cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proceso Bayer
Decantación e separación de lodos
Despois da dixestión, a mestura de polpa e licor, denominada "licor rico", necesita pasar por un proceso de separación para retirarlle as areas e os lodos que contén. As areas sepáranse antes da decantación nun clasificador (que pode ser tipo hidrociclón). Posteriormente, o licor rico lévase a uns decantadores nos que na parte inferior se depositan os lodos que poida ter e pola parte superior sae por rebose o propio licor rico (a decantación favorécese coa adición de pequenas cantidades de floculantes sintéticos). Este licor rico, xa libre de areas e lodos, faise pasar por uns filtros de area para eliminar calquera impureza e posteriormente bombéase á etapa de precipitación.
Grażyna Kulczyk
Traxectoria
Tras casar co oligarca Jan Kulczyk entrou na elite social e tralo seu divorcio (do cal ten dous fillos: Sebastián e Dominika Kulczyk) aumentou a súa fortuna e comezou o mecenado e a promoción da arte contemporánea, converténdose na máis importante coleccionista de arte de Europa Central. Como empresaria Grażyna Kulczyk investiu en empresas estranxeiras que tiñan filiais polacas, reinvestindo á súa vez no sector da construción en Poznan seguindo a súa idea combinar arte e negocios no seu crecemento empresarial. Un dos seus maiores proxectos foi a construción e administración de Stary Browar (un edificio que antes era unha fábrica de cervexa e agora alberga unha combinación de centro comercial e galería de arte ao lado dun dos maiores edificios de oficinas do país).
Honky's Ladder
Honky's Ladder é un EP da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, publicado o día 20 de febreiro de 1996 a través do selo Mute Records.
Antoni Asunción
Traxectoria
Despois de abandonar a política a nivel estatal regresou no nivel autonómico. En 1998 preséntase como candidato ás primarias do seu partido, o PSOE da Comunidade Valenciana, pero foi derrotado por moi estreita marxe por Joan Romero. Mais só uns meses despois Romero dimite, e el pasa a ser o candidato nas eleccións autonómicas de 1999. Nos comicios o PP obtén maioría absoluta, e Asunción pasa a ser o voceiro da oposición. Perde as eleccións internas pola secretaría xeral do seu partido só catro meses despois, e dimite de todos os seus postos no PSOE, co que abandona a vida política e regresa á vida empresarial para impulsar un negocio de acuicultura.
Liga de Campións da UEFA 2000-01
A primeira fase de grupos da competición deu comezo en setembro de 2000, con 32 equipos, e a segunda fase de grupos comezou en novembro de 2000 con 16 equipos. O campión final do torneo foi o Bayern Múnic, que bateu nos penaltis ó Valencia CF logo de rematar o encontro con empate a 1. A final disputouse no estadio de San Siro en Milán o 23 de maio de 2001. Era a 3ª ocasión na que a final da máxima competición continental se disputaba neste recinto, tralas finais de 1965 e 1970. Para o Bayern Múnic esta vitoria supuxo a súa cuarta conquista da máxima competición europea.
Final
Os equipos que a disputaron foron o Bayern Múnic e o Valencia CF. Para o Bayern Múnic esta era a súa 7ª presenza na final da máxima competición continental, e a 2ª en tres anos, despois de perder a final do ano 1999 no derradeiro minuto fronte ó Manchester United no Camp Nou de Barcelona. Para o Valencia CF esta era a súa 2ª final seguida, xa que era o actual subcampión de Europa. O Bayern Múnic tiña xa 3 Copas de Europa no seu palmarés, por ningunha do Valencia CF.
Selangor
Selangor é un estado de Malaisia, localízase na costa oeste da península de Malaisia. Nos seus 7.956 km² viven 4.100.000 persoas, 44% malaios, 35% chineses e 18% indios. A capital é Shah Alam, unha cidade satélite de Kuala Lumpur. Selangor é unha monarquía herditaria rexida por un sultán, actualmente Sharafuddin Idris Shah que reside na cidade de Klang. Datuk Seri é o primeiro ministro (Menteri Besar)
Richard Robarts
Traxectoria
Logo de pagar por pilotar unha unidade de F1 con Brabham en 1974, Robarts perdeuno logo de tres carreiras co mellor financiado Rikky von Opel. Máis tarde atopou un asento con Williams, pero antes de que Robarts puidese comezar unha carreira, o equipo deu a oportunidade a Tom Belsø no seu lugar. Máis tarde, Robarts correu na Fórmula 2 antes de pasar a outras series.
Guerra de Borgoña
A guerra de Borgoña (ou guerras de Borgoña) foi un conflito entre o ducado de Borgoña e o seu aliado o ducado de Savoia contra o reino de Francia e o ducado de Lorena, no que tamén interveu a Antiga Confederación Suíza, que desempeñaría un papel decisivo.
Howth
Howth (en inglés) ou Binn Éadair (en irlandés, ambas formas oficiais) é área residencial do condado de Dublín, Irlanda. Orixinalmente era unha vila pesqueira situada no que hoxe é unha península chamada Howth Head ou Ceann Binn Éadair, e que antes fora unha illa na baía de Dublín, preto das poboacións de Sutton e Portmarnock.
Existe unha pequena illa fronte a Howth coñecida como Inis Mac Neasáin ou Ireland's Eye (o ollo de Irlanda) que actualmente é unha reserva natural debido á gran cantidade de aves que habitan nela.
Moitos días poden verse focas a escasos metros do porto.
Soto del Real
Soto del Real é un concello español da Comunidade de Madrid. A súa poboación é de 8.480 habitantes (INE 2012). O seu termo municipal é pequeno: 42,17 km², e engloba desde o encoro de Santillana até o cume de La Najarra (2.120 m.).
Andrei Kolkoutine
Andrei Kolkoutine, nado en 1957, é un pintor ruso.
Junkers Ju 88
Contracarro
A este A-4 experimental seguiríalle a Serie P. O Ju 88P-1 tiña un canón mellorado Pak 40 de 75 mm; o P-2 e o P-3 (con blindaxe extra) levaban instalados dous canóns Flak 38 de 37 mm; e o P-4 equipaba un BK 5 de 50 mm. A Serie P non foi todo o satisfactoria que se agardaba e foron moi vulnerables aos cazas. Moitos dos avións desta serie usaríanse contra as formacións de bombardeiros estadounidenses e como cazas nocturnos.
Series C e G
Foron versións de caza.
SYSCA
O Club de Salvamento e Socorrismo SYSCA é unha agrupación deportiva de Carballo creada en maio de 1990.
Festa da pataca de Coristanco
Características
A primeira actividade festiva comeza pola mañá cos tractores engalanados con patacas. O día continúa co concurso gastronómico, degustación de patacas, exposición de maquinaria agrícola, actuacións de grupos de gaitas e danza. Á hora da comida, repártese de modo gratuíto a todas as persoas asistentes sardiñas, cachelos (patacas cocidas coa súa pel) e viño. Despois da comida continúase cos concursos: a recollida da pataca, que consiste en recoller no menor tempo posible un rego de patacas, e o baile da pataca, onde se premia a parella que consiga bailar máis tempo cunha pataca suxeita entre as súas frontes.
Roger Kornberg
Descubertas científicas
O ADN transmítese ao ARNm mediante dunha enzima, ARN polimerase II, e outras moitas proteínas. Por medio de lévedo, Kornberg identificou o papel da polimerase II do ARN e doutras proteínas na transcrición do ADN. Polimerase II úsase en tódolos organismos eucariontes, incluíndo aos humanos, para transcribir ADN.
Vía metabólica
Todas as rutas metabólicas están interconectadas e moitas non teñen sentido illadamente; porén, dada a enorme complexidade do metabolismo, a súa subdivisión en series relativamente curtas de reaccións facilita moito a súa comprensión. Moitas rutas metabólicas entrecrúzanse e existen algúns metabolitos que son importantes encrucilladas metabólicas, como o acetil-CoA.
Nos eucariotas as vías do anabolismo e catabolismo xeralmente funcionan independentemente e mesmo adoitan estar separadas fisicamente en compartimentos celulares ou orgánulos distintos. Por exemplo, a síntese dos ácidos graxos ten lugar fundamentalmente no citosol, entanto que a beta-oxidación dos ácidos graxos ten lugar fundamentalmente nas mitocondrias.
Polímero
Polimerización
Se reacciona consigo mesmo, entón:
Vía metabólica
Tipos de vías metabólicas
As rutas metabólicas poden ser lineares, ramificadas ou cíclicas. Poden ser rutas centrais, utilizadas para as reaccións metabólicas máis básicas, nas cales conflúen ou parten outras rutas máis especializadas, que forman parte do metabolismo secundario. Segundo a función da ruta no metabolismo distinguimos entre:
Principais vías metabólicas
Outras vías importantes presentes en moitos ou en todos ou seres vivos son as seguintes:
Polímero
Propiedades eléctricas
Evidentemente a principal desvantaxe dos materiais plásticos nestas aplicacións está en relación á perda de características mecánicas e xeométricas coa temperatura. Con todo, xa se dispón de materiais que resisten sen problemas temperaturas relativamente elevadas (superiores aos 200 °C).
Vilaller
Economía
A principal actividade económica é a gandería, principalmente de gando bovino e ovino. Hai moi pouca agricultura, centrada no cultivo de cereais e patacas. O turismo desenvolveuse nos últimos anos aínda que aínda non se converteu na principal fonte de ingresos de Vilaller.
220px|thumb|left|Antiga ponte de Vilaller sobre o [[río Noguera Ribagorzana.]] O termo municipal inclúe dúas centrais hidroeléctricas: a de Vilaller, construída en 1952, e a de Valira de Castanesa de 1962.
Hospedaxe
Hospedaxe pode referirse a:
Thun
Cultura
O castelo de Thun foi erguido no século XII polo Duque Bertold V de Zähringen. Existe outro castelo, o Schadau, construído no século XIX nun estilo neogótico e que acolle o Museo Gastronómico Suízo. A Casa do Concello é do século XVI.
María de Molina
Traxectoria
Era filla de Afonso de Molina e a súa terceira esposa, Maior Tellez, así como neta do rei Afonso IX de León. Casou en 1281 na Catedral de Toledo co seu parente o príncipe Sancho IV de Castela. Tivo sete fillos:
Eliminación directa
É moi utilizado en torneos deportivos, como no tenis, nalgunhas copas do fútbol e baloncesto.
Goma 2
Para ter información do explosivo ver o artigo: Goma-2
Pobo ainu
Historia
miniatura|250px|esquerda|Un grupo de xente ainu (entre 1863 e comezos dos 1870s) Durante o período Tokugawa (1600–1868) os ainus implicáronse cada vez máis no comercio cos xaponeses, que controlaban a parte sur da illa de Hokkaido. O goberno Bakufu concedeu ó clan Matsumae dereitos exclusivos de comercio cos ainus na parte norte da illa. Máis tarde, o clan Matsumae comezou a alugar os dereitos de negociación ós comerciantes xaponeses, e o contacto entre xaponeses e ainus fíxose máis intenso. Durante todo este período os ainus tornáronse cada vez máis dependentes dos bens importados dos xaponeses, e sufrían de doenzas epidémicas como a varíola. Aínda que o comercio contribuíu a mellorar o entendemento entre os xaponeses e os ainus, ás veces, tamén levou a conflitos, e algúns deles convertéronse en violentas revoltas, a máis importante das cales foi a Revolta de Shakushain (1669-1672).
Recoñecemento oficial
Aínda que a resolución é historicamente significativa, Hideaki Uemura, profesor da Universidade de Keisen en Toquio, e especialista en dereitos dos pobos indíxenas, comentou que o movemento é "feble no senso de recoñecer os feitos históricos" como que os ainus foron "forzados" a converterse en xaponeses.
Xeografía
250px|miniatura|dereita|Extensión histórica dos ainus. Os ainus estaban distribuídos nas illas do norte e centrais do Xapón, a illa Sakhalin no norte, as Illas Kuriles, a illa de Hokkaido e o norte de Honshu, a pesar de que algúns investigadores poñen o seu territorio en toda a illa de Honshu e tan ao norte como o extremo sur da península de Kamchatka no que é hoxe o Cabo Lopatka. A illa de Hokkaido era coñecido polos ainus como Ainu Mosher, e foi formalmente anexionada polos xaponeses a finais de 1868, en parte como un medio de previr a intrusión dos rusos, e en parte por razóns imperialistas.
miniatura|esquerda|Un grupo de ainus de [[Sakhalin en 1903]] De acordo co censo do Imperio Ruso de 1897, 1446 persoas no Imperio reportaron a lingua ainu como a súa lingua materna, 1434 delas na illa de Sakhalin.
A metade sur de Sakhalin foi conseguida polo Xapón como resultado da Guerra ruso-xaponesa de 1904–05, pero ó cabo da segunda guerra mundial en 1945, os soviéticos declararon a guerra ao Xapón e tomaron posesión das Illas Kuriles e do sur de Sakhalin. A poboación ainu, como individuos xaponeses, foron "repatriados" ao Xapón.
Debido ó matrimonio entre ainus e xaponeses e a absorción da cultura dominante xaponesa, hoxe non existen verdadeiros asentamentos no Xapón. O pobo de Nibutani (ainu: Niputay) na rexión de Hidaka (prefectura de Hokkaido) ten certo número de fogares ainus e tendas de artesanía preto do Museo Ainu (Existen dous en Nibutani). Moitas das "auténticas vilas ainus" anunciadas en Hokkaido como a de Akan e Shiraoi son atraccións turísticas e proporcionan unha oportunidade de ver e coñecer ó pobo ainu.
Lingua
As palabras empregadas como preposicións no galego (por exemplo, cara, dende, por, en, a...) son posposicionais no ainu, xa que se colocan despois da palabra á que modifican. Unha soa frase en ainu pódese facer coa adhesión de moitos sons e morfemas que representan nomes ou ideas.
Moitos dos dialectos do ainu, non eran mutuamente intelixibles; porén, a clásica lingua ainu dos Yukar, que é o ainu das historias épicas, é entendido por todos. Sen un sistema de escritura, os ainus eran mestres da narración, e a súa cultura e tradicións eran transmitidas a través da memoria e das reunións (de moitas horas de duración, ou mesmo días).
Fontarón, Becerreá
Xeografía
Esta parroquia ten unha superficie de 11,66 km2 e o punto máis alto está a 870m.
Das wohltemperierte Klavier
A afinación temperada
Co paso dos séculos, os instrumentistas trataron gradualmente de destemperar algúns intervalos da escala (especialmente o terceiro grao), para permitir que unha obra se puidera tocar noutras tonalidades (para facilidade dos cantantes).
Unha das maiores obras da música occidental
En 1711, Heinichen publicou un Labyrinthvs Mvsicvs igualmente en vinte tonalidades, cuxo obxectivo era parecido.
Felipe de la Gándara
Traxectoria
Profesou como membro da Orde de Santo Agostiño en Salamanca en 1615, e foi elixido mestre da orde en 1656. A Xunta do Reino de Galiza nomeouno cronista do reino de Galiza. Escribiu diversas obras entre as que destaca ''Armas y Triunfos. Hechos heroicos de los hijos de Galicia'' (1662), unha destacada obra xenealóxica en forma de alegación en defensa dos nobres galegos e da súa orixe.
Corazón
O corazón bombea o sangue cun ritmo determinado por un grupo de células marcapaso no nó sinoauricular. Estas xeran unha corrente que provoca contracción do corazón, viaxando a través do nó auriculoventricular e ao longo do sistema de condución cardíaco. O corazón recibe sangue con baixa concentración de osíxeno desde o aparato circulatorio, que entra na aurícula dereita polas veas cavas superior e inferior e pasa ao ventrículo dereito. A partir de aquí, é bombeado cara á circulación pulmonar, a través dos pulmóns, onde recibe o osíxeno e libera o dióxido de carbono. O sangue osixenado despois volve á aurícula esquerda, pasa a través do ventrículo esquerdo e é bombeado para fóra a través da aorta ao sistema circulatorio, onde o osíxeno é utilizado e metabolizado a dióxido de carbono. O corazón bate cunha frecuencia cardíaca de repouso de preto de 72 latexos por minuto. O exercicio físico aumenta temporalmente a frecuencia, pero diminúe a frecuencia cardíaca de repouso a longo prazo e é bo para a saúde do corazón.
Descrición histórica
Aristóteles (384-322 a.C.), grazas ao uso sistemático da disección animal, estableceu as bases anatómicas para unha nova medicina que ía alén da clínica. O gran filósofo identificou tres cavidades no corazón (a aurícula dereita era considerada parte da vea cava) e gañou creto por ter sido o primeiro en considerar que o sistema vascular ten orixe no corazón.
miniatura|Estetoscopio de Laennec, ilustración do seu estudo Doenzas do peito de 1838. No século XIX, chegaran os primeiros grandes médicos clínicos, como René Laennec que inventou o estetoscopio, un instrumento que lle permitiu auscultar os latexos cardíacos, pero inicialmente non foi ben aceptado polos cardiólogos do período que preferiran a auscultación clásica.
Embrioloxía
miniatura|O [[tubo cardíaco primitivo do embrión toma forma de S, a porción continua do ventrículo primitivo é o bulbo arterial, parte integrante do desenvolvemento do ventrículo dereito.]] O corazón deriva embrioloxicamente do mesoderma e o seu desenvolvemento termina no segundo mes de xestación.. Os primeiros trazos aparecen entre a terceira e a cuarta semanas do desenvolvemento do embrión antes da delimitación (é dicir, o enroscamento do embrión sobre si mesmo, tanto no sentido latero-lateral coma cranio-caudal, proceso que fai que unha estrutura plana se torne tubular e pechada), na rexión cefálica. Trátase de células mesenquimais especializadas na vasculoxénese, inicialmente amontoadas de forma irregular, que progresivamente se organizan para delimitar os tubos endocardicos dereito e esquerdo, os cales se unirán ó tubo cardíaco primitivo que, finalmente, despois de 22 ou 23 días desde a fertilización do ovocito, empezará a latexar.
Circulación sistémica e circulación pulmonar
left|miniatura|O corazón actúa no [[sistema circulatorio de forma semellante a unha bomba, facendo o sangue circular en dous circuítos diferentes: a circulación sistémica, que leva o osíxeno a todas as células do corpo, e a circulación pulmonar, que transporta o sangue para os pulmóns, onde recibe osíxeno.]]
Válvulas
As vávulas que están entre as aurículas e os ventrículos chámanse vávulas auriculoventriculares. Entre a aurícula dereita e o ventrículo dereito encróntrase a válvula tricúspide. A válvula tricúspide ten tres cúspides, que están conectadas a cordas tendinosas e tres músculos papilares nomeados músculos anterior, posterior e septal. A válvula mitral sitúase entre o atrio esquerdo e ventrículo esquerdo. É tamén coñecida como a vávula bicúspide debido a que ten dúas cúspides, unha cúspide anterior e unha posterior. Estas cúspides están tamén ligadas mediante cordas tendinosas a dous músculos papilares proxectados dende a parede do ventrículo.
Innervación
miniatura|esquerda|Distribución do [[nervio vago]]
O nervio vago é o principal nervio encargado pola innervación parasimpática e sensitiva do corazón, as súas ramificacións dereita e esquerda baixan lateralmente á cartilaxe tiroide e á cartilaxe cricoide da larinxe e ó nivel da primeira proxección das ramificacións que se combinan con outras provenientes do ganglio cervical superior formando os nervios cardíacos cervicais superiores, caracterizado por un contido de fibras simpáticas posganglionares, preganglionares, parasimpáticas e sensitivas.
Sistema de condución
O corazón como todos os músculos ten a capacidade de contraerse aproveitando a enerxía producida pola oxidación de substancias enerxéticas (como ácidos graxos, hidratos de carbono) en presenza de osíxeno. As células involuntarias do músculo estriado das cales está composto o corazón, a diferenza coas doutros músculos teñen a capacidade de autoexcitarse e autocontraerse. O control nervioso do corazón pode modular a frecuencia de contracción aumentándoa ou diminuíndoa, aínda que esta é xerada de forma espontánea polo miocardio.
Sistema de excitación do miocardio
Con respecto ao sistema de excitación e de condución do potencial de acción, atopamos dous tipos de desenvolvemento do potencial eléctrico: un refírese ás fibras atriais e ventriculares, outro refírese ás células do nódulo sinoatrial (ou células marcapasos). As fibras atriais e ventriculares deben comportarse de xeito semellante ás fibras musculares, pero tamén deben garantir un alto rendemento da bomba cardíaca. O nó sinoatrial compórtase dun xeito diferente de calquera outra fibra, sobre todo porque debe asegurar a xeración do potencial de acción.
Fisioloxía
No electrocardiograma, a onda P corresponde á contracción das aurículas e o complexo QRS á contracción dos ventrículos.
miniatura|Diagrama de Wiggers
O ciclo cardíaco que leva o corazón do estado de contracción ao estado de repouso e despois de volta ao estado de contracción chámase "revolución cardíaca". O ciclo cardíaco comprende dúas fases esenciais nas cales se desenvolve a actividade do corazón: diástole e sístole.
Ferramentas de diagnóstico
O exame de diagnóstico máis inmediato para o corazón é a auscultación do tórax que permite ao médico escoitar os sons cadíacos e a presenza de eventuais sopros. O exame instrumental máis común é o electrocardiograma que, mediante a aplicación de eléctrodos no tórax do paciente, permite vizualizar a actividade eléctrica do corazón sobre diversas derivacións. Ás veces recórrese á proba de esforzo para medir a capacidade do corazón de responder a sinais de estrés xunto coa ecocardiografía so estrés e electrocardiograma Holter que consiste na monitorización continua do trazado electrocardiográfico, por medio da utilización dun instrumento portátil.
Breves notas de anatomía comparada
miniatura|esquerda|Cámara do corazón dos peixes A circulación nestes animais é considerada simple porque o sangue fai un ciclo completo a través dunha soa volta polo corazón, onde alcanza as branquias para ser osixenado, de modo que chegue ós tecidos transportado polas arterias. Unha vez que o osíxeno chega ás células e se produce a eliminación do dióxido de carbono e produtos residuais, o sangue volve á aurícula por medio das veas. Neste punto, o sangue torna para o ventrículo e de aquí para as branquias: e entón, o ciclo recomeza.
Nos vertebrados terrestres, mamíferos e aves, existe unha dobre circulación (pulmonar e sistémica), en que o sangue, no decurso dun ciclo completo, pasa dúas veces polo corazón. Nos anfibios e na maioría dos réptiles o corazón ten dúas aurículas, pero un só ventrículo de forma que os dous tipos de sangue acaban no único ventrículo, e aquí é parcialmente mesturado e queda reducida a cantidade de osíxeno destinada ós tecidos; xunto coa aorta, nas arterias e veas pulmonares hai unha arteria pulmocutánea, que transporta o sangue cara á pel, onde o sangue circulante é oxixenado.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Exarcado de Cartago
O exarcado desapareceu coa conquista árabe.
Rainbow Sun Francks
Rainbow Sun Francks, nado o 3 de decembro de 1979 en Toronto, Ontario, é un actor e cantante canadense.
Traxectoria
Durante un tempo foi unha personalidade en MuchMusic, unha canle de televisión canadense de música e variedades. O pulo como actor chegoulle da man da serie de televisión Stargate Atlantis, onde protagonizou a primeira tempada como o Tenente da Mariña dos Estados Unidos Aiden Ford. O seu personaxe foi minguando en aparicións ata ficar como personaxe recorrente a partir da segunda tempada.
Liga Céltica
Outros cargos
A presidencia e vicepresidencia estiveron vixentes entre 1961 e 1971 e posteriormente foron abolidas. Foron responsabilidade de Gwynfor Evans (G) e de Dr Robert McIntyre (E) respectivamente durante toda a existencia destes postos.
Agustín Pantoja
Agustín Pantoja Martín, nado en Sevilla o 12 de xullo de 1964, é un cantante español de pop melódico coñecido artisticamente como Agustín Pantoja, irmán da tamén cantante Isabel Pantoja e curmán de Antonio Cortés "Chiquetete" e de Sylvia Pantoja. A súa carreira musical empezou nos anos 80 e desde entón publicou diferentes discos de éxito en España e en Latinoamérica. Na actualidade está afastado dos escenarios.
Guilfrei, Becerreá
Santa Eulalia de Guilfrei é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 154 habitantes (80 homes e 74 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 174 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 124 habitantes, sendo 64 homes e 60 mulleres.
Alil isotiocianato
O alil isotiocianato (AITC) é un composto organosulfurado coa fórmula CH2CHCH2NCS. É un aceite incoloro responsable do sabor picante da mostaza, o ravo, o ravo picante, e o wasabi. O proído e efecto lacrimatorio do alil isotiocianato está mediado polos canais iónicos TRPA1 e TRPV1. É lixeiramente soluble en auga, pero máis soluble na maioría dos solventes orgánicos.
Uso comercial e outras aplicacións
O alil isotiocianato prodúcese comercialmente por reacción do cloruro de alilo e o tiocianato de potasio:
Oncoloxía
Baseándose en experimentos in vitro e modelos animais, o alil isotiocianato presenta moitas propiedades desexables para ser usado como axente quimiopreventivo do cancro.
Jokerit
Fundación
280px|miniatura|Os xogadores da sección de hóckey sobre veo do [[Töölön Vesa Veikko Haapakoski, Pentti Simola e Kai Halimo no período 1955-1964.]] O Jokerit de Helsinqui foi fundado o 10 de outubro de 1967, cando se celebrou a xunta constitutiva do club na que o empresario da construción Aimo Mäkinen e os pintores Eino Syrjänen e Reino Vilen asinaron a carta fundación. O novo equipo naceu sobre a base do Töölön Vesa, un club polideportivo que xa existía na capital finlandesa que debido ás dificultades económicas tivo que suprimir a súa sección de hóckey sobre xeo. Segundo as mesmas novas, Mäkinen mercou o club, asumiu a súa débeda e todos os xogadores do Vesa, liderados polo xogador estrela Timo Turunen foron traspasados a Jokerit. O primeiro partido do novo equipo tivo lugar o 10 de novembro, cando se enfrontaron a Upon Pallo da máxima categoría nun encontro de adestramento, que se saldou coa vitoria de Jokerit (4-3) ante case 700 persoas.
Saída da KHL (2022)
Logo de retirarse da tempada na KHL o equipo comezou a ofrecer os seus xogadores a equipos da liga finlandesa, entre eles os campións olímpicos con Finlandia Iiro Pakarinen, Petteri Lindbohm, Marko Anttila, Hannes Björninen e Niklas Friman. O 27 de febreiro confirmouse a saída do adestrador Lauri Marjamäki logo de que este asinara con Kärpät, equipo que xa dirixira entre 2013 e 2016, conseguindo co equipo de Oulu dúas ligas (2014 e 2015). O 28 de febreiro anunciouse o traspaso do capitán de Jokerit, Marko Anttila, a Ilves da Liiga.
Alfredo Deaño
Influencias
Tamén ao catedrático Leopoldo Eulogio Palacios, estrito profesor baixo o que, porén, Deaño é quen de aflorar e mesmo acada a matrícula de honra, converténdose ademais con posterioridade no seu axudante. Porén, con el ten disputas tanto ideolóxicas como metodolóxicas, que fixeron que ambos se distancien o un do outro; por exemplo, no seus tempos de profesor axudante na materia de Lóxica Matemática, Deaño tiña que preparar dúas clases para que, cando asistise o catedrático, facer coma se levase todo o tempo impartindo lóxica aristotélica, pois esta era a única que o seu superior tiña intencións de impartir.
Contribucións á lóxica e influencia na posterioridade
Os manuais de Deaño son amplamente empregados tanto dentro coma fóra de España, e as súas contribucións abriron innumerables camiños para o posterior desenvolvemento da lóxica matemática, converténdose así en imprescindibles para calquera que teña o obxectivo de se introducir na lóxica moderna española.
Termófilo
Clasificación
miniatura|Colonia de termófilos en [[Mickey Hot Springs, Oregon, onde a temperatura é de aproximadamente 60 °C.]]
Castro de Montealegre
Intervencións arqueolóxicas
O sitio arqueolóxico era coñecido dende principios do século XX, sendo escavado por Antón Losada Diéguez entre outros e ofrecendo materiais moi interesantes. Porén, o lugar foi, en xeral, esquecido durante moitos anos, ata que o monte no que se sitúa foi atravesado polo túnel. Esta obra obrigou á escavación arqueolóxica dunha parte do castro, tanto na ladeira leste como na ladeira oeste, no contexto da arqueoloxía de rescate ou arqueoloxía de urxencia, entre 2003 e 2004. Nesta intervención apareceron restos mobles en magnífico estado de conservación, especialmente nun grande cuncheiro localizado no contorno dunha casa na ladeira leste. Estes obxectos (cerámicas, fibelas etc) foron de excepcional importancia para o coñecemento do comercio a longa distancia entre a sociedade castrexa das Rías Baixas e os pobos mediterráneos da época. Unha parte das estruturas murarias desenterradas non foron destruídas e permaneceron no seu lugar sen que fosen sometidas a ningún tratamento de conservación e restauración. O resultado é que no lugar aínda poden verse os restos destas casas ou estruturas en estado de ruína e deterioración progresiva. En 2016, o desdobramento do corredor do Morrazo puxo en perigo o xacemento.
Norman Reedus
Norman Mark Reedus, nado o 6 de xaneiro de 1969 en Hollywood, Florida, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Mitílidos
Explotación dos mexillóns: desde a remota antigüidade
Por outra banda, está documentado que, en California, os indios que vivían nas rexións costeiras consumían mexillóns (da especie Mytilus californianus) desde hai case 12 000 anos.
Duran Duran
O grupo formárono Nick Rhodes, John Taylor e Stephen Duffy, entrando posteriormente Roger Taylor e, despois de numerosos cambios de persoal, Andy Taylor e Simon Le Bon (ningún dos Taylors son parentes, e Roger Taylor non debe confundirse co batería de Queen do mesmo nome). A banda nunca se separou, pero a formación cambiou para incluír ao guitarrista Warren Cuccurullo dende 1989 ata 2001 e ao batería Sterling Campbell dende 1989 ata 1991. A reunión dos cinco membros orixinais a comezos dos anos 2000 creou axitación entre os seareiros e os medios musicais. Andy Taylor deixou o grupo a mediados do ano 2006, e o guitarrista de Londres Dom Brown vén traballando dende entón con Duran Duran como músico de estudio e xira.
Asparagales
Descrición
Outros caracteres apomórficos da orde son: a presenza de ácido chelidónico, quizais a de velame, talvez a das células hipodérmicas das raíces dimórficas, as anteras máis longas que largas, as células do tapete de bi- a tetranucelares, a microsporoxénese simultánea (pero ver o apartado de Filoxenia), a presenza de estilo no pistilo, as sementes con exotesta, o tegmen non persistente, o endosperma helobial, e a perda do xene mitocondrial sdh3.
Ixioliriáceas
A familia das ixoliriáceas comprende un único xénero, Ixiolirion, con 4 especies distribuídas desde Exipto ata Asia central. Son plantas herbáceas con cormos, as inflorescencias racimosas, e flores curtas tubulares azuis con ovario ínfero. miniatura|100px|esquerda|Flores de [[Tecophilaea violiflora.]]
Xantorroeoideas
As xantorroeoideas están distribuídas por Australia. Poden recoñecerse polo seu hábito, xa que o seu talo é erecto e leñoso (e cun indumento persistente de follas secas se non hai incendios), e no seu extremo posúe unha agregación densa de follas longas e delgadas. A inflorescencia é de tipo espiga, erecta e densamente apertada. As flores son pequenas e o froito unha cápsula. miniatura|100px|esquerda|Flores de [[Asphodeline lutea.]]
Ixioliriaceae, Tecophilaeaceae e Doryanthaceae
A posición de Ixioliriaceae e Tecophilaeaceae aínda é pouco clara. Algunhas análises moleculares únenas nun clado, por exemplo recibe apoio de leve a moderado en Chase et al. (2000), Pires et al. (2006), e Givnish et al. (2006), e en Graham et al. (2006) recibe un apoio máis forte pero a mostraxe é máis ben pobre. Na análise de 3 xenes feita por Fay et al. (2000) o clado ten un brazo moi longo. Estas dúas familias comparten a posesión de cormos, unha inflorescencia foliosa e moitas veces case capitada, follas de disposición espiralada e base envaiñadora, flores máis ben grandes, verticilo externo de tépalos mucronado a aristado, perianto formando un tubo curto, androceo inserido na boca, e un número cromosómico x=12 (Soltis et al. 2005 e APWeb). Tamén se encontran outras topoloxías: en Janssen e Bremer (2004) Ixioliriaceae diverxe considerablemente antes (pero é adxacente a) Tecophilaeaceae; e en Davis et al. (2004), cunha mostraxe menor, encóntrase algún apoio para irmandar a Ixioliriaceae con Iridaceae, tamén en Chase et al. (2006) hai apoios (esta vez fortes) para este parentesco, onde o clado é irmán de Doryanthaceae (mais con apoio baixo).
Xanthorrhoeaceae sensu lato
O valor das antraquinonas como carácter taxonómico é aprezado agora, xa que Asphodeloideae as posúe pero anteriormente non fora situada como próxima ás outras dúas familias de Xanthorrhoeaceae sensu lato senón a Anthericaceae (coa cal agora se sabe que está distantemente relacionada). Debido á presenza de antraquinonas Asphodeloideae foi situada separada de Anthericaceae por Dahlgren et al. (1985), ademais de que Asphodeloideae ten microsporoxénese simultánea mentres que Anthericaceae ten microsporoxénese sucesiva. Asphodeloideae ten moitos xéneros con cariotipos bimodais distintivos (Chase et al. 2000c), e este carácter utilizouse como base para suxerir que estes xéneros se separasen nunha familia Aloaceae (Dahlgren et al. 1985). Porén, os estudos moleculares mantiveron que Asphodeloideae quedara na súa circunscrición ampla.
Hemerocallidaceae moitas veces comprendía só o xénero Hemerocallis (Dahlgren et al. 1985), pero xa desde a circunscrición do APG (1998), a familia incluía un gran número de xéneros, como Dianella, Johnsonia, e Phormium. Todos estes xéneros teñen pole tricotomosulcado, unha rareza entre as monocotiledóneas, e os estudos moleculares temperáns (Chase et al. 1995a) foron críticos en determinar se este carácter era importante para estes xéneros (Rudall et al. 1997). No APG III é a subfamilia Hemerocallidoideae de Xanthorrhoeaceae sensu lato.
Asparagales superiores
O resto das familias, que se poderían reunir nos clados Amaryllidaceae sensu lato e Asparagaceae sensu lato, denomínase en conxunto "Núcleo dos Asparagales" polo APWeb, caracterízase por posuír microsporoxénese sucesiva (son os "Asparagoides superiores" de Rudall et al. 1997), e quizais tamén por posuír saponinas esteroides. Nas análises moleculares de ADN é un grupo con forte apoio (por exemplo en Chase et al. 1995a, Fay et al. 2000, Chase et al. 2000c, Graham et al. 2005). Porén, a inclusión de Aphyllanthoideae (en Asparagaceae sensu lato), tende a diminuír o apoio (Graham et al. 2006). Ademais, hai pouco apoio morfolóxico especialmente para as agrupacións dentro da área de Asparagaceae.
Sistema APG II
Nota: "+..." = Familia que opcionalmente pode segregarse da familia precedente. Deste modo, dentro deste sistema un taxónomo pode, por exemplo, situar ao xénero Hemerocallis na familia Hemerocallidaceae ou ben na familia Xanthorrhoeaceae sensu lato.
Rat Pack
Rat Pack foi o nome co que se coñeceu un grupo de artistas estadounidenses que, reunidos ao redor primeiro de Humphrey Bogart e máis tarde de Frank Sinatra, prolongaron as súas actividades privadas como amigos á realización de determinadas actividades artísticas, tales como películas, concertos, espectáculos etc. Activo entre mediados da década de 1950 e mediados da de 1960, os seus membros máis coñecidos foron, á parte de Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis Jr., Peter Lawford e Joey Bishop, como núcleo principal. Ademais, formaron parte ocasional do mesmo artistas como Shirley MacLaine, Lauren Bacall, Angie Dickinson, Marilyn Monroe e Judy Garland.
Ondjaki
Traxectoria
miniatura|Ondjaki en [[Santiago de Compostela no 2012.]] Ondjaki estudou socioloxía na Universidade de Lisboa e escribiu a súa tese de graduación sobre o escritor angolano Luandino Vieira. Comezou a súa carreira literaria no 2002 coa novela O Assobiador, que foi seguido das memorias da infancia Bom dia camaradas en 2003. Ata o 2011 publicou catro novelas, tres coleccións de historias curtas, dúas coleccións de poesía un libro xuvenil e tres libros para nenos. Os seus libros foron traducidos ao francés, castelán, italiano, alemán, serbio, inglés, chinés, suahili e sueco.
Río Navajos
O río Navajos, tamén coñecido como Arroio Bustillo ou Ahogaborricos, é un río español de escaso caudal, afluente do río Valderaduey.
Reality
Listaxe de cancións
O DVD conta cun concerto promoconal onde se toca todo o disco canción por canción. Foi gravado nos Riverside Studios de Hammersmith, Londres o 8 de setembro de 2003. No CD normal unha gravación da canción de The Kinks "Waterloo Sunset" foi editada como canción extra. Na reedición canadense, o DVD ao vivo foi reducido a cinco pistas.
Pavel Nedvěd
Traxectoria
Nedvěd retirouse definitivamente pouco despois, nun encontro contra Serbia.
Judicat
Historia
A súa estrutura baseábase nunha división administrativa do Imperio Bizantino, de cando Sardeña dependía do exarcado de África, situado en Cartago. O maxistrado que residía en Cagliari era chamado Praeses ou Iudex Provinciae e dispuña do goberno civil mentres que o poder militar era confiado a un Dux, instalado en Forum Traiani para controlar a Barbagia. Rapidamente, cada judicat, contrariamente aos sistemas feudais continentais, baseábase nun territorio administrado, chamado Logu (lugar) ou Rennu (reino), con terras do Estado, e era gobernado segundo as regras do dereito romano-bizantino.
As razzias incesantes e a loita permanente contra os Sarracenos remataron por illar a illa e provocaron unha crecente autonomía dos judicats con respecto ao poder bizantino, demasiado lonxe, ata tal punto que se consideraban independentes e soberanos.
Domingo Cubeiro
Traxectoria
Emigrou de novo a Arxentina. Formou parte da directiva da sociedade A Terra fundada en Buenos Aires en 1917. En 1924 trasladouse aos Estados Unidos onde viviu algúns anos. Colaborou en Céltiga e en La Prensa de Nova York e foi correspondente nesa cidade da revista Claridad. Regresou a Arxentina en 1930, pero viaxou de novo aos Estados Unidos a finais dos anos trinta, onde coincidiu con Ramón Suárez Picallo e Castelao. Nos anos vinte fíxose comunista, pero despois mantívose nunha postura independente sen abandonar o marxismo. Foi dirixente da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales da que foi membro da comisión de prensa (1938-1947 e 1955-1959) e escribiu en Galicia de forma habitual dende 1938 utilizando o pseudónimo Gandarío, periódico que chegou a dirixir. Socialista contrario ao galeguismo, despois da Guerra Civil estivo moi influído polas posicións do PCE.
Santiago Genovés
Recoñecementos
Foi Premio del Consejo Internacional de la Paz en 1969 e nomeado ao Nobel en 1981. O goberno español concedeulle a Gran Cruz do Mérito Civil en 2006.
Lugares de Taboadela
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Taboadela.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Taboadela
Elfrida Andrée
Traxectoria profesional
O cargo de organista da catedral de Gotemburgo quedou vacante en 1866, e Andreas Andrée suxeriu que a súa filla que se presentase como candidata. Elfrida viaxou a Gotemburgo para a audición. Había sete candidatos masculinos, e estaba convencida de que non se lle daría o posto. Cando uns días máis tarde, en Estocolmo, Andreas Andrée leu un telegrama de Gotemburgo no que dicía: «Esta noite, Mamsell Andrée, elixido por unanimidade organista da catedral de Gotemburgo!» desmaiose. A súa filla era a primeira muller en ostentar un emprego deste tipo en toda Europa.
Adam Elsheimer
Seguidores
Son sobre todo os alemáns os seus principais seguidores: Johann König e Thomas von Hagelstein, mentres en Roma un dos que formou parte do seu círculo foi o grande Rubens. Rembrandt coñeceu a súa obra a través de Hendrik Goudt e o seu mestre Pieter Lastman. Respecto á pintura paisaxística, Elsheimer preparou o camiño para Claude Lorrain, e os paisaxistas holandeses Cornelis van Poelenburgh, Bartholomeus Breenbergh, Jan e Jacob Pynas.
E.T. the Extra-Terrestrial (videoxogo)
Desenvolvemento
Warshaw empregou eses días para deseñar a estrutura do xogo, dividindo o concepto en catro ideas: mundo, obxectivo, camiño para conseguir o obxectivo e obstáculos. Considerou un cubo tridimensional para o mundo como ambientación e adaptou parte do argumento do filme, E.T. chamando a casa, como o obxectivo. Deseguido engadiu que E.T. debería reunir varias pezas dun teléfono especial para chamar á súa nave e chegar a un punto de aterraxe concreto para conseguir este obxectivo. Considerou os obstáculos como un elemento que determinaría o éxito da partida, e sufriu dificultades no momento de ter en conta as limitacións de tempo e as limitacións técnicas da consola. Inspirado polo filme, os adultos servirían como inimigos que perseguirían o alieníxena, e engadiu un tempo límite para que os xogadores acadasen o obxectivo do xogo. Os pozos deseñáronse como elemento para esconder as pezas do teléfono, así como para ampliar o mundo de xogo.
Lanzamento
E.T. obtivo unha boa recepción comercial inicial. Entrou na lista dos 15 títulos máis vendidos de Billboard en decembro de 1982 e xaneiro de 1983. O xogo chegou a vender 1,5 millóns de unidades, converténdose nun dos videoxogos máis vendidos da Atari 2600. Porén, entre 2,5 e 3,5 millóns de cartuchos do xogo quedaron sen vender. Segundo Hubner e Kistner, o gran número de cartuchos producidos terían resultado un exceso de inventario independentemente de que o xogo tivese éxito ou non. Malia ter boas vendas durante a tempada do Nadal, os puntos de venda afirmaron que os números non se axustaban ás expectacións. Warner Communications tamén expresou a súa decepción polo número de exemplares vendidos. O número de vendas por baixo das expectacións en combinación co exceso de inventario produciu un evento de oferta e demanda negativa, dando lugar a que as tendas tivesen que descontar o prezo en repetidas ocasións. Segundo Ray Kassar, ó redor de 3,5 millóns dos 4 millóns de copias producidas foron devoltas á compañía como inventario non vendido ou devolucións dos clientes. A gran cantidade de exemplares non vendidos xunto co pago da licenza do filme e o gran número de devolucións fixo que E.T. fose un gran fracaso comercial para Atari. No ano 2004 os cartuchos orixinais aínda podían atoparse nos mercados de segunda man e videoxogos clásicos de forma habitual, a prezos moi reducidos.
Recepción da crítica
Aínda que as críticas do filme E.T. foron positivas, o videoxogo recibiu críticas moi negativas, con queixas comúns enfocadas no argumento, na mecánica de xogo e nos gráficos. Nicholas Pileggi da revista New York describiuno coma un perdedor en comparación con outros xogos que Atari podería ter publicado, como Donkey Kong ou Frogger. Video Games dixo do xogo que era "realmente para nenos (para os máis pequenos))". Kevin Bowen de GameSpy's Classic Gaming cualificou a mecánica de xogo como "complicada e estúpida", criticando tamén a súa historia por afastarse do ton máis serio do filme. Steven Kent describiu o xogo como "infame" dentro da industria, indicando que os gráficos eran "primitivos", a mecánica de xogo "aburrida" e que tiña unha "historia decepcionante". En 1984 os lectores de Softline escolleron o xogo como o segundo peor programa de Atari do ano 1983, só por detrás de Congo Bongo.
A crítica adoita atribuír a baixa calidade do xogo ó pouco tempo de desenvolvemento que tivo. Townsend comentou que as présas no desenvolvemento tornábase moi aparente tras xogar ó xogo. As contribucións de Warshaw ó xogo recibiron respostas mixtas da crítica. Classic Gaming afirmou que o xogo estaba mal deseñado, mentres que Levi Buchanan de IGN afirmou que as limitacións de tempo que tivera Warshaw librábano da culpa. Warshaw nunca expresou arrepentimento polo seu traballo en E.T., afirmando que cría que creara un bo xogo dado o tempo que tivera dispoñible para producilo.
Wallis, Wallis e Futuna
Demografía
A poboación da illa era de 9.731 habitantes en 2008 (67% do territorio). Por primeira vez en máis de medio século, a poboación da comunidade diminúe en relación co censo anterior (2003). A maioría das persoas falan wallisiano como lingua materna e case todos son Católicos romanos.
François Cevert
Albert François Cevert Goldenberg, nado en París o 25 de febreiro de 1944 e finado en Watkins Glen (Estado de Nova York) o 6 de outubro de 1973, foi un piloto de carreiras francés que participou no Campionato do Mundo de Fórmula 1.
Hostalaría
Hostalaría ou hostalería é o nome xenérico das actividades económicas consistentes na prestación de servizos ligados ao aloxamento e a alimentación esporádicos, moi usualmente ligados ao turismo.
Pando, Becerreá
San Xoán de Pando é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 23 habitantes, sendo 11 homes e 12 mulleres.
Torre de Cristal
Construción
A estrutura mecánica que a compón, convértea nun crebacabezas xigante, e a maior parte dos compoñentes fabricáronse fóra da zona da edificación.
Pepe Domingo Castaño
Radio
Viva la Radio, Voces a 45, Sintonía sobre ruedas, Diario musical SER, Temas del Día e sobre todo El Gran Musical foron os programas que lle deron gran popularidade en toda España.
Gorgona, Italia
Xeografía
O único lugar de ancoraxe é Cala dello Scalo, unha entrada no lado nordés rodeada de cantís, o sitio é só unha praia. Un pobo de pescadores floreceu na praia antes da colonia penal, é agora está case abandonado. O goberno alentou ás familias propietarias da terra a vender e marchar pero aínda permanecen uns poucos. No cantil e con vistas á baía atópase un sitio histórico, a Torre Nuova "torre nova", construída como unha torre de vixilancia polo Gran Ducado de Toscana no século XVII.
Tecnoloxías da información
Os humanos estiveron almacenando, recuperando, manipulando e comunicando información dende que os sumerios en Mesopotamia desenvolveron a escritura arredor do 3000 a. C., mais a expresión tecnoloxía da información no seu significado moderno apareceu por primeira vez en 1958 nun artigo publicado na revista Harvard Business Review; os seus autores Harold J. Leavitt e Thomas L. Whisler comentaron que "a nova tecnoloxía non ten aínda un nome establecido. Deberíamos chamala tecnoloxía da información (TI)". A súa definición consistía en tres categorías: as técnicas de procesamento, a aplicación de métodos estatísticos e matemáticos para a toma de decisións e a simulación do pensamento de orde superior a través de programas computacionais.
Os primeiros pasos para o establecemento dunha sociedade da información déronse co invento do telégrafo eléctrico, do teléfono fixo, da radiotelefonía e da televisión, aínda que foi internet o que lle deu o pulo definitivo. Baseándose na tecnoloxía de almacenamento e procesamento empregada, é posible distinguir catro eras do desenvolvemento das TI: pre-mecánica (3000 a. C.-1450 d. C.), mecánica (1450-1840), electromecánica (1840-1940) e electrónica (dende 1940).
Historia dos ordenadores
Os computadores electrónicos, utilizando tanto relés como válvulas, empezaron a aparecer a principios da década dos 1940. O electromagnético Zuse Z3, rematado en 1941, foi o primeiro ordenador programable do mundo, e polos estándares modernos unha das primeiras máquinas que poden ser consideradas unha máquina computadora completa. O Colossus, desenvolvido durante a Segunda Guerra Mundial para descifrar as mensaxes alemáns foi o primeiro computador electrónico dixital. A pesar de que era programable, non servía para múltiples tarefas, só servía para unha soa. Tampouco podía almacenar o programa na súa memoria. No canto disto, a programación realizábase utilizando enchufes e interruptores para alterar a conexión interna. O primeiro computador moderno dixital que podía almacenar programas foi a Máquina Experimental de Pequena Escala de Manchester (SSEM), que executou o primeiro programa o 21 de xuño de 1948.