cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xosé Baldomir
Primeiros anos e formación musical
Os únicos datos atopados sobre a infancia refírense aos seus estudos de "xeometría e aritmética" e "estudos xerais e de aplicación" no Instituto de Segunda Ensinanza (Escola de Comercio) da cidade da Coruña. En opinión da autora Margarita Viso Soto, estes estudos indicarían que o pai de Xosé Baldomir quería que o seu fillo dirixise os seus estudos "cara á contabilidade, o comercio ou afíns", mais os resultados pouco brillantes que acadou expoñen o pouco interese que estes estudos lle provocaban ao mozo. miniatura|[[Marcial del Adalid foi un dos mestres de Baldomir e unha influencia importante na súa obra.]] Musicalmente, segundo sinalou o propio Xosé Baldomir, recibiu as súas primeiras leccións da man do seu irmán Francisco. Tamén existe constancia documental de que foi discípulo de Marcial del Adalid, que morrería en 1881 sendo el aínda novo. Con todo, Baldomir mantivo unha estreita relación co curmán de Marcial del Adalid, Marcial de Torres Adalid, de quen tamén foi discípulo, e quen posiblemente prolongou e fixo afondar a influencia de Marcial del Adalid no mozo Baldomir. De feito Xoán Vicente Viqueira sinalaba a influencia dos mestres na figura de Baldomir:
Catálogo
Na súa obra de 2018 Melodías galegas de José Baldomir Rodríguez Margarita Viso Soto inclúe un catálogo provisional de obras de Xosé Baldomir. Viso Soto agrupa as obras do compositor coruñés en sete categorías: obras pianísticas, obras para outros instrumentos, cancións para voz e piano, obras corais, obras sinfónicas, obras sinfónico-corais e teatro lírico, se ben a maior parte destas composicións coñecidas de Baldomir non están localizadas e coñécese da súa existencia e data aproximada de composición por fontes externas como notas da prensa contemporánea. O catálogo realizado por Viso Soto non inclúe ningún tipo de numeración, senón que enumera as composicións e as clasifica segundo o xénero.
Cancións
Sábese por medio de diversas fontes documentais da época que Xosé Baldomir compuxo numerosas melodías galegas, aínda que tan só se conservan algo máis dunha ducia delas. Estilisticamente nas súas obras neste xénero pode apreciarse a forte influencia do seu creador, Marcial del Adalid, sendo Baldomir o máis fiel seguidor dos principios do xénero marcados por Marcial del Adalid. Dende o punto de vista harmónico, as súas cancións teñen unha aparencia sinxela, mais presenta uns matices moi finos, mostra do seu coñecemento da harmonía.
Baldomir como crítico e folclorista
Do mesmo xeito que outros compositores galegos do seu tempo mantivo relación coa diáspora galega. Esta pode apreciarse na súa colaboración co xornal cubano Eco de Galicia, no que anunciou a súa colaboración cunha páxina musical periódica. O 20 de maio publicouse o seu artigo "As últemas tendencias d ́a música", mais a iniciativa non tivo éxito e tan só publicaría dous textos máis no xornal habanero.
Legado
No ano 2000 o gaiteiro vigués Carlos Núñez publicou o álbum Mayo longo, no que entre outras está rexistrada unha versión da melodía homónima composta por Xosé Baldomir sobre o poema de Rosalía.
Boimorto
Festas e celebracións
O primeiro sábado de cada mes celébrase a feira, podendo atoparse nela tanto excedentes agrarios, como roupa, calzado ou apeiros de labranza.
Símbolos
Está dividido en dúas partes horizontais: a superior fai referencia á cultura castrexa e a romanización, co debuxo dun castro nun monte á esquerda, e o miliario romano á dereita. A parte inferior fai referencia ao camiño de Santiago, cunhas cunchas e unha cruz de Santiago, sobre dúas ondas, referentes aos ríos Tambre e Iso.
Sector primario
No concello de Boimorto, ao contrario de moitos dos concellos dos arredores, a maioría das parroquias sufriron o proceso de concentración parcelaria. Esta foi finalizada en 1991 en Andavao (785 ha), 1993 nos Ánxeles (446 ha), 1997 en Arceo (774 ha), 1984 en Brates-Mercurín (949 ha), 1991 en Buazo (339 ha), 1969 en Cardeiro (715 ha), 2010 en Dormeá (1017 ha) e 1985 en Sendelle (950 ha). ​ Quedan polo tanto sen realizar as concentracións parcelarias das parroquias de Corneda e de Rodieiros.
Ketchup
Saúde
O ketchup non é especialmente daniño, cómpre só vixiarmos a cantidade inxerida nalgúns períodos. Polas características e os seus contidos, debe terse en conta naquelas persoas que teñen problemas estomacais, tales como gastrite ou úlcera, por mor carácter acedo da fórmula. As persoas que teñen diabetes deben vixiar o consumo debido ao contido de azucres. As persoas con hipertensión deben saber que o contido normal de sales é do 2%. No apartado de calorías o ketchup aporta de media entre 70 e 100 calorías por cada 100 gramos, debe terse en conta que contén tomate concentrado (o tomate natural contén 18 calorías por cada 100 gramos) o tomate frixido aporta unhas 80 calorías por cada 100 gramos.
Iberismo
Antecedentes xeográficos e culturais
Portugal e España comparten unha unidade xeográfica que se manifesta na longa fronteira común (1.214 km.), no cruzamento de importantes ríos (Miño, Douro, Texo, Guadiana), no mesmo clima, base rural etc. características, todas elas, que dan unha relevancia especial á chamada Península Ibérica. Ademais ambos países participan dunha historia, ás veces común, ás veces paralela. Desde a dominación romana, visigoda, árabe, ata a conformación dos reinos cristiáns medievais e continuando pola era dos descubrimentos, o século XIX e terminando no ingreso de ambos países na Unión Europea.
Causas do fracaso
Como causas que reduciron o proxecto iberista á órbita das ideas poden nomearse o caos interior de España e a falta de simpatizantes en Portugal, onde o iberismo non tiña influencia máis que nos limitados círculos intelectuais. Inglaterra e Francia, con intereses respectivamente en Portugal e España, opuxéronse en todo momento aos movementos que intentaban a integración dinástica ou a alianza de calquera de ambos países de Iberia. En 1873, cando se proclamou a primeira República en España, o goberno inglés manifestou ao goberno francés o seu desexo de non permitir baixo ningunha circunstancia un movemento iberista. Coa chegada da alternancia pactada, o bipartidismo relegou aos republicanos. Con todo, houbo manifestacións a favor da unión de Iberia. Durante o ano 1890 o republicano Rafael Labra manifestou o seu desexo dunha Unión Ibérica no Congreso de Deputados. En xuño de 1893 celebrouse o Congreso republicano en Badaxoz, no que participaron federalistas tanto de Portugal coma de España; pero estes movementos non atopaban eco, dado que en ambos países se intensificaba o proceso nacionalizador do Estado-nación.
Século XX
Tamén cabe destacar deste período a figura do reitor da Universidade de Salamanca, Miguel de Unamuno, un iberista convencido que estreitou lazos coa clase política portuguesa da época. Son así salientables no ámbito da sintonía entre España e Portugal o feito de que a Constitución da Segunda República recoñecese a dobre nacionalidade hispanoportuguesa nas mesmas condicións que o facía cos países hispanoamericanos, o feito de que a bandeira da República Portuguesa teña as cores do Partido Republicano, de tendencia iberista.
Bradley Beal
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Beal foi elixido na 3ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Washington Wizards.
Bandeira de Irlanda do Norte
Irlanda do Norte non ten bandeira propia desde que o Parlamento de Irlanda do Norte foi disolto en 1973. Durante acontecementos oficiais, o goberno británico utiliza a Union Flag, a cal é a bandeira oficial do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, e é a única bandeira utilizada polo goberno en Irlanda do Norte.
Uso actual
A Ulster Banner séguese a usar dentro da comunidade unionista (comunidade que promove o mantemento ou o fortalecemento dos vínculos políticos e culturais entre Irlanda, a miúdo e especialmente Irlanda do Norte, e Gran Bretaña) xunto coa bandeira británica. Tamén é utilizada nalgúns eventos deportivos, como por exemplo polos seareiros da selección de fútbol, e autoridades locais baixo control unionista.
El Despertar (A Coruña)
Historia e características
Apareceu en 1926. Publicación de posible ideario anarquista. Só se publicaron dous números.
Gran Premio de Australia de 2019
Antecedentes
Alfa Romeo Racing volverá ao deporte, substituíndo ao equipo Sauber como parte dun acordo de patrocinio que comezou en. Racing Point debutará tamén como construtor independente, logo de adquirir os activos do equipo de Sahara Force India. Espérase que Alexander Albon, Lando Norris e George Russell fagan o seu debut na competición. Mentres tanto, Antonio Giovinazzi, Robert Kubica e Daniil Kvyat volverán ao campionato.
Yua Mikami
Idol tradicional 2006-2014
Mikami participou con 13 anos en 2006 nunha audición para formar parte do grupo Morning Musume porén quedou eliminada na primeira rolda. En marzo de 2009 debutou como membro da segunda xeración do grupo SKE48 no seu equipo E. A súa traxectoria con SKE48 foi complicada, con numerosas trabas e mesmo un descenso a kenkyuusei (aprendiz) en decembro de 2010, así como un escándalo por beber alcool co idol Yuya Tegoshi en xullo de 2013 antes de ter a idade legal para o consumir. O 16 de marzo de 2014 anunciou a súa graduación do grupo e a súa derradeira actuación co conxunto foi o 9 de abril de 2014. Durante os cinco anos que estivo co SKE48 aparece en oito caras B de sinxelos e mais na cara B do sinxelo "Gingham Check" do grupo irmán AKB4.
La Môme
La Môme é un filme biográfico de Olivier Dahan que retrata a vida de Édith Piaf (morta en 1963), encarnada por Marion Cotillard e que se estreou en Francia o 14 de febreiro de 2007. O filme conseguiu dous Oscar, catro BAFTA, cinco César, tres Leóns checos e un Globo de Ouro. Grazas ao seu papel protagonista, Marion Cotillard converteuse na primeira actriz que logrou un Oscar á mellor actriz nun filme gravado na súa totalidade en francés.
Emilio Eduardo Massera
Xuízo e condena
Massera separouse do goberno o 16 de setembro de 1978, cando o triunvirato orixinal foi substituído polo encabezado por Roberto Viola. Tras o fin da ditadura, foi investigado polo organismo especificamente encargado da instrución sobre a guerra sucia e o terror de Estado, a CONADEP; O 16 de xaneiro de 1983, preséntase como candidato a Presidente da Nación polo Partido para a Democracia Social, pero o 21 de xuño do mesmo ano é detido polo Xuíz Federal Oscar Mario Salvi pola participación na desaparición do empresario Fernando Branca, esposo da amante do represor ; o 22 de abril de 1985 foi xulgado por violacións aos dereitos humanos, asasinato, tortura e privación ilegal da liberdade, e condenado a prisión perpetua e perda do grao militar. Con todo, o 29 de decembro de 1990 foi indultado polo entón presidente Carlos Saúl Menem, e recuperou a liberdade ata 1998, cando foi novamente posto en prisión preventiva por causas relativas ao secuestro e denegación de identidade a menores durante o seu goberno, e polo ditado de ordes de tortura, fusilamento, confinamento en centros clandestinos e afogamento no mar de prisioneiros vivos. A orde ditada pola xuíz María Servini de Cubría baseábase en que a apropiación de menores e os restantes cargos imputados están considerados delitos contra a humanidade, polo que non son obxecto de prescrición; a apropiación ilexítima de bens dos desaparecidos, pola que non fora xulgado en 1985, incluír no sumario. O caso de Massera deu pé a numerosas accións legais, que levaron en 2001 ao xuíz federal Gabriel Cavallo a declarar anticonstitucionais as leis de Punto Final e Obediencia Debida, que paralizaran os xuízos contra militares de rango inferior ao de coronel durante os 15 anos anteriores.
Mediocris
miniatura|250px|Cumulus mediocris Mediocris é unha especie de nubes, presente exclusivamente no xénero cumulus, caracterizada polo seu tamaño medio. Son produto da evolución dos cumulus humilis e, se aumentan de tamaño, poden dar lugar a cumulus congestus, de grande tamaño. As tres especies son exclusivas deste xénero. Normalmente son indicadoras de bo tempo aínda que, en ocasións, poden ser precursoras dunha treboada.
Mirrorcle World
Información
"Mirrorcle World" foi certificado como disco de platino polo RIAJ por distribuír máis de 250.000 copias no Xapón, sendo o primeiro sinxelo de Hamasaki dende "Blue Bird", que fora lanzado en 2006.
Pedro Varela Olivera
Senador entre 1868 e 1869 e logo entre 1871 e 1874. Tras o motín militar do 15 de xaneiro de 1875 contra o Presidente José Eugenio Ellauri, foi designado como "Gobernador Provisorio", cargo que exerceu até o 22 de xaneiro do mesmo ano, cando a Asemblea Xeral, convocada extraordinariamente e descontando a participación dos parlamentarios desafectos ao motín militar, foi escolleito Presidente da República para rematar o período constitucional de Ellauri até marzo de 1877, mais unha revolución acaudillada polo coronel Lorenzo Latorre, obrigouno a renunciar o 10 de marzo de 1876.
Igrexa de Mästerby
Historia e arquitectura
A actual igrexa de Mästerby é principalmente do século XIII. A nave, o coro e a ábsida construíronse primeiro, probablemente en 1199. Ao redor de 1240 levantouse a torre. A nave ampliouse un século despois, e nese tempo tanto a nave como o coro recibiron os seus teitos abovedados. Dende o final da idade media a igrexa permaneceu case inalterada. Só a sancristía é significativamente posterior, engadida en 1790. Na década de 1860 engadíronse novas fiestras.
Diego Armando Maradona
No fútbol arxentino
Foi o máximo goleador dos torneos Metropolitano 1978, Metropolitano e Nacional 1979, Metropolitano e Nacional 1980; todos coa camiseta de Argentinos Juniors. Isto outorgoulle un récord no fútbol arxentino, é o único xogador que conseguiu consagrarse goleador do torneo en cinco ocasións. O seu primeiro gol coa Selección arxentina marcouno o 2 de xuño de 1979 fronte a Escocia en Glasgow, onde o seu equipo venceu o local por 3 a 1. Mentres o seu renome medraba no mundo, na Arxentina os seus dereitos federativos foron adquiridos por Boca Juniors. Debutou o 22 de febreiro de 1981 e marcou dous goles fronte a Talleres de Córdoba, aínda que desta vez vingouse e o seu equipo superou o seu rival por 4-1. Ese ano gañou o torneo Metropolitano coa condución táctica de Silvio Marzolini. En Boca Juniors xogou 40 partidos e marcou 28 goles.
Paso polo F.C. Barcelona
Trala súa participación no Mundial de Fútbol de 1982 celebrado en España, na que a Selección arxentina se hospedou en Barcelona, Maradona foi vendido ao Fútbol Club Barcelona que pagou 1.200 millóns de pesetas a Boca Juniors, cifra ata ese momento inaudita por un xogador no mercado mundial. O primeiro partido oficial de Maradona co Barcelona foi o 4 de setembro de 1982, onde, pese a que converteu un tanto, o seu equipo caeu co Valencia por 2-1. En decembro de 1982, tendo disputado 13 partidos da Liga, e marcado 6 goles, detectóuselle hepatite, razón pola que tivo que abandonar os campos por tres meses. Reapareceu o 12 de marzo de 1983, nun partido contra o Betis, pero o FC Barcelona non puido xa aspirar á Liga, e soamente conseguiu a cuarta posición, quedando a seis puntos do campión, o Athletic de Bilbao. Maradona disputou 20 partidos de liga e anotou un total de 11 goles.
Baddeleyita
A baddeleyita foi descrita por primeira vez en 1892 en Ratnapura, Sri Lanka, por Joseph Baddeley. Logo tamén foi descrita en Minas Gerais e Jacupiranga, São Paulo, Brasil, como noutros lugares do mundo.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1945
Tras a elección, o presidente Juan Antonio Ríos formou o 14 de maio de 1945 un novo gabinete integrado polos partidos Radical, Democrático, Socialista Auténtico e Falanxe Nacional.
Lista de deputados 1945-1949
(3) José Alberto Echeverría Moorhouse faleceu o 29 de agosto de 1948. A vacante non se ocupou, xa que restaban sete meses para a elección parlamentaria seguinte.
(12) Juan Rafael Del Canto Medán presuntivamente incorporouse como deputado o 15 de maio de 1945. Mais, por ditame do Tribunal Cualificador de Eleccións, incorporouse no seu lugar Jorge Rogers Sotomayor (FN), que ingresou na Cámara de Deputados o 24 de xullo de 1945.
Aires da Terra
O descubrimento do folclore
A pequena vila de Pontevedra, de apenas 20.000 habitantes, non se queda á marxe deste movemento cultural, e no 1883 aparece o primeiro periódico editado na cidade e escrito en galego, O Galiciano, que organizará os xogos florais de 1884 e 1886, desenvolvidos case por completo en galego. Agroman na cidade faladoiros nos que se abordan temas sociais, históricos, xurídicos e folclóricos e nas que participan persoeiros como Casto Sampedro, Castelao ou Concepción Arenal.
Pilro falcinelo
O pilro falcinelo (Calidris falcinellus ou Limicola falcinellus) é unha pequena ave limícola. O nome científico específico falcinellus procede do latín falx, falcis, 'fouce'. A especie tamén foi clasificada como Limicola falcinellus, sendo a única especie dese xénero, pero pode encadrarse tamén en Calidris. Algunhas investigacións mesmo suxiren que debería clasificarse no xénero Philomachus.
David (Donatello)
Historia de David e Goliat
Así pois, David dirixiuse cara a onde estaba Goliat. Ía vestido cunha armadura do rei pero por ser demasiado pesada quitouna. Foi ata un torrente onde colleu cinco pedras e chegou ao campo de batalla co tirafonda como única arma. Goliat riuse de David ao velo tan novo, con aspecto delicado e mal armado. Entón o pastor puxo unha pedra no tirafonda e empezou a xirala e ao lanzala foi directamente á fronte do xigante derrubándoo a terra. David rapidamente colleu a espada de Goliat e cortouno a cabeza.
Análise da obra
Donatello interpretou este tema bíblico (tomado do Primeiro libro de Samuel) coma un nu clásico. De feito, foi ou primeiro nu integral, de vulto redondo, que apareceu na escultura renacentista.
Lúas de Saturno
Lúas non confirmadas
Os obxectos seguintes (observados pola sonda Cassini) non están confirmados como corpos sólidos. Non está claro se estas posibles lúas son reais ou se se trata doutros fenómenos persistentes no seo do anel F.
James D. G. Dunn
James D. G. Dunn, nado en Birmingham o 21 de outubro de 1939 e finado o 26 de xuño de 2020, foi un historiador inglés, especialista no estudo do cristianismo primitivo e do Xesús de Nazaret histórico de tradición anglicana.
José Vicente Barbosa du Bocage
Traxectoria
En 1858 tamén foi nomeado director científico e comisario de zooloxía do Museo de Historia Natural da Escola Politécnica (e despois, conservador de zooloxía no Museo de Historia Natural de Lisboa).
A Abelleira, A Capela, A Capela
A Abelleira é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 1 habitante (1 muller) segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Quen a ferro mata
Quen a ferro mata (en Quien a hierro mata) é un filme galego-francés de 2019 dirixido por Paco Plaza. Está protagonizado por Luís Tosar e Xan Cejudo. Os créditos do filme están adicados a Xan Cejudo, que faleceu case un ano antes da estrea do filme.
Hannah Arendt
Como fontes das súas disquisicións, ademais de documentos filosóficos, políticos e históricos, Arendt emprega biografías e obras literarias. Estes textos son interpretados de forma literal e confrontados co pensamento de Arendt. O seu sistema de análise —parcialmente influído por Heidegger— convértea nunha pensadora orixinal situada entre diferentes campos de coñecemento e especialidades universitarias. O seu devir persoal e o do seu pensamento mostran un importante grao de coincidencia.
Infancia e mocidade
miniatura|245x245px|A Königsberg prusiana, actual [[Kaliningrado.]] alt=|esquerda|miniatura|Hannah Arendt e súa nai en 1912 Arendt naceu en 1906, nunha familia de xudeus secularizados, preto de Hannover. Os seus antepasados proviñan de Königsberg, en Prusia (a actual cidade rusa de Kaliningrado), onde regresaron o seu pai, o enxeñeiro Paul Arendt, enfermo de sífilis, a súa nai Martha Cohn e ela, cando Hannah tiña só tres anos. Logo da morte do seu pai en 1913, foi educada de forma bastante liberal pola súa nai, que tiña tendencias socialdemócratas. Nos círculos intelectuais de Königsberg nos que se criou, a educación das nenas era algo que se daba por suposto. A través dos seus avós, coñeceu o xudaísmo reformista. Aínda que non pertencía a ningunha comunidade relixiosa, sempre se considerou xudía.
En 1920, aos catorce anos, xa lera Kritik der reinen Vernunft (Crítica da razón pura) (1781) de Kant e Psychologie der Weltanschauungen (Psicoloxía das concepcións do mundo) (1919) de Jaspers. En 1923, aos dezasete anos, tivo que abandonar a escola por problemas disciplinarios, e dirixiuse soa a Berlín onde, sen acabar a escolarización, seguiu clases de teoloxía cristiá e estudou por primeira vez a obra de Søren Kierkegaard. De volta a Königsberg en 1924, presentouse por libre e aprobou o exame de acceso á universidade (Abitur).
Matrimonio, comezo do goberno nazi, primeira actividade política
En Berlín atopou en 1929 ao filósofo Günther Stern (que máis tarde pasaría a chamarse Günther Anders), a quen xa coñecera en Marburgo. Pouco máis tarde mudouse a vivir con el, algo que estaba mal visto pola sociedade da época, e ese mesmo ano casaron. Tras un curto intervalo en Heidelberg, o matrimonio viviu un ano en Frankfurt. Arendt escribía para o xornal Frankfurter Zeitung e participaba en seminarios de Paul Tillich e Karl Mannheim, de cuxo libro Ideologie und Utopie (Ideoloxía e utopía) realizou unha recensión crítica. Ao mesmo tempo, estudaba a obra da escritora Rahel Varnhagen, unha intelectual xudía asimilada, investigadora do Romanticismo.
Primeiras viaxes a Alemaña e informes sobre as consecuencias do réxime nazi
En cambio, contábanse moitas historias sobre o sufrimento dos alemáns, que se comparaban cos sufrimentos dos demais, co que, de forma calada, en Alemaña considerábase que a balanza quedara equilibrada. A fuxida da responsabilidade e a procura de culpas nas potencias de ocupación estaban moi estendidas. «O alemán medio busca as causas da última guerra non nas accións do réxime nazi, senón nas circunstancias que conduciron á expulsión de Adán e Eva do Paraíso.»
Posicionamento fronte a Palestina e Israel
Cando en decembro de 1948, o antigo dirixente da organización terrorista antibritánica Irgun, Menachem Begin, chegou a Nova York co obxectivo de conseguir doazóns para o seu novo partido Herut, vinte e seis intelectuais, entre os que se contaban varios de orixe xudía, escribiron unha dura carta aberta que se publicou o 4 de decembro de 1948 en The New York Times. Entre os asinantes atopábanse, ademais de Hannah Arendt, Isidore Abramowitz, Albert Einstein, Sidney Hook e Stefan Wolpe. Na carta advertían claramente contra este partido que consideraban de «extrema dereita» e «racista».
Nacionalidade estadounidense, desenvolvemento profesional e posicionamentos políticos
Pouco antes escribíralle a Jaspers: Unter freien Umständen sollte eigentlich jeder einzelne entscheiden dürfen, was er nun gerne sein möchte, Deutscher oder Jude oder was immer [...] Woran mir liegen würde, und was man heute [1947] nicht erreichen kann, wäre eigentlich nur eine solche Änderung der Zustände, daß jeder frei wählen kann, wo er seine politischen Verantwortlichkeiten auszuüben gedenkt und in welcher kulturellen Tradition er sich am wohlsten fühlt. Baixo circunstancias de liberdade calquera individuo debería poder decidir o que quere ser, alemán ou xudeu ou o que sexa [...] Se de min depender, e é algo que non se pode acadar na actualidade [1947], habería simplemente un cambio das circunstancias, de tal forma que todos puidesen elixir libremente onde pensan desenvolver a súa responsabilidade política e en que tradición cultural se atopan máis cómodos. Arendt, Arendt a Jaspers páx. 127.
Xa mediada a década de 1950, Arendt realizara unha solicitude de cobro de danos e perdas ao Estado alemán (Deutsche Wiedergutmachungspolitik) polas inxustizas sufridas baixo o réxime nazi, solicitude que foi rexeitada en diversas ocasións. Karl Jaspers escribiu unha carta asegurando que a obra sobre Rahel Varnhagen, na súa versión de 1933, era un traballo posdoutoral finalizado con éxito, que lle permitiría a docencia nunha universidade alemá, e que non puido ser presentada por mor da subida ao poder do réxime nazi. Non foi até 1972 que Arendt recibiu unha importante cantidade do Goberno Federal alemán. O seu caso converteuse nun precedente, de forma que máis tarde outros se beneficiaron dos seus longos preitos.
Cobertura do proceso e controversias posteriores
Na súa introdución á edición alemá de 1964, Arendt explica a escolla do termo:
Debate sobre o papel dos consellos xudeus
Gershom Scholem indicou, algúns meses despois da publicación do libro, que botaba a faltar un xuízo equilibrado. «Nos campos a dignidade das persoas era destruída e, tal como di vostede mesma, eran levadas a colaborar na súa propia destrución, axudando na execución dos demais reclusos e outros actos similares. E por iso debe estar borrosa a fronteira entre vítimas everdugos? Que perversidade! E nós debemos chegar e dicir que os mesmos xudeus tiveron a súa "participación" no asasinato de xudeus.»
8 (álbum)
8 é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Incubus, publicado o 21 de abril de 2017 a través do selo Island Records. O seu primeiro sinxelo, "Nimble Bastard", chegou ao número 4 da lista Billboard Mainstream Rock Songs en abril de 2017.
Hannah Arendt
Comparación entre as revolucións e constitucións francesa e estadounidense
No seu libro On Revolution (Sobre a Revolución), aparecido en 1963 e que, do mesmo xeito que The Human Condition (A condición humana) baséase en material das súas clases, Arendt compara a Revolución francesa coa Revolución Americana, colocando tamén neste libro o político no centro do seu pensamento.
María Xesús Lorenzana
Traxectoria
En setembro de 2020 foi nomeada conselleira de Emprego e Igualdade, unha consellería nova con competencias que até ese momento dependían de Economía. En xuño de 2023 foi nomeada conselleira de Economía, Industria e Innovación e substituída por Elena Rivo López como conselleira de Promoción do Emprego e Igualdade.
Hannah Arendt
Rahel Varnhagen. Lebensgeschichte einer deutschen Jüdin aus der Romantik.
Rahel tentou entón mesmo adoptar unha forma filosófica do nacionalismo de Fichte, para «formar parte». Segundo Arendt, isto non podía funcionar, «pois o antisemitismo patriótico, do que Fichte tampouco se atopaba moi lonxe, envelenaba todas as relacións entre xudeus e non xudeus.»
Delimitación e caracterización do totalitarismo
Os líderes dos partidos pensaban que iso ía desacreditar o populacho, pero foi ao revés, xa que a posición das masas era tan desesperada que xa non tiñan esperanzas nunha sociedade burguesa. O «fanatismo histérico» de Hitler e a «crueldade vengativa» de Stalin tiñan, segundo Arendt, trazos característicos do populacho.
Mentres a chusma e a elite por si mesmas querían revolucionar todo o existente a través do terror, ás masas só podían ser integradas nas organizacións totalitarias a través da propaganda. Os movementos totalitarios transforman a percepción da realidade da sociedade e fíxana en significados universais. O movemento absorbeu ideoloxías dunha «sociedade racial ou dunha sociedade sen clases e sen nación» e difundiu teorías sobre conspiracións contra a sociedade por parte dos xudeus ou os inimigos do partido.
O terror, como esencia dun goberno totalitario, produce inicialmente unha peculiar forza de atracción sobre persoas modernas desarraigadas, para facer máis tarde as masas máis densas e destruír todas as relacións entre as persoas. O principio é a ideoloxía, «a coacción interna», reinterpretada e asimilada de tal forma que as persoas, cheas de medo, desesperación e abandono, son impulsadas á súa propia morte, se «un mesmo» pertence, á fin e ao cabo, aos «superfluos» ou «parasitos».
The Human Condition
A acción está, desde o seu punto de vista, máis estreitamente ligada ao nacemento que o traballar e o producir.
Traballar e producir
A distinción introducida por Arendt entre arbeiten («traballar», «laborar») e herstellen («producir», «fabricar») tamén se refire á produción (Produktion). Como produtos do traballo (Produkte der Arbeit) menciona os bens de consumo, que son «consumidos», mentres que produtos da fabricación ou construción (Produkte deas Herstellens) son aqueles que son «necesitados» ou «usados» (gebraucht).
On Revolution
Elementos do sistema de consellos obreiros aparecen segundo Arendt en case todas as revolucións, ata as de febreiro e de marzo de 1848. Describe os consellos como pacíficos, non partidistas e interesados en construír un novo Estado. Os partidos, tanto de esquerdas como de dereitas ou revolucionarios, vían nos consellos e os soviets unha forte competencia, polo que promoveron axitación en contra deles e, en último termo, sempre tiveron a posibilidade de aniquilalos con axuda do Estado.
Pensar, querer, xulgar
As obras Das Denken (O pensar) e Das Wollen (A vontade) publicáronse de forma póstuma en 1989, editándose de novo en 1998 na antoloxía Vom Leben des Geistes (Sobre a vida do espírito). Este traballo baséase á súa vez nas clases que Arendt impartiu entre 1973 e 1974. A terceira parte, Das Urteilen (O xuízo), foi recompilada polo politicólogo Ronald Beiner baseándose nos manuscritos das leccións de Arendt sobre Kant, sobre todo as de 1970.
Das Denken
O significado do pensamento na vida pública, que se transforma cada vez máis en vida laboral, retrocede en gran medida. A «vita activa», o producir e o actuar, vencen á «vita contemplativa», a procura de sentido, que inicialmente –sobre todo durante a Idade Media– foi prioritaria. En consecuencia o ser humano cae nun dilema xa que, por unha banda, precisamente saliéntase a individualidade na sociedade de masas democrática, pero, por outra, a sociedade de masas ponlle límites á discusión no espazo público.
Legado
En Zürich, onde Arendt leu o seu relatorio Freiheit und Politik (Liberdade e política) en 1958, realizáronse de 1996 a 2000 de forma anual as Xornadas de Hannah Arendt, que se ocupaban do seu pensamento político, cada ano desde un novo punto de vista. Desde 1998 realízanse tamén en Hannover todos os veráns eventos similares, cuxos resultados se publican.
Henrique VI, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico
Traxectoria
En 1197, o poder tiránico do rei estranxeiro no sur de Italia deu orixe a revoltas, especialmente no sur de Sicilia, que os soldados alemáns reprimiron cruelmente. No mesmo ano, Henrique preparou unha Cruzada, pero o 28 de setembro de 1197 morreu de malaria na cidade de Mesina, aínda que algúns pensan que foi envelenado.
Domingo García-Sabell
Traxectoria
Nas eleccións xerais de España de 1977 resultou elixido senador por designación real. Foi Delegado do Goberno en Galicia de 1981 a 1996, xa que presentou a súa dimisión dous días antes de converterse José María Aznar en presidente do goberno.
Obras
miniatura|Nº 1 de [[Grial (revista)|Grial.]] miniatura|La Saudade, [[Editorial Galaxia|Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Piñeiro, García-Sabell, Lois Tobío, Rof, Elías de Tejada, Alonso Montero, Manuel Vidán e Fernández del Riego.]]
Lytta vesicatoria
Hábitat e distribución
A cantáride é unha especie distribuída principalmente no sur de Europa, aínda que a súa área de distribución descríbese máis completamente como "en todo o sur de Europa estendéndose cara ao leste de Asia Central e Siberia", e, alternativamente, como "en toda Europa e en partes do norte e o sur de Asia (excluíndo a China)". Atópase localmente no sur da Gran Bretaña e en Polonia.
Uso médico, e outros usos
O po de cantáride é de cor marrón amarelado tirando a marrón oliva con reflexos iridiscentes, de olor desagradábel e sabor amargo; en contacto coa lingua pode apreciarse a súa acción vesicante.
A Lytta vesicatoria na literatura
A literatura moderna, da man de Gabriel García Márquez, deixounos unha referencia moi descritiva da aplicación da cantáride e as súas consecuencias. Na súa novela El general en su laberinto describe os últimos momentos de Simón Bolívar; un fragmento é o seguinte:
Ricardo Núñez Rodríguez
miniatura|dereita|Ricardo Núñez Rodríguez dando un mitin na Veiga, Sarria.
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera mantivo un inxenuo colaboracionismo inicial e foi nomeado vocal do comité municipal da Unión Patriótica en 1924, na súa condición de deputado provincial. En 1929, como presidente de Unión Patriótica, tomou a palabra nun acto político multitudinario celebrado no cruzamento da estación, no que avogou pola supresión do Senado.
Frank Capra
Última película
De todas formas a obra de Capra é ampla, xa que durante os últimos anos o director realizou series científicas para a televisión, polo que chegou a abarcar unha gran variedade de xéneros. Tras retirarse do mundo do cine dedica o seu tempo a inspirar a novos cineastas. O 4 de marzo de 1982 o American Film Institute homenaxeouno pola súa traxectoria co premio Life Achievement Award.
Manuel Sousa Hermida
Manuel Sousa Hermida, nado en Ponte Caldelas en 1906, foi un xastre e político galego.
Familia real española
Fillos do Titular da Coroa
Os fillos e fillas do Titular da Coroa que non ostenten a dignidade de Príncipe ou Princesa de Asturias, así como os fillos e fillas deste Príncipe ou Princesa, son desde o seu nacemento Infantes de España e reciben o tratamento de Alteza Real.
División Bobrov
A División Bobrov da Kontinental Hockey League é unha das catro divisións que conforman esta competición eurasiática de hóckey sobre xeo. Esta división foi creada na tempada inaugural da competición en 2008, e forma parte da conferencia oeste dende a segunda tempada, cando se estableceron as conferencias na competición. Recibe o seu nome en honor a Vsevolod Bobrov, o histórico medallista que gañou a medalla de ouro para a Unión Soviética e que xogou no CSKA e no VVS, ámbolos dous clubs da cidade de Moscova.
Palikir
Xeografía
Palikir é a nova capital dos Estados federados, substituíndo a Kolonia, sita na mesma illa e que segue a ser a poboación máis importante; porén a cidade maior da federación micronésica é Weno, que está no Estado de Chuuk).
Remior, San Cosme de Barreiros, Barreiros
Remior é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres).
Palacio Medici Riccardi
O palacio de Cosme, o Maior
O palacio é unha obra de Michelozzo encargada polo patriarca da familia Medici, Cosme il Vecchio, como vivenda da familia e representación do seu poder. Nun primeiro momento, Cosme encargáralle un proxecto, unha maqueta, a Brunelleschi, mais acabouno rexeitando por un exceso de magnificencia e ornamentación que, pensaba, espertaría a envexa dos seus concidadáns. Os seus escrúpulos xustificábanse no feito de que dez anos antes, por mor da acusación de tiranía realizada polos seus adversarios políticos, sufrira prisión no Palazzo Vecchio e o exilio no Véneto, dende onde foi reclamado en medio da satisfacción popular.
Análise arquitectónica
O palacio foi e está situado nun lugar estratéxico, na encrucillada entre a Vía Larga (agora vía Cavour) e a Vía de Gori, preto das igrexas protexidas pola familia (San Lourenzo e San Marcos) e do Duomo. Por iso, toda a zona é denominada o "barrio dos Medici".
Michelozzo recorreu ao rigor clásico de Brunelleschi para purificar e enriquecer a tradición do gótico florentino creando un palacio, cunha planta orixinal, practicamente cúbico, cun patio central no cal un portal permitía o acceso ao xardín, rodeado por altos muros. Tamén se viu influído polo uso de modelos de orixe romana como a albanelería rústica ou o uso de cornixas para diferenciar os diferentes andares, ou polo uso de columnas nos patios como nos perístilos romanos.
El Amigo de Galicia (Santiago de Compostela)
Historia e características
Subtitulado Periódico destinado a la defensa de los intereses morales y materiales del país, apareceu en 1866. Incluía información sobre Galicia, nas seccións Sueltos con noticias de interés general, Revista extranjera, Variedades, Gacetillas e Anuncios.
Palacio Medici Riccardi
O Século XVI
Entre as modificacións do palacio neste período, apareceron as grandes fiestras na planta baixa, á beira da estrada, gañando tanto en espazo coma en seguridade da vivenda. Equipadas cun frontón triangular, e unhas ménsulas de apoio moi marcadas, hoxe son denominadas fiestras axeonlladas e son atribuídas a Michelangelo (1517), e serviron de inspiración para outras construcións. No patio interior, colocouse unha escultura de Orfeo, de Baccio Bandinelli que aínda pode ser admirada hoxe.
Emilio Dávila Alonso
Emilio Dávila Alonso foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado concelleiro de Ribadavia en xaneiro de 1938. Foi primeiro tenente-alcalde. Foi nomeado alcalde de Ribadavia en 1946, cesando en setembro dese ano. .
Palacio Medici Riccardi
O século XVII: os Riccardi
Entre os cambios, destacan os realizados na planta baixa, que se entra nunha sala decorado por Andreozzi, con putti ou querubíns en estuco, un material que, nesa época estaba de moda en Florencia e é moi característico do Barroco florentino.
Unha parte da colección de antigüidades dos Riccardi (estatuas, bustos, relevos, e fragmentos de inscricións en pedra), foron colocados en extravagantes marcos barrocos no patio. No xardín, apoiándose contra a parede traseira, enmarcado por un grande arco, pódese ver unha fonte realizada a partir dunha estatua de mármore, que dá a unha cunca semiciruclar. A esta antiga escultura sen cabeza, que representa quizais a Hércules, durante a renovación do edificio, se lle inseriu a cabeza do marqués Francesco Riccardi, quedando para a posteridade a o seu retrato inmortalizado nun dos máis famosos heroee da mitoloxía grega.
Época contemporánea: o ex-museo dos Medici
A partir, do 2000, levouse a cabo unha gran reforma do museo: mudouse para a entrada e o despacho de billetes para a á riccardiana e pechouse a entrada principal, que leva ao patio de Michelozzo, do que se eliminou o aparcadoiro, e púxose un único billete para visitar todo o palacio: a Capela dos Reis Magos, as salas do primeiro andar, patios, xardín e exposicións temporais.
A oficinas provinciais foron reducidos ao mínimo e o edificio é principalmente usado só como a sede da Deputación Provincial e como residencia do Prefecto (alcalde), que debe residir permanentemente, e algunhas outras salas de representación, como a sala do Presidente da República, que é usada só cando visita a cidade.
Tamén se creou, no soto, un Museo de Mármores Romanos (Museo dei Marmi Romani) a partir dalgunhas obras en depósito, tales como esculturas e material lapidario antigo
Arnoso, A Capela, A Capela
Arnoso é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 8 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Aironi Rugby
O Aironi Rugby foi un equipo italiano de rugby creado no ano 2010 para competir a nivel profesional dende a tempada 2010/11. Despois de dúas tempadas competindo na liga celta e na Copa de Europa, o equipo foi desfeito por razóns económicas, sendo substituído por outro equipo de nova creación, Zebre Rugby.
Cartas dun home morto
Cartas dun home morto (en Письма мёртвого человека; Pis'ma myortvogo cheloveka), é un filme de ciencia ficción soviético, estreado en 1987 e dirixido polo Konstantin Lopushansky. Proxectouse na sección Semana Internacional da Crítica do Festival Internacional de Cinema de Cannes, en 1987.
Cumbraos, Sobrado
San Xiao de Cumbraos é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Sobrado. Segundo o IGE, en 2014 tiña 239 habitantes (126 homes e 113 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 271 habitantes.
John Campbell-Jones
Traxectoria
En, trasladouse ao equipo Tim Parnell que corría con coches Lola, pero esforzouse outra vez na súa unica participación no Campionato, finalizou 13º no Gran Premio do Reino Unido de 1963. Logo desa tempada, Campbell-Jones desapareceu da escena.
Eormenred de Kent
Eormenred foi un membro da familia real do reino de Kent, que é descrito como rei nalgúns textos.
Tomás Villalba
Traxectoria
Foi presidente interino do Uruguai entre o 15 e o 20 de febreiro de 1865.
Bonito do norte
O bonito do norte (Thunnus alalunga, Bonaterre, 1788) é un peixe mariño do grupo dos túnidos, familia escómbridos. Esta especie tamén se denomina albacora ou atún branco, e chámaselle monos aos exemplares que pesan menos de 3 kg.
Esta especie é a máis apreciada entre tódolos túnidos e a súa pesca ten un alto valor económico. Cómpre distinguilo do bonito atlántico, bonito do sur ou, simplemente, bonito (Sarda sarda) menos apreciado.
Descrición
A primeira aleta dorsal ten 14-15 raios espiñosos, a segunda, 12-16 raios. Ten tamén 8-9 pínnulas dorsais e 7-9 anais. A súa característica principal é o tamaño das aletas pectorais, moito máis longas que as do atún, que superan a segunda dorsal, se ben cómpre ter presente que nos exemplares subadultos a pectoral é dun tamaño similar á que posúen o atún de aleta amarela ou o atún patudo.
Esta especie ten unha medida media de 65 cm, alcanzando facilmente os 100–110 cm (con máximo de 130 cm). O peso normalmente é de 5 a 15 kg, e pode alcanza-los 40 kg. dorso
Aproveitamento pesqueiro
A importancia da pesca do bonito para esta localidade lucense explica que acolla un vello barco boniteiro reconvertido en museo, o Barco Museo Boniteiro "Reina del Carmen", que foi acondicionado para lembra-la pesca do bonito, mostrando os seus aparellos e tódolos útiles, algúns propios da pesca tradicional. Poden visitarse tódolos espazos do barco e observar como era a vida a bordo dos seus tripulantes durante os días que duraba unha marea.
Escairo, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Escairo é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
O rato na cultura popular galega
Léxico
E tamén outros conceptos:
Cantigueiro
miniatura
-1279
Outros
Historia ano a ano
Guerra das volantas
Conflito
O conflito trasladouse ao mar e ao longo dos días sucedéronse os incidentes entre as distintas frotas. A tensión entre as frotas ía crecendo e acadou o clímax co apresamento do volanteiro francés La Gabrielle o 16 de xullo a 700 km de Estaca de Bares. Escoltado por 300 boniteiros, foi remolcado ao porto de Burela, ignorando as advertencias dunha patrulleira da Armada Española. Con esta acción pretendíase demostrar o uso de redes ilegais por parte da frota francesa, ao ser inspeccionados por funcionarios da Comunidade Europea. Perante o abandono de inspectores e responsábeis de pesca españois do porto burelao, levantou acta do achado de redes de 3,5 quilómetros da Gabrielle un notario de Burela.
María del Patrocinio Armesto Alonso
Traxectoria
Traballou como profesora de ensino medio de Ciencias Naturais do Instituto Cisneros e doutros centros, entre eles o de Pontevedra, Tui e Ourense, atopándose no curso 1942/1943 como encargada de curso neste último.
Alta Car and Engineering Company
Alta provedor de motores
miniatura| right | 250px | Unha motor Alta [[4 en liña, instalado nun coche Connaught Tipo C de Fórmula Un de 1959.]] Os motores Alta xa foran utilizados polo equipo HWM desde 1949, e desde 1953 moitos máis mecánicos achegáronse a coñecer a planta de motores de Taylor. Peter Whitehead liderou o camiño quitando o motor do F2/5 e instalándoo nun chasis do Cooper T24, que correu no Gran Premio do Reino Unido de 1953. Tamén ese día estiveron presentes en Silverstone nada menos que catro coches HWM con motores Alta. HWM lograra o ano anterior, a que foi a única vitoria significativa de Alta, cando Lance Macklin gañou en 1952 o Trofeo Internacional BRDC en Silverstone. Nos seguintes anos os motores Alta de 1.5L e 2.5L atoparían o seu camiño en moitos aspirantes á F1 de fabricación británica, os máis exitosos das cales eran Connaught e Cooper. En última instancia, o motor podía chegar a ser capaz de conseguir aproximadamente 240 CV. Co colapso de Connaught en 1959, o nome de Alta desapareceu da Fórmula Un.
Resultados Completos na Fórmula Un
Antes de non se disputaba o Campionato Mundial de Construtores, polo tanto non se outorgaban puntos aos construtores.
República Socialista Soviética de Lituania
Independencia
Lituania declarou a súa independencia da Unión Soviética o 11 de marzo de 1990, e foi a primeira república soviética en facelo. Todos os nós legais da soberanía soviética sobre a república foron cortados cando Lituania declarou a restitución da súa independencia. A Unión Soviética non recoñeceu esta declaración e considerouna ilegal, xa que Lituania tiña que seguir un procedemento concreto, segundo mandaba a Constitución da Unión Soviética se quería abandonar a Unión.
Lila (planta)
As Syringa son comidas por larvas dalgunhas especies de Lepidoptera, entre elas Amphipyra pyramidea, Crocallis elinguaria e Amphipyra berbera.
Cultivo e usos
left|thumb|Cultivar de lilas de flores brancas en floración. As lilas son moi utilizadas como arbustos en parques e xardíns de zonas temperadas. Ademais das especies listadas abaixo, desenvolvéronse varios híbridos e numerosos cultivares. O termo lila francesa é común para se referir a cultivares modernos de dobres flores, grazas ao traballo do prolífico cultivador Victor Lemoine.
Syringa vulgaris é a flor do Estado de Nova Hampshire (Estados Unidos), por mor de que "é simbólico para o carácter dos habitantes do Estado de Granito" (New Hampshire Revised Statute Annotated (RSA) 3:5).
República Soviética Federativa Socialista de Rusia
O estado foi establecido o 7 de novembro de 1917. O 10 de xullo de 1918 a Constitución Soviética de 1918 foi aceptada. Converteuse en parte da Unión Soviética en 1922, feito formalizado máis adiante pola Constitución Soviética de 1924. Na maioría dos idiomas, o termo "Rusia Comunista" é empregado normalmente para o período entre 1917 e 1922. Nos documentos rusos oficiais daquel tempo era chamada República Rusa (Российская республика) e República Soviética (Советская республика).
David Ethève
David Ethève, nado o 16 de setembro de 1966 en Neuilly-sur-Seine, Altos do Sena, Illa de Francia (Francia), e finado o 9 de decembro de 2016 na Coruña, foi un músico, intérprete de violonchelo e director de orquestra, un dos membros fundacionais da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG).
Traxectoria
David Ethève comezou a estudar piano aos catro anos e violonchelo aos oito. Tras conseguir os primeiros premios de violonchelo e música de cámara no Conservatorio Nacional de Boulogne-Billancourt, graduouse no Conservatorio Nacional de Música de París, onde recibiu clases de violonchelo de Maurice Gendron e Michel Strauss, e de música de cámara de Geneviève Joy e Christian Ivaldi.
Ademais de violoncello principal da Sinfónica, Ethève fundou e foi membro de varios grupos de cámara, profesor e director, durante dous anos e medio, da Orquestra Xove da Sinfónica, da que anunciou o seu despedinento ao final dun concerto na praza de María Pita en agosto de 2010.
Catalpa
Especies
As dúas especies de América do Nortea, Catalpa bignonioides e mais Catalpa speciosa son moi cultivadas en todo o mundo coma árbores ornamentais polas súas vistosas flores. Ambas as dúas catalpas son moi semellantes, se ben a primeira ten follas, flores e froitos máis grandes. A catalpa amarela (Catalpa ovata) da China, con pálidas flores amarelas, tamén é moi cultivada coma árbore ornamental.