cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slappy
Slappy é o segundo EP da banda estadounidense de punk rock Green Day, publicado no verán de 1990 a través do selo Lookout! Records. Tras o seu lanzamento estivo dispoñible en vinilos de varias cores en cantidades limitadas. Billie Joe Armstrong dixo que este foi o EP no que Green Day comezou a atopar o seu son.
Montreal Canadiens
Boston Bruins
miniatura|esquerda|Os Bruins e os Canadiens no TD Garden durante os himnos. As máis antigas rivalidades da NHL datan da época do Original Six. Unha rivalidade tradicional estableceuse nesta época entre os Boston Bruins e os Montreal Canadiens. Ningún outro equipo da NHL se enfrontou a outro opoñente coma os Bruins aos Canadiens: ao finalizar a tempada 2013-14 os dous equipos enfrontáranse 721 veces na liga regular, con 263 vitorias para os de Boston por 348 polos de Montreal; e 170 veces nos play-offs cun rexistro de 71 a 106 para os canadenses.
Milwaukee Bucks
1970-1980
O 18 de outubro de 1977 nun partido entre Lakers e Bucks, Jabbar bateu co puño Kent Benson, que estaba a ser moi agresivo na súa defensa, e o "laker" rompeu a súa propia man, perdéndose os seguintes 20 partidos. Jabbar foi multado con 5.000 dólares, porén, Benson nunca volveu xogar dun xeito tan agresivo de novo. En febreiro de 1980, os Bucks venderon o propio Benson aos Detroit Pistons a cambio do veterano pivote Bob Lanier. Así, gañarían o título da División Medio-Oeste, mais perderían nas semifinais da contra os SuperSonics. Dende ese intre gañaron outros seis títulos de división consecutivos (esta vez da División Central), conseguindo máis vitorias que derrotas en tódalas tempadas nos seguintes once anos. Neses anos, os Bucks convertéronse en contendentes permanentes da Conferencia Leste, sobre todo grazas ao sólido xogo de Moncrief, de Paul Pressey e de Craig Hodges, e polas chegadas de Terry Cummings, Ricky Pierce e Jack Sikma, de intercambios cos Clippers e Sonics respectivamente. Outros xogadores que xogaron nestas datas nos Bucks foron Larry Krystkowiak, Randy Breuer, Paul Mokeski, Dave Cowens ou Tiny Archibald. En 1985, o Senador dos Estados Unidos Herb Kohl mercou os Bucks, xa que temía que investidores de fóra puidesen mercar a franquía e levala fóra de Milwaukee. En 2003, tras considerar a venda da franquía, Kohl anunciou que decidira non vender os Bucks a Michael Jordan e que seguiría posuíndoos, mellorándoos e continuarían en Wisconsin. En 1988 tamén cambiarían de pavillón, movéndose ao Bradley Center.
1998-2003 (A era de George Karl)
A metade da tempada 2002-03, os Bucks enviaron á súa superestrela Ray Allen e a Ronald "Flip" Murray á Seattle SuperSonics a cambio de Gary Payton e Desmond Mason. O traspaso permitiu dar máis tempo de xogo a Michael Redd, e con Gary Payton na zona de defensa, os Bucks terminaron a tempada cunha marca de 42-40, chegando aos playoffs. Malia todo, os Bucks perderon na primeira rolda ante New Jersey Nets en seis partidos. Ao rematar a tempada, o líder do equipo Sam Cassell e o pivote Ervin Johnson foron traspasados a Minnesota por Joe Smith, Payton converteríase en axente libre e George Karl deixaría o seu cargo de adestrador.
Montreal Canadiens
Líderes históricos
Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores dos Canadiens que superaron os 500 puntos nas súas carreiras. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Montreal Canadiens e os mellores rexistros en cada campo son sinalados en letra grosa:
Adestradores
Dende a chegada dos Canadiens á NHL o equipo tivo un total de 24 adestradores distintos. Algúns destes adestradores dirixiron o equipo en máis dunha etapa, como Newse Lalonde, Léo Dandurand, Cecil Hart e Calude Ruel. Polo banco do equipo pasaron algúns adestradores que se fixeron cargo do equipo durante un breve período como adestradores interinos entre o cesamento dun adestrador e o nomeamento doutro. O adestrador que máis partidos dirixiu na historia da franquía foi Toe Blake (914), conseguindo tamén o maior número de vitorias (500), o maior número de puntos na liga regular (1.159), e é o adestrador con máis partidos dirixidos e gañados nos play-offs (119 adestrados e 82 gañados). Toe Blake foi o adestrador co cal a franquía conquistou máis Stanley Cups, cun total de oito nas tempadas 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68. A continuación os rexistros dos distintos adestradores que dirixiron aos Canadiens na NHL:
Trofeos colectivos
250px|miniatura|A [[Stanley Cup.]] O trofeo final para un equipo na NHL, a Stanley Cup é entregada ao campión das series eliminatorias dende a tempada 1926-27. .
Trofeos internos
O Trofeo Jacques Beauchamp é entregado por decisión da prensa dende a tempada 1981-82 ao xogador que tivo un papel predominante no equipo durante a liga regular sen obter ningún premio particular. Os xogadores que máis veces foron recoñecidos con este galardón son Craig Ludwig e Mike McPhee con tres, mentres que Benoît Brunet, Mark Streit, Josh Gorges contan con dous cada un. A continuación os xogadores que teñen gañado o Trofeo Jacques Beauchamp algunha vez:
Alfa Romeo 158/159 Alfetta
thumb|O motor 1.5L [[8 en liña supercharged 159.]] thumb|Cockpit. thumb|Alfa Romeo 159 en Nürburgring. O Alfa Romeo 158/159, tamén coñecido como o Alfetta (Alfa pequeno ou Alfiña en italiano ), é un coche de carreiras Grand Prix producido polo fabricante italiano Alfa Romeo. É un dos coches de carreiras máis exitosos que se produciron: o 158 e o seu derivado, o 159, obtiveron 47 vitorias de 54 Grandes Premios inscritos. Foi desenvolvido orixinalmente para a fórmula voiturette anterior á segunda guerra mundial (1937) e tiña un motor sobrealimentado de 1,5 litros de 8 cilindros en liña. Despois da Segunda Guerra Mundial, o coche foi acptado para a nova Fórmula Un introducida en 1947. En mans de pilotos como Nino Farina, Juan Manuel Fangio e Luigi Fagioli, dominou as dúas primeiras tempadas do Campionato Mundial de Pilotos.
Visión xeral
En 1947, o Alfetta púxose de novo en servizo. As novas regras permitían 1500 cc sobrealimentados e 4500 cc de motores de aspiración natural. O 158 volveuse modificar, esta vez para producir máis de 300 CV e definiuse como Tipo 158/47. O coche fixo un tráxico debut no Gran Premio de Suíza de 1948, onde Achille Varzi perdeu o control do seu coche e morreu. Outra perda para o equipo produciuse na práctica para o Gran Premio de Bos Aires de 1949, onde Jean-Pierre Wimille morreu nun accidente (conducindo con Simca-Gordini). En 1950, o 158 declarouse apto para o novo Campionato Mundial de Pilotos. O coche gañou todas as carreiras nas que competiu durante a primeira tempada de Fórmula Un, era incrible que un coche orixinario de 1938 resultara tan vitorioso, moi probablemente porque todos os outros construtores (poucos como había) tiñan menos cartos para construír e desenvolver os seus coches e o Alfa tiña moito tempo de desenvolvemento. O equipo Alfa Romeo incluía pilotos con talento como Giuseppe Farina e Juan Manuel Fangio, o último dos cales máis tarde gañou o Campionato Mundial de Pilotos cinco veces.
Mestres cantores
Estes gremios afeccionados xurdiron nas grandes cidades de Alemaña e distribuíronse por todo o país até o punto de que a maioría dos pobos tiña un. A súa principal actividade eran os concursos de canto que efectuaban mensualmente.
O mestre cantor máis famoso foi Hans Sachs (1494–1576), que dedicou a súa arte exclusivamente á causa luterana despois de 1530.
1016
Mortes
Historia ano a ano
Antoni van Leeuwenhoek
Traxectoria
As súas finanzas son saneadas, e máis aínda cando herda unha casa da familia da súa primeira esposa. En 1666 compra un xardín nas aforas da cidade, e en 1681 adquire un cabalo. Un dato que indica a súa fortuna é a herdanza que lle deixa á súa filla María á súa morte, en 1745, unhas 90.000 guineas, que era unha suma considerábel para a época. Porén, algúns autores indican que van Leeuwenhoek "ocupou un modesto emprego municipal até a súa morte".
Premios Tony
Críticas
Para recibir unha candidatura, unha obra de teatro ten que estrearse nun dos 39 teatros do distrito de Broadway en Manhattan durante o último ano. A causa de que moitas obras de éxito quedan no mesmo teatro ano tras ano, nun ano típico tan só 20 ou 25 obras son candidatas e como hai 27 categorías, a maioría das novas obras reciben candidaturas.
Antoni van Leeuwenhoek
Traxectoria
Por outra parte, tamén responde aos primeiros sinais de escepticismo que xurdiran coa aparición das súas observacións cunha evidente confianza en si mesmo.
Microscopios
Desenvolveu tanto fixacións para pequenas lentes biconvexas montadas sobre platinas de latón, que se sostiñan moi cerca do ollo, ao xeito dos anteollos actuais, como estruturas tipo microscopio nas que se podían fixar tanto a lente coma o obxecto a observar. A través deles podía observar obxectos, que montaba sobre a cabeza dun alfinete, ampliándoos até trescentas veces (potencia que excedía con moito a dos primeiros microscopios de lentes múltiplas). Tamén empregou un método secreto que, probabelmente, fora o da iluminación con fondo escuro ou, quizais, en certos casos, o confinamento das súas mostras nunha gota de líquido.
A correspondencia era caracteristicamente pouco sistemática, de ton entusiasmado e redactada en neerlandés, e a súa fama atraeu ao seu lugar de residencia as visitas doutros colegas micoscopistas e mesmo persoas da realeza.
Leeuwenhoek e a xeración espontánea
Estivo interesado, a principios de 1679, pola presenza dun verme (Fasciola hepatica) no fígado de cordeiro e, como Redi e Swammerdam, non comprendeu o complexo ciclo vital do animal, que non sería dilucidado até moitos anos despois.
Outras observacións
Estuda os glóbulos vermellos de numerosos animais e do ser humano, así como o rego sanguíneo nos capilares da cola dos cágados, nas patas das ras, na aleta caudal das anguías e nas alas dos morcegos.
Opinión dos historiadores da ciencia
Julius von Sachs (1832-1897) na súa Historia da botánica di que:
"Foi dalgunha maneira o primeiro destes afeccionados que non demandan do microscopio máis que un tranquilo entretemento. [...] Case non hai sistemas anatómicos que Leuwenhœck [sic] non arrequecera con feitos importantes".
Conan o bárbaro (filme)
Conan o bárbaro (en Conan the Barbarian) é un filme fantástico estadounidense dirixido e coescrito por John Milius que foi estreado en 1982. Está baseado nas historias de Robert E. Howard, un escritor de ficción pulp da década de 1930, que tratan das aventuras do personaxe epónimo nun mundo ficticio de maxia negra e violencia. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger e James Earl Jones, e conta a historia dun mozo bárbaro (Schwarzenegger) que busca vinganza pola morte dos seus pais a mans de Thulsa Doom (Jones), o líder do culto da serpe. Buzz Feitshans e Raffaella De Laurentiis produciron o filme para o pai dela, Dino De Laurentiis, con Edward R. Pressman como produtor executivo. Basil Poledouris compuxo a banda sonora.
Herman Van Rompuy
Primeiro ministro
O 31 de decembro de 2008, Herman Van Rompuy presentou diante os deputados e senadores a súa declaración de política xeral. O 2 de xaneiro a Cámara dos Representantes deulle a confianza ó goberno de Van Rompuy.
Conan o bárbaro (filme)
Produción
Dende a década de 1970, os problemas de licenza obstaculizaron a produción de versións cinematográficas das historias de Conan. Lancer Books, que adquiriu os dereitos en 1966, entrou en suspensión de pagos, e existían disputas legais sobre a disposición dos dereitos de publicación, o que finalmente levou a que fosen conxelados baixo orde xudicial. Edward Summer suxeriu Conan como un proxecto potencial ó produtor executivo Edward R. Pressman en 1975, e despois de amosarlle a banda deseñada e as obras artísticas de Frazetta, Pressman convenceuse. Foron precisos dous anos para asegurar os dereitos do filme. As dúas partes principais implicadas na demanda, Glenn Lord e de Camp, crearon Conan Properties Incorporated para manexar todas as licenzas de materiais relacionados con Conan, e Pressman recibiu os dereitos cinematográficos pouco despois. Gastou máis de 100 000$ en taxas legais para lograr resolver a demanda, e os dereitos custáronlle outros 7 500$.
Escenas de acción e espadas
miniatura|dereita|Espada atlante na exposición Fantasy: Worlds of Myth and Magic de Seattle. Tim Huchthausen, o atrecista, traballou co espadachín Jody Samson para crear as robustas armas que Milius coidou necesarias. Prestouse especial atención a dúas espadas manexadas por Conan: a espada do seu pai ("a espada do mestre") e a espada que atopa nunha tumba ("espada atlante"). Ámbalas dúas foron creadas a partir de debuxos de Cobb. As súas follas foron feitas a man con aceiro ó carbono e tratamento térmico e deixadas sen afiar. As empuñaduras foron creadas coa técnica de cera perdida; as inscricións foron engadidas nas follas con electroerosión. Samson e Huchthausen fixeron catro espadas do mestre e catro espadas atlantes, cun custo de 10 000$ por arma. As copias da espada atlante foron ofrecidas a membros da produción.
Música
Milius e Poledouris intercambiaron ideas ó longo da produción, traballando en temas e en "tons emocionais" para cada escena. Segundo Poledouris, Milius vía Conan como unha ópera con pouco ou ningún diálogo; Poledouris compuxo suficientes pezas musicais para a maior parte do filme (arredor de dúas horas). Esta foi a súa primeira banda sonora a grande escala, e unha característica da composición foi que freaba frecuentemente o tempo nos dous últimos compases antes de pasar á seguinte peza de música. Poledouris dixo que a banda sonora emprega moitas quintas por ser o intervalo máis primitivo; as terceiras e sextas son introducidas a medida que a historia progresa. O compositor visitou os escenarios de rodaxe para enchouparse do ambiente que a súa música debía acompañar. Despois de que a fotografía principal rematase, Milius envioulle dúas copias do filme rematado: unha sen música, e outra con escenas acompañadas das obras de Richard Wagner, Igor Stravinskii e Sergei Prokofev, co obxectivo de ilustrar os matices emocionais que quería.
Estrea
En 1980, os produtores comezaron a anunciar e promocionar o filme. Puxéronse pósters nos cinemas ó longo dos Estados Unidos. Os pósters reutilizaron as ilustracións de Frazetta que se encargaron para a portada de Conan the Adventurer (1966). Laurentiis quixo que Conan o bárbaro comezase a proxectarse nos cinemas no Nadal de 1981, mais os executivos de Universal solicitaron unha edición posterior despois dunha vista preliminar do filme en agosto. Unha fonte de Hollywood dixo que os executivos estaban preocupados polas representacións violentas do filme. A estrea adiouse até o ano seguinte para que se puidesen facer os cambios precisos. Moitas escenas do ataque de Thulsa Doom á vila de Conan foron eliminadas, incluíndo os primeiros planos da cabeza decapitada da nai de Conan; o aviso tardío dos cambios forzou a Poledouris a axustar rapidamente a súa banda sonora antes de gravar a música da secuencia. Outras escenas de violencia que foron eliminadas inclúen o asasinato dun monstro no alto da Torre das Serpes por Subotai, e Conan cortando o brazo dun ladrón no bazar. Milius pensaba en facer unha historia de 140 minutos, pero a longametraxe final durou 129 minutos. De acordo con Cobb, o total dos gastos de produción achegouse a 20$ millóns no momento en que se lanzou o filme.
O público dos Estados Unidos desfrutou dunha preestrea o 19 de febreiro de 1982, en Houston, Texas. O mes seguinte, fixéronse preestreas en 30 cidades de todo o país. En Washington, D.C., a masa de espectadores formaba longas ringleiras que se estendían polas rúas, provocando atoamentos. As entradas vendéronse moi axiña en Denver, e unhas 1 000 persoas quedaron sen vela en Houston. A maioría dos que facían ringleira eran homes; un cinéfilo dos Ánxeles dixo, "A audiencia era maioritariamente branca, de boa aparencia, e en idade secundaria e universitaria. Non era unha multitude punk ou con cazadoras de coiro, pero moitos deles tiñan músculos avultados." O 16 de marzo, Conan o bárbaro tivo a súa estrea internacional nos Premios Fotogramas de Prata, uns galardóns anuais de cinema celebrados en Madrid, e a súa estrea xeral comezou o mes seguinte en España e Francia. Twentieth Century Fox encargouse da distribución estranxeira do filme. Universal programou orixinalmente a estrea de Conan nos Estados Unidos para a semana antes do Día dos Caídos, que sinala o comezo da tempada de verán da industria cinematográfica, cando as escolas pechan por vacacións durante un mes. Para evitar competir con outros filmes de grandes orzamentos, o estudio avanzou a estrea de Conan o bárbaro e o 14 de maio de 1982, o filme estreouse oficialmente en 1 400 cines dos Estados Unidos.
Futurama
Futurama é unha serie de debuxos animados estadounidense creada por Matt Groening (creador de The Simpsons) e David X. Cohen (guionista tamén de The Simpsons). Está ambientada no ano 3000, na cidade de "Nova" Nova York, construída sobre as ruínas da antiga Nova York. Trátase dun programa animado de pouco máis de 20 minutos de duración producido por FOX que empezou a emitirse por televisión o 28 de marzo de 1999 en Estados Unidos, e permaneceu no ar até o 10 de agosto de 2003. miniatura|David X. Cohen e Matt Groening no Comic Con de [[San Diego no ano 2009.]] Futurama era o nome da exposición de General Motors na Feira Mundial de Nova York de 1939 e Matt Groening sacou o nome dese evento para a súa serie. O período de preprodución para elaborar este universo futurista con "bebidas non alcohólicas moi aditivas", levoulle ao seu equipo un traballo de tres anos.
Personaxes e elenco
Hermes é un burócrata xamaicano cun don especial para arquivar. É o contable de Planet Express, con nivel 37 (é ascendido a 34 durante a serie) dentro dos burócratas, presumindo moitas veces diso. Participou nas Olimpíadas de 2980 na modalidade de limbo. Está casado con LaBarbara e ten un fillo de 12 anos, Dwight.
Escenario
Futurama desenvólvese durante o século XXXI, un século cheo de marabillas tecnolóxicas, con moitos dispositivos inimaxinábeis hoxe en día é cunha arquitectura de deseño futurista. O quecemento da atmosfera, a inflexible burocracia e o abuso de substancias son algúns dos temas dados neste século, nun mundo onde os problemas da Terra convertéronse nos máis comúns e máis extremos. Na serie móstranse os prexuízos dos humanos contra os humanos-mutantes, que se viron obrigados a vivir baixo terra nos sumidoiros. O fogar dos personaxes principais que habitan na Terra é a cidade de Nova Nova York (New New York), construída sobre as ruínas da actual cidade de Nova York, denominada a Vella Nova York (Old New York).
Cultura e sociedade
A Terra represéntase como multicultural na medida en que hai unha ampla gama de recursos humanos, para robots, e ademais os seres extraterrestres na serie interactúan cos personaxes principais. Dalgunha maneira o futuro preséntase como socialmente máis avanzado. Os robots constitúen a maior "minoría" da serie. A miúdo son tratados como cidadáns de segunda clase, mentres que uns poucos robots ricos son presentados como membros da clase alta. A maioría de robots son auto-conscientes e concedéronse a liberdade e a libre vontade. Con todo, en tempos de crise, son obrigados a servir aos seres humanos. Os Mutantes do Sumidoiro son seres humanos mutados que viven nos sumidoiros obrigados por lei.
Aavasaksa
miniatura|Vista de Aavasaksa ao fondo miniatura|Vista desde Aavasaksa Aavasaksa é un outeiro de Finlandia que se localiza na provincia de Laponia, no concello de Ylitornio preto do río Torne que fai fronteira con Suecia e a 70 quilómetros da vila de Tornio. A súa altitude é de 242 metros destacando sobre o resto do territorio circundante e conformando desde 1994 un dos Paisaxes Nacionais de Finlandia elixidos polo Ministerio de Medio Ambiente.
Fernando Montero Doiztua
Vida persoal
Casou en Sada con Emilia López Correa en 1917. Emilia morreu en Lugo o 19 de outubro de 1918. Fernando volveu casar en León con Josefina de Paz del Río en 1930.
Manuel Oliveira
Co nome de Manuel Oliveira podemos referirnos a:
Estela (botánica)
Nas plantas vasculares, a estela (do gego stele, columna) é a parte central do talo e a raíz, que contén os tecidos derivados do procámbium, entre os que están os tecidos vasculares (xilema e floema), e outros que os acompañan como parénquima medular e interfascicular, fibras do esclerénquima e o periciclo. O periciclo, cando está presente, marca o límite externo da estela. Inmediatamente fóra da estela está a endoderme, que se considera a capa máis interna do córtex. Nas plantas con crecemento secundario a estrutura orixinal da esterla queda distorsionada.
Xogos Náuticos Intercélticos
Organización
Os Xogos Náuticos Intercélticos van acompañados de distintas celebracións culturais.
Nik Stauskas
Traxectoria profesional
O 1 de agosto de 2019, Stauskas asinou co Saski Baskonia da Liga ACB. O 12 de febreiro de 2020, Stauskas e o Baskonia chegaron a un acordo para rescindir o contrato do xogador.
Peso
Peso e masa
A masa dun corpo é unha propiedade intima do mesmo, a cantidade de materia, independente da intensidade do campo gravitatorio e de calquera outro efecto. Representa a inercia ou resistencia do corpo á aceleración (masa inercial), ademais de facela sensible aos efectos dos campos gravitatorios (masa gravitatoria).
O peso dun corpo, en cambio, non é unha propiedade intima do mesmo, xa que depende da intensidade do campo gravitatorio no lugar do espazo ocupado polo corpo.
Unidades de peso
Este sistema é o prioritario ou o único legal na maior parte das nacións (excluídas Birmania, Liberia e os Estados Unidos) polo que nas publicacións científicas, nos proxectos técnicos, nas especificacións de máquinas etc, as magnitudes físicas exprésanse en unidades do sistema internacional de unidades (SI). Así, o peso exprésase en unidades de forza do SI, isto é, en newtons (N):
Mercedes-Benz Superdome
O Mercedes-Benz Superdome, habitualmente coñecido como Superdome, é un recinto deportivo cuberto situado no Central Business District de Nova Orleáns, Luisiana (Estados Unidos). O seu uso principal é ser o estadio local dos New Orleans Saints da National Football League (NFL), así como acoller os partidos da Sugar Bowl e New Orleans Bowl de fútbol americano colexial. O estadio foi inaugurado o 3 de agosto de 1975 como o Louisiana Superdome, cun estilo arquitectónico modernista da firma Curtis and Davis. A súa estrutura de aceiro cobre unha superficie de 53.000 metros cadrados, tendo a cúpula, consistente nunha estrutura lamelar de múltiples aneis, un diámetro de 210 metros, facéndoa unha das cúpulas máis grandes do mundo. O estadio é adxacente ao Smoothie King Center, sede dos New Orleans Pelicans da National Basketball Association (NBA). O Superdome recibiu atención internacional no ano 2005 debido a que foi utilizado como refuxio durante o Furacán Katrina. De feito, o edificio recibiu múltiples danos como resultado da tempestade.
Tappara
Números retirados
300px|miniatura|Algúns dos números retirados de Tappara pendurados do teito do Tampereen jäähalli. Tappara ten retirado os seguintes seis números ao longo da súa historia. Todos os xogadores homenaxeados son finlandeses e o primeiro número retirado polo equipo foi o 2 de Kalevi Numminen, que xogou entre as tempadas 1957-58 e 1968-69. A continuación todos os números retirados por Tappara e a data da súa retirada:
Trofeos colectivos
230px|miniatura|A [[Kanada-malja, trofeo entregado ao equipo campión dos play-offs e polo tanto campión de Finlandia. Con 19 títulos, Tappara é o equipo que máis veces se proclamou campión de Finlandia.]]
Os Carneiros (homónimos)
O topónimo galego Os Carneiros pódese referir a:
Plasmodium falciparum
Xenoma do Plasmodium falciparum
En 1995 creouse o consorcio proxecto xenoma da malaria (MGP) para secuenciar o xenoma de P. falciparum. O seu xenoma mitocondrial publicouse en 1995, e o do seu plastidio non fotosintético (apicoplasto) en 1996, e a secuencia do primeiro cromosoma nuclear (cromosoma 2) en 1998. A secuencia do cromosoma 3 publicouse en 1999, e a do xenoma completo en 2002. Os datos xenómicos anotados poden agora analizarse completamente en varias bases de datos como UCSC Malaria Genome Browser, PlasmoDB and GeneDB. O xenoma de aproximadamente 24 megabases é extremadamente rico en AT (~80%) e está organizado en 14 cromosomas, e foron descritos uns 5.300 xenes.
Influencia de P. falciparum no xenoma humano
A presenza do parasito nas poboacións humanas causou unha selección no xenoma humano de diferentes maneiras, xa que os humanos se viron forzados a desenvolver unha resistencia á enfermidade. En 1948 o doutor Beet, suxeriu por primeira vez que a enfermidade das células falciformes (anemia falciforme) podía ofrecer certa protección contra a malaria. Esta suxestión foi reiterada por J. B. S. Haldane en 1949, que coidaba que a talasemia podía proporcionar unha protección similar. Desde entón esta hipótese foi confirmada e estendeuse á hemoglobina C e á hemoglobina E, ás anormalidades na anquirina e a espectrina (ovalocitose, eliptocitose), á deficiencia en glicosa-6-fosfato deshidroxenase e á deficiencia en piruvato quinase, á perda do antíxeno Gerbich (glicoforina C) e do antíxeno Duffy nos eritrocitos, ás talasemias e ás variacións no complexo maior de histocompatibilidade das clases 1 e 2 e no CD32 e CD36.
This Is War
This Is War é o terceiro álbum da banda estadounidense 30 Seconds to Mars, editado o 8 de decembro de 2009 a través de Virgin Records e EMI.
Malmö
Idade Moderna
Durante todo o século XVII, a rexión histórica de Skåneland no sur da península escandinava foi obxecto de disputa entre Dinamarca e Suecia. Logo da segunda guerra sueco-danesa, o monarca Carlos X Gustavo de Suecia logrou a anexión de Escania mediante o Tratado de Roskilde. A partir do 28 de febreiro de 1658, Malmö quedaría baixo control do reino de Suecia e iniciouse a asimilación cultural de toda a poboación. Tres meses máis tarde estalaría outra guerra entre ambos reinos que concluíu en 1660 coa firma do Tratado de Copenhaguen, certificando a soberanía sueca. En 1677, en plena Guerra Escanesa, máis de 14.000 soldados daneses asediaron o pobo fortificado durante case un mes, pero foron derrotados polos 2000 militares suecos que a defendían.
Idade Contemporánea
En 1870, Malmö superara a Norrköping como a terceira cidade sueca máis habitada, e en 1900 a súa poboación pasaría os 60.000 habitantes. Ao longo do século XX, a chegada de inmigrantes (suecos e estranxeiros) motivou a construción de novas zonas residenciais e vivendas de protección oficial repartidas polo municipio de Malmö. Todas esas casas construíronse baixo o proxecto polo millón de vivendas.
Pierre Garand
Traxectoría
En 1992 comezou a tocar en bares e en 1995 creou con outros músicos o grupo The Untouchables. En 1997 o famoso compositor Luc Plamondon descubriuno e Garou conseguiu o papel de Quasimodo no musical Notre-Dame de Paris, do que se realizaron máis de 100 representacións entre Montreal, París e Londres. A obra recibiu eloxios por parte da crítica e do público e tamén numerosos premios.
Actualmente Garou actúa para o Circo do sol no show Zarkana.
Manuel Mosquera
Traxectoria
En 2005 fichou polo Cerceda, club da Terceira División, no que marcou 11 goles na súa primeira tempada. Comezou a seguinte tempada como xogador do equipo, pero nas últimas xornadas do campionato foi designado adestrador, tralo despedimento de Ramiro Sorbet.
Ron Weasley
Libros do un ao tres
No segundo ano, Harry Potter e a Cámara dos Segredos, a irmá de Ron é raptada e pechada no interior da Cámara dos Segredos por Tom Morlov Riddle, o recordo de Voldemort agochado nun diario. Harry e Ron atopan a entrada á Cámara e finalmente salvan a Ginny. En Harry Potter e o preso de Azkaban, o terceiro ano, o papel de Ron é minoritario comparado co que ten no libro anterior, ao contrario có de Hermione, que se ve incrementado nesta entrega. Ao inicio do ano, a rata de Ron, Scabbers, desaparece e non a volven ver ata case o final do ano, cando descobren que en realidade é Peter Pettigrew na súa forma animal. Pettigrew, que traizoara os pais de Harry, finalmente consegue escapar.
One Piece
Sinopse
Luffy converteuse nun deles, ansiando ser o próximo "rei" e levantando áncora para coñecer amigos e ter aventuras con eles, tendo como meta o ansiado tesouro.
Quelícero
Quelíceros en tesoura
Os quelíceros en tesoura teñen forma de quela e están compostos por dous artellos. Danse nas ordes dos pseudoscorpións e dos solífugos.
Quelíceros das arañas
Cando unha araña ameaza picar, os dous quelíceros sepáranse do prosoma e os ferretes ábrense como unha navalla pregábel. Nos migalomorfos, os ferretes non se abren moito, pero nas demais arañas sepáranse moito o un do outro, ao tempo que se elevan. Algunhas picaduras de araña poden penetrar as uñas dos pés dunha persoa ou atravesar calzado de coiro brando.
Papiliónidos
Distribución
En 2005, identificáranse 552 especies actuais desta familia, distribuídas nas rexións tropicais e temperadas. Varias especies habitan a altitudes que van desde o nivel do mar a altas montañas, como no caso da maioría das especies de Parnassius. A maioría dos papiliónidos e a súa maior diversidade encóntranse nos trópicos e rexións subtropicais entre os 20°N e os 20°S, especialmente no sueste de Asia, e entre os 20°N e 40°N no leste de Asia. Só se encontran 12 especies en Europa e só unha especie, Papilio machaon se encontra ns Illas Británicas. En Norteamérica hai só 40 especies, incluíndo varias especies tropicais e Parnassius.
72 Dangerous Animals: Asia
72 Dangerous Animals: Asia é unha serie de televisión australiana de 2018 que explora os animais máis perigosos e mortais de Asia. Está protagonizado por Bob Brisbane, Bryan Grieg Frite e Romulus Whitaker.
Piroxeno
Paraxénese
A onfacita, un piroxeno de sodio e aluminio, atópase soamente en ecloxitas, rochas que sufriron un metamorfismo de moi alta temperatura e presión. As ecloxitas que conteñen onfacita pódense encontrar en zonas de subdución exhumadas. En Suráfrica atopáronse nódulos de ecloxita con onfacita en peridotitas en chemineas de kimberlita.
María de Buenos Aires
Sinopse
A mal presaxiada María, nacida "un día cando Deus estaba bébedo" nun pobre suburbio de Buenos Aires, diríxese ao centro, onde é seducida pola música do tango e convértese en traballadora do sexo. Os ladróns e os encargados do prostíbulos reunidos nunha misa negra, resolven a súa morte. Despois da súa morte, é condenada a un inferno, que é a propia cidade; a súa Sombra anda agora pola cidade. Regresou virxe, está impregnada da palabra do poeta trasno e, testemuñada por tres traballadores da construción (Reis Magos e As mulleres que amasan pasta, dá a luz a unha Nena María, que pode ser ela mesma.
Música
miniatura|[[Astor Piazzolla (1971)]]
Igrexa de Santa María de Caleiro
A igrexa de Santa María de Caleiro é a igrexa parroquial de Caleiro, no concello de Vilanova de Arousa. Conserva en bo estado elementos arquitectónicos románicos, destacando a súa ábsida semicircular.
Exterior
A ábsida reproduce as formas da Igrexa de San Martiño de Sobrán sendo este un resultado menos refinado que o do veciño templo. Pode datarse a obra no terceiro cuarto do século XII.
Interior
A Capela do Cristo dos Crespo, de finais do século XVI, é de planta rectangular e cóbrese con bóveda estrelada, decorada con medallóns nas claves e ménsulas con forma de bustos no arranque dos nervios.
Literatura grega
A literatura grega 	é aquela que foi escrita por autores autóctonos de 	Grecia e áreas xeográficas de influencia grega. Estas obras 	están frecuentemente compostas nalgún dos dialectos gregos, pero 	non necesariamente. Esténdese ao longo de todos os períodos 	históricos nos que existiron escritores gregos.
Grego clásico
miniatura|Busto dobre de [[Homero e Menandro. Copia romana dun orixinal grego perdido.]] A literatura grega clásica comprende aquela literatura escrita en grego antigo desde os máis antigos vestixios escritos en lingua grega ata o século IV e o auxe do Imperio bizantino.
Poesía lírica
Nace entre os séculos século -VII e -VIII Os eruditos alexandrinos falan do canon dos Nove poetas líricos como de algo xa establecido: Alcmán de Esparta, Safo, Alceo de Mitilene, Anacreonte, Estesícoro, Íbico, Simónides de Ceos, Píndaro e Baquílides. Pero a nómina é moito máis ampla:
Francisco Rodríguez Adrados
Traxectoria
Mestre de mestres, grande estudoso do mundo humanístico, especialmente nos estudos sobre Grecia e tamén a historia de España. Estudoso e tradutor de literatura grega, latina e india, ademais da española. Como filólogo, foi defensor da orixe aquitana dos vascos e o éuscaro.
Maurice Blanchot
Traxectoria
Blanchot recluíuse radicalmente ata a súa morte, pero escribiu sobre maio do 68 e sobre os acontecementos da Francia contemporánea con paixón e equilibrio, logrando a admiración e a amizade dos mellores escritores e ensaístas da segunda metade do século XX. En Les Intellectuels en question, ao final da súa vida, fixo un balance de moitos acontecementos da súa centuria, e destacou a ambigua e difícil posición dos intelectuais.
Anaram Au Patac
300px|dereita
Epixenética
Un exemplo de cambio epixenético en eucariotas é a regulación da diferenciación celular. Durante a morfoxénese, e sen que basicamente cambie a secuencia xénica, as células nai ou troncais totipotentes orixinan varias liñas pluripotentes no embrión, que á súa vez se converten en células completamente diferenciadas. Deste modo, un cigoto dá lugar a moitos tipos celulares, como neuronas, células musculares, epiteliais, endoteliais etc. a medida que se divide por mitose, e se activan uns xenes e desactivan outros.
Orixe do termo
O epixenoma é a información epixenética global dun organismo.
Ribadiso, Rendal, Arzúa
Ribadiso é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 77 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 34 eran homes e 43 eran mulleres.
Epixenética
Xeración de enfermidades
A regulación epixenética faise por medio de cambios estruturais, como a adición de metilos, que poden levar a que se dean alteracións nos lugares de acción de encimas e como resultado pódese perder na estabilidade de ditas rexións. Estas rexións fanse máis sensibles a que nelas se dean variacións cromosómicas ou que se chegue a transformar a célula por fallos no mecanismo de control de crecemento ou por activación da apoptose. Todo isto pode resultar en cambios no fenotipo e unha alta posibilidade de desenvolver enfermidades.
Desenvolvemento, cancro e sinalización de Notch
Recentes estudos indicaron que o xene da leucemia de liñaxe mixta (MLL) causa leucemia ao producirse un rearranxo e fusión con outros xenes de diferentes cromosomas, o cal é un proceso que está baixo control epixenético.
Posibles problemas coa reprodución asistida
Xa se mencionou que moitos destes cambios son produto da exposición ao ambiente. No caso da reprodución asistida xerouse a dúbida de se o tempo de exposición ao medio de cultivo pode exercer un efecto nos procesos de regulación epixenética. Dado que a fase de desenvolvemento do embrión é un momento crítico no cal se dan moitos cambios epixenéticos como unha elevada taxa de desmetilación para borrar as marcas epixenéticas dos proxenitores. Por iso esta fase é crítica e como o ambiente xoga un papel importante que pode cambiar estes patróns. Durante a embrioxénese despois de borrar a impronta dos pais fórmase un patrón de metilación de novo, o cal permite que se produza a diferenciación de tecidos. Se este proceso non se dá de forma axeitada poden presentarse doenzas no individuo ou posibles problemas durante o embarazo que poden levar á perda do embrión. Por isto debe considerarse se a exposición a un medio artificial pode chegar a ter un potencial toxicolóxico impedindo que se dean os patróns de regulación adecuados. Aínda que unha gran porcentaxe de nenos nacidos por esta técnica presentan un desenvolvemento e crecemento normal observouse que hai unha tendencia a que presenten un baixo peso ao nacer e que existe un aumento de tres a seis veces na aparición das síndromes Beckwith-Wiedemann e de Angelman. Aínda non hai un coñecemento claro nos humanos de como distintos factores que se dan na fecundación in vitro onde se encontran os embrións poidan ter un efecto importante no desenvolvemento dos mesmos, en embrións de rato si se observaron cambios na impronta epixenética.
Biomarcadores epixenéticos
A palabra biomarcador fai referencia a calquera tipo de variación que ocorra no material xenético e que sexa posible detectala no organismo que leve dito cambio. Os primeiros marcadores utilizados baséanse nos conceptos da xenética tradicional de tal forma que utilizaban sistemas polimórficos para detectar as variantes alélicas que orixinaban un cambio no fenotipo. Para a detección de modificacións epixenéticas desenvolvéronse marcadores que se encargan de detectar moléculas que se relacionen cun estado particular de activación ou inactivación dun xene. Por exemplo, a detección dunha gran cantidade de metilos indica un estado de inactivación do xene. Coa incorporación de técnicas moleculares creáronse biomarcadores por medio de SNPs, indeis, RFLPs e microsatélites entre outros. Para que un marcador sexa considerado un bo marcador este debe requirir unha mínima cantidade da mostra e debe permitir a identificación de diferenzas significativas entre un estado normal e un estado de cambios epixenéticos que poden desenvolverse nunha enfermidade. Baseándose nisto existe un tipo de marcadores que usan como mostra fluídos corporais e miden a concentración de certos metabolitos presentes, os cales se relacionan con cambios epixenéticos e máis adiante coa formación de cancro. Para a detección do cancro un dos marcadores que se usan con maior frecuencia son as modificacións epixenéticas do promotor dos xenes involucrados na inhibición de quinases dependentes de ciclinas p15, p16 e RASSF1A. Estes serven como marcadores da detección temperá de carcinomas hepatocelulares. Tómanse mostras de sangue do paciente no cal se poden detectar secuencias metiladas dos xenes mencionados.
Efectos da presenza de depredadores
Algúns organismos poden detectar a presenza de moléculas secretadas polos seus depredadores e usar estas moléculas para activar o desenvolvemento de estruturas que os fagan menos susceptibles á depredación. Existen moitos exemplos desta habilidade:
Orixe recente africana dos humanos modernos
A única e recente orixe dos humanos modernos no leste africano é a posición máis predominante arestora dentro da comunidade científica. Existen teorías que discrepan en se houbo un único éxodo ou varios. O modelo de dispersión múltiple implica considerar a posibilidade da teoría da Dispersión do Sur que está a gañar apoios grazas a estudos xenéticos, lingüísticos e restos arqueolóxicos. Outra serie de autores están a sospeitar dunha "longamente ignorada África do Norte" como lugar de orixe dos humanos modernos, que tería sido os que saíran do continente.
A principal hipótese que compite coa saída de África é a orixe multirexional dos humanos modernos, que propón que houbo múltiples migracións de Homo sapiens que teríanse hibridado coas poboación locais de Homo erectus e múltiples rexións do planeta. A meirande parte dos multirrexionalistas aprecian que África tivera sido a principal fonte da diversidade xenética mais danlle lugar a que houbera hibridacións.
Regata
Vela
Tamén ten moitos adeptos a "Regata do Bao" a primeira fin de semana de agosto na praia do Bao ou da Canteira na Illa de Arousa e é moi espectacular porque a saída faise dende a mallante, votando a correr os regatistas coas velas na man, para aparellar a embarcación que permanece varada na area esperando para saír en vela.
Xénero
A voz xénero vén do latín Genus, generis ('orixe, nacemento') e posteriormente 'tipo, clase, categoría, variedade'. Etimoloxicamente, o latín presenta unha raíz indoeuropea, gen-, que aparece no grego gen- 'orixinar, producir' e en varias raíces xermánicas. No inglés kind 'clase' e king 'rei', entre outras, están emparentadas coa raíz latina gen- que deixou unha notable descendencia. O francés moderno genre, o castelán e portugués género (gênero en brasileiro), o catalán gènere e o italiano genere co significado de 'tipo, clase, categoría' e un desenvolvemento semántico similar proceden, coma o galego, do latín. Os descendentes cultos da mesma familia xene, xénese e osíxeno (tamén grafado osíxeno) incorporados a partir do grego e do latín conservan o sentido etimolóxico. No inglés o sentido biolóxico foi asumido polo latinismo genus, o sentido artístico polo galicismo genre.
O filósofo grego Protágoras foi, segundo Aristóteles, o o primeiro en usar os termos masculino, feminino e neutro para clasificar os nomes introducindo o concepto de xénero gramatical na cultura lingüística occidental.
Nadezhda Krupskaia
Mocidade e primeiras actividades subversivas
O verán de 1890, retirouse como tiña costume ao campo próximo á capital, esta vez cargada de obras socialistas, tanto populistas como marxistas, para completar a súa educación revolucionaria. Por última vez, participou nalgunhas tarefas campesiñas cos habitantes do lugar, influenciada aínda polas ensinanzas de Tolstoi. Ao seu regreso a San Petersburgo no outono, ingresou nun círculo marxista e continuou lendo obras marxistas, de Friedrich Engels, pero na primavera seguinte abandonou definitivamente todo esforzo de embeberse na teoría marxista, a miúdo complexa. Pasou por diversas agrupacións socialistas máis tratando de atopar unha actividade revolucionaria que a satisfixese ata que, grazas a unha amiga, ingresou o 29 de agosto de 1891 nas escolas dominicais para adultos, creadas a década anterior por algúns empresarios liberais para que os obreiros que o desexasen puidesen adquirir unha educación elemental as tardes dos domingos e outros días trala xornada laboral. Krupskaia pasou os cinco anos seguintes, ata 1896, dedicada intensamente a este labor educativo, ao que se dedicaba tres días á semana —dúas noites e a tarde do domingo. Grazas á connivencia do empresario local, que toleraba a axitación entre os obreiros, o persoal da escola dominical estaba cheo de mestres populistas, liberais, tolstoianos e, máis adiante, marxistas.
Enfermidade e morte de Lenin
Krupskaia xunto a Lenin, convalecente do [[infarto cerebral de maio de 1922. A parella retirouse a Gorki ata outubro e Krupskaia reduciu notablemente a actividade política ata entón.|miniatura|dereita]] A enfermidade de Lenin en maio de 1922 reduciu notablemente a súa actividade política ata o outono, xa que deixou gran parte das tarefas no ministerio para acompañalo en Gorki. A principal actividade política limitouse a certas visitas de centros educativos próximos e á redacción dalgúns artigos. Regresou a Moscova con Lenin o 2 de outubro e, durante as nove semanas seguintes que precederon ao novo ataque deste, asistiu a diversos congreso (un da Comintern, outro do Komsomol e outro de propagandistas). Nesta época comezou a interesarse polo movemento xuvenil comunista (Komsomol).
Morte
O seu cadáver expúxose na Sala de Columnas do Palacio dos Sindicatos ao día seguinte e ás exequias acudiron destacados membros do partido. Calcúlase que preto de medio millón de persoas acudiron ás honras fúnebres, antes de que o cadáver fose incinerado o 1 de marzo. As súas cinzas foron finalmente colocadas nun nicho da Necrópole da Muralla do Kremlin. Malia os eloxios oficiais tralo falecemento, a súa figura quedou postergada ata a morte de Stalin, cando Khruschev a recuperou e se permitiu a publicación de dúas biografías e unha recompilación das súas obras pedagóxicas. A UNESCO fundou un premio co seu nome que se outorgaba anualmente a aqueles que se destacaban na loita por acabar co analfabetismo.
Cándido Martínez Esteiro
Cándido Martínez Esteiro foi un político galego.
Castro de Loiravella
Ten forma elíptica duns 90 metros de L-O e 50 m de N-S, cunha soa liña defensiva.
Ás veces unha grande noción
Estreouse en galego o 27 de maio de 1989 a través da TVG.
Ritmo
miniatura|Ritmo, unha secuencia en tempo repetido na representación dun [[valse.]] O ritmo (do grego ῥυθμός, rhythmos, "calquera movemento recorrente, repetitivo e simétrico" pode definirse xeralmente como un ‘movemento marcado pola sucesión regular de elementos febles e fortes, ou ben de condicións opostas ou diferentes’. É dicir, un fluxo de movemento, controlado ou medido, sonoro ou visual, xeralmente producido por unha ordenación de elementos diferentes do medio en cuestión.
Xenopus
Especies
miniatura|Unha femia de Xenopus laevis cunha masa de ovos acabados de poñer e un macho de Xenopus tropicalis
Organismo modelo para a investigación médica
Xenopus leva sendo unha importante ferramenta para estudos in vivo en bioloxía molecular, celular e do desenvolvemento de animais vertebrados. Porén, a ampla duración do uso de Xenopus en investigación nace do feito adicional de que os extractos libres de célula feitos a partir de Xenopus son un excelente sistema in vitro para estudos de aspectos fundamentais de bioloxía celular e molecular. Así, Xenopus é o único sistema modelo de vertebrado que permite un alto rendemento de análises in vivo da función xénica e bioquímica de alto rendemento. Ademais, os ovocitos de Xenopus son un sistema líder para estudos da fisioloxía das canles de transporte iónico. Xenopus é tamén un sistema único para análises de evolución de xenomas e a duplicación xenómica completa en vertebrados, xa que as diferentes especies de Xenopus forman unha serie de ploidía formada por hibridación interespecífica.
Xenbase é o base de datos de organismo modelo tanto para Xenopus laevis coma para Xenopus tropicalis.
Investigación de procesos biolóxicos fundamentais
Replicación do ADN: os extractos libres de células de Xenopus tamén soportan estudos da ensamblaxe sincronizada e a activación das orixes da replicación do ADN. Foron instrumentais para caracterizar a función bioquímica do complexo prerreplicativo, incluíndo as proteinas MCM.
Estudos xenéticos
Aínda que Xenopus laevis é a especie máis comunmente utilizada en estudos de bioloxía do desenvolvemento, os estudos xenéticos, especialmente os estudos xenéticos avanzados, poden ser complicados polo seu xenoma pseudotetraploide. Xenopus tropicalis proporciona un modelo máis simple para estudos xenéticos, ao ter un xenoma diploide.
Oligonucleótidos morfolino
Como en todas as estratexias antisentido, diferentes MOs poden ter diferente eficacia, e poden causar efectos non específicos fóra da diana. A miúdo, varios MOs necesitan ser probados para encontrar unha secuencia diana efectiva. Utilízanse controis rigorosos para demostrar a especificidade, como os seguintes: Xenbase proprociona un catálogo no que se poden buscar uns 2000 MOs que foron usados especificamente en investigación con Xenopus. Pódese buscar nos datos por secuencia, símbolo do xene e varios sinónimos (como se utilizan en diferentes publicacións). Xenbase mapea os MOs dos últimos xenomas de Xenopus obtidos en GBrowse, predín os impactos 'fóra de diana', e teñen unha listaxe de toda a literatura de Xenopus na cal se publicou o morfolino.
Levices, Melias, Coles
Levices é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 30 mulleres.
Espiñeira, Boiro, Boiro
Espiñeira é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.