cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olite
Historia
Santo Isidoro de Sevilla na súa Historia de regibus gothorum ofrécenos a primeira referencia escrita sobre Olite: segundo o citado bispo de Sevilla, o rei godo Suintila fundou a cidade de Oligicus no 621 e volveuna a fortificar para facer fronte aos vascones. Por un privilexio dado en Estella no ano 1147, García IV Ramírez "O Restaurador", rei de Navarra, outorgou a Olite o seu primeiro foro, o Foro dos francos de Estella, dándolles pola mesma ocasión terras de cultivo. A promulgación do Foro produciu unha rápida expansión de Olite. Como instrumento xurídico, proporcionou á poboación un exercicio social propio (o termo municipal), xurisdición privativa e notables vantaxes fiscais, así como elementos e cadros propios de goberno da vila. O 17 de marzo de 1266, en Saint Denis, Teobaldo II concede a Olite quince días de feira anual, como as teñen os burgueses de Estella", empezando o 1 de maio. Desde ese mesmo ano celebráronse Cortes en Olite. En xaneiro de 1302, Felipe e Juana, reis de Navarra, atendendo as peticións de Olite, varían a data da feira anual, sinalando o seu comezo o 2 de novembro.
Transporte
A estrada nacional N-121, que hoxe en día pasa por fóra do núcleo urbano cunha variante, comunica Olite con Pamplona, o norte de Navarra e Donostia cara ao norte e con Tudela, sur de Navarra, Madrid e Zaragoza na outra dirección. Este percorrido tamén se pode efectuar pola paralela Autoestrada de Navarra (AP-15) da cal existe un enlace na N-121 próximo á localidade. Tamén existen outras estradas locais que comunican a Olite con Peralta, San Martín de Unx e Beire.
Tamén pasa por Olite a liña de ferrocarril que une as localidades de Castejón e Altsasu. A estación de Olite ten servizos de Media Distancia operados por Renfe Operadora que unen a localidade con Zaragoza, Pamplona, Vitoria ou Tudela, entre outras.
Igrexa de San Pedro
É a igrexa máis antiga de Olite. Foi iniciada en estilo románico e ampliada con posterioridade en época barroca. Destacan a portada e o claustro románicos, e unha orixinal torre gótica (de 54 m de altura), coroada por unha airosa frecha (s. XIV), chamada tamén Alta Torre.
Palacio dos Reis de Navarra
Un dos seus principais encantos é a aparente desorde do seu deseño. Isto débese a que a súa construción nunca se afrontou como un proxecto "de conxunto", debéndose o resultado final ás continuas obras de ampliación e reformas que se sucederon durante séculos, aínda que a maior parte das obras realizáronse entre finais do s. XIV e principios do s. XV. O entón rei de Navarra, Carlos III "O Nobre", decidiu converter o palacio existente en sede real permanente e dotala de todo o ornamento propio destas.
Xeodesia
A xeodesia é a disciplina científica que se ocupa das medidas e representación da Terra, o seu campo gravitatorio e fenómenos xeodinámicos, nun espazo en tres dimensións de tempo variable.
Vilasol, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Vilasol é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2 habitantes (un home e unha muller).
Gipuzkoa Basket
Debut na ACB
O Gipuzkoa Basket Club cambiou o seu nome en xullo de 2006, para acomodarse ás normas da ACB, adoptando o de San Sebastián Gipuzkoa Basket Club. As normas da Liga ACB obrigaron o club tamén a buscar unha cancha con máis capacidade, xa que o Pavillón José Antonio Gasca, onde xogaba non chegaba sequera aos 3000 espectadores e as normas ACB esixían un aforamento mínimo de 5000 espectadores para aceptar a un equipo na Liga. Para cumprir a devandita norma, o Bruesa mudouse á Praza de Touros de Illumbe, recinto cunha capacidade de 11.000 espectadores, que foi acondicionada como cancha de baloncesto. O cambio resultou un éxito, xa que o novo recinto adaptouse perfectamente á súa nova función, e os seareiros guipuscoanos, afastados durante anos do baloncesto de elite acudiron en masa ás bancadas de Illumbe. O debutante Bruesa converteuse no segundo equipo con maior afluencia de público e maior número de socios (case 9.000 socios) da Liga ACB, só superado polo Unicaja Málaga.
Retorno á elite
Abríase entón unha segunda oportunidade, consistente en superar unha eliminatoria de cuartos de final contra o 8º clasificado da Liga regular e logo disputar unha Final Four en Cáceres, que daría dereito a outro posto de ascenso. O Bruesa GBC que se amosara irregular no tramo final da liga, amosouse con todo seguro nesta fase, aínda que superou tódolos partidos con resultados axustados. Eliminou o Beirasar Rosalía por 2-0; e posteriormente xa na Final Four ao Club Baloncesto Breogán. O 1 de xuño de 2008 impúxose na final do torneo de ascenso disputada no Pavillón Multiusos Ciudad de Cáceres ao Tenerife Club de Baloncesto por 81-76 selando o seu ascenso por segunda vez á Liga ACB.
Permanencia na ACB
A tempada 2008-09 formulouse como único obxectivo o de acadar a permanencia na Liga ACB para asentar o proxecto do Gipuzkoa Basket. Con Pablo Laso como adestrador e co americano Andy Panko coma xogador máis destacado o Bruesa logrou o obxectivo da permanencia; tras pasar case toda a tempada na zona media-baixa da clasificación, mais fóra dos postos de descenso. Ao final da tempada acabou 12º (de 17 equipos participantes), con 11 vitorias e 21 derrotas. Entre as vitorias do Bruesa esa tempada destacaron as obtidas en Illumbe ante Bilbao Basket e especialmente ante o Tau Cerámica ambos os derbis vascos. A tempada 2008-09 foi tamén a da retirada de Miguel Santos como presidente do club, quen tras dirixir ao GBC dende a súa fundación, deu paso a Gorka Ramoneda como presidente do club a partir de marzo de 2009. Santos foi nomeado ao finalizar a tempada presidente honorario do club.
Akira Kurosawa
Akira Kurosawa (黒澤 明), nado en Toquio o 23 de marzo de 1910 e finado na mesma cidade o 6 de setembro de 1998, foi un director, produtor e guionista de cine xaponés. As súas películas influenciaron grandemente unha xeración enteira de realizadores como George Lucas ou Sergio Leone. A súa primeira película acreditada (Sugata Sanshiro) presentouse en 1943 e a última (Madadayo) en 1993. Considerado como un dos máis importantes e influentes directores da historia do cine, Kurosawa dirixiu 30 filmes en 57 anos de carreira.
Morte e obras póstumas
Despois do accidente en 1995, a saúde de Kurosawa comezou a se deteriorar. Malia que a súa mente continuaba afiada e viva, o seu corpo estaba desistindo, e nos derradeiros seis meses da súa vida, o diretor ficou practicamente confinado na súa cama, escoitando música e vendo a televisón en casa. O 6 de setembro de 1998, Kurosawa morreu dun derramo, en Setagaya, Toquio, con 88 anos de idade. Foi sepultado no Anyo-jy Temple Cemetery, Kamakura, Kanagawa no Xapón.
O legado artístico
A fortaleza oculta (1957) inspirou un filme dirixido por Shinji Higuchi,Kakushi Toride no San-Akunin: The Last Princess (2008). Tamén se recoñece a súa influencia sobre Star Wars (A Guerra das Galaxias) de George Lucas; en particular, A guerra das galaxias e O retorno do Jedi e, en concreto, nos personaxes R2-D2 e C-3PO. Na saga de Star Wars, Lucas tamén serviu unha versión modificada dun tipo de transición utilizada por Kurosawa.
Sofía, Bulgaria
Historia
O 17 de setembro de 1992, día de Santa Sofía, declarouse o Día de Sofía.
Arquitectura
miniatura|350px|esquerda|Foto de Sofia, feita por satélite.
Entre os arquitectos invitados a traballar en Bulgaria estaban Friedrich Grünanger, Adolf Václav Kolář, Viktor Rumpelmayer. Deseñáronse os máis importantes edificios públicos necesarios para o restablecido goberno búlgaro, así como numerosos fogares para a elite da nación. Máis adiante, tamén contribuíron moitos arquitectos búlgaros que estudaran no estranxeiro.
II Fórum Social Mundial
O segundo FSM tivo lugar en Porto Alegre (o mesmo que o primeiro), do 31 de xaneiro ao 5 de febreiro de 2002 acudiron máis de 12.000 delegados oficiais, representando a xente de 123 países e 60.000 asistentes. Leváronse a cabo 652 obradoiros e 27 conferencias. Un conferenciante soado foi o disidente estadounidense Noam Chomsky.
Río Tambre
Curso alto
Tras nacer pasa por debaixo do Camiño Norte de Santiago percorre a zona meridional do concello de Sobrado. Despois serve de límite entre Sobrado e Vilasantar, Vilasantar e Boimorto, Boimorto e Mesía, Boimorto e Frades, Frades e Arzúa, Frades e o Pino, o Pino e Oroso, Oroso e Santiago de Compostela, e Santiago e Trazo.
Diocese católica latina de Yongnian
Historia
O 29 de xuño de 2011 estaba prevista a ordenación episcopal do bispo auxiliar Joseph Sun Jigen, con aprobación chinesa e vaticana. Porén, rexeitou a súa ordenación por parte dun bispo ilexítimo, polo que as autoridades anularon a cerimonia.
Streptococcus pyogenes
Streptococcus pyogenes (do grego πύον píon, pus, e γεννάω gennáo, xerar, é dicir, que produce pus) é unha especie bacteriana con forma de coco, grampositiva, que pode crecer formando cadeas longas, e causa infeccións estreptocócicas do grupo A, orixinando farinxites (axente máis frecuente), infeccións de pel, escarlatina, sepses, febre reumática e glomerulonefrite. S. pyogenes presenta o antíxeno do grupo A na súa paede celular. Produce tipicamente grandes zonas de beta-hemólise (a completa destrución dos eritrocitos e a liberación da súa hemoglobina) cando se cultiva en placas de ágar sangue, polo que tamén se chama Streptococcus do grupo A (beta-hemolítico).
Lingua prusiana antiga
O prusiano antigo é unha lingua báltica extinta, falada polos habitantes da zona que posteriormente se chamou Prusia Oriental (hoxe repartida entre Polonia, Lituania e a rexión rusa de Kaliningrado) antes das colonizacións alemá e polaca do século XIII. Despois desta colonización, empezouse a falar un dialecto xermánico do Baixo Alemán Oriental chamado tamén prusiano polo que é conveniente non confundilos. Na rexión lituana de Klaipėdá existe un grupo de persoas que intenta revivir unha versión reconstruída deste idioma báltico.
Streptococcus pyogenes
Aplicación en bionanotecnoloxía
Moitas proteínas de S. pyogenes teñen propiedades singulares, que foron aproveitadas nos anos recentes para producir unha "supercola" adhesiva moi específica e unha ruta de potenciación da efectividade da terapia de antibióticos.
Carl Friedrich Gauss
Infancia
Naceu nunha familia campesiña e proxenitores analfabetos. Porén, Gauss mostrou trazos da súa gran capacidade dende moi mozo, precocidade que sería un trazo común a toda a súa carreira, escribindo a súa obra magna, Disquisitiones arithmeticae con tan só 21 anos.
Planta suculenta
Familias e xéneros
Nalgunhas familias, a maioría dos seus membros son suculentes, como é o caso de Cactaceae, Agavaceae, Aizoaceae e Crassulaceae.
Milton Doyle
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2017, Doyle foi invitado polos Brooklyn Nets a xogar na Liga de Verán da NBA de 2017. O 4 de agosto de 2017, Doyle asinou cos Nets. O 11 de outubro de 2017, foi cortado polos Nets, pero asinou de novo con eles o 18 de decembro de 2017. Fixo o seu debut na NBA o 26 de decembro de 2017 na derrota por 109-97 dos Nets contra os San Antonio Spurs.
Colorado Avalanche
Colorado Avalanche é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Denver (Estados Unidos) que compite na NHL. Fundado en 1972, foi coñecido ata 1995 polo nome de Nordiques de Québec, ao ter a súa base na cidade de Quebec (Canadá). Dende a súa fundación en 1972 ata 1979 competiu na WHA, dando logo o salto á NHL en 1979. En 1995 o equipo mudouse á capital do estado de Colorado, Estados Unidos, trocando o seu nome pola actual denominación. Ao longo dos seus anos de existencia, o equipo gañou dous títulos de liga (1995-96 e 2000-01), dous títulos de conferencia que coincidiron cos anos que gañou a liga, e foi oito veces campión da súa división.
Manuel Piñeiro Losada
Traxectoria
A comezos de 1975 pasou a dirixir o Departamento Américas do Comité Central do PC. Piñeiro foi responsable de todas as operacións cubanas en Granada, Nicaragua e O Salvador, así como tamén noutros países de América, Estados Unidos incluído, xa que de feito era o coordinador xefe das operacións secretas no continente. A partir de 1997, retirouse de todos os cargos e dedicouse a escribir e corrixir libros e estudos sobre a Revolución Cubana.
Astrobioloxía
Algúns dos máis importantes temas de investigación astrobiolóxica inclúen:
Jack Szostak
Jack William Szostak, nado en Londres o 9 de novembro de 1952, é un biólogo molecular británico.
Traxectoria
É famoso polos seus traballos sobre a telomerase, un encima que forma os telómeros durante a duplicación do ADN. Recibiu xunto con Elizabeth Blackburn e Carol Greider en 2009 o Premio Nobel de Medicina. Szostak é membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias e mais da Academia de Ciencias de Nova York.
Fluorita
Localizacións
A fluorita é típica de España, Rusia, Inglaterra, China, Estados Unidos, México, Namibia e Alemaña. España é un importante produtor de fluorita. Os principais xacementos encóntranse en Asturias e Cantabria.
Binn
miniatura|Vista de Binn Binn (en walser: Bìi) é un concello suízo do distrito de Goms, no cantón de Valais. A súa poboación é de 144 habitantes (2011).
Amalasunta
Guerra gótica de Italia
A súa filla, Matasunta, casou co futuo rei Vitixes e, á morte deste, con Xermano, curmán de Xustiniano.
Etimoloxía
"Amalasunta" significa "Virxe dos Amalos".
Sitamón
Traxectoria
Tras este feito, Sitamón practicamente desaparece de escena, e non se volve a ter mención dela ata logo da morte do seu pai e marido, nove anos despois do seu matrimonio. A pesar de ser ascendida ao rango de Gran Esposa Real (cousa que non fixo Amenhotep III co resto das fillas coas que casaría), nunca tivo tanta importancia como a súa nai Tiy, nin ningún peso político coñecido.
Isabel (obra de teatro)
Para Henrique Rabuñal: E:
Desenvolvemento
Inesperadamente chega unha moza que se fai chamar Isabel e se comporta como se fose a señora do pazo ante o asombro dos criados.
Chega un cabaleiro descoñecido, Quiroga, e infórmase por Rosalía da vida do pazo e de quen é e como vive don Rafael.
Aparece Isabel que é presentada a Quiroga. Remata o acto dicindo Quiroga á parte:
Rafael coméntalle que todo o servizo non chegara a coñecer a verdadeira Isabel, só coñece a esta. El mesmo estaba intrigado sabendo da morte da primeira mais vendo agora que coa segunda Mario reviviu e todo vai mellor non se atreveu a facer preguntas. Por fin agora enténdeo todo.
Eadmund de Anglia Oriental
Morte
No seu gran desexo pola oración, retirouse durante un ano á torre real de Hunstanton e aprendeu os Salmos de memoria, de maneira que posteriormente podía recitalos de maneira frecuente. En 870, con valentía rexeitou aos xefes daneses Hinguar (Ivar o Desosado) e Hubba (Ubbe Ragnarsson), quen invadiran os seus dominios. Estes personaxes, logo volveron cun nivel abafador de seguidores, co que meteron presión. Ante iso, e como cristián, Eadmund sentiu inclinado a rexeitar tales pretensións. No seu desexo de evitar un inútil masacre, puxo en desbandada ás súas tropas e retirouse a Framlingham. No camiño, caeu en mans dos invasores.
Planta vascular
Tecidos vasculares
Son os responsables do transporte de líquidos e substancias por todo o corpo do vexetal, no que se distinguen o floema (do grego floeos: "xema da cortiza, propio da cortiza", especializado en transporte de azucres) e o xilema (do grego xylos: "lignificarse", formado por células mortas tubulares, abertas ou pechadas nos seus extremos, de paredes moi lignificadas, que forman un feixe vascular especializado en transporte de auga e sales). Estes tecidos son complexos, e a miúdo, están asociados a outros (parenquimáticos e de sostén). Os tecidos vasculares sitúanse dentro dos tecidos fundamentais de maneira diversa segundo os distintos órganos da planta (raíz, talo etcétera), que nun corte transversal forman patróns (chamados estela), que teñen importancia sistemática. Así o talo da maior parte das monocotiledóneas presenta un patrón ou estela chamado atactostela, o talo (primario) das dicotiledóneas e das coníferas en cambio, presenta unha eustela, e o dos fieitos e afíns presenta unha gran diversidade que permite diferenciar ás familias entre si.
Henry Taube
Henry Taube, nado o 30 de novembro de 1915 en Neudorf, Saskatchewan (Canadá) e finado o 16 de novembro de 2005 en Palo Alto, California (USA), foi un químico nado canadense e nacionalizado estadounidense. O seu traballo investigando os mecanismos das reaccións de transferencias de electróns, especialmente entre metais, ou transferencias de electróns na esfera interior, foron recompensados co Premio Nobel de Química en 1983.
José Luís Quintas Figueroa
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 conseguiu fuxir do hospital e organizou a resistencia armada no barrio do Calvario. Ao fracasar, escondeuse no monte e formou un dos primeiros grupos guerrilleiros. O 5 de abril de 1937 o seu irmán Manuel Enrique foi asasinado polos fascistas en Xinzo (Ponteareas). Viviu agochado na casa de Virginia González Pastoriza en Teis. En 1939 integrouse no grupo dos irmáns José e Rogelio García Morales (Os Maletas), que agrupaban militantes anarquistas e comunistas. En abril de 1943 foi procesado por roubo e asasinato do veciño de Petelos Fructuoso Costas Giráldez (o garda cívico que rematou a Manuel González Fresco), con José García Morales, Ramón Pereira Antelo, Manuel Simón Campos e Abraham Lloriente Sánchez. Contrario ao control sobre a guerrilla que empezou a exercer o Partido Comunista de España en 1943, abandonou a guerrilla e pasou varios anos agochado en Toural. En 1946 a organización clandestina da CNT de Vigo trasladouno ás minas de San Fins (Lousame) baixo a protección do capataz Miguel Sangenís, e ao ano seguinte a Santiago de Compostela, onde co nome de Clemente Cabaleiro Covelo traballou no establecemento de reparación de máquinas de escribir de Manuel Ceruelo Ares. Foi xulgado en rebeldía en Vigo en varias causas militares e sentenciado a pena de morte, logo conmutada por cadea perpetua.
Estivo encarcerado case 23 anos no Penal del Dueso (Santoña) e noutras prisións. Saíu en liberdade en 1973, pasou a Tolosa, onde entrou en contacto coa CNT do exilio, pero regresou a Vigo pouco despois, onde traballou como representante de libros. Logo da morte de Franco, interveu na reorganización do Comité Regional de Galicia da CNT en Vigo, xunto a Víctor Francisco Cáceres, Jaime Garrido Vila e Dalmacio Bragado Ruiz. Morreu o 17 de agosto de 1976 na Calzada (Teis) a resultas dunha afección cardíaca.
Luis Garicano
Traxectoria
En 2013 publicou un manifesto canda Carles Casajuana, César Molinas e Elisa de la Nuez para promover unha reforma da lei de partidos que apoiaron un cento de intelectuais. O 8 de febreiro de 2015 anunciou a súa entrada en Ciudadanos, converténdose no principal economista do partido, e redactando o programa económico co que o partido concorreu ás eleccións xerais de 2015 e 2016, e no que se incluían propostas como o complemento salarial e mais o contrato único.
José Malcampo y Monge
Traxectoria
Dende o seu posto de marino participou na Gloriosa, e, a partir de entón, tomou parte activa na vida política do país. Dentro da súa carreira política, foi nomeado Presidente do Consello de Ministros en 1871 sucedendo a Manuel Ruiz Zorrilla, sendo simultaneamente, responsable dos ministerios da Mariña e de Estado. En realidade, as Cortes Constituíntes déranlle os seus votos maioritariamente a Práxedes Mateo Sagasta, pero este negouse a aceptar o encargo de goberno e preferiu situarse como xefe do partido constitucional, fronte ao radical Ruiz Zorrilla.
Freixedo
Amais, como apelido pode referirse a:
Linguado
miniatura|260px|Liguado afectado de [[leucismo.]]
Solea solea (Linnaeus, 1758) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como linguado común, ou linguado propiamente dito.
Reprodúcese durante a primavera. A femia deposita miles de óvulos no leito e o macho os fecunda. A femia pode pór entre dous e tres millóns de óvulos ao ano. Unha vez fecundado, o ovo, peláxico, flota na superficie, pero a medida que se van desenvolvendo os individuos, e despois da súa metamorfose para se coneverteren en peixes planos, migran cara ao fondo. As crías (larvas) nacen aos quince días da desova, e son peláxicas durante catro a seis semanas.
Bartholomew Price
Traxectoria
Price comezou os seus estudos superiores de matemáticas no Pembroke College, en Oxford, en 1840, onde conseguiu senllas bolsas universitarias en 1842 e 1844. En 1845 adquiriu a condición de titor e profesor de matemáticas. Ao pouco tempo gozaba xa de moito prestixio como docentee comezou coa publicación dos seus primeiros tratados: Diferencial calculus (1848) e Infinitesimal calculus (en catro volumes, entre 1852 e 1860), que se consideraron como libros de texto principais durante moito tempo.
Desfosforilación
A desfosforilación é a retirada dun grupo fosfato dun composto orgánico por hidrólise. É unha modificación postraducional cuxo oposto é a adición de grupos fosfato ou fosforilación. A desfosforilación é un proceso moi regulado, que activa e dasactiva encimas ao clivar os ésteres fosfóricos e anhídridos. Un exemplo importante de desfosforilación é a conversión da ATP en ADP e fosfoato inorgánico.
Modificación postraducional
Como parte das modificacións postraducionais, poden quitarse grupos fosfato da serina, treonina, ou tirosina. As vías da transdución de sinais intracelular dependen da fosforilación e desfosforilación secuencial dunha ampla variedade de proteínas.
ATP
A adenosina trifosfato, ou ATP, actúa como unha "moeda" de enerxía libre en todos os organismos vivos. Esta molécula, nunha reacción de desfosforilación espontánea, libera 30,5 kJ/mol, que se empregan para impulsar reaccións celulares. En conxunto, as reaccións en principio non espontáneas acopladas á desfosforilación do ATP fanse espontáneas, debido ao cambio de enerxía libre relativo da reacción acoplada. O ATP é desfosforilado a ADP e fosfato inorgánico.
A desfosforilación noutras reaccións
Ademais do ATP, outras moléculas sofren desfosforilacións como parte doutros sistemas biolóxicos. Diferentes compostos producen diferentes cambios de enerxía libre como resultado da desfosforilación.
Importancia da desfosforilación no fotosistema II
O primeiro complexo formado por proteínas e pigmentos da fase luminosa da fotosíntese denomínase fotosistema II. O complexo captura fotóns de luz, proporcionando electróns necesarios para que na fortosíntese se produza máis tarde ATP (fotofosforilación). O fotosistema II é especialmente sensible á temperatura, e a desfosforilación impulsa a plasticidade na resposta a variacións de temperatura. A desfosforilación de proteínas acelérase a elevadas temperaturas nas proteínas do centro de reacción do complexo do fotosistema II, o que protexe á planta.
O redondel
Desenvolvemento
E o xuíz resolve sobre quen é a verdadeira nai, sobre a responsabilidade do xuíz instrutor e os funcionarios responsables da tortura, tamén sobre as falsas testemuñas.
Características
Carballo Calero dixo sobre a obra:
Germán Vargas Lleras
Germán Vargas Lleras, nado en Bogotá o 19 de febreiro de 1962, é un político e avogado colombiano.
Zafiro
Zafiros rosas
miniatura|Zafiro rosa (segundo a terminoloxía norteamericana, xa que poden ser clasificados como [[rubís fóra dos Estados Unidos)]] Os zafiros rosa poden ser rosas claros ou escuros e a intensidade da cor aumenta conforme o seu contido en cromo é máis elevado. Canto máis intensa é a cor máis prezo teñen. Nos Estados Unidos, debe chegar a ter un mínimo de saturación de cor para que se lle chame rubí, en caso contrario denomínase zafiro rosa.
Zafiro estrela
A Estrela de Adán é o zafiro estrela azul máis grande cun peso de 1 404,49 quilates. A xema foi extraída dunha mina na cidade de Ratnapura, no sur de Sri Lanka. A Estrela negra de Queensland, é o zafiro estrela de calidade xema máis grande do mundo, cun peso de 733 quilates. A Estrela da India (extraída en Sri Lanka) cun peso de 563,4 quilates crese que é o segundo zafiro estrela azul máis grande e actualmente está exposto no Museo Americano de Historia Natural da cidade de Nova York. A Estrela de Bombai, de 182 quilates, extraído en Sri Lanka, localizado no Museo Nacional de Historia Natural de Washington, D.C., é outro exemplo de zafiro azul estrela grande. O valor dun zafiro estrela non só depende do seu peso, senón tamén da cor, visibilidade do efecto e intensidade do asterismo.
Zafiros que cambian de cor
Unha rara variedade de zafiros naturais, coñecida como zafiros que cambian de cor, móstra diferentes cores baixo distintas iluminacións. Os zafiros que cambian de cor poden ser azuis baixo a luz natural de exteriores pero púrpuras baixo luz de interior incandescente (as tradicionais lámpadas de filamento), ou outros pasan de ser de verdes a verdes agrisados á luz do día a ser rosas ou violetas avermellados baixo luz incandescente. Os zafiros que cambian de cor proceden de diversos lugares, como Tailandia e Tanzania. O efecto de cambio de cor está causado pola interacción do zafiro, que absorbe lonxitudes de onda da luz específicas, e a fonte da luz, cuxo espectro emitido varía dependendo da forma do dispositivo de iluminación. As impurezas de metais de transición no zafiro, como o cromo e o vanadio, son responsables do cambio de cor.
Fonte da cor
miniatura|Estrutura cristalina do zafiro miniatura|Anel de zafiro feito aproximadamente no ano 1940
Minería
Zafiros famosos como o zafiro Logan, a Estrela da India e a Estrela de Bombai son orixinarios das minas de Sri Lankan. Madagascar en 2007 era o líder mundial na produción de zafiros grazas aos seus depósitos dos arredores da cidade de Ilakaka. Antes da apertura das minas de lakaka, Australia era o maior produtor (en 1987). En 1991 descubriuse unha nova fonte de zafiros en Andranondambo, no sur de Madagascar. Esta área empezou a explotarse polos seus zafiros en 1993, pero foi practicamente abandonada en poucos anos debido ás dificultades que había para extraer os zafiros das súas rochas.
Cristal de zafiro
As "bolas" ou lingotes cristalinos son cortadas en láminas co grosor desexado para o cristal e finalmente puídas dándolle o acabado desexado á superficie. As fiestras ópticas de zafiro poden ser puídas orixinando diferentes acabados da superficie debido á súa estrutura cristalina e dureza. O acabado superficial das fiestras ópticas está normalmente determinado polas especificacións de raiado e escavado de acordo coas especificacións adoptadas globalmente MIL-O-13830.
Juan Manuel Fangio
miniatura|dereita|300px|Juan Manuel Fangio conducindo un Mercedes W 196 Nürburgring (1986).
Traxectoria
Foi campión mundial en cinco oportunidades, incluíndo catro consecutivas 1954-1957. É o único piloto da historia da F1 que foi campión con 4 marcas distintas (Alfa Romeo, Maserati, Ferrari e Mercedes). Gañou 24 carreiras de Fórmula 1 das 51 que disputou consideradas hoxe Carreiras Oficiais -ver sección á parte-, tendo aínda hoxe en día a media máis alta da historia da F1. En 1957 gañou a carreira de Nürburgring, tras estar a 48 segundos do líder. A súa marca de 5 títulos permaneceu vixente ata o ano cando foi superada polo piloto alemán Michael Schumacher (que correu o dobre de anos, xa que participou na F1 desde mediados de 1991 ata fins de 2006). Con todo, a súa efectividade (carreiras gañadas sobre carreiras efectuadas) ostenta de lonxe unha marca case imposible de igualar, cunha efectividade asombrosa do 47%, algarismo sen par ata a data. Do mesmo xeito, a relación de podios/partidas e de pole/partidas permanecen sen ser igualadas.
Éxitos no campionato mundial
Co Campionato do Mundo de Fórmula 1 de disputándose coas especificacións da Fórmula Dúas, Alfa Romeo non puido utilizar os seus Alfettas sobrealimentados e retirouse. Como resultado, o defensor do campionato atopouse sen coche para a primeira carreira do campionato e mantívose ausente da F1 ata xuño, cando pilotou o británico BRM V16 nas carreiras de F1 fóra de campionato en Albi e Dundrod. Fangio asinara pilotar para Maserati nunha carreira fóra de campionato en Monza o día logo da carreira de Dundrod, pero perdeu o voo que o conectaba e decidiu conducir pola noite desde París, chegou media hora antes do inicio. Moi fatigado, Fangio comezou a carreira desde a parte posterior da grella, pero perdeu o control na segunda volta, estrelouse contra un banco de céspede, e foi expulsado do coche cando envorcou. Levárono ao hospital con múltiples feridas, sendo o máis grave o pescozo roto, e pasou o resto de 1952 recuperándose na Arxentina.
En Fangio trasladouse a Ferrari para gañar o seu cuarto título. Enzo Ferrari e Fangio non tiveron unha relación moi cálida, malia o seu éxito compartido. Fangio fíxose cargo do coche do seu compañeiro de equipo despois de sufrir problemas mecánicos en tres carreiras, o Gran Premio da Arxentina de 1956, o Gran Premio de Mónaco de 1956 e o Gran Premio de Italia de 1956. En cada caso os puntos compartironos entre os dous pilotos. Na última carreira da tempada, o Gran Premio de Italia, o compañeiro en Ferrari de Fangio, Peter Collins, que estaba en condicións de gañar o Campionato do Mundo con só 15 voltas, entregou o seu coche a Fangio. Compartiron os seis puntos gañados no segundo lugar, dando Fangio o título mundial.
Fangio volveu a Maserati en, que aínda utilizaba o mesmo icónico Maserati 250F que Fangio pilotara no principio de. Fangio comezou a tempada cun hat-trick de triunfos na Arxentina, Mónaco e Francia, antes de retirarse con problemas de motor en Gran Bretaña. Na seguinte carreira, o Gran Premio de Alemaña de 1957, no circuíto de Nürburgring, Fangio necesitaba ampliar a súa vantaxe de seis puntos para reclamar o título a falta de dúas carreiras por disputar. Desde a pole position Fangio caeu á terceira posición detrás dos Ferrari de Mike Hawthorn e Collins, pero logrou superar ambos ao final da terceira volta. Fangio comezara cos tanques a medio encher xa que esperaba cambiar pneumáticos a metade de carreira. Fangio entrou en boxes na volta 13 cunha vantaxe de 30 segundos, pero unha parada desastrosa deixouno de novo no terceiro lugar e 50 segundos detrás de Collins e Hawthorn. Fangio atacou, marcando unha volta rápida tras outra, culminando nun tempo récord na volta 20, once segundos máis rápido que o mellor dos Ferrari. Na penúltima volta, Fangio conseguiu pasar de novo a Collins e Hawthorn, e mantívose para lograr a vitoria por apenas tres segundos. Con Musso acabando en cuarto lugar, Fangio adxudicouse o seu quinto título. Esta actuación é a miúdo considerada como o maior remontada na historia da Fórmula Un, e sería a última vitoria de Fangio.
Elias Howe
Traxectoria
Foi pioneiro na creación da máquina de coser, aínda que o seu inventor fora Walter Hunt. En setembro de 1846 concedéuselle a primeira patente dunha máquina de coser. A patente foi denunciada ante os tribunais na década de 1850, debido a que o invento pertencía a Walter Hunt que o inventara anteriormente sen patentala. O que fixo Howe foi perfeccionala e remodelala.
Pregamento
Orixe e formación
As dúas situacións necesarias para que dita forma se xere son:
Outros artigos
Mulda Мульда (геология)
Karl-Anthony Towns
Instituto e universidade
Foi seleccionado aos 16 anos de idade para xogar na selección de baloncesto da República Dominicana. Towns era escollíbel baseándose no feito de que a súa nai é dominicana. Durante os torneos de 2011 e 2012, foi dirixido por John Calipari, ex-adestrador da NBA e adestrador da Universidade de Kentucky. A comezos de decembro de 2012, Towns anunciou que se graduaría un ano antes do instituto e comprometeuse para xogar baloncesto cos Kentucky Wildcats co adestrador Calipari. Na súa segunda tempada en 2012-13, Towns rexistrou a súa mellor media na súa carreira no instituto con 21,3 puntos, 14,3 rebotes, 3,4 asistencias, 1,8 roubos e 5,6 tapóns por partido e liderou ao seu instituto ao campionato estatal por segunda vez consecutiva. O 6 de xaneiro de 2013, Towns rexistrou o seu primeiro cuádruplo-dobre con 16 puntos, 17 rebotes, 11 tapóns e 11 asistencias contra o instituto St. Peter's. Antes do seu primeiro cuádruplo-dobre, anotou 35 puntos, atrapou 16 rebotes e taponou cinco intentos contra o instituto South Brunswick. Alcanzou cifras dobres en anotación en 28 partidos, anotando 20 ou máis puntos en 16 ocasións, incluíndo 3 partidos de 30 ou máis puntos. Ao finalizar a tempada, Towns foi nomeado no mellor quinteto estatal do ano por segunda vez consecutiva.
Stefan
A palabra Stefan pode referirse a un:
A Capela
Goberno municipal
Anxo López Sueiro (PSdeG-PSOE) foi alcalde da Capela dende 1987 ata 2011, encadeando seis mandatos consecutivos. Malia obter cinco maiorías absolutas consecutivas, en 2007 a súa formación baixou aos 4 concelleiros, o que obrigou a asinar un pacto de goberno co único edil do BNG, que mantivo a Sueiro na Alcaldía.
Torres de Altamira
Descrición e características
O castelo tiña seis torres rectangulares, unha muralla rodeando un suntuoso palacio, e a capela dos Reis Magos, onde eran enterrados os donos en opulentos panteóns, todos eles incluídos nun recinto de planta poligonal.
Blitzingen
Blitzingen é un concello suízo do distrito de Goms, no cantón de Valais. A súa poboación é de 83 habitantes (2011).
Real de oito
miniatura|esquerda|Real de 8 a nome de [[Carlos IV de España cuñado en México en 1794.]]
Músculo flexor común fondo dos dedos da man
Innervación
Os feixes laterais son innervados polo nervio mediano a través da súa póla o nervio interóseo anterior. Os feixes mediais son innervados polo nervio cubital.
Pittsburgh Penguins
Logotipo e equipación
miniatura|left|alt=Photo du maillot noir des Penguins.|Camisola para os partidos como visitante introducida en 1993. Como todos os equipos da NHL, os Penguins empregaron diferentes camisolas e logotipos dende a súa creación. A primeira camisola dos Penguins era de cor branco, azul claro e azul escuro simplemente coa palabra PITTSBURGH escrita en diagonal. A camisola como local era predominantemente branca, mentres que na camisola visitante había predominio do azul escuro. Na parte inferior e nas mangas, o uniforme local posuía dúas finas bandas de cor azul escuro, mentres que no uniforme visitante as bandas eran brancas. O primeiro logotipo da franquía presentaba un pingüín con bufanda patinando e un círculo negro ao seu redor. No círculo, estaba escrito en branco na parte superior PITTSBURGH e na inferior PENGUINS. O logotipo en cuestión non está presente na camisola do equipo.
A principios da tempada 1972-73, o círculo do logo desapareceu e o tamaño do pingüín aumenta na camisola. O resto da camisola é esencialmente igual, aínda que as cores engádense nas mangas. O 30 de xaneiro de 1980, os Penguins mudaron totalmente as cores e adoptaron as cores dourada e negra nas camisolas por primeira vez na súa historia. Os cores foron adoptadas co fin de unificar aos diferentes equipos deportivos da cidade de Pittsburgh e conseguir así atraer a máis seareiros á "Cidade dos Campións". De feito, os Pirates (béisbol) gañaron en 1979 a National League e os Steelers (fútbol americano) gañaron a Super Bowl o 20 de xaneiro de 1980. Os Boston Bruins consideran que o negro e o amarelo son as súas cores, polo que polo que reclamaron fronte á NHL, con todo os Penguins argumentaron que estas eran as cores empregadas polo antigo equipo de Pittsburgh (os Pittsburgh Pirates) na dédada de 1920.
Outras personalidades no Hall of Fame
As seguintes personalidades son membros do Hockey Hall of Fame na categoría de Builders, que inclúen presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. O primeiro introducido foi o adestrador Scotty Bowman en 1991. Os xornalistas relacionados coa franquía Mike Lange e Dave Molinari recibiron o Foster Hewitt Memorial Award e o Elmer Ferguson Memorial Award respectivamente en 2001 e 2009. {|
Pittsburgh Penguins Hall of Fame
O 22 de outubro de 1992, na tempada seguinte á consecución da segunda Stanley Cup consecutiva dos Pens consagráronse os primeiros membros do Hall of Fame da franquía de Pittsburgh. Dende aquela foron homenaxeadas 18 personalidades relacionadas co equipo, tanto xogadores, como adestradores, directivos, ou outros membros do persoal do equipo.
Ring of Honour
O Ring of Honour é un mural que honra aos membros do "Millennium Team" da franquía, foi despreado por primeira vez o 26 de setembro de 2003. Inspirado libremente no Ring of Honour do Texas Stadium, foi un despregable permanente no Mellon Arena ata a súa demolición, deseñado para homenaxear ás personalidades máis destacadas da franquía sen ter retirado o seu número. Os membros actuais son:
Trofeos individuais
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Professional Hockey Writers' Association outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os seguintes xogadores teñen conseguido o galardón cando xogaban na franquía de Pittsburgh:
Economía de escala
As fontes habituais de economías de escala son o inventario (compra a grande escala de materiais a través de contratos a longo prazo), de xestión (aumentando a especialización dos xestores), financeira (obtendo custos de xuro menores no financiamento dos bancos), mercadotecnia e tecnolóxicas (beneficiándose dos rendementos de escala na función de produción). Cada un destes factores reduce o custo medio a longo prazo da produción ao desprazar a curva de custo medio a curto prazo abaixo e cara a dereita. As economías de escala tamén se derivan, parcialmente, do proceso de learning by doing.
Okean O1
Características
Os dous primeiros satélites da serie foron lanzados baixo a denominación Kosmos 1766 e Kosmos 1869, mentres que o resto foi lanzado xa coa denominación Okean. O oitavo e último satélite da serie foi renomeado Sich 1 e foi operado como un proxecto conxunto entre Rusia e Ucraína. Tódolos satélites Okean O1 foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3.
Finados en 2014
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2014. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona, nacionalidade de orixe e causa da morte.
Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral
Ademais, a CCSFS está situada xunto ó Centro espacial John F. Kennedy da NASA na illa Merritt, coas dúas instalacións conectadas por pontes e pasos elevados.
Finados en 2014
Xullo
miniatura|Eduard Shevardnadze
Agosto
miniatura|Lauren Bacall miniatura|Albert Reynolds
Macerata
miniatura|220px|dereita|Centro histórico de Macerata. Macerata é unha comuna e cidade de Italia, e sede diocesana, que se localiza na rexión das Marcas, no leste do país. Atópase a unha altitude de 315 msnm. Macerata é a capital da provincia do mesmo nome.
Ten lindes cos concellos de: Appignano, Corridonia, Montecassiano, Montelupone, Morrovalle, Pollenza, Recanati, Tolentino, Treia
Os xefes
Desenvolvemento
Acto III
Mais chegan a un acordo que, no fondo, lles vai permitir saír gañando aínda que non o pareza.
Carl Gustav Jacob Jacobi
Últimos anos
En 1842 visitou Cambridge e Manchester xunto con Bessel, en representación de Prusia, convidado pola Asociación Británica para o Avance da Ciencia. Á súa volta deu unha conferencia na Academia de Ciencias Francesa. Fíxose célebre a súa resposta á pregunta de, quen, ao seu xuízo, era o matemático vivo máis grande de Inglaterra, que lle formularon ao seu regreso: "Non hai ningún". Ao preguntarlle sobre a súa extraordinaria dedicación ao seu traballo contestou "Certamente, algunhas veces puxen en perigo a miña saúde a causa do exceso de traballo pero e que? Soamente os vexetais carecen de nervios e preocupacións. E que obteñen do seu perfecto benestar?". Ao ano seguinte, probablemente a causa do exceso de traballo, a súa saúde empeorou e diagnosticóuselle diabetes. O médico aconselloulle mudarse a Italia, onde o clima era máis benigno.
Tragelaphus strepsiceros
Comportamento e organización social
Os machos non sempre son fisicamente agresivos entre si, pero ás veces hai pelexas entre machos, especialmente cando ambos son de similar tamaño e estatura. Os machos pelexan entrelazando os seus cornos e empurrando. A dominancia establécese cando un macho mostra unha exhibición lateral. En raras circunstancias, pode ocorrer nas pelexas que os dous machos queden enganchados polos cornos sen poderse soltar, o que pode ter como resultado a morte dos dous animais.
Interacción cos humanos
O cudú maior tanto se beneficiou coma sufriu pola interacción cos humanos. Os humanos están convertendo gran parte do hábitat dos cudús en campos agrícolas, o que restrinxe a súa área de distribución. Tamén destruíron a cuberta de sabana boscosa, onde normalmente viven. Porén, os pozos de auga e os sistemas de rega construídos polo ser humano permitíronlle ao cudú maior ocupar territorios que estaban desprovistos de auga anteriormente. Este antílope é tamén o obxectivo de cazadores furtivos pola súa carne e cornos. Os seus cornos (ou os de carneiro) úsanse comunmente para facer os Shofars, que son cornos (~trompetas) rituais xudeus que se fan soar durante o Rosh Hashanah ("festa das trompetas" do ano novo xudeu).
Status
A poboación do cudú maior na parte norte da súa área de distribución declinou debido á excesiva caza que sofren e á rápida perda do seu hábitat. Porén, están avaliados como en risco baixo (Pouco preocupante) na lista vermella da IUCN de especies en perigo. A supervivencia a longo prazo desta especie en xeral non está ameazada, xa que as poboacións doutras zonas seguen sendo prósperas e están ben xestionadas. Afortunadamente, o cudú maior recibe unha adecuada protección desde o sur de Tanzania ata Suráfrica. Hai grandes poboacións en parques e reservas como as de Ruaha-Rungwa-Kisigo e Selous (Tanzania), val do Luangwa e Kafue (Zambia), Etosha (Namibia), Moremi, Chobe e Kalahari Central (Botswana), Hwange, Chizarira, Mana Pools e Gonarezhou (Zimbabwe) e no Parque Kruger (de 11.200 – 17.300 exemplares) e no de Hluhluwe–iMfolozi (Suráfrica). Tamén hai abundancia desta especie en facendas privadas e zonas de conservación no sur de África, especialmente en Namibia, Zimbabwe e Suráfrica, onde son populares entre os cazadores de trofeos.
Cinetoplasto
Estrutura do cinetoplasto
Un cinetoplasto poli-kDNA é similar na estrutura do kDNA a un cinetoplasto pro-kDNA (ver imaxe). Contén pouca concatenación e ningún superenrolamento. A característica distintiva do poli-kDNA é que en vez de estar composto por un monllo globular único como o do pro-kDNA, o poli-kDNA está distribuído entre varios focos discretos no lume mitocondrial. O poli-kDNA foi observado en Dimastigella trypaniformis (un comensal do intestino das termites), Dismastigella mimosa (un cinetoplástido de vida libre), e en Cruzella marina (un parasito do intestino de tunicados).
A existencia desta variedade de estruturas de kDNA reforza a relación evolutiva entre as especies de protozoos cinetoplástidos, e indica que o pan-kDNA (que é o que máis lembra a un plásmido) é a forma ancestral de kDNA.
Replicación dos cinetoplastos
Os mecanismos exactos usados polos maxicírculos teñen aínda que ser determinados co mesmo detalle que para o kDNA de minicírculos, pero o que si se observou é que unha estrutura chamada nabelschnur (do alemán cordón umbilical) amarra as redes de kDNA fillas e finalmente rompe durante a separación. Usando sondas de FISH para que se unan ao nabelschnur, viuse que conteñen kDNA de maxicírculo. (ver imaxe)
Andrés do Barro
Traxectoria
Entre 1976 e 1980 probou fortuna en México. Á volta foi vivir á Coruña, e ao pouco de regresar tivo un accidente de tráfico preto de Lugo. Da man de Nonito Pereira conduciu o programa Tren de amigos en Radio Feliz. Deixou o programa para intentar relanzar a súa carreira e foi vivir a Ourense, pero foi estafado polo seu representante.
Segunda división española 1999/00
Clasificación
<FONT color="red">1</FONT> O Atlético de Madrid B foi descendido por ser o equipo filial do Atlético de Madrid, descendido de Primeira División. <FONT color="red">2</FONT> O Logroñés foi descendido á Terceira División por non pagar aos seus xogadores. <FONT color="red">3</FONT> ''O Mérida foi descendido á Segunda División B por non pagar aos seus xogadores. Así, o Recreativo de Huelva foi readmitido en Segunda División.''
Cirrio de cheminea
O cirrio de cheminea, Chaetura pelagica, é unha especie de cirrio pertencente á familia Apodidae. Esta ave está estreitamente emparentada con Chaetura vauxi e Chaetura chapmani e no pasado estes tres cirrios eran considerados conespecíficos. Non ten subespecies. Vive en América pero como ave errante pode atravesar o océano e a Galicia chegan algúns exemplares como aves accidentais raras. ''Ch. pelagica'' é un paxaro gris feluxe de tamaño medio con ás delgadas e moi longas e patas moi curtas. Igual que todos os cirrios, non ten a capacidade de pousarse sobre pólas e só pode agarrarse verticalmente a superficies.
Descrición
É un ciriio de tamaño medio que mide de 12 a 15 cm de longo. cunha envergadura alar de 27 a 30 cm e un peso entre 17 e 30 g. Os sexos son idénticos en plumaxe, pero os machos son como media algo máis pesados que as femias. A plumaxe do adulto é de cor olivácea feluxe escura polas partes superiores e marrón por debaixo, cunha mitra e unhas plumas cobertoiras da parte superior da cola lixeiramente máis claras, e unha gorxa significativamente máis clara. As súas partes superiores son as máis uniformemente coloreadas de entre todos os cirrios do xénero Chaetura, e mostra pouco contraste entre o dorso e a mitra. O seu peteiro é negro, como tamén os pés e patas. Ten o iris marrón escuro. A plumaxe dos xoves é moi similar á dos adultos, pero con extremos abrancazados ata as partes externas das plumas secundarias e terciarias.
Distribución e hábitat
''Ch. pelagica'' é un visitante reprodutor moi esperado en gran parte da metade leste dos Estados Unidos e zonas do sur do Canadá, que migra a América do Sur para pasar o inverno. É un visitante estival raro no oeste dos Estados Unidos, e foi rexistrado como ave errante en Anguila, Barbados, Groenlandia, Xamaica, Portugal, Galicia, os Estados Unidos e as Illas Virxes Estadounidenses. Encóntranse en campo aberto, sabanas, ladeiras boscosas e bosques húmidos.
Adolfo Bioy Casares
Estilo
Hai outra preocupación que Bioy compartiu co seu amigo: o amor polo xénero fantástico e, especialmente, a exhumación da trama dos relatos, por sobre o descritivo. (É evidente que este feito os levou, a ambos, a admirar o xénero policial) O mesmo ano da publicación da invención de Morel, Borges, Bioy Casares e Silvina Ocampo publicaron unha famosa Antología de la literatura fantástica.
Universidade Católica da Santísima Concepción
Facultades
A universidade ten as facultades de:
Albertucho
Estilo
Fortemente influenciado por bandas e artistas como Joaquín Sabina ou Kiko Veneno, como tamén AC/DC, Platero y Tú e Extremoduro; fai un rock con letras onde conta as súas vivencias e experiencias vitais servíndose para o fin dunha voz que, segundo el mesmo recoñece, non é demasiado privilexiada.
Píllara riscada
Atópase doadamente nas costas rochosas ou areeiras, procurando o seu alimento na baixeira (zona que fica ó descuberto entre mareas). Ten especial habilidade en escavar ou en voltear cunchas, pedras e refugallos á procura de crustáceos, moluscos ou ovos de peixes.