cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mastite
Os microorganismos máis frecuentemente asociados a unha mastite son os estreptococos do grupo B, o Staphylococcus aureus e especies non tuberculosas do xénero Mycobacterium en humanos e o Arcanobacterium pyogenes que produce unha mastite bovina transmitida por moscas.
Meseta Central
miniatura|dereita|250px|Relevo da [[Península Ibérica.]] miniatura|250px|Vista panorámica da Meseta Central ([[Submeseta Sur).]] miniatura|250px|Paisaxe de [[Peñalba de Ávila (Submeseta Norte).]]
Baía Botany
Historia
A baía foi o escenario do primeiro desembarco de europeos en Australia, ocorrido en 1770, cando arribou a ela o capitán James Cook; este deulle o nome de «Botany» (Botánica) pola súa gran variedade de plantas.
Batalla da fraga de Teutoburgo
O ataque xermano
A columna romana avanzaba moi lentamente, debido á cantidade demasiado grande de homes, serventes, nenos e exceso de carretas e animais de carga. Ademais, o groso do exército estaba cortando árbores, facendo carreiros e pontes sobre os pantanos. De súpeto, os xermanos atacaron desde lonxe e os lexionarios romanos víanse impedidos polo vento, a chuvia e o barro para adoptaren formación ningunha. Ían demasiado escasos de tropas auxiliares —cabalaría, arqueiros e fondeiros— para contestar eficazmente. Decidiron acampar nun sitio protexido dos xermanos, queimando todo o que non lles era preciso, coa esperanza de chegar á fortaleza máis próxima, Aliso, que viña estando cerca do río Lippe, quizais dous terzos do camiño desde o río Weser ao Rin, e á mañá seguinte reiniciouse a marcha. As tres lexións partiron e chegaron a campo aberto, conseguindo formar axeitadamente as súas tropas, mais ao volver ao bosque converteuse nun atranco, ao bater a infantería e a cabalería entre si e contra as árbores. Sufriron graves perdas, incluídas algunhas que se inflixiron a si mesmos pola dificultade de distinguir os inimigos dos amigos. Esa noite amañaron para se reuniren todos noutro campamento provisional, cunha fortificación totalmente inadecuada.
5.56 x 45 mm OTAN
miniatura|300px 5.56 x 45 mm OTAN, (tamén chamado Remington .223), é o calibre estándar da munición dos rifles das forzas da OTAN. A munición de 5.56 mm comezou a empregarse nos anos 1960 no rifle estadounidense M16. Inicialmente foi empregado coma alternativa para o anterior calibre de munición estándar de 7.62 mm.
Pecten jacobaeus
Hábitat
Pecten jacobaeus vive sobre substratos brandos (area, areas de cunchas ou fondos lamacentos), xeralmente entre os 15 e os 50 m de profundidade. O animal descansa sobre a súa valva convexa (a dereita).
Fontes de información
Tipos
As fontes secundarias conteñen información primaria, sintetizada e reorganizada. Están especialmente deseñadas para facilitar e maximizar o acceso ás fontes primarias ou aos seus contidos. Compoñen a colección de referencia da biblioteca e facilitan o control e o acceso ás fontes primarias. Débese facer referencia a elas cando non se pode utilizar unha fonte primaria por unha razón específica, cando os recursos son limitados e cando a fonte é fiable. Utilizámola para ampliar o contenido da información dunha fonte primaria, contrarrestar os nosos datos e para planificar os nosos estudos.
Catalán ribagorzano
O caso do benasqués
O benasqués fálase no Val de Benasque e constitúe unha fala de transición entre o aragonés e o catalán que boa parte dos lingüistas consideran dentro do diasistema aragonés (Menéndez Pidal, Badia, Borja Moll, Manuel Alvar ou Joan Veny)
Leonor de Borbón
Leonor de Borbón Ortiz, nada en Madrid o 31 de outubro de 2005, é a actual princesa de Asturias e a primeira na liña de sucesión ao trono español, como primoxénita dos reis Filipe VI de España e Letizia. Ademais do de princesa de Asturias, ostenta os demais títulos vinculados tradicionalmente ao herdeiro da Coroa española. É ademais presidenta honorífica da Fundación Princesa de Asturias e da Fundación Princesa de Girona.
José García Morales
Traxectoria
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 loitou nas barricadas de Lavadores. En 1938 organizou co seu irmán Rogelio García Morales un grupo guerrilleiro composto por comunistas e anarquistas. Logo da morte do seu irmán en Vilar de Infesta (Redondela) o 15 de outubro de 1939, reorganizou o grupo con Avelino Otero Montes, pero xa baixo o control de Manuel Simón Campos. O grupo operou nos montes de Mos e realizou varias accións en Tameiga, Petelos, Nordales e Ponte de Guizo. En abril de 1943 foi procesado por roubo e asasinato do veciño de Petelos Fructuoso Costas Giráldez (o garda cívico que rematou a Manuel González Fresco), con Ramón Pereira Antelo, José Luís Quintas Figueroa, Manuel Simón Campos e Abraham Lloriente Sánchez. En 1944 o grupo de supervivientes uníronse ao grupo de Benigno Andrade García "Foucellas". Integrouse no destacamento Paco Barreiro. O 14 de agosto de 1945, estabeleceron un control na estrada de Vigo a Ourense e apoderáronse de 32.000 pesetas nun vehículo da empresa "Distribuidora de Huevos de Jimeno y Cía". O grupo foi perseguido pola Garda Civil e José García foi abatido no monte Saramagoso (na parroquia de Louredo) xunto con Urbano Fernández Bastos.
Flunitracepam
O Rohypnol (flunitracepam) é un hipnótico de Hoffman-La Roche. É da familia da benzodiacepina, como Librium, Xanax e Valium. O Rohypnol é 10 veces máis tóxico có diacepam Valium.
Nos Estados Unidos nunca se aprobou para uso médico porque hai outros hipnóticos máis seguros.
Historia
O Flunitracepam sintetizouse en 1970 por Roche e era usado hospitalariamente cando se necesitaba unha profunda sedación. Entrou no mercado europeo en 1975 e, a partir dos 80, comezou a estar dispoñible noutros países.
Antigo Réxime
Extensión
A imposibilidade de retrotraer o concepto a entidades políticas dun período anterior, ata en Europa, vén do feito de que as formas políticas medievais eran de carácter feudal, dependentes nalgunha medida do Imperio ou do Papado, ou ben eran algunha forma de cidade-estado; doutra banda, o nacente capitalismo era aínda algo completamente marxinal, e a sociedade estamental (xa definida) aínda non producira os seus mecanismos e institucións finais. En ningún caso responden aos requirimentos propostos.
O caso español
miniatura|250px|[[Monumento a Filipe IV (Madrid)|Escultura ecuestre en bronce de Filipe IV, deseñada por Velázquez e esculpida por Pietro Tacca con asesoramento científico de Galileo. O sábado 9 de abril de 1677 alguén colocou un pasquín na Casa da Panadería da Praza Maior de Madrid que dicía A que veu o señor don Juan?: A baixar o cabalo e subir o pan, referíndose ao valido Juan José de Austria, que (ademais do do pan) fixera trasladar a estatua da fachada de Palacio ata o Bo Retiro. Hoxe a estatua pode verse na Praza de Oriente de Madrid.]]
Outros países europeos
miniatura|250px|A raíña [[Cristina de Suecia, por Sébastien Bourdon (1653). Protagonizou un soado episodio co seu traslado aos Estados Papais logo da súa abdicación, onde foi acollida polo Papa, en previsión dun triunfo da Contrarreforma no norte de Europa que nunca se chegou a producir. A interpretación da súa vida foi obxecto de moitas especulacións, e máis que ser mostra da condición común da muller no Antigo Réxime, o é de excepcionalidade.]] O tratado de Utrecht, ademais de sancionar o papel de Inglaterra como potencia, proporcionará a Austria os territorios europeos españois e iniciará a alianza franco-española (Pactos de Familia) que caracterizará as relacións internacionais ata 1789.
Economía e demografía
O crecemento do tamaño das cidades (só unhas poucas: París, Londres, Sevilla, Madrid, Roma, Nápoles, Istambul, superan os cen mil habitantes), a pesar de funcionar como sumidoiros demográficos e de recursos de todo tipo, contribuíu decisivamente á transición do feudalismo ao capitalismo (o papel de Londres foi fundamental para a creación dun mercado nacional, o de París, intermedio; o de Madrid, un relativo fracaso). Pero non facía esquecer que seguía a época preindustrial, e a ocupación da inmensa maioría da poboación, a das omnipresentes zonas rurais, seguían sendo actividades agropecuarias de produtividade e rendementos baxísimos, cuxas técnicas evolucionaban moi amodo (a longa duración braudeliana), condenando á dependencia dos ciclos naturais e as periódicas crises de subsistencia repetidas ciclicamente, coincidindo cos meses maiores previos ás colleitas, cando o trigo estaba máis caro. Non é casualidade que esas conxunturas xerasen movementos de descontento coñecidos como motíns de subsistencia, que nalgúns casos podían ter repercusións políticas (Motín dos gatos, Motín de Esquilache, ou a propia Revolución Francesa) ou no peor dos casos a fame negra que levaban a crises demográficas (a coñecida como trampa malthusiana). De feito, é habitual en demografía falar dun Antigo Réxime demográfico, que se caracterizaba por altas taxas de natalidade e mortalidade, escaso crecemento natural que se contrarrestaba polos anos de mortalidade catastrófica, elevada fecundidade (requirida con afán polas familias titulares de explotacións agrícolas), compensada co celibato (a nupcialidade, en idades moi precoces que ás veces se atrasaba, non afectaba a totalidade da poboación) e a moi baixa esperanza de vida.
Sistema político
As monarquías autoritarias que acumulanbán o poder político que a nobreza tiña na Idade Media basean o seu poder nuns mecanismos como o exército, constituído por mercenarios que o rei contrataba, aínda que en caso de guerra eran recrutados os civís de xeito forzoso para a defensa do país. O fin das mesnadas medievais controladas pola nobreza dá a este estamento unha nova función, non de poder militar senón económico e social, e a súa posición na Corte xunto ao rei daralle a súa medida de poder político.
A liberdade individual estaba ameazada constantemente pola policía, que podía prender a calquera cunha simple orde do rei, a "carta selada" (lettre de cachet ). Non se explicitaba a causa da detención, senón que simplemente se indicaba que "tal era a vontade do rei" (car tel est mon bon plaisir). Existía a censura previa, que exercía fundamentalmente a autoridade eclesiástica (o nihil obstat). Non se concedía a liberdade de conciencia ou liberdade relixiosa, senón que se aplicaba o principio cuius rexio eius religio (o rei impón a relixión ao súbdito) da Dieta de Augsburgo.
Pensamento, cultura e arte
Tras a ruptura e recolocación que supuxo a Reforma protestante e a Contrarreforma Católica, Manierismo e Barroco foron sucesivamente os estilos artísticos que se difunden desde Italia a toda Europa desde mediados do XVI e XVII. Con maior ou menor medida intensidade ao servizo da ideoloxía e das clases dominantes, aínda que tamén haberá arte burguesa alí onde a burguesía o é, como Holanda.
João Gilberto
João Gilberto Prado Pereira de Oliveira, coñecido artisticamente como João Gilberto, nado en Juazeiro, Brasil, o 10 de xuño de 1931 e finado no Río de Xaneiro o 6 de xullo de 2019, foi un músico considerado, xunto con Antônio Carlos Jobim (coñecido como Tom Jobim), un dos creadores do xénero musical Bossa nova. Foi tamén un cantante de jazz, con indiscutíbeis éxitos, sendo o maior a canción da "Garota de Ipanema".
Urbano Fernández Bastos
Urbano Fernández Bastos, coñecido como Fotógrafo ou Roque, nado en Cabral (Lavadores) e finado no Porriño o 14 de agosto de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Leila Aboulela
Traxectoria
Filla de nai exipcia e pai sudanés, aos seis meses a familia foi vivir a Khartún onde residiu até 1987, e estudou na Khartoum American School e economía na Universidade de Khartún. Fixo un mestrado en estatística na Escola de Economía e Ciencia Política de Londres. En 1990 foi vivir a Aberdeen co seu home e os seus fillos, e actualmente vive en Doha.
Clorazepate
Farmacocinética
Absórbese no tracto gastrointestinal. A eliminación do fármaco é lenta xa que os metabolitos activos poden permanecer no sangue varios días e incluso semanas, con efectos persistentes. O clorazepam é de vida media intermedia, flutuando entre as 30 e as 40 horas. A súa unión as proteínas é alta; metabolízase no fígado e excrétase por vía renal.
Indicacións
O clorazepam está indicado para o tratamento de: crises mioclónicas; ausencias de tipo epiléptico (refractarias a succinimidas o ácido valproico); crises convulsivas tonicoclónicas (xeralmente asociado con outro anticonvulsivo); trastornos de pánico.
A Virxe do Camiño, Rebordáns, Tui
A Virxe do Camiño é un lugar da parroquia de Rebordáns no concello pontevedrés de Tui na Comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE en 2013 tiña 83 habitantes (43 homes e 40 mulleres), dez menos ca en 2010 e nove menos ca en 2004.
Lingüística comparada
Metodoloxía
O principal método de traballo baséase na comparación entre os diferentes estados dunha mesma lingua ou entre linguas diferentes pero xurdidas dun mesmo devanceiro. Permite, ao sacar á luz as correspondencias regulares fonéticas, sintáctica e, máis raramente, semánticas, establecer parentescos entre as linguas. Ten, pois, como primeiro obxecto de estudo as semellanzas formais reveladas por estas comparacións. É a Lingüística comparada a que permite, xa que logo, establecer de maneira científica a existencia das familias lingüísticas das que se di, pois, que están ligadas por relacións xenéticas; a Lingüística comparada estuda tamén:
Outros artigos
Metoda porównawcza
Forgas, Ferreiros, A Pobra do Brollón
Festividades
O patrón da aldea é San Vitoiro, e celébranse as súas festas nunha capela situada a varios quilómetros da aldea.
Milo Abelleira
Traxectoria
Durante a súa curta carreira como futbolista vestiu seis anos a camiseta do Pontevedra CF, xogando tanto no filial como no primeiro equipo. Tras un breve paso polo CD Lugo, incorporouse á SCD Milagrosa, onde exerceu como xogador e dende 1986 tamén como adestrador ao mesmo tempo.
Anxo Rei Ballesteros
Traxectoria
Tamén autor de teatro, a súa obra Xogos de damas estreouse en 1987 polo grupo Malbarate, e en 1991 dirixiu a versión de A voz humana de Jean Cocteau. Preocupado pola filosofía, publicou ensaios en revistas e catálogos de artistas, e en 2003 apareceu o seu libro Tempo e vinganza sobre o Hamlet de William Shakespeare e o problema do tempo.
Contrabaixo
O contrabaixo é un instrumento musical de corda fretada que pertence á familia do violín, sendo o instrumento máis grande e co rexistro máis grave de entre todos os desta familia. Conta con catro cordas que, ao contrario do que ocorre con tódolos demais instrumentos da familia, afínase por cuartas ascendentes e non por quintas ascendentes, sendo a afinación das mesmas de grave a agudo Mi, La, Re e Sol, aínda que tamén existen contrabaixos de cinco cordas nos que se engade unha corda máis grave que a cuarta afinada en Do ou Si. Xeralmente emprégase un arco para fregar as cordas e facelas vibrar, o que produce o son, se ben tamén se poden puntear as cordas cos dedos (pizzicato).
Jota Peleteiro
Formado na canteira do Celta de Vigo, non encontrou sitio no primeiro equipo, polo que saíu cedido primeiro ao Real Madrid Castilla e logo ao Eibar. No club vasco foi un dos xogadores máis destacados da tempada 2013/14, sendo elixido no once ideal da Segunda División, e na antepenúltima xornada de liga anotou o histórico gol que lle deu ao equipo o ascenso á Primeira División por primeira vez na súa historia. En 2014 puxo rumbo a Inglaterra, onde fichou polo Brentford, equipo do Championship co que tivo destacadas actuacións ata 2017, período entre o cal xogou cedido un ano co Eibar na Primeira División.
Brentford
No verán de 2014 deixou o Celta de Vigo e asinou contrato co Brentford, equipo que viña de ascender ao Championship, o segundo nivel do fútbol inglés. Debutou co seu novo club o 19 de agosto, nunha vitoria por 1-2 sobre o Blackpool en Bloomfield Road, onde saltou ao campo na segunda parte como substituto de Moses Odubajo. Marcou o seu primeiro gol o 27 de setembro, no seu sétimo encontro co equipo, nunha vitoria por 2-0 diante do Leeds United en Griffin Park.
Aston Villa
O 5 de agosto de 2019 deixou o Birmingham para fichar polo gran rival histórico do club, o Aston Villa, tamén de Birmingham, no mesmo día no que Gary Gardner realizou o camiño inverso. O Aston Villa viña de ascender á Premier League, e no equipo reencontrouse co seu antigo adestrador no Brentford, Dean Smith. Debutou na máxima categoría inglesa o 10 de agosto, nun partido contra o Tottenham de Pochettino no Tottenham Hotspur Stadium de Londres, partido que acabou en derrota por 3-1. Marcou o seu único gol co club o 25 de setembro, nunha vitoria por 3-1 sobre o Brighton & Hove Albion, correspondente á EFL Cup.
Peking Express
Eliminación
Nas etapas nas que o sobre lacrado é verde, e que polo tanto non son eliminatorias, pasan á seguinte etapa tódolos concursantes; mais a parella que chegou na última posición e foi salvada polo sobre verde deberá facer o percorrido cun hándicap. O hándicap pode ralentizar a viaxe desta parella, aínda que isto depende en gran parte da pericia dos concursantes.
O Sisto, Solobeira, Vilagarcía de Arousa
O Sisto é un lugar da parroquia de Solobeira no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 45 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 27 eran mulleres e 18 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 54 veciños, e 2005, cando eran 58.
José Isbert
Traxectoria
Pasou boa parte da súa infancia en Tarazona de la Mancha (provincia de Albacete), de onde era a súa familia. Obtivo o título de Profesor de comercio e comezou a traballar como tal, chegando a ser membro do Tribunal de Contas, mais decidiu deixar todo e dedicarse á interpretación.
Tivo o seu primeiro papel no Teatro Apolo de Madrid, coa obra El iluso Cañizares. Pouco despois comezou a traballar no Teatro Lara, onde realizou varias funcións con éxito e recoñecemento da crítica. Neste teatro participou en obras como La ciudad alegre y seguros, La Inmaculada de los Dolores ou La señorita de Trevélez, esta última do dramaturgo Carlos Arniches, de quen José Isbert foi familia.
A Valiña, Solobeira, Vilagarcía de Arousa
A Valiña é un lugar da parroquia de Solobeira no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 15 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 9 eran mulleres e 6 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 14 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 18.
A Torre, Trobo, Begonte
A Torre é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
Mascato pardo
Descrición
O bico é bastante afiado e con moitas beiras dentadas. Teñen ás bastante curtas o que lles permite un rápido aleteo, pero teñen unha longa cola que se vai estreitando. Aínda que estas aves son normalmente silenciosas, os observadores de aves teñen informado de sons ocasionais que fai a ave similares a un gruñido ou grallido.
American Specialties
American Specialties é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Parquet Courts, publicado inicialmente no ano 2011 como un casete dunha edición limitada a través do selo Cut the Cord That... Records. Unha versión en vinilo do disco foi posteriormente lanzada por Pinball! Records en 2012.
Crise da auga en Cidade do Cabo
Impacto
dereita|miniatura|Cartel do goberno de Cidade do Cabo facendo un chamamento ao aforro de auga durante as restricións de 2017. dereita|miniatura|Xente voluntaria recollendo auga nos mananciais de Newlandsa comezos de 2018. Imaxes de xente collendo auga nas fontes foron distribuídas nos medios de comunicación dando a falsa impresión de cortes de auga xerais durante a seca. En resposta ás restricións de auga, o sector agrícola reduciu o consumo á metade, o que implicou a perda de 37 000 postos de traballo a nivel estatal, e que unhas 50 000 persoas pasasen o limiar da pobreza por mor da perda do emprego e da inflación debido ao aumento do prezo da comida. Até febreiro de 2018 o sector agrícola tivera 14 000 millóns de rands (900 millóns de euros) en perdas debido ás restricións da auga. Nos edificios de oficinas e en moitos lugares públicos en toda Cidade do Cabo retirouse a auga dos lavabos dos baños. A auga da choiva destinouse ao uso das cisternas dos váteres, aínda que se pediu que estas só se usasen despois de defecar, e que despois de ouriñar se usase un spray desinfectante perfumado. Amais, para lavar as mans repartíronse desinfectantes de mans en oficinas e edificios públicos.
Saúde pública
O saneamento inadecuado é unha das principais causas da diarrea, especialmente na poboación infantil. Cunha poboación de case 3,81 millóns de habitantes e unha densidade de poboación de 1530 hab./km², doenzas como o cólera ou a listeriose poden propagarse rapidamente sen un adecuado saneamento, especialmente nos barrios pobres da cidade. Sen auga limpa continúan as consecuencias sobre a saúde pública a medida que os insectos son atraídos e se reproducen en augas sucias, difundindo máis as enfermidades. As empresas de saúde pública, os centros de investigación e os provedores de menciñas tamén se preocupan polo impacto que terá a crise da auga nos servizos sanitarios. Pénsase tamén na repercusión na produtividade laboral debido a que as persoas non poden asistir con puntualidade aos postos de traballo por ter que facer cola para coller auga.
Santo
miniatura|[[Tareixa de Ávila, pintura de Rubens. Santa Tareixa de Xesús.]] Os santos (do latín sanctus, -i, de sanctus, -a, -um, 'sagrado', 'venerado'; en grego αγίος (hagíos); en hebreo qâdosh, 'elixido por Deus') son homes ou mulleres distinguidos nas diversas tradicións relixiosas polas súas atribuídas relacións especiais coas divindades.
Estación de Málaga-María Zambrano
Proximidades Renfe
A estación subterránea ten servizo de Proximidades Renfe cunha frecuencia de 2 trens por hora na liña C-1 e uns poucos trens ao día na liña C-2. É cabeceira da segunda.
As Travesas, Trobo, Begonte
As Travesas é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Catulo
Traxectoria
No ano 61 a.C Catulo marchou para Roma, onde se namorou da "Lesbia" dos seus poemas, que polo xeral se cre que era Clodia Metelo, irmá do infame Publio Clodio Púlquer. Esta rebiricocada muller, 10 anos máis vella que Catulo, pertencía á aristocrática familia Claudia. O asunto finou cando Clodia preferiu a Celio Rufo, que era membro do círculo social de Catulo e socio de Cicerón. 150px|esquerda|miniatura|Bitinia
Pandora
Co nome de Pandora podemos referirnos a:
O Carballal, Carballido, Alfoz
O Carballal é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Charlotte Hornets
2002-2004: Creación dos Bobcats
En xuño de 2003, o novo equipo foi chamado co nome de Bobcats. Charlotte, tamén casa dos Carolina Panthers da NFL, fixo dos nomes con motivos felinos algo natural para o novo equipo de baloncesto. Hai tamén algunhas especulacións nas que se pensa se "Bob" en Bobcats pode ser unha referencia ao propietario orixinal do equipo, Robert "Bob" Johnson.
Os Bobcats contrataron a Bernie Bickerstaff coma primeiro adestrador principal e director xeral da historia da franquía. Debido aos intentos errados de fundar un novo pavillón no centro de Charlotte, os políticos da cidade decidiron poñer en funcionamento uns impostos para axudar a pagalo. George Shinn, propietario dos Hornets, tamén quixo que a cidade pagara un novo pavillón, e deixou a cidade cando non o conseguiu.
Poliomielite
Poliomielite espiñal
O alcance da parálise espiñal depende da rexión afectada da medula, podendo ser cervical, torácica ou lumbar. O virus pode afectar ós músculos de ámbolos dous lados do corpo, pero a parálise é asimétrica con maior frecuencia. Calquera extremidade ou combinación de extremidades pode resultar afectada, e a parálise adoita ser máis grave en localizacións proximais (onde as extremidades se unen ó corpo) que nas distais (nos dedos e dedas).
Poliomielite bulbar
miniatura|right|Localización e anatomía da rexión bulbar (en laranxa).
Vacinación
A segunda vacina da polio con virus non activo desenvolveuna en 1952 Jonas Salk da Universidade de Pittsburgh, realizando o anuncio público o 12 de abril de 1955. A coñecida como vacina de Salk, baséase en poliovirus que medra nun cultivo de tecidos de ril de mono, desactivado quimicamente con formaldehido. Tras dúas doses desta vacina (por medio de inxección), máis do 90% dos individuos desenvolven anticorpos protectores para os tres tipos de poliovirus, e o 99% tórnanse inmunes ó poliovirus tras tres doses desta vacina.
Posteriormente Albert Sabin desenvolveu unha vacina oral para a polio, producida polo paso repetido do virus a través de células non humanas a temperaturas subfisiolóxicas. O poliovirus atenuado na vacina de Sabin replícase de forma moi eficiente no intestino, a principal localización da infección e replicación do poliovirus silvestre, pero a cepa desta vacina non é capaz de replicarse de forma eficiente nos tecidos do sistema nervioso. Unha única dose da vacina oral de Sabin produce inmunidade para os tres serotipos de poliovirus en arredor do 50% dos que a reciben, mentres que tres doses desta vacina producen anticorpos protectores para os tres serotipos en máis do 95% dos que a reciben. Os ensaios clínicos con persoas para a vacina de Sabin comezaron no ano 1957, e en 1958 foi seleccionada, en competición coas vacinas de Koprowski e outros investigadores, polos Institutos Nacionais da Saúde dos Estados Unidos. Autorizada para o seu comercio no ano 1962, converteuse rapidamente na principal vacina para a polio utilizada en todo o mundo.
Prognose
miniatura|Unha nena cunha deformidade na súa perna dereita provocada pola polio. Os pacientes con infeccións abortivas de poliomielite recupéranse por completo. Naqueles que só desenvolven meninxite aséptica, os síntomas poden persistir entre dous e dez días, seguidos dunha recuperación completa. Nos casos de polio espiñal, se as células nerviosas afectadas quedan completamente destruídas, a parálise é permanente. As células non destruídas que perden funcións temporalmente poden recuperarse entre catro e seis semanas trala aparición da doenza. A metade dos pacientes con polio espiñal recupéranse por completo, un cuarto recupérase cunha discapacidade leve e o cuarto restante queda cunha discapacidade grave. O grao de parálise aguda e parálise residual é probablemente proporcional ó grao de viremia, e inversamente proporcional ó grao de inmunidade. A poliomielite espiñal resulta mortal en só moi raras ocasións.
Historia
A doenza recibiu unha gran publicidade durante as epidemias dos anos 1950, cunha gran cobertura dos medios de calquera avance científico que puidese levar a unha cura, outorgándolle unha notoria fama ós científicos que traballaron nestes avances. En 1957 creouse o Salón da Fama da Polio en Warm Springs na honra dos que realizaron avances importantes no coñecemento e tratamento da poliomielite, e no ano 2008 engadíronse catro organizacións (Rotary International, a OMS, o CDC e UNICEF) a este salón da fama. Rotary Internacional estableceu o 24 de outubro como o Día Mundial da Polio para conmemorar o nacemento de Jonas Salk, quen liderara o primeiro equipo en desenvolver unha vacina contra a poliomielite, e que xunto á vacina oral desenvolvida por Albert Sabin supuxeron os alicerces do establecemento da iniciativa global para a erradicación da polio en 1988.
Directorio Antiforista de Teis
Historia
O 11 de decembro de 1907 a Sociedad de agricultores de Teis dirixiu unha circular ás restantes do partido xudicial de Vigo na que lles propoñía realizar unha campaña a favor da redención forzosa dos foros. O 26 de xaneiro de 1908 a sociedade de Teis organizou un gran mitin en Vigo ao que se adheriron 41 sociedades agrarias e obreiras da provincia.
O 23 de febreiro de 1908 despois dun mitin que tivo lugar en Pontevedra constituíuse oficialmente o Directorio Antiforista de Teis. Foi elixido presidente Manuel Lago Martínez (o presidente da Sociedad de agricultores de Teis), como vicepresidente Ángel Lago Manzanares e secretario Jacinto Crespo (Chinto Crespo); Arturo Prieto foi o vicesecretario e Julián Estévez o contador; como vocais figuran José Martínez Lago, Enrique Martínez e José Calvelo. A Manuel Lago sucedeuno na presidencia Julián Estévez. O Directorio foi a primeira organización que agrupou varias sociedades nun movemento antiforista. O seu proxecto consistía en comprometer a sorte dos deputados nos seus distritos segundo a actitude que mostraran ante o problema dos foros. As campañas do Directorio tiveron como consecuencia a consolidación das sociedades agrarias e o seu aumento en número. A postura do Directorio foi a de optar por unha redención forzosa dos foros, pero pagándolles aos propietarios o seu dereito. Esta postura chocou coa representada por Ramón Abilleira e Joaquín Nogueira que eran partidarios da redención sen ningunha indemnización.
Copa do Mundo de Rugby 2015
Xapón
A candidatura xaponesa era a favorita para obter a organización do Mundial do 2015 tras ser finalista na candidatura polo torneo do 2011. Considerábase que a proposta nipoa podería supor un grande estímulo para o crecemento do rugby en Asia e era respaldada ademais pola experiencia na organización de eventos similares, como cando en 2002 coorganizou a Copa Mundial da FIFA. Así mesmo, a IRB valoraba moi positivamente o importante desenvolvemento do Xapón en calidade e número de xogadores de rugby, contando con 126.000 fichas. Ademais, a súa poboación de 127 millóns de persoas, a súa sólida economía, o seu importante potencial económico e turístico, a oportunidade de mostrar o rugby a unha nova audiencia asiática e a súa enorme capacidade para facelo, conformaban os puntos fortes dunha candidatura que se vía favorita.
Clasificación
Inglaterra, por ser o país anfitrión clasifícase automaticamente. As seguintes doce seleccións clasificáronse directamente ao finalizar entre as tres primeiras de cada grupo durante a fase inicial da Copa Mundial de Rugby de 2011 de Nova Zelandia.
Un último equipo clasificaríase mediante un sistema de playoff.
O Canizo
O topónimo galego O Canizo pode referirse a:
Estadio Mundial 82
Historia
Entre 2010 e 2012 serviu como localía para a SD Logroñés.
Antonia (filme)
Antonia foi rodado após dificultades por atopar localizacións e financiamento durante a década de 1980 e 1990. Desfrutou de boas críticas e diversos galardóns, como o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios.
Tradución
É importante diferenciar a tradución da interpretación. No primeiro caso, a mensaxe transmítese por escrito, mentres que na interpretación, a mensaxe exprésase de xeito oral ou mediante xesticulación, como acontece na lingua de signos.
O proceso tradutolóxico
Na etapa de decodificación do sentido do texto, cómpre identificar en primeiro lugar os segmentos que compoñen o texto orixinal, é dicir, as unidades mínimas con sentido. O segmento pode ser unha palabra, unha frase, unha ou máis oracións ou mesmo un texto completo.
Após este procedemento, sinxelo a primeira vista, agóchase unha operación cognitiva complexa. Para decodificar o sentido completo do texto orixe, cómpre interpretar e analizar todas as súas características de forma consciente e metódica. Este proceso require un coñecemento profundo da gramática, semántica, sintaxe e fraseoloxía da lingua orixe, así como dos elementos culturais. É esencial contar con estes coñecementos para recodificar o sentido na lingua meta. De feito, estes adoitan ser máis importantes e, polo tanto, máis fondos cós da lingua orixe. Por ese motivo, a práctica máis habitual é traducir á lingua materna. Ademais, é esencial coñecer a área que se está tratando.
Os estudos realizados nos últimos anos en lingüística cognitiva permitiron comprender mellor o proceso cognitivo da tradución.
Provincia de Ávila
Xeograficamente distínguense tres rexións diferenciadas:
Enrique Mauricio Iglesias
Traxectoria
Participou na campaña de Onde vén o leite para Feiraco, na banda deseñada Dominicanas Somos e nunha curta de animación para o Museo Massó.
Lingua leonesa
Situación actual
A pesar das dificultades, o número de xente nova que aprende e o usa (na súa maioría na escrita) rexistrou un incremento nos últimos anos, na súa meirande parte en grupos intelectuais e políticos orgullosos da súa identidade rexional/nacional, como por exemplo a Asociación Cultural de la Llingua Llïonesa El Fueyu en León e Zamora, a Asociacion Berciana en Defensa de la Llingua Llïonesa El Toralín no Bierzo. Hai tamén diversas asociacións culturais en León, que traballan para o recoñecemento e dignidade da lingua leonesa, é o caso de El Teixu, Faceira, Furmientu, Facendera pola Llengua e La Caleya.
Leonés/asturiano/mirandés
Asturianos e leoneses consideran os dous idiomas como "linguas diferentes": mentres un 82,6% dos asturianos consideran que non existe asturiano máis aló das fronteiras da comunidade autónoma (II Estudo Sociolingüístico de Asturias. Llera Ramo e San Martín Antuña, 2002), no I Estudiu Sociollingüísticu de Lleón (González Riaño e García Arias, 2006) case o 70% dos leoneses do norte da provincia de León dicían que leonés e asturiano non eran a mesma lingua. Os mirandeses, xa desde a Convenção Ortográfica da Língua Mirandesa de 1999, aínda que falan de "Zonas leonesas en Portugal" identifican o mirandés como un idioma diferenciado.
Estación de Antequera-Santa Ana
Antequera-Santa Ana é unha estación de alta velocidade de Adif, situada a 17 km ao oeste do centro urbano de Antequera. Nela chegan e parten trens con destino a Alxeciras, Córdoba, Granada, Madrid e Málaga.
Características
Os 54,5 quilómetros desde Antequera-Santa Ana ata Málaga son cubertos polos trens AVE en 28 minutos, fronte aos 62 que necesitan os trens rexionais para realizar o traxecto equivalente entre a estación de Bobadilla e a capital provincial.
Batalla de Schellenberg
Preludio
A pesar de que o avance dos aliados foi entorpecido por camiños enlamados, pola media tarde xa cruzaran o río Wörnitz en Ebermergen. Marlborough ordenou ao seu xeneral de brigada, o Conde de Cadogan, que, en canto chegase ás aforas de Donauwörth, debía afastarse e acampar de forma que parecese que os aliados fosen realizar un asedio ao forte de Shellenberg. Cando o Conde d’Arco observou os preparativos de Cadogan, abandonou a supervisión da preparación das defensas para comer co comandante francés da vila, o Coronel du Bordet, crendo que dispoñía do resto do día e da noite para finalizar os preparativos. Mais os vixías bávaros avistaron o decidido avance de Marlborough, que pretendía realizar un asalto inmediato, e deron a voz de alarma, polo que o Xeneral d’Arco tivo que interromper de golpe a súa comida e ir correndo ao forte Schellenberg para chamar aos seus homes ás armas.
Segundo asalto de Marlborough
O segundo asalto foi tamén infrutuoso, pois os comandantes de brigada e rexemento aliados tiveron unha grande dificultade para reorganizarse e facer avanzar as súas tropas de novo. Por isto dirixiron persoalmente o ataque, poñéndose á fronte dos seus homes, levándoos cara o forte nun novo torrente de disparos de mosquetóns e granadas.
Asalto de Baden
Tras o fracaso dos asaltos aliados para destruír as defensas do forte de Schellenberg, Marlborough recibiu información de que as defensas entre as murallas de Donauwörth e o parapeto defensivo estaban terriblemente desorganizadas. Os malogrados asaltos do Duque de atacar Schellenberg atraeran a maioría dos homes do Conde d’Arco dos seus postos defensivos, deixando o flanco esquerdo vulnerable e exposto aos ataques aliados. O outro comandante aliado, o Margrave de Baden (que se unira á batalla media hora despois que Marlborough), albiscou fugazmente esta oportunidade e partiu rapidamente cos seus granadeiros desde a chaira de Berg para asaltar o forte polo flanco esquerdo.
Consecuencias
A cidade foi abandonada esa noite polo Coronel du Bordet, cando o Elector chegaba con reforzos (sacados das guarnicións de Neoburgo e Ratisbona), aínda que só chegou a tempo de ver as súas tropas aniquiladas. Logo retirouse máis aló do río Lech e acampou coas súas tropas cerca de Augsburgo. A posición de Maximiliano e do seu lugartenente, o Conde de Marsin, era moito menos segura e estaban desesperados por recibir os reforzos do Duque de Tallard, en camiño a través da Selva Negra.
Marlborough non tiña moitas opcións tras a toma de Donauwörth, pois carecía de canóns de asedio, o que lle impedía atacar Augsburgo ou Múnic. Mais, o Duque estaba decidido a loitar contra o Elector antes de que chegase o Mariscal Tallard. Pero os comandantes aliados non eran capaces de poñerse de acordo sobre o seguinte movemento tras a Batalla de Schellenberg, producíndose un pequeno asedio ao pobo de Rain, que foi tomado o 16 de xullo. miniatura|550px|centro|Parte da xenealoxía da [[Casa de Habsburgo. A pesar do seu matrimonio con María Antonia, filla do Emperador Leopoldo, o Elector de Baviera mantívose fidel ao Rei Sol durante toda a guerra.]]
Referencias culturais
No seu poema The Campaign, Joseph Addison (1672–1719) conmemora a marcha do Duque de Marlborough até o Danubio. Aínda que o tema principal é a vitoria da Batalla de Höchstädt, o asalto a Schellenberg forma parte da introdución:
Addison fai referencia ao alto número de baixas e á violencia do combate, solidarizándose con todos os combatentes:
Pesca en Galicia
Introdución
Por todos estes motivos, o desenvolvemento do sector pesqueiro galego é notable, tanto no volume da frota pesqueira (Galicia posúe case o 40% dos barcos españois) como no das estruturas e industrias auxiliares (portos, almacéns frigoríficos e industrias transformadoras). Isto pode explicar que Galicia sexa tamén a principal porta de entrada dos produtos da pesca procedente doutros países. Os principais portos galegos son o de Vigo (dos principais do mundo. ) e o da Coruña. Aínda así, a pesca en Galicia ve como vai minguando o número de capturas desde hai anos tanto polo esgotamento das pesquerías tradicionais como polas condicións políticas de acceso ás mesmas. Así, o total da pesca desembarcada está a minguar, mais mantendo o valor de mercado por mor da suba dos prezos.
Pesca extractiva
O volume de capturas vendido nas lonxas galegas en 2007 foi de 172,2 millóns de quilogramos, dos que case 150 estiveron constituídos por peixes (o 86,83%), entre os que destacan, en volume e por esta orde, o xurelo, a pescada, a xarda, a sardiña e o lirio. Por detrás estarían os moluscos bivalvos (o 5,97%) e os cefalópodos (5,61%). Debe terse en conta que boa parte dos produtos da pesca comercialízanse por outras vías (por exemplo, o mexillón ou a ostra van directamente ás industrias depuradoras ou conserveiras, sen pasar por lonxa).
Carlos Álvarez Taboada
Traxectoria
miniatura|[[Carlos Álvarez Taboada e Enrique Mauricio Iglesias: Polo correo do vento.]]
Maxílula
Etimoloxía
O termo maxílula é unha adaptación do latín científico maxilla, coa adición do sufixo diminutivo -ula. Literalmente: 'maxila pequena'.
Sertã
Sertã é unha vila de Portugal, situada na Beira Baixa, a 200 km a norte de Lisboa. A vila conta con 5.500 habitantes e o municipio con 17.200 habitantes aproximadamente.
Gosho Aoyama
Gosho Aoyama (青山剛昌, あおやま ごうしょう, Aoyama Gōshō) naceu o 21 de xuño de 1963 na prefectura de Tottori no Xapón e é debuxante de manga coñecido por ser o creador de O detective Conan.
Fonética histórica
As linguas están en constante evolución
As razóns desta evolución son múltiples; por citar só a principal, basta dicir que ao se transmitir, sobre todo oralmente, cousa que foi o habitual (aínda o é agora) para a maioría das linguas, as informacións modifícanse, ao xeito do «teléfono árabe». Os humanos non estamos dotados dunha memoria perfecta, e cada un utiliza as súas propias palabras, ten a súa pronunciación, comete «erros» gramaticais que lle son propios. Cada xeración aprende unha lingua nalgo diferente da dos seus devanceiros. O proceso de evolución pode parecer actualmente débil, ralentizado como está pola normalización das linguas empregadas nos países chamados «desenvolvidos»: apréndese na escola unha lingua normativa, e un habitante de Lubéron, por exemplo, oe frecuentemente o francés dos parisienses grazas aos medios de comunicación, cousa que ocorre desde hai relativamente pouco. Durante séculos, os falantes dunha lingua só puideron coñecer a dos seus achegados, cousa que favoreceu as evolucións: sen comparación, non é posible saber de que maneira unha lingua diverxe doutras, ou mesmo que se diverxe. É por isto que se falaron en Francia moitas linguas durante séculos, máis ou menos próximas unhas das outras, que de xeito despectivo chaman «patois», ata que se impuxo realmente unha das variantes posibles (ou máis ben un conxunto de variantes, considerado o francés).
Só os sons seguen cambios regulares
Así, non é posible estudar as grandes tendencias evolutivas das linguas máis que nun ámbito fonético e fonolóxico.
A noción de lei fonética
O punto de partida da fonética histórica baséase pois nunha constatación empírica de correspondencias. Así: «ε e ο gregos correspóndense con a en sánscrito», cousa que se ve en casos como «grego πατέρ- = skt. pitár-» («pai») ou mesmo «grego δρυμός (“carballeira”) = skt. drumas (“árbore”)». Este último exemplo mostra ben que se as correspondencias poden ser establecidas entre os sons, non funcionan necesariamente entre os sentidos das palabras comparadas. Outro exemplo pode probalo facilmente: sexan as palabras res (latín), rien (francés) e rāyás (sánscrito); a fonética histórica apréndenos que proveñen directamente ou non dun mesmo étimo indoeuropeo (derivando o latín e o sánscrito do IE, o francés do latín). En latín, o termo significa «algunha cousa», en francés «ningunha cousa (ren)» e en sánscrito «riqueza». Malia proviren todos dunha mesma fonte, as palabras non gardaron sentidos idénticos, sen que se poida establecer unha regra que permita determinar de que maneira evolucionou o sentido que se poida utilizar para outras palabras: as evolucións semánticas non son regulares.
Arte de paisaxes
Antigüidade
Nos tempos das máis antigas pinturas chinesas a tinta estableceuse a tradición de paisaxes «puras», nos que a diminuta figura humana simplemente convida o observador a participar na experiencia.
Idade Media
miniatura|esquerda|Paisaxe de [[Giotto: Detalle da «Fuxida a Exipto» da capela dos Scrovegni en Padua, 1304-06, pintura ao fresco.]] Durante toda a Idade Media cristiá e o Renacemento, a paisaxe concíbese como unha obra divina e a súa representación fai referencia ao seu Creador. Na pintura occidental, a representación realista da paisaxe comezou dentro das obras relixiosas do século XIII. Até entón, as representacións da natureza na arte pictórica fora arquetípica: liñas onduladas para a auga ou festóns para as nubes. Foi Giotto o primeiro que, abandonando os precedentes modelos bizantinos, substituíu o fondo dourado das imaxes sacras por escenarios da realidade. Aínda que autores como Boccaccio encomiaron o seu realismo de Giotto, o certo é que non deixaban de ser moitas veces representacións sinxelas: unha árbore representaba un bosque, unha rocha unha montaña. Aos poucos, ao longo da Baixa Idade Media, a atención a eses retrincos de natureza que aparecían nas escenas sacras ou míticas foi ampliándose, pero o seu carácter secundario revélao o feito de que moitas veces se deixaba a axudantes, como ocorre en A Anunciación florentina de Fra Anxélico. Dentro do estilo italo-gótico, Ambroxio Lorenzetti superou a representación topográfica para crear auténticas paisaxes dentro das súas alegorías do Bo e do Mal Goberno no Palacio Comunal de Siena, ao estudar as horas do día e as estacións. A pintura gótica-flamenga caracterízase polo seu «realismo nos detalles», conseguido en gran medida grazas á nova técnica da pintura ao óleo; entre os aspectos aos que se prestou máis atención e realismo estivo a paisaxe, tanto natural como urbana. Cabe citar, a este respecto, o plano do fondo da Virxe do Chanceler Rolin, auténtica paisaxe no que se detalla un xardín, máis alén dun río e aos lados unha cidade contemporánea do pintor.
Pintura contemporánea
Os expresionistas transmitiron os seus sentimentos e sensacións cromáticas tamén a través de paisaxes, como fixeron Erich Heckel ou Karl Schmidt-Rottluff nos seus cadros pintados na vila pesqueira de Dangast; Emil Nolde (O muíño de Nordet, 1932) ou Kokoschka.
Lei de Grassmann
Funcionamento
Esta lei intervén en moitos estadios:
Dificultade de interpretación
A restitución dunha aspiación inicial nas raíces con dobre aspiración (tomemos por exemplo *tʰrikʰ) pode ser interpretada de dúas formas:
Mike van Diem
Mike van Diem, nado en Druten en 1959, é un director de cinema neerlandés.
Traxectoria
Tamén dirixiu anuncios de televisión.
Darío III
Derrota e morte
Con todo, ao ver que Alexandre estaba decidido a capturar a Darío, un grupo de nobres, entre os que se atopaban os sátrapas Besos, Barsaentes e Nabarzanes, tomaron a Darío como refén, para así poder pactar con Alexandre e, ao entregalo, obter do rei macedonio a independencia das satrapías orientais que gobernaban. Decatado Alexandre destes sucesos por un grupo de persas fuxitivos, emprendeu unha rápida marcha para chegar ata Darío (mediados de xullo de -330), pero pouco antes de chegar ao campamento dos sátrapas insurxentes, estes apuñalaron a Darío ao ter coñecemento da súa chegada, e emprenderon a fuxida. Darío só sobreviviu uns instantes, agradecendo o socorro que lle brindou un destacamento macedonio. Cóntase que Alexandre, ao ver o cadáver de Darío, chorou e cubriuno co seu manto, dicindo: "Non era isto o que eu pretendía".
Elemento químico
Un elemento químico, ou soamente elemento, é unha substancia formada por átomos co mesmo número de protóns no núcleo. Este número coñécese como o número atómico do elemento. Por exemplo, todos os átomos con 6 protóns nos seus núcleos son átomos do elemento químico carbono, mentres que todos os elementos con 92 protóns nos seus núcleos son átomos do elemento uranio.
Matthias Jakob Schleiden
Traxectoria
En 1835 vai a Berlín a estudar na universidade co seu tío, o botánico Johann Horkel, que o anima a estudar embrioloxía.
Despois, entre 1863 e 1864, foi profesor de antropoloxía na universidade de Dorpat, (Tartu, Estonia) e despois de 1864 profesor privado en Dresden, Darmstad, Wiesbaden e Frankfurt.
Illas Égadi
Xeografía
Desde o punto de vista xeolóxico as illas Égadi están estreitamente vencelladas con Sicilia. O arquipélago, cunha área de 37,45 km², está formado polas illas de Favignana, Marettimo, Levanzo e outras dúas menores, apenas pouco máis que cons, denominadas Formica e Maraone.
Historia
No ano 241 a.C. os romanos conquistaron as illas despois da batalla naval final da Primeira Guerra Púnica, na cal Gaio Lutacio Catulo desbaratou a frota cartaxinesa. Logo do afundimento do imperio romano as illas caeron en mans dos vándalos e dos godos e, posteriormente, nas dos sarracenos.
Miguel Salas
Traxectoria
Entre as súas influencias literarias el mesmo menciona Garcilaso de la Vega, Juan de la Cruz, Francisco de Aldana, Quevedo, Bécquer, Unamuno, Antonio Machado, Luis Cernuda, Francisco Brines, Billy Collins, Wisława Szymborska e Luís Pimentel.
Ricardo II de Normandía
Ricardo II de Normandía, nado o 23 de agosto de 963 e finado o 28 de agosto de 1027), chamado Ricardo o Bo, foi fillo e herdeiro do duque Ricardo sen medo, e gobernou o ducado desde 996 ata a súa morte.
Siligo
Fai fronteira cos concellos de: Ardara, Banari, Bessude, Bonnanaro, Codrongianos, Florinas, Mores e Ploaghe.