cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mars 3
Características
Mars 3 era unha sonda de tipo Mars M-71, consistente nun orbitador ao que iba unido unha cápsula de aterraxe. En total, a sonda tiña unha masa duns 4650 kg chea de propelente (2265 kg baleira) e medía 4,1 m de alto e 5,9 m de envergadura cos dous paneis solares estendidos. O sistema de aterraxe, cunha masa de 1210 kg, estaba formado por un escudo térmico cónico de 2,9 m de diámetro cunha cápsula esférica de 1,2 m de diámetro no seu interior que tiña que tomar terra mediante un sistema de paracaídas e retrofoguetes. O aterrador abríase en forma de pétalos na súa parte superior, garantindo que ao abrirse a cápsula quedase en posición cara arriba unha vez na superficie marciana. Levaba a bordo dúas cámaras de televisión cubrindo un campo de visión de 360°, un espectrómetro de masas para estudar a composición da atmosfera e sensores de presión, temperatura e velocidade do vento, así como instrumentos para medir as propiedadades físicas e químicas do solo marciano. No seu interior levaba unha medalla da Unión Soviética e usaba catro antenas para comunicarse co orbitador. A alimentación eléctrica corría a cargo dunha batería, polo que o seu tempo de vida era limitado. miniatura|O rover Prop-M que debía terse movido pola superficie de Marte. Tamén levaba un pequeno róver de 4,5 kg denominado Prop-M que, unido por un cable de 15 m á esfera, debería terse arrastrado pola superficie, estudiándoa. A cápsula foi esterilizada antes do lanzamento para evitar contaminar Marte con microbios terrestres. Pola súa parte, o orbitador estaba formado por un cilindro presurizado formando o corpo principal da nave onde se unían os dous paneis solares e antena parabólica de 2,5 m de diámetro para as comunicacións coa Terra. Os instrumentos científicos do orbitador estaban situados na súa maioría no cilindro presurizado e consistían nun radiómetro infravermello, un fotómetro no visible para a análise espectral da atmosfera marciana, un fotómetro infravermello e outro ultravioleta, un sensor Lyman alfa para buscar hidróxeno na parte superior da atmosfera, un radiotelescopio, un espectrómetro infravermello, dúas cámaras de televisión, un magnetómetro e sensores de plasma. Adicionalmente, Mars 3, a diferencia de Mars 2, levaba o experimento científico Spectrum 1 para medir a radiación solar a lonxitudes de onda métricas conxuntamente con observatorios terrestres para estudar a causa das fulguracións solares. O orbitador usaríase tanto para recolectar información do aterrador como para estudar a superficie e a atmosfera marcianas, medir a temperatura de ambas, estudar a topografía do planeta roxo e medir a composición e propiedades da superficie. Tamén mediría e estudaría o vento solar e os campos magnéticos marciano e interplanetario.
Béisbol nos Xogos Olímpicos
O béisbol olímpico é regulado pola Confederación Mundial de Béisbol e Softball (WBSC nas súas siglas en inglés).
Asociación Americana de Arbitraxe
Historia
Moitos contratos nos EUA inclúen unha cláusula arbitral na que se designa á AAA como a organización que administrará arbitraxe entre as partes. A AAA non arbitra directamente os conflitos, senón que proporciona apoio administrativo ás arbitraxes antes da designación dun árbitro ou un tribunal de tres árbitros. Os árbitros escóllense de acordo coas partes, ou, se as partes non chega a un acordo, escóllense seguindo as normas da AAA.
A función da AAA no proceso de resolución de conflitos é a de xestionar os casos dende a apertura ata a finalización. A AAA proporciona servizos administrativos nos EUA, así como no estranxeiro a través do ICDR. Os servizos administrativos da AAA e do ICDR inclúen asistencia na designación de mediadores e árbitros, fixando audiencias, levando casos segundo o Regulamento de Arbitraxe da Comisión das Nacións Unidas para o Dereito Mercantil Internacional (UNCITRAL, polas súas siglas en inglés), e albergando audiencias no seu centro de audiencias. Tanto a AAA como o ICDR proporcionan aos usuarios información sobre as distintas opcións en resolución de conflitos, incluídos os acordos a través da mediación. O obxectivo da AAA e o ICDR é levar os casos de arbitraxe ou mediación dun xeito xusto e imparcial até a conclusión dos mesmos.
Pussy's Dead
Pussy's Dead é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Autolux, publicado o 1 de abril de 2016. Trátase do primeiro lanzamento da filial de Columbia Records 30th Century Records, propiedade do músico Danger Mouse. O disco foi producido por Boots, e a arte do traballo foi creada polo artista australiano Anthony Lister. O primeiro sinxelo do álbum, "Soft Scene", foi editado o 19 de novembro de 2015, seguido por un segundo sinxelo, "Brainwasher", o 25 de marzo de 2016.
Fosfoproteína
Unha fosfoproteína é unha proteína que contén un grupo fosfato unido, que se engade por modificación postraducional. Pode levar unido un só grupo fosfato simple ou unha molécula complexa como o 5'-fosfo-ADN, enlazada polo fosfato. O aminoácido ao que está unido o fosfato adoita ser un residuo de serina, treonina ou tirosina (principalmente en eucariotas), ou de ácido aspártico ou histidina (principalmente en procariotas). Un exemplo de fosfoproteína é a caseína do leite.
A Serra, Santa Cristina de Paradela, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Serra é palabra latina tamén, montes con picos.
Tese de Hockney–Falco
Configuración da publicación de 2001
A teoría de Hockney e Falco xa inspirou un aumento na investigación sobre o uso da óptica ao longo da historia da arte. Por exemplo, houbo o caso dunha investigación que durou unha década sobre as obras de Rembrandt realizada polo pintor Francis O'Neill. No paper publicado que escribiu con Sofia Palazzo Corner titulado, Autorretratos de Rembrandt, O'Neill presentou temas recorrentes nas obras do pintor que serven de evidencia no seu uso de espellos, particularmente nos seus autorretratos. Estes inclúen o uso do clarescuro, que é unha sinatura das condicións de iluminación necesarias para as proxeccións, así como a mirada descentrada de Rembrandt nos seus autorretratos, que —segundo O'Neill— indicaba que o artista podería estar mirando un a superficie de proxección cara ao lado en lugar de recta cara a un espello plano.
O argumento de Hockney
miniatura| Detalle do candelabro e do espello do [[O matrimonio Arnolfini|retrato de Arnolfini de Jan van Eyck en 1434, un dos exemplos clave de Hockney]] En Secret Knowledge, Hockney argumenta que artistas do Renacemento temperán como Jan van Eyck e Lorenzo Lotto usaban espellos cóncavos; como proba, sinala o candelabro do retrato de Arnolfini de Van Eyck, a orella no retrato do cardeal Albergati de Van Eyck e a alfombra do marido e muller de Lotto. Hockney suxire que os artistas posteriores, comezando por Caravaggio, tamén empregaron espellos convexos para conseguir un amplo campo de visión.
Asiento
dereita|miniatura|314x314px| Portada do tratado entre británicos e o "rei católico en Madrid" A palabra castelá asiento utilízase nos textos históricos para designar un tratado ou contrato comercial mediante o cal un país ou grupo de comerciantes recibía da coroa española unha ruta comercial ou o monopolio do comercio dun produto.
Francisco Javier Díaz Fernández
Traxectoria
Fillo de Francisco Díaz Castañón e Manuela Fernández de Mera, foi irmán de Antonio Díaz Fernández. Foi bautizado na igrexa parroquial de San Nicolás da Coruña o 3 de setembro de 1785, sendo apadriñado por Francisco Javier de Arravía, administrador de tabacos da cidade, recibindo o sacramento de mans do Lorenzo Antonio Folgueira y Saavedra, que lle impuxo os nomes do seu padriño. Fixo carreira como militar, e trasladouse a Montevideo, onde se atopaba xa o seu irmán Antonio. Díaz dedicouse á carreira náutica, e posuía unha cultura extraordinaria, sobresaíndo como políglota e matemático. Gran coñecedor da língua e literatura francesas, dominaba correctamente o inglés e o italiano, e como di Miller nas súas Memorias, "Profundizaba en matemáticas, coñecía o método de fortificar e coroaba as súas dotes intelectuais e os seus coñecementos coa distinguida cualidade de ser moi sociable".
Segundo Carranza, no seu libro "San Martín", a escuadra partiu de Valparaíso o 20 de agosto de 1820. Nembargante, o ilustrado capitán de frgata e historiador arxentino R.Yaben dános outra versión: "Ás 12 do día 19 de outubro de 1818 aquela incipiente escuadra fixo á vela, do porto de Valparaíso agás do Pueyrredón que o debía facer dez días despois." Blanco Encalada iniciou o seu cruceiro para interceptar buques españois que integraban o convoi que escoltaba á frgata "María Isabel" que partira da Península meses antes. Na noite do 14 de outubro separouse a "Chacabuco" e 17 días despois volveuse incorporar ao resto da escuadra.
Farran Zerbe
As grandes exposicións
En 1904 foi nomeado polo Goberno dos EEUU comisario numismático da exposición dedicada ao centenario da compra da Luisiana (Louisiana Purchase Exposition), que tivo lugar en San Luís, Missouri,e encargouse da comercialización dos souvenirs creados para a ocasión, entre eles senllas moedas dun dólar de ouro deseñadas por Charles E. Barber e cuñadas pola Casa da Moeda dos EEUU, cos bustos de Jefferson e de McKinley.
O Chase Manhattan Money Museum
miniatura|234x234px| Farran Zerbe (dereita), creador e conservador do Chase Manhattan Money Museum, co seu sucesor, Vernon Brown. Nos períodos 1907 e 1920-1928 levou a cabo unha exposición itinerante na que actuaba tamén como conferenciante titulada Money of the World, que ía circulando por diversios bancos e outras institucións dos EEUU. Finalmente, a exposición e a biblioteca que a acompañaba foron adquiridas polo Chase National Bank, de Nova York, en 1928.
Xeografía da Terra Media
Rhovanion
Ao leste das Montañas Bretemosas, o río Anduin (ou o Gran Río) flúe cara ao sur, co Bosque Escuro ao leste. Na súa marxe oeste, fronte ao extremo sur do Bosque Escuro está o reino élfico de Lothlórien. Máis ao sur, cara ás Montañas Bretemosas, atópase o bosque de Fangorn, fogar das árbores xigantes, os ents. Nun val situado no extremo sur das Montañas Brememosas está Isengarda, fogar do mago Saruman.
Xeografía moral
miniatura|dereita|300px|A xeografía moral de Tolkien da Terra Media, segundo John Magoun. |alt=A xeografía moral de Tolkien sobre a Terra Media, o ben no oeste, o mal no leste, sinxelo no norte, sofisticado no sur. A Comarca está no cuadrante noroeste (simple / bo), Gondor no suroeste e Mordor no sueste.
Orixes
O lingüista David Salo escribe que Gondor lembra a "unha especie de Bizancio en descomposición"; o seu inimigo pirata Umbar como o marítimo Cartago; os sureños (de Harad) como os "árabes"; e os orientais "suxerían aos sármatas, aos hunos e aos ávaros".
A Lagoa, Santalla de Paradela, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Lagoa deriva do latín.
Myxobolus cerebralis
Impacto en Europa
O impacto de M. cerebralis en Europa é un tanto menor polo feito que a especie é endémica desta rexión o que dá ás poboacións de salmónidos nativos un grao de inmunidade. En cambio a troita arco da vella, a especie máis susceptible a este parasito, non é nativa de Europa. As poboacións de troita arco da vella introducidas que se reproducen con éxito son raras, posiblemente a causa do parasito, así que hai poucas troitas arco da vella novas salvaxes susceptibles á infección. Pero o risco está nas piscifactorías onde se crían con destino á repoboación das augas para a pesca ou o consumo humano, onde o parasito ocasiona prexuízos. Probáronse con éxito métodos de incubación e cría deseñados para previr as infeccións nos alevíns de troita arco da vella en Europa. Estas técnicas consisten na incubación de ovos usando augas libres de esporas e a cría dos alevíns até a etapa de osificación en tanques ou canles illadas. Nestes métodos préstase particular atención á calidade das fontes de auga para previr a introdución de esporas durante os intercambios de auga. Os xuvenís só se trasladan a piscinas con pilas con terra cando se considera que son clinicamente resistentes ao parasito, cando xa se produciu a osificación do seu esqueleto.
Roger W. Burdette
Traxectoria
Burdette é membro da Rittenhouse Society. Formou parte do Comité Consultivo Cidadán sobre a Moeda entre 2008 e 2012, e exerceu como consultor da Casa da Moeda dos EEUU e foi asesor en materia de autenticación de diversos museos, compañías de certificación, outras entidades e coleccionistas particulares.
Charles Norbert Roëttiers
Traxectoria
Charles Robert Roëttiers pertencía a unha ampla familia de gravadores, prateiros e ourives franceses, de orixe flamenga. Era fillo de Joseph Charles Roëttiers (1691-1779), de quen aprendeu a arte do gravado da medalla e a moeda, e neto de Joseph Roëttiers (1635-1703).
miniatura|220x220px| [[Medalla de Charles Norbert Roëttiers (1770): construción da Monnaie de Paris. ]]
Impresión 3D de alimentos
Material orixinalmente imprimible
Algúns destes materiais son bastante estables e conservan a súa forma despois da impresión e a deposición, pero outros requiren un proceso posterior á deposición (como a cocción), que adoita asociarse con estruturas difíciles de conservar.
Carlos Díaz Rodríguez
Vida persoal
Casou con Carmen Sierra Domínguez.
MSKCC
Anos 2010 en diante
En 2010, Craig B. Thompson foi nomeado presidente e director xeral de MSK e, baixo a súa dirección, o MSK logrou recoñecemento pola súa investigación farmacéutica.
Ignacio Zoco
Traxectoria
No verán de 1962 fichou polo Real Madrid, co que debutou nun partido da Copa de Europa ante o Anderlecht no Santiago Bernabéu, marcando o primeiro gol do encontro, que rematou 3-3. Xogou só 13 partidos de liga no seu primeiro ano, que rematou coa conquista do campionato, pero conseguiu a titularidade a partir de entón.
Supercopa de España de Fútbol 2022
Participantes
O torneo contou cos gañadores e subcampións da Copa do Rei 2020/21 e da Liga Santander 2020/21. Os seguintes catro equipos clasificáronse para o torneo:
Žan Mark Šiško
Traxectoria
Nado en Liubliana, Šiško comezou a súa carreira profesional co principal equipo do seu país, a Union Olimpija, facendo a súa estrea oficial co primeiro equipo en marzo de 2014 aos 16 anos. Durante a temporada 2015−2016, pasou formar parte da Cibona, debutanto o 1 de novembro de 2015 na Liga do Adriático conta o Igokea, rematando o encontro con 11 puntos e 3 asistencias. O 28 de decembro de 2019, Šiško asinou un contrato co club Bayern München. En xullo de 2022, Šiško renovou o seu contrato co Bayern por outros dous anos, aínda que en novembro de 2022 foi apartado do equipo por motivos persoais durante o resto da tempada. Após finalizar a temporada, o 21 de xuño de 2023 anunciouse a súa fichaxe polo Club Baloncesto Breogán da Liga ACB.
Catéter venoso central
miniatura|Agulla de agarre (gripperniddle) insertada na membrana dun catéter Port-A-Cath. En medicina, un catéter venoso central é un pequeno aparello médico que se instala debaixo da pel. Un catéter (tubo de plástico) conecta o porto cunha vea. Debaixo da pel, ten un septo (unha membrana de silicona) a través do cal se poden inxectar fármacos e extraer mostras de sangue moitas veces, normalmente con menos molestias para o paciente que unha "picada de agulla" máis típica.
Estrutura
miniatura|O catéter vai dende o porto e insírese cirurxicamente nunha [[vea (xeralmente a vea xugular, a vea subclavia ou a vea cava superior). Idealmente, o catéter remata na vea cava superior, arriba da aurícula dereita. Esta posición permite que os axentes infundidos se estendan por todo o corpo de forma rápida e eficiente.]] Os catéteres venosos centrais úsanse principalmente para tratar pacientes de hematoloxía e oncoloxía. Os portos foron adaptados previamente para o seu uso en pacientes en hemodiálise, pero descubriuse que estaban asociados a un aumento da taxa de infeccións e xa non están dispoñibles en algúns países, por exemplo nos EUA.
O catéter adoita ser inserido na parte superior do peito, xusto debaixo da clavícula, co catéter inserido na vea xugular.
Modelos
Catéter:
A Bouza, Santa Xusta de Moraña, Moraña
A Bouza é un lugar da parroquia de Santa Xusta de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Biliproteína
Ficocromos
Os ficocromos son unha subclase de ficobiliproteínas que eran recoñecidos inicialmente só como pigmentos detectores de luz en cianobacterias. Agora estímase que todos son posibles pigmentos fotocrómicos fotorreversibles, independentemente da súa función. Tamén se encontran en algas vermellas. Os fitocromos a, b, c e d foron descubertos por científicos que fraccionaron mostras de cianobacterias usando isoelectroenfoque. As fraccións con puntos isoeléctricos de ou arredor de 4,6 parecían análogos aos fitocromos porque posuían propiedades fotocrómicas, aínda que eran sensibles á luz de lonxitudes de onda máis curtas. Os catro ficocromos agás o ficocromo c foron extraídos das cianobacterias Tolypothrix distorta; mentres que o ficocromo a atopouse tamén en Phormidium luridum, Nostoc muscorum 1453/12 e Anacystis nidulans; e o ficocromo c foi extraído de Nostoc muscorum A e Tolypothrix tenuis.
Alimentación, medicina e cosmética
As propiedades das ficobiliproteínas, como o seu carácter natural antioxidante, antiinflamatorio, colorante alimentario, forte pigmentación e actividades antienvellecemento, fixeron que teñan un considerable potencial para o seu uso en alimentos, cosmética e medicina. Tamén demostraron ter valor terapéutico no tratamento de doenzas comoa enfermidade de Alzheimer e cancro. Dada a ampla gama de aplicacións e usos posibles, estase tratando de encontrar e desenvolver modos de producir e purificar ficobiliproteínas para afrontar a gran demanda que hai delas. Unha desas ficobiliproteínas é a C-ficocianina (C-PC), que se encontra na espirulina. Un factor limitante do uso da C-PC nestas aplicacións é a súa estabilidade como proteína, dado que na súa forma natural, a C-PC é moi sensible á luz e calor cando está en solución acuosa, debido ao seu cromóforo fotosensible ficocianobilina (PCB), que tamén a fai proclive á oxidación por radicais libres. Como outros colorantes alimentarios naturais, a C-PC é tamén sensible ás condicións ácidas e á exposición a oxidantes. Isto motivou estudos para desenvolver métodos para estabilizar a C-PC/PCB e ampliar as súas aplicacións a outros sistemas de alimentos.
Javier Falagán
Francisco Javier Falagán Hernández, nado en Valladolid o 4 de outubro de 1969, é un adestrador e exfutbolista español que xogaba de porteiro. Destacou especialmente no Hércules, club do que é o segundo porteiro con máis partidos disputados da súa historia, e no Compostela, co que xogou 61 encontros na Primeira División. Dende 2019 é adestrador de porteiros do Guangzhou FC chinés.
Rodrigo Guedes de Carvalho
Rodrigo Manuel Rocha Guedes de Carvalho, nado no Porto o 14 de novembro de 1963, é un xornalista e novelista portugués. Presenta o informativo Xornal da Noite emitido pola emisora portuguesa SIC.
Centavo de dólar Fugio
Trátase dunha moeda de cobre cuñado cun peso de 10,20 gramos, deseñada por Benjamin Franklin e emitida unicamente en 1787. O seu deseño é moi similar ao do dólar Continental, de 1776, tamén obra de Franklin, producido a modo de proba dunha unidade monetaria para o país, mais que non chegou a circular.
Relacións Bután-Noruega
As relacións entre Bután e Noruega refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Noruega. As relacións entre Noruega e Bután estabelecéronse formalmente o 4 de novembro de 1985, sendo o décimo país en ter relacións bilaterais con Bután. Noruega non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Nova Deli, a India. Bután tampouco ten embaixada en Oslo, mais ten unha misión diplomática en funcionamento nunha organización multilateral na sede das Nacións Unidas en Xenebra dende 1985.
Sabellaria alcocki
Sabellaria alcocki pertence ao xénero Sabellaria e á familia Sabellariidae. Non aparece ningunha subspecie no Catalogue of Life.
Células CAR-T
As células T quiméricas do receptor de antíxeno (tamén coñecidas como células CAR-T) son células T que foran modificadas xeneticamente para producir un receptor de células T artificial para o seu uso en inmunoterapia. Os receptores de antíxenos quiméricos (CAR, tamén coñecidos como inmunorreceptores quiméricos, receptores de células T quiméricos ou receptores de células T artificiais) son proteínas receptoras deseñadas para darlle aos linfocitos T a nova capacidade de dirixirse a unha proteína específica.
A terapia con células CAR-T usa células T deseñadas con CAR para a terapia contra o cancro. A premisa da inmunoterapia CAR-T é modificar as células T para recoñecer as células cancerosas co fin de dirixilas e destruílas de forma máis eficaz. Os científicos recollen células T das persoas, altéranas xeneticamente e despois inxectan as células CAR-T resultantes nos pacientes para atacar os seus tumores.
Tratamento do cancro
En 2020 aprobáronse dúas terapias con células CAR-T para pacientes con leucemia e linfoma.
Bravos, Friolfe, O Páramo
Bravos é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Relacións Bután-Finlandia
As relacións entre Bután e Finlandia refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Finlandia. As relacións entre Finlandia e Bután estabelecéronse formalmente o 1 de maio de 1986, sendo o duodécimo país en ter relacións bilaterais con Bután. Finlandia non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Nova Deli, a India. Bután tampouco ten embaixada en Helsinqui.
Francisco González Galán
Foi un dos primeiros adestradores do Deportivo da Coruña, ao que dirixiu entre 1929 e 1930, pasando logo por varios equipos, entre os que destaca o Racing de Santander, co que logrou un cuarto posto na tempada 1935/36 da Primeira división, antes de sufrir problemas mentais que provocaron que fose internado durante anos no sanatorio de Conxo.
Mars 4
Mars 4 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 21 de xullo de 1973 mediante un foguete Proton K/D desde o cosmódromo de Baikonur cara Marte.
Características
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema.
A columna rota
Descrición
Como con moitos dos autorretratos de Kahlo, a dor e o sufrimento son o foco do traballo, mais, ao contrario de moitos dos seus outros traballos, que inclúen papagaios, cans, macacos e outras persoas, neste cadro aparece ela completamente soa. A súa presenza en solitario nunha paisaxe rota e árida simboliza tanto o seu illamento como as forzas externas que afectaron á súa vida: de igual xeito que un sismo racha e fende a paisaxe, o accidente de Kahlo crebou o seu corpo.
Kahlo como mártir
Pódese realizar unha comparación ou trazar paralelismo entre o retrato de Kahlo e o "martirio de san Sebastián". Na lenda referida ao santo, descobreuse que el era cristián e, por iso, foi amarrado a unha árbore e usado como un branco do tiro con arco. Pesie a ser abandonado para que morrese, conseguiu sobrevivir, para perecer a mans do imperio romano pola súa relixión. A miúdo, é retratado amarrado á árbore co corpo cheo de frechas.
Sabellaria alveolata
Descrición
esquerda|miniatura|Os tubos de Sabellaria alveolata. Sabellaria alveolata é un anélido (verme anelado) que vive en pequenos tubos que constrúe a partir de area grosa cementada e/ou material de cuncha, formando arrecifes. Os tubos están dispostos moi xuntos e teñen un aspecto distintivo de panal de mel. Estes arrecifes varían de 30 centímetros a 2 metros de espesor e toman forma de montículos, láminas ou formacións máis masivas. O tamaño dos exemplares adultos varía entre 30 e 40 milímetros. O tórax ten tres pares de vaíñas chaetais aplanadas, os seus chaetes forman un opérculo que se usa para selar a abertura do tubo. Dependendo do substrato local, a cor do tubo varía.
Mato, Friolfe, O Páramo
Mato é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Christie Dawes
Traxectoria
Dende ben nova estivo moi interesada no atletismo, mais cando tiña 10 anos sufriu un accidente de coche que a deixou parapléxica. Christie continuou a súa traxectoria no atletismo, pero tamén traballou como mestra de escola primaria. Está casada co seu adestrador Andrew Dawes e teñen un fillo. Nos Xogos Paralímpicos de Pequín 2008 gañou a medalla de prata na proba dos 4 x 100 metros T53–T54, foi bronce na proba de 5000 metros nos Xogos de 2012 en Londres e novamente prata competindo nos 4 x 400 metros T53–T54 nos de 2016 no Río de Xaneiro.
As Casiñas, Santa Xusta de Moraña, Moraña
As Casiñas é un lugar da parroquia de Santa Xusta de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Agapanthoideae
Importancia económica e cultural
As especies e cultivares de agapanto utilízanse como plantas ornamentais en parques e xardíns. Son especies sumamente adaptables, rústicas e de fácil cultivo, razón pola que son moi utilizadas en parques e xardíns de baixo mantemento. A época de floración é fins de primavera e verán. Aínda que toleran calquera tipo de chan, lógranse excelentes exemplares usando un chan profundo e fértil. Poden prosperar ben tanto a pleno sol como a media sombra. Requiren unha abundante rega na primavera e verán, máis espazado durante o inverno. Multiplícanse por sementes ou por división das matas no outono.
Mars 5
Características
As catro naves de tipo Mars M-73 (Mars 4, Mars 5, Mars 6 e Mars 7) víronse afectadas por un defecto na súa electrónica consistente no uso de transistores 2T312 que usaban aluminio nos seus contactos en vez de ouro, o que producía unha degradación importante e finalmente o fallo da electrónica. Mars 4, 6 e 7 fallaron nas súas misións principais debido a este problema.
Nicolás Espinoza
O xeneral Nicolás Espinoza foi un militar e político salvadoreño. Naceu en Tenancingo en novembro de 1795 e morreu en Nacaome, Honduras, en marzo de 1845. Gobernou a República do Salvador como xefe de Estado do 10 de abril ao 15 de novembro de 1835.
Chegada ao poder
Recibiu o poder Supremo o 10 de abril de 1835, e o de vicexefe de Estado José María Silva.
Rebordelos, Friolfe, O Páramo
Rebordelos é un lugar da parroquia de Friolfe no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Microscopio electrónico de varrido
Preparación da mostra
As principais técnicas de preparación non son necesarias no MEV ambiental esquematizado máis abaixo, mais algúns espécimes biolóxicos poden beneficiarse da fixación.
Deteción de electróns secundarios
O modo de obter imaxes máis común recolle electróns secundarios de baixa enerxía (<50 eV) que son exectados por bandas de valencia ou de condución dos átomos do espécime por interaccións de dispersión inelástica cos electróns do feixe. Debido á súa baixa enerxía, estes electróns orixínanse desde capas a uns poucos nanómetros por debaixo da superficie da mostra. Os electróns detéctanse cun detector Everhart–Thornley, o cal é un tipo de sistema colector-escintilador-fotomultiplicador. Os electróns secundarios recóllense primeiro atraéndoos cara a unha grella electricamente nesgada a uns +400 V, e despois aceléranse máis cara a unha substancia fosforescente ou escintilador nesgado positivamente a uns +2,000 V. Os electróns secundarios acelerados son agora o suficientemente enerxéticos como para causar que o escintilador emita flashes de luz (catodoluminescencia), que son conducidos a un fotomultiplicador situado fóra da columna do MEV por medio dun tubo de luz e unha ventá na parede da cámara do espécime. A saída do sinal eléctrico amplificado polo fotomultiplicador móstrase como unha distribución de intensidade bidimensional que pode verse e fotografarse sobre unha pantalla de vídeo analóxico ou sometida a unha conversión analóxica a dixital e mostrada e gardada como imaxe dixital. Este proceso depende dun feixe primario que escanea a modo raster. A brillantez do sinal depende do número de electróns secundarios que chegan ao detector. Se o feixe entra na mostra perpendicularmente á superficie, entón a rexión activada é uniforme sobre o eixe do feixe e un certo número de electróns "escapan" desde o interior da mostra. A medida que se incrementa o ángulo de incidencia, o volume de interacción increméntase e a distancia de "escape" dun lado do feixe diminúe, o que ten como resultado a emisión de máis electróns secundarios desde a mostra. As superficies inclinadas e bordos tenden a ser máis brillantes que as superficies planas, o cal orixina imaxes cun aspecto tridimensional ben definido. Usando o sinal dos electróns secundarios é posible unha resolución de imaxe de menos de 0,5 nm.
Cor falsa usando un só detector
A maneira máis doada de conseguir cor é asociar a este número único unha cor arbitraria, usando unha táboa de escolla de cores (é dicir, cada nivel de gris é substituído por unha cor elixida). Este método coñécese como cor falsa. Nunha imaxe de electróns retrodispersados, a cor falsa pode realizarse para distinguir mellor as varias fases dunha mostra. Como alternativa á simple substitución de cada nivel de gris por unha cor, unha mostra observada por un feixe oblicuo permite crear unha imaxe topográfica aproximada (ver o seguinte capítulo "Representación 3D fotométrica dunha soa imaxe de MEV"). Dita topografía pode despois procesarse por medio de algoritmos de representacción 3D para conseguir unha representación máis natural da textura da superficie.
Construción de cor utilizando múltiples detectores de electróns
Nalgunhas configuracións obtense máis información por píxel, xeralmente usando múltiples detectores.
A Laxe, Santa Xusta de Moraña, Moraña
A Laxe é un lugar da parroquia de Santa Xusta de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Wilhelm Maybach
Maybach chegou a ser director técnico da Daimler Motoren Gesellschaft (DMG), pero non se levaba ben cos seus presidentes. Como resultado, Maybach deixou DMG en 1907 para fundar Maybach-Motorenbau GmbH xunto co seu fillo Karl en 1909, fabricaron motores Zeppelin. Despois da sinatura do Tratado de Versalles en 1919, a compañía comezou a producir grandes vehículos de luxo, coa marca "Maybach". Morreu en 1929 e sucedeuno o seu fillo Karl Maybach. A partir de 1936 Maybach-Motorenbau deseñou e fabricou case todos os motores instalados en tanques alemáns e semieirugas utilizados durante a segunda guerra mundial, incluídos os dos tanques pesados Panther, Tiger I e Tiger II.
Continuando despois da guerra, Maybach Motorenbau seguiu sendo unha subsidiaria de Luftschiffbau Zeppelin, fabricando motores diésel. Durante a década de 1960 Maybach pasou baixo o control de Daimler-Benz e pasou a chamarse MTU Friedrichshafen.
Primeiros inicios de vida e carreira (1846 a 1869)
Wilhelm Maybach naceu en Heilbronn, Baden-Württemberg en 1846, fillo dun carpinteiro e da súa muller Luise. Tiña catro irmáns. Cando tiña oito anos a familia mudouse de Löwenstein preto de Heilbronn a Stuttgart. A súa nai morreu en 1856 e o ​​seu pai en 1859.
Motor de catro tempos de Daimler e Otto (1869 a 1880)
En 1869, Maybach seguiu a Daimler a Maschinenbau-Gesellschaft Karlsruhe AG en Karlsruhe, un fabricante de locomotoras pesadas. Daimler estaba no Comité Executivo e pasaron longas noites discutindo novos deseños para motores, bombas, maquinaria de madeira e metalurxia.
O "motor do reloxo do avó" (1885)
En 1887 estaban licenciando as súas primeiras patentes no estranxeiro, e Maybach representou á compañía na gran Exposición Universal de París (1889).
Primeiro automóbil Daimler-Maybach construído (1889)
As licenzas de motores de Daimler comezaron a aparecer en todo o mundo, comezando a industria do automóbil moderno en:
O "pacto co diaño" de Daimler, DMG e o motor Phoenix (1890 a 1900)
En 1890, Daimler e Maybach fundaron xuntos a Daimler Motoren Gesellschaft, a Daimler Motor Corporation ou DMG para abreviar, que se dedicaba á construción de pequenos motores de combustión interna de alta velocidade para o transporte terrestre, acuático ou aéreo. Maybach foi o deseñador xefe. Despois de pasar longas horas debatendo sobre cal era o mellor combustible para o motor de catro tempos de Otto, que normalmente utilizara gas metano como combustible, recorreron ao petróleo que ata entón se utilizaba principalmente como limpador e vendíase en farmacias.
En 1894 Maybach deseñou o seu terceiro modelo de motor, xunto con Daimler e o seu fillo Paul. Usado no Phoenix, gañou a atención mundial, sendo pioneiro no uso de catro cilindros no automóbil e presentaba:
Por esta época, Maybach sufriu dous contratempos. O seu segundo fillo adolescente, Adolf, sufriu un ataque de esquizofrenia e pasou o resto da súa vida en varias institucións mentais. (En 1940, o seu fillo foi asasinado polos Nazis como parte do Programa de Eutanasia.) En 1900, Gottlieb Daimler morreu dunha enfermidade cardíaca.
As Pontellas, Santa Xusta de Moraña, Moraña
As Pontellas é un lugar da parroquia de Santa Xusta de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
As Cerdeiras, San Lourenzo de Moraña, Moraña
As Cerdeiras é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Moraña no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Meotkhe Brait’oni
Meotkhe Brait’oni (en მეოთხე ბრაიტონი) é un filme xeorxiano de 2021 dirixido por Levan Koguashvili. Foi escollido como candidato de Xeorxia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Río, Saiáns, Moraña
O Río é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Rimas (Bécquer)
Detalles técnicos
Rafael Montesinos, na súa edición revisada de 1995, presentou o corpo "definitivo" das Rimas e incluíu a Introducción Sinfónica escrita por Bécquer, seguida de 76 rimas. Como apéndices, achega «Las tres rimas rechazadas por Bécquer», amais de «Cuatro poesías publicadas por Ramón Rodríguez Correa, fuera del contexto de las Rimas, en la cuarta edición de las Obras (1885)», e unha «Poesía que no figura en las ediciones de Fernando Fé» (a titulada La gota de rocío). Montesinos engade outros dous apéndices, un co poema Lejos, y entre los árboles, e outro cos «Versos apócrifos de Ferrán y Campillo para la 1ª ed. (1871)».
Contexto e estilo
Manuel Altolaguirre considerou a poesía de Bécquer como a máis humana do Romanticismo español. Situado no nacemento da poesía moderna en termos cronolóxicos e estilísticos, semella que Bécquer intuíu dalgún xeito a gran repercusión popular que ían adquirir os seus versos co paso do tempo cando escribiu: «a poesía popular é a síntese da poesía».
De entre os numerosos estudos e investigacións, cómpre mencionar, ademais, os de Dionisio Gamallo Fierros (1948), de Jesús Domínguez Bordona e dos hispanistas norteamericanos Russell P. Sebold (1994) e W. S. Hendrix.
Ali Smith
Honras e recoñecementos
A Universidade de Newcastle concedeulle un Doutor Honoris Causa no 2019.
Irmandade Druídica Galaica
Participación social e política
A IDG afirma que o Druidismo debe servir e defender a comunidade e a sociedade onde opera e, por este motivo, as persoas Druidistas poden participar en causas afíns aos principios do propio Druidismo. Deste xeito, a IDG ten estado presente (como grupo ou vía algúns dos seus membros) nunha serie de actos e iniciativas ambientais, sociais e culturais como por exemplo polo benestar animal, protección do patrimonio, protección da paisaxe, defensa da cultura e lingua galegas, etc. Por exemplo, a IDG é unha das entidades co-organizadoras habituais das Jornadas Galaico-Portuguesas de Pitões (Montalegre, Portugal), xunto do concello local e outras institucións e asociacións.
Arrecife
miniatura|Arrecifes de coral na [[illa de Providencia, Colombia.]] miniatura|A illa de [[Pamalican co seu arrecife no mar de Sulu, Filipinas.]] Un arrecife ou escollo é unha rocha, baixío, ou calquera outro elemento que xace 6 brazas (aprox. 11 metros) ou menos baixo a superficie da auga durante marea baixa. Moitos arrecifes son o resultado de procesos abióticos, deposición de area, erosión de ondas planeando afloramentos rochosos, e outros procesos naturais, mais os arrecifes máis coñecidos son probablemente os arrecifes de coral formados en procesos bióticos dominados por corais e algas calcáreas. Arrecifes artificiais, tales como pecios, créanse en certas ocasións para mellorar a complexidade física en fondos areosos sen relevo, co fin de atraer un conxunto de organismos máis diverso, especialmente peixes.
Walter Breen
Traxectoria
Breen ingresou na organización de superdotación intelectual Mensa Internacional, probablemente o primeiro estadounidense en facelo, cara a 1958. Nas probas que se lle realizaran en 1946 para o seu ingreso no Exército do aire, demostrara un cociente intelectual de 144. Breen interesouse en estudar a xente nova cun alto cociente intelectual, o que incluíu a publicación de anuncios a principios da década de 1960 dun proxecto de escola privada para cativos superdotados que Breen esperaba pór en marcha na cidade de Nova York, un proxecto que á fin quedou frustrado.
Polo seu labor no coñecemento da numismática, Breen foi recoñecido co Premio Literario Heath, de American Numismatic Association, en 1953 e en 1991; co premio "Libro do Ano" do Gremio Literario Numismático, e co Premio Friedberg, do Gremio de Numismáticos Profesionais dos Estados Unidos, entre outros. A Sociedade Rittenhouse, á que pertencía, nomeouno "Erudito numismático do século XX" en 1992. En 1985 acadou tamén o Premio Clemy, do Numismatic Literary Guild.
Actividade e publicacións
Con outro pseudónimo, "Eglinton", Breen participou como orador na segunda convención fundacional de NAMbLA (Asociación Norteamericana do Amor entre Homes e Nenos"), en 1979, cunha intervención na que defendía os beneficios para os rapaces de experimentaren relacións amorosas interxeracionais.
Doraibu mai kā
Sinopse
Outro día, ao saír Yūsuke cara ao traballo, Oto dille que esa noite quere falar con el, mais cando Yūsuke regresa atopa a Oto morta por unha hemorraxia cerebral. Despois do funeral, Yūsuke sofre unha crise nerviosa durante unha interpretación de Dyadya Vanya e non é quen de continuar. Dous anos despois, Yūsuke acepta unha residencia en Hiroshima onde dirixirá unha adaptación desa obra de Chekhov. Yūsuke escolle a Kōji Takatsuki como protagonista a pesar da súa curta idade, do seu comportamento errático e de que a súa carreira se vise afectada por unha conduta inapropiada. A compañía require que Yūsuke non conduza senón que o leven no seu propio automóbil, un Saab 900 vermello. Aínda que de primeiras se opón, acepta cando a súa nova e reservada chofer, Misaki Watari, desmostra ser unha hábil condutora.
Selección de fútbol do Congo
A selección de fútbol do Congo (en Équipe nationale de football du Congo) é o equipo representativo da República do Congo nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Congolesa de Fútbol (Fédération Congolaise de Football), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior logro foi o título da Copa de África de Nacións de 1972, conseguido após venceren na final a por 3−2 con goles de Jean-Michel M'Bono (2) e François M'Pelé.
Cores cálidas e frías
Hai un desacordo histórico sobre as cores que definen a polaridade, mais fontes do século XIX poñen o máximo contraste entre o vermello alaranxado e o azul verdoso. Por outra banda, hai cores consideradas neutras ou intermedias, entre cálidas e frías; por iso, segundo a clasificación, o amarelo verdoso pódese considerar cálido e un verde azulado como a esmeralda considerarse frío. Un fucsia pode ser cálido ou frío segundo predomine o vermello ou o morado respectivamente. Tamén se pode falar dun gris frío e un gris cálido, ou dun marrón frío e un cálido. O branco pode asociarse coa calor do día e o negro co frío e a escuridade da noite.
Malvares de Moscoso
Traxectoria
Como poeta participou en festivais como o Festival Kerouac (Nova York, Cidade de México, Madrid e Vigo), Festival de Poesía no Condado (Salvaterra), Vociferio (Valencia), Culturgal (Pontevedra), BioRitme (Barcelona), Alguén que respira! (Santiago de Compostela).
Wakako Tsuchida
Traxectoria
Nos Xogos Paralímpicos de Sydney 2000 gañou unha medalla de bronce na maratón, mentres que nos de Atenas de 2004 levou a medalla de ouro nos 5000 metros e a prata na maratón. A súa mellor marca persoal é de 1:38:32, que acadou na maratón de Beppu-Ōita en 2001.
Pseudocor
Pseudocor
Un exemplo típico para o uso da pseudo cor é a termografía (imaxe térmica), onde as cámaras de infravermellos presentan só unha banda espectral e mostran as súas imaxes en escala de grises en pseudo cor. Outro exemplo coñecido de pseudo cor é a codificación de elevación usando matices hipsométricos en mapas de relevos físicos, onde os valores negativos (por debaixo do nivel do mar ) adoitan representarse por tons de azul e os valores positivos por verdes e marróns. Dependendo da táboa ou función empregada e da elección das fontes de datos, a pseudocoloración pode aumentar o contido da información da imaxe orixinal, por exemplo engadindo información xeográfica, combinando información obtida a partir de luz infravermella ou ultravioleta ou doutras fontes como exploracións por resonancia magnética. Unha aplicación máis afastada de pseudocoración é para almacenar os resultados de elaboración de imaxe; isto é, mudando as cores para entender mellor unha imaxe.
Pintura flamenga primitiva
Cronoloxía
O uso do óleo de Jan van Eyck como medio foi un desenvolvemento significativo, que permitiu aos artistas unha manipulación moito maior da pintura. O historiador da arte do século XVI Giorgio Vasari afirmou que van Eyck inventou o uso da pintura ao óleo; unha afirmación que, aínda que esaxerada, indica até que punto van Eyck axudou a difundir a técnica. Van Eyck empregou un novo nivel de virtuosismo, principalmente ao aproveitar o feito de que o óleo seca tan lentamente; isto deulle máis tempo e máis marxe para mesturar e mesturar capas de diferentes pigmentos, e a súa técnica foi rapidamente adoptada e refinada tanto por Robert Campin como por Rogier van der Weyden. Estes tres artistas son considerados os primeiros e máis influentes da primeira xeración de pintores do flamengo primitivo. A súa influencia sentiuse no norte de Europa, dende Bohemia e Polonia no leste até Austria e Suabia no sur.
esquerda|miniatura|350x350px| [[Pieter Brueghel o Vello|Pieter Bruegel o Vello, Os cazadores na neve, 1565. Kunsthistorisches Museum, Viena. A máis famosa das varias paisaxes de inverno de Bruegel, o panel é indicativo de como a pintura a mediados do século XVI tendía á vida secular e cotiá.]]
Técnica e material
As pinturas facíanse a miúdo en madeira, pero ás veces nun lenzo menos caro. A madeira era normalmente de carballo, a miúdo importada da rexión do Báltico, coa preferencia de táboas cortadas radialmente que son menos propensas a deformarse. Normalmente o zume quitábase e o taboleiro estaba ben temperado antes de usalo. Os soportes de madeira permiten datacións dendrocronolóxicas e o uso particular do carballo báltico dá pistas sobre a situación do artista. Os paneis xeralmente mostran graos moi altos de artesanía. Lorne Campbell sinala que a maioría son "obxectos moi ben feitos e acabados. Pode ser extremadamente difícil atopar as unións". Moitos cadros de cadros foron alterados, repintados ou dourados no século XVIII e principios do XIX, cando era habitual separar pezas neerlandesas con bisagras para poder vendelas como pezas de xénero. Moitos paneis sobreviventes están pintados polos dous lados ou co emblema da familia que leva o reverso, cristas ou bosquexos auxiliares. No caso dos paneis individuais, as marcas no reverso adoitan estar totalmente relacionadas co anverso e poden ser engadidos posteriores, ou como especula Campbell, "feito para diversión do artista". Pintar cada lado dun panel era práctico xa que impedía que a madeira se deformase. Normalmente os cadros das obras articuladas construíanse antes de traballar os paneis individuais.
O aglutinante de cola empregábase a miúdo como alternativa económica ao óleo. Producíronse moitos traballos con este medio pero poucos sobreviven na actualidade debido á delicadeza do pano de liño e á solubilidade do aglutinante. Ben coñecidos e relativamente ben conservados, aínda que substancialmente danados, hai exemplos como a Virxe e o neno de Matsys coas santas Bárbara e Catarina (c. 1415-25) e Enterramento de Bouts (c. 1440–55). A pintura aplicábase xeralmente con pinceis ou ás veces con paus finos ou asas de pincel. Os artistas a miúdo suavizaban os contornos das sombras cos dedos, ás veces para borrar ou reducir o esmalte.
Gremios e obradoiros
A forma máis habitual no século XV dun mecenas de encargar unha peza era visitar un taller de mestre. Só un certo número de mestres podería operar dentro dos límites de calquera cidade; estaban regulados por gremios ou guilas artesáns aos que tiñan que estar afiliados para poder operar e recibir comisións. Os gremios protexeron e regularon a pintura, supervisando a produción, o comercio de exportación e a subministración de materias primas; e mantiveron conxuntos de regras discretos para pintores de paneis, pintores de tea e iluminadores de libros. Por exemplo, as regras establecen requisitos de cidadanía máis altos para os miniaturistas e prohibíronlles o uso do óleo. En xeral, os pintores de paneis gozaron do maior nivel de protección, situándose os pintores de tea por baixo.
Mecenado
O rico patrocinio estranxeiro e o desenvolvemento do comercio internacional brindaron aos mestres establecidos a posibilidade de construír talleres con asistentes. Aínda que pintores de primeiro nivel como Petrus Christus e Hans Memling atoparon patróns entre a nobreza local, atenderon especificamenteá gran poboación estranxeira en Bruxes. Os pintores non só exportaron mercadorías senón tamén a si mesmos; príncipes e nobreza estranxeiros, esforzándose por emular a opulencia da corte borgoñona, contrataron a pintores lonxe de Bruxes.
Iconografía
Aqueles que podían permitirse o luxo de encargar retratos de doantes. Tal comisión normalmente executábase como parte dun tríptico, ou máis tarde como un díptico. Van der Weyden popularizou a tradición norte existente dos retratos marianos de tamaño medio. Estes fixéronse eco das iconas bizantinas "feitos milagres" daquela populares en Italia. O formato fíxose moi popular en todo o norte e as súas innovacións son un importante factor que contribúe á aparición do díptico mariano.