cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andreas Gottlob Rudelbach
Traxectoria
En 1830 axudou a establecer a conferencia pastoral de Muldentalkreis e, aínda que oposto a calquera separación da Igrexa Luterana oficial, contou cunha forte oposición dentro da xerarquía eclesiástica. Finalmente volveu a Dinamarca en 1845.
Prada de Valdeón
O contorno de bosque e pradeiras enmarcados polas moles calcarias dos Picos de Europa entre as que destaca a Torre del Friero (2.445 m.) permite efectuar paseos por bosques veciños ou ascensións aos cumes. Entre os sendeiros máis coñecidos que parten de Prada de Valdeón atópanse o do Mercadillo e o de Montó.
Pieces of a Woman
Pieces of a Woman é un filme canadense-estadounidense de 2020 dirixido por Kornél Mundruczó a partir dun guión de Kata Wéber. Está protagonizado por Vanessa Kirby, Shia LaBeouf, Molly Parker, Sarah Snook, Iliza Shlesinger, Benny Safdie, Jimmie Fails e Ellen Burstyn. Martin Scorsese foi un dos seus produtores executivos.
Interludio
En lingüística, fálase de interludio cando á hora de segmentar unha palabra en sílabas, non resulta doado determina-la fronteira silábica, por mor de se presentaren unidades consonánticas en determinadas posicións que non se deixan atribuír claramente a unha sílaba ou a outra.
Amable Veiga non acepta esta explicación e indica que o único que posúen de consonántico é a súa distribución, que os sitúa exclusivamente nas marxes silábicas. No suposto de que, como di Domingo Prieto, houbese nelas un elemento vocálico e outro consonántico terían que poder repartirse en dúas sílabas, e achámonos con que eses dous elementos son simultáneos e non sucesivos.
Juan Basoa Díaz
Juan José Basoa Díaz, nado en Neda o 20 de xuño de 1907 e finado en Ferrol o 20 de setembro de 1936, foi un mecánico galego.
Dirk Bogarde
miniatura|dereita|Bogarde, en 1990. Derek Jules Gaspard Ulric Niven van den Bogaerde, mellor coñecido polo nome artístico de Dirk Bogarde, nado o 28 de marzo de 1921 e finado o 8 de maio de 1999, foi un prolífico actor ademais dun escritor británico.
Jane Birkin
A bolsa Birkin
A "bolsa Birkin" (Birkin bag) é un bolso de luxo fabricada por Hermès, unha empresa francesa de alta costura. O nome do bolso é unha homenaxe a Jane Birkin.
Casa Pereira de Castro
Historia
Trátase dun edificio que interpreta o barroco de xeito peculiar, mesturando a cantaría de perpiaño granítico con cachotaría revocada en branco, que serve para salientar os elementos senlleiros da edificación (encontros, linteis, xambas). Conta con dúas fachadas enmarcadas por pilastras angulares, que sosteñen un falso entaboamento de molduras de cantaría, sobre a que se sitúa a cornixa ricamente moldurada. A fachada da rúa do Triunfo é austera, contando só cos escudos de varias das familias promotoras da obra. A fachada da Praza da Constitución é a que concentra o maior programa decorativo, con frontóns de arcos mixilíneos nos vans das fiestras, e decoración de placas, típicas do barroco galego, baixo os balcóns.
Historia de Francia
Idade Moderna
Tras o final da Idade Media, Francia experimenta a súa consolidación como nación. As Guerras de relixión de Francia dominan a vida do país desde o século XVI pacificándose internamente co Edicto de Nantes (a paz exterior non chegaría senón ata a primeira metade do XVII, cando se celebra a Paz de Westfalia).
Restauración
Cando Napoleón faleceu en 1821 na illa de Santa Elena, Luís XVIII tomou por segunda vez o imperio pero esta vez cos ensinos da revolución. No Congreso de Viena tentouse restaurar o mapa político europeo. Con todo, removéronse os cimentos da vella Europa, e xa non volvería ser a mesma. Se entronou a Luís XVIII da dinastía Borbón, (o Antigo Réxime practicamente volvera a gobernar en Francia) a quen sucedeu Carlos X, pero neste caso o pobo francés decidido a non aceptar o xugo monárquico, sublevouse e estalou a revolución de 1830, a cal derrocaría aos monarcas e instauraría un novo ámbito político denominado 'monarquía popular'  co  parcial apoio do pobo. Á súa vez, sería coroado Luís Filipe I, o "rei cidadán". En 1839 Francia decláralle a guerra a México (a coñecida como a Guerra dos Pasteis), polas reclamacións feitas polo embaixador de Francia de pagar seiscentos mil pesos a un pasteleiro por uns pasteis que non pagaron os soldados de Antonio López de Santa Anna e o fusilamento dun cidadán francés acusado de piratería.
Segunda República Francesa
O 10 de decembro de 1848, o primeiro Presidente da República francesa é elixido por sufraxio universal masculino: trátase de Luís Napoléon Bonaparte, sobriño de Napoleón Bonaparte. Ante a negativa da Asemblea para modificar a Constitución para a súa reelección, prepara un golpe de estado que leva a cabo o 2 de decembro de 1851. O 7 de novembro de 1852, un novo plebiscito pon fin á Segunda República e instaura o Segundo Imperio.
Segundo Imperio francés
Para restaurar a grandeza de Francia, Napoleón III desenvolveu unha activa política imperialista levando a cabo expedicións cara a África e Extremo Oriente, venceu con Inglaterra a Rusia na Guerra de Crimea, pero interveu sen éxito en México ao tentar constituír un imperio liberal gobernado por Maximiliano I e sucumbiu tras a derrota sufrida polo seu exército no marco da guerra franco-prusiana de 1870-1871. Víctor Hugo foi un intelectual que denunciaba os desacertos do réxime. Durante este período rexistrouse a máis radical transformación urbanística e de infraestruturas da historia de París. Tras a abdicación de Napoleón III, xorde brevemente a experiencia da "Comuna de París" que instaura formalmente e definitivamente en Francia o réxime republicano. En Francia invéntase o globo aerostático.
Quinta república
O candidato da centrodereita, Nicolas Sarkozy, gañou os comicios electorais do 6 de maio de 2007 para ocupar a Presidencia da República Francesa, sucedendo a Jacques Chirac.
Le Divisament dou monde
Versións posteriores
En total coñécense unhas 150 copias en diversas linguas. Cometéronse moitos erros ao seren copiados e traducidos, polo tanto hai moitas diferenzas entre as diversas copias.. A primeira edición castelá é a de Santaella, de 1503, na cal se baseou a primeira tradución ao inglés, a versión isabelina de John Frampton, The most noble and famous travels of Marco Polo.
A edición de Benedetto, Marco Polo, Il Milione, baixo o padroádego do Comitato Geografico Nazionale Italiano (Florence: Olschki, 1928), confronta sesenta fontes manuscritas adicionais, amais dunhas oitenta que foran recollidas por Henry Yule para a súa edición de 1871. Foi Benedetto quen identificou a Rustichello da Pisa, como o compilador ou amanuense, e o seu texto establecido proprocionou a base de moitas traducións modernas: a súa propia ao italiano (1932), e a de Aldo Ricci (Londres, 1931).
Outros viaxeiros
Aínda que Marco Polo sexa o máis famoso, non foi nin o único nin o primeiro viaxeiro europeo que foi ata o Imperio Mongol que despois escribiu un relato das súas experiencias. Outros que no século XIII viaxaron ata a corte do Gran Khan foron André de Longjumeau, Guillerme de Rubruck e Giovanni da Pian del Carpine con Benedykt Polak. Porén, ningún deles visitou a China, excepto Marco Polo.
José Alborés Gándara
Traxectoria
Afiliado a Izquierda Republicana, logo do triunfo da Fronte Popular, foi nomeado alcalde de Vimianzo o 20 de febreiro de 1936. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 xunto co secretario Andrés García Ferreiro tratou de evitar que os veciños se enfrontasen aos golpistas alzados en Zas. Logrou fuxir e estivo agochado durante 14 anos en Ponteceso, Traba de Laxe, Muxía, Vimianzo e Cee até que se entregou en 1950. Reabriuse o seu proceso e foi xulgado na Coruña por rebelión militar, e condenado a 15 anos de prisión, pero foi inmediatamente indultado. O seu irmán Manuel Alborés Gándara foi executado en Ordes.
Osteocalcina
miniatura|dereita|Osteocalcina. A osteocalcina, tamén chamada proteína ósea que contén ácido gamma-carboxiglutámico (BGLAP), é unha proteína non coláxena de 49 aminoácidos con función hormonal, que se atopa no óso e na dentina. Prodúcena os osteoblastos e odontoblastos. Ten unha vida media moi curta e metabolízase no fígado e riles.
Incorpórase á matriz ósea e pode unirse ao hidroxiapatito do óso. Arredor do 20% da osteocalcina sintetizada non se incorpora ao óso, e pasa á circulación sanguínea. En mulleres normais e en mulleres con osteoporose, os niveis de osteocalcina correlacionan positivamente co cociente de formación ósea, medido por histomorfometría.
Cana de pescar
Especificacións
A gran maioría das canas de pescar teñeen impresas na súa base diferentes especificacións que aclaran varios aspectos de cada cana en particular.
Premio Lenin da Paz
Historia
Non se debe confundir o Premio Internacional Lenin da Paz co Premio Lenin nin co Premio Internacional da Paz, outorgado polo Consello Mundial da Paz. En 1941, a Unión Soviética creou o Premio Stalin (máis tarde foi renomeado a Premio Estatal da URSS), que se concedía anualmente a escritores, compositores, artistas e científicos soviéticos.
Wolfhart Pannenberg
Traxectoria
Foi bautizado de neno na Igrexa Evanxélica (de confesión luterana), con todo nos seus primeiros anos perdeu todo contacto coa relixión. Contra os dezaseis anos tivo unha intensa experiencia relixiosa e comezou a buscar como comprendela e interpretala. Así, empezou a estudar os grandes xenios da Filosofía e os grandes pensadores do mundo das relixións. Un profesor de literatura que fora membro da Igrexa confesante de Karl Barth enfrontada a Adolf Hitler, animouno a que realizase unha ollada profunda no cristianismo. Isto provocou a súa conversión intelectual, chegando á particular conclusión de que o evanxeo de Xesús de Nazaret era a mellor opción relixiosa. Reingresou, xa que logo, na Igrexa evanxélica. Asemade experimentou a súa vocación de teólogo.
Pena de morte
[[Ficheiro:Capital punishment in the world.svg|miniatura|300px|Uso e penalización de penas de morte no mundo en 2022:
En moitos países onde aínda se aplica a pena de morte, úsase como un castigo para crimes de asasinato, espionaxe, traizón, ou como parte do dereito militar. Nalgúns países aplícase tamén para castigar delitos sexuais, sendo considerados como tales o adulterio ou a sodomía. Tamén se castiga con pena de morte, nalgúns países musulmáns, a apostasía, a renuncia formal á propia relixión. Na China, o tráfico de persoas e os casos graves de corrupción política son castigados coa pena de morte. Nalgúns países a pena de morte utilízase por motivos políticos, coa máxima difusión posible, como «escarmento» de masas: en 2007 en Corea do Norte o director dunha empresa foi executado como castigo por realizar numerosas chamadas telefónicas ao estranxeiro.
Historia
Na maioría dos países que practican a pena capital, actualmente reservase para o asasinato, o terrorismo, os crimes de guerra, a espionaxe, a traizón ou como parte da xustiza militar. Nalgúns países os delitos sexuais, como a violación, a fornicación, o adulterio, o incesto, a sodomía e a zoofilia castíganse coa pena de morte, do mesmo xeito que os delitos relixiosos como o hadd, a zina e qisas delitos como apostasía (renuncia formal á relixión do estado), blasfemia, moharebeh, hirabah, fasad, mofsed-e-filarz e bruxería. En moitos países que aplican a pena de morte, o tráfico de drogas e, a miúdo, a posesión de drogas tamén son delitos punibles coa pena capital. Na China, o tráfico de seres humanos e os casos graves de corrupción e delitos financeiros castíganse coa pena de morte. Nos exércitos de todo o mundo, os consellos de guerra impuxeron penas de morte por delitos como a covardía, a deserción, a insubordinación e o motín.
Buraco das Araras
Buraco das Araras é o nome de dúas dolinas do Brasil:
Viciebsk
Atraccións turísticas
Tamén foron destruídas igrexas do perído polaco-lituano, aínda que a Igrexa da Resurrección (1772-77) foi reconstruída. A catedral Ortodoxa, adicada á Mediación do Theotokos, erixiuse en 1760.
Outras atraccións son o concello (1775); o pazo do gobernador ruso, onde Napoleón celebrou o seu 43º aniversario en 1812; a catedral católica neo-románica (1884-85); e un obelisco que conmemora o centenario da vitoria rusa sobre Napoleón.
Viciebsk é tamén a sede do Museo Marc Chagall e do Museo rexional de Viciebsk.
Milicias de Santiago
Organización
Os integrantes das Milicias, coñecidos como cabaleiros milicianos de Santiago, estaban organizados xerarquicamente pola mesma escala de mandos do Exército. O comandante era José Cancelo, Tenente de Ingenieros ao que relevou temporalmente no cargo José Armesto, Tenente da Garda Civil, e actuaban rexidos pola Junta de Honor que presidía Miguel Barca, Sarxento de Milicias. Durante os primeiros meses contaban con cento setenta efectivos repartidos en trece postos cun mínimo de cincuenta homes cada vinte e catro horas, o que obrigaba a cada membro a facer entre dúas e tres gardas nocturnas na semana. As Milicias de Santiago tiñan a súa se no Mosteiro de San Martiño Pinario, habilitado como Cuartel de San Martín o Cuartel do Seminario durante a guerra. Os seus membros estaban uniformados con funda militar azul mariño e gorro isabelino, ambos ostentando as divisas correspondentes a cada rango, cinto con correaxe, e a modo de distintivo, brazalete branco cunha cruz de Santiago no centro representando a bandeira da unidade, que a diferenza do brazalete tiña ademais as beiras encarnados. Pola vinculación da cidade co apóstolo Santiago, as Milicias consagráronse a el como patrón e adoptaron o lema «Santiago y cierra España».
Malpica de Bergantiños
O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Corpus
A festa consiste en alfombras de flores, procesión matinal, orquestras e atraccións.
Daltonismo
O defecto xenético é herditario e vai vencellado ao sexo, debido a que se transmite por un alelo recesivo ligado ao cromosoma X, o que produce un notable predominio no home entre a poboación afectada. A muller pode portar a enfermidade en casos non tan comúns coma nos homes, e a transmite aos seus fillos homes. Probablemente, a metade dos seus fillos serán portadores. A transmisión xenética é igual que na hemofilia.
Por que se ven os obxectos de determinadas cores?
Os conos, en cambio funcionan de día e en ambientes iluminados, e fan posible a visión das cores. En realidade hai tres tipos de conos; un especialmente sensible á luz vermella, outro á luz verde e un terceiro, á luz azul. Cada cono (célula) está conectado individualmente co centro visual do cerebro por medio do nervio óptico.
Os daltónicos non distinguen ben as cores por erro dos xenes encargados de producir os pigmentos dos conos. Así, dependendo do pigmento defectuoso, a persoa confundirá unhas cores ou outras. Por exemplo se o pigmento defectuoso é o do vermello, o individuo non distinguirá o vermello nin as súas combinacións. Tamén pode darse o daltonismo por falta dun tipo de cono, tendo así só dous.
Monocromáticos
Como o seu nome indica, estes individuos só posúen un tipo de cono e só poden ver un tipo de cor.
Dicromáticos
Estas persoas posúen dous tipos de conos. A afección preséntase con variantes, poden haber individuos cegos á cor vermella, individuos que confunden sombras de vermello, verde e amarelo; ou individuos cegos ao azul e que á súa vez confunden sombras de verde e azul ou laranxa e rosa.
Malpica de Bergantiños
Símbolos
A súa bandeira foi aprobada polo Decreto 7/2015 da Xunta de Galicia, do 8 de xaneiro (DOG núm. 14 do 22/01/2015).
Molière
Comezos complicados
Molière renuncia ás súas pretensións tráxicas: é unha grande estrela cómica e volve ser xefe de tropa en 1650. Compón farsas sobre o modelo italiano. Crea o personaxe de Mascarille nas súas primeiras verdadeiras pezas: L'Étourdi ("O Atolondrado") en Lión no 1655, Le Dépit amoureux ("O Despeito amoroso") en Béziers no 1656. En 1658 coñece a Pierre Corneille que xa está envellecido e actúa en Ruán.
O principio da gloria
Molière regresa a París en 1658. Protexido por Monsieur, irmán do rei, xoga entón diante de Luís XIV unha traxedia de Corneille, Nicomède, que aburre, e unha farsa, Le docteur amoureux ("O doutor namorado") que resulta ser un triunfo. Molière dispón dun gran talento cómico: a súa voz e as súas mímicas dan hilaridade ao público. A tropa de Molière goza pronto dunha fama importante no cómico, e o rei instálao ao Petit-Bourbon, onde actúa alternativamente coa tropa italiana de Scaramouche.
Monumenta Germaniae Historica
O instituto MHG
O instituto (Deutsches Institut für Erforschung des Mittelalters) que xestiona a serie fundouno o político e reformista prusiano Heinrich Friedrich Karl vom Stein en 1819 en Berlín, e o primeiro volume apareceu no 1826. Moitos eminentes medievalistas alemáns e doutros países levaron adiante o traballo de recoller e confrontar manuscritos e producir edicións de estudo. O lema escolleito por Stein, Sanctus amor patriae dat animum ("o santo amor pola patria fortifica o espírito") amosa a coincidencia do nacionalismo romántico coa erudición.
Cognición
O proceso mental
Segundo John Lachman e E. C. Butterfield, o chamado procesamento de información... Considera que é nos dous últimos criterios onde se presenta a diferenza entre os puntos de vista de Bateson e Maturana sobre a cognición.
Revista Compostelana de Instrucción y Recreo
Primeira etapa
Apareceu o 2 de outubro de 1876. Fundada e dirixida por Eduardo Mosquera Montes, coa inspección do bispo Miguel Payá y Rico. Entre os seus redactores figuraban José María Montes, Eduardo Álvarez Pertierra, Juan Barcia Caballero, Bernardo Barreiro de Vázquez Varela, José Varela Silvari, Clara Corral, Antonio López Ferreiro e Emilia Pardo Bazán. Trataba temas de arte, historia, viaxes, literatura etc. Publicou un poema relixioso en galego, de Bernardo Barreiro. Cesou a súa publicación o 23 de xuño de 1877.
Afonso XI de Castela
Traxectoria
Alfonso de la Cerda, en 1331, rendeu unha homenaxe ó rei Afonso para deixar resoltas as súas pretensións ó trono castelán e leonés. En 1332 soubo apagar, coa axuda dos seus súbditos, a revolta que contra el fixeron Juan Manuel e Afonso IV de Portugal. Ditos acontecementos fixéronlle descoidar a reconquista, perdendo Xibraltar.
Faleceu no sitio de Xibraltar vítima da peste, sendo así o único monarca de toda a Europa afectada en morrer vítima da enfermidade. O seu cadáver foi levado a Xerez da Fronteira, onde foi embalsamado, e soterraron os seus intestinos na real capela do alcázar. O seu corpo foi posteriormente levado a Sevilla, onde permaneceu ata que en 1729 foi trasladado á Igrexa de Santo Hipólito de Córdoba, fundada por el mesmo en 1343 en conmemoración da Batalla do Salado.
Traxe galego
Traxe feminino
miniatura|Paisaje con gallega (1891), cadro de [[Serafín Avendaño.]]
O traxe feminino compúñase dunha chambra ou unha camisa e unha enauga. A chambra era unha roupa interior composta de dúas partes superior e inferior (chamadas cós e faldra ou aba respectivamente) cosidas entre si. Os pololos* era unha especie de calzas que se puñan baixo a faldra ou a enauga (propios, ámbolos dous, unicamente das clases podentes dun contorno urbano). Por riba vestíase unha serie de refaixos, os directamente sobor da chambra de pouco voo e feitos a gancho, e subsecuentemente de xeito ascendente aumentando de voo, (e compostos, en ocasións, dunha parte inferior chamada zagal e outra superposta, algo máis curta). Inda se podía pór por riba da saia outras pezas coma o cinguideiro (acotío malamente cruñado 'mantelo') no canto do mandil (prenda decotío) cunha feitura grande que non chegaba a cruzarse na parte traseira, ou lensa* (peza da mesma feitura pero feita de materiais e aderezos distintos, propia das zonas de montaña). Tamén unha vasquiña ou saia con moito voo, profusamente adornada, que a diferenza do mantelo cubría os refaixos por completo. Por riba da camisa podíase vestir un mantón cruzado, ben de caxemira ou de la, un corpiño (especie de chaleco moi axustado) que se chamaba xustillo se era interior. O dengue era unha especie de capa que cubría os ombros e que se cruzaba no peito, sendo propio de días de festa, e denotaba unha situación económica podente (normalmente encarnado escuro, e nos derradeiros tempos do seu uso castaño, ou negro na etapa do loito). Inda que era habitual ir descalzos, tamén usaban zapatos con medias caladas nos días de festa, ou escarpíns para andar por casa sobre os que se podía pór unhas zocas de madeira se era preciso. Compostos de sola de madeira e copo de pel de becerros, os zocos ou tamancas tamén eran moi usados tanto por homes como por mulleres. A cabeza ía moitas veces cuberta, ben por panos, cofias, sombreiros. No caso de non ser así o pelo, sempre longo, ía recollido en trenzas ou nun moño.
Erlangen
Erlangen é unha cidade da rexión de Franconia, no estado de Baviera en Alemaña. Atópase ao noroeste de Núremberg na confluencia do río Regnitz co seu afluente principal, Untere Schwabach. Segundo datos de 2014, a cidade ten 106 423 habitantes.
Fútbol Club Villa Clara
Estadio
O Club de Fútbol Villa Clara xoga os seus partidos no estadio Camilo Cienfuegos, en Zulueta, no concello de Remedios, aínda que ás veces xoga de local no estadio do municipio de Santo Domingo.
Thomas Merton
Thomas Merton, nado en Prades, Pyrénées-Orientales, o 31 de xaneiro de 1915 e finado o 10 de decembro de 1968, foi un teólogo e monxe trapista norteamericano que publicou 50 libros e 2000 poemas, ademais de artigos e outro material.
Carlo Azeglio Ciampi
Carlo Azeglio Ciampi, avogado nado o 9 de decembro de 1920, foi presidente de Italia de 13 de maio de 1999 ata 15 de maio de 2006. Actualmente é senador vitalicio.
Biografía
O 13 de maio de 1999 foi nomeado Presidente da República Italiana polo Parlamento. O 5 de maio de 2005 recibiu o Premio Carlomagno na cidade de Aquisgrán. A École Normale Supérieure de París converteuno doutor honoris causa o 15 de xuño do mesmo ano. Durante o seu mandato, Ciampi mantivo, mediante viaxes ao exterior de Italia boas relacións con distintos países do globo, mentres que na fronte interna se transformaba nun punto de referencia tanto para líderes opositores como para líderes gobernamentais. Ao finalizar o seu mandato, Ciampi renunciou a unha eventual reelección para 7 anos máis, aducindo á súa avanzada idade (86 anos) e optando pola senaturía vitalicia disposta para os expresidentes, deixando o cargo o 15 de maio de 2006, sendo sucedido por Giorgio Napolitano.
Akihito
Akihito (明仁), nado o 23 de decembro de 1933, foi o emperador do Xapón dende o 7 de xaneiro de 1989, entronizado o 12 de novembro de 1990, ata a súa abdicación o 30 de abril de 2019. Akihito é o fillo máis vello de Hirohito e Nagako, separado dos seus pais e educado por preceptores ata que en 1940 ingresou na escola Gakushuin.
Abesouro
Características
Son insectos sociais, mais as súas colonias non adoitan ter numerosos individuos, moito menos cas das abellas (arredor duns 50) e aínda que fan mel, non a acumulan en tanta cantidade.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinonimo:
Especies
O xénero conta con máis de 250 especies, divididas en 38 subxéneros.
En Galicia
Entre as especies que viven en Galicia está Bombus hortorum, o abellón das hortas, citada na mina de Meirama, que adoita construír os seus niños baixo o solo, onde viven até 120 individuos cunha raíña, que é a única que sobrevive ao inverno, e Bombus pascuorum, citado en Bastavales, Brión.
José Regal Vázquez
José Regal Vázquez, nado en Mariz (Chantada) en 1917 e finado no mesmo concello o 20 de novembro de 2007, foi un médico e político galego.
Distrito Residencial do Nordés de Gainesville
O Distrito Residencial do Nordés de Gainesville, tamén coñecido localmente polo nome de Duck Pond (trad., o estanque dos patos), é un distrito histórico dos Estados Unidos (designado como tal o 12 de febreiro de 1980 ) localizado en Gainesville, Florida. Abarca aproximadamente 6,7 km², estando delimitado polas 1st Street, 9th Street, 10th Avenue e East University Avenue. Contén dentro do perímetro un total de 229 edificios históricos.
Alonso de Zúñiga e Acevedo Fonseca
Alonso de Zúñiga e Acevedo Fonseca, nado no castelo de Monterrei contra o ano 1495 e finado no mesmo lugar en 1559, foi un nobre galego da Casa de Zúñiga, III conde de Monterrei, señor de Biedma, de Ulloa, da casa da Ribeira, pertegueiro maior de Santiago, adiantado maior de Cazorla, que serviu ao emperador do Sacro Imperio Carlos V, a quen acompañou á súa coroación en Boloña e ao socorro de Viena, sitiada polo sultán turco Suleiman I.
Familia
Alonso casou con María Pimentel de Mendoza, filla de Alonso Pimentel e Pacheco, V conde e II duque de Benavente, e da súa esposa Inés de Mendoza e Zúñiga, filla de Pedro González de Mendoza e Luna, I conde de Monteagudo, e da súu esposa Isabel de Zúñiga e Avellaneda. A súa avoa Isabel era filla de Diego López de Zúñiga e Guzmán, I conde de Miranda del Castañar, e da súa esposa María Ochoa de Avellaneda.
Cerceta de Carolina
A cerceta de Carolina (Anas carolinensis ou Anas crecca carolinensis) é un pato que cría no norte do subcontinente norteamericano, agás as illas Aleutianas. A súa clasificación como especie separada da cerceta é aínda discutida e, por exemplo, a IUCN e BirdLife International (BirdLife International, 2004) non a consideran como diferentes. Outras autoridades si que o fan, baseándose en características de conduta (Laurie-Ahlberg & McKinney, 1979), morfolóxicas (Livezey, 1991), e moleculares (Johnson & Sorenson, 1999) (analizadas por Sangster et al., 2002).
Cidade da Cultura de Galicia
No eido da cultura, a súa programación incluíu nestes anos exposicións, concertos, teatro e todo tipo de charlas e encontros con artistas e divulgadores culturais.
Música
Bjork actuou en Cidade da Cultura en xullo de 2012. Sendo un dos primeiros eventos multitudinarios en acollerse no recinto.
Noutros espazos e ciclos de programación visitaron a Cidade da Cultura, Carlos Nuñez, Noa, Chick Corea, María Arnal e Marcel Begues, Milladoiro, Siniestro Total, Os Resentidos, Real Filharmonía de Galicia, Orquesta Galega de Cámara, Amancio Prada, Ugía Pedreira, Susana Seivane, Xosé Manuel Budiño, Cristina Pato, Uxía Senlle, Davide Salvado ou Leilía entre outros.
Dundalk
Dundalk (Dún Dealgan en irlandés) é unha cidade da República de Irlanda, na provincia de Leinster e no condado de Louth.
Isidor Isaac Rabi
Traxectoria
A comezos da década dos 30, comeza a traballar no campo da Física nuclear nun proxecto de investigación dos efectos dos campos magnéticos externos sobre o núcleo das partículas, desenvolvendo o método de resonancia magnética que permite o estudo das propiedades magnéticas e a estrutura interna das moléculas, os átomos e os núcleos. A partir destes estudos desenvolvéronse aplicacións como o láser, o máser, o reloxo nuclear ou a resonancia magnética utilizada nos diagnósticos médicos.
Foi membro da Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos desde 1946 ata 1956. Tamén foi un dos fundadores do Laboratorio Brookhaven e da organización coñecida como CERN.
Santán, Santa Comba, Agolada
Santán é un lugar da parroquia de Santa Comba, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Eduardo Mosquera Montes
Traxectoria
Colaborou en La Gacetilla de Santiago, El Diario de Santiago e El Porvenir e fundou e dirixiu en Santiago de Compostela a Revista Compostelana de Instrucción y Recreo (1876 a 1877). Foi fundador e presidente da Academia Compostelana de Jurisprudencia. Publicou Tratado de la sucesion testamentaria en 1883.
Xeróglifo
O termo deriva de dúas palabras gregas: hierós "sagrado", e glyphós "escrita".
Laxe
Laxe é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Bergantiños.
Historia
Outros ilustres habitantes da vila foron o xeólogo Isidro Parga Pondal (1900 - 1986), que fundou en Laxe un interesante Laboratorio Xeolóxico, unha das institucións xeográficas máis importantes do mundo, e Antón Zapata García, importante poeta que emigrou a Buenos Aires a principios do século XX.
RAD51
Patoloxía
Esta proteína interacciona con PALB2 e BRCA2, o que pode ser importante para a resposta celular aos danos no ADN. BRCA2 regula tanto a localización intracelular coma a capacidade de unión ao ADN desta proteína. A perda destes controis despois da inactivación de BRCA2 pode ser un evento clave que orixine unha inestabilidade xenómica e xénese de tumores.
Islamic Relief
Emerxencias
Cada ano as catástrofes naturais e humanas causan millóns de mortes. Os sobreviventes son frecuentemente vítimas da pobreza, obrigados todos os días, sós, a xestionar as dificultades. Algúns xa non teñen un fogar ou son forzados a mudarse ou a emigrar para buscar refuxio noutro lugar. Cos seus equipos de emerxencia e primeiros auxilios, Islamic Relief é capaz de responder ás catástrofes humanitarias de xeito rápido e eficaz, que conteñen alimentos, auga, abrigo e medicinas. Unha vez que remata a urxencia, IR, continúa a traballar na zona para axudar a comunidade a se erguer e apoialos na reconstrución de infraestruturas e restaurando os medios de subsistencia. Aínda que as catástrofes son moitas veces sen aviso, o seu impacto pode verse reducido coa formación de xestión de emerxencias. Os efectos dos desastres sobre a diminución da poboación, na medida en que reforzan a capacidade de resposta das comunidades ás catástrofes, como a fornecemento de elementos de axuda humanitaria para poñer en lugares estratéxicos do territorio ou a preparar a infraestrutura en situacións de emerxencia. IR ofrece formación para organizacións locais na xestión de desastres e os primeiros auxilios, e traballar coas comunidades para desenvolver formas de superar a crise. Así, no Corno de África, IR axudou á xente a diversificar as súas fontes de ingresos para mellor atender as secas recorrentes, mentres que en Bangladesh apoia as familias na construción de vivendas seguras contra enchentes e ofrece formación sobre prevención de desastres.
En 2009, a Islamic Relief Italia interveu en apoio da poboación afectada polo terremoto en Abruzzo, Italia (6 de abril de 2009). Durante esta catástrofe, IR trouxo axuda humanitaria e primeiros auxilios (con necesidades básicas) antes de se establecer cos seus voluntarios no campo de Onna, por un período de seis meses (ata a entrega das vivendas), onde actuou na xestión do propio campo.
Microcrédito
Os pequenos préstamos son de vital importancia en países en vías de desenvolvemento, xa que, despois dun desastre ou un conflito, moitas persoas tentan reconstruír as súas vidas, de se erguer, e só precisa dun pequeno préstamo para comezar e vivir con dignidade e serenidade. Porén Islamic Relief apoia co micro financiamento a tódalas persoas que pretenden volver a abrir unha actividade laboral que poida garantir a súa independencia e seguridade. Varias organizacións xa están activas na asistencia aos pobres economicamente, mais usando formas tradicionais de concesión de préstamos.
Cabeça Santa, Penafiel
Cabeça Santa é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cun área de 5,10 km² e 2.528 habitantes (2011). Densidade: 495,7 hab/km².
Víctor Valdés
Traxectoria
O 17 de maio de 2006, o FC Barcelona xogou no Stade de France (París) a final da Liga de Campións da UEFA fronte ao Arsenal FC inglés. En devandito partido, Víctor resolveu diversos man a man contra os dianteiros do conxunto londiniense, especialmente Thierry Henry (que, curiosamente, sería o seu compañeiro un ano despois), que só puideron baterlle cun gol de cabeza de Sol Campbell. O gardameta catalán foi protagonista en diversas xogadas de perigo por parte do Arsenal, podendo evitar varios goles. Finalmente, o Barcelona conseguiría remontar o partido e facerse coa súa segunda Liga de Campións.
É o porteiro titular do equipo azulgrana e terceiro capitán, por detrás de Carles Puyol e Xavi Hernández.
O 19 de xuño de 2009 tras lograr o triplete co equipo e logo de varios tira e afrouxa co club, Víctor renova ata o 2014 por 7 millóns de euros por tempada. Nun principio o representate de Víctor pedía 11 millóns. Ao final tras recibir ofertas do Manchester United e outros clubs decide quedar no Barcelona.
Selección nacional
Foi convocado nunha ocasión pola selección de fútbol de España. Foi o 15 de agosto de 2005, con motivo dun partido amigable contra Uruguai no estadio de El Molinón, en Xixón, e tras a lesión de Iker Casillas. Finalmente, o gardameta titular no encontro foi Pepe Reina e Valdés non chegou a debutar.
Jordan Crawford
NBA
Foi seleccionado polos New Jersey Nets na 27ª posición do Draft da NBA de 2010. Os seus dereitos foron traspasados máis tarde aos Atlanta Hawks. Alí xogou a súa primeira tempada, onde xogou 16 partidos nos que fixo 4.2 puntos por encontro.
Ramón María del Valle-Inclán
Entrada na sociedade literaria madrileña
As súas catro Sonatas publicáronse en anos consecutivos, dende 1902 até 1905 (Sonata de outono en 1902, Sonata de estío en 1903, Sonata de primavera en 1904 e Sonata de inverno en 1905). Estas narracións, fragmentos das memorias ficticias do marqués de Bradomín, constitúen o exemplo máis salientable da prosa modernista da literatura en castelán. En 1905 publicou unha escolma de contos co título de Jardín novelesco; Historias de almas en pena, de duendes y de ladrones. O ano seguinte estreou no Teatro da Princesa unha obra baseada no protagonista das Sonatas. A súa futura muller, Josefina Blanco Tejerina, era parte do elenco da obra. A voda, celebrada en 1907, tivo lugar na madrileña igrexa de San Sebastián. O matrimonio tivo tres fillos: Joaquín María (1914), Carlos Luis (1917) e Jaime (1921).
En 1907 publicou libros como Águilas de blasón, Aromas de leyenda, Versos en loor de un santo ermitaño e El marqués de Bradomín. Coloquios románticos. No xornal El Mundo publicou por entregas Romance de Lobos. En 1908 comezou a publicación da súa serie de novelas La guerra carlista: Los cruzados de la causa, El resplandor de la hoguera e Gerifaltes de antaño. En 1909 escribiu Mi hermana Antonia, que narra a vinganza do estudante Máximo Bretal, namorado de Antonia e rexeitado pola súa nai. A súa simpatía polo carlismo non foi só literaria. En 1920 presentouse a deputado polo Partido Carlista, mais non obtivo escano.
En 1915 escribiulle a Afonso XIII para solicitarlle, sen éxito, a rehabilitación dos títulos do marquesado do Valle, vizcondado de Vieixín e señorío do Caramiñal.
Teatro
A produción dramática de Valle-Inclán divídese, polo xeral, en cinco períodos: miniatura|300px|Placa na praza Maior de Lugo cuns versos de Aromas de leyenda
Fontihoyuelo
Historia
A súa orixe data coma mínimo do século XI, momento no cal atópanse as primeiras referencias sobre a vila en códices do Arquivo da catedral de León, tales coma que na primeira metade do século XI foron doados os lugares de Fontihoyuelo e Gordaliza de la Loma polo rei Fernando I de ós irmáns Gutier e Munio Alfonso. Este último casou en segundas nupcias coa condesa Mumadonna, cedéndolle a cuarta parte da vila de Fontihoyuelo, pero ela en 1066 doouna á diocese de León xunto coa vila de Penilla.
Júlio Dinis
Joaquim Guilherme Gomes Coello, nado no Porto o 14 de novembro de 1839 e finado no mesmo lugar o 12 de setembro de 1871 foi un médico e escritor portugués. É máis coñecido polo seu pseudónimo Júlio Dinis.
Biografía
A novela As Pupilas do Senhor Reitor foi publicada en 1867 en libro (despois de ser publicada en folletíns do Jornal do Porto en 1866), sendo desde entón varias veces representada, levada ao cine e á televisión so a forma de adaptacións. Un ano antes fora publicada Uma Família Inglesa e, en 1870 publicouse Serões da Província.
Isabel I de Castela
Isabel concedeu apoio a Cristovo Colón na procura dunha nova ruta ás Indias, o que levou ao descubrimento de América. Devandito acontecemento provocaría no futuro a conquista das terras descubertas e a creación do Imperio Español.
Isabel viviu 53 anos, dos cales gobernou 30 anos como raíña de Castela e 26 como raíña consorte de Aragón á beira de Fernando II.
Acordos matrimoniais
Mentres tanto, Xoán II de Aragón tratou de negociar en segredo con Isabel a voda co seu fillo Fernando. Isabel e os seus conselleiros consideraron que era o mellor candidato para esposo, pero había un impedimento legal, xa que eran primos segundos (os seus avós, Fernando de Antequera e Henrique III, eran irmáns). Necesitaban, xa que logo, unha bula papal que lles exonerara da consanguinidade. O Papa, con todo, non chegou a asinar este documento, medorento das posibles consecuencias negativas que ese acto podería traerlle ao atraerse a inimizade dos reinos de Castela, Portugal e Francia, todos eles involucrados en negociacións para desposar a princesa Isabel con outro pretendente.
Reinado
miniatura|esquerda|200px|Estatua ecuestre de Isabel I no [[Paseo de la Castellana, Madrid.]] Ao morrer Henrique IV, Isabel proclamouse raíña de Castela o 13 de decembro de 1474 en Segovia, baseando a súa lexitimidade no Tratado dos Toros de Guisando. Estalou entón a Guerra de Sucesión castelá (1475-1479) entre os partidarios de Isabel e os da súa sobriña Xoana. O Tratado de Alcaçovas puxo fin á contenda, recoñecendo a Isabel e Fernando como reis de Castilla a cambio de certas concesións a Portugal. Trala guerra Isabel mandou construír o mosteiro de San Juan de los Reyes.
Tralo descubrimento de América en 1492 comezou o proceso de evanxelización dos indíxenas nativos, confiando esta tarefa aos monxes paulinos húngaros que marcharon ás novas terras nas próximas viaxes de Colón. Os reis preocupáronse pola conversión e o trato xusto dos amerindios. Limitaron a escravitude dos indíxenas iniciada por Colón aos casos previstos nas leis castelás da época e prohibiron, con pouco éxito, o repartimento de indios entre os españois asentados no Caribe. Tralo falecemento o gobernador Ovando aproveitou o baleiro de poder para instaurar a institución da encomenda na illa Española. Isabel e Fernando asinaron con Portugal o Tratado de Tordesillas (1494), que delimitou as súas esferas de influencia no océano Atlántico. Por desexo dos comerciantes urbanos creou a Santa Irmandade, corpo de policía para a represión da bandidaxe, creando unhas condicións moito máis seguras para o comercio e a economía.
Ahmed Essop
Traxectoria
A súa familia trasladouse a Suráfrica en 1934, estudou en Xohanesburgo e a partir de 1956 ensinou inglés en diversas escolas da cidade ata 1986.
Mwai Kibaki
Traxectoria
Naceu en Othaya, no distrito de Nyeri, no seo da etnia Kikuyu. Estudou económicas, historia e ciencia política na Universidade de Makerere, en Kampala, Uganda e fixo o doutoramento no Reino Unido.
Xosé Arias Fernández
Xosé Arias Fernández, coñecido como Cristo ou Dapena, nado en Paredes de Arriba (Castro de Rei de Lemos, Paradela) en 1918 e finado no mesmo lugar o 27 de maio de 1954, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Emblema de Belarús
Descrición
miniatura|O emblema nun edificio de [[Minsk.]]
Mia Rose
Recepción na prensa
Alexa Baracaia, xornalista da Evening Standard publicou o día 30 de xaneiro de 2007, que o canal YouTube de Mia Rose estaba atraendo máis de tres millóns de visitas por mes mais resaltou que existían alegacións de "falsos comentarios" a ser feitos co propósito de aumentar o seu chamamento. En febreiro de 2007, o Sydney Morning Herald lanzou a noticia de que a súa páxina YouTube tiña atinxido as duascentas mil sinaturas ás tres semanas da súa estrela, o que a converteu, naquel momento, na artista con maior número de subscricións de sempre. En marzo de 2008, a revista Forbes relatou a nomeamento de Mia Rose para os premios 2008 YouTube Video Awards (Premios de Vídeo de Youtube de 2008).
Club Polideportivo Granada 74
Historia
No verán de 2009 o Granada 74, descende a Terceira División e, tras non pagar aos seus xogadores, descende a Primeira División andaluza desaparece. O primeiro equipo do CP Granada 74 non sae a competición, pero si os equipos de fútbol base.
Omar Bravo
Despois do Mundial 2006
No torneo local logrou ser campión coas Chivas no Apertura 2006; nese torneo Bravo foi peza fundamental para a obtención do título cos seus valiosos goles.
Ateísmo
Definicións e distincións
A pesar do xurdimento de elementos relixiosos na conduta dos ateístas, e das comunidades ateístas, é importante resaltar que o ateísmo non é unha relixión por si mesma, senón unha postura filosófica, ideolóxica ou persoal respecto á existencia de deuses.
Definición como imposible ou transitorio
Anterior ao século XVIII, a existencia de Deus aceptábase tan universalmente no mundo occidental que mesmo se cuestionaba a posibilidade do ateísmo auténtico. Baixo o contexto do innatismo teísta, a idea de que todas as persoas cren en Deus desde o nacemento, estaba a connotación de que os ateos simplemente eran teístas en negación.
Física moderna
En si, encárgase dos fenómenos que se producen á velocidade da luz ou valores próximos a ela ou cuxas escalas espaciais son da orde do tamaño do átomo ou inferiores.
Ateísmo
Argumentos metafísicos
-Paradoxo de Epicuro]]
Redución da relixión
O filósofo Ludwig Feuerbach e o pai da psicanálise Sigmund Freud argumentaron que Deus e outras crenzas relixiosas non son máis que invencións humanas creadas para satisfacer variados desexos ou necesidades psicolóxicas e emocionais. Esta postura é compartida por moitos budistas.
Relixión índica temperá
Atópanse escolas ateas no pensamento índico temperán e existiron desde os tempos da relixión védica. Entre as seis escolas ortodoxas da filosofía hindú, o samkhya, a escola filosófica máis antiga non acepta a Deus, e o mimamsá tempero tamén rexeitou a noción de Deus. Este último non só non aceptou a deus, senón que afirmou que a mesma acción humana era suficiente para crear as circunstancias necesarias para o goce dos seus froitos. O chárvaka, a escola filosófica antiteísta e completamente materialista que se orixinou na India sobre o século -VI é probablemente a escola de filosofía máis explicitamente atea da India, similar á escola cirenaica grega. Esta rama da filosofía india é clasificada como heterodoxa debido ao seu rexeitamento á autoridade dos Vedas e por tanto non é considerada parte das seis escolas ortodoxas do hinduísmo, pero é notable como evidencia dun movemento materialista dentro do hinduísmo. Chatterjee e Datta explican que o noso entendemento da filosofía chárvaka é fragmentaria, baseado en gran medida sobre a crítica das súas ideas por outras escolas e en que non é unha tradición vivente:
Desde 1900
Ademais, xurdiu o ateísmo de Estado na Europa oriental e en Asia, concretamente na Unión Soviética baixo o mando de Vladímir Lenin e Iosif Stalin e a República Popular da China liderada por Mao Zedong. A política atea ou antirrelixiosa soviética caracterizouse pola aprobación de numerosas leis, a prohibición da instrución relixiosa nas escolas e o nacemento da Liga dos Ateos Militantes. Despois de Mao, o Partido Comunista Chinés permaneceu como unha organización atea e regulou, aínda que non prohibiu completamente, a práctica da relixión na China continental.
Demografía
O Global Index of Religiosity and Atheism (2012) de Gallup enquisou a 50 000 persoas en 57 países, preguntándolles «Independentemente de se asistes a un lugar de culto ou non, dirías que es unha persoa relixiosa, non relixiosa ou un ateo convencido?» O 59 % da poboación mundial identificouse como relixiosa, un 23 % non relixiosa e un 13 % declarouse atea convencida. Os ateos están concentrados principalmente na Asia Oriental, especialmente a China e o Xapón, e en Europa Occidental (en media 14 %), onde sobresae Francia. Os dez países con maior proporción de «ateos convencidos» foron a China (47 %), o Xapón (31 %), a República Checa (30 %), Francia (29 %), Corea do Sur (15 %), Alemaña (15 %), Países Baixos (14 %), Austria (10 %), Islandia (10 %), Australia (10 %) e Irlanda (10 %). En contraste, a lista de dez países con maior porcentaxe de «persoas relixiosas» son Ghana (96 %), Nixeria (93 %), Armenia (92 %), Fixi (92 %), Macedonia do Norte (90 %), Romanía (89 %), Iraq (88 %), Kenya (88 %), Perú (86 %) e o Brasil (85 %). En comparación co mesmo estudo realizado en 2005, en sete anos a relixiosidade diminuíu nove puntos porcentuais mentres que os ateos aumentaron tres nos países comúns a ambos os anos. O estudo tamén achou que a relixiosidade é maior entre os pobres, cunha diferenza de 17 puntos porcentuais entre o quinto (49 %) e primeiro quintil (66 %). De igual forma, os países son menos relixiosos conforme aumenta a súa prosperidade. A relixiosidade é menor entre aqueles con maior educación, aqueles con educación superior (52 %) son 16 puntos menos relixiosos que aqueles sen educación secundaria (68 %).
Relixiosidade e educación
Unha enquisa de 2010 atopou que aqueles que se identifican como ateos ou agnósticos teñen en media máis coñecementos sobre as relixións principais que os seus propios seguidores. Os non crentes obtiveron mellores resultados nas preguntas acerca dos principios centrais do protestantismo e do catolicismo. Só os fieis mormóns e xudeus acertaron tanto como os ateos e os agnósticos.
Ferredoxina-NADP+ redutase
Os tres substratos deste encima son: ferredoxina reducida, NADP+, e H+. O encima utiliza o cofactor a flavínico FAD, polo que é unha flavoproteína. Pertence á familia das oxidorredutases, que utilizan como doantes de electróns proteínas ferro-sulfuradas, e como aceptores de electróns os coencimas NADP+ ou NAD+.
Nomenclatura
O nome sistemático desta clase de encimas é ferredoxina:NADP+ oxidorredutase. Ademais dos nomes xa mencionados, outros nomes que se utilizan son:
Club 15-15
Historia e características
No 2007 conseguiu unha praza na División de Honra (Superliga) ao impoñerse na fase final da Liga FEV celebrada en Palma no pavillón da Universidade das Illas Baleares, onde o Ícaro Alaró xogou durante a tempada 2006-07. En Alaró o equipo mantivo as súas escolas deportivas, mais ao comezar a tempada 2007-08 pechou un acordo co concello de Palma de Mallorca e trocou a denominación de Ícaro Alaró por Ícaro Palma. Durante a tempada 2008-09 produciuse a fusión temporal co equipo masculino do Club Voleibol Pòrtol e competiron ámbolos dous como Palma Volley, nesta tempada, ao igual que na anterior, o equipo perdeu a final da Superliga fronte ao CAV Murcia 2005.
Ferredoxina-NADP+ redutase
Funcións
A ferredoxina-NADP+ redutase é o último encima que actúa durante a transferencia de electróns fotosintética desde o fotosistema I ao NADPH, polo que é fundamental para a fotorredución do NADP+ na que se obtén o poder redutor na fase luminosa da fotosíntese. O NADPH é despois utilizado como equivalente de redución nas reaccións do ciclo de Calvin (fase escura). A circulación de electróns desde a ferredoxina ao NADPH só ocorre nos períodos de luz en parte porque a actividade da FNR é inhibida na escuridade.
Copa Gagarin
Logo do final da liga regular da KHL, dezaseis equipos participan nos playoffs. Os oitavos e os cuartos de final xogáronse ao mellor de cinco partidos na tempada inaugural, mentres que as semifinais e a final ao mellor de sete. O sistema de conferencias creouse na segunda tempada co formato de eliminatorias ao mellor de cinco partidos dende os cuartos de final de conferencia ata as semifinais, mentres que as finais de conferencia e a final da Copa Gagarin foron ao mellor de sete partidos, recibindo o gañador a Copa Gagarin.
Amblyomma cajennense
Amblyomma cajennense é unha especie de carracha que habita nun amplo territorio dende o sur dos Estados Unidos ata o norte da Arxentina, a través de América Central e algúns estados do Caribe.