cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romancero gitano
Estilo
Lorca pretende fundir a linguaxe narrativa coa lírica, sen que ningunha delas perda a súa calidade. Recolle así a tradición do romanceiro: historias que comezan in media res e cun final inacabado, descricións, narrador e diálogos en estilo directo entre os personaxes. En ocasións este diálogo amplíase ó narrador.
Humorismo
Esencialmente, esa teoría afirmaba que o corpo humano era cuberto con catro substancias básicas, chamadas os catro humores, os cales están equilibrados cando a persoa estaba sa. Todas as doenzas resultaban do exceso ou da deficiencia dun deses catro humores. Os catro humores eran identificados como bile negra, bile amarela, fleuma e sangue. Os grego e os romanos, e os establecementos médicos posteriores da Europa Occidental que adoptaban e adaptaban a filosofía médica clásica, crían que cada un deses humores poderían aumentar e diminuír no corpo, dependendo da dieta e da actividade.
Paleosuchus
Paleosuchus é un xénero de réptiles da familia Alligatoridae. Está integrado por dúas especies, que habitan nos trópicos de Suramérica. Reciben o nome de caimáns ananos, porque son as especies de menor lonxitude dentro da orde Crocodilia. miniatura|esquerda|260px|[[Paleosuchus trigonatus no río Anaxiqui, Amazonas, Brasil.]]
Taxonomía
Este xénero foi descrito orixinalmente polo naturalista e zoólogo inglés John Edward Gray no ano 1862.
Blechnaceae
Caracteres
Número de cromosomas: x = 27, 28, 31-37 (en Blechnum e os seus segregados, e en Woodwardia), e x = 40 (en Salpichlaena).
Mente (homónimos)
Mente refírese aos aspectos colectivos do intelecto e a consciencia.
Lule Warrenton
Directora
Máis coñecida pola súa carreira como directora, Warrenton foi a única muller directora que na época tivo un estudio propio mentres traballaba con Universal Studios. Warrenton traballou no guión dalgunhas das súas cintas, mais o seu axudante Allen Watt foi o responsábel da maior parte dos seus guións. O fillo de Warrenton, Gilbert Warrenton, traballou como responsábel da fotografía en moitas das producións da súa nai.
Ave
O termo ave pode referirse a:
Manuel Mera
Traxectoria
Coa conquista da libre asociación sindical logo da caída da ditadura franquista, e da constitución da Intersindical Nacional Galega (ING) no ano 1978 deixou o seu traballo como electricista na empresa privada, na que fora elixido delegado sindical, para se incorporar como cadro liberado na ING, na que ocupará o cargo de Secretario da Provincia de Pontevedra.
A Poteira, O Carril, Vilagarcía de Arousa
A Poteira é un lugar da parroquia do Carril no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Distrito Federal
Algúns exemplos de Distrito Federal son:
Monte Santa Helena
O Monte St. Helens é máis notorio pola súa erupción catastrófica o 18 de maio de 1980, ás 8:32 am PDT, o suceso volcánico máis mortífero e máis destrutivo economicamente da historia dos Estados Unidos. Cincuenta e sete persoas morreron; destruíronse 250 casas, 47 pontes, 24 km de ferrocarrís e 298 km de estradas. Unha avalancha masiva de cascallos provocada por un terremoto de 5,1 na escala de Richter, provocou unha erupción, reducindo a elevación da cúpula da montaña de 2950 m a 2549 m e substituíuna por un cráter en forma de ferradura de 1,6 km de ancho. A avalancha de restos ascendeu ata 2.9 km3 en volume. O Monumento Volcánico Nacional de Mount St. Helens foi creado para preservar o volcán e permitir o estudo das súas secuelas cientificamente.
Les Misérables (filme de 2012)
Les Misérables é un filme británico dirixido por Tom Hooper que foi estreado no 2012. Producido por Working Title Films e distribuído por Universal Pictures, o filme está baseado no musical do mesmo nome obra de Alain Boublil e Claude-Michel Schönberg, que á súa vez está baseado en Les Misérables, novela francesa de 1862 escrita por Victor Hugo.
Gonzalo Meirás Otero
Traxectoria
Profesor de francés na Escola de Máquinas da Armada, e profesor do Instituto de Ferrol, despois foi director do Instituto Feminino de Ferrol. Foi correspondente de La Voz de Galicia en Ferrol, colaborou en Vida Gallega e foi redactor de El Correo Gallego, do que chegou a ser redactor xefe, e La Noche. Foi correspondente de ABC en Ferrol. Foi presidente da Asociación da Prensa de Ferrol e cronista oficial de Ferrol. Finou en Ferrol o 11 de novembro de 1968.
Recoñecementos
En 1952 o concello de Ferrol concedeulle a Medalla de Prata da cidade.
Pisa
Historia
Algúns dos monumentos máis importantes de Pisa é a catedral (1068-1118), de estilo románico coa fachada de mármore, portas de bronce de Bonnano Pisano e o púlpito de Giovanni Pisano) e a sonada torre de Pisa, do s. XII, de 55 metros de alto, que se caracteriza pola súa inclinación, que comezou a producirse xusto despois da súa construción.
Abelleira común
A abelleira común, Ophrys apifera, é unha orquídea monopodial e terrestre da subtribo Orchidinae (familia Orchidaceae). Hai dúas especies das chamadas orquídeas abella: unha, Ophrys apifera, ten quizais a distribución máis ampla das especies de Ophrys e está presente en Galicia. A outra Ophrys schulzei, é unha especie oriental que está presente só en Anatolia e no Oriente Medio.
Sinonimia
miniatura|Ophrys apifera
Feira Franca Medieval de Betanzos
A Feira Franca Medieval é un acontecemento festivo que ten lugar no casco antigo de Betanzos, recreando durante tres días un mercado medieval. Celébrase con carácter anual, a segunda fin de semana de xullo.
Historia
Na vila viña celebrándose desde o século XIII a feira de Betanzos. Un dos favores acadados pola cidade de Betanzos do rei Henrique IV foi a autorización para celebrar unha feira anual cunha duración de trinta días, libre de impostos, tributos, portádegos e alcabalas. Tal acontecemento tería lugar entre os días 1 e 30 de novembro, e foi formalizado por medio dunha carta de privilexio datada en Cuéllar, o 3 de xullo de 1467, e confirmada polos Reis Católicos o 12 de abril de 1475, en Valladolid. A feira celebraríase ata finais do século XVIII, e constituía todo un evento comercial no Reino de Galicia.
Marcus Allbäck
Adestrador
miniatura|Allbäck e o primeiro adestrado da selección sueca, [[Erik Hamrén.]] O 7 de novembro de 2009 anunciouse que sería o segundo adestrador da selección sueca pero dimitiu en 2016 tras os malos resultados de Suecia na Eurocopa.
Suratá
Colexio Francisco San Juan
Situado no correxemento de Turbay, foi fundado o 23 de novembro de 1996. O seu primeiro reitor foi Antonio Villamizar, o cal compuxo o himno do colexio. Este colexio leva o nome na honra de Francisco San Juan, o cal doou o terreo onde se construíu. No ano 2009, graduouse a primeira promoción do colexio. O seu reitor actual é Alex Eduardo Angarita Gómez.
Sutura
Sutura pode referirse a:
Lexión Cóndor
Contexto
Tralo fracaso do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 en numerosos lugares de España, o bando rebelde, viuse obrigado a controlar militarmente as zonas non afíns o seu movemento.
Teodorico Luna Novicio
Traxectoria
Teodorico Luna educouse na Loxa Masónica de Manila. Alcanzou o grao de Comandante militar dos rebeldes do Distrito El Príncipe, e instalouse en Biak-na-Bato. En 1897, abandonou a serra e dirixiuse cara a Baler, recrutando varios rebeldes durante o traxecto. O 20 de setembro chegou á vila e instalouse na xungla dos arredores, nun lugar inaccesible para as tropas españolas. Desde aí enviaba os seus homes para que, en segredo, informasen aos seus parentes e amigos na vila acerca da súa chegada. Contactou con Antero Amatorio, gobernadorcillo (alcalde) de Baler, a quen contou os seus plans de liberar a vila do dominio español e pediulle axuda para levalos a cabo e que distribuíse uns pasquíns redactados por Emilio Aguinaldo nos que denunciaba os abusos dos españois sobre os filipinos, explicando a importancia de acabar co destacamento de Baler e dando instrucións á poboación.
O Sitio de Baler
O 24 de xuño, Alejo, un prisioneiro filipino que fora posto ao servizo do gobernador español e tiña permiso para moverse por todas partes, deu o aviso para o abandono do pobo e vaise, roubando o sabre do médico, Rogelio Vigil de Quiñones. Tras tentar capturalo sen éxito, os filipinos fixeron chegar aos españois noticias de que se uniu aos insurrectos de Patabangán, que chegarían a Baler o 27 co fin de matar a Luna por non unirse ao levantamento. Ao ir avisar a Luna da situación, a familia dixo aos militares que se foi ao monte e que non volvería nuns días. En realidade era o xefe dos insurrectos do Distrito El Príncipe e fora a por armas para unirse aos homes de Patabangán para asaltar o posto de Baler.
Teodora I
Traxectoria
Esposa de Xustiniano I, gozou de gran popularidade e poder. Teodora é, quizais, a muller máis influente e poderosa na historia do Imperio Bizantino, malia as súas orixes humildes. Algunhas fontes menciónana como emperatriz reinante xunto con Xustiniano I, sendo correxente.
Etan Thomas
Traxectoria profesional
Thomas foi elixido na 12ª posición do Draft da NBA de 2000 polos Dallas Mavericks. Sen xogar nin un só partidos cos Mavericks, foi traspasado en 2001 aos Washington Wizards, onde fixo 6.7 puntos e 5.3 rebotes por partido durante o tempo que estivo alí.
Calendario gregoriano
Erro estacional do calendario
Cada punto é a data e a hora do solsticio de xuño dese ano en particular. O erro desprázase arredor dun cuarto de día por ano. As centurias son anos ordinarios, a menos que sexan divisíbeis por 400; nese caso incluiranse nos anos bisestos. Isto provoca unha corrección nos anos 1700, 1800, 1900, 2100, 2200 e 2300. Por exemplo, estas correccións causan que o 23 de decembro de 1903 fose o solsticio máis tardío nun mes de decembro, mentres que o 20 de decembro de 2096 sexa o solsticio de decembro máis temperán, con -2,25 días de diferenza con respecto á data teórica do acontecemento estacional.
Reformas do calendario gregoriano
Os críticos ven os seus vínculos co cristianismo, a través das festas cristiás e das referencias ós santos. Iso motivou moitos proxectos de calendarios laicos, como por exemplo o calendario republicano da revolución francesa.
Trichoplax adhaerens
O Trichoplax adhaerens Schultze é unha especie animal que pertence ao filo dos placozoos, que ten forma de globo, cunha cavidade corporal enchida de fluído a presión.
Estrutura
As súas relacións evolutivas están sendo investigadas, pero podería estar próximas aos cnidarios e aos ctenóforos. Dellaporta et al. investigaron a secuencia mitocondrial completa do Trichoplax adhaerens e amosaron que os placozoos son a rama que xurdiu antes dentro dos metazoos.
Johann Rudolf Glauber
Vida
En 1644 Glauber faise co cargo de director da botica real de Gießen. Sepárase da súa primeira muller, alegando infidelidade, e casa no ano 1641 con Helena Cornelius, coa que tivo oito fillos. En 1656 afíncase definitivamente na cidade de Amsterdam exercendo alí de boticario.
O 16 de marzo de 1670 falece en Amsterdam. No Westerkerk desta cidade, último lugar onde residiu, existe na actualidade un monumento que describe a súa vida e obras.
Uz das vasoiras
Etimoloxía
Crese que o nome xenérico Erica deriva do grego ἐρείκειν ereikein: quebrar, en alusión ás súas ramas fráxiles. O nome común: uz, urce, dá nome en galego a distintas especies do xénero Erica. Procede do latín ūlǐce (nome da planta nesa lingua). A designación vulgar da especie: “das vasoiras” (o mesmo que a designación específica culta scoparius), fai referencia ao uso tradicional que se lle daba á planta (igual que as xesta e xibardas) para a fabricación de vasoiras.
Aecio de Amida
Aecio de Amida (en Ἀέτιος Ἀμιδηνός, Aëtius Amidenus), nado en Amida, sueste da Anatolia en 502 e finado en 575, foi un escritor e médico bizantino, especialmente distinguido pola súa grande erudición. Os historiadores non están de acordo sobre o período histórico en que viviu. É descrito por algúns escritores como vivindo o século IV; mais é evidente, a partir dos seus propios traballos, que estivo en plena actividade a finais do século V, ou comezos do VI, unha vez que se refire non só ao patriarca Cirilo de Alexandría, que morreu en 444, mais tamén a Pedro 'arquiatro' (o primeiro dos médicos), que podería ser identificado co médico de Teodorico o Grande, a quen define como sendo un contemporáneo. El mesmo é citado por Alexandre de Trales, que viviu probabelmente a mediados do século VI. Era probabelmente cristián, o que talvez poida ser explicado, por ser confundido con Aecio de Antioquía, un famoso ariano, que viviu no tempo do emperador Xuliano.
Nasser Al-Attiyah
WRC
En 2013, seguiu correndo co Qatar World Rally Car pero cambiando o Citroën DS3 polo Ford Fiesta RS WRC. Nasser inscribiuse na segunda proba do campionato do mundo pero non participou porque enfermou días antes da proba. Resultou quinto en México, Portugal e Grecia, polo que culminou 11º no campionato.
Rally Dakar
Al-Attiyah participou en varias edicións do Rally Dakar. No seu debut en 2004, obtivo un 10º posto cun Mitsubishi, o que fixo que BMW lle confiase o seu volante os tres anos seguintes. En 2005 abandonou na 9ª etapa; 2006, onde abandonou na 8ª etapa; 2005, onde quedou 6º cunha vitoria de etapa. No 2009, disputado por primeira vez en América do Sur, Al-Attiyah gañou un total de 2 etapas, pero abandonou na 6ª etapa tras ter problemas técnicos relacionados co seu GPS.
Volkswagen contratou á o Attiyah para disputar o Dakar 2010 cun Volkswagen Touareg. Nasser finalizou en segunda posición na categoría de coches, detrás do campión de WRC e compañeiro de equipo, Carlos Sainz, tan só 2:32 minutos máis tarde que o español (a vitoria máis apertada da historia do Rally Dakar). Gañou a edición de 2011 escoltado polos seus compañeiros de equipo Giniel De Villiers e Carlos Sainz, en segundo e terceiro lugar respectivamente.
El Obrero (1910)
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Agrupación Socialista ferrolana y defensor de la clase trabajadora, apareceu como semanario socialista e converteuse en voceiro oficial da Agrupación Socialista de Ferrol en 1913. Estivo dirixido por Edmundo Lorenzo Santiago. Foi suspendido durante a Ditadura de Primo de Rivera e reapareceu en 1930. Pechado por orde gobernativa entre outubro de 1934 e abril de 1935, seguiu editándose ata xullo de 1936. Na Segunda República foi dirixido por Marcial Fernández Vázquez, Ángel Mato Peña, Manuel Morgado e Xaime Quintanilla.
Adelard de Bath
Traxectoria
Durante sete anos viaxou polo norte de África e Asia Menor. Estudou en Tours e ensinou en Laon, tradutor de importantes obras científicas árabes de astroloxía, astronomía, filosofía e matemáticas ao latín, incluíndo textos gregos antigos que só existían en árabe, e que el introduciu en Europa. A súa tradución dos Elementos de Euclides, foi empregado durante séculos como manual de xeometría no Occidente.
Straatdeuntje
No festival
Foi interpretada en primeiro lugar, precedendo a Luxemburgo con Danièle Dupré interpretando «Tant de peine». Ao final das votacións, a canción recibiu 5 puntos, obtendo o oitavo posto de 10 xunto a Suíza.
Vila Verde da Raia
Historia
Foi creada o 28 de outubro de 1969 co lugar de Vila Verde da Raia da freguesía de Santo Estêvão.
Asociación de Técnicos de Informática
En 2017 a Axencia Española de Protección de Datos impón a ATI dúas multas, unha de 45.000 € (infracción moi grave) por transmitir datos de carácter persoal fora do territorio do Espazo Económico Europeo, e outra de 5.000 € (infracción leve), por remitir correos electrónicos a través do servizo MailChimp de The Rocket Science Group LLC vulnerando o dereito dos destinatarios. Os recursos de ATI contra das sancións son desestimados sucesivamente pola Audiencia Nacional e o Tribunal Supremo de España.
Elfo (Terra Media)
Clasificación
miniatura|500px|División dos quendi (elfos), segundo quedou tralo [[exilio dos Noldor.]]
Johann Cristoph Adelung
miniatura|dereita|Johann Cristoph Adelung.
Club de Mar Ría de Aldán
Historia
Transcorrido algo menos dun mes tras a morte Manuel Marcelino Iglesias o 25 de febreiro de 1982, o día 13 de marzo de 1982 convocouse unha Asemblea Extraordinaria de socios no Tele-club, Alfonso Dacosta Canosa foi elixido novo presidente do club.
A primeira regata: "I Trofeo de piragüismo K4"
Debido ao éxito obtido neste I TROFEO K4 volveuse a repetir ao ano seguinte.
Coagulación do sangue
Activación das plaquetas
Cando se lesiona o endotelio dos vasos sanguíneos, a coláxeno subxacente, normalmente illado, queda exposto ás plaquetas circulantes, que se unen directamente ao coláxeno polas glicoproteínas específicas do coláxeno chamadas receptores de superficie Ia/IIa. Esta adhesión refórzase co factor de von Willebrand (vWF), que se libera do endotelio e das plaquetas; o factor de von Willebrand establece enlaces adicionais entre as glicoproteínas Ib/IX/V das plaquetas e as fibrilas de coláxeno. Estas adhesións tamén activan as plaquetas.
Fervenza de coagulación
miniatura|400px|Vía clásica da coagulación do sangue. A fervenza de coagulación da hemostase secundaria consta de dúas vías que levan á formación de fibrina. Estas son a vía de activación por contacto (tamén chamada vía intrínseca), e a vía do factor tisular (tamén chamada vía extrínseca). Pensábase inicialmente que a fervenza de coagulación consistía en dúas vías de igual importancia que confluían nunha vía común. Agora sábese que a vía principal para iniciación da coagulación do sangue é a vía do factor tisular. Estas vías consisten nunha serie de reaccións nas cales un cimóxeno (precursor encimático inactivo) dunha serina protease e a súa glicoproteína cofactora son activados comverténdose en compoñentes activos, que á súa vez catalizan a seguinte reacción da fervenza, orixinándose finalmente a rede de fibrina entrelazada. Os factores de coagulación denomínanse xeralmente utilizando números romanos, cun a minúsculo para indicar a forma activa.
Algodón
miniatura|250px|Colleita do algodón no sueste dos Estados Unidos a comezos do século XX. O algodón ou cotón é unha fibra branca ou esbrancuxada que se obtén dos froitos dos algodoeiros (algunhas especies do xénero Gossypium, familia Malvaceae). Hai moitas especies nativas das áreas tropicais de África, Asia e América, e desde o final da última Era glacial xa se confeccionaban tecidos con algodón. Actualmente, soamente se aproveitan 4 especies a grande escala para a confección de tecidos e instrumentos médicos.
Idade media
En Persia, a historia do algodón remóntase á época aqueménida, mais hai poucas fontes sobre o cultivo do algodón na Persia preislámica. O seu cultivo era común en Merv, Rey e Fars. Nos poemas dalgúns poetas persas como Ferdousí e Shahnameh, hai moitas referencias ao cultivo do algodón ("panbe" en persa). Marco Polo (no século XIII) ao referirse aos principais produtos de Persia inclúe o algodón. John Chardin, un famoso viaxeiro francés do século XVII que visitara o Imperio Safávida describiu as grandes granxas de algodón de Persia.
Período moderno
Na década de 1840, a India xa non era capaz de producir as grandes cantidades de algodón demandadas e necesarias polas fábricas británicas para a súa produción, mentres que o envío de grandes volumes de algodón indio requiría moito tempo e diñeiro. Todo isto, unido á aparición do algodón americano como un tipo de calidade superior (debido ás fibras máis longas e fortes das dúas especies nativas americanas, Gossypium hirsutum e Gossypium barbadense), animou os comerciantes británicos a comezar a mercar algodón de plantacións dos Estados Unidos e o Caribe. Este algodón tamén era moito máis barato, xa que o producían escravos. A mediados do século XIX, o algodón converteuse na base da economía do sur dos Estados Unidos onde o cultivo e a recollida de algodón se converteu na ocupación principal dos escravos.
Estrutura da fibra
Aparencia de verniz. Contén cera, gomas, pectinas e aceites. A cera é responsable do control da absorción de auga
Parede primaria
Está constituída por celulosa, na forma de fibrilas microscópicas dispostas transversalmente en relación ao lonxitude da fibra, en espirais dextro ou levoxiras. Nunha mesma fibra, o sentido das espirais non muda. A formación da parede primaria determina a lonxitude da fibra. Esa parede contén outras substancias tamén, como azucres, pectinas e proteínas.
Lume
É a canle central da fibra. De sección circular durante a formación desta, pasa a ter contorno irregular despois do proceso de deshidratación (colapso). Contén residuo proteico do protoplasma da célula que orixinou a fibra. A fibra madura presenta paredes relativamente espesas, con menos torcións e lume reducido, ao paso que fibras inmaturas son máis achatadas, contorcida, con paredes delgadas de lume amplo.
Coagulación do sangue
Procoagulantes
Os ácidos tranexámico e aminocaproico inhiben a fibrinólise, e como resultado diminúen as hemorraxias. Antes de retirar o tratamento nalgúns casos de cirurxía maior utilízase aprotinina para diminuír o risco de hemorraxia e a necesidade de usar produtos de transfusión.
Primeiros descubrimentos
A teoría de que a trombina se xera en presenza do factor tisular foi consolidada por Paul Morawitz en 1905. Nese momento, soubose que a tromboquinase/tromboplastina (factor III) é liberada polos tecidos lesionados, e reacciona coa protrombina (II), a cal, xunto co calcio (IV), forma trombina, a cal converte o fibrinóxeno en fibrina (I).
Ligazóns externas
Estruturas en 3D:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 78ª edición dos Óscar
Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2004 e o 30 de setembro de 2005. A lista oficial de filmes aceptados incluíu 54 filmes. Costa Rica, Fidxi e Iraq presentaron filmes por primeira vez.
National Hockey League
Creación da NHL
A National Hockey League foi fundada no ano 1917 en Montreal, no Canadá, tras unha serie de disputas na Asociación Canadense de Hockey (NHA) entre Edward J. Livingstone, propietario dos Toronto Blueshirts, e os demais donos do resto de equipos. Os propietarios reuníronse no Hotel Windsor de Montreal para falar acerca do futuro da NHA. Livingston non acudiu á devandita reunión con motivo dunha enfermidade e impresionouse ao coñecer que os demais propietarios decidiran expulsar da NHA a el e aos Toronto Blueshirts. As discusións derivaron na creación dunha nova competición, a National Hockey League, que incluía aos Montreal Canadiens, Montreal Wanderers, Ottawa Senators, Quebec Bulldogs e os renomeados Toronto Areas como equipos fundadores.
O Original Six
esquerda|300px|miniatura|Cadro dos [[Montreal Canadiens de 1942.]]
Expansión: de 1967 en diante
O auxe da liga menor Western Hockey League, que moita xente planeou converter nunha liga maioritaria e competidora pola Stanley Cup, espoliou á NHL na tempada 1967-68 para acometer a súa primeira expansión desde a década de 1920. Seis novos equipos engadíronse ao panorama da NHL e colocados nunha nova división propia. Estes equipos foron Philadelphia Flyers, St. Louis Blues, Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, Oakland Seals, e Pittsburgh Penguins. Tres anos despois, a NHL engadiu aos Vancouver Canucks e os Buffalo Sabres como franquías.
Asuntos laborais
Houbo tres paros na historia da NHL, todos acontecidos entre 1992 e 2005. O primeiro foi unha folga convocada pola Asociación de Xogadores da NHL (NHLPA as súas siglas en inglés) en abril de 1992, que durou dez días, ao non ser sólida e todos os partidos afectados foron recolocados no calendario. Unha folga ao comezo da tempada 1994-95 forzou á liga a reducir o calendario de 84 partidos a só 48, xogando os equipos unicamente os compromisos con equipos do seu mesma conferencia. O resultado deste conflito foi o Acordo Colectivo Económico que foi renegociado en 1998 e prorrogado até o 15 de setembro de 2004.
Tempada regular
Ao final da liga regular, o equipo que finaliza con máis puntos en cada división é coroado Campión de División e o equipo con máis puntos en toda a tempada regular gana o Presidents' Trophy (ver sección de Galardóns).
Tempo de xogo
O tempo regulamentario é de 60 minutos, composto de tres períodos de 20 minutos cada un. Entre cada período hai un descanso de quince minutos. Nas interrupcións de xogo, os equipos teñen 18 segundos (5 segundos para os visitantes, 8 segundos para os locais e 5 segundos para situarse na liña de "face-off") para facer substitucións, exceptuando os tempos mortos establecidos pola televisión. Os tempos mortos establecidos pola televisión son de dous minutos de duración, e hai tres en cada período, normalmente nos minutos 6, 10 e 14 de cada terzo, a menos que haxa superioridade numérica (power play) ou acaba de anotarse un gol.
Anotación e vitorias
miniatura|200px|Anotación dun gol Un gol márcase cando o disco cruza completamente a liña de gol e entra na portaría, aínda que un gol pode ser anulado se o equipo que marcou cometeu unha falta durante a xogada. O equipo que máis goles anote á conclusión do tempo regulamentario gaña o partido. Se o partido acaba en empate, xógase unha prórroga.
Vanessa Veiga
Vida persoal
Está casada co tamén fondista español Julio Rey.
Segunda división española 1972/73
A tempada 1972–73 da Segunda División de España foi a 41ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos. Real Murcia, Elche CF e Racing de Santander ascenderon á Primeira División, mentres que CD Logroñés, Pontevedra CF, Cultural Leonesa e Valencia CF Mestalla descenderon á Terceira División.
Estrela vermella
Está relacionado co socialismo e co comunismo, pois representa á vez os cinco dedos da man do proletario e os cinco continentes, o que se relaciona co internacionalismo do lema marxista: ¡Proletarios de tódolos países, unídevos!. A estrela vermella foi colocada xunto á fouce e o martelo na bandeira da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, polo que rapidamente diferentes tendencias comunistas foron identificándose con este símbolo.
As Encrucilladas
O topónimo galego As Encrucilladas é un hodónimo referido a un cruzamento de camiños. Pode referirse a:
Alexisonfire
Historia
Alexisonfire conseguiu a atención de varios grandes selos debido ao éxito do seu primeiro álbum. No entanto, cando comezaron a pensar en faceren un segundo traballo, a banda sentiu que, por razóns artísticas, debían permanecer independentes, xa que así terían máis posibilidades de se desenvolveren e decidiren que dirección tomar. Eles seguiron con Distort Entertainment, e a pesar de teren un produtor famoso, gravaron o álbum con Julius Butty no seu estudio preto de Hamilton, Ontario.
Gran Premio de Mónaco de 2015
Debates sobre o futuro da Fórmula Un
Á súa chegada a Mónaco, os pilotos acolleron ben a maioría dos cambios propostos, tanto Kimi Räikkönen como Jenson Button dixeron que preferían os motores máis potentes e máis acelerados. O regreso das repostaxes durante as carreiras, recibiu reaccións distintas durante a conferencia de prensa o mércores. Mentres Räikkönen e Lewis Hamilton pronunciaronse a favor, Button expresou o seu excepticismo, dicindo: "É obvio que hai que ter en conta o aspecto da seguridade, a razón pola que deixamos de repostar e tamén o diñeiro, o custo".
Pit lane
Do mesmo xeito que en Australia e Singapur, o límite de velocidade no pit lane durante a duración da carreira reduxose a 60 km/h, en lugar dos normais 80 km/h, debido á natureza do circuíto.
Post-clasificación
Logo de non atender unha chamada para pesar durante a clasificación, Carlos Sainz Jr. foi desposuído do seu tempo, que situáballe en oitava posición. Viuse obrigado a iniciar a carreira desde o pit lane.
Literatura galega do século XX
A época das Irmandades, do grupo Nós e do SEG
miniatura|esquerda|125px|[[Antón Villar Ponte foi un destacado intelectual das Irmandades da Fala.]] A partir de 1916, cando nos locais da Real Academia Galega (mais á marxe dela) un grupo de galeguistas (cuxa alma máter era Antón Villar Ponte) funda a "Irmandade de Amigos da Fala" da Coruña, a literatura galega renacerá novamente. Esta asociación, que despois se estenderá por outros lugares do país, dando lugar ás Irmandades da Fala (1917), vaise preocupar de darlle un pulo á literatura galega, cunha manchea de iniciativas, favorecendo o ensaio e a prosa, e espallando o uso do galego na prensa de todo o país. Vai ser nesta época na que se funde o Conservatorio Nacional de Arte Galega (1919) e na que o teatro galego colla o tren de Europa, na que proliferen as publicacións de narrativa breve (Lar, Céltiga...) etc.
Os integrantes das Irmandades, do grupo Nós e do SEG traballaron a prol da renovación dos xéneros literarios xa existentes e déronlle un importante pulo a aqueloutros que estaban pouco traballados, como a novela e o ensaio. Xorden así obras clave do ensaio político como Teoría do nazonalismo galego (de Vicente Risco) ou a Doutrina nazonalista (de Antón Vilar Ponte), literatura científica da man de Florentino López Cuevillas, e prosas de ficción como Os camiños da vida (de Otero Pedrayo) ou O porco de pé (de Vicente Risco). Así mesmo, o polifacético Castelao inaugurou un novo subxénero narrativo que combina arte literaria coa plástica, como en Cousas ou Cousas da vida.
Os integrantes das Irmandades preocupáronse tamén polo teatro e moitos foron os autores, e entre os anos 1922 e 1926 o Conservatorio xa mencionado converteuse na Escola Dramática Galega, existindo unha época esplendorosa teatral ao entender de Leandro Carré Alvarellos. Algúns autores teatrais destacados foron Ramón Cabanillas (A man da santiña, O mariscal), Armando Cotarelo Valledor (Mourenza) e Vicente Risco.
A xeración de 1925
Á parte da participación -fiel ou heterodoxa- da poesía galega nalgúns Ismos, esta xeración cultivou formas renovadoras que poden relacionarse por veces coa influencia destes, aínda que non encaixen cos trazos socioliterarios do que se entende por vangarda:
miniatura|175px|esquerda|[[Rafael Dieste.]] No teatro, os autores da xeración de 1925 continuarán coa renovación levada a termo na época das Irmandades. Álvaro das Casas e Rafael Dieste (A fiestra valdeira, 1927) son dous escritores teatrais sobranceiros desta xeración.
A literatura de posguerra no exilio e na diáspora
Na narrativa, podemos resaltar as novelas de Silvio Santiago e Ramón de Valenzuela. Canto ao teatro, existe un público galego que busca obras evocadoras do país que abandonara. Os temas sobre os que era imposíbel escribir na Galiza do interior (a represión sexual, a crítica ao franquismo...) serán tratados no exterior. Destacados autores teatrais galegos desta época foron Manuel Daniel Varela Buxán e Eduardo Blanco Amor (pese a que este último non publicou a súa obra dramática ata a década de 1970). A peza A Soldadeira (1956), de Seoane, merece ser nomeada con distinción dentro da dramática galega producida en América do Sur (concretamente en Buenos Aires, Arxentina), debido (entre outras virtudes) á súa innovación estética.
A recuperación cultural e literaria na Galiza dos anos de 1960
As agrupacións culturais a partir de 1960 van proliferar fortemente, o cal influirá sobre todo no teatro.
A literatura galega de finais do século XX
A partir da aprobación do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981, a tesitura da literatura galega vai mudar acorde coa nova situación sociopolítica. O asentamento das editoriais e a convocatoria de premios literarios axudaron a impulsar a literatura nestas últimas décadas: o Esquío de poesía (1981), o Certame de teatro de Ribadavia (1973-1980), o premio de relato curto Modesto Figueiredo (1975), os premios da Crítica Galicia (1978), o premio de Novela Longa Blanco Amor (1981), o Xerais de Novela (1984) ou o Merlín (1984) foron dando a coñecer unha ampla lista de autores e autoras. Aínda que se hai que remontar ata a década de 1970 para o caso da poesía e do teatro, neste apartado tratarase sobre todo a literatura desde 1980 ata 1999.
A narrativa de finais do século XX
Con posterioridade á Nova Narrativa Galega, apréciase na narrativa galega unha grande dispersión de estilos e tendencias. Nesta época, a produción neste xénero coñecerá unha máis que notábel ampliación temática, así como tamén un incremento na nómina de subxéneros (novela policial, novela histórica, novela pseudohistórica, novela infanto-xuvenil, novela de aventuras,...) debida en boa parte á incorporación dun novo público xuvenil -a denominada "literatura de instituto"- para o que se escriben textos supostamente accesibles.
Elefante de guerra
Historia
As primeiras noticias de doma de elefantes proveñen do val do Indo 4.000 anos atrás. Hai que aclarar a distinción entre doma, adestramento e domesticación. Dómase primeiro ós animais rebeldes, salvaxes ou domésticos, logo adéstranse ensinándolles a realizar tarefas, os domésticos nacen e viven en catividade. A especie máis usada era o elefante índico, de menor tamaño e máis fácil de adestrar que o africano, que non se utilizou máis que en contadas ocasións.
Os primeiros exemplares adestrados, polo tanto, pertencían á especie Elephas maximus, e foron empregados nos labores agrícolas. Porén, sábese que xa existían elefantes de guerra cara o ano -1100, porque se mencionan en varios himnos sánscritos. Tamén é posible que a dinastía Shang da China adestrase ós elefantes para a guerra arredor desa época, posto que se sabe que había elefantes adestrados polos humanos na zona do río Amarelo. miniatura|200px|esquerda|Fresco románico da [[igrexa de San Baudelio de Berlanga (actualmente no Museo do Prado), representando un elefante de guerra.]]
Os elefantes seguiron usándose, aínda que non en batalla, con fins militares ata durante a segunda guerra mundial, naqueles casos nos que os animais podían realizar traballos en lugares que serían moi dificultosos para a maquinaria.
Adam Kasper
Gañou un premio Grammy no ano 2001 polo seu traballo no álbum de Foo Fighters There Is Nothing Left to Lose.
Gran Premio do Xapón de 2015
O Gran Premio do Xapón de 2015, foi a décimo cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de. Celebrouse o 27 de setembro de 2015 no circuíto de Suzuka, en Suzuka, Xapón, foi a 14ª rolda da tempada e o 42º Gran Premio do Xapón.
Lewis Hamilton comezo a carreira como o campión defensor do Gran Premio e líder do Campionato de Pilotos cunha vantaxe de 41 puntos sobre o seu compañeiro en Mercedes Nico Rosberg. Sebastian Vettel no Ferrari inicia a carreira oito puntos máis atrás no terceiro posto. Mercedes lidera o Mundial de Construtores sobre Ferrari por 153 puntos, con Williams outros 110 puntos por detrás de Ferrari.
Cualificación
As eliminatorias constaron de tres quendas de, 18, 15 e 12 minutos de duración, respectivamente, con cinco pilotos eliminados da competición logo de cada unha das dúas primeiras quendas. A primeira quenda da cualificación (Q1) foi interrompida cara ao final, cando Max Verstappen de Toro Rosso quedou parado na forquita, impedindo que varios pilotos melloraran os seus tempos de volta. Marcus Ericsson, cuxa primeira volta cronometrada fora mala debido a un trompo, foi un dos pilotos afectados e foi eliminado no posto 17. Jenson Button tampouco puido pasar á Q2. A súa segunda volta tamén viuse afectada por Verstappen, perdera tempo na súa primeira debido a un fallo de comunicación acerca do seu modo de motor. Tamén quedou eliminado o segundo Sauber de Felipe Nasr e os dous Manor Motorsport.
Barco fantasma
O filme foi rodado en Queensland, Australia e Vancouver, no Canadá, e estreouse nos cinemas de América do Norte o 25 de outubro de 2002. Recadou uns $68 millóns en todo o mundo. En 2016, a páxina web ComingSoon nomeou a escena inicial do filme como unha das mellores na historia do cinema de terror.
Ausiàs March
Traxectoria
En 1437, aos corenta anos casou con Isabel Martorell, irmá de Joanot Martorell, autor de Tirant lo Blanc. Dous anos máis tarde Isabel morre e Ausiàs March contrae segundas nupcias con Joana Escorna, quen morreu en 1443. A pesar de carecer de fillos lexítimos nos seus matrimonios sábese da existencia de amantes e 4 fillos naturais.
Os cantos de amor
Na súa produción o amor é un tema tan importante que chega a xerar outros con entidade propia, pero sempre como causa ou efecto deste. Na obra de March a muller é unha persoa real, humana e individual e, en consecuencia a relación home-muller será a mestura do amor sensual (sentidos) e o amor intelectual (contemplación e pensamento).
Manuel Pérez Pérez
Traxectoria
Estudou en Tui e aos dez anos emigrou a Porto. Dous anos despois embarcou con destino ao Brasil, onde foi capitán dun barco que realizaba travesías polos ríos do Mato Groso. Viviu unha tempada en Paraguai, e despois asentouse en Buenos Aires en 1893. Traballou no Banco Gallego do que foi contador dende a súa fundación. Publicou o seu primeiro traballo literario nun xornal do Río de Xaneiro, e despois colaborou con artigos, contos, poesías e crónicas en O Iniciador de Corumbá, La Democracia de Asunción, El Eco de la Pátria, La Infancia e El Pueblo de Goya, La Bandera Nacional de Curuzú Cuatiá, La Acacia, La Aurora, El Cascabel, La Prensa e a revista Caras y Caretas, El Eco de Galicia e Almanaque Gallego. Empregou en moitos dos seus traballos o pseudónimo de Numael Ezper.
Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia
Traxectoria
Dende 2005 ostenta o cargo de decano-presidente Celestino García Braña e ao 19 de marzo de 2007 contaba con 3146 colexiados. Foron decanos: Andrés Fernández-Albalat Lois (1973-1977); Xosé Bar Boo (1977-1979); Juan José González-Cebrián Tello (1979-1981); Xabier Suances Pereiro (1981-1983); Miguel Silva Suárez (1983-1986); Arturo Conde Aldemira (1986-1989); José Manuel Rey Pichel (1989-2003); Teresa Táboas Veleiro (2003-2005).
Leonardo e os fontaneiros
Trama
No inicio están agardando se dona Rulos retirou a denuncia contra os rapaces e a nai de Tono está triste porque foi expulsado da clase. Volve ao principio do curso para lle contar ao can que non lles chistou a nova aula. Pero logo foise convertendo no espazo das súas trasnadas e diversións: xogar cos alcumes dos profesores, as cartas de amor. Lembra que en terceiro ou cuarto a mestra Ánxela lles falou do sistema solar, e canto o fixo cavilar a el.
Espada
Teñen a súa folla metálica afiada nun ou nos dous gumes se é de tallo, ou sen gumes e con puntas agudas e duras se é de punzar, ou con ambas características. A empuñadura facíase de moitos e diversos materiais, sobre todo se eran espadas para "cinguir" ou de "parada" aristocráticas, pero adoitábase empregar a madeira ou corno recubertos -ou non- de coiro ou cordelería.
Idade antiga
As primeiras armas que poden ser descritas como 'espadas' datan ao redor de 3100 a. C. Estas atopáronse no sitio arqueolóxico de Arslantepe, Turquía, por Marcella Frangipane da Universidade de Roma; estas están feitas de bronce arsenical, e teñen preto de 60 cm (24 polgadas) de longo. Algunhas teñen incrustacións de prata.
Idade de Bronce
miniatura|125px|esquerda|Parte do relevo dunha escultura ibera onde se representa un guerreiro armado cunha  [[falcata . final s.III, inicio s.II a.C.]] miniatura|125px|Espada de Bronce.(800 a.C.) Os humanos fabricaron e usarón armas con corte desde a Idade de Bronce. A espada desenvólvese a principios do II milenio a. C., a partir da daga, cando a confección de follas longas se fai posible. As espadas máis longas de 90 cm son raras durante a Idade de Bronce, pois a súa lonxitude excede a capacidade extensible do bronce (aliaxe de cobre e estaño). Non foi ata o desenvolvemento de aliaxes máis fortes, como o aceiro, que a espada longa foi práctica para o combate.
Idade Media
Só desde o século XI as espadas normandas empezan a desenvolver os gaviláns ou a cruz. Durante as cruzadas do século XII (ou XIII) este tipo cruciforme permanece estable, con variacións que só afectan á forma do pomo. Estas espadas estaban deseñadas como armas cortantes, aínda que se fixeron comúns puntas efectivas para rebater mellóralas na armadura. As espadas dun só fío popularizáronse en Asia. A espada coreana Hwandudaedo, derivada da Dao chinesa, coñeceuse no medievo cedo dos Tres Reinos. A catana xaponesa, cuxa produción se documenta aproximadamente no ano 900 deriva tamén da Dao.
Folla
A partir do século XVIII, a espada creouse para cortar, isto é, a parte afiada da folla se curvaba cun radio igual á distancia do corpo do espadachín que a ía a usar. Isto permitía que a folla tivese un efecto de serra máis que de simple corte. Nas espadas europeas, que se usan con toda a lonxitude do brazo, o seu radio de curvatura era de aproximadamente un metro. As espadas de Medio Oriente, ao usarse co brazo flexionado, tiñan un radio máis pequeno.
Simboloxía
A espada de Damocles é unha anécdota moral, onde unha espada suspendida encima dun líder significa o perigo sempre presente que acompaña este nivel xerárquico.
Placozoos
Ao principio pensouse que se trataba da larva dalgún animal, pero na actualidade moitos autores pensan que estaría próximo aos cnidarios e aos ctenóforos.
Relacións filoxenéticas
Dada a súa simplicidade, ao principio creuse que os placozoos eran os animais actuais máis primitivos. Porén, ao descubrirse que as súas células epiteliais están conectadas por unións de proteínas extracelulares (desmosomas), condición achada en todos os animais excepto nas esponxas, sugxiriuse que os placozoos poderían ter aparecido máis tarde e que poderían estar na base dos eumetazoos, tal como se mostra no seguinte cladograma:
Eritropoetina
Dopaxe
En 2002, detectouse por primeira vez un positivo en EPO nas probas antipopaxe dos Xogos Olímpicos de Inverno de Salt Lake City, concretamente da substancia darbopoetina alfa (unha forma de eritropoetina).
Pacientes de cáncer anémicos
Como resultado do ensaio clínico DAHANCA a FDA emitiu unha alerta clínica en 2007 para os médicos, sobre o uso dos axentes estimulantes da eritropoese (ESAs) como epogen e darbepoetin, recomendando precaución no seu uso con pacientes de cáncer en quimioterapia ou que cesaron a quimioterapia. Varias publicacións da FDA indican que os ESAs só deberían utilizarse en pacientes anémicos de cáncer en quimioterapia e non noutros casos, e que o tratamento debe cesar ao rematar a quimioterapia.
Formas dispoñibles
Darbepoetin alfa é unha forma creada con cinco substitucións (Asn-57, Thr-59, Val-114, Asn-115 e Thr-117) que xera novos sitios de N-glicosilación.
A Bela e a Besta
A Bela e a Besta (La Belle et la Bête en francés) é un conto de fadas tradicional francés. Narración da que hai múltiples variantes, a súa orixe podería ser unha historia de Apuleio, incluída no seu libro O asno de ouro (tamén coñecido como As metamorfoses), titulada «Cupido e Psique». A primeira versión publicada foi obra da escritora francesa Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve, en 1740, aínda que outras fontes atribúen a Gianfrancesco Straparola a recreación da historia orixinal, en 1550. A versión escrita máis coñecida foi unha revisión moi abreviada da obra orixinal de Villeneuve, publicada en 1756 por Jeanne-Marie Leprince de Beaumont. A primeira tradución fíxose ao inglés, en 1757. Existen moitas variantes da historia en toda Europa. A versión de Beaumont é a que goza de maior fama, sendo esta a base de case todas as versións ou adaptacións posteriores.
Benito Núñez Forcelledo
Traxectoria
Fillo de Fernando Núñez del Cañal Teijeiro e sobriño de Benito Forcelledo Tuero, bispo de Astorga (1852-1858). Estudou o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela. Comezou os estudos de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1862 e rematou a carreira en 1869. Fixo o doutoramento na mesma universidade rematando en 1879. Foi nomeado catedrático de Dereito Canónico na USC e desempeñou a cátedra de Teoría e práctica de instrumentos públicos da escola do Notariado de Santiago de Compostela. Aceptou a invitación do bando carlista para ensinar Dereito Romano na Universidade libre de Oñati en 1869, onde permaneceu pouco tempo. Obtivo por oposición a cátedra de Dereito Romano da USC en 1876, que se transformou en Dereito Natural, volvendo desempeñar a cátedra de Dereito Romano logo do falecemento do decano Rosende Cancela en 1886. Foi elixido secretario perpetuo da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
Yachiyo
Yachiyo pódese referir a:
Aeródromo da Fervenza
O aeródromo da Fervenza é un aeródromo situado na parroquia dos Vaos, no concello coruñés de Mazaricos. Conta cunha pista de asfalto de 725 metros.
O Barón Vermello (filme)
O Barón Vermello (en Von Richthofen and Brown) é un filme estadounidense de 1971 dirixido por Roger Corman. Está protagonizado por John Phillip Law e Don Stroud que interpretan as personaxes de Von Richthofen e Brown respectivamente. Malia que se empregan nomes de persoas reais, a historia de Joyce Hooper Corrington e John William Corrington non está baseada en ningún feito histórico, e de feito é ficticia en gran medida.
A Mella, Arzúa
Toponimia
A orixe pode estar no latín millia, (milla). Nas proximidades da parroquia, no lugar da Vilanova de Boimorto, apareceu un miliario que indica a presenza dunha vía romana, que posiblemente unía a actual Arzúa co campamento da Ciadella de Sobrado dos Monxes.
Torre da Penela
Historia
O antigo castelo foi fundado por Lope Bermúdez, que emparentou coa liñaxe dos Altamira casando con Urraca de Moscoso. , descendente da liñaxe dos Bermúdez de Traba, era parte dunha rede de fortificacións fronteirizas para a defensa da comarca de Bergantiños. Con posterioridade pasou a ser patrimonio dos condes de Priegue, donos da Torre de Celas de Peiro.
A Lameira, Meirás, Valdoviño
A Lameira é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
S'Espardell
Características
Destaca a presenza da mesma subespecie de lagartas que en Formentera (Podarcis pityusensis formenterae) e importantes colonia de aves mariñas como a gaivota de Audouin (Larus audouinii), o corvo mariño (Phalacrocorax aristotelis) e a pardela balear (Puffinus mauretanicus). Tradicionalmente foi utilizada polos habitantes de Formentera para a práctica da pesca, a caza de pardelas e a busca de ovos de gaivota.
Uniformismo
O Principio do uniformismo é considerado como a base da xeoloxía e a paleontoloxía modernas. O Uniformismo é un termo establecido polo xeólogo escocés James Hutton, que o denominou Uniformitarianism, autor de Theory of the Earth (Teoría da Terra) en 1795, reformulado posteriormente como Principio do actualismo, que determina que as leis físicas, químicas e biolóxicas que actuaron no pasado son as mesmas que as que actúan no presente; é dicir, os procesos que dan forma ó noso planeta hoxe en día son os mesmos que actuaron no pasado. Esta idea pódese simplificar dicindo que "o presente é a clave do pasado".
O Uniformismo en Lyell
O Uniformismo de Lyell, a pesar de ser considerado coma unha única idea, comprendía varios conceptos metodolóxicos relacionados entre si pero non idénticos:
Uniformismo e catastrofismo
O Principio do Uniformismo contraponse ó Catastrofismo, o cal pon de manifesto que os caracteres xeolóxicos que existen na actualidade orixináronse repentinamente en épocas pasadas por procesos xeolóxicos completamente diferentes ós que se dan no presente. Georges Cuvier foi un dos paleontólogos que o defendeu e o primeiro en presentar probas convincentes da extinción coma un acto frecuente na historia da vida.