cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alytes cisternasii
Alytes cisternasii é unha especie de sapo da familia Alytidae (antes Discoglossidae) que é endémico de Portugal e o occidente de España, chegando aos límites de Galicia. Encóntrase tipicamente en hábitats abertos como praderías e bosques abertos de aciñeiras e sobreiras. A perda de hábitat é unha das ameazas para a súa supervivencia.
Status
A IUCN considera esta especie como "Case ameazada". As principais ameazas ás que se enfronta son a degradación do seu hábitat terrestre, a contaminación e a perda de pozas e lagoas axeitadas para reproducirse, así como a introdución do cangrexo de río americano invasor Procambarus clarkii e de peixes non nativos que depredan os cágados. Tamén está ameazado por unha enfermidade infecciosa fúnxica chamada quitridiomicose.
Toronto FC
O Toronto FC é un club de fútbol de Toronto, Canadá. Fundouse en 2006 e compite na Major League Soccer (MLS) de Estados Unidos. O seu campo é o BMO Field, con capacidade para 20.000 espectadores.
Castro de Torroso
Situación
O castro sitúase na parroquia de San Mamede de Torroso, no concello de Mos, na comarca de Vigo, preto do límite coa parroquia de San Mamede de Petelos. Atópase a unha altitude sobre o nivel do mar de 135 metros, na marxe dereita no alto do val do río Louro, afluente do Miño. Ocupa un lugar privilexiado na xeografía que a modo de anfiteatro ábrese cara ao sur (á zona meridional da Depresión Meridiana) e protexido polo leste polos Montes do Galleiro e polo oeste pola Serra do Galiñeiro. Atópase a tan só 8 km en liña recta da ría de Vigo. Preto do sitio son abondosos os mananciais e cursos de auga.
Descrición
Como se dixo, nos niveis estratigráficos V e VI non se atoparon estruturas arquitectónicas. No nivel estratigráfico IV, ao ter sido moi limitada a superficie posta ao descuberto, só se pode facer referencia ao achado dun murete feito de pedras case sen traballar, entre as que apareceron bases de muíños de vaivén, e do que non se pode intuír a súa función.
De especial interese foi a aparición neste nivel dunha masa compacta de barro de superficie plana e forma circular e outra con forma paralelepipédica, que podería, hipoteticamente, formar parte dun muro de adobe. Esta utilización, de ser confirmada en estudos posteriores, abriría un interesante camiño investigador cara á interpretación do sitio.
Estruturas defensivas
Polo de agora só se escavaron o foso e parapetos máis interiores. Son moitas as evidencias neste lugar da existencia dunha estrutura vertical a carón do foso, cunha función tanto defensiva como delimitadora do espazo habitacional. Porén non é posible polo momento completar os datos suficientes para definir as características desta estrutura.
Achados materiais
Estes modelos básicos presentan pequenas variacións en gran medida como consecuencia de teren sido elaboradas de xeito manual. Ao mesmo tempo non se aprecian diferenzas substanciais entre os restos cerámicos nos diferentes niveis.
BMO Field
miniatura|250px|Estadio BMO Field. O BMO Field, tamén coñecido como Estadio Nacional de Canadá é un estadio municipal de fútbol da cidade canadense de Toronto. Con capacidade para 20 000 espectadores, serve de estadio para o Toronto FC, que compite na Major League Soccer e para os Toronto Argonauts da Canadian Football League.
Melanotaénidos
Clasificación
Divídense en sete xéneros con 75 especies válidas:
Good Charlotte
Discos
The Young and the Hopeless saíu no 2002 foi moi popular co single Lifestiles of the Riches and Famous. Seguíronlle outros catro singles tamén famosos, grazas aos cales venderon 3 millóns de copias. A banda empeceou entón a ter múltiples entrevistas e concertos.
Anónimo de Rávena
Libros
O Anónimo de Rávena constitúe unha valiosa fonte escrita a ter en conta para o estudo das vías romanas. Porén, non fornece as distancias entre unha mansión (lugar con pousada) e outra, limitándose soamente a consignar o nome destas e as liñas de ruta, listando arredor de 5300 referencias, entre elas uns 300 ríos; sendo o resto cidades. Só no libro quinto ofrece algúns datos de distancias e só algunhas das cidades se enumeran por provincias, aínda que dun xeito bastante desordenado e irregular. Engade ó Itinerario de Antonino novos nomes de cidades ou mansións nacidas posteriormente e seguramente tivo a mesma fonte de inspiración que a Tabula Peutingeriana, aínda que ás veces o Anónimo de Rávena inclúe datos máis completos cá Táboa.
Manuscritos
Os textos que sobreviviron, tres copias manuscritas, feitas varias xeracións despois do manuscrito orixinal, ofrecen diversos desafíos. As copias están ateigadas de erros de ortografía, divisións de palabras e omisións; as variacións entre os textos non se limitan só ós topónimos, mais tamén son significativas nos comentarios.
Festival de Eurovisión 2002
Celebración do festival
* Os países resaltados conseguiron a clasificación para o Festival de 2003
Franxa de Caprivi
Antecedentes
miniatura|220px|A Franxa de Caprivi prolonga Namibia até o [[río Zambeze.]] miniatura|A Franxa de Caprivi. A Faixa de Caprivi creouse polo Tratado de Helgoland-Zanzíbar asinado o 1 de xullo de 1890 entre o Imperio alemán e o Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda. O tratado permitía á colonia alemá da África Suroccidental Alemá (Deutsch-Südwestafrika), como entón era chamada Namibia, o acceso a un dos grandes ríos africanos, o Zambeze e, consecuentemente, ao océano Índico, onde se encontraba a outra colonia alemá, a da África Oriental Alemá (Deutsch-Ostafrika), hoxe a parte continental de Tanzania. Aínda que máis tarde, o río demostrou ser unha ruta inaccesíbel para o océano Índico, debido a que non é navegábel debido ás cataratas Victoria.
No século XX
A partir de 1972, a Franxa de Caprivi foomou parte do bantustán de Kavangoland e, en 1990, logo da independencia de Namibia, foi incluída en dúas das novas rexións de Kavango do Leste, ao oeste, e Zambeze, ao leste.
Primeira Autonómica de Galicia 2010/11
A tempada 2010–11 da Primeira Autonómica de Galicia iniciouse o 5 de setembro de 2010 e finalizou o 8 de maio de 2011.
Grupo 1
O Lamela e o San Tirso víronse prexudicados polos descensos de Flavia e Noia de Preferente Autonómica, descendendo a Segunda Autonómica.
Asteroide
Dende a Terra teñen aspecto de estrelas, de aí o nome de asteroides (ἀστεροειδής en grego significa "de figura de estrela"). Foi John Herschel quen lles puxo tal nome pouco despois de que os primeiros fosen descubertos.
Jesse L. Brown
Naceu no seo dunha familia pobre de Mississippi. Graduouse co segundo mellor media da súa escola secundaria a pesar da segregación racial e obtivo un título universitario na Universidade Estatal de Ohio. Sentiu fascinación polos avións desde neno e alistouse na Armada dos Estados Unidos en 1946, converténdose en gardamariña Brown conseguiu as súas ás de piloto o 21 de outubro de 1948, logro do que a prensa da época fíxose amplo eco. En xaneiro de 1949 foi destinado ao Escuadrón n.° 32 de Caza e Ataque a bordo do portaavións USS Leyte, onde chegou a ser xefe de escuadrilla.
Ao comezo da Guerra de Corea incorporouse xunto á súa unidade ás forzas destinadas á zona de conflito, onde chegou en outubro de 1950. Brown, co grao de alférez de fragata, efectuou vinte misións de combate antes de que o seu avión fose alcanzado e estrelásese nunha remota montaña o 4 de decembro de 1950, cando realizaba unha misión de apoio ás tropas terrestres na batalla do encoro de Chosin. Faleceu a consecuencia das feridas a pesar dos esforzos do seu compañeiro Thomas J. Hudner, Jr., que de forma premeditada estrelou o seu propio avión nun intento de rescate.
Asteroide
Pallas, Xuno e Vesta
A consecuencia inmediata da teoría de Olbers foi que aínda poderían existir máis obxectos entre as órbitas de Marte e de Xúpiter sen descubrir. Así, Harding, tras constantes observacións da rexión do firmamento onde se cruzaban as órbitas de Ceres e de Pallas, acabou por atopar Xuno o 1 de setembro de 1804. Días despois, Hofrath Huth, nunha carta enviada a Bode, aventuraba que non sería o derradeiro descubrimento e que estes corpos puideran orixinarse á vez que o resto de planetas e da mesma forma, en contra do que postulaba Olbers.
Jesse L. Brown
Educación
Brown instalouse nunha casa de hóspedes do campus no 61 da avenida East Eleventh, no principal barrio negro do distrito universitario de Columbus, e especializouse en Ingeniería da Edificación. Intentou en varias ocasións solicitar o seu ingreso no programa de aviación do centro, pero negóuselle debido ao seu raza. Uniuse ao equipo de atletismo e ao de loita libre, pero pronto tivo que abandonalos por razóns económicas. Conseguiu un traballo como conserxe nuns grandes almacéns da firma Lazarus e foi contratado polo ferrocarril de Pensilvania para cargar vagons desde as 15:30 ata a media noite todos os días. Pese ás circunstancias, obtivo as mellores cualificacións das súas clases. Malia as dificultades cos seus profesores e a segregación institucional na cidade, Brown consideraba que a maioría dos seus compañeiros de estudos eran amables con el. Volveu en poucas ocasións a Mississippi durante os anos académicos, pero durante os veráns traballaba nunha lavandería en Hattiesburg para poder pagar as súas clases.
Carreira militar
miniatura|Brown foi asignado a bordo do USS Leyte en 1949.|dereita O 15 de marzo de 1947, Brown se trasladou á Base Aérea Naval Glenview en Glenview, Illinois, para comezar o seu adestramento como Oficial de Voo Naval. Alí finalizou o seu período como recruta de categoría de tropa o 15 de abril ao obter o rango de gardamariña, converténdose no único afroamericano no programa. Aínda que esperaba un ambiente hostil, atopouse con que os outros cadetes eran amables en xeral. Pola contra, moitos dos cociñeiros e bedeis afroamericanos mostrábanse desagradables con el, posiblemente porque percibían que estaba ocupando un rol destinado aos brancos. Realizou o seu primeiro voo nun avión de adestramento Stearman N2S.
En Pensacola, Brown e Nix casaron en segredo, xa que aos cadetes navais non se lles permitía contraer matrimonio ata que completasen o seu adestramento, baixo ameaza de expulsión inmediata. Nix alugou unha habitación e víanse os fins de semana. A pesar do aberto racismo por parte de polo menos un dos instrutores e varios compañeiros de clase, Brown completou o rigoroso adestramento en agosto de 1947.
Ao estalar a guerra de Corea, Brown forxouse unha reputación entre o resto dos membros do escuadrón como piloto experimentado e líder capaz como xefe da súa sección. Era moi apreciado entre os pilotos, auxiliárelos de cor e persoal de apoio do buque. Con todo non tiña moita relación co resto dos pilotos e pasaba tanto tempo como lle era posible visitando á súa esposa, relación que non mantivo oculta tras finalizar a súa formación.
Guerra de Corea
A nave uniuse á forza de Tarefa 77 fronte á costa nordeste da península de Corea, composta por unha frota de dezasete barcos da Sétima Frota, entre eles o portaavións USS Philippine Sexa (CV-47), o acoirazado USS Missouri (BB-63) e o cruceiro USS Juneau (CL-119). Brown completou a súa primeira misión o 13 de outubro, o mesmo día que cumpría vinte e catro anos, e realizou un total de vinte misións, que incluían ataques contra as liñas de comunicación e concentracións de tropas e instalacións militares en todo Wonsan, Chongpu, Songjim e Senanju.
Morte
miniatura|[[Thomas J. Hudner, Jr., compañeiro de Brown, recibiu a Medalla de Honra polo intento de rescate.|dereita]] O 4 de decembro de 1950, Brown participou nunha misión de apoio ás tropas terrestres estadounidenses do Corpo de Marines, atrapadas polas forzas chinesas, na que participaban seis avións. Ás 13:38 KST despegou do Leyte como parte dunha escuadra constituída polo capitán de corveta Dick Cevoli, o tenente de navío George Hudson, o alférez de navío Bill Koenig, o alférez de fragata Ralph McQueen e o alférez de navío Thomas J. Hudner, Jr., quen era o punto de Brown. Durante esta misión, Brown tiña o indicativo «Iroquois 13». A distancia á zona da misión era de cento sesenta quilómetros ata o encoro de Chosin, cubertos entre trinta e cinco e corenta minutos de voo en condicións invernais moi duras nas inmediacións das localidades de Yudam-nin e Hagaru-ri. Os aparellos comezaron a procura de obxectivos ao longo ao lado oeste do encoro, diminuíndo a súa altitude de voo a setecentos pés (210 m). O obxectivo da misión era a procura e destrución de calquera unidade inimiga durante tres horas, e tratar de avaliar os efectivos chineses na zona.
miniatura|esquerda|Un F4U-5 similar ao de Brown sobre Corea en 1952.
Asteroide
Obxectos transneptunianos
Os Obxectos Transneptunianos (TNOs) están formados maiormente por xeo e atópanse na súa maioría máis aló da órbita de Neptuno.
Ferdinando (lúa)
A pesar de ser visto de novo o 21 de setembro e o 15 de novembro do 2001, e tamén o 13 de agosto e o 5 de setembro do 2002, foi considerado perdido. Finalmente sería redescuberto o 24 de setembro do 2003 por Scott S. Sheppard a partir de imaxes obtidas por el mesmo e David C. Jewitt o 29-30 de agosto e o 20 de setembro do mesmo ano. Confirmando as observacións feitas Holman o 30 setembro.
Emmanuel Gómez
Emmanuel Gómez, nado en Banjul o 20 de decembro de 1990, é un futbolista gambiano. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Toronto FC.
Raivis Hščanovičs
Raivis Hščanovičs, nado en Riga o 17 de febreiro de 1987, é un futbolista letón. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Toronto FC.
Busan IPark
O Busan IPark (부산 아이파크) é un club de fútbol coreano da cidade de Busan. Fundouse en 1983 e compite na K League Challenge.
Valencia
Os Borbóns
A partir do último cuarto de século Valencia comezou a medrar de xeito remarcable. Isto levou ao derrube das murallas en 1868, a apertura as grandes vías e á urbanización do Eixample de València (ensanche de Valencia). Catorce municipios periféricos anexionáronse á cidade: Patraix, Beniferri, Russafa, Benimaclet, Orriols, Benimàmet, Borbotó, Mauella, Campanar, Poble Nou de la Mar, Vilanova del Grau, Carpesa, Massarrojos e Benifaraig.
Século XX
A primeira guerra mundial afectou moito á economía valenciana ao colapsar as exportacións de cítricos. A instauración da ditadura de Primo de Rivera no ano 1923 freou durante algúns anos a conflitividade social, pero non apagou a crecente radicalización política. O movemento obreiro foi consolidando a súa organización sindical, mentres os sectores conservadores aglutinábanse ao redor da Dreta Regional Valenciana (Dereita Rexional Valenciana).
Localización xeográfica e clima
miniatura|esquerda|Vista da Serra Calderona dende o [[Micalet, coas Torres de Serrans.]] miniatura|240px|[[Cidade das Artes e as Ciencias.]]
Actividades económicas
miniatura|Interior do [[Mercado Central de Valencia|Mercado Central]] miniatura|Porto de Valencia miniatura|Universidade Politécnica Os romanos fundárona nun pantano durante o século II a. C. e desecaron parte das súas terras e puxéronas en regadío, traballo que continuaron os árabes a partir do século VIII e os cristiáns logo da conquista de Xaime I, no século XIII. Até o século XIV foi un centro basicamente agrario e de troco de produtos agrícolas, sendo a súa horta famosa pola súa alta produtividade. A partir do século XIV e sobre todo XV comezou a destacar poderosamente a industria sedeira de Valencia, da que foi a máis importante á cidade até o século XIX e que deu nome a un dos seus barrios: o de Velluters.
A Economía da cidade tivo durante os últimos anos unha dinámica positiva que se ve reflectida nas cifras de desocupación rexistrada, de matriculación de vehículos ou de licenzas de construción. O seu dinamismo coma centro económico e como lugar de referencia para múltiples actividades económicas reflíctese tamén na puxanza de institucións claves para o desenvolvemento económico como a Fira de Valencia, a Bolsa, o Palau de Congressos de València, as súas Universidades, tanto a de Valencia, como a Politècnica e, sobre todo o porto.
Fai falla destacar o papel do porto para a economía da cidade. A principios do 2006 era o primeiro porto do estado en tráfico de colectores e atópase entre os 10 primeiros de Europa en canto a tráfico de mercadorías. O Porto de Valencia alberga tamén a Valencia Superyacht Marina, a Mariña Reial Xoán Carlos I e o Porto America's Cup. Ademais o porto mantén un tráfico regular de pasaxeiros entre Valencia, as Illas Baleares e Italia e un emerxente tráfico de cruceiros que en 2005 gravou 110 escaleiras e 106.502 pasaxeiros. Por apoiar a este nivel de actividade o porto de Valencia dispón de instalacións con equipamento competitivo nunha superficie dunhas 600 hectáreas con máis de 12.000 metros lineais de peirao dos cales 4.000 teñen calados iguais ou superiores aos 14 metros. É por todo isto que o porto de Valencia xoga un papel relevante na economía local: estímase que xera directa ou indirectamente máis de 15.000 postos de traballo e actividade por máis de 1.100 millóns de euros.
Festas, tradicións e gastronomía
Outras festas populares son a Semana Santa do Cabanyal, a nit de Sant Joan na praia da Malva-rosa, os carnestoltes (entroido), sendo, por exemplo, os de Benimaclet moi famosos, e moitas outras actividades relacionadas coas festas falleiras. Xunto á Estaciò del Nord está o Trinquet de Pelayo, tamén denominado a Catedral de l'Escala i corda, unha das modalidades do deporte autóctono, a pilota valenciana.
Sitta whiteheadi
Distribución e hábitat
O gabeador corso é unha ave residente dos bosques de montaña de Córsega, e está estreitamente asociado co piñeiro corso (Pinus nigra spp. laricio) preferiblemente nas áreas con árbores moi vellos con idades de 300 anos ou máis para nidificar neles.
Predadores
O leirón careto (Eliomys quercinus) propúxose como outro posible predador de niños de gabeador corso. O pequeno tamaño deste mamífero permitiríalle pasar pola entrada do niño, pero crese que non gabea moi alto polos troncos das árbores.
Bandeira de Bahrain
A bandeira de Bahrain (en árabe: علم البحرين) consiste nunha franxa branca á esquerda, separada dun campo de goles ou vermello á dereita por cinco triángulos que forman unha liña serrada.
60 metros lisos
miniatura|Carreira de 60 metros lisos en [[Valencia.]] Os 60 metros lisos son unha categoría de competición do atletismo actual habitual en campionatos en pista cuberta, pero infrecuente en carreiras ao aire libre.
Incheon United FC
O Incheon United FC (인천 유나이티드 FC) é un club de fútbol coreano da cidade de Incheon. Fundouse en 2003 e compite na K League Classic.
Illas de San Pedro
As Illas de San Pedro son un arquipélago galego da provincia da Coruña, situadas no municipio da Coruña, na parroquia de San Pedro de Visma, ao pé do Monte de San Pedro. Son 5 illotes case chairos moi próximos uns aos outros, separados por unha canle inferior ao quilómetro e a 250 metros da costa. O conxunto das illas suma unha extensión de 15 hectáreas (a maior conta con 4). Tradicional zona de marisqueo. A súa vexetación é de carácter herbáceo onde se distinguen 14 especies diferentes.
Frauenliebe und -leben
Temática
Relata, dende o punto de vista romántico e no contexto do papel da muller no século XIX, a historia de amor dunha muller polo seu esposo. A través de oito poemas para voz de soprano con acompañamento de piano, conta os seus máis profundos sentimentos de amor e devoción cara a el, dende o primeiro encontro ata a morte do mesmo. Ao longo do ciclo vaise apreciando o cambio na psicoloxía da muller, dende os seus anos de adolescente namorada, pasando pola madurez, o embarazo, a maternidade e o afrontamento da dureza da morte onde chega a tomar conciencia da súa propia individualidade feminina. Fai un relato minucioso da función e a situación da muller na sociedade burguesa do S. XIX en Alemaña e en Europa en xeral.
Carlos VIII de Francia
Traxectoria
Educado na corte polo mestre humanista Guillaume Tardif herdou o trono con 13 anos, trala morte de seu pai, porén estivo baixo a rexencia de súa irma Ana de Beaujeu e seu cuñado Pedro II de Borbón ata a maioría de idade.
Guillaume le Rouge
Traxectoria
Guillaume le Rouge foi un cabaleiro da corte de Carlos I de Orleáns, fillo de Xoán Sen Medo, duque de Borgoña, e conde palatino de Borgoña.
Carlos VIII de Francia
Traxectoria
Exiliados italianos na corte francesa animaron ao rei Carlos VIII a intervir nas loitas intestinas que vivía o país, dividido en diferentes principados. Así reivindicou os seus dereitos de herdanza sobre o Reino de Nápoles adquiridos a través da súa avoa María de Anjou, e entrando en disputa así con Fernando II de Aragón.
Illa de Vionta
A Illa de Vionta (A Vionta) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada ao Nordés da Illa de Sálvora, da que a separa a canle coñecida como Paso Interior de Sálvora, a un quilómetro e medio desa illa. É alongada e baixa, conformándose como unha das illas máis senlleiras de Galicia debido á gran praia que se forma en toda a metade Sur do seu pequeno territorio insular (11,5 hectáreas). Esta praia achega areas que cobren case toda a illa, agás a súa parte norte, que é rochosa, creando dunas que superan os 10 metros de altura. Na illa cría un importante número de aves mariñas. Abundan as ratas e as lagartas. Forma parte do Parque nacional das Illas Atlánticas en Galicia.
Komaki
Komaki (小牧市, こまきし, Komaki-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ao noroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 62,82 km² e a poboación de 149.433 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.380 h/km².
European Remote Sensing Satellite 1
Características
ERS 1 deixou de funcionar o 10 de marzo de 2000 a causa do fallo do sistema de control de actitude e tras triplicar a súa expectativa de vida. Durante a súa misión, ERS 1 orbitou máis de 45.000 veces arredor da Terra, obtendo máis de 1,5 millóns de imaxes individuais de radar mediante o seu radar de apertura sintética (SAR polas súas siglas en inglés).
Arcosolio
Historia
Dous dos mellores sepulcros baixo arcosolio españois son os do infante Afonso, irmán de Isabel a Católica, que foi realizado no século XV por Gil de Siloé na Cartuxa de Miraflores (Burgos) e o do Doncel de Sigüenza (Guadalaxara).
Moinante
Os moinantes en Galiza
Nas súas conclusións sobre a integración do alumnado contribuíu a desterrar dúbidas e sentimentos de inseguridade por parte do profesorado e persoal implicado; tamén estimulou grandemente a aceptación por parte do alumnado. Produciuse unha empatía entre todos na clase cun incremento do compromiso motor, a socialización, o coñecemento e o respecto. O proceso de ensinanza, aprendizaxe nas aulas, coa mestura, debe ser necesariamente dinámico, flexible e, sobre todo, creativo.
Avicena
Os seus textos máis famosos son O libro da curación e O Canon da Medicina, este último tamén coñecido como O Canon de Avicena.
Traxectoria
Avicena, ou Íbn Sina (como foi chamado en persa), naceu o 7 de agosto de 980 en Afshana, provincia do Gran Khorasán, actualmente en Uzbekistán), cerca de Bukhara. Seus pais eran musulmáns.
Impacto
Tivo unha grande influencia en pensadores posteriores do talle de Tomé de Aquino, Boaventura de Fidanza ou Duns Escoto.
Publicacións antigas
Pierre Vattier traduciu todas as súas obras ao francés, pero só se publicou a Lóxica, París, 1658.
Achegas á medicina
A medicina de Avicena podería resumirse na frase de introdución de Urdjuza Fi-Tib' (Poema de medicina''): «A medicina é a arte de conservar a saúde e, eventualmente, de curar a enfermidade ocorrida no corpo».
Voo 610 de Lion Air
O voo 610 de Lion Air era un voo regular doméstico de pasaxeiros operado pola aeroliña indonesia Lion Air entre o aeroporto internacional Soekarno-Hatta en Iacarta e o aeroporto Depati Amir en Pangkal Pinang. O día 29 de outubro de 2018 o Boeing 737 MAX 8 que operaba a ruta esnafrouse 13 minutos despois da engalaxe. Restos do aparello foron atopados no mar de Xava, fóra da costa de Xava. As autoridades concluíron que os 189 tripulantes e pasaxeiros morreron no choque.
Lansdowne Road
Localización
Podemos engadir, como referencia, que este estadio foi usado para concertos dalgunhas bandas tan famosas como R.E.M., U2 e The Corrs, conseguindo enchelo.
Irlanda contra Inglaterra
O 6 de febreiro de 1995, uns seareiros enfurecidos causaron que o árbitro tivese que abandonar o terreo de xogo aos 27 minutos por anularlle un gol a Inglaterra.
H
O H (hache) é a oitava letra do alfabeto galego, e non representa ningún fonema.
Historia
Tanto o etrusco como o latín contaban co /h/ entre os seus fonemas, mais a maioría das linguas romances perdérono (o romanés tomouno de novo das linguas eslavas veciñas, o castelán desenvolveu un /h/ secundario a partir de F e perdeuno despois e, por outra banda, o /x/ produciu un alófono [h] nalgúns dialectos). En galego emprégase por motivos etimolóxicos.
Miguel III
Miguel III (839 - 867), "o Borracho", neto de Miguel II, sucedeu ao seu pai Teófilo como emperador bizantino cando só contaba con tres anos de idade en 842.
Jean Bodin
Jean Bodin, nado en Angers entre 1529 e 1530 e finado en Laon en 1596, foi un destacado intelectual francés que desenvolveu as súas ideas nos campos da filosofía, o dereito, a ciencia política e a economía. As súas achegas á teoría do Estado, en particular mediante o concepto de soberanía, foron de grande importancia para a modernidade e conservan en gran medida o seu valor.
Owariasahi
Owariasahi (尾張旭市, おわりあさひし, Owariasahi-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó noroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 21,03 km² e a poboación de 80.302 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.820 h/km².
Alejandro Gómez
Traxectoria
Na parte final da súa traxectoria deportiva dedicouse ao maratón. Nesa proba foi 5º nos europeos de Budapest en 1998, 40º nos mundiais de Sevilla en 1999 e 6º nos europeos de Múnic en 2002. Foi 41 veces internacional con España. Ademais, ostentou o récord estatal de maratón en 1997 ao conseguir unha marca de 2:07'54".
Fest-noz
Historia e características
Antigamente, estes bailes tiñan como finalidade apisoar o terreo para construír unha casa ou mesmo para mallar os cereais. A estas danzas estaban invitados todos os veciños e amigos, a fin de acelerar o traballo. A Igrexa prohibía os bailes « kof-a-kof » (ventre contra ventre ou bailes de parella), pero toleraba agarrarse polo dedo maimiño. Nalgunhas parroquias este contacto mesmo debía facerse cun pano de man entre ambos os dedos. Estas festas eran unha ocasión para que os mozos se coñecesen e se avaliasen socialmente segundo a súa roupa e a súa resistencia á fatiga. Un mesmo baile podía durar moito tempo con pasos complexos e rápidos que requirían esforzo e técnica.
Encélado (lúa)
Nome
A lúa recibe o seu nome do xigante Encélado da mitoloxía grega. Coma Encélado, os nomes do sete primeiros satélites descubertos de Saturno, foron suxeridos polo fillo de William Herschel, John Herschel, na súa publicación do ano 1847: Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope. Escolleu eses nomes por que Saturno, que na mitoloxía grega está asociado con Cronos, era o líder dos Titáns.
Exploración
miniatura|right|250px|Comparación entre os tamaños da [[Terra e Encélado.]] miniatura|right|Diapositiva 1: Vista dende a Voyager 2 (tomada o 26-08-1981) do hemisferio de Encélado que está cara Saturno. Os sucos da Samarkand Sulci corren verticalmente cara o centro da imaxe; os cráteres Ali Baba (o de máis abaixo) e Aladdin están na esquina esquerda superior.
Chairas suaves
miniatura|upright|Diapositiva 10: A Samarkand Sulci (vertical, á dereita do centro), cunha porción de [[Sarandib Planitia á súa dereita; Daryabar Fossa corre cara arriba e cara a dereita dende a parte inferior da imaxe.]]
A cobertura ampliada da superficie proporcionada pola Cassini permitiu a identificación doutras rexións de chairas suaves, especialmente no hemisferio vangarda de Encélado (o lado de Encélado que afronta a dirección do movemento da lúa ó redor de Saturno). Máis que estar cuberta de cristas de baixorrelevo, esta rexión está cuberta de numerosos conxuntos cruzados de fendas e cristas, semellante á deformación vista na rexión do polo sur. Esta área está no lado oposto do satélite respecto de Sarandib e Diyar Planitiae, suxerindo que a colocación destas rexións está influenciada polas mareas gravitatorias de Saturno sobre Encélado.
Rexión do polo sur
miniatura|upright|Diapositiva 11: Mosaico en falsas cores de Encélado tomado pola sonda [[Cassini-Huygens o 14 de xullo do 2005. Amosa a rexión do polo sur, onde se poden apreciar un grupo de cristas e fracturas.]]
Antes do descubrimento do amoníaco
A análise conxunta de imaxes, espectrometría de masas, e dos datos da magnetosfera suxire que as plumas observadas no polo sur emanan de cámaras subterráneas presurizadas, semellantes ós geysers da Terra. Xa que os instrumentos INMS ou Uvis non atoparon amoníaco no material expulsado, o cal podería actuar como un anticonxelante, facendo as veces dunha cámara presurizada e quente que consistiría en auga líquida case pura, cunha temperatura de polo menos 270 K (-3 °C), coma ilustra a diapositiva 14. A auga pura precisaría máis enerxía para ser derretida con fontes coma as mareas gravitatorias ou da desintegración dos isótopos radioactivos que cunha mestura de auga-amoníaco. Outro método posible para xerar unha pluma é a sublimación de xeo máis quente da superficie. Durante o sobrevoo do 14 de xullo de 2005, o espectrómetro infravermello (CIRS) atopou unha zona quente preto do polo sur. Temperaturas atopadas nesta zona eran de 85-90 K, con pequenas zonas con temperaturas tan altas coma os 157 K (-116 °C), quente de máis para ser explicado polo quecemento solar, o que indica que partes da rexión do polo sur son quentadas a partir do interior de Encélado. O xeo a esas temperaturas está o suficiente quente coma para sublimar a un ritmo moito máis rápido có xeo de debaixo da superficie, e así xeraría unha pluma. Esta hipótese é atractiva, xa que a capas por debaixo da superficie que quentan o xeo superficial, poderían ser unha mestura de amoníaco-auga cunhas temperaturas moi baixas, do redor dos 170 K (-103 °C) e, polo tanto non se precisaría demasiada enerxía para produci-la actividade pluma. Con todo, a abundancia de partículas na nube do polo sur favorece o modelo "geysers fríos", en contraposición ó modelo da sublimación do xeo.
Un posible océano de auga
A composición salgada das plumas suxire con moita forza que a súa fonte é un océano salgado baixo a superficie ou cavernas baixo a superficie cheas de auga salgada. As alternativas coma a hipótese da sublimación por clatratos non poderían explicar coma se forman as partículas salgadas. Ademais, a Cassini tamén atopou trazas de compoñentes orgánicos nalgúns grans de po. Grazas a este posible océano subterráneo, Encélado converteuse nun candidato a albergar vida extraterrestre.
Jordi Cruyff
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, debutando co primeiro equipo na tempada 1994/95 dirixido polo seu pai Johan Cruyff. Ao finalizar a tempada seguinte foi cedido ao Manchester United da Premier League, porén non contou con moitas oportunidade e foi cedido ao Celta de Vigo na tempada 1998/99, pero so disputou oito encontros marcando un gol.
Dinastía de Borgoña
A designación dinastía de Borgoña aplícase á dinastía real que gobernou nos reinos de Galiza (1092-1369), León (1126 e 1369), Castela (1157-1369) e Portugal (1096-1383). A rama da dinastía reinante en Portugal deriva do matrimonio de Henrique de Borgoña, fillo do Duque de Borgoña Roberto I, e Tareixa, filla natural do rei Afonso VI. A rama reinante en Galiza, León e Castela deriva do casamento entre Raimundo de Borgoña, fillo do Conde de Borgoña Guillerme I, e Urraca, filla do rei Afonso VI e Constanza de Borgoña.
Dinastía de Borgoña en Galiza e León
Raimundo de Borgoña e Urraca casaron arredor do ano 1090 e foilles asignado como feudo o Reino de Galiza que abranguía desde o mar cantábrico até Coímbra. No ano 1096 o reino foi dividido ao crearse para Henrique e Tareixa o Condado de Portugal.
Dinastía de Borgoña en Portugal
En 1233 ocupou o trono Sancho II, fillo de Afonso II. O reinado deste non durou moito tempo e en 1248 o seu irmán subiu ao trono, Afonso III. Foi este monarca quen rematou coa presenza musulmá en Portugal, adoptando desde ese momento o título de Rei de Portugal e do Algarve.
En 1325 sucedeuno Afonso IV, cuxo fillo, Pedro I, protagonizou un dos episodios máis coñecidos da historia de Portugal, que Luís de Camões incluíu n'Os Lusíadas, o amor de Pedro e Inés de Castro. Coa morte de Pedro I, o fillo primoxénito, Fernando I subiu ao trono en 1367.
Hacker
Hacker (do inglés hack, recurtar), tamén coñecido como sombreiro branco (white hat), é o neoloxismo utilizado para referirse a un experto en varios campos relacionados coa computación e as telecomunicacións: programación, redes de comunicacións, sistemas operativos, hardware de rede/voz etc. O seu entendemento adoita estar centrado nos sistemas informáticos, xa sexa de tipo hardware ou software.
Ben Foster (actor)
Traxectoria
Foster é un actor xudeu fillo de Stephen Foster, que é dono dun restaurante. Ten un irmán máis novo, Jon Foster, que tamén é actor. A súa avoa paterna emigrou de Rusia para fuxir dos pogroms. Os pais de Foster, quen el describe como «hippies de espírito ceibe e opositores da Guerra de Vietnam», mudáronse á pequena vila de Fairfield, Iowa, cando Ben tiña catro anos logo de que a súa casa en Boston fose roubada mentres a familia estaba presente.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1978
Resumo
Isto deixou a Reutemann á cabeza, por diante de Jones, cunha gran brecha sobre Andretti. Volta tras volta, Jones perseguiu a Reutemann, pero o Ferrari era demasiado rápido nas rectas para podelo adiantar. Por na volta 47, con Jones na cola do Ferrari, as ás dianteiras da Williams estrañamente colapsáronse, como resultado dun fallo de fabricación. Jones continuou a batalla, pero comezou a perder ao redor dun segundo por volta. Para aumentar a desgraza do australiano, a presión do combustible comezou a fallar.marchaba a tiróns como se o motor cuspira, e ás veces, cortaba por completo. Pasárono un coche tras outro, o Williams caeu ata o oitavo lugar. A consecución da volta rápida na volta 27 e o adiantamento a Emerson Fittipaldi na última volta, logrando o sétimo lugar foron os seus únicos consolos logo dunha pilotaxe espectacular.
Reutemann cruzou á meta, mantendo once segundos de diferenza sobre Andretti, quen tiña un coxín similar sobre Patrick Depailler terceiro.
Pintura románica
miniatura|O [[Santiago o Maior|apóstolo Santiago no Códice Calixtino.]]
Pierre Malotaux
Madureza e carreira profesional
En 2004 Malotaux recibiu unha condecoración real nos Países Baixos ao recibir o título de cabaleiro da Orde de Orange-Nassau. No mesmo ano, xunto con Jan in 't Veld, foi nomeado honorable membro do Real Instituto de Enxeñeiros (Koninklijk Instituut van Ingenieurs - KIVI).
Nevada
Ata 1864
En 1861, comezou a Guerra Civil Americana, dividindo o país en dous: a Unión, que eran os Estados Unidos propiamente ditos, e os rebeldes Estados Confederados de América. A maioría da poboación estaba a favor da Unión. Abraham Lincoln, presidente dos Estados Unidos nese momento, quería aprobar unha serie de Emendas Constitucionais que prohibisen dunha vez o uso do traballo escravo no país. A aprobación da maioría dos membros da Casa dos Representantes e no Senado sería necesaria. Daquela, Nevada tiña apenas 10 mil habitantes. En novembro de 1863, celebrouse unha convención constitucional para tentar crear unha constitución do futuro Estado de Nevada. Esta constitución contiña unha emenda que propuña impostos sobre calquera mineral extraído no estado. A economía entón estaba baseada en gran parte na minería, e esta constitución non se aprobou. Unha segunda convención constitucional realizouse en xullo de 1864, desta volta con éxito e esta constitución aprobouse. A constitución americana entón dicía que só os territorios con máis de 127.381 habitantes poderían converterse en Estados da Unión. Mais Abraham Lincoln ignorou a Constitución Americana, e tanto el como o Congreso americano aprobaran a elevación de Nevada á categoría de Estado. Así, Nevada converteuse no 36º Estado americano en 31 de outubro de 1864.
Política
250px|dereita|miniatura|Vista do Capitolio de Nevada, en [[Carson City.]]
Etnias
250px|dereita|miniatura|[[Reno, Nevada|Reno.]]
Economía
O produto interior bruto de Nevada en 2003 foi de 88.000 millóns de dólares. A renda per cápita do Estado, pola súa vez, foi de 31.910 dólares, o décimo noveno maior do país.
Cangas de Onís
Economía
A súa actividade económica céntrase na agricultura e a gandería, sendo tamén importante o turismo rural debido á beleza das súas paisaxes. As visitas ao Santuario de Covadonga e os lagos, son unha das localizacións turísticas máis visitadas dentro de todo o Principado de Asturias, sendo un dos concellos que maior número de visitantes recibe na rexión.
Guerra de Vietnam
Preliminares
Ao principio daquel conflito, Estados Unidos axudou a Francia co 20% dos gastos, aproximadamente. Ao terminar xa contribuía co 80% do esforzo bélico e chegou a ofrecer aos franceses dúas armas nucleares (que rexeitaron por non ver a utilidade do seu uso). Pese a non prestarlles todo o apoio solicitado polos colonizadores, o presidente Eisenhower enviou asesores e axuda, especialmente aérea: así, un terzo do material levado a Dien Bien Phu formaba parte da axuda estadounidense.
Tras a derrota francesa e os acordos obtidos na Conferencia de Xenebra de 1954, o apoio estadounidense ao réxime de Vgo Dinh Diem en Vietnam do Sur continuou, o mesmo que a oposición case total da administración estadounidense á unión das dúas nacións chamadas Vietnam. Pola súa banda, Vietnam do Norte continuou recibindo axuda da China e, en moita menor medida, da URSS. Inicialmente a axuda militar recaía principalmente na primeira nación, especialmente con armas lixeiras e portátiles; pero ao mesmo tempo con este tipo de envíos Pequín trataba de marcar as liñas mestras que debían seguir os vietnamitas, como comenta María Teresa Largo.
Vietnam non se reunifica
miniatura|dereita|200px|Ngo Dinh Diem despois de ser asasinado, en 1963. Ao Vietcong resultáballe moi doado lograr voluntarios para terminar cun goberno incompetente, represivo e corrupto. Un aldeán que se uniu a eles declarou que cando chegaba o cobrador de impostos esixía aos habitantes da aldea os tributos e cando marchaba practicamente non lles quedaba nada ; ademais, o Vietcong contaba cun bo número de veteranos do Viet Minh que derrotaran aos franceses unha década antes, aínda que a maioría daqueles veteranos foron repatriados ao Norte tras a guerra de Indochina.
Novamente en guerra
Os combates por parte dos guerrilleiros do Vietcong comezaron axiña, axudados polos comunistas do norte en forma de envíos de municións, armas, víveres e outros útiles por ruta marítima. Tamén se realizaron algúns envíos por terra no que despois foi a famosa Ruta Ho Chi Minh; pero inicialmente os homes do sur levaron a iniciativa axudados dende o mar.
O comezo
Pese ao que puidese parecer pola marcha que tomaron posteriormente os acontecementos, o primeiro continxente de marines foi moi ben recibido polos habitantes de Da Nang, con grilandas de flores e bailes. Ao mesmo tempo, nos Estados Unidos, o apoio popular roldaba o 60% da poboación, pese a que as protestas en contra e as denuncias ao descaradamente clasista sistema de recrutamento comezaron moi pronto.
Para lograr o primeiro obxectivo, os envíos de máis soldados non cesaron en varios anos e a finais de 1965 xa eran máis de 100 000 os efectivos destinados a Vietnam. Na parte orzamentaria o primeiro ano de conflito Estados Unidos destinou 1 000 millóns de dólares en axuda. Grazas a esta riada económica, as subministracións alcanzaron a cifra de case 10 millóns de toneladas ao mes. Ademais diso, Estados Unidos sempre se sentiu orgulloso de abastecer ben os seus soldados con uniformes limpos cando non podían bañarse, agasallos da casa e até xornais. Os militares chegaban incluso a garantir polo menos unha comida quente ao día para todos os seus homes, levadas en recipientes de aluminio en helicóptero, aínda que ás veces a variedade creaba algo de desorganización e erros na rotación dos inxentes recursos dispoñibles. Un veterano queixábase de que recibían uniformes novos, galletas e outros artigos, pero nin unha soa comida decente en sete días.
As primeiras leccións
Estas tácticas descolocaban moito ao alto mando da coalición, aos seus oficiais e aos propios soldados. Un membro das Forzas Especiais afirmou anos despois: Así, a guerra de Vietnam converteuse nunha serie de larguísimos momentos de inactividade ou de marcha interrompidos por algúns instantes de loita sanguenta, o cal esnaquizaba os nervios dos soldados e enfurecíaos enormemente. O resultado era que a emboscada se converteu nunha obsesión e o evitar caer nunha resultaba ser unha das primeiras prioridades dos homes, antes que as ordes ou a obediencia aos seus oficiais. Este tedio na selva e ao mesmo tempo a tensión ante un posible ataque esnaquizou moitos nervios e máis da metade dos soldados norteamericanos terminaban drogadictos. Esta foi outra causa que lles custaría a derrota.
Se dura resultaba a táctica para os soldados non o era moito menos para o alto mando. O desexo de conseguir unha batalla campal chegou a ser a particular obsesión para o Pentágono, que organizaba operacións co fin de localizar o Cuartel Xeral do Vietcong. Na súa mente seguía fixa a idea de que os guerrilleiros defenderían aquela valiosa posesión con profusión e, xa que logo, terían unha oportunidade para destruílos. Pero, por máis operacións que levaron a cabo, o Cuartel Xeral nunca apareceu (supoñendo que non fose na realidade unha oficina en Hanoi).
A moral dos vietnamitas
Outro exemplo de laboriosidade sen desesperanza dérono os habitantes de Vietnam do Norte tras os bombardeos. Un membro da comunidade relatábao do seguinte xeito: Para os homes provenientes de rexións temperadas, a xungla pódelles resultar un lugar hostil, amiga dos seus inimigos e inimiga súa, como crían os ingleses en Birmania durante a segunda guerra mundial. Os vietnamitas debían alimentarse de serpes, ratos, lagartos e, cando había sorte, arroz; por esta razón cando os alimentos faltaban podían sobrevivir da selva sen que se resistise a súa moral e cando aqueles chegaban, tras o roubo nunha base, vivíanse momentos de euforia e satisfacción. Iso foi algo que experimentaran os franceses da Columna Alessandri na súa penosa marcha cara á China: cando os avións estadounidenses lanzaron racións de comida foi para eles un manxar ; cousa que para os membros das unidades estadounidenses perdidas na selva non supoñía ningunha exquisitez e até se chegaba a establecer quendas para que puidesen elixir as que máis lles gustaba.
Outras participacións estranxeiras
miniatura|300px|dereita|A xungla é un escenario hostil, é por iso que a disposición de tropas experimentadas resultaba moi útil. Na imaxe, efectivos de Marines da Compañía H, 2º Batallón do 4º Rexemento, avanzando durante a operación "Hastings" en [[Dong Ha, xullo de 1966]]
Soutullo, Anseán, Lalín
Soutullo é un lugar da parroquia de Anseán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 49 habitantes (26 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 14 habitantes con respecto ao ano 2000.
Guerra de Vietnam
O poder da tecnoloxía contra o poder da tecnoloxía
Sobre a guerra de Vietnam, como sobre calquera conflito librado entre un país grande e outro pequeno, existen varios tópicos que non son de todo certos por máis repetidos que sexan. Un deses tópicos é a afirmación de que os vietnamitas loitaban con armas rudimentarias contra a máis avanzada tecnoloxía. Certamente varios informes de intelixencia mostraban que o Vietcong obtiña a maior parte do seu material de exército do Sur e das minas e outros artefactos sen estoupar lanzados polos Estados Unidos. Hai rexistros de que o Vietcong e o EVN preparaban trampas case artesanais, como as estacas punji cubertas de excrementos para acelerar a gangrena ao soldado que a pisaba. Pola súa banda Estados Unidos empregaba as bombas lazy dogs cargadas con miles de coitelas para xerar unha morte máis lenta ás vítimas que atopasen ao seu paso.
A Ofensiva de Pascua: o ARVN resiste
Foi necesario un golpe deste tipo para que o timorato presidente Thieu relevase do mando o xeneral Giai e o tenente xeneral Ngo Dzu (covardes e corruptos) e colocase á fronte dos seus homes o xeneral Ngo Quang Truong, cualificado por algúns como o mellor oficial de Vietnam do Sur. Este home enérxico detivo as retiradas e ordenou que todos os desertores e saqueadores fosen executados.
As Linebaker: os bombardeos sobre o Norte
esquerda|miniatura|300px|Nixon ordenou a meirande campaña de bombardeos da guerra; pero os resultados foron case nulos.
No 8 de maio de 1972 Richard Nixon suspendeu as negociacións de París polos continuos ataques do EVN e ordenou a campaña de bombardeos Linebaker para minar os portos, os obxectivos militares, as vías férreas, as instalacións petrolíferas, os aeródromos e os peiraos de todo Vietnam do Norte. Segundo as fontes estadounidenses, o Presidente estaba indignado polas continuas incursións do Norte sobre o Sur e dixo que aqueles vietnamitas ían sufrir un bombardeo como nunca antes sufriran. El tiña moi presente que a Operación Rolling Thunder desgastara moito ao seu antecesor e unha moito máis dura faría o mesmo con el, pero era home enérxico e non dubidou en ordenar a saída dos B-52.
Segundo as fontes occidentais os bombardeos non perseguían levar a Vietnam do Norte de novo á mesa de negociacións, senón demostrar a Vietnam do Sur que os seguirían apoiando pese a retirar os seus soldados. No entanto Nixon desexaba unha saída honrosa da que sería a primeira derrota para o seu país e esta circunstancia tamén influíu en lanzar os bombardeos.
O 23 de outubro os bombardeos pararon e retomáronse as negociacións.
Hanoi prepárase
Pese a que a vitoria non se vía a curto prazo e os homes de Giap estaban retrocedendo fronte ao ARVN, si había indicios de que o tomado na Ofensiva de Pascua e afianzado cos acordos de paz de París constituía unha base sólida para o ataque final.
Os preliminares da Ofensiva de Primavera
O 1 de marzo de 1975 o EVN cortou os enclaves terrestres con Ban Me Thuot e a cidade caeu o 13 dese mesmo mes. O ataque fixo tomar ao presidente Thieu dúas de tantas decisións trabucadas, pero que naqueles momentos resultaron extraordinariamente tráxicas:
A Ofensiva de Primavera
O xeneral Cao Van Vien ordenou aos seus homes defenderen as posicións até a fin e pouco despois fuxiu. As mesmas dúas cousas fixo o presidente Thieu. O seu cargo foi ocupado o 28 de abril por Duong Van Minh (Gran Minh).