cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olof Palme
Biografía
Como socialdemócrata, Palme ocupou varios postos ministeriais antes de converterse en Primeiro ministro en 1969. Mantivo puntos de vista controvertidos, criticando aos Estados Unidos na guerra de Vietnam, ás armas nucleares e a política do apartheid en Suráfrica, mentres que defendeu á OLP e a Fidel Castro. Pero ante todo, caracterizábao a súa defensa do pacifismo e o universalismo. miniatura|Lugar onde Olof Palme foi asasinado.
Trevo branco
Descrición
Tratase dunha especie herbácea perenne. De porte rastreiro, acada unha altura duns 10 cm. O seu hábito estolonífero fai dela unha leguminosa de excelente adaptación ao pastoreo en zonas temperadas de todo o mundo. Propágase por estolóns e sementes.
Pihhuniya
Pihhuniya (segunda metade do século -XIV) foi reis dos kaskas, o único rei coñecido que tivo esta xente.
Trevo branco
Descrición
As inflorescencias son glomérulos de 1,5 a 2 cm de largo, contendo de 50 a 100 flores brancas ou branco-rosadas. Atópanse sobre un pedúnculo de 7 cm. As flores son de tipo papilionáceo ou papilionoides.
Os froitos conteñen tres ou catro sementes en forma de corazón, sumamente pequenas e de cor variábel do amarelo ao marrón-avermellado.
Interese forraxeiro
Cada rebrote prodúcese a partir da xema terminal dos estolóns e das xemas situadas nas axilas das follas. Este proceso, resultado do hábito estolonífero da planta, sucede despois de cada pastoreo ou roza. A pisada do animal favorece a reprodución vexetativa da planta. O rebrote supón unha mobilización das reservas da planta, diminuíndo trala defoliación e recuperándose posteriormente grazas á rápida proliferación de follas horizontais dos novos estolóns, o que lle permite acadar unha alta eficiencia fotosintética cunha área foliar reducida. Esta elevada capacidade de recuperación débese a que o pastoreo non elimina as áreas de crecemento.
Por outra banda, o trevo branco contrasta con outras especies pratenses en que non posúe órganos específicos para a acumulación de reservas. Este comportamento, desde o punto de vista da produción é positivo, xa que o seu crecemento acada axiña volumes altos de forraxe. Isto permite ás plantas cubrir as súas necesidades metabólicas nun prazo moi curto, sen ter que agardar, como no trevo rubio (Trifolium pratense) ou a alfalfa, a mobilizacións das reservas dende o raizame. Deste xeito a recuperación tralo pastoreo é sumamente rápida permitindo unha gran frecuencia de aproveitamentos.
Agronomía e manexo
En canto á persistencia do trevo branco, está asegurada polo proceso de formación e enraizamento de estolóns e ademais, incluso en pradeiras moi pastoreadas, unha certa proporción das inflorescencias produce sementes, das cales case un 80% son duras e permanecen no chan como reserva para situacións de seca ou sobrepastoreo, nas que poden xermolar e chegar a substituír ás plantas perdidas.
Situación varietal
O consumo por parte do gado español de semente de trevo branco oscila arredor de 130.000 kg/ano, correspondendo máis da metade á variedade Grassland Huia.
Taxonomía
Trifolium repens foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 767. 1753. Trifolium: nome xenérico que deriva de tri = (tres) e -folium = (folla), polo que se podería traducir coma "tres follas".
Nailon
miniatura|Nailon 6 (abaixo) e nailon 6,6, mostrando a dirección dos enlaces peptídicos, única diferenza estrutural entre eles.
Composición e fabricación
Por razóns prácticas non se utiliza o ácido e a amina senón solucións da amina e do cloruro do diácido. No límite entre as dúas capas fórmase o polímero que pode ser expandido para dar o fío de nailon.
Un polímero parecido é o perlon que se forma por apertura e polimerización dunha lactama, xeralmente a caprolactama. A diferenza reside en que no nailon as cadeas están formadas por polímeros da fórmula xeral (..-NH-C(=O)-(CH2)n-C(=O)-NH-(CH2)m-...) mentres que no perlon as cadeas teñen a secuencia (..-NH-C(=O)-(CH2)n-NH-C(=)O-)-(CH2)n-...).
Fútbol Club Barcelona (balonmán)
Balonmán a 11
Os éxitos do balonmán comezaron ben cedo. Conseguiu o dobrete do Campionato de Cataluña e de España durante tres tempadas consecutivas a mediados dos anos 40. Estes triunfos completáronse con dous dobretes máis en 1949 e 1951. Na década dos 50, o equipo azulgrana gañou catro campionatos máis de Cataluña e un de España.
Exposición Rexional Galega
A actividade da comisión mixta
Canto a súa actividade, materialízase a súa actuación na elaboración do programa dos certames, na busca dun local para as mostras e a forma máis pertinente de xuntar os obxectos expostos.
Exposición de 1858
Os obxectivos principais da Exposición foron, en primeiro lugar, a necesidade de pór en relación directa aos propietarios e fabricantes para comparar o nivel dos seus traballo, da súa experiencia e coñecementos. Ademais, sería unha oportunidade para dar a coñecer a riqueza e variedade do seu solo e fomentar a formación de novas empresas. O encargado de divulgar estas propostas foi o xornal La Esposición Compostelana.
Elia Alberani
Traxectoria
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Exposición Rexional Galega
Outras exposicións
Ademais das xa desenvolvidas anteriormente, leváronse a cabo outras exposicións de carácter rexional, como a Exposición Rexional e Industrial e Artística de Galicia de Santiago de Compostela en 1875, a Exposición de Lugo de 1877, que contou cun certame literario, a Exposición Rexional de Lugo en 1896, ou a Exposición Rexional de Belas Artes de 1923.
O papel da muller nas Bellas Artes
Como xa puxeron de manifesto autores como Manuel Murguía, as posibilidades de que a muller aspirase a unha vida laboral artística eran escasas. É por iso que, ante a dificultade da muller cara a súa incorporación ás Belas Artes, aparecen institucións como a Sociedade Económica de Santiago de Compostela (1784) e a Academia provincial de Belas Artes da Coruña, así como outras Escolas de Artes e Oficios.
Por outra parte, algunhas mulleres tamén optaron pola ensinanza particular, como foi o caso de Carmen Babiano, Elina Molíns, María Corredoira, Elvira Santiso e Lolita Díaz Baliño.
Rashard Lewis
Orlando Magic
En xullo de 2007 asinou como axente libre por Orlando Magic, un contrato de 118 millóns de dólares por seis tempadas. Na súa primeira campaña en Orlando, asinou 18,2 puntos, 5,4 rebotes e 2,4 asistencias. Os Magic alcanzaron as Semifinais de Conferencia, pero caeron ante Detroit Pistons por 4-1.
Angela Bassett
Vida persoal
Está casada co actor Courtney B. Vance dende 1997. No verán de 2005 protagonizaron unha produción de His Girl Friday no teatro Guthrie Minneapolis, Minnesota. Os fillos da parella, Slater Josiah e Bronwyn Golden, naceron o 27 de xaneiro do 2006. Durante unha entrevista no programa de televisión de Oprah Winfrey, a parella confirmou que os xemelgos naceran a través dunha nai subrogada despois de varios anos de intentos fracasados de teren fillos de xeito natural.
Guillermo Stábile
Traxectoria
Aínda antes do seu retiro, Stábile comezou a súa carreira de director técnico no Estrela Vermella, e na súa volta a Arxentina, dirixiu a Huracán, o club dos seus inicios como futbolista, entre 1939 e 1940, obtendo o subcampionato no primeiro ano, volvéndoo a adestrar en 1943 e 1949. Pasou por San Lorenzo, Estudantes de La Prata, Ferro e Racing, onde obtivo o tricampeonato nos anos 1949, 1950 e 1951. Dirixiu a selección arxentina durante 20 anos ininterrompidos, entre 1940 e 1960, cun total de 127 partidos. Así, é un dos poucos adestradores na historia que dirixisen máis de 100 partidos internacionais, os cales non superan a decena. Obtivo a Copa América como adestrador en sete oportunidades: 1941, 1945, 1946, 1947, 1955 e 1957. E ademais un Campionato Panamericano de Fútbol en 1960.
Wiesloch
Wiesloch é unha cidade alemá, situado ao norte do Estado de Baden-Württemberg, 13 km ao sur de Heidelberg.
9ª edición dos Premios Mestre Mateo
O martes 15 de marzo de 2011 déronse a coñecer os finalistas, destacando 18 comidas, dirixida polo lucense Jorge Coira, nomeada en 16 categorías. Con 14 candidaturas contou Retornos, de Luis Avilés Baquero, que ao igual que a película de Coira opta, entre elas, á de mellor longametraxe e mellor dirección. Crebinsky competiu en 12 categorías, Mar libre en 9, Matalobos en 7 e Padre Casares en 3.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Mariner 4
Características
As comunicacións corrían a cargo dunha antena parabólica de alta ganancia e 116,8 cm de diámetro situada na parte superior da estrutura octagonal e dunha antena omnidireccional situada no extremo dun mastro de 223,5 cm de longo situada ó lado da antena de alta ganancia, co que a altura total da nave era de 289 cm. A nave transmitía en banda S e os datos podían gardarse nunha grabadora de cinta cunha capacidade de 5,24 Mbit para retransmitilos máis tarde.
Azzi
Azzi foi un país ao norte do Éufrates e ao sur do país de Hayasa (da rexión de Trebisonda).
Despois as noticias sobre Azzi desaparecen.
Crónica de Paros
Coñécese tamén como:
Contido
Entre o contido da estela de mármore figura:
Giuseppe Aggarbati
Traxectoria
Marchou a Roma, onde en 1865 foi nomeado procurador xeral da súa orde. O 22 de febreiro de 1867 foi nomeado bispo de Senigallia por Pío IX. Recibiu a consagración episcopal o 10 de marzo, na basílica de Santo Agostiño, de mans do cardeal Costantino Patrizi Naro, e tivo como co-consagrantes a Giuseppe Cardoni e a Francesco Marinelli. Como bispo, foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
INSEAD
Descrición
Esta institución foi fundada en 1957. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times
Illa de Tabarca
Xeografía
Destaca a súa igrexa e o conxunto amurallado na zona oeste da illa, que é a parte habitada. As casas son baixas e as únicas edificacións de altura son a mencionada igrexa e o faro.
Martín Sevilla Rodríguez
Martín Sevilla Rodríguez, nado en Xixón o 19 de decembro de 1948 e finado na mesma cidade o 16 de maio de 2013, foi un filólogo asturiano, especializado en indoeuropeo e en indoloxía.
San Fernando del Valle de Catamarca
A San Fernando pódese chegar por vía aérea, no Aeroporto Coronel Felipe Varela, situado a 15 km ao sueste da cidade, con voos regulares a Buenos Aires e A Rioxa, ou por vía terrestre en coche ou en ómnibus, na Terminal de Ómnibus de San Fernando del Valle de Catamarca.
Mercedes Milá
Traxectoria
Recibiu o TP de Oro á Mellor Presentadora en tres ocasións: En 1983 por Buenas noches; en 1986 por De jueves a jueves e en 1992 por Queremos saber e a campaña de fomento da lectura en Doce meses, Doce causas de Telecinco
Estadio Centenario
O Estadio Centenario sitúase no Barrio Parque Batlle, Montevideo, Uruguai. Foi sede da Copa Mundial de Fútbol de 1930, do Campionato Suramericano 1942, do 1956, 1967 e 1995, todos disputados no Uruguai e gañados tamén polo Uruguai. É sede da selección de fútbol do Uruguai.
Basilán
Clima
De marzo a maio é quente e seco, cunha media de temperatura de 22 °C. De xuño a outubro é chuvioso. De novembro a febreiro é fresco, con temperaturas que van desde os 22 °C aos 28 °C. A humidade media durante todo o ano é do 77%.
Historia
Logo da ocupación xaponesa do país durante a segunda guerra mundial, en 1946, Filipinas logrou a súa independencia. Comezando ao redor de 1970, estalaron fortes combates entre o goberno filipino e a Fronte Moura de Liberación Nacional, que estaba decidido a separarse e formar un novo país.
Fernando I de Austria
Enfermidade e incapacidade
Primoxénito e sucesor do emperador Francisco I. Debido á consanguinidade dos seus pais padeceu de debilidade mental e ademais sufría ataques de epilepsia. Polo tanto, contou coa rexencia secreta dun consello por decisión do chanceler Klemens von Metternich, que exercía realmente o poder, xunto ao Arquiduque Luis e o Conde Kolowart. Isto fíxose para evitar que a declaración de incapacidade puidese ser outro factor que puxese en risco ao absolutismo. Non obstante o emperador levou un diario coherente no que en ocasións se encontran ata 20 entradas ao día. A pesar de todo parece que as súas capacidades intelectuais eran bastante limitadas.
Ishuwa
Antes do -1200 o rei hitita Suppiluliumas II fixo unha campaña no país e seguramente impuxo a vasalaxe ao seu rei (que era vasalo asirio), pero iso foi por pouco tempo, porque pouco despois do -1200 o imperio vai desaparecer. Isuwa seguramente restou independente ata que Teglatfalasar I (-1115 – -1076) someteu o reino de Isuwa pouco despois de subir ao trono.
Hipólita
Na mitoloxía grega, Hipólita foi unha das raíñas das Amazonas, un pobo guerreiro formado unicamente por mulleres. Era filla de Ares, deus da guerra, e da raíña Otrere (filla de Ares), e irmá de Melanipa, Antíope e Pentesilea.
Pietro Apelian
Traxectoria
Dende un punto de vista eclesiolóxico inclinábase por tendencias máis centralistas na Igrexa católica, e non apoiou os esforzos do patriarca Gregorio Pedro VIII de afirmar a función patriarcal. Aínda que Apelian subscribiu as actas do sínodo de Bsumar, xunto a Ignace Kalibgian advertiu a Propaganda Fide sobre a obra patriarcal, que consideraba que excedía a tradición católica.
Anafi
Xeografía
Xunto co seu veciño máis grande Santorini, Anafi non se contaba inicialmente entre as Cícladas polos xeógrafos antigos, senón entre as Espóradas. Isto só cambiou durante o período de Dominio latino a finais da Idade Media.
Parque Nacional de Serengueti
Os cinco grandes animais do parque, así chamados polos cazadores desde hai anos, son o león, o leopardo, o elefante, o rinoceronte e o búfalo cafre. Pero no parque tamén se enciontran xirafas, numerosos antílopes, hienas, guepardos e primates, ademais de máis de 500 especies de aves.
Serie D
Ascenso
O primeiro de cada grupo ascende á Serie C2, 9 equipos en total.
Terry Eagleton
Terence Francis Eagleton, nado o 22 de febreiro de 1943 en Salford (Gran Manchester), é un crítico literario inglés.
Inosina
Estimulante alimentario
A inosina é un importante estimulante na alimentación de peixes de piscifactoría administrado só ou en combinación con aminoácidos.
Frenza, Sucira, Boqueixón
Frenza é un lugar da parroquia de Sucira no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres).
O Soutevello, O Monte, Xove
O Soutevello é un lugar da parroquia do Monte, no concello de Xove, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Recta numérica
A recta real ou recta numérica é un gráfico unidimensional ou liña recta que contén todos os números reais ben mediante unha correspondencia biunívoca ou mediante unha aplicación bixectiva, usada para representar os números como puntos especialmente marcados, por exemplo os números enteiros mediante unha recta denominada recta graduada como a enteira de ordenados e separados coa mesma distancia.
Tirosina quinase
Función
As receptor tirosina quinases funcionan na sinalización transmembrana, mentres que as tirosina quinases de dentro da célula funcionan na transdución de sinais ao núcleo. A actividade de tirosina quinase no núcleo implica o control do ciclo celular e de propiedades de factores de transcrición. Dese modo, a actividade de tirosina quinase está implicada na mitoxénese, ou a indución da mitose nunha célula; certas proteínas do citosol e do núcleo son fosforiladas en residuos de tirosina durante este proceso. O crecemento e reprodución celular pode depender en certo grao das tirosina quinases. A función da tirosina quinase foi observada na matriz nuclear, entre a envoltura nuclear e unha “rede fibrosa” que serve para estabiliar fisicamente o ADN. Concretamente, a Lyn, un tipo de quinase na familia da Src que foi identificada na matriz nuclear, parece controlar o ciclo celular. As funcións ou expresións da familia Src de tirosina quinases varían significativamente segundo o tipo celular, así como durante o crecemento e diferenciación celular. As familias Lyn e Src de tirosina quinases en xeral funcionan nas vías de transdución de sinais. Hai probas de que Lyn está localizada na membrana plasmática; Lyn está asociada tanto física coma funcionalmente con diversas moléculas receptoras.
Estrutura
En Protein Data Bank disponse de 100 estruturas tridimensionais de tirosina quinases. Un exemplo é, a estrutura cristalina do dominio de tirosina quinase do receptor da insulina humano.
Inhibidores
As moléculas inhibidoras únense a encimas, reducindo a actividade encimática. A redución da actividade encimática pode alterar un patóxeno ou corrixir un sistema que non está funcionando ben; neste sentido, están a desenvolverse moitos inhibidores coa intención de usalos como fármacos.
Anguila
Economía
Os principais produtos que produce e exporta son o sal, peixe, lagostas, bloques de concreto, gañado, tabaco e ron. No arquipélago úsase como moeda o Dólar Caribe-Este.
Outros datos
A defensa do país é responsabilidade do Reino Unido.
O Monte, Sucira, Boqueixón
O Monte é un lugar da parroquia de Sucira no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Praia de l'Almadrava, Dénia
Nela desemboca o río Girona, dividindo a praia e formando a punta da Almadrava. No sueste limita coa punta do Estanyó, preto da desembocadura do barranco da Alberca, que marca o inicio da baía do Estanyó ou praia dos Molins. No noroeste limita coa punta do Cadastre, desembocadura do barranco de Portella, e coa praia de Les Deveses. Detrás da praia, xa no termo de Els Poblets, atópase a partida de Les Marjaletes, unha zona maioritariamente urbanizada por residencias unifamiliares.
Portugal
A era romana
Na parte sur, os romanos tardaron case dous séculos en controlar a zona, perdendo moitas vidas de soldados. Cara ao ano 150 a. C. as ambición romanas sofren un duro revés cara tras estourar unha rebelión no norte, onde os lusitanos e outras tribos nativas, baixo a dirección de Viriato, conseguiron o control de todo o oeste da Península. Roma enviou numerosas lexións e algúns dos seus mellores xerais a Lusitania para sufocar a rebelión, mais foi en balde, xa que os lusitanos mantiveron o control sobre de territorio. Así, os líderes romanos decidiron cambiar a súa estratexia. Subornaron a aliados de Viriato para matalo, co que no 139 a. C., Viriato foi asasinado e Roma instalado un réxime colonial. No ano 27 a. C., Lusitania gañou o estado de provincia romana.
A formación do Reino
miniatura|dereita|300px|O Castelo de [[Guimarães.]]Posteriormente, con todo, houbo varios intentos por parte do Reino de Portugal de recuperar a unidade da antiga Galicia. Máis dun século despois da independencia, durante o reinado de Dinis (1279-1325) o propio rei afirmou que a súa política:
Da guerra á fin da monarquía
Xa a comezos do século XIX, nun contexto político dominado por Napoleón Bonaparte, Portugal rexeita unirse ao Bloqueo Continental, un sistema económico e comercial imposto polo Imperio Francés polo cal se excluía ao Reino Unido de todo intercambio mercantil co resto de Europa coa esperanza de arruinala financeiramente, para non romper a súa histórica alianza con Inglaterra. Debido a isto o país foi invadido polos exércitos napoleónicos en 1807. En xullo de 1812 o Duque de Wellington, á fronte dun exército anglo-portugués derrota os franceses dende Portugal, primeiro na batalla de Ciudad Rodrigo e logo na batalla de Arapiles, expulsa os franceses do oeste. Por outra banda, Portugal axudou tamén a Galicia a ceibarse dar tropas francesas. A Xunta Suprema do Reino de Galicia, como depositaria da soberanía, comportouse cara ao exterior como un reino independente e enviou a Portugal o brigadier Figueroa, con poderes e acreditacións, para que contactase cos patriotas portugueses xa en guerra cos franceses. O resultado foi un pacto asinado no Porto o 4 de xullo de 1808. No pacto, acordábase loitar pola restitución da soberanía aos seus lexítimos monarcas, expulsando os franceses. Galicia comprometíase a axudar ao exército portugués e á súa vez Portugal comprometíase a axudar en cando quedase libre, pedindo a Inglaterra que garantise o pacto. A guerra finalmente remataría coas tropas de Napoleón derrotadas o 17 de abril de 1814, cinco anos e once meses despois do inicio da contenda.
Iso irritou a sectores da sociedade portuguesa da época e non foi suficiente para calmar a demanda de retorno da corte a Lisboa, como se esixiu na revolución liberal do Porto en 1820, nin o desexo de independencia por parte de grupos brasileiros, como por exemplo a revolución pernambucana de 1817. Porén, rexeita retornar e aproba unha lei na cal calquera decisión tomada en Lisboa que afectase a todo o Reino Unido debería ser ratificada por el persoalmente. En 1821, como esixencia por parte dun grupo de revolucionarios que tomaran a cidade do Porto, Xoán VI parte para Lisboa, onde fixo un xuramento á nova constitución, deixando seu fillo, o príncipe Pedro de Alcántara como Rexente do Reino do Brasil. O goberno portugués tentou transformar a Brasil nunha colonia unha vez máis, privando o país do estatuto de Reino adquirido en 1815. Porén, os brasileiros non cederon e Pedro declara a independencia do país do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve o 7 de setembro de 1822, sendo coroado como Primeiro Emperador do Brasil o 1 de decembro.
Durante o resto do século XIX, Portugal viviu períodos de enorme perturbación política e social, como a guerra dos dois irmãos ou guerra civil, e as repetidas revoltas e pronunciamentos militares como a revolución de setembro, a do Miño ou a de Patuleia. A paz chegaría grazas ao Acto Adicional á Carta Constitucional de 1852, así como ao inicio das políticas de obras públicas lideradas por Fontes Pereira de Melo. A finais do século as ambicións coloniais portuguesas chocaron coas inglesas, o que provocou o ultimato británico de 1890. A cesión ás esixencias británicas e os crecentes problemas económicos causaron á monarquía un descrédito crecente, que culminou cos asasinatos de Carlos I e o príncipe herdeiro Luís Filipe o 1 de febreiro de 1908. A monarquía mantívose no poder durante dous anos máis, encabezada por Manuel II, mais grazas á revolución do 5 de outubro de 1910 foi abolida, implantándose no seu lugar a Primeira República Portuguesa.
Airbus Helicopters H175
Desenvolvemento
En xuño de 2014 o EC175 tivo a distinción de conseguir os récords de trepada en 3 e 6 km para a súa clase, ratificados pola FAI, subindo ao redor dun quilómetro por minuto. En maio de 2015 usouse un H175 como un demostrador para o proxecto de Airbus Helicopter de aproximación por instrumentos nun helicóptero de baixo ruído, un dos primeiros logrados a través da navegación aumentada por satélite para optimizar os niveis de ruído da aeronave.
Portugal
Relacións exteriores
A política externa de Portugal está ligada ao seu papel histórico como figura preeminente da Era dos Descubrimentos e detentor do extinto Imperio Portugués. Con respecto á súa pertenza á organizacións internacionais, Portugal é membro fundador da OTAN (1949), OCDE (1961) e da EFTA (1960), aínda que deixou esta última en 1986 para adherirse á Unión Europea (UE), daquelas aínda coñecida como Comunidade Económica Europea (CEE). Tamén foi membro fundador da primeira Axencia Internacional para as Enerxías Renovábeis (IRENA),, o 25 de xuño de 1992 converteuse en Estado membro do Espazo Schengen, unha política de libre circulación de persoas no espazo xeográfico de Europa e, en 1996, cofundou a Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP). miniatura|esquerda|[[José Sócrates durante sinatura do Tratado de Lisboa en 2007.]] A entrada de Portugal na Unión Europea beneficiou o país de modo significativo, sendo hoxe un dos grandes defensores da integración europea. Nas veces que ocupou a presidencia do Consello Europeo (en 1992, 2000 e 2007), todas elas ben sucedidas, aproveitou para lanzar o diálogo entre a Unión Europea e África, volver a economía europea máis dinámica e competitiva e, na última presidencia, constituír e asinar, en conxunto cos restantes Estados membros, un Tratado Reformador coñecido como Tratado de Lisboa. Como membro fundador da OTAN, mantense activo dentro da alianza ao, por exemplo, contribuír proporcionalmente con grandes continxentes nas tropas enviadas aos Balcáns, ademais, avogou firmemente pola independencia de Timor Leste, unha antiga provincia ultramarina, enviando tropas e diñeiro en estreita colaboración cos Estados Unidos, aliados asiáticos e a ONU. Xa antes, Portugal participara na creación Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP) para mellorar os seus lazos con outros países falantes de portugués, a maioría antigamente pertencentes ao seu Imperio. Adicionalmente, adoita participar en cumes Ibero-Americanas.
Forzas policiais e militares
No século XX, Portugal realizou dúas grandes intervencións militares, a primeira durante a primeira guerra mundial (1914-1918) e posteriormente durante a guerra colonial (1961-1974). Tras a fin do Imperio Portugués en 1975, as Forzas Armadas portuguesas participaron en misións para o mantemento da paz en Afganistán, Bosnia e Hercegovina, Iraq, Kosovo, Líbano, Somalia e Timor Leste, así como varias operacións militares unilaterais independentes no estranxeiro, como son o caso das intervencións das Forzas Armadas en Angola en 1992 e en Guinea-Bissau en 1998, co obxectivo principal da protección e a retirada dos cidadáns portugueses e estranxeiros ameazados polos conflitos civís locais.
Sanidade
O Ministerio da Saúde é o responsable de desenvolver políticas en materia de saúde, así como o encargado de dirixir o Serviço Nacional de Saúde. Hai tamén cinco administracións rexionais de sanidade que se encargan de poñer en práctica os obxectivos fixados polo Ministerio para o SNS, de desenvolver as liñas mestras e os seus protocolos, e tamén de supervisar a actuación dos coidados en saúde. Os esforzos de descentralización están actualmente en curso e baséanse en compartir a responsabilidade financeira e de xestión a nivel rexional. Así a todo, na práctica, a autonomía das administracións rexionais de saúde limítase á atención primaria. O SNS está financiado principalmente pola recadación dos impostos xerais, representando o emprego e as contribucións dos empregados a fonte de financiamento principal dos subsistemas de saúde. Ademais, os pagos directos dos pacientes e os seguros privados de saúde voluntarios achegan unha gran parte dos fondos.
Transportes
miniatura|esquerda|180px|[[Aeroporto de Sá Carneiro.]] Os transportes foron considerados como unha prioridade na década de 1990, sobre todo debido ao aumento da utilización de vehículos automóbiles e á industrialización. Portugal foi un dos primeiros países do mundo a ter unha autoestrada, inaugurada en 1944, ligando Lisboa co Estadio Nacional, o que sería a futura Autoestrada Lisboa-Cascais (actual A5). No entanto, a pesar de seren posteriormente construídos algúns outros treitos nas décadas de 1960 e 1970, só no final da década de 1980 foi iniciada a construción de autoestradas a grande escala. Hoxe en día a rede de autoestradas portuguesas é bastante desenvolvida e percorre case todo o territorio, ligando todo o litoral e as principais cidades do interior, incluíndo ligazóns con Galicia como a Autoestrada A3, nunha extensión total de aproximadamente. Ademais das autoestradas hai aínda os Itinerarios Principais (IP) e os Itinerarios Complementarios (IC), que poden ser constituídos por autoestradas, vías rápidas (estrada destinada só a tráfico motorizado, con cruzamentos desnivelados e de acceso restrinxido a nós de conexión) e estradas nacionais. O país ten de rede de estradas, dos cales  son pavimentadas. Dentro da rede de autoestradas, preto de requiren o pagamento de peaxe. miniatura|240px|[[Ponte 25 de Abril en Lisboa.]] As dúas principais áreas metropolitanas teñen sistemas de metro: o Metro de Lisboa e o Metro Sul do Tejo na Área Metropolitana de Lisboa; e no Porto, o Metro do Porto, cada unha con máis de 35 quilómetros de liñas. O transporte ferroviario de pasaxeiros e mercadorías é levado a cabo utilizando os de liñas ferroviarias en servizo, dos cales 1,436 encóntranse electrificados e aproximadamente 900 permiten velocidades de circulación superiores aos 120 km/h (datos de 2008). En canto ao largo de vía, hai 2.700 km de vía con largo ibérico (1.668 mm), 192 km con vía estreita de 1.000 mm e 427 km de vía estreita de 0.760 mm. A rede ferroviaria está xestionada pola Rede Ferroviaria Nacional (REFER) mentres que os transportes de pasaxeiros e mercadorías son da responsabilidade de Comboios de Portugal (CP), ambas empresas públicas. En 2006 a CP transportou 133 millóns de pasaxeiros e 9,75 millóns de toneladas de mercadorías.
Cultura
miniatura|esquerda|upright|180px|A [[Torre de Belén (1519) é un símbolo da Era dos descubrimentos, Lisboa.]] Portugal desenvolveu unha cultura de seu, froito das diversas civilizacións que deixaron a súa pegada no país durante séculos. literatura portuguesa desenvolvida a partir das cantigas e da tradición oral é unha das literaturas máis antigas da Europa occidental. Ata 1350, os trabadores galego-portugueses espallaron a súa influencia literaria a toda a Península Ibérica. Ao longo dos séculos xurdiron grandes figuras de renome internacional dentro da literatura portuguesa. Cómpre destacar primeiramente a Gil Vicente (ca. 1465-ca. 1536), primeiro gran dramaturgo portugués e un dos fundadores da tradición dramática en toda a Península. Case contemporáneo seu foi o aventureiro e poeta Luís de Camões (ca. 1524-1580), autor do poema épico Os Lusíadas, coas Eneidas de Virxilio coma principal influencia. Xa no período da poesía moderna portuguesa, fondamente arraigada nos estilos neoclásico e contemporáneo, destacou principalmente Fernando Pessoa (1888–1935). A literatura contemporánea portuguesa está representada por autores da soa de Almeida Garrett, Camilo Castelo Branco, Eça de Queirós, Sophia de Mello Breyner Andresen, e António Lobo Antunes. En especial cabe destacar a popularidade e distinción de José Saramago, gañador en 1998 do Premio Nobel de Literatura.
Literatura
O século XVII ficou marcado pola introdución do barroco, sendo xeralmente considerado como un século de decadencia literaria. Con todo, cómpre destacar a existencia de escritores como o Padre António Vieira, o Padre Manuel Bernardes e Francisco Rodrigues Lobo. Os escritores do século XVIII, para contradicir a decadencia da fase barroca, fixeron un esforzo para tentar de recuperar o nivel da idade dourada a través da creación de Academias e Arcadias literarias, dando lugar ao período do neoclasicismo. Co século XIX, foron abandonados os ideais neoclásicos, sendo introducido por Almeida Garrett o romanticismo, seguido por Alexandre Herculano e Rebelo da Silva. No campo da novela, na segunda metade do século XIX, desenvolveuse o realismo, cuxos máximos representantes foron Eça de Queirós, Ramalho Ortigão e Camilo Castelo Branco. A principios do século XX xurdiu o grupo da "Renascença Portuguesa", en torno da revista A Águia. Con todo, o gran poeta de comezos do século é Fernando Pessoa, que aínda que non tivo un grande éxito en vida, despois da súa morte pasou a ser considerado á par de Camões como o mellor poeta portugués de todos os tempos. Xa na época contemporánea, a literatura destaca polo desenvolvemento da prosa de ficción, grazas a autores como Miguel Torga, António Lobo Antunes ou o Premio Nobel de Literatura José Saramago.
Música
A música tradicional portuguesa é variada e moi rica. Do folclore forman parte as danzas do Vira do Miño, os Pauliteiros de Miranda, da zona mirandesa, o Corridinho do Algarve ou o Bailinho de Madeira. Os instrumentos típicos son o cavaquiño, a gaita, o acordeón, o violín, os tambores, a guitarra portuguesa (instrumento característico do fado) e unha variedade de instrumentos de vento e percusión. Existen ademais na cultura popular bandas filharmónicas que representan cada localidade e que tocan varios estilos de música, desde a máis popular até clásica.
O máis coñecido estilo de música portugués é o Fado, cuxa intérprete máis célebre foi Amália Rodrigues. Outros cantantes como A Severa, Alfredo Marceneiro, António Pinto Basto, Vicente da Câmara, Nuno da Câmara Pereira, Frei Hermano da Câmara, João Braga, Carlos do Carmo, Adriano ou Hermínia Silva tamén se distinguiron como fadistas. Porén, o Fado tamén asistiu nos últimos anos á aparición dunha nova xeración de cantantes que atinxen grande éxito, como Ricardo Ribeiro, Cristina Branco, Camané, Kátia Guerreiro, Ana Moura, Mafalda Arnauth, Carminho, Mísia e António Zambujo, entre outros, ben como de novos guitarristas como Bernardo Couto. Recentemente, a través dos Madredeus e de cantantes como Mariza ou Dulce Pontes, a música portuguesa atinxiu un gran recoñecemento internacional e ten axudado a divulgar a lingua portuguesa en todo o mundo. A nivel de instrumentistas merece realce a carreira e composicións do guitarrista Carlos Paredes, o máis coñecido mestre de guitarra portuguesa.
Dentro doutros estilos de música, as referencias da canción de finais do século XX, principalmente do período pre e pos-revolucionario, son Zeca Afonso, cuxa canción Grândola, Vila Morena foi un dos sinais que deu comezo á Revolución dos Caraveis, Sérgio Godinho, Fausto, Adriano Correia de Oliveira, Vitorino, José Mário Branco e os Trovante, entre outros. Mesmo sendo aínda o fado o xénero máis coñecido alén dos territorio portugués, a "nova" música portuguesa tamén ten un papel importante demostrando grande orixinalidade. Rui Veloso, The Gift, Mafalda Veiga, Kátia Guerreiro, Sara Tavares, Jorge Palma, Clã, David Fonseca, GNR, Ornatos Violeta, Xutos & Pontapés, Moonspell, Da Weasel, Fingertips, Primitive Reason, Deolinda, Mão Morta, Blasted Mechanism ou Mind Da Gap son só algúns dos nomes máis coñecidos, indo do rock, á pop-electrónica e ao rap, entre outros estilos.
Estado de Palestina
Palestina antiga
Os filisteos foron incorporados aos sucesivos imperios mesopotámicos da rexión; asirios, babilonios e persas, os cales os encadraron dentro da satrapía de Eber Nari. Heródoto, no século V a.C., menciona "os sirios chamados palestinos", sendo este o primeiro uso do termo que non é senón a transcrición grega de "filisteos", aínda que o contexto (a circuncisión) fai dubidar se fala deste pobo ou dos xudeus. Tamén Aristóteles na súa Meteoroloxía (Meteorologica) falaba do mar Morto como un "lago de Palestina". Baixo o dominio dos lágidas e os seleúcidas, o territorio foi chamado, en grego, Palestina, máis aló da súa división entre diversos pobos. O escritor xudeu de fala grega, Filón, sinalaba: "Por outra banda, Palestina e Siria tampouco son estériles en exemplos de sabedoría e virtude, países que habita unha parte non pequena da populosa nación dos xudeus". O triunfo dos Macabeos no século II a. C., colocou case toda a rexión baixo o dominio de reis xudeus, aos cales sucedeu o idumeo Herodes o Grande, baixo o amparo de Roma. Tras a morte de Herodes o territorio quedou baixo control directo do imperio, con escasos períodos de gobernos máis ou menos autónomos. Despois das grandes rebelións xudías contra Roma (no 66 / 70 e o 132 / 135 de nosa era), o nome Palestina, ou Siria Palestina, utilizouse para designar oficialmente todo o territorio entre a provincia romana de Siria e a de Exipto. Adóitase dicir que esta medida se tomou como unha forma de reprimir o nacionalismo xudeu, do mesmo xeito que Xerusalén tomou o nome de Elia Capitolina, pero non hai documentos que o aseguren. En Palestina, cuxa capital era a cidade de Cesarea Marítima (fundada por Herodes), convivían a cultura grega, en especial na costa e as cidades, e a aramea ou siria, no interior, coa crecente presenza de árabes e importantes minorías xudías. No referente á relixión, predominou o paganismo (helénico, sirio ou árabe) até o século III, cando comezaron a incrementarse os cristiáns, de lingua grega ou aramea. A Igrexa palestina, vinculada aos sitios mencionados nos seus libros sacros, volveuse moi importante, produciu notables eruditos, como Orixes, e adquiriu maior importancia tras o triunfo do cristianismo no Imperio romano. Entre os séculos IV e VII, baixo o Imperio romano de Oriente, Palestina foi o nome dunha provincia (máis tarde dividida en tres)de fala grega, con arameos no interior, e relixión cristiá. Xerusalén recuperou o seu antigo nome, multiplicáronse as igrexas e radicáronse nos desertos numerosos eremitas e monxes. Tamén se viu envolvida nas disputas teolóxicas da época, que expresaban as particularidades étnicas das distintas provincias do imperio. En 614 caeu baixo o poder dos persas sasánidas quen, en 628, foron derrotados polo emperador Heraclio e expulsados do país.
Recoñecemento internacional
Entre as principais potencias mundiais, os Estados Unidos non recoñecen aínda a Palestina como un Estado independente, pero si afirman que devandito recoñecemento deberá ser a consecuencia final das conversacións de paz que, baixo o seu patrocinio, veñen sosténdose desde hai moitos anos co Estado de Israel. Consideran a Autoridade Nacional Palestina como un interlocutor válido que representa os intereses da Nación Palestina, e outorgan aos seus representantes un status diplomático especial.
Desde decembro de 2010, diversos gobernos latinoamericanos emitiron unha serie de pronunciamentos recoñecendo oficialmente a Palestina como un Estado. Así, os gobernos da Arxentina, Costa Rica, o Brasil, Paraguai, Suriname, o Uruguai e Honduras recoñeceron a Palestina como Estado libre e independente incluso dentro das fronteiras definidas antes da Guerra de 1967, como o fixeron os países que integran a ALBA (Antiga e Barbuda, Bolivia, Cuba, Dominica, Ecuador, Nicaragua, San Vicente e as Granadinas, Venezuela). Pola súa banda, os gobernos de Chile, Perú e O Salvador tamén efectuaron este recoñecemento, aínda que sen realizar precisión ningunha sobre as fronteiras que deberían rexer o novo Estado. Adicionalmente, México mantén relacións “de representación” con Palestina.
Conflito entre Hamás e Al Fatah
Finalmente, tras anos de negociacións e rupturas sucesivas entre ambas as partes, logrouse un acordo de reconciliación o 23 de abril de 2014 que deu paso, o 2 de xuño de 2014, á formación dun goberno de unidade presidido por Mahmud Abbas e composto por 17 ministros designados por ambos os grupos. O tres ministros residentes na Franxa de Gaza non puideron asistir á toma de posesión en Ramala porque Israel non lles autorizou a saír. Abbas declarou que o novo goberno recoñecía o Estado de Israel e mantiña o seu compromiso de buscar un acordo de paz ao conflito con Israel. Deuse tamén seis meses de prazo para convocar novas eleccións presidenciais e lexislativas.
Organización territorial
A lei de 1997 sobre administración local exclúe os campos de refuxiados da xurisdición do Ministerio de Goberno Local. Dependen directamente da Axencia de Nacións Unidas para os Refuxiados de Palestina en Oriente Próximo (UNRWA), aínda que esta só se encarga de fornecer servizos en materia de sanidade e educación. Para outros tipos de servizos, como a subministración en auga ou electricidade, as responsabilidades son confusas e xestiónanse conxuntamente cos municipios, o que dá lugar a diversas situacións segundo o lugar.
Relixión
Existen outros grupos relixiosos que teñen delegacións relixiosas en Palestina por ser un lugar con tantos sitios sacros para diferentes relixións. Algúns destes grupos son: cristiáns ortodoxos, maronitas e cristiáns armenios, entre outros. O conxunto dos cristiáns suman uns 150.000 cidadáns, aínda que se dá unha forte emigración nesta comunidade.
Guy Hamilton
Guy Hamilton, nado en París o 16 de setembro de 1922, é un director de cine inglés.
IDCSP
Os satélites IDCSP estabilizábanse mediante xiro e tiñan forma de poliedro de 26 caras e 86 cm de diámetro, cunha masa total de 45 kg. A súa superficie estaba cuberta de células solares. Por simplicidade, os satélites non tiñan baterías nin sistema activo de control de actitude. As transmisións tiñan lugar mediante un único transpondedor en banda X cun ancho de banda de 26 MHz. Tódolos satélites IDCSP superaron a súa expectativa de vida de tres anos, sendo apagados despois de seis anos de funcionamento.
Carlos I de Austria
Intentos de restauración
Poucos meses despois Carlos intentou novamente forzar a restauración, contando co apoio de militares e políticos húngaros aínda leais aos Habsburgo: o 21 de outubro de 1921 entrou en avión de novo en Hungría reunindo un continxente de soldados afíns á súa causa para marchar sobre Budapest. Se ben os monárquicos e o propio Carlos previran unha marcha pacífica onde as tropas gobernamentais non se atreverían a pechar o paso ao ex emperador (como sucedeu case en toda a ruta de Szombathely a Budapest), o Goberno de Miklós Horthy si estaba disposto a resistir este novo intento e nos arredores da capital batallóns do Exército e voluntarios, na súa maioría estudantes mobilizados polo capitán Gyula Gömbös, rexeitaron pola forza a uns soldados do continxente monárquico o 23 de outubro, mostrando que unha guerra civil era posible por causa da restauración monárquica. Esa mesma tarde, os Gobernos da Entente enviaron tropas á súa fronteira húngara para impedir que Carlos fose restaurado. Asustado ante a posibilidade dunha guerra civil, e notando que o apoio á súa causa non era unánime, o ex emperador desistiu do seu intento o 24 de outubro e capitulou cos seus seguidores; mentres tanto, o Goberno do almirante Horthy reaccionaba colocando a Carlos e a súa esposa baixo custodia militar na localidade de Tihany a beiras do Lago Balatón, accedendo ás presións da Pequena Entente e dos nacionalistas húngaros (unidos no seu empeño de evitar a restauración dos Habsburgo). Francia e Gran Bretaña tamén manifestaron oficialmente a Horthy o 29 de outubro a súa oposición ao retorno de Carlos ao trono húngaro, apoiando os temores da Pequena Entente.
Para Austria, a consecuencia máis importante da disolución do Imperio foi perder definitivamente a súa condición de potencia europea, ata o punto de ser absorbida por Alemaña en 1938. Inclusive Viena, que fora unha das principais cidades do mundo antes de 1914, converteuse repentinamente na cabeza dunha república pequena en poboación e en territorio. No século XXI Viena aínda se acha moi lonxe da poboación que tiña en 1916 (1,6 millóns de habitantes no ano 2006 fronte aos 2,3 millóns no 1916).
Beatificación
O 31 de xaneiro de 2008 un tribunal eclesiástico recoñeceu, tras 16 meses de investigación, un segundo milagre por mediación do beato Carlos de Habsburgo en Florida, Estados Unidos.
Título oficial
Carlos I
Foro de Traxano
Historia
O foro foi construído por orde do emperador Traxano co botín de guerra traído trala conquista de Dacia, que rematara en 106. O calendario romano permítenos calcular que o Foro foi inaugurado en 112, un ano antes cá Columna de Traxano.
Premios TP de Ouro 2005
Lista de Premios TP de Ouro de 2005, entregados en 2006:
Jirga (filme)
Jirga é un filme australiano de 2018 escrito e dirixido por Benjamin Gilmour e producido por John Maynard. Está protagonizado por Sam Ferreiro no papel dun antigo soldado australiano que regresa a Afganistán para buscar o perdón da familia dun home que matou mentres serviu na guerra.
Ácido indol-3-acético
Biosíntese e actividade biolóxica
O IAA prodúcese predominantemente nas células das xemas das plantas e nas follas moi novas. As plantas poden sintetizar IAA por varias vías biosintéticas independentes. Catro delas empezan polo triptófano, pero hai tamén unha vía biosintética independente do triptófano. As plantas producen principalmente IAA a partir de triptófano por medio do ácido indol-3-pirúvico. Na planta Arabidopsis thaliana o IAA tamén se produce a partir de triptófano a través da indol-3-acetaldoxima.
O IAA ten moitos efectos, como é típico das auxinas, como inducir o alongamento da célula e a división celular cos resultados que isto supón para o crecemento e desenvolvemento da planta. A unha escala máis grande, o IAA serve como molécula de sinalización necesaria para o desenvolvemento de órganos da planta e a coordinación do crecemento.
Ciencia política
As principais autoras e autores no desenvolvemento científico da ciencia política son:
Bicing
O Bicing é un servizo de bicicletas públicas da cidade de Barcelona. A empresa municipal B:SM (Barcelona de Serveis Municipals) xestiona o servizo, que foi adxudicado en 2007 á empresa estadounidense Clear Channel por un período de 10 anos e un custo de 22,3 millóns de euros. Clear Channel, pola súa parte, subcontratou o servizo á empresa Delfin Group.
O Bicing está financiado con parte dos ingresos da Área verde, as zonas de regulación de aparcamento do centro de Barcelona e os abonos dos usuarios. A área de implantación final do Bicing cubrirá toda a superficie continua da cidade con pendentes inferiores ao 3 %.
Ciencia política
Concepto de política
O termo política non deixa de ser un termo controvertido e contraditorio, caracterizado por múltiples significados, positivos e negativos.
Acepcións Maquiavelicas: asócianse con termos como poder e conflito. A política como unha actividade conflitiva ou incluso inmoral. O conflito predomina sobre a cooperación. Nestas acepcións vinculase política, conflito e poder. Sendo entón a ciencia política a ciencia que estuda as relación de poder.
Bicing
Servizo e tarifas
O servizo Bicing é de 24 horas de luns a domingo, coa excepción de que de domingo a xoves e entre as 00:00 e as 05:00 só é posible devolver bicicletas.
Ciencia política
Concepto de política
Por tanto falaremos de política sempre e cando haxa unha organización e un conflito ao que se lle busca unha solución gobernamental que atinxa a unha comunidade humana.
Bicing
Bicicletas e estacións
As bicicletas están numeradas e teñen un deseño característico para evitar roubos. Son de cor branca e vermello, teñen tres marchas e luces dianteiras e traseiras que se acenden de forma automática, grazas a un sensor fotoeléctrico, pola noite. No guiador teñen unha estrutura metálica, que permite ao usuario levar unha pequena equipaxe, suxeitándoo coa axuda dunha goma elástica.
Isaac Newton
Primeiros anos
Ademais de gañarlle na pelexa, Newton esmerouse en derrotalo academicamente e converteuse no primeiro alumno da escola. E ademais foi gravando o seu nome en todos os bancos que ocupou segundo avanzaba nos estudos. Aínda se conserva un alféizar de pedra co seu nome. Nesa época distinguiose principalmente pola construción de reloxos de sol e maquetas de muíños de vento.
Roberto Merhi
DTM
O 3 de abril de 2012, Mercedes anunciou a reactivación do Junior Team de Mercedes-Benz que formou a varios pilotos notables nas súas carreiras de competición como Heinz-Harald Frentzen, Karl Wendlinger e Michael Schumacher. Con ese anuncio chegou a noticia de que Roberto Merhi, xunto co actual campión da Renault 3.5 Series Formula Robert Wickens e o participante na DTM por segundo ano Christian Vietoris, converteríanse en parte do novo Junior Team e que os tres pilotarían para o equipo júnior na tempada 2012 DTM. Ademais diso, o 7 veces Campión do Mundo de F1 Michael Schumacher involucrouse cos tres pilotos, ao servir como mentor. A entrada de Merhi no DTM significaba que ía ser un dos dous pilotos españois na pista, xunto con Miguel Molina.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Eduardo Sánchez Miño
Eduardo Sánchez Miño, finado na Coruña en maio de 1921, foi un actor, intelectual e xornalista galego.