cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira étnica
Historia
O concepto de usar bandeiras étnicas para simbolizar grupos étnicos dentro dun estado multiétnico, non necesariamente relacionado co irredentismo, fíxose popular a finais do século XX, como a bandeira aborixe australiana (1971), a bandeira asiria (1971), a bandeira xitana (1971), a bandeira bérber (década de 1970), a bandeira saami (1986) ou a bandeira maorí (1990). O deseño de bandeiras étnicas ou tribais fíxose moi popular dende a década de 1990, especialmente para o seu uso en liña, e na súa maioría non teñen ningún tipo de status "oficial" e deben ser xulgados en función do seu uso de feito. A bandeira dun estado soberano adoita ser vista e utilizada como bandeira étnica de facto polo seu pobo.
Wikipedia en vietnamita
A Wikipedia en vietnamita (en Wikipedia tiếng Việt) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua vietnamita. Creada en novembro de 2002, é a décimo segunda meirande versión de Wikipedia segundo o número de artigos. O seu rival máis important é o Dicionario Enciclopédico de Vietnam (Từ điển Bách khoa toàn thư Việt Nam), un dicionario enciclopédico financiado polo estado que tamén está dispoñíbel en liña.
Isabel Oyarzábal
Traxectoria profesional
As súas ideas progresistas e republicanas permitíronlle desempeñar diversos cargos durante a II República española. Afiliada ao PSOE e a UXT, en 1931 foi candidata socialista ás Cortes constituíntes. Dous anos despois converteuse na primeira muller inspectora de traballo en España, tras aprobar a oposición. Tamén foi representante de España na Sociedade de Nacións en Xenebra, Suíza e embaixadora de España en Suecia e posteriormente en Finlandia.
Loita feminista e social
O activismo de Oyarzábal enmárcase no contexto social da súa idade adulta, rodeada doutras intelectuais feministas como Clara Campoamor, María de Maeztu, Carmen de Burgos ou Margarita Nelken. Isabel, xunto a Julia Peguero e a Benita Asas Manterola, chegou a reclamarlle en persoa a Miguel Primo de Rivera o sufraxio feminino en 1923.
Bandeira dos arameos
Simbolismo
miniatura|Bandeira aramea nunha manifestación na [[A Haia|Haia en 1990.]] O deseño baséase especificamente nun relevo que representa a Gilgamesh entre dous touros apoiando un disco solar alado, o cal foi escavado en 1927 polo arqueólogo alemán Max von Oppenheim (1860-1946) e o semitólogo francés André Dupont-Sommer (1900-1983) en Tell Halaf, a antiga cidade-estado aramea de Bit Bahiani, que está situada na fronteira da rexión de Tur Abdin, hoxe situada na gobernación de Al Hasakah, no nordeste de Siria. O relevo formaba parte da entrada do palacio do rei arameo Kapara.
Manuela Serra (cineasta)
O Movimento das Coisas
Rodada na aldea de Lanheses, concello de Viana do Castelo, contou coa participación da poboación desa vila e de nomes como José Mário Branco, responsábel da banda sonora. Estreouse en 1985 no Festival Internacional de Cinema de Mannheim-Edelberga, onde recibiu o Premio FilmduKaten. A pesar de ser premiado e eloxiado en varios festivais, especialmente no Festival de Cine Lumière que se celebra anualmente en Lión e para o que foi seleccionado en 2020, só se estrea no circuíto comercial en 2021, 36 anos despois de ser rematado.
A Carballa, Salcedo, Pontevedra
A Carballa é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 148 habitantes (77 homes e 71 mulleres).
Illas Elizabeth
Historia
As illas foron descubertas para os europeos (ou para o chamado ás veces mundo occidental) por Bartholomew Gosnold en 1602. As illas levaban entón nomes dados polos indíxenas. En 1641, Inglaterra reclamou as illas, renomeándoas despois da súa antiga raíña Isabel. Hoxe, o arquipélago conforma a chamada vila de Gosnold.
Eleccións municipais de España de 2023
Demografía e censo electoral
El INE contabilizou a 35 539 083 cidadáns chamados ao voto, incluídos Ceuta e Melilla. Os españois no estranxeiro non poden participar nos comicios municipais.
Pintelos, Valeixe, A Cañiza
Pintelos é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Jean de Witte
Carreira profesional
De volta en París, coñeceu a Charles Lenormant en 1829, un arqueólogo e numismático que tivo unha influencia moi notable na súa carreira. Lenormant colaborou con Witte no seu primeiro traballo monográfico, a redacción dun catálogo da colección de antigüidades de M. Durand, que se publicou en 1836. Durante os traballos no gabinete de Durand, de Witte coñeceu outro dos seus mestres, o arqueólogo alemán Théodore Panofka, quen en 1828 fundara en Roma o Instituto de Correspondencia Arqueolóxica, no que Witte ingresou en 1829. Os encontros entre Witte e Panofka foron moi frecuentes durante as décadas de 1830 e 1840, en diversas cidades alemás, como Berlín, Múnic ou Frankfurt, e tamén en París.
Conflito sexual
Resistencia da femia
En varias poboacións do peixe Xiphophorus pygmaeus hai só de machos pequenos. Un estudo comprobou a elección da femia usando grandes machos heteroespecíficos (da especie moi relacionada X. nigrensis, na que hai machos de tres tamaños). Atoparon que a femia favorecía aos machos de tamaño maior, indicando que as femias cambiaban a súa preferencia polos machos pequenos a machos grandes. Este padrón de preferencia das femias polos machos de corpo grande desaparecía en poboacións que constaban só de machos pequenos. O estudo concluíu que este comportamento era causado pola resistencia das femias e non debido a unha preferencia xeral polos machos de tamaño grande.
Machos
Que os machos inflinxan dano ás femias é un subproducto da adaptación dos machos para a competición do esperma. As vantaxes para os machos son: a) diminución da probabilidade de que as femias se volvan aparear, b) capacidade de producir máis descendencia, c) mantemento do esperma, e d) almacenamento do esperma. Estas vantaxes obsérvanse en todas as variacións dos caracteres de apareamento, como o esperma tóxico, xenitais espiñentos, copulación forzada, canibalismo sexual, esgrima cos penes, dardos de amor, vixilancia da parella, comportamento acosador/agresivo e inseminación traumática.
Hermafroditas
Tamén o anélido Lumbricus terrestris mostra un comportmento no que ambas as partes tratan de asegurarse de que o seu compañeiro está recibindo a maior cantidade de esperma posible. Para facelo usan de 40 a 44 setas copulatorias para perforar a pel do seu compañeiro, causando un dano substancial.
Inseminación traumática extraxenital
Na chinche das camas Cimex lectularius, por exemplo, os machos inician o apareamento subíndose sobre a femia e perforando o seu abdome. O macho inxecta directamente o esperma xunto con fluídos da glándula accesoria na hemolinfa da femia, e despois o esperma viaxa aos conceptáculos seminais da femia. Como resultado, a femia vai ter unha clara cicatriz melanizada na rexión en que o macho a perforou. Observouse que os machos non só perforan as femias senón tamén a outros machos e ninfas. As femias poden sufrir efectos prexudiciais que poden incluír perda de hemolinfa, feridas, risco de infeccións e dificultades para o sistema inmunitario para loitar contra o esperma na hemolinfa.
Xenitais espiñentos
miniatura|Pene do gorgulo [[Callosobruchus analis. Nalgunhas especies de insectos evolucionaron penes espiñentos, que fan dano ao tracto reprodutivo das femias. Isto desencadeou unha carreira de armamentos evolutiva na cal as femias usan varias técnicas para resistirse ao apareamento.]] Os machos do gurgullo Callosobruchus maculatus realizan a inseminación traumática das femias. O órgano intromitente do macho ten espiñas que se usan para perforar o tracto reprodutivo da femia.
Manuel Torres Picón
Vida persoal
Casou con Victoria García Meijide en 1932, e foi pai de Manuel (finado en 1943), Mercedes, Felipe, Antonio e Dolores Torres García.
Teresa Wilms Montt
Na cultura popular
A cineasta chilena Tatiana Gaviola rodou un filme baseado na vida da escritora, Teresa, estreado o 11 de xuño de 2009.
Sibei, Valeixe, A Cañiza
Sibei é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Fermentación láctica
Se a célula dispón de oxíxeno, moitos microorganismos evitan a fermentación e pasan a realizar a respiración celular, xa que ten un mellor rendemento enerxético; porén, hai microorganismos que en presenza de oxíxeno poden facer tanto a fermentación coma a respiración celular. A fermentación homoláctica ten lugar nos músculos cando están sometidos a un intenso esforzo e non lles chega suficiente oxíxeno.
Fermentación heteroláctica
Na produción de quefir utilízanse bacterias heterolácticas Lactobacillus, que forman parte dunha matriz simbiótica de lévedos e bacterias de varios tipos (os grans de quefir, que se introducen no leite, crecen e parecen un "fungo" con forma de coliflor). Na produción de sauerkraut, para completar a fermenatción, tamén se usan algúns Leuconostoc heterolácticos.
Historia
Os produtos lácteos e as súas fermentacións tiveron unha importante influencia no desenvolvemento dalgunhas culturas. Un exemplo é Mongolia, onde a xente adoita ter unha economía baseada no pastoreo. O leite que producían e consumían esas culturas era principalmente leite de egua. A parte máis graxa da superficie do leite, denominada alí "deež", é a que se considera máis valiosa e é ofrecida aos invitados de honra. Son moi importantes tamén os produtos da fermentación do leite de egua, como o iogur lixeiramente alcohólico chamado kumis. O seu concumo aumenta durante as festividades, como o ano novo lunar mongol (en primavera). A época desta celebración denomínse o "mes branco", o que indica que os produtos lácteos (chamados "comida branca" xunto con vexetais con amidón, en comparación cos produtos cárnicos, chamados "comida negra") son unha parte importante das súas tradicións. Nos tempos do emperador mongol Xenxis Kan o leite fermentado de egua era a bebida para honrar os guerreiros e persoas principais, e non era bebida por todo o mundo. Pero finalmente fíxose unha bebida normal para toda a xente. Outros produtos, como o iogur industrial, que procede da China e países occidentais tenden actualmente a substituír cada vez máis o leite de egua, principalmente en áreas urbanas, pero nas zonas rurais segue tendo grande importancia.
Sauerkraut
A fermentación do ácido láctico tamén se usa na produción de sauerkraut (/sukrút/ ou chucrut). O principal tipo de bacterias utilizadas son as do xénero Leuconostoc.
Conservas
Son produtos de orixe vexetal preparados por fermentación por bacterias do ácido láctico dos azucres presentes en froitas e verduras. Tracionalmente utilizábase cos vexetais sal non iodado por medio dunha salmoira, que inhibe que se estraguen os produtos, mais tamén inhibe o crecemento de moitas bacterias. O produto preparado fermentado é rico en ácido láctico e só as bacterias beneficiosas poden tolerar o pH creado polo ácido láctico para sobrevivir. Xeralmente utilízanse bacterias dos xéneros Leuconostoc e Lactobacillus.
Fermentación no músculo e ciclo de Cori
Deste modo, o músculo obtén a enerxía de emerxencia que necesita neses momentos de grande esforzo (2 ATP por glicosa), pero despois na etapa posterior do fígado hai gasto de enerxía, e no ciclo de Cori completo hai un gasto neto de enerxía, pero este gasto prodúcese despois (no repouso), mentres que no momento crítico en que o músculo necesitaba enerxía dispuxo dela grazas á fermentación.
Mutaxénese etiquetada con sinatura
Premisa básica
O xene en cuestión é inactivado por medio dunha mutación insercional. Utilízase un transposón que se autoinsire na secuencia do xene. Cando ese xene se transcribe e traduce a proteínas, a inserción do transposón afecta a estrutura das proteínas e (en teoría) impide o seu funcionamento. Na STM, os mutantes créanse pola inserción aleatoria dun transposón e cada transposón contén unha secuencia "etiqueta" (tag) exclusiva que o indentifica. Se unha bacteria mutante insercional mostra un fenotipo de interese, como a susceptibilidade a un antibiótico ao que anteriormente era resistente, o seu xenoma pode ser secuenciado e poden buscarse (usando un computador) as etiquetas usadas no experimento. Cando se localiza unha etiqueta, o xene que foi alterado queda tamén localizado (atoparase nalgún lugar entre un codón de inicio e de parada que marcan os límites dun xene).
Paradjanov
Produción
A rodaxe tivo lugar en Francia, Ucraína (incluíndo o centro penitenciario de Drohobych), Armenia e Xeorxia.
Tamara Smirnova
Tamara Mikhaylovna Smirnova (en Тама́ра Миха́йловна Смирно́ва) nada o 15 de decembro de 1935 e finada o 5 de setembro de 2001, foi unha astrónoma soviética / rusa descubridora de planetas menores e cometas.
Qian yan wan yu
Qian yan wan yu (en 千言萬語) é un filme de Hong Kong de 1999 dirixido e producido por Ann Hui. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Martha Raye
Carreira
Tralo inicio da segunda guerra mundial uniuse á United Service Organizations. Ademais de nesta contenda, viaxou coa USO entretendo as tropas durante a guerra de Corea e a guerra de Vietnam.
Actuou con frecuencia como convidada noutros programas, particularmente naqueles en que participaban actores de idade como a serie da ABC The Love Boat ou programas de variedades como The Roy Rogers and Dale Evans Show, tamén da ABC. Así mesmo, interpretou durante dous anos a nai de Mel Sharples na serie da CBS Alice. Outras series en que traballou ou fixo cameos foron Murder, She Wrote, da CBS, e The Andy Williams Show e McMillan and Wife, ambas da NBC.
Recoñecementos
Raye ten dúas estrelas no Paseo da Fama de Hollywood, unha no 6251 de Hollywood Boulevard pola súa dedicación ao cinema, e outra no 6547 pola súa actividade televisiva.
Moeda de 5 centavos de dólar Buffalo
A moeda de 5 centavos de dólar Buffalo (en inglés; Buffalo nickel), tamén coñecida como Cabeza de Indio (Indian Head), é unha moeda de cuproníquel con valor facial de cinco centavos de dólar emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1913 e 1938. Foi deseñada polo escultor James Earle Fraser.
Lanzamento e produción
As moedas entraron oficialmente en circulación o 4 de marzo de 1913 e axiña recibiron comentarios positivos por representar temas xenuinamente estadounidenses. No entanto, The New York Times afirmou nun editorial que "a nova moeda de cinco centavos é un exemplo sorprendente do que non debe ser unha moeda destinada a unha ampla circulación [...] non é agradable á vista". A revista numismática The Numismatist, nos seus editoriais de marzo e maio de 1913, fixo unha crítica pouco entusiasta da nova moeda, e suxeriu que se reducise o tamaño da cabeza do indio e que se eliminase o bisonte do reverso.
Reutilización do modelo
En 2001, o deseño foi readoptado para o seu uso nunha moeda dun dólar conmemorativa coñecida como dólar de prata American Buffalo, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, cunha tiraxe de 500.000 exemplares e destinada ao coleccionismo numismático. A US Mint vendeu a tiraxe completa nunhas semanas e, consonte a lei que autorizaba a emisión, os 5 millóns de dólares recadados destináronse á construción do Museo do Indíxena Americano en Washington, do Instituto Smithsoniano.
Mitoloxía exipcia
miniatura|[[Maat representada como unha divindade.]] A mitoloxía exipcia comprende o estudo de crenzas sustentadas na relixión do Antigo Exipto desde a época predinástica ata a imposición do cristianismo, cando as súas prácticas foron prohibidas en tempos de Xustiniano I, no ano 535.
Xénese
Mentres os líderes dos diversos grupos gañaban e perdían influencia, as crenzas dominantes transformábanse, combinábanse e sincretizaban. Ra e Atón convertéronse en Atón-Ra, coas características de Ra como dominantes, e posteriormente Ra foi asimilado á súa vez por Horus, como Ra-Horajti. Despois de que Ptah se convertese en Ptah-Seker, foi asimilado por Osiris, converténdose en Ptah-Seker-Osiris.
Coas deusas sucedeu o mesmo: Hathor asimilou inicialmente as características doutras deusas, mais en última instancia foi asimilada con Isis. Os deuses maléficos foron amalgamados da mesma forma, como Seth, que orixinalmente era un heroe, asimilou todas as características dos deuses malvados, ao cal condenaron posteriormente porque foi escollido como deus protector dos gobernantes hicsos.
O período monoteísta
O cambio relixioso perdurou unicamente ata a época de Tutankamón, fillo de Akhenatón e dunha esposa secundaria. Por ser este cambio moi impopular foi rapidamente proscrito. De feito, relaciónase con este cambio o borrado dos nomes de Akhenatón e Tutankamón dos muros e das listaxes reais.
Período romano (30 a.C. a 639 d.C.)
Exipto foi incorporado ao Imperio Romano e gobernado primeiro desde Roma e posteriormente desde Constantinopla ata a conquista árabe. O cristianismo introduciuse nas comunidades xudías do Exipto romano no século II. Ao principio foi perseguido vigorosamente polas autoridades romanas, que, máis que calquera outra cousa, temían a discordia relixiosa nun país onde a relixión fora sempre suprema. Porén, rapidamente gañou adeptos entre os xudeus de Alexandría. Destes, pasou aos gregos, e posteriormente a grupos de exipcios, que atoparon satisfactorias as súas promesas de salvación persoal e as súas ensinanzas sobre igualdade social.
Wikipedia en serbio
A Wikipedia en serbio (en Википедија на српском језику; Vikipedija na srpskom jeziku) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua serbia. Creada o 16 de febreiro de 2003, alcanzou os 100 000 artigos o 20 de novembro de 2009, os 200 000 artigos o 6 de xullo de 2013 e os 500 000 o 13 de xaneiro de 2018.
Ventín, Valeixe, A Cañiza
Ventín é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Touzosas, Valeixe, A Cañiza
As Touzosas é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Cistite intersticial
Tratamento
O tratamento da dor derivado da cistite intersticial trátase de xeito similar a outras patoloxías que cursan con dor. Os máis empregados son os analxésicos vía oral, coma os AINEs (ibuprofeno, dexketoprofeno ou metamizol) o paracetamol ou o polisufato de pentosano sódico. Tamén se empregan antidepresivos tricíclicos ou anticonvulsivantes.
O tratamento medicamentoso tópico intravesical pode ser con dimetilsulfóxido ou con lidocaína. O tratamento círurxico consiste na hidrodistensión.
Monstro da lagoa
Lenda
O cura ao descubrir que o seu tesouro era a campá de ouro, compro unha e tamén comproulle a un señor de Cuba un libro de maxia negra. Foi co libro e a campá (acompañado do sancristán), leu o libro e o mar abriuse, o sancristán quedou na beira deixando que o libro se pechara e o cura e o monstro quedáronse atrapados.
José Pichel Calvelo
José Pichel Calvelo, nado cara a 1915 e finado en Soutullo (Erbecedo, Coristanco) o 30 de setembro de 1972, foi un político galego.
Recoñecementos
O Colexio público de Coristanco leva o seu nome.
Cabalo pantasma
O cabalo pantasma é un ser mitolóxico galego moi raro. Ten cor de lume ou bota lume pola boca. É un cabalo sobrenatural que lles aparece aos buscadores de tesouros ou aos camiñantes solitarios. Ás veces é un cabalo enorme, outras é pequeno e comenza a medrar ata tropezar coas nubes.
Boeing 737 AEW&C
O Boeing 737 AEW&C é un avión bimotor de alerta temperá e control aerotransportado baseado no deseño do Boeing 737 Next Generation. É máis lixeiro que o Boeing E-3 Sentry baseado no 707, e ten unha antena fixa dun radar de varredura electrónica activa en vez dunha xiratoria. Foi deseñado para a Real Forza Aérea de Australia (RAAF) baixo o "Proxecto Wedgetail" e designouse E-7A Wedgetail.
O 737 AEW&C tamén foi escollido pola Forza Aérea de Turquía, coa designación E-7T, a Forza Aérea de Corea do Sur, e o Reino Unido, como o Wedgetail AEW1. En abril de 2022 a Forza Aérea dos Estados Unidos anunciou que o AEW&C substituirá ao E-3 a partir de 2027.
Nicotiana
Ecoloxía
Porén, a pesar da presenza de compostos como a nicotina, o xermacreno, a anabasina e outros alcaloides da familia das piperidinas (con composición e cantidade variábeis entre especies) capaces de disuadir á maioría dos herbívoros, existen múltiples especies que desenvolveron mecanismos adaptativos que permiten consumir especies de Nicotiana sen sufrir danos. A pesar diso, as plantas do xénero son, en xeral, desagradábeis, ou mesmo tóxicas, para a maioría dos animais, polo que algunhas delas son especies invasoras (especialmente N. glauca) nalgunhas rexións. miniatura| Manduca sexta femia No século XIX, as novas plantas de tabaco cultivadas comezaron a ser moi atacadas polos escaravellos das especies Epitrix cucumeris e Epitrix pubescens, o que provocou a destrución da metade da colleita de tabaco dos Estados Unidos de América en 1876, situación que se prolongou até o 1890, cando se xeneralizaron as técnicas de protección dos cultivos contra eses organismos.
Traballo de campo
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Field-Map_birdie.jpg/250px-Field-Map_birdie.jpg|dereita|miniatura|267x267px|Tecnoloxía Field-Map para o levantamento de información en campo, utilizada para a realización de inventarios forestais (computadora portátil robusta, [[Sistema de posicionamento global|GPS e telémetro láser).]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/An_Eruptive_Situation_%2822195124630%29.jpg/250px-An_Eruptive_Situation_%2822195124630%29.jpg|miniatura|375x375px|Un xeólogo colleitando mostras in situ O traballo de campo refírese aos métodos de investigación sobre o terreo, tradicional das ciencias naturais, como a xeoloxía, zooloxía, botánica ou ecoloxía, e das sociais como a arqueoloxía, a antropoloxía cultural, a sociología, a psicoloxía ou a pedagoxía. É a actividade que se fai no lugar dos feitos ou onde se sitúa o obxecto de estudo, non no gabinete de investigación ou laboratorio.
Aplicacións
O estudo de casos nas culturas corporativas —empresas— con comunidades de práctica e con grupos de traballo, ten connotacións de traballo de campo e de deseños case experimentais. Estes métodos de xestión son igualmente válidos en socioloxía para o deseño de proxectos de investigación e desenvolvemento coas investigacións baseadas na comunidade ou coa educación social baseada na escola comunitaria e coa potenciación da participación e o pragmatismo.
miniatura|dereita|alt=Representación dun embrión por Leonardo da Vinci con anotacións do autor|Representación dun embrión por Leonardo da Vinci
Alaksandu
Fontes
miniatura|Táboa de terracota de 1450-1200 a.C. (período imperial hitita), cun tratado entre Alaksandu e Muwatalli). A existencia e a vida de Alaksandu foron establecidas a partir dun documento diplomático do rei hitita Muwatalli II, gravado en lingua luvita en dúas taboíñas atopadas en 1907 por Hugo Winckler no lugar de Boğazkale.  Este documento forma parte dos arquivos imperiais atopados na capital hitita, Hattusa. Se o preámbulo está bastante danado, a maior parte do texto conservouse. Xa en 1924, nove anos despois de ser descifrada a lingua hitita (en 1915), o lingüista Paul Kretschmer dedicoulle un dos primeiros estudos detallados, no que presentaba a hipótese de que a cidade-estado de Wilusa correspondese a un dos nomes de Troia: Ilios, pois a evolución fonolóxica do grego antigo permitía supór que a palabra Ilios, na Ilíada, se pronunciase Wilios uns séculos antes.
Contexto político
Cando Alaksandu chegou ao poder a principios do século XIII a.C., Wilusa xa estaba dende había varios séculos na esfera de influencia hitita. No tratado, o emperador lembra que o pequeno reino foi conquistado baixo o "reinado de Labarna, o meu antepasado". Segundo Latacz, a tradución de Labarna non é segura, pero o termo podería referirse ó fundador do Imperio, Anitta, que reinou arredor do 1600 a.C.: “Wilusa tería sido un estado cliente […] dos hititas durante máis de 300 anos”. miniatura|Intento de reconstrución das rexións do imperio hitita. O reino de Wilusa atópase no extremo noroeste de Anatolia, un pouco lonxe de Arzawa ao que estaba puntualmente unido. Outras mencións de Wilusa na correspondencia real hitita suxiren o importante papel comercial desempeñado pola cidade como punto de contacto privilexiado entre o mundo do Exeo e Anatolia (Asia Menor). O xacemento arqueolóxico de Troia experimentou, ao mesmo tempo, unha notable expansión, a superficie ocupada multiplicouse por dez, de tal xeito que podía soportar unha poboación de entre 5.000 a 10.000 habitantes;  é dicir, un tamaño comparable a outras grandes cidades daquela como Ugarit.
Reinado
Unha vez restaurad -Alaksandu- no trono, o tratado establecía unha relación de vasalaxe entre o pequeno reino de Wilusa e o imperio hitita. A cambio da protección imperial, Wilusa cedía algunhas franxas limitadas da súa soberanía. Esencialmente, as concesións só se refiren á súa política exterior: “as obrigas do tratado (polo menos se se segue estritamente o texto) limítanse exclusivamente á política exterior. Non se limita a autonomía do vasalo en materia de política interna e económica (por exemplo, pagando tributos ou mantendo unha forza militar de ocupación permanente). Mentres Wilusa respecte as condicións, mantense relativamente independente". Alaksandu estaba obrigado a proporcionar continxentes en apoio ás grandes expedicións militares dirixidas polo emperador. Trevor Bryce sinala así que "os wilusianos-troianos puideron ter participado na batalla de Kadesh, así como outros pobos de Anatolia, dentro do vasto exército de 50.000 homes e carros que Muwatalli opuxo a Ramsés".
Antonio Lage Seara
Traxectoria
É colaborador en medios coma La Vanguardia, La Voz de Galicia, COPE , El Progreso, Landro , Mundiario ou Crónica3 onde escribe artigos e reportaxes sobre opinión política, xeopolítica e historia.
Pío del Río Hortega
Pío del Río Hortega, nado en Portillo, Provincia de Valladolid, o 5 de maio de 1882 e finado en Buenos Aires o 1 de xuño de 1945, foi un médico e investigador español. Destacou no campo da histoloxía, especialmente no estudo do sistema nervioso. Traballou primeiro con Nicolás Achúcarro, e despois, menos intensamente, con Santiago Ramón y Cajal. Despois de Cajal, é a figura máis destacada da chamada Escola Histolóxica Española, coñecido sobre todo polo seu descubrimento da microglía, chamada tamén "células de Hortega".
Traxectoria
En 1926 foi nomeado presidente de Real Sociedade de Historia Natural e en 1927, membro da Sociedade de Bioloxía de París. Ademais, en 1928 foi tamén nomeado xefe da Sección de Investigación do Instituto Nacional do Cancro, institución que chegou a dirixir tres anos despois.
Annette von Droste-Hülshoff
Orixe e formación
Os pais de Annette destacaban entre a nobreza de colexiata pola súa formación literaria e musical: antes do seu nacemento viviran na cidade de Münster, onde pertenceran ó Círculo relixioso de Münster no contexto da Ilustración Católica. Bernhard Overberg tamén pertencía a este círculo; a súa pedagoxía (moderna para a época), que tamén promovía a educación das mulleres, foi modelo para a educación dos irmáns Droste-Hülshoff. A conexión da súa familia coa literatura xa se establecera nos séculos XVI e XVII a través do humanista Everwin Droste e do membro da Sociedade Frutífera (academia da lingua alemá), Everwin von Droste zu Möllenbeck. Na súa familia tamén existía unha tradición musical dende había xeracións. A propia Annette, xunto cos seus irmáns, foron instruídos primeiro pola súa culta nai, despois por un capelán da casa que máis tarde se converteu en profesor do instituto Paulinum (Münster), e por unha institutriz francesa. Deste xeito, a nena, moi curiosa, adquirira unha formación excepcional para a educación das nenas naquela época, que incluía, por exemplo, literatura en latín, grego, francés e inglés, así como Historia, Xeografía e Historia Natural.
Droste-Hülshoff como música e compositora
Annette xamais interpretou as súas obras en público. Non foi ata 1877 que o seu traballo saíra á luz grazas a Christoph Bernhard Schlüter (1801-1884) quen fixo publicar algunhas obras da poeta nunha recompilación de cancións para acompañamento de fortepiano titulada Lieder mit Pianoforte-Begleitung. Tamén a conmemorou no obituario de 1848 destacando o seu «grande talento para o canto e a música» e o seu «extraordinario don» de «traducir a poesía en música e viceversa». As súas obras póstumas e, polo tanto, a súa música comezaron a revisarse no século XX.
Recepción literaria
Annette von Droste-Hülshoff tamén impulsou o talento literario de sucesivos membros da súa familia: o seu sobriño Ferdinand von Droste zu Hülshoff, a súa afillada Elisabeth von Droste zu Hülshoff, a súa sobriña Therese Dahn e familiares distantes como Wilderich von Droste zu Hülshoff (autor do libro Annette v. Droste-Hülshoff im Spannungsfeld ihrer Familie, entre outros) publicaron, ou ben, publican obras de ficción.
Arquivos e fundacións
O Arquivo Literario de Westfalia da Landschaftsverband Westfalen-Lippe (LWL) (Corporación Westfalia-Lippe) almacena e dixitaliza os manuscritos de traballo e as copias en limpo do «patrimonio de Meersburg» de Annette von Droste-Hülshoff.
O Nabalexo, Salcedo, Pontevedra
O Nabalexo é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Celso Dourado
Desenvolvemento artístico
As características das súas creacións inclúen o uso dunha figuración con partes surrealistas, onde as mans son protagonistas. Predomina a liña fronte á cor, tendo usado técnicas non habituais como o pirogravado ou as “boligrafías” (grafías feitas a bolígrafo), a máis do uso de tinturas, vernices, lapis, cristais ou area. A súa obra pictórica que non está concibida para o simple desfrute, senón que obriga a pensar e a reflexionar até o extremo.
Conxuntas
Proxecto Abertal, Lugo 2008
Retrospectivas
“Arredor do debuxo”, Museo Provincial de Lugo, 2009
Wilhelm His
Anatomía, embrioloxía e fisioloxía
His especializouse na investigación sobre a córnea e os vasos e glándulas linfáticas. Despois dedicouse especialmente aos traballos anatómicos e á historia do desenvolvemento da anatomía. Con Rutimeyer publicou unha obra sobre as formas craniais dos suízos titulada Crania Helvetica (Basilea, 1864), en liña coas teorías raciais do século XIX. Os seus estudos sobre a pel e as cavidades do corpo humano (1865) foron seguidos da investigación sobre o desenvolvemento do corpo vertebrado (1868), o desenvolvemento do xerme no ovo de galiña (1868), o desenvolvemento do sistema nervioso (1886), os neuroblastos e a súa formación na medula embrionaria (1889); sobre a cuestión do crecemento dos embrións de vertebrados e, finalmente, sobre os diversos graos de formación do cerebro dos vertebrados (1894). Sobre este último escribiu unha das súas obras máis importantes: Die Entwickelung des menschlichen Gehirns während der Ersten Monate (1894); Tamén pertencen a este xénero as súas obras Unsere Körperform und das physiologische Problem ihrer Entstehung (Leipzig, 1874) e Anatomie menschlicher Embryonen (Leipzig, 18S0-85). A fisioloxía débelle importantes descubrimentos, como a formación do sangue, dos vasos sanguíneos, a substancia dos tecidos conxuntivos, etc. Tamén escribiu: Die anatomische Nomenklatur (Leipzig, 1895); Archiv für Anatomie und Physiologie (Leipzig, 1877) e Lebenserinnerungen (1831-57).
Abenamar
Biografía
Planeou a anexión de Murcia ao reino de Sevilla, convencendo a Almutamid para que o convertese no seu gobernador. Rapidamente proclamouse rei e cortou os lazos con Al-mutamid. Caeu do poder rapidamente, sendo capturado nunha emboscada e preso en Sevilla. Inicialmente, Al-mutamid tendeu a perdoalo, pero máis tarde mostrouse indignado por algo que leu nunha carta interceptada enviada por Abenamar desde a súa cela. Foi o propio rei quen matou ao poeta.
Mulleres na ciencia
Revolución científica (séculos XVI e XVII)
A Revolución científica dos séculos XVI e XVII viu unha grande afluencia de mulleres ao campo da ciencia; con todo, as mulleres seguiron sendo excluídas das universidades. Así, para continuar cos seus intereses científicos, as mulleres interesadas víronse obrigadas a obter os seus coñecementos de maneira informal. Os homes da nobreza europea eran libres de desenvolver os seus intereses en ciencia como pasatempo, e as portas estaban abertas ás mulleres que podían tomar parte nos traballos científicos informais xunto aos seus pais e irmáns. Alentábanse con todo as habilidades en pintura das mulleres nobres, e a miúdo servíanlles para detallar e precisar as ilustracións científicas.
Século XIX
A ciencia seguiu sendo unha profesión afeccionada durante a primeira parte do século XIX. As contribucións de mulleres seguían limitadas pola súa exclusión da maioría de ámbitos de educación científica, pero empezaron a ser recoñecidas debido á súa admisión nas sociedades doctas durante este período.
Europa
A última parte do século XIX viu un crecemento nas oportunidades de educación para as mulleres. O interese de prover as nenas dunha educación similar á dos nenos instituíuse no Reino Unido, incluíndo as escolas do North London Collegiate School (1850), o Cheltenham Ladies' College (1853) e o Girls' Public Day School Trust (desde 1872). A primeira universidade británica para mulleres, o Girton College, Cambridge, foi fundado en 1869 e pronto foi seguido por outros: o Newnham College (1871) e o Somerville College, Oxford (1879).
O Programa de Erlangen tratou de identificar invariantes baixo un grupo de transformacións. O 16 de xullo de 1918, Felix Klein presenta un artigo ante unha organización científica en Gotinga orixinalmente escrito por Emmy Noether, quen non estaba autorizada a presentar ela mesma o seu artigo ante a organización. Concretamente, de acordo ao que en física coñécese como o Teorema de Noether, o artigo identificaba as condicións baixo as cales o Grupo de Poincaré define leis de conservación para relatividade xeral. O artigo de Noether foi clave para precisar as leis de conservación.
Mulleres como Margaret Fountaine continuaron contribuíndo en observacións e ilustracións no campo da botánica, así como noutros campos relacionados.
España. Idade de prata
Neste período destacan as irmás Jimena Fernández de la Vega, Elisa Fernández de la Vega, primeiras licenciadas en Medicina en 1919 pola Universidade de Santiago de Compostela, Eugenia Pereira a primeira primeira licenciada galega que goce dunha bolsa da Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago (1923) para ampliar estudos no estranxeiro, e as primeiras docentes da Universidade de Santiago de Compostela: Dolores Lorenzo Salgado, Natividad Mejuto, Elisa Díaz Riva, Sara Soto Noya, Antonia Ferrín, María de la Concepción Carnero, Celsa Pérez Moreiras e María Teresa Fernández Rodríguez. Outras galegas realizaron ou ampliaron estudos en Madrid como as odontólogas Irene Álvarez Veras, Coro Clavero, Josefina Areses Pérez, Alicia Fernández Calvete ou Ruth Selbmann e algunhas viviron na Residencia de Señoritas como María Wonenburger, Ángeles Alvariño, Ángela Pardo Celada, Olimpia Valencia e Paz Parada Pumar sen esquecer as vinculadas a Galicia como Pilar de Madariaga Rojo. Polo Instituto Nacional de Física e Química, pasaron varias galegas e mulleres formadas na Universidade de Santiago como María del Patrocinio Armesto Alonso, Carmen García Amo, Concepción Rof Carballo e Dolores Pardo Gayoso.
Europa
O franquismo acabou cos logros en ciencia do primeiro terzo do século XX, co exilio e a depuración de profesorado universitario. Foi unha época difícil para as mulleres incluso para as que tiñan sintonía política co réxime e non foi até 1961 que unha muller, Asunción Linares Rodríguez, gañou a cátedra de Paleontoloxía en Granada, converténdose na primeira catedrática en ciencias. En 1940 xa o intentaran Piedad de la Cierva e Teresa Salazar, pero o tribunal prefiriu deixar a praza baleira antes que nomear unha muller para o cargo. Aínda así houbo mulleres como Gertrudis de la Fuente que conseguiron desenvolver a súa carreira científica.
Australia
Dorothy Hill, xeóloga australiana e a primeira muller profesora dunha universidade australiana.
América Latina e o Caribe
En enxeñaría, as mulleres representan máis do 30% da poboación graduada en sete países latinoamericanos (a Arxentina, Colombia, Costa Rica, Honduras, Panamá e o Uruguai) e un país do Caribe, a República Dominicana. Houbo unha diminución no número de mulleres graduadas en enxeñaría na Arxentina, Chile e Honduras.
Os Fontáns, Santa María de Xeve, Pontevedra
Os Fontáns é un lugar da parroquia de Santa María de Xeve no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 211 habitantes (97 homes e 104 mulleres).
François Maurice Allotte de La Fuÿe
Publicacións
Ao longo da súa traxectoria académica, François-Maurice Allotte de La Fuÿe publicou diversos artigos en revistas especializadas do seu tempo, como a Revue numismatique, a Revue d'assyriologie, The Numismatic Chronicle ou Recueil des travaux relatifs á l'égyptologie. Tamén foi autor de varias decenas de traballos monográficos, das que aquí se escolman algúns das máis salientables:
A Fabeira, Oeste, Catoira
A Fabeira é un lugar da parroquia de Oeste no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
O home de aceiro
Estreouse en galego o 6 de xaneiro de 2018 a través da TVG.
Karl Wilhelm Feuerbach
Traxectoria
miniatura|esquerda|Círculo de Feuerbach Karl Wilhelm Feuerbach era fillo do estudoso xurídico Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach e irmán do filósofo Ludwig Feuerbach. Foi profesor de matemáticas na escola secundaria de Erlangen. Durante os seus estudos converteuse en membro da Landsmannschaft der Ansbacher, foi cofundador da Alten Erlanger Burschenschaft en 1817 e uniuse á Alten Freiburger Burschenschaft en 1820.
Número de Froude
é en xeral un campo externo característico e
Flow do Toxo
Traxectoria
No ano 2019, gañaron o Premio do Público da iniciativa Youtubeiras polo videoclip do seu single Flow do Toxo. Publicado en xullo dese mesmo ano, o tema estivo producido por Jimbo Páez (Corazón Molotov), baixista e vocalista da banda madrileña Tremenda Jauría.
Pristigaster whiteheadi
Descrición
O xénero foi descrito no ano 2000 polos ictiólogos brasileiros Naércio Aquino de Menezes e Mário César Cardoso de Pinna.
Poboación
A información sobre a poboación desta especie é limitada. Existen 8 rexistros en FishNet2, con até 2 individuos nun único grupo. Species Link ten 55 rexistros. Esta especie está amplamente distribuída pero non abundante localmente .
Efecto squat
Fórmulas
Navegación en augas pouco profundas abertas.
Lei de Hubble
Aínda que amplamente atribuída a Edwin Hubble,  a noción do universo expandíndose a un ritmo calculable foi derivada por primeira vez das ecuacións da relatividade xeral en 1922 por Alexander Friedmann. Friedmann publicou un conxunto de ecuacións, agora coñecidas como ecuacións de Friedmann, mostrando que o universo podería expandirse e presentando a velocidade de expansión se for o caso. Entón Georges Lemaître, nun artigo de 1927, deduciu de xeito independente que o universo podería estar en expansión, observou a proporcionalidade entre a velocidade de recesión e a distancia aos corpos distantes e suxeriu un valor estimado para a constante de proporcionalidade; esta constante, cando Edwin Hubble confirmou a existencia da expansión cósmica e determinou un valor máis preciso para ela dous anos despois, coñeceuse polo seu nome como constante de Hubble. Hubble inferiu a velocidade de recesión dos obxectos dos seus desvíos cara ao vermello, moitos dos cales antes foran medidos e relacionados coa velocidade por Vesto Slipher en 1917. Aínda que a constante de Hubble H0 é aproximadamente constante no espazo velocidade-distancia nun momento dado, o parámetro H de Hubble, do que a constante de Hubble é o valor actual, varía co tempo, polo que o termo constante ás veces pénsase como un nome incorrecto.
Pristigaster cayana
Etimoloxías
Para o xénero, ver Pristigaster.
Sukhoi Su-24
O Sukhoi Su-24 (designación OTAN: Fencer) é un avión de ataque todotempo supersónico desenvolvido na Unión Soviética. O avión ten ás de xeometría variable, dous motores e unha disposición de asentos un ao lado do outro para a súa tripulación de dous. Foi o primeiro avión da USSR en levar un sistema integrado dixital de navegación e ataque. Permanece en servizo coa Forza Aérea de Rusia, a Forza Aérea de Siria, a Forza Aérea de Ucraína, a Forza Aérea de Alxeria e varias outras forzas aéreas.
Herpes zóster
A erupción cutánea que produce adoita ser precedida de molestias, proído ou formigueo. Ditas lesións raramente duran máis de catro semanas, e resólvense soas.
Vilariño, Verducido, Pontevedra
Vilariño é un lugar da parroquia de Verducido no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
Gran Premio de Mónaco de 2022
Clasificación
A clasificación comezou ás 16:00 hora local (UTC+02:00) o sábado 28 de maio de 2022.
Calpaína
Inhibidores terapéuticos
A calpaína pode liberarse no cerebro ata un mes despois dunha lesión na cabeza, e pode ser responsable do encollemento do cerebro que se observa ás veces nalgunhas lesións. Porén, a calpaína pode tamén estar implicada nun proceso de "reesculpido" ou remodelado que axuda a reparar os danos despois dunha lesión.
Mutaxénese de transposón
Sistema do transposón Tn5
miniatura|Estrutura do transposón Tn5, coa secuencia de inserción flanqueando unha casete de xenes, neste caso xenes de resistencia a fármacos. O sistema do transposón Tn5 é un sistema modelo para o estudo da transposición e para a aplicación da mutaxénese de transposón. O sistema Tn5 orixinal contiña xenes de resistencia a antibióticos. O Tn5 é un transposón composto bacteriano cuxos xenes están flanqueados por dúas secuencias de inserción case idénticas, chamadas IS50R e IS50L correspondentes aos lados dereito e esquerdo do transposón, respectivamente. A secuencia IS50R codifica dúas proteínas: Tnp e Inh. Estas dúas proteínas son idénticas en secuencia, excepto porque Inh carece dos 55 aminoácidos N-terminais. A Tnp codifica a transposase para todo o sistema e a Inh codifica un inhibidor da transposase. O dominio de unión ao ADN de Tnp está situado no tramo de 55 aminoácidos N-terminais e, por tanto, estes residuos son esenciais para a súa función. As secuencias IS50R e IS50L están ambas flanqueadas por elmentos de 19 pares de bases nos extremos interno e externo do trasnposón, denominados IE e OE, respectivamente. A mutación destas rexións ten como resultado a incapacidade dos xenes da transposase de unirse ás secuencias. As interaccións de unión entre a transposase e estas secuencias é moi complicada e está afectada pola metilación do ADN e outras marcas epixenéticas. Ademais, outras proteínas poden unirse e afectar a transposición dos elementos IS50, como a DnaA.
Filgueira, Xeve, Pontevedra
Filgueira é un lugar da parroquia de Xeve no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 150 habitantes (70 homes e 80 mulleres).
Nicotiana rustica
Descrición
O froito é unha cápsula de forma case esférica, cun diámetro de 1 a 1,6 cm. As sementes son marróns, oblongas, aproximadamente 1 mm de lonxitude.
Etnobotánica
Crece en bosques húmidos, e contén varias veces máis nicotina que a variedade chamada N. tabacum de América do Norte.
As follas de N. rustica son utilizadas como enteóxeno nalgunhas tribos e lugares de América do Sur polos xamáns. Nalgunhas rexións dos bosques tropicais húmidos de América do Sur úsase xeralmente como aditivo na preparación da ayahuasca.
Estándar Daubert
Influencia internacional
O Tribunal deu unha ollada ao desenvolvemento da lei sinalando o rexeitamento do Tribunal Supremo dos Estados Unidos ao estándar Frye e a súa substitución polo estándar Daubert. Observaron que: "Daubert debe lerse á luz do texto específico das Regras Federais de Evidencia, que difire dos nosos propios procedementos", o Tribunal tamén afirmou na mesma sentenza que "o Tribunal Supremo dos Estados Unidos enumerou un número de factores que poderían ser útiles para avaliar a solidez da ciencia nova." e incorporou entón elementos do estándar Daubert na súa decisión sobre o fallo do Tribunal de Apelación de Quebec.
Mark Wigley
Vida persoal
Mark Wigley casou coa historiadora e arquitecta Beatriz Colomina, profesora na UPC de Barcelona e na Universidade de Princeton.
Francis Lema
Competicións esporádicas (2016-actualidade)
En 2016 correu por última vez con Amador Vidal, no Rally do Bierzo, e dende entón ten competido de xeito máis esporádico con diferentes pilotos como Óscar Veiga, Alberto Nimo ou Pablo Molinos, ademais de Javier Ramos.
Función eta de Dirichlet
A partir disto, pódese obter tamén en forma directa a ecuación funcional da función eta, como así mesmo atopar outro modo de estender a definición de eta a todo o campo dos números complexos.
Valores particulares
Tamén:
Sigurd Ragnarsson
Aslaug e seu fillo Sigurd Hart
As sagas Ragnarssona þáttr e Heimskringla relatan que un berserker de Hadeland llamado Haki asesinou a Sigurd Hart perdendo unha man na loita. Daquela, Haki, marchou cara redidencia de Sigurd en Stein e capturou a seus fillos Ragnhild e Guttorm. A seguir, co botín e cos rapaces, retronou a Hadeland. Antes de que Haki se recuperase das feridas e casara con Ragnhild (que tiña 15 anos), esta, foi capturada por segunda ve por Halfdan o Negro. Halfdan e Ragnhild foron os pais de Harald I de Noruega.
Contido de descarga
Os precursores do DLC
A primeira forma de distribución dixital nos videoxogos foi o servizo 2600 de Atari chamado GameLine, o que permitía aos usuarios descargar xogos utilizando unha liña telefónica. Un servizo similar, Sega Channel, dispoñible no ano 1994, permitía a descarga de xogos para a Sega Genesis nunha líña de cable igualmente. Mentres que o GameLine e Sega Channel permitían a distribución de todos os seus títulos, non ofrecían contido de descarga para os títulos existentes. Talvez, o máis próximo dos servizos que chego a ofrecer DLC foi a edición especial de Shiny Entertainment Earthworm Jim, que se ofrece a través do Sega Channel, aínda que tamén era unha descarga independente.
En ordenadores
A medida que a popularidade e a velocidade das conexións a Internet aumentaron, ao igual que a fama de ocupar Internet para a distribución dixital polos medios de comunicación, os usuarios empezaron a crear mods de videoxogos e mapas que se distribuíren exclusivamente en liña, xa que foron creados principalmente polas persoas que non teñen a infraestrutura capaz de distribuír o contido a través de medios físicos.
Os mods son "modificacións" feitas aos videoxogos de calquera tipo. A maioría destes contidos está dispoñible de forma gratuíta, e a frase "contido de descarga" rara vez utilizase para referirse a dicho contido, en lugar diso son chamados "user-created content" ("contido creado polo usuario") o mods.
Fritz Rasp
Cine do Reich e fin da guerra
Nos anos 1930, o cine mudo estaba desaparecendo e Rasp incorporouse aos filmes sonoros. As producións nesa etapa foron numerosas; unha das máis importantes foi Es war eine rauschende Ballnacht, 1939, onde compartiu elenco coa bailarina húngara Marika Rökk e a actriz sueca Zarah Leander. O ascenso do nazismo condicionou moito o cinema alemán, pero Fritz continuou en Alemaña a súa carreira en lugar de optar polo exilio ou a migración cara a unha industria cinematográfica estranxeira. Durante a Segunda guerra mundial, Rasp só fixo tres películas: Leidenschaft de 1940, Alarm de 1941 e Paracelsus de 1943. Despois da guerra, a industria volveu a certa normalidade. Rasp volveu con Irgendwo in Berlin, 1946. Nunha entrevista de 1972, titulada "Fritz Rasp erzählt" (fritz "Rasp cóntanos), o actor referiuse a esta etapa da súa carreira: