cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino de Galicia
A monarquía visigoda (585-711)
No ano 715 Abd al-Aziz ibn Musa toma por esposa a viúva de Rodrigo, chamada Exilona titulada reginam Spanie, confirmando a continuidade dinástica, transferida así lexitimamente ó gobernador musulmán. Con este feito os gobernantes musulmáns consideráronse politicamente continuadores do anterior estado e asumiron os atributos detidos antes polos reis visigodos de Toledo. Deste xeito, islamizada e gobernada agora Spania dende Córdoba, alén das súas fronteiras, os emires cordobeses serían coñecidos co título de rex Spanie. A partir dese intre comeza unha nova concepción xeográfica, pois Spania ("España") vai ser o nome co que se designe o territorio islamizado e rexido por señores musulmáns, e Gallecia o territorio rexido por señores cristiáns. Así o historiador Al-Maqqari deixa claro a extensión do dominio dos señores musulmáns ó referirse á conquista militar de comezos do século VIII:
A formación da nova monarquía galaica (711-739)
En contraste, e a pesar da aparente convulsión política de comezos do século VIII, a rede eclesiástica galega non sufriu alteracións demasiado profundas, e así, mentres que Asturias continuou carecendo de sé episcopal ata finais do século IX, o territorio da actual Galiza mantivo unha total continuidade relixiosa dende época galaico-romana cando menos en tres dioceses: Lugo, Britonia-Mondoñedo e Iria, onde os seus bispos residiron ininterrompidamente nas súas respectivas sés, e nominalmente noutras cinco máis: Braga, Ourense, Tui, Lamego e Dumio. De certo, ante a inseguridade político-relixiosa, os bispos destas dioceses residiron noutras sés: de feito en Lugo acolléronse temporalmente os bispos de Braga e Ourense, na diocese de Iria os de Tui e Lamego, e en Britonia-Mondoñedo o de Dumio.
Orixe e consolidación do reino cristián (739-791)
Coa morte de Fáfila, as crónicas do rei Afonso III relatan a entrada dun señor territorial cántabro chamado Afonso, que tería casado coa irmá de Fáfila ampliando con isto os seus dominios. Así o pequeno reino/señorío iniciado por Paio puido ter medrado pola vía matrimonial perdendo a súa condición estritamente ástur, para ser unha entidade onde o carácter cristián, e sobre todo o mesmo marco xeográfico, deberon ser posiblemente os puntos de unión entre estes señores cantabro-ástures que terían acrecentando e unificando con outros territorios o seu propio dominio. Pasamos así dun pequeno reino/señorío no oriente asturiano, a un territorio maior que será co tempo autoproclamado como Regnum Christianorum, ou "reino dos Cristiáns", pois foi o factor relixioso, libre de vasalaxe directa a Córdoba, un importante pretexto para a integración dos distintos pobos de toda a Gallaecia.
Novamente á morte de Silo, accedeu outro señor territorial, Mauregato (783-788), que se rebela contra os oficiais de palacio, apoderándose do reino de Silo e facendo que Afonso II se teña que exiliar en terras da súa nai, a vasca Munia. As crónicas afonsinas omiten ás veces o seu reinado, e a maioría preséntano como tirano e usurpador. Non obstante, o seu reinado foi contemporáneo da fabricación dun himno apostólico a Santiago, e da importante querela adopcionista. Finalmente, subiu ó trono Vermudo I, sobredito o Diácono, entre os anos 788 e 791 tras suceder a Mauregato. Algúns autores apuntan ó territorio galego propiamente dito, como posible berce da súa nai, o que lle tería sumado apoios no occidente do reino, e de feito o acceso ó poder sen ningún tipo de dificultade fai supoñer ós investigadores que Vermudo I debeu contar co apoio da mesma nobreza que apoiou o ascenso de Mauregato ó trono. As crónicas de Afonso III explican o seu vencello familiar con Aurelio facéndoo irmán deste, e finalmente remontando a súa orixe ó dux visigodo Pedro. Tampouco faltan documentos medievais que aseguran que Vermudo I casou cunha aristócrata galega de nome Ursinda, neta presumiblemente do conde Sisebuto de Coímbra e filla do rei visigodo Witiza. O certo é que as crónicas de Afonso III necesitaron ideoloxicamente facer entroncar a estes señores territoriais co pasado visigodo, coa fin de presentalos a eles —e consecuentemente ó propio Afonso III— como únicos reis verdadeiramente lexítimos, unha constante neogoticista. O que con certeza si se sabe, é que no ano 791 Vermudo I deixou de gobernar, sendo sucedido por Afonso II, figura histórica que si presenta atributos reais fóra de toda dúbida, e cuxo goberno é de especial importancia para as terras galegas.
Afonso II e tumba apostólica (791-842)
Deste xeito, mentres as crónicas de Afonso III agochan os contactos políticos establecidos entre os monarcas galaicos e a corte de Carlomagno, as fontes francas confirman a asistencia de bispos de Galiza ó sínodo de Ratisbona no ano 782, e tamén ó concilio de Frankfurt, onde asistiron bispos de Italiae, Galliae, Gothiae, Aquitaniae, Galleciae (de Italia, da Galia, de Gotia, da Aquitania, de Galiza) no ano 794 o de maior relevancia de todos os celebrados nos tempos de Carlomagno, pois nel tratouse o tema do Adopcionismo, que afectaba a unidade relixiosa de Occidente. Así mesmo, os anais francos achegan abondosa información sobre o envío de embaixadas por parte de Afonso II o Casto, que é coñecido tanto nos Annales Regni Francorum como na Vita Karoli Magni como Hadefonsi regis Galleciae et Asturiae, é dicir, rei de Galiza e Asturias ou mesmo coma Galletiarum principis (príncipe das Galicias) segundo a Vita Hludovici e rex Gallaeciae segundo o cronicón medieval de Hermann de Reichenau, escrito no século XI. En todo caso, as relacións entre Carlomagno e este monarca deberon ser moi estreitas, pois o cronista Exinardo na Vita Karoli Magni afirma que cando Afonso II enviaba mensaxeiros ou cartas a Carlomagno, quería ser chamado propriu sunn, é dicir, o seu vasalo.
A Era Compostelá (1111-1230)
Tamén se produce, ó longo deste século, un rápido crecemento da poboación que, no medio rural, se traduce en máis brazos para traballaren a terra e, como consecuencia, ábrense novos espazos e colonízanse e áranse terras virxes baixo a dirección dos grandes mosteiros. Isto, unido á mellora dos aparellos de labranza e ó perfeccionamento dos sistemas de cultivo, permitiu xerar un aumento da produtividade que vai repercutir no nivel de vida. O repartimento desa maior produtividade entre os labregos e os señores realizábase mediante o establecemento dos foros. As transformación económicas e sociais carrexaron cambios profundos na mentalidade, iniciándose nas vilas unha renovación relixiosa de man das ordes mendicantes, sobre todo dos franciscanos, que traían xermolos de reformas sociais.
Galiza e a coroa de Castela
A imposición de Fernando III como herdeiro sobre os reinos de Galiza e León, supuxo o comezo dunha etapa de decadencia e unha negativa evolución dos intereses xerais do reino, sendo a nobreza condal galega e os concellos dos burgos galegos os grandes prexudicados. Apartados do alto nivel das decisións dunha Corte radicada en Castela, Galiza pasaba de núcleo a periferia dunha coroa gobernada por casteláns.
Galiza e a primeira guerra civil de Castela (1366-1369)
Henrique, fillo extramatrimonial de Afonso XI de Castela e medio irmán de Pedro I soubo aproveitar este descontento dos grandes grupos nobiliarios para iniciar unha guerra contra Pedro I, apoiado nos inimigos deste, tales como Pedro IV de Aragón (con quen Pedro I estaba en guerra) e as compañías de mercenarios comandadas por Bertrand Du Guesclin. Os concellos e a maior parte dos nobres do Reino de Galiza van ser nesta guerra o principal bastión de Pedro I, moi ligado a Galiza a través da familia Castro. As máximas autoridades do reino tales como Fernando Ruiz de Castro, Pertegueiro Maior de Santiago, o Adiantado maior do Reino de Galiza, Sueiro Eans de Parada, así como outros aristócratas; Xoán Fernández de Andeiro, Men Rodrígues de Seabra ou Fernán Peres de Deza, van ser os principais defensores do monarca "lexítimo".
Aínda que a vitoria de Pedro en Nájera (1367) prevía a fin da guerra grazas ao apoio do príncipe inglés Eduardo de Woodstock, a quen Pedro prometeu facer rei de Galiza o seu fillo Eduardo dun ano de idade, a entrada neste conflito de Carlos V de Francia (inimigo de Inglaterra e polo tanto tamén de Pedro I) desestabilizou os acontecementos. A captura de Pedro I durante a batalla de Montiel e o seu asasinato en 1369 supuñan a fin da guerra en Castela, mais non no Reino de Galiza que se mantiña independente do novo rei, Henrique de Trastámara.
Apoio de Fernando I de Portugal á causa galega
As medidas de goberno de Fernando I de Portugal como rei de Galiza pasaron polas fortificación estratéxicas de prazas como Tui e Baiona entre outras, a liberación do tráfico comercial entre os seus dous reinos (Galiza e Portugal), así coma o abastecemento de alimentos ás poboacións galegas minguadas pola guerra ("Carregar em Lisboa navios e cevada e vinhos, que levassem todo a aquelle logar para seer bastecido"). Asemade, Fernando I realizou disposicións en materia monetaria, para o que mandou fazer moeda de seus sinais d´ouro e prata, asii (...) na Crunha e em Tuy, testemuñando as Cortes de Lisboa do ano 1371 a validez das moedas co seu selo, indistintamente no Reino de Galiza coma no de Portugal.
O duque de Lancaster, rei de Galiza
Tras estas accións militares practicamente toda Galiza ficaba en poder do duque, concretamente despois de que el e o rei portugués se fixeran co dominio de Ferrol, así a crónica escrita por Jean Froissart déixao claro: avoient mis en leur obeissance tout le roiaulme de Gallice.
Resistencia dos nobres galegos ós Reis Católicos
O reino entrou noutra fase, marcada pola extinción política dos sectores sociais capaces de conducir unha dinámica propia, convertido nun territorio periférico da monarquía hispánica na súa proxección imperial. Supeditado a institucións alleas, introducíronse organismos novos impostos dende fóra (audiencia, santa irmandade, gobernadores, correxedores, inquisición, congregación monástica de Valladolid etc.), nutridos maiormente con funcionarios estranxeiros e contando co concurso dos sectores autóctonos intermediarios e subalternos.
A provincia do Bierzo no Reino de Galiza
Porén, e malia á final adscrición do Bierzo ás terras de León, non impediu que o galego continuase a ser falado polos seus habitantes e que territorio berciano continuara a ser tradicionalmente considerado parte integrante de Galiza, así escritores e humanistas como Fernán Pérez de Oliva, Jerónimo Zurita (... polas novidades que acontecían en Galiza pola ocupación de Ponferrada que se tiña por don Rodrigo Osorio conde de Lemos...), Lope de Vega, e viaxeiros como Bartolomé de Villalba y Estraña, Nompar de Caumont II, Claude de Bronseval, Arnold von Harff e outros, continuaron a considerar na súa obra o Bierzo occidental como parte do Reino de Galiza, aludindo a diferentes enclaves como galegos, (Ponferrada) llave e principio del reyno de Gallizia , (Vilafranca do Bierzo) tiene esta villa buena vega, aunque ya está en Galicia , mesmo afirmando firmemente que: Pont Ferrat (Ponferrada), fin d’Espagne, commencement de Galice (Ponferrada, fin de España e comezo de Galiza).
A política de Filipe II no reino (1556-1598)
Os 42 anos de reinado de Filipe II estiveron marcados dende o primeiro pola guerra (contra os Países Baixos, Francia, Inglaterra, Portugal e o Imperio Otomán), motivada esta pola ambición persoal do monarca que tentou non só evitar a perda do seu patrimonio territorial, senón incluso expandir os seus dominios, creando un campo de batalla por todo o Atlántico e norte de Europa que carrexou nefastas consecuencias non só económicas, senón tamén sociais e humanas para o Reino de Galiza.
A recuperación do voto do Reino de Galiza nas Cortes (1623)
Un ano despois da negativa do emperador, as cidades galegas toman a iniciativa, e no ano 1557 unha Xunta do Reino oferta 20 000 ducados polo que xa de por si era un voto lexítimo nas Cortes. A aspiración seguiu a ser recollida por sucesivas xuntas ata que no 1599 a Audiencia accedeu ó desexo das sete capitais (Tui, Mondoñedo, Betanzos, A Coruña, Santiago, Ourense e Lugo) e convocounas para tratar en exclusiva o asunto. Dous comisionados encargáronse de facer en Madrid as xestións pertinentes, mais as súas novas ofertas pecuniarias foron rexeitadas.
A instauración dos Borbóns (século XVIII)
Neste período o Reino de Galiza adquiriu un gran valor estratéxico dentro dos ambiciosos plans, políticos, económicos e militares dos Borbóns. Aproveitando o remate da guerra de Flandres e Portugal e o tratado de Utrecht (1712-1714) unhas das primeiras medidas foi a creación dun grandioso arsenal na vila mariñeira de Ferrol en 1749 co que despois dos ataques británicos de 1743 e 1745, pretendíase garantir entre outras cousas o rentabilísimo negocio que para a coroa supuña o comercio coas Américas (Novo México, Rio de la Plata etc.) e que pola situación contribuíu ó crecemento de cidades portuarias como Vigo e A Coruña.
Consecuencias
Non obstante, este férreo proceso centralista creou en Galiza unha forte reacción política e social, foi o chamado “provincialismo”, que esixía a devolución dunha entidade política para Galiza así como a recuperación dun goberno que acabara co colonialismo de España —segundo os provincialistas.
O león púrpura, emblema dos reis
Un dos primeiros reis europeos en facer uso deste sinal heráldico foi o galego Afonso VII, o Emperador, quen a comezos do século XII comeza timidamente a empregar o león púrpura conforme o seu vello simbolismo, o leo fortis (o forte león que simbolizaba a potencia e primacía do monarca), desenvolvéndose co seu fillo Fernando II e reafirmándose por fin en termos propiamente heráldicos con Afonso IX.
O cáliz, emblema do reino
Paralelamente ó proceso de desenvolvemento e consolidación dos emblemas reais europeos, nacían a finais do século XIII as primeiras compilacións dos mesmos, os armoriais, onde aparecían unha relación de reinos e das respectivas armas empregadas. No caso de Galiza, a antigüidade e proxección da que durante séculos gozou o reino e os seus reis, levou a que a súa representación heráldica fixese aparición en varios armoriais temperáns (non así os máis recentes reinos de Castela e León), non obstante a inexistencia dunhas armas exclusivas de Galiza nese momento orixinou un baleiro que os heraldistas salvaron asignándolle unhas armas falantes, é dicir a identificación simbólica coa fonética.
O Reino de Galiza e a historiografía tradicional
A ausencia dunha historia que respondera ás esixencias ideolóxico-historiográficas do novo Estado-nación España, foi salvada polo ambicioso proxecto editorial de Modesto Lafuente, Historia General de España, emprendido no ano 1850 e que aspiraba a ser a primeira historia nacional española, establecendo os alicerces nos que posteriormente se asentarían gran parte da historiografía española.
Axiña e coincidindo co inicio das hostilidades bélicas con Marrocos na metade do século XIX, comezouse a colocar as pedras angulares da historiografía tradicional española; os visigodos, a Reconquista e o suposto papel preponderante do Reino de Castela. Con isto pretendíase dotar á nación española dunha aura divina, Se algunha porción do globo parece feita para ser habitada por un pobo reunido en corpo de nación, este país é a España, concedendo ós visigodos unha especial atención Serán estes [suevos e outros]'' os pobos destinados a herdar esta rica e fértil provincia? Non, nin España o merece, nin Deus o permite. Uns e outros serán quitados por un pobo menos indigno que eles de ocupar este chan privilexiado, os visigodos''.
Lusofonía
Cuestións xerais
A lusofonía é unha entidade en expansión que ocupa importantes espazos arredor do mundo e que engloba máis de douscentos cincuenta millóns de falantes de portugués distribuídos polos cinco continentes, agrupados en Estados-Nación, nacións sen Estado, numerosas diásporas, colectivos educativos, políticos, científicos, empresariais e individuos particulares.
Orixe e antecedentes
Serán moitos os lingüistas, personaxes da cultura e responsábeis políticos os que aproben o proxecto da lusofonía. É o caso, por exemplo, de Amílcar Cabral, Agostinho Neto, Samora Machel e outros xefes de Estado que, tras a independencia, optaron por adoptar como lingua oficial o portugués, sen prexuízo de teren en consideración as súas linguas maternas como linguas nacionais. Neste sentido, é pertinente citar o profesor Pedro Borges Graça, que afirma que a lingua portuguesa é “o cimento da construción nacional dos países africanos lusófonos; o principal elemento de ligazón coa modernidade”.
Discusión do concepto e alternativas
Entre os autores opostos ao uso do termo lusofonía, cómpre citar a José Eduardo Agualusa, que o atopa reducionista, centrado unicamente en Portugal.
Colonialismo
Na análise destes termos colonialistas é importante destacar o enfoque proporcionado por Eduardo Lourenço e María Manuel Baptista, que atribúen a reconstrución poscolonial a un espazo imaxinario de nostalxia imperial creado para tratar de reducir o isolamento e lograr unha maior visibilidade. Asín, ven no termo lusofonía un concepto vago, impreciso e poscolonialista que trata de unificar arredor de Portugal un espazo cultural fragmentado, plural e diferente, en que a unidade só pode darse co coñecemento profundo e o respecto a todas as súas realidades: brasileira, angolana, mozambicana, cabo-verdiana ou san-tomense, e tamén portuguesa, mais non exclusivamente.
Filmes de Letonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Despois de acadar a independencia en setembro de 1991, Letonia presentou o seu primeiro filme para a consideración da Academia no ano 1992. Foi a comedia lixeira Cilvēka bērns, dirixida por Jānis Streičs.
Heroe da República de Cuba
Foi creado pola Lei Nº 17 do 28 de xuño de 1978. Poden ser condecorados individuos civís ou militares cubanos ou estranxeiros e tamén cidades ou pobos. O agraciado pode levar a medalla no uniforme militar e en caso de levar vestimenta civil debe utilizar a miniatura que tamén se lle entrega. A todo o que recibe esta honra tamén se lle impón a Orde Praia Girón.
Cemiterio dos Ingleses
Naufraxios posteriores
O Cemiterio dos Ingleses está incluído na Ruta Europea de Cemiterios Singulares.
Club de lectura
miniatura|Reunión dun club de lectura. Un club de lectura é unha actividade, xeralmente gratuíta, onde un grupo de persoas afeccionadas a un xénero de novela determinada comparten a súa experiencia e as súas impresións con outros afeccionados.
Abrasión (homónimos)
Abrasión pode referirse a:
Teobaldo I de Blois
Teobaldo I de Blois o Tramposo (en francés Thibaut le Trincheur), nado ao redor de 910 e finado o 16 de xaneiro de 975/977, foi Conde de Blois, de Chartres, Vizconde de Tours, conde soberano de Châteaudun, señor de Vierzon e Sancerre, de Chinon, de Saumur, de Beaugency e de Provins (señoría chamada a miúdo condado de Provins).
Orquesta Clásica de Vigo
A Orquesta Clásica de Vigo non é unha orquestra profesional, estando integrada case na súa totalidade polo alumnado e o profesorado da cidade de Vigo e a súa contorna.
Atrás
Atrás foi un semanario que se editou en Lalín en 1930.
Historia e características
Subtitulado Semanario editado por el Centro Republicano de Lalín, apareceu o 13 de setembro de 1930. De tendencia republicana, estaba dirixido por Manuel Ferreiro Panadeiro. No seu editorial proclamaba:
Entre os seus colaboradores figuraron José Echeverría Novoa e Xesús Golmar. Só chegou a ver a luz o primeiro número.
Illas Natuna
O arcqupélago é unha das partes máis setentrionais de Indonesia. A súa poboación é de aproximadamente 100 000 habitantes.
Até xullo de 2004 as illas Riau formaban parte da provincia de Riau, en Sumatra; desde entón se lles uniron os dous arquipélagos antes citados para formaren os tres unha nova provincia. En total, a provincia comprende uns 21 992 km² e conta con 1 198 526 habitantes. A capital é a localidade de Tanjung Pinang.
Capa de rede
Control de conxestión
Cando nunha rede un nodo recibe máis tráfico do que pode procesar pódese dar unha conxestión. O problema é que unha vez que se produce unha conxestión nun nodo o problema tende a estenderse polo resto da rede. Por iso hai técnicas de prevención e control que se poden e deben aplicar no nivel de rede.
Filmes de Eslovaquia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 1993, Eslovaquia formaba parte constituínte de Checoslovaquia, e checos e eslovacos colaboraban de xeito habitual nas producións nacionais. Obchod na korze, que gañou o premio ó mellor filme en lingua non inglesa en 1966 para Checoslovaquia, era unha produción en lingua eslovaca. Tamén foi o primeiro filme presentado por Checoslovaquia en ser nomeado ó Óscar.
Alvor
Orixe: Idade Antiga
O nome Alvor está asociado ao de Portus Hannibalis, un porto fundado polo xeneral cartaxinés Aníbal Barca, segundo menciona João de Barros]: "Alvor, vila no Reino do Algarve, sabia-se chamar Porto de Aníbal, como diz Florián de Ocampo".
Idade Media
Alvor foi reconquistada polo rei Sancho I o 3 de xuño de 1189, coa axuda de cabaleiros cruzados, pero foi retomada dous anos máis tarde polos musulmáns, e reconquistada definitivamente en 1250, coa conquista do Algarve por Afonso III. Foi econstruída polo rei Dinís en 1300.
IES Valle Inclán
O IES Valle Inclán é un instituto de educación secundaria e un grande edificio ecléctico con elementos modernistas situado no centro da cidade de Pontevedra. Leva o nome do escritor Valle-Inclán que estudou e viviu en Pontevedra. O edificio é obra dos arquitectos Joaquín Rojí López-Calvo e José Lorite Kramer.
Localización
O instituto está situado no lado máis occidental da Gran Vía de Montero Ríos (construída na década de 1870), fronte á Alameda de Pontevedra, no novo barrio burgués creado pola derriba das murallas da cidade en 1855. A construción doutros grandes edificios como o Pazo da Deputación de Pontevedra, ou o edificio da Escola Normal de Pontevedra fixeron deste lugar o grande espazo de lecer da burguesía da cidade a finais do século XIX e nas primeiras décadas do século XX.
Historia
Na posguerra, os alumnos do instituto (mozos e mozas) estaban separados en dúas plantas diferentes con entradas independentes. En 1963 creouse o instituto feminino de Pontevedra (a partir da división do Instituto Nacional de Pontevedra en masculino e feminino), que se convertería no actual Instituto Valle-Inclán, e reformouse o edificio, no que permanecería o instituto feminino. O instituto feminino trasladouse temporalmente en 1964 ao edificio da Escola Normal durante as obras de reforma. A última reforma completa do edificio realizouse en 1972.
Razia Butt
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Peshawar. A súa primeira publicación foi na década de 1940 nun xornal literario Despois desenvolveu o seu primeiro relato nunha novela Naila. Casou en 1946, e logo duns anos sen publicar retomou a actividade na década de 1950. Ten acreditadas 51 novelas e 350 relatos.
Patricia Clarkson
Vida persoal
Clarkson reside en Nova York. En 2007, adquiriu un loft en Greenwich Village por 1,5 millóns de dólares. Vendeuno por 2,5 millóns en novembro de 2018.
Función trigonométrica
Definicións nun triángulo rectángulo
2). O coseno dun ángulo é a razón entre as lonxitudes do lado contiguo e da hipotenusa. No noso caso,
Cálculo
centro
Para determinar as funcións trigonométricas para ángulos de 60º (π/3 radiáns) e 30º (π/6 radiáns), comezamos cun triángulo equilátero de lonxitude de lado igual a 1. Todos os seus ángulos son de 60º. Ó dividilo noutros dous simétricos, obtemos un triángulo rectángulo con ángulos de 30º e 60º. Para un triángulo tal, o lado menor = 1/2, e o maior (excepto a hipotenusa, que mide 1), =(√3)/2. Polo tanto
Definicións sobre a circunferencia unitaria
dereita|miniatura|300px|Todas as funcións trigonométricas poden ser construídas de xeito trigonométrico en termos dun círculo unitario centrado no O. De xeito alternativo, todas as funcións trigonométricas básicas poden ser definidas sobre a circunferencia unidade, do xeito usado historicamente. En particular, para unha corda do círculo, onde θ é a metade do ángulo subtendido, sen(θ) é GF (a metade da corda), definición introducida na India (como pode verse abaixo). cos(θ) é a distancia horizontal OG, tan(θ) é a lonxitude do segmento FE da liña tanxente á circunferencia en F, de aquí o nome tanxente para esta función. cot(θ) é outro segmento tanxente, DF. sec(θ) = OE e cosec(θ) = OD son segmentos de liñas secantes (intersecando a circunferencia en dous puntos), e poden ser vistos como proxeccións de OF ó longo da tanxente en F nos eixes horizontal e vertical, respectivamente. A partir desta construción, é doado ver que secante e tanxente diverxen cando θ se aproxima a π/2 (90º) e que cosecante e cotanxente fáno cando θ se aproxima a cero.
Relacións coa función exponencial
O que amosa que os procesos exponenciais están intimamente ligados ó comportamento periódico.
Propiedades e aplicacións
As funcións trigonométricas son tamén importantes fora do estudo dos triángulos. Existen funcións periódicas con formatos gráficos característicos, útis para modelar fenómenos recorrentes como ondas de son ou luz. Cada sinal pode ser escrita como unha suma infinita de funcións seno e coseno de diferentes frecuencias; esa é a idea básica da análise de Fourier, no que as series trigonométricas son usadas para resolver unha variedade de problemas de ecuacións de diferenciais parciais con valores nos límites.
Kabupaten
Historia
Anteriormente, en Indonesia, os Kabupaten eran coñecidos como Daerah Tingkat II Kabupaten (Área de segundo nivel - Kabupaten). Co Decreto Lei número 22 do ano 1999 (Undang-undang Nomor 22 Tahun 1999) pasou a chamarse simplemente Kabupaten.
Jovanka Broz
Jovanka Broz, nada en Udbina o 7 de decembro de 1924 e finada en Belgrado o 20 de outubro de 2013, foi unha partisana e primeira dama de Iugoslavia entre 1953 e 1980 como dona de Josip Broz Tito.
Camelle, Camariñas
Xeografía
Por esta parroquia pasa a 5ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Historia
Durante as invasións normandas dos viquingos, os habitantes de Camelle refuxiáronse no agocho do Alto da Gurita. Segundo a tradición oral, agocháronse entre as árbores pintados con barro e prepararon unha emboscada ós viquingos na zona da Señora, preto da vila, con vitoria local..
A finais da idade media creouse un dos primeiros peiraos galegos adicados á pesca da balea, xunto cos de Malpica e Caión. Foi fundado por baleeiros vascos, e destacaron na pesca os capitáns García de Olaso e Sarrondo, naturais de Zarautz (Guipúscoa) e Clemente del Campo, de Luanco (Asturias). No monte de Can Ladrón construíuse un posto de vixilancia, posiblemente do século XVI.
Juan de Jesús
Traxectoria
Foi enterrado na igrexa de San Diego do Monte, onde era venerado. Na actualidade estase a procesar a beatificación.
Camariñas
Camariñas é un concello da provincia da Coruña, encravado na Costa da Morte e pertencente á comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2014 tiña 5774 habitantes (6226 no 2010, 6323 no 2006, 6467 no 2005, 6502 no 2004, 6597 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é  ou.
Steen Steensen Blicher
Steen Steensen Blicher, nado o 11 de outubro de 1782 en Vium (Xutlandia) e finado o 26 de marzo de 1848 en Spentrup, foi un autor e poeta dinamarqués. Boa parte da súa obra adoita ligarse ao Romanticismo. Amais de escritor, tamén foi párroco (de Thorning e máis tarde de Spentrup), igual ca o seu pai Niels Gudme Blicher.
Liudmila Pavlichenko
Visitas a países aliados
miniatura|300x300px| Pavlichenko (no centro) co Fiscal Xeral Robert Jackson (esquerda) e a primeira dama [[Eleanor Roosevelt en Washington DC. ]] En 1942, Pavlichenko foi enviada ao Canadá e os Estados Unidos para unha visita publicitaria e converteuse na primeira cidadá soviética en ser recibida por un presidente estadounidense cando Franklin D. Roosevelt a recibiu na Casa Branca. Máis tarde Pavlichenko foi invitada por Eleanor Roosevelt a percorrer América contando as súas experiencias. Mentres se reunía con xornalistas en Washington, D.C., quedou estupefacta polo tipo de preguntas que se lle formularon. "Un xornalista incluso criticou a lonxitude da saia do meu uniforme, dicindo que en América as mulleres levan saias máis curtas e ademais que o meu uniforme me facía gorda".
Úbalo
Pode distinguirse doutros frinxílidos similares pola cor da plumaxe. As partes superiores son verdes cincentas e as inferiores brancas con vetas cincentas. As ás son negras cunha viva barra amarela e a cola é negra con laterais amarelos. O macho ten unha cara e peito principalmente amarelos, cun nítido píleo negro. As femias e xoves teñen unha cabeza verde cincenta e sen píleo. É unha ave confiada, sociable e activa. A súa canción é unha agradable mestura de chíos e trilos. Por estas razóns críase a miúdo en catividade.
Distribución e hábitat
O seu hábitat son as áreas forestais de determinada altitude nun lado das montañas, xa que teñen predilección polas ladeiras húmidas. Os bosques de coníferas, especialmente de piceas, son os seus favoritos para a reprodución. Constrúe o niño nunha árbore, poñendo de 2 a 6 ovos. Tamén se reproduce en bosques mixtos; mentres que para pasar o inverno prefire zonas agrícolas con colleitas ou restroballos e áreas que teñan árbores con abundantes sementes.
Reprodución
miniatura|Ovos de Spinus spinus As parellas fórmanse xeralmente durante o período invernal antes da migración. Os machos compiten agresivamente polas femias. Como parte do cortexo o macho esponxa as plumas e o píleo e mitra, aparentando ser máis grande, e estende a cola e canta repetidamente. Tamén fan un voo de apareamento de árbore en árbore, aínda que non é tan atractivo como o voo doutros pimpíns. Constrúen un niño que está xeralmente localizado no extremo dunha póla relativamente alta dunha conífera, para que quede razoablemente oculto e sexa difícil de ver. Na península Ibérica fai os niños en Abies alba, Pinus sylvestris e Pinus nigra. Forman pequenas colonias de ata seis parellas cos niños situados uns preto dos outros. O niño é pequeno e con forma de copa. Está feito de taliños, herbas secas, musgo e liques e forrado de penuxe.
Representacións culturais
Polonia, Xibraltar, Benín e Bélxica emitiron selos de correos coa imaxe do úbalo.
Filmes de Bulgaria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Bulgaria presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1970. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Bulgaria para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Edicións Laiovento
Traxectoria
En definitiva, Laiovento configúrase como un proxecto nacional, tendo como obxectivo principal contribuír, desde unha óptica progresista, plural e aberta, á construción nacional de Galiza.
Collocalia linchi
A salangana linchi (Collocalia linchi), é unha especie de ave da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, familia dos apódidos e tribo dos colocaliinos, unha das catro integradas no xénero Collocalia.
Características
miniatura|180px|Collocalia linchi aniñando nunha cova da illa de Xava. A salangana lichi ten unha lonxitude de 9 a 11,5 cm. A plumaxe das súas partes superiores é de cor negra con brillos azuis, e a das súas partes inferiores gris.
Lingua abaza
Distribución xeográfica
Abazastán, o territorio de lingua abaza, componse de tres zonas separadas entre si da República Karachai-Cherquesia, comprende 15 auls ou asentamentos:
Escrita e literatura
En 1932 Tobil Tolistan (1879-1956) crea unha escrita propia para o abaza baseada no Tapanta e utilizando o alfabeto latino. En 1938 adóptase o alfabeto cirílico, aínda que é unha escrita complexa, xa que consta de 30 grafías simples, 28 dobres e 12 triplas para representar as súas 66 consoantes e 4 vogais.
Mosca do vinagre
Comportamento sexual do macho e aprendizaxe
Ademais, os machos con experiencias sexuais previas modifican a súa danza de cortexo cando intentan aparearse con novas femias, e os machos experimentados dedican menos tempo a cortexar, e, por tanto, teñen menores latencias de apareamento, o que significa que poden reproducirse máis rapidamente. Esta diminución da latencia de apareamento orixina unha maior eficacia de apareamento para os machos experimentados en relación cos machos virxes. Esta modificación tamén parece ter vantaxes evolutivas obvias, xa que o incremento da eficacia do apareamento é moi importante na selección natural.
Desenvolvemento
A división nuclear no embrión temperán de Drosophila ocorre tan rapidamente que non hai verdadeiros puntos de comprobación, polo que poden ocorrer erros na división do ADN. Para solucionar este problema, os núcleos nos que se cometeu algún erro sepáranse dos seus centrosomas e caen ao centro do embrión (o saco da xema), o cal non formará parte da mosca.
A rede de xenes (transcricional e de interacción de proteínas) que dirixe o desenvolvemento temperán do embrión da mosca da froita é unha das mellor coñecidas actualmente, especialmente os patróns ao longo dos eixes anteroposterior (AP) e dorsoventral (DV).
Determinación do sexo
A drosófila ten cromosomas X e Y e autosomas. A diferenza dos humanos, o cromosoma Y non confire masculinidade, senón que codifica xenes necesarios para producir o esperma. O sexo está determinado pola proporción entre autosomas e cromosomas X. Ademais, cada célula "decide" se vai ser masculina ou feminina independentemente do resto do organismo, o que ten como resultado que ocasionalmente se orixinen individuos xinandromorfos.
Visión
Cada célula fotorreceptora consta de dúas seccións principais, o corpo celular e o rabdómero. O corpo celular contén o núcleo celular e o rabdómero, de 100 μm de longo, está feito de membranas amoreadas que semellan un cepillo de dentes chamadas microvilosidades. Cada microvilosidade mide 1 ou 2 μm de longo e ~60 nm de diámetro. A membrana do rabdómero está ateigada de moléculas de rodopsina, uns 100 millóns, que é a proteína visual que absorbe a luz. O resto das proteínas visuais están tamén apertadamente empaquetadas no espazo das microvilosidades, deixando moi pouco espazo para o citoplasma.
Tempada 2018 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2018 foi a 40ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 23 de febreiro no Rally da Coruña e rematou o 18 de novembro no Rally Comarca da Ulloa. O calendario contou con nove probas das cales o Rally Rías Baixas entrou como novidade, o Rally Botafumeiro regresou ao certame despois de catro anos de ausencia e o Rally do Cocido quedou fóra ao entrar no calendario do Campionato de España de Rally.
Campionato de pilotos
miniatura|[[Iago Caamaño no Rally Botafumeiro.]]
Pentumeiro careto
Descrición
O macho adulto pesa como media 1050 g e mide 48 cm de lonxitude, mentres que a femia adulta pesa como media uns 900 g (2.0 lb) e mide 44 cm de longo, polo que é a especie de pentumeiro máis pequena como media.
Hábitat
Esta especie migratoria reprodúcese en bosques boreais preto dos lagos de auga doce do norte. Observáronse moi poucos niños, pero adoitan estar preto de zonas cubertas por abetos, en zonas lixeiramente máis altas que as zonas húmidas. Para completar a súa muda antes da migración, o pentumeiro careto viaxa a áreas de muda, que son distintas das áreas de invernada ou das de reprodución. Debido ao estado vulnerable dos patos neses períodos, os sitios de muda pénsase que teñen boa dispoñibilidade de comida e baixo risco de predación e están localizados en baías, enseadas ou estuarios. Inverna en hábitas mariños preto da costa.
Noa
Achinoam Nini (en hebreo אחינועם ניני; Aẖinóʻam Nini), nada en Tel Aviv o 23 de xuño de 1969, é unha cantante israelí, coñecida como Noa fóra de Israel. Actúa acompañada polo guitarrista Gil Dor e adoita tocar as congas mentres canta. Noa representou a Israel no Festival de Eurovisión 2009 xunto coa cantante Mira Awad, coa canción "There Must Be Another Way".
Proxecto Trasno
Dende o comezo no 1999, os voluntarios do proxecto estiveron involucrados, así como noutros, na localización das principais distribucións de GNU/Linux, como SuSE e Mandrake, contornos de escritorios como GNOME e KDE, e aplicativos ofimáticos, como OpenOffice, e navegadores web como Mozilla Firefox. Actualmente segue sendo o principal grupo de localización de software libre ao galego e estase a focalizar na mellora da calidade das traducións, con desenvolvemento de ferramentas de consulta e discusión de terminoloxía e con eventos de debate terminolóxico, as trasnadas.
Historia
Igualmente, na primavera de 1999 naceu unha comunidade en liña chamada GZLiNuX adicada á tradución de documentación (guías e manuais). Foi fundada por Manuel A. Fernández Montecelo e Nuno André Novo (Woden). Inda que fundamentalmente este grupo naceu como e era unha comunidade en liña, parte da xente involucrada estaba ligada ao GLUG.
"«A outro membro de gzlinux ocorréuselle a idea de xuntar digamos nunha 'plataforma' os dous proxectos de traducción. é dicir, algo así como ter o proxecto TGLUG (Traducción ao galego LUG) e que nas páxinas estea tanto documentación como programas. ben, isto é só unha idea, só quero saber que impresión tedes sobre isto»"
trasno 7 legal 2 (gzlinux) 2 glinux 1 tragalinux 1
Oviedo
Historia
Durante a sublevación do exército en 1936 que deu lugar á guerra civil, a cidade quedou en mans dos sublevados (baixo o mando do coronel Aranda), permanecendo sitiada polas tropas leais ó goberno republicano, ata que as tropas sublevadas romperon o cerco en 1937, coa caída de toda a zona norte nas mans franquistas. A cidade quedou reducida practicamente a cinzas.
Economía
A economía do concello de Oviedo baséase fortemente no sector terciario, sendo unha cidade cuxo centro está, eminentemente, ocupado con edificios de oficinas. A capitalidade do Principado outórgalle un gran número de funcionarios públicos. A industria é reducida no concello, e a máis próxima á cidade aséntase sobre todo nos veciños concello de Siero e Llanera. O Concello de Oviedo tiña en 2009 unha débeda pública de 135.185.000,00 €.
Arquitectura civil
thumb|Universidade miniatura|Palacio de Congresos obra do arquitecto [[Santiago Calatrava.]]
Judy Davis
Carreira
En 1991, apareceu no filme Barton Fink dirixido polos irmáns Coen, que gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes. Obtivo un Independent Spirit polo seu traballo como a escritora George Sand en Impromptu e volveu actuar nunha adaptación dunha novela de Edward Morgan Forster, Where Angels Fear to Tread. En 1992, tivo un papel principal en Husbands and Wives de Woody Allen, como unha das metades dunha parella que se está a divorciar. Por esta interpretación recibiu candidaturas aos premios Óscar e aos Globos de Ouro como mellor actriz secundaria.
Saadi Shirazi
Obra
As súas obras máis coñecidas son Bostan (O xardín das froitas) (1257), e Gulistan (O xardín das rosas) (1258). Bostan está escrito completamente en verso, de rima épica e consiste en historias que ilustran apropiadamente as virtudes recomendadas aos musulmáns (xustiza, liberalidade, modestia, satisfacción) así como reflexións sobre a conduta dos derviches e as súas prácticas extáticas.
Linus Torvalds
Traxectoria
En xaneiro de 1992 adoptouse a Licenza Pública Xeral (GPL) para Linux. Esta engade liberdades de uso a Linux totalmente opostas ás do software privativo, permitindo a súa modificación, redistribución, copia e uso ilimitado. Este modelo de licenciamento facilita o que é coñecido como o modelo de desenvolvemento de bazar, que deu estabilidade e funcionalidade sen precedentes a este.
Luisa Rosado
En 1770 solicitou licenza para publicar un cartel expondo as súas habilidades como matrona.
Rei Ayanami
Concepción
Como moitos personaxes de Evangelion, o apelido Ayanami provén dun buque xaponés da segunda guerra mundial, o destrutor de tipo Fubuki Ayanami.
Exipto
Xeografía
Exipto inclúe partes do deserto do Sáhara e do deserto Libio, onde existen algúns oasis, como o oasis de Bahariya, o de Dakhleh, o de Farafra, o de Kharga e o de Siwa.
Exipto fai fronteira con Libia polo oeste, Sudán ó sur e Israel ó nordés. O país controla a canle de Suez, que liga o Mediterráneo ao mar Vermello.
Economía
Durante os últimos 40 anos, o goberno exipcio adoptou estratexias que van dunha economía de orde soviética a unha economía de mercado, con varias variantes entre ambas, predominando para rematar as tendencias socialistas moderadas intentado facer prosperar o país. Hai un sector público forte cuxa ineficacia intenta combater o Goberno.
Raúl Isidro Burgos
Raúl Isidro Burgos Alanís, nado en Cuernavaca o 21 de xuño de 1890 e finado na Cidade de México o 10 de abril de 1971, foi un mestre e poeta mexicano, segundo director da Escuela Normal Rural de Ayotzinapa, que na actualidade leva o seu nome.
Traxectoria
Ese ano iniciou o seu labor docente na Cidade de México e en 1914 asistiu ao Primeiro Congreso Pedagóxico en Tuxtla Gutiérrez. A súa destacada participación chamou a atención do gobernador do Estado de Chiapas, quen o nomeou Inspector Escolar e posteriormente director da Escola Normal do Estado. De volta á Cidade de México, fundou a escola particular Antonia L. Arellano, que posteriormente se integrou no sistema educativo oficial. En 1920 retornou a Chiapas e ocupou o cargo de inspector municipal en Tapachula até 1927.
Burgos dedicouse á construción das instalacións da escola, inaugurada o 30 de marzo de 1933. Permaneceu como director dela até 1935, cando foi nomeado director da Escuela Normal Rural de Xochiapulco (Puebla). Posteriormente foi Oficial Maior da Secretaría de Educación Pública e, de volta en Chiapas, director federal e estatal de Educación. Xubilouse en 1956.
Ada (informática)
Ada é unha linguaxe de programación, deseñada por un equipo dirixido por Jean Ichbiah da Cii Honeywell Bull entre 1977 e 1983. Debe o seu nome a Ada Lovelace, a primeira programadora de computadoras.
Historia
O Manual de referencia do estándar militar foi aprobado o 10 de decembro de 1980, o día do aniversario de Ada Lovelace. (ANSI/MIL-STD 1815 O departamento de defensa requiría o uso de Ada para todo proxecto onde o código fonte supuxese máis do 30% do resultado.
O Castro dos Petos, Vilar de Sarria, Sarria
O Castro dos Petos é un lugar da parroquia de Vilar de Sarria, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Li Lienfung
Recoñecementos
En 2014 foi incluída no Salón da Fama das Mulleres de Singapur.
José Antonio Paraíso
José Antonio Paraíso González, nado o 20 de abril de 1971 en Torrejón de Ardoz, Madrid, é un ex-xogador internacional profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de ala cunha altura de 2,03 m. Foi dúas veces máximo anotador nacional da Liga ACB (1998 e 2001).
Bianca Jagger
Activismo
Durante os anos 1980, opúxose á intervención dos Estados Unidos en Nicaragua trala Revolución Sandinista. Opúxose á pena de morte e manifestouse a favor dos dereitos das mulleres e das minorías amerindias, especialmente do pobo yanomami no Brasil e Venezuela.
Provincia de Artemisa
A provincia de Artemisa é unha nova provincia cubana constituída a partir do 1 de xaneiro de 2011, derivada da división da antiga provincia da Habana nas actuais Artemisa e Mayabeque. A provincia de Artemisa comprende a metade occidental (oito municipios) da extinta Habana máis tres municipios contiguos procedentes da provincia de Pinar del Río. A capital é a cidade de Artemisa, que era o municipio máis grande en extensión e poboación da antiga provincia da Habana (1976-2010).
Economía
A economía da zona é principalmente agrícola e gandeira con cultivos de cana de azucre, plátano, pataca, batata, arroz, tomate e outras hortalizas tropicais, cítricos e froitas. Tamén se cultiva tabaco (chamado de "Partido", arredor de San Antonio). Na serra do Rosario hai explotacións forestais e plantacións de café e practícanse a pesca de plataforma nos asentamentos da costa sur: El Cajío, Guanímar e Majana e na costa norte en Cabañas (Mariel) e Bahía Honda, así como acuicultura en varios encoros de auga doce.
Manuel García Monteagudo
Traxectoria
Licenciado en Farmacia, realizou tamén estudos de agricultura e economía agraria. Afincado en Val do Dubra e propietario dunha farmacia en Bembibre, en 1967 levou a cabo unha campaña entre os veciños do municipio dubrés acerca das vantaxes do Plan de Ordenación Rural, que derivou en enfrontamentos contra o servizo de concentración parcelaria, que supuxo a súa e mais outras detencións.
Software libre
Alternativas e o contexto
miniatura|Este [[diagrama de Venn describe a típica relación entre o freeware e o software libre e de código aberto (FLOSS). O software libre, de código aberto, (laranxa) adoita ser gratuíto, inda que non ten porque selo sempre. O freeware (verde) pode ser de acceso gratuíto, mais poucas veces liberan o seu código fonte. ]]
Definición e as catros liberdades
Con isto garántese que os usuarios dos computadores poidan ter a liberdade de empregar o software que queiran, como o queiran, e de colaborar cos desenvolvedores a melloralo. Isto é, que como di a FSF, que ademais da gratuidade para acceder ao código fonte do software, sen restricións, o "software libre é unha cuestión de liberdade, non do prezo".
Licenzas
A combinación de código de proxectos con diferentes licenzas pode resultar en conflitos técnicos da lexislación. A conexión indirecta entre as aplicacións é unha estratexia común para evitar estes problemas.
Elsie MacGill
Traxectoria
Cando MacGill tiña 12 anos, a súa nai foi elixida como xuíza da Corte Xuvenil de Vancouver. Despois de 1911, os conflitos raciais na Columbia Británica continuaron en aumento, e o traballo de Jim MacGill, relacionado coa situación ilegal dos inmigrantes tivo un impacto negativo. Isto causou severos problemas financeiro para a familia de Elsie durante os anos de guerra. Pero a súa temperá aptitude para "arranxar as cousas" axudou á familia a manterse en pé, e deulle un amplo panorama para a elección da súa carreira.
NASA
Carreira espacial
miniatura|dereita|175px|Lanzamento da nave espacial 'Mercury-Redstone 3' con Alan Shepard a bordo, o primeiro voo espacial tripulado americano. Seguindo o programa espacial soviético, que lanzou ao espazo o primeiro satélite feito polo ser humano (Sputnik 1) o 4 de outubro de 1957, a atención dos Estados Unidos dirixiuse cara aos seus propios esforzos espaciais. O Congreso, alarmado pola perda de liderado percibido como unha falta de seguridade, urxiu unha acción forte e rápida. O Presidente Dwight D. Eisenhower e os seus conselleiros tomaron medidas máis precisas. Varios meses de debate concluíron co acordo de crear unha nova Axencia Federal para realizar actividades non militares no espazo.