cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Impala
Características
A cabeza non presenta cores contrastadas, agás unha estreita liña escura entre os ollos; a subespecie A. m. petersi presenta unha mancha escura, case negra, na parte frontal da cara.
As partes inferiores e as nádegas son brancas. Presentan tamén unha raia vertical negra na parte posterior das coxas, pero que non chega a bordear as brancas nádegas.
Senescencia
Senescencia celular
miniatura|dereita|250px|Senescencia celular (Arriba) [[Fibroblastos embrionarios de rato primarios (MEFs) antes da senescencia. Con forma de fuso. (Abaixo) Os MEFs fanse senescentes despois de 8 pasos a un novo cultivo. As células medran en tamaño, fanse aplanadas e expresan β-galactosidase asociada á senescencia (SABG, áreas azuis), un marcador celular da senescencia.]] A senescencia celular é o fenómeno polo cal as células diploides normais deixan de dividirse. Os fibroblastos en cultivos celulares poden realizar un máximo de 50 divisións celulares antes de facerse senescentes. Este fenómeno coñécese como "senescencia replicativa" ou límite de Hayflick. A senescencia replicativa é o resultado do acurtamento dos telómeros dos cromosomas, que finalmente desencadea unha resposta aos danos no ADN. As células poden tamén ser inducidas á senescencia polos danos ao ADN en resposta a un nivel elevado de especies reactivas do oxíxeno, a activación de oncoxenes e a fusión celular, independentemente da lonxitude dos telómeros. A senescencia celular representa un cambio no "estado celular" en vez de que simplemente a célula se fai "vella" como o nome suxire equivocamente.
Aínda que as células senescentes xa non poden replicarse, permanecen metabolicamente activas e xeralmente adoptan un fenotipo inmunoxénico que consta dun secretoma proinflamatorio, a regulación á alza de ligandos inmunes, unha resposta prosupervivencia, unha expresión xénica promiscua (pGE) e unha marcaxe positiva para a actividade de β-galactosidase asociada á senescencia. O núcleo das células senescentes caracterízase por ter focos de heterocromatina asociados á senescencia (SAHF) e segmentos de ADN con alteracións da cromatina que reforzan a senescencia (DNA-SCARS). As células senescentes afectan a supresión de tumores, curación de feridas e posiblemente ao desenvolvemento embrionario/placentario e a teñen un papel patolóxico en enfermidades relacionadas coa idade.
Senescencia celular e duración da vida
A lonxitude dos telómeros ten efectos na senescencia; o acurtamento dos telómeros activa amplas alteracións no empalme alternativo do ARN que producen toxinas senescentes como a proxerina, que degrada o tecido e faino máis proclive a fallar na realización da súa función.
Envellecemento de organismos completos
As diferenzas na duración da vida máxima entre especies corresponden a diferentes "velocidades de envellecemento". Por exemplo, as diferenzas herdadas bioloxicamente na velocidade e envellecemento fan que un rato sexa ancián aos 3 anos de idade e un humano o sexa aos 80 anos. Estas diferenzas xenéticas afectan a diversos procesos fisiolóxicos, incluíndo a eficiencia da reparación do ADN, a dos encimas antioxidantes, e a taxa de produción de radicais libres.
Teorías do envellecemento
Porén, o envellecemento considérase un fallo progresivo da preservación homeodinámica–sistémica da homeostase, que implica a xenes para o mantemento e a reparación, eventos estocásticos que orixinan danos moleculares e heteroxeneidade molecular, e eventos casuais que determinan a probabilidade de morte. En 2013, un grupo de científicos definiu nove marcas definitorias do envellecemento que son comúns entre distintos organismos, poñendo a énfase en mamíferos, que eran: inestabilidade xenómica, erosión dos telómeros, alteracións epixenéticas, perda da proteostase, desregulación da percepción dos nutrientes, disfunción mitocondrial, senescencia celular, esgotamento das células nas e alteración da comunicación intercelular.
Impala
Principais depredadores
Todo isto converte ao impala nunha especie fundamental do seu ecosistema.
Etimoloxías
O nome vernáculo impala é unha voz da lingua zulú que significa "gacela".
A Fonte, Cerneda, Abegondo
A Fonte é un lugar da parroquia de Cerneda no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Impala
Variación taxonómicas
Debido á súa estreita afinidade con algunhas especies de gacelas, cobos e reduncas, os taxonomistas colocaran ao impala na mesma tribo que estes, a dos alcelafininos. A súa semellanza co alcélafo buséfalo (Alcelaphus buselaphus) conduciu á paleontóloga Elisabeth Vrba a considerar o impala como un clado irmán dos alcelafinos e Aepyceros foi incluído na subfamilia dos alcelafinos en 1985. Porén, o impala foi situado posteriormente na súa propia tribo, a dos Aepycerotini, que en 1992 foi elevada ao rango de subfamilia (epicerotinos).
Senescencia
Miscelánea
Os reloxos biolóxicos, que miden obxectivamente a idade biolóxica de células e tecidos, poden ser útiles para comprobar diferentes teorías do envellecemento biolóxico.
Couso, Gondomar
Dentro da arquitectura relixiosa destaca a igrexa parroquial e unha capela. Entre a arquitectura popular destacan os canizos ou hórreos, pontes, cruceiros e casas.
O Caroceiro, Ribas de Sil, Ribas de Sil
O Caroceiro é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 2007.
Bernardo Rodríguez Ribeira
Traxectoria
Estudou no seminario de Santiago de Compostela, emigrou a Buenos Aires en 1874. Traballou de escribente nun almacén de coloniais de importación e foi tesoureiro-contador da Universidade Nacional de Buenos Aires. Foi presidente da Asociación protectora da Real Academia Galega en Buenos Aires. Colaborou en El Libredón, La Unión Gallega, El Gallego, El Eco de Galicia e Almanaque Gallego.
Provincia de Tokat
miniatura|300px|dereita|Localización da provincia de Tokaten Turquía Tokat é unha das 81 provincias (en turco: iller) nas que está dividida Turquía, situada na rexión (bölge) do Negro. Ten unha superficie de, e contaba con habitantes no ano 2009.
Os fillos do mar
Argumento
Bruno, o comisario, está a investigar a Xulio por narcotráfico. Este á súa vez recibe unha chamada dun tal Zé Lucano para faceren negocios xuntos. Concertan unha cita na praia de Samil, no bar Jonathan de Karina Falagan, e acordan que un dos pilotos de planadora de Xulio colaborará con Lucano para unha descarga de gran valor.
Jackob ponse en contacto con Mariña e Simón e explícalles que de novo coñecera ao pai de Mariña. Eneas Dafonte foi o nome escollido por Daniel Beiroa para construírse unha nova personalidade logo da guerra civil española para evitar represalias. Como empresario, creou unha empresa de transportes que servía de tapadeira para axudar refuxiados a marcharen de Vigo. Ao tempo, Jackob Neumann (Neumann é "home novo" en alemán) é o novo nome de Hugo Brauner, e colaboraba con Eneas creando documentación falsa para os refuxiados.
Xoán de Deus
Xoán de Deus, nado en Montemor Portugal o 8 de marzo 1495 (algúns consideran que foi en Toledo) e finado o 5 de marzo de 1550, foi o inspirador da Orde dos irmáns hospitalarios.
Os fillos do mar
Argumento
Xa na casa de Mariña, Simón descifra a mensaxe que Eneas lle deixara a Isabel, e descobren que o tesouro está soterrado na Casa Grande de Canido.
Personaxes
miniatura|A [[illa de Ons aparece tamén na novela.]]
Ittoqqortoormiit
Historia
Antes, con todo, a mesma zona fora o fogar dunha densa poboación dos Inuit no pasado, como o testemuñan as ruínas e outros restos arqueolóxicos.
Transporte
Ittoqqortoormiit é un dos pobos máis remotos de Groenlandia. Está servida polo heliporto de Ittoqqortoormiit, cos helicópteros de Air Greenland transportando pasaxeiros entre o asentamento e o aeroporto de Nerlerit Inaat; tamén se pode chegar en barco durante algúns meses do ano. Hai dúas saídas semanais de Air Islandia desde Reiquiavik, sincronizado cos voos a Kulusuk no sueste de Groenlandia. Air Greenland ofrece unha comunicación indirecta por aire co resto do país a partir de Kulusuk.
Victorious
A serie xira en torno á aspirante a cantante Tori Vega, interpretada por Victoria Justice, quen frecuenta unha escola de artes de alto nivel chamada Hollywood Arts.
KK Split
KK Split
Esta vez, non sen sufrir, o Split logrou volver de novo a Final Four, esta vez celebrada en París. En semifinais conseguiron derrotar ao Scavolini Pesaro, chegando de novo á final fronte ao FC Barcelona, esta vez adestrado por Maljkovic. Con todo os croatas conseguiron vencer por cinco puntos (70-65) da man Savić que conseguiu 27 puntos. Ao ano seguinte Naumoski marchaba a Macedonia do Norte, e máis tarde Tabak ao Libertas Livorno e Perasović ao Breogán de Lugo. Dende aquela o equipo conseguiu gañar cinco copas de Croacia e unha liga en 2003, entrando en dificultades económicas, recuperándose pouco a pouco.
Rexión de Mykolaiv
Historia
Nestas terras viviron escitas, sármatas, romanos, godos, rus de Kíiv, hunos, mongois, tártaros, gagauz, turcos etc. Os pobos turcos, como os tártaros, gagauz e turcos, legaron moitos dos topónimos da metade sur da rexión.
Laurentino Cortizo
Como lexislador
En 1994 foi electo baixo a Partido Solidaridad como lexislador polo circuíto 3-2, pertencente á provincia de Colón. En 1998 foi escollido primeiro vicepresidente da Asemblea Lexislativa de Panamá.
Ministro
En 2004 inscribiuse formalmente no PRD e tras a vitoria electoral de Torrijos como presidente da República, Cortizo foi nomeado Ministro de Desenvolvemento Agropecuario.
Candidatura presidencial
Entre as propostas e ideas que Cortizo apoia, están a loita contra a pobreza, os problemas sociais e a corrupción, que el chamou a "sexta fronteira"; facendo eco da "quinta fronteira", mencionada por Omar Torrijos Herrera nos anos setenta, que facía referencia á fronteira da antiga Zona do Canal de Panamá que dividiu o país. Tamén prometeu eliminar o control de prezos establecido polo goberno do presidente Juan Carlos Varela e establecer mercados comunitarios como un xeito de achegar aos produtores e consumidores. Falou en contra do aborto e do matrimonio igualitario, mentres que apoia o uso do cánabo medicinal. Do mesmo xeito, expresou a súa intención de reformar a Constitución. Dende outubro de 2018, comezaron os traballos do seu plan gobernamental, que foi presentado o 1 de abril de 2019.
Houston Rockets
Uniforme e logo
O actual logo e uniforme dos Rockets data da temporada, obra da axencia neoiorquina Alfafa Studio en asocación co deseñador xaponés Eiko Ishioka. O logo consiste nun R estilizado con forma dun cohete durante a engalaxe, cunha liña vermella orbitando ao redor, a cal pode ser interpretada como o círculo central dunha pista de baloncesto. O mencionado R inspirou o resto da tipografía, deseñada para que cada carácter puidese ser perfectamente lido desde a distancia, sexa no pavillón ou pola televisión. En canto ás cores, o vermello volveu ser a cor predominante, co gris e o negro como cores secundarias. No ano 2009 engadiuse un uniforme alternativo, o cal relembra as equipacións dos dous títulos da NBA.
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
Participacións no All-Star Weekend
Adestrador do All-Star Game da NBA MVP do All-Star Game da NBA Campión do Concurso de Triplas Campión do Concurso de Habilidades
Stuttgart
Relixión
O 26% dos crentes confésanse como católicos, o 30% protestantes, a relixión musulmá acada o 11,3% da poboación e o resto do 33% confésanse doutras relixións ou confesións. Todos estes datos son do ano 2005.
Historia
O distrito de Cannstatt constitúe a zona da cidade máis antiga e grande de Stuttgart. Ao século I d. C. remóntase unha cidadela romana, unha das posicións máis importantes na zona, ao estar situada na beira do Neckar e nun cruzamento de camiños. Coa invasión dos alanos no 260 d.C. finalizou a presenza romana en Stuttgart. Non existen tradicións en Cannstatt dos pobos bárbaros, que apareceron para quedar debido á situación estratéxica pero mantiveron nas colonias os costumes locais.
Monnaie de Paris
A compañía
Ata 2007, Monnaie de París non era máis que o nome comercial da oficialmente denominada Dirección de Moedas e Medallas (en francés: Direction des Monnaies et Médailles), encadrada dentro do Ministerio de Economía, Finanzas e Industria. Ese ano retomou o seu nome histórico e adquiriu personalizade xurídica a través da Lei 2006-1666 de finanzas.
A institución conta con 460 persoas empregadas, entre as súas dúas sedes: o edificio primitivo do Hôtel de la Monnaie, en París, e o novo establecemento monetario de Pessac, no departamento de Xironda (co 55 % e o 45 %, respectivamente, do cadro de persoal).
Julio Antonio Elícegui
Traxectoria
Iniciouse en equipos como o Ariñ Sport, CD Azkoyen ou SD Beasain, e na tempada 1930–31 fichou polo Real Unión, debutando en Primeira División. No equipo irunés estivo tres campañas, descendendo a Segunda División ao remate da 1931–32.
A Igrexa, Cos, Abegondo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Devesa, Ribas de Sil, Ribas de Sil
A Devesa é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 tiña 11 habitantes, 6 deles eran homes e 5 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Memoria do mundo
O rexistro internacional Memoria do mundo da UNESCO
O rexistro internacional "Memoria do mundo" é a lista de todos os fondos do patrimonio documental que foron identificados polo comité consultivo internacional durante as súas reunións en Pultusk, Polonia (setembro de 1993), París (maio de 1995),  Tashkent (setembro de 1997), Viena (xuño de 1999), Cheongju, Corea (xuño de 2001), Gdansk (agosto de 2003), Lijiang (xuño de 2005), Pretoria (xuño de 2007), Bridgetown, Barbados (xullo de 2009), Manchester (maio de 2011), Gwanju, Corea (xuño de 2013) e aprobados polo director xeral da UNESCO respondendo aos criterios de selección de interese universal.
Píllara papuda
Distribución
Na Península Ibérica atópase distribuída por tódalas costas, sendo máis escasa no Cantábrico. Tamén cría nalgunhas localidades interiores. En Galicia aniña en toda a costa en escaso número, destacando as poboacións do Complexo dunar de Corrubedo e Baldaio, cunha ducia de parellas reprodutoras en cada zona. Grazas ás medidas de protección dos hábitats desta ave nas illas do Parque Nacional das Illas Atlánticas as poboacións desta ave nas illas estanse incrementando, especialmente nas Illas Cíes. Estímase que ao longo da costa galega aniñan entre 60 e 65 parellas (Domínguez e Vidal, 2002).
Subespecies
Coñécense cinco subespecies de Charadrius alexandrinus:
Der Spiegel
Críticas
Dende que Stefan Aust tomase o poder en 2002, o semanario foi acusado de moverse cara á dereita política, pasando de apoiar o goberno ecosocialista a manter unha tendencia neoliberal.
Jacobo Torres
Jacobo Torres Martínez, nado en 1898 en Vigo, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Estado de Abia
356px|miniatura|Localización de Abia dentro de Nixeria. miniatura|esquerda|200px|Abia
ARMAN (arqueas)
miniatura|dereita|Drenaxe da mina de Iron Mountain. Os organismos ARMAN (siglas en inglés de Archaeal Richmond Mine Acidophilic Nanoorganisms ou Nanoorganismos Acidófilos Arqueanos da Mina Richmond) son un tipo de arqueas de tamaño diminuto descubertas nunha mina extremadamente ácida situada no norte de California (Mina de Iron Mountain ou Mina Richmond) por Brett Baker no laboratorio de Jill Banfield na Universidade de California, Berkeley. Estes novos grupos de arqueas atopados, que foron denominados ARMAN-1, ARMAN-2 (Candidatus Micrarchaeum acidiphilum ARMAN-2 ), e ARMAN-3, pasaran indetectados en estudos previos da comunidade de organismos desa mina baseados na PCR porque os ARMANs teñen varias faltas de correspondencia cos cebadores ou primers normalmente usados nas PCR para os xenes do ARNr 16S. Posteriormente, Baker et al. detectáronos noutro estudo utilizando unha secuenciación polo método da escopeta (shotgun) da comunidade. Os tres grupos de ARMAN representan tres liñaxes únicas que son ramas moi iniciais dentro da árbore das arqueas Euryarchaeota. Os seus xenes de ARNr de 16S presentan diferenzas do 17% entre os tres grupos. Antes do seu descubrimento todas as arqueas que se descubriran na Iron Mountain pertencían á orde Thermoplasmatales (por exemplo, Ferroplasma acidarmanus), que non son ARMAN. Posteriormente foron atopados organismos ARMAN noutras partes do mundo.
Distribución
O exame de diferentes sitios da mina Richmond utilizando sondas de fluorescencia específicas para os grupos ARMAN revelou que están sempre presentes en comunidades asociadas con drenaxes ácidas desa mina, que teñen un pH < 1,5. Son normalmente pouco abundantes (5–25%) na comunidade. Recentemente, atopáronse organismos moi relacionados nun pantano ácido boreal en Finlandia, e en drenaxes doutras minas en ambientes con condicións extremas como as de Río Tinto, Huelva, España, e en fontes termais subsuperficiais debilmente alcalinas en Yunohama, Xapón.
Illas Baleares
As Illas Baleares (en catalán e oficialmente: Illes Balears) son un arquipélago e unha comunidade autónoma española situada no Mar Mediterráneo, xunto á costa oriental da península Ibérica. A súa capital é Palma, e a lingua propia autóctona é o catalán. O seu principal recurso é o turismo, sobre todo procedente de Alemaña e do Reino Unido, quen o consideran coma destino de viaxes por excelencia.
Alta Idade Media
No ano 455, os vándalos ocuparon as Illas Baleares. Pouco despois, no ano 534, foron conquistadas polas tropas de Xustiniano e integradas ao imperio Bizantino ata principios do século VIII. A crise económica e demográfica do arquipélago, ao longo dos séculos VII ao IX, expúxolles de forma crecente aos ataques exteriores. Logo dunha etapa de incursións, o emirato de Córdoba ocupounas no 903. Posteriormente, dependeron da taifa de Dénia (1013-1067), do imperio almorábide (1120-1203) e dos almohades (do 1203 ata a conquista aragonesa).
Poboación por anos
A poboación balear medra a un ritmo vertixinoso, principalmente pola inmigración, que supón o 15,75% de poboación, sendo a primeira Comunidade Autónoma e a segunda provincia (tras Alacant) de España con maior número de residentes foráneos. Un 39,66% dos estranxeiros proveñen da Unión Europea, destacando os alemáns (14,59% do total), os británicos (9,58%), os italianos (5,46%) e os franceses (3,60%). Un 34,34% vén de Iberoamérica, destacando polo seu número os ecuatorianos (10,32%), os arxentinos (7,62%), os colombianos (5,95%) e os uruguaios (2,39%). Un 11,02% vén de África do Norte, principalmente de Marrocos, e un 7,54% provén de Europa do Leste, sobre todo de Romanía e Bulgaria.
Goberno
Á marxe do goberno autonómico, as illas están divididas en catro Consellos Insulares (consells insulars en catalán):
Fauna
No pasado, a fauna das Gimnesias e das Pitiusas era moi distinta. Parece ser que, fóra das especies voadoras (aves, morcegos e insectos voadores) non compartían case ningunha especie terrestre: diferentes comunidades vexetais, diferentes herbívoros, diferentes carnívoros.
Antonio Odriozola
Traxectoria
miniatura|300px|[[Pazo da Carballeira de Gandarón, sede da Misión Biolóxica de Galicia]] Era fillo de Victoriano Odriozola Egaña, director da Granja Modelo de Gasteiz. Fixo o Bacharelato na súa cidade natal e estudou Dereito en Valladolid, Madrid e Compostela. Despois da Guerra Civil española empezou a centrarse na bibliofilia e en 1964 estableceuse en Pontevedra. Foi bibliotecario da Misión Biolóxica de Galicia ata a súa xubilación en 1981. Colaborou en Faro de Vigo e na Revista do Museo de Pontevedra.
Vida persoal
Casado con Dolores Casalderrey Blanco, non tiveron descendencia. Morreu atropelado polo trolebús que cubría a liña Pontevedra-Lérez.
Adama Diomandé
Sénior
Diomandé fixo o seu début sénior o 19 de outubro de 2008 contra o Hamarkameratene, como substituto no minuto 86. Xogou un encontro máis en 2008 e outro máis en 2009. Na tempada 2012 entrou no Skeid. O 26 de marzo de 2015, Diomandé firmou por dous anos e medio co Stabæk. E o 1 de setembro de 2015 pasou á liga inglesa ao fichar co Hull City da segunda división. Por mor dunha lesión non fixo a súa estrea ata o 12 de decembro substituíndo no minuto 77 a Chuba Akpom, nunha vitoria por 1 a 0 contra do Bolton Wanderers. Diomandé fixo a súa estrea na Premier League o 13 de agosto de 2016, marcando un gol nunha derrota contra o Leicester City.
Kevin Vázquez Comesaña
Ligazóns externas
Portal sobre o Celta de Vigo do Faro de Vigo
Ducado da Bretaña
Dinastía de Nantes
O ducado naceu en 936, ao final da ocupación normanda da Bretaña. Alan II, neto do último rei da Bretaña, Alan I, liberou o país do xugo normando e converteuse no primeiro duque da Bretaña.
A guerra de sucesión da Bretaña (1341-1364)
Esta longa e devastadora guerra concluíu en 1364, coa vitoria en Auray dun exército dirixido por John Chandos e o fillo de Xoán de Montfort, tamén chamado Xoán. Carlos de Blois morreu durante esta batalla. Tras o tratado de Guérande (1365), Xoán de Montfort foi recoñecido como duque da Bretaña, vasalo do rei de Francia; Xoana de Penthièvre conservou o seu dominio.
Éter
Haloxenación alfa
Esta reactividade é parecida á tendencia dos éteres que teñen átomos de hidróxeno alfa a formar peróxidos. O cloro orixina alfa-cloroéteres.
DC Comics
miniatura|250px|Logo de DC Comics. DC Comics é unha editorial estadounidense de banda deseñada. Forma parte de DC Entertainment, unha das empresas que conforman Warner Bros. Entertainment, a cal á súa vez é propiedade de WarnerMedia. Foi fundada en 1934 baixo o nome National Allied Publications, para logo tomar o nome de DC Comics en 1937. As iniciais «DC» son unha abreviatura de Detective Comics, un dos primeiros títulos emblemáticos da compañía.
Esperpento
O esperpento é un estilo literario creado e denominado así por Ramón María del Valle-Inclán, e que se caracteriza pola estilización grotesca das personaxes e as situacións, e o predominio da violencia verbal, os detalles groseiros e extravagantes, e unha visión amarga e degradada da realidade, todo iso posto ao servizo dunha implícita intención crítica da sociedade española do seu tempo. Como afirmou Valle-Inclán en Luces de bohemia (obra representativa do estilo e onde este é definido), "el sentido trágico de la vida española sólo puede ofrecerse con una estética sistemáticamente deformada". Esta técnica empregouse tamén na triloxía Martes de Carnaval e ten os seus precedentes en Quevedo e Francisco de Goya. Algunhas das súas características son:
Acoso laboral
O acoso laboral, tamén coñecido como acoso psicolóxico no traballo, fustrigación laboral ou co termo inglés mobbing, son uns continuados e deliberados malos tratos verbais ou modos que recibe un traballador por outro ou outros que se comportan con el de xeito cruel e que atenta contra o dereito fundamental de todo ser humano a que o seu traballo non resulte un dano para el. Esta persoa ou grupo de persoas reciben unha violencia psicolóxica reiterada a través de condutas de acoso no ámbito do seu traballo polos seus xefes (mobbing descendente) compañeiros (mobbing horizontal), subordinados (mobbing ascendente), de forma sistemática e recorrente, durante un tempo prolongado que poden chegar a ser meses e ata anos. Pretenden fustrigar, intimidar, ou perturbar ata o abandono do traballo da vítima ou vítimas.
Características
Desde 2001 os diferentes estudos Cisneros desenvolvidos en España polo equipo do profesor Iñaki Piñuel da Universidade de Alcalá (Madrid), alertan da incidencia epidemiolóxica do mobbing que afecta a entre o 9% e o 15 % dos traballadores, moi especialmente aos traballadores das Administracións públicas. Noutros países europeos a incidencia do mobbing é similar.
O agresor
Ao falar de agresor hai que facer unha distinción entre aqueles que colaboran co comportamento agresivo de forma pasiva (contorna) e os que practican a agresión de forma directa.
A contorna
A contorna da vítima adoita "facer a vista gorda" ante as arremetidas do agresor, negando a súa existencia e negando tamén a axuda á vítima, xa que se pensa que mentres acosan a outra persoa o resto do grupo ten menos probabilidade de sufrir acoso.
Chelo Loureiro
Sector comunicación
Posteriormente, Loureiro especializouse na xestión de empresas do sector da comunicación. En 1997, recibiu a chamada de Juan Ramón Díaz, quen fora o seu director en La Voz de Galicia, e que pasara a dirixir a Editorial A Capital, editora do diario O Ideal Galego. Propúxolle xerenciar unha delegación de devandito xornal na cidade de Ferrol. O proxecto que lle presenta ron non lle pareceu o suficientemente atractivo para a cidade como para poder competir co outro xornal con delegación propia en Ferrol, La Voz de Galicia, propoñendo un proxecto de cabeceira local propia e independente do Ideal Galego, cun persoal de xornalistas, administrativos, comerciais e persoal de repartición independente da súa matriz na Coruña. Foi unha aposta moito máis arriscada desde o punto de vista económico polo alto investimento que requiriría o seu financiamento, pero máis viable desde a súa perspectiva dado que Ferrol era a única cidade galega que non contaba cunha cabeceira propia e estaba a ser demandada pola súa poboación desde había anos, polo que elaborou e presentou un plan de negocio que amortizaría o investimento en cinco anos. A súa forte convicción, capacidade de traballo e coñecemento da súa cidade foron os argumentos que convenceron a investidores e en 1998 fundouse o Diario de Ferrol baixo a súa xerencia e co xornalista local Germán Castro na dirección dunha redacción de xornalistas locais comprometidos que conseguiron facer viable o proxecto até o punto de alcanzar os obxectivos ao cabo de tres anos. Tras pór en marcha o suplemento cultural dominical Nordesía e o Foro Ferrol Futuro, decidiu abandonar esta empresa en 2002.
Adamawa, Nixeria
356px|miniatura|Localización de Adamawa dentro de Nixeria.
Eguas de Diomedes
Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos, tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. O oitavo traballo consistiu en traer ante Euristeo estas catro eguas.
Chelo Loureiro
Produción e cine de animación
A Loureiro sempre lle gustou a animación como expresión artística ao reunir a literatura, a pintura e a música para convertelas nunha obra cinematográfica, pero chegou a este sector por casualidade a través da escritora Ánxela Loureiro, quen estaba a escribir un guión para unha película de animación por encargo da produtora Lúa Films e que a contratou como produtora executiva en 2003. Ao ano, seguinte, en 2004, comezou a traballar co produtor Pancho Casal, director da produtora galega Continental responsabilizándose dunha nova divisiónː a produción de proxectos de animación, traballo que realizaría durante varios anos.
Phoenix Suns
Os Phoenix Suns son un equipo de baloncesto profesional con sede en Phoenix (Arizona). Son membros da División Pacífico da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA), e o único equipo da súa división que non é do estado de California. O seu pavillón é, dende 1992, o Phoenix Suns Arena, coñecido antigamente coma Talking Stick Resort Arena, America West Arena e US Airways Center. Ao pavillón tamén se lle chama en ocasións "Purple Palace" ("palacio púrpura") debido á cor púrpura dos seus asentos.
Medianoite
Coa creación do fuso horario internacional, creando meridianos graduados para toda a superficie terrestre, deixouse de usar o horario referido ao meridiano local, para usar o convencional referido a zonas horarias, que en Galiza non coincide co natural, do que polo menos está afastado unha hora ao ter o horario peninsular fixado ao continental europeo, cando o noso meridiano local é o mesmo que o de Irlanda.
Phoenix Suns
Premios individuais
MVP da Tempada da NBA
Chelo Loureiro
Premios e nomeamentos destacados
Yo decido - El tren de la libertad-, longametraxe documental, 2014
O xigante, de Luís dá Matta e xullo Vanzeler, curtametraxe 2012
As Meninas
Personaxes
miniatura|250px|Numeración dos personaxes de "As Meninas". A localización dos personaxes correspóndese coa numeración indicada na ilustración da dereita:
Outros elementos
Enriba do espello no que se reflicten os reis, vense dous cadros. Son copias realizadas por Juan Bautista del Mazo de "Minerva e Aracné", de Rubens, e "Apolo e Pan", de Jacob Jordaens. Ámbalas dúas obras atopábanse na realidade no taller do pintor, segundo documentos da época, pero pénsase que Velázquez as reproduciu porque agochaban alusións á obediencia aos reis e ao castigo que implicaba incumplila. Representan, de xeito simbólico, a superioridade das artes (un nobre oficio) sobre o traballo artesanal.
Sección áurea e análise da obra
miniatura|dereita|150px|Espiral baseada na sección áurea. Moitos artistas do Renacemento empregaron a sección áurea nos seus debuxos, coma por exemplo Leonardo da Vinci. No ano 1509 o matemático Luca Pacioli publicou o libro "De Divina Proportione", e en 1525 Durero publicou "Instrucción sobre la medida con regla y compás de figuras planas y sólidas", onde describía como trazar a espiral baseada na sección áurea con regra e compás, que se coñece co nome de "espiral de Durero". Velázquez, utilizou esta espiral para trazar a composición do seu lenzo, situando o centro da mesma no peito da infanta Margarida. Marca así o centro visual de máximo interese e, simbolicamente, indica o lugar reservado para os escollidos, xa que era tradición en Europa que o monarca ocupara o lugar central e de privilexio nas cerimonias; cómpre lembrar que no momento de creación da pintura, a infanta Margarida era a persoa máis indicada como sucesora ao trono, xa que Filipe IV non tiña nese momento ningún fillo home.
O punto de fuga da perspectiva está trala porta onde se atopa José Nieto Velázquez. Cara alí é a onde se dirixe a vista buscando a saída do cadro; a gran luminosidade existente nese punto provoca que a mirada se fixe nese lugar.
Espello e escenas reflectidas
miniatura|[[O matrimonio Arnolfini de Jan van Eyck(1483). Imaxe reflectida nun espello, e que posibelmente inspirou a Velázquez ]] Probabelmente As Meninas estivo influenciada pola tea de Jan van Eyck, O matrimonio Arnolfini. Cando Velázquez estaba a pintar o lenzo, o cadro de Van Eyck formaba parte da colección do palacio de Filipe IV e Velázquez, sen dúbida, coñecía ben esta obra. En O matrimonio Arnolfini, de xeito similar, hai un espello na parte posterior da escena que reflicte dous personaxes de cara e unha parella de costas. Aínda que estes personaxes son moi pequenos para poder ser identificados, unha hipótese é que un deles corresponde ao pintor, xusto no momento de entrar a pintar. Segundo Lucien Dällenbach:
Influencia de As Meninas de Velázquez
miniatura|200px|A familia do pintor Juan Bautista Martínez del Mazo O primeiro seguidor de Velázquez foi sen dúbida o seu xenro Juan Bautista del Mazo, pintor de cámara de Filipe IV no ano 1661. No retrato da infanta Margarida de Austria de 1666, pode apreciarse no plano posterior a colocación de Carlos II e da anana Mari Bárbola nunha escena semellante á de As Meninas. Tamén a ambientación e a disposición dos diversos elementos da súa obra A familia do pintor Juan Bautista Martínez del Mazo, na que representa a toda a súa familia e ó seu persoal de servizo, lembra ao lenzo de Velázquez.
Centro de Aldea, Cullergondo, Abegondo
Centro da Aldea é un lugar da parroquia de Cullergondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Xabier Correa Corredoira
Traxectoria
Xunto con Mon Vasco e Xaime Cabanas foi un dos fundadores do colectivo de comunicación obxectual Galga, movemento de vangarda anterior a Atlántica 80, co que tamén participa en todas as súas mostras, dándose a coñecer no panorama ibérico. Nesta época fai pintura especialista influído polo expresionismo abstracto, o soporte-superficie e a arte pobre.
Países Baixos
Goberno e Política
As súas políticas liberais chamaron a atención mundial particularmente na área de consumo de drogas, prostitución e eutanasia. O país descríbese como un estado de consolidación político-social, chegando mesmo a proxectarse como un statu quo dos países do mundo. As políticas do seu goberno caracterízanse por un esforzo en alcanzar amplo consenso en decisións importantes, dentro da comunidade política e da sociedade na súa totalidade. O Estado ademais caracterízase política e socialmente por reformar institucións como a familia e permitir con iso a entrada de novas maneiras de convivencia social tales como o matrimonio do mesmo sexo, a prostitución, a clonación, a eutanasia e o utilización de drogas para uso lúdico.
Xeografía
miniatura|200px|Paisaxe típica neerlandesaminiatura|dereita|200px|Imaxe de satélite dos Países Baixos o [[6 de maio de 2000.]]
O nome do país, Nederlanden ("Terras baixas"), débese a que unha parte do norte e oeste do territorio do país atópase por baixo do nivel do mar. Ao sueste do país se estenden os chamados Países Altos superiores, que se elevan un pouco por riba do nivel do mar.
Turismo
No resto do país os destinos máis frecuentes son A Haia, capital administrativa dos Países Bajos, Rotterdam co Europoort, o porto máis grande de Europa e segundo do mundo, Gouda co seu mercado de queixo que se celebra todos os xoves, Alkmaar tamén importante polos seus queixos, Maastricht, cidade máis antiga dos Países Baixos xunto con Nimega e as localidades de Lisse e Hillegom que posúen o Keukenhof, o famoso xardín neerlandés que posúe tipo de flores típicas, coma o tulipán, antigos muíños holandeses, lagos ou fontes. Tamén importantes son Delft, Haarlem, Utrecht ou Groninga.
Demografía
miniatura|dereita|200px|Densidade de poboación nos Países Baixos no 2006. miniatura|dereita|200px|Evolución demográfica dos Países Baixos. No ano 2007, os Países Baixos tiñan unha poboación de 16.570.000 habitantes e un PIB de 30.174 € per cápita. Con máis de 450 habitantes por quilómetro cadrado, é un dos países máis densamente poboados do mundo. Hai dúas linguas oficiais, ambas as dúas xermánicas, o neerlandés e o frisio, aínda que este só se usa na provincia setentrional da Frisia. Ademais están recoñecidas coma linguas minoritarias o baixo saxón e o limbúrxico.
A esperanza de vida é de 79,1 anos, o 99% da poboación esta alfabetizada e a media de fillos por muller é de 1,66. A maioría dos seus habitantes son descendentes dos francos, dos frisios e dos saxóns.
HT Premijer liga
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2018−19 da A-1 Liga. Os clubs que participan na ABA Liga (Primeira División da Liga do Adriático) están representados sobre fondo verde e os que participan na ABA Liga 2 (Segunda División da Liga do Adriático) en azul.
Forti
Fundación e primeiros anos
Forti fundouse polos empresarios Italianos Guido Forti, un expiloto, e Paolo Guerci, un enxeñeiro, a finais de 1970 e baseouse en Alessandria no norte de Italia. foi rexistrado como unha Società a Responsabilità Limitata, ou sociedade de responsabilidade limitada Nun principio participou nas categorías menores do automobilismo como a Fórmula Ford e Fórmula 3, tanto a nivel europeo como a nivel italiano. O equipo estaba ben equipado e pronto converteuse nun gañador habitualr. Os pilotos de Forti Franco Forini, Enrico Bertaggia, Emanuele Naspetti e Gianni Morbidelli (todos pilotarian na Fórmula Un) gañaron o título de Fórmula 3 italiana en 1985, 1987, 1988 e 1989, respectivamente. Ademais, Bertaggia gañou o prestixioso Gran Premio de Macau de F3 e a carreira de apoio do Gran Premio de Mónaco F3 en 1988, e Morbidelli gañou o Campionato da FIA de Fórmula Tres europea en 1989.. Teo Fabi e Oscar Larrauri tamén correron para o equipo nos seus primeiros anos, o ex gañador do campionato FFord 2000 italiana en 1977, e as últimas carreiras en lugares tan afastados como América do Sur, no Campionato arxentino de Fórmula 3. Forti continuou competindo na Fórmula Tres ata finais de 1992, cando renunciou á fórmula co fin de concentrarse unicamente na fórmula 3000 Internacional.
Problemas financeiros e peche das actividades
O golpe final contra Forti deuse no GP do reino Unido, cando por falta de pago cortouse o fornecemento dos motores Ford. Montermini e Badoer foron obrigados a correr cos propulsores utilizados na cualificación, para evitar ser multados por ausentarse da carreira. En Alemaña, non participaron na cualificación e, en consecuencia, Guido Forti anunciou o peche do seu equipo logo de 27 carreiras (23 saídas) e ningún punto gañado.
Plaxio
Etimoloxía
Provén do latín plagium: acción de roubar unha persoa, secuestrar, vender homes libres como escravos, relacionada ao verbo plaxio, con significado análogo, de modo que a etimoloxía implica un acto criminoso.
Feira Taurina de Sarria
280px|miniatura|dereita|Tradición taurina en [[Sarria.]] A Feira Taurina de Sarria é un evento que forma parte do programa dos festexos de San Xoán na localidade luguesa de Sarria. Nos anos 2008 e 2010 non se levou a cabo por razóns económicas, xa que o Concello de Sarria non destinou fondos para a celebración das corridas de touros.
Plaxio
Exemplo de plaxio
Un caso considerado clásico de plaxio académico se deu coa obra de 1930 La Vie des Fourmis de Maurice Maeterlinck, libro no cal o autor belga fóra acusado de copiar a obra The Soul of the White Ant do naturalista e escritor surafricano Eugène Marais, publicada orixinalmente en revistas ao longo dos primeiros anos da década de 1920.
Akwa Ibom
O Estado de Akwa Ibom é un estado pertencente á República Federal de Nixeria. Ten unha área de 7.081 km² e a súa poboación cífrase en 4 918 234 persoas (datos do censo do ano 2007), o que dá unha densidade de poboación de 694,6 habitantes por cada quilómetro cadrado. Limita polo leste con Cross River, polo oeste con Rivers e Abia, e polo sur co Océano Atlántico.
Bentos
Características
Moitos taxons notábeis están especializados para a súa residencia no bentos. O filo dos equinodermos (estrelas e ourizos de mar), por exemplo, está constituído por innumerábeis formas bentónicas. A orde dos pleuronectiformes (linguados e especies semellantes) é un exemplo de peixes adaptados á vida no bentos. Tamén os polbos ou as xibas entre os cefalópodos, e a clase enteira dos bivalvos, entre outros moluscos. Algúns organismos do bentos desprázanse doadamente, como os crustáceos reptadores, como a nécora ou a cigala; pero moitos outros desprázanse moi pouco, por exemplo, as ameixas ou as anemones de mar e, finalmente, outros son directamente sésiles (fixos), como as ostras, os corais ou as algas coralinas (un grupo de algas vermellas).
Dream Wife (grupo musical)
En 2018 a banda foi incluída na lista da revista Rolling Stone das "13 mellores cousas que vimos" nese ano no festival Lollapalooza. Kev Geoghegan e Paul Glynn de BBC Music dixeron que Dream Wife "era unha banda asombrosa e unha das novas bandas máis comentadas de a 2018". Joe Lynch de Billboard escribiu "Dream Wife é indiscutibelmente unha das bandas de rock en vivo máis emocionantes que xurdiron nos últimos anos".
Historia
En 2018 editaron o seu álbum de estrea, Dream Wife, con críticas positivas: Joe Goggins de The Independent deulle 4 de 5 estrelas e destacou que "publicaron un disco de estrea que non soa como un traballo DIY; é unha peza pulida e segura de punk melódico". Leonie Cooper de NME deulle 10 de 10 e escribiu: "Maldita sexa, estivemos esperando moito tempo por unha banda como Dream Wife". Emma Swann de DIY puntuouno con 4 de 5 e dixo: "Ás veces temos as bandas que queremos: ás veces - como no caso de Dream Wife - tamén son as bandas que necesitamos".
Orixinalmente a banda saía de xira cunha caixa de ritmos, pero agora está acompañada polo batería Alex Paveley.
Juneau
Historia
miniatura|[[Arquipélago Alexander, Alasca]]
Bob Hope
Traxectoria
Foi o quinto de sete irmáns. O seu pai William Henry Hope, Inglés, era canteiro de Weston-super-Mare e a súa nai Avis Townes, Galesa, era cantante de opereta aínda que tivo que deixalo para dedicarse a limpar. A familia viviu en Weston-super-Mare, en Whitehall e en St. George in Bristol, antes de trasladarse a Cleveland, Ohio en 1907. Hope converteuse en cidadán estadounidense en 1920 cando tiña 17 anos.
Nunca gañou un Oscar polas súas interpretacións, pero a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas outorgoulle varios premios especiais e actuou como mestre de cerimonias en varias edicións dos Premios da Academia entre os anos 50 e os 80.
Hope celebrou o seu 100 aniversario o 29 de maio de 2003. Para festexar este evento, o cruzamento entre Hollywood Boulevard e Vin street nos Ánxeles (California) foi chamado Bob Hope Square e o seu centenario foi declarado o Día de Bob Hope en 35 estados de Estados Unidos. Hope morreu dous meses despois por mor dunha pneumonía, o 27 de xullo de 2003 na súa casa do Lago Toluca, ó norte de Hollywood.
Mañufe, Gondomar
Patrimonio civil
Casa A Fundación
Monoamino oxidase A
A agresión e o "xene guerreiro"
En estudos realizados en Nova Zelandia atopáronse diferenzas na distribución de frecuencias das variantes do xene MAOA entre grupos étnicos: entre os participantes no estudo, levaban o alelo 3R o 59% dos homes negros, o 54% dos homes chineses, o 56% dos homes maorís, e o 34% dos homes caucasianos, mentres que o 5,5% dos homes negros, o 0,1% dos homes caucasianos, e só o 0,00067% dos homes asiáticos levaban o alelo 2R.
Estudos en animais
Un xene MAOA disfuncional foi correlacionado cun incremento nos niveis de agresión en ratos, e foi correlacionado con niveis acrecentados de agresión en humanos. En ratos, un xene MAOA disfuncional pode crearse por mutaxénese insercional (son os ratos ‘Tg8’). A Tg8 é unha cepa de rato transxénico que carece de actividade encimática de MAOA funcional. Os ratos que carecen dun xene MAOA funcional mostran un incremento da agresión contra os ratos intrusos.
Charles Dickens
Primeiros anos
Logo dalgúns meses, a súa familia puido saír da prisión de Marshalsea, pero a súa situación económica non mellorou ata pasado un tempo, cando ao morrer a avóa materna de Charles, o seu pai recibiu unha herdanza de 250 libras. A súa nai non retirou a Charles de forma inmediata da compañía, que era propiedade duns parentes dela. Dickens nunca esquecería o empeño da súa nai de obrigarlle a permanecer na fábrica. Máis tarde Charles foi enviado a un colexio de Hamstead Road, onde permaneceu dous anos. Estas vivencias marcarían a súa vida como escritor: dedicaría gran parte da súa obra a denunciar as condicións deplorables baixo as cales sobrevivían as clases proletarias. Na súa novela David Copperfield, xulgada como a máis autobiográfica, escribiu: «Eu non recibía ningún consello, ningún apoio, ningún estimulante, ningún consolo, ningunha asistencia de ningún tipo, de ninguén que me puidese recordar. ¡Canto desexaba ir ao ceo!»
Primeira etapa
En 1836 aceptou o traballo de editor do Bentley's Miscellany, que mantería ata 1839, cando discutiu co dono. Outros dous xornais dos que Dickens foi asiduo contribuínte foron Household Words e All the Year Round. En 1842, viaxou xunto á súa esposa aos Estados Unidos, feito que describiu brevemente en Notas de viaxe americanas e que serviu tamén como base dalgún dos episodios de Martin Chuzzlewit. Pouco despois empezou a mostrar interese no Unitarismo cristián, aínda que el sería anglicano, polo menos nominalmente, durante o resto da súa vida. Os escritos de Dickens foron sumamente populares nos seus días e foron lidos extensamente. En 1856, a súa popularidade permitiulle comprar Gad's Hill Place. Esta gran casa situada en Higham, Kent, tiña un especial significado para o escritor, xa que de pícaro camiñara polas súas proximidades e soñara con habitala. O lugar foi tamén o lugar onde se desenvolven algunhas escenas da primeira parte do Henrique IV de Shakespeare, conexión literaria que compracía a Dickens.
Novelas por entregas
A súa forma de concibir os personaxes pode entenderse ao analizar a súa relación cos ilustradores. Dickens traballou moi cercanamente cos ilustradores, ao comezo dáballes un prospecto do traballo, asegurándose de que os personaxes e os ambientes eran tal como el os imaxinaba. Ao ler a correspondencia entre o autor e o ilustrador, poden ser mellor entendidas as intencións de Dickens, o que estaba oculto na súa arte está plenamente explicado nestas cartas. Outro feito que revelan as misivas é que os intereses do lector non sempre coincidían cos do autor. Un grande exemplo disto aparece na novela mensual Oliver Twist. Nun episodio da mesma, Dickens meteu a Oliver nun enredo dun roubo. Esta entrega concluía cando Oliver recibía un disparo. Os lectores estimaron que se verían forzados a esperar só un mes para saber como saíra o protagonista dese disparo, pero Dickens non revelou o que sucedeu co mozo Oliver no seguinte número senón que os ansiosos lectores tiveron que esperar dous meses para descubrir se o neno viviría. Isto mostra como o desexo dun lector involucrado -de saber que sucedera- non coincide coa intención do autor, que era a de estender a intriga.
Elementos autobiográficos
A pequena Nell, en A vella tenda de curiosidades é un pensamento que representa á súa propia cuñada, o pai de Nicholas Nickleby e Wilkins Micawber son, con seguridade, o propio pai do autor, así como a señora Nickleby e a señora Micawber son similares á súa nai. A natureza esnob de Pip de Grandes esperanzas tamén ten certa afinidade co mesmo autor. Dickens puido debuxar as súas experiencia infantís, pero el estaba tamén avergoñado delas e non revelaría que as súas propias narracións viñan da roña.
Recoñecemento
Grazas ás obras que ía publicando, Dickens gañou un gran prestixio. En 1841 foi nomeado fillo adoptivo pola cidade de Edimburgo e viaxou a Estados Unidos en 1842, onde foi agasallado cun gran recibimento. Achando na cidade estadounidense os mesmos vicios que na inglesa, publicou ese mesmo ano unha obra que lle carrexaría o rexeitamento da sociedade ianqui e significaría o primeiro fracaso importante da súa carreira en Inglaterra: American Notes. En 1843, malia iso, reconciliouse co seu público grazas á súa obra Canción de Nadal.
Tomás Batuecas Marugán
Traxectoria
En 1917 presentou a súa tese de doutoramento na Universidade de Madrid, cualificada con sobresaínte e máis tarde galardoada co premio extraordinario. Tres anos despois volveu á Universidade de Xenebra para exercer como 1er Assistent et Privat Docent, dirixindo catro teses de doutoramento e cun bo número de publicacións científicas en revistas estranxeiras. De regreso á Universidade de Madrid volveu traballar cos profesores Cabrera, Moles, A. del Campo e Xulio Palacios, co que, desde 1922, colaborou nos cursos de Termoloxía do Laboratorio de Investigacións Físicas para continuar os seus estudos sobre propiedades nos gases. En 1931 foi nomeado profesor agregado do Instituto Nacional de Física e Química (Fundación Rockefeller) e en 1932 ganou por oposición a cátedra de Química-Física da Facultade de Ciencias da Universidade de Santiago, primeira que desta especialidade se dotou en España, na que foi impulsor de traballos de investigación para o que logrou a creación de laboratorios ata entón inexistentes.