naquela época era Franconia.
Protórax
thumb|Pronoto dun [[coleóptero.]] En entomoloxía denomínase protórax ao primeiro dos tres segmentos do tórax dun insecto, situado entre a cabeza e o mesotórax, que é o portador do primeiro par de patas.
Masturbación coas mamas
Termos de argot
En España coñécese coloquialmente como "palla cubana" ou simplemente Cubana' e nalgúns países de fala hispana como "chaqueta rusa", "palla rusa", ''"puñeta rusa". ", "un francés, turco ou sueco"''.
Alvania carinata
Alvania carinata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por da Costa en 1778.
Alvania cimicoides
Alvania cimicoides é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Forbes en 1844.
Ivete Sangalo
Ivete Sangalo, de nome completo Ivete Maria Dias de Sangalo, nada en Juazeiro no 27 de maio de 1972, é unha cantante e actriz brasileira.
Pertence ao xénero Axé e ao da Música Popular Brasileira, e en ocasións foi actriz e condutora de televisión. Representa a unha das cantantes brasileiras de maior éxito, con 6 discos no grupo Banda Eva, máis 25 como solista. Ademais da súa terra natal, as súas cancións son especialmente coñecidas en Portugal e Cabo Verde.
Carreira en solitario
En 1997, Sangalo optou por comezar unha carreira en solitario, e en 1999 lanzou o seu primeiro álbum en solitario, titulado simplemente Ivete Sangalo, que recibiu premios de ouro e platino. Ao ano seguinte (2000) publicou o seu segundo álbum, Beat Beleza, que tamén foi certificado platino.
En 2002, o cuarto disco Se Eu Não te Amasse Tanto Assim, é unha especie de agradecemento aos seguidores polos primeiros postos conquistados con Festa. O disco, que tamén conta cun dúo co cantante estadounidense Brian McKnight, non recibiu a mesma acollida que o anterior, aínda que chegou ao hit parade. Máis tarde, en 2003, Sangalo publicou o quinto álbum, Clube Carnavalesco Inocentes Em Progresso. Aínda que foi galardoado co disco de ouro, este disco representa polo momento o menos vendido da carreira en solitario de Sangalo. esquerda|miniatura| Ivete Sangalo en concerto Pola contra, o sexto álbum, lanzado en 2004, foi o mellor de sempre para a cantante brasileira. MTV Ao Vivo, que forma parte da serie de actuacións de MTV, é un disco gravado en directo e é unha selección de cancións cantadas por Sangalo, a maioría delas inéditas ata entón, xunto con algunhas cancións cando ela aínda se unía á banda. Grazas principalmente á canción "Sorte Grande", despois rebautizada polo público "Poeira" e cantada especialmente nos estadios, MTV Ao Vivo conseguiu un gran volume de vendas, foi galardoada co disco de diamante e converteuse no segundo álbum máis vendido no Brasil en 2004. A canción tamén foi incluída na banda sonora do videoxogo Fifa 2005. O DVD, que inclúe o concerto celebrado no estadio Fonte Nova, recibiu tres discos de diamante, venderon máis de 600 000 copias, o que o converte no DVD de música máis vendido no Brasil de todos os tempos e o máis vendido no mundo na segunda metade do ano 2005.
Santa Úrsula
Santa Úrsula pode referirse a:
Claudio Calviño Cobas
Claudio Calviño Cobas, nado en Amil (Moraña) e finado en Meaño en febreiro de 1892, foi un médico e político galego.
Dongbei Dianying Zhipianchang
O Dongbei Dianying Zhipianchang (en chinés simplificado 东北电影制片厂, literalmente Estudio de Cinema do Nordeste), tamén coñecido polo nome inglés Northeast Film Studio, foi un dos primeiros estudos cinematográficos do nordeste de China. Ao mesmo tempo, considérase o primeiro estudo cinematográfico creado expresamente por un partido comunista.
Ana Mariscal
Traxectoria
De volta a España, traballou en filmes da súa propia produtora, ademais de aceptar papeis en obras doutros directores: La violetera (1958), de Luis César Amadori ou La reina del Chantecler (1958). Deu tamén clases de interpretación no IIEC (Instituto de Investigacións e Experiencias Cinematográficas) entre 1957 e 1960.
Centenario do Celta de Vigo
Primeiros actos
O 30 de novembro de 2022, na previa do enfrontamento do Celta fronte ao Sevilla FC no campionato de Liga, repartíronse 200.000 uvas para celebrar o Aninovo e anunciar o comezo dos festexos do Centenario. O resto de celebracións planeadas para ese día tiveran que ser suspendidas pola chuvia.
Primeira equipación
Na parte posterior, a camisola contén un parche en color branco prateado coas iniciais "VSCCF" formando unha cadea, en referencia aos dous equipos que, a través da súa unión, foron os clubs fundacionais do Celta de Vigo: o Vigo Sporting (VS) e o Club Fortuna (CF), encadeados á "C" de Celta. Nesa mesma liña acontece o renomeamento do Celta B como Celta Fortuna.
Himno
O anuncio da composición do himno produciuse mediante a colocación dunha lona na fachada dun edificio anexo á Sede de Príncipe. Dita lone reproducía un tweet do artista coas palabras "podo intentalo?" como resposta a unha enquisa que realizou Radio Vigo en Twitter preguntando quen era o artista preferido dos oíntes para compoñer o himno do centenario.
O videoclip
250px|miniatura|O [[pergamiño Vindel, de Martín Codax, recolle o poema Ondas do mar de Vigo, referenciado na segunda estrofa do himno do centenario do Celta de VIgo, Oliveira dos cen anos.]] O videoclip foi rodado e grabado en diferentes localizacións da contorna de Vigo. Nun primeiro fotograma aparece a illa de San Simón arrodeada dun mar calmo e baleiro, en clara referencia ás "ondas do mar de Vigo" da cantiga do poeta Martín Codax co título homónimo. Sobre a ponte que une as illas de Santo Antón e San Simón, un grupo de mulleres vestidas de negro e motivos tradicionais galegos, axitan unha bandeira co símbolo da oliveira negra da carátula do single.
Letra
Ademais de coproducir o himno e de dirixir o videoclip, C. Tangana foi o encargado de compoñer a letra.
Villar del Humo
Villar del Humo é un municipio español da provincia de Cuenca, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. Situado na Serranía de Cuenca, ten unha poboación de 173 habitantes segundo o INE de 2021, que se ve notabelmente incrementada no mes de agosto.
As festas patronais son a primeira fin de semana de outubro (e o luns e o martes seguinte) na honra á Virxe do Rosario e a primeira semana de agosto na honra ao San Roque.
Pinturas rupestres
O caso da arte levantina (10 000 anos antes do presente) é unha mostra da expresión dos últimos cazadores-recolectores, baseada en representacións figurativas: arqueiros, cérvidos, bóvidos e algunha figura feminina. Canto á arte esquemática (6 500 anos antes do presente), de autoría neolítica-bronce, pintáronse motivos abstractos e algúns, os menos, con afastadas referencias á figuración: puntiformes, barras, zoomorfos, serpentiformes ou antropomorfos, entre outros.
Son escasas as investigacións sobre a arte rupestre levantina e esquemática do núcleo de Villar del Humo. Destacan os estudos monográficos de Eduardo Hernández Pacheco, Anna Alonso Tejada e Alexandre Grimal. Outros autores, como Francisco Jordá ou Antonio Beltrán, traballaron temas específicos dalgún dos abrigos.
Luís Quintais
Luís Quintais, nado en Angola o 19 de agosto de 1968, é un antropólogo, ensaísta e poeta portugués.
Lola Bech i Beltran
Vida persoal
A súa familia era propietaria da Casa Bech, no barrio barcelonés de El Carmel. Casou co pintor Rafael Sarabia-Benítez i Ruiz de Esquive. O seu sobriño, o compositor Francesc Taverna i Bech, dedicoulle a composición Els Verds i els Blaus del Mar (en Record a Lola Bech, pintora), dentro da obra Estampes de 1989.
Como 1907
Historia
O club lombardo conseguiu outro ascenso á Serie A en 1984, e mantívose durante cinco anos na categoría. Con xogadores como Dan Corneliusson, Stefano Borgonovo ou Pasquale Bruno, acadou dous noveno posto nas tempadas 1985/86 e 1986/87. O descenso de 1989 deu inicio a un período de malos resultados, que levaron o equipo a militar durante a maior parte da década de 1990 na Serie C1 coa única excepción da campaña 1994/95.
Bronquiolite obliterante
A bronquiolite obliterante é unha enfermidade que provoca a obstrución das vías respiratorias máis pequenas dos pulmóns (bronquíolos) debido á inflamación. O diagnóstico realízase mediante TAC, radiografía de tórax, probas de función pulmonar ou biopsia pulmonar.
Terminoloxía
A bronquiolite obliterante cando se produce despois dun transplante de pulmón coñécese como síndrome de bronquiolite obliterante (BOS). A BOS defínese como a síndrome dunha persoa que sufriu un transplante de pulmón ou de medula ósea e desenvolve síntomas ou achados radiográficos compatíbeis coa bronquiolite obliterante, pero que non foi confirmado por biopsia.
Tratamento
Aínda que a enfermidade non é reversíbel, os tratamentos poden retardar o empeoramento. Isto pode incluír o uso de corticoides ou medicamentos inmunosupresores que poden ter un efecto sobre a capacidade de recibir un transplante. En casos avanzados pódese ofrecer un transplante de pulmón, porén os resultados adoitan ser malos. Os receptores de transplantes corren o risco de volver desenvolver a enfermidade, xa que a bronquiolite obliterante é unha forma de rexeitamento crónico. A avaliación das intervencións para a súa prevención depende da detección precoz de resultados anormais de espirometría ou de diminucións pouco habituais das medicións repetidas.
Inhalantes
alt=|miniatura| [[Diacetilo]] Hai moitos inhalantes industriais que se sabe que causan varios tipos de bronquiolite, incluída a bronquiolite obliterante.
Isabel Tocino
Isabel Tocino Biscarolasaga, nada en Santander o 9 de marzo de 1949, é unha avogada, empresaria, profesora universitaria e política española do Partido Popular que ocupou o cargo de ministra de Medio Ambiente entre 1996 e 2000. Ademais, foi deputada no Congreso dos Deputados entre 1986 e 2002 polas circunscricións de Madrid, Cantabria e Toledo. A pesar de deixar a primeira liña política en 2002, foi voceira electa da Xunta Directiva do Partido Popular ata xullo de 2018. Foi contratada por Ence.
Naisten Liiga 2021-2022
miniatura|[[Kiekko-Espoo Naiset|Kiekko-Espoo conseguiu o seu 16º título de liga e segundo consecutivo.]] A tempada 2021-2022 da Naisten Liiga foi a 39ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. A liga comezou o sábado 11 de setembro de 2021 cunha xornada de cinco partidos, e concluíu o 20 de marzo de 2022, mentres que os play-offs comezaron o 26 de marzo e finalizaron o 24 de abril coa disputa do quinto e definitivo partido das finais. Ao final da tempada Kiekko-Espoo proclamouse campión por segundo ano consecutivo, mentres que HIFK conseguiu a medalla de prata e Kärpät.
Estatísticas das xogadoras
As seguintes porteiras lideraron a liga en porcentaxe de paradas á conclusión da división inferior o 20 de marzo de 2022, tendo xogado canto menos un terzo dos partidos. As estatísticas das porteiras só contan os rexistros dos partidos disputados na división inferior.
Illas Ogasawara
Historia
As ferramentas prehistóricas e as pedras talladas, descubertas no Iwo Jima Norte a finais do século XX, así como as ferramentas de pedra descubertas en Chichi-jima, indican que as illas puideron estar poboadas en tempos antigos.
Posesión británica
En 1827, o capitán F. W. Beechey do HMS Blossom (1806) chegou á cadea de illas e reclamounas como unha posesión británica. Retirou unha placa de cobre do casco do Blossom e deixouna nunha praia como un marcador da reclamación:
Outros colonos chegaron en 1846, a bordo do barco baleeiro Howard. Establecéronse inicialmente na Illa Sur. (Unha delas, unha muller das illas Carolinas chamada Hypa, morreu en 1897 aos 112 anos, despois de ser bautizada no seu leito de morte. )
Ictiosauro
Paleontoloxía
O holotipo Ichthyosaurus foi un dos fósiles mellor conservados do século XIX. Foi descuberto por Mary Anning en Inglaterra.
Tribolium destructor
Tribolium destructor é unha especie de escaravello tenebriónido (os chamados escaravellos da fariña). É unha praga común que ataca grans de cereais e fariñas almacenadas.
Ahmad ibn Hanbal
Despois de estudar o fiqh e o hadith con moitos mestres durante a súa mocidade, Ibn Hanbal fíxose célebre na súa vida posterior polo papel clave que tivo na Mihna, a inquisición instituída polo califato abásida de al-Ma'mun contra o final do seu reino, en que o gobernante deu apoio estatal oficial ao Mutazilite dogma do Corán, unha visión que contradicía a doutrina ortodoxa de que o Corán era a Palabra eterna de Deus. Sufriu persecución física baixo o califato pola súa adhesión á doutrina tradicional, e a fortaleza de Ibn Hanbal neste suceso non fixo máis que reafirmar a súa rotunda reputación nos anais da historia islámica.
Bailía, Leira, Ordes
Bailía é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres).
Walls (álbum de Louis Tomlinson)
Música e temas
Nunha dramática balada indie pop «Fearless», que se abre e pecha coas voces dos nenos, Tomlinson mira aos compañeiros cos que creceu e reflexiona sobre o que significa envellecer. «Perfect Now» escrito deliberadamente como un intento de escribir unha canción favorita dos fanáticos e liricamente unha extensión de «What Makes You Beautiful», o primeiro sinxelo de One Direction, o tema presenta unha guitarra acústica e violíns enerxicamente arrincados. En «Defenceless», mostra a súa honestidade e vulnerabilidade, sentíndose xenial, nova e sorprendente un día e un pouco deprimido ao día seguinte. O álbum péchase cun «Only the Brave» inspirado na guitarra indie de Oasis, o intérprete describiu a canción como aquela que puido ser escrita para Liam Gallagher, e que a pesar de ser a canción máis curta do álbum (1,44 minutos), transmite a súa mensaxe con tanta claridade".
O Castro, Leira, Ordes
O Castro é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres).
O Fungueiro
O Fungueiro foi o título de varias publicacións:
Ponte da Ría
Historia
As obras da ponte da Ría empezaron o 21 de decembro de 1989 para o paso da autoestrada AP-9 e como parte da circunvalación oeste da cidade. Foi concibida polos enxeñeiros Leonardo Fernández Troyano, Javier Manterola Armisén e Amando López Padilla. A construción iniciouse no piar central (piar referencia da ponte) e recorreuse a un método de construción baseado en vigas en beiril con atirantamento provisional. Foi inaugurada o 25 de marzo de 1992.
O Fungueiro (Montevideo)
O Fungueiro foi un periódico editado en Montevideo en 1918
A Pedreira, Leira, Ordes
A Pedreira é un lugar da parroquia de Leira no concello coruñés de Ordes, na comarca de Ordes. Segundo o padrón municipal (INE, 2021) ten 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres).
Sexo en grupo
Sexo en grupo é o comportamento sexual que inclúe máis de dous participantes. Os participantes no sexo grupal poden ser de calquera orientación sexual ou xénero. Pode adoptarse Calquera forma de actividade sexual para involucrar a máis de dous participantes, pero algunhas formas teñen os seus propios nomes.
Tipos de festas sexuais
thumb|right|Illustración dun cuarteto por [[Édouard-Henri Avril]] thumb|right|Illustración dunha orxía por [[Édouard-Henri Avril]]
Festa/reunión de swingers
As festas swinger poden implicar varias actividades sexuais grupais. As parellas poden participar en sexo con penetración, coñecido como "intercambio completo", ou optar por "intercambio suave" no que só participan en sexo sen penetración. As novas parellas swingers adoitan escoller un cambio suave antes de sentirse cómodos cun intercambio completo, aínda que moitas parellas seguen no cambio suave por motivos persoais. O "swinging suave" é cando unha parella participa en actividades sexuais só entre si mentres outras parellas realizan actos sexuais nas proximidades inmediatas. Tecnicamente esta é unha forma de exhibicionismo máis ben que "sexo en grupo" per se.
Saúde
Como ocorre con toda actividade sexual, os riscos relativos do sexo en grupo dependen das actividades específicas que se realicen, aínda que ter un gran número de parellas sexuais aumenta o risco de exposición a infeccións de transmisión sexual (ITS).
Jacqueline Evans (conservacionista)
Carreira
No seu esforzo por obter o apoio do público para o parque mariño, viaxou extensamente polas illas con expertos gobernamentais e de ONGs, xerando confianza coas comunidades locais. Traballando cun asesor legal, organizou un concurso que levou á elección de "Marae Moana" (Océano Sacro) como o nome do parque. Tamén se beneficiou da colaboración de Kevin Iro, ex-xogador de rugby e membro da xunta de turismo.
Pincel
Pinceis hixiénicos
Pinceis ou cepillos feitos con pelos ríxidos, utilizados principalmente para o tratamento do cabelo duro, tanto do cepillado humano como do animal. Os cepillos utilízanse máis para o pelo longo e duro, mentres que para o pelo curto se usan máis os peites.
Pinceis de pintura
Os pinceis úsanse para aplicar pinturas ou tintas. Adoitan producirse fixando os pelos ao mango mediante unha correa metálica, a virola. En informática, o termo pincel (paint brush) fai referencia ao seu equivalente dixital, usado en calquera software de deseño gráfico, é dicir, un pincel virtual que pode modificar unha imaxe dixital.
Antifonte o Sofista
O nome Antífonte o Sofista ou Antifonte de Atenas (En grego Ἀντιφῶν; romaniz.: Antiphṓn (Антифонт), pronunciado ) úsase para referirse ao escritor de varios tratados sofísticos. Probabelmente viviu en Atenas nas dúas últimas décadas do século V a.C., pero case nada se sabe da súa vida.
Desde a antigüidade debateuse se o escritor destes tratados sofísticos non era en realidade outro que Antífonte o Orador, ou se Antífonte o Sofista era de feito unha persoa separada. Esta segue sendo unha activa controversia académica; dos editores recentes, Gagarin, e Laks e Most, cren que só hai un Antifonte, mentres que GJ Pendrick defende a existencia de dous individuos separados.
Antifonte o Sofista
miniatura| Un papiro do século III d.C. atribuído ao primeiro libro de Sobre a verdade (P.Oxy. XI 1364 fr. 1, cols. v–vii) A Antifonte o Sofista atribúese un tratado coñecido como Sobre a verdade, do que só quedan fragmentos. É de gran valor para a teoría política, xa que parece ser un precursor da teoría dos dereitos naturais. As opinións expresadas nel suxiren que o seu autor non podería ser a mesma persoa que Antifonte de Ramunte, xa que se interpretou como unha afirmación de fortes principios igualitarios e libertarios apropiados para unha democracia — pero antitéticos aos puntos de vista oligárquicos de quen foi fundamental no golpe democrático do 411 como Antifonte de Ramunte.  Argumentouse que esa interpretación quedou obsoleta á luz dun novo fragmento de texto de Sobre a verdade, descuberto en 1984. As novas probas supostamente descartan unha interpretación igualitaria do texto.
T2-3D: Battle Across Time
A atracción é unha pequena secuela de Terminator 2: O xuízo final e reúne ao director James Cameron e o elenco principal do filme, incluíndo a Arnold Schwarzenegger como Terminator, Linda Hamilton como Sarah Connor, Edward Furlong como John Connor e Robert Patrick como o T-1000. O espectáculo presentouse en dúas partes; un pre-show onde unha anfitrioa da compañía Cyberdyne Systems mostra aos convidados un breve vídeo de presentación sobre as innovacións da compañía, e o espectáculo principal, onde os intérpretes en directo interactúan cunha película en 3D.
Ghosts of the Abyss
Cameron tamén convidou ao seu amigo, o actor Bill Paxton, que interpretou a Brock Lovett no filme de 1997. Paxton narra o suceso a través dos seus ollos. O filme estreouse en IMAX 3D e foi nomeada ao premio BFCA ao mellor documental. Os sumerxibles Mir 1 e Mir 2 levaron ao equipo de rodaxe en 12 inmersións.
Terapia de cobalto
En 1961 esperábase que a terapia de cobalto substituíse a radioterapia de raios X de baixa enerxía. Desde a década de 1950 os aceleradores lineais están a substituír as bombas de cobalto por estes motivos, entre outros:
Breve descrición do aparello
Consiste nunha fonte radioactiva inserida nun tubo de chumbo, cunha abertura lateral en que se acoplou un colimador complexo. Cando se utiliza o aparello, a fonte radioactiva desprázase lateralmente até coincidir coa abertura, o que permite a saída da radiación. As medidas de seguridade permiten que, mentres non se está a realizar un tratamento (por exemplo, ao abrir a porta da sala), a radiación non escape, xa que a fonte radioactiva se volve inserir de xeito automático no tubo de chumbo.
Fosmet
Fosmet (phosmet) é un insecticida organofosfato derivado da ftalimida, non sistémico usado en plantas e animais. É usado principalmente en maceiras para o control da eiruga Cydia pomonella, aínda que tamén se usa nunha ampla variedade de cultivos de froitas, plantas ornamentais e viñas para o control de áfidos, outros insectos chuchadores, ácaros e moscas do vinagre.
Toxicidade
A táboa de abaixo mostra o nivel de ningún efecto adverso observado (NOAEL) e o nivel de efecto adverso observado máis baixo (LOAEL) da exposición a curto e longo prazo en ratas.
Cuarteto (sexo)
Cambio suave
O intercambio de parellas suave implica dúas parellas, onde unha parella ten un papel de voyeur vendo a outra ter relacións sexuais, ou as parellas teñen relacións sexuais propias pero sen contacto sexual coa outra parella.
Moeda de 200 liras italianas
Emisións conmemorativas circulantes
miniatura|240x240px|200 liras (1980): FAO - Montessori.
Pedro Abrunhosa
Traxectoria
O 13 de novembro de 1996 estreouse Tempo, cunha nova formación dos Bandemónio e vendeu máis de 180 000 unidades, superando o cuarto platino. Para a realización dese álbum traballou en Minneapolis, Memphis e Nova York coa banda de Prince, The New Power Generation, e Tom Tucker, o seu principal enxeñeiro de son. Tamén participaron Carlos do Carmo, Opus Ensemble e Rui Veloso. Lanzou logo o álbum Tempo - Versões e Reimixes.
Escribe, compón e produce o musical Rapaz de Papel, a petición do Festival dos Cem Dias. Posteriormente gravou todos eses temas no disco Amanhecer de Diana Basto.
En 2002 publicou Momento, un éxito de vendas e de emisión en todas as radios nacionais, chegando de novo ao dobre platino, con vendas superiores ás 90. 000 unidades. A canción Momento (Uma Espécie de Céu) resultou ser a máis soada durante dous anos en Portugal.
Realizou obradoiros, debates e conferencias por todo o país, especialmente en facultades, escolas e bibliotecas; escribiu para TSF, Magazine Artes, Fórum Estudante e os seus traballos viron a luz en diversas publicacións.
En 2016 é o autor da nova canción de apoio á selección portuguesa de fútbol para a Eurocopa 2016, unha adaptación de Tudo o que eu te dou do álbum Viagens.
O Covallo
O topónimo galego Covallo pode referirse a:
Ozraptor subotaii
Descubrimento e nomeando
En 1967, un grupo de catro escolares do Scotch College de doce anos atoparon un fósil no sitio de corte de ferrocarril de Bringo preto de Geraldton, que mostraron ao profesor Rex Prider da Universidade de Australia Occidental. Fíxolle un repartimento que enviou a expertos do Museo Británico de Historia Natural de Londres que pensaban que probablemente pertencía a unha tartaruga extinta. A re-avaliación do óso na década de 1990 despois de ser preparado na rocha por John Albert Long e Ralph Molnar clasificaron o fósil como a tibia dun xénero de terópodos.
Endre Ady
Endre Ady de Diósad, nado en Érmindszent o 22 de novembro de 1877 e finado en Budapest o 27 de xaneiro de 1919, foi un poeta húngaro animador do movemento que xirou arredor da revista Nyugat ("Oeste"), que pretendía abrir a cultura húngara á do oeste de Europa. Foi un dos poetas maxiares máis importantes e unha figura significativa do xornalismo húngaro. Influenciado polos simbolistas franceses, foi un poeta que se inspirou tanto en razóns erótico-sentimentais como relixiosas e sociais.
Traxectoria
miniatura| Casa natal de Endre Ady
Aliens of the Deep
Estreouse en formato DVD o 1 de novembro de 2005.
XIX dinastía exipcia
A XIX Dinastía de Exipto (XIX Dinastía), está clasificada como a segunda Dinastía do Reino Novo do Antigo Exipto, que durou dende 1292 a.C. ata o 1189 a.C. A XIX Dinastía e a XX Dinastía ademais forman unha época coñecida como o "período Ramesside". Esta dinastía fundouna o Visir de Ramsés I, a quen o faraón Horemheb elixiu como o seu sucesor ao trono.
Antecedentes
Os faraóns guerreiros da XVIII Dinastía só atoparon pouca resistencia nos reinos veciños, o que lles permitiu expandir o seu reino de influencia con facilidade, pero a situación internacional mudara radicalmente cara ao final da dinastía. Os hititas ampliaran gradualmente a súa influencia en Siria e Canaan para converterse nunha potencia importante na política internacional, unha potencia a que tanto Seti I como o seu fillo Ramsés II enfrontaríanse no futuro.
Moeda etrusca
O breve período de uso da moeda etrusca supón unha conciliación de dous sistemas ben diferenciados: un sistema ponderal primitivo para o bronce, baseado no aes grave, característico da Italia central, e outro para as cuñaxes de prata e ouro, de influencia grega e máis propio do sur da Península, que ata ese momento resultaba pouco familiar en Etruria.
Series de prata
Populonia puido ser a primeira cidade etrusca en colocar unha marca de valor na súa moeda, seguindo unha práctica establecida a mediados do século V a. de C. en Siracusa e noutras cecas sicilianas para as fraccións unciais de prata da litra, e en Akragas, para a litra e as cinco litras de prata, denominadas respectivamente ΠΕΝ (pentalitron) e I (litra).
Estudos de numismática etrusca
Wilhelm Paul Corssen (1820-1875), filólogo alemán especialista nas linguas latina e etrusca, interpretou correctamente a maioría das moedas etruscas, segunda a atrubución admitida xeralmente. Pola súa banda, o filólogo orientalista Wilhelm Deecke (1831-1897) catalogou as emisións monetarias etruscas maioritariamente a partir de pezas dispoñibles en Florencia, Londres e París, ao atribuírlles unha datación tradicional coa anotación dun catálogo de descubertas.
Walther Giesecke atribuíu as primeiras moedas de prata da Etruria meridional, baseadas no padrón do escrúpulo, no século V a. de C. Giesecke datou as moedas que presentan un prótome dun león despois de 450 a. de C., ao achegalas ao padrón das litras de Siracusa, os estateros de Populonia de 10 litras de padrón ático no século IV d. de C. e os de 20 litras no século III a. de C., baixo influencia romana.
Jenkins indicou que a serie de Populonia de valores de X e XX unidades seguramente reflectiría o prezo do bronce do centro de Italia. El descubriu que os bronces etruscos "podían datarse con certas tolerancias... tiñan reducións do padrón triental ao sextantal", e tamén postulou que era practicamente imposible que a prata e o bronce puidesen estar en circulación simultaneamente, tendo en conta que o seu estilo é moi diferente. Posteriormente, Jenkins confirmou a datación previa das moedas coa marca de X unidades, aínda que refutou a hipótese de Laura Breglia, que falaba dun padrón ponderal asiático, e as de Walther Giesecke, dun padrón baseado na litra de orixe calcídica. Jenkins optou por un padrón baseado no escrúpulo e o dobre escrúpulo para a Etruria interior.
Stefano Bruni, nun artigo que fai referencia aos achados de moedas asociadas con obxectos, fixou a data das moedas de bronce de Populonia a finais do século IV a. de C.
Patsy O'Connell Sherman
Legado
Como investigadora, rompeu coas normas establecidas ao incorporarse ao mundo laboral, sendo unha das poucas mulleres químicas en facelo. Foi promotora e defensora da participación da muller na ciencia.
Víctor Narro
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol nas categorías inferiores do Mallorca e máis tarde no La Salle, antes de incorporarse á canteira do Villarreal CF en xaneiro de 2017.
Ao remate da tempada o seu contrato co Deportivo foi rescindido e uns días despois anunciouse a súa fichaxe polo Lugo, equipo que viña de descender á Primeira RFEF.
Folículo piloso
Estrutura
Adherida ao folículo hai unha pequena protuberancia de fibra muscular chamada erector do pelo. Este músculo é responsable de poñer o pelo en posición máis perpendicular (erecto) á superficie da pel, e causa que o folículo faga unha lixeira protrusión sobre a pel que a rodea (piloerección) e un poro que contén aceite cutáneo. Este proceso ten como resultado que se nos pon pel de galiña.
Manuel Castells
Formación inicial e activismo
Máis aló destas materias, Castells tamén se interesou pola literatura e o teatro. Porén, o opresivo goberno franquista reprimiu a autoexpresión dos estudantes ao censurar e as funcións teatrais e pecháronse as revistas dos estudantes. Isto motivou a Castells a unirse ao movemento antifranquista en 1960 aos 18 anos. Foi un dos poucos estudantes que se dedicaron a este tipo de activismo, en gran parte porque era altamente ilegal e perigoso. Castells sumouse a un grupo de oposición de ideoloxías diversas chamado Fronte Obreira de Cataluña. A partir de aí, uniu a súa educación formal con abundantes lecturas para complementar o seu activismo. Entre moitos outros temas, Castells explorou o marxismo e o anarquismo. En maio de 1962, o activismo de Castells levouno a participar nunha folga cuxo obxectivo era protestar o goberno franquista e solidarizarse cos mineiros de Asturias. Como consecuencia, moitos dos seus compañeiros foron arrestados pero el conseguiu escapar a Francia, pero non puido contar co apoio social que tiña en España e non rematou a carreira na Universidade de Barcelona. Trala fuxida, un compañeiro de resistencia axudouno a consegui-lo estatuto de refuxiado político e marchou a París.
Informacionalismo e sociedade rede
O informacionalismo é un paradigma tecnolóxico -referido á tecnoloxía, non á organización social ou ás institucións- que se esforza por desenvolver coñecemento e crear redes masivas e proporciona a base para un certo tipo de estrutura social que denomina sociedade en rede. Sen o informacionalismo, a sociedade rede non podería existir, pero esta nova estrutura social non é produto do informacionalismo, senón dun patrón máis amplo de evolución social. Esta teoría está, por suposto, relacionada co crecemento do capitalismo. A medida que as redes crecen, o Estado desempeña un papel cada vez menor no sistema capitalista. Os sistemas comúns de información comezaron a substituílo. Actúan como un conector entre redes que probablemente estean en lados opostos do globo.
Identidade catalá
A pesar de nacer na actual Castela-A Mancha, Castells identifícase como catalán en gran parte pola súa conexión con Barcelona, centro do movemento independentista catalán, onde pasou os anos críticos da súa adolescencia, rematando o secundario e comezando os seus estudos universitarios na Universidade de Barcelona e, tamén, porque a orixe da familia do seu pai é de Barcelona. Este aspecto da identidade de Castells está relacionado coa súa resistencia ao réxime franquista. Durante o franquismo, a lingua catalá estaba prohibida e el non a falaba. Con todo, tomou a iniciativa de aprendelo por si mesmo mentres estaba na Universidade o que, asegura, permitiulle sentirse máis conectado coa súa identidade catalá. Castells tense decelarado como nacionalista catalán, pero non separatista e non apoia os partidos nacionalistas; en cambio, ten apoiado ao Partido Socialista Catalán, que é federalista. Posteriormente aliouse con En Comú Podem, a quen representou cando foi nomeado ministro no Goberno de España, presidido por Sánchez.
José Antonio Rodríguez Estévez
Inicios
Naceu no ourensán barrio do Couto e estudou en varios colexios, sendo expulsado en varias ocasións. Mentres facía o servizo militar, destinado en Ourense, mercou o seu primeiro coche, un Alpine. Con este vehículo disputou a súa primeira competición, a Subida a Pereiro de Aguiar, pero non foi ata catro anos despois que comezou a competir con asiduidade. En 1976 gañou o Rally da Coruña, conducindo un Seat 1430 e con Antonio Colemán como copiloto. Disputou varias probas máis ese ano como o Rally San Martiño, a Subida á Estrada ou a Subida á Saleta, onde rematou terceiro por detrás de Beny Fernández e Antonio Freire "Ventura".
Dobre penetración
Historia
280px|thumb|Ilustración dunha muller sendo dobre penetrada no [[Kama Sutra]]
Danzig (grupo musical)
Danzig é unha banda estadounidense de heavy metal liderada polo antigo cantante de Samhain e Misfits Glenn Danzig. Formado en 1987 en Lodi, Nova Jersey, o grupo destacou rapidamente na escena rock, co seu estilo único de metal bluseiro e a voz "crooner" de Danzig ao estilo de Roy Orbison e Elvis Presley. As letras e a imaxe abertamente satánicas de Danzig conseguíulle un bo grado de polémicas. Tras un grande éxito cunha versión ao vivo do se tema de 1988 "Mother", a banda experimentou coa música industrial e, posteriormente, regresou ao seu estilo anterior.[1][2][3] Ata a data Danzig publicou doce álbums de estudio (dous dos cales están formados totalmente por versións), dous EPs, un álbum ao vivo e un recompilatorio.
Biblioteca Popular de la Dona
Obxectivo e servizos
Optouse por adaptar e axustar a proposta formativa do Institut ao «movemento progresivo do comercio e da industria». Así, o centro ofreceu unha formación especializada para que as mulleres puidesen incorporarse ao mercado laboral dotadas de todo un conxunto de coñecementos e competencias necesarias para as novas profesións. Tempo despois, o Institut creou a sección de Industrias Artísticas e puxo en marcha distintos obradoiros inspirados no movemento británico Arts and Crafts. Este movemento xa se estendera por varios países europeos, e os obradoiros contaron cunha alta participación de mulleres.
Historia
O número de alumnas do Instituto crecía a medida que se ía ampliando a oferta académica con cursos totalmente innovadores para a época. Un deles foi o de Delineación, impartido a partir de 1918 por Leonor Ferrer, a primeira muller delineante de España e xefa da oficina de plans da Sociedade Xeral de Teléfonos. Outros cursos non tan innovadores, como os de cociña, contaron cunha asistencia masiva, a cal fixo ao equipo directivo considerar a necesidade de contar cun espazo de seu. Tamén ampliaron os seus servizos, como as bolsas de traballo ou o aumento dos fondos da biblioteca.
Pietro Giampaoli
Pruimeiros anos e formación
Aos 16 anos emigrou a Austria, onde o sorprendeu a primeira guerra mundial, na que participou como soldado. Resultou prisioneiro polos austríacos logo da derrota de Kobarid e foi deportado a Hungría, onde aprendeu os rudimentos da arte do gravado de metais da man doutro prisioneiro ruso.
Nilton Santos
Alcumado "A Enciclopedia" polos seus amplos coñecementos sobre fútbol e por ser completo como xogador, foi o precursor en arriscar nas subidas ofensivas polo lateral do campo. Revolucionou a posición de lateral, utilizando a súa versatilidade para defender e atacar, nunha época no que a súa posición só tiña función defensiva.
Morte
Enfermo de Alzhéimer nos seus últimos anos de vida, faleceu o 27 de novembro de 2013 na Fundación Bela Lopes, no barrio de Botafogo do Río de Xaneiro, vítima dunha infección pulmonar. Tanto os gastos médicos como os de enterramento correron a cargo do Botafogo. Foi enterrado no cemiterio de São João Batista.
Recoñecementos
En 2009, inaugurouse unha estatua súa diante do Estadio Olímpico João Havelange, sede do Botafogo, o seu equipo de toda a vida. En 2017 o estadio mudou definitivamente de nome, chamándose dende entón "Estadio Olímpico Nilton Santos".
Katla
O volcán Katla é un dos volcáns máis poderosos do sur de Islandia, localizado baixo o glaciar Mýrdalsjökull. Desde o ano 930 documentáronse dezaseis erupcións do Katla, a última das cales tivo lugar en 1918.
Daniel Jonas
Teatro
Escribiu Estocolmo, Reféns e o libreto Still Frank, todos levados á escena pola compañíaa Teatro Bruto.
Shina Novalinga
Shina Novalinga (en ᓯ̵ᓇ ᓄᕙᓕᓐᒐ), nada no ano 1998 en Puvirnituq, é unha personalidade de Internet, cantante e activista inuk canadense. Gañou recoñecemento após subir vídeos facendo canto de gorxa inuit coa súa nai en TikTok e Instagram. En xullo de 2021 tiña arredor de 2 millóns de seguidores en TikTok.
Traxectoria
Aínda que naceu en Puvirnituq, Nunavik, mudouse coa súa nai Caroline Novalinga a Montreal cando tiña catro anos. Descríbese a si mesma como medio inuk e medio quebequesa. Novalinga aprendeu a falar a lingua inuktitut coa súa nai e comezou a practicar o canto de gorxa cando tiña sete anos.
Dólar Lafayette
Preparación
miniatura|[[Retrato de Charles E. Barber, gravador xefe da US Mint, autor dos cuños do dólar Lafayette.]] Logo da aprobación, o gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Charles E. Barber, fíxose cargo persoalmente do proxecto para tratar de evitar demoras e as disputas que se crearan nas dúas conmemoracións anteriores: o medio dólar colombino e o cuarto de dólar isabelino.
O 12 de abril de 1899, o secretario da comisión fíxolle chegar ao gravador xefe un esbozo preliminar do monumento: unha estatua ecuestre de Paul Bartlett. Barber esbozou tamén outros deseños, entre eles un co texto do discurso de Lafayette en 1784 sobre a prosperidade dos Estados Unidos, e outro cunha figura de Lafayette en pé, por se se consideraba omitir a representación do cabalo. Mais a proposta exitosa consistiu no concepto de Barber das cabezas de Lafayette e de Washington nunha face da moeda, e a estatua ecuestre de Lafayette na outra. O director, Roberts, aprobou axiña esta proposta e, sen consultar previamente coa comisión, filtrou o esbozo ao American Journal of Numismatics, da American Numismatic Society, que o publicou no seu número de 1899.
Deseño dos cuños
Neste reverso, Lafayette sostén unha espada co brazo estendido. Bartlett describiu así a versión da estatua que serviu de base para o traballo de Barber: "Lafayette represéntase na estatua como unha realidade e como un símbolo, ofrecendo a súa espada e os seus servizos aos colonos na causa da liberdade; aparece como o emblema da simpatía aristocrática e entusiasta amosada por Francia aos nosos antepasados".
Solaris (filme de 2002)
Solaris é un filme estadounidense de 2002 escrito e dirixido por Steven Soderbergh, producido por James Cameron e Jon Landau, e está protagonizado por George Clooney e Natascha McElhone. Está baseado na novela homónima de 1961 do escrito polaco Stanisław Lem.
Dólar de ouro
Preparación
Cando Longacre comezou a traballar nos deseños das novas moedas en 1849, non tiña axudante ningún. O ano seguinte, Longacre escribiu que fora informado por un empregado da ceca de que un dos seus altos funcionarios (sen dúbida Peale) planeaba socavar a súa posición como gravador xefe para facer que os traballos de deseño e de preparación dos cuños se subcontratasen fóra da casa da moeda. En consecuencia, Longacre informou o director Patterson de que estaba disposto a comezar a facer estes traballos inmediatamente; este amosouse conforme e, logo de ver un modelo da cabeza deseñada para o anverso do dólar de ouro, autorizou a Longacre para que comezase a produción dos cuños. Segundo Longacre:
Deseño orixinal (dólar tipo 1)
esquerda|miniatura|270x270px|Proba de dólar de ouro de forma anular ([[1842). ]]
Os novos deseños
O historiador da arte Cornelius Vermeule criticou o deseño da princesa nativa de Longacre, nos seguintes termos: "a 'princesa' das moedas de ouro é unha versión elegante dun gravador de billetes da arte folk da década de 1850; as plumas ou penachos parécense máis á cimeira do helmo do Príncipe de Gales que a calquera outra cousa vista nas fronteiras de Occidente, agás, quizais, unha beleza de music-hall".
Os anos da guerra
O dólar de ouro seguiu a emitirse ata finais da década de 1850, aínda que a cuñaxe diminuíu moito con respecto aos dous millóns ou máis anuais entre 1850 e 1854. En 1860 soamente se produciron 51.000 destas moedas, máis de dous terzos destes na Ceca de Filadelfia, algo menos dun terzo en San Francisco e 1.566 en Dahlonega. Destas últimas coñécese aproximadamente un cento de exemplares unicamente, o que constitúe unha das rarezas da ceca de Dahlonega dentro desta serie.
Neurotensina
A neurotensina é un neuropéptido de 13 aminoácidos que está implicado na regulación da hormona luteinizante e a liberación da prolactina e ten unha interacción significativa co sistema dopaminérxico. A neurotensina foi illada primeiramente de extractos de hipotálamo bovino baseándose na súa capacidade de causar unha visible vasodilatación nas rexións cutáneas expostas de ratas anestesiadas.