cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tomé de Aquino
O coñecemento
A partir disto, o entendemento posúe unha capacidade abstractiva, unha capacidade de universalizar convertendo en conceptos as representacións sensibles universais. Por iso o entendemento coñece primaria e directamente o universal e os seres na súa individualidade dun xeito indirecto e secundario. Isto resulta do seguinte proceso:
Ética
O ben, polo tanto, identificábase, na ética medieval, co cumprimento da vontade de Deus durante a breve e pasaxeira vida terreal das persoas para gozar dunha felicidade que só alcanzarían despois da morte. Tamén, neste caso, revelación e pensamento conflúen porque para Tomé de Aquino, parafraseando a Paulo de Tarso o amor ao próximo é a plenitude da Lei e, para el, a definición do amor é querer o ben do próximo e actuar en consecuencia. Segundo Tomé de Aquino, Deus en Xesús de Nazaret refundiu toda a xustiza humana nun só precepto: o amor.
Familia Simpson
Creación
A familia Simpson apareceu por primeira vez en televisión o 19 de abril de 1987 na curta de The Tracey Ullman Show titulada "Good Night". En 1989, as curtas foron adaptadas á serie televisiva de media hora, emitida na Fox Broadcasting Company. A familia Simpson permaneceu cos personaxes principais neste novo programa.
Caracal (homónimos)
Caracal pode referirse a:
British Overseas Airways Corporation
Primeiras operacións tras a guerra
O avanzado Lockheed Constellation presurizado levaba sendo desenvolvido dende 1941, e en 1946 permitíronlle a BOAC usar dólares para mercar unha frota inicial de cinco unidades para a prestixiosa ruta do Atlántico Norte (non había dispoñible ningún equivalente británico). Durante toda a existencia de BOAC, continuou a discusión sobre se mercar produtos estadounidenses ou británicos (a miúdo atrasados), e o Parlamento, a prensa, os fabricantes británicos, e os sindicatos acusaron a BOAC de querer só avións estadounidenses. Mentres que a meirande parte das grande aeroliñas do mundo abandonaron os hidroavións ao final da guerra, BOAC continuou usándoos ata 1950, e tamén introduciu o novo Short Solent na rura do Nilo a Suráfrica. En 1948, os York sen presurizar aínda realizaban servizos de pasaxeiros en aeródromos afastados como Nairobi (Kenya), Accra (Ghana), Delhi e Calcuta (India), e o modelo continuou realizando voos de carga ata finais de 1957.
Introdución dos reactores
miniatura|241x241px|Comet 4 de BOAC En maio de 1952 BOAC foi a primeira aeroliña do mundo en introducir un reactor para servizos de pasaxeiros. Este reactor foi o de Havilland Comet que voou a Xohanesburgo vía Nairobi, e cara Toquio dende Londres. Todos os avións Comet 1 quedaron en terra en abril de 1954 tras catro accidentes do modelo, sendo o segundo deles un exemplar de BOAC. O exame dos restos recuperados do Mediterráneo e a observación dunha fuselaxe nun tanque de presurización de proba en Farnborough revelaron que os repetidos ciclos de presurización durante o uso normal do avión causaban grietas por fatiga no metal da pel do Comet, facendo que esta finalmente se rasgase e producindo unha descompresión explosiva e a desintegración da aeronave.
Rodrigo Martínez Morilla
Traxectoria
Faleceu o 8 de agosto de 2021 vítima dun cancro aos setenta e oito anos.
Lingua montenegrina
O montenegrino (Црногорски језик/Crnogorski jezik) é unha lingua eslava meridional falada polo pobo montenegrino e pola diáspora. Está baseada no dialecto Shtokavian e é a lingua oficial do país.
Lloyd deMause
Lloyd deMause, nado en Detroit (Míchigan) o 19 de setembro de 1931, é un pensador social estadounidense coñecido polo seu traballo no campo da psicohistoria.
Ángel Ilarri
Traxectoria
miniatura|[[Pazo de Castrelos, sede da pinacoteca municipal de Vigo.]] Residente en Vigo dende 1928, foi o introdutor da camelia no Parque de Castrelos de Vigo.
Aerodino
Aeroplano
En función do número de ás distinguimos entre:
Ultralixeiro
Tamén coñecidos coma ultraliviáns. Son aerodinos lixeiros e económicos con prazas para unha ou dúas persoas. O seu obxectvo son os voos de ocio ou recreacionais.
Historia da zooloxía
Aínda que o concepto de zooloxía como un único campo coherente xurdiu hai poucos séculos, a ciencia zoolóxica foi nacendo da historia natural e, dado que a zooloxía é unha das ciencias naturais, indubidabelmente a súa historia está intimamante ligada á propia historia da ciencia.
Estes acontecementos, así como os resultados da embrioloxía e la paleontoloxía, sintetizáronse na teoría da evolución por selección natural de Charles Darwin
Idade Media
Pero, simultaneamente, a partir de finais do século XII, a historia natural dos animais atravesou o que se podería chamar o seu período fabuloso, coa multiplicación de "bestiairios" dedicados á descrición e representación simbólicae e animaao reais e imaxinarios. Os máis ricos bestiairios medievais inspíranse nunha obra oriental anónima, que data probabelmente do século II e redactada sen dúbida en Alexandria, O fisiólogo (en latín, Physiologus; en grego, Φυσιολόγος), bestiairio cristián posteriormente arrequecido por préstamos das Etimoloxías de Isidoro de Sevilla e doutro autors, que foi a fonte principal dos bestiarios medievais. Así, aparecen nestas recompilacións mulktitude de animais fabulosos ou fantásticos, entre eles unicornios, a ave fénix, os dragóns, o basilisco, a serñpe de mar, as sereas, os grifóns e moitos máis.
Renacemento
miniatura|220px|Famosa xilografía gravada par [[Albrecht Dürer (Alberte Durero) en 1515, denominada O rinoceronte de Durero.]]
Século XIX
miniatura|220px|Lámina de Birds of America, de [[John James Audubon|Audobon.]]
Gandes naturalistas como Lamarck, Cuvier, Geoffroy Saint-Hilaire e Darwin encarnan o espírito do século XIX, marcado en zooloxía polas teorías da evolución das especies animais. O descubrimento, a principios do século, da combustión, a respiración e a formación de oxíxeno polas plantas verdes (Lavoisier e Priestley), deu impulso á aplicación á bioloxía de coñecemientos químicos. A doutrina do protoplasma como unha característica universal da vida foi aceptada 30 anos despois. Caracterizaron a última parte deste ciclo os estudos sobre a mitose, o desenvolvento das células xerminais, a fecundación e a embrioloxía.
Ambigüidade
Homofonía
Palabras que se pronuncian igual pero a súa escrita e os seus significados son diferentes.
Junín, Cundinamarca
Historia
Non se coñece a data exacta da fundación do concello de Junín; porén algúns historiadores sitúan este acontecemento o 13 de agosto de 1550. Antecesor da actual vila de Junín foi a aborixe de Chipazaque, situada preto de Pauso, na parte baixa da hondonada do Val de Gachetá. Chipazaque formouse en torno da Igrexa que mandou facer o oidor Luis Enríquez o 14 de maio de 1600 ó oficial albanel Domingo Pérez.
Este territorio foi habitado polos indíxenas chíos, grupos mámbita e suraguas. Dende tempos anteriores á conquista as vilas que anteriormente integraban o cacicado de Guatavita atopábanse subordinados politicamente ó Zipa. Á chegada dos españois, o dominio do Zipa estendíase de sur a norte dende Tibacuy, Pasca e Quetame até Saboyá; polo nordés chegaba até Chocontá, Ubaté e Fúquene; de oeste a leste estendíase dende Facatativá, Zipacón e Tena até Gachalá. Chipazaque, hoxe Junín, fixo parte da encomenda de Francisco Vanegas confirmando a proximidade dos indíxenas chíos ás vilas anterioirmente mencionadas.
Al-Ricotí
Primeiros anos e xuventude
Al-Ricotí naceu na vila de Ricote, na Taifa de Murcia. Os seus primeiros anos na súa vila natal estiveron influídos por unha comunidade de ulemas, místicos musulmáns, que se instalara nas súas proximidades no século IX. Estes místicos viviron en paz cos habitantes do Val de Ricote durante os primeiros séculos de dominación musulmá en Murcia. Neste ambiente tolerante viviu Al-Ricotí desde o seu nacemento, e marcaría a súa vida dedicada ao pensamento e á cultura.
Oímbra, Oímbra
Festas
Ten un fondo arraigo o entroido que se celebra de forma enxebre con costumes propios (formigas, percorrido polas adegas e os coñecidos fachucos de palla). As festas patronais celébranse na honra de Santa Ana (26 de xullo)
Anton van Dyck
miniatura|Anton van Dyck, por [[Peter Paul Rubens (1627-1628) no Louvre.]] Anton van Dyck, nado en Antuerpen o  e finado en Londres o 9 de decembro de 1641, foi un pintor flamengo especialmente dedicado á elaboración de retratos. Na súa lingua materna, o neerlandés, o seu nome é Antoon van Dijck (a palabra dijck significa 'carballo' ou 'aciñeira'). Chegou a ser o primeiro pintor de corte en Inglaterra tras unha longa estancia en Italia. É universalmente coñecido polos seus retratos da nobreza xenovesa e de Carlos I, rei de Inglaterra, dos membros da súa familia e da súa corte. Co seu método de pintura dunha elegancia relaxada, influíu nos retratistas ingleses, como Peter Lely ou Mary Beale. Ademais de retratos, polos cales foi bastante apreciado, ocupouse tamén de temas bíblicos e mitolóxicos, introducindo algunhas notables innovacións pictóricas.
Italia
miniatura|esquerda|200px|Retrato do escultor flamengo [[François Duquesnoy, 1623.]] Tras a exitosa experiencia xenovesa, van Dyck partiu en febreiro de 1622 a Roma, onde permaneceu até agosto dese ano e durante boa parte de 1623. Nesta época pintou o seu autorretrato ambientado en San Petersburgo. Acollido favorablemente na Roma pontificia, foi introducido nos mellores ambientes da sociedade; durante a súa segunda permanencia recibiu do cardeal Guido Bentivoglio dous importantes encargos, que consistían na realización dunha Crucifixión e dun retrato de corpo completo do mesmo cardeal. Bentivoglio fora elevado ao cardenalato o ano anterior e era o protector da comunidade flamenga romana, xa que fora nuncio apostólico en Bruxelas desde 1607 até 1614. Ademais do retrato do cardeal Bentivoglio, un dos máis famosos de toda a produción de van Dyck, o novo pintor retratou tamén ao cardeal Maffeo Barberini, que logo foi papa co nome de Urbano VIII. Deste período son tamén numerosos retratos como os do matrimonio Shirley (Retrato de Lady Teresa Shirley e Retrato de Sir Robert Shirley). A diferenza do mestre Rubens, van Dyck non amaba moito o legado antigo de Grecia e Roma, e prefería estudar aos mestres do século XVI. Testemuño diso é o seu Caderno italiano, diario de esbozos e deseños realizados a partir de grandes obras estudadas durante a súa estadía en Italia. En Roma tivo a oportunidade de observar e copiar as obras mestras dos grandes do Renacemento, que se atopaban principalmente no palacio Ludovisi e na Villa Borghese.
Foi en Italia onde creou un estilo refinado e elegante que caracterizou a súa obra durante toda a súa vida, así como un tipo de retrato «inmortal» no que os nobres son captados con porte orgulloso e figura esvelta. Este tipo de retrato converteuse en modelo para a pintura occidental, sobre todo en Inglaterra onde Thomas Gainsborough tomouno como fonte de inspiración.
En Sicilia
Tras ver o continuo crecemento da peste, Anton volveu a Xénova en outono de 1625, onde completou a realización da pa de altar Virxe do Rosario, logo enviada a Palermo onde está exposta no oratorio de san Lourenzo, e que é considerada como a maior obra relixiosa do artista.
Londres
miniatura|210px|[[O príncipe Tomás Francisco de Savoia Carignano, 1634.]] miniatura|210px|[[Carlos I a cabalo, 1637.]] En abril de 1632, van Dyck chegou por segunda vez a Inglaterra. Acollido con todas as honras, foi presentado ao rei, que coñecera anos antes como Príncipe de Gales, e aloxouse en Londres, na casa de Edward Norgate, escritor de arte, pagado pola coroa. Logo cambiou de residencia para establecerse en Blackfriars, lonxe da influencia da Worshipful Company of Painter-Stainers, importante organización de pintores londinienses. Nesta gran casa, agasallo do rei, cun xardín sobre o río Támese, recibía aos seus hóspedes e a miúdo realizaba as súas pinturas. Tras poucos meses, o 5 de xullo de 1632, Carlos I conferiulle o título nobiliario de baronet, nomeándoo membro da Orde do Baño, e garantiulle unha renda anual de 200 libras esterlinas, ademais de facer oficial o seu nomeamento como primeiro pintor da corte. Bellori expresouse da seguinte maneira sobre o período inglés de van Dyck:
miniatura|esquerda|210px|Retrato de [[Guillerme II de Orange-Nassau|Guillerme II de Nassau-Orange e a princesa María, 1641.]] miniatura|210px|[[Retrato de Isabel Brant|Retrato de Isabel Brant, primeira esposa de Rubens, 1621. Antes crido obra de Rubens, regaloullo van Dyck a este.]] miniatura|210px|O emperador Teodosio e san Ambrosio, 1619-1620. miniatura|210px|Amor e Psique, 1639-1640, [[Royal Collection.]] miniatura|210px|A familia Lomellini, 1623. miniatura|210px|[[Sir Endymion Porter e Anton van Dyck|Retrato do diplomático inglés Endymion Porter e van Dyck, 1635. É a única vez que o pintor se incluíu xunto ao retratado.]] Ademais de pintar, Anton abría a súa casa á mellor nobreza e entretíñase con músicos e bufóns; ofrecía banquetes, posuía servos, carrozas e cabalos. Un dos máis asiduos da casa de van Dyck era o mesmo rei, que mesmo mandou facer modificacións ao xardín da casa do seu pintor para que puidese chegar alí máis facilmente a través do río. Na casa de van Dyck viviu tamén a súa amante, Margarey Lemon, retratada varias veces en representacións alegóricas ou mitolóxicas. Dise que a muller era tan celosa de Anton que unha vez tentou morderlle un dedo da man para impedirlle retratar señoras. En 1640 Anton decidiu contraer matrimonio e, xa con 40 anos, casou cunha dama nobre escocesa, Mary Ruthven, dama de compañía da raíña. Pero a súa única actividade en Londres era a de retratista, mentres el soñaba cun proxecto máis grande, un ciclo pictórico de carácter histórico. Iniciara a realización dunha serie de tapices, dedicados á exaltación da antiga Orde da Xarreteira, que non concluíu.
Gestor de Infraestructuras Ferroviarias
Historia
A creación de GIF debeuse ás medidas do transporte ferroviario que a Unión Europea comezou a impulsar a partir da Directiva do Consello 91/440/CEE sobre o Desenvolvemento dos Ferrocarrís Comunitarios, onde establecía, entre outras cuestións, a separación entre os operadores dos trens e o suxeito xestor da infraestrutura.
Paris Saint-Germain FC
Historia
O equipo gaña o seu primeiro título, a Copa de Francia en 1982, e en 1986 consegue o seu primeiro título de Liga.
Anton van Dyck
Retratos de Carlos I
miniatura|[[Retrato de Carlos I con M. de Saint-Antonie o seu mestre de equitación, 1633.]] O personaxe que máis veces aparece nos retratos realizados por van Dyck é sen dúbida, Carlos I Estuardo, rei de Inglaterra e o seu mecenas-protector. Van Dyck representouno coa súa familia, en parella coa súa muller Enriqueta e sobre todo só. As pinturas son de diversos formatos e o soberano é representado en diversas poses: a cabalo, como no caso do Carlos I a cabalo, de corpo enteiro como no Retrato de Carlos I cazando, de medio busto como en Rei Carlos I e a raíña Enriqueta María e tamén noutras posicións, como no Triplo retrato de Carlos I, logo enviado a Roma, ao taller de Bernini. O máis ambicioso dos retratos de Carlos I é o retrato ecuestre no que o soberano aparece en compañía do seu mestre de equitación.
Notación alxébrica
A notación alxébrica é unha forma de representar a secuencia de movementos dunha partida de xadrez. A outra notación é a notación descritiva.
Identificación da peza
Velaquí uns exemplos das letras asociadas ás pezas en distintos idiomas:
Exemplo de partida
1. e4 e5 2. Ac4 Cc6 3. Dh5 Cf6 4. Dxf7#
Sergei Loznitsa
Traxectoria
No 1987 graduouse no instituto politécnico de Kíiv como matemático. Entre o 1987 e 1991 traballou no instituto de cibernética. Desenvolveu sistemas expertos, sistemas para a toma de decisións e traballo en intelixencia artificial. Ó mesmo tempo traballou coma tradutor de xaponés.
Agustina Álvarez de Rovina
Agustina Álvarez de Rovina, nada en Ávila, foi unha xornalista e política galega, a primeira xornalista profesional de Vigo.
Operativo Independencia
Denominouse Operativo Independencia a actuación do Exército Arxentino en Tucumán para combater á guerrilla provincial e a militantes do ERP, presentes naquelas terras buscando crear un 'foco revolucionario' no monte tucumano.
Literatura infantil e xuvenil
A literatura infantil e xuvenil é un ramo da literatura, dedicada especialmente tanto a nenos e nenas como a rapaces e rapazas adolescentes. Isto inclúe historias ficticias infantís e xuvenís, biografías, novelas, poemas, obras folclóricas e/ou culturais ou simplemente obras contendo/explicando feitos da vida real (ex: artes, ciencias, matemática etc).
Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga
Impacto social e legado
En 2017 a compañía de teatro A Panadaría coproduciu co Centro Dramático Galego e os concellos de Rianxo, Vimianzo e A Coruña a obra Elisa e Marcela que narra a historia delas.
Drive
"Drive" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Incubus. Foi editada como sinxelo do seu terceiro álbum, Make Yourself, en novembro do ano 2000. Está considerada o maior éxito de grupo e o sinxelo que os lanzou á fama, chegando a acadar o número 1 da lista de rock moderno da Billboard o 3 de marzo do ano 2001, e o número 9 da Billboard Hot 100 o 28 de xullo. "Drive" gañou o premio da Billboard ao sinxelo de rock moderno do ano en 2001.
Ernesto Campos Camesella
Traballo como intérprete e compositor
En 2009 o prestixioso intérprete francés Alain Pennec estrea a súa canción “Camiño de Luz” no 'Grand Théâtre de Lorient', á fronte dun conxunto instrumental franco-galego.
Sambódromo
No Brasil
Os sambódromos máis coñecidos son: o sambódromo da Marquês de Sapucaí, de Río de Xaneiro; o sambódromo do Anhembi, de São Paulo, ademais de Florianópolis, Vitória, Santos, Porto Alegre e Manaus, todos no Brasil.
Confederación Rexional Galaica
Actualidade
miniatura|dereita|220px|Sede do SOV de Santiago de Compostela, no barrio de Conxo. Trala morte de Francisco Franco, en 1976 reorganizouse en Vigo a Confederación Rexional, e en 1977 abandonou a clandestinidade coa legalización da CNT en España.
No 2003 foi elixida secretaria xeral Rosa Bassave, que ocupou o cargo durante dous anos. Foi substituída en 2006 por Martín Otero, do SOV de Coruña, e este en 2008 por Victor Fernández, do SOV de Pontevedra. O SOV de Compostela asumiu sucesivamente o Comité Rexional desde 2010 até 2014, sendo secretarios xerais Rita Giráldez (2010-2012), Martín Paradelo (2012) e Pablo Paz-Trelles (2012-2014). Na actualidade o Comité da Confederación reside en Ferrol e Xabier Porto é o seu Secretario Xeral.
Arteria toracodorsal
A arteria toracodorsal é unha arteria do membro superior humano, pertencente á rexión da axila. É unha rama colateral da arteria subescapular. Tamén se denomina rama interna ou torácica da arteria subescapular. Carece de ramas.
Oulun Kärpät
Adestradores
Dende que o Oulun Kärpät ascendera por primeira vez á SM-liiga na tempada 1977-78 varios adestradores pasaron polo banco do equipo de Ostrobotnia do Norte cando este se encontraba na máxima categoría do hóckey sobre xeo finés:
Presidentes de Cabo Verde
Esta é a lista dos presidentes de Cabo Verde desde o ano 1975.
Atilio Santillán
Traxectoria
En 1935 naceu en Bella Vista. Na década do 60 foi secretario xeral da Federación Obrera Tucumana de la Industria del Azúcar (FOTIA), organización sindical que chegou a sindicalizar a 70.000 obreiros azucreiros e mantivo un forte carácter combativo non só durante as ditaduras militares senón ata durante o goberno peronista de 1973-1976.
Nidal Al Achkar
Traxectoria
Despois da Guerra civil libanesa, Nidal Al Achkar fundou o Teatro Al Madina en 1994, restaurando o edificio que albergaba o antigo Cine Saroulla.
Taoísmo
O Dao De Xing
Artigo principal: Dao De Xing
Caza de bruxas
Inquisición
Durante o século das Luces apareceron historiadores europeos que acusaban á Igrexa e á Inquisición da caza de bruxas porque as persecucións foran en nome de Deus e foran sacerdotes os que inventaron a imaxe da bruxa maléfica. Autores católicos, posteriormente, reivindicaron o papel da Igrexa aducindo que a crenza nas bruxas non foi unha invención da Igrexa e que foi a xustiza dos príncipes a que asasinara a miles de homes e mulleres coa acusación de bruxaría. A controversia mantense.
Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo
Historia
Nos primeiros anos a formación impartida incluía aritmética, xeometría, debuxo lineal e artístico, esterotomía e música para os homes; para as mulleres as materias eran caligrafía, aritmética, teneduría, corte e confección.
Currículo formativo
Actualmente, dentro do ensino regrado e homologado oficialmente están os ciclos superiores de cerámica artística, encadernación artística, gravado, técnicas de estampación e serigrafía. Dentro do ensino regrado, pero non homologado con título oficial, impártese cun plan idéntico os ciclos formativos de construción artesanal de instrumentos musicais, coas especialidades de zanfona, gaita e luthería antiga.
Fora do ensino profesional impártense aulas de pintura, debuxo, escultura e talla, moda, ourivaría, artes gráficas, repuxado en coiro e encaixe de palillos. A institución tamén tenta impartir cursos relacionados con oficios tradicionais galegos, e cursos intensivos relacionados coa filosofía do centro.
Elizabeth F. Ellet
The Women of the American Revolution
dereita|miniatura|239x239px|Primeira páxina da edición de 1856 de The Women of the American Revolution. Ao redor de 1846, Ellet comezou un enorme proxecto de escritura histórica; describir as historias e vidas das mulleres que se sacrificaron e comprometeron coa guerra de independencia. Para facelo investigou cartas privadas sen publicar e diarios, e entrevistou a varios descendentes das mulleres dos tempos da guerra e das fronteiras. Foi a primeira historiadora en levar a cabo tal esforzo. Notou a «abundancia de material sobre a historia [masculina] de acción», e tentou engadir certo balance contando o lado feminino, referíndose ás "nais" fundadoras como provedoras do «cultivo no santuario doméstico dese amor pola liberdade civil que logo se acendeu nunha chama e verteu luz no mundo».
Adeje
miniatura|300px|Rúa en Adeje Adeje é un municipio canario, pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado no sur oeste da illa de Tenerife.
Elizabeth F. Ellet
Traballo posterior
En 1857, Ellet publicou unha enciclopedia de 600 páxinas sobre a economía doméstica estadounidense titulada The Practical Housekeeper (A ama de chaves práctica). A guía, que parecía estar orientada a un público feminino de clase media-alta, estaba organizada en tres partes: cociña, limpeza e cuestións farmacéuticas. Incluía miles de receitas e consellos, con referencias a filósofos, científicos e civilizacións antigas. Tamén tiña 500 ilustracións de gravados en madeira. No prefacio escribiu: «Non se publicou no país, dentro dos límites dun conveniente manual, un sistema completo sobre economía doméstica.»
Legado
Ellet foi a primeira historiadora en escribir extensamente sobre a relación das mulleres coa Revolución americana. Cría que as mulleres daban forma á historia coa súa influencia, o que se facía con «sentimento». Cría que era tan difícil de definir que declarou que «a historia non lle pode facer xustiza».
Arne Næss
A ecoloxía profunda ou Deep Ecology Movement
A ecoloxía profunda nega a existencia de alternativas, asumindo unha metafísica que nega a vontade e a racionalidade humanas como fontes da ética.
Santiago Cortegoso
Montaxes profesionais
Balea Branca Producións:
Cristian Erbes
Cristian Erbes, nado en Buenos Aires o 6 de xaneiro de 1990, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Boca Juniors.
Gari
Cómpre non confundir o gari co beni shōga.
Pokémon Mini
miniatura|240px|Logo da consola. miniatura|240px|Pokémon Mini. Pokémon Mini (oficialmente estilizado como Pokémon mini) é unha consola manual que foi deseñada e fabricada por Nintendo cunha temática da franquía Pokémon. É o sistema de xogo máis pequeno con cartuchos intercambiábeis xamais producido por Nintendo, pesando só 71 gramos. Comercializouse en América do Norte o 16 de novembro de 2001, (dous días antes do lanzamento de GameCube) e despois no Xapón o 14 de decembro de 2001, 2001, e en Europa o 15 de marzo de 2002. A consola foi lanzada en tres cores: Wooper Blue, Chikorita Green e Smoochum Purple.
Lista de circuítos da Fórmula 1
Varias formas distintas de trazado de carreiras foron usados ó longo da historia da Fórmula 1; incluíndo algúns construídos con tal propósito como o circuíto de Suzuka e circuítos urbanos como o circuíto de Mónaco.
Babes in Toyland
Nemesisters
Despois do Lollapalooza, Babes in Toyland estaba no momento máis importante da súa carreira, pero o seguinte disco só estivo preparado dous anos despois, Nemesisters, lanzado en maio de 1995. En Nemesisters, Babes in Toyland apostaba por unha sonoridade máis tradicional de hard rock, aínda que pesado era menos brutal que nos traballos anteriores. O primeiro sinxelo, "Sweet 69", evidenciaba o novo camiño da banda, baseado en riffs ben marcados. Pero Nemesister tamén traía unha serie de versións curiosas. Unha delas era a balada "All By Myself", de Eric Carmen (gravada ata por Celine Dion), cantada de forma intencionadamente irritante por Kat. "Deep Song", inmortalizada por Billy Holiday, gañou unha curiosa versión a capella con Lori nas voces. Para pechar o trío de versións, "We Are Family", hit da era disco, que converteron ao pop-rock na versión de Babes in Toyland.
Paola Frassinetti
Segundo a súa biógrafa Riccarda Chini, Frassinetti foi "unha muller sinxela ao ollos do mundo, unha moza sen cultura que foi elixida por Deus para espertar na igrexa un novo formato que presentase á xuventude os valores pedagóxicos do Evanxeo".
Sima Qian
Traxectoria
No 96 a.C., ao saír da prisión, Sima optou por vivir como eunuco de palacio para completar as súas historias, en lugar de suicidarse como se esperaba dun cabaleiro erudito que fora desgraciado por ser castrado.
A súa obra principal é o Shiji (史記 / 史记, Shǐjì), que comprende tamén numerosas biografías, entre as cales a de Confucio, e remontando ata os lendarios Sanhuangwudi, que Sima Qian parece considerar como verídicos.
Legado
Sima adoptou un novo método de clasificación de datos históricos e un novo enfoque para escribir arquivos históricos. Analizou os rexistros e ordenounos para que se puidesen empregar na fabricación do Shiji. Pretendíase descubrir os patróns e principios do desenvolvemento da historia humana.
Copa do Mundo de Rugby a 7 2009
Na competición feminina, a selección de rugby de Australia gañou á Selección de rugby de Nova Zelandia no derbi oceánico da primeira final feminina da Copa do Mundo de Sevens. Ás semifinais chegaron as rapazas dos Estados Unidos que perderon contra as "All Blacks" e a selección de Suráfrica que perdeu conta o conxunto campión.
Competición masculina
En laranxa, os combinados clasificados para a Copa de Prata (Plate).
Leticia Cunqueiro Méndez
Leticia Cunqueiro Méndez, nada en Vigo en 1981, é unha física galega. Acadou unha bolsa Consolidator Grant do Consello Europeo de Investigación (ERC) para desenvolver unha investigación sobre física de partículas no CERN de Xenebra.
ARN que interacciona con piwi
Efectos epixenéticos
Descubrimentos recentes indican a existencia de características de snoRNA, microARN, e piRNA nun novo tipo de ARN non codificante descuberto, o x-ncRNA, e a súa implicación biolóxica no Homo sapiens.
Torre Costa Rica
Historia e descrición
En abril de 2013 produciuse un incendio no 14.º andar, sen consecuencias graves.
Ashraf Ghani
Presidencia de Afganistán (2014-2021)
Volveu presentar a súa candidatura para a Presidencia de Afganistán en 2014. Logrou pasar á segunda volta ao conseguir o 31,56% dos votos (2 084 547) fronte a Abdullah Abdullah que quedou como candidato máis votado co 45% ( 2 972 141 votos). Mais na segunda volta, Ghani foi elixido presidente ao acadar o 55,27% dos votos fronte os 44,73% de Abdullah. As eleccións estiveron marcadas pola violencia e polas acusacións de fraude, con todo, unha vez verificados os resultados, Ghani formou un goberno de coalición co tamén candidato Abdullah Abdullah quedando este último como Primeiro Ministro de Afganistán.
Figueroa, Abegondo
Xeoloxía
Figueroa está sobre dunha unidade alóctona do macizo ibérico de rochas metamórficas formada entre o Proterozoico e o Paleozoico. Esta é de rochas básicas e xistos pobres en cuarzo. A cunca do Barcés é aluvial e do Holoceno.
Xan das Bólas
Tomás Ares Pena, alcumado Xan das Bólas, nado na Coruña o 30 de outubro de 1908 e finado en Madrid o 13 de outubro de 1977, foi un actor galego.
Kaarina
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmás
Kaarina está irmandada con:
Bilurico común
Descrición e sistemática
Diferénciase do bilurico escuro (T. erythropus), que se reproduce no Ártico, porque este ten un bico e patas máis longos e unha plumaxe reprodutora moi escura e unha plumaxe invernal moi clara. Esta especie non é un parente especialmente próximo do bilurico común, senón que pertence á liñaxe dos biluricos grandes de latitudes altas. Por outra parte, T. totanus está estreitamente emparentado co bilurico fino (T. stagnatilis), e é máis próximo aínda ao bilurico bastardo ou pintado (T. glareola). Os antepasados deste último e o bilurico común parece que diverxeron no límite entre o Mioceno e o Plioceno, hai uns 5 ou 6 millóns de anos. Estas tres especies das rexións subárticas ata as temperadas forman un grupo de biluricos máis ben pequenos que teñen patas vermellas ou amarelas, e na plumaxe reprodutora teñen xeralmente un suave ton marrón pola parte superior con algunhas manchas escuras e unhas manchas marróns pequenas algo difusas no peito e pescozo.
Ecoloxía
Está amplamente distribuído e é bastante abondoso nalgunhas rexións, polo que non se considera que estea ameazado segundo a IUCN.
Aeroporto de Shijiazhuang-Zhengding
O aeroporto de Shijiazhuang-Zhengding é o principal aeroporto que serve a Shijiazhuang, a capital da provincia chinesa de Hebei. É o centro de conexións para Hebei Airlines e unha cidade focal para China United Airlines e Spring Airlines.
Federación
Federacións e outras formas de estado
miniatura|dereita|Mapa dos [[Estados Unidos de América amosando os 50 estados que o compoñen.]] miniatura|dereita|Mapa dos Estados Unidos Mexicanos ([[México) amosando os 31 estados que o compoñen e o Distrito Federal.]] As partes que compoñen unha federación coñécense xeralmente co nome de "estados", polo que para diferencialos dos "estados nacionais" adoitan ser denominados "estados federados". Os mencionados estados poden considerarse dotados de certa soberanía, xa que certas competencias estanlle reservadas con exclusión do goberno federal. Porén, unha federación é algo máis que unha mera alianza de estados independentes. Os estados que forman unha federación xeralmente non teñen competencia en asuntos de política exterior, e polo tanto carecen da consideración de independentes baixo o dereito internacional.
As federacións acostuman exhibir unha estrutura administrativa na que dous niveis de goberno exercen as súas facultades sobre unha soa xurisdición, quedando algunhas atribucións reservadas ao goberno federal, outras aos gobernos locais, e un terceiro grupo delas que poden ser concorrentes. Poden darse excepcións, quedando algunhas partes da federación baixo control directo do goberno federal, como ocorre no caso dos 'territorios' autónomos do Canadá e Australia, co Distrito de Columbia dos Estados Unidos así como co Distrito Federal en México. Neste último caso, o goberno federal está dotado de facultades constitucionais especiais en materia de instalación e remoción dalgunhas estruturas do goberno local, o que impide que a entidade sexa un verdadeiro estado federado.
Unión Soviética
Pódese dicir que cada unha estaba gobernada polo seu propio consello supremo e tiña dereito a separarse. De feito, algunhas repúblicas contarían incluso con maior autogoberno.
Órganos de goberno
As federacións normalmente contan con procedementos especiais para a reforma da constitución federal. Isto pode garantir que o autogoberno dos estados integrantes non sexa abolido sen o seu consentimento. Unha emenda á Constitución dos Estados Unidos debe ser ratificada por tres cuartas partes das asembleas lexislativas estatais ou ben por xuntas constituíntes elixidas para a ocasión en cada un dos estados. Nos plebiscitos de reforma constitucional de Australia e Suíza requírese que a proposta non sexa aprobada só por unha maioría da totalidade do electorado do país, senón por maiorías rexionais nunha maioría de estados ou cantóns.
Toledo
Toledo é unha cidade que se atopa na España central, e é a capital da provincia de Toledo e da comunidade autónoma de Castela-A Mancha.
Historia
Ao estoupar a guerra civil española, a cidade quedou na zona republicana. No Alcázar, sede da Academia de Infantaría, refuxiouse un grupo de sublevados ao mando do Coronel Moscardó, que resistiu desde o 21 de xullo ata a chegada das tropas do xeneral Varela (28 de setembro de 1936). Este episodio, de resonancia mundial, foi amplamente utilizado pola propaganda franquista. O alcázar, case completamente destruído no asedio, foi posteriormente reconstruído na súa totalidade.
Estradas
A antiga estrada nacional 401 Madrid-Toledo-Cidade Real transformouse a finais da década dos 80 na actual A-42 como resultado do desdobramento daquela e eliminando do trazado as diversas travesías con que contaba (Illescas, Yuncos etc.).
Ferrocarril
A mediados do século XIX Toledo foi unha das primeiras cidades españolas que contou con ferrocarril, quedando unida a Madrid por Aranjuez e sendo inaugurada a liña por Isabel II o 12 de xuño de 1858. A actual estación, de estilo neomudéxar, foi inaugurada o 24 de abril de 1919 e é un edificio de notable beleza, especialmente os artesoados da sala principal da mesma.
Karen Armstrong
Traxectoria
Karen Armstrong naceu en Wildmoor, Worcestershire, no seo dunha familia católica de raíces irlandesas. En 1962, con dezasete anos, fíxose noviza na orde relixiosa Society of the Holy Child Jesus e en 1965 tomou os votos de freira, asumindo o nome de irmá Martha. Xa no mesmo ano foi autorizada pola orde a estudar literatura inglesa na Universidade de Oxford. Decepcionada coa vida relixiosa, Karen abandonou o convento en 1969 e orientouse para a realización dun doutoramento sobre o poeta Alfred Tennyson; ao mesmo tempo comezou a ensinar na Universidade de Londres. Porén, a súa tese de doutoramento foi rexeitada por un inspector externo e Karen ficou impedida de poder ensinar nunha universidade. Todo este período foi marcado por problemas de saúde resultantes dunha epilepsia non diagnosticada e non tratada.
Castro de Cervás
O Castro de Cervás é un poboado fortificado de chaira situado en Ares.
Pablo López Jiménez
Niño Raro
Ao pouco tempo despois de terminar a súa primeira xira por diversas cidades, Niño Raro disolveuse.
Castro de Cervás
Ten forma case circular duns 60 metros de diámetro cunha liña defensiva. A croa está dividida en parcelas empregadas como prados e leiras.
Pablo López Jiménez
2009-2014: álbum debut
Entre 2011 e 2012 o cantante David Bustamante convidouno a cantar en varios dos seus concertos. Tamén gravou dúos con el e foi dalgún modo un dos seus padriños artísticos.
Xa no ano 2013, asinou o seu primeiro contrato discográfico co selo Universal Music Group (UMG), co que conseguiu publicar o seu primeiro sinxelo en solitario titulado «Vi», que recibiu numerosas críticas positivas tanto de profesionais da música como do público, o que levou a Pablo a converterse nun dos artistas revelación do momento. Seguidamente sacou o seguinte sinxelo, «Dónde» e obtivo a expectación suficiente para a creación do seu primeiro álbum como solista, titulado Once historias y un piano, producido entre outros por Kim Fanlo (Nena Daconte), que foi gravado en Barcelona e masterizado en Londres. Na mesma semana de lanzamento do álbum, xa se colocou no posto número catro na lista oficial dos álbums máis vendidos en España e as cifras de vendas obtiveron un gran resultado. Conseguiu ser disco de Ouro no país e reeditouse en 2014 con contido extra e algúns temas inéditos. Tamén recibiu numerosos galardóns outorgados por diversos medios de comunicación, gañou un dos Premios Dial 2013 e no mesmo ano o Premio ao Artista Revelación nos Premios 40 Principais 2013 e foi nomeado na categoría Premio Grammy latino ao mellor artista novo na entrega anual de 2014, que se celebrou nas Vegas. Iniciou unha xira de presentación xunto ao seu equipo de músicos conformado por Kim Fanlo, Vicen Martínez e Félix Fanlo. Visitou moitas das cidades españolas, actuou nalgúns festivais musicais de gran referencia e chegou a países como Chile e a Arxentina, onde ademais de facer a súa presentación foi artista convidado de David Bisbal nun concerto no Estadio Luna Park de Buenos Aires. Durante esta época, ademais de presentar o seu primeiro álbum, foi compositor e colaborador en discos de artistas como Jamie Cullum, Alejandro Sanz, Juanes, David Bisbal, Manuel Carrasco, Tiziano Ferro, Malú, Dani Martín, David Bustamante e Antonio Orozco. Na súa terra natal foi elixido para que escribise e cantase o himno do Club Baloncesto Málaga (Unicaja Málaga), que foi titulado «Tu bandera» e cuxo videoclip foi gravado no auditorio Sala María Cristina da mesma cidade.
Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética
Á morte de Stalin en 1953, o Comité Central convertérase en gran parte nun órgano simbólico responsable ante o Politburo, e non ao revés. A morte de Stalin revitalizou o Comité Central e converteuse nunha importante institución durante a loita de poder para suceder a Stalin. Despois da chegada ao poder de Nikita Khrushchev, o Comité Central aínda xogou un papel principal e incluso anulou a decisión do Politburo de destituír a Khrushchev do cargo en 1957. En 1964, o Comité Central expulsou a Khrushchev do poder e elixiu a Leonid Brezhnev como primeiro secretario. O Comité Central foi un órgano importante no inicio do dominio de Brezhnev, pero perdeu o poder efectivo ante o Politburo. A partir de entón, ata a era de Mikhail Gorbachov (secretario xeral de 1985 a 1991), o Comité Central xogou un papel menor na dirección do partido e do estado, mentres que o Politburo volveu funcionar como o máximo órgano político da Unión Soviética.
Interregnum: 1922–1930
En 1925, Stalin comezou a moverse contra Zinoviev e Kamenev. O nomeamento de Rikov como presidente do Consello de Comisarios do Pobo foi unha dimisión de facto de Kamenev. Kamenev era o presidente en funcións do Consello de Comisarios do Pobo, en ausencia de Lenin. Ademais, Stalin comezou a empregar a súa política de socialismo nun país, unha política que a miúdo se considera, erroneamente, como un ataque a Trotski, cando realmente tiña como obxectivo a Zinoviev. Zinoviev, desde a súa posición de presidente do Comité Executivo da Internacional Comunista (Comintern), opúxose á política de Stalin. Comezou a atacar a Stalin por este asunto en cuestión de meses, mentres que Trotski o fixo a partir de 1926. No 14º Congreso do Partido (18-31 de decembro de 1925) Kamenev e Zinoviev proclamaron que o centro estaba usurpando o poder das sucursais rexionais e que Stalin era un perigo para a democracia interna do partido. O Congreso dividiuse entre dúas faccións, entre a que apoiaba a Stalin e as que apoiaron a Kamenev e Zinoviev. A delegación de Leningrado, que apoiaba a Zinoviev, berrou "Viva o Comité Central do noso partido". Aínda así, Kamenev e Zinoviev foron esmagados no congreso, con 559 votos a favor do liderado soviético e só 65 en contra. O Comité Central electo degradou a Kamenev a membro sen voto do Politburo. En abril de 1926, Zinoviev foi destituído do Politburo e en decembro, Trotski deixou tamén de pertencer a el. Todos eles mantiveron os seus asentos no Comité Central ata outubro de 1927. No 15º Congreso do Partido (2-19 de decembro de 1927) a Oposición de esquerda foi esmagada; ningún dos seus membros foi elixido para o Comité Central. A partir de entón Stalin foi o líder indiscutible da Unión Soviética, mentres que outros líderes, como Bukharin, Tomskii e Rikov quedaron considerablemente debilitados. O Comité Central que foi elixido no 16º Congreso do Partido (26 de xuño - 13 de xullo de 1930) eliminou a Tomskii e Rikov. Rikov tamén perdeu a presidencia do Consello dos Comisarios do Pobo, por acción do Politburó.
Entreguerras e período de guerra: 1930-1945
O 17º Congreso do Partido (26 de xaneiro - 10 de febreiro de 1934) pasou á historia como o "Congreso dos vitoriosos" debido ao éxito do Primeiro Plan Quinquenal. Durante o Congreso varios delegados formaron un bloque anti-Stalin e discutiron a posibilidade de eliminar ou reducir os seus poderes. Grigori Ordzhonikidze, o Comisario do Pobo para a Industria Pesada discutiu abertamente con Viacheslav Molotov, o presidente do Consello de Comisarios do Pobo, sobre a taxa de crecemento económico. A disputa entre Ordzhonikidze e Molotov, que representaban a dirección soviética, resolveuse coa creación dunha Comisión do Congreso, que estaba formada por Stalin, Molotov, Ordzhonikidze, outros membros do Politburo e algúns expertos económicos. Finalmente chegaron a un acordo, e o obxectivo previsto para o crecemento económico do Segundo Plan Quinquenal reduciuse de 19% a 16,5%.
As vítimas dos Xuízos de Moscova foron rehabilitadas en 1988. Durante o goberno de Khrushchev, unha investigación sobre o tema concluíu que o Comité Central perdeu a súa función de goberno con Stalin; desde 1929 en diante todas as decisións do Comité Central tomáronse por unanimidade. Noutras palabras, o Comité Central era débil de máis para se protexer de Stalin e os seus verdugos. Stalin conseguiu darlle a volta ao modelo xerárquico de Lenin. Con Lenin o Congreso do Partido e o Comité Central eran os máximos órganos de decisión; con Stalin, o Politburo, a Secretaría e o Orgburo convertéronse nos órganos de decisión máis importantes.
Época Brezhnev: 1964–1982
En 1971 Brezhnev lograra converterse no primeiro entre iguais no Politburo e no Comité Central. Seis anos despois, conseguira encher a maioría do Comité Central de aliados seus. O liderado colectivo da época de Brezhnev facía fincapé na estabilidade dos cadros do partido. Debido a isto, a duración media dos membros plenos no Comité Central aumentou gradualmente. Debido a que o tamaño do Comité Central se expandiu, a maioría dos membros estaban no seu primeiro ou no segundo mandato. Ampliouse ata 195 en 1966, 141 en 1971, 287 en 1976 e 319 en 1981; destes, os novos afiliados consistiron nun 37, 30 e 28 por cento respectivamente. miniatura| [[Yuri Andropov|Andropov sucedeu a Brezhnev como secretario xeral ]]
Comisión Central de Control
A Comisión de Control do Partido (en Комиссия партийного контроля при) foi responsable, en palabras da constitución do Partido, de: a) supervisar a aplicación das decisións do Partido, b) investigar aos responsables de violar a disciplina do partido e c) perseguir as violacións da ética do partido". O 18º Congreso do Partido, celebrado en 1939, recoñeceu que a tarefa central da Comisión de Control sería reforzar o control do Partido. O congreso decidiu que a partir de entón a Comisión de Control sería elixida polo Comité Central nas inmediacións do Congreso, en vez de ser elixida polo propio congreso. Tamén se modificou a constitución para introducir que a "Comisión de control a) supervisase a aplicación das directivas do PCUS, b) e das axencias soviéticas e organizacións do partido, c) examinase o traballo das organizacións locais do partido e d) investigase os responsables de abusar da disciplina do partido e da constitución do Partido".
Secretario Xeral
miniatura| [[Mikhail Gorbachev|Gorbachev, o último secretario xeral do Comité Central, durante o Cumio de Reiquiavik en 1986. ]] O posto de Secretario Xeral foi establecido co nome de Secretario Técnico en abril de 1917, e a primeira persoa en ocupalo foi Elena Stasova. Orixinalmente, nas súas dúas primeiras encarnacións, realizaba principalmente tarefas de secretaría. En 1919 creouse o cargo de Secretario Responsable para realizar traballo administrativo. En 1922, o cargo de Secretario Técnico pasou a chamarse Secretario Xeral e Joseph Stalin foi elixido para ocupar o posto. O secretario xeral, como cargo, era puramente administrativo e disciplinario, cuxo papel era o de non determinar máis que a composición de membros do partido. Stalin utilizou os principios do centralismo democrático para transformar o seu cargo no de líder do partido, e máis tarde líder da Unión Soviética. En 1934, o 17º Congreso do Partido non elixiu un secretario xeral e Stalin foi secretario ordinario ata a súa morte en 1953, aínda que seguiu sendo o líder de facto sen diminuír a súa propia autoridade.
Politburo
miniatura| Resolución do Politburo do 17 de xaneiro de 1940, asinada por Stalin, sinalando a decisión de someter a xuízo a 457 persoas e executar 346 delas. Cando Iakov Sverdlov morreu o 19 de marzo de 1919, o partido perdeu o seu principal organizador. No 8º Congreso do Partido (18-23 de marzo de 1919) encomendouselle ao Comité Central establecer o Buró Político (Politburo), o Buró Organizacional (Orgburo) e o Secretariado, que estaba composto por un Secretario Responsable (máis tarde renomeada como Secretario Xeral). Orixinalmente, o Politburo estaba composto por 5 membros (de pleno dereito). Os seus primeiros membros foron Vladimir Lenin, Lev Trotski, Iosif Stalin, Lev Kamenev e Nikolai Krestinski. Había outros tres membros (candidatos): Nikolai Bukharin, Mikhail Kalinin e Grigori Zinoviev. No inicio, o Politburo era o encargado de solucionar problemas inmediatos, pero co tempo converteuse no principal órgano político. Algúns delegados do VIII Congreso do Partido puxeron obxeccións á creación do Politburo, alegando que o seu establecemento ía converter aos membros do Comité Central en funcionarios de segunda clase. En resposta, ao Politburo ordenouselle enviar informes ao Comité Central, e os membros do Comité Central obtiveron o dereito de asistir ás sesións de Politburo. Nas sesións, os membros do Comité Central podían participar con voz consultiva, pero non podían votar.
Segundo Jerry F. Hough, o Politburo no período post-Lenin xogaba o papel do gabinete soviético, mentres que o Comité Central servía como o parlamento ante o que era responsable. Con Stalin, o Politburo non se reunía a miúdo como unha unidade colectiva, pero aínda era un corpo importante e moitos dos protexidos de Stalin eran membros. A adhesión ao Politburo aumentou gradualmente na época entre Lenin ata Brezhnev, en parte debido á centralización do poder de Stalin no Politburo. O Politburo pasou a chamarse Presidium en 1952, e mantivo ese nome ata 1966. Segundo Brezhnev, o Politburo reuníase polo menos unha vez por semana, normalmente os xoves. Unha sesión normal tiña unha duración de entre tres e seis horas. Entre o 24º Congreso do Partido (30 de marzo - 9 de abril de 1971) e o 25º Congreso do Partido (24 de febreiro - 5 de marzo de 1976), o Politburo reuniuse, polo menos oficialmente, 215 veces. Segundo Brezhnev, o Politburo decidía sobre "as cuestións máis importantes e urxentes da política interna e exterior". O Politburo exercía poderes executivos e lexislativos.