cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Lynch
Twin Peaks, Wild at Heart, Industrial Symphonies, American Chronicles e Hotel Room
Durante este período Lynch volveu a colaborar con Mark Frost na serie de humor On the Air para a ABC, sobre as orixes da televisión. Nos Estados Unidos só se emitiron tres episodios. Esta colaboración prolongouse na serie documental American Chronicles.
Lost Highway e The Straight Story
En 1997 Lynch volveu á palestra coa complexa película de argumento non lineal Lost Highway (Estrada perdida), que posuía moitos elementos de cine negro. Foi coescrita con Barry Gifford e protagonizada polos actores Bill Pullman e Patricia Arquette. A película fracasou comercialmente, pero recibiu críticas contrapostas. No entanto, grazas en parte á banda sonora na que aparecían cantantes e grupos como Marilyn Manson, Rammstein, Nine Inch Nails ou The Smashing Pumpkins, Lynch obtivo unha nova audiencia por parte de espectadores da chamada Xeración X.
Mulholland Drive, Dumb Land, Rabbits e Darkened Room
Coa achega de 7 millóns de dólares por parte da produtora francesa Studio Canal, o director converteu ese episodio piloto nunha longametraxe. Mulholland Drive é unha historia estraña que trata de afondar na vertente escura de Hollywood, a “fábrica de soños”. Está protagonizada por Naomi Watts, Laura Harring e Justin Theroux. No comercial, a película funcionou relativamente ben en todo o mundo, merecendo ademais recensións positivas, o que supuxo ó seu director o premio ó mellor director no Festival de Cannes de 2001 (este premio compartiuno con Joel Coen por O home que nunca estivo alí) e outro premio ó mellor director outorgado pola New York Film Critics Association.
En 2002, Lynch desenvolveu unha serie de curtas para Internet titulada Dumb Land. Os oito episodios de que constaba, intencionadamente moi duros de contido e interpretación, apareceron posteriormente en formato DVD.
Lynch dedicou ós seus incondicionais ese mesmo ano unha comedia de situación a través da súa páxina web. A serie titulouse Rabbits ("Coellos") e constou de oito episodios cheos de surrealismo que se desenvolvían nun cuarto habitado por estrañas persoas con cabeza de roedor. Posteriormente, o director rodou en vídeo dixital a curta Darkened Room, a imitación do exitoso cine de terror xaponés dos últimos anos.
Colaboradores habituais
Lynch emprega acotío os mesmos actores e o mesmo equipo técnico e artístico nas súas producións:
Angelo Badalamenti: música das longametraxes Veludo azul, Twin Peaks, Wild at Heart, On the Air, Lost Highway e Mulholland Drive. Tamén escribiu a música de Industrial Symphony No. 1, Twin Peaks: Fire Walk With Me, Hotel Room, The Straight Story, Darkened Room e Rabbits. Mary Sweeney, a súa habitual editora e produtora. Escribiu o guión de The Straight Story. Traballou tamén en Veludo azul (1986), Wild at Heart (1990), Twin Peaks serie de TV, Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), Hotel Room, serie de TV (1993), Lost Highway (1997), Mulholland Drive (2001), INLAND EMPIRE (2006) e co-produciu Nadja (1994) con Lynch.
Jeanne Bates: Eraserhead e Mulholland Drive. Nicolas Cage: Wild at Heart e Industrial Symphony No. 1. Brad Dourif: Dune e Veludo azul. Sherilyn Fenn: en Twin Peaks e Wild at Heart. Crispin Glover: Wild at Heart e Hotel Room. Diane Ladd: Wild at Heart e INLAND EMPIRE. Dean Stockwell: Dune e Veludo azul. Justin Theroux: Mulholland Drive e INLAND EMPIRE.
Epigónidos
Características
Diferéncianse dos Apogónidos (outra familia dos Perciformes) en que teñen normalmente 25 vértebras, máis de seis infraorbitais, cartilaxe do rostro moi alargado e as aletas dorsal e anal brandas suaves e recubertas de escamas.
Tempada 2014-2015 da OK Liga
Ao finalizar a tempada, o equipo máis goleador foi o HC Liceo con 168 goles, mentres que o menos goleador foi o CP Tordera con 74 goles. O equipo menos goleado foi o FC Barcelona con 54 goles encaixados, mentres que o CP Tordera foi o equipo máis goleado da competición con 163 goles en contra.
Movemento ameboide
Células con movemento ameboide
Nos seres humanos as células con maior capacidade de movemento ameboide son os leucocitos cando saen do sangue aos tecidos periféricos. Os fibroblastos e as células xerminais da pel tamén poden desplazarse para reparar feridas e outras anomalías. As células embrionarias requiren de movememtos desta clase para un correcto desenvolvemento fetal.
Aeródromo militar de Santiago de Compostela
Historia
Entre 1953 e 1954 realízase a pista de rodamento e estacionamento, na actualidade plataforma militar. En 1957 constrúese a terminal de pasaxeiros, hoxe edificio de Aloxamento, e afírmase o estacionamento.
Estado Libre Irlandés
Antecedentes
No Levantamento de Pascua de 1916 e, en particular, a decisión das autoridades militares británicas de executar moitos dos seus dirixentes despois da Guerra, xerou simpatía pola causa republicana na illa de Irlanda. Así mesmo, os republicanos e algúns nacionalistas independentes opuxéronse á prestación do servizo militar obrigatorio en 1918, desacreditando o partido maioritario que apoiaba os Aliados da primeira guerra mundial, e conseguiron que nas eleccións xerais de 1918 a maioría dos escanos irlandeses do Parlamento do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda no Palacio de Westminster fosen parar ao Sinn Féin.
O caso de Irlanda do Norte
O 6 de decembro de 1922, e por varios días en diante, Irlanda do Norte deixou de formar parte do Reino Unido pasando formar parte do recentemente creado Estado Libre Irlandés. Este excepcional episodio constitucional sucedeu debido ao Tratado Angloirlandés e á lexislación introducida para dar efecto legal ao tratado.
O Tratado tivo efecto no Reino Unido a través da Lei Constitucional de 1922 do Estado Libre Irlandés. A lei estabelecía un novo dominio da illa enteira de Irlanda, pero tamén permitía a Irlanda do Norte non participar ou non unirse ao Estado Libre. Baixo o Artigo 12 do Tratado, Irlanda do Norte presentou unha carta ao Rei solicitando non formar parte do Estado Libre Irlandés. Unha vez o Tratado foi ratificado, o Parlamento de Irlanda do Norte tivo un mes para exercitar a súa "non unión" durante a cal o goberno do Estado Libre Irlandés non lexislou para Irlanda do Norte, deixando a xurisdición efectiva do Estado Libre en desuso por un mes.
División de Honra de Rugby
As dúas primeiras edicións
O Campionato de España de rugby (actual Copa do Rei) foi durante décadas a principal competición nacional. A primeira edición tivo lugar en 1926. No Campionato de España enfrontábanse cada ano os mellores equipos de cada campionato rexional, de xeito que a clasificación non dependía dos resultados da tempada anterior, senón dos resultados na liga local na primeira metade do mesmo ano. Nun principio enfrontaba ó campión de Cataluña co campión de Castela, que eran as únicas rexións con liga de rugby, e pouco a pouco fóronse engadindo os campións de Valencia, Euskadi e Andalucía. Nos anos 50, sendo Luis Blanco Mongay presidente da F.E.R., xurdiu a idea dunha liga nacional até entón inexistente. As dúas primeiras edicións (1952-53 e 1953-54) contaron con catro equipos participantes, dous cataláns en dous casteláns, que saían de cadanseu campionato rexional. O primeiro encontro da historia da liga española de rugby levouse a cabo ás 12:00h do 12 de outubro de 1952 no Campo de La Bordeta, en Barcelona. Nese encontro inaugural enfrontáronse o FC Barcelona e a AD Plus Ultra de Madrid, que rematou co resultado final de 21-0 a prol do conxunto barcelonés. Aquelas dúas primeiras edicións reducidas de liga foron gañadas polo Futbol Club Barcelona, cos dous subcampionatos para o Club Atlético de Madrid, pero o torneo non tivo continuidade.
Clubs participantes na División de Honra
A seguinte táboa recolle os resultado finais de tódolos equipos participantes na liga española de rugby dende a súa primeira edición na tempada 1952/53. Os equipos están colocados segundo o maior número de tempadas disputando a División de Honra. No caso de igualdade, a orde vai determinada pola cantidade de títulos de liga acadados, e no caso de haber igualdade outra vez, pola presenza máis recente na máxima categoría do rugby nacional:
Ouxo, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Ouxo é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 33 habitantes (14 homes e 19 mulleres).
Aprendizaxe en liña
A aprendizaxe en liña, tamén denominada aprendizaxe electrónica ou aprendizaxe virtual (en inglés, e-learning) é unha modalidade de aprendizaxe que se caracteriza principalmente polo establecemento dun contacto de tipo virtual entre o alumno e o titor/mestre. Ten como obxectivo desenvolver unha  proposta educativa que permita aplicar a equidade aos sistemas educativos, facilitando o acceso á educación ás persoas que por razóns xeográficas, laborais, económicas ou culturais non podían acceder a ela nas mesmas condicións que os demais. O medio máis comunmente utilizado neste contacto é Internet, así a todo, a aprendizaxe en liña pódese basear nun dispositivo de CD ou DVD.
Sacha Guitry
Inicios
O 3 de outubro de 1916 estreou no Teatro das Bouffes Parisiens outro dos seus grandes éxitos: a obra Faisons un rêve, coa que se deu a coñecer o grande actor e cómico de revista Raimu. Á parte do éxito popular, esa obra obtivo críticas moi adversas, xa que o teatro de Guitry simbolizaba todo o oposto a algunhas correntes do seu momento, como a postura defendida unha década despois polo Cartel des Quatre (formado por Louis Jouvet, Charles Dullin, Gaston Baty e Georges Pitoëff), os cales aborrecían o teatro comercial e defendían a calidade dos textos e unha posta en escena de vangarda. esquerda|miniatura|Retrato de Sacha Guitry no seu despacho da avenida Elisée-Reclus en 1942, por [[Léon Gard (colección de André Bernard)]] O seu primeiro intento cinematográfico data de 1915, cando rodou Ceux de chez nous como reacción a un manifesto alemán onde se exaltaba a cultura xermánica. Guitry rodou imaxes de artistas franceses amigos do seu pai, como Auguste Rodin, Claude Monet, Anatole France ou Pierre-Auguste Renoir, entre outros. Tomou notas das súas palabras e, durante as proxeccións públicas, repetíaas en voz alta. Deste xeito inventou en certa forma a voz en off. Non volveu rodar outro filme ata 1935, cando, por influencia da súa nova esposa Jacqueline Delubac, comezou a facer versións cinematográficas das súas propias obras teatrais. Pasteur (escrito para que o seu pai interpretase o protagonista, o doutor Louis Pasteur) foi protagonizado no cinema polo propio Sacha. Ese mesmo ano filmou Bonne chance. A protagonista feminina foi a súa esposa, Jacqueline Delubac.
En 1936 adaptou ao cinema outra das súas obras Le nouveau testament e rodou a que moitos consideran a súa obra mestra: Le roman d'un tricheur. Este filme, que carece case por completo de diálogos, está baseado na única novela escrita por Guitry, Mémoires d'un tricheur. O propio Guitry é o narrador do filme e amosa o seu gusto por contar historias e o seu amor polo ilusionismo.
Nos anos finais da década de 1930 logrou grandes éxitos. Por esas datas divorciouse de Jacqueline Delubac e casou con Geneviève de Séréville, a única das súas cinco esposas que adoptou o apelido Guitry. Rexeitou a proposición de formar parte da Academia Francesa porque lle impuñan a condición de abandonar a súa carreira de comediante. Foi elixido membro da Academia Goncourt.
Santana Motor
Historia
2006 marcaría o primeiro ano de relación entre este fabricante español e a multinacional italiana Iveco (Fiat). Ese ano alcanzouse un acordo de colaboración para fabricar modelos en Linares coa marca e distribución de Iveco, modelo que saíu da cadea de montaxe en 2008 para ser comercializado en todo o mundo. O acordo tamén daba a posibilidade a Iveco de comprar Santana Motor ata 2010. O primeiro modelo da relación Iveco-Santana foi o Massif, un todo terreo derivado do antigo Santana Anibal. Máis tarde lanzaríase o segundo modelo, denominado Campagnola (en honor ao mítico Fiat Campagnola), e que non e máis que un Massif en versión curta de 3 portas.
Covasur
Santana Motor reforzou en decembro de 2007 a súa liña de diversificación no sector ferroviario coa creación dunha nova sociedade froito da súa alianza coas empresas GEA 21, CAF e o Grupo Gallardo. O novo proxecto industrial céntrase na fabricación de vagóns de carga para o transporte de mercancías e denomínase Compañía de Vagones del Sur (Covasur).
Faro da Estaca de Bares
Historia
O plan Xeral de Obras Públicas do 1939 aprobaría a súa electrificación e a instalación dun radiofaro e dunha sirena, o que supuxo tamén un cambio substancial na habitabilidade e no aspecto externo.
No ano 1998 eliminouse o radiofaro circular LB 100 e instalouse unha estaciόn de DGPS que se encontra funcionando na actualidade.
Matamá, O Pao, Gomesende
Matamá é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE en 2011 tiña 43 habitantes e do IGE (17 homes e 26 mulleres), 5 menos que no ano anterior.
Dundee
O burgo real de Dundee (en gaélico: Dùn Dèagh, en escocés Dundee) é a cuarta cidade por número de habitantes de Escocia, cun censo de poboación de aproximadamente 190.000 habitantes e é igualmente unha das 32 subdivisións escocesas. A cidade sitúase na costa leste, na parte norte da baía do río Tay, preto da súa desembocadura no mar do Norte.
Enhanceosoma
O exemplo mellor coñecido de enhanceosoma actúa sobre o xene do interferón beta humano, o cal está regulado á alza en células que son infectadas por virus. Tres proteínas activadoras (NF-κB, unha proteína activadora do interferón como IRF-3, e o complexo ATF-2/c-Jun) únense cooperativamente á rexión amplificadora dese xene situada augas arriba en infeccións virais. A interacción está mediada por unha cuarta proteína, a HMG-I, a cal axuda a estabilizar o complexo ao promover as interaccións entre proteínas. O enhanceosoma ensamblado recruta a maquinaria transcricional, como a ARN polimerase na rexión promotora para iniciar a expresión xénica.
Chongqing
Chongqing é denominado de modo simple: Yú, unha abreviación que foi aprobada polo Consello de Estado a data de 18 de abril de 1997. O nome abreviado procede dunha vella denominación de parte do río Jialing, que atravesa Chongqing e desauga no Yangtzé.
Antequera
Xeografía
As zonas de campeiros localízanse entre as beiras da vega e os montes, así como na vertiente sur da Cordilleira Antequerana. Son espácios de topografía suave, con pequenas lomas e ocupados por cultivos de seca, sobre todo olivar e cereais, e con algúns asentamentos urbanos.
Igrexa de Santa María de Adina
Historia e arquitectura
Do templo románico sobre o que está construído o templo consérvanse os muros e os beirís da nave.
Na fachada destacan a imaxe da Virxe co Neno situada entre sobre a porta, esta en arco de medio punto. Á dereita da fachada está o campanario, rematado por uns pináculos.
S'Espalmador
Xeografía
Cuns 2 km² de superficie, ten aproximadamente 2.925 m de lonxitude e 800 m de anchura, sendo a illa máis grande das illas deshabitadas das Pitiusas. Está rodeada doutras illas menores: des Porcs, sa Torreta, Casteví e s'Alga.
Nick Nolte
Traxectoria
Iniciouse como actor no teatro, en Pasadena (California), e ten participado en numerosas obras. Porén, comezou a ser coñecido en 1976 cando participou na serie de televisión Rich Man, Poor Man, no papel de "Tommy Jordache".
Bandeira do Líbano
A bandeira do Líbano (en árabe: علم لبنان‎) está formada por dous franxas horizontais vermellas envolvendo a outra branca. A franxa branca é o dobre de grande que cada unha das vermellas (proporción 1:2:1), o que se coñece en vexiloloxía como a franxa española. O cedro verde situado no medio toca cada unha das dúas franxas vermellas e a súa anchura é un terzo do longo total da bandeira. Foi adoptada o 7 de decembro de 1943.
Descrición
O texto completo do artigo 5 da Constitución libanesa di:
Afonso Carrasco Rouco
miniatura|Escudo de Alfonso Carrasco Rouco
Música para piano de Gabriel Fauré
Introdución
Nos seus últimos anos, a súa música —influída polos efectos dunha xordeira cada vez maior— volveuse gradualmente menos carismática e máis austera, marcada polo que o compositor norteamericano Aaron Copland denominou «intensidade sobre un fondo de calma». O crítico Bryce Morrison pon de manifesto que os pianistas frecuentemente prefiren interpretar as súas primeiras obras, ao consideralas máis accesibles, máis que a música do seu último período, que expresa «tal íntima paixón e illamento, á vez que ira e resignación alternándose entre si» que adoita incomodar aos oíntes. O especialista Jean-Michel Nectoux escribe:
Nocturnos
Fauré non tiña pensado que o oitavo nocturno aparecera con esta nomenclatura. O seu editor reuniu oito pezas curtas para piano e publicounas xuntas como 8 pièces brèves, dándolle a cada unha delas un título sen a aprobación do compositor. O nocturno, a última das pezas breves, é máis curto e complexo que o seu predecesor, e consiste nun tema principal en forma como de canción cun delicado acompañamento de semicorcheas coa man esquerda.
Como o seu predecesor inmediato, o décimo nocturno é de menor escala que os do período intermedio de Fauré. A diferenza do noveno, o décimo é máis escuro e furioso. O compositor emprega a forma ABA de xeito menos ríxida que nos nocturnos anteriores e os compases iniciais da peza repítense de xeito intermitente ao longo da mesma, para crear un violento clímax, descrito por Morrison como «unha lenta subida central [...] que habita nun mundo de pesadelos». A peza conclúe cunha coda tranquila. Está adicado a Madame Brunet-Lecomte.
Bug
Descrición
Os resultados dos bugs poden ser cualitativamente moi serios, por exemplo bugs que ocorreron en computadores Therac-25 que controlan unha terapia radioactiva, causando a morte de pacientes, ou os bugs que causaron que se destruíse o foguete Ariane 5 en 1996, en menos dun minuto despois do lanzamento.
Música para piano de Gabriel Fauré
Impromptus
Cortot comparou o primeiro impromptu cunha barcarola rápida, que evoca a «auga iluminada polo sol», combinando «coquetería estilizada e lamentos».
Adicado a «Madame de Marliave» (Marguerite Long), o cuarto impromptu supón o regreso ao xénero no seu período intermedio. A diferenza de gran parte da música desta época, evita empregar un estado de ánimo sombrío, mais neste punto deixara atrás o sinxelo encanto dos tres primeiros impromptus. Un estilo máis maduro evidénciase na sección central, marcada andante contemplativo, seguido dunha sección máis axitada coa que conclúe a peza.
Nectoux describe este impromptu como «unha peza de puro virtuosismo que homenaxea, non sen humor, a beleza da escala de tons enteiros». Morrison, con todo, sostén que, do mesmo xeito que o cuarto impromptu, a obra «ferve de descontento» e é «desafiante, é máis que un mero intento de romper coas convencións».
Balada en fa díese maior, Op. 19
A Balada, adicada a Camille Saint-Saëns, data de 1877. É unha das súas obras para piano só máis ambiciosas, pero é máis coñecido polo arranxo para piano e orquestra que realizou en 1881 a suxestión de Liszt. Cunha duración de algo máis de 14 minutos, é só superada pola peza Thème et variations. Fauré concibiu a música inicialmente como unha colección de pezas individuais, pero máis tarde decidiu unilas nunha única obra levando o tema principal de cada sección na seguinte como tema secundario. A peza comeza cun tema en fa díese maior, en andante cantabile, que é seguido por unha sección máis lenta, marcada lento, en mi bemol menor. A terceira sección é un andante que introduce un terceiro tema. Na última sección, un allegro, o segundo tema regresa e leva a obra á súa conclusión, cuxa melodía aguda canta con especial delicadeza, segundo Nextoux.
8 Pièces brèves, Op. 84
Allégresse en dó maior: Orledge descríbeo como «un burbullante perpetuum mobile cuxo arrebato de sentimentos románticos está a duras penas baixo control». Segundo Koechlin, é «unha canción, pura e leda, que se eleva cara a un ceo iluminado; unha efusión de xuventude, chea de felicidade».
9 Préludes, Op. 103
Andante. Copland considera este preludio o máis accesible de todos. «Ao comezo, o que máis te chamará a atención será a terceira en sol menor, unha estraña mestura entre o romántico e o clásico». O musicólogo Vladimir Jankélévitch escribiu: «parece unha barcarola que interrompe de xeito estraño un tema de contornos estilísticos moi modernos».
Ávaros
Historia
A comezos do século VII, os ávaros aliáronse cos persas contra o Imperio Bizantino e en 626 puxeron sitio a Constantinopla, aínda que a denodada resistencia dos seus habitantes obrigounos a se retiraren sen conseguir o seu obxectivo e regresar a Panonia.
Boimorto (homónimos)
O topónimo Boimorto pode referirse a:
O Reboredo, Sofán, Carballo
O Reboredo é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 1 habitante no ano 2019 segundo datos do IGE, (1 home).
Calvos, Cuntis, Cuntis
Calvos é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 71 habitantes deles 33 eran homes e 38 mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Sikorsky SH-60 Seahawk
Orixe
A Armada baseou os seus requerimentos na especificación UTTAS do Exército para reducir os custos. Sikorsky e Boeing-Vertol presentaron propostas para versións da Armada dos seus helicópteros UTTAS do Exército en abril de 1977. A Armada tamén mirou os helicópteros producidos por Bell, Kaman, Westland e MBB, pero eses eran demasiado pequenos para a misión. A principios de 1978 a Armada seleccionou o deseño S-70B de Sikorsky, que foi designado "SH-60B Seahawk".
Capela da Virxe Peregrina de Pontevedra
Historia
A orixe da capela remóntase a 1753, ano no que se fundou unha congregación dedicada ao culto da Virxe do Camiño, que posteriormente deu lugar na Congregación da nosa Señora do Refuxio a Divina Peregrina.
No ano 2011 foi declarada Ben de Interese Cultural.
Arquitectura
Ten planta de cuncha de vieira, símbolo dos peregrinos, con remate en cruz. É de estilo barroco tardío con formas neoclásicas, así como o seu retablo maior, de 1789. A imaxe central da patroa é do século XIX. A fachada, con tres fornelos coas figuras de san Roque, Santiago Apóstolo e santa María, ten dúas torres e unha alegoría da fe.
Peróxido orgánico
En química de polímeros
O peróxido de dibenzoílo utilízase como iniciador de radical que axuda á polimerización de acrilatos. As resinas industriais baseadas en ésteres de ácido metaacrilico e/ou acrílicos prodúcense invariablemente por polimerización de radical con peróxidos orgánicos a elevadas temperaturas. A velocidade de polimerización axústase elixindo unha temperatura e tipo de peróxidos axeitados.
O peróxido de metiletilcetona, o peróxido de benzoílo e en menos medida o peróxido de acetona utilízanse como iniciadores para a polimerización de radical dalgunhas resinas, por exemplo, o poliéster e a silicona, que se encontran a miúdo cando se fabrica fibra de vidro. O hidroperóxido de pinano utilízase na produción de estireno-butadieno (caucho sintético).
Axentes branqueantes e desinfectantes
O peróxido de benzoílo e o peróxido de hidróxeno utilízanse como axentes branqueantes e de "maduración" para tratar a fariña para facer que o gran de trigo libere máis doadamente o glute; a alternativa é deixar que a fariña se oxide lentamente ao aire, o cal é un proceso demasiado lento para as necesidades da era industrial. O peróxido de benzoílo é un eficaz medicamento tópico para tratar maioría das formas de acne.
A partir de peróxido de hidróxeno
Os dialquilsulfatos reaccionan co peróxido de hidróxeno alcalino. Neste método, o sulfato de alquilo doa o grupo alquilo e o ión sulfato forma o grupo que sae:
Reaccións
Clivaxe de cetonas e alcohois no rearranxo de Kornblum–DeLaMare
Seguridade
2) Os produtos son embotellados en recipientes pequenos e levados a un sitio fresco pouco despois da súa síntese.
Naruto: Shippūden
Hidan, Kakuzu e o Equipo 10
Antes de morrer, Kakuzu mira a Kakashi e pregúntalle que clase de Genin vence a un ninja clase S, e Kakashi dille que as novas xeracións superan ás vellas. Logo disto o fulmínao co seu Raikiri. Logo de atoparse con Shikamaru, Sai e Sakura regresan cos demais e regresan a Konoha. Shikamaru faise a promesa a si mesmo de que cada xeración dos Nara que segue vixiará o buraco onde está Hidan enterrado para asegurarse de que nunca salga de aí. Ao regresar os equipos de Asuma e Kakashi, Tsunade recíbeos e decátase do que fai a nova técnica de Naruto, polo que lle prohibe volver usala. Este asegúralle que coñece os seus límites e saberá cando e como usala. Doutra banda, Kurenai aparece ás veces na tumba de Asuma, e Shikamaru decátase; el pregúntalle que lle ocorre e ela revela que está embarazada de Asuma.
Jiraiya e Pein
Itachi e Sasuke enfróntanse na gorida de Akatsuki; cando Sasuke cre gañar, o clon de sombras de Itachi dille que vaia á gorida dos Uchiha para terminar coa batalla. Logo de infiltrarse con éxito na aldea da choiva, Jiraiya captura a 2 subordinados de Pein para buscar que lle conten quen é Pein e que trama; estes cóntanlle que Pein é o xefe da aldea escondida da choiva e que derrotou a Salamandra Hanzō (que foi quen lles deu o título de sannin a Jiraiya, Tsunade e Orochimaru). Logo de escoitar aos prisioneiros que Pein manipula a choiva nese lugar, Jiraiya supón que vai tras Naruto e unha serie de incógnitas empézanlle a xurdir, ata que chega a unha suposición que lle di que quizais foi o mesmo Uchiha Madara quen invocou a Kyubi para destruír Konoha.
Sasuke diríxese á gorida dos Uchiha e aparece Kisame dicindo que o único que pode pasar é Sasuke, Karin inténtao deter pero el di que é a súa vinganza e segue adiante mentres tanto Suigetsu dille a Kisame quen é ao cal Kisame dille que non cambiou, Suigetsu dille que xa que van esperar un intre por que non se divirten, mentres Kisame prepárase para pelexar.
Logo vese aos da folla no seu encontro con Tobi a quen non lle toman moita importancia pero Naruto fai un clon de sombras e dálle de cheo cun Rasengan pero do mesmo xeito que na batalla con Sasuke parece que non lle afecta de ningunha forma, do cal Naruto se sorprende. Para rematar vese a Itachi sentado nun trono coa palabra "Raposo" preguntándolle a Sasuke que é o que ve, ao cal contesta que co poder que obtivo o único que ve, e moi claro, é a el morto.
Mentres tanto Naruto intenta golpear a Tobi pero este esquiva facilmente todos os ataques de Naruto entón todos os ninjas de Konoha alíanse para atacar a Tobi. En tanto Pein, logo de matar a Jiraiya, non confirma con toda seguridade ante Zetsu, que estaba escondido vendo a pelexa, que Tobi sexa en realidade Madara Uchiha, isto non está totalmente demostrado porque en realidade só nomea a Madara e non menciona a Tobi e mentres tanto na gorida dos Uchiha o enfrontamento entre os dous irmáns comeza.
Sasuke e Itachi
Logo Itachi di comprendiches as miñas verdadeiras intencións, e Sasuke contesta: "así, con que ese era o motivo e recorda o momento en que se presentou ante Kakashi e o equipo 7" e di: ao final estou aquí e é hora de que cumpra o meu obxectivo. Itachi dille: pero ti non me podes gañar, dixeches que viches a miña morte, pero me temo que é unha ilusión xa que ti non posúes o mangekyou sharingan. Sasuke respóndelle: "podes usar os teus ollos todo o que queiras pero co meu odio a ilusión farase realidade e esa realidade é a túa morte e desátase unha pelexa". Sasuke tíralle dous shuriken pequenos e Itachi tamén e ambos chocan, e ambos tiran máis e máis ao final os dous corren e xuntan as súas espadas, e Itachi fai o "kage bunshin non jutsu e tira tres kunais e Sasuke saca unha serpe do seu ombreiro esquerdo para deter os tres kunais e atacar a Itachi. Logo Sasuke tira unha shuriken de vento endemoniado e corta o brazo de Itachi pero o transforma en corvos e dispérsanse en todo o cuarto e os corvos transfórmanse novamente en Itachi e golpea a Sasuke, este ía facer o chidori pero Itachi detenllo, dóbralle o brazo e coa outra man vaille extraer o ollo e dille: "perdóname irmán, ti es a miña nova luz", tamén di: "non es rival para a miña porque non posúes o mangekyou sharingan".
Cerdedo, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
Era a capital do concello de Cerdedo, ao que daba nome.
Creta e Cirenaica (provincia romana)
Lista dos gobernadores romanos
Jane Francis e Anna Kouremenos (eds.) 2016. Roman Crete: New Perspectives. Oxford: Oxbow
Londa Schiebinger
Traxectoria
É doutora pola Universidade Harvard, recibindo o título en 1984. É a directora do proxecto Gendered Innovations in Science, Medicine, Engineering and Environment Project (en galego, Proxecto para as innovacións de xénero en ciencia, medicina, enxeñaría e medio ambiente). É membro electo da Academia de Artes e Ciencias dos Estados Unidos. Recibiu o título de doutor honoris causa de Vrije Universiteit Brussel, en Bélxica, en 2013, da Facultade de Ciencias da Universidade de Lund, en Suecia, en 2017, e da Universidade de Valencia, en España, tamén en 2017. É membro do comité asesor internacional da revista Signs: Journal of Women in Culture and Society.
Luperca
Historia
miniatura|Representación da Loba capitolina aleitando a Rómulo e Remo, c. [[-137.]] A lupa romana é un tema popular en medallas, moedas, xoias, relevos, mosaicos, etc, no Imperio Romano. A loba foi inicialmente representada sen os xemelgos, pero a partir do século III a representación da loba aleitando aos xemelgos é habitual. A lupa romana é un símbolo da orixe divina do fundador de Roma, Rómulo, fillo do deus da guerra, Marte, e a reivindicación do carácter eterno (aeternitas) da cidade e do imperio.
Anxiotensina
Anxiotensina II
A anxiotensina I é convertida en anxiotensina II (AII) pola separación de dous residuos de aminoácidos C-terminais polo encima ACE, principalmente polo ACE dos plmóns (pero este encima tamén está presente en células endoteliais, células epiteliais renais e no cerebro). A anxiotensina II actúa sobre o sistema nervioso central para incrementar a produción da vasopresina, e tamén actúa sobre o músculo liso arterial e venoso causando vasoconstrición. A anxiotensina II tamén incrementa a secreción de aldosterona, actuando así como hormona endócrina, autócrina/parácrina e intrácrina.
Coñécense outros produtos de clivaxe do ACE, de sete a nove aminoácidos de longo; teñen unha afinidade diferencial polos receptores da anxiotensina, aínda que o seu papel exacto aínda non está claro. A acción da propia AII é a diana dos antagonistas do receptor de anxiotensina II, que bloquean directamente os receptores AT1 de anxiotensina II.
Anxiotensina III
A anxiotensina III ten un 40% da actividade vasoconstritora da anxiotensina II, pero un 100% da actividade produtora de aldosterona. Incrementa a presión arterial media.
Renais
A anxiotensina II ten un efecto directo sobre os túbulos proximais renais incrementando a reabsorción de Na+. Ten un efecto complexo e variable sobre a filtración glomerular e o fluxo sanguíneo renal dependendo das condicións. Os incrementos na presión sanguínea sistémica manteñen a presión da perfusión renal; porén, a constrición das ateriolas glomerulares aferentes e eferentes tende a restrinxir o fluxo sanguíneo renal. O efecto sobre a resistencia arteriolar eferente é, non obstante, marcadamente maior, en parte debido ao seu menor diámetro basal; isto tende a incrementar a presión hidrostática capilar glomerular e a manter a taxa de filtración glomerular. Outros mecanismos poden afectar tamén o fluxo sangúineo e a taxa de filtración glomerular. Altas concentracións de anxiotensina II poden constrinxir o mesanxio glomerular, reducindo a área para a filtración glomerular. A anxiotensina II é un sensibilizador da retroalimentación tubuloglomerular, impedindo un excesivo aumento da taxa de filtración glomerular. A anxiotensina II causa a liberación local de prostaglandinas, as cales, á súa vez, antagonizan a vasoconstrición renal. O efecto neto deste mecanismo competidor sobre a filtración glomerular varía co ambiente fisiolóxico e farmacolóxico.
Evolución de Biston betularia
Orixe e evolución
miniatura|360px|Os [[morfo (bioloxía)|morfos typica e carbonaria na mesma árbore. O morfo de cor clara typica (baixo a greta da codia da árbore) é case invisible na súa árbore libre de contaminación, camuflándose dos seus predadores.]]
Xa durante a vida de Darwin se percibira que o melanismo industrial podía ser unha evidencia que apoiase a teoría da selección natural de Charles Darwin. Albert Brydges Farn (1841–1921), un entomólogo británico, escribiulle a Darwin o 18 de novembro de 1878 para discutir a súa observación das variacións de cor na avelaíña Gnophos obscurata (agora chamada Charissa obscurata). Decatouse da existencia de avelaíñas escuras na turba do New Forest, avelaíñas marróns sobre solos de arxila e solos vermellos de Herefordshire e brancas sobre os cantís de creta de Lewes; entón suxeriu que esta variación era un exemplo de "supervivencia dos máis adaptados". Díxolle a Darwin que atopara avelaíñas escuras nas ladeiras de creta onde a follaxe quedara escurecida polo fume procedente de fornos de cal, e tamén oíra que as avelaíñas brancas se fixeran menos comúns en Lewes despois de que empezasen a funcionar os fornos de cal había algúns anos. Darwin parece que non respondeu a esta información, posiblemente porque pensaba que a selección natural tiña que ser un proceso moito máis lento. Non se publicou unha explicación científica da coloración das avelaíñas ata 1896, 14 anos despois da morte de Darwin, cando J.W. Tutt relacionou explicitamente o melanismo de B. betularia coa selección natural.
Aumento e diminución da frecuencia dos fenotipos
Desde aproximadamente 1962 ata o presente, a frecuencia do fenotipo carbonaria estivo baixando de forma sostida en liña coa maior limpeza do aire arredor das cidades industriais. O seu declive foi medido con máis precisión que o seu aumento, por medio de estudos científicos máis rigorosos. Especialmente, Bernard Kettlewell realizou unha avaliación nacional en 1956, Bruce Grant realizou outra similar a inicios de 1996, e L.M. Cook outra en 2003.
Indución fenotípica
Heslop-Harrison (Harrison e Garrett 1926; Harrison 1928) suxeriu que o incremento de avelaíñas melánicas en rexións industrializadas debíase á "presión de mutación", non á selección polos predadores, que se consideraba insignificante. Os sales de chumbo e manganeso estaban presentes nas partículas contaminantes transportadas polo aire e sueriu que estas causaban mutacións en xenes para a produción de melanina, pero non noutros. Utilizou como material as especies Selenia bilunaria e Tephrosia bistortata. As larvas foron alimentadas con follas que incorporaran eses sales e as melánicas aparecían seguidamente. Os experimentos similares de Hughes McKenney (1932) e Thomasen e Lemche (1933) fracasaron á hora de replicar estes resultados. Porén, o estatístico e xenetista Ronald Fisher mostrou que os controis de Heslop-Harrison eran inadecuados. Esta hipótese, porén, parece que foi falsada por medio de experimentos de cruzamentos.
URL
O URL (siglas de Uniform Resource Locator; en galego, localizador uniforme de recursos) é un texto curto que identifica calquera recurso (servizo, páxina, documento, enderezo de correo eletrónico, enciclopedia...) accesible nunha rede. Un concepto similar é o de URI (o L cambia por un I, de identificador).
URI
Un URI é un enderezo que identifica calquera recurso (servizo, páxina, documento, enderezo de correo eletrónico, enciclopedia ...) accesible nunha rede.
Keiko Yamada
Traxectoria
No ano 2001, mentres globe facíase un perfil máis baixo, Keiko participou nunha canción xunto a cantante Ayumi Hamasaki para o álbum de beneficencia "Song+Nation", do cal as súas vendas irían en axuda das vítimas das Torres xemelgas. O tema, composto polo seu compañeiro de banda Tetsuya Komuro, máis tarde tamén foi gravado exclusivamente por Keiko (como tamén fixo Hamasaki para un dos seus álbums), o cal foi acreditado como globe version. Tras que no 2002 Globe regresaba de forma máis activa á industria cun novo estilo máis ligado o Trance, Keiko gravou unha canción para Cyber X chamada "Be True", para a gama de compilacións de música electrónica xaponesa Cyber Trance, que pertence o selo Avex Trax. No 2003 lanza o seu primeiro traballo en solitario baixo o proxecto globe KEIKO solo proyect, un single/mini álbum chamado KCO (a pronunciación de Keiko en inglés), pero igualmente lanzado polo selo privado da súa banda avex globe.
Cabrera de Mar
Xeografía
A área máis próxima ao mar (ata aproximadamente uns 2 km da costa) presenta un perfil plano. A liña de costa está formada por unha praia de area, continuación da praia de Vilassar. Pola contra, a área interior presenta un relevo moi accidentado debido á presenza da Serra de Sant Mateu, parte da Cordilleira Litoral.
Historia
miniatura|esquerda|Can Bartomeu, [[século XVI.]] Ata a época romana, o Maresme pertencía a Laietania, e na zona de Cabrera de Mar situábase a súa capital, Ituro, unha importante cidade comercial.
Enxeñaría naval
Historia e características
A enxeñaría naval abrangue as funcións de enxeñaría incluíndo o proxecto creativo do buque e artefactos flotantes, a investigación aplicada, o desenvolvemento técnico nos campos de deseño e construción e a administración dos centros de produción de material flotante (estaleiros). Así como tamén do mantemento e reparación destes.
San Clodio, Leiro
Está situado a medio camiño entre Ribadavia e O Carballiño, a carón do río Avia. O mosteiro de San Clodio actualmente acolle un hotel. miniatura|dereita|600px|O lugar de San Clodio.
Señorín
O topónimo galego Señorín pode referirse a:
Arén, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
Arén é un lugar situado na parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. No ano 2008 tiña 26 habitantes, 15 deles eran homes e 11 eran mulleres; isto supón un aumento no número de efectivos en relación ao ano 2006.
John Cusack
John Paul Cusak, nado o 28 de xuño de 1966 en Evanston, Illinois, é un actor, produtor e guionista estadounidense. Foi protagonista en filmes como Say Anything..., Grosse Pointe Blank, Con Air, The Thin Red Line, Being John Malkovich, High Fidelity, 1408, 2012, The Raven e The Butler.
Åsa Larsson
Åsa Elena Larsson, nada en Uppsala (Suecia) o 28 de xuño de 1966, é unha escritora sueca de novela negra, creadora da avogada Rebecka Martinsson, protagonista das súas obras.
Cultura popular
Non garda ningún parentesco co famoso escritor sueco Stieg Larsson, a pesar da coincidencia do apelido, pero si é neta do esquiador olímpico Erik August Larsson que gañou unha medalla de ouro na olimpiada de 1936.
San Xes, Paderne de Allariz
San Xes é unha parroquia do concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 48 habitantes (16 homes e 32 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 16 habitantes en relación ao ano 2000.
Ligamentos carpometacarpais dorsais
Os ligamentos carpometacarpais dorsais son un conxunto de ligamentos do membro superior que reforzan o conxunto de articulacións do pulso pola parte dorsal ou posterior.
O segundo óso metacarpiano recibe dous feixes, un procedente do óso trapecio e outro do óso trapezoide.
Vila
Época romana
Coa consolidación do latifundio durante o Imperio romano, a vila converteuse no centro das grandes explotacións agrícolas.
Idade Media
A vila, tiña unha serie de privilexios que a diferenciaba da aldea ou lugar. Un corpo de rexedores e xuíces gobernan a vila. Con aspiracións urbanas, dotadas dun castelo ou fortaleza e provista dunha muralla ou cercado en torno á poboación. A vila e o seu concello estendían a súa xurisdición sobre un extenso territorio.
Presente
No ámbito da organización administrativa, unha vila é unha poboación cun tamaño intermedio entre unha aldea e unha cidade, dotado dunha economía na que o sector terciario comeza a ter certa importancia.
Vila en Portugal
Tipicamente, as vilas en Portugal teñen entre 1.000 e 10.000 habitantes, pero motivos históricos e flutuacións poboacionais crearon varias excepcións a esta regra. Actualmente, a creación de novas vilas (elevadas de niveis inferiores) está definida pola lei nº 11/82 do 2 de xuño que, salvo cando haxa "importantes razóns de natureza histórica, cultural e arquitectónica", establece que unha poboación só pode elevarse a vila se ten:
En heráldica as aglomeracións urbanas portuguesas reflicte a diferenza entre cidades, vilas e aldeas, con o brasón de armas unha cidade representase cunha coroa de 5 torres, unha vila con 4 e unha aldea con 3.
Queens Park Rangers F.C.
O Queens Park Rangers Football Club foi fundado en 1886 tras a fusión do Christchurch Rangers e do St. Judes Institute, e as súas cores tradicionais son o azul e o branco. Nos primeiros anos tras a formación do club, xogaban os partidos en diferentes campos ata que finalmente se asentaron no Loftus Road Stadium. Debido á súa proximidade con outros clubs do oeste de Londres, o QPR mantén antigas rivalidades con varios equipos da zona, sendo os máis salientables o Chelsea, Fulham e Brentford. Fóra de Londres, o QPR mantén tamén unha rivalidade co Watford.
Campo, Cuntis, Cuntis
Campo é un lugar da parroquia de Cuntis, no concello pontevedrés de Cuntis. Segundo o IGE do 2008 tiña 66 habitantes deles 30 homes e 36 eran mulleres, o que supón un aumento a poboación desde 2007.
Colorado Springs, Colorado
thumb|240px|Pikes Peak, nas [[Montañas Rochosas.]] Colorado Springs é unha cidade localizada no condado de El Paso no estado estadounidense de Colorado. No censo dos Estados Unidos de 2010 tiña unha poboación de 416.427 habitantes e unha densidade de poboación de 824,93 km².
Turismo
A cidade está comunidada a través do aeroporto de Colorado Springs.
Bandeira de Liberia
A semellanza coa bandeira estadounidense reflicte que o país se formou con antigos escravos procedentes dos Estados Unidos. As once franxas representan os once asinantes da Declaración de Independencia de Liberia e as cores vermella e branca simbolizan a coraxe e a excelencia moral. A estrela branca alude á liberdade obtida polos antigos escravos sobre o azul que simboliza, a terra africana.
Sete, Sofán, Carballo
Sete é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 5 mulleres.
Comité Nacional Olímpico e Deportivo Francés
Historia
O Comité Olímpico Francés foi creado en 1894 en París. En 1972, fusionouse co Comité Deportivo Nacional, mudando o seu nome a Comité Nacional Olímpico e Deportivo Francés.
Raymond Leo Burke
Traxectoria
O 29 de xuño de 1975 foi ordenado sacerdote da diocese de La Crosse polo papa Paulo VI. Continuou os seus estudos na Gregoriana, onde se graduou en Dereito canónico en 1982 e doutorouse en 1984.
Sikorsky S-61R
O Sikorsky S-61R é un helicóptero de dous motores usado en roles de transporte e busca e rescate. Unha versión desenvolvida a partir do S-61/SH-3 Sea King, o S-61R tamén foi construído baixo licenza por Agusta como o AS-61R. O S-61R serviu na USAF como o CH-3C/E Sea King e o HH-3E Jolly Green Giant, e na Garda Costeria estadounidense como o HH-3F "Pelican".
Desenvolvemento
A firma italiana Agusta fabricou unha variante do S-61R baixo licenza, chamada AS-61R. Agusta construíu 22 helicópteros para a Forza Aérea de Italia. A compañía afirmou que podería reabrir a liña de produción en 36 meses para construír AS-61 adicionais.
Iate
Licenzas
Segundo a eslora ou a potencia do motor que teña, será necesaria a licenza correspondente, sendo a que capacita para utilizar calquera tipo de iate e a calquera distancia da costa a licenza de capitán de iate.
Limeres, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
Limeres é un lugar situado na parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. En 2008 tiña 46 habitantes (21 homes e 25 mulleres), menos que en 2006.
Traballador independente
Valoración do traballo dos freelancers
Tense considerado que a maneira máis atinada de evitar estes contratempos é percorrer a un ciclo inicial de planeamento persoal, que inclúa pequenos puntos de verificación ao longo do traxecto. Este planeamento tenderá a ser maior ou menor, de acordo coa área escollida.
Costumismo
Historia do costumismo
A literatura costumista foi unha importante escola de aprendizaxe para os iniciadores da novela realista do século XIX, coa que ás veces se confunde. En Galicia o modelo estético costumista asumiría tamén a función de defensa dos valores tradicionais ante o avance alienante da modernidade. Así mentres que Lamas Carvajal en Gallegada permanecía fiel ao modelo costumista coa vontade de conservar os costumes galegos máis enxebres, Pérez Placer intentaría renovar ese modelo con apuntamentos naturalistas e impresionistas, mais sería Álvarez de Nóvoa quen definitivamente o superase coa nova sensibilidade dos contos de Pé das Burgas. Na novela decimonónica hai unha influencia costumista e importante no folletín en obras como ¡A Besta! ou nos contos de Labarta Posse, iniciándose unha liña de continuidade que chegará até os nosos días, centrada no ruralismo, por medio de autores como Lesta Meis ou García Barros na narrativa ou Varela Buxán no teatro.
Ramón Cabanillas
Ramón Cabanillas (1876 - 1959 ) foi un dos máximos expoñentes nas Irmandades da Fala. Ao longo da súa vida, desenvolveu unha ampla traxectoria poética con diversas influencias, sendo as máis destacábeis o saudosismo (influencia de Teixeira de Pascoaes), o celtismo (cuxa influencia reside no poeta irlandés Yeats), a poesía popular (con influencia do folclore) e a tradición dos Precursores do século XIX como Rosalía, Curros e Pondal, ademais da poesía popular (con influencia do folclore).
Noriega Varela
Toda a súa traxectoria poética está impregnada dunha grande relixiosidade. Raro é o poema onde non exista algunha referencia ou invocación de carácter divino. Fórmulas como “Bon Xesus”, “O Salvador”, “Dios Meniño”, “El-Señor”, “O Filliño”, “O Ben Amado” etc. aparecen constantemente nos seus poemas. Ademais, cando, estando de mestre en Foz, un poeta da zona publica unha composición denunciando a falta de solidariedade coa vella pobre, Noriega sae inmediatamente cun poema-resposta en que defende a posición da Igrexa. Tamén, nalgunhas composicións o poeta convértese en trobador e canta á Virxe dos Remedios como un romeiro máis.
No ano 1920 publica nos tres primeiros números da revista Nós, dentro da sección “Archivo filolóxico e etnográfico de Galiza”, unha colección de adiviñanzas e refráns. En 1928 aparece na editorial “Nós” o seu libro ''Como falan os brañegos. Serie I. Locucións, frases, modos adverbiais, unha leria pr´os rapaciños, refráns, canteres i-adiviñanzas''. En 1930 aparecen en Vida Gallega algúns refráns baixo o título de “Es poeta de la montaña y sus refranes gallegos”. En maio de 1931 inicia en Vida Gallega a publicación dunha serie de adiviñanzas en varios números sucesivos, até completar as cen.
Dimo, Catoira
San Pedro de Dimo é unha parroquia que se localiza no norte do concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 973 habitantes (469 homes e 504 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.141 habitantes.