cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
First Daughter (filme de 2004)
First Daughter é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Forest Whitaker, escrito por Jessica Bendinger e Kate Kondell a partir dunha historia de Bendinger e Jerry O'Connell, e producido por John Davis. Está protagonizado por Katie Holmes no papel de Samantha MacKenzie, a filla do Presidente dos Estados Unidos, quen empeza a universidade e desenvolve unha relación con outro estudante (Marc Blucas). Tamén está protagonizado por Michael Keaton no papel do seu pai, e por Amerie Rogers que interpreta a compañeira de cuarto de Samantha, Mia Thompson.
O lar de Clara
Tempo
Tempo indeterminado. Escribe xa con corenta anos desde o presente lembrando a infancia. Lembra a Primeira Guerra Muncial e a posterior gripe.
Batalla de Tampere
A batalla
Mannerheim decidiu atacar primeiro Tampere. Lanzou o principal asalto o 16 de marzo de 1918, en Längelmäki, a 65 km ao nordeste da cidade, a través do flanco dereito da defensa dos Vermellos. Ao mesmo tempo, os Brancos atacaron a través da primeira liña da fronte norte de Vilppula–Kuru–Kyröskoski–Suodenniemi. Aínda que os Brancos non estaban afeitos á guerra ofensiva, algunhas unidades da Garda Vermella colapsaron e retrocederon en pánico baixo o peso da ofensiva, mentres que outros destacamentos Vermellos defenderon as súas posicións ata o final e foron capaces de frear o avance das tropas Brancas. Finalmente, os Brancos sitiaron Tampere. Curtaron a conexión dos Vermellos cara ao sur en Lempäälä o 24 de marzo e cara o oeste en Siuro, Nokia, e Ylöjärvi o 25 de marzo.
Sitio de Tampere
Os Brancos completaron o asedio o 26 de marzo tomando a estación ferroviaria de Siuro na liña ferroviaria a Pori, 20 quilómetros ao oeste de Tampere. O mesmo día, os Vermellos deixaron os seus postos defensivos en Messukylä, formando unha nova liña defensiva ao lado do distrito de Kaleva. Os Brancos tamén lograron capturar Ylöjärvi, situado 10 quilómetros ao noroeste de Tampere. Logo de tomar Ylöjärvi, os Brancos inmediatamente continuaron o ataque no lado occidental da cidade en Epilä e no sur en Hatanpää, mais sufriron fortes pierdas e foron rexeitados. Pola súa banda, os Vermellos lanzaron un contraataque de 3 000 homes en Lemäälä, baixo o mando de Eino Rahja. As Gardas Vermellas de Turku e Yläne tentaron un avance simultáneo ao longo da liña ferroviaria que se dirixía a Helsinqui polo sur. Morreron máis de 30 combatentes e o tren blindado tivo que retroceder. O 27 de marzo, a loita continuou na área de Messukylä–Kaleva, así como en Epilä e Lempäälä. miniatura|Soldados vermellos feridos nun hospital.
Perdas
O número de vitimas non está claro. Xeralmente estímase o número de Brancos asasinados entre 600 e 820, e o de vermellos entre os 600 e os 1 000. Un milleiro de Vermellos e os 200 rusos que se encontraban na cidade tamén foron executados xusto despois de que os Vermellos se rendiran. A maior parte dos rusos eran soldados. As execucións incluíron a mulleres e nenos, aínda que as mulleres combatentes capturadas non foron fusiladas sistematicamente polos Brancos como ocorreu posteriormente en Lahti e Viipuri. Mesmo persoas que non estiveran involucradas na batalla nin pertencían á Garda Vermella foron feitas prisioneiras e asasinadas.
Daniel T. Barry
Daniel Thomas Barry, nado en Norwalk, Connecticut, o 30 de decembro de 1953, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-105, STS-72 e STS-96.
Batalla de Tampere
Memoriais
A estatua do comandante do Exército Branco C. G. E. Mannerheim permanece no lugar no que observou a batalla. Inicialmente suxeriuse que a controversa estatua se situara no parque Koskipuisto en 1939, mais finalmente foi erixida nun outeiro a oito quilómetros do centro de Tampere en 1956. Debido á súa remota localización, a estatua foi frecuentemente vandalizada ao longo dos anos por parte de grupos locals de anarquistas e radicais de esquerda. Vapaudenpatsas (en galego "Estatua da Liberdade"), do escultor Viktor Jansson, é outrace estatua conmemorativa da conquista de Tampere polo Exército Branco. Foi situada en Hämeenpuisto en 1921. O modelo da figura foi o clérigo de extrema dereita Elias Simojoki. A estatua sostén unha espada apuntando cara á Casa dos Traballadores de Tampere no outro lado do bulevar. A estatua é chamada con frecuencia Rummin-Jussi, polo alcume do verdugo Branco Johannes From, responsable do asasinato de máis de 70 Vermellos. A placa conmemorativa da Brigada Sueca está situada preto do Cemiterio de Kalevankangas e é obra do escultor Gunnar Finne.
GPUL
miniatura|Logotipo de GPUL. O Grupo de Programadores e Usuarios de Linux é unha asociación universitaria fundada no ano 1998 na Facultade de Informática da Universidade da Coruña.
Necromantux
O seu primeiro produto é a distribución de GNU/Linux Necromantux Live, que consiste nun CD con auto-inicio (non precisa de instalación para o usar) que contén moitas ferramentas necesarias para estas tarefas.
2 de outubro
O 2 de outubro é o 275º día do ano do calendario gregoriano (276º nos anos bisestos). Quedan 90 días para finalizar o ano.
N. K. Jemisin
Vida privada
É prima do cómico e presentador de televisión W. Kamau Bell.
Marianne
Na I República
Malia manterse a figura inicial da Marianne de 1792 nunha postura relativamente conservadora, os revolucionarios abandonárona cando deixou de serlles conveniente. En 1793, a figura conservadora de Marianne foi substituída por unha imaxe máis violenta: a dunha muller cos peitos espidos e bravura no rostro, que conduce adoito os homes á batalla. A razón deste cambio radica nas prioridades cambiantes da República. A pesar de que o símbolo da Marianne tivo inicialmente un ton neutral, a súa evolución cara á acción radical foi unha resposta ao comezo do Terror, que esixía unha acción revolucionaria militante contra os estranxeiros e os contrarrevolucionarios. Entre as tácticas empregadas pola Administración, esa Marianne máis radical tiña a misión de espertar os franceses para a acción. Mais este cambio, con todo, foi considerado pouco radical polos republicanos. Logo do arresto dos deputados xirondinos en outubro de 1793, a Convención buscou "refundir a República nun molde máis radical" e utilizou finalmente o símbolo de Hércules para representar a República. O uso dunha simboloxía cada vez máis radical pola República estaba en paralelo coa violencia que se deu en coñecer como Reinado do Terror.
O símbolo de Marianne continuou a evolucionar consonte as necesidades do Estado logo da disolución do Directorio en 1799, como consecuencia do golpe encabezado por Emmanuel Joseph Sieyès e Napoleón Bonaparte. En tanto que o uso de Mercurio, Minerva e outras figuras simbólicas diminuíu, Marianne logrou manterse por mor do seu carácter abstracto e impersoal. A "maleabilidade" do seu significado permitiu aos dirixentes políticos unha permanente manipulación da súa imaxe consonte os seus propósitos específicos en cada conxuntura.
No II Imperio
A denominación de "Marianne" comezou cara a 1848/1851 e xeneralizouse por toda Francia arredor de 1875.
Karl Gordon Henize
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en agosto de 1967. Participou na misión STS-51-F, pasando un total de 7,95 días no espazo. Henize faleceu o 5 de outubro de 1993 durante unha expedición para escalar o Everest.
Bloque Nacionalista Galego
O Bloque Nacionalista Galego (BNG) é unha organización política nacionalista galega. Defínese, desde o punto de vista organizativo, como unha fronte de partidos e sitúase na esquerda do espectro político. O BNG tiña, en 2009, 9.000 militantes, 468 concelleiros e 30 alcaldes en diversos concellos de Galiza. Logo das eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020, o BNG ten 19 representantes no Parlamento de Galicia. Tamén chegou a ter un eurodeputado no Parlamento Europeo (Camilo Nogueira), e actualmente conta cun posto na Eurocámara rotatorio entre os seus socios (a representante do BNG é Ana Miranda Paz).
O BNG conta cunha organización xuvenil dende 1988, Galiza Nova.
II Asemblea Nacional
Nas eleccións autonómicas de 1985 o BNG só acada un escano, o do portavoz nacional e candidato Xosé Manuel Beiras, mentres que Coalición Galega consegue 11 escanos, e o Partido Socialista Galego-Esquerda Galega gaña 3 escanos. As eleccións vólveas gañar Alianza Popular baixo o nome de Coalición Popular de Galicia.
III Asemblea Nacional
En xullo de 1988 créase a organización xuvenil nacionalista Galiza Nova, que pasaría a integrarse no BNG. A celebración do 25 de xullo tería lugar este ano co slogan "Proxecto común", que sintetizaba a liña de renovación e integración impulsada pola III Asemblea Nacional. Ante a vaga de lumes que asolagaba Galiza ese ano, o BNG impulsou, xunto con diversas asociacións e colectivos ecoloxistas, a primeira iniciativa lexislativa popular que xorde en Galiza co obxecto de defender o patrimonio forestal galego.
Eleccións ás Cortes Españolas 2000
Nas eleccións ás Cortes españolas do ano 2000 o BNG obtivo 306 268 votos e 3 deputados e Anxo Quintana foi designado senador polo Parlamento galego, acadaría así o BNG por primeira vez representación na Cámara Alta, completando deste xeito a súa presenza en todos os foros de representación. Ese mesmo ano, o BNG converteuse en membro de pleno dereito do Partido Democrático dos Pobos de Europa - Alianza Libre Europea e en maio constituiríase no Parlamento Europeo o Intergrupo de nacións sen Estado, sendo nomeado presidente do mesmo Camilo Nogueira. Tamén se presentou en xuño, en Santiago de Compostela, o manifesto “Un compromiso responsábel co país”, no que o BNG pretendía establecer un diálogo aberto coa sociedade para construír a alternativa de goberno en Galiza. Asemade, participou activamente nas actividades da “Marcha Mundial de Mulleres”con delegación propia nas manifestacións que tiveron lugar en Bruxelas e Nova York á vez que presentaba o seu novo sitio web: www-bng-galiza.org.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005
Tamén participaría ese ano o BNG na Asemblea Xeral de Galeuscat en Madrid, que marcou o inicio dunha nova andaina da alianza, fundando en xaneiro do ano seguinte a Tribuna Galeuscat dotándose de órganos permanentes de coordinación parlamentar nas Cortes españolas. O arranque da campaña do 25 de xullo de 2006 tivo lugar o 28 de xuño, coincidindo co 70º aniversario do plebiscito do Estatuto de autonomía do 36, coa presentación en Santiago da Alianza Galeuscat, que contou coa presenza dos líderes do BNG, PNV e CiU e numerosa asistencia representativa do mundo social en Galiza.
Eleccións municipais 2007
Nas eleccións municipais de maio de 2007, acadou o 19,15% dos sufraxios. Agudizou a súa caída nas cidades, lonxe da mensaxe intelectual e rebelde que tanto éxito colleitara nos anos noventa en segmentos urbanos e xuvenís do electorado. Este descenso compensouno con contundentes vitorias en vilas medias como Carballo, Arzúa, Teo, Monforte de Lemos, Bueu, O Porriño ou Pontecesures, ocupando espazos rurais e sociais que vai abandonando o Partido Popular. O estancamento tamén se compensou con perspectivas de maior poder institucional en concellos e deputacións (A Coruña e Lugo). Este resultado traduciuse de xeito global en 32 alcaldías e 37 cogobernos, o BNG conseguía así o maior número de representantes nas institucións locais da súa historia.
Eleccións ás Cortes Españolas 2008
Nesta lexislatura foi chave para a aprobación dos Orzamentos Xerais do Estado para o 2009, cos seus dous deputados no Congreso, conseguindo 125 millóns de euros extra dos 2.020 millóns previstos inicialmente para Galicia (76 deles en materia de Fomento ), ademais de varios traspasos de competencias. Isto foi, en palabras do portavoz do BNG no congreso, Francisco Jorquera, "o investimento maior no noso territorio en toda a historia". Así pois, o apoio do Bloque a estes orzamentos provocou o rexeitamento das emendas á totalidade, sacando adiante os orzamentos no seu primeiro trámite.
XIV Asemblea Nacional
En novembro de 2014 a alcaldesa da Bola Teresa Barge mais outros cinco edís do goberno municipal déronse de baixa do BNG. Estes cinco exmilitantes concorrerían nas eleccións que se haberían celebrar o ano seguinte baixo as siglas do PP. Barge xa formara parte do goberno municipal do PP, liderado polo seu pai, mais en 2003 desaloxouno da alcaldía cunha agrupación independente grazas ao apoio do BNG, partido no que pasaría integrarse en 2007 animada por Anxo Quintana. Con todo, isto non lle impedira ser compromisaria afín a José Manuel Baltar Blanco en 2010, no congreso que PP de Ourense habería de celebrar para suceder a Xosé Luís Baltar.
Eleccións ás Cortes Españolas 2015
De cara ás eleccións ás Cortes Españolas de 2015 tiveron lugar nos meses previos diversas reunións de distintos líderes e partidos políticos do centro-esquerda galego (con excepción do PSdG-PSOE), o obxectivo era xuntar forzas para acadar grupo parlamentar propio que representara exclusivamente os intereses galegos. Isto materializouse en dous movementos coñecidos como Iniciativa pola Unión e Encontro Cidadán por unha Marea Galega, que acordaron lanzar unha convocatoria conxunta aos partidos. Finalmente non houbo pleno acordo e o BNG liderou nas catro provincias a coalición Nós - Candidatura Galega, á que se sumaron pequenos partidos galeguistas e que contou cos apoios de Rafael Cuíña (daquela alcalde de Lalín e militante de Compromiso por Galicia) e Cerna, partido que decidiu non integrar ningunha candidatura e á súa vez apoiar a outra coalición resultante, a de En Marea - Podemos.
Eleccións ás Cortes Españolas de abril de 2019
Tras a moción de censura a Mariano Rajoy e a posterior imposibilidade de Pedro Sánchez de aprobar os orzamentos convocáronse as eleccións de abril de 2019. O BNG obtivo 94.433 votos, máis do dobre que nas anteriores xerais, pero insuficientes para entrar no Parlamento.
Eleccións ao Parlamento Europeo
††† Os votos do BNG foron 80.394, o 7,88% dos emitidos en Galiza. Como resultado dos acordos adoptados polos partidos integrantes, o candidato de EH Bildu Josu Juaristi estaría os primeiros tres anos e medio no Europarlamento e a candidata do BNG Ana Miranda o restante ano e medio.
Gleditsia triacanthos
Na Península Ibérica
É unha especie presente no Portugal continental e en Andalucía.
Isaac Rosenberg
Isaac Rosenberg, nado en Bristol o 25 de novembro de 1890 e finado no Somme o 1 de abril de 1918, foi un escritor e pintor inglés, considerado un dos máis importantes dos poetas da Gran guerra. Morreu na fronte francesa na ofensiva do Somme, uns meses antes do final da guerra.
Legado artístico
Os seus autorretratos gárdanse na National Portrait Gallery e na Tate Britain.
Fire of Love (filme de 2022)
Estreouse o 20 de xaneiro no Festival de Cinema de Sundance de 2022, onde gañou o premio de edición Jonathan Oppenheim. Foi lanzado o 6 de xullo de 2022 por National Geographic Documentary Films e Neon.
Lucy Hay
Traxectoria
esquerda|miniatura| Lucy Carlisle, gravado de Pieter de Bailliu o Mozo Era unha figura destacada na corte do rei Carlos I. Un escándalo contemporáneo converteuna sucesivamente na amante de Thomas Wentworth, primeiro conde de Strafford, e de John Pym, o seu opoñente parlamentario. Strafford valorábaa moito, pero despois da súa morte en 1641, dedicouse a Pym e aos intereses dos líderes parlamentarios, a quen comunicou os plans e plans máis secretos do rei.
Goberno de Unidade Nacional (Hungría)
O novo réxime
ras desistir de converterse en palatino pola oposición dos conservadores, o 3 de novembro, Szálasi xurou como líder da nación (nemzetvezető) -novo título- formando un novo «Goberno de Unidade Nacional» (Nemzeti Összefogás Kormánya ) con dezaseis ministerios, a metade deles compostos por membros do Partido da Cruz Frechada. Mentres que a rexencia de Horthy chegara ao seu fin, a monarquía húngara non foi abolida xuridicamente polo réxime de Szálasi, en tanto que os xornais do goberno seguían referíndose ao país como o "Reino de Hungría" (Magyar Királyság, tamén abreviado m.kir.), aínda que Magyarország (Hungría) seguía sendo empregado como termo alternativo. Un novo consello de rexencia aprobou o nomeamento e o Parlamento fixo o mesmo por unanimidade, aínda que só coa presenza de cincuenta e cinco dos trescentos setenta deputados. Aínda que parte do Goberno formara parte de gabinetes anteriores -o Consello de Ministros incluía fascistas de distintas correntes salvo aos partidarios de Imrédy, que detestaban a Szálasi-, os principais postos tanto no Goberno como nas principais empresas privadas quedaron en mans de membros da clase media baixa afín ao partido. O groso da Administración civil e do Exército permaneceu fiel ao novo Goberno e xurou fidelidade a Szálasi. A mesma tarde da toma de posesión deste, o Exército Vermello alcanzou os suburbios da capital. Szálasi era un ardente fascista e o seu goberno tiña pouca ou outras intencións, salvo a de manter o fascismo intacto e manter o control de porcións de Hungría ocupadas polos nazis. Argumentaba que as súas accións eran co fin de reducir a ameaza a Alemaña, aínda que o principal obxectivo de Szálasi era crear un Sistema de partido único sobre a base da súa ideoloxía "Hungarista". Anunciou a proclamación do «Estado hungarista» e da inmediata formación dunha clase campesiña próspera. A principios de decembro, aprobouse por decreto a conversión do país ao corporativismo, pero en realidade o programa do partido non puido poñerse en práctica polo rápido avance das forzas soviéticas. A autonomía das minorías traduciuse unicamente no traspaso do control da minoría alemá ás SS; o resto quedaran fóra do control do Goberno de Szálasi.
O final
As forzas fascistas leais a Szálasi e os restos do primeiro exército húngaro loitaron xunto ás forzas alemás, aínda cando a súa loita contra o Exército Vermello foi en balde: o 13 de febreiro de 1945, logo dunha moi dura loita urbana, toda a cidade de Budapest xa quedou baixo control soviético. A capital achábase en ruínas. Szálasi, cada vez máis afastado da realidade, reapareceu publicamente por última vez o 20 de xaneiro para prometer a compensación total á poboación polas perdas sufridas no conflito e ameazar de morte a aqueles que non confiasen na vitoria final. A propaganda oficial proclamou o país, reducido cada vez máis, «Imperio hungarista». Szálasi enfrascouse na redacción das súas memorias e nas sesións espiritistas e abandonou a xestión dos asuntos de Estado. O ministro de Exteriores alcanzou acordos cos representantes croatas e romaneses -da Garda de Ferro- mentres os alemáns requisaban cada vez máis material e alimentos, dificultando a autoridade do Goberno húngaro.
Ray Kroc
O auxe de McDonald's
esquerda|miniatura|250x250px|O McDonalds de [[Des Plaines, aberto en 1955, foi o primeiro controlado por Kroc. Alberga o museo da empresa.]] En 1954 Ray Kroc coñeceu os irmáns Richard e Maurice McDonald, propietarios dunha hamburguesería en San Bernardino chamada McDonald's. A diferenza doutros restaurantes dos suburbios, os irmáns McDonald apostaron dende 1948 por un autoservizo con menú limitado de baixo custo, orientado a familias, que se preparaba con rapidez grazas ao Speedee Service System, un minucioso sistema inspirado na produción en cadea.
McDonald's superou o milleiro de restaurantes en 1968, con presenza en todos os estados dos Estados Unidos e plans de expansión internacional. Kroc mantívose á fronte do negocio ata 1974, e para entón a hamburguesería convertérase na cade de comida rápida máis importante do mundo.
Apolipoproteína C3
Importancia clínica
A sobreexpresión de apolipoproteína C3 en humanos contribúe á aterosclerose. Descubríronse dous novos haplotipos de susceptibilidade (denominados P2-S2-X1 e P1-S2-X1) no clúster xénico ApoAI-CIII-AIV do cromosoma 11q23; os cales confiren aproximadamente un risco tres veces maior do normal de padecer enfermidade coronaria así como a diabetes mellitus non insulínica. En persoas que padecen diabetes de tipo 2, un nivel elevado en plasma de apolipoproteína C3 está asociado cun maior nivel de triglicéridos no plasma e maior calcificación da arteria coronaria (unha medida da aterosclerose subclínica).
Vega (estrela)
Segundo o exceso de emisión de radiación infravermella observada, Vega parece ter un disco circunestelar de po. Este po é probablemente o resultado de colisións entre obxectos nun disco de detritos orbital, análogo ao cinto de Kuiper do Sistema Solar. As estrelas que presentan un exceso de radiación infravermella debido á emisión de po denomínanse estrelas tipo Vega.
Alushta
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/AlushtaFortress.jpeg/150px-AlushtaFortress.jpeg|miniatura| Torre [[Xénova|xenovesa do século XV]] Alušta, tamén transcrito Alushta, en ucraíno e Алушта, é un centro turístico na península de Crimea situado na costa do Mar Negro. Está irmandada coas cidades de Santa Cruz en California, e con Dzierżoniów en Polonia.
A súa poboación é duns 50.000 habitantes.
Lory Money
Carreira musical
O 19 de decembro de 2011 publicou Santa Claus, o seu primeiro sinxelo cuxa temática é a crise económica española. O videoclip foi gravado cun iPhone 4 e custou 10 euros producilo.
Cedrela
Taxonomía
O xénero foi descrito por Patrick Browne e publicado en The Civil and Natural History of Jamaica in Three Parts 158, pl. 10, f. 1. 1756. A especie tipo é: Cedrela odorata L.
Especies
Cedrela odorata é a especie máis común do xénero, moi distribuída por bosques tropicais e subtropicais . Compórtase como caducifolia durante a estación seca, que pode durar varios meses. C. lilloi e C. montana atópanse en altitudes máis altas e máis húmidas, son de folla perenne ou brevemente caducifolias.
Está feito de madeira moi apreciada polo seu aroma, estrutura e cor. A cedrela odorata das Antillas utilízase na elaboración de caixas de puros. O seu nome común en América Latina é Cedro, pero este nome foi dado máis tarde debido á semellanza da madeira co verdadeiro Cedro, que é unha conífera, denominada cientificamente Cedrus, que son coníferas orixinarias das montañas próximas ao Mediterráneo.
Megascolides australis
Especie ameazada
As colonias deste verme son pequenas e illadas, e a especie ten baixas taxas de reprodución e unha lenta maduración, o que fai que esas pequenas poboacións sexan vulnerables. Os seus hábitats naturais son praderías, e aínda que pode vivir baixo pasteiros, o cultivo da terra, o pasto intenso do gando e a escorredura superficial de augas teñen efectos adversos para a especie. Necesita un solo húmido e margoso para prosperar e a plantación densa de árbores afecta negativamente a esta humidade do solo, e fai o hábitat menos apropiado para a especie. Non se conseguiu que se reproducise en catividade. Considerábase especie vulnerable e agora especie en perigo.
Estenogastrinos
A dos estenogastrinos (Stenogastrinae) é unha subfamilia de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, unha das integradas na familia dos véspidos.
Xéneros
Na subfamilia recoñécense os seguintes xéneros:
Georgina Orellano
Georgina Orellano, nada en Morón, Bos Aires o 28 de xullo de 1986 é unha prostituta, feminista e activista arxentina polos dereitos das traballadoras sexuais. É a Secretaria Xeral Nacional da Asociación de Mulleres Meretrices da Arxentina (AMMAR) (en español, Asociación de Mujeres Meretrices de Argentina) desde marzo de 2014.
Como Secretaria Xeral de AMMAR
Máis adiante o mesmo ano, Orellano mostrouse moi crítica perante o feito de que o Ministerio de Desenvolvemento Social dese marcha atrás á creación dun rexistro de traballadores de economía popular que incluía unha categoría para traballadores sexuais. A citada categoría estivo activa durante unha fin de semana, e nese tempo, segundo Orellano, anotáronse no rexistro preto de 800 traballadoras sexuais. O formulario concernente aos traballadores sexuais daríase de baixa horas despois de que a noticia fose difundida pola propia Orellano, por mor da presión xerada por Gustavo Vera, titular do Comité Executivo para a Loita contra a Trata. Orellano considerou que a situación resolveuse de xeito moi violento, cun home chamando a outro home sen consultar ao colectivo. Orellano e AMMAR pedieron, subsecuentemente, explicacións ao ministro de Desenvolvemento Social, Daniel Arroyo, mediante carta, e organizaron unha recollida de firmas de personalidades e referentes feministas e LGTB para esixir o retorno da categoría. A categoría para traballadores sexuais non foi restablecida, pero Arroyo e a ministra das Mulleres, Elizabeth Gómez Alcorta, reuníronse con Orellano e se comprometeron a traballar nunha axenda común que tivese en conta ás traballadoras sexuais.
Desde a súa escolla como Secretaria Xeral de AMMAR, Orellano gañou un gran posicionamiento nos medios, falando con numerosos medios de comunicación e expoñendo neles os seus puntos de vista favorábeis á despenalización do traballo sexual. Entre outros, foi entrevistada polo diario Clarín, por Página/12, por Infobae, por France24, por El Salto e pola revista Marie Claire. As súas declaracións tamén foron referenciadas en medios como La Nación, El País, a revista Vice, ou a axencia EFE. Así pois, colaborou escribindo para revistas coma Viento Sur ou Anfibia, realizando asemade a súa propia TED Talk.
Vida persoal
Georgina Orellano ten un fillo, nado no ano 2007, froito dunha relación ao longo de varios anos cun cliente do cal namorou. É bisexual e para 2021 estaba a saír cunha funcionaria do Ministerio Público da Defensa.
FC Torpedo Moscova
Historia
Agustín Gómez foi o capitán do equipo na segunda final de Copa conquistada polo Torpedo, en 1952, na que derrotou ao Spartak por 1-0. Durante os seguintes anos chegaron ao equipo destacados futbolistas como Valentin Ivanov, Eduard Streltsov, Leonid Ostrovskii, Slava Metreveli ou Gennadii Gusarov, todos eles internacionais antes ou despois coa selección soviética. O Torpedo proclamouse entón subcampión da liga soviética en 1957, por detrás do Dinamo Moscova e ao ano seguinte chegou a unha nova final da Copa da URSS, caendo ante o Spartak de Moscova.
En 1960 o equipo de Maslov conquistou unha nova Copa e tamén o seu primeiro título de liga, por diante do Dynamo de Kíiv, segundo. As posicións invertéronse na seguinte campaña de liga, co equipo ucraíno primeiro e o ruso segundo, e con Gusarov como máximo goleador do torneo. En 1964 o Torpedo e o Dinamo Tbilisi empataron a 46 puntos na primeira posición da liga, sendo necesario un partido de desempate para decidir o campión. Disputado nun campo neutral en Tashkent, adiantouse o Torpedo cun gol de Vladimir Shcherbakov, pero a vitoria acabou sendo para o club xeorxiano despois de que este empatase e forzase unha prórroga, na que o resultado final foi de 4-1. Voronin foi elixido mellor xogador do campionato.
Koelreuteria paniculata
Etimoloxía
paniculata : epíteto latino que significa "con panículas".
Estorniño pinto
Descrición
miniatura|esquerda|Un inmaturo en California. Mudou parcialmente á súa plumaxe do primeiro inverno; porén, nos xoves a plumaxe marrón é evidente na cabeza e pescozo Como a maioría dos estorniños terrestres o estorniño común móvese camiñando ou correndo, en lugar de choutando. O seu voo é bastante potente e directo; as ás de forma triangular baten moi rápido, e periodicamente as aves planean durante un curto treito sen perderen moita altura antes de recomezaren o voo impulsado. Cando está en bandadas, engalan todos os individuos case simultaneamente, dan a volta e xiran ao unísono, forman unha masa compacta ou tranfórmanse gradualmente nun cordón estreito, agrúpanse outra vez e baixan a terra de maneira coordinada. Os estorniños pintos en migración poden voar a de 60 a 80 km/h e cobren distancias de 1000 a 1500 km.
Oligoquetos
Os oligoquetos (Oligochaeta, do grego oligos, pouco, pequeno, e do latín chaetae, sedas, quetas) xeralmente chamadas miñocas, miocas (nomes que tamén reciben poliquetos) ou lombrigas (nome que tamén reciben nematodos), son unha subclase do filo Annelida (anélidos ou vermes segmentados), clase Clitellata (que posúen un clitelo ou 'colar' que forma un casulo reprodutivo), que inclúe de 3500 a 4000 especies, as cales encóntranse nunha gran variedade de hábitats: terrestres (a gran maioría), mariños, de auga a doce e de vida parasitaria (moi poucos).
Outras especies de oligoquetos son os tubífex (Tubificidae), Lumbriculus variegatus (Lumbriculidae) comedores de detritos, filtradores e predadores como Agriodrilus e Phagodrilus.
Diversidade e ecoloxía
Os oligoquetos terrestres entérranse no solo. As catro familias principais con gran número de especies son Glossoscolecidae, Lumbricidae, Megascolecidae e Moniligastridae. As miñocas de terra viven en todas as partes do mundo agás en desertos. Necesitan humidade onde viven e as especies máis grandes constrúen túneles que poden afondar varios metros, mentres que os individuos novos e as especies máis pequenas están restrinxidas a só uns poucos centímetros de profundidade. As maiores cantidades atópanse en chans ricos en humus e chans ácidos. Unhas poucas especies viven nas árbores, entre musgos húmidos e entre os refugallos que se acumulan nas partes axilares das follas e en gretas; algúns outros teñen como fogar as matas de bromelias.
Cidade autónoma
España
No ano 1995 aprobouse nas Cortes Xerais (Parlamento) un estatuto específico, que aínda que non lles concede capacidade lexislativa, si que lles permite propor nas Cortes as iniciativas lexislativas que consideren oportunas.
Estorniño pinto
Control
miniatura|Exemplar visitando un alimentador para aves. O adulto ten un bico negro en inverno. Alí onde é unha especie introducida non está protexido pola lexislación, e poden iniciarse plans de control. Pódeselles impedir que utilicen caixas de nidificación asegurándose que os buratos de acceso das caixas son menores de 38 mm de diámetro, e a eliminación de perchas para pousarse desanímaos a visitar os alimentadores de aves.
Oligoquetos
Aparato dixestivo e excretor
Na superficie externa do intestino e rodeando o vaso sanguíneo dorsal encóntrase o chamado tecido cloragóxeno, propio de oliquetos. Este está constituído por células peritoneais modificadas (células cloragóxenas), e cumpre unha función análoga á que realiza o fígado noutros grupos animais, a saber, sintetiza e almacena glicóxeno e graxas.
Joseph Charles Bequaert
Traxectoria
Desde 1910 a 1912 traballou como entomólogo na Comisión Belga sobre a enfermidade do soño.
Hendrik Enno van Gelder (numismático)
Orixe familiar e formación
Tanto o pai como a nai de Hendrik Enno van Gelder eran historiadores. Do mesmo modo que os seus dous irmáns, leva como segundo nome Enno seguindo unha tradición familiar. O seu tío, Hendrik Enno van Gelder, de nome e apelidos coincidentes, era arquiveiro municipal da Haia e director do Gemeentemuseum. Para evitar confusións, o sobriño asinou as súas publicacións como H. E. van Gelder.
Publicacións
Van Gelder foi un prolífico autor de artigos nas máis prestixiosas revistas numismáticas da súa época e colaboracións en publicacións conxuntas, así como de diversas publicacións monográficas:
Shi Jian 4
Características
O satélite funcionou durante seis meses.
Edición de peto
Historia
Cando a idea chegou aos Estados Unidos, en 1939 cos paperback da editorial Simon and Schuster, apareceu o nome de "Pocketbook", literalmente "libro de peto", para referirse a este novo formato de libro; foron especialmente populares entre os soldados da Segunda guerra mundial, debido á súa facilidade de transporte e uso.
Eva Rajo Iglesias
Eva Rajo Iglesias, nada en Monforte de Lemos o 8 de novembro de 1972, é unha enxeñeira e investigadora española especializada en Telecomunicacións. Obtivo en 2002 o Premio Extraordinario de Doutoramento pola súa tese en Tecnoloxías das Comunicacións na Universidade Carlos III de Madrid, onde é catedrática e profesora e participa en varios proxectos de investigación.
Investigación
A súa actividade docente e investigadora está vinculada ao ámbito da radiofrecuencia (campos electromagnéticos, antenas etc.). As súas liñas de investigación están relacionadas con antenas impresas, estruturas periódicas, superficies artificiais, arrays, matrices de parche de microbanda, circuítos de microondas e metamateriales, así como métodos de optimización aplicados ao electromagnetismo.
Como investigadora, participou en numerosos proxectos do I+D+i financiados por entidades públicas tanto nacionais como internacionais tales como o Ministerio de Ciencia e Innovación, a Comunidade de Madrid e a Comisión Interministerial de Ciencia e Tecnoloxía, entre outros. Ademais, é editora asociada das revistas internacionais IEEE Antennas and Propagation Magazine (desde 2009). IEEE Antennas and Wireless Propagation Letters (desde 2011) e Advanced Electromagnetics (desde 2013).
Porto seco de Monforte de Lemos
Descrición
Foi inaugurado o 28 de febreiro de 2014 polo presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijoo e o alcalde de Monforte Severino Rodríguez Díaz, despois de trece anos de obras e con seis de atraso sobre os prazos inicialmente previstos. Conta cunha superficie de 146.000 metros cadrados urbanizados nesta primeira fase.
Mercedes Formica
Traxectoria
A súa nai padecía graves problemas no seu matrimonio e sufriu unha separación en que o "dilixente bo pai de familia" ditou a súa lei. Porén, puxo todo o seu empeño en que as súas fillas estudasen e puidesen manterse. Mercedes estudou o bacharelato, primeiro no colexio de Santa Victoria de Córdoba e máis tarde no Valle de Sevilla. A nai sufría a indefensión da muller educada "á antiga" e preocupouse por inculcarlles ás fillas o camiño cara a independencia persoal.
Falanxe Española e José Antonio Primo de Rivera
En 1936 o propio José Antonio nomeouna delegada nacional do SEU feminino e, por tanto, membro da Xunta Política de Falanxe Española.
A guerra civil sorprendeuna en Málaga, onde se instalara uns meses antes coa familia. Alí viviu dende a proximidade a experiencia do terror revolucionario até que conseguiu escapar e chegar a Sevilla, na zona sublevada. Nas súas memorias describe detalladamente estes feitos, que tamén lle serviron para o contexto da súa novela Monte de Sancha. Desde entón colaborou estreitamente coa Sección Feminina. En Málaga asistiu á xefa local, Carmen Werner Bolín.
A muller e as profesións liberais
En 1950 publicou na Revista de estudios políticos un traballo sobre O segundo sexo de Simone de Beauvoir. Nel reivindicaba a independencia económica das mulleres e criticaba o lugar secundario que sempre ocuparon no ámbito profesional.
«El domicilio conyugal»
O artigo desatou unha intensa polémica sobre a situación das mulleres separadas e a lexislación matrimonial vixente, que non daba opción ás mulleres. A separación significaba perderen fillos, fogar e bens. O diario ABC mesmo abriu unha enquisa entre xuristas sobre a necesidade de modificar a lexislación nestes aspectos.
Robert Capa, á fronte da axencia Magnum, enviou a fotógrafa austríaca Inge Morath, a primeira muller que se incorporou á axencia, a inmortalizar a Mercedes Formica para unha reportaxe, «World of women». Tamén retratou a outras tres mulleres destacadas doutros países: Federica de Grecia, a doutora singapuriana Han Suyin e a científica estadounidense Eugenie Clark.
O ABC beneficiouse do éxito da avogada. Días despois abriu unha enquisa sobre a reforma da lexislación denunciada. Deu tamén cabida nas súas columnas a expertos xuristas, mentres que á redacción chegaban a diario cartas en apoio ás reivindicacións de Formica. Ao mesmo tempo publicou un editorial en que destacou o eco que tivo o artigo e a formulación do problema da capacidade legal da muller española. Engadiu que a situación concreta que denunciaba a súa colaboradora era «unha de tantas manifestacións dunha característica do noso Dereito Civil que foi obxecto de estudo no primeiro Congreso Nacional de Xustiza e Dereito».
O 10 de febreiro de 1954, no Círculo Medina da Sección Femenina, pronunciou a conferencia «La situación jurídica de la mujer española» con grande éxito. Co mesmo título deu outra en Barcelona. Alí, en La Vanguardia Española fixéronlle unha entrevista co seguinte encabezamento: «Mercedes Formica, avogada en exercicio, do Colexio de Madrid, escritora, novelista, autora de Bodoque, Monte de Sancha, La ciudad perdida, El miedo (inédita esta última), defensora dos dereitos da muller, disertará hoxe en Conferencia Club, sobre este tema».
Opinións sobre a xurista e escritora
En 2013, co gallo da reedición das súas memorias, Luis Antonio de Villena escribiu:
Recuperación do seu nome nas rúas de Madrid
En cumprimento da Lei de Memoria Histórica, o concello de Madrid aprobou en 2017 unha nova edición do directorio de rúas oficial, con 52 delas renomeadas. A rúa de Eduardo Aunós pasou a ser a rúa de Mercedes Formica.
Apolipoproteína C2
A proteína codificada por este xene é segregada no plasma onde é un compoñente das lipoproteínas de moi baixa densidade e dos quilomicrons. Esta proteína activa o encima lipoproteína lipase nos capilares, o cal hidroliza triglicéridos e así proporciona ácidos graxos libres para as células. Mutacións neste xene causan a hiperlipoproteinemia tipo IB, caracterizada por xantomas, pancreatite e hepatoesplenomegalia, pero non incrementan o risco de padecer aterosclerose. As probas de laboratorio mostraron nestes casos unha elevación dos niveis sanguíneos de triglicéridos, colesterol e quilomicrons.
Patañjali
Nome
Segundo Monier Monier-Williams, o vocábulo "Patañjali" é un nome composto de "patta" (sánscrito: पत, "caída, voo") e "añj" (अञ्ज्, "honrado, celebrado, fermoso") ou "añjali" (अञ्जलि, "reverencia, unión das palmas da man").
Cinema de Galicia
Ata a guerra civil
Dúas produtoras galegas realizaron filmes na década de 1930: Galicia Cinegráfica, de José Gil y Gil, en Vigo, e a casa Folk, fundada en Pontevedra polos irmáns Ramón e Enrique Barreiro, ambas as dúas compañías centradas en filmes documentais e de noticias. Así, a casa Folk rodou Hacia una Galicia mejor, como mostra da necesidade da autonomía. En 1935 exhibíronse os últimos filmes destas produtoras. Na mesma década comezaron a súa carreira os directores Antonio Román (Terra Meiga, 1932), Carlos Velo (Galicia Saudade, 1936) e José Suárez (Mariñeiros, 1936).
Desde 1975 á actualidade
Na Escola de Imaxe e Son coincide con M. González un dos guionistas galegos máis importantes, Daniel Domínguez (Tui, 1955) autor de Río de Sombras en 1986 e reciclado agora en guionista de series da TVG.
Tosar representa un tipo de actor que triunfa fóra de Galicia e volve á súa terra revalorizado, un caso semellante ao de Manuel Manquiña (Vigo, 1953) actor galego redivivo grazas a Airbag de Juanma Bajo Ulloa, é un dos mellores representantes do cinema galego.
Masacre de Oseira
Antecedentes
En 1908 a viaxeira británica Annette Meakin escribira :
Sobre a estrutura anterior existía un segundo corpo, con oito cariátides sostendo unha cornixa, rematada en curva. Nos entrepanos deste segundo corpo había varios relevos con escenas da vida de San Bernardo, a quen estaba consagrado o mosteiro. Nunha destas escenas, o santo rezaba ante a Virxe mentres esta preme no peito de xeito que fai saír del unhas gotas de leite sobre os labios do santo. Esta iconografía fai referencia a un milagre da vida do santo: este enfermara gravemente e os monxes rezaron á Virxe pola súa cura; san Bernardo, en éxtase, viu achegarse á Virxe, acompañada de San Bieito e San Lourenzo, que lle acariñou a cara e, nese momento, o santo curou.
Castelo de Tintagel
Historia
O sitio arqueolóxico posiblemente estivo ocupado en época romano-británica, xa que na península se atoparon moitos artefactos daquel período, aínda que non se atoparon estruturas romanas no lugar. Posteriormente foi ocupada na Idade Media, cando probablemente serviu de residencia estacional para os reis de Dumnonia. No século XIII, un castelo foi construído no lugar por Ricardo de Cornualla, cando Cornualla xa estaba conquistada polo Reino de Inglaterra. Despois foi abandonado e hoxe está en ruínas.
Shirley Clarke
Traxectoria
Nada en Nova York, Shirley Brimberg era filla dun pai inmigrante polaco que fixo fortuna na industria manufactureira. A súa nai era filla dun multimillonario fabricante e inventor xudeu. A súa irmá máis vella das tres fillas era a escritora Elaine Dundy. O seu interese pola danza comezou a unha idade temperá, mais atopouse coa desaprobación do seu pai, abusón e violento.
Anita Loos
Traxectoria
Comezou a traballar no teatro, co seu pai que foi director, e aos 12 anos xa escribía guións para o cinema. Con vinte anos, Loos xa era guionista profesional. En 1911 vendeu o guión do filme The New York Hat, producido en 1912 por D. W. Griffith e protagonizado por Mary Pickford e Lionel Barrymore. Ela descubriu a Douglas Fairbanks, que se converteu nunha das grandes figuras do cinema mudo de Hollywood e para o que escribiu moitos guións entre 1916 e 1919.
Tamén escribiu obras de teatro, novelas e adaptacións, como Gigi de Colette. Ademais, escribiu regularmente para a prensa para Harper's Bazaar, Vanity Fair e The New Yorker.
Fortaleza do Temple
Hoxe
Outra estatua, un busto sobre un pedestal, está dedicada: "Ao fundador de B. Wilhelm 1781 Orphéon francés '' encima dun retrato de medallón e a inscrición "A Eugène Delaporte fundador 1818-1886".
O 26 de outubro de 2007 inaugurouse un monumento no céspede da praza principal do Temple. Leva os nomes e as idades de 85 "pequenos que non teñen tempo de ir á escola", nenos xudeus de 2 meses a 6 anos que vivían no distrito 3 e foron deportados entre 1942 e 1944 e despois asasinados en Auschwitz. Este monumento foi inaugurado coa presenza de varios centos de persoas, cargos electos da cidade e distrito, representantes de asociacións e dos Fillos e Fillas de Xudeus Deportados de Francia. O monumento é un dos varios que homenaxean aos 11.400 nenos xudeus deportados de Francia. As listas de nenos foron compiladas a partir dos rexistros escolares e cívicos por Serge Klarsfeld.
Gullfaxi
Mencións mitolóxicas
alt=Gravure représentant un homme tombant à la renverse, frappé au front par un marteau que lui a jeté son adversaire.|miniatura| Thor matando a Hrungnir, o dono orixinal de Gullfaxi. miniatura|Gullfaxi tamén aparece en contos islandeses do século XIX como Sagan af hestinum Gullfaxa og sverðinu Gunnfjöður que xa non proceden da tradición oral. Na ilustración Sigurd monta a Gullfaxi perseguido polo pai de Helga Os escaldos semellan que facían alusión regularmente ao encontro entre Thor e mais Hrungnir, primeiro propietario de Gullfaxi. Así a todo, o único rexistro completo deste episodio atópase na Edda de Snorri.
Símbolos e atributos
alt=Un cheval blanc à six jambes semble flotter dans le ciel, emportant son cavalier armé d'un casque et d'une lance au-dessus de la mer.|esquerda|miniatura| Como Gullfaxi, Sleipnir ten o poder de se mover no aire e no mar. Nos mitos e lendas, os cabalos son a miúdo compañeiros de deuses e de personaxes heroicos, aínda que os seus abributos e simboloxía son moi variables. Os antigos pobos escandinavos formaron unha civilización á vez cabaleira e mística polo que era natural que atribuísen moitos poderes ao cabalo, un animal de extrema importancia na súa cultura.
Dire Straits (álbum)
Arte
A portada do álbum está deseñada por Hothouse, quen lle encargou a pintura da portada a Chuck Loyola. O logo tipo Fender de Dire Straits que aparece na contraportada foi deseñado por Geoff Halpern.
Premio Philip K. Dick
O premio foi fundado por Thomas Disch coa asistencia de David G. Hartwell, Paul S. Williams e Charles N. Brown. Actualmente está xestionado por David G. Hartwell e Gordon Van Gelder. Os administradores anteriores inclúen Algis J. Budrys e David Alexander Smith.
West Country
Usos específicos
O termo West Country derby úsase para referirse a partidos deportivos entre cidades como Bristol e Bath ou Gloucester e Bath.
ITV West Country é unha franquía de ITV que emite noticias locais, tempo e programas de actualidade en dúas rexións; ITV West Country West abrangue as Illas de Scilly, Cornualla, Devon e partes de Dorset e Somerset e ITV West Country East cobre o resto de Somerset e Dorset xunto con Bristol, Gloucestershire e Wiltshire. ITV West Country West foi unha franquía de ITV por dereito propio ata 2014, cando se fusionou coa de ITV West, anteriormente HTV West, sendo inicialmente lanzada como Westcountry Television cos seus estudos principais en Plymouth en 1993.
Filmes de Xordania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 2022, Xordania presentou seis filmes para o Óscar ó mellor filme internacional, conseguindo un nomeamento na 88ª edición dos premios.
Louis-François Bertin
Louis-François Bertin, coñecido como Bertin o Vello, nado o día 14 de decembro de 1766 en París e finado o 13 de setembro de 1841, foi un xornalista e escritor político francés.
Biografía
Asumiu a dirección do xornal en 1814 e apoiou con calor a causa da Restauración. En 1815, acompañou a Luís XVIII a Bélxica e colaborou co Moniteur de Gand. En 1824, como Chateaubriand, retirou o seu apoio ao réxime por mor dunha política que se volveu impopular, polo que o Journal des Débats asumiu a defensa das doutrinas constitucionais. Despois de 1830, uniuse rapidamente a Luís-Filipe e converteuse, xunto co seu irmán Pierre Louis Bertin, nun dos máis firmes partidarios da nova monarquía.
Descendencia
Os seus dous fillos, Armand Bertin et Edouard Bertin dirixiron sucesivamente o Journal des débats após a súa morte. A súa filla Louise Bertin foi unha poeta e compositora de música.
Rally do Albariño de 1992
O Rally do Albariño de 1992 foi a primeira edición de dito rally e a primeira proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 28 de marzo de 1992 e o vencedor foi Manuel Senra, sobre un Peugeot 309 GTI 16v.
Vitiaz (batiscafo)
A inmersión partiu desde o remolcador ruso Fortiy Krylov e prolongouse nun espazo de máis tres horas —sen contar o mergullo e volta á superficie—, tempo durante o que o aparato gravou imaxes do fondo mariño e realizou tamén unha análise cartográfica desa zona do océano Pacífico, segundo informou a Fundación de Investigacións Avanzadas rusa. A comunicación entre o batiscafo e a superficie efectuose en tempo real, a través de canles hidroacústicos. Esta Fundación destacou nun comunicado que, a diferenza duotros aparatos submarinos que alcanzaron o fondo dos mares —o xaponés Kaiko e o estadounidense Nereus—, o Vitiaz funciona de maneira totalmente autónoma.
Lingua pa'o
A lingua escríbese principalmente usando un sistema de fonemas creado polos misioneiros cristiáns, e moitos dos materiais nesta lingua dispoñibles en liña derivan da implicación dos misioneiros cristiáns, a pesar do feito de que o pobo pa'o é maioritariamente budista.
Selección feminina de hóckey sobre xeo da República Checa
A selección feminina de hóckey sobre xeo da República Checa é o equipo que representa á República Checa nas competicións internacionais de hóckey sobre xeo en categoría feminina. En 2022, a IIHF publicou a clasificación mundial de seleccións, na que a República Checa ocupou o oitavo posto. En 2021 había 4 142 xogadoras na República Checa.
Conduit Head
Derivación
O tellado de pedra da cabeceira do conduto revela a antigüidade da estrutura. A súa cuberta inclinada está construída con lousas que se suxeitan mediante estacas de ferro. Dentro da cabeceira do conduto atópase un depósito de auga de chumbo do século XIX.