cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prelatura territorial católica latina de Trondheim
Historia
O 10 de marzo de 1944 a misión sui iuris foi elevada ao rango de prefectura apostólica coa bula Digna sane do papa Pío XII.
Sónia Araújo
Traxectoria
Sónia licenciouse en Dereito pola Universidade Lusíada do Porto, foi alumna na Escola de Ballet Parnaso entre 1982-85 e frecuentou a Academia de Bailado Clássico Pirmin Treku en 1986.
Pelecanus conspicillatus
Distribución e hábitat
Os pelicanos australianos non seguen un patrón especial de movemento regular, senón que simplemente seguen a dispoñibilidade de alimento nas distintas zonas. Con frecuencia, os períodos de seca preceden aos desprazamentos destes animais. Por exemplo, cando o lago Eyre, que normalmene está seco, se encheu de auga de 1974 a 1976, só uns poucos pelicanos permaneceron arredor das cidades costeiras: cando os grandes lagos interiores se secaron outra vez, a poboación dispersouse, e víanse bandadas de miles de individuos nas costas do norte australiano. Nalgunhas ocasións, son simplemente levados polo vento a novos lugares. É un visitante bastante regular das costas do sur de Nova Guinea, e das Illas Bismarck e Illas Salomón. Pode aparecer como ave divagante na Illa Christmas, Vanuatu, Fixi, Palau e Nova Zelandia. A irrupción dunha poboación ocorreu en Indonesia en 1978, e os pelicanos australianos chegaron a Sulawesi, Xava e posiblemente a Sumatra.
Reprodución
miniatura|dereita|Pelicanos no cemiterio de Samsonvale no sueste de [[Queensland, Australia.]]
O pelicano australiano empeza a reproducirse aos dous ou tres anos de idade. A tempada reprodutora varía, e pode ser en inverno nas áreas tropicais (ao norte de 26°S) ou en primavera en partes do sur de Australia. A reprodución pode darse en calquera momento nas áreas continentais despois dun período de fortes chuvias. O niño é unha depresión pouco fonda na terra ou na area, ás veces tapizado con algo de herba. Constrúen plataformas de herba no lago Alexandrina en Australia do Sur. Raramente, observáronse niños algo máis elaborados sobre arbustos de Muehlenbeckia florulenta. A nidación é comunal, e as colonias poden estar situadas en illas (como na Illa Perón Norte) ou en áreas abrigadas próximas a lagos ou ao mar. Poñen dun a catro (normalmente dous) ovos brancos que miden 93x57 mm, que aparecen a miúdo rabuñados e sucios. Os ovos incúbanse durante de 32 a 35 días. Os pitiños eclosionan espidos, pero rapidamente lles crece penuxe gris. Despois de que eclosionan, o fillo máis vello será o máis alimentado, e o máis pequeno finalmente morre de fame ou matado polos irmáns (cainismo). Durante as primeiras dúas semanas as crías son alimentadas con líquido regurxitado, pero nos seguintes dous meses son alimentados con peixes e algúns invertebrados enteiros. Nas colonias, cando as crías teñen uns 25 días, forman grupos de alimentación. Os pelicanos novos empluman arredor do terceiro mes de idade.
FC Metalist Kharkiv
No seu palmarés de títulos oficiais non hai máis que unha Copa da URSS, gañada en 1988. Malia todo, nos últimos anos pasou a formar parte da elite dos clubs de fútbol do país. Logrou ser subcampión na tempada 2012–13 e ten seis terceiros postos, sempre atrás do Dynamo de Kíiv e do Shakhtar Donetsk.
Chamaecyparis
Especies
A maioría dos autores recoñecen seis especies dentro do xénero: Aínda que algúns só recoñcen cinco, ou elevan o seu número a sete.
Xesús de Nazaret
Tamén os defensores da teoría da inexistencia de Xesús recoñecen que a opinión xeneralizada é a contraria. Segundo George Albert Wells, nun artigo publicado en 1999: «It is almost universally accepted that Jesus lived in the opening decades of the first century, taught certain doctrines in Galilee, worked there what were at any rate taken for miracles, and died in Jerusalem, at the behest of the Roman governor Pontius Pilate» (George Albert Wells: «Earliest christianity», ).
Vida pública
O Evanxeo de Xoán só menciona os nomes de nove dos apóstolos, aínda que en varias pasaxes fai referencia a que eran doce. Predicou tanto en sinagogas como ao aire libre, e o xentío congregábase para escoitar as súas palabras. Entre os seus discursos, destaca o chamado Sermón da Montaña, no Evanxeo de Mateo (Mt 5-7). Utilizou a miúdo parábolas para explicarlles aos seus seguidores o Reino de Deus. As parábolas de Xesús son breves relatos cuxo contido é enigmático (con frecuencia han de ser despois explicadas por Xesús). Teñen en xeral un contido escatolóxico e aparecen exclusivamente nos evanxeos sinópticos.
Transfiguración
Os Evanxeos sinópticos relatan que Xesús subiu a un monte a orar con algúns dos apóstolos, e mentres oraba transformouse o aspecto do seu rostro, e o seu vestido volveuse branco e resplandecente. Apareceron xunto a el Moisés e Elías. Os apóstolos durmían mentres tanto, pero ao espertaren viron a Xesús xunto a Moisés e Elías. Pedro suxeriu que fixesen tres tendas: para Xesús, Moisés e Elías. Entón apareceu unha nube e oíuse unha voz celestial, que dixo: «Este é o meu Fillo elixido, escoitádeo». Os discípulos non contaron o que viran.
Entrada en Xerusalén e purificación do Templo
Segundo os catro Evanxeos, Xesús foi cos seus seguidores a Xerusalén para celebrar alí a festa de Pascua. Entrou a cabalo dun asno, para que se cumprisen as palabras do profeta Zacarías (: «Velaí chega o teu rei, é xusto e protexido do Señor, humilde e montado nun burro, si, nun burriño fillo dunha burra.»). Foi recibido por unha multitude, que o aclamou como «fillo de David» (segundo o Evanxeo de Lucas, foi aclamado só polos seus discípulos). Nos evanxeos de Lucas e de Xoán, Xesús é aclamado como rei.
Fontes
Son sobre todo as fontes cristiás, obviamente parciais, as que proporcionan información sobre Xesús de Nazaret. Os textos cristiáns reflicten principalmente a fe das comunidades primitivas, e non poden considerarse, sen máis, documentos históricos.
As cartas de Paulo de Tarso
Aínda que a tradición cristiá atribúe a Paulo catorce epístolas incluídas no Novo Testamento, só existe consenso entre os investigadores actuais en canto á autenticidade de sete delas, que se datan xeralmente entre os anos 50 e 60 (1 Tesalonicenses, Filipenses, Gálatas, 1 Corintios, 2 Corintios, Romanos e Filemón). Estas epístolas son cartas dirixidas por Paulo a comunidades cristiás de diferentes lugares do Imperio romano, ou a individuos particulares. Nelas trátanse fundamentalmente aspectos doutrinais do cristianismo. Paulo interésase sobre todo polo sentido sacrificial e redentor que segundo el teñen a morte e resurrección de Xesús, e son escasas as súas referencias á vida de Xesús ou ao contido do seu predicación.
O carácter particular de Galilea
Aínda que separada de Xudea pola historia, Galilea era no século I unha rexión de relixión xudía. Tiña, con todo, algúns trazos diferenciais, como unha menor importancia do Templo, e unha menor presenza de seitas relixiosas como os saduceos e os fariseos. Estaba moi exposta ás influencias helenísticas e presentaba grandes contrastes entre o medio rural e o medio urbano.
Ao leste de Galilea atopábanse as dez cidades da Decápole, situadas todas elas alén do río Xordán, fóra diso unha, Escitópole (chamada tamén Bet Shean). Ao noroeste, Galilea limitaba coa rexión sirofenicia, con cidades como Tiro, Sidón e Aco/Tolemaida. Ao suroeste situábase a cidade de Cesarea Marítima, lugar de residencia do prefecto (daquela procurador) romano. Para rematar, ao sur atopábase outra importante cidade, Sebaste, así chamada en honor ao emperador Augusto.
Sociedade Kaiser Wilhelm
Influencia do Nazismo
Coa chegada do nazismo en 1933, algunhas entidades do KWG foron influídas nos seus obxectivos pola ideoloxía político racial imperante como, por exemplo, o KWI para a Antropoloxía, que derivou cara ás ideas antisemitas que afectaron notabelmente aos seus directores e investigadores, cambiando de nome a Antropoloxía, Heredanza humana e Euxenesia. Un destes investigadores, Eugen Fischer, realizou infames traballos sobre cuños raciais que determinaron a sorte que correrían milleiros de xudeus alemáns; foi o responsábel de estudar a "hixiene racial" para enviar aos xudeus aos campos de exterminio, ademais de considerar "racialmente defectuosos" aos bastardos e aos enfermos mentais. ​
Xesús de Nazaret
O xudaísmo nos tempos de Xesús
No século I, o centro do culto a Deus era o Templo de Xerusalén. Era necesario acudir a este tres veces ao ano (durante as chamadas festas de peregrinación), para realizar diversos sacrificios e entregar ofrendas. O culto do Templo era administrado polos sacerdotes e levitas, cuxo número era moi elevado, os que desempeñaban os chamados oficios sagrados durante as festas, tales como custodiar e limpar o Templo, preparar os animais e a leña para os sacrificios, e cantar salmos durante as celebracións públicas. Os sacerdotes e levitas mantíñanse cos tributos dos campesiños, obrigatorios para todos os xudeus.
Sociedade Kaiser Wilhelm
Segunda Guerra Mundial
Estes estudos, con potenciais proxeccións militares, fixéronse chegar en 1942 a Albert Speer, ministro de armamento do III Reich, que os fixo chegar á súa vez a Hitler.
De todos os xeitos, o proxecto de Werner Heisenberg adoecía de serios fallos no cálculo da masa crítica de uranio, e a falta de talento experimental fixo que o único reactor nuclear construído en Alemaña daquela non subministrara os datos experimentais cruciais para o desenvolvemento dunha arma atómica.
Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico
Unha axencia pública que se configura como un centro que integra todas as disciplinas do patrimonio cultural: investigación do patrimonio histórico, documentación, conservación de bens culturais, restauración do patrimonio histórico, difusión e formación en patrimonio, entre outras. O seu rexistro oficial como axente do Sistema Andaluz do Coñecemento, na clasificación concreta de Instituto de Investigación, recoñece o papel fundamental do IAPH na produción científica e o seu labor de transferencia cara ó tecido produtivo andaluz e a sociedade no seu conxunto. O IAPH está presente nas redes nacionais e internacionais pola súa dedicación ó avance teórico, á innovación tecnolóxica e polo seu compromiso cos patrimonios emerxentes, como as paisaxes culturais, o patrimonio industrial, o contemporáneo ou a arqueoloxía subacuática.
Xesús de Nazaret
Outros datos: relixión, lingua, profesión
Parece ser que tanto Xesús como o seu pai, Xosé, exerceron a profesión de carpinteiros. En calquera caso, hai bastante consenso en canto a que procedía dun medio campesiño. Na súa predicación fixo tamén constantes referencias aos labores agrícolas, e apenas parece interesado polo medio urbano (non hai constancia de que na súa predicación visitase nunca as principais cidades de Galilea, malia que a importante cidade de Séforis achábase a curta distancia de Nazaret).
Relación con Xoán o Bautista
Nos evanxeos, Xoán considérase a si mesmo un precursor, declarando que non é digno de desatar a correa das sandalias de Xesús e que este substituirá a súa bautismo de auga polo bautismo «no Espírito Santo». Pola súa banda, Xesús fala con gran respecto de Xoán, afirmando que «entre os que nacen de muller non se levantou outro maior», aínda que engade que «o máis pequeno no Reino dos Ceos é maior que el».
No Evanxeo de Xoán suxírese que entre os discípulos de Xesús e do Bautista chegou a haber certa rivalidade, pero déixase claro que Xoán aceptou sempre a súa subordinación a Xesús.
Predicación
Hai bastante consenso entre os especialistas en canto a que a predicación de Xesús ía dirixida en exclusiva ao pobo de Israel. Segundo Mateo, así o dixo: «Non son enviado senón ás ovellas perdidas da casa de Israel». Admítese, con todo, que algúns xentís poderían participar desta mensaxe. Segundo os evanxeos, curou a algúns xentís, como o criado do centurión de Cafarnaún ou a filla da muller sirofenicia, conmovido pola fe que demostraron.
Cronoloxía
Todas as fontes están de acordo en que a execución de Xesús tivo lugar durante o mandato de Poncio Pilato (26-36). Si acéptase como certa a información que aportan os sinópticos, a morte de Xesús puido ocorrer no 27 ó o 34, xa que nestes dous anos o 15 de Nisán caeu en venres. Si crese, en cambio, que a información máis fidedigna é a achegada polo Evanxeo de Xoán, as datas posibles son o 30 e o 33, anos nos que o 14 de Nisán foi venres.
Repercusións históricas de Xesús de Nazaret
O cristianismo, e especialmente a figura de Xesús de Nazaret, exerceu ata a actualidade unha enorme influencia en todos os aspectos da cultura de Europa e de América (sobre algúns aspectos da influencia de Xesús na cultura, véxanse as seccións Xesús na arte, Xesús na literatura, Xesús no cine).
Denominacións cristiás con discrepancias conciliares
Existen algunhas relixións cristiás minoritarias que non comparten as definicións dogmáticas do Concilio de Nicea, do Concilio de Éfeso e do Concilio de Calcedonia.
Xesús nos novos movementos relixiosos de orixe cristiá
As testemuñas de Xehová consideran a Xesús como o único ser creado por Deus directamente e que actualmente non é un home nin o Deus todopoderoso, senón «unha poderosa criatura espiritual» entronizado como rei. Tamén cren que Xesús non é parte dunha trindade, e que non resucitou por si mesmo, senón que Deus o resucitou. As testemuñas de Xehová afirman que Xesús non morreu nunha cruz senón nun madeiro e por iso non utilizan a cruz nin ningún outro símbolo. Outro punto que caracteriza as súas crenzas é que Xesucristo se converteu no rei no ceo no ano 1914 e o Arcanxo Miguel é Xesucristo na súa posición celestial.
Historia do alfabeto grego
O alfabeto grego é, na historia o primeiro alfabeto utilizado para escribir unha lingua indoeuropea. Non é unha creación ex nihilo pois deriva dos alfabetos empregados na costa de Fenicia, o alfabeto fenicio. Foi o primeiro alfabeto en notar as vogais, unha necesidade para a transcrición dos idiomas indoeuropeos. Este alfabeto foi evolucionando ao longo do tempo e é a orixe de numerosos alfabetos ulteriores.
Convén notar que o alfabeto grego non é o único sistema de escritura empregado polos gregos; en efecto, moitos séculos antes da adaptación do alfabeto fenicio, tomaron adaptaron o sistema de escritura dos minoicos (o lineal A), creando o lineal B.
Orixe do alfabeto grego
Os diferentes dialectos gregos utilizaban menos consoantes que o fenicio; pola contra, a transcrición das vogais era necesaria para transcribir eficazmente as linguas indoeuropeas. Ademais, os gregos modificaron o sentido fonético dalgunhas letras. Engadiron tamén algúns símbolos novos, como o ípsilon, phi, khi e psi: situáronos ao final do alfabeto (é dicir, tras o tau).
Alfabetos derivados do alfabeto grego
O alfabeto gótico, inventado probabelmente polo bispo ariano Wulfila é unha adaptación do alfabeto grego na súa grafía uncial.
Volva
miniatura|right|200px|A volva é a parte con forma de cunca na base desta [[amanita dos Césares (Amanita caesarea).]]
Isaac de Benserade
Traxectoria
Poeta e cortesán Isaac de Benserade foi protexido do cardeal Richelieu, do duque de Brézé, de Mazarino e de Luís XIV. Contaba cunha pensión de 600 libras anuais concedida por Richelieu.
En 1674 foi elixido membro da Académie Française e participou na elaboración do seu dicionario.
Universidade Técnica de Berlín
Historia
Pechouse despois da segunda guerra mundial o 20 de abril de 1945, e restableceuse o 9 de abril de 1946 co nome actual.
Actualidade
Con máis de 32 000 alumnos en 90 programas de estudos, é a terceira das Universidades públicas de Berlín, e unha das 20 maiores Universidades de Alemaña. O seu reitor é, desde o 1 de abril de 2014, o físico Christian Thomsen.
Política de Acerbaixán
Poderes
O Acerbaixán tornouse independente da Unión Soviética o 30 de agosto de 1991, e o seu primeiro presidente foi Ayaz Mutalibov. A actual constitución data do 12 de novembro de 1995 e modificouse en 2002.
Outros artigos
আজারবাইজান
Grimes
No ano 2013 foi premiada co Webby Award á Artista do ano. Ese mesmo ano Grimes gañou o premio Juno ao álbum de electrónica do ano.
Stonehenge
Descrición
dereita|miniatura|200px|Stonehenge dereita|miniatura|200px|Stonehenge Stonehenge está formado por catro círculos concéntricos de pedras. O círculo exterior, de 30 m de diámetro, está formado por grandes pedras rectangulares de gres, que orixinalmente estaban rematadas por linteis tamén de pedra, quedando hoxe en día só catro no seu sitio. Dentro desta fileira exterior encóntrase outro círculo de bloques máis pequenos de gres azulado. Neste obsérvase no seu interior unha ferradura construída por pedras de gres da mesma cor, e no seu interior permanece unha lousa de gres micácea coñecida como o Altar. Todo o conxunto está rodeado por un foxo circular que mide 104 m de diámetro. Dentro deste espazo álzase un bancal no que aparecen 56 fosas coñecidas como os "furados de Aubrei". O bancal e o foxo están cortados pola Avenida, un corredor procesional de 23 metros de ancho e de 3 km aproximadamente de lonxitude. Preto áchase a Pedra do Sacrificio. En fronte encóntrase a Pedra Talón.
Marcomanos
Os marcomanos (marcomanni en latín) eran un tribo xermana, probabelmente relacionados cos suevos ou suevi.
Muscularis mucosae
En medicina a muscularis mucosae serve de punto de referencia para describir as lesións da parede do estómago e outros órganos do tubo dixestivo. Se existe unha lesión na parede do estómago que non chega á muscularis mucosa, a lesión chámase erosión, pero se a lesión é máis profunda e chega a dito nivel denomínase úlcera.
Illa de Basse-Terre
Nome
miniatura|left | Basse-Terre (parte inferior esquerda) desde o espazo, de setembro de 1994. O Norte está cara á parte superior esquerda nesta vista
AP-6
A autoestrada conta con 66 km de lonxitude. Ten 4 carrís por sentido entre Collado Villalba e Guadarrama, entre os km 42 e 48, e 3 carrís por sentido entre Guadarrama e San Rafael (Segovia), entre os km 48 e 60.
Veo (micoloxía)
En micoloxía, o veo é unha das diversas estruturas que posúen os fungos, concretamente a delgada membrana que cobre o píleo e o talo dos cogomelos inmaturos.
McLaren MP4-27
Deseño
miniatura|left| O morro do MP4-27 (parte inferior), en comparación co do [[Force India VJM05|VJM05 de Force India (arriba), un deseño máis propio das especificacións dos coches do 2012]] O MP4-27 é un dos tres coches de que non teñen o chamado morro de "ornitorrinco", no seu lugar optaron por un morro inclinado gradual. O Marussia F1 MR01 e HRT F112 tamén teñen un morro baixo similar, o F112 conta cun paso menos pronunciado no morro do coche en comparación con outros da grella.
Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo
A Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo, é un centro público dependente da Xunta de Galicia fundado en Santiago de Compostela no ano 1888.
Hortaliza
No ano 2006, o panel de consumo que publica o Ministerio de Agricultura daba unhas cifras de 67,68 kg de hortalizas frescas por habitante e ano, un 3,7% menos có ano anterior. Concretando no consumo doméstico, as cifras eran de 55,6 kg/ano, nunha liña progresivamente ascendente desde o mínimo de 48,6 kg en 1995. No que respecta a Galicia, o consumo nese ano 2006 era de 49,3 kg por habitante.
Composición e valor nutritivo
O contido en hidratos de carbono é moi variable, desde niveis de arredor do 5% (como o apio ou o tomate) ata máis do 10% (como a pataca). En cifras intermedias atópamo-la alcachofa, cebola ou a cenoria.
A maioría das hortalizas son ricas en vitaminas e minerais, o que as sitúa no grupo de alimentos reguladores na roda dos alimentos, xunto coas froitas. A vitamina A, en forma de provitamina, caracteriza a cenoria. Especialmente rico en vitamina C é o pemento.
Almacenamento e conservación
As hortalizas deben adquirise no seu momento de madureza: aínda verdes dixírense con dificultade e non achegan os nutrientes suficientes; pasadas de sazón sofren perdas de textura, adquiren mal aspecto e son obxecto de fungos e microorganismos. En xeral, deben conservarse a temperaturas de refrixeración e unha alta humidade ambiental, en ausencia de luz, dentro de bolsas plásticas con buratos ou en papel de aluminio. Nalgún caso (cebollas ou allos) non necesitan condicións especiais de conservación.
Antes do seu consumo deben ser lavadas cuidadosamente, para elimina-los restos de terra que pidan traer e mailos pesticidas cos que puideron ser tratadas. No caso de consumir en cru (tomate, pemento) aconséllase un tratamento previo duns minutos en auga con lixivia apta para uso alimentario, aclarando despois abundantemente.
Veo universal
miniatura|Nesta imaxe pódense apreciar dous exemplares de [[carallán (Phallus impudicus) que aínda están no interior dos seus veos universais. A volva na base do cogomelo máis alto é o que fica do seu antigo veo universal.]] miniatura|As pintas brancas que se ollan sobre o chapeu destes espécimes de [[rebentabois (Amanita muscaria) son restos do veo universal.]]
War of the Worlds (filme de 2005)
Sinopse
A historia da invasión da Terra polos marcianos e a terrible batalla que ten que librar a humanidade é o contexto no que ten que sobrevivir unha familia americana. Ray Ferrier (Tom Cruise) é un estibador divorciado e un pai nada modélico. Estando os seus fillos de visita na súa casa, estala unha tremenda e inesperada tormenta eléctrica. Uns momentos despois, Ray é testemuña dun acontecemento extraordinario que cambiará a súa vida e a dos seus para sempre: unha enorme máquina de tres patas emerxe do chan e arrásao todo.
Steve Kerr
Profesional
Tras o campionato co equipo de Illinois, foi traspasado aos San Antonio Spurs onde, curiosamente, gañou un novo anel de campión na súa primeira tempada en terras texanas, converténdose no segundo xogador da historia en gañar dous aneis consecutivos en dous equipos diferentes. Tras tres tempadas foi traspasado a Portland Trail Blazers, onde só xogou unha tempada. Ao ano seguinte regresa de novo a San Antonio, no que foi o seu último ano como profesional, poñendo fin a súa carreira cun novo anel de campión. En 1997, gañou o concurso de tripla do All-Star Game.
Carambola
Características
miniatura| De sabor agridoce, cor variando do verde ao amarelo, dependendo do grao de maduración, rica en sales minerais (calcio, fósforo e ferro) e contendo vitaminas A, C e do complexo B, a carambola é considerada unha froita febrífuga (que serve para combater a febre), antiescorbútica (que serve para curar a doenza escorbuto - carencia de vitamina C, e que se caracteriza pola tendencia a hemorraxias) e, debido a gran cantidade de ácido oxálico, estimulador do apetito. O seu zume pode ser usado para limpar manchas de ferro, de tintas e aínda limpar metais. A súa casca é utilizada como antidesintérico, por posuír alto contido de tanino - que ten un poder adstrinxente que pode prender o intestino.
Luis Bazal
Traxectoria
Ao producirse golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 intentou opoñerse, e batidos os republicanos botouse ao monte canda a súa muller. Logo de esconderse en Ourense e Verín, na casa da súa nai, pasou a fronteira portuguesa. Botou un tempo preso no Forte de São Neutel en Chaves, e despois embarcou desde Lisboa cara a Tarragona, onde chegou o 13 de outubro. Pasou un tempo no sanatorio de La Rabassada e despois marcha cara a Madrid, mais ao estar a cidade cercada polas tropas franquistas, marcha a Cidade Real. Despois incorporouse na columna Roja y Negra de Valencia para ir loitar á fronte, mais finalmente ingresou nas Escolas de Guerra de Paterna. Renuncia ao posto e alístase en Valencia na columna Iberia, mais tras desacordos cos mandos marcha ao Internado Durruti e aproba oposicións para entrar a dar clase na academia de Artillaría. O 20 de febreiro de 1938 dirixiuse á fronte de Teruel, entrando como oficial de enlace na 46ª División. A comezos de novembro, xa de volta na súa unidade, a fronte retrocede cara a Lleida, onde pasan a Noiteboa. Desde Granollers cruza a fronteira francesa por Le Perthus o 9 de febreiro de 1939.
Pasou polos campos de concentración de Argelès-sur-Mer e Brem, e foi obrigado a alistarse nas compañías de traballo que o levaron á Alemaña nazi. Rematada a segunda guerra mundial, vaia a Tolosa, onde traballa de panadeiro, repartidor de xornais e prateiro e retomou contacto co anarcosindicalismo. Despois traballou como lector de lingua castelá en institutos de Bêzier, Villefranche de Laureguer e Tolosa. Colaborou na prensa afín e escribiu libros de poesía, novelas e ensaios. Colaborou en Cenit (1965) e Solidaridad Obrera de Galicia.
Lenticela
En froitos e tubérculos
miniatura|right|<Center>Lenticelas en [[mazás.]] thumb|Lenticelas en peras da variedade Williams thumb|Lenticelas en patacas da variedade Molalisa As lenticelas están tamén presentes en moitos froitos, por exemplo, en mazás e peras. Nalgúns tipos de peras pode servir para saber cando é conveniente recoller a froita, xa que as lenticelas claras dos froitos inmaturos escurecen cando estes maduran. Certas infeccións bacterianas e fúnxicas poden instalarse no froito penetrando polas lenticelas.
Baixo (voz)
O baixo (do latín bassus: ‘grave, baixo’) é o cantante coa voz masculina máis grave, cun timbre moi escuro. En ópera un baixo é un cantante masculino capaz de alcanzar o rango máis grave da voz humana.
Estación de Miranda de Ebro
Galería fotográfica
Galería de fotografías de locomotoras de vapor, diésel e eléctricas en Miranda de Ebro.
Baixo (voz)
Baixo Helden
O baixo Helden ou baixo-barítono é a voz equivalente á do barítono baixo.
Malcolm Lowry
Falecemento
Lowry faleceu nunha casa alugada en Ripe, Sussex, onde vivía coa súa dona. O veredicto da autopsia foi morte accidental.
Evolución humana
Darwin
A posibilidade de que houbese unha relación dos humanos cos grandes primates por descendencia nunca se propuxera nin debatera ata a publicación en 1859 d’A orixe das especies por Charles Darwin. Nel propoñía a evolución de novas especies a partir das anteriores. Aínda así Darwin nunca tratou a evolución humana nas súas publicacións, e só chegou a dicir en resposta aos debates xerados polas súas publicacións que:
A busca dos primeiros homínidos
O modelo da saída de África gañou apoio pola investigación do mtDNA feminino e o cromosoma Y masculino. Despois da análise de árbores xenealóxicas feitas con 133 tipos de mtDNA, as investigacións concluíron que todos descendiamos dunha única proxenitora, a chamada Eva mitocondrial. Este modelo está apoiado ademais pola maior diversidade xénica mitocondrial nas poboacións africanas.
Un amplo estudo da diversidade xénica africana achou que os Bosquimanos eran a poboación coa maior diversidade xénica de todas as 113 analizadas, converténdoos nunha das 14 pezas do cluster poboacional ancestral. Esa investigación tamén lle deu lugar a orixe humana no sueste africano, cerca da costa de Namibia e Angola. Os estudos de ADN autosómico tamén lle dan soporte á Orixe Africana.
Os australopitecos (australopitecinos)
A seguinte etapa evolutiva do home transcorre no plioceno superior (época Villafranquiense). Os primeiros homininos dos que se ten a seguridade de que foron completamente bípedes son os australopitecos, membros do xénero Australopithecus, dos que se conservan esqueletos moi completos (coma o da famosa Lucy) de polo menos cinco especies estendidas fundamentalmente por África Oriental e Meridional, aínda que hai algunhas formas máis ou menos dubidosas en Israel, China e quizais Indonesia; coñécense hoxe restos duns 100 individuos.
O primeiro fósil de australopiteco encontrouno Raymond Dart en Suráfrica, en 1924. O seu cranio é máis arredondado có dos antropomorfos da época de maior capacidade cranial. Tamén varía a forma dos dentes e o punto de unión do cranio coa columna vertebral, o que indica que andaba ergueito. A este fósil déuselle o nome de Australopithecus (mono meridional) e considerouse como o elo perdido entre os monos e o home.
O único representante da tendencia grácil é o Australopithecus africanus, que apareceu hai uns 3 millóns de anos. Os individuos pesaban de 30 a 40 kg e tiñan unha capacidade cranial duns 440 cm3. Tiñan unha estatura de menos de 140 cm e andaban ergueitos. Os seus dentes cairos eran pequenos, e os incisivos, do mesmo tamaño cós do home actual. As cristas craniais estaban pouco desenvolvidas; en troques, os arcos superciliares eran moi marcados.
O xénero Homo
Os restos atopados por Leakey en Kenya, clasificados como Homo habilis, "home hábil", suxiren que os individuos desta especie tiñan polo común pequena estatura: os adultos apenas medían entre 0,90 e 1,10 m (máximo, 1,50 m), o seu peso era duns 50 kg e datan de hai 1,8 millóns de anos; pero nos últimos anos acháronse restos desta especie de hai 2,5 a 1,5 millóns de anos.
Situación actual
Algúns datos da xenética molecular, concordantes con achados paleontolóxicos, sosteñen que todos os seres humanos descenden dunha mesma Eva mitocondrial, ou E.M., o que quere dicir que, segundo os rastrexos do ADNmt —que só se transmite a través das nais—, toda a humanidade actual ten unha antecesora común que viviría no leste de África, probabelmente en Tanzania, hai de entre 150.000 a 230.000 anos.
Outros indicios derivados de moi recentes investigacións suxiren que a de por si exigua poboación de Homo sapiens hai uns 74.000 anos reduciuse ao bordo da extinción ao producirse o estoupido, segundo a Teoría da catástrofe de Toba, do volcán Toba, situado na illa de Sumatra, que deixou como rastro o lago Toba. Tal erupción tivo unha potencia unhas 3.000 veces superior á da erupción do Monte Santa Helena en 1980. Iso significou que gran parte do planeta se cubrira de nubes de cinza volcánica que afectaron moi negativamente ás poboacións de diversas especies, incluída a humana. Segundo esta hipótese, coñecida entre a comunidade científica como catástrofe de Toba, a poboación de Homo sapiens (daquela toda en África; a primeira migración fóra de África foi en torno ao ano 70.000 a.C.) se reduciría a tan só ao redor de 1.000 individuos. Se isto fora certo, significaría que o pool xenético da especie se restrinxiría de tal modo que se potenciaría a unidade xenética da especie humana.
Non todos están de acordo con esta datación. Despois de analizar o ADN de persoas de todas as rexións do mundo, o xenetista Spencer Wells sostén que todos os humanos que viven hoxe descenden dun só individuo que viviu en África hai uns 60.000 anos.
Cerebración
En Homo sapiens o volume cerebral oscila entre os 1.200 e os 1.400 cm3, sendo a media global actual de 1.350 cm3; porén non basta un incremento do volume, senón como se dispón, isto é: como está disposta a "estrutura" do sistema nervioso central e do cerebro en particular. Por termo medio, os Homo neanderthalensis puideron ter un cerebro de maior tamaño que o da nosa especie, pero a morfoloxía dos seus cranios demostra que a estrutura cerebral era moi diferente: con escasa fronte, os neandertais tiñan pouco desenvolvidos os lóbulos frontais e, en especial, moi pouco desenvolvida a codia prefrontal. O cranio de Homo sapiens non só ten unha fronte prominente senón que é tamén máis alto no occipicio (cranio moi abovedado), o que permite un gran desenvolvemento dos lóbulos frontais. De todos os mamíferos, Homo sapiens é o único que ten a face situada baixo os lóbulos frontais.
Tal é a prematuración de Homo sapiens que, mentres que un chimpancé neonato ten unha capacidade cerebral dun 65 % da dun chimpancé adulto, ou a capacidade de Australopithecus afarensis era no parto dun 50 % respecto á da súa idade adulta, no Homo sapiens 'bebé' tal capacidade non supera o 25 % da capacidade que terá aos 45 anos (aos 45 anos aproximadamente é cando se desenvolve totalmente o cerebro humano).
A Portaxe, Remesar, Bóveda
A Portaxe é un lugar da parroquia de Remesar no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).
Amstel Gold Race 2016
Este foi a primeira das Clásicas das Ardenas da tempada e a décimo primeira carreira do UCI WorldTour 2016.
Écriture féminine
A écriture féminine é unha teoría que disocia o rexistro psicolóxico e cultura do corpo coa diferenza da muller na linguaxe e nos textos. É un piar da teoría da literatura francesa feminista da década de 1970, e naceu do traballo de intelectuais como Hélène Cixous, Monique Wittig, Luce Irigaray, Chantal Chawaf, Catherine Clément e Julia Kristeva. Este movemento estendeuse a moitos escritores, incluíndo a psicanalista Bracha L. Etting,  que se incluíron nesta área a comezos de 1990.
Ducado de Limburgo (1839-1866)
O Ducado de Limburgo foi creado e formado a partir da parte oriental da provincia de Limburgo, como resultado do Tratado de Londres en 1839. De jure foi unha formación separada asociada co Reino dos Países Baixos, do cal era como unha provincia até 1866 e parte da Confederación Xermánica ao mesmo tempo. Este novo Ducado de Limburgo non debe confundirse co antigo Ducado de Limburgo, que deixara de existir en 1794.
Traquea (artrópodos)
Ábrense ao exterior por uns poros chamados estigmas. Polos estigmas entra no sistema traqueal aire rico en osíxeno e sae aire rico en dióxido de carbono, resutltado da respiración celular nos tecidos. Os gases poden moverse polo aparato respiratorio por medio dun sistema pasivo (difusión) ou activo (ventilación), como ocorre en insectos como os saltóns ou as abellas, que bombean activamente o aire a sacos situados no seu abdome e poden controlar o fluxo a través do corpo.
Bente Kahan
Orixe e formación
A súa nai descendía de xudeus bálticos asentados en Noruega a comezos do século XX e o seu pai, establecido en Oslo despois do Holocausto, de xudeus de Hungría e Romanía.
Búfalo acuático salvaxe
O búfalo acuático salvaxe ou arni, Bubalus arnee (Robert Kerr, 1792), é un gran bovino propio do sueste asiático.
Pearl Jam (álbum)
Pearl Jam é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de grunge Pearl Jam. Foi editado o 2 de maio do 2006 a través do selo J Records. Pearl Jam estreouse no número 2 das listas da Billboard.
Bogusflow
Bogusflow foi un grupo musical de rock español, creado en Zaragoza en 1997. Estaba formado por varios compñentes da banda da primeira etapa de Enrique Bunbury en solitario, durante a xira de presentación de Radical sonora. Disolveuse en 2001.
Cabaza
Uso gastronómico
O principal uso da cabaza é o alimento de gado e persoas. En Galiza cos calacús alimentábanse os porcos principalmente.
Me & My
Me & My é un dúo de eurodance e bubblegum pop danés formado polas irmás Susanne e Pernille Georgi en 1991. Son coñecidas polo seu primeiro hit internacional "Dub-I-Dub" (1995) que vendeu máis dun millón de copias en todo o mundo. O seu álbum debut Me & My vendeu máis de dous millóns de copias.
Brais Arribas
A súa produción filosófica trata cuestións de carácter ético e político, entre as súas obras destacan Vir a menos. Crítica da razón nihilista (Axóuxere, 2019) e Transhumanismo: Tecnociencias e antropotecnias (Euseino? Editores, 2021).
Pensamento
Algunhas das ideas claves do seu pensamento se basean en que a realidade nunca se ve dun xeito directo, facendo que non haxa nin suxeito nin obxecto así como tampouco entidades neutras e asépticas que ven as cousas tal e como son. O obxecto preséntase como algo que non se pode apresar completamente na medida en que sempre se está dentro porque se pertence a un contexto, comunidade lingüística, tradicións, se ten experiencias persoais, gustos, intereses, e todo está xogando como un mediador da forma de comprender a realidade, que non se trata dunha realidade maiúscula. Non hai unha verdade obxectiva, senón que hai microposicións, posicións débiles, que veñen a ser en última instancia posicións situadas, contextualizadas.
Bibliografía
Arribas, B. (2018). ''Sobre a eutanásia. Quando decidir que uma morte é vital''. Santiago de Compostela: AGAL.
O Universo nas túas mans
Ligazóns externas
Web de HOU en España
Contrasinal
Formas de almacenar contrasinais
O valor basto do contrasinal créase ao aplicar unha función criptográfica para secuenciar a consistencia do contrasinal e, normalmente, outro valor coñecido como salt. A salt prevén que os atacantes constrúan unha lista de valores para contrasinais comúns. As funcións criptográficas máis comúns son a MD5 e SHA1. Unha versión modificada de DEAS foi utilizada nos primeiros sistemas Unix.
Probabilidade que un contrasinal poida ser recordado
O forzar aos usuarios a utilizar contrasinais creados 'ao azar' polo sistema, asegura que o contrasinal non terá conexión co usuario e polo tanto non poderá ser atopado en dicionario ningún. Varios sistemas operativos inclúen esta opción. Aínda que é proveitoso desde o punto de vista de seguridade, moitos usuarios evitan tales medidas e a cooperación do usuario é xeralmente esencial para un sistema de seguridade.
Nunha conferencia de seguridade en 2005, un experto de Microsoft declarou: "creo que a política sobre contrasinais debería dicir que vostedes deban escribir as súas contrasinais nalgún lugar para recordalas posteriormente. Eu teño 68 contrasinais diferentes. Se non se me permite escribilas nalgún lugar, adiviñen que é o que vou facer? Vou usar o mesmo contrasinal en cada unhas das miñas contas."
Dámaso Ledesma
Dámaso Ledesma Hernández, nado en Ciudad Rodrigo o 3 de febreiro de 1866 e finado en Salamanca o 13 de xuño de 1928, foi un relixioso, investigador e musicólogo español.
Traxectoria
Estudou no seminario de Ciudad Rodrigo, e foi ordenado sacerdote en 1889. Formouse como músico profesional e foi organista na catedral de Salamanca a partir de 1896.
En 1906 foi nomeado académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. En 1977 creouse a Coral Mirobrigense Dámaso Ledesma.
Necturus maculosus
Neotenia
Son unha das moitas especies de píntegas que non chegan a sufrir metamorfose. A maioría das hipóteses sobre a orixe da falta de metamorfose en Necturus teñen que ver coa efectividade da glándula tiroide. A glándula tiroide dalgunhas píntegas, como o Ambystoma mexicanum (axolote), producen hormonas tiroides normais, pero as células do organismo que as teñen que captar expresan receptores de hormonas tiroides que están mutados, e non se unen correctamente coas hormonas, o que fai que algunhas píntegas permanezan nun estado de perpetua mocidade. No N. maculosus estas hormonas exprésanse normalmente a diferenza do axolote. Porén, crese que en vez de ter tecidos insensibles a elas con receptores defectuosos que bloquean os seus efectos, algúns tecidos do animal, como as branquias externas, perderon co tempo a capacidade de ser reguladas polas hormonas tiroides. Esta insensibilidade selectiva ás hormonas tiroides suxire un nivel normal de actividade no eixe hipotalámico-hipofisario-tiroide durante o desenvolvemento desta especie, a diferenza doutras especies de píntegas.
Ácido graxo
Biosíntese de ácidos graxos
O ácido palmítico sintetízase secuencialmente no citosol da célula, grazas á acción do complexo multiencimático ácido graxo sintase, por adición de unidades de dous carbonos achegadas polo acetil-CoA. O proceso completo consome 7 ATP e 14 NADPH; a reacción global é a seguinte:
José Maciñeira González
José Maciñeira González, finado en Ortigueira en 1905, foi un político galego.
Real Club Josaleta
O Real Club Josaleta é un club polideportivo e social de carácter privado do barrio de Neguri, na cidade de Getxo, Euskadi. Foi fundado en 1933 e conta con catro sección deportivas federadas: hóckey herba, hóckey a patíns, pádel e tenis. Trátase do terceiro club máis grande de Biscaia en volume de socios, por detrás do Athletic Club de Bilbao e o Club Basket Bilbao Berri.
Emilio Mac Gregor
Traxectoria
En 1999 veu a Galicia a traballar como realizador da serie Mareas vivas. Seguiu na produción da serie ata o ano 2002. Tamén dirixiu outros produtos para a Televisión de Galicia, así como diversos documentais e curtametraxes.
Francia
Francia foi formada polas artes e a filosofía. Berce da Ilustración, influíu nas revolucións americanas, despois a Revolución francesa deu o arranque e o exemplo democrático no mundo enteiro, desenvolvendo valores de liberdade, de igualdade, de fraternidade e, dende 1905, de laicismo.
Evolución do nome «Francia» e do seu territorio
250px|esquerda|miniatura|Bautizo de [[Clodoveo I, rei dos francos.]] O país tomou o seu nome dos francos, pobo xermánico cuxo nome significaba «homes libres». Os francos foron unha tribo que invadiu a Galia no século V, nos tempos da desintegración do Imperio Romano de Occidente. Os francos e os galos (xermanos os primeiros e celtas os segundos, ambos indoeuropeos) fusionados e xunto a outros grupos importantes, deron orixe aos franceses. Aínda na actualidade adóitase empregar "franco" ou "galo" para se referir ao que é "francés" ou ao que está en relación cos franceses.
Inicialmente, a palabra latina Francia designou a rexión do norte de Europa, poboada, ou máis ben dominada, por pobos guerreiros xermánicos autodenominados francos. Francia é unha adaptación latina do século III En efecto, dende os séculos III e IV os romanos xa tiñan contactos cos francos, a quen enrolaban como mercenarios no seu exército, xa antes das invasións propiamente xermánicas. A denominación Francia non tiña daquela unha connotación política senón xeográfica ou sociolóxica, coma o Magreb ou os Balcáns no século XXI. Os francos eran ante todo un pobo de guerreiros que elixía un xefe caudillo, a quen nomeaban rei dos francos e que constituía a máxima autoridade para asuntos militares. Naqueles tempos a guerra considerábase o valor por excelencia da liberdade e isto fixo que co tempo o termo franco se convertese en sinónimo de libre.
É por isto polo que se compara o concepto de Europa de 1957, na que existe unha unidade de mando con respecto a un único tema, co modelo de reinado do rei franco. Para o rei franco, o que lle daba unidade a todos os territorios era a guerra de defensa do reino franco, mentres que para os europeos de 1957 era a economía de Europa (CECA). Para que fose recoñecido o concepto dunha autoridade civil de rei sobre un territorio habería que agardar ata o século XV cando, polas boas ou pola forza, así o entenderon a inmensa maioría dos señores.
A Francia feudal
[[Xoana de Arco no Sitio de Orleans.|200px|miniatura]] Hugo Capeto, modificando as regras de sucesión, creou as condicións que permitirían, ao longo dos séculos seguintes, a institución de Francia como estado. Os seus descendentes reinaron sucesivamente sobre Francia, en tres dinastías (os Capetos, os Valois e os Borbóns), ata 1792 cando Luís XVI perde o trono na revolución francesa, logo dun intermedio de trinta anos (do 1814 ao 1848).
Relacións exteriores
miniatura|240px|[[Emmanuel Macron, presidente da República dende maio de 2017.]] Dende a presidencia do Xeneral Charles de Gaulle (1958-1969), a política exterior de Francia caracterízase por un desexo de independencia, sobre todo fronte ós Estados Unidos, o que deu lugar ó desenvolvemento por Francia das armas nucleares e a retirada de Francia do comando integrado da OTAN entre 1966 e 2009.
Xeografía
A Francia metropolitana ten unha gran variedade de paisaxes, entre as chairas costeiras situadas no norte e o oeste e as cadeas montañosas no sueste -os Alpes- e no sueste -os Pireneos. Os Alpes franceses posúen o punto máis alto de Europa do Oeste, o Mont Blanc, que alcanza os 4.810 m. Existen tamén outras rexións montañosas máis antigas, tales a Córsega, o Macizo Central, o Xura, os Vosges, o Macizo Armoricano e as Ardennes que son bastante rochosas e arboradas. O territorio da metrópole implica os rastros de varios episodios de formación de cadeas de montaña: as cadeas antigas e erosionadas (a cadea herciniana) e as cadeas recentes sempre en formación (Pireneos e Alpes). Estas cadeas recentes son na orixe dunha actividade sísmica significativa.
División territorial de ultramar
Seis dependencias son illas francesas dispersas e actualmente deshabitadas: Clipperton, no nordeste do océano Pacífico (administrada dende a Polinesia francesa) e a illa Europa, as illas Gloriosas, Juan de Nova, Tromelin e Bassas da India, no suroeste do océano Índico (administradas por Reunión).
Demografía
No ano 2004, un total de 140.033 persoas elixiron o país galo para emigrar. Deles, 90.250 viñan de África e 13.710 de Europa. No ano 2005, a inmigración baixou lixeiramente ata os 135 890. Francia constitúe un estado etnicamente diverso. Segundo o Instituto Nacional Francés para as Estatísticas e Estudos Económicos, no país moran un 4,9 millóns de inmigrantes estranxeiros, dos cales preto de 2 millóns adquiriron a nacionalidade francesa. Con preto de 50.000 solicitudes no ano 2005 Francia é o principal destino dos refuxiados na Europa Occidental, malia minguaren nun 15% o número de refuxiados respecto ao 2004. A Unión Europea permite a libre circulación de cidadáns entre os estados membros. Mentres o Reino Unido (xunto con Irlanda) non impuxeron restricións, Francia puxo aranceis aos inmigrantes dos novos socios membros da Europa do Leste.
Transportes
Existen dez portos de certa importancia, o maior deles é o da cidade de Marsella (Grand port maritime de Marseille dende 2008 e anteriormente Port Autonome de Marseille- PAM) localizado no concello de Fos-sur-Mer. No país galo existen 14 932 quilómetros de vías navegables, entre as que destaca a canle du Midi que conecta o mediterráneo co océano Atlántico a través do río Garona.
Ciencia, tecnoloxía e educación
En Francia a educación pública é de balde en tódolos seus niveis, tanto para os estudantes franceses como para os estranxeiros. No ano 2007 os gastos en educación acadaron o 28% do orzamento do Estado.
The Mummy Returns
The Mummy Returns é un filme estadounidense dirixido e escrito por Stephen Sommers que foi estreado no 2001. Está protagonizado por Brendan Fraser, Rachel Weisz, John Hannah, Arnold Vosloo, Oded Fehr, Patricia Velásquez e Freddie Boath. É unha secuela do filme de 1999 The Mummy. A rodaxe tivo lugar en Londres, Marrocos e Xordania.
The Mummy Returns inspirou o filme The Scorpion King (2002) que ten lugar 5 000 anos antes e cuxo personaxe principal, interpretado por Dwayne Johnson (The Rock), foi introducido neste filme. A súa secuela é The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2008).
Propiedade privada
dereita|miniatura|250x250px|A fábrica [[Volkswagen é un exemplo de propiedade privada. A fábrica é propiedade privada dos seus accionistas quen obteñen fondos das ganancias que xera o seu funcionamento.]] Propiedade privada son os dereitos das persoas e empresas a obter, posuír, controlar, empregar, dispor e deixar en herdanzas, capital, cousas e outras formas de propiedade. A propiedade privada diferénciase da propiedade pública en que esta última se refire a bens propiedade do Estado ou Goberno, e non de individuos, comunidades ou entidades empresarias. O concepto de propiedade foi sufrindo modificacións ó longo da historia. A finais do século XVIII, durante a Revolución Industrial, a propiedade privada xurdiu como a forma predominante de propiedade no eido da produción e as terras, desprazando á propiedade feudal, gremios, sistema de obradoiros de traballo e produción artesá, que se baseaban na propiedade das ferramentas de produción por parte de traballadores individuais ou gremios de artesáns.