cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mäbu
2009-2010: Hallo
Mäbu comezou dando concertos en pequenos locais por Bilbao e Madrid a mediados do 2008 con algúns temas que xa tiñan compostos. Conseguiron chamar a atención do selo discográfico Warner Music Group, que pasaría a converterse na compañía editora do seu traballo en marzo de 2009. A finais do mesmo ano comezaron a gravar en Bilbao e Madrid o EP Hallo. A razón pola que produciron un EP antes que un álbum foi, segundo entrevistas, a dificultade de sacar un primeiro álbum para grupos pouco coñecidos. En maio de 2010 estreouse o único sinxelo do EP, tamén chamado "Hallo", cun videoclip. En xuño dese mesmo ano o EP foi oficialmente lanzado, promocionado a través dos anuncios da rede Spotify. Grazas a isto, o fenómeno Mäbu fíxose coñecido a través de internet, recibindo o recoñecemento do público. A partir da súa publicación realizaron unha extensa xira en formato acústico, ofrecendo concertos máis alá de Madrid e Bilbao, ata entón os únicos escenarios das súas actuacións.
Lárisa
É un importante centro agrícola e nodo de transporte urbano, interconectado por ruta e ferrocarril co porto de Volos e con Tesalónica e Atenas. A súa zona urbana acolle acolle unha poboación duns 250.000 habitantes e inclúe a Giannouli, Terpsithea e outras localidades periféricas. De acordo cos restos arqueolóxicos atopados, púidose establecer que a cidade e a súa área de influencia estiveron habitadas dende hai uns 12.000 anos. Na actualidade, Lárisa é un importante centro comercial e industrial de Grecia. Segundo a lenda, aquí é onde naceu Aquiles e onde morreu Hipócrates, o "pai da medicina".
Manuel Costas Comesaña (albanel)
Manuel Costas Comesaña, coñecido como Ligero, nado en Navia (Vigo) cara a 1915 e finado en Mos o 22 de setembro de 1936, foi un albanel e político galego.
Emilio Atrio
Emilio Atrio Abad, nado en Ourense o 18 de abril de 1932 é un avogado galego, presidente do Consello Social da Universidade de Vigo.
Santuario da Virxe de La Alcobilla
Romaría
Do 30 de agosto ao 7 de setembro (nove días antes do 8 de setembro) celébrase unha novena con misas polos irmáns confrades falecidos no ano. Nesta romaría participan veciños das vilas e aldeas da zona coma San Justo, Barrio de Rábano e Rábano de Sanabria e demais devotos de toda Seabra.
Margarita Soto Viso
Traxectoria
Creou a editorial VISO dedicada á publicación de música de autores galegos que leva publicados máis de que 40 títulos de Luis de Mison, Santiago de Murcia, Almeida Mota, Gaspar Smith, Beethoven, Bach, Adalid, Torres Adalid, Francisco Piñeiro, Canuto Berea, Chane Eduardo Rodríguez-Losada, Daniel Quintas, Paulino Pereiro, Juan Durán E.M. Soto.
Venancio González
Venancio González Iglesias, nado en Ribadavia en 1914 e finado o 25 de marzo de 1978, foi un futbolista galego, que xogaba na demarcación de extremo, coñecido co alcume de "Capitán Veneno".
Faustino Álvarez Álvarez
Traxectoria
Foi tenente de alcalde no concello de Gondomar e concelleiro no de Vigo; deputado provincial de Pontevedra; presidente do sindicato téxtil; presidente da Federación Galega de Atletismo (1944-1947); vicepresidente e presidente, sucesivamente, do Real Club Celta; e presidente da Cámara Oficial da Propiedade Urbana de Vigo.
Ankl
O 449 e ata o 454 a rexión foi o centro dun levantamento nacional e relixioso (ver: rebelión de Ankl).
O 591 a rexión pasou a Bizancio mediante un tratado co novo rei Cosroes (que chegou ao trono coa axuda bizantina). A fronteira fixouse aproximadamente nunha liña entre o lago Sevan e o lago Van.
O ano 605 na guerra entre Bizancio e Persia (603 – 628) iniciada un ano antes, as loitas vanse producir no distrito de Ankl; o mando bizantino correspondeu ao nakharar Teodoro Khorkhoruni, que foi derrotado polos persas (Teodoro foi feito prisioneiro e o rei persa ordenou a súa execución). Os persas tamén gañaron o ano 606 na provincia de Basean e conquistaron Ankl e outras vilas, e a importante cidade de Taron.
O Xistro, Coiro, Cangas
O Xistro é un lugar da parroquia de Coiro no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 92 habitantes (46 homes e 46 mulleres).
Montes Šar
O Parque Nacional de Šar/Sharr
O Parque Nacional de Šar, no que abundan pequenos ríos e regatos, esténdese polos municipios de Uroševac, Suharekë, Kaçanik e a próxima cidade de Prizren (en Kosovo) e os de Jegunovce, Tearce, Dzepciste, Tetovo e Gostivar (en Macedonia do Norte).
Bojana Stamenov
Bojana Stamenov (en serbio: Бојана Стаменов) é unha cantante serbia que representará a Serbia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Beauty Never Lies.
Yelena Isinbayeva
Traxectoria
Tras chegar ao máis alto na súa especialidade e bater a marca do mundo en varias ocasións, saltando máis de 5 metros no ano 2005 e dominando a proba sen dar opción ás súas rivais, o seu progreso sufriu un estancamento. Isinbayeva seguía gañando con suficiencia, mais pasou unha crise de resultados. Nese tempo cambiou de adestrador para poñerse ás ordes de Vasili Petrov, que levou ao éxito a Sergei Bubka. Isinbayeva volveu superar de novo o récord do mundo en tres ocasións no ano 2008, deixando a marca mundial en 5,05 metros nos Xogos Olímpicos de Pequín. Máis dun ano despois, o 28 de agosto de 2009, Isinbayeva superou de novo a súa marca na reunión de Zúric, situando o listón a 5,06 metros do chan. O seu adestrador afirmou que podía chegar a saltar 5,15 ou 5,20 metros.
El Norte de Galicia
Características
Apareceu o 31 de xaneiro de 1901 (II Época, Ano III, nº 1), tiña como subtítulo Diario político y de información que cambiou posteriormente por Diario de información y el de mayor circulación de Lugo y su provincia. Foi propiedade de Antonio Pardo Pardo-Montenegro, un empresario fillo de Manuel Pardo de la Vega.
Célula somática
Contido cromosómico
As células somáticas que teñen os cromosomas distribuídos por pares, denomínanse diploides e o organismo denomínase diploide (os seus gametos son haploides). As células humanas somáticas teñen normalmente 46 cromosomas, que son 23 pares e son diploides (os gametos teñen 23). Porén, un grande númeo de especies teñen células somáticas cos cromosomas en catro copias, polo que son tetraploides, ou en seis copias hexaploides, como por exemplo, a variedade cultivada moderna de trigo, Triticum aestivum L., que é hexaploide, e hai anfibios, réptiles e insectos con células somáticas tetraploides.
Val de Lemos
300px|miniatura|O Val de Lemos visto desde a [[A Veneira de Roques, Ferreiros, A Pobra do Brollón|Veneira, na serra do Courel]]300px|miniatura|dereita|Os [[Canóns do Sil, límite do Val de Lemos polo sur]]300px|miniatura|dereita|Vista do castelo de [[Monforte de Lemos, a capital e a cidade máis importante do Val de Lemos]]O Val de Lemos é unha comarca natural galega, unha extensa planicie situada ó sur da provincia de Lugo, en Galicia. Ocupa a maior parte da comarca da Terra de Lemos e corresponde coa depresión tectónica do río Cabe e os seus afluentes, coincidindo cunha sucesión de superficies de aplanamento a distintos niveis e dominadas pola sensación de planitude, só alterada polos canóns dos ríos Cabe, Miño e Sil e polos contrafortes occidentais da veciña serra do Courel. É unha das comarcas naturais mellor delimitada pola depresión do sector central, enmarcada por unha serie de montañas circundantes.
1067
Mortes
Historia ano a ano
Crime de honra
Definicións
"Os crimes de honra son actos de violencia, xeralmente asasinatos, cometidos por membros masculinos da familia contra membros femininos da familia, que se considera que trouxeron deshonra á familia. Unha muller pode ser o albo dos individuos dentro da súa familia por unha variedade de razóns, incluíndo: negarse a entrar nun casamento arranxado, ser vítima dunha agresión sexual, buscar o divorcio -mesmo dun esposo maltratador - ou cometer adulterio. A mera percepción de que unha muller se comportou de tal maneira que 'deshonra' a súa familia é suficiente para desencadear un ataque."
Táboa de Peutinger
miniatura|300px|Segmento orixinal da Tabula Peutingeriana: de riba embaixo, a costa [[Dalmacia|dálmata, o Adriático o sur da península Itálica, Sicilia e a costa africana]] A Tabula Peutingeriana, tamén chamada táboa de Peutinger é un copia do século XIII dun mapa do século V.
Datación
O mapa é en realidade un itinerario, é dicir, un catálogo das estradas do mundo occidental a comezos do século V ou finais do século IV. Nel aparece Constantinopla, fundada no ano 328, se ben segue representando Pompeia, malia que fora destruída pola erupción do Vesuvio no ano 79. Para os seus estudosos Annalina e Mario Levi, a importancia que se lle concede no mapa a Rávena, que se converteu na capital do imperio de Occidente no ano 402, podería indicar unha revisión final de contidos do século XV. Con todo, o material físico non é desa época, e ben podería ser posterior. A copia é única, e foi atopada nunha biblioteca de Worms a finais do século XV por Conrad Celtes, que á súa morte en 1508 llo cedeu ao anticuario alemán Konrad Peutinger, quen lle deu nome e o fixo público.
Crime de honra
Vítimas de violación
En moitas culturas, as vítimas de violación enfróntanse a mostras de violencia, incluíndo crimes de honra por parte das súas familias e parentes. En moitas partes do mundo, as mulleres que foron violadas considérase que trouxeron "deshonra" ou "vergoña" ás súas familias. Isto pasa especialmente se a vítima queda embarazada.
Un punto clave no código de honra é a virxindade da muller, que debe preservarse até o matrimonio. Suzanne Ruggi escribe: "a virxindade dunha muller é propiedade dos homes do seu ao redor; primeiro do seu pai, máis tarde, un agasallo para o seu marido, un dote virtual mentres se prepara para o casamento".
Leis
Os marcos legais en determinados lugares poden fomentar os crimes de honra. Estas leis provén a indulxencia cara aos asasinos e a criminalización doutros comportamentos, como o sexo extramarital, vestir de forma "indecente" en lugares públicos ou relacións homosexuais.
O Código Napoleónico
O Código Napoleónico non permitía que as mulleres asasinasen a maridos infieis, mentres que si permitía que os seus maridos asasinasen a mulleres infieis. O artigo 324 do Código Napoleónico, aprobado en 1810, permitía o asasinato dunha esposa infiel e do seu amante a mans do seu marido. Non foi abolido até 1975. O 7 de novembro de 1975, a Lei nº 617/75 artigo 17 derrogou o artigo 324 do Código penal francés de 1810.
Restauración da "honra" a través dun matrimonio forzado
No caso de que unha muller solteira, ao asociarse a un home, perda a virxindade ou sexa violada, a familia pode tentar restaurar a súa "honra" cun matrimonio forzado. O noivo adoita ser o home que "deshonrou" a moza mais, de non ser posíbel, pódese tratar de arranxar un matrimonio con outro home, a miúdo alguén que forme parte da familia da persoa que violou a muller. Sendo isto a alternativa a un crime de honra, a muller non pode negarse a aceptar o matrimonio. Espérase que a familia do home coopere e proporcione un noivo á muller.
Rexións
Segundo Widney  Brown, directora de planificación e estratexia de Human  Rights  Watch, a práctica dos homicidios por motivos de honra "atravesa culturas e relixións". En Occidente no período 1989-2009, 76 individuos ou grupos de perpetradores asasinaron 100 vítimas. Destes perpetradores, o 37% proviña de Paquistán, o 17% de orixe iraquí, o 12% de Turquía e o 11% de Afganistán. O 25% restante viña de Albania, Alxeria, Bosnia, Exipto, Etiopía, Güiana, India, Irán, Marrocos e Palestina (Cisxordania).
Gaio (xurista)
Obras
As Institutiones conserváronse case integramente, grazas a un códice (palimpsesto) do século V da Biblioteca de Verona, descuberto por Niebuhr en 1816, baixo o texto dunha obra de Xerome de Estridón (mediante reactivos especiais).
Concello de Canedo
Historia
Cando se inaugurou o ferrocarril, o Goberno decidiu construír a estación de Ourense na localidade da Ponte, no concello de Canedo. Ao redor da estación fóronse establecendo comerciantes, hospedaxes e casas de comidas, axencias de transportes, talleres, pequenas industrias, mestres de obras e artesáns, servizos etc. Os comerciantes e políticos de Ourense retomaron a idea da anexión. En 1926 formouse unha comisión mixta Ourense-Canedo para fixar as bases dunha posible fusión, pero un levantamento popular fixo que se esquecese o tema. Ao rematar a guerra, en 1940, impúxose a anexión, que pasou por diversos avatares e foi derrogada. Finalmente, coa intervención do gobernador civil, acabou por materializarse en 1943.
Jo Nesbø
Serie infantil Doktor Proktor
Gardando certa semellanza coa obra do escritor Roald Dahl, narra as aventuras dun inventor.
Francisco Xosé Fernández Naval
Francisco Xosé Fernández Naval, "Chisco", nado en Ourense o 26 de abril de 1956, é un narrador e poeta galego.
Moeda dos gobernadores romanos de Xudea
Non todos os procuradores e prefectos emitiron moeda; os únicos que o fixeron foron Coponio, Marco Ambíbulo, Valerio Grato, Poncio Pilato, Marco Antono Félix e Porcio Festo, e de todos eles en conxunto coñécense 19 modelos diferentes.
Lourinhasaurus
Lourinhasaurus  é un xénero representado por unha única especie de dinosauro saurópodo neosaurópodo macronario, que viviu a finais do período Xurásico, hai aproximadamente entre 150 e 142 millóns de anos, no Kimmeridgiano e o Titoniano, no que hoxe é Portugal. O xénero foi descrito por Dantas et al. en 1998, e a especie tipo é Lourinhasaurus alenquerensis.
Meteoroide
Un meteoroide (do latín meteōrus, e este do grego μετέωρος, 'elevado no ar') é un corpo menor do Sistema Solar de, aproximadamente, entre 100 µm até 50 m (de diámetro máximo). O límite superior de tamaño, 50 m, emprégase para diferencialo dos cometas e dos asteroides, mentres que o límite inferior de tamaño, 100 µm, se emprega para diferencialo do po cósmico; porén, os límites de tamaño non adoitan empregarse moi estritamente sendo ambigua a designación dos obxectos que se atopen próximos a estes límites.
Montefaro, Cervás, Ares
Montefaro é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña un habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística sendo este un home, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando non había habitantes.
A Lanzada, Noalla, Sanxenxo
Historia
O lugar da Lanzada deixa constancia a través do seu rico patrimonio da súa poboación humana desde tempos moi remotos coas ruínas do Castro da Lanzada e xa na idade media a Torre da Lanzada e a posterior ermida da Lanzada.
1070
Mortes
Historia ano a ano
Samuel Gottlieb Gmelin
Abreviatura
A abreviatura S.G.Gmel. emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Lulaíños, Lousada, Carballedo
Lulaíños é un lugar da parroquia de Lousada, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 12 habitantes (6 mulleres e 6 homes).
Toponimia
O topónimo é un diminutivo en plural de Lulás (lugar da veciña parroquia de San Mamede de Lousada). Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Pepe Carreiro
Traxectoria
Traballou de debuxante e director de arte en varias axencias de publicidade de Vigo, fundou con outros socios unha axencia propia e ten un estudo propio desde os anos 90.
Fondo de Cultura Económica
O Fondo de Cultura Económica (FCE, ou simplemente “o Fondo”) é un grupo editorial en lingua castelá, asentado en México, con presenza en todo o orbe hispanoamericano, sen fins de lucro e sostido parcialmente polo Estado.
Sandiás, Sandiás
Igrexa de Santo Estevo de Sandiás
O retablo maior de Santo Estevo de Sandiás foi realizado entre o ano 1603 e o 1607 polo entallador Xoán Fernández "O Mozo" e o escultor Francisco de Moure. Consta de dous corpos, tres rúas e un ático. Destacan no primeiro corpo san Pedro e san Paulo e no segundo san Francisco, santo Estevo e san Lourenzo. De grande interese son as pinturas manieristas da parte baixa, nas que destacan as escenas da Anunciación e a Visitación.
Barlovento (meteoroloxía)
miniatura|300x300px|Direccións de situación de barlovento e sotavento nun veleiro. Barlovento refírese ó lugar de onde ven o vento. Foi usado en orixe na fala mariñeira, opoñéndose ó de sotavento. Así, a expresión a barlovento significa de cara ó vento e a sotavento significa de costas ó vento, cara onde se dirixe, relacionándose en comezo coas embarcacións de vela e logo sendo estendido a outros quefaceres (xeomorfoloxía, climatoloxía, caza... ). F. J. Monkhouse define este termo como o ''costado de onde sopla o vento. Oposto a sotavento'' [ ]. En xeral, é un termo moi usado en xeografía física e en topónimos de lugares ou rexións orientadas, en xeral polo relevo, cara ós ventos dominantes.
Christos Yannaras
Formación
Estudou filosofía e teoloxía en Atenas, Bonn e París. Doutor na Facultade de Letras da Sorbona e da Facultade de Teoloxía de Tesalónica. É membro da Academia Internacional de Ciencias Relixiosas. É tamén profesor emérito de filosofía no Instituto de Ciencias Políticas de Atenas.
Pensamento
Yannaras ao igual que Pavel Florenskii fai fincapé na experiencia da beleza, pero aquela beleza que sinala alén de si mesma e que é un chamamento tráxico a unha plenitude de vida, que se recoñece como inalcanzábel.
Beatriz de la Fuente
Académica
Membro de número da Academia de Artes de México, foi a primeira muller en pertencer como membro ó Colexio Nacional, ingresando o 7 de maio de 1985. Membro do Buró Directivo do Comité Internacional d'Histoire de l'Art de 1979 a 1996, foi membro da Academia Mexicana da Historia de 1999 a 2005, e ocupou a cadeira 12. Tamén foi investigadora emérita do Instituto de Investigacións Estéticas da UNAM.
55 Cancri e
Descubrimento
55 Cancri e foi un dos primeiros planetas extrasolares descuberto cunha masa comparable á de Neptuno. Anúnciase ó mesmo tempo o descubrimento doutro "Neptuno quente", Gliese 436 b, que orbita ó redor da anana vermella Gliese 436.
Características
Inicialmente non se sabía se 55 Cancri e era un pequeno xigante de gas coma Neptuno ou un gran planeta rochoso. No 2011, un tránsito do planeta foi confirmado, permitindo ós científicos calcula-la súa densidade. Ó principio sospeitábase que podía ser un planeta de auga. As observación iniciais non amosaban hidróxeno na súa sinatura de tránsito Lyman-alpha, Ehrenreich cavilaba con que eses volátiles poderían ser dióxido de carbano, no sitio de auga ou hidróxeno.
Lámpada compacta fluorescente
miniatura|250px|Lámpada compacta fluorescente con figura de espiral. A lámpada compacta fluorescente (CFL na súa sigla en inglés), tamén coñecida como lámpada aforradora de enerxía ou lámpada de luz fría, é un tipo de lámpada fluorescente que pode ser usada nas roscas estándar para bombillas ou lámpadas incandescentes ou con luminarias pequenas.
Cores de luz nas lámpadas CFL
As lámpadas de cores "Branco cálido" ou "Branco suave" (2700 K – 3000 K) proporcionan unha cor similar á das lámpadas incandescentes, algo amarela, en aparencia. As lámpadas "Branca", "Branca Brillante" ou "Branco Medio" (3500 K) producen unha luz branca-amarela, máis branca que a dunha lámpada incandescente pero aínda considerada como "cálida". As lámpadas Branco Frío (4100 K) emiten máis dun ton branco puro e as llamadas "Daylight" (Luz diúrna, de 5000 K a 6500 K) emiten un brillo levemente branco azulado.
Outras tecnoloxías de CFL
Outra variante das tecnoloxías existentes de CFL son os bulbos ou lámpadas cun recubrimento externo de nano-partículas de dióxido de titanio. Esta substancia é un fotocatalizador que se ioniza cando se expón ás radiacións Ultra Violeta producidas pola CFL, sendo capaz de converter osíxeno en ozono e auga en radicais hidroxilos, o que neutraliza os olores e elimina bacterias, virus e esporas de mofo.
Angueira
Antropónimo
Amais, como apelido pode referirse a:
Tefrítidos
Descrición
A larva é anfipnéustica (ten só os pares posterior e anterior de espiráculos). O corpo varía de branco, a amarelado ou marrón. O extremo posterior das especies de cores claras é ás veces negro. O corpo vaise estreitando na parte anterior. Teñen dúas mandíbulas ás veces con dentes ao longo da beira ventral. Os lóbulos antenomaxilares situados a cada lado das mandíbulas teñen varias cristas orais transversais ou láminas curtas dirixidas á parte posterior. Os espiráculos anteriores (espiráculos protorácicos) acaban en punta roma e non son alongados. Cada un ten polo menos tres aberturas ou ata máis de 50 dispostas transversalmente nun, dous ou tres grupos ou irregularmente. Cada espiráculo posterior (espiráculo anal) carece dun peritrema claramente definido e cada un ten tres aberturas espiraculares (en larvas maduras). Estes son xeralmente máis ou menos horizontais, paralelos e normalmente levan pelos espiraculares ramificados en catro penachos.
Cinocilio
Aparato vestibular
Os cinocilios están presentes na crista ampular dos condutos semicirculares do oído e nas máculas do utrículo e sáculo. As máculas están cubertas dunha capa de xelatina e de otólitos, e as cristas ampulares por unha cúpula xelatinosa móbil. O cinocilio é o cilio máis longo situado na célula ciliada ou pilosa rodeado de decenas de esterocilios (microvilosidades). Durante o movemento do corpo, a célula ciliada é despolarizada cando os estereocilios se moven cara ao cinocilio. A despolarización da célula ciliada causa que se libere un neurotransmisor e haxa un incremento da frecuencia de disparo de impulsos no nervio cranial VIII (estato-acústico). Cando os esterocilios se inclinan separándose do cinocilio, a célula ciliada é hiperpolarizada, diminuíndo a cantidade de neurotransmisor liberado, o cal diminúe a frecuencia de envío de impulsos do nervio cranial VIII.
Elhaida Dani
En decembro de 2014 gañou a 53ª edición Festivali i Këngës coa canción "Diell" (Sol), e representará a Albania no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria. O 23 de febreiro de 2015, anunciou que cantaría outra canción no certame. Ao día seguinte revelou que a canción se chamaría "I'm Alive".
Tefrítidos
Obras para a identificación
Ver tamén as ligazóns externas para guías detalladas.
Traballos máis antigos pero aínda útiles:
Tegucigalpa
Etimoloxía
A maioría das fontes indica que a orixe e significado da palabra Tegucigalpa deriva da lingua náhuatl. A versión máis aceptada fai pensar que procede da palabra náhuatl Taguz-galpa, que significa "montes de prata", pero esta interpretación é incerta xa que os indíxenas que ocupaban a rexión daquela descoñecían a existencia de xacementos minerais da zona.
Torpedínidos
Etimoloxía
O nome da familia, Torpedinidae, está construído sobre a raíz do nome do seu xénero tipo, Torpedo, coa adición da desinencia do latín científico -idae 'en forma de', propia dos nomes das familias dos animais. En canto o nome do xénero, Torpedo, vén do latín torpere 'agarrotarse, quedar paralizado', referíndose ao efecto en alguén que manipula ou pisa unha destas raias viva.
Artes
O topónimo Artes pode referirse a:
Letra Q do leite
miniatura|dereita|A Letra Q do leite nun tanque refrixerado O símbolo da Letra Q do leite, formado a partir de LEite cru de vaca, TRAzabilidade e Qualidade, é un sistema de identificación do leite e produtos lácteos obtidos e transformados en España, de forma que garantan a rastrexabilidade do leite producido e utilizado nas industrias transformadoras.
Palimpsesto
dereita|300px|miniatura|'[[Codex Ephraemi Rescriptus da Biblioteca Nacional francesa.]] Un palimpsesto (do grego antigo παλίμψηστον palímpseston, que significa "gravado novamente") é un manuscrito que aínda conserva pegadas doutra escritura anterior na mesma superficie, pero borrada expresamente para dar lugar á que agora existe.
Xeoloxía
En xeoloxía chámase palimpsesto a unha canle cuxo patrón de drenaxe foi modificado subitamente (en relación ao tempo xeolóxico), podendo evidenciarse ambos os patróns como resultado do proceso.
Cereal
Historia antiga
A primeiras aldeas do Neolítico mostran evidencias do desenvolvemento do procesado do gran. O Levante é o berce dos antepasados do trigo, a cebada e os chícharos, en que moitas destas aldeas estiveron baseadas. Hai evidencia do cultivo de figos no val do Xordán hai 11.300 anos, e produción de cereal (gran) en Siria aproximadamente hai 9.000 anos. Durante o mesmo período, os campesiños na China empezaron para cultivar arroz e paínzo, utilizando inundacións provocadas polo home e queimas como parte do seu sistema de cultivo. Os cultivos de fibra foron domesticados ó mesmo tempo que os cultivos alimentarios, coa China domesticando cáñamo, algodón sendo desenvolvido independentemente en África e América do sur, e Asia Occidental domesticando liño. O uso de emendas, incluíndo esterco, peixe, compost e cinzas de madeira, parece que comezou cedo, e desenvolveuse de forma independente en varias áreas do mundo, incluíndo Mesopotamia, o Val do Nilo e Asia Oriental.
Cebada
Normalmente seméntase a final do outono ou comezo do inverno, e a colleita adoita ser a final de xuño ou comezo de xullo.
Sésamo
O sésamo (Sesamum indicum) é unha especie da familia das Pedaliaceae. Parece orixinaria da África, non se atopa en estado espontáneo. Cultívase en rexións tropicais e subtropicals polas súas sementes oleaxinosas (aceite de sésamo). É un dos cultivos máis antigos da humanidade e xa os sumerios cultivábana e exportaban o aceite en grandes cantidades. Co sésamo faise aceite e tahina, unha pasta moi utilizada na cociña árabe. Outros usos do sésamo son a decoración de pans, o sal de sésamo ou como ingrediente do "suxi" e outras preparacións da cociña xaponesa. As propiedades nutritivas das sementes de sésamo inclúen as de ser anticolesterólico e anticanceroso.
Usos industriais
Algúns dos usos dos cereais na industria son os seguintes:
Bioloxía evolutiva
Historia
A bioloxía evolucionista, como disciplina académica, xurdiu como resultado da síntese evolutiva moderna nas décadas de 1930 e 1940. Entre tanto, foi só nas décadas de 1970 e 1980 cando un número significativo de universidades pasou a ter departamentos que incluían especificamente o termo bioloxía evolucionista nos seus títulos. Nos Estados Unidos de América, como resultado do rápido crecemento da bioloxía molecular e da bioloxía celular, moitas universidades dividiran (ou agregaran) os seus departamentos de bioloxía en departamentos do estilo de bioloxía celular e molecular e bioloxía evolucionista e ecoloxía (que xeralmente incorporaron antigos departamentos de paleontoloxía, zooloxía e afíns).
METZ
Historia
En maio do ano 2017 METZ anunciou o seu terceiro álbum de estudio, Strange Peace, gravado por Steve Albini. O disco publicouse o día 22 de setembro dese ano.
Edward Drinker Cope
Traxectoria
Entre 1871 e 1877, Cope explorou estratos cretáceos no estado de Kansas e terciarios en Wyoming e Colorado. Perdeu a citada guerra cando morreu en Filadelfia en 1897.
Othniel Charles Marsh
miniatura|dereita Othniel Charles Marsh, nado en Lockport (Nova York) o 29 de outubro de 1831 e finado o 18 de marzo de 1899, foi un dos paleontólogos máis destacados do século XIX.
Drew Barrymore
Drew Blyth Barrymore, nada o 22 de febreiro de 1975 en Culver City (California) é unha actriz, directora de cine, guionista, produtora, modelo e embaixadora da ONU estadounidense.
Racionalismo arquitectónico
GATEPAC Centro
O sector Centro tivo pouca actividade como colectivo —só a organización dalgúns congresos e unha certa participación na revista A.C., editada en Barcelona—, e mostraba certa inconsistencia interna. Destacou Fernando García Mercadal, un dos fundadores do CIAM en 1928 e delegado español do CIRPAC. O seu primeiro proxecto próximo ao racionalismo foi o pavillón Rincón de Goya de Zaragoza (1927), que denota certa influencia do art deco. Máis adiante cabe mencionar o Museo de Arte Moderno de Madrid (1933), no que se afastaba das vangardas. A chamada Xeración do 25 estivo activa en Madrid até o comezo da Guerra Civil. As primeiras realizacións foron, xunto ao Rincón de Goya, a gasolineira Porto Pi de Casto Fernández Shaw e a casa do Marqués de Villora de Rafael Bergamín, todas do ano 1927. Estes tres arquitectos foron os principais referentes deste grupo, no que tamén forman parte Luis Blanco-Soler, Manuel Sánchez Arcas, Luis Lacasa e outros. As súas foron as principais obras de vangarda no Madrid anterior á guerra civil, como as colonias Parque-Residencia, El Viso, o Instituto Escuela, a totalidade da cidade universitaria de Madrid, o Frontón Recoletos de Eduardo Torroja e Secundino Zuazo ou a Casa de las Flores de Secundino Zuazo. miniatura|250x250px|Náutico de [[Donostia|San Sebastián (1929), de José Manuel Aizpurúa e Joaquín Labayen ]]
Grupo vasco
O grupo vasco apenas funcionaba como tal e só se desenvolveu nas actividades individuais dos seus membros, como Aizpurúa e Labayen, que proxectaron obras conxuntamente, como o Náutico de San Sebastián (1929).
Extinción do Permiano-Triásico
miniatura|dereita|350px|Intensidade de extinción mariña durante o Fanerozoico. Intensidade da extinción en porcentaxe de xéneros mariños que estaban presentes en cada intervalo de tempo pero que xa non estaban presentes no intervalo seguinte, fronte á escala de tempo. Na parte superior indícanse os períodos xeolóxicos con abreviaturas e cores. A extinción do Permiano é o evento máis significativo para os xéneros mariños, no cal (segundo esta fonte) aproximadamente o 50% deles non conseguiron sobrevivir. A extinción do Permiano-Triásico (P-Tr), tamén chamada extinción en masa do Permiano-Triásico, evento de extinción do Permiano-Triásico, coñecida coloquialmente como a gran mortaldade, o final permiano ou a grande extinción permiana, é unha grande extinción que ocorreu hai uns 252 millóns de anos (Ma), que forma a fronteira entre os períodos Permiano e Triásico, e tamén entre as eras do Paleozoico e Mesozoico. Foi o evento de extinción coñecido máis grave acontecido na Terra, no cal se extinguiron un 96% de todas as especies mariñas e un 70% das especies de vertebrados terrestres. É a única extinción en masa coñecida que afectou aos insectos. Un 57% de todas as familias e un 83% de todos os xéneros desapareceron. Como se perdeu tanta biodiversidade, a recuperación da vida na Terra tardou en producirse significativamente máis tempo que en calquera outro evento de extinción coñecido, posiblemente uns 10 millóns de anos.
Organismos mariños
O rango de morfoespazo ocupado polo amonoideos, que é o rango de formas, feituras e estruturas posibles, restrinxiuse máis a medida que avanzaba o Permiano. Xusto uns poucos millóns de anos antes do Triásico, a gama orixinal de estruturas dos amonoideos reocuperouse de novo, pero os parámetros distribuíanse de forma diferentes nos distintos clados.
Recuperación biótica
miniatura|200px|dereita| Un [[río anastomosado, o río Waimakariri na Illa Sur de Nova Zelandia.]] Durante o Triásico temperán (hai de 4 a 6 millóns de anos despois da extinción P-Tr), a biomasa das plantas era insuficiente para formar depósitros de carbón, o que implica unha masa de alimento limitada para os herbívoros. Os padróns de ríos no Karoo cambiaron de ser ríos con meandros a ríos anastomosados, o que indica que a vexetación foi moi escasa durante un longo tempo.
Anoxia
Encóntranse evidencias dunha anoxia moi estendida no océano (grave deficiencia de oxíxeno) e de euxinia (presenza de sulfuro de hidróxeno) desde o Permiano tardío e o Triásico temperán. Ao longo da maior parte dos océanos de Tetis e da Pantalasa hai evidencias de anoxia, entre as que están laminacións finas nos sedimentos, pequenos framboides de pirita, altas proporcións de uranio/torio e biomarcadores de bacterias verdes do xofre, aparecen no evento de extinción. Porén, nalgúns sitios, como en Meishan (China), e no leste de Groenlandia, as evidencias de anoxia preceden á extinción. Biomarcadores de bacterias verdes do xofre, como o isorenieratano, o produto diaxenético do isorenierateno, son amplamente utilizados como indicadores de euxinia na zona fótica porque as bacterias verdes do xofre requiren tanto luz coma sulfuro de hidróxeno para sobrevivir. A súa abundancia nos sedimentos do límite P-Tr indican que o sulfuro de hidróxeno estaba presente mesmo en augas pouco profundas.
Ad Astra (filme)
O proxecto foi anunciado a comezos de 2016, con Gray declarando que quería facer "a representación máis realista dunha viaxe espacial que xamais fose feita nun filme". Pitt asinou como protagonista en abril de 2017 e o resto do elenco uniuse a finais dese ano. A rodaxe comezou nos Ánxeles no mes de agosto, durando até outubro.
Sculptor
Estrelas Notables e con nome propio
Fonte: The Bright Star Catalogue, 5th Revised Ed. , The Hipparcos Catalogue, ESA SP-1200
Gabinete Real de Moedas de Estocolmo
Orixes da colección
En 1630, o rei Gustavo II Adolfo (1611-1632) incrementou a colección real con moedas de maior antigüidade. Durante a Guerra dos Trinta Anos, os suecos tomaron como botín numerosas moedas e medallas, moitas das cales, cara a 1650, chegaron ás mans da raíña Cristina (1632-1654) como agasallo do seu curmán Carlos Gustavo e, finalmente, acabaron sumándose aos fondos da colección. Porén, na súa abdicación en 1654, a raíña levou con ela moitas destas pezas cara ao estranxeiro, aínda que un bo número de moedas imperiais romanas e os emitidas polos emperadores bizantinos permaneceron na colección real. Carlos XI (1660-1697) tamén intercambiou e adquiriu posteriormente a un comerciante de Ámsterdam algunhas das pezas levadas por Cristina, que puideron así ser reintegradas á colección.
1727-1974
En 1974, o Museo do banco sueco Handelsbanken incorporouse ao Gabinete Real de Moedas de Estocolmo.
Antroponimia
Orixe dos antropónimos galegos
A altura da formación das linguas románicas, entre os séculos VI e IX, o exame da documentación referida a Galiza, escrita en latín, ofrece as seguintes tradicións antroponímicas:
Apelidos toponímicos
Sampaio (1470: Fernan de Sam Payo), San Pedro / Sampedro (1442: Aluaro de Sant Pedro; 1502: Juan de San Pedro), Sanfiz (1519: Gonçalo de San Fiis), Sanxurxo (1342: Gomez Eanes de San Gurgo; 1491: Jacome de Sanjurjo), Seoane (1430: Iohan Seoane; 1474: Fernan de Seoane), Santalla (1470: Ares de Santalla).
Alcuños
Alusións a todo tipo de obxectos, como: Agulla (1420: Juan Agulla), Caldeiro (1449: Fernan Caldeiro), Cuba (1255: Pedro Pelagii Cuba), Fariña (1369: Diego Fariña), Loriga (1308: Pedro Fernández Loriga), Saco (1515: Pero Saco de Villanoble), Tacón (1314: Pero Tacón)
Harold Perrineau
Traxectoria
Perrineau interpretou o personaxe de Michael Dawson no éxito da ABC Lost. Foi temporalmente dado de baixa cando o seu personaxe saíu da illa a finais da segunda tempada e non apareceu en absoluto na terceira tempada. En xullo de 2007, anunciouse que Perrineau volvería ó elenco principal da cuarta tempada da serie. Porén, este retorno non durou moito, xa que a súa participación na cuarta tempada foi a reprodución do seu pasado como membro do elenco regular. Dawson morre ó final da tempada. Fixo unha aparición especial na sexta e derradeira tempadas.
Ostra
Algunhas subespecies son capaces de producir perlas no transcurso do tempo, que se forman a partir de partículas que se sedimentan na ostra. Existen diferentes tipos de perla dependendo do sedimento acumulado.
Hadrián
Hadrián é un antropónimo galego masculino. Variedades recoñecidas do nome son Hadriano, Hadrán e Hadrao (ou Adrián, Adriano, Adrán e Adrao se non conservan o H orixinario). As variantes rematadas en -ano e con -i- son máis cultas, mentres que as variantes sen -i- son máis evolucionadas. A forma feminina é Hadriana ou Adriana. Procede do latín Hadrianus, sobrenome da estirpe romana do emperador Hadriano, derivado á súa vez do topónimo Adria ou de Atri ou Hatria que á súa vez podería ter a súa orixe no etrusco ou podería estar tamén ligada a un Ariainn das linguas célticas (divindade relacionada co pastoreo e a agricultura). Adrián foi o antropónimo máis usado para nomear os meniños galegos na derradeira década do século XX.
Na cultura tradicional
Na cultura popular galega hai unha lenda, un refrán e unha cantiga vencellados a Santo Hadrián. A lenda di como segue:
Igrexa de San Fiz de Xirona
Igrexa de San Fiz de Xirona (en Església de Sant Feliu de Girona) é unha basílica colexiata orixinaria dos primeiros tempos do cristianismo. Acolle os oficios da Parroquia Maior de San Fiz do Bispado de Xirona, dito así porque este era o templo principal de Xirona antes da construción da catedral. A igrexa é documentada dende o ano 882, malia que o edificio actual corresponde basicamente á construción gótica do século XIV. O edificio, cun campanario que constitúe un fito esencial na imaxe monumental da cidade, foi declarada ben cultural de interese nacional.
Xuntas Militares de Defensa
Recoñecemento e apoxeo
Durante a folga xeral revolucionaria de 1917 as Xuntas de Defensa, das que os socialistas pensaban que mantiñan con elas «esenciais coincidencias», puxéronse de parte da orde establecida, e non só non encabezaron ningunha revolución senón que se empregaron a fondo na represión —"tampouco os soldados formaron sóviets cos obreiros, ao modo ruso, senón que en xeral obedeceron aos seus xefes", sinala Moreno Luzón—. Como comentou un oficial de gornición en Barcelona, as tropas «tiveron que castigar de duro desde un principio e grazas a isto terminouse pronto pois os revolucionarios críanse que o exército estaba con eles». Trala folga de agosto, as Xuntas de Defensa meteron presión ao goberno conservador de Eduardo Dato conseguindo que dimitise en outubro, o que, segundo Ángeles Barrio, "confirmaba, en todo caso, a dependencia política con respecto ao exército para formar ou manter ao goberno, xa fose liberal ou conservador".
Decadencia e disolución
Tres anos despois, tralo desastre de Annual de xullo de 1921, formouse un novo goberno de concentración presidido tamén por Antonio Maura. Este goberno volveu ocuparse das Xuntas de Defensa. En xaneiro de 1922, o ministro de Guerra, de novo Juan de la Cierva, transformounas en meras «comisións informativas» integradas no seu ministerio, aínda que para conseguir que o rei asinase o decreto o goberno tivo que empregarse a fondo, presentando incluso a dimisión —o rei manifestara as súas "dúbidas" sobre a oportunidade da medida e mantivera contactos cos coroneis xefes das Xuntas—. O goberno de Maura aguilloado pola «cuestión das responsabilidades» do desastre de Annual durou só oito meses e en marzo de 1922 foi substituído por un goberno conservador presidido por José Sánchez Guerra. miniatura|Retrato do rei [[Afonso XIII de España|Afonso XIII con uniforme de húsar (1927).]] O goberno de Sánchez Guerra intentou facer fronte ao crecente intervencionismo militar e propúxose someter as Xuntas de Defensa, chamadas, daquela, comisións informativas, contando esta vez coa colaboración do rei. En xuño de 1922, nunha reunión cos militares da gornición de Barcelona, Afonso XIII criticou as Xuntas, polo que pasou de ser considerado por elas coma un opoñente, en troques dun aliado, como era considerado até entón —a cambio recibiu sinais de apoio por parte dos militares "africanistas" destinados no Protectorado—. O rei, dixera:
Pedro Martínez
O nome de Pedro Martínez pode referirse a:
Goberno de Navarra
O Amelloramento asígnalle a función executiva, regulamentaria e administrativa e a de velar especialmente pola defensa da integridade do réxime foral de Navarra, debendo dar conta ao Parlamento de Navarra de calquera contraforo que puidese producirse.
Tiroxina
Transporte
A partir da T1 (ou MIT, monoiodotirosina) fórmase en varios pasos a T4, que se almacena na tiroide como tiroglobulina (xunto coa triiodotironina ou T3). Segundo as necesidades, a tiroglobulina fracciónase por hidrólise na propia tiroide liberando T4 e T3. Estas pasan ao sangue como T4 e T3 unidas a proteínas (un 99,97% do total), principalmente á globulina fixadora de tiroxina (TBG), e, en menor medida, á transtiretina e albumina, e só o 0,03% en forma de T4 libre (hormona activa non unida a proteínas). Unha vez liberada no sistema circulatorio, a tiroxina ten unha vida media dunha semana.
Madame de La Fayette
Marie-Madeleine Pioche de la Vergne, condesa de La Fayette, máis coñecida como Madame de La Fayette, nada en París o 16 de marzo de 1634 e finada na mesma cidade o 25 de maio de 1693, foi unha escritora francesa, autora de A princesa de Clèves, a primeira novela histórica de Francia e unha das primeiras novelas da historia da literatura.
Traxectoria
En 1659 quedou a vivir, definitivamente, en París e publicou en 1662 anonimamente La Princesse de Montpensier. De 1655 a 1680 mantivo unha estreita amizade con La Rochefoucauld, do que dixo:
Tres das súas obras foron publicadas postumamente: La Comtesse de Tende (1718), Histoire de Madame Henriette d'Angleterre (1720) e Mémoires de la cour de France (1731).
William Booth
William Booth, nado preto de Nothingham o 10 de abril de 1829 e finado o 20 de agosto de 1912 en Hadley Wood, Londres, foi o fundador e primeiro xeneral (1878-1912) do Exército de Salvación.
Carpintaría
Etimoloxía
A palabra "carpinteiro" é a interpretación galega da palabra do francés antigo carpentier (máis tarde, charpentier) o cal deriva dende o latín carpentrius [artifex], "(fabricante) dun transporte".
Sant Vicent del Raspeig
O topónimo do municipio xurdiu a raíz da estancia de Vicente Ferrer nas terras do Raspeig sobre 1411. O municipio creceu ao redor dunha ermida situada nas terras do Raspeig. Dende o século XVII, polo menos, documéntase a existencia en distintos protocolos notariais dos primeiros núcleos de poboación habitados no que hoxe coñecemos como Sant Vicent del Raspeig. O carácter de lugar de paso e á vez cruzamento de camiños das súas terras marcou o seu desenvolvemento histórico ao longo de séculos. A súa independencia total chegou en 1848 tras anos dun dilatado proceso segregacionista da cidade de Alacant.
Acuaporina 4
Distribución nas células e tecidos
Ademais, a AQP4 exerce un papel nas células de soporte dos órganos sensoriais, como a retina, oído interno e epitelio olfactorio. Na retina a AQP4 está moi concentrada onde os procesos das células de Muller teñen unha lámina basal arredor dos vasos sanguíneos e membrana limitante interna e en menor medida nas capas plexiformes externa e interna.
A AQP4 tamén se expresa nos astrocitos e é regulado á alza cando hai unha lesión directa do sistema nervioso central. No SNC a AQP4 pode encontrarse na medula espiñal e funciona alí como a principal canle acuosa. As canles de AQP4 están moi concentradas na barreira hematoencefálica e noutras barreiras para o líquido cefalorraquídeo.
Importancia clínica
Outra implicación clínica significativa da AQP4 no corpo humano é o seu papel na regulación do líquido cefaloraquídeo nos ventrículos cerebrais. Nos ventrículos do cerebro, a AQP4 pode ser utilizada para eliminar o exceso de líquido cefalorraquídeo en condicións como a hidrocefalia. O tratamento primario para individuos con hidrocefalia é a aplicación de derivacións (shunts) mecánicas nos ventrículos cerebrais para drenar o exceso de fluído. Un maior coñecemento do papel da AQP4 probablemente faría posible modificar o sistema de regulación á alza destas canles para axudar na reabsorción do líquido cefalorraquídeo sen necesidade de utilizar tratamentos fisicamente invasivos.
Historia clínica
Orixe
A información contida na historia clínica pode obterse seguindo o método clínico, orde de traballo semiolóxico, por diferentes vías que son:
Privacidade e confidencialidade
Desta forma todo o persoal que trata cos datos de carácter persoal dos pacientes (ficheiros de calquera tipo) ou que mantén relación laboral con eles, e xa que logo ten acceso a información confidencial está obrigado manter o segredo da información coñecida.
Genndy Tartakovsky
Primeiros anos
Tartakovsky naceu o 17 de xaneiro de 1970, en Moscova de pais xudeus. O seu pai, Boris, traballou como dentista para os funcionarios do goberno e para a Selección nacional soviética de hóckey sobre xeo. A súa nai, Miriam, foi a asistente do director dunha escola. Tamén ten un irmán, Alexander, quen é dous anos máis vello e actualmente é consultor de informática en Chicago.
Vanesa Martín
Traxectoria
En 2006 editou o seu primeiro álbum, Agua, producido por Carlos Jean. A reedición do mesmo contén unha versión do tema «Durmiendo Sola» a dúo con David DeMaría e a canción «Lluvia». Ademais de publicar este álbum, estes primeiros anos compuxo cancións diferentes artistas, entre eles India Martínez e Pastora Soler.
Malte
dereita|miniatura|200px|[[Cebada malteada]] O malte é o conxunto de grans de certos cereais, polo xeral de orxo, que se fai xermolar artificialmente e que, despois de seco e torrado, se emprega para a fabricación de cervexa e alcohol ou se toma en infusión. O termo malte refírese ademais a varios produtos do proceso:
O típico proceso de preparación do malte Pale desenvólvese do xeito a seguir:
Pro12 2015-2016
Formato da competición
O sistema de puntuación é o seguinte:
Aeroporto de Paros
O aeroporto de Paros é o aeroporto que serve á illa de Paros, Grecia, na rexión das illas Cícladas. Esta situado na parte suroeste da illa, a uns 10 quilómetros do porto de Parikia. Substituíu ao vello aeroporto de Paros o 25 de xullo de 2016.
Pamir (navío)
miniatura|Placa conmemorativa do Pamir en Wellington (Nova Zelandia). miniatura|O Pamir baixo pavillón finlandés navegando a toda vela. O Pamir foi unha bricbarca, un dos veleiros coñecidos como Flying P-Liner famosos pola súa rapidez e fiabilidade, da compañía de transportes alemá F. Laeisz. En 1949 converteuse no derradeiro veleiro comercial en dar a volta ao cabo de Fornos. Superado polos modernos graneleiros cara a 1957 xa non podía operar con ganancias, o seu consorcio naval non podía financiar a súa necesaria reparación nin contratar os suficientes oficiais especializados en veleiros o que causou graves dificultades financeiras. O 21 de setembro de 1957 afundiuse na zona dos Azores ao encontrarse co furacán Carrie e logo dunha extensa busca, tan só se puido rescatar seis superviventes.
1939-1959
En decembro de 1950 mercouno, xunto co Passat, unha empresa belga especializada no desmantelamento de barcos por 40.000 libras Levados a Anveres mercounos o armador alemán, Heinz Schliewen, por iniciativa do capitán Helmut Grubbeque fora mariñeiro no Pamir na década de 1920 e que facía campaña para preservar o navío e que servise ademais como barco de adestramento dos novos oficiais. O 25 de setembro de 1951 chegou ao porto de Kiel. Co apoio do goberno federal realizouse unha ampla modernización do navío, engadiuse un motor auxiliar e un equipo de comunicacións moderno. O 10 de xaneiro de 1952 realizou a súa primeira viaxe coa bandeira alemá, dende Hamburgo ata ao Brasil levando cemento para volver con mineral de ferro, así e todo durante a travesía fallou o motor e realizou a viaxe só con velas. Por problemas financeiros da empresa mercouno en decembro de 1954 un consorcio de corenta armadores alemáns. Nos seguintes cinco anos continuou a facer viaxes entre Europa e a costa leste de América do Sur, principalmente á Arxentina e ao tempo que transportaba carga tamén servía como buque escola.
Truman Capote
Éxito nos medios
A súa depresión levouno a un proceso de autodestrución, dependendo cada vez máis dos psicofármacos que, combinados co alcol, deterioraron a súa saúde e as súas relacións con todos os seus amigos, ata morrer por sobredose en 1984.