cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gonzalo Queipo de Llano
O enredo xerárquico
Nun primeiro momento, a Xunta repartiu as funcións de guerra entre os diferentes xenerais con certa ambigüidade calculada, nomeando o 26 de agosto a Queipo de Llano como xeneral xefe das "forzas que operan en Andalucía", ao xeneral Mola "xeneral en xefe do exército do Norte” e ao xeneral Franco “xefe das forzas de Marrocos e do Exército Expedicionario” que os servizos de prensa interesados ​​traduciron como “Exército de África e Sur de España”. Como tal, Franco instalara temporalmente o seu cuartel xeral separado en Sevilla para o que requisou o Palacio de Yanduri onde, aínda hoxe, hai unha placa conmemorativa que contén un importante equívoco histórico, habitual na propaganda da época: o 7 de agosto de 1936 aloxábase alí o Xeneral de División Francisco Franco e non o Xeneralísimo dos Exércitos pois, aínda, non fora elixido.
Porén, Queipo, tiña o seu cuartel xeral na Capitanía e viña empregando mouros e lexionarios que Franco trouxo de África para as súas conquistas en Andalucía. Mais esta autonomía de mando duroulle pouco ao xeneral Queipo de Llano, quen a finais de setembro de 1936 viuse obrigado a intervir nunha reunión secreta nunha explotación gandeira próxima a Salamanca na que, contra as previsións iniciais da Xunta de Defensa e "seguro de interpretar o verdadeiro sentimento nacional", varios militares decididos elixiron ao xeneral Franco como xefe do Goberno do Estado (función suficientemente explícita nos sistemas democráticos de goberno) que conlevaba a de xeneral en xefe dos exércitos ("xeneralísimo" en retórica fascista). Sábese que Cabanellas votou en contra de Franco e dise que Queipo de Llano non se opuxo porque pensaba que coa presenza dos xenerais Cabanellas, Mola e el mesmo, Franco non podería manterse como xeneralísimo ao final da guerra.
Xefe do exército do Sur
miniatura|As alocucións de Queipo de Llano a través de [[Unión Radio|Unión Radio S.A., durante a Guerra Civil, foron numerosas. Contáronse ata seiscentas, desde que as tropas rebeldes ocuparon Sevilla. ]] Unha vez confirmado como o xeneral xefe do Exército de Operacións do Sur, Queipo continuou a acumular haberes como xefe da II división orgánica e como xeneral inspector da policía de Carabineiros. Organizou as forzas da rexión andaluza ocupada, asumindo os asuntos militares e mailos de goberno, actuando con aparente independencia ao longo da guerra, o que lle valeu o alcume de "Vicerrei" e unha certa antipatía por parte de Franco, xa nomeado xefe supremo, pouco acostumado a que non se contase con el en tódalas decisións. Tusell resume a importante autoridade de Queipo en Andalucía:
Moitas veces tense citado unha suposta alocución de Queipo de Llano na que diría que «Os nosos bravos Lexionarios e Regulares mostraron aos covardes vermellos o que significa ser homes de verdade. E, ao mesmo tempo, ás súas mulleres. Isto está totalmente xustificado porque estas comunistas e anarquistas predican o amor libre. Agora polo menos saberán o que son homes de verdade e non milicianos maricóns. Non van escapar por moito que berren e pateen.» Porén, o doutor en historia Ángel Alcalde, profesor da Universidade de Melbourne, demostrou a falsidade da citada cita, afirmando que se trata dun apócrifo con fins propagandísticos. Tamén sinala que a gravación é unha recreación, xa que no seu momento apenas había métodos de gravación. A cita orixinal procedería do comunista húngaro Arthur Koestler.
Queipo de Llano e Sevilla
A Sevilla máis conservadora considerouno o seu "querido fillo", ao que lle amosou o seu agradecemento e a quen cedeu valiosas propiedades nas inmediacións da illa da Cartuja, como o Cortijo de Gambogaz, en Camas, onde acabou morrendo en 1951. Nun famoso discurso ao que asistiron Franco e Millán-Astray, o poeta gaditano José María Pemán denominouno "a segunda Xiralda":
Porén, unha parte importante da poboación da cidade, especialmente os familiares e amigos dos represaliados políticos, tiñan pouca estima por el.
Segunda división española 1987/88
Clasificación
<FONT color="red">1</FONT> O Castilla non puido xogar a promoción nin ascender por ser o equipo filial do Real Madrid.
Sam Simon
Sam Simon, nado nos Ánxeles (California) o 6 de xuño de 1955 e finado en Pacific Palisades o 8 de marzo de 2015, foi un produtor de televisión e escritor estadounidense, coñecido por realizar xunto a Matt Groening e James L. Brooks a serie de debuxos animados The Simpsons.
Traxectoria
Traballou en series como Cheers ou Taxi. Tamén foi representante dun boxeador de peso pesado, Lamon Brewster, e competiu en diversas edicións das World Series of Poker, finalizando no posto 20 no ano 2009.
Filostorxio
Historia eclesiástica
Entre 425 e 433 compilou unha Historia eclesiástica en doce libros, ao principio do cisma ariano. A obra de Filostorxio, hoxe desaparecida, parece que incluía múltiples detalles, especialmente curiosidades xeográficas de Asia e África. Contaba de moitos prodixios, monstros, milagres e outras marabillas. No epítome realizado por Focio, está o detalle particular polo que a visión de Constantino antes da batalla de Ponte Milvio — é dicir, aquela onde lle foi indicado de usar o signo da cruz para vencer a Maxencio — deuse de noite.
Clásicos do Pensamento Universal
O seu fondo está conformado por obras clásicas traducidas dende a lingua orixinal, tanto do ámbito científico como do humanístico e social.
La Coruña Católica
Historia e características
Semanario tradicionalista, apareceu o 9 de xaneiro de 1898. Dirixido por Eduardo Sánchez Miño. Publicouse cando menos até xuño dese ano.
Olinda
miniatura|esquerda|Olinda. Ao fondo, Recife. miniatura|esquerda|Olinda.
Olinda fai parte da Rexión Metropolitana do Recife, e localízase a 7 Km desta. Limita ao norte coa cidade de Paulista, ao sur e oeste co Recife, e a este co Océano Atlántico.
RD-107
Características
O motor RD-107, xunto co RD-108, foi desenvolvido por Glushko entre 1954 e 1955 e usa catro cámaras de combustión alimentadas por unha soa turbobomba. Os primeiros intentos de crear un motor suficientemente potente para poder propulsar un mísil balístico intercontinental levaron a Glushko a probar motores cunha soa gran cámara de combustión, pero as inestabilidades do fluxo de propelente e da propia combustión o levaron a usar un deseño de varias cámaras máis pequenas. Co tempo o motor foi sufrindo melloras e variantes para os diferentes modelos de foguetes Soiuz.
Sacerdote
miniatura|Sacerdote anglicano. O sacerdote é unha persoa que se dedica profesionalmente, en exclusiva ou a tempo compartido, a realizar actos de intermediación entre os seus conveciños e supostos seres superiores. O termo pode variar pero, en xeral e desde un punto de vista cultural, o sacerdote é aquel que exerce como intermediario entre o ser humano e a divindade.
Definición e características
O sacerdote é sempre un intermediario entre o ámbito da divindade ou da transcendencia, e o ámbito terreal. A súa formación, nomeamento ou autoridade da que está investido autorízano a un contacto moi próximo cos distintos deuses, que lle está vedado ao resto da poboación.
Premio Planeta
Polémica
Non é estraño que o nome dos gañadores se coñeza días ou semanas antes da súa promulgación, co cal decaeu o prestixio literario do galardón.
Aleksandr Kolchak
Unha vez comenzada a primeira guerra mundial, tomou parte en diversas accións en defensa do Báltico, a cuxa frota estaba asignado como capitán do buque insignia. En 1916, grazas aos seus actos de heroísmo e habilidades, converteuse no máis novo vicealmirante da Armada Imperial de todos os tempos e obtivo o mando da frota do mar Negro, onde se distinguiu de novo ao lograr controlar este e asegurar os transportes aos exércitos que combatían no Cáucaso. Despois da Revolución de Febreiro de 1917, apoiou ao Goberno provisional ruso, confiando en que axudaría a reforzar a moral e continuaría as operacións militares contra os Imperios Centrais ata a vitoria. A radicalización da situación política fíxolle, porén, abandonar o seu mando a finais do verán.
Considerado un inimigo do pobo, totalmente esquecido como explorador do Ártico polos historiadores e periodistas soviéticos, a súa figura veuse rehabilitada na Rusia postsoviética.
Vida e carreira temperás
Atopábase en Yakutsk recuperándose dos rigores da expedición, cando en marzo de 1904 estalou a guerra ruso-xaponesa. Solicitou e obtivo o permiso da Academia de Ciencias para reincorporarse á Armada. Camiño do Pacífico, detívose brevemente para casar en Irkutsk coa que fora a súa prometida durante os últimos catro anos, Sofia Fedorovna Omirova. Kolchak presentouse voluntario malia a súa mala saúde, e foi enviado a Port Arthur, onde foi asignado ao cruceiro Askold e posteriormente ao destrutor Amur. Finalmente foi trasladado ao destrutor Serdity, o primeiro buque ao seu mando; distinguiuse na defensa do acoirazado Sebastopol e gañou a Espada da Orde de San Xurxo por despregar o campo de minas que afundiu ao cruceiro xaponés Takasago. Cando se intensificou o asedio da base rusa, asignóuselle o mando dunha batería de 75 mm en terra. Posteriormente ferido, foi feito prisioneiro cando a cidade se rendeu en decembro de 1904. Permaneceu ingresado en Port Arthur ata o seu traslado a un hospital en Nagasaki, en abril de 1905. A súa mala saúde, con gromos de pneumonía e reumatismo, conduciu á súa repatriación polo Canadá na primavera de 1905.
A ditadura e as forzas sociais
Os gobernos municipais das cidades, as dumas municipais, si que celebraron eleccións pero, dada a represión do réxime contra toda oposición e o risco para calquera opositor, rexistraron un nivel moi alto de abstención.
A industria na rexión era escasa, a comezos da primeira guerra mundial Siberia contaba unicamente co 10,5 % das fábricas do país, o 4,3 % dos obreiros e o 2,2 % da produción industrial. As fábricas siberianas adoitaban ser máis pequenas e antigas que as doutras partes do país, tendían a centrarse na explotación das materias primas da rexión e a produción de maquinaria, téxtiles, produtos químicos ou armamento era case nula. O Transiberiano empregaba case a un terzo dos obreiros e o seu mantemento dependía case por completo de fábricas en mans dos soviéticos.
Mehmed V
Reinado
miniatura|esquerda|270px|[[Guillerme II de Alemaña|Guillerme II, Mehmed V e Francisco Xosé I: Os tres emperadores das Potencias Centrais durante a primeira guerra mundial.]]
Esta foi a derradeira vez que un Califa proclamou a xihad, posto que o califato finalizou en 1924. A proclamación non tivo un efecto notable na guerra, a pesar de que moitos musulmáns vivían nos territorios do Imperio Otomán. A maior parte dos árabes uníronse ás forzas británicas contra os Otománs na Revolución Árabe de 1916.
Aleksandr Kolchak
Contraofensiva soviética de verán (maio - xullo de 1919)
O, Mikhail Frunze atacou o flanco esquerdo de Janzhin, tomou tras dous días Buguruslán e ameazou con rodear a vangarda do Exército Occidental. Grazas á deserción do comandante da 25ª División soviética, as unidades daquel puideron retirarse ordenadamente tralo río Ik, posición que alcanzaran a mediados de maio.
No sur, onde a fronte mantívose estable de marzo a maio, unidades cosacas lograran atravesar as liñas do 4º Exército soviético avanzando cara a Nikolaevsk, achegándose ás unidades de Piotr Wrangel que asediaban Tsaritsyn e a 40 km de Samara. Tras ameazar brevemente a retagarda do 5º Exército, houberon de retirarse, sendo exiguas para manter as posicións alcanzadas.
A finais de xuño, as forzas de Kolchak achábanse aproximadamente onde comezaran a ofensiva de primavera. O Comité Central bolxevique, malia a oposición de Trotski e Jukums Vācietis, que temían que Kolchak dispuxese de numerosas reservas, decidiu a finais de xuño e comezos de xullo continuar o avance máis aló dos Urais.
Lawrence Durrell
Lawrence George Durrell, nado en Jalandhar (na India, daquela colonia británica) o 27 de febreiro de 1912 e finado en Sommières (Francia) o 7 de novembro de 1990, foi un escritor británico, irmán do tamén escritor e zoólogo Gerald Durrell.
Aleksandr Kolchak
Contraataque en Cheliábinsk
Os intentos dos socialistas moderados, considerados polos máis reaccionarios pouco máis que un grupo de «kerenskistas», de reformar o réxime e formar un órgano de control da ditadura, malia tímidos avances a comezos do verán, acabaron fracasando, negándose Kolchak a finais do verán a estudar as súas propostas de reforma.
Retirada e perda da capital
Columna de tropas «brancas» en retirada en 1919. A retirada cara a [[Siberia Oriental trala evacuación de Omsk a mediados de novembro de 1919, en terroríficas condicións, cobrouse a vida de numerosos refuxiados e disolveu as forzas armadas.|miniatura]] O, o 1º Exército abandonou Tobolsk aos soviéticos, mentres o 2º e 3º retrocedían cara a Ishim e Petropávlovsk. Malia a importancia estratéxica desta última, abandonouse o 31 de outubro, do mesmo xeito que a primeira, que se evacuou coas pontes sobre o río intactas o 4 de novembro.
Insurreccións e disgregación do exército
Mentres, os socialrevolucionarios e o Goberno negociaban en Irkutsk un acordo de colaboración no medio da desconfianza mutua. Kolchak non apoiaba as negociacións, e continuaba a súa lenta retirada ao longo do ferrocarril e alcanzou Taiga o. Alí reuniuse co novo primeiro ministro que tratou de convencelo da necesidade de profundos e rápidos cambios no Goberno, sen éxito. Trala marcha de Kolchak o primeiro ministro logrou destituír a Sakharov, que se opoñía aos cambios propostos por este, como comandante en xefe pola forza.
Detención, últimas operacións militares e morte
A decisión de Syrovy e Janin foi moi polémica e a miúdo tachada de traizón, pero a actitude das tropas checoslovacas, simpatizantes dos rebeldes, parece que impedira outra alternativa salvo a de enfrontarse a estes e afrontar unha retirada estorbada por eles de miles de quilómetros a través do inverno siberiano. Ante o historial de desprezo de Kolchak, as perspectivas de grandes perdas e unha difícil evacuación, e o rápido avance soviético, a entrega de Kolchak aos rebeldes quedou decidida.
O «Centro Político», en cuxo poder se atopaba Kolchak, contaba, con todo, con escaso apoio popular e sobrevivía grazas ao apoio checoslovaco; era cada vez máis evidente a súa incapacidade para deter o avance soviético ou evitar a toma do poder nas cidades nas que se sublevou por parte dos bolxeviques locais. Unha delegación socialrevolucionaria tratou, namentres, de interromper o avance dos soviéticos en conversas, aprobadas por Lenin en Tomsk. O acordo co comandante soviético para a creación dun Estado entre os soviéticos e os xaponeses, con todo, quedou invalidado pola perda do poder dos socialrevolucionarios en Irkutsk o 21 de xaneiro, que o entregaron voluntariamente a un comité revolucionario bolxevique antes de disolverse. Última fotografía coñecida de Kolchak antes da súa execución en [[Irkutsk ante o avance dos restos do seu exército cara á cidade, que ameazaba con liberalo. As novas autoridades soviéticas da cidade obtiveron permiso para executalo xunto ao seu primeiro ministro para evitar esta posibilidade, malia as anteriores instrucións de Lenin, que pretendía xulgalo.|miniatura]]
O, as últimas unidades checoslovacas evacuaron Irkutsk e unha semana máis tarde as primeiras unidades do 5º Exército soviético entraban na cidade. O mesmo mes a reserva de ouro rusa partía de volta a Kazán nun tren cunha pancarta: «Ao querido Vladimir Ilich, a cidade de Irkutsk».
Valoración
Sobre a estendida corrupción, a decadencia moral, as intrigas e o egoísmo reinante no territorio, Budberg escribiu:
Constanza
Historia
De 1414 a 1418 celebrouse nesta cidade o Concilio de Constanza, que deu fin ao Cisma de Occidente.
Transporte
Constanza está servida polas principais vías de ferrocarril cara o oeste até Singen con conexión con tódalas partes de Alemaña, e cara o sur a Suíza, conectando coas principais rutas en Weinfelden. Os servizos son proporcionados pola Deutsche Bahn e pola compañía suíza Thurbo e a súa filial alemá. O aeroporto máis próximo está en Friedrichshafen, ao que se pode chegar rapidamente grazas a un servizo de transbordador que cruza o lago, o cal conecta a cidade con outras vilas na beira do mesmo. O aeroporto opera fundamentalmente con voos domésticos, mais conta cunha liña co aeroporto londiniense de Stansted. Os aeroportos internacionais máis próximos son o de Stuttgart, Basilea e Zúric, o cal ten un tren directo con Constanza. Os servizos de autobuses urbanos son proporcionados por SüdbadenBus GmbH.
Froilán Salazar
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Dirixiu Diario de La Coruña (1857) e o Diario de Anuncios y Noticias de la Coruña e foi redactor de El Obrero Galaico. Posteriormente dirixiu El Eco Coruñés e La Correspondencia de Galicia e foi redactor de Las Noticias. Finalmente foi redactor de La Voz de Galicia até 1882 e despois de El Telegrama.
Cardeo, Albos, Verea
Cardeo é un lugar da parroquia de Albos, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 27 habitantes, 15 deles eran homes e 12 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Efecto fotoeléctrico
Formulación matemática
Para analizar o efecto fotoeléctrico de xeito cuantitativo usando o método derivado de Einstein, plantéxanse as seguintes ecuacións:
Enerxía dun fotón absorbido = Enerxía necesaria para liberar 1 electrón + enerxía cinética do electrón xa emitido.
Naruto Shippūden 3: Inheritors of the Will of Fire
Naruto Shippūden 3: Inheritors of the Will of Fire (劇場版 NARUTO-ナルト- 疾風伝 火の意志を継ぐ者 Gekijōban Naruto Shippūden Hi no Ishi wo Tsugumono) é un filme de animación xaponés dirixido por Masahiko Murata que foi estreado no 2009.
Sinopse
O filme trata do posible inicio da Cuarta Gran Guerra Mundial Shinobi cando ninjas posuidores de Kekkei Genkai comezan a desaparecer de Kumogakure, Iwagakure, Kirigakure, e Sunagakure. Como é a única aldea que non é afectada por estes sucesos, Konohagakure é sinalada como a causante deste incidente, e comezan a circular rumores dunha posible rebelión. Coas outras nacións traspasando as fronteiras do país do lume, ameazando cunha invasión, o Señor Feudal ordénalle a Tsunade capturar ó verdadeiro responsable e probar a inocencia de Konoha; no caso de fracasar, o País do Lume será forzado a destruír a aldea para preservala paz mundial.
Efecto fotoeléctrico
J.J. Thompson
Thomson utilizaba unha placa metálica encerrada nun tubo de baldeiro como cátodo expoñendo este a luz de diferente lonxitude de onda. Thomson pensaba que o campo electromagnético de frecuencia variable producía resonancias co campo eléctrico atómico e que se estas acandaban unha amplitude abonda podía producirse a emisión dun "corpúsculo" subatómico de carga eléctrica e polo tanto o paso da corrente eléctrica.
Cuantos de luz de Einstein
No 1905, Albert Einstein propuxo unha descrición matemática deste fenómeno que parecía funcionar correctamente e na que a emisión de electróns era producida pola absorción de cuantos de luz que máis tarde serían chamados fotóns. Nun artigo titulado "Un punto de vista heurístico sobre a produción e transformación da luz" amosou como a idea de partículas discretas de luz podía explicar o efecto fotoeléctrico e a presenza dunha frecuencia característica para cada material por baixo da que non se producía ningún efecto. Por esta explicación do efecto fotoeléctrico Einstein recibiu o Premio Nobel de Física en 1921.
Ian Murdock
Traxectoria
En 1993 escribiu o manifesto Debian mentres estudaba na Universidade Purdue, onde en 1996 obtivo a súa licenciatura. A palabra Debian provén da combinación do nome da súa entón noiva Debra (agora a súa ex-esposa) e o seu, por tanto, Deb (ra) e Ian. Fundou tamén a empresa Progeny Linux Systems.
Soiuz 3
Características
Soiuz 3, unha Soiuz modelo 7K-OK co cosmonauta Georgi Beregovoi a bordo, foi lanzada para acoplarse coa Soiuz 2, non tripulada e lanzada unhas horas antes. A misión foi planeada para gañar práctica nas citas e acoplamentos espaciais. Beregovoy non conseguiu acoplarse coa Soiuz 2 debido á súa insistencia en usar os controis manuais e saltarse os sistemas automáticos, gastando a maior parte do propelente adicado a manobras no seu primeiro intento de acoplamento. O resto da misión adicouse a facer diferentes probas coa cápsula, así como experimentos dirixidos á observación astronómica e á observación terrestre.
Através Editora
Características
Através das Ideias acolle ensaios non centrados nunha temática lingüística. Combina obras orixinais con traducións que non estean a chegar ao mercado portugués e/ou que a Galiza só chegan en castelán, como ensaios sobre a temática nacional, que teñen grande importancia en España, e inclusive en Europa, mais que pasan bastante desapercibidos no mercado portugués. Nesta colección están as obras Parecia não pisar o chão de Carlos Taibo, ''Emigrantes, exilados e perseguidos. A comunidade portuguesa en Galiza (1890-1940) de Dionisio Pereira, Politicamente incorreta. Ensaios para um tempo de pressas de Teresa Moure, Livros que nom lê ninguém. Poesia, movimentos sociais e antagonismo político na Galiza de Isaac Lourido e O pequeno é grande. A agricultura familiar como alternativa: O caso galego'' de Xoán Carlos Carreira Pérez e Emilio V. Carral Vilariño.
Através de Nós está centrada na publicación de obras clásicas das letras galegas mais tamén libros de temática galega, que axuden a percibir como é -e por que é así- a Galiza de hoxe. Estes últimos son ensaios divulgadores centrados en temáticas moi diversas, como a historia, xeografía, antropoloxía ou economía. Estas obras son Sempre em Galiza de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Bandeiras da Galiza de José Manuel Barbosa, Carvalho Calero ATUAL de Ricardo Carvalho Calero e varios autores, ''PGL 10. A nossa língua na rede, a nossa língua no mundo, Conversas com Isaac Alonso Estraviz de Bernardo Penabade, Valle-Inclán lusófilo: documentos (1900-1936) de Rosário Mascato, DdoOLeR (2007-2014). 8 anos celebrando o Dia da toalha na Galiza, e Galiza, um povo sentimental? Género, política e cultura no imaginário nacional galego'' de Helena Miguélez-Carballeira.
Tamén están nesta colección as seguintes obras:
Ciclofilina
A ciclofilina A é unha proteína citosólica e moi abondosa. A proteína pertence a unha familia de isocimas, na que se inclúen as ciclofilinas B e C, e as proteínas relacionadas coas ciclofilinas das células asasinas naturais. Atopáronse importantes isoformas por toda a célula, incluíndo no retículo endoplasmático e algunhas mesmo son segregadas.
Ciclofilina A (CypA)
A ciclofilina A tamén chamada peptidilprolil isomerase A, que se encontra no citosol das células, ten unha estrutura en barril beta con dúas hélices alfa e unha folla beta. Outras ciclofilinas teñen estruturas similares á ciclofilina A. O complexo ciclosporina-ciclofilina A inhibe unha fosfatase dependente de calcio/calmodulina chamada calcineurina, cuxa inhibición se pensa que suprime o rexeitamento de órganos ao deter a produción das moléculas proinflamatorias TNF alfa e interleucina 2.
Cigarrosa, Albos, Verea
Cigarrosa é un lugar da parroquia de Albos, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 14 habitantes, 8 deles eran homes e 6 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Regulación da expresión xénica
Regulación da transcrición
miniatura|250px|Operón lac. 1: ARN polimerase, 2: Represor, 3: Promotor, 4: Operador, 5: Lactosa, 6: lacZ, 7: lacY, 8: lacA.  Arriba: A expresión do xene está apagada. Non hai lactosa que inhiba ao represor, polo que o represor se une ao operador, o cal obstrúe a unión da ARN polimerase ao promotor e non se forma o encima [[lactase. Abaixo: A expresión do xene está activada. A lactosa inhibe o represor, o que permite que a ARN polimerase se una ao promotor, e exprese o xene que produce lactase. Finalmente, a lactase dixire toda a lactosa, ata que non queda ningunha para unirse ao represor. O represor pode unirse entón ao operador, parando a produción de lactase.]] A regulación da transcrición controla o momento en que se ten que producir a transcrción e a cantidade de ARN que se debe producir. A transcrición dun xene pola ARN polimerase pode regularse polo menos por cinco mecanismos:
Regulación postranscricional
Despois da transcrición debe regularse a intensidade con que o ARNm vai ser traducido a proteínas. As células fan isto modulando a formación da carapucha 5', a poliadenilación e o splicing, as taxas de exportación nuclear específicas de secuencia, e, en varios contextos, o secuestro dos transcritos de ARN. Estes procesos ocorren nos eucariotas pero non en procariotas. Esta modulación é realizada por proteínas ou transcritos que, á súa vez, están regulados e poden ter unha afinidade por certas secuencias.
Modificación postraducional
É a modificación química dunha proteína despois da súa tradución. Pode transformarse a estrutura da proteína adicionándolle un grupo funcional (acetato, lípido, carbohidrato, fosfato) ou cambiar a natureza dos seus aminoácidos, ou cambiar a súa estrutura por pontes disulfuro, ou rompela en dúas por acción dalgún encima. Existen outras formas de modificar unha proteína, como a fosforilación, que serven para controlar o comportamento dunha proteína, como activar ou inhibir un encima, o que afecta á expresión xénica.
José de San Martín
Regreso a Arxentina
Logo desta vitoria San Martín foi designado para facerse cargo do Exército do Norte, onde debeu substituír o xeneral Manuel Belgrano. Dende o seu recente cargo de Maior Xeral do Exército Auxiliar do Perú debía reorganizar un exército desfeito polas derrotas de Vilcapugio e Ayohuma. Acordou con Martín Miguel de Güemes a defensa da fronteira norte e comezou a preparar unha futura estratexia militar. Deixou brevemente o mando do exército retirándose a Córdoba para repoñerse dunha úlcera estomacal.
Exilio e morte
miniatura|230px|dereita|Monumento a San Martín, Chile Ao chegar a Bos Aires acusóuselle de converterse nun conspirador. Desalentado polas loitas exteriores entre unitarios e federais decidiu marchar do país coa súa filla, quen estivera ao coidado da súa avoa. O 10 de febreiro de 1824 partiu cara ao porto do Havre, Francia. Tiña 45 anos e era Xeneralísimo do Perú, Capitán xeneral da República de Chile e Xeneral das Provincias Unidas do Río da Prata. Logo dun breve período en Londres, instaláronse en Bruxelas e pouco despois en París.
En 1828 intentou regresar a Bos Aires, aínda que non chegou a desembarcar. Por tres meses permaneceu en Montevideo. O levantamento do seu antigo compañeiro Juan Lavalle contra o gobernador Manuel Dorrego, o posterior fusilamento de Dorrego, as rivalidades e a profunda decepción que sentía polo que acontecía na política do país foron os motivos principais para que San Martín decidise instalarse definitivamente en Europa.
Tan forte e tan preto
A produción fíxose na cidade de Nova York. O filme tivo unha estrea limitada nos Estados Unidos o 25 de decembro de 2011, e unha distribución masiva o 20 de xaneiro de 2012. Malia a diferente acollida que tivo, foi nomeado a dous Premios Óscar, ó mellor filme e ó mellor actor secundario para von Sydow.
Cernada
O topónimo galego Cernada (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento. Pode referirse a:
Bosque
Segundo a estacionalidade da follaxe
Unha forma de clasificación dos bosques é determinar a lonxevidade das follas da maioría das árbores.
Os dez países con maior área de bosque
Os dez países con maior riqueza forestal suman o 66 por cento da área de bosque total. Rusia por si soa ten o 20 por cento do total mundial.
Impactos externos
Hai algúns factores externos que poden causar a deterioración ou destrución do ecosistema do bosque, entre os que se inclúen a inundación do terreo da represa para formar un reservorio, o roce do bosque para gandería, a agricultura migratoria, e a súa conversión á agricultura comercial (caucho, palma africana, café, arroz e cacao).
Temas sociais
Os aspectos da tenencia da terra, case sempre, son unha preocupación nos proxectos forestais. A miúdo, existen dereitos sobrepostos, que inclúen a tenencia recoñecida polo Estado, e a tenencia de costume e/ou sistemas de dereitos concesionarios en canto aos produtos. No caso das minorías étnicas que viven nos bosques, poden haber dereitos consuetudinarios moi fortes sobre as terras forestais, que sexan válidos, constitucionalmente, malia haberse transferido ao goberno, subsiguientemente, a autoridade sobre estas terras.
Imberga
Imberga foi rexente do ducado de Asti ata o 744.
Reg Parnell
Reginald Parnell (2 de xullo de 1911 - 7 de xaneiro de 1964) foi un piloto de carreiras e director de equipo de Derby, Inglaterra. Participou en sete Grandes Premios de Fórmula 1 do Campionato Mundial, logrando un podio e acadando un total de nove puntos no campionato.
Post Segunda Guerra Mundial
Foi en Suecia cando Parnell mostrou o verdadeiro enxeño británico. Estivo alí no Gran Premio de Inverno de Suecia de 1947 en Rommehed, a primeira carreira de coches que cumpria as normas coa recentemente presentada Fórmula 1. Gañou debidamente, converténdose así no primeiro gañador dunha carreira de Fórmula 1. ERA liderou e ocupou os tres postos do podio, sendo os tres únicos coches en rematar. Os seus principais rivais, os franceses, quedaron varados a quilómetros do circuíto, atrapados no xeo. O organizador decidiu volver repetir o evento como o Gran Premio de Estocolmo, no lago Vallentuna. Mentres tanto, entre as dúas carreiras, Parnell tivo a idea de instalar dúas rodas traseiras xemelgas no seu ERA para mellorar o seu agarre no xeo. Cando chegou á carreira, o principal piloto francés Raymond Sommer opúxose de inmediato pero Parnell comprobara a normativa de antemán e descubriu que non había nada que impedise as dúas rodas traseiras. A pesar das temperaturas de -15° Fahrenheit, as rodas extra de Parnell marcaron a diferenza, mentres patinaba ata a vitoria.
Fórmula Un
En xuño de 1952, máis de 25.000 espectadores entraron en Boreham para ver a Parnell lograr a súa única vitoria na Fórmula Dous a bordo dunha  Cooper–Bristol T20.
Anos posteriores
En 1954, ademais dos seus compromisos con Aston Martin, Parnell seguiu pilotando o seu propio Ferrari 625 en numerosos eventos de Fórmula Un, gañando en Goodwood,  Snetterton e  Crystal Palace. Na tempada seguinte, conseguiu máis vitorias para Aston Martin, antes dunha saída sen éxito a Nova Zelandia cun monopraza experimental de Aston Martin. Durante o luns de Pentecoste de 1956 no Crystal Palace, Parnell estrelouse cun Connaught tipo B de  Rob Walker, sufrindo unha rotura de clavícula e un gran corte nun xeonllo. Recuperouse diso e regresou a Nova Zelandia, coa Scudeia Ambrosiana nun Ferrari 555/860, gañando o Gran Premio de Nova Zelandia e o Trofeo Dunedin, a principios de 1957.
Xestión de equipos
En 1961 os irmáns Samengo-Turner (Paul, William e Fabian) pediron a Parnell que asumise a xestión do acordo de patrocinio do Yeoman Credit Racing Team de Ken Gregory da British Racing Partnership. Durante a tempada de Fórmula Un de, dirixiu dous coches Cooper T53 Low-Line -  Climax para John Surtees e Roy Salvadori, entre recolleron un puñado de puntos no campionato. Para a tempada, o equipo pasou a chamarse Bowmaker-Yeoman Racing e, no lugar dos Coopers, dirixiu o chasis Lola Mk4, de novo impulsados por motores Climax. Surtees e Salvadori quedaron co equipo, pero Salvadori tivo unha tempada de pesadelo, sen lograr rematar unha soa carreira. Non obstante, Surtees o fixo moito mellor, anotando 19 puntos e rematando no cuarto posto do Campionato de Pilotos. Durante a tempada tamén deu a Parnell os seus primeiros podios como director, con segundos postos tanto nos eventos inglés como no  alemán, e conseguiu a pole position na apertura da tempada no  Gran Premio de Holanda.
Bangueses de Arriba, Bangueses, Verea
Bangueses de Arriba é un lugar da parroquia de Bangueses, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 62 habitantes, 35 deles eran homes e 27 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Arneiro
O arneiro, arneirón ou arneste son crustáceos da subclase dos cirrípedes e da orde Sessilia
Lillian Gish
Traxectoria
Griffith quedou impresionado polo talento das dúas irmás, especialmente polo de Lillian, máis agraciada fisicamente cá súa irmá ademais. An Unseen Enemy foi a primeira película de Lillian ás ordes do director, á que seguirían doce máis tan só nese ano. A fama definitiva, así a todo, chegou tres anos despois, con The Birth of a Nation.
Corvite, As Neves, Ortigueira
Corvite é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Stickney (cráter)
E posible que Stickney poida ser visto dende Marte a simple vista. Esta localizado no medio da cara oeste de Fobos, visto dende Marte.
Titus Andronicus
Titus Andronicus é unha banda estadounidense de punk/indie rock formada en Glen Rock, Nova Jersey en 2005. O grupo está composto polo cantante e guitarrista Patrick Stickles, o guitarrista Liam Betson, o baixista R.J. Gordon e o batería Chris Wilson. A banda colle o seu nome da obra de Shakespeare Titus Andronicus, e ten citado influencias musicais e estilísticas de artistas como Neutral Milk Hotel e Pulp.
Jason Williams
Universidade
Cos Gators na tempada 1997-98, Williams converteuse no base titular. Conseguiu unhas medias de 17,1 puntos e 6,7 asistencias, mostrando ademais escintileos da súa brillantez. Williams logrou tamén unha marca de Florida con 17 asistencias o 3 de decembro de 1997, nun partido contra Duquesne. A seguinte tempada, Florida suspendeu permanentemente a Williams por uso de drogas despois de tres suspensións previas.
Miami Heat
Williams comezou a xogar de base cos Heat na tempada 2005-06. Unha lesión no cóbado impediulle xogar algúns partidos, pero cando volveu á cancha demostrou a súa valía facéndose co control do ataque dos Heat. Converteuse nunha ameaza ofensiva, capaz de anotar desde dentro ou fóra da liña de 7,25. Williams recuperou o seu nivel con 12,3 puntos, 2,4 rebotes e 4,9 asistencias. Nos playoffs Williams fixo a súa mellor actuación no sexto partido das Finais da Conferencia Leste, contra Detroit Pistons, anotando 21 puntos. Williams gañaría o seu primeiro campionato da NBA en xuño de 2006, cando os Heat venceron aos Dallas Mavericks nas Finais. Williams tivo unha media nas Finais de 8,8 puntos e 4,7 asistencias.
Ramón Vázquez
Co nome de Ramón Vázquez podemos referirnos a:
Gabriel Marcel
Traxectoria
Marcel perdeu á súa nai a unha idade moi temperá, o que lle deixou un profundo sentimento de perda. Foi educado nun ambiente de cariño, aínda que sufocante, pola súa avoa máis pola súa tía, converténdose esta última na súa madrastra.
Marcel distinguiu a reflexión primaria, que ten que ver cos obxectos e máis as abstraccións e acada a súa forma máis elevada na ciencia e na tecnoloxía, do seu propio método, a reflexión secundaria, que se ocupa daqueles aspectos da existencia humana, coma o corpo e a situación de cada persoa, nos que se participa de forma tan completa que o individuo non pode abstraerse dos mesmos. A reflexión secundaria contempla os misterios e proporciona unha especie de verdade (filosófica, moral e relixiosa) que non pode ser verificada mediante procedementos científicos, pero que é confirmada en tanto ilumina a vida de cada un.
Cándido Cerreda Pérez
Cándido Cerreda Pérez foi un empresario e político galego. Foi alcalde de Ourense entre 1873 e o remate da Primeira República en 1874.
Xosé Carlos Valle Pérez
Traxectoria
Ditou numerosos relatorios, tanto en España como no estranxeiro e participou en múltiples congresos científicos, tanto nacionais como internacionais.
Lembata
Habitantes
Na costa sur de Lembata, o pobo de Lamalera (2.500 habitantes) é coñecido pola caza de baleas aborixes. O goberno permite a caza de baleas para subsistencia, aínda que os conservacionistas temen que tamén se dediquen a caza comercial. Lamalera e Lamakera (na veciña illa de Solor) son as dúas últimas comunidades baleeiras de Indonesia.
Víctor Campio Pereira
Traxectoria
Traballou como mestre en diversos lugares de Galicia e España, e posteriormente licenciouse en filoloxía hispánica pola Universidade Complutense de Madrid. Dedicouse inicialmente á formación do profesorado, sacou posteriormente praza en secundaria e conseguiu destino en Ourense, onde traballou ata a súa xubilación. Colaborou activamente nas actividades culturais da cidade nos últimos anos da ditadura e na democracia, e escribiu en revistas e xornais locais, e en particular en La Región. Foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega no 2010 e membro de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega no 2011.
Jerónimo Figueroa Domenech
Jerónimo Figueroa Domenech, nado no Pindo (Carnota) cara a 1862 e finado en Madrid o 2 de novembro de 1929, foi un escritor e xornalista galego.
Condado de DeKalb, Xeorxia
Demografía
A renda media para un fogar do condado era de $49 117 e o ingreso media para unha familia era de 54 018 $. En 2000 os homes tiñan un ingreso medio de 36 270 $ fronte a $31 653 para as mulleres. A renda per cápita para o condado era de 23 968 $ e o 10,80% da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional.
Deafheaven
Deafheaven é unha banda estadounidense de metal formada no ano 2010. Orixinalmente baseada en San Francisco, o grupo comezou como un dúo co cantante George Clarke e o guitarrista Kerry McCoy, que gravaron e autoeditaron un álbum demo xuntos. Tras este lanzamento, o grupo recrutou tres novos membros e comezou a xirar. Antes do final de 2010 Deafheaven asinou un contrato con Deathwish Inc. e despois publicou o seu álbum de estrea Roads to Judah, en abril de 2011. O seu seguinte traballo, Sunbather, editouse en 2013 e foi amplamente aclamado pola crítica, converténdose nun dos discos máis louvados do ano nos Estados Unidos. En 2015 o grupo editou o seu terceiro traballo, New Bermuda.
Bruchsal
Armas da cidade
As armas da cidade, empregadas dende hai moitos séculos, mostran unha cruz de prata en fondo azur cunha bola prateada no recuncho superior esquerdo. As cores do escudo son as da cidade, o branco e o azul. A cruz representa a Speyerische Kreuz xa que até o ano 1803 foi a cidade residencial do príncipe-bispo Speyer. A bóla superior é posibelmente unha errata transmitido ao longo dos anos, debido a que nas representacións antigas das armas esta non aparece.
Rishon LeZion
Historia
Rishon LeZion foi fundada o 31 de xullo de 1882 por inmigrantes xudeus do Imperio ruso. Foi o segundo asentamento na Terra de Israel no século XIX, despois de Petah Tikva. Os pioneiros compraron 337.91 hectáreas de terra ao sueste da actual Tel Aviv, parte do territorio da vila árabe de Ayun Kara (literalmente 'fonte dos prantos'). Ayun Kara foi escenario dunha sanguenta batalla entre as tropas otománs e neozelandesas o 14 de novembro de 1917, como parte da primeira guerra mundial. Os cidadáns levaron aos feridos a hospital de Rishon trala batalla. En conmemoración dos soldados neozelandeses que caeron ese día, os habitantes de Rishon LeZion erixiron un cenotafio, porén este foi destruído máis adiante.
Mitoloxía catalá
Orixes
Ben entrado o século XIX, coa Renaixença e o modernismo, buscaranse os referentes mitolóxicos cataláns e moitos autores interesaríanse en buscar e documentar estes costumes e rituais propios, destacando entre todos a figura de Joan Amades na súa obram case enciclopédica, que recolle moitas lendas, costumes, cancións e rondalles. O esplendor medieval converteuse nun referente histórico e cultural e por este motivo recolleríanse especialmente os relatos desta época.
Kina Fernández
Traxectoria
En 1989 participa no seu primeiro desfile, e en 1999 estréase na pasarela Cibeles de Madrid. Nese ano tamén, e nesa mesma cidade, abre a súa primeira tenda. Na actualidade vende a unha ducia de países e ten seis tendas propias, dúas delas en Galicia: na Coruña e en Lugo. A súa fábrica está localizada na Coruña.
César Rodríguez González
Traxectoria
Ingresou na masonaría en 1933. Foi redactor do diario Informaciones dende decembro de 1933, e en 1936 ingresou na Asociación de la Prensa de Madrid.
DS-U2-V
En total lanzáronse catro satélites da serie DS-U2-V, todos exitosos e lanzados desde a base de Kapustin Yar mediante foguetes Kosmos 2I.
Mickaël Piétrus
Francia
Pietrus comezou a súa carreira profesional xogando durante catro tempadas no Pau Orthez, debutando con 17 anos. No seu últimas tres tempadas, disputou o All-Star da liga francesa, e as súas medias no seu catro anos en Francia son de 8,8 puntos e 3 rebotes. En setembro de 2005 gañou a medalla de bronce coa súa selección no Eurobasket.
Baleiro (astronomía)
Os baleiros formáronse por mor da oscilación acústica de barións no Big Bang, debido ao colapso de masas seguido por implosións de materia comprimida de barións. O exterior dos baleiros é o que queda dos choques frontais ocasionados por este proceso.
Surribas
O topónimo Surribas pode referirse a varios lugares de Galicia:
Jei Noguerol
Traxectoria
A súa carreira musical comezouna en 1971 coa publicación dun sinxelo con dúas cancións: Denantes dos vinte anos e ¿Queres ser mar do meu río?. Os dous seguintes traballos son tamén senllos sinxelos: Nunha Tarde... Un Pensamento / Compañeiro (1972) e Señor Ministro, Por Favor / Cabaleiros (1974). En 1976 editou o seu primeiro LP, un álbum de 10 cancións: 8 inéditas e dúas xa coñecidas, a que dá título ao disco e Señor Ministro, Por Favor.
Outros traballos e recoñecementos
Traduciu ao castelán Follas novas de Rosalía de Castro, fundou o grupo Evasión e musicou dúas obras de Valle-Inclán.
Entre os galardóns recibidos destacan o premio á mellor letra no primeiro Festival da Canción Misioneira de Santiago de Compostela, o primeiro premio do XIV Festival de panxoliñas novas de Pamplona, o premio do Padroado Rosalía de Castro (1980) e o premio da Festa do Marisco do Grove (1983).
Lørenskog
Lørenskog é un concello do condado de Akershus. Limita polo norte con Skedsmo polo leste con Rælingen, polo sur con Enebakk e polo oeste con Oslo. Kjenn é o centro administrativo do concello. miniatura|centro|275px|Igrexa de Lørenskog
La tregua (filme de 1974)
La tregua é un filme arxentino de 1974 dirixido por Sergio Renán e baseado na novela homónima de 1960 escrita por Mario Benedetti. Foi o primeiro filme arxentino en ser nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, na 47ª edición dos premios.
Deontoloxía profesional xornalística
Unha forma de regular a profesión
A ética xornalística proporciona unha axuda mediante a cal os erros e excesos individuais se corrixan sen pór en perigo o obxectivo final dos medios de comunicación libres: prover o publico coñecemento e comprensión. Os xornalistas, polo tanto, deben guiar o seu labor profesional por unhas normas sistemáticas, dado que soamente dese modo, servirán á sociedade dunha maneira eticamente responsábel e construtiva.
Porén, o exercicio profesional do xornalismo supón, en ocasións, un campo de problemas e de dilemas éticos. Son frecuentes as situacións nas que entran en colisión as crenzas e valores persoais, é dicir o código moral individual, cos requirimentos doutras ordes normativas que regulamentan, asemade, esas mesmas situacións. Para xerarquizar a escala de prioridades, na elección sempre han de primar os criterios morais propios e persoais. Aquí, entran en xogo os valores individuais, xa que o profesional, ademais de xornalista, é persoa.
O xurdimento do concepto de código deontolóxico xornalístico, como tal, apareceu nun período no que os trazos máis característicos no xornalismo eran a inexistencia dunha identidade profesional que estabelecese unhas normas do xogo, e a ausencia duns valores comúns.
Ombudsman
O ombudsman é a figura que representa e defende os lectores, oíntes ou espectadores nos distintos medios de comunicación. A súa misión é recibir, investigar e dar resposta ás queixas do público, no medio de comunicación no que traballe. É unha figura que provén da cultura escandinava. A principios do século XIX, era a persoa encargada de recibir e tramitar as queixas dos cidadáns á administración pública. Foi nos Estados Unidos, onde un xornal creou esta figura para atender as queixas dos lectores. O seu carácter pode ser interno ou externo. A maioría dos medios, como os diarios La Vanguardia ou El País, optan porque sexa un membro da redacción quen se dedique, en exclusiva, a este contido. Nestes casos, adoita reservar este posto a profesionais veteranos. Malia todo, outros, como The Washington Post ou Diario 16 prefiren contratar maxistrados ou xornalistas, normalmente xa retirados, para exerceren este labor. Os defensores do lector contan, na maioría dos medios, cun espazo propio. Xeralmente, nos medios escritos acostuma ser os domingos na sección de opinión. Algúns adoitan redactar informes con periodicidade mensual ou anual. O exercicio deste cometido semella durar un tempo determinado. En casos como o de La vanguardia non se prolonga máis de dous anos. Na Radiotelevisión Andaluza dura o que a lexislatura do Consello de Administración que nomeou a ese defensor. Os obxectivos desta figura son varios. En primeiro lugar, trátase de ter en conta as queixas dos lectores e garantir os seus dereitos. Ademais trátase de vixiar o traballo dos profesionais do medio. Segundo Hugo Aznar, Profesor de Ética da Comunicación na Universidade Cardenal Herrera- CEU:
Federación de Asociacións de Xornalistas de España (FAPE)
Na actualidade, esta federación é unha Organización profesional sindical vinculada á Lei 91/1997, lei de Asociacións Profesionais, e legalizada co número 896. Réxese por uns estatutos aprobados na Asemblea Xeral de Burgos en 2006 e ten a súa sede en Madrid.
O Código Deontolóxico da profesión xornalística da FAPE
O Código Deontolóxico da profesión xornalística da Federación de Asociaciones de Periodistas Españoles (FAPE), aprobado pola súa Asemblea Extraordinaria de Sevilla en 1993, é o documento de deontoloxía xornalística máis importante en España. No seu preámbulo sinálase que no marco das liberdades civís da Constitución, a actividade xornalística é clave no desenvolvemento dos dereitos fundamentais sobre a libre información e expresión de ideas. Con todo, tamén se expresa que se ha de ter en conta que esta actividade está sometida a límites, aqueles que impiden a vulneración doutros dereitos fundamentais. Polo seu modo de aprobación, o Código responde plenamente a trazos propios da chamada autorregulación.
Asociación Española da Prensa Gratuíta
En febreiro do 2001, foi constituída a AEPG, (Asociación Española de la Prensa Gratuita) asociación coa vontade de ser o interlocutor válido dun colectivo que, desde hai moitos anos ten forte organización en España e goza de gran difusión e aprobación por parte de toda a poboación.
Ética xornalística en relación coa ética empresarial
So o nome Comunicación e ética na empresa e os medios de comunicación, ADC Dircom, a APM e ESADE, crearon un espazo para analizar os conflitos da moral xornalística en relación coa ética empresarial.
Gondar, O Monte, Xove
Gondar é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 36 habitantes (20 homes e 16 mulleres).