cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arqueas
Clasificación actual
A clasificación das arqueas, e dos procariotas en xeral, é un campo rapidamente cambiante e controvertido. Os sistemas de clasificación actuais pretenden organizar as arqueas en grupos de organismos que comparten características estruturais e devanceiros comúns. Estas clasificacións dependen principalmente da comparación das secuencias dos xenes do ARNr para revelar as relacións entre os distintos grupos (filoxenia molecular). A maioría das especies cultivadas e ben investigadas de arqueas son membros de dous filos principais, Euryarchaeota e Crenarchaeota. Foron propostos ademais outros grupos para especies peculiares como Nanoarchaeum equitans, descuberta en 2003, que se clasificou no seu propio filo, o das Nanoarchaeota. Tamén se propuxo o novo filo Korarchaeota, que contén un pequeno grupo de especies termófilas que comparten características dos dous filos principais de arqueas, pero que está máis relacionado cos Crenarchaeota. Outras especies de arqueas están só lonxanamente relacionadas cos outros grupos, como os organismos ARMAN (Archaeal Richmond Mine Acidophilic Nanoorganisms, Nanoorganismos Acidófilos Arqueanos da Mina Richmond), que foron descubertos en 2006 e son uns dos organismos máis pequenos coñecidos.
Relacións con outros procariotas
A relación entre os tres dominios é de grande importancia para comprender a orixe da vida. A maioría das vías metabólicas, que implican a maioría dos xenes dun organismo, son comúns entre Archaea e Bacteria, e a maioría dos xenes implicados na expresión do xenoma son comúns entre Archaea e Eukarya. Nos procariotas, a estrutura da célula das arqueas é moi similar á das bacterias grampositivas, principalmente porque ambas as dúas teñen unha bicapa lipídica e xeralmente contén un groso sáculo de variada composición química. Nas árbores filoxenéticas baseadas nas secuencias de diferentes xenes/proteínas de homólogos procariotas, os homólogos de arqueas están máis próximos aos das bacterias grampositivas. As arqueas e as bacterias grampositivas tamén comparten indeis en varias proteínas importantes, como a Hsp70 e a glutamina sintetase I.
R. S. Gupta propuxo que as arqueas evolucionaron de bacterias grampositivas en resposta a unha presión selectiva exercida por antibióticos liberados por outras bacterias. Esta idea está apoiada en que as arqueas son resistentes a unha ampla variedade de antibióticos producidos principalmente por bacterias grampositivas, e en que estes antibióticos actúan principalmente sobre xenes que distinguen as arqueas das bacterias. A súa proposta é que a presión selectiva cara á resistencia xerada polos antibióticos das grampositivas foi finalmente suficiente para causar grandes cambios en moitos dos xenes que eran o obxectivo dos antibióticos, e que estas cepas de microorganismos representaban o devanceiro común das Archaea actuais. A evolución das Archaea en resposta á selección por antibióticos, ou calquera outra presión selectiva competitiva, podería tamén explicar a súa adaptación a ambientes extremos (como a alta temperatura ou acidez) como resultado dunha procura de nichos ecolóxicos desocupados para escapar dos organismos produtores de antibióticos; Cavalier-Smith fixo unha suxestión similar. A proposta de Gupta está tamén apoiada por outros traballos de investigación sobre as relacións entre proteínas estruturais e por estudos que suxiren que as bacterias grampositivas poden constituír unha das liñaxes que primeiro se ramificaron nos procariotas.
Xenética
As arqueas poden ser infectadas por virus de ADN bicatenario que non están relacionados con ningún outro tipo de virus e teñen varias formas pouco usuais, como forma de botella, bastóns ganchudos ou bágoa. Estes virus foron estudados en maior detalle en termófilos das ordes Sulfolobales e Thermoproteales. En 2009 identificouse un virus de ADN monocatenario que infectaba arqueas halófilas. As defensas contra estes virus poden ser secuencias de ADN repetitivo do xenoma arqueano, que son homólogas con xenes dos virus, e que funcionan dun modo similar á interferencia de ARN.
Hábitats
No ano 2001, varios estudos encontraron que as arqueas viven non só en ambientes mesófilos e termófilos senón tamén, e ás veces con grande abundancia, a baixas temperaturas. Por exemplo, as arqueas son comúns en ambientes oceánicos fríos como os mares polares. Aínda máis significativa é a gran cantidade de arqueas que viven nos océanos en condicións non extremas formando parte do plancto (como parte do picoplancto). Aínda que estas arqueas poden estar presentes en enorme número (ata o 40% da biomasa microbiana), case ningunha destas especies foi illada e estudada nun cultivo puro. En consecuencia, a nosa comprensión do papel das arqueas na ecoloxía dos océanos é rudimentaria, polo que a súa influencia na bioxeoquímica global está en gran medida inexplorada. Algunhas Crenarchaeota mariñas poden facer a nitrificación, o que suxire que estes organismos poden afectar o ciclo do nitróxeno oceánico, aínda que estas Crenarchaeota oceánicas poden utilizar outras fontes de enerxía. Gran número de arqueas atópanse nos sedimentos que cobren o leito do mar, e estes organismos son a maioría dos que viven a 1 metro de profundidade nos sedimentos oceánicos.
San Nicolao de Portomarín, Portomarín
San Nicolao de Portomarín é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 548 habitantes, deles 264 eran homes e 284 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Nando de Colo
Traxectoria
O 20 de febreiro de 2014, foi traspasado ós Toronto Raptors a cambio de Austin Daye.
Letonia
Fauna
A fauna avícola letoa é moi rica. No país aniñan 223 especies, algunhas delas moi raras coma a aguia de cola branca, a aguia albela ou a cegoña negra, un dos símbolos nacionais.
Economía
A economía letoa é unha das máis dinámicas dos novos socios da Unión Europea. Nos últimos anos o país báltico liderou o crecemento da UE con incrementos do 11,9% no 2006 e do 8% no 2007. Para o 2008 agárdase un crecemento do 8,5%.
Demografía
Letonia é un país onde conviven á vez diversas etnias de linguas e relixións diferentes. Ao longo do século XX o país sufriu importantes cambios demográficos acontecidos debido ás guerras mundiais, a emigración dos alemáns do báltico, o Holocausto, e a ocupación da Unión Soviética.
Cultura
Riga, a capital de Letonia, é considerada a capital cultural do país. Nela atópase "a mellor mostra de edificios Art Nouveau de Europa", de feito, un terzo dos inmobles do centro da cidade están construídos neste estilo. O seu centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO o 4 de decembro de 1997 grazas á "calidade e cantidade de edificios Art Nouveau/Jugedstil. No centro histórico de Riga mestúranse edificios de estilo gótico, ecléctico, racionalista ademais do xa citado Art Nouveau. Dentro deste estilo destaca a contribución do arquitecto Mikhail Eisenstein, autor dalgúns dos mellores exemplos deste estilo da capital báltica.
Éire
Éire como nome de Estado
Baseándose no Convenio sobre Aviación Civil Internacional de 1947, as aeronaves matriculadas irlandesas levaron unha marca de matrícula que empezaba por EI, de Éire.
Coníferas
Reprodución
miniatura|esquerda|200px|Conos femininos de tuia (Platycladus orientalis). A maior parte das coníferas son monoicas, mais algunhas son subdioicas ou mesmo dioicas. No entanto, en xeral os órganos masculinos e femininos encóntranse en estruturas separadas, chamadas estróbilos (tamén chamados conos ou piñas, no caso dos piñeiros).
Os esporanxios femininos localízanse en órganos de forma cónica, chamados piñas, frecuentemente cubertos por escamas endurecidas (carpelos). As escamas encaixan perfectamente unhas nas outras e só se abren despois da fecundación, para liberar a semente. As piñas son as flores femininas e por veces pode haber outras estruturas, diferentes de piñas, como gálbulas, entre outras menos comúns.
Lugares de Laxe
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Laxe.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Laxe
Tipoloxía lingüística
Tipoloxía xenética ou filoxenética
Trátase de establecer as relacións no tempo (diacronía) entre as distintas linguas, agrupando as relacionadas nunha familia lingüística. Así, sabemos que o galego procede maioritariamente do latín, e este do chamado indoeuropeo (xunto co grego, as linguas eslavas, as linguas xermánicas, as linguas célticas e o resto das linguas románicas, fenómeno que é estudado pola Indoeuropeística). Inda así, non sempre son claras estas relacións diacrónicas debido á escasa presenza de restos que permitan reconstruír as linguas pasadas, o cal pode dar lugar a críticas metodolóxicas (no caso do indoeuropeo pódese comparar a chamada Teoría da Continuidade Paleolítica).
Tipoloxía estrutural
Estudo das linguas dende o punto de vista estrutural. As diversas características fónicas ou morfosintácticas estudadas marcan diferentes padróns de distribución. Algúns dos trazos lingüísticos máis coñecidos para esta clasificación son o repertorio fonético, a orde de constituíntes (o máis habitual é o SOV e SVO), a marca flexiva de caso nominal e as categorías gramaticais marcadas (caso, número, xénero ou clase nominal, voz verbal). Isto implica que moitas veces se descubran leis que abranguen a características comúns a tódalas linguas, chamadas universais, ou ben unha relación entre universais, chamada implicación tipolóxica ou universal implicativo. Outros trazos que se poden analizar, tanto nesta clasificación coma na anterior, son os sistemas de escritura.
Isaías Carrasco
Isaías Carrasco Miguel, nado en Arrasate en 1964, e finado ibídem o 7 de marzo de 2008, foi un político social-demócrata vasco.
Traxectoria
Os seus pais eran orixinarios de Morales de Toro (provincia de Zamora). Traballou no sector da construción e nos seus últimos anos traballou para a empresa Bidelan na peaxe da A1 ó seu paso por Bergara. Militante do Partido Socialista de Euskadi (PSE-EE) e da Unión Xeral de Traballadores (UXT), foi rexedor do concello de Arrasate entre xuño de 2003 e maio de 2007. Formou parte da Comisión Informativa de Desenvolvemento Estratéxico e foi representante do PSE-EE no Consello Sectorial de Medio ambiente. Tamén foi membro da Xunta de Goberno da Comarca de Debagoiena.
Kōshū
Kōshū (甲州市, こうしゅうし, Kōshū-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situado ó sueste da rexión de Chūbu e ó nordés da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 264,01 km² e a poboación de 34.527 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 131 h/km².
Museo do Ferrocarril de Galicia
Historia
O Museo do Ferrocarril de Galicia foi inaugurado en 2001. O 30 de abril de 2011, con motivo da "Festa do Tren - I Xuntanza de Minitréns", o MUFERGA inaugurou o circuíto de cinco polgadas, que se converteu no segundo parque ferroviario de Galicia logo do do colectivo "Carrileiros" de Foula de Ourense. Trátase dun circuíto de máis de 300 metros para recreacións de trens a escala. En 2016, logo dos bos resultados colleitados polo circuíto de trens en miniatura, decidiuse ampliar o seu trazado ata uns 600 metros, co que o circuíto dos minitréns pasaría a chegar ata a rotonda ferroviaria do museo.
Locomotora Diésel-Eléctrica Alco, serie 1800
A locomotora Alco 1812 monta un bastidor con dous Bogies e seis rodas de 1.016 mm. Dispón dun motor diésel de 1.800 cabalos que xera electricidade para os seus seis motores de tracción que desenvolven unha potencia de 1.105 Kw. O peso da locomotora é de 110 toneladas.
Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor
Historia
Os comezos da Biblioteca-Arquivo foron difíciles polos problemas económicos derivados do relativo cumprimento do convenio asinado pola administración e avanza grazas ao traballo desinteresado da Biblioteca de Filoloxía, dos sucesivos coordinadores e do profesorado de Filoloxía Galega.
Nesta época, debido aos problemas económicos, para o correcto funcionamento do arquivo foi esencial a colaboración do IGAEM (Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais), do que o propio Pillado foi reitor nesa época, a través de convenios anuais sucesivamente renovados e adaptados ao longo de anos. O primeiro do 1997, permite iniciar as publicacións editadas e a partir do ano 1999, permite a contratación de persoal bolseiro para as labores de catalogación, informatización e atención ao persoal investigador, sempre en colaboración coa Biblioteca da Facultade.
A Biblioteca-Arquivo non ten persoal propio e depende exclusivamente da Biblioteca de Filoloxía e da Facultade de Filoloxía mais hai unha axudante encargada da clasificación e catalogación cando hai achegas novas.
Fondos
Entre a biblioteca e o arquivo o total dos seus fondos son máis de 6000 exemplares de libros de teatro e unha gran cantidade de documentación. Todos eles catalogados e informatizados; os da biblioteca pódense consultar no catálogo xeral de libros das bibliotecas da Universidade e os do arquivo pódense consultar tamén no catálogo xeral da UDC coa palabra chave “colección” e tecleando “Colección Francisco Pillado Mayor”. Os carteis e fotografías pódense ver online a través da imaxe dixitalizada no RUC, Repositorio da Universidade da Coruña, dentro do apartado “Biblioteca UDC-coleccións especiais”.
Publicacións editadas
A seguir, pódense observar todas a publicacións editadas de todas as series, que son un total de 71, algúns dos cales xa están esgotados.
Río Lagares
O río Lagares, ou río Gandariña, tamén chamado antigamente río Sárdoma, é o principal curso fluvial do concello de Vigo, na provincia de Pontevedra.
Neopilina galatheae
Historia
Este grupo considerábase extinguido no paleozoico, xa que só se coñecían fósiles dos períodos cámbrico e devoniano. O nome monoplacóforos (Monoplacophora) fora cuñado en 1940 polo malacólogo sueco Nils Hjalmar Odhner para designar este grupo de moluscos.
Illas Gambier
Historia
A historia moderna das Gambier vai ligada á historia misioneira da Polinesia, e a Tahití. O primeiro europeo en pisar as illas foi o inglés James Wilson en 1797, na primeira expedición misioneira. Logo de explorar as illas, seguiron o camiño ata Tahití, onde desembarcaron os misioneiros. Wilson nomeou o arquipélago en honra do almirante que apadriñara a expedición misioneira.
Mangareva
300px|dereita|Mapa das Gambier Mangareva é a illa principal de Gambier, coa capital Rikitea ao pé do Monte Duff a 441 metros de altitude. É a única illa habitada do arquipélago na actualidade. Descubriuna o inglés James Wilson, que a chamou Peard.
Aukena
Aukena sitúase a medio camiño entre Mangareva e Akamaru. Ten 1,5 km², e antigamente recibiu o nome de Elson. Nesta illa construíuse a primeira iglesa, a de San Rafael, e un colexio. Ten unha espléndida praia de area branca.
Tomás Ocaña
Traxectoria
Exerceu durante case cinco anos como reporteiro e produtor de Univision Investiga, departamento que dirixe o premio Pulitzer Gerardo Reyes, desvelando casos de corrupción, narcotráfico, explotación laboral, fraude, tráfico de armas ou destrución do medio ambiente percorrendo unha decena de países. Tamén foi partícipe dalgún dos fitos do xornalismo de investigación global como Os papeis de Panamá ou Swiss Leaks. Foi designado representante da Marca España na categoría 'Literatura e comunicación' dentro da campaña Hechos de talento. Desde 2017 é fundador e director da produtora española The Facto Productions. En outubro do mesmo ano foi nomeado vicepresidente da Asociación de Xornalistas de Investigación de España (API).
Malde, Matela, Outeiro de Rei
Malde é un lugar da parroquia de Matela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Roberto Ozores
Traxectoria
Morreu nun accidente de tráfico.
SANZAAR
O SANZAAR (de South Africa, New Zealand, Australia e Argentina Rugby) é un organismo composto polas federacións nacionais de rugby de Suráfrica, Australia, Nova Zelandia e a Arxentina, que ten a tarefa de organizar cada ano os torneos Super Rugby e Tri Nations. As 3 seleccións nacionais (All Blacks, Springboks e Wallabies) teñen sempre garantida a súa participación nas Copas do Mundo de Rugby.
Historia
En 2012 Arxentina será convidada a participar no torneo Tri Nations, o cal non significa que Arxentina entre no SANZAR, senón que será unha proba.
Isaías
miniatura|O [[Profeta Isaías. Rafael Sanzio, 1511-1512. Fresco en Sant'Agostino, Roma.]] miniatura|"[Teredes ...] alegría no corazón como quen marcha ao son da frauta" (Isaías 30:29). Isaías, do hebreo, ישעיהו—Ieshaiáhu, e que significa "Yahveh é salvación" foi un dos profetas maiores de Israel, cuxo ministerio tivo lugar durante o século VIII a.C. O ministerio profético de Isaías tivo lugar no reino de Xudá durante as monarquías de Uzías, Jotán, Acaz, Ezequías e Manasés. Profetizou durante a crise causada pola expansión do Imperio asirio. Escribiu polo menos a primeira parte do libro bíblico que leva o seu nome.
Vida e legado
Isaías naceu probablemente en Xerusalén contra o 765 a.C. e foi asasinado (aserrado), segundo se cre, polo rei Manasés en 695 a.C. Segundo a tradición talmúdica, Isaías posiblemente foi primo de Ozías e parente dos reis contemporáneos de Xudá.
Segundo a tradición xudeocristiá, Isaías puido morrer como mártir. Durante a súa vida, Isaías ensinou a supremacía, a santidade e o carácter ético da mensaxe de Deus. Criticou os erros do seu pobo, ao que á súa vez alentou durante o cativerio en Mesopotamia, e profetizou así mesmo o futuro renacer de Sión e Xerusalén.
Autódromo Enzo e Dino Ferrari
Foi a sede do Gran Premio de San Mariño. Para que Italia puidese ser anfitrión de dous Grandes Premios de Fórmula 1, determinouse que, como Imola queda preto de San Marino, esta carreira chamásese Gran Premio de San Marino. Tamén acolleu o Gran Premio de Italia de 1980, o Gran Premio de Italia normalmente ten lugar no Autodromo Nazionale Monza. Cando a Fórmula Un visita Imola, vese como o "circuíto de casa" da Scuderia Ferrari e saen masas de "tifosi" (seguidoresde Ferrari) para apoiar ao equipo local.
Illas Austrais
As illas Austrais (en francés îles Austrais, en tahitiano Tuha´a Pae) é o arquipélago máis meridional da Polinesia francesa, ao sur das illas da Sociedade. Tamén se denominan como illas Tubuai a partir do nome da illa máis grande. O nome de Austrais provén da súa situación ao sur de Tahití a lado e lado do trópico de Capricornio.
Tartaruga xigante
As tartarugas xigantes son réptiles quelonios testudínidos de gran tamaño que actualmente se encontran en dous grupos de illas tropicais: o atol de Aldabra nas Seychelles (Índico) e as illas Galápagos no Pacífico fronte a Ecuador (as especies que existían nas illas Mascareñas foron exterminadas arredor de 1900). Estas tartarugas poden pesar ata 417 kg e medrar ata 1,3 m de longo. Os antepasados das tartarugas xigantes orixinalmente fixeron a viaxe ata as illas onde agora viven desde o continente; por exemplo, as tartarugas xigantes de Aldabra e das Mascareñas están emparentadas coas tartarugas de Madagascar (á súa vez de orixe africana continental) mentres que as tartarugas das Galápagos están relacionadas coas tartarugas do continente suramericano. O fenómeno de excesivo crecemento nas illas que experimentan algunhas especies coñécese como xigantismo das illas ou insular e inicialmente pensábase que estas tartarugas eran un exemplo. Ocorre cando o tamaño do animal que está illado nun arquipélago ou illa incrementa o seu tamaño drasticamente en compración cos seus parentes continentais. Isto débese a varios factores como a relaxación das presións de predación, liberación competitiva ou a unha adaptación ao aumento das flutuacións ambientais nas illas. Porén, as tartarugas xigantes xa non se consideran un bo exemplo de xigantismo das illas, xa que o seu tamaño masivo se cre que evolucionou no continente. As tartarugas xigantes eran antes comúns nas faunas do Cenozoico de Eurasia, África e as Américas.
Distribución e hábitat
Viven principalmente en praderías e pantanos nas illas do atol de Aldabra. Viven nestas illas con outras especies de tartarugas xigantes, pero moitas delas foron cazadas ata a extinción nos séculos XVIII e XIX. Aínda que se encontran en áreas de densa vexetación baixa e percorren rexións máis espalladas e rochosas cando hai escaseza de comida. Poden encontrarse frecuentemente descansando na sombra ou en pozas pouco profundas para refrescarse. As tartarugas de Aldabra tenden a pasar a vida pastando pero percorren distancias sorprendentes na busca de comida e están tamén a gusto en solos pouco fondos e rochosos. Poden beber en pozas pouco fondas a través dos seus orificios nasais, e o nome Dipsochelys, que tamén se lles deu, refírese a esta salientable adaptación.
Tartaruga xigante das Galápagos
O parente máis próximo da tartaruga xigante das Galápagos é a tartaruga do Chaco (Chelonoidis chilensis) de menor tamaño de Suramérica, aínda que non é o seu antepasado directo. Os científicos cren que as primeiras tartarugas chegaron ás Galápagos hai 2 ou 3 millóns de anos flotando á deriva unhas 600 millas desde a costa de Suramérica sobre balsas de vexetación ou polos seus propios medios. Eran xa grandes animais antes de chegaren ás Galápagos. Colonizaron primeiro as illas máis orientais de Española e San Cristóbal, despois dispersáronse polo arquipélago, establecéndose finalmente unhas 16 poboacións separadas en dez das maiores illas das Galápagos. Actualmente, hai só 10 especies de tartarugas xigantes das Galápagos das 16 especies que había orixinalmente. Durante os séculos XVI e XVII, os Galápagos eran frecuentadas por bucaneiros que atacaban os barcos españois cheos de tesouros. Enchían as bodegas dos barcos con tartarugas porque era unha maneira fácil de almacenar comida, unha tradición que foi continuada polos baleeiros nos séculos que seguiron: "os barcos baleeiros eran case líricos nas súas loanzas da carne de tartaruga, considerándoa máis deliciosa que o polo, porco ou vacún'. Dicían que a carne da tartaruga xigante era unha 'carne suculenta e o aceite dos seus corpos tan puro como a manteiga, pero o mellor de todo, os xigantes podían hibernar na humidade dun barco durante un ano ou máis."
Tartarugas xigantes das Mascareñas
Hoxe todo o que queda desas cinco especies son varios restos fósiles e coirazas, uns poucos debuxos de animais vivos, e unha tartaruga xigante de Rodrigues disecada no Museo Nacional de Historia Natural de Francia.
Yamanashi
O concello de Yamanashi limita cos concellos de Kōfu, de Fuefuki, de Kōshū (son da prefectura de Yamanashi); de Kawakami (da prefectura de Nagano); e de Chichibu (da prefectura de Saitama).
St. Louis
Século XX
A discriminación, a segregación e restricións por causas raciais ou relixiosas era común na década de 1910 nesta cidade. A NAACP loitou contra estas causas durante a Segunda Guerra Mundial e en 1970 continuábase a loitar contra elas.
Cultura
Outras igrexas locais tamén inclúen a basílica de St. Louis, rei de Francia, a catedral católica romana máis antiga ao oeste do Mississippi, a Abadía de St. Louis, cuxo estilo arquitectónico gañou múltiples premios no momento da súa finalización en 1962, e o oratorio de San Francisco de Sales, unha igrexa neogótica terminada en 1908, e a segunda igrexa máis grande da cidade.
Antoine Gombaud
Méré foi un importante teórico de salón. Ao igual que moitos pensadores liberais do século XVII, desconfiaba tanto do poder hereditario como da democracia. Cría que estas cuestións se resolvían mellor en discusións abertas entre persoas intelixentes e enxeñosas.
Tenzin Gyatso
Notas
miniatura|O 14º Dalai Lama en 2007.
Rata de auga común
Características
Pesa entre 150 e 280 gramos e ten as orellas pequenas. O seu corpo mide entre 16 e 23 cm, a cola mide 12 cm por termo medio. A pelame é castaña escura sobre o dorso, e gris no ventre.
A Pedreira, Agar, A Estrada
A Pedreira é un lugar da parroquia de Agar no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, 1 muller. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 4 habitantes (1 homes e 3 mulleres).
María do Socorro Ortega Romero
Publicacións
Durante a súa carreira docente, Ortega Romero publicou numerosas obras sobre arte compostelá, e máis concretamente sobre o barroco, e sobre outros aspectos urbanísticos de Santiago, como a historia do Pazo de Raxoi ou a vida do arquitecto do século XVIII Miguel Ferro Caaveiro, mestre de obras da catedral.
Artigos en revistas
Publicou os seguintes dez artigos:
Río Grande, ría de Camariñas
Nome
A primeira mención ao nome "río Grande" é no Mapa Topográfico Nacional de 1959.
Google Books
Funcionamento
miniatura|esquerda|180px|Cámara Elphel 323. Moitos dos textos son dixitalizados empregando a cámara Elphel 323, un proxecto de hardware libre e software libre a unha velocidade de 1.000 páxinas por hora tamén empregada por Google en Google Street View.
Anser
Especies
O xénero Anser inclúe, segundo Peterson, 11 especies e diversas subespecies:
Gansos domésticos
O ganso cisnoide é orixinario da China e Mongolia. A pesar que foi domesticado hai uns 3 000 anos, en estado salvaxe segue a ser unha das especies de aves acuáticas subárticas menos estudadas.
Vellarrón
Características
No lugar da Veiga do Seixo existía tamén unha máscara moi parecida á de Castrelo de Cima, coa diferenza de que a vestimenta estaba adornada con papeis de cores no canto das tiras de tea de cores que portaban en Castrelo.
Outro dos costumes do carnaval en Castrelos eran as visitas e os bailes das mariposas (bolboretas), xa pola noite. Ataviados con panos, colchas ou calquera roupa vella, as chamadas mariposas ían de casa en casa entrando nelas, onde bailaban en medio de bromas e volvían saír para continuar co seu baile na rúa e logo noutra casa, así ata percorrer toda a aldea.
St. Petersburg, Florida
Foi fundada polo empresario ruso Peter Demens e o terratenente John Constantine Williams Sr. en 1888.
Vasculite
O termo vasculite adóitase empregar en medicina para se referir ás síndromes e doenzas que cursan coa inflamación dos vasos sanguíneos. Pode afectar a case calquera vaso sanguíneo da práctica totalidade de todos os órganos do corpo.
Ediciones Galicia
Descrición
Creada en 1950, acadou máis de cincoenta títulos, a maioría en lingua galega e con temática galega, de autores como Antón Villar Ponte, Manuel María, Lois Carré Alvarellos, Xohana Torres, Pura Vázquez, Xosé Filgueira Valverde, Francisco Fernández del Riego, Casimiro Torres Rodríguez, Andrés Martínez Salazar, Ramón Cabanillas, Valentín Paz-Andrade, Manuel Casás Fernández, Alberto Vilanova, Emilio González López, Francisco Lanza ou Francisco Luís Bernárdez.
La Ciudad (A Coruña)
Historia e características
Semanario satírico republicano, apareceu o 23 de maio de 1915. Estaba dirixido por César Alvajar. Cesou a súa publicación non antes de setembro de 1917.
Rata de auga setentrional
A rata de auga setentrional (Arvicola scherman) é unha especie de roedor da familia Cricetidae.
Hábitat
Nalgunhas zonas da súa área de distribución, pode constituír un reservorio de tularemia e ser hóspede intermediario de varias especies de parasitos.
7 de decembro
Mortes
miniatura|125px|dereita|Frei Martín Sarmiento.
El Eco de Marín
El Eco de Marín foi un semanario editado en Marín entre 1897 e 1914.
Literatura galega
Séculos Escuros (XVI - XVIII)
O idioma entra nunha etapa de absoluta decadencia a nivel literario, aínda que siga sendo a lingua oral máis empregada pola sociedade galega do momento.
Ronnie Brewer
Traxectoria
O 28 de agosto de 2013, Brewer asinou cos Houston Rockets. O 21 de febreiro de 2015, foi cortado polos Rockets.
Copa Galicia de fútbol
Copa Galicia
A seguinte edición xógase en 1958, e nela participan equipos da Terceira División e da Serie A —fórmula que se manterá durante as seguintes tempadas, agás en 1965—, chegando á final o Gran Peña e o Lugo. No primeiro partido gañan os vigueses por 2–0, mais os lucenses dan remontado o resultado no partido de volta cun 4–2, facéndose preciso a disputa dun partido de desempate nun campo neutral. O lugar escollido foi o estadio do Couto, en Ourense, obtendo a vitoria o Gran Peña por 2–0. En 1959 proclámase campión o Coruxo, tras manter na súa casa a vantaxe que obtivera no primeiro encontro da final contra o Alondras. No ano 1961, gaña o Marín e o subcampión é o Foz. Ao ano seguinte, gaña a final o Couto ante o Turista nun partido de volta polémico, despois de empataren primeiro no encontro de ida en Vigo. Na edición de 1963, proclámase campión Bueu SD despois de remontar ao Fabril a diferenza que colleitaran os coruñeses no partido de ida. Na seguinte tempada, gañou o torneo o Club Lemos e rematou subcampión o Club Turista, tendo que xoga-la prórroga no partido de volta.
En 1983, a FGF volve organiza-la Copa Galicia oficial cos equipos de Preferente —estrutura que manterá durante as seguintes edicións—, proclamandose campión o San Tirso tras gañar por 3-2 ao Sporting Sada na final disputada en Riazor. Na edición de 1984, recupérase a final a dobre partido, clasificándose gañador o Galicia de Mugardos tras vencer ao Sporting Sada por 1–0 na casa e empatar fóra 0–0. En 1985, proclámase campión o Bergantiños fronte ao Meirás CF de Ferrol. No torneo de 1986 resulta gañador da final o Puebla CF da Pobra do Caramiñal tras vencer ao CD Baio por 2–1 na ida e 0–2 na volta. En 1987, gaña a final o Racing Vilalbés fronte á SD Juvenil de Ponteareas, con resultados de 5–0 na ida en Vilalba e 2–0 na volta en Ponteareas. As dúas edicións seguintes gañounas o Tomiño. Na de 1988 o equipo tomiñés remonta a final vencendo 1–3 na casa da SD Juvenil de Ponteareas tras perde-lo partido de ida 2–3. Na tempada seguinte acada a vitoria fronte ao CD Baio, empatando 2–2 na ida da final e gañando 6–1 na volta.
Copa Federación Galega de Fútbol
Outra nova edición foi organizada en 1962, empregando o sistema de liga e participando nela os equipos que xogaban na Segunda División: o Celta, o Ourense e o Pontevedra. O Ourense foi o campión.
Fútbol feminino
A primeira Copa Galicia de fútbol feminino disputouse en 1984. Ao longo do tempo ten recibido outros nomes como Copa Federación Galega de Fútbol ou Copa Galiza e dende 2012 o torneo dividiuse en varias categorías en función da división á que pertencen os equipos participantes.
Estadio Municipal de Río Seco
O seu terreo de xogo é de herba natural.Ten unha pista de atletismo con oito rúas e unha bancada cuberta con capacidade para 1.000 persoas. Foi inaugurado en 1999.
Miguel Cabrera Cabrera
Traxectoria
Para as eleccións xerais de 1977 fundou Asemblea Majorera, coa que foi elixido senador por Fuertenventura. Non repetiu nas seguintes, ó ser superado por dez votos (4.468 fronte a 4.458) polo candidato de UCD, pero foi novamente elixido nas eleccións xerais de 1982. Nas eleccións ó Parlamento das Canarias de 1987 e 1991 foi elixido deputado por Asemblea Majorera.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 77ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Alejandro Amenábar, director do filme gañador.]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 77ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
Avenida da Liberdade (Lisboa)
A Avenida da Liberdade é unha das principais avenidas da cidade de Lisboa, en Portugal, que une a Praça dos Restauradores coa Praça do Marquês de Pombal. Con preto de 90 metros de ancho e 1100 metros de longo, conta con várias calzadas e largos paseos decorados con xardíns e empedrado portugués.
O 18 de xuño de 2013 a avenida foi clasificada como Conxunto de Interese Público.
Historia
Despois do terremoto de Lisboa de 1755, o Marquês de Pombal mandou construír o Passeio Público na área que ocupa na actualidade a parte inferior da Avenida da Liberdade e a Praça dos Restauradores. Despois dunha gran polémica, a avenida foi construída entre 1879 e 1886, á imaxe dos boulevards de París. A súa creación foi clave na expansión da cidade para o norte, e converteuse rapidamente nunha referencia para as clases máis acomodadas, que localizaron aquí as súas residencias. Aínda que o seu nome era Passeio Público, nun comezo estaba rodeado por muros e portas por onde só pasaban os membros da alta sociedade. Porén, en 1821, o rei D. João VI ordenou que os muros fosen derrubados para que todas as persoas puidesen circular polo paseo. Pombal aproveitou pequenos regatos que por alí pasaban e, en vez de drenalos ou desvialos, integrounos na ornamentación do paseo. Malia isto, co pasar do tempo, estes foron secando naturalmente ou foran drenados para permitir as construcións que hoxe se encontran na avenida.
Mikel Irujo
Formación e traxectoria profesional
Licenciado en Dereito pola Universidade de Navarra (1995), doutorouse en Dereito pola Universidade Pública Vasca-Euskal Herriko Unibertsitatea (UPV-EHU) en 2016. Ten tamén diversos títulos de posgrao especializados en política europea (2002) e Dereito Comunitario (2004). Publicou diversos estudos xurídicos relacionados coa Unión Europea e o País Vasco: Estatu Gabeko Nazioak Europako Batasunean (Sociedade de Estudos Vascos-Eusko Ikaskuntza, 2002) e Euskal Herria na Unión Europea (Eusko Alkartasuna, 2001), Panorámica actual de la comitología (Aranzadi, 2003), El coste de la no Europa (2008), Basque political system (Universidade de Reno, 2012).
La Boissière, Calvados
Xeografía
Sitúase na comarca de Auge. A vila está a 6,5 km ao leste de Cambremer e a 7,5 km ao oeste de Lisieux.
Partido xudicial de Ourense
Comprende os concellos de Allariz, Amoeiro, Baños de Molgas, Barbadás, Coles, Esgos, Maceda, Nogueira de Ramuín, Ourense, Paderne de Allariz, Parada de Sil, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa, San Cibrao das Viñas, Taboadela, Toén, Vilamarín, Xunqueira de Ambía e Xunqueira de Espadanedo. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Ourense. A dirección do partido sitúase na Praza de Concepción Arenal da localidade. Ourense conta con 7 Xulgados de Primeira Instancia, 4 do Social, 3 de Instrución, 2 do Penal, 2 do Contencioso-Administrativo e un de Menores.
Insignia
miniatura|Insignias da Orde de Sant'Iago da Espada Unha insignia (do latim insignia) é un sinal ou marca que identifica unha institución, un grao, unha asociación ou o status social dunha determinada persoa. As insignias, normalmente, úsanse na forma de emblemas ou distintivos.
Andy García
Andrés Arturo García Menéndez, nado o 12 de abril de 1956 na Habana, é un actor cubano radicado nos Estados Unidos.
Traxectoria
García foi nomeado ós Premios da Academia como Mellor Actor secundario polo seu papel como Vincent Mancini en The Godfather Part III.
Mar Céltico
Límites
No oeste e sur. Unha liña desde a posición cara ao sur ata os 49° N, e desde alí ata a latitude 46° 30'N no límite occidental do Golfo de Biscaia nunha liña que une Cabo Ortegal e Penmarch Point.
Os fondos mariños
A exploración de petróleo e gas no Mar Celta tivo un limitado éxito comercial. O campo de gas de Kinsale Head proporcionou gran parte da subministración de gas da República de Irlanda nos anos oitenta e noventa.
Brabham BT45
O Brabham BT45 foi un coche de Fórmula 1 deseñado polo enxeñeiro surafricano Gordon Murray para a tempada de Fórmula 1 de. Os actualizados modelos BT45B e BT45C, tamén competiron nas tempadas e.
Tecnoloxía
O coche foi o primeiro Brabham en utilizar o motor Alfa Romeo Tipo 115-12 de 12 cilindros con 500 CV de potencia e 340 Nm de par. Estaba equipado cunha transmisión Hewland de seis velocidades. Utilizou as tomas de aire dianteiras do anterior Brabham, pero por regulación xa non tiña os deflectores de aire detrás da cabina do piloto e contaba con paneis laterais con tomas de aire máis grandes para alimentar o motor e as superficies máis radiais. O bastidor era un monocasco de aluminio, mentres que o sistema de freado estaba constituído por freos de disco ventilados fabricados por Girling. A suspensión dianteira constaba de triángulos dobres con tirantes, resortes helicoidais e barras estabilizadoras, mentres que a parte traseira utilizaba resortes helicoidais e barras estabilizadoras. Para a tempada de, en espera do desenvolvemento do BT46, creouse unha versión C do BT45. Este modelo foi equipado cun radiador revisado.
Hotei
Historia e arte
Xeralmente, Hotei é un adulto calvo que ri ou sorrí e que vai vestido cunha túnica que deixa exposta unha gran barriga (símbolo da felicidade, a boa sorte e a plenitude). Na mitoloxía chinesa, o estómago considérase a plataforma da alma e, por conseguinte, a gran barriga pode ser considerada unha alegoría do gran corazón de Hotei. Todas estas imaxes presentan a Hotei como un monxe nómade que viaxa por todos os lados e que lle quita a tristura á xente. En xeral, é unha personaxe polo que resulta moi doado sentir simpatía.
Relixión
Todos buscan a Maitreya
Manuel Souto Vilas
Traxectoria
Posteriormente iniciou a carreira de Filosofía e Letras en Madrid, tendo como profesores a Julián Besteiro, Manuel García Morente, Ortega y Gasset e Xavier Zubiri. Na capital de España aprendeu alemán de forma autodidacta e obtivo o doutoramento cunha tese sobre Hegel, ademais de interesarse pola fenomenoloxía de Husserl, Scheler, Hartmann e Heidegger, desfrutando duna bolsa en Friburgo en 1933, onde presenciou a chegada do nacionalsocialismo ao poder. Foi catedrático de Filosofía do Instituto de Santiago de Compostela dende 1932.
Esclerotina
A esclerotina é bioquimicamene variable; diferentes especies incorporan distintas proteínas en diferentes proporcións, e un mesmo insecto usa distintas composicións para formar as diversas partes do seu corpo. Por exemplo, o endurecemento das superficies mordedoras das duras mandíbulas dunha lagosta non é o mesmo que o das súas tibias das patas saltadoras posteriores. En xeral, non obstante, a esclerotina está formada pola unión por enlaces cruzados entre varias moléculas de proteínas con compostos fenólicos; un proceso similar a un curtido baixo control encimático. Porén, nalgúns Apterygota polo menos algúns dos enlaces cruzados son pontes disulfuro que lembran os que se forman na queratina. Isto fixo que moitos autores se refiran a esas proteínas con enlaces cruzados de invertebrados como queratinas, pero as análises modernas mostraron que usar este termo é inapropiado; as queratinas son un conxunto bastante ben definido de proteínas formadas por determinadas cadeas en diferentes proporcións e con enlaces cruzados de determinados tipos. As proteínas con funcións conectivas dos invertebrados baseadas en pontes disulfuro parecen ser radicalmente diferentes.
Récords de Galicia de atletismo
Os récords de Galicia de atletismo son as mellores marcas en categoría absoluta, masculinas e femininas, obtidas por atletas galegos. Estes rexistros son recoñecidos pola Federación Galega de Atletismo (FGA). Devanditas marcas divídense, á súa vez, en récords ó aire libre ou absolutos (tempada de verán) e en pista cuberta ou indoor (tempada de inverno). Os organismos oficiais de atletismo recoñecen como récords absolutos as marcas realizadas en pista cuberta, se estas superan as obtidas ó aire libre.
República Catalá
A batalla de Montjuic
miniatura|Pau Claris|219x219px O 26 de xaneiro de 1641 librouse a batalla de Montjuic contra o exército de Filipe IV, o cal, derrotado, viuse forzado á retirada. Un mes máis tarde morría Pau Claris.
A destitución do conde-duque de Olivares, a presenza da fame negra e a peste e a promesa de Filipe IV de respectar as institucións catalás puxeron fin á guerra en 1652. Pero iso non significaba a paz total.
1934: Companys
Companys foi detido e encarcerado; o goberno autónomo, suspendido, e todos os seus membros, encarcerados.
Evdokia Uralova
Evdokia Uralova, nada en Sokolyanka o 22 de agosto de 1902 e finada en Minsk o 17 de maio de 1985, foi unha política e diplomática soviética da República Socialista Soviética de Belarús activa na política internacional na década de 1940, defensora dos dereitos humanos e dos dereitos das mulleres.
Alcañiz
Formado polo núcleo urbano de Alcañiz e as pedanías de Valmuel e Puigmoreno. Como dato demográfico, no ano 2008 posuía máis de 16.000 habitantes e é, xunto con Andorra e a capital da provincia, un dos poucos municipios que conta cun incremento de poboación notable, en contraposición ao despoboamento que sofre a provincia. É así mesmo a capital e sede da actual comarca oficial do Bajo Aragón, así como capital tradicional do territorio, máis amplo, que forma o Bajo Aragón Histórico.
Constante da gravitación universal
Teoría da gravitación de Newton
Só se sabe con certeza que son correctas as tres primeiras cifras decimais: trátase dunha das constantes físicas determinadas con menor precisión. Isto ocasiona dificultades a hora de medir con precisión a masa dos diferentes corpos do Sistema Solar, como o Sol ou a Terra.
Teoría da gravitación de Einstein
Esta constante e o factor de proporcionalidade entre o tensor da curvatura de Einstein (que é unha medida da intensidade do campo gravitatorio) e o tensor enerxía-impulso da materia que provoca o campo:
Veludo
Materias primas utilizadas
Seda, liño, la, algodón, acrílico, acetato, poliéster, viscosa e moitos outros como por exemplo as plumas de ave, destacando as do pescozo do cisne que son altamente apreciadas en Asia.
Produtores
Durante o século XX os máis importantes produtores de veludo do mundo foron Italia, Francia e Alemaña. Paulatinamente desde o ano 2000 eses países transformáronse principalmente en importadores de veludo. Os novos grandes produtores mundiais comezaron a ser China, Corea, Turquía e algúns outros países asiáticos. Só os veludos máis exquisitos e exclusivos seguen sendo producidos en Europa. Logo da crise económica dos anos 2008/2009 subsistiron poucas empresas produtoras de veludos no mundo. Ademais a falta de mestres especializados, dado o cambio xeracional, fai que pechen aínda máis empresas. Por esta razón, é que os especialistas entenden que será cada vez máis difícil e custoso adquirir este nobre e refinado produto.
Galiñola da Carolina
A galiñola da Carolina ou poliña americana (Porzana carolina) é unha pequena ave acuática gruiforme da familia dos rálidos. Vive en América do Norte. En Galicia pode aparecer como ave accidental. O nome do xénero, Porzana, deriva do termo sporzana da lingua veneciana que designaba este tipo de aves, e carolina refírese á colonia de Carolina dos tempos da colonización inglesa de Norteamérica.
Os adultos teñen unha lonxitude de entre 19 e 30 cm, coas partes superiores marróns con marcas negras, e cara e partes inferiores grises azuladas, e un barrado branco e negro nos flancos. Teñen un bico curto, groso e amarelo con marcas negras na face na base do bico e na gorxa. Os sexos son similares, pero os individuos novos carecen das marcas faciais negras e teñen unha cara abrancazada e peito beixe. Pesan entre 49 e 112 g.
Aliméntanse mentres camiñan ou nadan. Son omnívoras e comen sementes, insectos e caracois. Aínda que son aves máis fáciles de oír que de ver, ás veces poden verse camiñando preto de augas abertas. Son bastante comúns, malia a diminución nos últimos tempos dos hábitats axeitados para elas. A súa chamada é un asubío lento que soa ker-ui, ou un rincho descendente. Usar gravacións coa súa chamada incrementa moito as posibilidades de oíla e vela, xa que adoita investigar a fonte da chamada.
Migración
A partida das galiñolas aos seus tereos de reprodución empeza en xullo e acaba en outubro. Foron observadas regresando aos tereos de invernada en Arizona ata xullo. Aínda que os movementos locais poden escurecer a migración de xullo, a maioría da migración ocorreu en agosto e setembro en Colorado. No norte de Ohio, a abundancia da especie incrementábse a finais de agosto e setembro pola chegada de individuos migrantes. No sur de Missouri, foron obsevadas desde o 5 de setembro ao 27 de outubro. Foron observadas en Manitoba e Saskatchewan en outubro.
Raivavae
A illa é rica en sitios arqueolóxicos polinesios. Foi descuberta polo español Tomás Gayangos en 1775, volvendo da expedición a Tahití organizada polo vicerrei do Perú, o catalán Manuel d'Amat i de Junyent. Bautizouna como Santa Rosa. En 1880 foi anexionada por Francia.
Galiñola da Carolina
Vexetación emerxente
A densidade de vexetación emerxente nos hábitats destas aves varía e vai desde unha media de 121,9 talos/m2 nos territorios das galiñolas no noroeste de Iowa a 333 talos/m2 en sitios do noroeste de Missouri usados durante a migración outonal. No oeste de Nova York a cobertura era maior do 70% no 95% de niños de galiñola da Carolina. Ademais, os sitios de nidificación tiñan máis cuberta horizontal a 0,5 m sobre o nivel das augas que os sitios aleatorios. Porén, a densidade de talos media nos territorios destas aves non era significativamente (p>0,05) diferente da dos sitios ao azar no noroeste de Iowa.
As galiñolas da Carolina poden preferir algúns tipos de cobertura. En Arizona, o 65,3% das galiñolas utilizaban Typha domingensis, aínda que esta supoñía só o 16,5% da vexetación. Tamén usaban os Scirpus spp. e unha comunidade arbustiva mixta en proporción maior da que abundaban, mentres que evitaban os Tamarix chinensis e Pluchea sericea. Na literatura indícase que evitan os sitios dominados por Lythrum salicaria. No leste e centro de Maine, as zonas húmidas utilizadas tiñan unha vexetación con significativamente máis vexetación de ericáceas (p=0,05), como Chamaedaphne spp., Myrica spp. e Kalmia spp.. En pantanos do noroeste de Iowa, aparece Sagittaria latifolia nos territorios das galiñolas da Carolina significantemente máis a miúdo (p<0,01) que nos sitios ao azar. Johnson e Dinsmore consideraron que isto era probablemente o resultado de que ambas as especies (planta e ave) preferían sitios con condicóns similares. En maio e xuño en Wisconsin, detectáronse galiñolas significativamente (p<0,025) con máis frecuencia en áreas examinadas con Typha que en áreas con Carex spp.. Porén, no suroeste de Wisconsin durante a estación reprodutora, non había unha diferenza significativa (p=0,943) na densidade de galiñolas entre hábitats ocupados predominantemente por Typha spp., Catex spp. ou Scirpus spp.. Ademais, o uso que fan as galiñolas da Carolina de hábitats con Typha × glauca, Sparganium eurycarpum, Carex spp., Schoenoplectus fluviatilis e ''Schoenoplectus acutus var. acutus'' en pantanos do noroeste de Iowa reflectía xeralmente a dispoñibilidade destes hábitats.
Pita do monte
Características
A pita do monte ten un tamaño máximo de 1,1 m nos machos e 0,7 m nas femias. Caracterízase por ter unhas plumas debaixo do pico en forma de barba, unha cola en forma de abano e uns tubérculos vermellos sobre os ollos.
Ameazas
A principal ameaza para esta especie é a destrución e/ou alteración do seu hábitat arbóreo. Aínda é comunmente cazado (incluso durante a temporada de reprodución), excepto no suroeste e centro de Europa. Outros factores que inciden na diminución das súas poboacións son, entre outras, o desenvolvemento de instalacións de esquí e outras actividades recreativas de inverno, as colisións (especialmente de individuos xuvenís) con liñas eléctricas de alta tensión e, nalgunhas zonas, a depredación (por exemplo, por raposos), a contaminación (chuvia ácida) e os cambios climáticos debidos ao quecemento global (por exemplo, en Escocia).