cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Disfemismo
O disfemismo é o proceso contrario ó eufemismo, que se pode achar nos actos concretos de fala, consistente en designar mediante unha palabra ou expresión pexorativa. Procédese substituíndo os termos adecuados socialmente por expresións pseudosinonímicas ou equivalentes tomadas de rexistros pouco procedentes (morrer / palmar, espichar; cabeza / testa, cachola; camarada / tío, meu). O disfemismo é o esforzo para liberarse da disposición respectuosa que, en xeral, predomina na sociedade actual.
Tibirita
Historia
Trala chegada dos españois, o poboado foi trasladado dende Renquirá até o lugar no que se atopa no presente. Alí levantou os seus apousentos Diego Hernández. O primeiro encomendeiro de Tibirita foi Cristóbal Arias de Monroy, natural da vila de Almodóvar del Campo, quen foi soldado do adiantado Gonzalo Jiménez de Quesada.
Besta do Gévaudan
Historia
O asasinato da segunda criatura que, eventualmente, marcou a fin dos ataques, é acreditado a un cazador local, Jean Chastel, en Sogne d'Auvers o 19 de xuño de 1767. Segundo os dados da época, este animal pesaba 58 quilos, e foi morto cunha bala de prata bendicida por un padre, sendo este o primeiro rexistro dese tipo de caza, despois popularizada nas buscas do lobishome. Ao ser aberto, no estómago do animal foi mostrado por conter restos humanos.
Terminoloxía
Terminoloxía, en sentido amplo, refírese simplemente ao uso e estudo de termos, ou sexa, especificar as palabras simples e compostas dunha lingua que se usan xeralmente en contextos específicos.
Tipos de terminoloxía
A terminoloxía ad hoc prevalece na tradución, onde se require a tradución dun termo específico (ou grupo deles) rapidamente para resolver un problema de tradución concreto.
Homonimia
Homógrafos
Sede: Necesidade de tomar líquidos.
Mañón, Mañón
Santa María de Mañón é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Mañón. Segundo o IGE en 2018 tiña 205 habitantes (98 mulleres e 107 homes) distribuídos en 43 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 372 habitantes.
Xeografía
Nesta zona levántase a serra da Faladoira, lugar de nacemento de numerosas e variadas lendas populares. A Faladoira constitúe o anel máis ó norte do cordal galego que percorre toda Galicia de norte a sur.
Mogor, Mañón
Santa María de Mogor é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mañón. Segundo o padrón municipal de 2010 tiña 774 habitantes (400 mulleres e 374 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 856 habitantes.
As Ribeiras do Sor, Mañón
Parroquias de Mañón
miniatura|esquerda|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.
Cápsula articular glenoumeral
Está reforzada na zona superior polo músculo supraespiñal e na zona inferior polo tríceps braquial. Por detrás ten os tendóns do músculo infraespiñal e redondo menor. Por diante, ten o tendón do músculo subescapular. Todos estes reforzos musculares axudan a manter a articulación estable e ao mesmo tempo ter unha mobilidade moi elevada.
Wonder Woman (filme de 2017)
Wonder Woman é un filme estadounidense de superheroes baseado na personaxe de DC Comics Wonder Woman. Distribuído por Warner Bros. Pictures, é o cuarto filme do universo DC Extended Universe (DCEU). Foi dirixido por Patty Jenkins, cun guión de Allan Heinberg, baseado nunha historia de Heinberg, Zack Snyder e Jason Fuchs. Está protagonizado por Gal Gadot, Chris Pine, Robin Wright, Danny Huston, David Thewlis, Connie Nielsen e Elena Anaya. Wonder Woman é o segundo filme no que aparece a personaxe principal, despois do seu debut en Batman contra Superman: O amencer da xustiza. Jenkins converteuse na primeira directora de cine en dirixir un filme de acción baseado nun personaxe de superheroes de banda deseñada.
Dispositio
A dispositio é a terceira etapa do proceso retórico de construción dun discurso consistente en organizar, en transformar en materia textual a estrutura conceptual elaborada na inventio.
Xacana de fronte vermella
Xacana de fronte vermella (Jacana jacana) é unha especie de paxaro caradriforme da familia Jacanidae habitual nas zonas húmidas de América do Sur e Panamá. A femia é meirande que o macho e forma haréns de até 4 e 5 machos.
Elocutio
As etapas da retórica para a construción do discurso son: Intelectio, inventio, dispositio e elocutio.
Actio
En retórica, logo da elaboración do discurso, da preparación da exposición retórica, iníciase o acto expositivo oratorio ante o auditorio. Esta emisión do texto, que foi creado mediante a Intelectio, inventio, dispositio e elocutio, tamén chamada pronuntiato, denomínase actio.
Festa do Boi
miniatura|dereita|Escultura adicada á Festa do Boi. A Festa do Boi é unha celebración popular característica da localidade de Allariz (Ourense) e consiste en correr un boi polas rúas allarizás, controlado polos mozos grazas a unha corda atada ós cornos. A festa, que se celebra desde o século XVI, faise coincidir coa fin de semana do Corpus Christi.
Karate
Mans de Okinawa
Outra hipótese apunta cara a unha modalidade de combate desarmado, denominada mutō, orixinaria de Okinawa, que aínda hoxe é unha importante manifestación da cultura local, mais que existía moito antes das loitas chino-xaponesas e era practicada, como aínda é, de forma trivial pola poboación. Esta loita aseméllase máis ó sumo, pero tamén posúe características do jujitsu e do aikido.
Destacaron máis os estilos de Shuri, por ser o estilo da capital do reino, e de Naha, por ser cidade portuaria e máis importante sitio mercantil. Non obstante, aínda que tivese menor importancia no escenario da época, por ser principalmente unha cidade de traballadores, pescadores e labradores, Tomari, debido exactamente as súas características, desenvolveu o estilo peculiar e moitas veces erradamente confundido co estilo de Shuri.
Arte das mans baldeiras
A nova chegou a Okinawa, sendo o desafío aceptado polos irmán Motobu, descendentes da casa real e notorios expertos en artes marciais (Karate, Kobudo e Udundi). Dirixíronse ata o Xapón. No día do evento, a loita foi decidida con só un golpe na rexión do plexo celíaco. A vitoria foi considerada tan sorprendente e despertou o interese polo karate.
Camiño das mans baldeiras
Non obstante, quen tivo máis éxito na divulgación do karate no Xapón foi mestre Gichin Funakoshi, que aproveitou o interese despertado principalmente despois da vitoria do mestre Choki Motobu sobre o loitador ruso. Mais con isto non se pode esquecer que foron de fundamental importancia os esforzos conxugados doutros grandes mestres, coma Mabuni, Miyagi, Motobu etc., porque crearon as condicións necesarias para o éxito da tarefa.
Estilos
De feito, os tres estilos primordiais non eran estilos formais, mais contaban só con grandes mestres que lles daban relevancia. No século XIX, os estilos Shuri e Tomari acaban por se mesturar e converxer no estilo Shorin-ryu. O estilo Naha evoluciona para o que se chamaba estilo Shorei-ryu. Estes dous tamén son considerados estilos clásicos, dos cales todos os demais, en todo ou en parte, evolucionaron.
Na década de 1970, naceu a Federación Mundial de Karate, que reuniu a principal entidade xaponesa e outras entidades non xaponesas. Esta organización enumera só os estilos Goju-ryu, Shito-ryu, Shotokan e Wado-ryu, como oficialmente recoñecidos.
Deporte
Na competición de kata, os puntos son concedidos por cinco xuíces, de acordo coa calidade da actuación do atleta de maneira análoga á ximnasia olímpica. Son criterios para unha boa actuación a correcta execución dos movementos e a interpretación persoal do kata a través da variación de velocidade dos movementos (bunkai). Cando o kata é executado en grupo (usualmente de tres atletas) tamén é importante a sincronización dos movementos entre os compoñentes do grupo.
As sete bolas de cristal
Sinopse
Tras perder o rastro de Tornasol, Tintín e Haddock deciden facer unha visita ao antigo amigo de Haddock Chester, que esta atracado noutro porto próximo. Botan de menos a Chester, pero en vez descobren o sombreiro de Tornasol nos peiraos, indicando que foi embarcado desde aquí. Investigando, decatáronse de que Tornasol debe estar a bordo do Pachacamac, un barco que se dirixe ao Perú e embarcan nun voo, con intención de interceptar a súa chegada, o que os levará ao Perú onde empeza O templo do sol.
Antecedentes
As sete bolas de cristal serializouse no medio da ocupación alemá de Bélxica durante a Segunda Guerra Mundial. Hergé aceptara un cargo para Le Soir, o maior diario francófono de Bélxica. Confiscado aos seus propietarios orixinais, as autoridades alemás permitiron a Le Soir reabrir baixo a dirección do editor belga Raymond de Becker, aínda que permaneceu firmemente baixo control nazi, apoiando o esforzo da guerra alemá e defendendo o antisemitismo. Despois de unirse a Le Soir o 15 de outubro de 1940, Hergé converteuse en editor do seu novo suplemento infantil Le Soir Jeunesse, coa asistencia do seu vello amigo Paul Jamin e do debuxante de animación Jacques Van Melkebeke, a escaseza de papel obrigou a que Tintín se serializase diariamente nas páxinas principais de Le Soir. Algúns belgas estaban molestos porque Hergé estivese disposto a traballar para un xornal controlado pola administración nazi ocupante, aínda que se amosou atraído polo tamaño da tirada de Le Soir, que alcanzaba os 600 000 exemplares. Ante a realidade de supervisión nazi, Hergé abandonou os temas políticos de actualidade da súa obra anterior, e adoptou unha política de neutralidade. Sen necesidade de satirizar tipos políticos, o produtor e autor de entretemento Harry Thompson observou que "Hergé se concentraba máis na trama e no desenvolvemento dun novo estilo de comedia de personaxes. O público reaccionou positivamente."
Publicación
O período foi testemuño de denuncias xeneralizadas contra acusados de colaboracionistas, os tribunais militares condenaron a 30.000 persoas por acusacións menores e a 25.000 por cargos máis graves, destes, 5.500 foron condenados a cadea perpetua ou pena de morte. Unha investigación xudicial sobre o caso de Hergé incoouse polo fiscal adxunto, o señor Vinçotte, aínda que no seu Un informe instou á indulxencia, afirmando "estou disposto a pechar o caso. Creo que sería ridículo que o sistema xudicial persiga a un inofensivo autor e ilustrador de libros para nenos. Por outra banda, Hergé traballou en Le Soir durante a guerra, e as súas ilustracións foron as que fixeron que a xente comprase o xornal. " Como non podía traballar na prensa, Hergé traballou desde a súa casa redebuxando, e Jacobs coloreando, as vellas Aventuras de Tintín para a súa publicación en álbum por Casterman, completando a segunda versión de Tintín no Congo e empezando O cetro de Ottokar. Casterman apoiou a Hergé durante todo o seu calvario, polo que sempre estivolles agradecido. El e Jacobs elaboraron unha banda deseñada baixo o pseudónimo de "Olav", aínda que ningún editor o aceptou. Aínda que este período lle permitiu unha escapada da presión da produción diaria que afectou a maior parte da súa vida laboral, tamén tiña problemas familiares a tratar, o seu irmán Paul regresou a Bruxelas dun campo de prisioneiros alemáns e a súa nai tiña problemas psicolóxicos e foi trasladada a un hospital psiquiátrico.
Robin Cousins
Vida persoal
Cousins sufriu un total de oito operacións, incluída a substitución dun xeonllo con máis de cincuenta anos. Os seus problemas comezaron nos Campionatos do Mundo de 1977, cando a cartilaxe do xeonllo esquerdo se desgarrou. Contra 1980, recibira cirurxía maior nos dous xeonllos.
Israel Kamakawiwoʻole
Traxectoria
Fíxose famoso fóra de Hawai cando o seu álbum Facing Future foi lanzado ó mercado en 1993. A súa versión da "Over the Rainbow" e do clásico de Louis Armstrong "What a Wonderful World" foron empregados posteriormente en varios filmes, programas de televisión e en publicidade.
Antes, Mazaricos
San Cosme de Antes é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 312 habitantes (162 mulleres e 150 homes), 155 menos ca en 199. Ten catro entidades de poboación.
Xeografía
Consta de 4 lugares, Cumbráns, Grille, Pazos e A Xunqueira.
Medicina traslacional
A medicina traslacional, ou medicina translacional (MT), moitas veces denominada así mesmo ciencia traslacional, da que forma parte, defínese pola Sociedade Europea de Medicina Traslacional (EUSTM) como "unha rama interdisciplinar do campo biomédico baseada en tres piares principais: grupo de investigación, cama (do doente) e comunidade".
Robert J. Flaherty
Robert Joseph Flaherty, nado o 16 de febreiro de 1884 en Iron Mountain (Míchigan) e finado o 23 de xullo de 1951 en Dummerston (Vermont), foi un cineasta estadounidense que dirixiu e produciu a primeira idea de documental da historia do cine, Nanook of the North, en 1922, que relataba as condicións de vida dun esquimó. Estivo casado coa escritora Frances H. Flaherty desde 1914 até a súa morte en 1951. Frances traballou en varias películas de Flaherty, e incluso recibiu un nomeamento ao Oscar ó mellor guión orixinal por Louisiana Story (1948).
Robert Flaherty, Dziga Vertov e Jean Rouch son, cada un ao seu xeito, expoñentes do filme documental do século XX
A Campara
O topónimo galego A Campara pode referirse a:
O Picoucelo, Candamil, Xermade
O Picoucelo é un lugar da parroquia de Candamil, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Muggle
Uso en Harry Potter
O termo muggle úsase ás veces de xeito pexorativo nos libros. Segundo Rowling, un cuarto dos estudantes que cada ano chegan a Hogwarts proveñen de pais non-máxicos; tamén hai nenos nacidos dun proxenitor máxico mentres que o outro non o era, os mestizos. A poboación muggle normalmente non sabe da existencia do mundo máxico.
Julio Gallego Moure
Traxectoria
En febreiro de 2023 anunciou que se retiraba da política ó final do mandato e que apoiaría ó seu fillo Miguel Gallego como candidato á alcaldía polo PPdeG. En consecuencia foi expulsado do PSdeG.
San Fins de Eirón, Mazaricos
San Fins de Eirón é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2009 tiña 365 habitantes (188 mulleres e 177 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 497 habitantes.
Provincia de Liexa
Municipios
6. Awans
23. Dison
27. Eupen
32. Fléron
48. Lontzen
49. Malmedy
63. Saint-Nicolas
73. Tinlot
Célula parietal
Funcionamento
As células parietais segregan ácido en resposta a tres tipos de estímulos:
Os Vaos, Mazaricos
Varias aldeas da parroquia dos Vaos como A Pesqueira, O Ribeiro, O Cotón, Pazos ou Castrerón quedaron somerxidas en 1966 pola construción do encoro da Fervenza.
Hoel II da Bretaña
Traxectoria
Converteuse en conde de Cornualla á morte do seu pai en 1058, e en conde de Nantes, que xa administraba antes da morte da súa nai Xudite, en 1063. Para fortalecer o control da casa de Cornualla sobre Nantes, fixo elixir (1059) e logo consagrar (1061) ao seu irmán máis novo Guerech de Cornualla como bispo da cidade ao seu irmán máis novo Guerech II de Cornualla (o bispo Guerech II de Nantes). Á morte de Guerech o 31 de xullo de 1079, o seu segundo irmán Bieito de Cornualla, abade de Santa Cruz de Quimperlé desde 1066, sucedeuno á fronte do bispado.
O comezo do seu reinado foi tranquilo, pero a súa muller Havoisa morreu en 1072. Hoel tivo que afrontar, entre 1075 e 1077, un levantamento dos señores bretóns dirixidos por Geoffroy Boterel (fillo de Odón de Penthièvre), Geoffroy Grenonat (fillo de Alan III), Eudón I de Porhoët e outros señores da Alta Bretaña, mesmo do seu patrimonio de Cornualla. Hoel só liquidou a sublevación coa axuda de Guillerme o conquistador e a intervención nos combates do seu fillo máis vello Alan IV Fergent.
Instituto Europeo de Bioinformática
Historia
As raíces do EMBL-EBI son a EMBL Nucleotide Sequence Data Library (agora chamada EMBL-Bank), que se creou en 1980 nos laboratorios EMBL en Heidelberg, Alemaña e foi a primeira base de datos mundial de secuencias de nucleótidos. O obxectivo orixinal era crear unha base de datos computacional central de secuencias de ADN, para complementar as secuencias enviadas a revistas. O que empezou como unha modesta tarefa de resumir información da literatura científica converteuse axiña nunha importante actividade de base de datos que recibía datos electronicamente de forma directa e cunha necesidade de ter un persoal informático de maior nivel. A tarefa creceu en escala co comezo dos proxectos xenoma, e aumentou a súa visibilidade a medida que os datos se facían cada vez máis importantes para a investigación no sector comercial. Fíxose evidente que a EMBL Nucleotide Sequence Data Library precisaba unha mellor seguridade financeira para asegurar a súa viabilidade a longo prazo e para afrontar a enorme escala da súa misión.
Foi tamén necesario para a investigación e o desenvolvemento proporcionar servizos, colaborar con socios globais para soster o proxecto, e proporcionar axuda á industria. Para isto, en 1992, o EMBL Council votou crear o European Bioinformatics Institute e situalo no Wellcome Trust Genome Campus no Reino Unido, onde estaría próximo ao maior esforzo de secuenciación daquela época realizado polo Wellcome Trust Sanger Institute. Desde 1992 ata 1994, tivo lugar unha transición gradual das actividades en Heidelberg, ata que en setembro de 1994 o EMBL-EBI ocupou definitivamente a súa actual localización no Wellcome Trust Genome Campus.
Cando o EMBL-EBI se trasladou a Hinxton albergaba dúas bases de datos, unha para secuencias de nucleótidos (a EMBL Data Library, que foi renomeada como EMBL-Bank e finalmente pasou a ser parte do European Nucleotide Archive) e unha para secuencias de proteínas (Swiss-Prot–TrEMBL, agora chamada UniProt). Desde entón, o EMBL-EBI diversificouse para proporcionar fontes de datos en todos os principais dominios moleculares e expandiuse para incluír unha ampla base de datos de investigación. Proporciona aos usuarios axuda e ofrece adestramento avanzado en bioinformática.
Investigación traslacional
Orixe e obxectivos
Neste contexto xorde o concepto de medicina traslacional cun obxectivo tan fácil de definir como difícil de conseguir: facilitar a traslación da investigación básica a aplicacións clínicas que redunden en beneficio da saúde.
Cynoglossus
A especie máis grande alcanza os 66 cm de lonxitude.
Pobo mura
Da diversidade orixinal das lingua mura, só sobrevive a variedade pirahã.
Alan Shugart
Vida persoal
Shugart foi pai de tres fillos, Joanne Shugart (1951-1954), Christopher D. Shugart (nado en 1953) e Teri L.K. Shugart (nada en 1955). Shugart estivo casado con Esther Marrs (de solteira Bell), nai dos seus tres fillos, entre 1951 e 1973. O seu matrimonio con Rita Shugart (de solteira Kennedy) dende 1981 ata a morte del.
Premios
Recibiu en 1997 o IEEE Reynold B. Johnson Information Storage Systems Award. En 2005, foi nomeado membro do Computer History Museum "polas súas contribucións á creación da industria moderna das unidades de disco".
Lingua mura
O mura é unha lingua do Amazonas, no Brasil, falada polo pobo mura. A súa variedade máis coñecida é o pirahã, sendo o único dialecto sobrevivente. Lingüisticamente, está clasificada como unha lingua aglutinante, cun pequeno número de fonemas (11, en comparación cos 44 fonemas do inglés), lingua asubiada e o uso de ton.
Furelos, Melide
San Xoán de Furelos é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 196 habitantes (102 mulleres e 94 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 275 habitantes.
Insula
miniatura| Normalmente na xeoloxía planetaria, reciben o nome de insula (plural: insulae, palabra procedente do latín que significa illa, illas), illas ou áreas illadas do terreo circundante (ou case illadas por completo) por lagos ou mares líquidos (este líquido non ten por que ser auga) que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar.
Televisão Independente
Ao longo da súa historia contou con varios propietarios e na actualidade pertence a Media Capital, un conglomerado do Grupo PRISA en Portugal que tamén controla emisoras de radio como Rádio Comercial, Cidade FM e M80 Radio.
Historia de Suecia
As fontes escritas sobre Suecia antes do 1000 d.C. son escasas e curtas, normalmente escritas por persoas alleas, e ata o século XIV non se producen textos históricos longos en Suecia. Así, o inicio da historia sueca, en contraste coa prehistoria, adoita a tomarse a partir do século XI, cando as fontes xa son o suficientemente comúns para que sexa posible contrastalas entre elas.
Paleolítico (13 000-10 000 a.C.)
O Paleolítico en Suecia tivo lugar durante o período Weichseliense, cando o país estaba cuberto total ou parcialmente por xeo, e aínda que é probable que houbese persoas no sur de Suecia cando o xeo se retiraba temporalmente este feito non está demostrado. Os primeiros poboadores dos que si se ten constancia viviron en asentamentos preto de Malmö na época na que o xeo comezou a derretirse, hai uns 14 000 anos. Esas persoas procedían de zonas de Europa que non estaban cubertas polo xeo. Consérvanse restos do Paleolítico superior, principalmente en Escania. Os animais comúns durante este tempo foron, entre outros, os renos, lobos e lebres, así como unha serie de especies que, debido ao cambio climático e á caza, desapareceron antes de que comezara o Mesolítico, como o rinoceronte laúdo, o mamut e o cervo xigante. A medida que estas especies se foron extinguindo a forma de vida dos habitantes de Suecia foi cambiando durante o Mesolítico, xa que estes animais eran moi importantes na cultura paleolítica.
Neolítico (4000-1700 a.C.)
miniatura|260x260px|O dolmen de Hagadösen, en Orust, no oeste de Suecia. Durante a primeira parte do Neolítico un novo grupo de xente emigrou ao sur de Suecia, a chamada cultura dos vasos de funil, que dependía da agricultura e dos animais domésticos como principais recursos nutricionais, sobre todo a través do cultivo de cereais e do gando. Este grupo orixinouse a partir de campesiños de Anatolia, nas actuais Turquía e Siria. Probablemente expandíronse polo sur de Europa hai uns 10 000 anos, posiblemente como resultado da inundación do mar Negro, e despois expandíronse cara gran parte de Europa e cara Suecia. Estudos de ADN amosaron que a poboación de cazadores (que existira en Europa dende hai 40 000 anos) non absorveu o ADN da poboación campesiña, pero esta última si o fixo da de cazadores e tamén dun terceiro grupo que chegou a Europa dende Siberia ao mesmo tempo. A antiga cultura de cazadores-recolectores que xa vivía en Suecia puido vivir coa cultura dos campesiños ao redor de 1 000 anos, despois do cal a cultura de cazadores cesou (agás no interior de Norrland). A poboación campesiña de Suecia chegou a recibir aproximadamente a mesma proporción de ADN da poboación de cazadores de Europa que da poboación campesiña inmigrante.
O Neolítico divídese tradicionalmente en tres períodos, o Neolítico inicial, o medio e o final. No Neolítico inicial, entre o 3 950 e o 3 300 a.C., a poboación pasou de ser cazadora-recolectora a campesiña. Xurdiron novas estruturas na sociedade ou déuselles un novo significado, como as áreas de caza ou o territorios tribais. O Neolítico medio é o tempo no que a cultura da cerámica perforada está moi estendida, aproximadamente dende o 3 300 ata o 2 350 a.C. O período divídese en dous subperíodos. Na primeira parte houbo tamén unha cultura dos vasos de funil máis nova, cuxa parte máis antiga é do Neolítico inicial. O segundo período é contemporáneo á cultura da machada de batalla. A cerámica perforada extendeuse principalmente en Gotland, pero con elementos tamén na costa occidental sueca, e substistíu principalmente en industrias campesiñas e e recursos do mar. A etapa final do Neolítico, a partir do 2 300 a.C., é chamada ás veces Idade do Cobre, porque comezaron a importarse obxectos individuais de cobre. Como o período no norte de Europa é culturalmente semellante á Idade de Pedra considérase parte do Neolítico final, mentres que é un período separado na arqueoloxía do sur de Europa. Porén, as xerarquías están volvéndose máis claras no material arquolóxico. Entre outras cousas, isto pode verse na mestura de casas grandes e pequenas que se poden atopar nas comunidades.
Astérix en Hispania
Foi traducido ó galego por Antonio Pichel e publicado pola Editorial Galaxia en 1997.
Heriberto I de Vermandois
Traxectoria
Aparece no 877 na corte do rei Carlos II o Calvo e é citado en 889 como fiel do rei Eudes ou Odon I. En 896 converteuse no conde de Vermandois, sucedendo ao nibelúnxida Teodorico, que probabelmente era o seu avó materno. Nos anos seguintes, herdou varios condados (Soissons, Meaux e Vexin), propiedade doutros Nibelunxidas. Este conxunto formou unha marca militar creada no 890 para loitar contra os normandos. Suponse que morreu en 902, asasinado por orde de Balduíno II de Flandres.
A súa esposa é descoñecida. Estudos recentes suxiren que se chamaba Leutgarda e que sería filla do conde de Troyes Adalelmo. Tiveron a:
Historia de Suecia
Era viquinga (800-1050)
Os escandinavos foron chamados nórdicos (nordmän) e varegos (varjager), e viquingos suecos polo pobo rus' (ruser), por autores europeos que os coñeceron. Segundo algúns investigadores o nome do pobo rus' deriva de Roden, no presente Roslagen (rexión sueca que comprende a costa da provincia de Uplandia), e está relacionado co finés ruotsi e o estonio rootsi, que no presente significan Suecia. A diferenza doutros nórdicos os viquingos suecos viaxaron a miúdo cara o leste. Fundaron o rus de Kíiv, deron orixe á dinastía Rurícovich que gobernou Rusia ata 1598, e formaron a garda varega, a garda persoal dos emperadores bizantinos. A expedición de Ingvar foi unha expedición dos viquingos suecos cara o leste que se levou a cabo entre os anos 1036 e 1041, que podería estar formada por uns 3 000 homes e chegou ao mar Caspio e ao mar Negro, aínda que poucos sobreviviron.
A fonte do dereito máis antiga conservada dos países nórdicos é probablemente o Forsaringen de Hälsingland, que a meirande parte dos investigadores datan no século X, aínda que outros na Idade Media.
Idade Media (1050-1520)
miniatura|281x281px|A expansión de Suecia en Escandinavia nas décadas de 1330 a 1350 marcada cunha cor violeta.
Alta Idade Media (1050-1250)
Ata 1060 os reis de Uppsala gobernaron a meirande parte da actual Suecia agás as rexións costeiras do sur e do oeste, que permaneceron baixo goberno dinamarqués ata o século XVII. Tras un século de guerras civís apareceu unha nova familia real, que fortalecu o poder da coroa a costa da nobreza, aínda que lle deu aos nobres privilexios como a exención de tributos a cambio de servizo militar. Suecia nunca tivo un sistema feudal completamente desenvolvido, e os seus labregos nunca foron reducidos a servidume.
Ra (deus)
Ra, tamén chamado Rê segundo o nome copto reconstruído como *Rīʕu (ri-ah), tamén Phra e despois como Amon-Ra, significando literalmente "Sol". Foi a principal deidade na relixión do Antigo Exipto. Identificado inicialmente co Sol do mediodía, o centro principal de culto estaba en Heliópolis ("Cidade do Sol"). Nas postreiras dinastías, Ra pasou a Horus. Estaba asociado cun falcón.
Historia
A principios do Imperio Antigo, Ra era só unha das varias deidades solares existentes, pero cara o 2400 a. e. c. convertérase no deus oficial dos faraóns, que se consideraban a súa descendencia, e mesmo as súas encarnacións. Durante a dinastía V foi elevado a deidade nacional e posteriormente vencellado ao deus tebano Amón para converterse en Amón-Ra, a principal deidade do panteón exipcio.
Gacela dama
A gacela dama (Nanger dama, anteriormente Gazella dama) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos. Esta gacela está en perigo de extinción. Habita diversos países do norte de África e o seu hábitat son os desertos e estepas norteafricanos.
Veintegenarios en Alburquerque
O disco tardou varios anos en ver a luz desde que o gravou o artista catalán debido a que no mesmo se incluía un tema, "La dejo o no la dejo", que relataba a historia de amor dun mozo atormentado pola relación sentimental que mantiña cunha terrorista e que, segundo entendía a discográfica, podía ser acusada pola xustiza de apoloxía do terrorismo.
Monte Pelée
thumb|Vista do Monte Pelée
Sábese que preto de 30 mil persoas morreron por causa desta erupción que deu unha completa nova concepción aos estudos volcánicos. O fluxo piroclástico, unha cinza volcánica con preto de 300 °C, cubriu 20 km ao longo de toda a cidade de Saint Pierre seguida pola lava, de aproximadamente 1000 °C.
Este evento foi un punto de inflexión nos estudos volcánicos e sábese que, pola idade xeolóxica do Monte Pelée, se produciron outras erupcións de iguais proporcións.
Hoxe, a pesar dos 30.000 habitantes de 1903, Saint Pierre conta con apenas 5.000 habitantes e o famoso monte é monitorado regularmente. No museo da cidade aínda se poden atopar varios obxectos que foron completamente deformados polo efecto da calor.
Primitivo Iglesias
Primitivo Iglesias Sierra, nado en Santo André de Loboso (A Pastoriza) o 18 de xullo de 1950, é un escritor, tradutor, mestre e político galeguista ligado ao PSdeG.
Lobo
miniatura|Lobo.
Reprodución e sociabilidade
Os lobos teñen unha estrutura social moi xerarquizada, amosan modelos de comportamento para informar da súa posición social de dominio ou submisión. Cada manda está liderada por un macho que copula coa femia dominante.
O ouveo do lobo é moi característico, e escoitase máis durante o inverno, cando se aparean. O seu ouveo serve para se manter en contacto cos distintos membros da manda, delimitar territorio e para advertir a presenza de mandas "estranxeiras" no seu territorio.
Subespecies do lobo
Distribución antiga (vermello) e actual (verde) do lobo no mundo.|300px|miniatura 300px|Distribución actual do lobo no mundo.|miniatura miniatura|Lobo ibérico (Canis Lupus Signatus).
Charles Laughton
Traxectoria
Como director só asinou unha película, A noite do cazador (1954).
A cizaña
Foi traducido ó galego por Marisa Guerra e publicado pola Editorial Galaxia en 1992.
Gertrude Blanch
Primeiros anos e educación
Blanch asistiu a escolas públicas neoiorquinas. En 1914 graduouse do Eastern District High School de Brooklyn. Máis tarde ese ano, Kaimowitz faleceu, así que Blanch decidiu procurar un emprego para axudar a súa familia. Traballou durante catorce anos en postos de oficinas, aforrando cartos para a escola. Converteuse en cidadá estadounidense en 1921. Despois de que morrese a súa nai en 1927, Blanch comezou a tomar clases nocturnas no Washington Square College, parte da Universidade de Nova York. En 1932, Blanch recibiu o seu grao de Bachelor of Science en matemáticas cun minor en física pola Universidade de Nova York. Ese mesmo anos, cambiou o seu nome de Kaimowitz a Blanch, versión americanizada do nome da súa nai. Recibiu o seu Ph.D. pola Universidade Cornell en xeometría alxébrica en 1935.
Vuvuzela
Orixe
Orixinalmente estaban feitas de estaño e popularizáronse en Suráfrica durante os anos 90, ata que en 2001 unha empresa comezou a comercializalas en material plástico.
Derméstidos
Estes escaravellos son importantes en entomoloxía forense. Algunhas especies sábese que están asociadas con carcasas en descomposición, o que é unha axuda nas investigacións criminais. Algunhas especies son pragas (danan produtos almacenados) e poden causar grandes danos a produtos de fibras naturais en casas e comercios.
Vuvuzela
Mundial de Fútbol Suráfrica 2010
Un estudo determinou que pode ocasionar serios danos ó aparato auditivo das persoas debido ó elevado nivel da intensidade do son que emite. A modo de comparación, o motor dun avión en marcha xera 120 decibelios (dB), e no momento de engalar 130 dB. Unha vuvuzela alcanza 127 dB.
Signo
Un signo natural é unha entidade que posúe unha relación casual coa entidade significante, como un relampo como signo de tormenta. Un signo convencional ten significado de seu por acordo, así como un punto quere dicir que a oración remata. O signo está en contraste co símbolo, o cal representa outra cousa (por exemplo unha bandeira pode ser o símbolo dunha nación). Ao falarmos de signo, non existe motivación nin semellanza formal entre aquilo que se emprega para determinar e o obxecto ou idea á que se quere facer referencia. A asociación destas dúas caras (significante e significado) é puramente convencional.
A Calousada, Roupar, Xermade
A Calousada é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
O Campo, Roupar, Xermade
O Campo é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Ulfilas
O seu arianismo
Ignórase precisamente as circunstancias da conversión de Ulfilas ao arianismo: esta herexía era a relixión dominante baixo o emperador Constancio II. En calquera caso, Ulfilas mostrouse un ariano fiel ata a fin da súa vida e foi baixo a súa influencia cando os godos, e logo outros pobos xermánicos orientais adoptaron esta versión do cristianismo. A el débese, aínda que indirectamente, o rexurdimento do arianismo en Occidente nos séculos VII e VIII, por medio dos godos, dos vándalos e dos burgundios, e finalmente dos longobardos.
Laurentia
Volcanismo
A porción suroeste de Laurentia consta de rochas de basamento precámbricas deformadas por colisións continentais (área violeta da imaxe de arriba). Esta área foi sometida a un considerable rifting como a Provincia de Basin and Range e estirouse ata un 100% da súa largura orixinal. A área contén numerosos restos de grandes erupcións volcánicas.
Pastor Maldonado
Pastor Maldonado, nado en Maracay o 9 de marzo de 1985, é un piloto de carreiras venezolano que corre actualmente na Fórmula 1 co equipo Williams F1. Ten a marca de maior número de vitorias nunha mesma tempada con 6 na GP2 Series, superando a pilotos como Lewis Hamilton, Nico Rosberg, Timo Glock e Nico Hülkenberg
Fórmula 1
Pastor tivo conversacións con varios equipos da Fórmula 1. Os seus excelentes resultados e constancia na GP2 déronlle moitos números para dar o salto á máxima categoría. O 1 de decembro de 2010 confirmouse a súa participación coa escuadra Williams F1 do controvertido Frank Williams.
Resultados completos na Fórmula Un
† Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Rexión Norte, Burkina Faso
Nord é unha das trece rexións administrativas de Burkina Faso. A capital da rexión é Ouahigouya. A rexión componse de catro provincias: Loroum, Passoré, Yatenga e Zondoma. Cunha área de 17.601 km², no 2006 tiña unha poboación de 1.055.326 habitantes.
Bárcena de Pie de Concha
Xeografía
O municipio está na vía de paso cara a meseta máis transitada historicamente e por onde se trazaron infraestruturas como o ferrocarril e a autovía Cantabria - Meseta. Conserva en bo estado un tramo da chamada "calzada romana" entre Bárcena de Pie de Concha e a localidade de Pesquera e que presumiblemente formaba parte da vía que comunicaba Portus Blendium (actual Suances) con Segisamo (Sasamón). Algunha fonte pon en dúbida a súa orixe romana e data a súa construción no século XVIII.
Baixo alemánico
Fonoloxía
Vogais:
Yakushima
Clima
Yakushima ten un clima húmido subtropical (Clasificación climática de Köppen Cfa) con veráns calorosos e húmidos e invernos suaves. A precipitación é extremadamente grande, con polo menos 250 mm cada mes e 773 mm só en xuño. Yakushima é o lugar máis húmido do Xapón, e a precipitación anual en Yakushima é unha das máis altas do mundo de 4.000 a 10.000 mm. Os lugareños din que chove "35 días ao mes". Hai períodos máis secos no outono e inverno, mentres que os aguaceiros máis intensos prodúcense na primavera e verán, a miúdo acompañados por deslizamentos de terra. É o lugar máis ao sur do Xapón onde hai neve nas montañas, a miúdo durante meses, mentres que a temperatura do océano nunca está por baixo de 19 °C.
A Pena, Roupar, Xermade
A Pena é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Encoro
Tipos de presas
A combinación de formas e tipoloxías de estrutura dan unhas construcións dignas de ser vistas e case sempre diferentes unhas das outras.
Os encoros de Galicia
Os de maior capacidade son:
Magnolia (filme)
Magnolia é un filme estadounidense dirixido, producido e escrito por Paul Thomas Anderson que foi estreado en 1999.
Pontevedra
A cidade é coñecida polo seu urbanismo,   converténdose nunha referencia internacional en materia de peonalización, mobilidade urbana e  desenvolvemento sostible. Ten sido galardoada con premios internacionais como o da ONU-Hábitat en 2014 en Dubai  ou o da Comisión Europea en 2020 en Bruxelas,  entre outros. Tamén é coñecida como a cidade dos nenos, sendo unha das cidades do mundo onde os nenos viven mellor.
Pontevedra é a segunda das grandes cidades galegas pola súa riqueza monumental, só despois de Santiago de Compostela. Alcumada a Boa Vila (La Bonne Ville ou A Boa Cidade) polo francés Jean Froissart nas súas crónicas do século XIV pola súa magnífica situación xeográfica e o seu esplendor económico, atesoura un importante conxunto monumental relixioso (coa basílica de Santa María a Maior ou as igrexas de San Francisco, San Domingos ou San Bartolomeu entre outras) e civil (con casas nobres con escudos, pazos ou mansións como a casa das Campás ou a casa dos Fonseca, os pazos dos Condes de Maceda, o de Mugartegui, o de García Flórez ou o de Lourizán e palacetes como os das Mendoza ou Villa Pilar entre outros). Un símbolo importante é o papagaio Ravachol, cuxa estatua está no centro da cidade.
Pontevedra é un centro administrativo, político, xudicial, militar, histórico e cultural importante. No século XVI era a maior cidade de Galicia. Actualmente está marcada por unha gran presenza dos servizos administrativos (delegacións provinciais da Xunta de Galicia e do goberno central), de xustiza (audiencia provincial e cidade da xustiza), políticos (deputación de Pontevedra, subdelegación do goberno), militares (delegación de defensa, BRILAT) e culturais (museo de Pontevedra, pazo da cultura, teatro principal, facultade de belas artes, centro cultural Afundación, Café Moderno).
Xeografía
Limita ao norte cos concellos de Barro, Moraña e Campo Lameiro; ao leste cos de Cerdedo-Cotobade e Ponte Caldelas; ao sur cos de Soutomaior, Vilaboa e Marín, e ao oeste co de Poio e coa ría de Pontevedra.
Demografía
Segundo o Padrón municipal do IGE Pontevedra no ano 2015 tiña unha poboación de 82.539 habitantes (78.715 hab. en 2004) e 83.260 habitantes en 2020 segundo o INE.
Século XIX
Nesta época, diante da necesidade de contar con espazos para a edificación, a cidade cambia a súa fisionomía; deste xeito, derrúbanse as murallas e ábrense novas rúas, como a que conduce hoxe desde a Oliva á Virxe do Camiño (na actualidade rúa García Camba) ou a que vai desde a rúa do Comercio á Michelena. Igualmente, desenvólvense obras de infraestrutura e saneamento, constrúense escolas e hospitais, créanse espazos de uso público como a alameda do Arquitecto Sesmero, e chega o ferrocarril.
Século XX
miniatura|[[Ponte dos Tirantes.]] miniatura|[[Ponte das Correntes.]] Nas primeiras décadas do século XX, Pontevedra viviu un momento de especial efervescencia cultural e política. Ten especial relevancia a creación da Misión Biolóxica de Galicia e a fundación, en decembro de 1931, do Partido Galeguista, dirixido por Bóveda e Castelao, xermolo do nacionalismo galego actual.
Educación
Pontevedra alberga un dos cinco Centros de Recursos Educativos da ONCE en España, o do noroeste do país. A cidade tamén conta coa única Escola Profesional de Cómic e Ilustración de Galicia (privada), cuxo nome é O Garaxe Hermético. . En Pontevedra atópase tamén a Misión Biolóxica de Galicia, un centro do Consello Superior de Investigacións Científicas situado na parroquia de Salcedo.
Sector secundario
Existen varios polígonos industriais nos arredores da cidade, aínda que no concello o principal é o polígono industrial do Campiño. Existen outros como o sito en Campañó, que comparte co veciño Poio; o situado en Barro-Meis; o polígono industrial de Xeve, o sito na estrada de Vigo que engloba un gran número de concesionarios e talleres etc.
Modelo peonil
A cidade de Pontevedra está ben comunicada co exterior mediante unha completa rede de infraestruturas que a conectan cos principais núcleos urbanos galegos, peninsulares e incluso internacionais.
O templo do sol
Influencias
Hergé enviou ao seu asistente, Edgar P. Jacobs, ao Museo do Cincuentenario para estudar as súas coleccións de material inca e tamén usou un Jacobs como modelo para varias das poses que adoptan os personaxes na historia. Tiña un poncho a raias feito especialmente, e pediulle a Jacobs que modelara con el. Hergé concluíu máis tarde que a escena na que Tintín enganou ao inca co seu coñecemento das eclipses era inverosímil, xa que os adoradores do Sol tiñan un gran coñecemento da astronomía e serían conscientes da traxectoria do Sol e as súas eclipses.
Publicación
O 17 de xuño de 1947, a serialización da historia detívose despois de que Hergé desaparecese. Os médicos diagnosticáronlle que sufriu un colapso mental como consecuencia do exceso de traballo e para recuperarse pasou tempo retirado na Abadía de Notre-Dame-de-Scourmont. Nunha carta á súa muller Germaine, Hergé escribiu: "A vida estragoume ... Xa non debuxo como respiro, como soía facer non hai tanto tempo. Tintín xa non son eu ... o meu espírito Boy Scout foi moi danado." A esta carta seguiron unhas vacacións en Gland no Lago Xenebra, Suíza con Germaine. Os editores da revista Tintín publicaron un aviso sarcástico na revista afirmando que "o noso amigo Hergé necesita un descanso. Ah, non se preocupen, está ben.Non ten forzas para publicar un novo episodio de 'O Templo do Sol' cada semana, o noso amigo ten un pouco de exceso de traballo. " Desapareceu de novo a principios de 1948, esta vez durante seis semanas, de novo a Gland, pero segundo o biógrafo Pierre Assouline estivo acompañado dunha muller nova e casada, coa que tivo unha aventura extraconxugal. Enfadado pola súa ausencia, o consello editorial decidiu mandar a outros artistas e escritores que continuasen a historia, unha ameaza que fixo que Hergé volvese ao traballo.
Republicación
Despois de que o arco narrativo da historia terminou a serialización, a editorial Casterman dividiuna en dous volumes, Les Sept Boules de Cristal e Le Temple du Soleil, que editou respectivamente en 1948 e 1949. Para adaptarse ao formato de 62 páxinas, elimináronse varias viñetas da publicación orixinal no álbum. Estas incluían unha escena na que Tintín persegue a un gato a bordo do Pachacamac, as paiasadas de Hernández e Fernández, Haddock debuxando un cadro de Tintín nunha parede, Haddock mastigando coca proporcionada por Zorrino, Tintín disparando a un xaguar e Haddock descubrindo pebidas de ouro baixo o Templo do Sol pero non conseguindo levalas de volta con el. O experto británico en Tintín Michael Farr observou que ningunha destas escenas era "integral da narración" e que a súa a eliminación mellorou a súa estrutura. A reformatación tamén provocou un erro na representación da eclipse solar. Na serialización orixinal da revista, Hergé representara a Lúa movéndose a través do Sol na dirección correcta para o Hemisferio Sur; na publicación do álbum, os debuxos foron alterados, coa lúa movéndose agora na dirección incorrecta.
Bandung
Colonia holandesa
Xa na época colonial, baixo o poder da Compañía Holandesa das Indias Orientais a metade do século XVII, foi fundada a rexencia con capital en Dayeuh Kolot (11 km ao sur). Nese século e o seguinte a compañía estableceu plantacións na fértil rexión e unha primeira estrada de unión con Batavia (Iacarta) foi construída en 1786.
Hiénidos
Dentición
A dentición das hienas é similar á dos félidos, pero está máis especializada para comer preas e triturar ósos. Os dentes carniceiros, especialmente os superiores, son moi fortes e están desprazados cara atrás, cara o punto de maior presión da mandíbula. Os outros dentes, a excepción dos molares superiores escasamente desenvolvidos, son fortes, con bases amplas e bordos cortantes. Os dentes cairos son curtos, pero grosos e robustos. Labiolingualmente, as súas mandíbulas son máis fortes comparando os dentes cairos cos dos cánidos, dado que os hiénidos rompen ósos cos seus dentes anteriores e premolares, a diferenza dos cánidos, que o fan cos seus molares poscarniceiros.
Xéneros e especies
Na actualidade, Mammals Species of the World recoñece na familia tres Xéneros, cun total de catro especies viventes: miniatura|250px|Gravado de 1880 coas catro especies de hienas.
Relacións filoxenéticas
Cladograma que mostra as relacións filoxenéticas entre as especies actuais, segundo Koepfli e colaboradores (2003):
The Aristocats
Sinopse
1910. En París, unha dama millonaria e excéntrica leva unha vida feliz cos seus gatos nunha enorme mansión, coa única axuda do seu mordomo Edgar. Alí, Duquesa vive despreocupadamente cos seus tres gatiños, sen saber que Edgar argalla acabar con todos os gatos para converterse no único herdeiro da enorme fortuna da Madame Bonfamille. Con este propósito, abandónaos nun lugar remoto, pero os gatos coñecen a Thomas O’Malley, un atractivo gato vagabundo. Dende o principio, O’Malley, atraído pola elegancia de Duquesa, proponse axudala a regresar a casa de Madame Bonfamille, aínda que para iso teña que enfrontarse cos perigos da gran cidade. Ademais contarán coa axuda de Scat Cat e os seus gatos swing, que engaden un toque de ritmo e diversión á vida de Duquesa e tres gatiños.
Jutta Kleinschmidt
Carreira deportiva
1997
Xoán I de Dreux
Xoán I de Dreux, nado en 1215 e finado en Nicosia en 1249, foi conde de Dreux e Braine. Era fillo de Roberto III, conde de Dreux, e de Leonor de Saint-Valery.
Traxectoria
Armado cabaleiro por Luís IX de Francia, seguiuno durante varias guerras, primeiro contra os ingleses en Poitou (batalla de Taillebourg en 1242), logo durante a sétima cruzada en 1249. Morreu durante unha escala no Reino de Chipre.
Francisco Ciutat de Miguel
Traxectoria
De familia de militares, estudou na Academia de infantería de Toledo (1925-1928), destinado a Bilbao, ao principiar a Guerra Civil española era tenente de infantería e estaba realizando estudos de Estado Maior na Escola Superior de Guerra de Madrid, incorporouse como Xefe de Estado Maior do Exército Republicano no Norte ata que tres meses despois o substituíu Francisco Llano, participou no verán de 1937 na batalla de Santander, de ideoloxía comunista tivo importantes discrepancias co presidente vasco, Aguirre ao estar en contra de que este dispuxera de forzas militares. Ao caer a fronte do norte ascendeu a tenente coronel e pasou como xefe de operacións ao Estado Maior do Exército do Levante.
Roberto III de Dreux
Traxectoria
En 1212, loitou co seu irmán Pedro Mauclerc, baixo as ordes de Luís de Francia, fillo de Filipe II de Francia contra os ingleses. Defendeu a cidade de Nantes, pero foi feito prisioneiro durante unha saída. Despois da batalla de Bouvines, foi trocado polo conde de Salisbury. Participou na cruzada albixense e cercou Aviñón en 1226. Despois da morte de Luís VIII, foi un dos partidarios da rexente Branca de Castela.
Peso monetario
Os pesos monetarios poden ter aspecto monetiforme e en ocasións amosan unha tipoloxía alusiva á moeda a cuxo peso se axustan.