cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernestina de Champourcín
Pertenza ás Vangardas
Mantivo unha intensa correspondencia coa poeta Carmen Conde, practicamente ininterrompida dende xaneiro de 1928 até 1930. A partir dese ano, as cartas fóronse distanciando, aínda que a mantiveron até os anos oitenta. Con todo, por circunstancias diversas, consérvanse sobre todo as cartas de Champourcín a Conde, recollidas no libro de Rosa Fernández Urtasun, ''Ernestina de Champourcin y Carmen Conde. Epistolario (1927-1995)''.
Guerra civil e exilio
A súa etapa en México é unha das máis fecundas; publicou Presencia a oscuras (1952), Cárcel de los sentidos (1960) e El nombre que me diste (1960).
Regreso e "segundo exilio"
Ernestina morreu en Madrid o 27 de marzo de 1999.
Terceira etapa: poesía do amor sentido
Esta pode chamarse a da poesía do amor sentido (1974-1991): É a que se inicia coa volta do exilio, momento no que xorden novas inquietudes en Champourcin: ser capaz de volver adaptarse á súa nova situación, reencontrarse con lugares ao tempo coñecidos e irrecoñecibles, que se caracteriza pola evocación de tempos e lugares. Os libros finais, como Huyeron todas las islas (1988), son unha recapitulación e un epílogo dunha poesía que é á vez intimista e transcendente.
Ernestina de Champourcín e o feminismo
A atención case exclusiva que lle dedicou ao seu marido nos últimos anos da súa vida, e o xiro cara a unha relixiosidade máis profunda na súa madurez, fixo que algúns autores o considerasen como un retroceso con respecto aos ideais polos que loitara até entón. Para Ernestina, en cambio, todo isto era o froito lóxico da súa capacidade de decisión como muller e da súa entrega cara a aquilo no que cría. Así, o profundo amor que sentía polo seu marido levoulle a coidar del cando a necesitaba, nuns anos nos que a angustia pola situación política española e a pena de non poder volver á súa patria ancoraron a Juan José nunha profunda desesperanza. Pola súa banda, coa poesía relixiosa, Ernestina expón o seu redescubrimento de Deus como algo liberador, que enche de sentido e de plenitude a súa vida cotiá e que lle fai sentir necesidade de escribir novamente tras uns anos de silencio poético.
Fontes arquivísticas
O arquivo persoal de Ernestina de Champourcin atópase no Arquivo Xeral da Universidade de Navarra e é de acceso libre.
Dinastía XVIII de Exipto
Ay e Horemheb
Ay puido casar coa Grande esposa real viúva e media irmá de Tutankhamón, Ankhesenamón, para chegar ao poder, ela non viviu moito tempo. Ay entón casou con Tey, que era orixinalmente a ama de leite de Nefertiti.
Faraóns da XVIII Dinastía
Foi o último correxente de Akhenaton, durante o espazo dos seus últimos anos de reinado. Descoñécese todo acerca deste rei pantasma, e chegouse a pensar que non é máis que a raíña Nefertiti con outro nome. Fóra home ou muller, o certo é que tras a morte de Akhenaton parece que gobernou en solitario uns meses máis, nos que ao parecer xa comezaron os contactos cos sacerdotes de Amón. O soño de Akhenaton finalizara.
Horemheb, Dyeserjeperura Horemheb
Nikos Kazantzakis
miniatura|Tumba de Nikos Kazantzakis en [[Heraklion.]] miniatura|Lápida de Kazantzakis, cun epitafio que di: «Non espero nada, non temo nada, son libre». Nikos Kazantzakis (en Νίκος Καζαντζάκης), nado en Heraklion (Imperio Otomán) o 18 de febreiro de 1883 e finado en Friburgo (Alemaña) o 26 de outubro de 1957, foi un escritor grego, autor de poemas, novelas, ensaios, obras de teatro e libros de viaxe.
Obra
O seu primeiro traballo foi a narración Όφις και Κρίνο (1906), que asinou co pseudónimo Karma Nirvami. En 1909, Kazantzakis escribiu unha obra teatral nun acto titulada Ξημερώνει, na que remarcablemente resoan temas existenciais que prevalecerían moito despois, na Europa da posguerra, en autores como Sartre e Camus. En 1910, despois dos seus estudos en París, escribiu a traxedia Ο πρωτομάστορας, baseado nun popular mito folclórico grego.
A última tentación foi incluída pola Igrexa católica no Índice de Libros Prohibidos. Kazantzakis reaccionou co envío dun telegrama coa cita do escritor Tertuliano: "Ad tuum, Domine, tribunal appello" ("Interpoño a miña apelación ao teu tribunal, Señor"). Moitos cines prohibiron o filme de Martin Scorsese, que foi estreada en 1988 e estaba baseaba na súa novela.
Kyokutei Bakin
Traxectoria
Bakin naceu nunha familia samurai, pero renunciou á súa posición para escribir, levoulle 28 anos completar a súa obra, a causa dunha cegueira a última parte da obra ditoulla a un familiar. A súa obra céntrase en temas samurais como a lealdade e o honor samurai, o confucianismo e a filosofía budista.
Isabel Seca Vijande
Traxectoria
Desde 2015 escribe artigos de divulgación científica no portal GCiencia, e no Portal Galego da Língua , entre outros medios.
Marca (territorio)
Marcas no Imperio carolinxio
Concretamente con esa denominación instauráronse por Carlomagno as divisións territoriais defensivas para fixar as fronteiras ante os inimigos exteriores: (árabes, na Marca hispánica; saxóns, na Marca saxoa; bretóns, na Marca bretoa; longobardos —até a súa derrota—, na Marca lombarda, e ávaros, na Marca ávara; posteriormente tamén se creou unha para os maxiares, a Marca de Friúl).
Outros artigos
Markgrevskab March (territorial entity) Marca (territorio) Marche (juridiction)
Cebú (homónimos)
Cebú pode designar:
Xosé Lois Rúa
Traxectoria
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como xornalista en diversos medios, como La Región, La Voz de Galicia, Faro de Vigo, A Nosa Terra e a Axencia EFE. Na actualidade traballa na delegación en Ourense da Radio Galega.
Tour de Francia 2013
A carreira presentou as ausencias salientables do vixente gañador Bradley Wiggins, e Vincenzo Nibali que viña de gañar no Giro de Italia. Ningún ciclista galego participou nesta edición.
Entre os principais favoritos estaban Alberto Contador e Cadel Evans, gañadores de edicións anteriores, e Chris Froome segundo na anterior edición. Tamén participaban importantes corredores como Andy Schleck, Alejandro Valverde e Joaquim Rodríguez. O británico Chris Froome acadou o seu primeiro triunfo nun Tour de Francia e nunha das grandes voltas, dominando na montaña e na contra o reloxo. Segundo foi Nairo Quintana e terceiro Joaquim Rodríguez.
Gaivota patiamarela
A gaivota patiamarela (Larus michahellis) é unha gaivota grande de Europa, Oriente Medio e África do norte. Foi considerada por algúns autores a mesma especie que a gaivota do Caspio, coa que formaría a especie Larus cachinnans.
Distribución
250px|miniatura|Gaivota adulta con xoves A área de cría está centrada no mar Mediterráneo. No norte de África en común en Marrocos, Alxeria e Tunisia. Recentemente comezou a reproducirse en Libia e Exipto. Cría en pequenas cantidades en Israel e Siria e máis abundantemente en Chipre e Turquía. En Europa hai colonias todo ó longo da costa mediterránea e cría tamén no lado oeste do mar Negro, onde se solapa coa gaivota do Caspio da que a separa o hábitat, escollendo a gaivota patiamarela os cantís mariños. Nas derradeiras décadas están a espallarse cara á Europa central. En 1995 detectouse a súa presenza como ave de cría na Gran Bretaña. É común tamén nas illas Canarias, Madeira e as illas Azores.
Manuel Blanco Bueno
Traxectoria
Mariñeiro-armeiro do destrutor Sánchez Barcáiztegui cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi un dos soldados amotinados contra os mandos alzados. Militante do PCE dende 1937. Logrou embarcar no Stanbrok, cargueiro británico que saíu do porto de Alacant o 28 de marzo de 1939. Despois de 22 horas de travesía chegou ao porto de Mazalquivir, preto de Orán. Logo de pasar un período de corentena no barco, foi internado como todos os homes nun campo de concentración, de onde pasou a Francia, recibindo cursos de formación e loita guerrilleira. Foi enviado a Galicia a finais de 1945 xunto a José Gómez Gayoso, Antonio Seoane e Manuel Fernández Soto para reactivar o partido e a guerrilla. Axudado por Tomás Jiménez Esquivias, comezou o seu traballo de organización na zona sur, Pontevedra e Ourense, onde o PCE fora desmantelado. Foi o responsable de axitación e propaganda. Foi detido en Vigo na primavera de 1947. Xulgado en consello de guerra na Coruña o 9 de xaneiro de 1948, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu 15 anos no penal de Burgos. Saíu en liberdade condicional en 1963 e instalouse en Madrid, onde casou e instalou unha xoiería.
Edelmiro Lorenzo
Traxectoria
Era irmán dos tamén futbolistas O'Donell, do que era xemelgo, e Gonzalo Lorenzo e tío de Telesforo Lorenzo Gama. Comezou a xogar cos seus irmáns no Eiriña CF e con eles tamén emigrou a Cuba para xogar no Iberia, equipo no que xogaban outros galegos como Cachán, Pepe Torres, Bergés ou Begoña, e cos que gañou o Campionato Nacional de Cuba en 1926, 1928 e 1929. As súas boas actuacións levárono a xogar coa Selección de fútbol de Cuba.
Arma
Armas da antigüidade
Durante o neolítico, a densidade da poboación humana na Terra había ido crecendo, apareceron os primeiros asentamentos estables, por exemplo, poboado ibérico de Ullastret, e o traballo especializouse, e foise establecendo unha forte competencia entre tribos veciñas. Este é o momento en que, grazas ao dominio da metalurxia aparecen materiais máis resistentes e que permite a elaboración das primeiras armas metálicas. De orixe as primeiras armas derívanse de utensilios para cultivar a terra por exemplo, a fouce ou gadaña.
Armamento logo da segunda guerra mundial
Trala segunda guerra mundial, e coa ameaza da guerra fría, institucionalizouse o constante desenvolvemento de novas armas, e as grandes superpotencias implicáronse nunha escalada tecnolóxica para desenvolver armas e contra-armas. Este estado da situación de armamento continúa ata hoxe en día, e foi a orixe de múltiples friccións para moitos países. Un dos aspectos máis notables do armamento desenvolvido trala segunda guerra mundial foi a combinación de armas nucleares con mísiles balísticos, que conduciu á creación da arma máis poderosa que existe hoxe en día: o mísil balístico intercontinental. A "guerra fría" tamén conduciu á creación de armas como a bomba atómica, que enfrontaba aos seus posuidores, Estados Unidos e a Unión Soviética, como potencias bélicas con potencial suficiente para destruír toda civilización humana: De feito, ningunha destas potencias desexaba iniciar un conflito que sabería que só podería resultar na aniquilación propia, segundo a chamada doutrina da "Destrución mutua asegurada". A natureza indiscriminada destas armas fixo que os mísiles nucleares de menor escala se consideren relativamente inútiles. A alternativa nos campos de batalla convencionais chegou grazas á aplicación da tecnoloxía informática, munición de alta precisión -tamén chamada "bomba intelixente"- e tecnoloxía furtiva, xa habituais en diversos tipos de avións de guerra.
Clasificación das armas
Hai esencialmente tres xeitos de clasificar o armamento: Quen o usa, como funciona e cal é o seu obxectivo. Esta clasificación é dependente da contorna de combate no cal se usa a arma, que pode ser en terra, mar ou aire, ou ata no espazo. O medio en que se usa cada arma é a base dos criterios do seu desenvolvemento, destinado a obter fiabilidade, simplicidade de uso e baixos custos, así como a mellor capacidade efectiva da arma en concreto contra outros tipos de ameazas.
Ángela Figuera Aymerich
Traxectoria
Ángela Figuera estudou as primeiras letras no colexio do Sagrado Corazón da congregación fundada pola francesa Santa Magdalena Sofía Barat.
Arma
Novos proxectos para a destrución en masa
O informe do SIPRI di: "É probable que xa estea ao noso alcance o poder abrir unha 'fiestra' nesta capa de ozono sobre territorio inimigo por medio de inxectar nela, por escapes controlados desde un satélite en órbita, un composto de bromo." Incluso a condición xeolóxica puiderase usar contra o inimigo. Por exemplo, se a rexión do inimigo está por casualidade sobre, ou preto, dun punto débil da formación da cortiza terrestre, puidera ser posible provocar alí un terremoto. De xeito similar, poderíase "espertar" volcáns inactivos que estivesen situados en territorio inimigo. Tamén se pensa no lume como medio de destrución en masa. Incendios destrutivos iniciados por acción militar poden devastar grandes zonas de importancia para o inimigo. Polo uso de dispositivos moi eficaces incendiarios de acción retardada e do esparcemento de minas que maten persoal, o combater un incendio destrutivo podería facerse practicamente imposible. A chuvia é outra arma ambiental, xa utilizada na guerra moderna.
Críticas
Ao longo dos anos, diversas asociacións de varios ámbitos, insistiron na eliminación das armas, argumentando que incentivan a violencia nas sociedades. En moitos países obedecéronse este tipo de propostas e chegáronse a realizar plans de desarme. Determinados conflitos, como a guerra do Vietnam, axudaron a forxar na opinión pública unha actitude crítica respecto das intervencións bélicas dos respectivos gobernos. O pacifismo, xurdido en parte como reacción a certa doutrina imperialista estadounidense, pretende ofrecer un paradigma distinto de relacións internacionais.
Ángela Figuera Aymerich
Traxectoria
Trasládase a Madrid, onde residía cando comezou a Guerra Civil. O seu marido, de ideoloxía socialista, alistouse no exército republicano. O 30 de decembro de 1936 naceu o seu fillo Juan Ramón no medio dun bombardeo ("con salvas, como os reis", escribirá) e a quen chamou así pola súa admiración por Juan Ramón Jiménez.
En febreiro de 1937 Ángela e a súa familia foron evacuados a Valencia e pouco despois ela foi destinada ao Instituto de Alcoy. Logo traballou no de Murcia.
A familia Figuera trasladouse a Madrid, co convencemento de que alí pasaría máis facilmente inadvertida e podería saír adiante. Os primeiros anos da posguerra foron especialmente duros para os derrotados; o caso de Ángela Figuera non foi unha excepción. Con todo, aos poucos foi recuperándose e atopando un novo equilibrio familiar. Neste contexto, Ángela retomou unha das súas afeccións xuvenís: escribir.
Estilo
A súa linguaxe é sinxela; trata sempre de que a súa mensaxe chegue á xente. A súa posición ideolóxica -que obviamente non inflúe en nada na calidade da súa escritura- foi resumida por algún crítico como "existencialismo solidario". Recibiu os eloxios de Juan Ramón Jiménez, León Felipe, Gabriel Aresti, Pablo Neruda, Max Aub e Carmen Conde, entre outros.
Dulce Chacón Gutiérrez
Recoñecementos
A súa cidade natal concedeu a Dulce Chacón a distinción de filla predilecta da localidade a título póstumo, o 17 de febreiro de 2005. Tamén deu o seu nome a unha praza e instituiu un premio de narrativa española co seu nome. En 2003, a localidade madrileña de Brunete, onde vivía Dulce Chacón, convocou o Premio Literario de Novela Corta Dulce Chacón. alt=Fachada acrisolada do teatro Dulce Chacón de Parla, que leva o nome da escritora e poeta Española na súa homenaxe|miniatura|196x196px|Teatro Dulce Chacón (Parla) O Instituto de Educación Secundaria Obrigatoria de La Garrovilla (Badaxoz) chámase dende o ano 2005 IESO Dulce Chacón en recordo da escritora. O salón de actos de Tocina (Sevilla) leva o seu nome. Tamén un Colexio Público na localidade madrileña de Fuenlabrada, outro na localidade de Rivas Vaciamadrid, e outro na cidade estremeña de Cáceres. A biblioteca principal da Universidad Europea de Madrid tamén leva o seu nome. Tamén no 2005, inaugurouse en Parla o Auditorio Dulce Chacón, que alberga un club social para a terceira idade, un teatro, sás para reunións de veciños e unha biblioteca, entre outras cousas.
Xustiza
A xustiza, no seu contexto máis xeral, inclúe a distinción entre que é xusto e o problema filosófico de que é o xusto. O propio concepto de xustiza está baseado en varios ámbitos e moitas visións que difiren entre elas, que inclúen conceptos de corrección moral baseadas na ética, dereito, relixión e equidade. Normalmente, o debate xeral na xustiza está dividido no concepto de xustiza social co seu fundamento na filosofía, teoloxía e relixión. Tamén trata da xustiza procedemental en canto á aplicación xusta da lei.
A xustiza foi e segue a ser un tema de debate en diversos ámbitos académicos, como en filosofía ou dereito, así como dende a relixión. Foron numerosos os autores que teorizaron acerca de concepcións propias da xustiza: desde os seus primeiros tratamentos explícitos en Platón e Aristóteles, ata numerosas teorías contemporáneas coma o utilitarismo ou os defensores da propiedade, entre os que destaca Robert Nozick.
A Xustiza na Mitoloxía Universal
Mitoloxía grega:
Rogier van der Weyden
Traxectoria
En 1436 ou 1437 foi nomeado pintor oficial da cidade de Bruxelas, época en que pasa a usar a tradución flamenga do seu nome. Traballou para a corte de Filipe o Bo, poderoso duque de Borgoña e gran mecenas, para o cal realizará retratos. Nos primeiros retratos reflíctese a influencia do seu mestre Robert Campin, mais libérase paseniñamente da mesma ao introducir un maior realismo e emotividade na expresión dos personaxes. Apréciase no novo tratamento que adopta o influxo de Jan van Eyck, grazas ao cal aprende a explotar os recursos dun novo medio: a pintura ó óleo. Moi logo se torna o pintor flamengo máis solicitado da época, só por detrás de van Eyck
Lingua grega
Gramática
Ademais, o grego distingue dous aspectos para cada verbo, marcados cada un por unha forma distinta: unha forma continua (calcada sobre o presente) e unha forma instantánea (calcada sobre o pasado, chamado aoristo). Esta diferenza é moi viva e vólvese atopar no futuro e no subxuntivo. Un Grego non ha confundir θα τον δω (tha ton dho) e θα τον βλέπω (tha ton vlépo): os dous significan «eu vereino», pero o primeiro sobreentende «unha vez» mentres que o segundo significa «continuamente».
Léxico
O grego moderno conserva moito léxico herdado do grego antigo, pero tomou prestadas tamén moitas palabras do latín, do turco, e, máis modernamente do francés e do inglés.
Philippe Étancelin
Biografía
En 1953, logo de ser terceiro no Grand Prix de Rouen e nas 12 Horas de Casablanca, decidiu retirarse. O goberno de Francia outorgoulle a Lexión de Honra en recoñecemento pola súa contribución ao deporte das carreiras automobilísticas que se estendeu durante catro décadas. Ètancelín mantivo o seu interese polas carreiras, facendo aparicións ocasionais no automobilismo histórico ata 1974.
Reinaldo Ferreira
Traxectoria
Fillo do xornalista Reinaldo Ferreira, coñecido como Repórter X, viviu ata os 19 en Portugal. En 1941 trasladouse coa súa familia a Mozambique e logo de rematar o ensino secundario entrou na administración colonial. A partir de 1947 publicou poemas na prensa local e en revistas literarias, adaptou para a radio pezas teatrais e escribiu letras de cancións que se fixeron populares.
John Barrymore
Primeiros anos
Barrymore viaxou a Inglaterra xunto a seu pai en 1898, entrando no King's College School de Wimbledon. Un ano despois uniuse a Slade School of Fine Art para estudar literatura e arte. Segundo Margot Peters, tras un ano de estudo formal deixou a escola e "adicou gran parte do tempo que estivo en Londres a aventuras bohemias e nocturnas". Volveu a Nova York no verán de 1900, comezando a traballar en novembro como ilustrador no The New York Evening Journal, cun salario de 50$ á semana. Nese mesmo ano o seu pai convenceuno para que actuase xunto a el en varias representacións dunha obra curta, "A Man of the World". Volveu a actuar nesta obra ó ano seguinte, pero consideraba esta experiencia como forma de suplementar os seus ingresos no lugar dunha posible carreira futura. En outubro de 1901 Ethel estaba actuando en Filadelfia na obra Captain Jinks of the Horse Marines cando un dos actores máis xoves pasou a non estar dispoñible temporalmente. Ethel convenceu ó director da obra de que Barrymore tomase o papel dese personaxe secundario, e John viaxou dende Nova York para participar na obra, aprendendo as súas liñas de diálogo no propio tren. No primeiro acto detívose a medio diálogo, incapaz de recordar o texto, e preguntoulle á audiencia e ós outros actores "Escaralleino. Como seguimos con isto?", o que deu lugar a que o elenco tivese que improvisar o resto da esecena.
Filmes cos grandes estudios de cine
Ó ano seguinte representou o papel protagonista dun adestrador de voz manipulador en Svengali, xunto a Marian Marsh. Martin Dickstein, crítico de cine do Brooklyn Daily Eagle, escribiu que Barrymore "rexistra un triunfo persoal no papel", cualificando a súa actuación de "brillante" e "unha das mellores da súa carreira cinematográfica". En 1931 actuou de novo xunto a Marsh en The Mad Genius, que resultou ser un fracaso comercial. Warner Bros. decidiu non renovar o seu contrato por mor da pobre recadación obtida cos cinco filmes previos, e no seu lugar Barrymore asinou un contrato non exclusivo con Metro-Goldwyn-Mayer cuns emolumentos de 25 000$ por película.
Anos de transición
En decembro de 1933 chegou a un acordo con RKO para a rodaxe de Hamlet. Levou a cabo varias probas de cámara e contratou a Carrington como adestradora vocal de novo, pero tras sufrir de novo problemas de memoria o proxecto desbotouse eventualmente. Progagonizou dúas películas publicadas en 1934, o drama Long Lost Father e a comedia Twentieth Century. Neste último representou un empresario de Broadway, Oscar Jaffe, papel no que segundo Morrison "demostrou un xenio pouco común como comediante", nunha actuación da que afirmou que "moitos consideran a súa mellor contribución ó cinema". No ano 2011 o filme foi introducido no National Film Registry, coa descrición de "derradeiro gran papel no cinema" de Barrymore.
Declive e morte
Os rumores sobre os seus problemas dentro e fóra do estudio espalláronse no mundo do cinema, e non volveu traballar noutro filme durante máis dun ano, ata que obtivo un papel secuntario no musical Maytime. O seu divorcio de Costello finalizou en outubro de 1936, e casou de novo con Barrie en novembro dese mesmo ano. A parella tivo unha discusión acalorada pouco tempo despois da voda, polo que Barrymore volveu pasar un tempo no Kelley's Rest Home, que lle custaba unha media duns 800$ diarios e estaba deixándoo sen fondos. Tras saír do centro, sufriu un colapso durante a rodaxe de Maytime. O 15 de xaneiro de 1937 Barrie entregoulle os papeis do divorcio, e un mes despois declarouse en bancarrota, cunhas débedas que sumaban uns 160 000$. O divorcio foi aprobado en abril, pero finalmente a parella reconciliouse antes de que chegase a finalizarse.
A parella actuou en papeis secundarios na comedia de 1939 Midnight, o único papel no cinema dela. The New York Times cualificou o filme coma "unha das comedias máis animadas, alegres, agudas e pícaras dunha longa tempada", dicindo de Barrymore que "deixa caer as súas frases co seu habitual efecto humorístico". O filme sería posteriormente introducido no National Film Registry no ano 2013. Barrymore e a súa muller apareceron de novo xuntos na representación teatral de My Dear Children, estreada en marzo de 1939 no McCarter Theatre da Universidade Princeton. Por mor dos seus problemas de memoria, Barrymore tivo que improvisar de forma constante durante o espectáculo, que nalgúns puntos resultaban unha mellora, mais tamén saudaba en ocasións a coñecidos que divisaba entre a audiencia e adoitaba blasfemar con frecuencia. Malia isto o espectáculo tivo éxito, e a revista Life escribiu: "A xente acode en masa para ver a [Barrymore], non pola súa actuación refinada, senón porque converte o teatro nunha axitada e histriónica casa de tolos. Algunhas veces chega tarde. Algunhas veces está comprometido. Olvida as súas liñas con frecuencia. Pero sempre dá un grande espectáculo". Cando o espectáculo chegou a Broadway, Life escribiu que "a volta de Barrymore a Times Square foi un enorme triunfo profesional", e Brooks Atkinson, no The New York Times, considerou que Barrymore era "aínda o actor con máis talento do país". Barrymore e a súa muller continuaron tendo discusións durante a xira da obra, e ela deixouna a metade da tempada de representacións. Tentaron reconciliarse cando a produción chegou a Nova York, pero finalmente divorciaríanse a finais de 1940.
En outubro de 1940 volveu a NBC Radio network para traballar no programa de Rudy Vallée, naquel momento titulado Sealtest Show. Gravou 74 episodios, continuando a temática da autoparodia, con chistes sobre os seus problemas coa bebida, a súa carreira en declive e os seus problemas de parella. O 19 de maio de 1942 sufriu un colapso mentres estaba a gravar un diálogo de Romeo and Juliet para o programa. Foi trasladado ata o Hollywood Presbyterian Hospital, onde faleceu o 29 de maio a causa dunha cirrose e un fallo renal, con complicacións por unha pneumonía. Foi soterrado no Calvary Cemetery dos Ánxeles o 2 de xuño, e posteriormente en 1980 o seu fillo trasladou os seus restos para que fosen soterrados de novo no Mount Vernon Cemetery en Filadelfia.
Legado
En 1982, co gallo do centenario do seu nacemento, leváronse a cabo varios eventos de celebración. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas e o Museo de Arte Moderna de Nova York presentaron de forma conxunta un programa conmemorativo da súa obra que incluíu numerosos fragmentos dos seus filmes ademais de entrevistas a coñecidos del, incluíndo a Barrie e a Myrna Loy. Ese mesmo ano, en celebración do centenario do Actors Fund of America, o Servizo Postal dos Estados Unidos de América publicou un selo postal coa imaxe de Barrymore e dos seus irmáns. En febreiro de 2010 mudouse o nome dun cruzamento en Fort Lee, Nova Jersey a "John Barrymore Way" no que sería o 128º aniversario do actor, no lugar onde se situara o antigo Buckheister's Hotel, no que Barrymore tivera a súa estrea teatral en 1900 coa obra A Man of the World.
José Duarte Díaz
Traxectoria política
Dende a súa entrada en política como membro de Alianza Popular, ocupou diversos cargos a nivel municipal. Na corporación elixida en 1983 participou no goberno municipal de José Ramón Cociña García detentando a delegación de Incendios, alumeado e persoal. Na corporación elixida en 1995, baixo a alcaldía de José Carlos Rodríguez Andina, ocupou os cargos de Concelleiro Delegado de Tráfico e Seguridade Cidadá, así como Vocal da Comisión de Goberno e segundo Tenente de Alcalde, tralo falecemento de José Ramón Cociña, compañeiro naquel momento en Coalición Galega. Entre 1999 e 2003 forma parte do Grupo Popular no equipo de goberno, continuando coa mesma delegación e sendo nomeado Cuarto Tenente de Alcalde e membro da Xunta de Goberno Local.
Outros apuntamentos biográficos
Con anterioridade tíñase adicado á hostalería, rexendo o 'Bar Galicia' en Ribadeo.
Pedro Cea
Selección uruguaia
Debutou coa selección na Copa América de 1923, no primeiro partido contra Paraguai. No segundo encontro, contra o Brasil, marcou o seu primeiro gol, batendo ao gardameta Nélson da Conceição e dándolle a vitoria ao equipo uruguaio (2-1). Gañou tamén o derradeiro partido contra a Arxentina, proclamándose campión suramericano.
Palmarés
Selección uruguaia
Bonifacio IV de Montferrato
Traxectoria
Bonifacio introdúcese na complexa historia da época cando o marquesado de Montferrato foi invadido por Francisco II Sforza debido á alianza do marquesado con Francia, inimigos do Sforza. Bonifacio IV tamén estivo presente na firma da Paz de Cambrai.
Donoussa
Xeografía
A punta nordeste denomínase Fanari, a sur Glaros, e a punta este chámase Okospilia. Hai tres igrexas: Timio Stavros (Santa Cruz) e Panagias (Virxe María) na capital, e Agios Ioannis (San Juan). As illas principais da proximidade son o grupo de Melantioi, Skoulonisi e Moshonas (ao leste)e as illas Makares, con Megalo Nisi, Agios Paraskevi e Stroggili ao oeste.
Penthouse (serie de televisión)
Penthouse (en 펜트하우스) é unha serie de televisión surcoreana de 2020 protagonizada por Lee Ji-ah, Kim So-yeon, Eugene, Um Ki-joon, Park Eun-seok e Yoon Jong-hoon. Foi estreada en SBS o 26 de outubro de 2020.
Cynognathus
O Cynognathus ("mandíbula de can") é un xénero representado por unha única especie terápsidos fósiles (réptiles similares a mamíferos), que viviron a mediados e finauis do período Triásico (entre 245 e 208 millóns de anos). Mide aproximadamente 1 metro. Evolutivamente está próximo aos mamíferos, de feito, é un antepasado, e é clasificado con eles no clado Eucynodontia. Os seus fósiles atopáronse en Suráfrica, Arxentina, China e Antártida. Tiña tres tipos de dentes nas mandíbulas, o seu corpo estaba cuberto con pelo, as orellas ben formadas e foi semellante a un lobo moderno, pero menor, cunha constitución corporal moito máis pesada e poderosa.
Descendemento da cruz
Sen ser un cadro xigantesco posúe un bo tamaño, pois mide 2,20 x 2,62 m, e trátase en realidade de táboa, sobre a que pintou ao óleo.
Autor
Rogier van der Weyden naceu en Tournai (1399 ou 1400) e é considerado como un dos pintores máis influentes do século XV dentro do grupo dos primitivos flamengos. Formouse no taller de Robert Campin e foi contemporáneo de Jan van Eyck; ambos artistas, desde perspectivas diferentes, desenvolveron a escola flamenga do século XV. "Mentres van Eyck crea unha obras cargadas de simbolismos a partir dunha ampla erudición e unha traballada observación, van der Weyden representa, con bastante realismo, os sentimentos -especialmente os dolorosos- e as sensacións dos seus personaxes, conseguídoo como ninguén outro pintor o fixera até entón".
Laura del Río García
Traxectoria
Debutou no AD Torrejón CF, e máis tarde foi traspasada ao Levante UD de Valencia. Logo de gañar dúas Superligas e dúas Copas da Raíña co Levante marchou para o CE Sabadell e logo volveu logo de dúas tempadas alí para o Levante UD onde estivo catro anos. No ano 2008 incorporouse ao FC Indiana da W-League dos Estados Unidos. No verán do 2009 asinou polo FFC Frankfurt da Bundesliga de Alemaña, un dos equipos máis potentes do fútbol feminino en Europa. Máis tarde, no ano 2011 fichou polo Philadelphia Independence, con quen logrou o campionato WLS, no que tamén xoga actualmente como dianteira.
Suger de Saint-Denis
Traxectoria
Suger converteuse en rexente da Francia, entre 1147 e 1149 cando Luís VII partiu para a segunda cruzada. Á súa volta, o rei proclamouno "Pai da Patria". Mais cando Luís VII suxire a idea de facer anular o seu matrimonio con Eleonor, Suger comprende o perigo e as consecuencias dun acto tal, tentando entón disuadir ao monarca. Só despois da morte de Suger, Luís VII leva a cabo a súa idea.
Nacionalismo español
O concepto de natio (nación) utilizado desde o Renacemento, seguirá subordinado a un campo semántico presidido pola noción de Monarquía (José María Jover Zamora, como comentario ao memorial de Olivares e outros textos contemporáneos, como o de Juan de Palafox e MendozaHistoria y civilización: escritos seleccionados Volume 13, pg. 78 Universitat de València, 1997 ISBN 978-84-370-2692-3). A pretensión de control da monarquía (tanto a autoritaria como a absoluta) sobre os súbditos tiña causas e obxectivos moi diferentes ás do posterior nacionalismo.
Historia
A transición política que, xunto con cambios sociais e económicos profundos nun sentido modernizador, se xestou paseniño desde o franquismo final ata a construción do edificio institucional actual (Constitución de 1978 e estatutos de autonomía), produciu un retroceso moi marcado da utilización social dos símbolos de identificación nacional españois, mentres que os nacionalismos periféricos adquiriron unha notable presenza e cotas de poder territorial, que chega a ser electoralmente maioritaria en Cataluña (CIU, ERC) e o País Vasco (PNV, EA e a chamada esquerda abertzale); e substancialmente menor en Navarra (NaBai) e Galicia (BNG). Canarias (CC), Andalucía (PA) ou outras comunidades autónomas presentan nacionalismos menos evidentes (frecuentemente cualificados como rexionalismos), baseados en feitos diferenciais de carácter lingüístico ou histórico non menos marcados que os anteriores.
Lemas acerca da identidade nacional durante o século XIX
miniatura|300px|Diversión de España, gravado da serie [[Los toros de Burdeos, que Francisco de Goya realizou nun espazo tan propicio para a introspección sobre a condición nacional como é o exilio, entre 1824 e 1825. Os touros xa eran a festa nacional española por antonomasia, aínda que tal condición se discutira desde os ilustrados, que se opoñían, con notables excepcións, como o propio Goya. É innegable o papel dos festexos taurinos e outras celebracións na vida diaria e a conformación da mentalidade e da propia linguaxe corrente, así como a súa función redutora dos conflitos sociais, como ocorreu máis tarde co fútbol.]]
Iberismo
Fóra do españolismo pódense atopar movementos iberistas, algúns dos cales defenden a reconstrución dun estado que ocupe a Península Ibérica. Este estado recibiría o nome de Iberia. Normalmente queda fóra disto Andorra.
O nacionalismo español hoxe
Así como os nacionalismos periféricos foron encaixados no panorama da monarquía parlamentaria, houbo que encaixar ó nacionalismo español de xeito que honrase á constitución como factor unificador de tódolos españois.
Cuba na Copa Mundial de Fútbol de 1938
Cuba converteuse no primeiro equipo caribeño en participar nunha fase final do Mundial. Aínda que en Cuba o deporte máis popular é o béisbol, os "leóns do Caribe" conseguiron un meritorio 7º posto.
Salvador de Moxó
Salvador de Moxó y Ortiz de Villajos, nado en Madrid o 16 de agosto de 1921 e finado o 21 de maio de 1980, foi un medievalista español.
Microeconomía
A Microeconomía (do prefixo grego mikro-, que significa "pequeno" e economía) é unha rama da economía que estuda o comportamento das familias e as empresas na toma de decisións sobre a asignación de recursos limitados. Normalmente, aplícase aos mercados de bens e servizos que se mercan e se venden. A microeconomía examina como estas decisións e comportamentos afectan á oferta e demanda de bens e servizos, que determinan os prezos, e como os prezos, á súa vez, determinan a cantidade ofrecida e a cantidade demandada de bens e servizos.
Cidade de Westminster
alt=|miniatura|280x280px|Vista do [[Palacio de Westminster dende unha cabina do London Eye.]] A Cidade de Westminster (en inglés City of Westminster, pronunciado [ˈwɛstmɪnstə]) é unha municipalidade (Borough) con rango de cidade (City) do Reino Unido, situada na zona central do Gran Londres, ao oeste da Cidade de Londres e ao norte do río Támese. A mediados de 2013 tiña unha poboación estimada de 226.841 habitantes.
Catedral de Lugo
A catedral de Santa María é a catedral da cidade galega de Lugo. Está adicada á Virxe María e atópase situada a rentes da muralla, concretamente diante da porta de Santiago, preto da Praza Maior. Foi comezada no século XII, e ten trazas de estilo románico, con engadidos góticos, barrocos e neoclásicos. Desde o ano 2015 é considerada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO como parte dos Camiños Primitivo e Norte.
Estrutura
No adro da catedral de Lugo sitúase un cruceiro de data descoñecida, sitúase en cabeceira da catedral, á beira das ábsidas, no tramo que vai entre a torre-campanario e a capela da Virxe dos Ollos Grandes.
Porta Norte
É o máis destacado do estilo románico da catedral, está acubillada por un pórtico de principios do século XVI, cuberto dunha bóveda estrelada, mandado levantar polo bispo Pedro Ribeira.
Illas Babar
Historia
As illas Babar foron habitadas por melanesios probablemente xa ao redor do 1500 aC. Ao redor de 1623 fíxose cargo da área a Vereena Oostindische Compagnie (Compañía Holandesa das Indias Orientais).
Eva González
Traxectoria
En 2007 colaborou con Andreu Buenafuente, no seu programa homónimo compaxinando este traballo coa presentación do concurso musical Se llama copla en Canal Sur, programa que segue presentando na actualidade.
Ángela Ruiz Robles
Traxectoria
miniatura|CEIP Recimil (antes Ibáñez Martín) Estudou na Escola de Maxisterio de León (1915-1916). Foi docente e directora na Escola de Santa Lucía de Gordón (León) en 1917. Levou a xerencia da Escola Nacional de nenas do Hospicio de Ferrol. Foi profesora tamén na Escola Obreira gratuíta do Instituto Ibáñez Martín (hoxe CEIP Recimil) de Ferrol. Neste último edificio figura actualmente unha placa que lle rende homenaxe, xa que traballou nel ata a súa xubilación. Á marxe da educación formal creou a súa propia academia de pasantías e preparación de oposicións: ELMACA.
A Enciclopledia Mecánica
O peso total do aparello era de 50 gramos, cumprindo cun dos obxectivos da inventora, que era a redución do volume nas carteiras dos escolares. Así mesmo Ángela consideraba que a súa era a enciclopedia máis económica das coñecidas daquela. miniatura|Placa conmemorativa do Concello de Ferrol (1998) Foi esta convicción nas posibilidades de revolucionar os procesos educativos o que a levou ata o final dos seus días a loitar pola produción no seu invento en España, chegando a descartar ofertas estranxeiras. Porén nunca chegou a atopar investidores para o seu invento.
Premios e recoñecementos
En 2022 o Ministerio de Ciencia e Innovación publicou as bases da primeira convocatoria dos Premios Nacionales de Investigación para Jóvenes, entre eles o Premio Nacional Premio Nacional Ángela Ruiz Robles, na área de transferencia de tecnoloxía.
Luis Días
Escritor e compositor
Entre as distincións que recibiu están Letrista do Ano nos premios Premios Casandra de 1989 e Compositor do Ano nos premios Casandra de 1990. No ano 2004 foi declarado polo Estado Dominicano como Patrimonio Cultural da Nación.
Esmalte (revestimento)
Tipos de esmaltes
250px|miniatura|Placa da Dormición, na que se utilizou esmalte. Coñécense diversas formas e maneiras de esmalte na decoración de xoias e mobles e na formación de debuxos e figuras, as cales caracterízanse polo distinto procedemento que se seguiu na operación:
Ponte Don Luís I
Historia
A Ponte de Don Luís, que veu substituír a Ponte Pénsil, está constituída por un arco de ferro e cinco piares e ten a particularidade de ter dous taboleiros metálicos con cinco metros de largura cada un. O taboleiro superior ten de longo 391 metros e o inferior 174. A ponte é unha auténtica filigrana de ferro e, xuntamente coa Torre dos Clérigos, é un dos símbolos do Porto.
Benito Vicetto
Vicetto na Coruña
A finais de 1856 Vicetto foi ascendido e destinado como comandante ao presidio de Alcalá de Henares onde, illado socialmente, continuou publicando as súas Crónicas de Galicia. En 1857 saíron do prelo dúas novelas, Magdalena, inspirada no seu frustrado amor cunha muller sevillana, e El último Roade.
Historia de Galicia
De volta na cidade herculina Vicetto retomou, coa axuda do editor ferrolán Nicasio Taxonera, o traballo na súa Historia de Galicia da que até entón só publicara un primeiro tomo. Comprometérase nesta empresa xa no ano 1851 durante unha fugaz visita a súa estrañada Galicia nun tempo no que exercía como oficial da prisión de Sevilla. Os primeiros cadernos non se publicaron até o 1861 no Diario de La Coruña e tiveron unha acollida tan entusiasta que se chegou a organizar un banquete literario, con máis de 40 comensais, en homenaxe ao autor.
Derradeiros anos
A morte do escritor deixou na pobreza á súa muller e filla pois este gastara a súa modesta fortuna no empeño por publicar os sete volumes da Historia de Galicia. Por iniciativa do periódico ourensán El heraldo Gallego acordouse un envío mensual de diñeiro á familia colectado entre diferentes medios xornalísticos, un acordo que durou moi pouco tempo. Tampouco tivo éxito a solicitude dunha pensión para a súa viúva lanzada por Manuel Curros Enríquez desde o mesmo xornal. miniatura|Busto de Vicetto en Ferrol.
Obras
Segundo a clasificación do propio autor.
miniatura|200px|Los hidalgos de Monforte na [[Biblioteca Gallega de Autores en Castellano.]]
La Razón (España)
La Razón é un xornal español de información xeral, fundado en 1998 por Luis María Anson e propiedade do Grupo Planeta. O seu director actual é Francisco Marhuenda e conta con colaboradores como Alfonso Ussía, César Vidal, Carmen Gurruchaga ou Carlos Rodríguez Braun.
Kosmos 487
Características
Kosmos 487 foi inxectado nunha órbita inicial de 531 km de apoxeo e 278 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de setembro de 1972.
Provo, Utah
Historia
Anterioremente, en 1776, o padre Silvestre Vélez de Escalante, un misioneiro e explorador franciscano español, foi o primeiro occidental que visitou a zona, na expedición de Domínguez e Escalante. Escalante escribiu unha crónica sobre esta primeira exploración europea ao longo do deserto da Gran Conca.
Cidades irmandadas
Provo ten tres cidades irmandadas:
Revolución neolítica
Especies animais
miniatura|Ovellas e vacas estiveron entre as especies máis precozmente domesticadas A domesticación de animais (fóra da do can, seguramente moi anterior, propia de sociedades cazadoras) foi simultánea á das especies vexetais. As máis estendidas hoxe, ovino, bovino e caprino, proceden tamén da zona do Crecente Fértil. A seguinte, decisiva para o desenvolvemento histórico, foi a do cabalo nas estepas de Asia Central, papel que noutras zonas correspondeu aos camélidos (dromedarios, camelos, chamas e alpacas). As demais especies importantes seleccionáronse de entre todos os grupos zoológicos: mamíferos (destacadamente o porco), aves (as máis usuais denominadas de curral, como galiñas e patos, e outras como as pombas -para alimentación e uso colombofílico- e as rapaces -utilizadas en cetraría-), e mesmo insectos (abella -apicultura- e verme da seda -sericicultura -). A utilización gandeira de réptiles (como iguanas e crocodilos) tivo menos extensión.
Leucismo
O adxectivo para referirse aos animais que presentan este fenómeno é leucístico.
O leucismo é diferente do albinismo: os animais leucísticos non son máis sensíbeis á luz do sol que o resto. Pola contra, poden ser incluso lixeiramente máis resistentes, xa que ao teren a cor branca un albedo elevado protexe máis da calor.
Voo 348 de Kolavia
O voo 348 de Kolavia era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende o aeroporto de Surgut ata o aeroporto de Moscova-Domodedovo. O día 1 de xaneiro de 2011 o Tupolev Tu-154-B2 que operaba o voo incendiouse mentres rodaba antes da engalaxe de Surgut. Tres persoas morreron, e 43 quedaron feridas, catro de gravidade. O avión quedou esnaquizado polo lume.
Antonio Páramo e Somoza
Antonio Montenegro Páramo e Somoza, coñecido como Antonio Páramo e Somoza, nado en Santa María de Ferreira, (actual concello de Pantón) o 7 de setembro de 1731 e finado en Santiago de Compostela o 8 de marzo de 1786, foi un eclesiástico e xurista galego.
International Union of Basic and Clinical Pharmacology
A International Union of Basic and Clinical Pharmacology ou IUPHAR (Unión Internacional de Farmacoloxía Básica e Clínica) é unha asociación sen ánimo de lucro, voluntaria que representa os intereses de científicos de campos relacionados coa farmacoloxía para facilitar que haxa "mellores medicamentos por medio dunha educación global e investigación" en todo o mundo.
Membros
Os membros de IUPHAR son sociedades de interese rexional, nacional e especial de todo o mundo, pero varias seccións e comités están compostas por individuos de academias, compañías farmacéuticas, e organizacións gobernamentais, que traballan xuntas para o avance do campo da farmacoloxía. Os recursos da IUPHAR están dispoñibles para todos os membros das sociedades relacionadas coa farmacoloxía que se adhiren á IUPHAR.
Ceramida
miniatura|375px|Estrutura xeral das ceramidas e dos [[esfingolípidos. Cando R é un H a molécula é unha ceramida. Cando R é unha substancia polar, como a fosfocolina ou un glícido, orixínase un esfingolípido.]] As ceramidas son un tipo de molécula lipídica que está composta polo aminoalcohol de cadea longa esfingosina unido a un ácido graxo por enlace amida. As ceramidas abundan na membrana plasmática. As ceramidas forman o compoñente hidrófobo dos esfingolípidos, un dos principais tipos de lípidos da bicapa lipídica. Durante anos a función que se pensaba que exercían as ceramidas, e os esfingolípidos en xeral, nas membranas era puramente a de ser elementos estruturais, pero hoxe sábese que as ceramidas poden actuar tamén como moléculas de sinalización celular. As funcións de sinalización mellor coñecidas das ceramidas son a regulación da diferenciación celular, proliferación celular, a morte celular programada, e a apoptose (morte celular programada de tipo I).
Picnogónidos
Tamaño e forma
miniatura|350px|Anatomía externa dun macho de Nymphon rubrum segundo Sars (1895). A. Céfalon; B; Tronco; C. Abdome; 1. Probóscide 2. Quelíforos. 3. Pedipalpos. 4. Ovíxeros. 5. Ovos. 6. Patas locomotoras. (As cores son un artificio para a distinción das rexións.)
Nicanor Duarte
Presidencia
Tamén é criticado por se preocupar dos seus propios intereses antes do que polos grandes problemas que azoutan o país, por exemplo, chamar a unha Constituínte soamente para incluí-la reelección presidencial e así gobernar por outro período. Así a todo, a súa intención faise cada vez máis imposible, xa que algúns congresistas do seu partido lle retiraron o seu apoio, e, algúns constitucionalistas consideran pouco probable que se chame a unha Constituínte só para tratar este punto.
Arquímedes
Traxectoria
Arquímedes naceu ca. 287 a.C. no porto marítimo de Siracusa (Sicilia, Italia), cidade que naquel tempo era unha colonia da Magna Grecia. Coñecendo a data da súa morte, a aproximada data de nacemento está baseada nunha afirmación do historiador bizantino Xoán Tzetzes, que afirmou que Arquímedes viviu ata a idade de 75 anos. Segundo unha hipótese de lectura baseada nunha pasaxe corrupta de O contador de area —cuxo título en grego é Ψαμμίτης (Psammites)—, Arquímedes menciona o nome de seu pai, Fidias, un astrónomo.
Plutarco escribiu na súa obra Vidas paralelas (Vida de Marcelo, 14, 7) que Arquímedes estaba emparentado co tirano Hierón II de Siracusa. Sábese que un amigo de Arquímedes, Heráclides, escribiu unha biografía sobre el pero este libro non se conserva, perdéndose así os detalles da súa vida. Descoñécese, por exemplo, se algunha vez casou ou se tivo fillos.
A coroa dourada
En lugar diso, Arquímedes podería ter buscado unha solución na que aplicaba o principio da hidrostática coñecido como o principio de Arquímedes, descrito no seu tratado Sobre os corpos frotantes. Este principio propuña que todo corpo mergullado nun líquido experimenta un apuxón de abaixo cara a arriba igual ao peso do líquido desaloxado. Usando este principio, tería sido posible comparar a densidade da coroa dourada coa de ouro puro ao usar unha balanza. Situando nun lado da balanza a coroa obxecto da investigación e no outro unha mostra de ouro puro do mesmo peso, procederíase a mergullar a balanza na auga; se a coroa tivese menos densidade que o ouro, desprazaría máis auga debido ao seu maior volume e experimentaría un maior apuxón que a mostra de ouro. Esta diferenza de flotabilidade inclinaría a balanza como corresponde. Galileo cría que este método era "probablemente o mesmo que usou Arquímedes, debido a que, ademais de ser moi exacto, baséase en demostracións descubertas polo propio Arquímedes". Ao redor do ano 1586, Galileo Galilei inventou unha balanza hidrostática para pesar metais en aire e auga que aparentemente estaría inspirada na obra de Arquímedes.
Outros descubrimentos e invencións
Aínda que Arquímedes non inventou a panca, si escribiu a primeira explicación rigorosa coñecida do principio que entra en xogo ao accionala. Segundo Pappus de Alexandría, debido ao seu traballo sobre pancas comentou: "Denme un punto de apoio e moverei o mundo". ( δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω) Plutarco describe como Arquímedes deseñou o sistema do poleame, permitindo aos mariñeiros usar o principio da panca para levantar obxectos que, doutro xeito, serían demasiado pesados como para movelos.