cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia
Historia
En 1717, o erudito Camille Le Tellier de Louvois, daquela administrador do Gabinete, decidiu a volta da institución desde Versalles a París, feito que non ocorreu finalmente ata 1741, cando pasou a ocupar o salón da Marquesa de Lambert no antigo hotel de Nevers, ao pé da rúa Richelieu, na actual sede da Biblioteca Nacional de Francia. Mentres tanto, de 1720 a 1740, o arquitecto francés Jules-Robert de Cotte preparou a estancia ata a converter nun lugar suntuso coñecido como "O Salón Luís XV", que finalmente acabou por ser destruído en 1860 a raíz dunha nova remodelación da zona.
Fondos numismáticos
A iso cómpre engadirlle outros artigos relacionados coa numismática, como medallas (93.000 pezas) e fichas monetiformes (20.000 pezas), desde o Renacemento ata os nosos días.
Meiriño
Un meiriño (do latín maiorinus) era un cargo da administración de xustiza durante a Idade Media e a Idade Moderna que se podía referir a dúas funcións ben distintas.
Características
Partidas, 2, 9, 23.
Diego Zúñiga Soutomaior
Foi bispo da diocese de Ourense entre os anos 1631 e 1634, e despois foi nomeado bispo de Zamora.
Dietrich Bonhoeffer
miniatura|dereita|Dietrich Bonhoeffer Dietrich Bonhoeffer (Breslau, 1906 — Campo de concentración de Flossenburg, 1945). Teólogo alemán fundamental para o pensamento do protestantismo contemporáneo. Estudou na Universidade de Tubinga, foi profesor na Universidade de Berlín. Ministro da Igrexa luterana. Pagou coa súa vida a resistencia contra Adolf Hitler.
Pensamento
Fronte a un protestantismo acomodaticio que se centra nunha visión superficial da graza, como salvación gratuíta sen consecuencias vitais profundas, Bonhoeffer, sen afastarse das concepcións de Martiño Lutero, desenvolve a idea do que chamou a graza cara: aquela que transforma ao crente mediante á resposta ao Amor de Cristo. Unha resposta de entrega e abnegación radical que asume o desprezo e o sufrimento como consecuencias do seguimento de Xesús de Nazaret.
Especie pouco preocupante
A categorización en preocupación menor depende en gran medida da avaliación que se realice da poboación da especie e a súa distribución, sendo este un dos indicadores máis importantes para realizar unha relación directa ou indirecta co risco de extinción que podería correr esa especie. Na versión 2008 da lista vermella, inclúense 16.226 taxons de animais e 1.449 de plantas na categoría de "preocupación menor", incluíndo ó propio Homo sapiens.
Mosca doméstica
Ciclo de vida
miniatura|As pupas de mosca doméstica son matadas por larvas de [[avespas parasitas. Cada pupa ten un só burato a través do que sae un só adulto; a alimentación ocorre durante a estapa larvaria da avespa.]] miniatura|200px|Ilustración da mosca doméstica.
Envellecemento
Como os tecidos somáticos da mosca doméstica constan de células posmitóticas de longa vida, poden utilizarse como un sistema modelo informativo para a comprensión das alteracións celulares relacionadas coa idade acumulativas. Agarwal e Sohal estudaron o nivel de danos oxidativos no ADN con formación de 8-hidroxidesoxoguanosina (8-OHdG) nas moscas domésticas. Encontraron que o nivel de 8-OHdG se incrementaba coa idade das moscas. Atoparon tamén unha asociación inversa entre o nivel de 8-OHdG e a esperanza de vida das moscas. Presentaron a hipótese de que os danos moleculares oxidativos son un factor causal na senescencia (envellecemento). Estes descubrimentos están de acordo coa idea xeral de que os danos oxidativos no ADN, especialmente en tecidos posmitóticos, son unha das causas principais do envellecemento.
Relacións cos humanos
As moscas domésticas poden portar uns 100 patóxenos, como os que causan febre tifoide, cólera, salmonelose, disentería bacilar (por Shigella), tuberculose, ántrax, oftalmia e vermes parasitos. Algunhas cepas de moscas fixéronse inmunes aos insecticidas máis comúns.
Tarxelias
As Tarxelias (grego θαργήλια thargēlia) eran unha das principais festividades relixiosas atenienses na honra de Apolo e Artemisa, celebrados nos seus aniversarios, o sexto e sétimo día do mes de Targelión (cara ao 24 e 25 de maio).
Esencialmente un festival agrícola, as Tarxelias incluían unha cerimonia purificadora e expiatoria. Mentres o pobo ofrecía os primeiros froitos da terra ao deus en mostra de agradecemento, era ao mesmo tempo necesario propicialo, para que non arruinase a colleita pola calor excesiva, posibelmente acompañado da peste. A purificación precedía ao servizo de acción de grazas. Sobre o sexto día unhas ovellas eran sacrificadas a Deméter Cloe na acrópole, e quizais uns porcos ás Moiras, pero o ritual máis importante era o seguinte. Dous homes, o máis feo que podía ser atopado (o phármakos) era escollido para morrer, o outro (segundo algúns, unha muller) polas mulleres. No día do sacrificio eran levados por todas partes con cordas de figos nos seus pescozos, e azoutados nos xenitais con varas de figueira e esquilas. Cando alcanzaban o lugar do sacrificio na beira, eran apedreados até morrer, os seus corpos queimados, e as cinzas tiradas ao mar (ou sobre a terra, para fertilizala).
Igarapé-Miri
Topónimo
"Igarapé-Miri" é unha referencia ao río homónimo que baña á cidade. Traducido do tupi, "Igarapé-Miri" significa "pequeno camiño de canoas", a través da xuntanza dos termos ygara (canoa), apé (camiño) e mirim (pequeno).
Lingua fante
A lingua fante é unha das tres variedades escritas que forman a lingua akan que emprega o pobo fante que é maioría no centro e oeste de Ghana así como en asentamentos doutras rexións no sur dese país. Fante constitúe a lingua común de comunicación entre os diversos reinos tradicionais fante, cada un dos cales ten o seu propio subdialecto: Agona, Anomabo, Abura, Gomua, Oguaa, Ahanta.
Canción sin nombre
Sinopse
O xornalista Pedro Campos (Tommy Párraga) investiga a misteriosa desaparición do bebé acabado de nacer dunha muller de Ayucucho, Georgina Condori (Pamela Mendoza Arpi) que migra a Lima por mor do terrorismo que azota a súa rexión.
Georgina busca axuda na comisaría e no Palacio de Xustiza sen atopala, mais chega ás oficinas do xornal local onde Pedro Campos toma o seu caso.
Tarantula
Un fragmento de 30 segundos puido escoitarse por vez primeira o día 14 de maio do 2007. O tema emitiuse na súa totalidade na radio o 18 de maio, na súa estrea na emisora KROQ. Sería filtrada a internet pouco despois. O 21 de maio do 2007 o sinxelo foi editado en iTunes para os Estados Unidos, e o día seguinte no Reino Unido e no Canadá. Nesa data o tema foi tocado por primeira vez en directo en París, no primeiro concerto da banda en sete anos.
Billy Corgan mencionou durante un concerto o 5 de xuño en Berlín que "Tarantula" foi titulada así honrando a banda alemá Scorpions, coa cal Corgan colaborara recentemente co seu tema "The Cross".
Masacre de Khojali
Contexto histórico
Oficialmente a recentemente creada República de Armenia negou calquera implicación co movemento pola secesión do Nagorno-Karabakh, baixo a forma de apoio loxístico, comida, combustible ou outro. Con todo, Levon Ter-Petrosian admitiu posteriormente o apoio loxístico e o pago dos salarios dos separatistas, pero negou o envío de tropas propias para o combate. A Armenia afrontaba un bloqueo debilitante por parte da agora República de Acerbaixán ademais de presións da veciña Turquía, que decidiu aliñar ao lado do Acerbaixán e establecer lazos estreitos con este.
De acordo co lado azarí e outras fontes como a Human Rights Watch, a organización de dereitos humanos sedeada en Moscova Memorial e a biografía do líder Armenio Monte Melkonian, documentada e publicada polo seu irmán, despois da captura de Khojali procederon ao asasinato de varios centos de civís que fuxían da cidade. As forzas armenias tiñan previamente afirmara que atacarían a cidade pero deixarían un corredor terrestre para permitir a fuga da poboación civil da cidade, porén, cando o ataque comezou, as tropas armenias, en maior número que as azarís, facilmente dominaron os defensores, que intentaron retirar xunto cos civís cara ao norte, cara á cidade de Agdam, controlada polo Acerbaixán. A pista do aeroporto fóra intencionada destruída, tornándose a temporalmente inútil, tras veren isto, as forzas atacantes perseguiron os escapados e abriron fogo sobre eles, matando bastantes civís.
Coia, Vigo
Historia
Antigamente nas Travesas atopábanse as cocheiras dos tranvías. En 1941 levantouse na praza de Travesas (actual praza de América) o IES Santa Irene, grazas á doazón de Policarpo Sanz cando morreu a súa muller Irene de Ceballos.
Capital social (socioloxía)
O capital social é considerado a variable que mide a colaboración social entre os diferentes grupos dun colectivo humano, e o uso individual das oportunidades xurdidas a partir diso, a partir de catro fontes principais: o afecto, a confianza mutua, as normas efectivas e as redes sociais.
Río Quindío
O río Quindío é o principal río do departamento de Quindío, Colombia. Combínase co río Barragán no Val de Maravelez para formar río La Vieja, á súa vez afluente do río Cauca.
Descrición
O río é a fonte de auga potable para a maioría dos habitantes do departamento. O aumento continuo da demanda está a pór unha presión significativa sobre este recurso. Ademais, existen problemas de contaminación debido á insuficiencia de tratamento de augas residuais instalacións nos concellos ó longo do río.
Mundial de Fútbol de 1970
Clasificación
Europa contaba con oito prazas alén da de Inglaterra. Para escoller aos equipos participantes dividiuse aos vinte e nove candidatos en oito grupos, obtendo a clasificación o campión de cada un. No grupo 2, e  empataron no primeiro lugar, polo que xogaron un encontro de desempate en campo neutral (Marsella). O partido foi gañado polos checoslovacos por 4−1, obtendo así a súa clasificación. América do Sur, por outra banda, dispoñía de tres prazas para dez equipos. Nun sistema semellante ao europeo, os equipos foron divididos en tres grupos, sendo o campión de cada un deles o que disputaría o Mundial. Cómpre destacar a ausencia da despois de finalizar última no seu grupo. Foi esta a súa primeira ausencia despois de fallar nas eliminatorias.
América do Norte contaba cunha praza para trece equipos. O feito máis máis lembrado desta fase de clasificación da CONCACAF foi a chamada Guerra do Fútbol. Honduras e O Salvador levaban meses de tensión debido a diversas disputas de carácter económico, político, fronteirizo e migratorio. Durante a segunda fase da clasificatoria, ambos os países tiñan que se enfrontar en encontros de ida e volta para definir que equipo pasaba á terceira fase. No primeiro partido disputado en Tegucigalpa o 8 de xuño de 1969, o venceu por 1−0, pero en San Salvador, os  lograron unha vitoria por 3−0, provocando o descontrol nos seareiros. Doce afeccionados hondureños serían asasinados pola multitude local, mentres en Honduras os inmigrantes salvadoreños foron atacados. As fronteiras foron pechadas e a tensión chegaría a niveis límites. Por outro lado, a federación de fútbol de Honduras presentou reclamacións á FIFA acusando ameazas de morte cara aos seus xogadores. Un terceiro partido de desempate disputado o 26 de xuño no Estadio Azteca, confirmaría a clasificación salvadoreña cunha vitoria por 3−2. Esta vitoria permitiulles xogar a terceira e definitiva eliminatoria. Nele conseguiron vencer a, obtendo así o pase á fase final do Mundial. Con todo, a tensión entre ambos os países non finalizou, Aprovocando a invasión do exército salvadoreño a Honduras o 14 de xullo de 1969. Polo menos 2000 persoas faleceron durante o conflito bélico, que terminou seis días despois grazas á mediación da Organización de Estados Americanos.
Eliminatorias
thumb|300px|A campioa do torneo.
Goleadores
miniatura|150px|[[Gerd Müller.]] Con dez goles, Gerd Müller foi o máximo goleador do torneo. En total, foron marcados 95 goles por 55 xogadores, sendo tan só un deles considerado en propia meta.
Sátiro
As representación aparecen en diversas idades da vida. Os pequenos son chamados satyriscoi e aparecen como mozos graciosos: o sátiro Anapauomenos ("en descanso"), atribuído ó escultor Praxíteles é un bo exemplo. Os sátiros maiores son chamados silenos, polo deus Sileno ou Pan, preceptor de Dionisio, é aparecen representados cunha grande fealdade. Adoitan portar copas ou tirsos nas mans, en actitude de bailar coas ninfas.
Mundial de Fútbol de 1970
Clasificación retrospectiva
En 1986, a FIFA publicou un informe no que facía unha clasificación das seleccións en cada Copa do Mundo. A clasificación de 1970 foi a seguinte:
Rosa Agazzi
Rosa Agazzi, nada en Volongo o 26 de marzo de 1866 e finada na mesma vila o 9 de xaneiro de 1951, foi unha pedagoga italiana, irmá de Carolina Agazzi.
Elementos destacados do modelo
O lema desta técnica e “preparar para a vida facendo vivir”. É por isto que a partir de diversas actividades os nenos son ensinados a manterse na limpeza, na saúde, na cultura física e a súa linguaxe.
Capela Notre Dame du Haut
Lugar
A capela atópase nun outeiro preto de Belfort, no leste de Francia. Nese lugar, existía unha capela de peregrinación adicado á Virxe María, pero foi destruído durante a Segunda Guerra Mundial.
Gerd Müller
Bayern Munich
Aínda hoxe ten o récord de máximo anotador das competicións europeas con 66 goles en 74 partidos.
Agnieszka Radwańska
Agnieszka Roma Radwańska, nada o 6 de marzo de 1989 en Cracovia, é unha tenista polaca. Durante a súa carreira, conseguiu 12 títulos individuais. É coñecida por facer un uso moi intelixente da pista.
Juan de Sanclemente
Traxectoria
Estudou na Universidade de Alcalá e en 1569 era maxistral da catedral de Badaxoz, desde onde foi proposto para ocupar o bispado de Ourense en 1578. Anos despois, en 1587, o arcebispo de Santiago Alonso Velázquez renunciou á sé compostelá por enfermidade e propuxo a Sanclemente para ocupar a vacante. Tomou posesión en outubro dese ano co nome de Xoán V.
Unha irmá de Sanclemente está enterrada na capela de san Xoán (antes, de santa Susana) da catedral compostelá.
Xa nos últimos anos da súa vida conseguiu que o cabido catedralicio aprobase a demolición do coro pétreo do Mestre Mateo construído na catedral de Santiago en 1200 e a súa substitución por outro, tallado en madeira, que encargou ós escultores Xoán Davila e Gregorio Español. O coro do Mestre Mateo foi desmontado entre 1603 e 1604.
Comunidade Francesa de Bélxica
Parlamento
O Parlamento componse de 94 membros (os 75 membros do Parlamento valón e 19 membros elixidos entre os cargos electos francófonos do Parlamento da rexión de Bruxelas capital).
Philipp Müller
Traxectoria
Müller é aparellador e empresario inmobiliario, propietario da inmobiliaria Philipp Müller Generalunternehmung, Immobilien, formada en decembro de 1991.
Río Bogotá
O río Bogotá é un dos ríos máis importantes do departamento de Cundinamarca e da cidade de Bogotá, no centro de Colombia. É a principal canle fluvial da sabana de Bogotá. Non é navegable nin caudaloso. Desemboca no Magdalena, que chega até o mar Caribe. Na súa conca viven unhas 9.000.000 de persoas, dos cales 8.500.000 viven en Bogotá. Ten unha lonxitude aproximada de 380 km. Presenta altísimos niveis de contaminación. Aínda que está contaminado dende moi preto do seu nacemento, o groso dos tóxicos e refugallos industriais e urbanos débellos a Bogotá. Dende hai varias décadas desenvolvéronse proxectos e iniciativas para descontaminalo.
Conca Baixa
Desemboca a 280 msnm no río Magdalena, no concello de Girardot, tras descender 3.020 metros.
Dactilia
Tridactilia
A tridactilia é a condición de ter tres dedos nunha extremidade, como nos rinocerontes e algúns antepasados do cabalo, como Protohippus e Hipparion. Todos eles pertencen aos perisodáctilos. Algunhas aves teñen tamén tres dedos, como os emús, avetardas e paspallás, e nalgúns casos o termo forma parte do seu nome científico, como na gaivota Rissa tridactyla.
Didactilia
A didactilia ou bradidactilia é a condición de ter dous dedos nunha extremidade, como nos artiodáctilos extinguidos Hypertragulidae e os preguiceiros de dous dedos (Choloepus didactylus). Nos humanos este termo utilízase para unha anormalidade na cal os dedos medios están ausentes, quedando só o polgar e o quinto dedo. Os animais de pesuño fendido (como os cervos, ovellas, vacas, que son artiodáctilos) teñen só dous dedos, como tamén as avestruces.
Irán
Subdivisións
Mashhad, cunha poboación de 2 410 800 persoas, é a segunda cidade maior de Irán e o centre da provincia de Razavi Khorasan. Mashhad é unha das cidades máis sagradas do mundo para os xiítas, co Santuario do Imán Reza. É o centro do turismo en Irán e entre 15 e 20 millóns de peregrinos van ó santuario cada ano.
Xeografía
As principais cidades de Irán son Teherán, Isfahán, Mashhad, Tabriz, Shiraz e Urmia.
Niña Isabela
Este disco caracterízase por ser o máis tradicional e variado da artista até entón, contando con xéneros como sevillanas, pasodobres e rumbas entre outros. A canción Yo te quiero a mi manera tivo boa repercusion entre o publico non só admirador da chamada Copla andaluza senón do publico en xeral aumentando a popularidade da ascendente sevillana e logrando atraer a atención cara á canción española xa en decadencia neste tempo.
Kasumigaura
Kasumigaura (かすみがうら市, かすみがうらし, Kasumigaura-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situada ao leste da rexión de Kanto e no centro-sur da prefectura, na zona de provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 118,77 km² e a poboación de 43.975 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 370 hab./km².
NUMAX
Características
dereita|miniatura|Socios de NUMAX en 2015.
miniatura|dereitaAbriu as súas portas en marzo de 2015 na rúa Concepción Arenal de Santiago de Compostela, onde se atopan arestora o cinema e a libraría. A programación cinematográfica combina a estrea de filmes independentes e de autor, coa reposición de cinema clásico e de repertorio. Dedica unha parte da súa programación ao público mozo a través dos programas estables Petís NUMAX e NUMAX na Escola. As proxeccións de NUMAX son sempre en versión orixinal subtitulada e, desde 2016, forma parte da rede de salas independentes Europa Cinemas. A libraría traballa desde o ano 2020 baixo o selo Librarías de Calidade que outorga Acción Cultural Española e a Asociación de Cámaras do Libro de España. É habitual, tanto na sala de cinema como na libraría, a visita de autores e autoras para presentar ante o público as súas creacións.
J. K. Rowling
Joanne «Jo» Rowling, nada o 31 de xullo de 1965 en Yate, South Gloucestershire, Reino Unido, máis coñecida polos pseudónimos J. K. Rowling e Robert Galbraith, é a autora da serie de libros de fantasía Harry Potter e a serie de detectives de Cormoran Strike. Os seus libros fixéronse famosos en todo o mundo, gañaron múltiples premios e venderon máis de 400 millóns de copias. As novelas foron a base dunha popular saga de filmes, a cuxos guións Rowling daba a súa aprobación, ademais de manter un control creativo e ser produtora dos filmes.
Rowling artellou a idea da serie nunha viaxe en tren de Manchester a Londres en 1990. En marzo de 2011, a revista Forbes estimou que a fortuna de Rowling ascendía a mil millóns de dólares estadounidenses. A escritora obtivo o Premio Príncipe de Asturias da Concordia no ano 2003, así como outros recoñecementos internacionais. Colabora con varias organizacións caritativas, como Comic Relief, One Parent Families, Multiple Sclerosis Society of Great Britain e Lumos.
Traxectoria
A irmá de Rowling, Dianne, naceu cando a escritora tiña 23 meses. Cando Rowling tiña catro anos a familia mudouse para vivir na vila próxima de Winterbourne. Dise que o director da escola de primaria St Michael's á que asistiu, Alfred Dunn, foi a inspiración para o director do colexio máxico Albus Dumbledore.
Club Deportivo Vitoria
Estadio
Ata 2016, xogaba os seus partidos nas instalacións municipais de Betoño, concretamente no campo de herba natural que posúe unha bancada con capacidade de 400 espectadores. A tempada 16/17 xogou como local no estadio Arrate da localidade de Langraiz Oka, cuxo campo é de herba artificial e a súa capacidade dunhas 1.000 persoas.
Tec-Mec
Resultados completos na Fórmula Un
(Lenda) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Abetouro americano
O abetouro americano (Botaurus lentiginosus) é unha especie de ave limícola da familia das garzas. Ten unha distribución neártica e reprodúcese no Canadá e nas partes septentrionais e centrais dos Estados Unidos, e pasa o inverno nos estados da costa do golfo de México, toda Florida nos Everglades, as illas do Caribe e partes de América Central.
Comportamento
O proceso polo cal produce o seu distintivo son non se comprende totalmente. Suxeriuse que a ave infla gradualmente o seu pescozo inchando o esófago de aire o que vai acompañado dun como de estalidos ou himpo. O esófago mantense inflado por medio dunhas lingüetas que ten detrás da lingua. Unha vez que completou esta acción e o esófago está xa inflado de todo, faise na sirinxe o distintivo son de inhalar. Cando acaba o son, o paxaro desincha o esófago.
José Sánchez Vigo
José Sánchez Vigo, nado en Ferrol o 20 de maio de 1924, foi un futbolista galego. Xogaba de centrocampista.
Homocisteína
Reciclaxe da metionina
A homocisteína pode ser reciclada a metionina. Este proceso usa N5-metil tetrahidrofolato como doante do metilo a encimas relacionados coa cobalamina (vitamina B12).
Homocisteína elevada
As deficiencias das vitaminas ácido fólico (B9), piridoxina (B6), ou B12 (cobalamina) poden orixinar niveis elevados de homocisteína. A suplementación da dieta con piridoxina, ácido fólico, vitamina B12, ou trimetilglicina (betaína) reduce a concentración de homocisteína na corrente sanguínea. Os niveis elevados de homocisteína están ligados con altas concentracións de dimetilarxinina asimétrica endotelial. Investigacións recentes suxiren que o exercicio físico intenso e de longa duración eleva os niveis plasmáticos de homocisteína, quizais ao incrementar a carga sobre o metabolismo da metionina. O consumo crónico de alcohol pode tamén causar un incremento dos niveis plasmáticos de homocisteína.
Saúde ósea
Os niveis elevados de homocisteína asociáronse co incremento de fracturas óseas en anciáns. Os niveis altos de homocisteína autooxidan e reaccionan con intermediatos reactivos do oxíxeno e causan danos nas células endoteliais e teñen un maior risco de formar trombos. A homocisteína non afecta á densidade ósea, senón que parece ser que afecta ao coláxeno ao interferir coa formación de enlaces cruzados entre as fibras de coláxeno e os tecidos que este reforza. Aínda que o ensaio HOPE-2 mostrou unha redución na incidencia de ataques cardíacos, nas persoas que tiveran ataques había unha taxa alta de fracturas de cadeira na parte afectada. Un ensaio realizado con dúas vitaminas redutoras dos niveis de homocisteína (folato e B12) en persoas que anteriormente tiveran un ataque cardíaco, houbo un 80% de redución das fracturas, principalmente de cadeira, despois de dous anos. É interesante que tamén aquí a densidade ósea (e o número de caídas) foron idénticas no grupo que tomou as vitaminas e no grupo que tomou placebo.
Gotthold Eisenstein
Traxectoria
En xuño de 1844 visitou a Gauss en Gotinga. En 1845 Kummer logrou que Eisenstein recibise un doutoramento honoris causa da Universidade de Breslau. Jacobi tamén impulsou esta distinción, pero as relacións entre este e Eisenstein haberían de ser sempre difíciles; en particular, por unha cuestión de prioridades de descubrimento xurdida en 1846. En 1847 obtivo a súa habilitación da Universidade de Berlín, e comezou a impartir clases alí. Bernhard Riemann asistiu ás súas clases sobre funcións elípticas.
Creacionismo (pseudociencia)
Ligazóns externas
miniatura|200px|A creación da luz segudo [[Gustave Doré.]]
Pinot noir
Orixe e expansión
Na Arxentina, varias adegas lograron moi boas expoñentes, dando viños redondos e moi perfumados, no val de Uco en Mendoza e no val do río Neuquén na Patagonia.
Viños pinot noir
Faise con esta vide un viño moi fino. Caracterízase pola súa estrutura taninosa baixa, de corpo medio espertando sensacións refinadas e sutís en boca. Pinot Noir produce un viño extremadamente lene, fresco e afroitado, dun moi bo buqué (recendo), cunha acidez que o fai bastante vivo e persistente ao padal, sen ser agresivo.
Victor Hugo
Os anos do teatro
miniatura|upright|Juliette Drouet, por [[Charles-Émile-Callande de Champmartin|Champmartin.]]
Novelista
left|miniatura|upright|Cosette, personaxe de [[Les Misérables. Ilustración de Émile Bayard.]] Hugo publicó nove novelas. A primeira, Bug-Jargal, escribiuna aos dezaseis anos e a última, Quatrevingt-treize, aos setenta e dous anos de idade. A súa narrativa novelística abarcou todas as idades do escritor, todas as modas e todas as correntes literarias do seu tempo sen confundirse nunca totalmente con ningunha; en efecto, indo máis aló da parodia, Hugo utiliza as técnicas da novela popular ampliándoas e subvertendo os xéneros e superándoos: se bén Han d'Islande (1823), Bug-Jargal (1826) o Notre-Dame de París (1831) aseméllanse ás novelas históricas en auxe a principios do século XIX, exceden este ámbito; Hugo non é Walter Scott e as súas novelas desenvólvense cara á epopea e o grandioso.
Dramaturgo
miniatura|Bosquexo de Hugo, por [[Prosper Mérimée.]] O teatro de Victor Hugo sitúase nunha renovación do xénero teatral iniciado por Madame de Staël, Benjamin Constant, François Guizot, Stendhal e Chateaubriand. En Cromwell, obra da que el mesmo é consciente de que era irrepresentable na súa época (peza de 6.414 versos e innumerables personaxes), dá renda solta á súa idea do novo teatro. Publica ao mesmo tempo un prefacio destinado a defender a súa obra e onde expón as súas ideas sobre o drama romántico: un teatro «todo nun», á vez drama histórico, comedia, melodrama e traxedia. Reivindícase revalorizando o teatro de Shakespeare, levantando unha ponte entre Molière e Corneille. Expón a súa teoría do grotesco que se manifesta baixo varias formas: do ridículo ao fantástico pasando polo monstruoso ou o horrible. Victor Hugo escribiu «O belo só ten unha forma, o feo ten mil». Anne Ubersfeld fala sobre este tema do aspecto carnavalesco do teatro de Hugo, e do abandono do ideal do belo. Segundo Hugo, o grotesco debe ir xunto ao sublime porque ambos son aspectos da vida.
Hugo sitúa as súas obras principalmente nos séculos XVI e XVII, e documéntase moito antes de comezar a escribir, a miúdo presenta unha obra a tres bandas: o señor, a serventa e o malvado, onde confrontan e mestúranse dous mundos: o do poder e o dos servidores, onde os papeis invístense (Ruy Blas, servente, desempeña o papel dun grande de España) e onde o heroe móstrase débil e o malvado ten unha faceta atractiva.
A terceira, e máis importante, é a oposición do propio mundo artístico. Moitos dos artistas e os críticos da súa época son hostís cara á transgresión dos códigos culturais establecidos que representa o teatro de Hugo. Aproban os grandes pensamentos que educan a alma, pero rebélanse contra todo o relativo ao grotesco, vulgar, popular ou trivial. Non apoian todo que consideran excesivo, repróchanlle o seu materialismo e a súa ausencia de moral. Critican con forza cada obra representada e a miúdo adoitan ser a causa da súa prematura suspensión. Le roi s'amuse só se representa unha única vez, Hernani foi representada unhas cincuenta veces con grande éxito, pero non se reestreou en 1833; Marie Tudor represéntase só corenta e dúas veces, Les Burgraves son un fracaso e retíranse do cartel despois de trinta e tres representacións, Ruy Blas é un éxito financeiro, pero é esnaquizada pola crítica. Tan só Lucretia Borgia pode considerarse como un éxito total.
Florence Naugrette sinala que o teatro de Hugo foi pouco representado na primeira metade do século XX. Jean Vilar en 1954, restablece o interese contemporáneo polo teatro de Hugo que representa sucesivamente con Ruy Blas e Marie Tudor. Outros escenógrafos posteriores fan revivir Lucretia Borgia (Bernard Jenny), Les burgraves e Hernani (Antoine Vitez), Marie Tudor (Daniel Mesguich), as obras do Teatro en liberdade (L'Intervention, Mangeront-ils?, Mille Francs de récompense...) represéntanse de novo nos anos 1960 e continúan séndoo. Na actualidade pódese ler o conxunto deste Teatro en liberdade na edición realizada por Arnaud Laster. Naugrette subliña tamén as dificultades de interpretación do teatro de Hugo, e como facelo sen ser nin grandilocuente nin prosaico, sen falso pudor, como presentar o grotesco sen deslizarse cara á caricatura e como administrar a inmensidade do espazo escénico; tamén lembra o consello de Jean Vilar: «Representar sen pudor confiando no texto de Victor Hugo».
Poeta
Unhas veces lírico, outras épico, Hugo está presente en todas as frontes e en todos os xéneros: emocionou profundamente aos seus contemporáneos, exasperou os poderosos e inspirou aos máis grandes poetas. Así o lembra Simone de Beauvoir: «O seu 79.º aniversario foi celebrado como unha festa nacional: 600 000 persoas desfilaron baixo as súas xanelas, levantarámoslle un arco de triunfo. A avenida de Eylau foi bautizada pouco despois como avenida Victor-Hugo e houbo un novo desfile na súa honra o 14 de xullo. Ata a burguesía se movilizou, [...]».
Política interna
Ao comezo da Revolución francesa de 1848, Hugo, par de Francia, inicialmente toma partido pola monarquía (o presidente do Consello, Odilon Barrot, encárgalle defender a idea dunha rexencia da duquesa de  Orleans). Unha vez proclamada a república, Lamartine proponlle un posto de ministro (Ensino público) no goberno provisional de 1848, pero négase. Nas eleccións de abril de 1848, aínda que non era candidato, obtén preto de 55 500 votos en París pero non é elixido. En cambio, nas eleccións complementarias do 24 de maio, resulta elixido en París con preto de 87 000 votos. Ocupa un escano coa dereita conservadora. Durante a revolta coñecida como Os días de xuño de 1848, dirixe grupos de forzas gobernamentais ao asalto das barricadas na rúa Saint-Louis. Vota a favor da lei do 9 de agosto de 1848, que suspende algúns xornais republicanos en virtude do estado de sitio. Os seus fillos fundan o xornal L'Événement que leva a cabo unha campaña contra o presidente do Consello, o republicano Cavaignac, e apoia a candidatura de Luís Napoleón Bonaparte na elección presidencial de 1848. Ao estar en contra do principio dunha asemblea lexislativa única, non vota a Constitución francesa de 1848. Ao comezo da presidencia de Luís Napoléon Bonaparte, Hugo frecuenta ao novo presidente. En maio de 1849, é elixido para a Asemblea nacional lexislativa. Durante o verán de 1849, progresivamente afástase da maioría conservadora da Asemblea lexislativa e desaproba a súa política reaccionaria. En xaneiro de 1850, combate a chamada lei Falloux que reorganiza o ensino en favor da Igrexa católica; en maio, loita contra a lei que restrinxe o sufraxio universal e, en xullo, intervén contra a lei Rouher que limita a liberdade de prensa. En xullo de 1851, toma posición contra a lei que propón a revisión da Constitución co fin de permitir a reelección de Bonaparte. En xuño de 1851, no Palacio de Xustiza de París, Hugo defende ao seu fillo que é perseguido por publicar un artigo contra a pena de morte no seu xornal, L'Évènement. Na tarde do golpe de estado do 2 de decembro de 1851, xunto a sesenta representantes, redacta unha chamada á resistencia armada. Perseguido, chega a Bélxica o 14 de decembro. É o principio do seu longo exilio.
Televisión
Para a televisión fixéronse un gran número de adaptacións de obras de Victor Hugo. Para a televisión francesa Jean Kerchbron produciu as adaptacións de Marion de Lorme , Torquemada  e L'Homme qui rit, no 2000 Josée Dayan fixo unha adaptación de "Misérables" con Gérard Depardieu, Christian Clavier e John Malkovich.
The 13th Warrior
Sinopse
É unha película de aventuras que conta a historia de Ahmad ibn Fadlan -interpretado por Antonio Banderas-, un emisario árabe expulsado da súa terra por namorarse da muller dun importante home do califato de Bagdad. Como castigo é enviado como embaixador do califa ante os pobos do norte, os viquingos. No traxecto atópase cunha festa viquinga, e durante a mesma, uns enviados viquingos solicitan axuda ó líder tribal, xa que o seu pobo foi atacado por unha tribo de homes besta coñecidos como os wendols. A feiticeira tribal consulta as runas e determina que deben ser 13 guerreiros os que vaian ó rescate, e que o guerreiro número 13 debe ser estranxeiro. De xeito que Ahmed Ibn Fahdlan atópase envolto na historia sen tan sequera coñecer a lingua viquinga. Liderados por Buliwyf (Vladimir Kulich), a compañía encamíñase ó norte para defender un atemorizado poboado viquingo. Rodeado de inimigos salvaxes e temibles, Ibn Fahdlan terá que superar os seus medos máis profundos e participar na loita contra estes escuros seres, que xorden da néboa no medio da escuridade da noite.
Carlos Piñeiro Iglesias
Carlos Piñeiro Iglesias, nado na Coruña c. 1955 e finado o 16 de decembro de 2012, foi un piloto de rally galego que competiu en diversos campionatos, tanto en Galicia como España.
Anaxyrus boreas
Anaxyrus boreas (antes chamado Bufo boreas) é unha especie de sapo relativamente grande (entre 5,6 e 13 cm de lonxitude) nativo do oeste de Norteamérica. Pode encontrarse frecuentemente durante a estación seca en estradas ou preto da auga noutras épocas do ano. Cando se colle na man o adulto adoita emitir un son similar ao piar dun polo debaténdose. Come calquera tipo de insecto que poida capturar. Pode choutar a unha considerable distancia para un sapo. A reprodución ocorre entre marzo e xullo en áreas montañosas e en xaneiro en rexións menos elevadas. A femia pon ata 17 000 ovos pegados entre si formando cadeas que se adhiren á vexetación e outros obxectos que haxa no bordo da auga. A especie está dividida en dúas subespecies: A. b. boreas (na parte norte da súa área de distribución) e A. b. halophilus (na parte sur).
Hábitat
Na zona noroeste do Pacífico dos Estados Unidos, aparece en prados de montaña e menos comunmente en bosques de abeto de Douglas (Pseudotsuga menziesii).
Pablo Dapena
2018
Tamén en 2018, na localidade danesa de Fyn, Pablo proclamouse Campión do Mundo de tríatlon de longa distancia, por diante de Ruedi Wild e Marko Albert.
Anthe (lúa)
Anthe (en grego Άνθη) é unha lúa moi pequena de Saturno que descansa entre as órbitas de Mimas e Encelado. Coñecida tamén coma Saturno XLIX; a súa designación temporal foi S/2007 S 4. Recibiría o nome dunha das fillas de Alcioneo; significa florida. É a 60ª lúa confirmada de Saturno.
Iván Costa Blanco
Iván Costa Blanco, nado en Moaña en 1971, é un gaiteiro galego.
Biografía
Tamén colaborou nas gravacións dos discos Fin de siglo (1990), Constantino Bellón (varios), Mestres da gaita (1997), Violia (1998), Doce Polainas enteiras (1998), De pano sedán (2003), Bricania (Fiandola, 2004), Mar de Vigo (Sondeseu, 2004), Trastempo (Sondeseu, 2007), Coplas para Icía (Xabier Díaz, 2007) e Nekiño (Ghaita de pedra, 2009).
O último proxecto de Iván Costa estreouse o 2 de maio de 2009 no Auditorio Municipal de Cangas. É o espectáculo de música e danza Bruma do que se agarda unha pronta edición en versión CD e DVD.
Provincia de Suō
Suō limitaba coas provincias de Nagato (長門), de Iwami (石見) e de Aki (安芸).
Proxy
Proxy NAT (Network Address Translation) / Enmascaramento
A tradución de enderezos de rede (NAT, Network Address Translation) tamén é coñecida como enmascaramento de IPs. É unha técnica mediante a cal os enderezos fonte ou destino dos paquetes IP son reescritos, substituídos por outros (de aí o "enmascaramento").
Durga Chew-Bose
Writers of Color
Con Buster Bylander, Jazmine Hughes e Vijith Assar, Chew-Bose fundou A web Writers of Color en abril de 2015.. Writers of Color é unha base de datos de escritores negros contemporáneos que busca "dar máis visibilidade aos escritores de cor, facilitando o acceso ás súas publicacións, construír unha plataforma fácil de usar para os editores e representar con exactitude aos escritores".
Los Berrones
Los Berrones é un grupo musical español, formado en Asturias en 1987. Autodenominados creadores do xénero agro-rock, caracterízanse polos seus temas irónicos, cantados en asturiano.
Zamborca
En Galicia
A presenza da zamborca nas nosas augas foi citada por primeira vez por Cornide en 1788, como Clupea alosa. Máis tarde, en 1919, tamén aparece con este nome como presente no alfoz do Miño por Ducloux en de Buen, e o propio de Buen, en 1935, tamén a rexistra en toda Galicia. Xa como Alosa fallax, cítana Lozano y Rey en 1947; Fernández et al. en 1979 en fondos da plataforma continental desde os 100 aos 200 m, desde a desembocadura do Miño até Fisterra; Fariña et al., en 1983, en fondos da plataforma menores de 200 m, desde o Miño até a Estaca de Bares e, finalmente, Sánchez e Pereiro, en 1992, en toda Galicia en fondos de 100 a 200 m.
Antigamente era moi abundante en Galicia, onde se pescaba sobre todo no Miño durante os meses de marzo, abril e maio. Tabares cita que, no ano 1928, se capturaron 132 000 toneladas deste peixe. Actualmente só realiza a desova nos ríos Miño, Ulla e Umia, e as súas capturas diminuíron de forma drástica, ao igual que noutros países europeos, posibelmente debido ao aumento da temperatura da auga na época de acceso ás zonas de reprodución (consecuencia do cambio climático), á presión pesqueira exercida nas desembocaduras dos ríos e á contaminación crecente.
Pico Urriellu
Escaladas históricas
A primeira escalada levouse a cabo pola súa cara norte (pola coñecida actualmente como Vía Pidal) o 5 de agosto de 1904 por Pedro Pidal e Bernaldo de Quirós, Marqués de Villaviciosa de Asturias acompañado polo pastor Gregorio Pérez “El Cainejo”, natural da vila de Caín (León).
O 21 de agosto de 1962 oos alpinistas aragoneses Alberto Rabadá e Ernesto Navarro ascenden ao Pico por primeira vez a través da difícil cara Oeste.
Vieira do Minho
Vieira do Minho é un concello e vila portuguesa no Distrito de Braga, Rexión do Norte e na subrexión do Ave.
O concello sitúase a aproximadamente a 30 km da fronteira con Galiza.
Equisetum
Equisetum provén do latín equus (cabalo) e seta (seda, pelo).
Esporas
Os rabos de cabalo son principalmente homósporos (as esporas son iguais), aínda que en E. arvense as esporas máis pequenas dan lugar a protalos machos. As esporas teñen catro eláteres que actúan como resortes sensibles á humidade, que axudan á dispersión das esporas por medio de movementos de arrastre e salto cando os esporanxios se abren lonxitudinalmente.
Eduardo Viso
Como xogador
Fichou a continuación polo Deportivo da Coruña, adestrado por Ramón de la Fuente, debutando na tempada 1943–44 en Primeira División, e sendo o primeiro ourensán en vestir a camiseta branquiazul. O seu debut produciuse o 6 de febreiro de 1944 nun partido contra a Real Sociedad que rematou en empate (0–0). O seu primeiro gol conseguiuno na xornada seguinte, nun empate contra o Sevilla FC (2–2) a domicilio. Disputou 14 partidos e anotou sete goles. Na tempada seguinte disputou 26 partidos e marcou seis goles, descendendo o equipo a Segunda División. Na súa terceira tempada no club coruñés dispuxo de poucos minutos nun centro do campo no que destacaban Molaza, Bienzobas, Guimeráns e Reboredo. Xogou só cinco partidos, naquel equipo que acabou logrando o ascenso no campo do Inferniño.
Eleccións municipais en Ribadeo
Corporacións democráticas en Ribadeo desde a aprobación da Constitución de 1978.
2019
Elección de 13 concelleiros por baixar Ribadeo de 10 000 habitantes.
Dassault Rafale
Fase de deseño e prototipo
No tempo do primeiro voo do Rafale A Francia negociou sen éxito con Bélxica, Dinamarca, Países Baixos e Noruega sobre unha posible colaboración no Rafale como un proxecto multinacional; na época Bélxica estaba interesada no Rafale B. En xuño de 1987 o primeiro ministro Jacques Chirac declarou que o país continuaría co proxecto cun custo de 30 000 millóns de dólares. Posteriormente, o 21 de abril de 1988, o goberno francés premiou a Dassault cun contrato para catro prototipos do Rafale prototypes: un Rafale C, dous Rafale M e un Rafale B. Agardábase que o primeiro dos 330 Rafale que nun principio sería mercados entrase en servizo en 1996. Porén, a caída do Muro de Berlín, que significou o final da Guerra fría, e a necesidade de reducir o déficit nacional, levaron ao goberno francés a reducir dracticamente os seus orzamentos para defensa; os orzamentos de 1994 para o programa Rafale reducíronse en 340 millóns de dólares. Este feito reducíu o número de pedidos, e Dassault e outras compañía involucaradas afirmaron que iso impedía unha boa xestión da produción e que aumentaría os custos e atrasaría a súa entrada en servizo. A Forza Aérea de Francia reorganizouse, o Mirage 5F retirouse completamente e un total de 55 Mirage F1C actualizáronse cunha configuración de caza táctico, pasando a designarse Mirage F1CT. Os recortes nos orzamentos prolongou o desenvolvemento do Rafale considerablemente.
Probas
miniatura|260x260px|Rafale M aterrando no portaavións estadounidense USS Theodore Roosevelt Para satisfacer os distintos roles esperados para novo avión, a Forza Aérea solicitou dúas variantes: o monopraza "Rafale C" (chasseur) e o bipraza "Rafale B" (biplace). O prototipo do modelo C (designado C01) realizou o seu primeiro voo o 19 de maio de 1991, marcando o comezo dun programa que tiña como obxectivos proncipais probar os motores M88-2, a interface home-máquina e as armas, e ampliar a envolvente de voo. Debido ao recortes de orzamento nunca se chegou a construír un segundo prototipo monopraza.
O C01 difería significativamente do Rafale A. Aínda que superficialmente era idéntico ao demostrador tecnolóxico, era mái pequeno e máis furtivo debido ao canopi recuberto de ouro, un redeseño da unión entre a fuselaxe e a deriva, e a adición de materiais de absorción de radar (RAM). No avión usáronse extensamente materiais compostos,reducindo a sección radar equivalente (RCS) e o peso. Ademais Dassault optou por non instalar entradas de motores variables e un freo aéreo dedicado, o que reducía as tarefas de mantemento e o peso. O B01, o único prototipo da variante bipraza B, realizou o seu primeiro voo o 30 de abril de 1993. Era 350 kg máis pesado que o monopraza, aínda que levaba 400 litros menos de combustible. O avión usouse para probar os sistemas de armas. Despois usouse para validar a separación das armas e o transporte da cargas grandes. A carga típica do aparello era de dous depósitos externos de 2 000 litros, dous mísiles de cruceiro Apache/Scalp, e catro mísiles aire-aire.
Fabricación e actualizacións
As entregas da versión naval do Rafale eran prioritarias para substituír aos xa moi vellos F-8 Crusader da Armada, polo que o primeiro modelo para a Armada Francesa realizou o seu voo de estrea o 7 de xullo de 1999. O primeiro despregue naval foi en 2002 a bordo do Charles de Gaulle; en marzo de 2002 o portaavións estivo estacionado no golfo de Omán, onde a súa dotación de Rafale realizou operacións de adestramento. En decembro de 2004 a Forza Aérea reciniu os seus tres primeiros Rafale B F2 no Centre d'Expériences Aériennes Militaires (CEAM) en Mont-de-Marsan, onde se lles asignou a tarefa de realizar unha avaliación operativa e adestramento de conversión de pilotos.
O custo total do programa en 2013 fora duns 45 900 millóns de euros, o que se traducía nun custo de desenvolvemento por unidade duns 160,5 millóns. Esta cifra ten en conta o hardware mellorado do estándar F3, e inclúe os custos de desenvolvemento durante un período de 40 anos, incluída a inflación. O prezo unitario de engalaxe (flyaway cost) en 2010 era de 101,1 millóns de euros para a versión F3+.
En xaneiro de 2014 o Ministro de Defensa Jean-Yves Le Drian anunciou que se destinarían 1 000 millóns de euros ao desenvolemento do estándar F3-R. O estándar integra o mísil Meteor BVR, entre outras armas e actualizacións de software, e foi validado en outubro de 2018. O Rafale operará como principal avión de combate da Forza Aérea de Francia polo menos ata 2040 e será substituído polo Future Combat Air System.
Cabo Juby
Esta zona pasou a ser a parte sur do Protectorado Español de Marrocos durante a primeira metade do século XX.
Século XVIII
No tratado de paz asinado o 28 de maio de 1767, Mohammed ben Abdel·lah, sultán de Marrocos, non garantía ao rei Carlos III a seguridade dos pescadores españois nas costas ao sur de Agadir ou do río Nun, ao recoñecer que non tiña a soberanía sobre as tribos Tekna desas terras (art. 18 do tratado).
María del Pilar Acedo y Sarriá
Estancia en Madrid
O 9 de novembro marchou Napoleón cara a Madrid, levando no seu séquito aos marqueses de Montehermoso, quen a partir de entón viviron no Palacio Real. O marqués converteuse en persoa de confianza do rei, e o 15 de outubro de 1809 viaxou á fronteira francesa para recibir ao emperador Napoleón Bonaparte.
Instalación en Francia
María del Pilar Acedo residiu a partir desa data en Francia, primeiro na estación termal de Barèges, nos Baixos Pireneos, onde formou unha pequena corte.
Moisés Solana
Moisés Solana Arciniega, nado en Cidade de México o 26 de decembro de 1935 e finado en Valle de Bravo o 27 de xullo de 1969, foi un piloto de carreiras de México. Participou en oito Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 27 de outubro de 1963, e non anotou puntos de campionato. Tamén participou nunha carreira fora do campionato de Fórmula Un. Tamén participou na Fórmula 2 en 1968 co Team Lotus no Circuíto do Jarama preto de Madrid, España.
Provincia de Izumo
300px|miniatura|Antiga provincia de Izumo Izumo (出雲国, いずものくに, Izumo-no-kuni ou 出雲, いずも) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma parte leste da prefectura de Shimane, na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Izumo limitaba coas provincias de Iwami (石見), Bingo (備後), e Houki (伯耆).
Igrexa católica armenia
Cristianización dos armenios
No período entre a predicación dos apóstolos até comezos do século IV os cristiáns sufriron persecucións en Armenia.
Separación do cristianismo calcedoniano
Logo do concilio en Armenia, e até 491, non houbo discusións na Igrexa armenia sobre as conclusións do concilio. Os movementos anticalcedonianistas comezaron coa chegada de cregos monofisistas siríacos, e os armenios comezaron a manifestar reservas sobre Calcedonia. Non foi até 506, no concilio de Dvin, que a igrexa armenia comezou a tomar posicións mais anticalcedonianas: a doutrina de Calcedonia foi implicitamente rexeitada ao percibila como unha sorte de nestorianismo ou diofisismo, e foi aprovado o Henotikon de Zenón. A primeira condena clara veu no pontificado de Narsés II, na segunda asemblea de Dvin en 554, na que se condenou á Igrexa imperial como nestoriana. A separación formal, porén, non chegou até o terceiro concilio de Dvin, en 607, cando foi condenada a aceptación de Calcedonia polo catholicos Kirion I da Igrexa do Reino de Iberia. Este rexeitamento claro do concilio de Calcedonia non significou, porén, unha interrupción das comunicacións coas Igrexas calcedonianas, e durante moitos séculos os armenios calcedonianos e non calcedonianos conviviron nunha mesma Igrexa.
Movementos de unión e unións parciais
Logo de que a Igrexa apostólica armenia crebase a comuñón coas Igrexas calcedonianas no século V, producíronse ao longo dos séculos varios movementos de unión de bispos e fieis armenios cara a Igrexa católica.